Merkuriusz 01-2011 by Merkuriusz Polska - Issuu\nGazowe perspektywy • Kadry dla gospodarki\nXX lat Rotary Club Poznaƒ\nKanada pachnàca krwià\nRok Metalowego Zajàca\nMuzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie Instytucja Kultury Samorządu Województwa Wielkopolskiego ul. Dworcowa 5, 62-052 Komorniki; tel.: 0-61 81 07 629; fax: 0-61 81 07 642 e-mail: muzeum@muzeum-szreniawa.pl; www.muzeum-szreniawa.pl\nMuzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie znajduje się w gminie Komorniki, około 10 km na południe od Poznania, przy trasie do Wrocławia i szlaku kolejowym do Wolsztyna. Usytuowane jest w przepięknym otoczeniu Wielkopolskiego Parku Narodowego, w pobliżu lasów i jezior.\nSPECJALISTYCZNE ODDZIAŁY TERENOWE\n zwiedzanie ekspozycji z przewodnikiem  Muzealne Spotkania z Widzem – w każdą sobotę o godzinie 13.00 i niedzielę o godzinie 11.00 i 13.00 (od połowy lutego do października  liczne pokazy organizowane na zamówienie: m.in. pokaz pracy lokomobili parowej „Hipolina”, wyrobu masła w tradycyjnych masielnicach, tzw. kierzynkach, tkania na krośnie i przędzenia na kołowrotku, wyrobu świec z naturalnego wosku pszczelego, mielenia ziarna w żarnach kamiennych i obrotowych oraz w stępie ręcznej i nożnej, prania i maglowania, pokazy pracy koni na polu i w kieracie  lekcje z zakresu tematyki prezentowanej na ekspozycji  organizację imprez dla firm  występy dziecięcego zespołu ludowego\nMuzeum Młynarstwa i Wodnych Urządzeń Przemysłu Wiejskiego w Jaraczu 64-610 Rogoźno tel./fax 067 261 05 15 jaracz@muzeum-szreniawa.pl\nMuzeum Wikliniarstwa i Chmielarstwa w Nowym Tomyślu ul. Topolowa 10 64-300 Nowy Tomyśl tel./fax 061 442 23 11 nowytomysl@muzeum-szreniawa.pl\nMuzeum Przyrodniczo-Łowieckie w Uzarzewie ul. Akacjowa 12 62-006 Kobylnica tel./fax 061 818 12 11 uzarzewo@muzeum-szreniawa.pl Muzeum Gospodarki Mięsnej w Sielinku ul. Parkowa 2, 64-330 Opalenica, tel./fax 061 447 36 14\n organizację ogniska z pieczeniem kiełbasek  organizację sesji i konferencji dla ok. 70 osób  wynajem pokoi gościnnych\nSkansen i Muzeum Pszczelarstwa im. prof. R. Kosteckiego w Swarzędzu ul. Poznańska 35, 62-020 Swarzędz, tel. 061 651 18 17 swarzedz@muzeum-szreniawa.pl\nMuzea nieczynne: we wszystkie poniedziałki (oprócz Poniedziałku Wielkanocnego), 1.01., w Wielką Sobotę, Niedzielę Wielkanocną, 01.11., 11.11., 24-26.12., 31.12.\nspis treści Gaz łupkowy: wolny rynek kluczem do sukcesu\nKanada pachnąca krwią\nXX lat Rotary Club Poznań\tHistoria Rotary International\nLasy – ostoja bioróżnorodności i surowiec odnawialny\t19\nTemida nie ma już dziurawych szat\nSALE: czy są, przepraszam, kalesony?\t29\nFotografie: Stanisław Wojcieszak Współpraca: Lech Mergler, Kazimierz Brzezicki, Marek Zaradniak, Kamila Zdancewicz, Andrzej Haegenbarth, Robert Hoffmann, Dominik Górny, Andrzej Wilowski, Katarzyna Blimel, Angelika Majkut, Małgorzata Pawicka, Krystyna Krajna Okładka: fot. Karol Budziński Skład: Pre-Press Studio Krzysztof Spychał, www.spychal.pl Druk: Drukarnia MJP, ul. Romana Maja 30, 61-371 Poznań www.mjpdruk.pl Nakład: 4000 egz.\nKorekta: Magdalena Przybyła\nZAPRASZA Piecz¹tki wielokolorowe\nGaz łupkowy: wolny rynek kluczem do sukcesu\nGrzegorz Pytel (Instytut Sobieskiego)\nOd ponad roku Polską zawładnęła gorączką gazu łupkowego. W dyskusjach poruszany jest właściwie tylko jeden temat: czy rzeczywiście posiadamy olbrzymie zasoby wydobywalnego gazu łupkowego. W spotkaniach uczestniczą przedstawiciele władz oraz eksperci. Biorąc pod uwagę, że za poszukiwanie gazu łupkowego wzięły się największe koncerny naftowo-gazowe na świecie oraz liderzy technologiczni, optymizm jest uzasadniony. Z drugiej strony eksperci ze strony rządowej wyrażają swoje wątpliwości, czy aby ten optymizm nie był jednak na wyrost. W rezultacie debata sprowadza się do dyskusji technicznotechnologicznej. Takie jednostronne podejście zmusza do refleksji. Ryzyko znalezienia i eksploatacji gazu łupkowego ponosi Polska, czyli polski podatnik. Dla firm jest to decyzja oparta na przesłankach biznesowych. W przypadku, gdyby złoża gazu łupkowego nie zostały ocenione za opłacalne do eksploatacji, wtedy koszta ponoszą te firmy, a dla podatnika sytuacja pozostaje bez zmian. Natomiast nie słychać dyskusji czy – zakładając, że złoża gazu łupkowego okażą się opłacalne w eksploatacji, na co wiele obecnie wskazuje – Polska jest gotowa na sukces? Gotowa pod względem systemu prawno-regulacyjnego, podatkowego, świadomości społecznej, w tym świadomości klasy politycznej. Wygląda na to, iż istnieje przeświadczenie, że jeżeli złoża gazu\nłupkowego okażą się olbrzymie to Polska automatycznie stanie się „drugą Norwegią”, w odróżnieniu od takich krajów jak Angola, Gwinea Równikowa czy Turkmenistan, które też są zasobne w gaz ziemny, a przykładem najwyższego poziomu ekonomicznego nie są. Skąd to przeświadczenie, że w zarządzaniu bogactwami naturalnymi bliżej Polsce do Norwegii niż Turkmenistanu?\nWiadomo od zawsze, że Polska jest krajem bardzo zasobnym w niektóre surowce. Jednym z bardziej zasobnych w Europie. Jesteśmy potęgą węgla kamiennego i brunatnego. Mamy bardzo duże ilości miedzi oraz metali z nią występujących takich jak srebro. Mamy także w stosunku do własnych potrzeb bardzo dużo gazu ziemnego w tradycyjnych złożach. Jednak ryzykowną byłaby teza, że Polska potrafi zarządzać poszukiwaniem i wydobyciem złóż na poziomie krajów wysoko rozwiniętych, takich jak Norwegia, Kanada, Holandia czy Australia, czyli krajów w tej lidze, do której Polska aspiruje. Negocjacje prowadzone z Rosją w minionym roku w sprawie zakupu dodatkowych ilości gazu, dwóch miliardów metrów sześciennych rocznie, ukazały, że gospodarka surowcowa prowadzona po 20 latach przejścia na system wolnorynkowy pozostawia wiele do życzenia. Przecież polskie zagospodarowane zasoby gazu ziemnego są 50 razy większe od dodatkowych ilości, jakie Polska chce zakupić rocznie od Rosji. Potwierdzone zasoby przemysłowe stanowią jeszcze drugi raz tyle. A w tle są zasoby perspektywiczne na poziomie 1,78 biliona metrów sześciennych. W tej sytuacji niedobór dodatkowych dwóch miliardów metrów sześciennych rocznie gazu nie ma racjonalnego wytłumaczenia. Od 1945 roku wydobycie surowców w Polsce było częścią systemu nakazoworozdzielczego państwowej gospodarki. Mimo że nie było to zapisane prawnie, doprowadziło w praktyce do sytuacji, w której państwowe monopole zarządzały poszukiwaniem i wydobyciem poszczególnych surowców, które traktowały jako własne bogactwo. Na rynku nie było konkurencji sprzyjającej efektywności i produktywności. Co najwyżej istniały rankingi współzawodnictwa pracy, które w żaden sposób nie przekładały się na realną, wolnorynkową konkurencję. Nie było także podatków, tzw. royalties lub innych istotnych opłat związanych z wydobyciem surowców. Inaczej mówiąc wydobyty surowiec był własnością firmy. Dopóki firmy surowcowe należały do państwa, pozornie nie miało to znaczenia. Bo czy państwo uzyskiwało dochód poprzez\ndywidendę, czy poprzez podatki, czy też inne opłaty, teoretycznie nie powinno robić różnicy. Jednak ekonomiczna rzeczywistość jest taka, że każda firma, nawet państwowa, chce jak najmniej oddawać ze swoich przychodów. W rezultacie państwowe monopole surowcowe, nie tylko w Polsce, operujące według powyższych zasad, są nieefektywne i generują olbrzymie wydatki. W niektórych przypadkach wręcz budują alternatywne systemy i struktury w stosunku do państwa, takie jak służba zdrowia, opieka społeczna, ośrodki wypoczynkowe lub opieki, siły porządkowe, organizacje sportowe, transport, itd. Jest to nie tylko ekonomiczna patologia. To jest także wypaczenie istoty surowców jako bogactw narodowych: nie wszyscy obywatele są równymi ich beneficjentami, ale przede wszystkim ci, którzy go wydobywają. W powiązaniu z firmami kontrahentami tworzy to cały „ekosystem” gospodarczych patologii. Pomimo, że minęło ponad 20 lat od początków wprowadzania w Polsce gospodarki wolnorynkowej, bardzo niewiele się pod tym względem zmieniło, chociaż zaszły częściowe procesy prywatyzacyjne. Przedstawiony powyżej system gospodarowania bogactwami naturalnymi przetrwał w swej istocie do dzisiaj. Wraz z nim przetrwało także przekonanie, że prywatyzacja firmy wydobywającej surowce jest prywatyzowaniem własności samego surowca. Znajduje to odzwierciedlenie w postawach załóg, które wydobywany surowiec traktują jak własne bogactwo. Z kolei znaczna część opinii publicznej traktuje jakikolwiek udział podmiotów prywatnych jako przykład „wyprzedawania” – w podtekście za darmo – bogactw naturalnych będących własnością narodową. Obraz ten zakłóciło pozyskanie licencji na poszukiwanie gazu łupkowego przez wiele zachodnich firm. Z jednej strony nie ulega wątpliwości, że żadna polska firma nie jest w stanie ani sfinansować, ani technologicznie przeprowadzić kampanii poszukiwawczej gazu łupkowego. Z drugiej strony istotnym magnesem, który przyciągnął zachodnie firmy, są bardzo niskie opłaty od wydobywanego gazu. Gwarancją ich trwałości są rodzime firmy: opłat tych nie można w warunkach prawnych zróżnicować tak, aby podnieść dla firm prywatnych lub zagranicznych, a zachować na niskim poziomie dla podmiotów państwowych lub rodzimych. W rezultacie adoptowanie podmiotów prywatnych w ramach systemu gospodarowania surowcami ze słusznie już minionej epoki może okazać się bardzo kosztowne dla państwa. Państwo nie jest w stanie zmaksymalizować dochodów z surowców, ponieważ na przeszkodzie ku temu stoją rodzime firmy, które\nUrynkowić: ale jak? Zasady urynkowienia zarządzania surowcami naturalnymi powinny łączyć dwa cele: kontrolę strategiczną państwa oraz maksymalizację efektów ekonomicznych. Licencjonowanie poszukiwania i wydobycia powinno być oparte na przetargach otwartych dla wszystkich podmiotów, które zaakceptują ich warunki. Podstawowym warunkiem wygrania przetargu powinny być zobowiązania inwestycyjne maksymalizujące rozwój. W większości przypadków sprowadza się to w dużym stopniu do jak największych zobowiązań finansowych oraz wykazania się posiadaniem odpowiedniego „know-how”. Jednak firma wygrywająca przetarg nie uzyskiwałaby 100 procent licencji. Z zasady uzyskiwałaby część licencji (z reguły większość), np. 51 procent. Pozostałe mniejszościowe części zostałyby zaoferowane na takich samych zasadach, jakie zaoferował wygrywający przetarg pozostałym 3 – 4 podmiotom, które przetarg przegrały. Dotychczasowe doświadczenie innych krajów wskazuje, że takie oferty zostają z reguły przyjęte. Taka dywersyfikacja ma kilka celów. Po pierwsze działalność poszukiwawczo-wydobywcza bogactw naturalnych obarczona jest sporym ryzykiem. Takie przyznawanie licencji zapobiega wyłonieniu się jednej lub dwóch firm, które zdominowałyby rynek co z natury rzeczy jest wypaczeniem zasad wolnego rynku, sprzyja natomiast powstaniu i utrzymaniu się konkurencji wśród firm surowcowych. Po drugie rozwój bogactw naturalnych bardzo często napotyka na obiektywne i nieprzewidywalne z góry trudności. W wielu przypadkach problemem ze strony państwa zarządzającego licencjami jest stwierdzenie, czy trudności mają charakter obiektywny czy też firma szuka sposobu na zmianę i polepszenie swoich warunków. O ile w przypadku jednego przedsiębiorstwa posiadającego licencję taka taktyka mieści się w sposób naturalny w pragmatyce zarządzania, o tyle w przypadku kilku firm stawałoby się to zmową, która pomiędzy firmami cieszącymi się dobrą reputacją jest znacznie trudniejsza. Po trzecie wspólne zarządzanie jedną licencją przez kilka firm zmusza je w naturalny sposób do dzielenia się „know-how”, co sprzyja lepszemu\nrozwojowi i transferowi technologii do rodzimych podmiotów. Pierwszą rolą państwa byłoby zachowanie praw właścicielskich oraz jasno określonej kontroli strategicznej. Na przykład w przypadku wydobycia gazu państwo zachowywałoby prawo pierwokupu w sytuacji braku na lokalnym rynku według formuły cenowej, określonej już w warunkach przetargu. Drugą rolą jest maksymalizacja dochodu państwa z tytułu wydobytych surowców poprzez opłaty takie jak „royalties” oraz podatki (związane z danymi surowcami). W tym przypadku obowiązywałaby dość prosta teoretycznie zasada: opłaty muszą być maksymalnie wysokie, jednak nie tak wysokie, aby ograniczały konkurencję między prywatnymi firmami poszukiwawczo-wydobywczymi, uniemożliwiając nowym podmiotom wejście na rynek czy zmuszające obecne już do jego opuszczenia. Jak wysokie mogą to być docelowo dochody nawet w bardzo trudnych, czyli kosztownych warunkach poszukiwawczo-wydobywczych pokazuje Norwegia, gdzie podatek od zysku od wydobytych węglowodorów wynosi 78 procent. Prerogatywą państwa jest prowadzenie własnej polityki gospodarczej, dlatego wyjątki od wolnorynkowych reguł są możliwe, np. pewne preferencje dla rodzimych spółek. Jednakże takie wyjątki muszą mieć bardzo ograniczony charakter tak, aby nie unicestwić zasad wolnorynkowej konkurencji. W efekcie takiego podejścia węgiel, miedź lub gaz ziemny produkowany w Polsce nie będzie tańszy niż na rynkach światowych. Jest to wbrew często przejawianej intuicji: skoro Polska ma gaz, to gaz powinien być w Polsce tani. Czyli zakłada się dyskryminację tych, którzy nie używają dużych ilości gazu. Korzyści z bogactw naturalnych nie powinny uprzywilejowywać największych ich konsumentów. Natomiast poprzez maksymalizowanie dochodu wynikającego z surowców przez państwo wszyscy będą korzystać. Całościowe obciążenia podatkowe mogą być wtedy niższe lub państwo może więcej inwestować w infrastrukturę czy tworzyć zabezpieczenia na przyszłość (np. emerytalne). W rezultacie bogactwa naturalne stają się źródłem bogactwa wszystkich obywateli. Warto zaznaczyć, że uprzywilejowywanie poszczególnych branż, np. poprzez tańszy surowiec, w warunkach gospodarki globalnej wcale nie ma dla nich zbawiennego charakteru. Przywileje nie są bowiem źródłem bogactwa, ale są przyczyną niskiej produktywności czy wręcz niegospodarności.\nGaz łupkowy jak Morze Północne W obliczu gorączki gazu łupkowego czas na wprowadzanie racjonalnych,\nwolnorynkowych zasad gospodarki surowcami nadszedł już teraz. Zaprezentowane powyżej zasady w dużym stopniu wypracowano przez ostatnie 40 lat w procesie rozwoju wydobycia ropy naftowej i gazu ziemnego w Wielkiej Brytanii i Norwegii. Istnieje także zaskakujące podobieństwo pomiędzy perspektywami na rozwój wydobycia węglowodorów na Morzu Północnym 40 lat temu oraz obecnie gazu łupkowego w Polsce. W obu przypadkach możliwości rozwojowe największych firm naftowych świata, liderów technologicznych i finansowych w branży są bardzo ograniczone. Firmy te potrzebują nowych frontów rozwoju nie tylko, aby się rozwijać, ale aby przetrwać. W obu przypadkach zasadniczo wiadomo, że zasoby istnieją, nie wiadomo czy były/ są ekonomicznie opłacalne w eksploatacji. W obu przypadkach technologie poszukiwania i wydobycia istniały/istnieją. Nie były/ nie są natomiast sprawdzone w nowych warunkach. W pierwszym przypadku było to zastosowanie offshorowych technologii w trudnych warunkach Morza Północnego, w drugim zastosowanie technologii wydobycia gazu łupkowego w Polsce (w innych warunkach niż amerykańskie). W obu przypadkach, tak Wielka Brytania lat 70-tych i 80-tych, jak i obecnie Polska, nie mają kapitału państwowego, aby sfinansować rozwój. Musiał/musi on być oparty na kapitale prywatnym. Idąc dalej tym tropem, zasoby wydobywalne węglowodorów na Morzu Północnym (a także Norweskim) okazały się po latach wielokrotnie większe niż pierwotnie zakładano i przez ten pryzmat należy postrzegać obecne szacunki gazu łupkowego w Polsce na poziomie 3 bilionów metrów sześciennych.\njako pierwsze mogą zostać doprowadzone do bankructwa. Jednak alternatywą nie jest zaniechanie rozwoju wydobycia gazu łupkowego (jak i innych surowców), także w oparciu o podmioty prywatne lub zagraniczne. Są one źródłem kapitału inwestycyjnego oraz technologicznego i operacyjnego „know-how”. Należy gospodarkę bogactwami naturalnymi „urynkowić”.\nByć gotowym na sukces Polska musi być przygotowana na sukces: na to że złoża gazu łupkowego okażą się jednak olbrzymie. Dlatego musi zaczerpnąć z doświadczeń takich krajów jak Kanada, Norwegia, Australia i Holandia, a nie opierać się nadal na zasadach zakorzenionych w słusznie, 20 lat temu, minionym systemie. W ekonomii bogactw naturalnych obowiązuje ewangeliczna zasada: „Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma.” I bynajmniej nie chodzi o posiadanie samych surowców, ale o umiejętność gospodarowania nimi tak, aby korzyści płynęły dla całego społeczeństwa. Kontrast takich krajów jak Norwegia i Gwinea Równikowa, Kanada i Turkmenistan najlepiej ukazuje, jak ta zasada działa w praktyce. Los Polski waży się teraz. I jest w naszych rękach.\nGazowe perspektywy Ze Zdzisławem Kowalskim, prezesem Zarządu Wielkopolskiej Spółki Gazownictwa, rozmawia Mariola Zdancewicz Pomimo rekordowej sprzedaży gazu ziemnego w 2010 roku Polska – kraj o prawie 40-milionowej populacji – zużywa tyle samo gazu, co 10-milionowe Węgry. Czy myślicie Państwo o powiększeniu rynku odbiorców gazu i rozbudowie systemu przesyłowego również na terenie północno-zachodniej Polski? Rzeczywiście Węgry i Polska zużywają podobne ilości gazu. W roku 2010 w Polsce, według najnowszych opublikowanych danych, zużyliśmy 14,4 miliarda m3, zaś według strategii energetycznej wzrost zużycia gazu u w Polsce ma być bardziej dynamiczny i osiągnąć w 2020 roku 20 miliardów m3. Czym spowodowane są te różnice? W latach 90. na Węgrzech całkowicie zlikwidowano górnictwo węglowe. W Polsce natomiast energetyka w większości jest oparta na węglu kamiennym i brunatnym. Unia Europejska próbuje przymusić nas do zmiany sposobu pozyskiwania energii. Jednym ze sposobów są odnawialne źródła energii, a drugim – chociażby gaz ziemny. Aby można było zwiększyć konsumpcję gazu ziemnego w Polsce, także przez energetykę, konieczna jest rozbudowa magazynów gazu i sieci gazociągów przesyłowych i dystrybucyjnych. Nieodzowne są także nowe połączenia polskiej sieci gazowej z sieciami europejskimi. Dziś Polska buduje połączenia z zachodnią Europą poprzez firmę Gaz-System i przez gazoport w Świnoujściu, które w 2015 roku mają umożliwić dostawy 5 miliardów m 3 gazu. W związku z tym w Polsce północno-zachodniej, w województwie zachodniopomorskim, trzeba wybudować sporo gazociągów, które ten importowany gaz rozprowadzą na terenie kraju. W 2009 roku zakończyliście Państwo drugą część operacji przestawienia na gaz wysokometanowy. Jak ocenia Pan dziś to ogromne przedsięwzięcie?\nJak najlepiej. Przyczyną tej operacji było niewystarczające i ciągle malejące wydobycie gazu zaazotowanego z rejonu Odolanowa, który był dostarczany do aglomeracji poznańskiej, wschodniej Wielkopolski i Pomorza Koszalińskiego. Zmiana rodzaju gazu zabezpieczyła odbiorcom gazu stabil-\nWówczas staramy się sprawdzać, czy przestawienie odbiorników zostało wykonane prawidłowo. Czasem pojawiają się wątpliwości dotyczące jakości dostarczanego paliwa gazowego. Niektórzy odbiorcy podejrzewają, iż spółki dystrybucyjne,\nność dostaw i my się z tego bardzo cieszymy. Jednocześnie, dzięki zastąpieniu gazu zaazotowanego o wiele bardziej kalorycznym gazem wysokometanowym, odbiorcy zużywają mniej metrów sześciennych gazu. Dzięki temu możemy obsłużyć naszą siecią większą liczbę klientów. Przepustowości naszych gazociągów nie ogranicza niepotrzebny azot. Z powyższego projektu logiczny wniosek jest taki, że odbiorcy zaoszczędzą na zużyciu gazu, co powinno się przełożyć na mniejsze koszty... Nigdy nie twierdziliśmy, że odbiorcy na tym zaoszczędzą w sensie ekonomicznym. Gazu wysokometanowego zużywa się co prawda mniej, ale jest on droższy o kilka procent od gazu zaazotowanego – to po pierwsze. Po drugie – bardzo ważne jest również prawidłowe ustawienie odbiorników gazu, bo od tego zależy ich sprawność i wielkość zużycia gazu. Nie mamy więcej niż zwykle informacji od klientów, że koszty drastycznie wzrosły. Zdarza się, że poszczególni odbiorcy zgłaszają nam taką sytuację.\nchcąc zaoszczędzić, pompują do sieci powietrze lub azot... Zdecydowanie zaprzeczam! To jest niemożliwe przede wszystkim z powodów technicznych. Spółki dystrybucyjne nie mają dostępu do stacji gazowych pierwszego stopnia, które są własnością Gaz-Systemu, nie mówiąc już o tym, że taka operacja byłaby niezwykle niebezpieczna dla tych, którzy próbowaliby to zrobić. Tworzenie mieszaniny gazu ziemnego, czyli metanu z powietrzem byłoby tworzeniem mieszaniny wybuchowej! Nie mamy też technicznych możliwości dodawania do gazu azotu. Byłoby to zresztą dla nas nieopłacalne ze względu na cenę azotu. Jakość gazu przesyłanego do naszych odbiorców jest stale monitorowana i kontrolowana przez nas, przez Gaz-System i przez niezależne jednostki. Nie pamiętam przypadku, aby wykryto parametry paliwa gazowego nie odpowiadające polskim normom. Zamierzaliście Państwo realizować w 2010 roku inwestycje na poziomie 160 mln zł. Na co poszły te środki?\nPierwszym krajem, który wykorzystywał gaz ziemny na szeroką skalę była Wielka Brytania. Około 1785 roku gazem ziemnym produkowanym z węgla kamiennego oświetlano ulice oraz domy. Jednak pierwsze wykorzystanie gazu ziemnego miało miejsce o wiele wcześniej. Około piątego wieku p.n.e. Chińczycy odkryli jego potencjał. Znajdowali oni miejsca, gdzie wydobywał się gaz, następnie transportowali go rurami zrobionymi z bambusa. Gaz ziemny wykorzystywali do destylowania morskiej wody. Większość z nas słyszała o Trójkącie Bermudzkim. Obejmuje on nie do końca ustalony obszar Atlantyku w rejonie Bermudów. Jest on uznawany za miejsce tajemniczych zaginięć wielu statków oraz samolotów. Rzekomo łamie prawa fizyki i jest w skrajnych przypadkach uznawany za dowód istnienia „obcych”. W rzeczywistości najbardziej prawdopodobnym rozwiązaniem jest obecność na tym terenie gazohydratów. Ulegają one samorzutnemu rozpadowi, na wodę i metan. Gdy jednostka pływająca znajdzie się w danym miejscu w trakcie, gdy metan uwalnia się do atmosfery wtedy momentalnie zatonie (metan zmniejsza gęstość wody). Podobnie, gdy samolot będzie przelatywał przez chmurę metanu spadnie, gdyż metan ma mniejszą gęstość od powietrza. Gaz ziemny przed wiekami był źródłem powstawania przesądów i mitów. Czasem wydobywający się spod skorupy ziemskiej zapalał się (na przykład po uderzeniu pioruna), a ludzie nie mieli dostatecznej wiedzy, aby to wyjaśnić. Takie zjawisko zostało zaobserwowane w górach Parnas około 1000 lat p.n.e. przez pewnego pasterza kóz, który dostrzegł płomień wydobywający się ze szczeliny w skale. Grecy uwierzyli, że jest to boskie źródło i zbudowali w tym miejscu świątynię. Do tej świątyni przyjeżdżali później wędrowcy z najdalszych miejsc, aby wysłuchać przepowiedni Wyroczni Delfickiej. Jej przepowiednie, jak mówiła były inspirowane płomieniem.\nTo jest postulat szeroko rozumianego środowiska energetycznego w Polsce. Prawo energetyczne funkcjonuje w naszym kraju od 1997 roku z kilkudziesięcioma poprawkami. Większość z nich doprowadziła do stanu, w którym jest ono nieczytelne nawet dla fachowców. Poza tym obejmuje swoim zakresem różne dziedziny – ciepłownictwo, elektroenergetykę i gazownictwo. Gazownicy od dawna postulowali, by wzorem wielu krajów europejskich rozdzielić prawo gazowe od energetycznego. Gazownictwo pod wieloma względami bardzo różni się od wytwarzania i przesyłania energii elektrycznej. Jest na to w tej chwili zgoda wszystkich zainteresowanych – rządu, Urzędu Regulacji Energetyki i środowisk zawodowych. Obecnie w Ministerstwie Gospodarki toczą się prace nad projektem prawa gazowego. A jakie są plany odnośnie zwiększenia wydobycia gazu ziemnego ze złóż krajowych, w tym w Wielkopolsce i na Ziemi Lubuskiej? W 2010 roku Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo wydobyło 4,2 miliarda m3 gazu ziemnego z własnych zasobów na terenie Polski. To jest 30 procent całego gazu zużytego w Polsce. Przewiduje się wzrost wydobycia gazu w Polsce maksymalnie do 4,7 miliarda rocznie. Resztę w ramach projektów wydobywczych PGNiG zamierza realizować poza Polską, na podstawie koncesji na eksploatację złóż w Norwegii (tam pierwsze prace wydobywcze ruszą już w drugiej połowie tego roku), w Libii, Pakistanie i Egipcie. PGNiG jest ciągle w Polsce głównym sprzedawcą gazu ziemnego, by nie powiedzieć – monopolistą. Czy tak pozostanie, czy na rynek wejdą inni? To pytanie do innych podmiotów zainteresowanych handlem gazem w Polsce. Są jednak potrzebne zmiany ustawodawcze, które pozwolą swobodniej, bardziej liberalnie podejść do naszego rynku gazu. Jest to związane po pierwsze z procesem taryfowania, a po drugie z dostępnością magazynów na terenie Polski i Unii Europejskiej. Są jeszcze inne warunki, które wstrzymują wejście innych graczy na polski rynek gazowy. Stosowanie przez Urząd Regulacji Energetyki tak zwanego miksu gazowego, czyli mieszanie cen gazu ze złóż krajowych z cenami gazu importowanego z Rosji powoduje, że jego cena jest niższa niż w Europie Zachodniej. I stąd problemy z wejściem na polski rynek innych firm. Z punktu widzenia polskiego odbiorcy można skonkludować, że lepiej, żeby tak zostało. Nie bronimy się przed konkurencją, która wymusza zmiany funkcjonowania\nNie ma jeszcze ostatecznych danych, jeśli chodzi o ubiegły rok. Myślę, że zainwestowaliśmy nawet więcej – 180 milionów złotych, z czego 80 procent to inwestycje sieciowe, związane z budową i modernizacją gazociągów oraz budową obiektów gazowniczych, takich jak stacje redukcyjno-pomiarowe. Jest to związane z przyłączaniem nowych obiektów, z rozbudową systemu dystrybucyjnego czy z poprawą bezpieczeństwa dystrybucji gazu. Pozostałe 20 procent to inwestycje w informatykę i budynki, poprawiające warunki pracy. Staramy się też wymieniać wszystkie samochody i pojazdy techniczne. Wielkopolska Spółka Gazownictwa, będąc częścią Grupy Kapitałowej PGNiG, realizuje spójną politykę proekologiczną. Co ona obejmuje? Nasze przedsięwzięcia mają na celu poprawę życia mieszkańców poprzez dystrybuowanie paliwa gazowego, które jest bardzo czyste z punktu widzenia ekologicznego, co wpływa na stan środowiska naturalnego. Zmieniamy także technologie wykonawcze. Gazociągi w miarę możliwości budujemy bezwykopowo. Stosujemy też nowoczesne technologie, które mają zwiększyć szczelność sieci. Przygotowujemy się do wprowadzania zintegrowanego systemu zarządzania środowiskiem oraz bezpieczeństwem i higieną pracy. W najbliższych dniach będziemy przechodzić certyfikację w tym zakresie. Powstaje projekt nowej ustawy o efektywności energetycznej. Ma ona służyć, najogólniej mówiąc, realizacji unijnego celu zwiększania oszczędności energii i ochronie środowiska. Wiadomo, że Unia Europejska forsuje mocno projekt 3×20 (chodzi o procenty), mający na celu ograniczenie emisji CO2, zwiększenie zużycia odnawialnych źródeł energii i ograniczenie energochłonności gospodarki do roku 2020. W polskich warunkach jest to niezwykle trudne do zrealizowania, by w tak krótkim czasie zmienić źródła zasilania naszej energetyki z węgla na inne, czy to odnawialne źróda energii, czy gazowe, czy chociażby energię jądrową. Byłoby to przede wszystkim bardzo, bardzo kosztowne. Myślę, że w tej chwili Polski na to nie stać, żeby tak drastycznie i szybko przestawić gospodarkę. Polscy eksperci mówią, że bardziej realny do wdrożenia jest projekt 3x15, ograniczający emisję dwutlenku węgla i energochłonność o 15 procent i zwiększający zużycie energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych o 15 procent. W skład powyższej ustawy prawdopodobnie wejdzie projekt polskiego prawa gazowego. Czy może Pan przybliżyć ten temat?\ni bardziej efektywną gospodarkę, ukazuje możliwości innego zarabiania pieniędzy oraz prowadzenie bardziej efektywnego biznesu. Bycie monopolistą przyzwyczaja do nie zawsze dobrych rozwiązań. Udzielają się Państwo mocno, sponsorując również przedsięwzięcia z kręgu kultury. Parafrazując Państwa slogan, pytam o dostarczane przez Was społeczeństwu „ciepło duchowe”. Jednym z większych i niebanalnych przedsięwzięć było wystawienie u progu lata ubiegłego roku Cyganerii na terenie Starej Gazowni. Cieszymy się, że Teatr Wielki zauważył tę przestrzeń. Sześć przedstawień spotkło się z głośnym odzewem i dużym zainteresowaniem. Z rozmów z dyrektorem, Michałem Znanieckim wiem, że chciałby jeszcze coś w Gazowni zrobić, a my jesteśmy na tę współpracę otwarci. Ponadto już od trzech lat pomagamy Scenie na Piętrze. Mieliśmy też swój udział w obchodach 200-lecia urodzin Fryderyka Chopina, będziemy także wspierać najbliższy Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego. Od lat naszym beneficjentem jest Poznański Chór Chłopięcy. Nasz sponsoring zgodny jest z naszą strategią społecznie odpowiedzialnego biznesu i zrównoważonego rozwoju. Jak ma się projekt rewitalizacji terenu Starej/Nowej Gazowni? Czy Poznaniacy doczekają się powstania tam rekreacyjno-kulturalnego centrum? Na razie mam wrażenie, że projekt ten jest elementem gry politycznej. My ze swej strony nie mówimy nie, choć wskazujemy także na trudności wynikające chociażby z faktu, że dotyczy on przestrzeni, w której funkcjonują trzy różne przedsiębiorstwa – Aquanet, Gaz-System i Wielkopolska Spółka Gazownictwa. Jeżeli chodzi o sport, najważniejsza jest dla Państwa męska drużyna siatkarska AZS UAM Poznań, która ma szansę wejść do pierwszej ligi. Proszę o komentarz. To taki dodatek do naszej działalności. Pomagamy sportowi akademickiemu, młodzieżowemu i dziecięcemu, pamiętając o tym, że sport kształtuje charaktery młodych ludzi i to w przyszłości zaprocentuje. W ubiegłym miesiącu otrzymaliście Państwo certyfikat godła „Najlepsze w Polsce” – „The best in Poland” – nadany przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego w ramach XIV edycji Konsumenckiego Konkursu Jakości Usług i gospodarczą Statuetkę Hipolita... Cieszymy się bardzo, żekonsumenci nas dostrzegli i jest to powód do dumy dla firmy z ponad 150-letnią historią, a dla mnie jako szefa jest to również satysfakcjonujące.\nWęgry na czele Po Hiszpanii i Belgii, 1 stycznia przewodnictwo w Radzie UE objęły Węgry. Kraj, który przystąpił do UE w 2004 roku sprawuje prezydencję po raz pierwszy. Węgierskie priorytety obejmują: zapewnienie stabilności europejskiej gospodarki, rozszerzenie Unii, kwestie związane z energią oraz integracją Romów. Ożywienie gospodarcze przebiega różnie w poszczególnych państwach członkowskich, dlatego obejmujące przewodnictwo Węgry będą dążyły do skoordynowania działań mających przyspieszyć wyjście z kryzysu. W związku z problemami, z jakimi boryka się strefa euro, kraje UE zgodziły się na wprowadzenie zmian w traktacie lizbońskim. Zmiany te pozwolą wzmocnić i ugruntować mechanizm stabilizacji finansowej – który utworzono, by udzielić pomocy Grecji i Irlandii. Jednym z celów nowej prezydencji będzie też osiągnięcie dalszych postępów w negocjacjach dotyczących tego mechanizmu. Węgry chcą też większej koordynacji polityki gospodarczej państw członkowskich.\nW tym celu wprowadzony zostanie „europejski semestr” – okres, w którym projekty budżetów poszczególnych krajów będą poddawane ocenie na szczeblu europejskim, co pozwoli w większym stopniu je równoważyć. W dziedzinie społecznej Węgry skupią się na opracowaniu konkretnej europejskiej strategii na rzecz integracji Romów. Poprzez lepsze wykorzystanie europejskich środków finansowych można poprawić warunki, w jakich funkcjonują te społeczności. Jednym z najważniejszych wydarzeń tej prezydencji będzie szczyt w sprawie energii. Ma on doprowadzić do zapewnienia wzajemnych połączeń między elektrycznymi i gazowymi sieciami poszczególnych krajów Unii. Dzięki temu Unia będzie mniej zależna od dostaw zewnętrznych, zwłaszcza gazu. Nowa prezydencja będzie też aktywnie wspierać proces rozszerzania Unii, a zwłaszcza kandydaturę Chorwacji.\nZagrała Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy zebrała w Brukseli 45 tysięcy euro. Kwota ta jeszcze się zwiększy. Licytacje trwają bowiem w internecie. Można m.in. kupić rolę w filmie o Powstaniu Wielkopolskim czy piłkę z autografem Włodzimierza Lubańskiego. Wolontariusze z puszkami na ulicach, licytacje cennych przedmiotów i kilkugodzinny koncert – tak w Brukseli zagrała Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy. Oficjalny finał zorganizowany po raz pierwszy, choć już w poprzednich latach zbierano pieniądze dla chorych dzieci. Teraz połączyli siły przedstawiciele starej Polonii, dyplomaci i urzędnicy pracujący w unijnych instytucjach. – Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy wszystkim grała w sercach, ale potrzebne było obudzenie – mówi szef sztabu Orkiestry w Belgii Piotr Wiśniewski. WOŚP zagrała w Brukseli i Antwerpii. Wśród darczyńców byli głównie Polacy,\nale akcja wzbudziła zainteresowanie również wśród Belgów. Oprócz kwesty odbył się także koncert na którym wystąpiły zespoły polskie, w tym grupa Pawła Małaszyńskiego i belgijskie. W przerwach zorganizowano aukcję. Piłkę z ostatnich mistrzostw świata z autografem Włodzimierza Lubańskiego kupił za 120 euro Polak, który kilka lat temu przyjechał do Brukseli. Europosłanka Danuta Hübner przekazała na licytację pióro, którym podpisywała faktury na przyznanie Polsce unijnych pieniędzy, gdy w Komisji Europejskiej odpowiadała za sprawy regionalne. Licytowano również koszulkę reprezentacji polskiej z autografem Marcina Wasilewskiego, piłkarza Anderlechtu Bruksela i kalendarz przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, Jerzego Buzka, z dedykacją. Partnerem finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy było województwo wielkopolskie. Zapewniło ono techniczną obsługę imprezy.\n„Enigma” w królewskim muzeum We wtorek 25 stycznia w Królewskim Muzeum Sił Zbrojnych i Historii Militarnej w Brukseli odbędzie się kolejny po grudniowej odsłonie w Parlamencie Europejskim – wernisaż wystawy „Enigma. Odszyfrować Zwycięstwo”. Ekspozycję, która w grudniu wzbudziła żywe zainteresowanie, organizują wspólnie marszałek województwa wielkopolskiego Marek Woźniak, ambasador RP w Belgii Sławomir Czarlewski oraz dyrektor Królewskiego Muzeum Sił Zbrojnych i Historii Militarnej w Brukseli Dominique Hanson. Wystawa jest nietuzinkowa zarówno w formie, jak i treści. Przywołuje historię niezwykłych ludzi: skromnych, nieznanych bohaterów – polskich matematyków, kryptologów, których działania przyczyniły się do uratowania wielu milionów ludzi. „Enigma. Odszyfrować Zwycięstwo” to ekspozycja, poświęcona osiągnięciom matematyków\npoznańskiego Uniwersytetu w łamaniu kodów słynnej niemieckiej maszyny szyfrującej Enigma. Celem wystawy, ujętej w tablice tematyczne, jest ukazanie historii losów tych, których umiejętności i niezwykła wiedza doprowadziły do jednego z bardziej spektakularnych sukcesów w dziedzinie światowej kryptologii, co stało się punktem zwrotnym w procesie hamowania wzajemnej zagłady. Główni bohaterowie wystawy Marian Rejewski, Jerzy Różycki i Henryk Zygalski, którzy poza złamaniem szyfrów Enigmy stworzyli matematyczne podstawy ataków na szyfry – zrewolucjonizowali kryptologię. Świat jednak dowiedział się o ich roli i osiągnięciach dopiero w połowie lat 70. XX wieku. Dla wielu ludzi historia ta nadal pozostaje nieznana. Ekspozycja w prestiżowym miejscu, jakim jest Królewskie Muzeum Sił Zbrojnych i Historii Militarnej w Brukseli potrwa do końca marca. MAZ\nBudka Suflera Zawsze czegoś brak Budka Suflera swoje 35-lecie uczciła wydaniem krążka z czternastoma nowymi piosenkami i dodaną do nich książką. Ogromną popularność zdobyła już będąca lokomotywą płyty kompozycja „Sięgnąć gwiazd”, ale i pozostałych warto posłuchać. Interesującymi wzbogacającymi całą płytę zabiegami stało się akustyczne brzmienie i sięgnięcie po sekcję smyczkową. Tak naprawdę jest to stara dobra Budka, wykonująca pop rock wzbogacony o brzmienia zdradzające zainteresowania członków zespołu. W utworze „Zostań jeszcze” są rytmy latynoskie, w „Jesiennym pamiętniku” muzyka gospel, „Bądź kiedy wrócę” – boogie, a „Na pocztówce z Kalifornii” – rasowy blues. Budka sprawdza się w tej muzyce i oby grała tak jak mówi piosenka finałowa „Póki jeszcze mamy na coś czas”. Teksty piosenek są w większości niezwykle nostalgiczne, wręcz prowokujące do wspomnień. Warto zwrócić uwagę na towarzyszącą krążkowi książeczkę. Krzysztof Cugowski wspomina w niej, że bycie gwiazdą w PRL-u było jedną wielką komedią i trzeba było mieć wobec siebie wiele tolerancji, by grać tyle lat razem. Romuald Lipko natomiast zauważa, że aby nagrać dobrą płytę musi być w niej spontaniczność, ale ważna jest również ciągłość twórcza.\n18 września 1970 roku zmarł Jimi Hendrix. Nie tylko dla rocka, ale dla całej światowej rozrywki skończyła się wtedy pewna epoka. Mijają lata, a jego utwory wciąż słychać na antenach radiowych i wydawane są na płytach. Bo Jimi Hendrix ze względu na swoje nowatorstwo wciąż pozostaje niedoścignionym wzorem dla kolejnych pokoleń gitarzystów. Szczególną gratką dla wielu fanów stał się wydany przez Sony Music box zawierający 4 płyty CD i 1 DVD. Możemy tu prześledzić karierę Jimi’ego Hendrixa od jego początków przygody z muzyką aż do chwili, kiedy zdobył światowe uznanie. To ponad cztery godziny wyjątkowych i niepublikowanych utworów. West Coast Seattle Boy – The Jimi Hendrix Anthology to nie kolekcja już istniejących albumów Hendrixa. Tym razem usłyszeć możemy 45 niepublikowanych utworów zarówno w wersjach koncertowych jak i studyjnych. Nie brakuje nagrań demo, a takie hitów jak „Are You Experienced”, „Axis: Bold As Love” i „Electric Ladyland” słyszymy w różnych wersjach. Wreszcie zestaw zawiera nigdy wcześniej nie słyszaną wersję „Tears Of Rage” Boba Dylana, akustyczne nagrania solówek z Electric Ladyland, jak również nie wydany dotychczas występ z Berkley i legendarny koncert „Band Of Gypsys Fillmore East” w sylwestra 1969 roku połączony z takimi nowymi utworami Hendrixa jak „Hear My Freedom”, „Hound Dog Blues” czy „Lonely Avenue”. Krótko mówiąc po ten zestaw powinien sięgnąć każdy szanujący się gitarzysta.\nMaryla Rodowicz jest już na estradzie ponad 40 lat. Ciągle pełna energii. Nic więc dziwnego, że jej kolejne propozycje to po prostu „strzały w 10”. Tak jest w przypadku najnowszego krążka artystki „50”. Sięgnęła do piosenek swojego dzieciństwa, do nagrania których namówiły ją ostatecznie jej dzieci, choć ona sama przyznaje, że z realizacją tego pomysłu nosiła się już od 20 lat. Znajdziemy na tym krążku takie rarytasy z lat 50. jak „Wesoły pociąg”, „Do grającej szafy”, „Czekolada” czy „Cicha woda”. Maryla śpiewa je po swojemu. Przede wszystkim jednak doskonale swinguje. Nowoczesne aranże sprawiają, że po płytę tę sięgają zarówno ludzie z Jej pokolenia jak i znacznie młodsi. Jedni, by przypomnieć sobie tamte lata, swoją młodość, czasy, gdy szczytem było posiadanie w domu radia Tesla i nie było telewizorów, inni po to by przekonać się, co się wtedy śpiewało. Wszak to swoista lekcja historii polskiej piosenki.\nJimi Hendrix West Coast Seattle Boy – The Jimi Hendrix Anthology\nPierwsza zatytułowana „Nigdy nie mów zawsze” płyta pochodzącej z Pleszewa wokalistki Paulli, czyli Pauliny Ignasiak sprzedała się w nakładzie ponad 100 tys. sztuk i pokryła multiplatyną. Czy tak będzie tym razem przekonamy się pewnie wkrótce. „Sekret wiecznej miłości” to krążek niezwykle dojrzały zarówno muzycznie jak i tekstowo. Jego pierwszą wiodącą piosenką jest „Wracaj czekam”, ale interesujących kompozycji, a zarazem potencjalnych przebojów jest tutaj więcej – choćby „Wiem jak chcę żyć”, „To nie tak, że”. Mówi się, że drugi album młody artysta nagrywa z rozpędu, a dopiero trzeci jest dla niego prawdziwym egzaminem. Po tym co robi Paulla widać, że wciąż podnosi sobie poprzeczkę i pewnie zaskoczy publiczność i krytykę jeszcze nie raz bowiem dysponuje pięcioktawową skalą głosu.\nMaryla Rodowicz 50\nEkologiczne Ekologiczne wyzwania wyzwania Dumą Poznania jest obecnie nowoczesny stadion piłkarski. Obiekt kosztował ponad 700 mln zł, i nie wiadomo, czy przez kolejne lata nie trzeba będzie dopłacać do jego utrzymania. Za mniej więcej taką samą kwotę można byłoby zbudować nowoczesny zakład utylizacji odpadów, który rozwiązałby problemy miasta i okolicznych gmin z ich zagospodarowaniem. – Ten przykład obrazuje wybory, przed jakimi stają Poznaniacy oraz władze miasta. Łatwiej wyłożyć pieniądze na spektakularny obiekt, który wszystkich raduje niż przeznaczyć je na kosztowną i mało widowiskową inwestycję związaną z uporządkowaniem gospodarki odpadami. A przecież właśnie rozwiązanie tego problemu ma podstawowe znaczenie dla poziomu życia mieszkańców oraz dalszego rozwoju miasta – mówi Przemysław Gonera, Prezes Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Poznaniu. To właśnie z pomocą środków WFOŚiGW prowadzone są niemal wszystkie inwestycje ekologiczne w regionie. Rocznie przeznacza on ponad 150 mln zł, na wsparcie zarówno wielkich przedsięwzięć jak i lokalnych zadań. WFOŚiGW uczestniczy także w realizacji priorytetów ekologicznych Programu Operacyjnego „Infrastruktura i środowisko” oraz Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego, w ramach których wykorzystywane są środki unijne. Są one niezbędne, gdyż do zrobienia w dziedzinie ochrony środowiska wciąż jest wiele.\nWodne dylematy Chociaż Wielkopolska, na której obrzeżach rozciągają się pojezierza Międzychodzkie i Gnieźnieńskie zasługuje na miano krainy tysiąca jezior i rzek, to jednak łączne zasoby wody w regionie nie są duże i w połączeniu z niewielkimi opadami zmuszają do szczególnie racjonalnego gospodarowania. Właśnie na ochronę wód i gospodarkę wodną WFOŚiGW przeznacza około 60 proc. swych środków. Wspomagają one budowę sieci kanalizacyjnych, oczyszczalni ścieków, stacji uzdatniania wody oraz zbiorników małej retencji. Setek kilometrów sieci kanalizacyjnych nie widać, ale mają one ogromne znaczenie dla ochrony środowiska. Bardziej widoczne są oczyszczalnie ścieków, niektóre, jak na przykład Lewobrzeżna Oczyszczalnia Ścieków w Poznaniu, wyróżniają się architektonicznymi rozwiązaniami. Wiele uroku mają też sztuczne zbiorniki wodne, które są rajem dla amatorów wypoczynku i ptactwa. – Na inwestycje związane z ochroną wód przeznaczana jest też większość środków unijnych. Wspomogą one rozbudowę sieci kanalizacyjnych w wielu miastach i gminach,\na także budowę sztucznego zbiornika w Jutrosinie oraz modernizację Kanału Ślesińskiego – dodaje Krzysztof Mączkowski, wiceprezes WFOŚiGW w Poznaniu.\nGóry odpadów Ilość odpadów komunalnych rośnie wraz z cywilizacyjnym rozwojem. W Polsce produkujemy ich z każdym rokiem więcej. Zagospodarowanie tego „bogactwa” jest wielkim wyzwaniem. W Wielkopolsce działają dwa nowoczesne zakłady ich przetwarzania – Orli Staw pod Kaliszem oraz\nniedawno uruchomiony w Trzebani koło Leszna. Potrzeba jednak kolejnych. Zaawansowane są przygotowania do budowy spalarni w Poznaniu. Nowoczesny zakład, którego budowa dofinansowana zostanie ze środków unijnych, powinien powstać w najbliższych latach.\nInwestycje związane z zagospodarowaniem odpadów są kosztowne i wymagają współdziałania samorządów. Zaczynają one doceniać wagę problemu i podejmują wspólne przedsięwzięcia. W ramach WRPO dofinansowane zostaną dwa projekty budowy zakładów zagospodarowania odpadów, w okolicach Kępna i Wągrowca, przygotowane przez tamtejsze samorządy. Sukcesem Wielkopolski w walce z odpadami jest zakończenie likwidacji mogilników, w których przed laty gromadzono resztki środków ochrony roślin. W prowadzonym przez kilka lat programie zlikwidowano 27 takich obiektów. Kolejnym jednak zadaniem jest usunięcie materiałów zawierających azbest. Szacuje się, że jest ich w regionie ponad 1,5 mln ton. Opracowywane przez gminy i powiaty programy\nich usuwania są wspierane ze środków WFOŚiGW.\nPo energię wiatru i słońca Na wsparcie inwestycji umożliwiających szerokie wykorzystanie odnawialnych źródeł energii coraz więcej środków przeznacza WFOŚiGW w Poznaniu. W szybkim tempie przybywa w Wielkopolsce elektrowni wiatrowych. Budowę wielu z nich wspomagają środki unijne w ramach WRPO. Obok tych kosztownych inwestycji prowadzonych jest w regionie wiele mniejszych zadań, których wynikiem jest ograniczenie zużycia energii oraz emisji zanieczyszczeń. Szczególne znaczenie mają termomodernizacje, które podnoszą także estetykę odnawianych obiektów. Zwykle połączone są\none z wymianą instalacji grzewczych oraz montażem kolektorów słonecznych lub pomp ciepła. Z pomocą środków WFOŚiGW termomodernizację przeprowadzono w wielu szpitalach, szkołach oraz innych obiektach użyteczności publicznej. Odnawialnymi źródłami energii oraz możliwościami zmniejszenia kosztów ogrzewania zainteresowanych jest wielu przedsiębiorców oraz właścicieli budynków. Na realizację tych przedsięwzięć mogą oni uzyskać dofinansowanie ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Także WFOŚiGW w Poznaniu wspiera takie działania w formie dopłat do oprocentowania kredytu uzyskanego w oddziałach Banku Ochrony Środowiska w Poznaniu i Ostrowie Wlkp. \nWeterynaria w Poznaniu!\nnowoczesne metody chirurgiczne będą miały szansę szybko zaistnieć nie tylko w medycynie ale i na rynku weterynaryjnym. Zbigniew Krasiński: Udział Uniwersytetu Medycznego w tworzeniu kierunku weterynaria na Uniwersytecie Przyrodniczym może budzić pewne zdziwienie. Jednak gdy spojrzymy na problem rozwoju medycyny i kadr medycznych, to jest on nierozerwalnie związany ze zwierzętami. Możemy\nZ profesor Małgorzatą SzumacherStrabel, dziekanem Wydziału Hodowli i Biologii Zwierząt UP w Poznaniu, profesorem Jędrzejem Jaśkowskim, kierownikiem Katedry Weterynarii tegoż wydziału i profesorem Zbigniewem Krasińskim, prodziekanem ds. Nauki i Stopni Naukowych Wydziału Lekarskiego II UM w Poznaniu, rozmawia Merkuriusz\nJest początek nowego roku – zwykle przy takich okazjach robi się podsumowania. Jak Państwu upłynął ten czas? Małgorzata Szumacher-Strabel: Tak jak na większości uczelni i wydziałów w Polsce minął nam na dostosowywaniu się do reform, które zachodzą teraz w szkolnictwie wyższym. Pracujemy na wydziale, który ma bardzo długą tradycję, w tym roku, we wrześniu będziemy obchodzić 60-lecie. Wykwalifikowana kadra naukowa prowadzi badania na wysokim poziomie, czego efektem jest ocena naszej pracy dokonana przez Ministerstwo Nauki Szkolnictwa Wyższego. Ponownie jesteśmy w pierwszej kategorii, czyli należymy do najlepszych. W zeszłym roku zajmowaliśmy się wieloma programami naukowymi, ale dwa ostatnie lata upłynęły nam pod hasłem weterynaria. Otwieramy ten kierunek na Wydziale Hodowli i Biologii Zwierząt i od najbliższego roku akademickiego zamierzamy rekrutować studentów. Przygotowania prowadzone są we współpracy z Uniwersytetem Medycznym. Wydział Weterynarii ma w Poznaniu historyczne uzasadnienie, a pierwszym kierownikiem Katedry Weterynarii był sławny profesor Stanisław Runge. Jędrzej Jaśkowski: Rzeczywiście. W 1920 roku na Wydziale Rolniczo-Leśnym ówczesnego Uniwersytetu Poznańskiego została powołana Katedra Weterynarii i Anatomii Zwierząt Domowych. Profesor Runge był lekarzem weterynarii, twórcą m.in. szkoły weterynaryjnej w Edynburgu, a jego marzeniem było stworzenie weterynarii w Poznaniu. W 1922 roku Uniwersytet kupił od bractwa strzeleckiego piękny budynek nazwany po śmierci Profesora kolegium Rungego, który przeznaczył dla Katedry Weterynarii Rolniczej. Przeżywała ona różne koleje losu, zmieniała się jej nazwa,\nProfesor Jędrzej Jaśkowski z członkami weterynaryjnego koła naukowego kierownicy i kompetencje. Ideą ostatnich lat nawiązującą do marzeń Profesora Rungego stało się powołanie nowego, prestiżowego kierunku, a mianowicie weterynarii. Czy ten projekt będzie nawiązywał do tego z 1920 roku? JJ: Do pewnego stopnia tak, ale na pewno będzie szerszym projektem, bo kierunek to coś znacznie więcej niż katedra. Na czym polega współpraca z Uniwersytetem Medycznym? MS-S: Uchwałami senatów obu uczelni zawiązana została spółka pod nazwą „Wielkopolskie Centrum Chirurgii Eksperymentalnej” z siedzibą w Złotnikach na terenie Uniwersytetu Przyrodniczego, która prowadzić będzie działalność naukową i dydaktyczną, w tym wykonywać eksperymentalne zabiegi chirurgiczne na modelowych gatunkach zwierząt gospodarskich, torujące drogę do ich stosowania w medycynie człowieka. Centrum będzie też miejscem praktyk klinicznych studentów oraz szkolenia lekarzy i weterynarzy w zakresie stosowania nowoczesnych, małoinwazyjnych metod chirurgicznych, a zarazem będzie to ośrodek szkolenia podyplomowego, co nie jest tu bez znaczenia. Mamy znakomitą lokalizację na obrzeżu miasta. Jest to wymarzone miejsce. JJ: To jest, powiedziałbym, zalążek nowoczesnej chirurgii. Udział Uniwersytetu Medycznego w tym przedsięwzięciu jest rzeczą niezwykle cenną i dobrze zdajemy sobie sprawę z wagi takiej współpracy. Dzięki niej\nwręcz stwierdzić, że dzięki zwierzętom dokonuje się postęp zdecydowanie szybszy i przede wszystkim bezpieczny dla nas ludzi. To oczywiście tylko krótki wstęp do podłoża współpracy między naszymi uczelniami. Będzie się ona rozwijała na kilku płaszczyznach, po pierwsze pomocy w dydaktyce na nowo tworzonym kierunku, tj. do czasu wykształcenia lub pozyskania własnych pracowników nauczyciele z UM będą pomagali szkolić przyszłych weterynarzy. Drugą dziedziną są badania na zwierzętach, które z jednej strony mają służyć poszerzaniu naszej wiedzy i skutkować rozwojem nauki, z drugiej zaś strony umożliwią testowanie i wykonanie prób nowego sprzętu czy środków medycznych. Trzecim bardzo ważnym w dzisiejszych czasach powodem jest siła pozyskiwania środków na działalność statutową ośrodków akademickich, a ta w naszym przekonaniu będzie zdecydowanie większa jeżeli oba uniwersytety będą współpracować. Mam tu na myśli z jednej strony projekty badawcze finansowane przez Unię Europejską, projekty rządowe jak i firmy farmaceutyczne. Zapowiada się więc dużo zajęć praktycznych? JJ: To jest element, na który chcielibyśmy zwrócić szczególną uwagę, ponieważ mamy świadomość pewnego niedostatku zajęć praktycznych na studiach w ogóle, nie tylko na weterynarii. Umiejętności praktyczne mogłoby stać się pewnym wyróżnikiem studiów weterynaryjnych w Poznaniu.\nnam nie zabraknie, tym bardziej, że zamierzamy kształcić niewielką liczbę studentów. Chcemy rekrutować 60 osób. Wielu naszych studentów już teraz deklaruje chęć rozpoczęcia drugich studiów na kierunku weterynaryjnym, przechodząc przez normalną rekrutację. W żadnym wypadku nie będzie miało miejsca przesuwanie w ramach wydziału z jednego kierunku na inny. Natomiast z istniejących już w Polsce wydziałów prowadzących kształcenie na kierunku weterynaria mamy zamiar czerpać wzorce, doświadczenie i wiedzę. Kiedy Państwo zaczynacie? MS-S: Kształcenie zaczynamy 1 października 2011 roku. JJ: Myślę, że będzie to historyczna chwila, Poznaniowi ta weterynaria się należała. Absolutnie leżała w zakresie jego możliwości, marzeń i tradycji miasta, a w tej chwili mamy tę radość tworzenia tego kierunku z ludźmi wielkiego entuzjazmu. MS-S: Warto też zwrócić uwagę, że mamy na wydziale jednostki, które na innych uczelniach tworzą strukturę wydziałów weterynaryjnych, takie jak wyposażone w laboratoria i prosektorium: Katedra Fizjologii i Biochemii Zwierząt, Zakład Anatomii Zwierząt. Mamy klinikę małych zwierząt, a klinika dużych zwierząt, zostanie otwarta w momencie gdy studenci\nrozpoczną naukę przedmiotów z nią związanych. Warto wspomnieć, że już od tego roku będziemy dysponować ambulansem weterynaryjnym... JJ: ...będzie wyposażony właściwie we wszystko, co jest potrzebne lekarzowi weterynarii w terenie. To taka nasza żywa uniwersytecka wizytówka, dojeżdżająca do miejsc, w których potrzebna jest pomoc weterynaryjna. Taka pomoc ambulatoryjna jest istotnym elementem działania stacjonarnej kliniki weterynaryjnej na zewnętrz. Z drugiej strony wyjazdy ambulatoryjne w tzw. teren są znakomitym sposobem zdobywania niezbędnego doświadczenia praktycznego. Przyszłość kształtuje się interesująco, czego można Państwu życzyć? JJ: Myślę, że optymizm mamy, a więc zdrowia i sił, bo wszystko inne jesteśmy w stanie wypracować. MS-S: I jak najlepszych pracowników, fachowców weterynaryjnych, no i oby współpraca z Uniwersytetem Medycznym rozwijała się tak dobrze, jak teraz. ZK: Pragnę osobiście podkreślić, że podobnie jak rzesza pracowników UM oraz moich prywatnych znajomych, jestem wielkim orędownikiem weterynarii w Poznaniu i życzę władzom UP powodzenia. fot. Tadeusz Szwadiak\nPonieważ mamy w Wielkopolsce bardzo dobrze rozwiniętą i nowoczesną hodowlę praktycznie wszystkich gatunków dużych zwierząt gospodarskich, chcemy postawić na rozwój dyscyplin z nią związanych. Perspektywom nowego kierunku sprzyja dobrze rozwinięte, nowoczesne rolnictwo, liczne zakłady przetwórcze, ubojnie i rzeźnie, co umożliwia komplementarne i wszechstronne kształcenie. MS-S: Chciałabym z pewną satysfakcją dodać, że nawiązaliśmy ponadto kontakty z ośrodkami weterynarii, między innymi w Paryżu, Giessen czy Budapeszcie oraz klinicznymi jednostkami weterynaryjnymi na terenie kraju. Jednocześnie posiadane kontakty umożliwiają przeprowadzenie praktyk hodowlanych w stadninach koni, stadach ogierów, oborach zarodowych bydła oraz w dużych hodowlach prywatnych. Weterynaria ma już ustabilizowaną pozycję we Wrocławiu, Warszawie, Olsztynie czy Lublinie. Czy w Poznaniu będą chętni na Państwa kierunek? MS-S: Oczywiście, przygotowując ten projekt przeprowadzaliśmy w ostatnich latach badania dotyczące zainteresowania mieszkających w Poznaniu i Wielkopolsce, jak również na Pomorzu, potencjalnych studentów. Mamy bardzo pozytywne wyniki, więc liczymy na to, że kandydatów R E K L A M A\n: ZNANIU O P W I TAK JEDYNY\nInnowacyjny zabieg, który skutecznie, bezboleśnie, bezinwazyjnie i bezpiecznie wygładza zmarszczki, napina skórę i mięśnie, poprawiając owal twarzy, intensywnie uzupełnia poziom kwasu hialuronowego w skórze. Przywrócone zostają pierwotne właściwości skóry – sprężystość, głębokie nawilżenie, jedwabistość, gładkość, pełne odżywienie oraz zregenerowane jej zniszczone struktury.\nRAZ E T O TYLK TANIEJ 50%\nKING CROSS MARCELIN vis a vis prawego wejścia do Reala otwarty 7 dni w tygodniu\nKanada pachnąca krwią Foka pospolita, zwana psem morskim, Phoca vitulina, gatunek foki o długości ciała samca do 2 m; ubarwienie zwykle żółtawoszare, z ciemnymi plamami. Zamieszkuje północną część Oceanu Spokojnego i Oceanu Atlantyckiego, sporadycznie – Morza Bałtyckiego. Najwięcej fok można spotkać na wybrzeżach Nowej Fundlandii w Kanadzie. Populacje tych zwierząt oszacowano na 5,2 miliona. Ten sympatyczny ssak morski cieszy się ogólną sympatią. Znamy foki z cyrku i filmów przyrodniczych. Owa sympatia płynie stąd, że to duże zwierzę zwinne i szybkie w wodzie, chociaż chętnie przebywa na lądzie, jest na nim kompletnie nieporadne i bezbronne. W rejonie Bałtyku występuje rzadko i jest chroniona. Dawniej Skandynawowie polowali na foki dla ich futer, dziś Norwedzy i Duńczycy dbają o bałtyckie foki, co jest efektem rosnącej siły politycznej ekologów. Jednak w sklepach futrzarskich kurtki i futra z fok cieszą się ogromnym powodzeniem. Niektóre gatunki fok uznano za endemiczne i Foka Bajkalska i Pręgowana są objęte ścisłą ochroną, mimo że, jak pamiętamy, władze sowieckie prowadziły politykę rabunkową pod względem polowań na zwierzęta futrzaste. 15 kwietnia to dla fok kanadyjskich będzie dzień sądny, bowiem rozpocznie sezon polowań na foki. Ottawa w rankingu\norganizacji ekologicznych uznana została za najczystsze miasto świata, gdzie ekologia stoi na najwyższym poziomie. W Kanadzie polowania na wszelkie zwierzęta dzikie są objęte restrykcyjnymi przepisami, na niektóre pozwala się polować jedynie Indianom i Eskimosom ze względów etnicznych. Chodzi o zapewnienie prawa tym rdzennym mieszkańcom północnych rejonów Kanady do kultywowania plemiennych tradycji. Wszystko to jednak tylko propaganda. Indian osadnicy wymordowali już ponad sto lat temu, a do rezerwatów wkroczyła cywilizacja. Ci, którzy przeżyli, żyją w małych osadach jak w gettach. Północne plemiona nie mają nawet kanadyjskich paszportów i od stuleci żyją po swojemu, nie dlatego, że rząd im to zapewnia, tylko że myśliwi dawno zrezygnowali z polowań na dalekiej północy. Jak każdego roku zawieszono zakaz polowań na foki i zezwolono na ich nieograniczony odstrzał. Wiosną ponad 12 tysięcy myśliwych ruszy do Nowej Fundlandii. Większość z nich nie ma nawet strzelb, bo ich na nie nie stać i uzbrojeni są tylko w drewniane pałki. Przyczyną tego exodusu jest bieda, na północy nie ma pracy i przemysłu, potomkowie dawnych myśliwych i osadników cierpią na tą samą biedę, co niedobitki rdzennych mieszkańców tych ziem. W tym okresie u fok zaczyna się okres godowy i większość czasu spędzają na lądzie. Na kolonie fok napadają bandyci uzbrojeni w pałki, noże i strzelby. Jedni strzelają do zwierząt, a ich pomocnicy natychmiast zdzierają z nich skóry. Nie zawsze jedyny strzał zabija zwierzę, więc\noprawca zdziera skórę żywcem. Pałki też są tylko w stanie ogłuszyć zwierzę, a nie zabić. Myśliwi najbardziej interesują się młodymi fokami, bo ich futro jest najcenniejsze, nadto z dorosłym ponad dwu metrowym samcem trudno sobie poradzić. Ekolodzy dokumentują te rzezie i są bezsilni. Strażnicy przyrody, odpowiedzialni za ochronę lasów i zwierząt mogą tylko wypisywać mandaty i ewentualnie kierować sprawy do rozpatrzenia przez policję konną i sądy regionalne, bo łamanie zasad polowań nie jest zbrodnią, tylko wykroczeniem. W ubiegłym roku zarejestrowano 750 tysięcy takich przypadków, ale nikogo nie skazano. Bieda popycha ludzi do zwyrodniałych zachowań, a czym kieruje się kanadyjski rząd? W poprzednim roku na sprzedaży oprawionych foczych skór myśliwi zarobili 150 milionów dolarów, co jest kwotą dla tak wielkiego kraju zupełnie bez znaczenia. Za oprawioną skórę myśliwy dostaje około 50 dolarów, futro w sklepie jest warte co najmniej 200 dolarów. Głównym odbiorcą są firmy duńskie i norweskie, ale w związku z rosnącą świadomością ekologiczną w tych krajach popyt na focze futra spada, a tym samym ich ceny. Podobnie w Stanach Zjednoczonych najpopularniejszym wyrobem z foczego futra są ocieplane nim kurtki dla robotników pracujących na przykład na Alasce. Europejczycy przywiązują coraz większą wagę do praw zwierząt i w większości krajów wspólnoty wprowadzono zakaz importu mięsa i futer fok. W związku z tym rząd kanadyjski 10 stycznia 2011 roku podpisał z Chinami kontrakt na eksport do tego kraju foczego mięsa i futer. Czy w tak popularnych na całym świecie chińskich restauracjach pojawi się nowa specjalność „foka w pięciu smakach”? Na razie dania z fok są w menu w restauracji kanadyjskiego parlamentu, na znak solidarności z rządem. Sielski obraz Kanady pachnącej żywicą, zaleje znowu morze foczej krwi. \nNiektórzy z najbardziej znanych Rotarian w Polsce: Leszek Balcerowicz – prof., prezes NBP Stefan Banach – prof., matematyk Andrzej Blikle – prof., matematyk, cukiernik Marek Borowski – b. marszałek Sejmu Jerzy Bralczyk – prof., językoznawca Olgierd Budrewicz – pisarz, publicysta, podróżnik Piotr Drzewiecki – inż. konstruktor lokomotyw Antoni Dziatkowiak – prof., kardiochirurg Marian Filar – prof., prawnik Jacek Fisiak – prof., anglista, b. minister Edukacji Anna Fornalczyk – b. minister UOKiK Jan Karski – legendarny kurier Jacek Kurczewski – prof., socjolog, b. wicemarszałek Sejmu Aleksander Kwaśniewski – prezydent RP Jerzy Loth – prof., geograf Marian Noga – prof., ekonomista, członek Rady Polityki Pieniężnej Wiesław Ochman – śpiewak operowy Józef Krzysztof Oraczewski – artysta malarz Marek Rocki – prof. ekonomista, rektor SGH Maciej Słomczyński – tłumacz, pisarz (Joe Alex) Adam Smorawiński – kierowca rajdowy Stefan Starzyński – b. prezydent Warszawy Andrzej Szczypiorski – pisarz, publicysta Jan Widacki – prof., prawnik Andrzej Wituski – b. prezydent Poznania Bohdan Wyżnikiewicz – ekonomista, Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową Andrzej Zoll – prof., Rzecznik Praw Obywatelskich\nW tym roku Rotary Club Poznań, jeden z pierwszych w powojennej Polsce i najstarszy w Wielkopolsce, obchodzi swoje dwudziestolecie. Przez dwie dekady jego członkowie inicjowali i wspierali wiele działań na rzecz potrzebujących, udoskonalali strukturę klubu i stali na straży etyki i wartości przezeń wyznawanych, a wszystko po to, by godnie reprezentować przyświecającą Rotarianom ideę „Służba na rzecz innych ponad własną korzyść” (ang.: Service Above Self ). Rotary Club Poznań, należący do Dystryktu 2230, obejmującego Polskę, Ukrainę i Białoruś, został oficjalnie przyjęty do rodziny klubów Rotary International 19 stycznia 1991 roku, jako trzeci w postsocjalistycznej Polsce. Inicjatorami przedsięwzięcia byli członkowie środowisk naukowych, m.in. prof. Gerard Straburzyński, działający z ramienia Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, Wojciech Kasprzak i Jan Malewski, kierownicy Instytutu Medycyny Uzdrowiskowej oraz profesor Włodzimierz Fiszer i profesor Zbigniew Młynarek z Uniwersytetu Przyrodniczego (WSR), którzy we współpracy z klubami z Holandii i Niemiec postanowili przywrócić działalność rotariańską w Polsce, przerwaną pod koniec lat trzydziestych ubiegłego stulecia przez II wojnę światową i jej następstwa. Założyciele stowarzyszenia dołożyli wszelkich starań, by rozwijać działalność szybko i skutecznie. Na efekty nie trzeba było długo czekać. Już w pierwszych latach istnienia RC Poznań przyczynił się do powstania kolejnych klubów rotariańskich, m.in. w Puszczykowie, Wolsztynie i Szamotułach oraz drugiego w Poznaniu klubu RC Poznań Stare Miasto. Obecnie poznański RC liczy niemalże 60 członków. Klub ma na koncie wiele imponujących dokonań w zakresie niesienia pomocy społecznościom lokalnym. Do największych akcji należy niewątpliwie wspieranie wielkopolskich domów dziecka. Rotarianie zatroszczyli się o renowację\nbudynków oraz wyposażenie w potrzebne sprzęty i meble Domu Dziecka w Szamocinie oraz Domu Pomocy Społecznej dla Dzieci we Wschowej. Wychowankowie obydwu placówek otrzymali także wyprawki szkolne i paczki na święta. Dom Dziecka w Osiecznej dzięki funduszom zebranym przez klub mógł pozwolić sobie na wyposażenie kuchni, zaś\nXX lat Rotary\n„Najwi´cej korzysta te leżący nad jeziorem Dom Dziecka w Bninie na zakup kilku łodzi i kajaków. Przy okazji wizyty u wychowanków bnińskiej placówki, Rotarianielekarze zaoferowali opiekę zdrowotną nad dzieci, inni zapraszali maluchy do swoich domów na święta lub spędzali ten szczególny czas z dziećmi, które nie mogły wyjechać. Poza działaniami na rzecz dzieci z domów dziecka Rotarianie z zaangażowaniem wspierają wielkopolskie szkoły oraz organizacje niepełnosprawnych. Z pomocy RC Poznań skorzystało na przykład Stowarzyszenie Osób Niepełnosprawnych „Amikus”, które za otrzymane środki mogło wyposażyć jedną ze swoich sal terapii zajęciowej, a Ośrodek SzkolnoWychowawczy dla Dzieci Niewidomych w Owińskach zakupił specjalistyczny ambulans dla niepełnosprawnych. Z działań na rzecz szkół trzeba koniecznie wspomnieć o akcji „Szklanka mleka” dla najuboższych dzieci w Szkole Podstawowej nr 40 w Poznaniu, która trwa do dziś, czy „Akademii Małego Strażaka”, dzięki której sfinansowano naukę języka angielskiego, 10 komputerów z oprogramowaniem oraz wyprawki dla dzieci z Golęczewa. Działania klubu na rzecz edukacji nie ograniczają się jednak tylko do regionu. Poznańscy Rotarianie mają bowiem na koncie ufundowanie stypendium dla studentki z Ukrainy\nLista czynnie działających w RC Poznań członków-założycieli (charter members): Jacek Fisiak Edmund Flaczyk Maciej Gembicki Antoni Karwacki Wojciech Kasprzak Janusz Malewski oraz zbiórkę podręczników do nauki polskiego, które także trafiły do naszego wschodniego sąsiada. Pamiętają też o świątecznych paczkach dla zasłużonych, a często zapomnianych Poznaniaków. Patrząc na tę niemałą liczbę finansowanych przez Rotarian projektów, chciałoby się zadać pyta-\nSawińskiej (Matching Grant z RC Nesbru w Norwegii) czy zakupem komputerów i specjalnych programów do terapii dla Stowarzyszenia Dzieci Autystycznych w Poznaniu (Matching Grant z Reutlingen-Tubingen w Niemczech). Owocną formą działalności poznańskiego klubu w ramach współpracy z zagranicą był udział w programie Youth Exchange, gdzie wielu młodych Poznaniaków uczestniczy corocznie w wymianie edukacyjnej z młodzieżą z USA, Kanady, Argentyny, Meksyku i innych krajów. Studenci z kolei mogą ubiegać się o tzw. Stypendia Ambasadorskie na uniwersytetach zagranicznych. Najzdolniejszych klub z pomocą Fundacji Rotary wysyła ponadto na dwu- do czterotygodniowe podróże poznawcze do innych krajów. RC Poznań wkracza obecnie w trzecią dekadę swojej działalności. Czy będzie równie udana jak dwie poprzednie? Rotarianie nie należą do tych, którzy osiadają na laurach. Prezydentura w klubach Rotary trwa jedynie rok, aby nie popadać w rutynę. Zarówno obecny prezydent Bogusław Zalewski, jak i prezydent elekt Ryszard Stefanowski są zdania, że osób potrzebujących pomocy nie ubywa, pomimo rozwoju społecznego. Zatem jest wiele miejsca do działania dla Rotary, tej typowej choć nietypowej poprzez wykorzystywanie tylko własnych, a nie zaś publicznych pieniędzy, organizacji pozarządowej. Ray Kliginsmith – Prezydent Rotary International kadencji 2010/2011 – oczekuje, że kluby będą liczniejsze, lepiej działające i bardziej widoczne. Gubernator Dystryktu Piotr Wygnańczuk słynący z dokładności i szybkości działań, jak mówi prezydent Zalewski, „służy nam radą, musimy więc nadążać zwłaszcza, że mobilizuje nas niezwykle aktywna młodzież z Rotaractu z prezydent Lucyną Giese na czele. Nie ustajemy w pracy nad budowaniem społeczności lokalnej i działań na rzecz ludzkości (co pięknie ujął Ray Kliginsmith – bridging continents)”.\nen, kto najlepiej słu˝y nie, skąd kluby czerpią na to wszystko fundusze? Otóż źródeł jest kilka. Klubowy portfel zasilany jest w sporej części regularnie wpłacanymi składkami członkowskimi. Poza tym dochodu przysparza organizacja licznych bali dobroczynnych i koncertów charytatywnych. Świetnym przykładem tego typu działania był koncert jubileuszowy na dwudziestolecie klubu, który odbył się w Auli Nova Akademii Muzycznej w czerwcu ubiegłego roku. Dzięki środkom uzyskanym z koncertu sfinansowano zakup aparatury diagnostycznej dla Szpitala im. Świętej Rodziny w Poznaniu. W wielu przypadkach pomoc finansową zapewnia także międzynarodowa Fundacja Rotary (Rotary Foundation). Jeszcze innym rozwiązaniem jest połączenie sił klubów z różnych krajów za sprawą tzw. „Matching Grantów”, które umożliwiają prowadzenie wspólnych projektów. Poznański RC już wielokrotnie korzystał z tej możliwości, co zaowocowało chociażby pokryciem kosztów wyposażenia sali terapeutycznej i zakupem instrumentów muzycznych dla dzieci z Zespołu Szkół Specjalnych w Poznaniu (Matching Grant z Winston-Salem w USA), ufundowaniem specjalnego samochodu do przewozu dzieci na wózkach inwalidzkich dla Wielkopolskiego Hospicjum Domowego dr Anny Jakrzewskiej-\nBogdan Marciniec Zbigniew Młynarek (prezydent II kadencji) Andrzej Patalas Romuald Połczyński Antoni Pruszewicz Adam Smorawiński Gerard Straburzyński (prezydent I kadencji) Zbigniew Strzałkowski Zbigniew Świt Zbigniew Trepiński Tadeusz Trawczyński\nLista członków RC Poznań odznaczonych najwyższą odznaką rotariańską Paul Harris Fellow: Wojciech Górski ś.p. Henryk Helak Andrzej Hofman Wojciech Kasprzak Antoni Karwacki Aleksander Siepnewski Adam Smorawiński Paweł Sobaszkiewicz Stanisław Szołkowski Tadeusz Trawczyński Andrzej Wituski\nHistoria Rotary International Niektórzy z najbardziej znanych członków Rotary na świecie: Neil Armstrong – astronauta, pierwszy człowiek na księżycu, USA Winston Churchill – premier, Wielka Brytania Walt Disney – producent filmowy, USA Thomas Edison – wynalazca, USA Hans-Dietrich Genscher – minister spraw zagranicznych, Niemcy Warren G. Harding – prezydent, USA John F. Kennedy – prezydent, USA Thomas Mann – pisarz, laureat Nagrody Nobla, Niemcy Guglielmo Marconi – wynalazca, laureat Nagrody Nobla, Włochy Jan Masaryk – minister spraw zagranicznych, Czechosłowacja Luciano Pavarotti – śpiewak operowy Franklin D. Roosevelt – prezydent, USA Walter Scheel – prezydent, RFN Albert Schweitzer – fizyk, filozof, laureat Nagrody Nobla Margaret Thatcher – premier, Wielka Brytania Thomas Woodrow Wilson – prezydent USA, laureat Nagrody Nobla ROTARY W LICZBACH\n• Ponad 2 mld dzieci zaszczepionych przeciwko polio • Ponad 1 mln członków Rotary poświęciło czas i środki podczas narodowych dni szczepień przeciwko polio • Ponad 200.000 studentów wysłanych na programy Youth Exchange • 42.000 uczestników Study Exchange wysłanych zagranicę • 34.000 stypendiów ufundowanych dla studentów z całego świata • 13.500 Matching Grantów przyznanych na międzynarodowe projekty humanitarne • 1.193 mld USD wyniosły programy Rotary w latach 1936-2001 • 500 mln USD wyniosły składki członków do wykorzystania do 2005 roku na rzecz wyeliminowania polio • 80 mln USD wydano na wsparcie programów Group Study Exchange • 69 mln USD zatwierdzono na 3-H – Health, Hunger, Humanity • 10 mln USD przeznaczono na granty dla wolontariuszy Rotary od 1979 roku\n„Rotary jest stowarzyszeniem przedsiębiorców i ludzi różnych zawodów z całego świata, które świadczy pomoc humanitarną, promuje wysokie normy etyczne w każdym zawodzie i pomaga budować dobrą wolę i pokój na świecie”. Tak brzmi oficjalna definicja organizacji, przyjęta w 1976 roku, zwięźle acz trafnie, określająca istotę prężnie działającego światowego ruchu rotariańskiego. Stowarzyszenie Rotarian może poszczycić się już ponad stuletnią historią i tym samym opinią najstarszej organizacji charytatywnej na świecie. Początki Roratian sięgają roku 1905, kiedy to Paul Harris, amerykański prawnik z Chicago, wpadł na pomysł, aby powołać do życia klub zrzeszający mężczyzn różnych profesji, pragnących poświęcić swój potencjał intelektualny, czas, jak również środki finansowe na pomoc potrzebującym. Od początku klub opierał się na solidnych zasadach, wykluczających wszelkie uprzedzenia i nieuczciwe działania czy postawy wobec wspólnoty. A zatem przynależność do klubu miała być jawna i ponad wszelkimi podziałami, czy to religijnymi, czy politycznymi, tak aby nic nie stało na drodze ku realizacji wspólnych celów. Dodatkowo przedstawicieli jednego zawodu w klubie nie mogło być więcej niż dwu, by zapobiec dominacji jednej profesji. Wszelkie zaś pełnione funkcje, ze stanowiskiem prezydenta klubu na czele, miały trwać kadencję jednoroczną i pochodzić z wyboru. Znalazło to wydźwięk w nazwie stowarzyszenia – „Rotary”, oznaczającej zmienność i rotację, jako przeciwieństwo rutyny. Dzisiaj Organizacja Rotary International jest jedną z największych na świecie. Liczy ponad 1,2 mln członków, którzy działają w prawie 33.000 klubach, przynależnych terytorialnie do tzw. dystryktów, zlokalizowanych w 200 krajach świata. Mimo dynamicznego rozwoju i upływu czasu, kluby Rotarian wciąż działają zgodnie z regulaminem, zawierającym najbardziej istotne elementy idei Paula Harrisa. Aby jednak mieć pewność, że wszystkie podejmowane czynności, zarówno przez całą wspólnotę, jak i przez pojedynczych jej członków są prawe i godne, Herbert J. Taylor stworzył w 1932 roku Test Czterech Pytań. Każdy Rotarianin musi więc odpowiedzieć sobie: 1. Czy to jest prawdą? 2. C  zy to jest uczciwe w stosunku wszystkich, których dotyczy? 3. Czy rodzi życzliwość i lepszą współpracę między ludźmi? 4. Czy będzie korzystne dla wszystkich zainteresowanych? Tak oto, dzięki konsekwencji i solidarności w działaniu na rzecz społeczeństw, Rotarianom udało się wykonać wiele znaczących projektów na rzecz ludzkości. Kamieniem milowym działalności stowarzyszenia jest z pewnością eliminacja Polio, czyli choroby Heine-Medina. Ten 20-letni projekt unicestwienia choroby jest największym w historii pozarządowym przedsięwzięciem w dziedzinie pomocy medycznej. Rotary wydała ponad 500 mln USD i poświęciła niezliczone godziny pracy wolontariuszy, aby zaszczepić prawie dwa miliardy dzieci na całym świecie i tym sposobem w roku 2005 ostatecznie uwolniła świat od polio. Program PolioPlus dofinansowany przez Billa Gates’a realizowany na rzecz zapobiegania polio pozostaje do dziś jednym z głównych obszarów działalności Rotarian. Relatywnie nowymi kierunkami działań są: międzynarodowa edukacja, dzięki której tysiące młodych ludzi i dzieci może korzystać corocznie ze stypendiów naukowych i wymian uczniów, walka z analfabetyzmem, z której w ogromnym stopniu skorzystała Tajlandia, oraz walka na rzecz pokoju na świecie, prawa kobiet a ostatnio zaopatrzenie w wodę zdatną do picia. Dziękujemy za pomoc przy przygotowaniu materiału Rotarianinowi Andrzejowi Hofmanowi. fot. udostępnione przez Rotary Club Poznań\nNajważniejsze wydarzenia w historii Rotary 1905 Chicagowski adwokat Paul Harris organizuje 23 lutego pierwsze spotkanie Rotary, prowadzące do utworzenia Rotary Club of Chicago 1906 Montague Bear projektuje pierwszą wersję emblematu Rotary – odwzorowanie koła wagonu. Zostaje spisany pierwszy statut Rotary. 1913 Ustanowiona zostaje oficjalna nazwa organizacji: Międzynarodowe Zrzeszenie Klubów Rotary, a koło wagonu w emblemacie zostaje zastąpione przez koło zębate. 1933 Rotarianin z Chicago, Herbert J. Tylor, formułuje „The Four-Way Test” (Test Czterech Prawd) 1935 RC Nashville przyczynia się do powstania Instytutu Stosunków Międzynarodowych dla promocji porozumienia między narodami 1940 Podczas konwencji w Hawanie zostaje przyjęta deklaracja o poszanowaniu praw człowieka, która staje się później wzorem dla Deklaracji Praw Człowieka ONZ 1962 W Melbourne (Floryda, USA) powstaje pierwszy klub dla młodzieży szkół licealnych Interact 1965 Rozpoczyna się program Matching Grants oraz Program Wymiany Grup Studyjnych 1968 W Północnej Karolinie (USA) powstaje pierwszy klub Rotaract, przeznaczony dla młodych ludzi pomiędzy 18 i 30 rokiem życia 1979 Zostaje zapoczątkowany program „Health, Hunger, Humanity” (3H). Delegaci światowej konwencjo Rotary zostają przyjęci na audiencji przez Papieża Jana Pawła II 1987 Na mocy decyzji Sądu Najwyższego USA do klubów Rotary mogą być przyjmowane kobiety 1988 Rotary International podpisuje ze Światową Organizacją Zdrowia i organizacją UNICEF porozumienie o współdziałaniu w celu wyeliminowania Polio. 1989 Powstają pierwsze kluby Rotary w Europie Środkowo-Wschodniej – w Budapeszcie i Warszawie 1995 Pierwsze osiem kobiet zostaje wybranych na gubernatorów dystryktów. Zostaje utworzona oficjalna strona internetowa Rotary, www.rotary.org 1996 Do tego roku zostaje przyznanych 1.277 stypendiów ambasadorskich dla studentów z 60 krajów 2005 Rotary obchodzi setną rocznicę powstania 2006 Wyeliminowanie choroby HeinegoMedina. Polio występuje już tylko w czterech krajach: Afganistanie, Indiach, Pakistanie i Nigerii 2007 Fundacja Rotary przyznaje milionowy tytuł Paul Harris Fellow 2007–09 Rotary otrzymuje na akcję eliminacji polio 355 mln USD dotacji od Fundacji Gatesów 2010 Rusza trzyletni pilotażowy program Wizji Przyszłości Fundacji\nMaciej Skorupski, Roman Gornowicz\nLasy – ostoja bioróżnorodności i surowiec odnawialny Piękny las, który nas otacza, to efekt codziennej niezauważanej ciężkiej pracy całych pokoleń leśników. Co więcej, każdy z chęcią korzysta z uroków lasu, jednak tak naprawdę powszechna wiedza o ekosystemach leśnych i gospodarowaniu na ich terenie jest niestety niewielka. Najlepszym dowodem na to jest to, że leśnicy są wciąż naciskani, a czasem wręcz atakowani za nadmierną ochronę zasobów leśnych i ze strony części społeczeństwa oczekuje się wzrostu pozyskania drewna oraz znacznego zwiększenia podaży tego surowca. Z drugiej strony niektórzy oskarżają leśników o nadmierną eksploatację surowca drzewnego, często naiwnie nawołując do zaprzestania gospodarki leśnej na wielkich powierzchniach, nie zdając sobie sprawy z destrukcyjnych dla ekosystemów leśnych konsekwencji takich decyzji. Dlatego wyjątkowo cenna jest inicjatywa rozpowszechnienia wiedzy o roli i znaczeniu lasów i leśnictwa, podjęta przez Organizację Narodów Zjednoczonych, aby ustanowić rok 2011 Międzynarodowym Rokiem Lasów. Szczególne zaproszenie do wsparcia obchodów Roku złożono Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) stojącą na czele Partnerstwa Współpracy na Rzecz Lasów. Poza tym do dobrowolnej współpracy zachęcono państwa członkowskie, organizacje międzynarodowe oraz podmioty, których zadaniem jest ułatwianie i promowanie działań związanych z Rokiem na poziomie lokalnym i krajowym poprzez tworzenie komitetów narodowych czy desygnowanie przedstawicieli we własnych krajach. Wezwano wszystkie państwa w ONZ z odpowiednimi organizacjami rządowymi, pozarządowymi, sektorem prywatnym i innymi podmiotami do podjęcia wspólnego\nwysiłku, którego celem jest podniesienie świadomości na temat zrównoważonego zarządzania, ochrony i zrównoważonego rozwoju wszystkich rodzajów lasów. W Polsce zdecydowaną większością lasów zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe. Prowadzona przez nie wyjątkowo intensywnie hodowla i ochrona lasów dała już wyraźne pozytywne wyniki na tle gospodarek leśnych sąsiednich krajów. Nawet w obliczu panujących zagrożeń ze strony czynników biotycznych (np. kornika drukarza w górskich drzewostanach świerkowych), które doprowadziły do wielkopowierzchniowych deforestacji w Czechach, Niemczech i Słowacji, polscy leśnicy zapobiegli takim lokalnym katastrofom ekologicznym. Wielofunkcyjność polskiego modelu gospodarki leśnej wraz z faktyczną realizacją założeń gospodarczych zgodnie z zasadami trwałej i zrównoważonej gospodarki leśnej powoduje, że leśnictwo w naszym kraju jest unikalnym w skali światowej. Przez wiele lat w XIX i XX wieku leśnictwo europejskie nastawione było na maksymalną produkcję drewna, ze szczególnym naciskiem na propagowanie sosny i świerka jako głównych gatunków produkujących drewno. Dziś już wiemy, że wprowadzanie gatunków iglastych w postaci monokultur na tereny żyznych siedlisk skutkuje degradacją gleby leśnej, a tak kreowany drzewostan narażony jest dużo bardziej na szkody powodowane zarówno przez czynniki abiotyczne jak i biotyczne oraz antropogeniczne. Pod tym względem pionierem ekologicznego podejścia do leśnictwa są właśnie Lasy Państwowe, które w ścisłej współpracy z naukowcami leśnikami od piętnastu lat z powodzeniem prowadzą działania zgodnie z zasadami trwałej i zrównoważonej gospodarki leśnej. Szczególnie widoczne jest\nto w działaniach na rzecz prowadzenia hodowli lasu metodami „bliższymi naturze”, co przede wszystkim można zaobserwować w czasie realizacji unikalnego programu przebudowy drzewostanów, którego celem jest kształtowanie bardziej trwałych i stabilnych wielofunkcyjnych ekosystemów leśnych, zaspokajających szeroko pojęte potrzeby społeczne i będące zarazem ostoją bioróżnorodności. Od lat w Polsce pozyskuje się mniej drewna niż wynosi ich bieżący przyrost. Dlatego nadal nasze zasoby leśne z roku na rok rosną. Zmiany struktury drzewostanów, składów gatunkowych, rosnący ich średni wiek, zwiększająca się powierzchnia lasów i wiele innych elementów pozwalają przypuszczać, że również w Polsce będziemy mogli w przyszłości pozyskiwać więcej drewna jako odnawialnego surowca. W Polsce jednym z głównych i najważniejszych organizatorów obchodów Międzynarodowego Roku Lasów są Lasy Państwowe. Miejmy nadzieję, że planowane konferencje, seminaria, spotkania, liczne publikacje i wydawnictwa z tej okazji oraz możliwość poznawania tajemnic lasów i leśnictwa na wielu imprezach w całym kraju pozwolą rzeczywiście przybliżyć i pomóc zrozumieć społeczeństwu nie tylko rolę i znaczenie leśnictwa polskiego, ale również wyjątkowość i unikalność w skali światowej gospodarki leśnej prowadzonej przez PGL Lasy Państwowe.  prof. Roman Gornowicz – dziekan Wydziału Leśnego Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, kierownik Katedry Techniki Leśnej dr hab. Maciej Skorupski – prodziekan Wydziału ds. Rozwoju Wydziału Leśnego Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, kierownik Katedry Łowiectwa i Ochrony Lasu\nKadry dla gospodarki Z profesor Elżbietą Gołatą, kierownikiem Katedry Statystyki Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu, rozmawia Merkuriusz Rozpoczęliście Państwo ogromne prestiżowe przedsięwzięcie edukacyjne, organizacyjne i finansowe, jakim są „Kadry dla Gospodarki”. Zdążyliśmy już doświadczyć, czym ten projekt w rzeczywistości jest. Rozpoczęliśmy go 1 października 2010 roku, krótko po tym, jak dowiedzieliśmy się, że wniosek złożony przez uczelnię – jako jeden ze 155-ciu, które były złożone do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego – zyskał akceptację i dofinansowanie ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. Projekt jest ogromny – składa się właściwie z kilku niezależnych, które zostały zebrane w jeden o wspólnym celu, jakim jest zwiększenie atrakcyjności oferty edukacyjnej Naszego Uniwersytetu, tak, aby studenci i absolwenci odnieśli sukces i ich droga do kariery była jak najłatwiejsza. Czy projekt jest odpowiedzią na potrzeby polskiej gospodarki? Z całą pewnością tak i to z wielu względów. Zacznę od sytuacji demograficznej. W tej chwili na r ynek pracy wkroczył ostatni wyż demograficzny. Od 1983 r. obserwujemy spadek liczby urodzeń, który w ostatnich latach coraz wyraźniej odczuwają także wyższe uczelnie. W konsekwencji coraz mniej licznym rocznikom studentów przyjdzie zastąpić wkraczające w wiek emerytalny, pokolenie boomu powojennego. Rynek pracy będzie potrzebował ludzi, stanie się bardzo chłonny, ale także bardziej wymagający. Zauważmy także, że od początku transformacji, a w szczególności po wstąpieniu do Unii Europejskiej, obserwujemy zwiększone natężenie migracji młodych ludzi\nza granicę. Chcielibyśmy, aby nasi studenci pozostali w kraju, aby dostrzegli szanse, jakie stwarza im polska gospodarka, a ich wiedza była dostosowana do czekających ich wyzwań. Jakie są oczekiwania wobec tego programu? Chcielibyśmy, aby absolwenci Uniwersytetu Ekonomicznego posiadali wszelkie kwalifikacje, które pomogą im sprostać wymogom rynku pracy. Podczas konferencji inaugurującej projekt, wśród najbardziej pożądanych cech, pracodawcy wskazywali: doświadczenie, wiedzę, kompetencje, lojalność i skromność. Wymagali także otwartości umysłu. Chodzi bowiem o to, żeby młodzi ludzie sami dostrzegali zadania, jakie trzeba wykonać i sami byli na tyle kreatywni, aby proponować różne rozwiązania. Fir-\nmy oczekują od młodych ludzi wiedzy praktycznej, wykazania się odpowiedzialnością i rzetelnością, by najpierw zapracowali na dobry wizerunek. Wówczas utwierdzą pracodawców w przekonaniu o słuszności ich zatrudnienia i będą mieli podstawy by oczekiwać dowartościowania finansowego. Chcemy więc umożliwić studentom łatwiejszy dostęp do takiej wiedzy, która będzie przekazywana przez samych pracodawców, którzy te wymagania określają. Doświadczenie to będzie można zdobyć w różnej formie, zarówno wykładów otwartych, warsztatów, jak i poprzez staże.\nRozumiem, że beneficjentami są studenci… Beneficjentami będziemy my wszyscy, gdyż kadry, które kształcimy – kształcimy dla gospodarki. Korzyści z projektu będzie więc czerpała cała społeczność. Nie tylko młodzi ludzie, którzy są bezpośrednimi beneficjentami, ale pośrednio również ci, którzy powoli wycofują się z rynku pracy. Pani o paru projektach w ramach jednego. Proszę je przybliżyć. Zacznę od tego, którym rozpoczęliśmy realizację, czyli od dodatkowych zajęć z matematyki i fizyki. W kontekście nienajlepszych wyników z tych przedmiotów na egzaminach maturalnych ma to niebagatelne znaczenie. Okazało się bowiem, że w pewnym momencie społeczeństwo przestało myśleć matematycznie, a w ekonomii bez matematyki ani rusz! Właśnie pierwsi studenci kończą rok uzupełniających zajęć. Następny projekt to wykłady otwarte. Prowadziliśmy je już wcześniej, ale dzięki dofinansowaniu z Unii Europejskiej będziemy mogli rozszerzyć tę ofertę, zarówno dla studentów, jak i pracodawców. Pracodawcy, przede wszystkim ci skupieni wokół Klubu Partnera Uniwersytetu Ekonomicznego, ale i z innych przedsiębiorstw – głównie z terenu Wielkopolski – są zapraszani przez nas do przeprowadzania wykładów, w których przekazują studentom wiedzę praktyczną. Zaplanowaliśmy sześćdziesiąt wykładów w ciągu roku i oczekujemy, że w każdym z nich uczestniczyć będzie około stu studentów. Z ofertą wykładów specjalistycznych wychodzimy do wszystkich pięciu wydziałów uczelni – Towaroznawstwa, Informatyki i Gospodarki Elektronicznej, Gospodarki Międzynarodowej, Ekonomii oraz Zarządzania. Uwzględniając ich specyficzne potrzeby, będziemy ustalać z dziekanami cykle wykładów specjalistycznych: „Piątek z...”. Kolejnym zadaniem są warsztaty realizowane również przez pracodawców. Będą\none organizowane w mniej licznych gru- podam badanie przemieszczeń związanych pach i pozwolą studentom uzyskać cer- z zatrudnieniem, które zostało przeprowatyfikat wystawiony wspólnie przez Uni- dzone w Ośrodku Statystyki Miast. Zaledwie wersytet i Pracodawcę. Nie wykluczamy pięć osób, korzystając z bazy Ministerstwa spotkań na terenie firm, ponieważ praco- Finansów, pozyskało i opracowało infordawcy już wychodzą z taką ofertą do na- macje dotyczące dojazdów do pracy poszych studentów. nad dla 9,5 mln pracowników. Dzięki temu Proponujemy także staże, które w ra- Urząd Miasta uzyskał informację o kierunmach projektu Kadry dla Gospodarki mo- kach i natężeniu przemieszczeń, o potrzeżemy sfinansować. Chętnych zapewne bę- bach rozwoju komunikacji. Ma to zasaddzie bardzo dużo, ale też i możliwości nie nicze znaczenie dla rozwoju aglomeracji są małe. miejskiej. W ramach projektu oprócz staży W sumie każdego roku oferujemy dla zorganizowaliśmy u partnera stanowiska trzystu studentów udział w warsztatach i dla sześciu praktykantów. Staże rozpoczną dla stu studentów udział w płatnych sta- się od nowego semestru. żach. Ponad dwadzieścia staży zorganizoA do kiedy będą trwać? wanych będzie u partnera projektu. Z racji Do końca października 2015 roku. tego, że mamy tylko sto miejsc do dyspoNależy się cieszyć i gratulować zycji, pierwszeństwo będą mieli studenci, Państwu pomysłu i realizacji... którzy uczestniczyć bedą w innych działaWiem, że jest już spore zainteresowanie niach projektu. wykładami otwartymi, stażami i warsztataKto jest Państwa partnerem? mi. Mam nadzieję, że studenci skorzystają Jest to Urząd Statystyczny w Poznaniu z wszystkich możliwości. i prawdę powiedziawszy, to partnerstwo Inną ofertą, którą kierujemy do ucząmoże wyglądać na pierwszy rzut oka jako cych się na naszej uczelni w związku z rozdość przypadkowe. Jednak wcale tak nie szerzeniem zakresu działalności Biura Kajest. Urząd Statystyczny już w minionym rier, jest badanie studentów pod kątem roku oferował nam staże dla studentów, predyspozycji zawodowych. Chcielibya współpraca przejawiała się w wielu róż- śmy nim objąć rocznie dwustu studentów. nego rodzaju działaniach, np. przy tworze- „Badanie profili potencjału” ma za zadaniu tzw. dziedzinowych baz danych, w tym nie wykryć tzw. luki kompetencji, a więc makroekonomicznych, które są niezbędne te obszary, w których student potrzebuje dla prognozowania sytuacji gospodarczej wsparcia. Ci, którzy skorzystają z tej propoi dla przewidywań czynionych przez praco- zycji, będą mogli poprawić swoje zdolnodawców. Z dniem 1 kwietnia rozpocznie się ści podczas tzw. warsztatów umiejętności spis powszechny przeprowadzony zgodnie miękkich. Pozwolą one lepiej dostosować z nową metodologią, w której opracowa- się do pracy w grupie, zwalczać sytuacje niu uczestniczyli także pracownicy naszego stresowe i kryzysowe. Oferujemy również uniwersytetu. Sądzę, że każdy ekonomista studentom tzw. giełdę tematów prac licenznajdzie w Urzędzie Statystycznym odpo- cjackich i magisterskich. Dzieje się to w powiednie miejsce dla siebie, czy to w Ośrod- rozumieniu z pracodawcami. Definiują oni ku Banku Danych Makroekonomicznych, obszary swojego zainteresowania tak, by Ośrodku Statystyki Miast, Ośrodku Sta- studenci, dokonując wyboru tematu pracy, tystyki Małych Obszarów, Wielkopolskim mogli być z nimi w kontakcie, a pracodawOśrodku Badań Regionalnych, bądź w Wy- cy byli bardziej zainteresowani przyjęciem dziale Informatyki. We wszystkich wskaza- ich na staż czy zatrudnieniem. Przygotonych wydziałach stosowane są nowocze- wujemy też ofertę e-learningową – nasne technologie badawcze. Jako przykład grywamy warsztaty i wykłady. Będą one\ndostępne w tzw. filmotece. Ruszy ponadto kurs e-learningowy, gdzie student prowadzony krok po kroku przez multimedialne narzędzie będzie mógł zdobyć wiedzę i sam się sprawdzić. Projekt odpowiada także na zapotrzebowanie współczesnych trendów rozwojowych turystyki. Chciałabym opowiedzieć tu o nowym unikatowym kierunku na naszej uczelni – Gospodarce Turystycznej. Od tego roku zostanie przeprowadzony nabór na studia zarówno pierwszego jak i drugiego stopnia. Społeczeństwo nasze jest coraz zamożniejsze i coraz bardziej zainteresowane usługami turystycznymi, natomiast do tej pory brakowało odpowiedniej kadry menedżerskiej dla gospodarki turystycznej. Kadry posiadającej wiedzę ekonomiczną z zakresu marketingu w turystyce, prawa turystycznego i ekonomii. Turystyka to nie tylko wyjazdy na wakacje, ale także przyciąganie turystów do naszego kraju. Właściwie we wszystkich dziedzinach gospodarki można by znaleźć działania z nią związane. Tym bardziej chcemy się pochwalić wyjątkowej klasy specjalistami z Katedry Turystyki prowadzonej przez profesora Grzegorza Gołembskiego, którzy przygotowali unikatowy program studiów. Uruchomienie nowego kierunku wspierała także Polska Izba Turystyki. Wpisujemy się także w ramy międzynarodowego projektu Msc Tourism and Regional Planning – Management and Geography, który jest realizowany również w dziesięciu europejskich uczelniach. To duży sukces, że udało się Państwu tak wielostopniowo zbudować ten projekt i że ta propozycja została przyjęta, sfinansowana i teraz jest realizowana... Podkreślę jeszcze ostatnie, nie mniej ważne działanie. Ma ono pozwolić nam zlikwidować bariery techniczne dla studentów niepełnosprawnych. Wychodzimy z ofertą dla wszystkich, również i dla tych, którym możliwości fizyczne nie pozwalają sprawnie się przemieszczać.\nZ Lechem Wałęsą, laureatem Pokojowej Nagrody Nobla, honorowym obywatelem miasta Poznania, rozmawia Dominik Górny\nsobie pytanie, mając na myśli dobro wszystkich, co musi być globalne, a co musi być kontynentalne, państwowe i regionalne? Dopiero wtedy, gdy „wypunktujemy” odpowiedzi na te wątpliwości, będziemy moW jakim kierunku powinny gli świadomie budować wspólne programy obecnie zmierzać społeczno-polityczne i struktury. Tymczasem bardzo często robirelacje w Europie? my odwrotnie – najpierw powołujemy biuW pierwszej kolejności zadajmy sobie ra, urzędników, prezydentów, a potem zapytanie, jaki powinien być system ekono- stanawiamy się, do czego to wszystko ma miczny i demokratyczny. Jeśli chcemy mó- służyć – właśnie dlatego nie osiągamy zawić o współczesnym wymiarze demokra- mierzonych skutków działań, a tym samym cji, to do obywatelskich praw, powinniśmy nie spełniamy swoich zadań. dopisać obowiązki. Na czym to wszystko Jakie zadania ma Pan przede chcemy budować? – jedni proponują styl wszystkim na myśli? zachodni – wolny rynek, a sprawy duchoEuropa ma do spełnienia dwa duże zawe do prywatnego użytku każdego z nas… dania – wyrównać poziom rozwoju państw, Drugi model – którego jestem zwolenni- pomiędzy którymi już nie ma granic, i zakiem, mówi, że trzeba postawić na wartości. uważyć, że wszyscy w Europie są na rówZ moich obserwacji wynika, że na wszyst- ni potrzebni, przy jednoczesnym dostrzekich kontynentach między tymi modelami żeniu tego, że Pan Bóg nie dał wszystkim zachodzi relacja połowiczna. „Globalizacja” państwom tych samych dóbr – jedni mają czy „jedność europejska” – są pustymi poję- morze, a drudzy góry… Musimy odstąpić ciami. To, jaką je wypełnimy treścią: progra- od „wyścigu szczurów”, który dotychczas mami, strukturami itp., zależy od młodych polegał przede wszystkim na zagarnięciu ludzi, bo choć moje pokolenie wywalczy- wyłączności na to, które z państw przejmie ło wolność, to jest obciążone hitleryzmem rolę dominanta. Tak było do końca XX wiei stalinizmem. Przebudowa świata, Europy ku. Dotychczas połowę naszych środków i Polski, jest o tyle ważna, że dopiero wte- wydawaliśmy na zbrojenia, na niszczenie dy, kiedy uda się wprowadzić zmiany na czegoś, a później odbudowywanie, co było lepsze, dostrzeżemy sens walki o wolność zupełnie nieopłacalne. Z kolei opłacalne jest w poprzednim pokoleniu. łączenie potencjałów różnych państw i ich Jak Pan dziś ocenia podpisa- poszczególnych regionów, dla politycznej nie traktatu z Lizbony? współpracy. Ale nawet i tutaj musimy zdaZapisy tego traktatu do końca mnie nie wać sobie sprawę z zagrożeń i z własnych przekonują. Mam jednak świadomość, że ograniczeń. Mało kto uświadamia sobie istnienie takiego dokumentu jest Europie pewien paradoks, który polega na tym, że potrzebne, wręcz konieczne, aby mogła z jednej strony doprowadzamy do rozwoju być dobrym politycznym partnerem dla techniki i cywilizacji, a z drugiej zaś – sami Rosji, Chin, a nawet Stanów Zjednoczonych. za tym, co stworzyliśmy nie nadążamy. RoWspomniane mocarstwa nigdy nie będą bimy coś, aby żyć lepiej i szybciej, tymczaszanować małych państw, a wręcz prze- sem coraz częściej się spóźniamy np. przez ciwnie – będą się starały zmienić je zgodnie uliczne korki. Rozwój cywilizacji powinien z własnymi interesami. Jedyną drogą wyj- być dla nas przyjemnością, a nie udręką. ścia z tego stanu rzeczy jest solidarne wy- Jednak wystarczy, abyśmy zrozumieli, że powiadanie się europejskich państw w waż- żyjemy w nowej epoce, którą trzeba odponych dla nich kwestiach. Moim zdaniem wiednio dostosować do swoich potrzeb. musimy zastanowić się, na ile Europa może Nawiązując do tytułu Pana austać się jednym europejskim państwem? na tobiografii – „Droga do prawdy” – na ile ile zaakceptujemy swoje różnice? w jakich pojęcie Pana prawdy politycznej i osobitematach powinniśmy być zgodni, a w ja- stej zmieniło się od czasów sięgających kich nie? W obecnym pokoleniu dopro- początków„Solidarności”? wadziliśmy rozwój technologii do takiego Pytanie nie jest wcale łatwe, ponieważ stopnia, że „nie mieścimy się” we własnym w dużej mierze dotyczy czasów, w których państwie. Chodzi o to, że np. sieć informa- dorastałem politycznie i podejmowałem tyczna i baza informacyjna, którą stworzyli- pierwsze działania. Warunki ustrojowe były śmy, wybiega daleko poza granice naszego takie, że nie raz wymagały obejścia prawdy kraju. Jest to jeden z faktów, które świad- albo nawet jej niezauważenia. I nie chodzi czą o nieuniknionej globalizacji. Kolejną o to, że chciałem ominąć prawdę, ale zdakwestią jest ekologia – cały świat powinien rzało się, że aby coś osiągnąć, trzeba było się poddać kontroli pod względem zadba- wiele rzeczy przemilczeć… Starałem się nia o jej rozwój. Trzeba by również określić jednak czynić tak, żeby następnego dnia granice technologii, aby bezpiecznie żyć na tę prawdę na nowo odkryć. Im bliżej było naszej planecie. Powinniśmy jednak zadać do odzyskania wolności, tym bardziej moje\nintencje stawały się czytelniejsze, a zachowanie pewnie bardziej zrozumiałe. Los sprawił, że w chwilach walki o wolność i niepodległość bywałem tam, gdzie działy się rzeczy ważne, musiałem podejmować decyzje, na których tłumaczenie nie było często czasu. Dlatego rodzi się dziś wiele wątpliwości. Proszę mi jednak wierzyć, że wszystkie moje decyzje wynikały wyłącznie z przekonania, że należy zrobić tak, a nie inaczej. Bardzo często stawałem nawet przeciw swoim przyjaciołom, jak w 1989 roku, wszystko po to, żeby nie wchodzić w gry polityczne. Jeśli ma pan również na uwadze rok 1970, to problem polega na tym, że gdy przewodziłem strajkowi, robiłem to stosunkowo nieudolnie, bo nie miałem większego pojęcia o wolnościowej walce. Zadawałem sobie pytanie, jakie mam prawo rozmawiać z tymi, którzy mają wpływ na to, co się stanie z więźniami, osobami strajkującymi itd. Druga rzecz – w tamtym okresie nie miałem żadnego wpływu na to, co o mnie piszą. Trzeba sobie uświadomić, że wtedy mało kto stawał na czele jakiegoś zgrupowania, więc trudno mi było się kogokolwiek radzić. Można się zastanawiać, czy wiele rzeczy można było zrobić lepiej i mądrzej, ale chyba nie może tego właściwie oceniać ten, kogo nie było ze mną na początku solidarnościowej drogi… W liście do literatów uczestniczących w Międzynarodowym Listopadzie Poetyckim podkreślił Pan uniwersalny wymiar „Solidarność”... Oczywiście, że podkreśliłem taki właśnie aspekt – uważam bowiem, że opinie i publikacje ukazujące uniwersalny wymiar istnienia „Solidarności” jako ruchu czy pewnego rodzaju bazy do tworzenia społeczno-politycznej kultury, w tym odnoszące się do społecznych i kulturowych aspektów Międzynarodowego Listopada Poetyckiego – są niezwykle potrzebne – żyjemy bowiem w epoce przejściowej, czasach znoszenia granic i unikania konfrontacji. To właśnie dzięki działaniom intelektualnym otwiera się nowy wymiar epoki globalizacji, która wymaga przedyskutowania wielu ważnych spraw – nie tylko sukcesów, ale również i społecznych problemów. \nNowe zodiakalne zwierzę horoskopu chińskiego, nowy władca świata, który urząd swój sprawować będzie przez chińskich dwanaście miesięcy, to METALOWY ZAJĄC (w charakterystyce yin), w systemie ba zi (Cztery Filary Przeznaczenia), zwany Xin Mao. Nie jest to jedyna nazwa tego zwierzęcia. Zwykli ludzie horoskopowego opiekuna nadchodzącego roku nazywają zającem w norze. Pod rządami tego zwierzęcia będziemy się radować i smucić od czwartku 3 lutego 2011 r. godz. 10.32, do 22 stycznia 2012 r. godz. 15.39. Obecny rok Xin Mao jest 4708 rokiem kalendarza lunarnego, czyli konsekwentnie, dwudziestym ósmym rokiem siedemdziesiątego ósmego cyklu astrologii księżycowej, cyklu, który skończy się wraz z nadejściem 2044 roku. Patrząc na czasową rozpiętość okresu panowania Metalowego Zająca widać, że jest to niejako niepełny rok, bo trwający tylko 354 dni, o trzydzieści dni mniej niż dwa lata temu rok Ziemnego Bawołu. W jego ramach występuje jeden dzień lap chun, czyli dzień początku wiosny (4 luty 2011r.), zwany też świętem kochanków. Z tego zaś wynika, że biorąc pod uwagę tę zasadę, jest to przeciętny rok na zawarcie związku małżeńskiego lub na postaranie się o potomka. Gdyby chcieć ustalić jakiś korzystny dzień na zawarcie związku małżeńskiego, to magiczne znaczenie przypisuje się datom 11.11.2011 i 20.11.2011, choć jest to jedynie magia związana ze szczególnym układem cyfr i to na dodatek kalendarza gregoriańskiego. Jak już wspomniałem, po chińsku, w systemie ba zi, Zając nazywa się Mao (w chińskiej astrologii lunarnej Tu), oznaczony jest liczbą 4 (czwarty znak dwunastoletniego cyklu), odpowiada Rybom w astrologii solarnej, kierunkowi geograficznemu\nwschodniemu, miesiącowi marzec (jest to chiński drugi miesiąc) oraz podwójnej godzinie od 5 do 7. Z poszczególnymi latami pozostającymi pod wpływem chińskich zwierząt zodiakalnych związane są niektóre kamienie szlachetne i ozdobne. Z Zającem kojarzy się czarny onyks, szmaragd, selen, perłę, a szczególnie kryształ. Także produkcja wina, opowieści niesamowite, bajki, wszelkie prace domowe – od napraw po remonty, rzeźbienie w drewnie, wszelkie gry rodzinne, pisanie, czytanie, pielęgnowanie ogródka, a nawet żeglowanie będą miały swój wielki czas, gdyż Zając sprzyja i tym wartościom. Także wynalazki czy też zdobycze cywilizacyjne kojarzone są ze znakami zodiaku. Zającowi przypisuje się powstanie pierwszego filmu dźwiękowego, odkrycie pulsarów, wynalezienie nylonowych pończoch, DDT, sztucznego płuca czy sformułowanie teorii względności. Z kolei ogólne aktywności i sporty związane z Zającem to: zapasy, hokej, golf, wioślarstwo i kolarstwo. By lepiej wyczuć jakiego rodzaju niespodzianki szykuje nam nowy władca, warto przyjrzeć się poprzednim okresom panowania tego zwierzęcia. Latami Zająca były: 1999, 1987, 1975, 1963, 1951, 1939, 1927, 1915 i 1903, przy czym rokiem Metalowego Zająca był rok 1951. W XXI wieku, jest to pierwszy rok Zająca, zatem można oczekiwać, że pewne sposoby rozwiązania problemów zostaną zastosowane po raz pierwszy. Generalnie rzecz ujmując lata Zająca nigdy nie były szczególnie wybuchowe,\nlotniczych i wypadków drogowych. Mogą też dokuczać nam zmiany klimatyczne, objawiające się olbrzymimi wahaniami niemal wszystkich wskaźników, jeszcze nie na globalną skalę, lecz jedynie lokalną. Silne wiatry oraz z jednej strony dokuczające susze, a z drugiej obfite opady deszczu, mogą dać się we znaki niemal wszystkim, choć na różną skalę. W końcu w roku Zająca podobnie jak w roku Tygrysa żywioł roku niszczy żywioł naturalny znaku. Jeżeli do tego dodamy, że Drzewo typu yin to powietrze, należy spodziewać się znaczniejszego niż zwykle skażenia powietrza, czy to na skalę lokalną, czy globalną. Toksyczne wyziewy, wybuchy zatruwającego otoczenie gazu, choroby przenoszone przez masy powietrza mogą mocno dać się nam we znaki. Z tego zaś wynika, że w roku 2011 będziemy musieli w sposób szczególny zadbać o własne zdrowie, szczególnie o płuca. Należy oczekiwać wielu skrytych argumentów, prób oszustwa, naciągnięcia i w ogóle wycofywania się z obietnic oraz podstępnego sposobu działania. Dotyczy to zarówno dyplomacji, jak i naszych codziennych aktywności. Światełkiem jest tutaj tendencja do odrodzenia się przynajmniej kilku liderów czy autorytetów politycznych bądź towarzyskich. To od nich będziemy oczekiwali przyjęcia właściwej postawy czy rozwiązania pojawiających się problemów. Nie będzie rzadkością, że to kobiety okażą się być tymi wspaniałymi autorytetami czy też przywódczyniami. W polityce należy oczekiwać nie tyle parytetów, ile rzeczywistego wzrostu znaczenia kobiet. Jak można się domyślać, jeśli któryś ze znaków sprzyja kobietom, również sprzyja sztuce, edukacji, opiece zdrowotnej i rodzinie. W roku 2011 wyjątkowy rozgłos zyskają sprawy związane z edukacją, co może oznaczać przyznanie dotacji państwowych nauczycielom i szkołom. Może wreszcie, nie tylko w Polsce, uda się przeprowadzić reformę służby zdrowia i emerytalną, a także przeforsować prawdziwe ustawy prorodzinne. Nie będzie to łatwe, lecz w tym zakresie żadna inicjatywa nie będzie stała na przegranej pozycji. To samo dotyczy dokonań na polu sztuki, zarówno przez małe jak i duże „s”. Należy zatem oczekiwać wielu wystaw, imprez promujących, jeszcze większego rozwoju show biznesu i wszystkiego, co wiąże się prezentacjami. Niestety tym, jak i innym dokonaniom przez cały rok towarzyszyć będzie nad wyraz rozrośnięte: rywalizacja, zagrania nie fair, plotki i pomówienia. W końcu jest to rok konfliktowy. Zwykle w latach, w których żywioły pozostają w konflikcie, nie należy wprowadzać zbyt radykalnych zmian czy „żyć na krawędzi”. Będziemy to czuli i dlatego nie należy oczekiwać specjalnych zwrotów fortuny\nczy jakości życia. Łatwiej będzie o załamanie w tej czy innej dziedzinie niż o radykalny postęp nawet po wytężonej pracy. Nie oznacza to jednak, że takiego postępu nie będzie. Wszystko jednak przebiegać będzie powoli i krok po kroku, z pewnym wyrachowaniem i tajemnicą. Jedyne na co sobie pozwolimy to większa ufność w sprawy nadprzyrodzone, co np. przełoży się na rozwój i wzrost popularności wszelkich gier hazardowych. Reasumując prognozy na rok Metalowego Zająca trzeba podkreślić, że będzie to rok trudny i mało stabilny. W prawdzie konflikt Drzewa z Metalem można obrócić na swoją korzyść, tak jak nożyczki w sprawnych rękach potrafią z papieru wyciąć coś naprawdę wartościowego, ale do tego potrzebne będzie opanowanie, samodyscyplina i systematyczność. Dużo będzie zależało od człowieka, mało od natury, gdyż tzw. naturalne szczęście wyraźnie jest w zaniku. Do głosu dojdą ludzie młodzi i kobiety, a także uznane autorytety. Sprzeciwianie się tej tendencji może doprowadzić do poważnych kłopotów. Będzie to rok dużych możliwości i niezliczonych okazji, które w ten czy inny sposób mogą umknąć wielu nieprzygotowanym. Gdyby chcieć pokusić się o wskazanie efektywnego remedium, które ułatwiłoby nam życie, to byłaby to ponownie WODA, w dowolnej postaci. Na drugim miejscu trzeba by postawić OGIEŃ, gdyż bez niego nie ma inwencji i kreatywności. Jako trzecie podałbym tajemnicę jednego z mistrzów feng shui, a mianowicie większości znaków zaleca on noszenie przy sobie figurki lub wizerunku PSA jako najlepszego strażnika chroniącego przed zagrożenia roku Metalowego Zająca.\nraczej „wieńczyły” dzieło niespokojnego Tygrysa. Właśnie przez tego rodzaju pryzmat należy spojrzeć na wybuch II wojny światowej w 1939 roku (Ziemny Zając) czy na konflikt koreański – początek wojny w tamtym rejonie – w 1951 roku (Metalowy Zając). Także wielka bitwa stoczona przez Napoleona pod Austerlitz w 1805 roku (Drewniany Zając) wpisuje się w tę wizję historii świata. Z charakteru Zając jest spokojnym zwierzęciem, przynajmniej na zewnątrz, lecz w określonych warunkach nie jest trudno wyprowadzić go z równowagi. Dotyczy to przede wszystkim dyplomacji, która jest oczkiem w głowie tego znaku. Cokolwiek byśmy jednak nie powiedzieli o poprzednich dokonaniach Zająca, takich jak zakończenie wojny w Wietnamie, ogłoszenie przez Michała Gorbaczowa osławionej już „głasnosti” czy podpisanie pomiędzy USA i ZSRR układu o ograniczeniu produkcji broni nuklearnej i ustanowienie gorącej linii telefonicznej pomiędzy tymi dwoma krajami w 1975 roku (Drewniany Zając), a nawet sformułowanie Entente Cordiale pomiędzy Wielką Brytanią a Francją, musimy pamiętać, że rok 2011 to nie tylko rok Zająca, ale także konfrontacji pomiędzy Drzewem i Metalem. W dyplomacji objawi się to pogodną lub przynajmniej nijaką twarzą dyplomatów, okazywaną innym i ich wewnętrznym niepokojem, sfrustrowaniem, stanami tuż przed wybuchem, głęboko skrywanymi, ale zawsze niebezpiecznymi dla innych. Zatem politycy sprawujący władzę w różnych krajach bardziej winni zapatrzeć się w dokonania roku 1951 (Metalowy Zając), kiedy to król Jerzy otworzył w Nowym Jorku Festiwal Brytyjski, zwany też Światowymi Targami, aniżeli w scenariusz Czarnego Poniedziałku, jaki wydarzył się w 1987 roku (Ognisty Zając). Jak już wspomniałem żywiołami roku 2011 są Metal i Drzewo, które pozostają w konflikcie. Oznacza to, że możemy spodziewać się podobnie – jak w roku ubiegłym – huraganów, tsunami, powodzi, epidemii, trzęsień ziemi czy też erupcji wulkanów, ze szczególnym naciskiem na huragany. Świat prześladować będą kataklizmy naturalne, jak i te wywołane ręką człowieka, z zamachami terrorystycznymi włącznie. Więcej niż zwykle będzie katastrof\nTemida nie ma już dziurawych szat Ministerstwo Sprawiedliwości podsumowało miniony rok. Nie trzeba chyba dodawać, że jest zadowolone ze swojej działalności. My, obywatele, trochę mniej. Nadal trzeba czekać miesiącami, ba, nawet latami, na werdykt. Ten nie zawsze bywa sprawiedliwy. Na całe szczęście pomocy można szukać w Europejskim Trybunale Praw Człowieka w Strasburgu.\nByły pieniądze dla terenu Sąd Okręgowy w Poznaniu jako największy Sąd Okręgowy w Polsce, któremu podlega aż 21 sądów rejonowych, poza podstawową działalnością orzeczniczą jest również aktywnie działającym inwestorem w sferze budowlanej. Sąd w ramach działalności inwestycyjnej zajmuje się między innymi remontami budynków będących jego własnością – chociażby Sądu Rejonowego w Chodzieży czy Grodzisku Wlkp. – jak również adaptacjami i budową budynków podległych mu sądów rejonowych. W ostatnich latach Sąd Okręgowy w Poznaniu zrealizował m.in. adaptację budynku dla Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce przy ul. Kamiennogórskiej 26, adaptację budynku dla Sądu Rejonowego i Prokuratury Rejonowej w Złotowie przy ul. Konopnickiej 15 i budowę siedziby dla Sądu Rejonowego i Prokuratury Rejonowej w Szamotułach przy ul. 1 Maja 5A. Inwestycje, poza aspektem użytkowym w zakresie usprawnienia obsługi obywateli oraz poprawy warunków pracy urzędników sądowych, przyczyniają się również do rewitalizacji i uporządkowania przestrzeni miejskich, a także ich aktywizacji. W wyniku prowadzonej działalności Sąd Okręgowy w Poznaniu został wyróżniony dyplomem w konkursie „Modernizacja Roku 2008” za przywrócenie świetności zabytkowej elewacji Sądu Rejonowego w Grodzisku Wielkopolskim. Jak informuje sędzia Krzysztof Józefowicz, prezes Sądu Okręgowego w Poznaniu, jednym z najbardziej znaczących przykładów nowoczesnych aranżacji w zakresie budownictwa sądowego jest siedziba Sądu Rejonowego w Szamotułach. Inwestycja została zrealizowana w okresie od 2005 do 2008 roku, w miejscu spalonego w 1945 roku budynku sądu. Obecnie obiekt jest miejscem urzędowania Sądu, Prokuratury Rejonowej oraz Aresztu\nŚledczego. Bryła budynku nawiązuje do historycznego pierwowzoru, jednakże nie jest jego wierną kopią. Biało-czerwona elewacja sądu w Szamotułach w naturalny sposób komponuje się z miejską architekturą. Nowoczesny charakter budynek zawdzięcza zastosowaniu zarówno tradycyjnych materiałów w postaci cegły i drewna, jak również elementów ze szkła i betonu architektonicznego. Dodatkowym atutem obiektu jest dostosowanie go do potrzeb osób niepełnosprawnych. Nie bez znaczenia jest wyposażenie siedziby sądu w najnowsze systemy bezpieczeństwa W 2010 roku podjęto decyzję o rozpoczęciu kolejnego przedsięwzięcia, jakim jest budowa nowej siedziby dla Sądu Okręgowego i Sądu Rejonowego w Poznaniu przy ul. Kościuszki 136.\nMinisterialne reformy Miniony 2010 r. był czasem wielu osiągnięć w zakresie wymiaru sprawiedliwości. Nowe inicjatywy legislacyjne, a także m.in. intensywne działania z wykorzystaniem informatycznych technologii sprawiły, że polski wymiar sprawiedliwości staje się nie tylko nowoczesnym, ale przede wszystkim coraz bardziej dostępnym dla obywateli – podsumował miniony rok minister sprawiedliwości Krzysztof Kwiatkowski. Oto najważniejsze inicjatywy Ministerstwa Sprawiedliwości podjęte w 2010 r.\nWielki sukces e-sądu 1 stycznia 2010 r. ruszył e-sąd, czyli elektroniczne postępowanie upominawcze. Uruchomienie e-sądu okazało się jednym z największych sukcesów wymiaru sprawiedliwości 2010 roku. Najlepszym dowodem na to jest liczba spraw, które do tej pory wpłynęły do XVI Wydziału Cywilnego Lubelskiego Sądu Rejonowego. W trakcie\nKsięga wieczysta w internecie Możliwość przejrzenia księgi wieczystej bez konieczności wizyty w sądzie to także sukces MS. Na strony internetowe MS w kilkanaście godzin po uruchomieniu tej usługi zalogowało się ponad 100 tysięcy osób! Do tej pory w ten sposób swoje księgi przejrzało kilka milionów osób. Ogromne zainteresowanie jakim cieszy się możliwość przeglądania ksiąg wieczystych w Internecie pokazuje ogromną skalę zapotrzebowania na tego rodzaju usługę.\nNadzór elektroniczny więźniów Nowoczesne technologie w wymiarze sprawiedliwości to także kolejny etap wdrażania Systemu Dozoru Elektronicznego, czyli możliwości odbywania kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym. 30 grudnia 2010 r. wykonaniem kary w systemie SDE zostało objętych łącznie 587 skazanych, z czego 401 odbywa karę, a 186 ukończyło jej odbywanie. Od dnia 1 stycznia 2011 r. System Dozoru Elektronicznego zostanie rozszerzony o możliwość wykonania kary dla kolejnych 2000 skazanych i obszar właściwości terytorialnej apelacji poznańskiej, gdańskiej i rzeszowskiej oraz Sąd Okręgowy w Łodzi, co łącznie potencjalnie umożliwi wykonanie kary w stosunku do 4000 skazanych.\nTrochę luźniej w więzieniach Podstawowym problemem polskiego więziennictwa w ostatnich latach było przeludnienie zakładów karnych i aresztów śledczych. 2010 rok okazał się w tym zakresie czasem przełomu. 21 czerwca mijającego roku po raz pierwszy od 10 lat zaludnienie jednostek penitencjarnych nie przekroczyło normatywnej pojemności i wynosiło 99,8%. Na dzień 23 grudnia 2010 r. liczba osadzonych zakwaterowanych w oddziałach mieszkalnych zakładów karnych lub aresztów śledczych oraz w podległych im oddziałach zewnętrznych nie przekroczyła w skali kraju ogólnej pojemności tych zakładów i wynosiła 96,7%. W jednostkach penitencjarnych przebywało ogółem 78.497 osadzonych. Dla porównania w 2009 r. przebywało tam 83.791 osadzonych, w 2008 r. – 82.882, w 2007 r. – 87.462, a w 2006 r. – 88.374 osadzonych. W ubiegłym roku zintensyfikowano działania profilaktyczne\nw zakresie zapobiegania samobójstwom osadzonych. Najbardziej widoczne zmiany ilościowe w 2010 r. dokonały się w zakresie liczby samouszkodzeń osadzonych – spadek o 819 tj. o 46,4%, prób samobójczych – spadek o 60 tj. o 23,7% i samobójstw – spadek o 11 tj. o 29,3%.\nPodwyżki dla sędziów Krzysztof Kwiatkowski podkreśla, że udało się resortowi utrzymać w budżecie na 2011 r. prawie czteroprocentowy wzrost wynagrodzeń sędziowskich, który jest efektem przyjętej w 2009 roku regulacji łączącej wynagrodzenia sędziowskie ze wzrostem średniego wynagrodzenia w gospodarce. Tylko sędziowie i nauczyciele, jako jedyne dwie grupy finansowane bezpośrednio z budżetu państwa, mogą liczyć na wzrost wynagrodzeń w przyszłym roku. Był to priorytet Ministra Sprawiedliwości w trakcie prac nad projektem budżetu na rok 2011. Co bardzo ważne, dzięki staraniom Ministerstwa Sprawiedliwości pracownicy sądów zostaną wyłączeni spod planowanej 10% redukcji zatrudnienia w państwowych jednostkach budżetowych. Sędziowie skupieni w Stowarzyszeniu Sędziów Polskich „Iustitia” uważają jednak inaczej i domagają się ustawowej indeksacji swoich plac.\nPozwy zbiorowe Za sukces Krzysztof Kwiatkowski uważa to, że 19 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym. Ustawa wprowadziła unormowanie sądowego postępowania grupowego spraw, w których dochodzone są roszczenia jednego rodzaju, co najmniej 10 osób, oparte na jednakowej podstawie faktycznej lub prawnej, jeżeli istotne okoliczności faktyczne uzasadniające żądanie są wspólne dla wszystkich roszczeń.\nPlany na 2011 rok Oto projekty zmian w prawie na etapie prac parlamentarnych. Po pierwsze projekt ustawy o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw. Sędziowie z „Iustitii” są przeciwni tym zmianom. Po drugie projekt ustawy o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw. Projekt przed I czytaniem na posiedzeniu Sejmu został skierowany do prac w Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka. Ustawa wprowadza również możliwość umarzania (bezwzględnego) w pewnych sytuacjach\npostępowania karnego wobec sprawców posiadających nieznaczne ilości środków odurzających, przeznaczonych na własny użytek. Prokurator generalny zgłosił szereg zastrzeżeń Po trzecie projekt ustawy o zmianie ustawy o zmianie ustawy – kodeks spółek handlowych oraz niektórych innych ustaw (tzw. Sąd24). Projekt po I czytaniu na posiedzeniu Sejmu został skierowany do prac w Komisji Nadzwyczajnej ds. Zmian w Kodyfikacjach. Głównym celem projektu jest ułatwienie i znaczące przyspieszenie zakładania spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, a także uproszczenie zasad wpisywania takich spółek do Krajowego Rejestru Sądowego. Po czwarte projekt ustawy o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Projekt po I czytaniu na posiedzeniu Sejmu został skierowany do prac w Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka. Projekt ustawy przewiduje wprowadzenie rozwiązań ułatwiających i usprawniających pozyskiwanie dokumentów wydawanych przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego, zapewnienie bezpłatnego dostępu do pełnych aktualnych danych rejestrowych, a ponadto poszerzenie zakresu informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru poprzez ujawnienie w nim adresu poczty elektronicznej i adresu strony internetowej, o ile podmiot takie adresy posiada. Ministerstwo Sprawiedliwości zamierza w Sejmie przedłożyć także: Projekt kryminalizacji fałszywych alarmów oraz kradzieży i uszkodzenia elementów infrastruktury technicznej. Wprowadzenie podstaw prawnych do stosowania monitoringu elektronicznego na różnych etapach postępowania karnego (m.in. wprowadza monitoring skazanych za przestępstwa seksualne o charakterze pedofilskim w czasie ich leczenia ambulatoryjnego, po odbyciu kary pozbawienia wolności oraz wprowadza nowy środek zapobiegawczy – areszt domowy (monitorowany elektronicznie). Wprowadzenie możliwości stosowania wobec skazanych objętych zakazem wstępu na imprezy masowe monitoringu elektronicznego (w miejscu zamieszkania, w czasie trwania objętej zakazem imprezy masowej).\npierwszego roku działania e-sądu wpłynęło do niego prawie 700 tysięcy spraw (dokładnie 686.973 – dane z 30 grudnia 2010 r.)\nWarto dodać, że w nawale tych kodyfikacyjnych modyfikacji resort „zapomina” pytać o opinię Komisję Kodyfikacyjną Prawa Karnego, której przewodniczący prof. Andrzej Zoll nie kryje swojego niezadowolenia, że tak znaczące zmiany w prawie karnym nie są konsultowane z ekspertami.\nLutowy program koncertowy poznańskiego klubu Blue Note pełen jest godnych polecenia wydarzeń muzycznych spod znaku wysublimowanej improwizacji! Aż trudno zdecydować, co należałoby polecić w pierwszej kolejności. Przyjmijmy może zatem klucz najprostszy – chronologiczny: W pierwszy weekend lutego na uwagę zasługuje na pewno koncert kwartetu czołowego polskiego perkusisty – Arka Skolika, któremu towarzyszyć będą „młode wilki” naszej sceny jazzowej. Skolik, chyląc czoła przed tradycyjnym jazzem zwraca ku niemu swą muzyczną twórczość, na przekór nowatorskim kierunkom spod etykietek „post” czy „nu”. Odkrywa na nowo piękno jazzowego mainstreamu, prezentując swe autorskie kompozycje oraz standardy mistrzów w wyrazistych aranżacjach. Doskonałym remedium na zimowe chłody będzie zapewne koncert Titilayo Adedokun Group – pełen ciepłego nastroju recital obdarzonej cudownym głosem, niezwykle wszechstronnej wokalistki. Ta amerykańska artystka o nigeryjskich korzeniach wystąpi na bluenotowej scenie 11 lutego, a towarzyszyć jej będą polscy jazzmani młodego pokolenia. 16 lutego warto odwiedzić Blue Note, by posłuchać nadziei polskiej wiolinistyki jazzowej – Adama Bałdycha oraz jednej z ciekawszych formacji naszej młodej sceny – Damage Control. Tym razem ten charakteryzujący się niezwykłą ekspresją sceniczną zespół zaprezentuje poznańskiej publiczności materiał ze swej najnowszej płyty – „Magical 1.02.2011 r., wtorek, godz. 20.00 STUDIO TEATRALNE BAGTI 5.02.2011 r., sobota, godz. 20.00 AREK SKOLIK QUARTET 8.02.2011 r., wtorek, godz. 20.00 BANASZAK BAND jazz – rock, funky, fusion\n11.02.2011 r., piątek, godz. 20.00 TITILAYO ADEDOKUN GROUP (USA/ Polska) 12.02.2011 r., sobota, godz. 20.00 KRZYSZTOF JARMUŻEK & DUTY FREE okolice jazzu, fusion, funky i jazz-rocka\n13.02.2011 r., niedziela, godz. 20.00 7 SEKUND BAND\nTheatre”. Muzykom kwintetu towarzyszyć będzie gość specjalny – kanadyjski trębacz Jacques Seguin, znany m.in. ze współpracy z takimi sławami jak Dave Douglas czy Chris Potter. Na miano wydarzenia miesiąca zasługuje na pewno koncert Chico Freeman & Fritz Pauer Trio, który odbędzie się 21 lutego dla uczczenia jubileuszu 13 lat klubu Blue Note. Freeman – jeden z najważniejszych na światowej scenie jazzmanów, często porównywany jest z legendami jazzu, z którymi, notabene współpracował. Wystarczy wspomnieć Charlesa Mingusa czy Branforda Marsalisa. Tym razem artysta zaangażował się w projekt wybitnego austriackiego pianisty Fritza Pauera (współpracownik m.in. Johnny Griffina, Benny Golsona). Owocem tej współpracy jest materiał wydany na krążku „Essence Of Silence”, który usłyszymy podczas lutowego koncertu. Należy nadmienić, iż będzie to pierwszy z urodzinowych koncertów, na drugi klub spod znaku niebieskiej nuty zaprasza 19 marca (James Carter Organ Trio). Wszystkich jazzfanów ucieszy też zapewne informacja o wydarzeniu wieńczącym ten miesiąc koncertowy – 28 lutego w Blue Note wystąpi Adam Pierończyk Quintet w międzynarodowym amerykańsko-polsko-brazylijskim składzie, z udziałem wybitnego saksofonisty (tak, tak – będą wiec dwa saksofony!) – Grega Osby. Usłyszymy utwory pochodzące z najnowszej płyty będącej hołdem dla ikony polskiego jazzu – Krzysztofa Komedy. „The Innocent Sorcerer” to muzyka Komedy‚ widziana oczami Pierończyka, który doskonale rozumie, że zbliżyć się do Mistrza nie oznacza wcale imitować go.\n14.02.2011 r., poniedziałek, godz. 20.00 WOLNA SOBOTA blues & rock.n.roll 16.02.2010r., środa, godz. 20.00 ADAM BAŁDYCH DAMAGE CONTROL feat. JACQUES SEGUIN (Polska/ Kanada) 19.02.2011 r., sobota, godz. 20.00 VOO VOO 21.02.2011 r., poniedziałek, godz. 20.00 13 LAT KLUBU BLUE NOTE! CHICO FREEMAN & FRITZ PAUER TRIO (USA/Austria) 22.02.2011 r., wtorek, godz. 20.00 XII KLUSKA – PODWÓJNA PORCJA! KLUbowe Spotkania KAbaretowe\n23.02.2011 r., środa, godz. 20.00 XII KLUSKA – PODWÓJNA PORCJA! STAND UP COMEDY – Katarzyna Piasecka, Kacper Ruciński i Abelard Giza (kabaret Limo) 24.02.2011 r., czwartek, godz. 19.30 ŁĄKI ŁAN połączenie muzyki punk oraz funk 25.02.2011 r., piątek, godz. 20.00 MATEUSZ KRAUTWURST & THE POSSITIVE 28.02.2011 r., poniedziałek, godz. 20.00 ADAM PIEROŃCZYK QUINTET feat. GREG OSBY (USA/Brazylia/Polska)\nsiusiaka, odpadniętego od zamrożenia? Faktem jest, że męskie urządzenie moczo-płciowe natura musiała umieścić na zewnątrz ciała faceta, bo służy ono do penetracji ciał zewnętrznych i jako takie powinno znosić niższe temperatury bez wybrzydzania. A ciepło mu nawet szkodzi, w tym pobyt w supermarketach, bo tam temperatury zimą są przystosowane do potrzeb obsługi latającej w bluzeczkach i koszulach, a nie klienteli w zimowych kurtkach. W ta-\nbyć facetem i iść na tego SALE’a? Co innego panie, im to nie grozi, a publicznie paradują sobie w kalesonach na wierzch, tyle, że to to dla nich nazywa się legginsy czy jakoś tak i jest całkiem correct, nie mówiąc, że bywa sexy. I do kupienia wszędzie. W jednym markowym sklepie (van der von jakiśtam) obsługa po roboczej naradzie znalazła mi ostatnie w tym sezonie w Poznaniu supermarketowe kalesony – w niebieskich pudełkach, na ostatniej półce\nPytanie w sklepie „czy jest?” zdawało się już należeć do starożytnych jak bitwa pod Grunwaldem czasów komuny (B. Smoleń i kabaret „Tey”, kwestia w sklepie spożywczym: „czy jest coś”?). Kapitalistyczne rozpasanie to choćby regał z chipsami, wyłącznie z chipsami, długi na kilka metrów i wysoki na dwa, gdzie zalega ich kilkadziesiąt rodzajów, w pionie i w poziomie. On też ilustruje sytuację, że w sprzedaży jest od groma różnych debilnych gadżetów i innych głupot, które ONI chcą nam wcisnąć, a trudno dostać rzeczy, które CHCEMY kupić, bo ich potrzebujemy. Nowoczesny, jakoby, marketing nakazuje stwarzanie nowych potrzeb konsumpcyjnych, bo starymi już dawno zajęła się konkurencja. Taką rzeczą potrzebną ostatnio wielu poznańskim mężczyznom były – very sorry, very sorry – kalesony. Takie długie gacie pod spodnie, do kostki albo do pół łydki. Styczeń, ustawowo i statystycznie, to miesiąc najzimniejszy. Wtedy właśnie marzną siusiaki, przyległy im nabiał oraz męskie d…, pod takimi, na przykład, dżinsami, które latem parzą, a zimą mrożą. Skoro na początku grudnia było jak cholera zimno, do minus piętnastu, to w styczniu jest ustawowo dopuszczalne minus dwadzieścia pięć. Wtedy bez kalesonów blisko trzysta tysięcy poznańskich siusiaków, wraz z przyległym im nabiałem, zagrożone jest odmrożeniem albo i odpadnięciem… Nie mówiąc o sześciuset tysiącach męskich, zamrożonych półdupków. Próba nabycia w tym czasie kalesonów, przy okazji tak promowanego SALE’a, w poznańskich tzw. „galeriach handlowych” przypominała polowanie na kiełbasę zwyczajną w stanie wojennym. Wszędzie już nie ma. Były, ale się zmyły. Koniec sezonu, już kolekcja wiosenno-letnia, męskie stringi. Na uwagę, że największe mrozy dopiero nastąpią, i te odpadające siusiaki, i żeby zamówić dostawę… – zawstydzone ekspedientki objaśniały, że się nie da, bo w hurtowniach już dawno (!) nie ma (wykaz imienny spenetrowanych sklepów u red. nacz.). A propos wstydliwość… Nie pytałem w niedzielę po sumie w dyżurnej aptece pełnej emerytek o prezerwatywy o smaku malinowym, z pierścionkami i wąsami… Pytałem tylko o kalesony na stoisku z bielizną! Dookoła staniki, figi, badejki, stringi nałożone na gołe manekiny, ale tylko kalesony wywołują zażenowanie. Może one, w przeciwieństwie do kondomów, nie są cool i correct, a mężczyzna w kalesonach jest bardziej śmieszny niż bez\nSALE: czy są, przepraszam, kalesony? list gonczy\nkich supermarketowych warunkach zimowych męski nabiał przyodziany, załóżmy, w niedostępne (u nich) kalesony, mógłby się po prostu ściąć, na miękko. Na zewnątrz takiego Starego Browaru se odmrozisz, wewnątrz masz na miękko… I jak tu\ntrzeciego regału w czwartym rzędzie. Były to kalesony… turbo, pod względem ceny: jedne 160 PLN za dwie nogawki + to, co pośrodku. I nie był to sklep dla VIPów. Swoją drogą zaciekawiło mnie, jak może wyglądać generał przyjmujący defiladę w kalesonach, bez lampasów i gorsetu w postaci munduru, ściągającego mu brzuszysko. A biskup, po zdjęciu kiecy – ma fioletowe, mundurowe niewymowne? To nie pierwsze takie przejścia z tzw. wielkopowierzchniowym handlem, który dyktuje, co-kto-kiedy ma potrzebować. Nie raz kiedy szukałem pod koniec lipca materaca do namiotu, bo stary puszczał, albo pompki doń – proponowano mi narty (bo nowa „kolekcja” na nowy sezon). Spróbuj kupić kalendarz po dłuższym popiciu w Sylwestra (pod koniec stycznia) itd. Wniosek – jeśli czegoś naprawdę potrzebujecie, omijajcie, poza wyprzedażami, te stodoły-markety. One pełnią funkcje terapeutyczno-rozrywkowe i turystyczne, nie handlowe. Kalesony okazało się są, do wyboru do koloru, w małym sklepiku po schodkach w dół przy górczyńskiej pętli tramwajowej, po kilkanaście PLN para. Takie turbo (z futerkiem) już po 30 i jeszcze parę skarpet za frico dają jako premię, przy zakupie trzech kalesonów. \nŚwiatowe tempo wycinania lasów wynosi 860 km² dziennie, 310 tysięcy km² rocznie. Lasy przestały istnieć w 25 krajach, 18 krajów straciło ponad 95 procent powierzchni leśnych, a 11 krajów – 90 procent.\nMiędzynarodowy Rok Lasów 1 hektar na sekundę!\nzaproszono wszystkie państwa członkowskie ONZ, a także istniejące w nich organizacje rządowe i pozarządowe. Wspólnym wysiłkiem mają krzewić wśród obywateli wiedzę na temat ogromnego wpływu lasów na życie każdego z nas, dlatego hasło roku brzmi: „Lasy dla ludzi” („Forests for people”). Za główne zadania projektu stawia się zainteresowanie tematyką leśną, pobudzanie samodzielnego zapobiegania ich niszczeniu, a także informowanie o działaniach rządu oraz różnych organizacji wspierających rozwój lasów. Międzynarodowy Rok Lasów ma także zwiększyć atrakcyjność drewna jako surowca i w ten sposób pobudzić gospodarkę leśną. Niewiele osób zdaje sobie sprawę z tego ile miejsc pracy zapewnia las każdego roku. Źródłem głównych dochodów przedsiębiorstw leśnych jest zwykle produkcja drewna. Podstawowe sektory związane z leśnictwem dają zatrudnienie ponad dwóm milionom osób!\nW takim tempie znikają z powierzchni ziemi lasy tropikalne, które gromadzą przynajmniej połowę, a według niektórych uczonych do 90 procent wszystkich gatunków roślin i zwierząt zamieszkujących Ziemię. Zapewniają także schronienie milionom ludzi. Ostatnie dwadzieścia lat było okresem wielkich wylesień. Deforestacja (wylesianie) spowodowana jest potrzebą pozyskania gruntów pod uprawę roli i hodowli, na przykład w Brazylii, gdzie wielkie obszary leśne zamieniono na pastwiska, ale także w Azji, Afryce i Ameryce Południowej, oraz nadmierną wycinką na potrzeby przemysłu i budownictwa. Z tego powodu zniszczonych jest już około 40 procent lasów tropikalnych, co przekłada się na 14 milionów hektarów rocznie. Biali podróżnicy nazwali lasy tropikalne „zielonym piekłem”. Niedawno ktoś określił katastroficzne tempo zanikania tych lasów w kilku prostych, ale jakże wymownych słowach: „Zielone piekło idzie Europa się zalesia! do nieba”. Krótkotrwałe korzyści z eksploatowaDziałania te obejmują swoim zakrenia lasów nie rekompensują późniejszych sem także Europę, w której lasy zajmują strat spowodowanych przez powódź, su- aż 44 procent obszaru stanowiąc jednoszę, erozję gleby, osunięcia ziemi i lawi- cześnie 25 procent wszystkich lasów na ny błotne. Problem niszczenia terenów świecie. Szata leśna Europy zaczęła kształleśnych nie dotyczy tylko tropików – to tować się przed ponad 10000 lat, w miaproces globalny, zachodzący w każdym rę ustępowania lodowca. Oznacza to, że miejscu naszej planety. Na szczęście jed- lasy Europy Północnej są młodsze i mają nak coraz częściej podejmowane są ini- mniej gatunków roślinnych, ponieważ cjatywy mające za zadanie ochronę lasów powstawały po cofaniu się lodowca podi takie, zmierzające do poszerzenia wie- czas holocenu. Natomiast lasy Europy Podzy o środowisku naturalnym. Najnowszą łudniowej są znacznie starsze, a niektóre akcją FAO, Organizacji Narodów Zjedno- formacje istnieją już od ponad 15000 czonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa, lat. Warunki klimatyczne Europy, od ocejest wsparcie dla Haiti zniszczonej przez anicznych po kontynentalne, wpływakataklizmy i umożliwienie przekazywania ją na zróżnicowanie gatunków i siedlisk. przez obywateli całego świata środków Najwięcej europejskich terenów leśnych na zakup sadzonek drzewek owocowych – około 80 procent – znajduje się w Fedesadzonych w pobliżu szkół oraz ogłosze- racji Rosyjskiej. Łączna powierzchnia lanie przez ONZ roku 2011 Międzynarodo- sów wynosi ponad 1 mld ha, co odpowiawym Rokiem Lasów. da wielkości 1,26 ha na osobę. 26 procent lasów znajdujących się głównie w Europie Wschodniej i Północnej zostało uznaCzym jest? ne za naturalne. Powołanie Międzynarodowego Roku Wbrew światowej tendencji, w EuLasów to projekt, do udziału w którym ropie sytuacja lasów powoli, ale\nsystematycznie się polepsza, poprawia się także ich stan zdrowotny. Dzieje się tak dzięki zrównoważonej polityce leśnej prowadzonej przez Unię Europejską. Warto zaznaczyć, że przeszło połowa lasów w Europie należy do prywatnych właścicieli i od ich wiedzy zależy kondycja lasów. W ciągu ostatnich 15 lat obszar lasów w Europie zwiększył się o prawie 13 mln ha (to prawie powierzchnia Grecji!), głównie dzięki zalesianiu terenów, które wcześniej służyły rolnictwu.\nEkologia także na naszym podwórku! Jeśli chodzi o powierzchnię, jaką zajmują w Polsce lasy, jesteśmy w europejskiej czołówce – to prawie 30 procent terytorium kraju. Zobowiązuje nas to do przykładania szczególnej uwagi do rozwoju lasów i gospodarki leśnej, dlatego też Polska, jako członek ONZ, bierze udział w Międzynarodowym Roku Lasów. W jego ramach będzie miedzy innymi kontynuować politykę sadzenia lasów, głównie tych prywatnych, które niedługo mogą osiągnąć już 20 procent lasów w kraju. Zgodnie z ideą niesienia pomocy lasom, w Polsce, w ciągu całego roku odbędzie się wiele koncertów, konkursów oraz festynów, wszystkie skupiające się na jednym celu: chronić lasy! Nie tylko w Polsce! Nie powinna nas bowiem zwieść myśl o tym, że w Europie sytuacja wydaje się być opanowana. Wystarczy pomyśleć o krajach Ameryki Południowej czy Afryki. W czasie potrzebnym na przeczytanie tego artykułu zniszczono ponad 30 hektarów lasów tropikalnych. W realizacji tego materiału pomocne były informacje m.in. ze stron: ww.fao.org www.efi.int www.unic.un.org.pl/konf_obchody/index.php www.lasy.gov.pl/miedzynarodowy-rok-lasow-2011/\noprac. Małgorzata Pawicka\n• Tropikalne lasy zajmowały pierwotnie ponad 1,5 miliarda hektarów\n• Szlachetne drzewa tropikalne rosną wplecione w setki innych gatunków. Żeby więc zdobyć kilkanaście wyniosłych pni, trzeba zniszczyć przy okazji wielkie przestrzenie lasu Lasy\tObszar zalesiony Pozostałe grunty\tWody\nProcentowy stosunek obszarów leśnych do obszarów gruntowych z podziałem na kraje, 2010\n• Wilgotne lasy tropikalne nazwano ,,zielonymi płucami ziemi’’, ponieważ pobierają z powietrza dwutlenek węgla, wykorzystują węgiel jako budulec pni, konarów i kory • Około 60 milionów ludzi na świecie żyje w lasach i od nich uzależnia swoją egzystencję • 12,5% gatunków roślin i 75% ssaków jest zagrożonych w wyniku osłabienia lasów\nZmiany wielkości obszarów leśnych z podziałem na kraje, 2005-2010 (ha/rok) Ubytek: Powyżej 500 000 250 000 – 500 000\n• W biomasie leśnej europejskich lasów są ogromne zasoby węgla – 53 mld ton, i stale rosną. Przechowuje je również ściółka i gleba, jednak wiedza na ich temat wciąż jest ograniczona\n50 000 – 250 000 Niewielka zmiana (spadek lub przyrost): Poniżej 50 000 Przyrost: 50 000 – 250 000 250 000 – 500 000 Powyżej 500 000\nStosunek powierzchni lasów europejskich do powierzchni gruntów (1% = 1 km x 1km)\n• W perspektywie roku 2050 zakłada się wzrost zapotrzebowania i konsumpcji drewna przemysłowego z obecnego ok. 1,7 miliarda do 2-3 miliardów metrów sześciennych rocznie. Będzie to możliwe dzięki ograniczeniu marnotrawstwa w trakcie pozyskania i przerobu drewna oraz zwiększeniu areału plantacji leśnych, które przyczynić się mogą do zachowanie istniejących jeszcze lasów pierwotnych • Jednym z prawnych mechanizmów ochrony przyrody przed zniszczeniem jest tworzenie parków narodowych, terenów, na których działalność człowieka jest poważnie ograniczona • Wspierając akcję sadzenia szybko rosnących drzew, ratujemy następne części lasów przed wyrębem\nMapy udostępnione przez FAO oraz European Forest Institute