[W:MW] O tempora, o mores! - lastinn\n[W:MW] O tempora, o mores!\n« [W:TA 20th] Przebudzenie | [Mag Wstąpienie M20] Gdzie Indziej Jesteś »\n27-09-2018, 10:42 #1\nKrew powoli skapywała na usta wyschniętej na wiór mumii.\nLothar poczuł, jak jego świadomość przebudza się z letargu. Vitae. Słodka vitae. Tak pyszna, tak cudowna, że jej słodycz była niczym najgorsza z tortur. Pragnęło się jej tylko więcej i więcej... Lecz nigdy nie dało się nią nasycić w pełni. Potworna kochanka.\nGdyby tylko w wysuszonych członkach znajdowały się jakieś pokłady sił, Lothar spożytkowałby je wszystkie, by złapać źródło vitae i przyssać się do niego. Niestety, wszelkie moce opuściły go dawno temu. Jak dawno? Nie wiedział. Spróbował się poruszyć, lecz wciąż był za słaby.\nSkupił się na tym, by rozewrzeć przyprószone grubą warstwą kurzu powieki. Nie było to łatwe. Na szczęście w miejscu, gdzie rycerz się znajdował, panował półmrok. Lothar podejrzewał, że gdyby teraz w jego twarz uderzył snop światła, pewnie by oślepł.\nPrzez na wpół jeszcze przymknięte powieki wampir spróbował spojrzeć na postać, która go karmiła, lecz jego twarz była lekko odchylona w bok, toteż widział nad sobą jedynie cień pochylającej się sylwetki człowieczej. Znów spróbował się poruszyć i tym razem udało mu się drgnąć. Krew przestała skapywać do ust Lothara. Nie! Tylko nie to! Chciał coś powiedzieć, krzyknąć, lecz zasuszone ciało wciąż odmawiało posłuszeństwa. Zobaczył jak postać przesuwać się w bok. Teraz też dostrzegł, że miała na sobie długą opończę i kaptur. Była raczej niewysoka. Może kobieta? Nie umiał tego stwierdzić. Postać znów wysunęła przed siebie zakrwawiony nadgarstek, pozwalając posoce skapywać na usta leżącej obok mumii.\nTa drgnęła po kilku kroplach, lecz również była za słaba, by uczynić początkowo coś więcej. Lothar też nie rozpoznawał jej od razu. Wysuszona skóra niczym źle nałożona tkanina przylegała do kości. Dodatkowo pokrywała ją gruba warstwa kurzu, pajęczyn oraz czegoś, co mogło być pozostałościami po włosach. Ubranie, które mumia miała na sobie wydawało się tak stare, jakby lada moment miało się rozsypać się.\nNagle oczy mumii otworzyły się szeroko i Lethar od razu rozpoznał do kogo należą. Milena!\nKrople wspomnień i uczuć zaczęły wypełniać jego głowę. Tak wiele razem przeżyli... Tak wiele doświadczyli...\nW umyśle jak żywy powstał obraz z ich pierwszego spotkania. To było w dzikich lasach u źródeł Dunaju, jeszcze zanim oficjalnie zostali sobie przedstawieni...\n29-09-2018, 08:45 #2\nGóry i puszcza Schwarzwald - południowa część Świętego Cesarstwa Rzymskiego - druga połowa XII wieku\nMilena przyczaiła się pod kępą zarośli, krzywiąc się, gdy rozmokła ziemia pod jej stopami jęknęła. Jeśli faktycznie to były tereny Garou, czy mogła się przed nimi ukryć, zachowując tak... ciężko? Po raz pierwszy poczuła się duża i niezgrabna, choć przecież zazwyczaj narzekała na niski wzrost. Na dodatek jej dyplomatyczny strój, którym była długa, ciężka suknia z trzech warstw materiału, wcześniej w kolorze wina, teraz brudno-szara, pokryta kurzem i błotem, nie ułatwiał zadania. Wampirzyca ściskała w dłoni sztylet i rozglądała się nerwowo. Las wydawał się spokojny - mroczny, ale spokojny. Jak morze zanim przyjdzie sztorm. Przy czym sztorm już pojawił się w nie-życiu Mileny, gdy tylko otworzyła oczy.\nByła aktualnie w misji dyplomatycznej z nadania Albrechta Hohenstaufa - nieumarłego i nieformalnego władcy Szwabii, świetnego stratega z klanu Brujah, któremu udało się wreszcie dopchać swoich ludzkich potomków do cesarskiej korony, dyskredytując dynastie salicką. Zadanie Mileny nie było trudne - miała po prostu zawieźć tajną korespondencję do Wiednia i oczarować tamtejszych nieumarłych, by byli przychylniejsi planom Hohenstaufa. Wymagało ono jednak całej wyprawy, w skład której wchodził jej powóz, wóz z podarkami i pół tuzina zbrojnych na koniach. Trzech z czterech towarzyszących powozowi, Brujaszka znalazła rozszarpanych tego wieczora wraz z końmi, u podnóża jednej ze Schwarzwaldzkich gór, gdzie zatrzymali się na popas. Gdzie również Milena przespała dzień w ogromnej, zajmującej pół powozu skrzyni, zamykanej od wnętrza. Ciała czwartego zbrojnego nie znalazła. Po makabrycznym wyglądzie zwłok pozostałych, domniemywała, że niewiele z niego zostało, a flaki, rozwieszone na gałęzi niby serpentyny, mogły należeć właśnie do zaginionego strażnika.\nGdyby to ludzie napadli na ich mały kondukt z pewnością nie zrobiliby takiego bałaganu. No i próbowaliby dobrać się do skrzyni, przypuszczając, że są w niej skarby. Tymczasem kryjówka wampirzycy pozostawała nienaruszona. Małe te jednak pocieszenie, biorąc pod uwagę, że Milena została w nocy całkiem sama na obcych terenach, prawdopodobnie zamieszkiwanych przez Lupinów. Ponieważ nie znała okolicy, a ta była najwyraźniej niezamieszkana przez ludzi, najlepszą opcją wydawało się przyczaić i poczekać na wóz z podarkami, któremu towarzyszyło pozostałych dwóch zbrojnych Hohenstaufa. Wóz poruszał się znacznie wolniej, ale posiadał też dwóch woźniców, dzięki czemu jechał prawie bez przerwy, po drodze tylko w większych osadach wymieniając konie na świeże. Milena spodziewała się, że może dotrzeć w te okolice około północy. No dobrze, nie spodziewała się - liczyła na to, że pojawi się przed ranem. Musiała więc tylko przetrwać i... zamarła, słysząc dochodzący od strony lasu szelest. Ktoś lub coś zmierzało w jej kierunku.\nChoć był rycerzem, w duchu Lothar klął teraz nie gorzej niż szewc. To był dwudziesty ósmy wieczór pościgu za Wyrwidębem - słowiańskim Gangrelem, potomkiem Thorbranda, który mógł wiedzieć gdzie znajdował się teraz jego wampirzy ojciec. Wyrwidąb, choć dzikus i okrutnik, był jednak świetnym zwiadowcą i nawet w obcych lasach poruszał się cicho niby zwierz... którym po trochu był, jak każdy przedstawiciel tego klanu.\nCzasem Lothar miał wrażenie, że bawi się z nim w kotka i myszkę. Za każdym razem bowiem, gdy rycerz gubił trop, Wyrwidęb podrzucał mu jakieś ślady, by znów na kilka dni zniknąć, jakby zapadł się pod ziemię. Ostatniej nocy jednak nastąpił przełom, bowiem Lothar wreszcie dogonił tego suczego syna. Wywiązała się między nimi nawet walka, lecz perspektywa zbliżającego się poranka oraz niemęskie zagranie, jakim było rzucenie pasku w oczy Ventrue, by ułatwić sobie ucieczkę, sprawiły, że zamiast kontynuować pogoń Lothar musiał szybko zorganizować sobie schronienie. Na szczęście w górach sporo było jaskiń i ustępów skalnych, gdzie promienie słońca nie dochodziły.\nPrzykra niespodzianka jednak spotkała Lothara po przebudzeniu - jego wierzchowiec uciekł, łamiąc gałąź, do której rycerz przywiązał uprząż. Co mogło aż tak wystraszyć niemieckiej krwi ogiera? Ventrue wiedział, że góry i lasy, gdzie obecnie się znajdował były terenem dzikim, toteż nie trudno przypuszczać, że mogły tu żyć istoty, których samo istnienie paraliżowało zwykłych śmiertelników strachem.\nChoć wampir miał na sobie kolczugę, starł się poruszać jak najciszej, w ręku trzymając obnażony miecz. Szedł tak powoli, zmierzając do traktu kupieckiego, gdzie liczył na to, że uda mu się zabrać z jakimś posłańcem lub w najgorszym razie zabrać owemu posłańcowi konia, gdyby ten nie chciał współpracować. Skradał się więc w mroku nocy, mając za jedyne źródło światła gwiazdy i pełne lico księżyca. I wtedy coś usłyszał. Coś chlupnęło za zaroślami na lewo, jakby ktoś nieopatrznie wsadził stopę w błoto. Po chwili zapadła cisza...\nOstatnio edytowane przez Mira : 29-09-2018 o 08:49.\n10-10-2018, 18:36 #3\nLothar zamarł w bezruchu, nasłuchując.\n- Jeżeli to ty, Wyrwidębie, to pokaż się łotrze i zakończmy ten bezsensowny pościg! Poddaj się albo stań ze mną do walki, a może zadowolę się jeno twoją ręką, tak jak gdy walczyłem z twoim stwórcą!- Zawołał po łacinie, po czym zaczął ostrożnie skradać się w stronę gdzie usłyszał hałasy. Prawdą było, że miał dość męczącego pościgu, a bez konia jego możliwości zmalały.\nMilena zastygła bez ruchu. Ten głos brzmiał ludzko, ale co samotny, uczciwy człowiek robiłby nocą w czarnym lesie. Podciągnęła wyżej suknie nieobyczajnie odsłaniając kostki. No ale ważniejsze było życie niż dobre obyczaje pomyślała, gotując się do ucieczki.\n- A więc jesteś tchórzem, jak cały pomiot Odyna, uczciwa walka was przeraża… -Lothar wciąż próbował zlokalizować intruza, zbierając siły. Miał nadzieję, że sprowokuje Gangrela, choć tamten raczej nie przywiązywał tyle wagi do honoru przodków co jego Klan.\nMilczała skąd miała bowiem wiedzieć czy słów tych nie wypowiada polujący lupin. Trwała więc bez ruchu.\nLothar dalej próbował zlokalizować źródło hałasu, gotów do walki. Pomyślał, że nawet nie ma pewności że tym co usłyszał był na pewno Wyrwidąb.\n- Jeżeli zaś nie jesteś zbójem, to się ukaż! Jestem szlachcicem i niewinnym krzywdy nie uczynię.\nMilena postanowiła zaryzykować, zanim jednak wyłoniła się z krzaków krzyknęła.\n- Nie rób mi krzywdy szlachetny panie, w drodze do Wiednia napadli na nas zbóje tylko mnie udało się ubierzyć.\nNa te słowa uścisk dłoni Ventrue na mieczu nieco zelżał, lecz nie schował go do pochwy. Nie miał pewności, czy nie jest to jakaś zasadzka albo podstęp, samotna niewiasta w opresji w środku puszczy? Takie rzeczy najczęściej zdarzały się opowieściach..\n- W takim razie Pani nie musisz się mnie obawiać, jam jest Hrabia Lothar z Bretanii! Nie musisz chować się w tych krzakach.\nWyszła więc, starając się wyglądać tak nędznie i rozpaczliwie jak tylko jest to możliwe. Zatrzymała się jednak w bezpiecznej odległości, po czym dygnęła dwornie.- Milena van Schetzke, małżonka Lorda Dowódcy na dworze Cesarza. Mój mąż niewątpliwie hojnie cię nagrodzi za pomoc. - gdy Milena przyglądała się nieznajomemu w świetle księżyca, zauważyła świadczącą o niedawno przebytej chorobie bladość jego lica.\n- W takim razie… nie musisz się Pani obawiać, tylko tobie udało się uciec? - Lothar z podejrzliwością przyjrzał się damie na tyle na ile mógł, pod warstwą brudu miała na sobie rzeczywiście dworską suknię. Dziwnym było, że akurat jej udało się uciec przed zbójcami, a teraz wędrowała po tym lesie w nocy… nocy należącej do potępionych dusz takich jak on, wilkołaków, upiorów i innych nieboskich stworów o których lepiej było nie wiedzieć…\nMilena z godnością na jaką tylko pozwalała jej przemoczona suknia zbliżyła się do rycerza:\n- Niestety, moi przyboczni oddali swe życia w mej obronie. - przez jej ciało przeszło coś na kształt dreszczu - Macie może coś do jedzenia Panie? - zapytała nie chcąc budzić niepotrzebnych podejrzeń.\n- Jedzenia? Niestety nie, straciłem je podczas pościgu za zbójcą. - Cały czas uważnie przyglądał się podchodzącej do niego Lady Milenie, próbując ocenić czy ma do czynienia z człowiekiem. Jeżeli tak, pewnie należałoby udzielić jej pomocy w dotarciu do najbliższego miasta, choć powinien wciąż ścigać Wyrwidęba… z drugiej strony czyż nie był wciąż rycerzem, choć odmiennego rodzaju niż śmiertelni? Ponadto ta dama i jej małżonek mieliby wobec Klanu Ventrue dług wdzięczności za udzieloną pomoc a i mógłby się z niej napić, tłumacząc potem, że zasłabła. Podczas pościgu i wałki wykorzystał dużo swojej jakże cennej Vitae.\n- Nie jesteś ranna, Lady Mileno? Przysunął się na tyle blisko, że mogliby się już dotknąć, starając się by jego głos brzmiał troskliwie.\nMilena oparła się o ramię rycerza, starając się zachowywać tak jak było to oczekiwane od niewiasty. Zachowywała jednak czujność, doświadczenie życiowe nauczyło ją nie ufać nowo poznanym.\nLothar wziął Milenę za ramię (była drobną istotą, mógłby łatwo wziąć ją na ręce), jednocześnie przyglądając się jej twarzy, wydawała się być ciepła, nie jak u Spokrewnionego. Potem spojrzał na jej szyję, i zdał sobie sprawę, że jest głodny, przez kilka ostatnich intensywnych dni nie miał okazji się pożywić. Najbardziej cenił krew rycerzy, ale szlachetną i urodziwą damą (która też chyba nie była jakąś słabą białogłową, w końcu uciekła zbójcom) też przecież nie pogardzi.\n- Nie obawiaj się Pani, ochronię cię, powiedział, przesuwając się tak, aby przestraszona białogłowa mogła się w niego bardziej wtulić. Jednocześnie szykował się do wbicia kłów w jej gładką szyję.\n12-10-2018, 21:11 #4\nDziewczyna odskoczyła jak oparzona, nim zdążył przebić jej skórę. Jeśli miała jeszcze jakieś wątpliwości, co do natury Lothara, właśnie się one rozwiały. Ta przelotna chwila dotyku wystarczyła jednak także rycerzowi, by i on coś zrozumiał. Milena pod swoją gładką, zaróżowioną skórą nie miała tętna. Zatrzymała się kilka kroków dalej i spokojnie poprawiła sukienkę.\n- Jeśliście głodni Panie możecie napić się z moich woźniców, którzy niedługo powinni przybyć. - powiedziała zupełnie naturalnym tonem głosu tak jakby mówiła o porze otwarcia piekarni przez mistrza piekarskiego.\nLothar również odskoczył o krok do tyłu, zaskoczony swoją pomyłką. Syknął przez kły, natura drzemiącej w nim bestii odsłonięta. Potrząsnął głową, jakby odpędzając się od czegoś a potem na powrót wydawał się być spokojny. Jednak trzymał dłoń na rękojeści miecza, nie wiedział w końcu czy ona nie jest sojusznikiem tego Gangrela.\n-Jesteś więc Pani Spokrewnioną, wybacz moją pomyłkę, twoja skóra niezwykle przypomina skórę śmiertelnika. Jestem tak jak mówiłem, Hrabia Lothar, lecz dodam, że pochodzę z Klanu Królów, Ventrue. Jestem synem Antoniusza, syna Gajusza Magnusa z Rzymu, syna wielkiego Lysandra ze Sparty, zdobywcy Kartaginy. - Przedstawił się z dumą.\nDźwięk tych słów wywołał burzę uczuć na twarzy niewiasty, która jednak szybko przeminęła przysłonięta kurtuazyjnym uśmiechem. Tak długi czas na dworach nauczył ją maskowania swoich uczuć pod płaszczykiem kultury i ogłady.\n- Miło spotkać wojownika, syna tak znacznej krwi. - skłoniła się głęboko, skromnie spoglądając w ziemię aby nikt nie dostrzegł pobudzenia czającej się w niej bestii. - mój rodowód nie błyszczy aż tak jasnym światłem, ani nie nie jest aż tak długi, jak wasz.. jam Milena z Bizancium, córka Bazylidesa którego ojcem był Abd-Melkar. Co porabiacie tu Panie? - zapytała. chcąc zmienić temat konwersacji.\nVentrue obserwował Milenę, gdy ta się przedstawiła. Okazywała należytą kurtuazję lecz zauważył, że nie ujawniła swojego Klanu… przynajmniej na Gangrela nie wyglądała.\n-Jak mówiłem, szukam zbója Wyrwidęba, który również jest Spokrewnionym. Niestety straciłem konia i zamierzałem zdobyć jakiegoś przy gościńcu. Ty również Pani nie masz ani karety, ani rumaka…- zauważył. Kiedy miał wybór, wolał mówić prawdę, choć niestety kłamstwa były powszechne w egzystencji takich jak on.\n- Niedługo powinien nadjechać mój drugi wóz, jeśli chcecie mogę Was podwieźć do najbliższego miasteczka.\n-Dziękuję, chętnie skorzystam z zaproszenia, rozumiem, że faktycznie podążacie do Wiednia a ów łotr Wyrwidąb nie jest Pani znany? - Lothar skinął glową, odsuwając rękę od rękojeści miecza.\n- Nie znam tego imienia - odpowiedziała - powiedz mi proszę coś więcej o tym Spokrewnionym, gdyż mogę znać go pod innym mianem.\n-To jeden z tych słowiańskich barbarzyńców, okrutnik, który ostatnio grasował po tej puszczy, Gangrel. Tropię go już prawie od 30 dni. Jego ojcem jest Thormund, który przewodził niegdyś normańskim łupieżcom, wróg ładu i chrześcijan, podobno z linii Odyna, o którym powiadają, że władał długo w Skandynawii zanim zapanowała tam Chrystusowa wiara.- Lothar z zaciętością zacisnął pięść. Był już tak blisko, ale bez konia miał małe szanse na pomyślne zakończenie pościgu, a nie chciał żeby świt go tu zastał bezbronnego.\n-Ruszajmy więc zaczekać na twój powóz.\nWydawało jej się że uodporniła się już na słowa o słowiańskich barbarzyńcach. Jej dawne życie wydawało jej się już prawie nierzeczywiste, a jednak słowa obcego poruszyły jakąś strunę w jej duszy. Nie dała jednak nic po sobie poznać i z uśmiechem odpowiedziała\n-Z racji że żyję na dworach nigdy nie było mi dane spotkać prawdziwego Gangrela. Spotkałam przedstawicieli klanów Ventrue, Lasombra, Tzimisce, Brujah, Toreador oraz Nosferatu. A ty Panie w jakich okolicznościach poznałeś przedstawiciela tak egzotycznego klanu?\nLothar prychnął, wciąż uważnie obserwując Milenę. Czy próbowała go zagadać w jakimś celu?\n- W takim razie masz Pani sporo szczęścia, sporo tych dzikusów pałęta się po wsiach i lasach… - zawiesił na chwilę wzrok na okrągłej poświacie księżyca nad nimi, po czym rozejrzał się czujnie dookoła, zanim kontynuował dalszą część wypowiedzi.\n- Ja bywałem nie tylko na zamkach ale i na polach bitew. Tam walczyłem z tych klanem Wilków, którzy podążali wraz z normańskimi łupieżcami. Jak mówiłem, stwórca tego zbója jest moim zaprzysięgłym wrogiem, ciężko zraniłem go w bitwie dawno temu.\nWpatrywała się w niego od czasu do czasu przytakując, wampir czy nie nadal miał słabości zwykłego męża. Wydawała się być skupiona wyłącznie na słuchaniu.\n- Ruszajmy znaleźć gościniec, nie traćmy czasu - Lothar wskazał ręką w stronę w której wydawało mu się że ów gościniec się znajdował.\n- Nie wiem czy jest sens aby wychodzić na gościniec - odpowiedziała, myślę że stąd będziemy słyszeć zbliżające się konie z wystarczającym wyprzedzeniem.\n- Ustawmy się więc za zasłoną drzew, tak żebyśmy nie byli widoczni, ale mieli dobry widok na gościniec. - Nieumarły rycerz wyprostował się i spojrzał na swoją nową towarzyszkę z góry.\n- Jak sama mówiłaś, Lady Mileno, naturalnym dla ciebie terytorium są dwory, a nie dzicz. Wynika z tego, że jeżeli chcesz wyjść cało z tej sytuacji, powinnaś podążać za moją radą.\nSkinęła głową w milczeniu, nie widziała powodu aby się spierać. Szli więc praktycznie w ciszy, nie licząc chlupnięć błota pod stopami czy szmeru roślin, przez które się przedzierali, toteż tym bardziej w ich uszy uderzył głośny i niepokojąco bliski skowyt wilka. Doświadczone ucho Lothara oceniło odległość. Mniej niż minuta biegu basiora w sile wieku. Pół minuty, jeśli to nie był zwykły wilk, lecz wilkołak.\n-Niech to diabli- zaklął cicho Lothar - albo wilk, co nam nie zagrozi, albo wilkołak, jak wyczuł nasz trop to zaraz tu będzie. Coś wcześniej śmiertelnie przestraszyło mego rumaka… Jeżeli byłaby to bestia, mogę potrzebować pomocy.- spojrzał z pewnym powątpiewaniem na mikrej postury szlachciankę.\n- Nie jestem biegła w boju - odpowiedziała - gdyż na dworach walczy się bardziej językiem niż słowem, jednak możecie mi uwierzyć nie będę całkiem bezużyteczna.\nVentrue skinął głową, przyglądając się Milenie, która nie miała widocznej broni ani zbroi. Pewnie była jedną z Artystów, a może Magistrów, tych dwulicowych władców cieni... to, że nie podała swojego Klanu wciąż wydawało mu się podejrzane..\n- Żaden z naszego rodzaju nie jest nigdy do bezbronny Pani. W każdym razie jeżeli zostaniemy zaatakowani przez Lupina, to ja naturalnie przyjmę pierwszy impet uderzenia, a ty możesz uderzyć, gdy on będzie mną zajęty. -Przeszedł ręką po swojej kolczudze, strzepując z niej błoto i liście.\n- W razie problemów mój Panie liczyć możesz na mą szybkość i urok osobisty - odpowiedziała z uśmiechem.\nRównież skinął głową w prostym, żołnierskim geście, po czym wyciągnął dobrze wykonany, długi miecz i zwrócił się w kierunku, z którego słyszał wycie. Nic się jednak nie stało. Już prawie poczuli się bezpieczni, gdy... z przeciwnej strony usłyszeli kolejne wycie. A po chwili również po lewej. Czyżby... byli otaczani?!\n- Słyszałaś to? - W głosie Lothara słychać było napięcie.\nMilena skinęła głową.\n-Otaczają nas- Lothar rozejrzał się dookoła, w tej przeklętej gęstwinie niewiele było widać.\nMilena skinęła głową ponownie, po czym zwilżyła dłoń błotem aby wyczuć skąd wieje wiatr. Północny-zachód. Tymczasem z ich orientacji wynikało, że gościniec jest na północy. Spojrzała na rycerza kryjąc powątpiewanie,\n- Jeśli to wilkołaki to i tak sądząc po kierunku wiatru pewnie już nas czują - odpowiedziała. Z jednej strony, ucieczka nie miała jej zdaniem wiele sensu. Kolczuga Lothara i jego całe żelastwo będzie w nocy dzwonić jak wielki dzwon w katedrze i przyciągnie wiele niepożądanej uwagi, z drugiej jednak strony...\n- Daleko do gościńca? - zapytała kurtuazyjnie, na wszelki wypadek rozglądając się za solidnym drzewem, na które mogłaby się wspiąć\n- Gościniec jest blisko, ja tam w moment dobiegnę, choć tu łatwiej się ukryć. - Lothar rozejrzał się, czy ma tu miejsce by zamachnąć się mieczem, stwierdzając, że otaczające go drzewa nie dawały wystarczającej swobody.\n- W razie konieczności biegu nie będę Cię Panie spowalniać - odpowiedziała szeptem, uroczo się uśmiechając. Całym swym zachowaniem starała się utwierdzić go w przekonaniu, iż ma do czynienia z przedstawicielem klanu Torreador.\n- Przedostańmy się jednak do gościńca, tam będzie się nam łatwiej bronić a i może jakieś konie zdobędziemy. - Lothar zaczął iść w tym kierunku przechodząc w szybki trucht. Uznał, że nowo poznana Spokrewniona, prawdopodobnie Toreadorka, powinna dotrzymać mu kroku, skoro sugerowała, że opanowała moc nieludzkiej szybkości.\nMilena uniosła delikatnie przód sukni i podążyła za nim biegnąc.\n15-10-2018, 08:29 #5\nFaktycznie panna nie odstawała od Lothara, choć doprawdy stanowiła osobliwy widok tak pomykając za nim w ciężkiej, poplamionej sukni. Strój jednak nie spowalniał jej. Co więcej, to Milena zauważyła ulotne drgnienie za pniem, w którego stronę zmierzali. Mogła to być gra cieni lub jakieś zwierzę, ale... mógł to być też ktoś, kto czaił się na nich w ukryciu.\n- wydaje mi się, że przed nami coś jest - powiedziała nie zwalniając, jedynie na tyle głośno aby jej towarzysz mógł ją usłyszeć.\n- Powiedz gdzie, to jak będziemy obok, spróbuje zaatakować.- Lothar odpowiedział, mocniej zaciskając zimną dłoń na rękojeści miecza, gotowy do zadania ciosu, gdyby cokolwiek zauważył.\n- Za tym tym wielkim bukiem dokładnie przed nami - powiedziała po czym obejrzała się za siebie.\nLothar również obejrzał się za siebie, doceniając spryt Lady Mileny, po czym skinął głową.. Jak na dwórkę radziła sobie naprawdę dobrze, miał nadzieję, że nie prowadzi go w pułapkę. Starając się mieć oczy dookoła głowy, miał zamiar odskoczyć na bok gdy będą przebiegać koło wskazanego przez pannę drzewa i spróbować zaatakować tego, kto za nim się krył.\nGdyby ich serca biły, pracowałyby teraz jak miechy kowalskie. Każda chwila zdawała się ciągnąć w nieskończoność, gdy Lothar podchodził tego, którego udało się wypatrzeć Milenie. Aż nagle wszystko przyspieszyło.\nRycerz wykonał obrót i zamierzył się na przyczajonego przy drzewie osobnika, którego teraz i on dostrzegał. Tamten uchylił się szybko, a światło Księżyca oświetliło jego oblicze.\nGangrel ryknął wściekle i rzucił się z wyposażonymi w potworne szpony rękami na Ventrue.\nW tym czasie z pobliskich zarośli wybiegł szary wilk, szczerząc zęby na Milenę.\nPo chwili pojawił się też drugi. Na szczęście, to nie były Garou, lecz normalnej wielkości zwierzęta. Szlachcianka przypomniała sobie, że niektórzy przedstawiciele klanu Gangrel potrafią sterować zwierzętami. Prawdopodobnie więc była to zasadzka przygotowania na Lothara, a kobieta niechcący się w niej znalazła.\nWilki jednak niespecjalnie to obchodziło. Zwierzęta obeszły Milenę tak, by stanąć po jej obu bokach i... zaatakowały.\nLothar poczuł nawet ulgę, że ma do czynienia z Gangrelem, a nie bandą wilkołaków, a dzięki Milenie był przygotowany. Widząc, że Wyrwidąb skacze na niego, pchnął mieczem do przodu, planując nabić przeciwnika na ostrze.\nOstrze przeszło przez bok Gangrela, który był w stanie tylko lekko się uchylić. Wampir zawył z bólu, lecz bynajmniej nie odpuścił. Potężne szpony dosłownie rozszarpały kolczugę Lothara, która w kilkunastu płatach spadła na ziemię. Gdyby to uderzenie sięgnęło ciała Lothara mogłoby go okaleczyć na wiele dni. Rycerz musiał więc podwójnie uważać, gdy nie miał już na piersi osłony.\nLorthar z niepokojem spojrzał na opadającą na ziemię kolczugę, bez niej czuł się prawie nagi. Ale przynajmniej teraz zbroja nie krępowała jego ruchów, poczuł jak krew zaczęła szybciej pulsować w jego ciele. Nie miał czasu patrzeć co z Mileną, ale uważał, że jeden Spokrewiony powinien poradzić sobie ze zwykłymi zwierzętami.\nSpróbował odskoczyć na bok Wyrwidęba, by uniknąć uderzenia pazurów i uderzyć mieczem ponownie.\n- Widzę, że chcesz zginąć ostateczną śmiercią, kundlu!\n- Gadanie! - warknął po germańsku potężny Gangrel znów zamachnąwszy się szponami. Jednak tym razem jego pazury przecięły tylko powietrze. Wyrwidąb zawył, gdy miecz rycerza uderzył w jego bark, rąbiąc go jak siekiera i prawie odcinając w ten sposób lewe ramię. Wampir znów zawył boleśnie, lecz tym razem jego wrzask przerodził się w gwizd. Nim Lothar się zorientował, trzeci z wilków skoczył na jego plecy, kłapiąc zębiskami tuż przy uchu.\nLothar przeklął się za brak czujności, po czym spróbował zrzucić z siebie drapieżnika. Przerzucił swój długi miecz do jednej ręki, drugą próbując wyciągnąć sztylet zza pasa, broń lepiej nadającą się do walki z przeciwnikiem w bliskim zwarciu.\nUdało mu się wyciągnąć broń w momencie, gdy wilk zatopił swoje zęby w jego barku.\nZgrzytnął zębami z bólu, ale nie miało go to powstrzymać, nie takie rany już otrzymał w swoim nieżyciu, dłuższym niż życie jakiegokolwiek śmiertelnika. Zamierzył się sztyletem na wilka, ale wtedy u jego boku pojawiła się Milena, niczym spod ziemi.\n16-10-2018, 22:01 #7\nZbliżające się drapieżniki nie wiedzieć czemu przeraziły Milenę. Zamiast wykorzystać swą umiejętność szybkiego poruszania stanęła jak wryta.\nW jednej chwili przypomniała sobie mroźną zimę gdy wraz z braćmi nie wiedzieć kiedy oddalili się od wioski bardziej niż zwykle. Dopiero gdy zaczęło robić się ciemno przestali się bawić i uświadomili sobie, że nie wiedzą gdzie są że nie potrafią wrócić…\nWilki wyły, było coraz bliżej a ona poczuła ten sam obezwładniający strach co wtedy.\nZupełnie nie wiedziała co robić. Dopiero po dłuższej chwili poruszyła się niezbornie przed siebie i stało się to, czego od początku się obawiała. Jej strój po prostu nie nadawał się do walki. Wahanie, które poczuła, wytrąciło płynność z jej ruchów, a długa, ciężka od błota suknia zaplątała się między nogami. Przerażona Milena poczuła, że się chwieje. Gdy próbowała podeprzeć się nogą było już za późno aby powstrzymać upadek. Szczęśliwie udało jej się dosięgnąć młodej brzózki, która co prawda ugięła się pod jej ciężarem, ale ostatecznie wyhamowała jej upadek. Jednak wszystko co dobre w życiu ma swoją cenę, nie poczuła więc nawet kiedy sztylet wyślizgnął jej się z dłoni. W panice rozejrzała się po polu walki. Przyspieszyła i już po chwili znalazła się za plecami Lothara chcąc jednym ruchem skręcić kark atakującemu go zwierzęciu. Nie przepadała, za nadętym rycerzykiem jednak atakował ich potężny przeciwnik, więc nie pozostało jej nic innego zdjąć z jego pleców drobne kłopoty, aby mógł zająć się tym poważnym.\nEmocje spowodowały, że Milena przyłożyła się do tego zadania aż za bardzo. Wilk dosłownie wyleciał w powietrze skamląc i uderzył plecami o drzewo. Wrażliwy wampirzy słuch wychwycił charakterystyczne chrupnięcie.\n- Zelota! - warknął Wyrwidąb, patrząc na Milenę, jakby dopiero teraz ją zobaczył - Nie wtrącaj się!\nPo tych słowach znów skoczył na Lothara, celując szponami zdrowej ręki w jego gardło. Pozostałe dwa wilki podbiegły do swego pana, lecz nie atakowały teraz szlachcianki, wyraźnie zamierzając się na Ventrue.\n- nie godzi się abym wtrącała się w honorową walkę pomiędzy dwoma krewniakami - powiedziała. Nie miała najmniejszego powodu aby lubić Ventrue a Gangrele do tej pory nie nastąpiły jej na odcisk. Zatrzymała się pomiędzy walczącymi a wilkami nie tracąc czujności.\nOstatnio edytowane przez Wisienki : 17-10-2018 o 09:55.\n01-11-2018, 16:46 #8\n“Zelota”? - pomyślał Lothar, ale na razie obecność Mileny mu pomogła, odpierając wilki. Nie było jednak czasu na zastanawianie się. Z mieczem w jednej ręce i sztyletem w drugiej szykował się do odparcia przeciwnika, starając się zablokować jego szpony większym ostrzem i uderzyć w gardło sztyletem.\nI wtedy dwa wilki skoczyły w ich kierunku. Milena zaś spokojnie je przepuściła. Po czym odwróciła się w kierunku widowiska. Przez lata życia i nie życia widziała wystarczająco wiele walk aby docenić kunszt walczących.\nWyglądało na to, że Lothar przewyższa umiejętnościami Wyrwidęba, lecz wilki, które pomagały temu drugiemu, przechylały szalę zwycięstwa na jego stronę. Zrobiło się wielkie kłębowisko, futra, strzępów odzienia i włosów. Jeden czworonóg zawył, przeszyty mieczem Ventrue, który choć zatrzymał na moment sztyletem szpony przeciwnika, to pod naporem Gangrela i jego pomocników, poczuł jak traci grunt pod stopami.\nLothar nie poddawał się, z determinacją odpierając ataki Wyrwidęba i jego zwierzęcych pomocników, gdyby był to pojedynek przeciwnik dawno już leżał by u jego stóp…. i miał zamiar do tego doprowadzić, nie przeżył przecież tylu lat tylko po to żeby zniszczył go ten zbój…. Odskoczył do tyłu, próbując utrzymać równowagę, lub przynajmniej upaść w kontrolowany sposób. Miał nadzieję, że kierujące się instynktem zwierzę skoczy za nim, tak aby mógł przeszyć je ostrzem, zanim Gangrel dosięgnie go swymi szponami.\nTak się stało. Wilki nie znały się na strategii, nie dostrzegały zwodów. Zwierze nadziało się wprost na ostrze Ventrue. Problem polegał jednak na tym, że jego ciężar faktycznie zachwiał Lotharem. Gdy mężczyzna odzyskał znów równowagę i wyszarpnął broń z truchła, było jednak za późno na unik. Potężna, zakończona ostrymi szponami łapa jakimś cudem nie wcelowała w jego szyję, lecz i tak rozpruła nie osłonięty kolczugą bark rycerza. Straszliwy ból wyrwał z jego gardła krzyk. Szpony bestii były w końcu czymś gorszym niż zwykłe rany. Dla nieumarłych były jakby zatrute.Wygajanie ran po nich przypominało leczenie oparzeń po ogniu - było długie, mozolne i... pełne cierpienia.\nTo właśnie cierpienie ujrzała na twarz Lothara Milena - cierpienie, które stanowiło jakby odbicie jej uczuć - tego co zawsze nosiła w sercu. Nawet gdy oo już umarło.\nGłęboko zaczerpnęła powietrze.W pierwszym odruchu chciała mu pomóc, powstrzymała się jednak, w końcu zwycięzca tej walki nie powinien jej interesować.\nRycerz starał się nie dać pokonać bólowi, musiał być skupiony na przeciwniku. Było to trudne, te przeklęte szpony paliły jak ognie piekielne. Przypomniał sobie jak przez mgłę swój moment chwały jako śmiertelnika, gdy przełamał grozę i stanął naprzeciw normańskich najeźdzćow, mimo tego, że widział głowę ojca wbitą na włócznię, a jego starsi bracia uciekli w popłochu. To było jedno z niewielu wspomnień które pozostawały ostre po wiekach. Jeżeli podołał wtedy, dlaczego miałby teraz ulec temu dzikusowi? Jego ryk bólu zmienił się w ryk furii, gdy wyprostował się i zamachnął mieczem na wroga, rozrąbując jego bok. Kolejne cięcia i głowa Wyrwidęba oddzieliła się od ciała, które zaczęło błyskawicznie gnić, a potem rozkładać się aż pozostała kupka prochu.\nWycieńczony, obolały Lothar musiał aż przyklęknąć, by utrzymać się teraz na nogach. Wciąż krwawił z rany po szponach. Jeśli sam nie napije się krwi, zaraz wpadnie w szał - czuł to.\nLothar czuł jak ból, mieszający się w jego wnętrzu z euforią zwycięstwa oraz frustracją Bestii, że nie dane mu było posmakować krwi przeciwnika, zaczyna przyćmiewać jego wolę. Obawiając się, że za chwilę straci kontrolę i rzuci się na Milenę, co byłoby działaniem haniebnym, skoro mu pomogła, przywarł do jednego z wilków, zmuszając się do wbicia kłami i picia nieświeżej już krwi.\nMilena uśmiechnęła się chcąc z jednej strony uchronić się od zostania sam na sam z krewniakiem ogarniętym szałem, z drugiej widząc szansę zyskania poplecznika.\n- Widzę, że jesteście wyczerpani rycerzu, jeśli obiecacie zachować się godnie pozwolę Wam napić się mej vitae. - powiedziała zbliżając się do Lothara\nVentrue oderwał kły od wilka i zamglonymi oczami z wahaniem spojrzał na podchodzącą do niego nieumarłą damę, która nagle wydała się roztaczać dużo większy urok niż wcześniej. Jej propozycja pewnie miała podwójne dno, ale wydała mu się godna, a krew wilka napawała go obrzydzeniem i z wielkim trudem zaspokajała jego głód.\n- Oczywiście Pani, jestem zaszczycony - odparł podchodząc do niej.\nZbliżyła się jeszcze bardziej, po czym wyciągnęła rękę w jego stronę, tak aby mógł się pożywić. Zajęła jednak pozycję dogodną do wtopienia się zębami w jego ciało lub ucieczki, jeśli spróbuje wypić zbyt dużo. Wtem ciałem Ventrue wstrząsnęła potężna torsja. Choć mężczyzna bardzo się starał utrzymać w sobie vitae, posoka wilka - i to martwego - zbyt mocno odstawała od jego zwykłego jadłospisu. I nawet potężny głód nie był w stanie tego zmienić. Efektem tego krew martwego zwierzęcia zaczęła wypływać z ust Lothara, podczas gdy ten sarkał i kasłał.\n25-11-2018, 21:57 #9\nUpokorzony i głodny rycerz odsunął się na bok i zwymiotował krwią w krzaki. Zbyt długo już nie miał godnego go pokarmu. Kiedy nieco doszedł do siebie obrócił się znów w stronę Mileny.\n- Proszę wybaczyć, zbyt wyczerpała mnie pogoń za tym zbójem - odezwał się nieco bełkotliwie.\nMilena czuła obrzydzenie na widok Ventrue podobne do tego jakie za pierwszego życia czuła do zasikanych pijaków leżących w rowie. Słowo się jednak rzekło. Zamknęła więc oczy i myślała o zielonych polach Anglii, a tak po prawdzie to o młodych i chętnych na spotkanie w ustronnej komnacie giermkach na dworze.\nLothar musiał powstrzymać odrazę by zmusić, się by jego kły przebiły gładką szyję Spokrewnionej. Podobnie jak pozostali mający w sobie szlachetną krew jego Klanu, nie mógł po prostu pić z byle kogo jak pospólstwo, miał zwyczaj pożywiania się z walecznych wojowników, z którymi czuł braterstwo. Nie miał jednak wyboru, czuł że Bestia czai się przejąć kontrolę, a wtedy mógłby nawet rzucić się na Milenę w bezrozumnym szale, co byłoby dopiero czynem haniebnym. Poza tym, przekonywał się, że ona wcale nie jest taką słabą niewiastą, widział jak rozprawiła się z jednym z wilków, a co więcej sama ofiarowała mu swoją krew.\nMilena zaś miała nadzieję, że Krewniak nigdy nie zapomni jej tej przysługi i w stosownym czasie godnie jej się odwdzięczy.\nLothar czuł jak Vitae Spokrewnionej wywołuje w nim ekstazę, było w niej dużo więcej mocy niż w krwi śmiertelników. Jednak czuł też odrazę - nie była to krew wojowniczych mężów, do której był przyzwyczajony, i która była godna, by płynąć w jego ciele. Dlatego też łatwiej mu było oderwać się od szyi Mileny, gdy zaspokoił pierwszy głód, ten, który sprawiał że bestia była tak blisko.\nCofnął się o krok, wziął głęboki oddech i przetarł usta, jego wzrok był teraz mniej obłędny. Zaczął odczuwać też dumę z wygranego starcia.\n-Dziękuje, bez twojej pomocy byłbym w trudnej sytuacji. Czy prawdą jest co rzekł ten łotr, żeś z klanu Zelotow? Nie jest to powód by mnie się obawiać.\nSpojrzała mu w oczy nie chcąc ujawnić zbyt wiele\n-Wybacz szlachetny Panie, ale nie czuję się bezpieczna w nocy w towarzystwie podobnych Tobie, więc ma przyrodzona słabość niewieścia nakazała mi ukrywać swe pochodzenie, przed Ventrue pochodzącym od przodka na którego rękach pozostała krew wielu z moich krewniaków.\nOstatnio edytowane przez Lord Melkor : 25-11-2018 o 22:00.\n25-11-2018, 22:02 #10\nLothar spoglądał badawczo na Milenę, miał wrażenie że teraz postrzega ją wyraźniej, może z powodu jej krwi płynącej w jego żyłach? Jakoś nie widział tej “niewieściej słabości”, gdy zelotka z łatwością skręciła kark wilkowi.\n-Nie musisz się mnie Pani lękać, spotkaliśmy się jak rozumiem przypadkiem, a jednak udzieliłaś mi wsparcia. Urazy naszych przodków nie wiążą nas w takim przypadku. - Przykląkł ze śmiertelną powagą na twarzy. - Przysięgam na mój honor jako rycerza i na honor moich przodków że żadnej krzywdy ci nie uczynię i godnie odpłacę za udzielone mi wsparcie.\nBrujaszka na te słowa skłoniła głowę, przyjmując przyrzeczenie z wdziękiem godnym samej cesarzowej imperium, po czym rozejrzała się dookoła.\n- Nie wydaje mi się rozsądne abyśmy pozostali tu z truchłami, które mogą przyciągnąć tu iinne drapieżniki.\n- mieliśmy chyba poszukać jakiś podróżnych na gościńcu, jesteśmy już blisko, jakbyśmy jechali większość nocy w kierunku traktu na Wiedeń, powinniśmy dotrzeć do posiadłości mojego sojusznika.\n- Jak już wspominałam spodziewam się, że niedługo nadejdzie mój wóz, więc do tej chwili możemy podróżować razem. - odpowiedziała ruszając w stronę gościńca żwawym krokiem.\nCzekali długo, dłużej niż by chcieli i własciwie zaczęli już rozważać opcję dziennego schronienia w lesie, gdy wreszcie usłyszeli tętent kopyt. Nie mógł być to jednak wóz, bowiem konie poruszały się zbyt szybko i były tylko dwa.\nMilena spojrzała na rycerza, wskazując mu wzrokiem, aby wyszedł na gościniec. Samotny mężczyzna w nocy może zadziwić, ale nie tak bardzo jak samotna kobieta, która o tak późnej porze na pustkowiu nie może być niczym innym aniżeli nocną marą, lub w najlepszym razie przynętą wystawioną przez zbójców.\n- Poczekaj tu, jak ich zatrzymam. - Lothar zastosował się do sugestii, właściwe było, by to on stawił czoła obcym. Miał nadzieję, że pomogą im z własnej woli, niczym uczciwi chrześcijanie, i nie będą musieli grabić ich niczym zbójcy.\nCzekali w napięciu, podczas gdy sylwetki jeźdźców zarysowywały się coraz bardziej na tle nocnego nieba. I wtedy Milena ich rozpoznała - to byli dwaj jej rycerze, którzy stanowili obstawę wozu. Mężczyźni musieli pewnie jechać przodem, by sprawdzać teren, skoro nie napotkali powozu ze szlachcianką.\nDopiero teraz też wrażliwe uszy Lothara wychwyciły dalekie skrzypienie, charakterystyczne dla obciążonych osi wozu.\nMilena zręcznym ruchem wyskoczyła na środek drogi gdzie oświetlało ją światło księżyca.\n- Mości rycerze - krzyknęła w ich stronę - Jam jest Milena van Schetzke, nad którą opieka została Wam powierzona. Mój powóz został napadnięty i tylko interwencja obecnego tu szlachetnego Lothara pozwoliła mi wyjść bez uszczerbku z tej złej przygody.\nLothar skinął głową, wychodząc do przodu.\n- Zaszczytem było pomóc szlachetnej damie w potrzebie. Ja także w walce ze zbójcami nie wyszedłem bez szwanku, straciłem rumaka, więc prosiłbym o użyczenie mi jednego z waszych. - Wyglądało na to, że uda im się opuścić tę puszczę bez większych kłopotów. Milena zachowywała się nadzwyczaj rozważniej, biorąc pod uwagę okoliczności - nie znał klanu Zelotów od tej strony. Zastanawiał się, jaka misja prowadziła ją do Wiednia i czy powinien się tym interesować…Nie dane było mu się tego dowiedzieć. Milena została szybko wciągnięta na wóz i tam zabezpieczona. Jej orszak zadbał nawet o misę z wodą do obmycia. W tym czasie po krótkiej naradzie ustalono, że Lothar odłączy się od grupy, otrzymawszy konia. Tylko tak mógł dotrzeć przed świtem do posiadłości krewniaka - Mitra Etriusa. Na wozie zaś było tylko tyle miejsca, by dzień spędził tam jeden nieśmiertelny, a zatem Milena.\nChoć nie mieli czasu na pożegnania, rycerz odjeżdżał z dziwnym przeświadczeniem, że jeszcze zobaczy tę rezolutną wampirzycę.\nNie mylił się, choć były to zgoła zupełnie inne okoliczności.


Audiomarketing to świadome oddziaływanie na klienta (konsumenta), rodzaj terapii muzycznej w celu stworzenia specyficznego, sprzyjającego klimatu w miejscu sprzedaży, poprzez emisję odpowiednio dobranych, przygotowanych, sformatowanych utworów muzycznych (w tym bloku programowego - muzycznego) w połączeniu z przekazem odpowiednich informacji, komunikatów reklamowych, spotów oraz ogłoszeń, których treść wpływa niezwykle pozytywnie na podejmowane przez klienta decyzje o zakupie towaru. Często stanowi główny przekaz o aktualnych produktach oraz pełni charakter nadrzędnego Centrum informacyjnego. Selektywnie dobrana baza muzyczna w miejscu sprzedaży, charakteryzuje i wyróżnia markę, oraz utrwala jej wizerunek w świadomości klienta. Muzyka w miejscu sprzedaży wydłuża czas przebywania konsumenta oraz zachęca tym samym do ponownych odwiedzin.\nNajczęstszym odbiorcą Audiomarketingu są markety, hipermarkety, galerie handlowe, hale targowe, sklepy i salony firmowe oraz obiekty wielkopowierzchniowe. Obszar nagłaśnianego obiektu staje się centralnym miejscem informacyjnym dla konsumenta, poprzez wszelkie działania reklamowe, przy jednoczesnym stonowaniu przekazu informacyjnego oraz odpowiedni dobór formatu muzycznego.\nW zależności od wizerunku marki, prowadzonej działalności i jej lokalizacji, charakterystyki produktów, grupy docelowej klientów, ich oczekiwań i potrzeb, analizujemy każdy aspekt, związany z charakterystyką prowadzonego biznesu. Na tej podstawie przygotowujemy indywidualną playlistę muzyczną oraz dźwiękowe materiały reklamowe, które stanowią spójną całość odtwarzania.\nCo znacznie wyróżnia Audiomarketing jaki oferujemy od innych, standardowych form odtwarzania utworów?\nPrzede wszystkim Technologia: cyfrowa. Nie wiążemy klientów jakimkolwiek sprzętem "audio" - nie instalujemy serwerów, stacji roboczych, dodatkowych komputerów, maszyn, odtwarzaczy, musicboxów, playerów czy szaf grających! Nie dostarczamy upgradowanych płyt CD, nie musisz sam aktualizować bazy. Wystarczy niewielki cyfrowy odbiornik satelitarny. Za darmo.\nArgumenty: Odpowiedz sobie na pytanie: Dlaczego mam skorzystać z ofery innej niż ta którą proponujemy właśnie my - Skoro zamierzony efekt będzie dokładnie taki sam - przy założeniu planu minimalnego. My jednak - Oferujemy znacznie więcej. Forma oraz dokładny charakter programu stanowi know-how, które przedstawiamy klientowi wyłącznie osobiście.\nNie sprzedajemy czasu antenowego! Skorzystaj z pełnej Oferty, promuj to co uważasz za słuszne. Reklamuj to, co konieczne. Bez limitów i restrykcji. W dodatku opłacaj usługę...taniej.\nJakość! - Stabilność i niezawodność jest potęgą, których granice wykorzystania są bardzo szerokie. Możliwości, jakie Oferuje cyfrowy przekaz satelitarny zastępują rozwiązania przestarzałe, eliminują sprzęt, zapewniają minimum kosztów instalacyjnych, bardzo atrakcyjne warunki współpracy przy zachowaniu bezwzględnej, wysokiej jakości dostarczanego programu. Jakość sygnału oraz sposób jego dostarczenia zastępuje jakiekolwiek inne rozwiązania "stacjonarne".\nNie daj się zwieść innym pompatycznym i nie popartym fachową wiedzą wywodom oraz chwytom czysto marketingowym, które z faktami nie mają nic wspólnego - Zarządaj argumentów i wreszcie... Przekonaj się. Dostęp oraz uruchomienie programu demonstracyjnego to nasz standard.\nNie pośredniczymy. Nie opłacamy zbędnej kadry. Nasz Jeden specjalista zastępuje pięciu innych. W praktyce tworzyliśmy wizerunek kilku znanych stacji radiowych (jednej z nich do dziś). Nie prezesujemy, bezpośrednio każdy z nas ma swój praktyczny udział w projekcie. To nas wyróżnia.\nWyłącznie marketing muzyczny! Zajmujemy się wyłącznie marketingiem muzycznym. W ten sposób zadania realizujemy w pełnym zaangażowaniu i skupieniu.\nOferta Audiomarketingu jest profesjonalną propozycją stworzenia bloku muzycznego z selektywnie dobraną muzyką oraz indywidualnym programem na potrzeby sieci radiowęzłowych dla obiektów handlowych, stworzonym przez specjalistów z branży radiowej. Oferując usługi AudioMarketingu, posiadamy wieloletnie doświadczenie pracy w mediach (rozgłośnie radiowe lokalne i ogólnopolskie), poparte faktyczną wiedzą i praktycznymi umiejętnościami kreowania wizerunku stacji, której przekaz docierał bezpośrednio do setek tysięcy odbiorców poprzez przygotowywane programy autorskie.\nWpływ muzyki w miejscu sprzedaży na konsumenta\nMuzyka wpływa na doznania emocjonalne człowieka. Umiejętnie wyselekcjonowana dociera do bodźców sensorycznych i pobudza do głębszego myślenia\nPomaga zapamiętać miejsce i wydarzenie, co pozwala na odtworzenie tej sytuacji w przyszłości i zachęca do ponownego odwiedzenia\nOddziaływuje pozytywnie, towarzysząc konsumentowi podczas dokonywania zakupów i podejmowania odpowiednich wyborów\nPozwala na „zatrzymanie” klienta w miejscu handlowym znacznie dłużej, w momencie gdy docierają do niego znane, pozytywne brzmienia\nZnacznie poprawia percepcję i procesy pamięciowe. Dzięki niej, konsument silniej zapamiętuje sytuacje towarzyszące przy dźwiękach muzyki\nBuduje odpowiedni nastrój przy okazji wydarzeń okolicznościowych, głównie Świąt oraz okresu wakacyjnego\nLikwiduje efekt „ciszy”, rozluźnia klienta, oddala wrażenie, że „jest obserwowany” przez personel\nPełni funkcję relaksacyjną i odprężającą\nPełen zakres działań:\nmuzyka w sklepie, muzyka w centrum handlowym, muzyka w markecie, obiekcie usługowym\ndystrybucja programu RAS V.01 (Radio Automation System V.01)\nprodukcja i emisja spotów reklamowych na potrzeby sieci radiowęzłowych (audiomarketing)\nusługi lektorskie, nagrywanie głosu, udźwiękowienie tekstu, nagrania lektorów, czytanie tekstu\ninstalacje radiowęzłowe, technika 100V\nregulacje związane z odpłatnością za publiczne odtworzenia muzyczne do ZAiKS i ZPAV


Kwadratowa biała ława z szufladami 80x80 cm – Umeblowana.com\n» Kwadratowa biała ława z szufladami 80x80 cm\nKod produktu: A0E8-7607E\nLudwikowski stolik kawowy z nogami typu en console, czyli wygiętymi w kształt litery S prezentuje się wręcz melodyjnie. A melodia ta jest lekka. Stolik nie ma przerysowanej formy i nie bez znaczenia jest tutaj jego neutralny kolor. Subtelna biel to jednak nie złoto, a do tego kruszcu nawiązują jedynie uchwyty szuflad. Metalowe i zdobne, stanowiące dekoracyjny akcent. Stolik kawowy Wersal zwieńczony jest natomiast dużym blatem w kolorze drewna. Surowym, ponadczasowym.\nKolor: stelaż - biały, blat - brązowy


Lucidum intervallum: Fizyka i piękno\nFizyczne rozdroża piękna\n(czyli ponoblowska medytacja astrofizyczna)\nPiękno jest jednocześnie kształtem czegoś i czegoś zasłoną\ndrogą i zbłądzeniem z tej drogi.\nPod Księżycem w pełni i setkami gwiazd świat wygląd trochę inaczej. Tak przynajmniej sądzą zakochani i zarabiający na chleb astronomowie. Romantyzm nocnego nieba niestety blednie pod sodowymi lampami miasta. A jednak warto powalczyć z nowożytnym smogiem, żeby ocalić piękno liczące sobie kilkanaście miliardów lat.\nBiały królik ucieka (fenomen piękna)\nZanim dotkniemy tematu przypatrzmy się chmurze wyrazów bliskoznacznych z nieznacznym błyskiem etymologicznym. Dziś słowo „piękno” pojawia się najczęściej w ironicznym kontekście. W żywej mowie potocznej jest rzadkie „blado-szare” jak pisze prof. Andrzej Bańkowski. W zasadzie jest to nowotwór Cypriana Kamila Norwida harmonizujący z „dobro” w miejsce słowa z II połowy XV w. „piękność”. Dziś o „piękno” ocierają się: estetyka, artyzm, wdzięk, poezja, powab czy elegancja. Jest to horyzont efektu zewnętrznego, urody, czaru osobistego, zachwytu i urzeczenia kimś (czymś), kto jest śliczny, cudowny lub choćby ładny, subtelny etc.\nNie trzeba jak Giordano Bruno „kochać przyrody jak poganin”, wystarczy trochę wrażliwości, aby dostrzec różnorodność. „Pulchritudo multiplex est” – pisze Bruno: „Piękno jest wielorakie i wynika z niezliczonych porządków”. A także: „Piękno przejawia się w połączeniu różnych części”. Doświadczenie piękna nie jest jednoznaczne. Często wręcz ścierają się dwie (lub więcej) wykluczające się opinie. Immanuel Kant sprowadza tę trudność do prostych rozwiązań: „Nie może istnieć jedno prawidło, na którego zasadzie ktoś mógłby być zmuszony do uznania czegoś za piękne”. Dlaczego? Ponieważ „przy wydawaniu sądów o pięknie w ogóle szukamy jego kryterium a priori w nas samych”. Kant wiąże pojęcie piękna z uczuciem (niem. Empfindung), z wyobraźnią i ze smakiem. Nie zamierza wykładać systematycznie tej nauki gdyż, jak sam pisze, „Nie istnieje nauka o pięknie – lecz tyko krytyka – ani piękna nauka (schöne Wissenschaft), lecz tylko sztuka piękna (schöne Kunst)”.\nCzłowiek zawsze miał w sobie pewną podatność na piękno, choćby było marzeniem czy własną oceną „w samym sądzeniu (naocznym lub refleksyjnym)”. W pięknie jest obecna siła przyciągania. Zauroczony pięknem przechodzi jakby w inny stan, „zyskuje szczególną samowiedzę”, dowodzi ks. prof. Józef Tischner. Człowiek taki czuje się wybrany, uszczęśliwiony do granic szaleństwa. Rozumie, że on właśnie odkrył piękno, i że ono odkrywa jego samego. To uczucie niegodności – piękno przyciągając odpycha zarazem. Obiecuje nowość posiadania i oddala się. Jest nieosiągalne. „Obcując z pięknem jest się raczej dalej niż bliżej”. Stan oczarowania może być dla obserwatorów niejasny. Komentując słynne Czarne Obrazy w Muzeum Prado Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy) stwierdził, że „Goya musiał znać peyotl”. Ci trzeźwi życiem próbują obudzić zaślepionego „geniusza zmysłów”, lecz ten słucha obietnic piękna i staje jego adoratorem. Søren Kierkegaard określa tę postawę mianem pazia, który służy pięknu milczeniem (bo brak słów!), melancholią i westchnieniem. Lunatyk otwiera w końcu oczy i dostrzega innego siebie: zranionego, broniącego swego piękna niby Don Kichot z imieniem Dulcynei na ustach. Za odkrycie piękna trzeba płacić cierpieniem, gdyż „jest ono symbolem tego, co dobre”. A od symbolu do życia droga wiedzie przez konkrety działania. To jednak już pole dobra etycznego. Blisko jest przejście od pulchrum do bonum, co starożytni Grecy nazywali kalokagatia.\nAlicja wielka i mała (odczarowanie kosmosu)\nCudowne wyspy Morza Egejskiego skłaniały do rozmyślań, a miły klimat dał czas, aby pytać: skąd ta harmonia świata? Pierwsi fizjolodzy szukali arché. Poważny wkład jednak do filozofii i fizyki wniosła dopiero szkoła Pitagorasa. Matematyczne poszukiwania w dziedzinie akustyki pozwoliły odkryć, że przyczyną dźwięku jest ruch, a kolejne harmonijne tony układają się w liczbowym stosunku. Połowa struny daje oktawę, ⅔ – kwintę tonu podstawowego etc. W ten sposób w orbitę myślenia o rozumnym świecie, logos i kosmos, weszła na trwałe liczba i matematyka. Wszechświat miał posiadać absolutne centrum w Ziemi, doskonałej kuli, otoczonej innymi ciałami. „Niebo składało się z doskonale przeźroczystych kryształowych sfer współśrodkowych” uporządkowanych według prędkości wirowania. Tak powstała teoria „muzyki sfer”, bo sfery musiały dźwięczeć i to harmonijnie. Kosmos był jak najbardziej idealny, dostosowany do idealnego człowieka.\nPitagorejską wizję utwierdził m.in. Arystoteles (dzieło O niebie), Hipparch oraz Klaudiusz Ptolemeusz. Aparat matematyczny rozwijał się razem z problemami, które nieuchronnie musiały przyjść np.: błędny ruch planet, komety… Zwykły człowiek interesował się raczej praktycznymi dokonaniami astrologów, szukał na niebie znaków a nie idei, by potem iść do świątyni. Gdy zatem pojawili się na scenie świata chrześcijańskiego Giorgano Bruno, Mikołaj Kopernik, Galileo Galilei, a potem Johannes Kepler czy Isaac Newton – konflikt spadł jak gorący meteor. Proces odrywania lub lepiej autonomizacji nauki (tu: astronomii, kosmologii, fizyki) wobec religii i filozofii był nieunikniony. Bruno i Galileusz zrehabilitowani, przewrót kopernikański stał się faktem, a w szkole dzieci muszą znać 3 prawa Keplera. „Muzyka sfer” zamilkła. Wybitny polski matematyk Hugo Steinhaus ujął to ładnie: „Platon wierzył, że istnieje idealna kula. Ale jedynym jej modelem jest bańka mydlana”. Wkrótce z piedestału spadły wszystkie idee od uprzywilejowanej pozycji Słońca, Naszej Galaktyki, porządku w kosmosie po wartości z człowieczeństwem na czele.\nWszystkie przejawy piękna przyrody da się „wyjaśnić” naukowo, prawie bezbłędnie. Lecz kogo to obchodzi? Odczarowane piękno nadal nim pozostaje, jakby skromniejsze, nadal pulsujące życiem. „Odczuwanie przyrody, a zwłaszcza jej ciszy, stało się rzadkim przywilejem. – pisze Theodor W. Adorno – Nie jest to jednak po prostu potępienie kategorii piękna naturalnego. (…) Okrzyk »jak pięknie« na widok jakiegoś krajobrazu uraża jego niemą mowę i pomniejsza jego piękno; przejawiająca się przyroda chce milczenia, podczas gdy tych, którzy są zdolni do jej doświadczania, coś prze ku słowu, które na chwilę uwalnia od monadologicznej niewoli”.\nAlicja w krainie liczb (fizyczne toposy piękna)\nKto choć raz stanął w ciszy pod ciemnym, wiec rozgwieżdżonym niebem, na długo zapamięta to uczucie. Bardziej wtedy, my ludzie, przypominamy jakieś zdziwione zwierzę, niż „koronę stworzeń”. Doświadczenie rozsianej tu i ówdzie Mlecznej Drogi, skrzące się gwiazdy, bez cyfrowo „idealnych” doróbek naprawdę wyciskają znamię. Co zachwyca w takiej wizji kosmosu? Na przykład:\nGłębia – Fizycy wyrażają ją w kilometrach, dalej w jednostkach astronomicznych (średnia odległość Ziemia-Słońce, 150 mln km), w parsekach lub popularnych latach świetlnych. Do naszego Słońca mamy ponad 8 minut lotu światła, do kolejnej gwiazdy już ponad 4 lata świetlne. Możliwy do obserwacji Wszechświat ma średnicę prawie 10 miliardów lat świetlnych.\nOgrom – Gdyby operować kilogramami, to masę elektronu trzeba zapisać jako 9, potem 31 zer, przecinek i dopiero 0; masa ziarnka maku to 5 z siedmioma zerami po przecinku; masa małego słonia 5000 kg; masa piramidy Cheopsa to 6 miliardów kg; masa Słońca potrzebuje 30 zer, a Wszechświat… nawet 53 zer przed kg. Jesteśmy „myślącą trzciną” (Pascal), a wobec mgławic garścią piasku dla wszystkich plaż świata.\nStałość i zmienność – Słowa Heraklita panta rei sprawdzają się w pełni. Ruch to życie kosmosu. Przestrzeń dla wszystkich rodzajów gwiazd, dla próżni i pyłu kosmicznego, dla zjawiskowych czarnych dziur, pulsarów, kwazarów, obłoków, planet, asteroid… A jednak od setek lat widać nad nami te same układy gwiazd zwane konstelacjami. Za kilka tysięcy lat i one zmienią kształt, a Gwiazda Polarna „wywędruje” z Małej Niedźwiedzicy. Z resztą cały Wszechświat się nieustannie rozszerza od Wielkiego Wybuchu. Dokonania jednak choćby Alberta Einsteina i Edwina Hubble’a zostały zrewidowane po odkryciach w 1998 roku dwóch grup astrofizyków kierowanych przez tegorocznych laureatów Nagrody Nobla: Saula Perlmuttera , Briana P. Schmidta i Adama G. Riessa. Ich wnioski: 6 miliardów lat temu Wszechświat nieoczekiwanie zaczął rozszerzać się coraz szybciej. Rozpędza go tajemnicza ciemna energia. Kompletne zdumienie świata nauki.\nTajemnica – Kosmos ciągle zaskakuje czymś nowym, wydaje się niepoznawalnym, jakby coś zakrywał przed ciekawskim wzrokiem człowieka. „Piękno jest jednocześnie kształtem czegoś i czegoś zasłoną…” Czerń nieba jest niby kotarą, jak w teatrze. Jeśli weźmiemy pod uwagę najnowsze wnioski astrofizyków, że widzialna część materii kosmosu to zaledwie 4 % całej materii… bo reszta (96 %) to ciemna energia i ciemna materia i robi się naprawdę niejasno.\nDziałanie – Spójność całego Wszechświata jest doprawdy wielkim pytaniem. Podobnie jak działanie atomu, komórki, organizmu ludzkiego. Próżno szukać jakiegoś Demona Laplace'a. Lepiej pozostać przy myśli przypisanej Galileuszowi „Eppur si mouve” (A jednak się kręci).\nMatematyczność – Istnieje spora grupa miłośników wzorów. Fascynuje ich nie tylko możliwość ścisłego zapisania wyników teorii i doświadczeń. Chodzi o piękno prostych liter i liczb. Patrzą w niebo i widzą logikę. Dla laików wygląda to magicznie, ale o pewnych sprawach łatwiej rozprawiać mając kilka zapisów matematycznych, niż setki stron naukowych wywodów. Chyba, że ktoś nie lubi liczb, pojęć, funkcji itp. – jak pewien student, który w toalecie amerykańskiego instytutu astronomicznego zostawił następującą matematyczną „definicję” czarnej dziury:\nczarna dziura = Bóg : zero\nOczywiste, że fizyka musiała „ożenić się” z matematyką. To małżeństwo z czystego i dobrowolnego rozsądku, a rozwód grozi upadkiem… cywilizacji\nJeśli jednak nie chodzi o nocne niebo i gwiazdy… Owszem jest coś jeszcze, co porywa miłośników piękna kosmosu: świat fotografii. Do przeciętnego człowieka nie docierają teorie, tym bardziej wzory fizyczne, ale kolorowe zdjęcia. Jesteśmy ludźmi z okulocentryczną fobią, więc oglądamy. W tysiącach coraz dokładniejszych zdjęć tkwi jeden szczegół: one nie są prawdziwe. Kolory są sztuczne, gdyż ukazują udział różnych pierwiastków w strukturze obiektu astronomicznego; albo wyodrębniają promieniowanie rentgenowskie, mikrofalowe, podczerwone, nadfioletowe itd. Gdybyśmy naszymi oczami mogli nieco więcej zobaczyć niż zakres od 380 do 780 nanometrów, nasz świat byłby inny.\nKrólik biały jak…\nNie jest pewne czy, jak chciał Fiodor Dostojewski, „piękno zbawia”, natomiast wiadomo, że najczęściej zabawia. W sumie pod rozgwieżdżonym (oby!) niebem dobrze być ocalonym i oczarowanym i wrócić z uśmiechem do prozy życia. Na koniec wspaniały wiersz Wisławy Szymborskiej, który trzeba czytać patrząc na obraz Mleczarka Jana Vermeera, z jedną uwagą: greckie γαλα = mleko, w dopełniaczu γάλακτος, co przywołuje skojarzenia z galaktyką i oczywiście Drogą Mleczną:\n Kiedy z burzowej chmury padają błyskawice ja na balkonie się zachwycam, a żona w „ślepej” łazience zatyka uszy. Piękno nie jest jednoznaczne.\n A. Bańkowski, Etymologiczny słownik języka polskiego, t. 2, Warszawa 2000, s. 570-572.\n G. Bruno, De vinculis in genere, w: A. Nowicki, Giordano Bruno, Warszawa 1979, s. 117.\n G. Bruno, De umbris idearum, w: tenże, s. 112.\n I. Kant, Krytyka władzy sądzenia, Warszawa 1964, s. 83.\n J. Tischner, Filozofia dramatu. Opieram się na zbiorze jego dzieł: O człowieku. Wybór pism filozoficznych, wybrał i opracował A. Bobko, Wrocław 2003, s. 289.\n S. Kierkegaard, Albo-albo, tłum. J. Iwaszkiewicz, Warszawa 1976, s. 78-89.\n I. Kant, tamże, s.302.\n W. Tatarkiewicz, Historia filozofii, t.1, Warszawa 2001, s. 56.\n Z. T. Białecka, Dzieje Astronomii układu planetarnego, Warszawa 1993, s.16\n Z. Dworak, Z astronomią za pan brat, Warszawa 1989, s. 25-29.\n H. D. Steinhaus, Słownik racjonalny, Wrocław 1980, s. 33.\n T. W. Adorno, Teoria estetyczna, tłum. K. Krzemieniowa, Warszawa 1994, s.127.\n Słynny nowożytny problem matematyczności przyrody, możemy znaleźć już w Tiamiosie Platona. Ks. prof. Michał Heller umieszcza go w kontekście tzw. milczącego założenia racjonalności świata przyrody, podjętego szerzej w średniowieczu w zagadnieniu intelligibilitas entis. M. Heller, Filozofia świata, Kraków 1992, s. 19.\n K. Maślanka, Szkice do portretu kosmologii, w: Znak (11) 1998, s. 20. Nie chciał komentować tego „wzoru”.\n Zobacz artykuł prof. Marii Poprzęckiej Na oko: palec, w: http://www.dwutygodnik.com Por. także Historie oka Tomasza Swobody.\n Odra 1 (565) 2009, s. 32.\nTekst napisany w listopadzie 2011


ETZT: Warszawa zadowolona z frekwencji EDBS -\nW niedzielę 22 września ZTM warszawa policzył pasażerów na 42 autobusowych liniach. W sumie było to 161 pojazdów. Każdy z autobusów był wyposażony w urządzenie do zliczania pasażerów, a analizowane linie mają trasy przebiegające w różnych dzielnicach, o różnej długości, zapewniające połączenia międzydzielnicowe, lokalne a także wyjeżdżające poza granice miasta –\nJesteś tutaj: Infobus / Zarządzanie / ETZT: Warszawa zadowolona z frekwencji EDBS\nTransInfo.pl - Opublikowano: 26.09.2019 12:30:36\nETZT: Warszawa zadowolona z frekwencji EDBS; fot. ZTM Warszawa\nW niedzielę 22 września ZTM warszawa policzył pasażerów na 42 autobusowych liniach. W sumie było to 161 pojazdów.\nKażdy z autobusów był wyposażony w urządzenie do zliczania pasażerów, a analizowane linie mają trasy przebiegające w różnych dzielnicach, o różnej długości, zapewniające połączenia międzydzielnicowe, lokalne a także wyjeżdżające poza granice miasta – tak aby uzyskać jak najszerszy obraz WTP w tym dniu.\nOkazało się, że 22 września wykorzystanie autobusów WTP było o 13,3 proc. wyższe niż w poprzedzającą niedzielę 15 września oraz o 36 proc. wyższe niż w niedzielę 8 września. Było to także więcej o 18,8 proc. niż w niedzielę 23 września 2018 r., kiedy to z badanych linii skorzystało ponad 10 tys. pasażerów mniej.\n503, 179 i 127 górą\nNajwiększy przyrost pasażerów "tydzień-do-tygodnia" (tj. w porównaniu 22 z 15 września) nastąpił w autobusach: 255 (1317 pasażerów; 150,9 proc. pasażerów z poprzedzającego tygodnia), 228 (869 pasażerów; 142 proc.) oraz 118 (4761 pasażerów; 140 proc.).\nMniejszym zainteresowaniem cieszyła się natomiast m.in. linia 135, której autobusy w poprzednim tygodniu służyły przede wszystkim jako dowóz do nowootwartej stacji metra Szwedzka linii M2. W niedzielę 15 września skorzystało z niej 4026 osoby, natomiast w "Dniu bez Samochodu" 3194 pasażerów, tj. o 21 proc. mniej.\nA oto linie, które cieszyły się 22 września 2019 r. największą popularnością:\n503 – 9927 osób wsiadających (tydzień wcześniej 7926, wzrost o 25,3 proc.),\n179 – 7029 osób wsiadających (tydzień wcześniej 6463, wzrost o 8,8 proc.),\n127 - 6934 osób wsiadających (tydzień wcześniej 5350, wzrost o 29,6 proc.).\nBadaniu zostały poddane linie, których wszystkie autobusy wyposażone są w systemy zliczania pasażerów: 102, 103, 109, 118, 123, 127, 133, 135, 139, 142, 152, 153, 156, 157, 159, 161, 164, 176, 177, 179, 194, 201, 203, 208, 209, 211, 212, 219, 220, 228, 234, 239, 245, 255, 256, 264, 503, 516, 525, 707, 712, 739.


liestyle*: July 2013\nAutor: liestyle* o 17:12 No comments:\nPo piątkowych szaleństwach w Solar beach bar nadszedł czas na zwolnienie tempa i polowanie na campingu. Nie wiem czy powinienem Wam to wszystko opowiadać. Chyba lepiej poczekać na video - ruchome obrazki lepiej oddadzą klimat upalnego, campingowego dnia.\nMoja nowa koleżanka okazała się bardzo uzdolnioną dziewczyną, ale o tym przekonacie się sami. Idę to montować - myślę, że we wtorek video będzie gotowe :D\nNapisałbym coś więcej, ale jest godzina 21sza i melanż mnie wzywa, a tym samym też moja życiowa misja - cycki <3\nAutor: liestyle* o 21:10 No comments:\nSolar beach bar czyli, co wyrzuciło morze to moje :D\nMili ludzie z Władysławowa zaprosili wujaszka na imprezę 19 lipca w Solar beach bar - więc pojechałem. "Korek"był najczęściej wypowiadanym słowem na trasie , może jeszcze w parze ze słowem "kurwa" i "jebany. Apogeum złości wypadło na okolicę obwodnicy trójmiejskiej, a później już po prostu nie było siły żeby kląć. Z Warszawy zajęło nam to ze dwa razy za długo, ale byliśmy też na rosołku, bo poprzedni wieczór u ziomeczka lekko wymknął się spod kontroli. Dowodem na to był mój balkonowy kosz na śmieci lekko zbeszczeszczony jeśli wiesz co mam na myśli. Po drodze mijałem dziewczyny w dużych czarnych autach, ewidentnie zbyt seksowne na plażę, ale zbyt próżne na zwykłe przyjemności takie jak pomachanie ludziom w chujowszym samochodzie albo jeden, kurwa, szczery uśmiech. Nic, tylko ciemne oksy i te piękne buzie, do których mam słabość. Reprezentowały zajebistość na siedzeniu pasażera i wtedy właśnie miałem taki mikro przebłysk chorej fantazji. Chciałem być ich fotelem, a moje ręce byłyby pasami bezpieczeństwa. Robiłbym z nimi trasy po całej Polsce i nie narzekałbym na wertepach ani, ani trochę. Przytrzymywałbym lusterko żeby mogły sobie poprawić makeup. Nawet strzelałbym z placka partnerów łapiących je chamsko za udo. Full poświęcenie. Dziewczyny są tego warte. Mniejsza z tym. Ważne jest to, że w Redzie byl ładny kwietnik z napisem REDA i w Warszawie takich nie ma, bo w sumie po co kwietniki z napisem REDA w Warszawie?! Wcześniej jechaliśmy przez Ostródę - stolicę szaberek - i postanowiłem, że kiedyś muszę to wypróbować. Więcej nic ciekawego nie było. Po prostu droga i plany w głowie.\nNa miejscu powitał nas uśmiechnięty manager z pyszną wódeczką arbuzową i było już tylko lepiej z minuty na minutę. Dj Sajlo grał dobre mashupy i jak poprosiłem o ATCQ to też mi włączył, choć wiem, że każdy Dj wkurwia się jak się go męczy o włączenie czegoś. Wpadła też piękna Nadia i mój ziomek Duszek. Zobaczycie to i tak na filmie, który się aktualnie montuje, ale jak to z montażem bywa - trochę mintujemy i trochę chlejemy więc jeszcze trochę to potrwa :D\nNie ma co bić piany, że było fajnie, że ludzie podchodzili i uśmiechali się życzliwie, robili sobie ze mną zdjęcia jakbym był Myszką Miki (Mickey?), a nie jestem. Nie będę mówił też o roztańczonych dziewczynach i chlopakach wykonujących modne ruchy na parkiecie. Nie powinienem też wspominać o jednej w rocherunach, do której zapomniałem podbić, bo poszła do ubikacji, a ja zagapiłem się na inną. ( Jeśli to czytasz to trochę Cię kocham tak na pierwszy rzut oka). Po prostu skupię się na konkretach.\nW klubie poznałem Basię - trochę popiliśmy i skończyło się jak zwykle czyli trochę na golasa. Demontaż jej garderoby nie był jakoś specjalnie trudny lub drażliwy. Właściwie to była to dla mnie mini retrospekcja młodzieńczych wypadów nad morze, kiedy jeszcze nie byłem wujaszkiem, ale już wiedziałem co chcę w życiu robić.\nNie wiem skąd, ale mieliśmy jeszcze butelkę Prosecco i sporo siły żeby rozpierdalać fale nogami i głowami i czym tylko się jeszcze dało. Nie kręciłem śmigłem w euforii jak zwykłem kręcić nad jeziorami. Morze to morze i z nim nie ma żartów. Także sam bylem tylko topless :D ale i tak bylo super. Strzelałem zdjęcia jak jakiś debil. Jedno za drugim, ale to co miałem przed oczami było takie ładne, że nie mogłem się powstrzymać. Zazwyczaj naciskam spust migawki rozsądnie, a tym razem leciałem jak z pepeszy. Jakbym walił mentalnego konia. Wrażenia estetyczne zawsze mi mącą w bani.\nJutro dorzucę więcej materiałów więc jak tylko wstaniecie sprawdźcie czy to już czy jeszcze nie. Adieu mordeczki i pamiętajcie - cycki są najważniejsze!\nAutor: liestyle* o 13:10 No comments:\nJeżeli jarasz się komiksami i dziewczynami, które też się jarają komiksami, a dodatkowo czują czym jest liestyle* to chyba dobrze trafiłeś, a na pewno dobrze wybrałeś zainteresowania. Tshirt SUPERHERO to z jednej strony powrót do jednej z moich starych zajawek ( komiksy), a z drugiej strony kawałek wujaszkowego pamiętnika ( instax przyklejony taśmą do kartki, z fantastyczną dziewczyną na nim).\nTeesów będzie jak zwykle tylko 10 więc spiesz się i leć na zakupy na WWW.LIESTYLE.PL\nAutor: liestyle* o 18:30 No comments:\nChcociaż pogoda nam nie dopisała i o 21szej ulewa zapowiadała totalną katastrofę, najtwardsi zawodnicy postanowili i tak świętować ze mną urodziny.\nPoniżej widzicie screeny oraz linka do video, na którym widzicie klimat późnych godzin nocnych zakrapianych nie tylko deszczem, a obok niego dzień po z najsłodszą blondynką jaką poznałem w te wakacje. Niech żałują Ci, którzy nie wierzyli, że się rozkręci, ale z drugiej strony i tak do tego wrócimy. Pool party musi trwać, a dobre cycki to mokre cycki więc rachunek jest prosty.\nJestem przekonany, że jeszcze spotkamy się z Panią z filmu i to bardzo niedługo. Tym razem będzie to prawdziwe wejście smoka, ponieważ Pani ma potencjał i wszystkie atuty, o których mogłem tylko pomarzyć, aby spotkały się w jednym ciele. Krótko mówiąc: nagrywamy dalej!\nNie ma co przedłużać - oglądajmy i czekajmy na kolejną imprezę z serii LIESTYLE PARTY HARD - tym razem w pełnym słońcu, bo deszcz dwa razy się nie zdarza. Jebany.\nPS. Jutro ( 19. 07) odpalamy SOLAR BEACH BAR we Władysławowie więc jeśli ktoś chce machnąć baniaka to zapraszam :)\nLINK DO FILMU JEST TUTAJ :)\nAutor: liestyle* o 12:00 No comments:\nNapisałem dzisiaj ogłoszenie na fanpage liestyle*, ale po chwili wpadłem na prostsze rozwiązanie. Szukam grafika do współpracy, ale samo portfolio nie zawsze odzwierciedla możliwości drzemiące w tworcach. W związku z powyższym zdecydowałem się na ogłoszenie mikro konkursu na interpretację liestyle* w jak najprostszej formie.\nZaprojektuj tshirt/bluzę/snapa albo po prostu grafikę na czystym tle. Raczej chodzi o biuściki, ale nie wprost, może to być niedosłowne, jednokolorowe albo zupełnie niepopularne.\nSzukam fajnej kreski i otwartej głowy. To nie muszą być rozebrane dziewczęta, może to być fikcyjna postać w określonej sytuacji albo ładna plama, seria znaków etc. Technika w sumie jest dowola, ale najmilej widziana będzie raczej grafika wektorowa.\nDo dzieła - prace przysyłajcie na wujekliestyle@gmail.com do końca lipca albo jeszcze szybciej :)\nJeśli to Ty wygrasz - po prostu do Ciebie napiszę.\nAutor: liestyle* o 13:15 No comments:\nAutor: liestyle* o 20:34 No comments:\nOto zwycięskie zdjęcie w konkursie KAYO x LIESTYLE*. Chłopak napracował się mocno żeby ogarnąć trzy koleżanki jednocześnie więc należą się gromkie brawa. Z drugiej strony to chyba trzy zdjęcia tej samej laski, ale i tak props za wczucie się w rolę wujaszka i rozebranie nieznajomej. Ok, może cycunie nie są nagie, ale jak na pierwszy raz to i tak ok i pewnie autor cały się spocił majstrując przy bluzce.\nPrzypominam, że konkurs polegał na namówienie dziewczyny w określonym czasie na pokazanie biuściku, udokumentowanie tego i zgłoszenie w Kayo. Rzecz działa się w ubiegłym tygodniu na obozie w Alpach, a dodatkowo wujaszek radził jak się do tego zabrać ( kilka wpisów wcześniej ).\nZwycięzca zgarnął śliczną bluzę i teraz zaciera ręce.\nWy pewnie z kolei wkurwiacie się, że Was tam nie było i chcielibyście konkurs bez wychodzenia z domu. Wujaszek pomyślał też o Was i pewnie jutro to ogłosi :)\nAutor: liestyle* o 18:06 No comments:\nByło extra - dzisiaj powtórka :D\nAutor: liestyle* o 15:41 No comments:\nPrzed Wami mały teaser tego, co zobaczycie w sobotę na moich 30 urodzinach :D\nZapowiedź będzie rozwijana tzn., że w ten weekend także w trakcie imprezy będziemy dogrywać kolejne sceny :)\nLINK DO TEASERA ZNAJDUJE SIĘ TUTAJ :)\nTak, to są cycki i na filmiku macie instrukcję zakładania bikini. Żeby nikt nie miał wątpliwości jak to się robi :)\nWidzimy się w sobotę w ISKRZE - to będzie piękna noc <3\nAutor: liestyle* o 10:54 No comments:\nTaki smaczek znalazłem w zakamarkach sieci. W sumie nie sądzę, że można się pomylić, ale na wszelki wypadek zapamiętajcie jak to się robi, a czego się wystrzegać. Zwierzęta są do kochania, ale nie tak dosłownie, tylko metafizycznie :| Także proszę Was o rozwagę, rozsądek i serce.\nNie chciałbym czytać o Was w fakcie, ani widzieć smutnych oczu psów swoich kumpli. Jeśli niebardzo kręcą Cię ludzie to już lepiej spróbuj z dziurą w płocie, dziuplą albo kaloryferem, ale burka zostaw w spokoju.\nAutor: liestyle* o 23:07 No comments:\nSopockie przygody zacznę od romantycznych ujęć i pełnej spokoju opowieści o napotkanych ludziach.\nŁadna z Łódką i dwoje w bieli. Ładna jest super i muszę się z Nią umówić na zdjęcia już na poważnie. Co do tych poniżej to on jest tylko pozornie taki czysty. Tak naprawdę to sopocki wyjadacz znany jako Cichy Michał. Dziewczyny nad ranem nie wiedzą czy to był sen czy jawa. Taki jest cichy! Kiedyś nakrzyczał na rybę i się zaprzyjaźnili. Starsze baby mijają go łukiem na osiedlu, żegnając się i spluwając. Ich córki jednak marzą o takim co może i uderzy, ale przynajmniej nie zjebie jak zupa za słona będzie.\nRuda po prawej na dole czeka na miłość, ale nie taką jak to w klubach teraz się serwuje. Taką naprawdę z kwiatkami i drżeniem głosu na klatce schodowej jak chcesz za cycka chwycić. To już rzadkość, ale może jej się trafi jakiś starszej daty albo zagraniczny.\nAtleta Robert. Jak sobie nie dźwignie z rana jakiegoś małego skutera albo nie przekopie rabaty pod blokiem to chodzi struty cały dzień. Dobry chłopak, ale w karty mu nie idzie. Za długo gapi się na damy.\n"...blond, czarne i rude - z nimi najlepiej jest zabijać nudę" cytując Patolog Skład. Jedna z nich nie umie biegać, druga pływać, a trzecia powstrzymać się od grzechu. Często wymieniają się ułomnościami :)\nBeach party czyli oni grają, a reszta nie. Większość klepała bosą stopą do bitu po świeżo ciętych deskach podestu okołobarowego. Byli i tacy, którzy modnie ruszali się po piasku po spożyciu śmiesznych papierosków w liczbie: pół. Gruby melanż.\nSzach, mat i koparka.\nJutro nie będzie już tak romantycznie :)\nAutor: liestyle* o 00:22 No comments:\nW tym roku Airmaxy Nike obchodzą swoje urodziny. W związku z tym sporo smaczków!\nJest wydarzenie na fejsiku, w ktorym macie wszystko opisane TUTAJ\nW telegraficznym skrócie: możecie zaprojektować i wydrukować na miejscu swoją wlepę, a dodatkowo wygrać bilety na piątkowy koncert DIPLO!!!\nPowstała też fajna, nowa rzestrzeń na ulicy Nowy Świat 49 w Warszawie. Właśnie tam codziennie od 12:00 do 22:00 będziesz mógł stworzyć swoją naklejkę i wydrukować ją na miejscu. Nie pisałbym o tym gdybym sam nie zaangażował się w akcję.\nNie trzeba być wróżbitą Maciejem, żeby domyśleć się, że już mam swoje bilety na DIPLO dla siebie i swoich przyjaciółek. Szykuje się doby konert, a po nim konkretny after w ISKRZE! Po tym afterze już w sobotę 13 lipca odbędą się URODZINY WUJASZKA i w ten sposób ten niewinny lipcowy weekend zamieni się w pasmo uciech i rozkoszy, którym nie będzie końca :)\nTu trochę informacji dla sneakerheadów i poduszki żeby sobie przycupnąć w ten lipcowy skwar.\nTo jest widok z wewnątrz i dotykając tego białego kółka można przenieść się w czasie.\nBilety wyglądają tak - ja już mam swoje :P a jeśli Ty też chcesz mieć swoje to wbijaj TU i postępuj według instrukcji czyli:\nodbierasz ją na ul. Nowy Świat 49\nliczysz przy okazji na szczęście, że jesteś w pierwszym tysiaku i dostaniesz bileciki na DIPLO :)\nAutor: liestyle* o 20:19 No comments:\nSpóźnione 30te urodziny wujaszka liestyle* odbędą się 13 lipca w Klubie ISKRA POLE MOKOTOWSKIE w Warszawie.\nKażdy mój ziomek i każda koleżanka, a także każdy fan liestyle* powinien się tam pojawić.\nTo nowe miejsce i musi być godnie rozdziewiczone. Zróbcie mi przyjemność i odpalmy Iskrę z należytą energią!\nLubię prezenty, chociaż nie umiem ich przyjmować. Liczę na cokolwiek związanego z cyckami, a na cycki w szczególnie. W dowolnej formie, w dowolnej konfiguracji, grzeczne i świńskie, wszystkie pomysły przyjmę z otwartymi ramionami, z uśmiechem na twarzy\nLiczę na Waszą nieprzyzwoitość, mocne głowy i odrobinę dystansu do siebie i rzeczywistości.\nWbijajcie się w bikini i szorty, pomoczymy nogę albo zamoczymy się w całości. Moczenie jest spoko - to elementarna wiedza wyniesiona z podwórka.\nNie pozwólcie, abym tego dnia Was nie zobaczył.\nSkończę znanym i nie lubianym: ZE MNĄ SIĘ NIE NAPIJESZ? i odliczam dni i godziny do tego dnia kiedy świat stanie na głowie, a ze staników wyskoczą cycki <3\nEVENT JEST POD TYM LINKIEM - WRZUĆ GO NA WALLA Z GRAFIKĄ PONIŻEJ - niech zbierze się banda godna liestyle* <3 a dla wszystkich wrzucających będzie 10 unikatowych tshirtów liestyle*, które dostaniecie w czasie imprezy urodzinowej.\nScreenshoty jak zwykle puszczajcie na wujekliestyle@gmail.com z dopiskiem - TAKI MAŁY PREZENT URODZINOWY :) - na ich podstawie wyłowię sobie zwycięzców :)\nAutor: liestyle* o 21:40 No comments:\nAutor: liestyle* o 22:37 No comments:


NBA: Zion będzie tylko lepszy? | PROBASKET\nStrona główna NBA NBA: Zion będzie tylko lepszy?\nZion Williamson szturmem wszedł do ligi. Jak zresztą większość z nas się spodziewało. Zawieszenie sezonu NBA daje zawodnikom więcej czasu na przemyślenia. Swoimi postanowił podzielić się JJ Redick, który w jednym z podcastów ESPN opowiedział o kilku sprawach, w tym o młodym koledze z zespołu.\nKiedy weteran został zapytany o Ziona, zasugerował, że nic nie jest dla 19-latka nie do osiągnięcia. – MVP, pierwsza piątka All-NBA, Hall of Fame, ktoś, kto poprowadzi zespół do mistrzostwa. Ledwo co powąchał parkiet, a już robi ogromne wrażenie. Wszedł do ligi z przytupem, a będzie tylko lepszy. To poniekąd przerażające – powiedział Redick.\nWilliamson opuścił pierwsze trzy miesiące sezonu z powodu kontuzji kolana, w NBA zadebiutował dopiero 22 stycznia. W pierwszym meczu w karierze zanotował 22 punkty, a w 19 rozegranych spotkaniach osiąga średnie na poziomie 23.6 punktów, 6.8 zbiórek, trafiając 58.9% swoich rzutów z gry.\n19-latek wszedł do ligi z łatką kolejnego wielkiego talentu, prawdopodobnie największego od czasów LeBrona Jamesa. Jednak Redick twierdzi, że Williamson twardo stąpa po ziemi: – Był oczywiście sfrustrowany całą sytuacją z kolanem i rehabilitacją. Najbardziej jednak imponuje mi jego usposobienie, nie zamierza bujać w obłokach. Zdaje sobie sprawę z tego jak duże zainteresowanie wywołuje jego osoba, ale nie uderza mu od tego sodówka, co u tak młodego człowieka jest rzeczą bardzo ważną.\nPelicans rozegrali do tej pory 64 spotkania i z bilansem 28-36 zajmują 10 miejsce w tabeli Konferencji Zachodniej. Do ósmych Memphis Grizzlies tracą 3.5 spotkania. Ekipa z Nowego Orleanu z Williamsonem w składzie wygrała 10 z 19 meczów. Władze NBA rozważają scenariusz, który zakłada, że playoffs odbędą się od razu, ze stanem na dzień dzisiejszy. Może to oznaczać, że na kolejne popisy Williamson będziemy musieli poczekać do następnego sezonu.\nWeterani jak Redick i Jrue Holiday mogą w niedługim czasie opuścić klub. Williamson będzie wtedy przewodził grupce młodych, głodnych pelikanów (Lonzo Ball, Josh Hart, Brandon Ingram i Nickeil Alexander-Walker). Zion i Ingram pokazali już w tym sezonie, że potrafią pociągnąć swój zespół do zwycięstwa. Jeśli Lonzo ustabilizuje formę, może być rozgrywającym na lata.\nWydaje się, że jedynym znakiem zapytania pozostaje zdrowie Ziona. Jeśli nie będzie go prześladował pech, to nic nie powinno stanąć mu na przeszkodzie do zostania kolejnym wielkim tej dyscypliny.\nPoprzedni artykułNBA: Luka Doncic przeprasza za swoje zachowanie!\nNastępny artykułNBA: Golden State Warriors wiedzą, kogo wybiorą w drafcie?


[Poker Fever Special] Mames najlepszy w CUP-ie 1B, Zaskodny bierze HR-a » PokerGround.com\nTrwa Poker Fever CUP w Ołomuńcu. Wczoraj na sali turniejowej rozegrano Mini High Rollera oraz dzień startowy 1B turnieju głównego. Zapraszamy na krótkie podsumowanie najważniejszych wydarzeń.\nKasyno Go4Games Hodolany w Ołomuńcu przeżywa prawdziwe oblężenie. Wszystko za sprawą specjalnej edycji festiwalu Poker Fever CUP. W drugim dniu imprezy zarówno turniej główny, jak i Mini High Roller przyciągnęły do stołów rzesze graczy chętnych do rywalizacji.\nO tym, że High Roller cieszyć będzie się ogromnym zainteresowaniem, wiedzieliśmy już po frekwencji w satelicie do tego wydarzenia, która ruszyła o godz. 16:00. W grze o wejściówki odnotowano aż 156 rejestracji! Nic zatem dziwnego, że gdy wiele godzin później zamykała się późna rejestracja w turnieju głównym, kasa potwierdziła opłacenie aż 146 wpisowych, przez co w puli nagród znalazło się nie 300.000 CZK a aż 941.000 CZK!\n15 graczy znalazło się na miejscach płatnych. Na stole finałowym zagrało dziewięciu pokerzystów, z czego aż sześciu występowało pod flagą biało-czerwoną. Wydarzenia na finałowym stole ułożyły się w ten sposób, że Czech „Siri” odpadł jako pierwszy, a potem raz za razem od stołu wstawali już tylko Polacy. Skończyło się na tym, że w heads-upie tego turnieju zagrało dwóch reprezentantów gospodarzy „Marek” oraz Lukas Zaskodny. Zwycięzcą turnieju został posiadacz bransoletki WSOP.\n1 Záškodný Lukáš\n2 Studený Marek 183.500 CZK\n3 Raczyński Tadeusz 121.000 CZK\n4 Kądziela Roman 93.200 CZK\n5 Kardas Tomasz 75.300 CZK\n6 Lipka Mateusz 60.300 CZK\n7 Bujok Szymon 47.100 CZK\n8 Trzcinka Jarosław 35.300 CZK\n9 Litera Petr 26.800 CZK\nPoker Fever CUP (Edycja specjalna) – dzień 1B\nO tej samej godzinie co HR wystartował również turniej główny. Przypomnijmy tylko, że w czasie dnia 1A w kasie opłacono 185 rejestracji. W drugim dniu otwarcia frekwencja była jeszcze wyższa. Po zakończeniu 10. poziomu blindów i zamknięciu fazy late registration kasa potwierdziła 131 unikalnych wpisowych i 75 re-entry (łącznie 206 rejestracji).\n27 graczy wywalczyło tego dnia awans do rundy finałowej. W gronie szczęśliwców znalazło się 16 Polaków. Polacy zdominowali czołówkę turnieju. Liderem dnia 1B został Artur Mames, a na kolejnych miejscach uplasowali się Krzysztof Michalik oraz Marcin Micielski.\n1 Mames Artur 543.000\n2 Michalik Krzysztof 376.000\n3 Micielski Marcin 371.000\n4 Kouřil Vladimír 368.000\n5 Strzelecki Rafał 366.000\n6 Fiurášek Stanislav 347.000\n7 Rusz David 323.000\n8 Skwierzyński Damian 284.000\n9 Kacprzak Marcin 273.000\n10 Slepička Tomáš 256.000\n11 Kalina Ivo 249.000\n12 Kuděla Vlastimil 225.000\n13 Midowicz Adam Tadeusz 204.000\n14 Żelasko Kamil 193.000\n15 Novák Patrik 193.000\n16 Wesołowski Piotr 173.000\n17 Kądziela Krzysztof 168.000\n18 Falski Łukasz 154.000\n19 Dalasz Krzysztof 153.000\n20 Banach Robert 149.000\n21 Sowiński Michał 147.000\n22 Hodaň Martin 121.000\n23 Mieszczawski Jacek Rafał 116.000\n24 Pavlica Petr 115.000\n25 Gorba Matěj 114.000\n26 Karol Chwolka 102.000\n27 Navrátil Tomáš 100.000\nW sobotę spodziewamy się prawdziwego oblężenia kasyna Go4Games w Ołomuńcu. Na dziś organizatorzy zaplanowali aż dwa dni startowe do Poker Fever CUP. Pierwszy z nich (dzień 1C) rozpocznie się o godz. 14:00, a drugi (dzień 1D) o godz. 18:00.\nRównolegle do rywalizacji turniejowej rozgrywane są gry cashowe. Zapraszamy do stołów do gry na stawkach 25/50 CZK i wyższych. Pamiętajcie, że uczestnicy tych rozgrywek mogą korzystać z programu rakebackowego oraz z promocji o nazwie „Cash Game Joker Poker”, w której do wygrania jest Mercedes-Benz (klasa-A).\nUwaga! Od północy w Czechach wprowadzono nowe rozporządzenie rządowe, które nakłada na graczy obowiązek zakrywania ust i nosa w trakcie gry. Jeśli wybieracie się do Ołomuńca na festiwal Poker Fever, koniecznie weźcie ze sobą maseczki ochronne, względnie przyłbice lub inne przedmioty – szale, chusty – mogące spełniać funkcję ochronną.


Profesjonalizacja kadr w turystyce\nStowarzyszenie Zarządców Obiektów Rekreacyjno-Turystycznych (SZORT) nadesłało do Redakcji informację o organizowanym cyklu seminariów szkoleniowych, dofinansowywanych przez Departament Turystyki Ministerstwa Sportu i Turystyki. Szkolenia są adresowane do osób zarządzających zespołami ludzkimi, inwestycjami, finansami, a także do szefów i właścicieli obiektów wypoczynkowych, konferencyjnych, odnowy biologicznej, Spa&Wellness.\nSZORT informuje o dwóch cyklach szkoleń.\nPierwsze zaplanowano w Dźwirzynie. Potrwa od 11 do 12 września. Jego temat brzmi „Skuteczne pozyskiwanie środków z Unii Europejskiej", a wśród omawianych zagadnień znajdą się między innymi techniki poszukiwania tematów projektów; wybór programu operacyjnego najlepiej odpowiadającego profilowi zakładanego projektu; metody harmonogramowania; kosztorysowanie – wykorzystanie arkusza kalkulacyjnego; podział kosztów na koszty kwalifikowane i nie kwalifikowane; przygotowanie studium wykonalności; kompletowanie wniosku projektowego – unikanie typowych błędów.\nDrugie szkolenie odbędzie się w Wiśle od 25 do 26 września i jego tematem będą „Nowoczesne technologie w zarządzaniu obiektami turystycznymi". Uczestnicy zapoznani zostaną z najnowszymi rozwiązaniami w aspekcie zarządzania relacjami z klientem (CRM); metodami budowy skutecznego systemu informacyjnego; wyborem odpowiedniego oprogramowania; wykorzystania aplikacji biurowych; marketingu internetowego; wyborem sprzętu biurowego w aspekcie ergonomii pracy.\nJak zapewnia dr Włodzimierz Banasik, wiceprzewodniczący SZORT, szkolenia będą prowadzone przez wysokiej klasy specjalistów z zakresu zarządzania, ekonomii, informatyki, biznesu, a dzięki dofinansowaniu przez MSiT cenowa oferta szkoleń jest znacznie niższa.\nWszelkich informacji o zasadach udziału w szkoleniach uzyskać można komunikując się bezpośrednio z Stowarzyszeniem Zarządców Obiektów Rekreacyjno-Turystycznych. e-mail: szort@szort.com.pl