Legendy Futbolu – Strona 2 – Legendy Futbolu\nRuud Gullit (Rudi Dil Gullit)\nRuud Gullit to obok Cruyff i van Bastena, najwybitniejszy piłkarz Holenderski, i jeden z najlepszych futbolistów lat 80-tych. Był bardzo wszechstronnym graczem, słyną z finezyjnej i pełnej polotu gry. Znakomite warunki i ogólna sprawność fizyczna sprawiały, że piłkarz ten bardzo niebezpieczny i mógł zaskoczyć bramkarza w każdym momencie, znakomicie grał głową. Legendarny George Best powiedział kiedyś: „Gullit do doskonały piłkarz pod każdym względem, moim zdaniem czyni go to lepszym graczem od Maradony”.\n2-krotny zdobywca Superpucharu Europy(AC Milan): 1989, 1990\n3-krotny Mistrz Serie A(AC Milan): 1988, 1992, 1993\nRuud Gullit rozpoczynał swoją piłkarską karierę w klubie z miasta Haarlem o nazwie HFC Haarlem. Tam, mimo iż Gullit nie był rasowym napastnikiem, strzelił dla tego klubu 32 bramki w 91 meczach. Był też najmłodszym piłkarzem który zadebiutował w 1 Lidze Holenderskiej, miał wtedy zaledwie 16 lat. Jako 20-latek przeniósł się do Feyenoordu Rotterdam.\nSpędził tak trzy lata, w w drugim sezonie pomógł klubowi sięgnąć po pierwsze od 10 lat Mistrzostwo Holandii, oraz Puchar Kraju. Za swoją znakomita grę został też wyróżniony jako Holenderskim Piłkarzem Roku. Gullita w Feyenoordzie miał od kogo się uczyć, gdyż właśnie w tym klubie swoją niezwykłą karierę kończył sam Johan Cruyff.\nSam transfer Gullita wynosił wówczas rekordowe 6 mln funtów. Ale była to bardzo trafiona inwestycja, gdyż w pierwszym sezonie wywalczył oczekiwane od dobrych kilku lat Mistrzostwo Włoch. W 1987 roku, za wspaniałe występy w PSV i Milanie, Ruud Gullit został uhonorowany Złotą Piłką.\nW 1988 Milan z Gullitem gromił wszystkie drużyn w Pucharze Europy, w tym 5:0 Real Madryt (półfinał), w którym to Gullit strzelił bramkę głową. W finale tych rozgrywek AC Milan Spotkał się ze Steauą Bukareszt. Wynik spotkania na 1:0 otworzył Ruud. Na 2:0 podwyższył van Basten, strzelając także ostatniego gola dla Milanu.\nJednak ozdobą meczu był drugi gol Gullita, który w piękny sposób przyjął piłkę na 16. metrze i równie pięknym strzał posłał futbolówkę w prawy róg bramki. Holender sezon klubowy zakończył zdobyciem Pucharu Interkontynentalnego oraz tytułem Najlepszego Piłkarza Świata według World Soccer.\nPrzez dwa kolejne sezony spędzone w mediolańskim klubie, Gullit zdobył dwa Mistrzostwa Włoch, ale jego pozycja w drużynie był coraz słabsza. Nie wystąpił m.in w finale Ligi Mistrzów w 1993 roku, gdyż przepisy pozwalały na grę tylko trzem cudzoziemcom. Opuścił on klub po sezonie 1992/1993, strzelił dla Milanu 56 bramek w 171 meczach.\nW 1993 roku został zawodnikiem Sampdorii Genua. Szybko stał się najważniejszym filarem tej drużyny, zdobywając w pierwszym sezonie Puchar Włoch i 16 bramek, w tym jedną w zwycięskim meczu z Milanem. Klub z Mediolanu chyba pożałował swojej decyzji, bo ponownie ściągnął do siebie swego byłego piłkarza. Ale Gullit długo tam nie zabawił ostatecznie opuścił AC Milan w 1994 roku, i ponownie związał się z Sampdorią. Grając Genu strzelił w sumie 27 goli w 63 meczach.\nGullit był znany z powodu swoich umiejętności wyskoku do piłki i gry głową, które wyróżniały się spośród jego wielkiego talentu kreowania gry (grał na pozycji ofensywnego pomocnika). Ruud był jednym z najlepszych piłkarzy w historii Holandii oraz podstawowym zawodnikiem reprezentacji Niderlandów, którą doprowadził do jedynego w historii tytułu, Mistrzostwa Europy 1988.\nNa tej imprezie Gullit, van Basten, Rijkaard, Koeman i kilku innych znakomitych piłkarzy stworzyli drużynę nie do pokonania. Gullit był kapitanem drużyny, obok van Bastena najlepszym piłkarzem turnieju. Kreował grę, zaliczył kilka asyst, a w finale z ZSRR strzelił pamiętną bramkę główką. Jako pierwszy Holender w historii uniósł Puchar Delaneya.\nPo takim sukcesie i znakomitej grze, Holendrzy na MŚ w 1990 roku, jechali jako główni faworyci. Ale tam „Oranje” nie sprostali oczekiwaniom, a sam Gullit narzekał na swoje kolano. Jednak to on dał awans Holendrom do 1/8 finału, kiedy to wspaniałym minięciu dwójki piłkarzy irlandzkich, strzelił wyrównującego gola 1:1. W fazie pucharowej Holandia przegrała 2:1 z RFN.\nGullit był trzykrotnie żonaty, ma sześcioro dzieci, w tym syna i córkę z obecną żoną Estellą Cruyff, siostrzenicą Johana Cruyffa. Jak wielu piłkarzy holenderskich, Gullit ma pochodzenie surinamskie, jego ojciec George emigrował z byłej kolonii holenderskiej i związał się mieszkanką Amsterdamu Rią Dil.\nData i miejsce śmierci: 19.01.1993, Rio de Janerio\nGarrincha to zdaniem większość fachowców jeden z najwybitniejszy piłkarzy wszech czasów, dorównujący umiejętnościom i talentem takim piłkarzom jak Maradona czy Pele. Garrincha często wdawał się w dryblingi, w czym był mistrzem. Dryblował i robił szybkie i niespodziewane zwody. Często tylko dla samej frajdy. Był niski i posiadał silne nogi co pozwalało mu na niesamowitązwrotność na boisku. Potrafił też uderzyć bardzo precyzyjnie z dystansu.\nZostał powołany do szerokiej kadry na Mistrzostwa Świata w 1958r. odbywające się w Szwecji. Jednak nie wystąpił w dwóch pierwszych meczach z obawy trenera, że może się zachowywać nieodpowiedzialnie w bardzo ważnych meczach. Wystąpił za to w meczy trzecim z ZSSR, w którym grał główne skrzypce. Pierwsze minuty były tak miażdżące w wykonaniu Brazylii, w której w składzie był także niespełna 18 letni Pele, że niektórzy nazywają je najlepszymi trzema minutami w historii piłki nożnej. Brazylia zdobyła gola już w drugiej minucie, a w pierwszej po rajdzie Garrinchy był słupek, a potem poprzeczka Pelego. Ostatecznie Canarinhos wygrali 2:0.\nGarrincha zaczął nadużywać alkoholu, od którego i tak nigdy nie stronił. Wdawał się w liczne romanse. Po mistrzostwach sporo przytył i daleki był od prowadzenia sportowego życia. Został nawet odsunięty od kadry. Ale powrócił i zagrał na kolejnych Mistrzostwach Świata w 1962r., odbywających się w Chile. To właśnie ten mundial sprawił, że Garrinchę zaczęto nazywać najlepszym piłkarzem świata.\nPo mistrzostwach, genialny Brazylijczyk poprowadził swój klub do zwycięstwa w Campeonato Carioca(jedne z najbardziej prestiżowych rozgrywek w Brazylii), pokonując w finale Flamengo. W sumie Garrincha przez 12 lat gry dla Botafogo zdobył trzy razy Campeonato Carioca, wystąpił w 581 meczach strzelając 232 goli. Jest tym samy dla klubu z Rio de Janerio co Pele dla Santosu.\nDo reprezentacji Brazylii powrócił dopiero w 1965r. Poza problemami z samym sobą, Garrincha borykał się z kontuzją kolana. Jednak pojechał na swoje trzecie z rzędu Mistrzostwa Świata, tym razem odbywające się w Anglii.\nGarrincha już nie zachwycał tak jak dawniej, a dla reprezentacji Brazylii były to jedne z najgorszych mistrzostw w historii. Mimo dobrego początku i wygranej 2:0 z Bułgarią, kolejne dwa mecze przegrali, kolejno z Włochami i Portugalią. W meczu z Portugalią Garrincha nie wystąpił. Do słabszej postawy Brazylii przyczyniła się także kontuzja Pelego (brutalnie faulowany przez piłkarzy przeciwnych drużyn), który nie wystąpił w drugim meczu, a w trzecim biegał utykając.\nSpadek formy Garrinchy poskutkował przejściem do nowego klubu – FC Corinthians Paulista. Długo tam nie zabawił. Rozegrał tam tylko 4 mecze i w 1967r. powrócił do Rio de Janerio podpisując kontrakt z miejscowym Portuguesa Carioca. Nie zagrał tam ani razu. W 1968r. trafił do kolumbijskiegoAtletico Junior, rozgrywając tam tylko jeden mecz. W tym samym roku powrócił do ojczyzny, a dokładnie do Flamengo. Do 1969 roku wystąpił w czterech meczach bez większych sukcesów i rozstał się w klubową piłką. Jeszcze raz spróbował swoich sił w 1972r. kiedy jako 39-latek rozegrał 8 spotkań w barwach Atlético Clube Olaria.\nW 1973r. za zasługi dla brazylijskiej piłki, Garrinchy zorganizowano mecz pożegnalny. Na słynnystadionie Maracana w Rio de Janeiro mecz obejrzało 130.000 widzów. A gdy schodził z boiska został owacyjnie pożegnany przez tłumy. Dla reprezentacji Brazylii zagrał 50 razy strzelając 12 bramek\nPo zakończeniu kariery piłkarskiej stopniowo i powoli się staczał na dno borykając się z problemami finansowymi i zdrowotnymi… zapomniany przez świat. Zmarł w wieku 49 lat w Rio de Janerio na skutek śpiączki alkoholowej. Na jego pogrzeb przybyło tysiące fanów. Ma własny pomnik przy stadionie Maracana, a na jego nagrobku widnieje napis: „Tutaj odpoczywa w pokoju ten, który był Pociechą dla Ludzi – Mané Garrincha”.\nLuis Filipe Madeira Caeiro czyli Luis Figo, urodził się 4 listopada 1972 roku, w Almadzie, w Portugalii. Ten portugalski skrzydłowy jest uznawany za jednego z najlepszych graczy swojego pokolenia, nazywanego „ zmarnowanym pokoleniem” Skąd taka nazwa? Tak określa się rocznik Luisa Figo, z którego wywodzili się doskonali piłkarze, którzy to zdobyli Mistrzostwo Świata i Europy jako juniorzy, ale jednak nie potrafili osiągnąć najważniejszych dla zawodników sukcesów, takich jak zwycięstwa na Mundialach.\nPodczas ostatniego roku pobytu w Sporting CP, wpłynęły dwie oferty klubów chętnych do zakupu portugalskiego skrzydłowego. Były to kluby włoskie, uznawane za jedne z najlepszych. Mianowicie mowa tutaj o AC Parma i Juventus Turyn. Luis Figo nie umiał się zdecydować na to, które barwy chce reprezentować. Zrobił więc rzecz niedozwoloną w środowisku piłkarskim, i podpisał kontrakty zarówno z AC Parma jak i z Juventusem Turyn. Nie mogło się obejść bez konsekwencji nieprzemyślanej decyzji. Za karę został wydany zakaz gry w Serie A na kilka lat.\nMogłoby się wydawać, że decyzja wydana przez władze zakończy karierę doskonale zapowiadającego się zawodnika. Jednak okazało się że los sprzyja Luisowi Figo. Bowiem zakaz gry na Półwyspie Apenińskim wykorzystał gigant piłki nożnej, czyli FC Barcelona. Luis Figo został zakupiony przez Katalończyków i jego kariera ponownie nabrała rozpędu. Szybko stał się gwiazdą wśród kolegów z zespołu, awansował również na miano kapitana FC Barcelony.\nW stolicy Katalonii spędził w sumie 5 sezonów, od 1995 roku do 2000. Czarował kibiców swoimi umiejętnościami na boisku podczas 249 meczy, w których 47 razy doprowadzał bramkarzy przeciwników do rozpaczy, celnie umieszczając piłkę w siatce. Był zawodnikiem ubóstwianym przez wszystkich Katalończyków.\nJednak w 2000 roku został zawodnikiem najbardziej znienawidzonym. Wszystko za sprawą transferu do największego, odwiecznego rywala FC Barcelony czyli Realu Madryt. Za kwotę 56 milionów dolarów, dotychczasowy ulubieniec mieszkańców Barcelony przeszedł do wroga. Tej zdrady nigdy nie wybaczyli mu kibice Barcy, zapominając o triumfach jakie świecił w barwach Katalończyków.\nW Realu Madryt równie szybko zyskał popularność, zarówno wśród kibiców, jak i działaczy i kolegów z zespołu. U „Królewskich” spędził pięć sezonów, od 2000 do 2005 roku. Wystąpił w 241 meczach, które naznaczył 55 zdobytymi golami.\nOkres spędzony w Realu Madryt był niewątpliwie najjaśniejszym w karierze Portugalczyka. Święcił wtedy triumfy w Lidze Mistrzów. Został również uhonorowany Złotą Piłką oraz tytułem Najlepszego Piłkarza Świata.\nBył to ostatni klub, w którym zdolny Portugalczyk występował od 2005 roku do 31 maja 2009, kiedy to w 42. minucie spotkania, Luis Figo oficjalnie zakończył karierę sportową. Zdobył dla Interu 10 bramek w trakcie 130 spotkań. Podczas współpracy z Mediolanem wraz z zespołem zdobył 4-krotnieMistrzostwo Włoch, Puchar Włoch oraz trzykrotnie Superpuchar Włoch. Było to ogromne osiągnięcie, gdyż przed przejściem Figo do Interu, zespół ten na nadmiar sukcesów nie mógł narzekać. Złą passe odmieniło pojawienie się uzdolnionego Portugalczyka.\nZostał wybrany jako skrzydłowy Portugalii do 127 spotkań, podczas których zdobył 32 bramki. Choć nie udało się zdobyć mundialowych tytułów, reprezentacja Portugalii z Luisem Figo wywalczyła w 2004 roku srebrny medal Mistrzostw Europy.\nLuis Figo to nie tylko fenomenalnej klasy piłkarz, ale również zdolny biznesmen i filantrop.\nPo zakończeniu kariery piłkarskiej, bardzo szybko otrzymał propozycję współpracy z Interu Mediolan. Został tam zatrudniony jako jeden z dyrektorów. Wpływ na to miały niewątpliwie doskonałe występy Portugalczyka na murawie, jak również znajomość klubu od podszewki.\nOprócz pracy w Interze, Luis Figo duży nacisk kładzie na działalność charytatywną. JestAmbasadorem Dobrej Woli UNICEF oraz założycielem własnej fundacji. Nosi ona nazwę „Luis Figo” i jej głównym założeniem jest propagowanie sportu wśród dzieci i młodzieży. Mowa tutaj o młodych adeptach piłki nożnej, wywodzących się z biedniejszych dzielnic całej Portugalii.\nByły piłkarz rozpoczął działalność charytatywną w 2003 roku, chcąc w ten sposób wyrównać szanse wszystkich dzieci na możliwość uprawiania sportu, bez względu na stan majątkowych czy pochodzenie. Działalność Fundacji skupia się na organizowaniu meczy charytatywnych, z których dochód przeznaczany jest na realizację założeń statutowych.\nOrganizowane są również rozgrywki o puchar „Luis Figo”. Do zadań pracowników Fundacji należy również prowadzenie programu „Dobrze zapowiadający się„, który polega na wyszukiwaniu perełek piłki nożnej wśród dzieci znajdujących się pod skrzydłami fundacji.\nPrywatnie Luis Figo jest szczęśliwym mężem i ojcem trzech córek. Ma szerokie zainteresowania, które nie skupiają się tylko wokół piłki nożnej. Często i chętnie bierze udział w sesjach zdjęciowych, wraz z żoną, która jest modelką.\nJeden z najlepszych zawodników przełomu wieków lubi grę w golfa i surfowanie w sieci. Jest również zagorzałym fanem kina i teatru. Co dziwne w tym środowisku, piłkarz stroni od alkoholu, nad niego przedkładając mleko, wodę i coca-colę. Jest również zagorzałym przeciwnikiem narkotyków w każdej postaci oraz przemocy. Niejednokrotnie wypowiadał się krytycznie na temat wojen.\nOprócz organizowania meczy charytatywnych, często sam chętnie bierze w nich udział, aby wspomóc ważne jego zdaniem kwestie poruszane przez różne fundacje i stowarzyszenia.\nPodobno marzeniem byłego skrzydłowego jest otworzenie i prowadzenie własnego hotelu. Początki już zostały zrobione, gdyż Luis Figo jest właścicielem restauracji serwującej kuchnię wschodnią. Nic dziwnego, że właśnie taką, skoro jego ulubionym daniem jest kurczak i kaczka z ryżem. Luis Figo doczekał się również trzech książek o swojej osobie.\nJak widać, mimo ogromnego sukcesu jaki odniósł na murawach całej Europy, Luis Figo pozostał normalnym człowiekiem, który doskonale potrafił się odnaleźć po zakończeniu kariery sportowej.\nEusébio jest uważany przez wielu światowej sławy ekspertów w dziedzinie piłki nożnej, jak i kibiców za jedną z największych legend piłki nożnej w całej historii. Chociaż obiektywnie należy stwierdzić, że nie zdobył tak dużej popularności jak najwybitniejsi piłkarze tacy jak Pele czy „boski”Diego Armando Maradona. Grał na pozycji środkowego napastnika, nosząc przydomek Czarnej Pantery lub Czarnej Perły z Mozambiku. By znany z doskonałej techniki i nieprzeciętnych dryblingów, dzięki którym zyskał przydomek pantery.\nOjciec Eusebio był piłkarzem mozambickiej drużyny Ferroviario, ale nie grał w reprezentacji narodowej, ani nie osiągnął żadnych znaczących sukcesów. Pomimo tego właśnie w sporcie widział przyszłość dla swojego syna. Właśnie ojciec był pierwszym, o ile można to tak ująć trenerem legendarnego dziś piłkarza. Nauczył swojego syna wszystkiego co sam umie. Dostrzegł też, dzięki doświadczeniu i fachowej wiedzy, którą zdobył podczas swojej zawodowej kariery, że jego syn ma naprawdę talent do gry.\nEusebio już od najmłodszych lat interesował się piłką nożną i korzystał z każdej okazji żeby pokopać piłkę, doskonalą w ten sposób swoje umiejętności. Swoją karierę piłkarską zaczął w lokalnym klubie piłkarskim Sporting Lourenço Marques w 1957 roku, spędzając tam 3 sezony piłkarskie. Klub ten był dla młodego Eusebio miejscem gdzie dopiero nabierał doświadczenia w świecie piłki nożnej. Został on zauważony przez obserwatorów z Portugalii i w tym momencie jego kariera nabrała tempa.\nDługie lata w Benfice\nW 1960 roku przeniósł się do Benfici Lizbona, gdzie grał do 1975 roku odnosząc w tym czasie wiele sukcesów takich jak: jedenastokrotne Mistrzostwo Portugalii, pięciokrotne zwycięstwo w Pucharze Portugalii i zwycięstwo w Pucharze Europy (Liga Mistrzów) w 1962 roku. Odnosił także indywidualnie sukcesy między innymi Europejski Piłkarz Roku w 1965, Europejska nagroda Złotego Buta w 1968 i 1973, dwukrotnie najlepszego piłkarza Portugalii i siedmiokrotnie króla strzelców ligi portugalskiej.\nSukcesy w reprezentacji Portugalii\nPoza osiągnięciami indywidualnymi i klubowymi wraz z reprezentacją Portugalii udało mu się zając 3. miejsce, zaraz za reprezentacjami Anglii oraz RFN – u na Mistrzostwach Świata piłki nożnej w 1966 roku, a on sam w tym samym roku dostał nagrodę Złotego Buta za 9 strzelonych goli na mundialu.\nEusébio praktycznie całą swoją karierę spędził w jednym klubie, czym nie może poszczycić się zbyt wielu znanych piłkarzy. Mimo to osiągnął prawie wszystko, o czym każdy piłkarz marzy i jest w stanie osiągnąć. Mowa tu nie tylko o trofeach, pucharach i nagrodach, ale o niesamowitej liczbie fanów, honorowych tytułów, pomników, a przede wszystkim tego, że został w pamięci każdego prawdziwego fana piłki nożnej.\nW ciągu tych piętnastu lat strzelił dla Benfici 727 goli w 715 meczach, co jest wynikiem wręcz niesamowitym, samym w sobie pokazującym klasę i umiejętności piłkarza.\nW 1975 nadeszła pora na powolne kończenie kariery, dlatego Eusébio przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, by podjąć współpracę z Rhode Island Oceaneers. Był to zespół zlokalizowany w małym mieście Pawtucket w stanie Rhode Island. Nie osiągał tam żadnych sukcesów, był to raczej początek jego piłkarskiej emerytury, gdzie daleko od prasy i całego medialnego szumu mógł w spokoju trenować swój ukochany sport. Klub ten został założony w 1974, a rozwiązany cztery lata później. Sam piłkarz spędził tam jeszcze krócej, bo w tym samym roku przeniósł się do innego amerykańskiego klubu Boston Minutenem.\nKlub piłkarski działający jeszcze krócej niż poprzedni bo tylko w latach 1974-1976 mieszczący się w Bostonie, stolicy stanu Massachusetts. Eusébio w tym samym roku, odszedł, aby przenieść się do meksykańskiego klubu Club de Fútbol Monterrey. Był to jego trzeci klub w jednym roku, miał siedzibę w Monterrey, stolicy stanu Nuevo León. Ponownie nie grał tutaj zbyt długo, bo już w 1976 roku przeniósł się do SC Beira-Mar. Był to portugalski klub, w mieście Aveiro.\nTak więc po dwóch latach piłkarz powrócił do Europy. Ponownie nie został za długo w jednym klubie i już po sezonie wrócił do Ameryki Północnej, ale tym razem do Kanday, dołączając do zespołu Toronto Metros-Croatia, mieszczącego się w Toronto w południowej części prowincji Ontario.\nJeszcze w ty samym roku przeniósł się do zespołu Las Vegas Quicksilver. Po raz kolejny osiedlił się w Stanach Zjednoczonych, a dokładnie w Las Vegas w stanie Nevada. Po raz kolejny zmienił drużynę jeszcze w tym samym roku, przenosząc się do Newark w stanie New Jersey. Co ciekawe drużyna New Jersey Americans, do której się przeniósł obecnie jest drużyną koszykarską, działającą pod nazwąNew Jersey Nets. Ostatnim klubem w karierze Eusébio był União de Tomar, w portugalskim mieście Tomar.\nPo zakończeniu kariery „Czarna Pantera” nie wrócił do rodzinnego Mozambiku. Osiedlił się na stałe w stolicy Portugalii Lizbonie. Mimo że od zakończenia kariery minęło ponad 30 lat, mieszkańcy Lizbony nadal uważają go za bohatera, o czym świadczyć może postawiony mu pomnik przed boiskiem Estadio da Luz.\nDo pamięci kibiców przeszły w szczególności jego dwa wyczyny na Mistrzostwach Świata w 1966 roku. Chodzi o zdobycie tytułu najlepszego strzelca mistrzostw z dorobkiem dziewięciu bramek i poprowadzenie w ten sposób Portugalii do najniższego stopnia podium, eliminując po drodze takie potęgi jak Brazylia czy ZSSR. Brazylia właśnie była jednym z głównych pretendentów do zdobycia tytułu mistrzowskiego. Tak obstawiała większość kibiców, którzy grali na zakładach. Drugim wyczynem było doprowadzenie stanu meczu z Koreą z 0 : 3 do 5 : 3, w ćwierćfinałowym meczu!\nPiłkarz jest znany nie tylko jako sportowiec. Mimo święcenia największych sukcesów swojej kariery w 1966 roku pamiętał o Maputo w jego rodzinnym Mozambiku, gdzie w tym samym czasie trwała krwawa wyzwoleńcza walka z Portugalczykami. Wypowiedział one znane słowa, do dziś oddającego jego wizerunek:\nW takim przekonaniu udało mu się zostać wielką gwiazdą i legendą piłki nożnej, mimo że urodzonemu w małej prowincji Portugalii nikt wcześniej nie dawałby żadnych szans na sukces. Jego karierę można z pewnością brać za wzór do naśladowania przez młodych piłkarzy.\nMożna wnioskować że Eusébio da Silva Ferreira wywarł ogromny wpływ na rozwój piłki nożnej nie tylko w Mozambiku, ale w Portugali i Europie. Interesującym jest że Eusébio posiada dwa paszporty – jest uznawany za Mozambijczyka i Portugalczyka. Kto wie jakby potoczyła się jego kariera gdyby zdecydował się na grę dla reprezentacji Mozambiku? Można jedynie przypuszczać, że gdyby zdecydował się jednak na grę dla narodowej reprezentacji Mozambiku, mogło by to przyczynić się do zahamowania jego błyskotliwej kariery. Przypuszczać można, że nie byłby w stanie osiągnąć tego co osiągną, a co już zostało w powyższym artykule dość szczegółowo opisane, gdyby nie zdecydował się na grę w reprezentacji Portugalii. Na pewno nie zagrałby z reprezentacją Mozambiku w finałach Mistrzostw Świata.\nPomimo tego, iż był piłkarzem ponadprzeciętnym, nie byłby w stanie sam pociągnąć swojej drużyny do zdobycia jednego z pucharowych miejsc. Jednakże, jego wpływ na ogólny poziom gry ówczesnej reprezentacji Mozambiku byłby bez wątpienia ogromny. Nie ma też wątpliwości w kwestii tego, że miałby realne szanse na zostanie kapitanem drużyny. Nie tylko ze względu na swoje umiejętności, ale także na charyzmę, która nie zawsze idzie jak wiadomo w parze z talentem sportowym nie tylko piłkarskim.\nWróćmy jednak do tego, jaki wpływ Estadio da Luz wywarł na rozwój piłki nożnej w swoim ojczystym kraju. Wielu młodych Mozambijczyków, właśnie dzięki niemu zainteresowało się piłką nożną na poważnie, widząc w sporcie swoją szansę na lepsze, szczęśliwsze życie. Dla wielu z nich piłka nożna stała się nie tylko pasją ale też sposobem na życie. Ponadto w kraju, z którego pochodził znacznie powiększyła się liczba kibiców piłkarskich.\nMożna mówić tutaj o zjawisku porównywalnym do tego jakie jeszcze kilka lat temu obserwować mogliśmy w naszym rodzimym kraju. Jak zapewne większość czytelników pamięta, skoki narciarskie w naszym kraju stały się popularne wśród kibiców właśnie wtedy gdy nasz, znany chyba wszystkim Polakom rodak – Adam Małysz osiągać zaczął sukcesy. Przyczyniło się to nie tylko do wzrostu liczby kibiców, ale ogólnie także do rozwoju tej, do niedawna mało popularnej dyscypliny sportu w naszym kraju.\nO podobnym zjawisku mówić można także w Mozambiku, z którego pochodzi „czarna pantera” –Estadio da Luz. Kto wie na jakim poziomie stałby futbol w owym kraju gdyby nie błyskotliwa kariera piłkarska jednego z jego obywateli.\nData i miejsce urodzenia: 04.07.1926/ Buenos Aires\nPozycja na boisku: ofensywny pomocnik/napastnik\n5-krotny Zdobywca Pucharu Europy (Real Madryt) -1956 , 1957 , 1958 , 1959 , 1960\n3-krotny Mistrz Kolumbii (Millonarios FC): 1941, 1951, 1952\n2-krony zdobywca Złotej Piłki: 1957, 1959 oraz drugi w 1956\n2-krotny Król Strzelców Pucharu Europy: 1958, 1962,\nAlfredo Di Stefano to jeden z najlepszych piłkarzy wszech czasów, słynący z wszechstronności, inteligencji na boisku i skuteczności. Był głównym liderem słynnego madryckiego składu, który w latach 50-tych i 60-tych zdominował hiszpańską i europejską piłkę. Jest jednym z najwybitniejszych piłkarzy Realu Madryt i całej hiszpańskiej ligi, a grało ich tam nie mało. Przez dziesięciolecia był najskuteczniejszym napastnikiem Realu, oraz jednym z najskuteczniejszy piłkarzy Primera Division w całej jej historii.\nAlfredo Di Stefano przyszedł na świat w rodzinie włoskich emigrantów w Barraca, jednym z dyskryktów Bueno Aires. Pierwszym klubem Di Stefano był słynny River Plate, w którym zaczął grywać w wieku 17 lat. Już dwa lata później świętował swój pierwszy triumf z zespołem w lidzie argentyńskiej. W 1947 roku po raz drugi zdobył mistrzostwo, zostając także królem strzelców. W między czasie miał przygodę z Club Atletico Huracan, do którego na krótko został wypożyczony w 1946 r. Strajk argentyńskiej ligi, sprawił, że Alfredo Di Stefano przeniósł się do Kolumbii, grając w tamtejszym Millonarios w latach 1949-1953. Z klubem tym zdobył trzykrotnie mistrzostwo Kolumbii zostając także dwukrotnym królem strzelców.\nByło jasne, że Di Stefano ma niezwykłe umiejętności snajperskie, oraz charakter przywódcy na boisku. Był piłkarzem myślącym, często zmieniał pozycję co utrudniało pilnowanie go przez obrońców przeciwnej drużyny. To wszystko sprawiło, że o Argentyńczyka zaczęły dobijać się dwa hiszpańskie kluby; Real Madryt i FC Barcelona. Po wielu perturbacjach Di Stefano w końcu trafił na Santiago Bernabeu, mimo, że miał już nawet podpisaną umowę z Barceloną. Tego czasu Związek Hiszpański zakazał występów piłkarzy zagranicznych w lidze, jednak nawał krytyki sprawił, że decyzja szybko została odwołana i Alfred Di Stefano mógł grać w Realu Madryt.\nWspółtwórca potęgi Real Madryt\nWraz z przyjściem di Stefano zaczęła się złota era Realu Madryt, zdecydowanie okres największej dominacji jednego klubu na świecie. Di Stefano był filarem drużyny, wokół którego powstała drużyna, która zapoczątkowała wielka potęgę Realu Madryt. Przed przyjściem „Saeata rubia”(„blond strzała”) klub z Madrytu miał na koncie tylko dwa trumfy w lidze, ale z pomocą Di Stefano szybko to się zmieniło. Już w pierwszym swoim sezonie zdobywając koroną króla strzelców(27 goli), wraz z kolegami zdobył także mistrzostwo. Drugi sezon był równie udany, Di Stefano drugi raz z rzędu został mistrzem Primera Division.\nW kolejny sezonie Real Madryt w lidze musiał uznać wyższość Athletic Bilbao i FC Barcelony, mimo, że Argentyńczyk strzelił 24 goli i ponownie został królem strzelców. Ale niepowodzenie w lidze Real odbił w rozgrywkach o Puchar Europy, które w sezonie 1955/56 ruszyły po raz pierwszy. W finale „Królewscy” pokonali Stade Reims 4:3, a jedną z bramek zdobył Alfredo Di Stefona. W 1956 roku Di Stefano przyjął obywatelstwo Hiszpanii, tegoż roku do Realu przyszedł inny wybitny piłkarz – Raymond Kopaszewski(polskiego pochodzenia), i wraz z Di Stefano siał postrach na boiskach krajowych i europejskich. Real Madryt ponownie na dwa lata odzyskał prym w lidzie hiszpańskiej, co łącząc ze zdobywaniem kolejnych Pucharów Europy wcale nie było takie łatwe. Ale jak przyznawali piłkarze klubów całej europy, Real wówczas był klasą sam dla siebie, a sam Alfredo Di Stefano poziomem gry przewyższał innych piłkarzy co najmniej o klasę. W finałach tych rozgrywek Di Stefano odgrywał niemal zawsze pierwsze skrzypce. W 1957 Real spotkał się z Fiorentiną, pokonując ją 2:0, jedną z bramek strzelił D Stefano. Zdobył również 7 goli w całych rozgrywkach. W finale w 1958 roku klub z Madrytu pokonał 3:2 AC Milan, i Argentyńczyk z hiszpańskim paszportem ponownie wpisał się na listę strzelców. Z liczbą 10 goli został także najskuteczniejszym piłkarzem tych rozgrywek. W sezonie 1958/59 w Primera Division Real był drugi tuż za Barceloną, i po raz 4 z rzędy zdobył Puchar Europy, w czym pomógł Di Stefano i Kopaszewskiemu kolejny wybitny piłkarz – Ferenc Puskas. To była drużyna prawdziwych „Galaktycznych”, w składzie podajże trzech z pięciu najlepszych piłkarzy świata lat 50-tych, którzy potrafili grać niezwykle drużynowo i pomysłowo.\nSam Di Stefano szybko stał się najskuteczniejszym piłkarzem Europejskich Pucharów w których zawsze imponował skutecznością. W każdy z pięciu finałów Pucharu Europy, Di Stefano strzelał gole. W ostatnim wygranym finale w 1960 r. z Eintrachtem Frankfurt(7:3) zaliczył hattricka, a wraz z Puskasem zdobył łącznie 20 goli! Z dorobkiem 49 goli w Pucharze Europy na dziesięciolecia stał się rekordzistą pod tym względem(rekord został pobity dopiero w 2005 r.).Z kolei Pichichi Trophy(trofeum dla króla strzelców) zdobył jeszcze w roku 1957(31), 1958(19) i 1959(23). W 1960 r. Di Stefano z zespołem zdobył kolejne nowopowstałe trofeum w postaci Pucharu Interkontynentalnego, pokonując urugwajski klub Penarol Montevideo.\nPassa w elitarnych europejskich rozgrywkach została przerwana w sezonie 1960/1961, gdzie na drodze Realu Madryt stanęła FC Barcelona. Mimo odpadnięcia w Pucharze Europy, Real przerzucił swoją passę zwycięstw na ligę, w której w kolejnych latach triumfował w składzie z Alfredo di Stefano pięć razy z rzędu. Mimo, że 1962 i 1964 Los Blancos dochodzili do finałów Pucharu Europy, to jednak nie udało się go zdobyć ponownie. Sam Alfredo Di Steafano po roku 1960, nie prezentował się już tak wspaniale jak wcześniej, prym w ataku przejął Ferenc Puskas, jednak nadal to on był przywódcą drużyny, a z jego zdaniem liczył się nawet trener.\nGdy w 1964 roku Alfredo Di Stefano odchodził z Realu był już legendą i najwybitniejszym piłkarzem klubu, z dorobkiem 246 goli w 302 meczach najskuteczniejszym napastnikiem w historii aż do XXI wieku, kiedy rekord ten pobił Raul Gonzales.\nAlfredo Di Stefano jako trener\nW 1947 roku Alfredo di Stefano został po raz pierwszy powołany do reprezentacji Argentyny. Paradoksem jest, że tak wybitny piłkarz ani razu nie uczestniczył w Mundialu. Grając dla Argentyny nie wystąpił na MŚ w 1950 roku, gdyż ta odmówiła udziału w imprezie. Z kolei w 1954 roku Argentyna nie zakwalifikowała się do mistrzostw, a sam di Stefano wystąpił kilka razy w reprezentacji Kolumbii, co jednak nie zostały uznane oficjalne. Dla barw Argentyny strzelił 6 goli w 6 meczach.\nStefano przyjął obywatelstwo Hiszpańskie w 1956 r. i mógł grać w reprezentacji Hiszpanii. Jednak nie zdołał się zakwalifikować na MŚ w 1962 r. Ta sztuka udała się 4 lata później, ale pech chciał, że przed finałami mistrzostw świata Di Stefano doznał kontuzji, która go wyeliminowała z imprezy.\nMimo, że Alfredo Di Stefano przez większość swojej kariery występował w barwach Hiszpanii, to wielu wiąże jego osobę z Argentyną, co przypomina słynne zdjęcie Di Stefano w trykocie Argentyny, na którym może jeszcze pochwalić się blond czuprynką. Plasuje się na czwartym miejscu wśród strzelców Primera Division (227 goli), i na drugim wśród zawodników Realu Madryt (z dorobkiem 216 bramek), wyprzedził go dopiero Raul Gonzales w 2009 roku. W 2003 roku przez Federację Hiszpańską został wybrany „Złotym piłkarzem”, jako najwybitniejszy gracz hiszpański ostatnich 50 lat. Sam Pele nazwał go najbardziej kompletnym piłkarzem wszech czasów. W głosowaniu France Football na najwybitniejszego piłkarza w historii, Di Stefano uplasował się na czwartej pozycji, za Pele, Maradoną iJohanem Cruyffem. W 2000 roku został mianowany jako Honorowy Prezydent Realu Madryt. Od 2008 roku dziennik „Marca”, wręcza nagrodę imienia Alfredo Di Stefano, dla najlepszego piłkarza ligi hiszpańskiej. W 2006 roku otwarto stadion imienia Alfreda Di Stefano, gdzie zwykle grają i trenują rezerwy Realu Madryt\nMimo podeszłego wieku i problemów ze zdrowiem Alfredo di Stefano nadal uczestniczy w życiu Madryckiego klubu. Tradycją stało się wręczanie przez niego koszulki Realu Madryt podczas prezentacji nowych graczy Realu.\nEdgar Davids – piłkarz który zostanie zapamiętany\nNiektórzy piłkarze nie osiągnęli wielkich tytułów indywidualnych czy drużynowych, a jednak przeszli do historii, wyróżniając się w jakiś niecodzienny sposób, jak np. Carlos Valderrama czy Roger Milla. Takim właśnie piłkarzem jest Edgar Davids. I choć zapewne Davids nie przejdzie do historii jako legenda światowej piłki, to legendą holenderskiej piłki jest z pewnością. Na zawsze będzie również najbardziej charakterystycznym i rozpoznawalnym futbolistą w historii piłki.\nPoczątki kariery Davidsa w Ajaxie\nDrobna budowa, mistrz trików, długie dredy i okulary – to był właśnie Edgar Davids. Ale mimo „szpanerskiego” wyglądu, Davids zawsze też musiał coś udowadniać. Niski wzrost (169 lub 167 cm) powodował, że dwukrotnie nie przyjęli go do szkółki Ajaxu.\nWielu kibiców piłki zapewne myśli, że Davids grał w kolorowych okularach bo miał fantazję, jednak było to pokierowane względami zdrowotnymi, a dokładniej jaskrą. Problemy te jednak spowodowały, że Davids będzie zapamiętany jak waleczny i przebojowy piłkarz w okularkach i długich dredach. Drugiego takiego nie było i nigdy zapewne nie będzie.\nMi Davids spodobał się grając jeszcze w Ajaxie, kiedy nie miał okularów ani długich dredów, ale miał to coś. Zadziorność, niezłe rozgrywanie, szybka noga i błysk niesamowitej techniki, spowodowało, że jeden z trenerów (badajże któryś z Ameryki południowej) w plebiscycie FIFA uplasował go na pierwszej pozycji.\nTo właśnie sukcesy z Ajaxem spowodowały, że Davids (jak i inni koledzy z tamtej ekipy) był pożądany przez wiele klubów. Choć ostatni mecz w barwach Ajaxu, nie może uznać za udany. W finale z Ligi Mistrzów w meczu w Juventusem Turyn, Holender przestrzelił karnego i puchar powędrował do „Starej Damy„.\nPo przeniesieniu się do AC Milanu Davids zgubił formę. Odzyskał ją po migracji do Juventusu Turyn, gdzie wraz z Zinedinem Zidanem stworzył niezapomniany duet. Davids jako defensywny pomocnik był mrówką pracującą za plecami Zidana. Grając w Juventusie do Holendra przyległ na stałe pseudonim „Pitt Bull”, który w zasadzie trafnie odzwierciedla nieustępliwy charakter Davids na boisku i poza nim. Charakter ten dał o sobie znać m.in. na Mistrzostwach Europy w 1996 roku, kiedy do Edgar musiał w trakcie turnieju opuścić zgrupowanie, gdyż popadł w konflikt w ówczesnym trenerem Guusem Hiddinkgiem.\nW 1998 roku Davids miał kolejną szansę na uniesienie w górę Pucharu Ligi Mistrzów, ale w finaleJuventus uległ Realowi 1:0, choć piłkarz mógł doprowadzić w końcówce do dogrywki, ale po minięciu obrońców Realu strzelił wprost w ręce bramkarza.\nBardzo ważnego gola strzelił w meczy z Jugosławią w 1/8 finału MŚ w 1998 roku, kiedy to w doliczonym czasie zdobył bramkę na 2:1. Potem Holandia pokonała Argentynę i dotarła do półfinału, w którym odpadła po karnych z Brazylią. Edgar Davids został wybrany do najlepszej „11” mistrzostw.\nNa Mistrzostwa Europy w Belgii i Holandii w 2000 roku, jechał jako jedna z największych gwiazd piłki nożnej. Nawet koncern Nike w swojej reklamie obsadził Davidsa w roli głównej. Holandia grając u siebie była jednym z głównych faworytów. Davids grał dobrze, a reprezentacja szła jak burza aż do półfinału. W półfinałowym meczu z Włochami, lepszy nie wygrał, gra Włochów polegała głównie na bronieniu się, ale i Holendrzy okazali się mistrzami w niewykorzystywaniu rzutów karnych (dwa podczas spotkania i kolejne w konkursie rzutów karnych). Davids ponownie został wybrany do „Drużyny turnieju”.\nHolender spędził w Turynie 6 lat, stając się symbolem tego klubu, ale jak przystało na „złego chłopca” zaliczył też wpadkę. Było nią przyłapanie piłkarza na dopingu w 2001 roku.\nW 2003 roku Juventus ponownie grał w finale Ligi Mistrzów, tam Davids też mógł strzelić gola w końcówce spotkania… ale nie strzelił i Juventus znowu po karnych przegrało finał.\nW reprezentacji był okres posuchy, stara maszyna oparta o team z dawnego Ajaxu zaczęła przestawać działać, czego efektem było brak kwalifikacji do MŚ w 2002 r. Na Euro 2004 odświeżono kadrę, ale paru z dawnej gwardii pozostało, w tym Edgar Davids – motor drużyny. Trenerem Oranje był wówczasMarco van Basten. Davids jak zwykle nie zawiódł, ale jak to jest z pechowymi Holendrami, odpadli w półfinale po karnych. To był ostatni wielki turniej Edgara Davidsa.\nŚwietną forma na Euro, Holender zapewne zawdzięczał półrocznemu wypożyczeniu do FC Barcelony, klubu, który wówczas grał słabo i zajmował miejsce w środku tabeli, być może byłby w końcówce tabeli gdyby nie Ronaldinho. Davids od drugiej części sezonu 2003/2004 dał prawdziwy „Power” Barcelonie. Waleczność i hart ducha Holendra przełożyła się na grę jego kolegów, no i świetnie współpracował z Ronaldinho. To był początek wspaniałej Barcelony, którą widzimy dziś. W Barcelonie można było oglądać Davidsa, który gra bardziej ofensywnie, który w końcu mógł pozwolić sobie na atak i popis techniki. Te atuty rzadko mógł prezentować, bo niemal całe życie był defensywnym pomocnikiem od rozbijania akcji przeciwnej drużyny – w Barcelonie był to „najlepszy” Davids.\nSą dwie wersje dlaczego „Pitt Bull” nie został w klubie, w którym grało mu się tak dobrze. Jedna mówi o tym, że chciał wrócić do Włoch, w których spędził tyle lat, druga, że nie doszło do porozumienia w sprawie wynagrodzenia… W każdym bądź razie szkoda.\nNastępnie przeniósł się do Interu Mediolan, ale tam często siedział na ławce, w konsekwencji po roku opuścił klub i przeniósł się na wyspy do Tottenhamu Londyn. Tam zaliczył całkiem niezłe dwa sezony i przeszedł do klubu z którym zaczynał – Ajaxu Amsterdam. Powrót Davids do Ajaxu był wydarzeniem, 74-krotny reprezentant „Pomarańczowych” był grającą legendą holenderskiej piłki. Wywalczył z Ajaxem Puchar Holandii, strzelając w finale decydującego karnego w konkursie rzutów karnych. To było piękne ukoronowanie występów Davidsa w klubie z Amsterdamu. W lidze zajął drugie miejsce.\nW kolejnym sezonie już 35-letni Davids złamał nogę i pauzował przez parę miesięcy. Także coraz częściej piłkarz zaczynał i kończył mecze na ławce rezerwowych. Było jasne, że jest to zmierzch kariery Edgara Davidsa. Chcąc jeszcze pokopać piłkę, przeszedł do drugoligowego angielskiego klubuCrystal Place, rozgrywając tam sześć meczów. Karierę zakończył w 2010 roku, obejmując stanowisko menadżerskie w Ajaxie Amsterdam.\nEdgar Davids był trzonem Reprezentacji Holandii przez 10 lat. Czy jest spełnionym piłkarzem? Sądzę, że i tak i nie. Tak, bo grał w największych klubach Europy, wygrywał ligę, puchary krajowe i Ligę Mistrzów. Nie, bo te pokolenie było stać na więcej. Wielu twierdzi, że ta grupa holenderskich piłkarzy (bracia de Boer, Patrick Kluivert, Clarence Seedorf, Edwin van der Sar, Jaap Stam) nie wykorzystała swego potencjału i możliwości. Na trzech turniejach grali świetnie i odpadali pechowo po rzutach karnych.\nByć może gdyby Davids z kolegami z reprezentacji zdobył jakieś trofeum, stał by się legendą dorównywającej Gullitowi. Ale i tak zostanie zapamiętany jako nietuzinkowy, waleczny, błyskotliwy piłkarz i… ten co grał w okularkach. Warto też dodać, że Pele umieścił go na swojej liście 100 najlepszych żyjących piłkarzy.\nData i miejsce urodzenia: 25.04.1947/Amsterdam\nWicemistrz Świata z 1974 (RFN)\nMistrz Europy z 1976 (Jugosławia)\nZłota Piłka za najlepszego gracza MŚ w 1974\n3-krotny zdobywca Pucharu Europy (Ajax Amsterdam): 1971, 1972, 1973\nZdobywca Superpucharu Europy (Ajax Amsterdam): 1972\nZdobywca Pucharu Interkontynentalnego (Ajax Amsterdam): 1972\n9-krotny Mistrz Holandii (Ajax Amsterdam): 1966, 1967, 1968, 1971, 1973, 1982, 1983, oraz 1984 (Feyenoord)\n9-krotny zdobywca Pucharu Holandii (Ajax Amsterdam): 1966, 1967, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1983, oraz 1984 (Feyenoord)\n2-krotny król strzelców ligi holenderskiej\nMistrz Hiszpanii (FC Barcelona): 1974\n3-krotny zdobywca Złotej Piłki France Football: 1971, 1973, 1974\nNajlepszy piłkarz europejski w historii według FIFA: 2004\nTrzeci wśród najlepszych piłkarzy w historii według głosowania France Football\nDrugi w plebiscycie IFFHS na najlepszego piłkarza wszech czasów\nWybrany przez FIFA najlepszym holenderskim piłkarzem w historii\nPuchar Holandii (Ajax Amsterdam): 1986, 1987\nPuchar Zdobywców Pucharów (Ajax Amsterdam): 1987\nMistrzostwo Hiszpanii (FC Barcelona): 1991, 1992, 1993, 1994\nPuchar Hiszpanii (FC Barcelona): 1990\nSuperpuchar Hiszpanii (FC Barcelona): 1991, 1992, 1994\nPuchar Zdobywców Pucharów (FC Barcelona): 1989\nPuchar Europy (FC Barcelona): 1992\nSuperpuchar Europy (FC Barcelona): 1993\nHendrik Johannes Cruyff urodził się 25 kwietnia 1947 w Amsterdamie. Ten były holenderski piłkarz, a potem wielki trener jest jednym z najlepszych zawodników w historii piłki nożnej. Trzykrotnie wygrał plebiscyt o Złotą Piłkę (1971, 1973 i 1974).\nNajlepszy okres w karierze spędził w rodzinnym Ajaxie Amsterdam. Poza tym odnosił sukcesy w FC Barcelonie i reprezentacji Holandii. Jako szkoleniowiec stworzył wielki dream team FC Barcelony.\nPoza ojczystym krajem jego nazwisko zapisuje się Cruyff (oryginalnie Cruijff).\nOd najmłodszych lat Jopie, jak nazywała go matka, spędzał całe dnie na grze w piłkę nożną. Ponoć w przeciągu dwóch tygodni zużywał dwie pary butów. W wieku 10 lat został wyłowiony przez skautów Ajaxu.\nGdy miał 12 lat, umarł mu ojciec. Był to duży wstrząs dla młodego chłopca. Dwa lata później zaczął pracować jako pomocnik przy utrzymywaniu murawy stadionu Ajaxu. Cały czas grał i doskonalił technikę.\nGra w Ajaxie\n24 października 1964 roku jako siedemnastolatek zadebiutował w towarzyskim spotkaniu Ajaxu z Helmondią ’55. Prawdziwy debiut w oficjalnym spotkaniu miał miejsce 14 listopada 1964 przeciwko drużynie FC Groningen. Cruyff strzelił swoją pierwszą bramkę.\nW następnym sezonie przebojem wdarł się do podstawowego składu Ajaxu, który to klub zdobyłmistrzostwo. Cruyffa zauważył selekcjoner reprezentacji Holandii. Zawodnik wyróżniał się dryblingiem, szybkością oraz nieszablonową wizją gry.\nDebiut w meczu międzypaństwowym Holandii zaliczył 7 września 1966 roku z Węgrami i w końcówce spotkania strzelił wyrównującą bramkę.\n6 listopada 1966 (11.11.1966?), w drugim meczu w reprezentacji, z Czechosłowacją na Stadionie Olimpijskim w Amsterdamie, Cruyff jako pierwszy w historii reprezentant Holandii otrzymał czerwoną kartkę za bójkę na boisku. Po tym towarzyskim meczu został zdyskwalifikowany przez krajową federację i mógł powrócić na boisko dopiero 13 września 1967, strzelając od razu jedynego gola w meczu z NRD.\nW sezonie 1966/1967 Ajax po raz kolejny zdobył mistrzostwo Holandii (a nawet dublet), a młody napastnik został królem strzelców z dorobkiem 33 goli. W następnym sezonie drużyna utrzymała trofeum mistrza, a Cruyffa wybrano najlepszym piłkarzem w Holandii. W 1969 Ajax doszedł do finału Pucharu Europy, w którym uznał wyższość AC Milan przegrywając 1-4.\nW wieku 20 lat zdobył aż 6 bramek w jednym meczu. Pierwszy raz z numerem „14”, potem już na stałe do niego przypisanym, zagrał 30 listopada 1970. W Ajaxie i reprezentacji Holandii grał z tym numerem do końca kariery. Z Cruffem w składzie Ajax osiągnął niesamowitą serię trofeów zdobywając najważniejsze puchary w klubowej piłce nożnej. Holendrzy aż trzykrotnie zdobywali Puchar Europy (w latach 1971-1973), raz, w 1972 roku, byli zwycięzcami Pucharu Interkontynentalnego. Ich styl określono mianem futbolu totalnego. W 1971, gdy jego Ajax po raz pierwszy sięgnął po Puchar Europy, Cruyff zdobył swoją pierwszą Złotą Piłkę.\nW kolejnym sezonie Holender strzelając 25 bramek, stał się królem strzelców Eredivisie. Do drużyny dołączyły nowe wielkie gwiazdy – Ruud Krol, a także Johan Neeskens. Ajax wygrał wszystko co było do wygrania.\n13 sierpnia 1973 roku, Johan Cruyff przeniósł się do FC Barcelona. Transfer był skomplikowany, gdyż hiszpańska federacja zabraniała zatrudniać zagranicznych piłkarzy i mógł w związku z tym dojść do skutku dopiero po trzech latach starań, mimo sprzeciwu prezydenta Ajaxu, Van Praaga, który nie chciał stracić swojej gwiazdy. Negocjacje przedłużały się, a włodarze Barcelony rozpoczęli starania o transfer niemieckiego piłkarza – Gerharda Mullera. Kwota transferu wynosiła 1.3 mln dolarów, co było wówczas rekordem świata. Indywidualny kontrakt opiewał na 1 milion dolarów.\nJuż w swoim pierwszym sezonie Cruyff zmienił oblicze zespołu. W debiucie, który przypadł na 28 października, Barça wygrała 4-0 z Granadą, a debiutant strzelił 2 gole. Od chwili pierwszego występu Holendra drużyna ani razu nie przegrała przez 26 spotkań, co jest do dziś rekordem klubu. FC Barcelona zdobyła dzięki temu pierwsze od 14 lat mistrzostwo Hiszpanii.\nJednym z najsłynniejszych goli Cruffa, był strzelony w powietrzu, w ekwilibrystyczny sposób, gol w meczu z Atletico Madryt. W meczu z Realem na Estadio Santiago Bernabéu 17 lutego 1974 roku Barcelona wygrała aż 5-0, co było najwyższa porażką Królewskich w derbach Hiszpanii, dopiero w 2010 r. rekord ten został wyrównany.\nPunkt przełomowy w karierze piłkarza to Mistrzostwa Świata 1974 w Niemczech. Zespół holenderski zakwalifikował się do nich po długiej przerwie, trwającej od 1938 roku. W 6 spotkaniach w drodze do finału Holendrzy zdobyli aż 14 bramek, tracąc tylko jedną. Drużynę prowadził legendarnyMichels, a dyrygentem był boski Johan. W finale niestety przegrali z Niemcami.\nCruijff zdobył po raz kolejny Złotą Piłkę.\nKolejny sezon w Barcelonie był mniej udany. Niedługo potem trener Michels rozstał się z klubem, zaś jego następca Hennes Weisweiler wprowadził w drużynie żelazną dyscyplinę i popadł w konflikt z Cruyffem.\nPiłkarz był wciąż czołową postacią reprezentacji Holandii na Mistrzostwach Europy 1976 roku. „Oranjes” zdobyli wówczas brąz, który był raczej dużym rozczarowaniem. Po półfinałowym meczu zCzechosłowacją Cruijff obraził się, opuszczając zgrupowanie. Kibice i dziennikarze zbojkotowali mecz o 3. miejsce.\nPo udanych eliminacjach Cruijff tym razem odmówił wyjazdu na MŚ w Argentynie 1978 potępiając juntę wojskową w tym kraju. W 1977 miała miejsce próba porwania go. Dorobek reprezentacyjny największego holenderskiego futbolisty to 33 bramki w w 48 meczach (w 33 był kapitanem).\nW sezonie 1977/1978 Barcelona zdobyła Puchar Hiszpanii oraz trzecie wicemistrzostwo z rzędu. Będący na skraju bankructwa Cruyff (zainwestował bowiem w chybiony interes w Lleidzie) przeniósł się do USA i przyjął korzystając z korzystnej propozycji klubu tamtejszej ligi. W Barcelonie rozegrał 227 spotkań (139 w La Liga, 7 w Pucharze Europy, 8 w Pucharze Hiszpanii, 26 w Pucharze UEFA, 47 w meczach towarzyskich) i zdobył w nich 88 goli.\nNa początku kusił Cruyffa New York, on trafił jednak do Los Angeles Aztecs. W debiucie 23 maja 1979 zdobył 2 gole. Po sezonie został uhonorowany wyróżnieniem dla najbardziej wartościowego zawodnika North American Soccer League (NASL).\nPotem trafił do Washington Diplomats i tam uzyskał kolejną nagrodę dla najlepszego piłkarza ligi, po czym powrócił do Europy. W marcu 1981 na krótko trafił do Levante UD. Następnie znowu na krótko powrócił do Washington Diplomats, a w wieku 34 lat wylądował ostatecznie w Ajaxie.\nW sezonie 1981/82 zdobył kilka wyjątkowych goli, a zakończył go z dorobkiem 14 bramek. Do historii przeszło niekonwencjonalne wykonanie rzutu karnego w spotkaniu z Helmond Sport w 1982 roku. Zamiast strzelić z 11 metrów do bramki, podał w bok, do kolegi z zespołu który oddał mu piłkę, a Cruyff strzelił do bramki.\nW wieku 36 lat przeszedł do Feyenoordu Rotterdam. Po jego przyjściu niemogący przełamać dominacji Ajaxu klub z portowego miasta zdobył pierwszy od 9 lat tytuł, do którego dołożył puchar kraju.\nPodczas kariery powszechnie określany był mianem piłkarza 2000. roku, bo zdaniem wielu wyprzedzał swoje czasy. Głównymi jego walorami były:\nprzewidywanie zdarzeń na boisku,\nCruijff był urodzonym przywódcą, najczęściej kapitanem drużyn w których występował.\nJego największym piłkarskim autorytetem był Michels.\nPo zakończeniu kariery zawodniczej Cruyff szybko powrócił do wielkiej piłki. Na początku rozpoczął pracę w Ajaxie jako dyrektor techniczny (trenerem był wówczas Leo Beenhakker), a rok później, w 1985 objął funkcję szkoleniowca pierwszej drużyny.\nZ Ajaxem zdobył dwukrotnie Puchar Holandii, a w 1987 zdobył Puchar Zdobywców Pucharów. Rok później dotarł do finału tegoż pucharu, w którym przegrał.\nUczył piłkarzy myśleć na boisku. Największe sukcesy jako trener Cruyff odniósł w Barcelonie. Prowadził tę drużynę w 306 spotkaniach hiszpańskiej ekstraklasy, z czego uzyskał bilans wygrana-remis-porażka: 183-69-54.\nZ Barceloną zaczął pracę w roku 1988. Od początku preferował ofensywny styl. W pierwszym roku pracy Holender zdobył z Barceloną Puchar Zdobywców Pucharów, pokonując w finale Sampdorię Genua 2-0. Duży wkład w sukcesy mieli sprowadzeni przez Holendra piłkarze. Holender przeprowadził kilka ryzykownych transferów – m.in. w 1989 kupił Michaela Laudrupa czy młodego Christo Stoiczkowa, aż za 4,5 mln dolarów.\nW 1990 Barcelona zdobyła Puchar Króla, pokonując w finale odwiecznego rywala z Madrytu.\nRok później było mistrzostwo i kolejny finał Pucharu Zdobywców Pucharów.\nW 1992 Barcelona obroniła tytuł i sięgnęła po raz pierwszy po Puchar Europy. Pokonała w finale Sampdorię Genua 1:0.\nDzięki temu tryumfowi na Wembley, Cruyff stał się trzecim piłkarzem, który zdobył Puchar Europy jako zawodnik i jako trenera Barca trzecim klubem, który zdobył wszystkie trzy europejskie puchary.\nDo tego sukcesu dorzucił jeszcze Superpuchar Europy w 1993 roku pokonując Werder Brema.\nBarcelona zdobywała tytuł mistrza Hiszpanii nieprzerwanie do 1994. Następne sezony nie były już tak udane, a Cruyff popadł w konflikt z władzami klubu.\nCruyff konsekwentnie odrzucał kolejne oferty pracy jako trener. Nigdy nie został selekcjonerem reprezentacji swojego kraju.\nDziś jest „szarą eminencją” Barçy, która często doradza i ma wpływ na decyzje klubu.\nJohan Cruyff jest od 2 grudnia 1968 lat żonaty z Danny Coster. Jak sam twierdzi małżeństwo z nią było najlepszym co spotkało go w życiu. Rodzina żyje w Barcelonie.\nZ końcem sezonu 2007/2008 Ajax Amsterdam na stałe wycofał numer 14, w którym grał Cruyff, tłumacząc to jego nieocenionym wkładem w rozwój klubu.\n Cruyff i van Gaal zdobywali Superpuchar Europy\nSir Robert „Bobby” Charlton\nData i miejsce urodzenia: 11.10.1937, Ashington(Anglia)\n9 lutego 1953 uczeń Bedlington Grammar School- Robert Charlton- został zauważony podczas jednego z meczów swej drużyny East Northumberland, przez jednego ze skautów Manchesteru United. Charlton udał się na testy w tym wielkim klubie i pomimo ofert kilku innych zespołów, podpisał kontrakt z Czerwonymi Diabłami. Miał wtedy 15 lat. Został jednym ze sławnych „Busby Babes”- młodych, utalentowanych piłkarzy, którzy pojawili się w Manchesterze dzięki dobrej polityce klubowej. Wypracowywał swoją pozycję w klubie, grając w zespołach młodzieżowych i regularnie strzelając bramki. Swój debiut ligowy zaliczył w październiku 1956 roku, w spotkaniu przeciwko Charlton FC.\nW pierwszym sezonie swoich występów w barwach United zdobył 12 bramek w 14 spotkaniach. Przyczynił się w ten sposób do zdobycia przez Czerwone Diabły mistrzostwa Anglii. Charlton był bardzo ważnym punktem drużyny, która w kolejnym sezonie, jako pierwszy angielski klub, rywalizowała w Pucharze Europy. Manchester doszedł aż do półfinału, ulegając w nim obrońcom tytułu, Realowi Madryt. Ich reputacja wzrosła jeszcze bardziej w kolejnym sezonie. W bardzo zaciętych spotkaniach ćwierćfinałowych z Red Star Belgrad wykrzesali z siebie wszystko co najlepsze i, z dużą pomocą Charltona, który w wyjazdowym meczu dwukrotnie wpisał się na listę strzelców, awansowali do czołowej czwórki Pucharu Europy. W bardzo dobrych nastrojach wracali samolotem do Anglii, myśląc o kolejnych meczach ligowych.\nSamolot, którym gracze i sztab szkoleniowy Manchesteru wracali do domu, wylądował w Monachium w celu zatankowania paliwa. Postój w Niemczech odbywał się w pogarszających warunkach pogodowych. Kiedy pasażerowie zostali wezwani do powrotu na pokład maszyny, padający śnieg z marznącym deszczem spowodował oblodzenia pasa startowego. 2 razy odkładano wylot samolotu z lotniska, co wywołało niepokój pasażerów. Zostali oni poinformowani o konieczności ponownego opuszczenia maszyny, dopóki nie zostanie usunięta drobna usterka. Po powrocie na pokład Charlton oraz jego kolega Dennis Viollet zamienili się miejscami z Tommym Taylorem oraz Davidem Peggiem, którzy zdecydowali, że będą bezpieczniejsi w tylnej części samolotu. Podczas kolejnej próby startu samolot przeciął ogrodzenie lotniska, a jego skrzydło uderzyło w dom i razem z częścią ogona oderwało się od reszty maszyny i uderzyły w drzewo, po czym zatrzymały na śniegu. Bobby Charlton, przymocowany pasem w fotelu, wypadł z kabiny. Został zauważony przez bramkarza Manchesteru, Harry’ego Gregga, który wyszedł z katastrofy prawie bez szwanku. Chwycił leżących w śniegu Charltona oraz Violleta i odciągnął z dala od niebezpiecznej strefy, obawiając się kolejnego wybuchu.\nCharlton był pierwszym ocalałym, który opuścił szpital- wrócił do Manchesteru 14 lutego 1958 roku, 8 dni po katastrofie. Drużyna Czerwonych Diabłów musiała być budowana od podstaw i nikt nie wiedział, czy ocalali w wypadku zawodnicy będą w stanie grać na takim samym poziomie jak wcześniej.\nNastępnie został dyrektorem drużyny Wigan Athletic, po czym kilka lat spędził w Republice Południowej Afryki. Założył kilka szkółek piłkarskich w Wielkiej Brytanii, Kanadzie czy też Australii. W 1984 roku zaproponowano mu zostanie członkiem rady dyrektorów w Manchesterze United, częściowo ze względu na jego wiedzę o piłce nożnej, a częściowo dlatego, że uznano, że klub potrzebuje słynnej „nazwy” na pokładzie po rezygnacji Sir Matta Busby’ego. Jego obecność w klubie była czynnikiem uspokajającym dla fanów Czerwonych Diabłów, kiedy klub ten, w 2005 roku, został przejęty przez Malcolma Glazera. W 2008 roku, 50 lat po katastrofie w Monachium, Manchester United wygrał Ligę Mistrzów, a Charlton początkowo odmówił przyjęcia medalu zwycięzców, twierdząc, że nie zasługuje na tą nagrodę, gdyż nie uczestniczył w decydujących meczach Pucharu Europy 50 lat wcześniej.\nGeorge Best był pierwszym dzieckiem Dickie Besta i Anne Best. Dorastał w rodzinnym mieście wraz z piątką rodzeństwa: czterema siostrami i bratem. W wieku 11 lat uzdolniony naukowo Best dostał się do Grosvenor High School, ale wkrótce potem zaczął coraz częściej chodzić na wagary i unikać uczęszczania do szkoły na zajęcia. Szkoła ta specjalizowała się w bardzo popularnym w tamtych czasach na wyspach sporcie – rugby. Gdyby nie buntowniczy charakter Best, kto wie czy nie zostałby gwiazdą rugby. Jednak los sprawił inaczej i po wydaleniu go z Grosvenor High School przeniósł się doLisnasharragh Secondary School, gdzie spotkał swoich przyjaciół ze szkoły podstawowej.\nPołączyła ich ponownie bliska przyjaźń i miłość do piłki nożnej. Wspólnie cały wolny czas poświęcali na trenowanie tego sportu. W tym momencie talent Besta dopiero zaczynał rozkwitać i dawać o sobie znać światu i samemu piłkarzowi.\nSwoją prawdziwą przygodę z piłką nożna rozpoczął w wieku 14 lat w lokalnym klubie piłkarskimCregagh Boys Club. Niedługo potem bo już w wieku 15 lat George Best został zauważony przezobserwatora angielskiej drużyny Manchesteru United, Boba Bishopa. Bishop poinformował telegramem ówczesnego trenera drużyny Manchesteru Matta Busby słowami: „Myślę że znalazłem Ci geniusza” .\nNie trwało długo gdy przeniósł się do Manchesteru na okres próbny, by w wieku 17 lat, a dokładnie 14 września 1963 zadebiutować w pierwszej drużynie angielskiego klubu w wygranym meczu 1 – 0 z drużyną West Bromwich Albion.\nMecz odbył się na historycznym już stadionie Manchesteru Old Trafford. Genialne dziecko piłki nożnej było niestety za młode, aby przebić się do pierwszej drużyny nowego klubu i przez połowę pierwszego sezonu większość czasu spędził na ławce. Jego druga szansa na pokazanie się przed publicznością w Manchesterze przyszła 28 grudnia tego samego roku. Trener Matt Busby dał Bestowi szansę do gry w meczu z drużyną Burnley F.C. Dla Sir Matt’a Busbiego od samego początku było wiadomo, że 16-letni, chudy chłopak z Belfastu jest kimś wyjątkowym. W meczu tym, młody zawodnik strzelił swojego pierwszego gola, a sam mecz zakończył się zwycięstwem Manchesteru United wynikiem 5 – 1.\nTo właśnie wtedy pierwsza dywizja angielskiej piłki nożnej dostrzegła wschodzącą gwiazdę i jego pierwszego strzelonego gola. Po meczu Busby uznał że Best zasługuje na częstszą grę. Jak powiedział, tak zrobił. Po Nowym Roku George Best zaczął regularnie grywać występując w 26 meczach i strzelając 6 goli. Sezon Manchester zakończył na drugim miejscu, cztery punkty za drużyną Liverpoolu. Kolejny sezon 1964/1965 był dla Manchesteru United i Besta lepszy, udało im się zdobyćtytuł mistrzowski, a Best grywał regularnie.\nDo eksplozji talentu Besta doszło w 1966 roku. Wtedy to Best strzelił dwie bramki Benfice Lizbona w wygranym przez Manchester United meczu, w ćwierćfinale Pucharu Europy. Od tamtego momentu George Best stał się prawdopodobnie najważniejszym graczem angielskiej drużyny i to właśnie wtedy oficjalnie nadano mu pseudonimy „Piąty Beatles” i „Chłopak z Belfastu”. Stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych piłkarzy na wyspach i w Europie.\nSezon 1967/1968 przyniósł Bestowi kolejne trofeum – zwycięstwo w Pucharze Europy po wygranym meczu z Benficą Lizbona aż 4:1. Dla Besta ten sezon był o tyle udany, że po za wygraną zespołu udało mu się także zdobyć tytuł Europejskiego Piłkarza Roku i nominację do honorowego tytułu Najlepszego Piłkarza Roku Na Świecie.\nPoczątek problemów Besta\nW roku 1969 Best otworzył dwa nocne kluby w centrum Manchesteru, były to „Oscar” i „Slack Alice”. Poza nocnymi klubami stał się właścicielem paru butików z modną odzieżą w partnerstwie z innym dość znanym piłkarzem Manchesteru United Mike’em Summerbee.\nJednakże mimo skutecznego działania biznesowego rozwinął w sobie mniej pozytywne cechy, takie jakalkoholizm i nałóg hazardu. Stał się kobieciarzem i zaczął spotykać się z gwiazdami estrady i znanymi modelkami. Jak sam podkreślał – roztrwonił cały majątek na kobiety, alkohol i samochody. W tym okresie stały się one dla niego najważniejszym celem w życiu.\nZ dnia na dzień osiągał dno, a właściciele Manchesteru United coraz częściej myśleli co powinni zrobić z takim człowiekiem. W końcu działacze „Czerwonych Diabłów” nie mieli wyboru i zdecydowali zrezygnować z pobłażania Bestowi i zakończyć z nim oficjalną współpracę. Trener i działacze nie widzieli miejsca w zespole dla człowieka z problemem alkoholowym, który nie potrafi sobie z nim poradzić i była to jedyna metoda jaka im pozostała.\nPrzez kolejne osiem lat swojej kariery, a raczej imitacji wcześniejszej kariery, Best tułał się po wielu klubach. Mimo to, że nadal czarował swoimi umiejętnościami, z żadnym z klubów w których grał, nie osiągnął żadnych sukcesów takich jak z Manchesterem, a nawet do nich zbliżonych.\nPierwszym z klubów do którego się przeniósł w 1974 roku był afrykański Jewish Guild. Źle znosił krytykę związana z jego opuszczaniem treningów i nieprofesjonalnego podejścia do gry. Podczas krótkiego pobytu w tym zespole to on był głównym powodem, dla którego na stadion przychodziło tysiące widzów.\nW afrykańskiej drużynie zagrał pięć oficjalnych meczów i w grudniu 1975 roku przeniósł się z powrotem do Europy, do irlandzkiego klubu Cork Celtic. Podobnie jak w drużynie Jewisg Guild tutaj także przyciągał ogromną liczbę widzów, ale nie był w stanie już im zaimponować, ani strzelić gola. Zagrał tylko trzy oficjalne ligowe gry w ciągu całego pobytu w Cork Celtic. Będąc tam na tymczasowej umowie musiał pokazać, że warto podpisać z nim normalny kontrakt. Niestety nie udało mu się to – ani trochę nie przypominał siebie z wcześniejszych lat. Zakończyło się to odejściem z klubu i wyruszeniem do kolejnego.\nW 1976 roku trafił do FC Fulham, a więc ponownie do Anglii. W angielskim klubie spędził sezon 1976/1977, w którym nastąpiło częściowe odrodzenie formy. Co prawda nie był już taki szybki jaki kiedyś, ale znowu zaskakiwał swoimi technicznymi umiejętnościami. Ten okres zaowocował spotkaniem w drużynie Fulham swojego starego kompana do picia Rodneya Marsha. W późniejszym etapie życia otwarcie przyznał, że mimo braku zwycięskich zaszczytów w drużynie Fulham, bardzo podobał mu się czas, który tam spędził. Można domyślać się, że przypominał mu on jego najlepsze lata z drużyny Manchesteru.\nPo sezonie odszedł z angielskiej drużyny by przenieść się do Stanów Zjednoczonych Ameryki. Grał tam w trzech klubach piłkarskich: Los Angeles Aztecs, Fort Lauderdale Strikers oraz San Jose Earthquakes. Rozkoszował się tam anonimowością, której brakowało mu w Anglii. Ponownie mógł pokazać swoje umiejętności.\nGrając w pierwszym swoim sezonie z drużyną Los Angeles Aztec zdobył 15 goli w 24 meczach. Został dzięki temu osiągnięciu wybrany najlepszym pomocnikiem amerykańskiej ligi piłki nożnej. Podczas swojego trzyletniego pobytu w Stanach Zjednoczonych udało mu się także wraz ze swoim menadżerem Ken’em Adam’em otworzyć „Bestie’s Beach Club”, który został później przemianowany na „The Underground” na cześć Londyńskiego systemu metra. Klub działał efektywnie do około 1990 roku.\nW 1979 ponownie powrócił do Europy rozpoczynając grę w szkockim klubie Hibernian. Spędził tam dwa lata bez godnych odnotowania sukcesów czy wydarzeń. Podobnie było w jego kolejnych klubach Bournemouth, Brisbane Lions, Testimonial i Tobermore United. Północno Irlandzki Tobermore United był jego ostatnim w karierze klubem, tak więc skończył karierę tam gdzie ją rozpoczął – w swojej ojczyźnie.\nPo za karierą klubową George Best rozegrał w reprezentacji Północnej Irlandii 37 meczy strzelając 9 bramek. Była to drużyna dość słaba i nie udało mu się odnieść z nią żadnych sukcesów. Zakończenie kariery przyniosło Bestowi kolejny życiowy upadek, trafił na trzy miesiące do więzienia za jazdę samochodem pod wpływem alkoholu.\nKilka lat temu wystąpił w angielskiej telewizji wyraźnie pijany. Jego daleki od sportowego tryb życia doprowadziło do transplantacji wątroby w 2000 roku. Stan zdrowia Georga wyraźnie pogorszył się w2005 roku i trafił on do szpitala w stanie ciężkim. 25 listopada zmarł.\nGeorge Best jest uważany za jednego z piłkarzy o największym naturalnym talencie sportowym. Był nawet często porównywany do Edson Arantes do Nascimento (Pelé), Erica Cantony, a nawet „boskiego” Diego Armando Maradony, jednak z powodu problemów ze sobą wielka kariera Besta szybko się skończyła. On sam dobrze wiedział, że mógł osiągnąć znacznie więcej, mówiąc kiedyś półżartem: „Żebym tyle nie pił, nikt by nie słyszał o Pele i Maradonie” .\nKibice nazywali go często „Piątym Beatlesem” ze względu na wygląd i jego fryzurę, która nadawała mu wygląd do złudzenia przypominający doskonałych muzyków. Zawodnik, o którym sam Pele powiedział: „To najlepszy piłkarz na świecie” cieszył się szacunkiem i dosłowną miłością kibiców, fanów i specjalistów piłki nożnej.\nFranz Beckenbauer uznawany jest za najlepszego obrońcę wszech czasów. Jest także jednym z najbardziej utytułowanych piłkarzy w historii. Beckenbauer to największa legenda niemieckiej piłki. Przez ponad dekadę przyczyniał się do największych sukcesów niemieckiej piłki, zarówno reprezentacyjnej jaki i klubowej. Zyskał przydomek „Cesarz”, bo jako jeden z dwóch zawodnikówzdobył Mistrzostwo Świata jako piłkarz i trener. Posiadał nienaganną technikę, a jego gra była niezwykle elegancka i pomysłowa. W rzeczywistości był piłkarzem bardzo wszechstonnym. Grając jako „stoper”, często brał się za rozgrywanie piłki, a także uczestniczył w atakach, zmieniając funkcję i postrzegania „libero”.\nFranz Beckenbauer urodził się w roku zakończenia II wojny światowej i wychowywał się w ruinach Monachijskiego miasta w „lepszej”: części powojennych Niemczech. Był drugim dzieckiem Franza Beckenbauera Sr. i jego żony Antonie. Ojciec Franza nie był wielkim fanem piłki nożnej jednak nie wpłynęło to na młodego Beckenbauera, który rozpoczął swoją przygodę z piłką nożną wieku 9 lat z zespołem SC Monachium ’06. Zaczynał jako środkowy pomocnik, a jego pierwszym idolem piłkarskim był Fritz Walter. Problemy finansowe klubu sprawiły, że musiał przejść do miejscowego rywalaBayernu Monachium. Tam też pozostał przez kolejne 18 lat!\nPo tym niezwykłym osiągnięciu Beckenbauer rozstał się z reprezentacją i wziął się za trenerkę klubową. Pierwszą team z którym pracował był francuski Olympique Marsylia, lecz był to tylko czteromiesięczny epizod, po którym zmienił posadę na dyrektora technicznego klubu.\nW 1998 roku został został także wiceprezesem Niemieckiego Związku Piłki Nożnej, przyczyniając się do zorganizowania w 2006 r. Mistrzostwo Świata w Niemczech.\nFranz Beckenbauer nigdy nie schodził poniżej swego wysokiego poziomu, w plebiscycie Franz Football był obecny w pierwszej piątce aż 10 razy! Zajął drugą pozycję za Johanem Cruyffem, w rankingu IFFHS (Międzynarodowa Federacja Historyków i Statystyków Futbolu) europejskiego piłkarza XX wieku oraz trzecią pozycję wśród piłkarzy świata. Mecz pożegnalny Beckenbauera z klubem z Monachium odbył się z 33-letnim opóźnieniem (2010), gdyż w 1977 roku, ówczesne włodarze klubu nie zgodzili się, aby w szczególny sposób pożegnać ikonę Bayernu.


Jeep Safari czyli samochodem terenowym po Bułgarii\nJeep Safari czyli samochodem terenowym po bezdrożach Bułgarii\nAutor: tucoo.pl. Data ostatniej modyfikacji: 3 styczeń 2014\nJedną z atrakcji oferowanych turystom w Bułgarii jest Jeep Safari. Bułgarscy kierowcy przewiozą nas samochodami terenowymi po bezdrożach Bułgarii. Dzięki temu lepiej poznamy okolice wokół wspaniałych bułgarskich kurortów\nJeep Safari po bezdrożach Bułgarii (fot. własna)\nJedną z atrakcji, którą oferują zarówno lokalne, jak i rodzime biura podróży w ramach oferty wycieczek lokalnych w Bułgarii jest Jeep Safari. Koszt około 40 euro może zastanawiać każdego czy warto. Jest to na pewno bez wątpienia rodzaj aktywnego wypoczynku. Organizatorzy właściwi, czyli rodowici Bułgarzy, zapewniają dzień pełen atrakcji. Poranne spotkanie aby sprawdzić czy zgadza się liczba uczestników wygląda zupełnie niewinnie. Przygoda rozpoczyna się w momencie zatrzaśnięcia drzwi samochodu. Oczywiście wycieczka, jak można się domyślić, nie odbywa się uliczkami Słonecznego Brzegu. Szybko wyjeżdżamy poza pełen przepychu kurort. Otwierają się prawdziwe wrota Bułgarii. Natura i piękno. Zwierzęta i skromne górskie miejscowości. Zwyczajni ludzie, spokojnie witający każdy dzień. Dostrzeżemy suszące się na wietrze papryki, dojrzewające w słońcu winogrona. Od razu widzimy różnicę i zdajemy sobie sprawę jak bardzo Słoneczny Brzeg różni się od miejsc, które na nas czekają tego dnia. Dlatego niektórzy twierdzą, że by poznać smak Bułgarii trzeba wyjechać poza kurorty. Spotkać się z rodowitymi mieszkańcami. Niestety widać gołym okiem, iż Bułgaria należy do jednych z najuboższych Państw Unii Europejskiej. Jednak ta nie naruszona, jeszcze dziewicza przyroda zachęca by tu przyjechać.\nAby nie było zbyt nudno organizatorzy żwawo kierują ciągiem samochodów. Po drodze przerwa na lunch w lokalnej gospodzie. Oczywiście nie obędzie się bez sałatki szopskiej i rakiji. Szczęściarze będą mieli okazje przyjrzeć się jak wyglądają przygotowania do bułgarskiego wesela. Na trawienie najlepsza lokalna muzyka i nauka tradycyjnego tańca. Wszystko przepełnione pozytywnymi emocjami.\nSzybko mija dzień, czas wracać do kurortu. Jeep Safari w Bułgarii to taka odskocznia od plażowania. Nagle okazuje się, iż Bułgaria to nie tylko plaża i morze. To przede wszystkim góry, dzika roślinność i zwierzyna. A kurort oderwany jest zupełnie od reszty. Sami porównajcie i oceńcie czy dzień spędzony z prawdziwą Bułgarią wart jest tej ceny.\nZdjęcia z bułgarskiego Jeep Safari\nCopyright © 2012-2022 tucoo.pl. All Rights Reserved.\nPolityka prywatności Kontakt Znajdź nas w Google+\nPolecane strony Mapa strony


Doskonal się, bądź otwarty - Stowarzyszenie Jaworzno Moje Miasto -\nNapisany przez emilia Data 14 października 2014 Kategoria frontpage\nTo motta, którymi kieruje się w życiu prywatnym i zawodowym Maciej Senior – dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr 1 w Jaworznie.\nUrodził się Chrzanowie, ale jest nierozerwalnie związany z Jaworznem. Swą edukację rozpoczął w 1971 roku, w nowo powstałej wówczas Szkole Podstawowej nr 15, następnie uczył się w Liceum Ogólnokształcącym nr 1. Studiował na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. Pracę zawodową rozpoczął jako nauczyciel wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 1 im. Tadeusza Kościuszki w Jaworznie, w której pracuje do dzisiejszego dnia.\nInteresuje go sport, muzyka, „dobra książka”, turystyka, a ostatnio szeroko rozumiana oświata.\nJaworzno postrzega jako miasto, które ciągle się rozwija, które z dnia na dzień staje się coraz piękniejsze. Docenia rozwiązania komunikacyjne, realizację nowych inwestycji, coraz piękniejsze budynki szkół, przedszkoli i innych placówek oświatowych. Za rozsądne uważa rozwiązania związane z funkcjonowaniem oświaty w mieście, czego przykładem jest dostrzeżone\ni docenione przez rodziców powstanie kierowanego przez pana Macieja Zespołu Szkolno – Przedszkolnego nr1. Zespół Szkolno – Przedszkolny to miejsce, w którym stale wprowadzane są różne rozwiązania podnoszące jakość pracy placówki. W przedszkolu i szkole realizowane są projekty edukacyjne, do nauczania wprowadzono e-platformę ,a wychowankowie przedszkola włączani są do działań szkolnych.\nW jego szkole funkcjonuje Akademia Wszechstronnego Rozwoju Ucznia. To tak jakby zabawa w uczelnię wyższą, której studentami są uczniowie szkoły podstawowej. Dziekanaty, kierunki studiów – z tym wszystkim dzieci mają możliwość zapoznać się już w tak młodym wieku. Akademia Wszechstronnego Rozwoju Ucznia prezentowana była przez p. Macieja na konferencji międzynarodowej “Jakość edukacji czy i jakość ewaluacji” w Zakopanem jako jeden z 20 najciekawszych projektów nadesłanych z całej Polski. Plakat prezentujący działalność AWRU zamieszczony został wśród materiałów pokonferencyjnych (wersja elektroniczna) oraz przesłany\ndo Ministerstwa Edukacji Narodowej (wersja papierowa). Działalność Akademii podsumowywana jest na corocznym sympozjum naukowym (w tym roku w sympozjum uczestniczyła grupa zaprzyjaźnionych Hiszpanów).\nBardzo chwali łączenie szkół w zespoły. Uważa, że dzięki temu dzieci mają możliwość nawiązania bliskich, dłuższych relacji ze swoimi kolegami, już od wieku przedszkolnego, aż do wieku gimnazjalnego. Poza tym dzieci nie są w takim wypadku narażone na ciągłe zmiany otoczenia, , a praca z nimi ma charakter ciągły przez kilkanaście lat, co jest ogromnie ważne w kontekście rozwijania talentów, zainteresowań ale i w pracy związanej z wyrównywaniem deficytów, braków.\nBiblioteka Miejska, nowy rynek, GEOsfera, boiska powstające przy szkołach – to tylko kilka z wielu przykładów zmieniającej się rzeczywistości naszego miasta. To również miasto, które daje mu, jako mieszkańcowi, a równocześnie pełniącemu ważną funkcję zawodową, ogromną przestrzeń do działania. Kierowanie tak dużą placówką, składającą się z dwóch funkcjonujących na zupełnie innych zasadach jednostek, to z jednej strony ogromne wyzwanie, ale i ogromna motywacja do działania, zwłaszcza, iż służy ona właśnie mieszkańcom Jaworzna.\nWcześniejsze: Umowa rozliczona\nNext: Ruszyła kampania JMM


Urząd Gminy Łysomice: Zaprojektowanie i wykonanie przebudowy dróg gminnych w gminie Łysomice cz.I\nOgłoszenie nr 535612-N-2018 z dnia 2018-03-23 r.\nStatus dokumentu: Data wejścia w życie 2018-03-23.\nTreść dokumentu: Zaprojektowanie i wykonanie przebudowy dróg gminnych w gminie Łysomice cz.I\nData wszczęcia postępowania: piątek 2018-03-23.\nData końca składania ofert: środa 2018-04-11.\nOgłoszenie BZP drogi 2018 cz IPDF 5.8 MB\nSIWZ Drogi 2018 cz IPDF 17.4 MB\nFormularzeRTF 194 kB\nMapy dla cz IZIP 78.8 MB\nZawiadomienie o zmianie treści SIWZPDF 407 kB\nPytania i odpowiedzi cz I PDF 1.8 MB\nInformacja o otwarciu ofert - IPDF 189 kB\nZawiadomienie o wyborze najkorzystniejszej oferty - IPDF 386 kB\nOSTATNIA AKTUALIZACJA: 25 / 04 / 2018Wojciech Lewicki\nOPUBLIKOWANO: 25 / 04 / 2018


Apple chce opatentować rysik optyczny - TELEPOLIS.PL\nWiadomości Apple chce opatentować rysik optyczny\nQ! 25 Maja 2012 10:42\nApple złożył w Amerykańskim Urzędzie Patentowym wniosek dotyczący optycznego rysika. Po co firmie patent na akcesorium, którym od zawsze gardziła?\nWedług złożonego wniosku, rysik optyczny miałby być wykorzystany do manipulowania wyświetlanymi na ekranie treściami. Wyposażony miałby on być również w czujnik nacisku oraz miałby być pomocny przy wykonywaniu zdjęć.\nZłożony wniosek zaskakuje tym bardziej, że pochodzi od firmy, która od zawsze nim wzgardzała. Do historii przeszedł już cytat Jobsa, który mówił if you see a stylus, they blew it (ang. jeśli jest stylus, to coś spieprzyli).\nWniosek złożony został 19. listopada 2010 roku.\n@16 co nie zmienia faktu, że rozwój jest blokowany. Z resztą niektóre są idiotyczne albo nie mają racji bytu. Apple chce opatentować wyrywanie twarzy m.in. czyli coś co jest stosowane w aparatach od lat. "Slide to unlock" również jest rozwiązaniem "ukradzionym". Chociaż trudno mówić tu o kradzieży bo nie było to opatentowane kiedy Apple je sobie przywłaszczył. Apple też zastrzegało sobie prawa do prostokątnego kształtu z zaokrąglonymi rogami. Wg mnie coś takiego niema prawa bytu.\n18. ~applefan 2012-05-25 14:42:17 host: static-87-105-249-173.ssp.dialog.net.pl\n@17 to jest tak jak pisałem wyżej: jest system i środowisko gospodarczo-biznesowo-prawne to się z tego wyciska wszystkie soki dla swoich korzyści, a że Apple jest w tym jak na razie najskuteczniejsze to mi jako zagorzałemu fanowi (nie fanatykowi) tej firmy wypada tylko przyklasnąć :)\n@18 mimo, że sam na tym tracisz? A zagrywki są nieetyczne?\n20. ~paranoia 2012-05-25 14:58:09 host: public-gprs21898.centertel.pl\njak zwykle applefan zagina prawdę w swoja stronę. jak za rok Apple znów stwierdzi że rysik to niewypał: applefan będzie bił brawa i mówił że to dobre :D paranoik pierdzielony :] tak poza tym powinieneś wiedzieć, że prawie 80%(nie pamiętam dokładnie w google sobie poszukaj) patentów appla jest przez niego wykupione, a nie wymyślone(brak weny co?), a na dodatek duuuuża część jest kupiona już po tym jak oryginalna firma stworzyła produkt używający tego patentu, i apple po wykupieniu zablokował, lub starał sie blokować jego sprzedasz bo chce zareklamować wykupiony patent jako nowy :]\n21. ~jarekt 2012-05-25 15:05:41 host: 178-37-35-24.adsl.inetia.pl\nManiek gdyby nie było patentów nie byłoby rozwoju bo niby kto miałby płacić za rozwijanie nowych technologii? Wiesz jakie są nakłady na działy R'n'D w firmach farmaceutycznych czy technologicznych? Opracowujesz rozwiazanie, pantentujesz i czerpiesz korzysci ze swojej pracy bez obaw, że twoj konkurent bedzie sprzedawał je 3 razy taniej bo przeciez nie poniosł zadnych kosztów. Jeśli nie rozumiesz zasadnosci istnienia patentów to jak mozesz zabierac glos w dyskusji na ich temat? Gdzie podziala sie zasada - nie znam sie to sie nie wypowiem?\n22. ~applefan 2012-05-25 15:13:41 host: static-87-105-249-173.ssp.dialog.net.pl\n@21 już to wyjaśniałem Mańkowi - on nie rozumie tego. @20 Kupowanie patentów jest jak najbardziej ok. Wyobraź sobie sytuację, że ktoś zatrudnia w R&D 100 osób i płaci im przez rok za pracę na jakimś wynalazkiem. Można taki patent wycenić - sprzedać lub kupić. Co w tym złego i jaka tu strata dla mnie jako klienta?\n@21 tu masz racje. Ale prawo patentowe jest nieidealne, żeby nie powiedzieć złe. Zaprzeczysz temu, że wiele rozwiązań jet patentowanych tylko po to, żeby schować je do szuflady? Wg mnie po upływie roku od opatentowania jakiegoś rozwiązania jeśli nie zostaną podjęte środki mające na celu wprowadzenia danej technologii na rynek patent powinien być uwolniony. To zapobiegłoby chowaniem ich do szuflady. No i patentowanie rzeczy oczywistych nie powinno mieć miejsca.\n24. ~applefan 2012-05-25 15:17:28 host: static-87-105-249-173.ssp.dialog.net.pl\n@23 czyli doszliśmy do wniosku, ze prawo trzeba zmienić - ale nie tak aby hamowało to innowację, a firmę Apple jak zwykle pochwalić, że daje sobie najlepiej ze wszystkich radę na rynku.\n@24 prawo trzeba zmienić a Apple zrugać za idiotyczne patenty. Oczywiście nie twierdzę, że wszystkie patenty Apple są kontrowersyjne. Ale sporo takich się znajdzie. A w kwestii łamania patentów ta firma ma bardzo dużo za uszami.\n26. ~applefan 2012-05-25 15:24:07 host: static-87-105-249-173.ssp.dialog.net.pl\n@25 nic nie stoi na przeszkodzie aby podawać ich do sądu\nI podają. A kto na tym traci? Apple? Konkurencja? Nie. Na tym tracimy my, konsumenci.\n28. ~Applecan 2012-05-25 17:50:50 host: aecd164.neoplus.adsl.tpnet.pl\n@27 nie win rekina ze ma zeby, szybko plywa i swietnie poluje... Nie zauwazylem zeby ktos z klientow tracil. Jak na razie na rynku telefonow traci Nokia, RIM, Linux (?), WP/WM - wg mnie na wlasne zyczenie. Czy to wina systemu patentowego i zlego Apple?\n29. ~ 2012-05-25 18:52:12 host: 178.183.145.253.dsl.dynamic.t-mobile.pl\nmuaaahahahaha... raz się dobrze podpisał. AppleCAN... bardziej pasuję zakuty łeb, ale i tak już jest na dobrej drodze\n@28 Ty tracisz. Pomyśl logicznie, co by było gdyby było tylko Apple na rynku? Ano iPhone 5 miałby bebechy w najlepszym wypadku takie jak 3G. A jakby nie durne wojenki patentowe tylko walka na cenę, jakość i parametry to produkty byłby i lepsze i tańsze. Nie jestem w stanie nakazać zakończenia wojenek ale chyba mam pełne prawo wyrażać swoje niezadowolenie obecną sytuacją? Natomiast Ty się ciesz. W końcu masz prawo woleć, żeby to korporacji było lepiej a nie Tobie. Tylko nie wymagaj tego od innych.\n31. ~Applefan 2012-05-25 19:22:56 host: aecd164.neoplus.adsl.tpnet.pl\n@30 ale przeciez masz konkurencje, wybor itd. System wiec nie jest taki aby faworyzowac tylko najwiekszego. Patenty wrecz motywuja do dzialania i kreatywnosci, bo trzeba cos nowego wymyslic zeby ominac czyjs patent. Wyobraz sobie sytuacje bez patentu. Przyklad: Zynga. Ich prezes powiedzial kiedys do swoich pracownikow ze nie sa madrzejsi od innych. Maja niczego nie wymyslac. Ich zadaniem jest kopiowanie tego co robi konkurencja i robic to tak dlugo az zaczna zarabiac wiecej od nich. Uwazasz ze to dobra i zdrowa sytuacja ze kazdy moze kazdemu patrzec na rece i krasc know how bez opamietania? Wg mnie zarzneloby to calkowicie innowacje i wyrzadziloby niepowetowane szkody nam wszystkim.\n@31 na pewno przeczytałeś wszystkie moje posty ze ZROZUMIENIEM? Dla pewności przeczytaj jeszcze raz.\n@Maniiiek: patenty jako takie sa dobre. Zle jest ich naduzywanie, z jakim mamy czesto do czynienia w ju es ej. Patent na odblokowanie przesunieciem palca jest zlym patentem, ale z kolei patent na standard 2g/3g, sa zdrowymi patentami. Ot, drobna roznica, czy patentujemy cos oczywistego, czy faktycznie cos, w co wlozone prace.\n@33 o właśnie o to mi cały czas chodziło, tylko nie umiałem się wysłowić.\nManiek apple nie może opatentować czegoś co jest obecne na rynku, musi się czymś różnić. Aby dostać patent wynalazek musi być nowy.\n36. ~grexlort 2012-05-27 17:22:43 host: 71prz003.multi-play.net.pl\n"Po co firmie patent na akcesorium, którym od zawsze gardziła?" Nie od zawsze, przypominam o Newtonie ;) http://pl.wikipedia.org/wiki/Newton_(komputer) Wydaje mi się że ten cytat Jobsa dotyczy telefonów, tabletow czy innego rodzaju urzadzen do rozrywki. Natomiast do pracy - grafika, ewentualnie dla ludzi którzy jednak przekładają rysik nad palce( tak są tacy, szczegolnie starszej daty którzy dziś tęsknią za prawdziwym PDA z rysikiem) Byc moze szykuje sie Newton 2, albo cos na zwór Nota(iPen)


Modne kolory poznokci- wiosna/lato 2014\nWybaczcie, że ostatni post pojawił się tu mniej więcej miesiąc temu. Nie dlatego, że nie miałam pomysłów na wpisy, ale z powodu wielu zajęć i utrudnionego dostępu do internetu. Jak część z Was pewnie wie, w środę zaczynają się egzaminy gimnazjalne, więc z większości przedmiotów szybko lecieli z programem, żeby jak najwięcej materiału przerobić i tym samym wiele zadawali do domu, bo wszystkich zagadnień jest zbyt wiele, żeby wystarczyło na nie czasu na lekcji.\nMimo to nie czuję się zbyt dobrze przygotowana do zbliżającego się dużego testu, wiele rzeczy już mi umknęło, na dodatek będzie on akurat po świętach- czasie, który wiąże się z odpoczynkiem od szkoły, możliwością wyluzowania się i wyspania, a w tym roku będzie on dla mnie raczej stresujący. Za to osobom z 1 i 2 gimnazjum dobrze się złożyło, bo mają przedłużony weekend świąteczny. Wy szczęściarze ;).\nNa paznokciach w tym i najbliższym sezonie królują błękity, niebieskości, odcienie turkusu i morskiego, blade róże, żółć, fiolety, soczyste pomarańcze i energetyczne fuksje. Do tego dochodzi nieśmiertelna czerwień, więc jest w czym wybierać ;-).\nOto kilka z nich, które, mam nadzieję, zainspirują Was :). Które są Waszymi ulubionymi odcieniami?\n+ Bardzo proszę klikajcie w banner POOMOC na pasku bocznym. Pomagajmy tym, którzy tego potrzebują, chociaż w taki, z pozoru drobny, a jednak wiele znaczący, sposób.\nEtykiety: kolory lakiery lato manicuire paznokcie pomoc wiosna


Torba podróżna na kółkach S Travelite Kick Off szara - Delcaso.pl\nMobilna torba podręczna w rozmiarze S\nTorba Kick Off renomowanej niemieckiej marki Travelite to praktyczny model podróżny. Walizka na kółkach o pojemności 44 litrów została wykonana z wysokiej jakości poliestru. Materiał ten zapewnia wytrzymałość oraz odporność na warunki atmosferyczne i uszkodzenia mechaniczne. Aby dodatkowo zwiększyć trwałość produktu, w modelu zamocowano gumowe i plastikowe elementy ochronne dolne oraz boczne. Torba wyróżnia się bardzo lekką (jej waga to tylko 2,4 kg), a przy tym solidną konstrukcją.\nBagaż wyposażono w przestronną komorę główną oraz mniejszą kieszeń górną przeznaczoną na najpotrzebniejsze akcesoria podręczne. Dodatkowo na jednym boku znajduje się mniejsza kieszonka na butelkę wody, parasol czy ładowarkę telefoniczną. Wszystkie przegrody są zamykane na podwójne suwaki.\nSolidnie zamocowane i obudowane dwa kółka na metalowych łożyskach umożliwiają wygodne transportowanie walizki. Aluminiowa rączka teleskopowa z blokadą pozwala na łatwe manewrowanie nawet po nierównym terenie. Mocne uchwyty na górze i z boku walizki pozwalają natomiast na komfortowe przenoszenie bagażu w ręku.\nModel jest dostępny w kolorze niebieskim, antracytowym i czerwonym. Producent zapewnia 2-letnią gwarancję.


Przede wszystkim polegamy na sobie - Polecane - Monitor Rynkowy - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Infor.pl > Monitor Rynkowy > Polecane > Przede wszystkim polegamy na sobie\nO własnych projektach, rozwoju, współpracy z klientami, a także dążeniu do perfekcji z Bogdanem Lubińskim, prezesem zarządu Polmor Sp. z o.o. rozmawia Tomasz Popławski\nPowiedzmy parę słów o Polmorze. Możecie się państwo pochwalić ponad 50-letnią historią.\nTo prawda, jako firma produkcyjna mamy już półwieczną tradycję. Do 1991 roku spółka była jednym z zakładów pracujących na rzecz przemysłu stoczniowego. Przemiany gospodarcze w Polsce po 1989 roku wpłynęły na zmianę struktury produkcji oraz formy prawnej przedsiębiorstwa. Obecnie jesteśmy prywatną spółką posiadającą oddziały w Polsce (Bytów) oraz Indiach (Hyderabad). Aktualnie przedsiębiorstwo zatrudnia w Polsce około 450 pracowników, a w Indiach 150. Wszyscy mają szeroką wiedzę i umiejętności, która umożliwiają wdrażanie i stosowanie nowych technologii, materiałów oraz metod pracy. Celem naszej organizacji jest satysfakcja klientów i ciągłe wychodzenie naprzeciw ich oczekiwaniom, a także doskonalenie prowadzonej z nimi współpracy.\nCzym zajmuje się spółka? Jakie są jej główne kierunki działalności?\nPolmor specjalizuje się w produkcji wysoko złożonych wyrobów, opartej na wykorzystaniu procesów cięcia, gięcia, otworowania, montażu oraz procesów specjalnych: spawania, klejenia, nitowania, malowania mokrego i proszkowego oraz montażu elektrycznego. Podstawowymi produktami są komponenty oraz podzespoły do pojazdów szynowych. Proces produkcyjny wspomagany jest przez prace inżynieryjne i projektowe, które prowadzi nasze własne biuro konstrukcyjne. Stawiane firmie wymagania technologiczne i jakościowe są bardzo wysokie, a ich spełnienie jest ogromnym osiągnięciem naszego zakładu i stanowi pierwszy etap na drodze do perfekcji. Stały rozwój firmy oraz skuteczne wsłuchiwanie się w potrzeby klientów zaowocowało zbudowaniem w latach 2008–2009 zakładu produkcyjnego w Indiach. Zakład ten koncentruje się na współpracy z firmami produkującymi tabor kolejowy na rynek indyjski.\nPonad 80% naszej sprzedaży stanowi eksport – głównie do Niemiec, Belgii, Francji, a także Danii, Włoch, Holandii, Chin i Indii. Klientami firmy są przedsiębiorstwa koncernów Alstom, Bombardier i Siemens, które mają około 80-procentowy udział w obrotach spółki. Ubolewamy nad faktem, że nie mamy rozwiniętej współpracy z przedsiębiorstwami z branży kolejowej w Polsce. Wynika to z prawie 25-letniego powiązania z markami zachodnimi i naszej małej aktywności na rodzimym rynku.\nAle za to w ostatnich kilku latach wprowadzamy na rynek produkty zawierające naszą myśl konstruktorską. Są to głównie zespoły bateryjne montowane w pojazdach szynowych. To doświadczenie projektowe jest wykorzystywane przez naszych klientów do wspólnej pracy nad dokumentacją nowych projektów. Ponadto dla holenderskiej firmy Viscon produkujemy kompletne maszyny do przemysłu spożywczego. Cenimy sobie tę współpracę ze względu na złożoność konstrukcji, która wymaga od nas umiejętności w budowaniu gotowych produktów z dużym udziałem automatyki, pneumatyki i sterowania komputerowego.\nCzy wysoki poziom jakości ma znaczenie, zarówno dla państwa, jak i dla obecnych i potencjalnych klientów?\nTo oczywiste. Zasadniczą rolę we współpracy z klientami odgrywa jakość wykonywanych produktów. To właśnie ona jest podstawą do pozyskiwania nowych zamówień. Jak dotychczas Polmor – nie tylko w tym zakresie – ma bardzo dobrą opinię u swoich odbiorców. Aktywnie współdziałamy z naszymi kontrahentami we wszystkich obszarach wymagań jakościowych, aby wykonywać naszą pracę lepiej, taniej i terminowo. A pozyskane doświadczenia procentują w zakresie poprawy szkoleń pracowniczych, doboru odpowiednich inwestycji wspierających produkcję i sprawności służb jakościowych. Polmor dzięki swojej szerokiej gamie usług jest zobligowany, by trzymać wysoki poziom jakości na wszystkich etapach produkcji. Jest to nasza podstawa utrzymania się na rynku i, jak już wspominałem wcześniej, pozyskiwania nowych, interesujących projektów. Posiadamy odpowiednie certyfikaty, takie jak: IRIS–2017, ISO 9001–2015, Certyfikat Spawalniczy wg normy EN 15085–2 poziom CL1, Certyfikat wg normy DIN 2303, Certyfikat Klejenia klasy A3 wg normy DIN 6701–2 oraz inne certyfikaty potwierdzające uprawnienia do wykonywania procesów produkcyjnych. Te wymagania muszą być oczywiście poparte rzeczywistymi umiejętnościami pracowników. Prowadzimy ciągłe szkolenia zawodowe we własnym zakresie, a także przy wsparciu instytucji zewnętrznych. Aktualnie szkolimy 42 uczniów w szkole przyzakładowej oraz około 10 pracowników na szkoleniach 3-miesięcznych dla poprawy umiejętności zawodowych.\nBardzo ważnym elementem rozwoju gospodarki państwa powinna być właściwa polityka wspierająca biznes. Niestety nie mieliśmy szczęścia w tym zakresie. Ze względu na specyfikę i wielkość spółki nie kwalifikowaliśmy się do programów europejskich wspierających rozwój firm. Nie byliśmy ani małym, ani średnim przedsiębiorstwem, a nasza wielkość nie pozwoliła na skorzystanie z programów dedykowanych dla dużych przedsiębiorstw. W związku z tym musieliśmy polegać na własnych umiejętnościach i zasobach, nie oczekując ułatwień ze strony kogokolwiek. Ta sytuacja utwierdziła nas w przekonaniu, że należy liczyć tylko na swoje umiejętności i nauczyła nas poruszać się po całym świecie w celu odnajdywania i pozyskiwania interesujących projektów. Jednocześnie mobilizowała nas do poszukiwania optymalnych technologii dla realizacji zamówień klientów. Nie jest łatwo utrzymać na rynku tak dużą spółkę, która opiera swoje działanie na realizacji zamówień komponentów produkcyjnych dla końcowych klientów. Wymaga to umiejętności współpracy z klientem, ciągłego doskonalenia technologii i podnoszenia kwalifikacji personelu, zarówno w obszarze umiejętności językowych, jak i fachowych. γ


Zacieśnia się współpraca gospodarcza Lombardii z Polską - spotkanie wiceprezydenta Regionu z polskim wiceministrem przedsiębiorczości i technologii - Polacy we Włoszech - wiadomości online\nHome Aktualności Zacieśnia się współpraca gospodarcza Lombardii z Polską – spotkanie wiceprezydenta Regionu z polskim wiceministrem przedsiębiorczości i technologii\nZacieśnia się współpraca gospodarcza Lombardii z Polską – spotkanie wiceprezydenta Regionu z polskim wiceministrem przedsiębiorczości i technologii\nWrz 11, 2019Aktualności, Info z prasy, Korespondenci piszą0\nW Polsce gości obecnie wiceprezydent Regionu Lombardii Fabrizio Sala, asesor ds. badań, innowacji, uniwersytetów, eksportu i internacjonalizacji, który spotkał się m.in z polskim wiceministrem przedsiębiorczości i technologii Marcinem Ociepą.\nWiceminister Ociepa gorąco zaprosił włoskich przedsiębiorców do Polski, i jednocześnie wyraził nadzieję, że polscy przedsiębiorcy mogą owocnie rozwijać swoją działalność w Lombardii.\nWiceprezydent F. Sala odpowiedział, że cieszy go zainteresowanie polskich przedsiębiorców Lombardią i dodał, że ma zamiar rozwinąć konkretną współpracę z polskimi firmami w sektorach strategicznych. Region Lombardii koncentruje swoje działania na umiędzynarodowieniu lokalnych firm. W tym celu stworzono plan inwestycyjny w wysokości 40 milionów euro przeznaczony dla przedsiębiorstw, które zamierzają wejść na rynki międzynarodowe i przyczynić się do wzrostu gospodarczego regionu i wzrostu zatrudnienia. Dzięki tej inwestycji Region Lombardii zapewni lokalnym firmom narzędzia do rozwoju ich potencjału.\nFabrizio Sala pragnie także rozwinąć współpracę uniwersytecką poprzez programy współpracy dla studentów i wykładowców.\nPonadto, w ramach zacieśniania współpracy naukowej, już w grudniu w Warszawie odbędzie się spotkanie poświęcone lotnictwu kosmicznemu. W projekcie będą zaangażowane także małe i średnie przedsiębiorstwa z Lombardii, we współpracy z Piemontem.\nPoprzedni wpisNomofobia (uzależnienie od smartfona) - plaga XXI wieku. Cichy, niepozorny killer jest ciągle z nami... Kolejny wpis31° Międzynarodowe Targi Sana bez widocznej Polski


> Kawa>Carracci Napoli w kapsułkach\nKawa Carracci Napoli w kapsułkach\nCarracci Napoli to typowa południowa kawa espresso, z dużą zawartością kofeiny. Pijąc filiżankę tej kawy przenosisz się do Włoch spalonych gorącym sierpniowym słońcem.\nSmak: Bardzo intensywne pobudzające espresso. Mieszanka o typowo południowo włoskim aromacie. Mocna z wysoką pianką i dużą zawartością kofeiny.\nCarracci Napoli w...


Archiwum Fundusz dróg samorządowych Portal dwutygodnika Wolna Droga- Pismo Sekcji Krajowej Kolejarzy\n23 października 2018 r. Sejm przyjął ustawę o Funduszu Dróg Samorządowych, akceptowaną również – bez poprawek – przez Senat. Ustawie poświęcam ten odcinek „Kolei na prawo” uznając, że PT Czytelników naszego czasopisma niewątpliwie interesują wszystkie rodzaje transportu, szczególnie zaś – transport drogowy, konkurencyjny dla kolei, korzystającej z podobnego rozwiązania formalnego – Funduszu Kolejowego.\nPowstający właśnie Dróg Samorządowych będzie państwowym funduszem celowym, a jego dysponentem zostanie… minister właściwy do spraw transportu. To rozwiązanie odbiega od stereotypu, w którym „łącznikiem” rządu z samorządem jest minister spraw wewnętrznych. Fundusz ma gromadzić środki na budowę, przebudowy i remonty dróg powiatowych i gminnych, budowę mostów lokalizowanych w ciągach dróg wojewódzkich, dróg powiatowych lub dróg gminnych oraz budowę, przebudowę i remonty dróg wojewódzkich o znaczeniu obronnym. Dofinansowanie realizacji tych zadań nie obejmuje kosztów nabywania nieruchomości pod pasy drogowe i kosztów przygotowania inwestycji mostowych.\nŚrodki Funduszu pochodzić mają z różnych źródeł. Zbiegną się w nim rozmaite strumienie środków publicznych. Zasoby Funduszu obejmą wpłaty Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w wysokości nie mniejszej niż 1,4 mld zł rocznie. Na Fundusz złożą się też dwie celowe dotacje ministerialne: z części budżetowej, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej, w wysokości 500 mln zł rocznie oraz z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw transportu – bez przesądzenia o kwocie.\nFundusz będzie także zasilany z wpłat Dyrekcji Generalnej Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w wysokości stanowiącej równowartość 2% przychodów uzyskanych przez Gospodarstwo ze sprzedaży drewna. Jednoosobowe spółki Skarbu Państwa dołożą do Funduszu 7,5% ich zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym.\nNie wykluczono również innych źródeł zasilania Funduszu Dróg Samorządowych. Ponadto, na życzenie ministra transportu, minister finansów może wyemitować na rzecz Funduszu skarbowe papiery wartościowe do kwoty 2,8 mld zł.\nPodział pieniędzy zgromadzonych w Funduszu pomiędzy zainteresowane samorządy nastąpi według precyzyjnego algorytmu (przypominającego m.in. niegdysiejszy podział udziałów w Przewozach Regionalnych). Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób podziału środków Funduszu na zadania powiatowe oraz zadania gminne na poszczególne województwa, mając na uwadze długość sieci dróg powiatowych i dróg gminnych w województwie, liczbę ludności i powierzchnię oraz wartość produktu krajowego brutto województwa.\nJednostka samorządu terytorialnego może otrzymać ze środków Funduszu dofinansowanie zadania powiatowego albo zadania gminnego w wysokości do 80% kosztów realizacji tego zadania. Wysokość dofinansowania ustala się, biorąc pod uwagę m.in. dochody własne danej jednostki samorządu, jej wpłaty na część równoważącą subwencji ogólnej, a także przysługujące danej jednostce samorządu terytorialnego: część wyrównawczą i część równoważącą subwencji ogólnej na mieszkańca tej jednostki.\nWysokość dofinansowania udzielonego na konkretne zadanie powiatowe albo gminne nie może przekroczyć kwoty 30 mln zł.\nŚrodki własne jednostek samorządu terytorialnego przeznaczone na realizację zadań powiatowych, gminnych oraz mostowych (poza dotacją) nie mogą pochodzić z budżetu państwa oraz z budżetu Unii Europejskiej.\nWojewoda przeprowadzi nabór wniosków na dofinansowanie zadań powiatowych oraz gminnych przynajmniej raz w roku kalendarzowym. Wniosek o dofinansowanie zadania składa właściwy zarządca drogi. Wojewoda przeprowadza nabór przy pomocy komisji, która dokonuje oceny wniosków, mając na celu wyrównywanie potencjału społeczno-gospodarczego, poprawę jakości życia mieszkańców i zapewnienie spójności terytorialnej na obszarze województwa i biorąc pod uwagę: poprawę stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego; zapewnienie spójności sieci dróg publicznych; podnoszenie standardów technicznych dróg powiatowych i dróg gminnych oraz zachowanie jednorodności sieci dróg powiatowych i dróg gminnych pod względem spełniania tych standardów; zwiększenie dostępności transportowej jednostek administracyjnych oraz poprawę dostępności terenów inwestycyjnych.\nNa podstawie oceny wojewódzka komisja ustali listę zadań powiatowych oraz zadań gminnych rekomendowanych do dofinansowania ze środków Funduszu. Wojewoda przedstawi tę listę ministrowi właściwemu do spraw transportu. Minister zweryfikuje rekomendacje i przedstawi listę do zatwierdzenia premierowi. Premier może wskazać do dofinansowania dodatkowe zadania powiatowe lub zadania gminne, mając na względzie poprawę dostępności komunikacyjnej obszarów o niższej zamożności, wyrównywanie szans rozwojowych regionów i budowanie spójności terytorialnej kraju lub zgodność z programami realizowanymi przez Radę Ministrów.\nFundusz Dróg Samorządowych może okazać się silnym narzędziem wpływania przez rząd na stan sieci dróg samorządowych. Jest to poważna zmiana, po wielu latach pozostawianiu samorządom znacznej swobody w wykorzystywaniu subwencji drogowej. Jest omawiana ustawa niewątpliwie narzędziem centralizacji decyzji inwestycyjnych w branży. Może jednak należy na drogi publiczne spojrzeć jak na jeden system ?\nŻycząc PT Czytelnikom wszelkiej pomyślności w Nowym, 2019 Roku - zapraszam do dalszej lektury „Wolnej Drogi”, a w niej - „Kolei na prawo”.


Mówca doskonały. Wystąpienia publiczne w praktyce - audiobook - Agata Rzędowska - Virtualo.pl\nWystąpienie przed dużym gremium zawsze związane jest ze stresem. Jednak jeśli wiesz, co masz powiedzieć i jaki cel chcesz osiągnąć, zmienia w dużej mierze stresującą sytuację. Skup się na celu! Audiobook prezentuje skuteczne sposoby przyciągania uwagi słuchaczy, budowania schematu prelekcji, by była interesująca. Znaczenie ma wiele aspektów: czas mówienia, stopniowanie napięcia, przytaczanie anegdot, rozluźnianie sytuacji... Jeśli potrzebujesz tej umiejętności w pracy, chcesz wiedzieć, jak przyciągać uwagę ogromnej rzeszy słuchaczy, to ten audiobook wszystko ci wyjaśni. Poznasz: Techniki wystąpień publicznych, zasady przygotowywania konspektów i pracy głosem, triki potrzebne do stworzenia indywidualnego stylu przemawiania oraz radzenia sobie ze stresem Perswazyjny język i skuteczną mowę ciała Sposoby na przekazanie całej swojej wiedzy oraz sugerowanie słuchaczom, że to jeszcze nie wszystko...