Żelazny kruk 2. Szalony Mag [Rafał Dębski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00159 007060 21293075 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-7686-804-2 Data wydania: 2019-04-25\nRedakcja: Dominika Repeczko Korekta: Renata Kuk Skład i łamanie: Robert MajcherCopyright © Rafał Dębski 2019 Copyright for the Polish edition © 2019 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o. Projekt okładki i mapy © Piotr Sokołowski, Warszawa 2019ISBN 978-83-7686-804-2Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2019Adres do korespondencji: Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o. ul. Ludwika Mierosławskiego 11a 01-527 Warszawawww.wydawnictwo-jaguar.pl instagram.com/wydawnictwojaguar facebook.com/wydawnictwojaguarWydanie pierwsze w wersji e-book Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2019Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta konwersja.virtualo.pl\nSpis treściRozdział 1. WięzieńRozdział 2. UcieczkaRozdział 3. W cuchnącym lochuRozdział 4. Kaprysy księcia LeonoraRozdział 5. Niespodziewani towarzysze podróżyRozdział 6. Mistrz małodobryRozdział 7. Chwila oddechuRozdział 8. Lasy KerenuRozdział 9. Zagubiona duszyczkaRozdział 10. Spadek po PrzodkachRozdział 11. Granica MalbariiRozdział 12. Zielony domRozdział 13. Droin MądryRozdział 14. Rovilla czy Cellara?Rozdział 15. Ponura krainaRozdział 16. Strachy w ciemnościRozdział 17. Bure światłoRozdział 18. Szalony MagWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nRozdział 1Więzień Evah miał już wszystkiego dość. Nigdy dotąd nie spędził w zamknięciu choćby kilku dni. Co więcej – nigdy dotąd nie spędził ani jednego! W jego wsi kowal, młynarz i wielu innych ojców miało zwyczaj karcić chłopców, zamykając ich w komórce czy stodółce na jakiś czas, to zależało od przewinienia. Syn bednarza siedział kiedyś cały tydzień o chlebie i wodzie, ale nikt się temu wielce nie dziwił, bo zepsuł ojcu cztery beczki, próbując ustawić z nich wieżę. Oczywiście, nie robił tego sam, tylko z pomocą innych urwisów, Evaha zresztą też. Na nic zdały się prośby matki i łzy siostry, żeby skrócić mu karę. Bednarz był nieugięty. Inni chłopcy też odebrali kary, ale siedzieli w zamknięciu o wiele krócej, a Evahowi ojciec zamiast ciemnicy wymyślił uciążliwą pracę. – Człowiek, jak się go trzyma w lochu, to zaczyna się psuć – mówił. – Lepiej niech zrobi coś pożytecznego, niż marnuje czas na rozmyślania o niczym. Więzienie jest dla prawdziwych zbrodniarzy, a nie byle chłystków, co nabroją tylko z głupoty. Prawdę mówiąc, Evah chybaby wówczas wolał jednak posiedzieć w szopie, bo przekładanie i sprawdzanie futer, wyrywanie chwastów na nowo nabytym przez rodziców poletku i spulchnianie ziemi okazało się zajęciem tyleż męczącym, co potwornie nudnym. Teraz jednak myślał z utęsknieniem o tamtej karze. Jego cela nie była może wilgotna i cuchnąca, jak to bywało podobno w miejskich więzieniach czy aresztach, ale była to jednak cela. Na szczęście nie znajdowała się w podziemiach, ale na wysokim drugim piętrze zamkowej wieży, więc chłopiec miał przynajmniej widok na okolicę, a przede wszystkim rzekę i las po drugiej stronie. Jednak ileż można patrzeć na jedno i to samo? Ani pod lasem, ani przy rzece nic się nie działo. Za to Evahowi za każdym razem, gdy patrzył na zieleń drzew, przypominał się zdradziecki pustelnik i chłopiec aż zgrzytał zębami. Zaufał temu człowiekowi, a on go zdradził! To, że owa zdrada poniekąd uratowała im wszystkim życie, stanowiło mało pocieszającą okoliczność. Tyle dobrze, że Grzywa zdołał się wyrwać w zamieszaniu. Co z nim? Może już go dopadli siepacze cechu złodziejskiego? Na samą myśl o tym, co by mu uczynili, Evaha przechodził dreszcz. Wrócił myślami do kolegów, którzy odbywali karę w szopach i komórkach. Wiedział już doskonale, co czuli, nie mogąc się nigdzie ruszyć, skazani na bezczynność i skąpe zazwyczaj pożywienie. Jednak zdawał też sobie sprawę, że jemu jest jeszcze gorzej. Oni wiedzieli, że zostaną niebawem wypuszczeni, ojciec najwyżej jeszcze przeciągnie rzemieniem w miejscu, gdzie kończą się plecy, a zaczyna część ciała zwana o wiele mniej honorowo, ale potem wszystko wróci w stare koleiny. On siedział zaś w celi i nie miał pojęcia, kiedy z niej wyjdzie ani czy w ogóle to nastąpi. Kapitan wprawdzie zapowiedział, że książę zechce rozmawiać z chłopcem, ale zamiast przed oblicze księcia del Berwena, zaprowadził go do tego pomieszczenia. Evah nie widział od tamtego czasu nikogo poza przynoszącymi mu posiłki strażnikami, ale oni nie byli zbyt rozmowni. Jeden pogroził nawet pięścią, kiedy chłopiec zaczął go wypytywać o audiencję u księcia. – Nie twoja sprawa, szczeniaku! – warknął. – Jak jaśnie pan zechce, to cię zobaczy. A czy zechce, to się okaże, kiedy wróci. Chłopiec dowiedział się przynajmniej, że księcia na razie w Migrze nie ma. Ale na pytanie, kiedy zjedzie do zamku, strażnik nie raczył już odpowiedzieć. Wskazał tylko znaczącym spojrzeniem miskę i wyszedł. Dzień mijał za dniem. Chłopiec naliczył ich już sześć i zaczął się poważnie zastanawiać, czy nie rzucić się na strażnika przy następnej okazji i nie uciec z więzienia. Zdawał sobie jednak sprawę, że nawet jeśli zaskoczy silnego mężczyznę i pozbawi go przytomności, droga na zewnątrz wiedzie przez liczne korytarze, których rozkładu przecież nie znał, a zbrojni zbiegną się od razu, kiedy do nich dotrze, że więzień ucieka.Siedział więc na twardej pryczy i gapił się w niewielkie okno. Solidna krata dzieliła niebo na sześć części. Evah bawił się, wyobrażając sobie, że w każdej z nich jest wejście do innego świata, a obłoki przesłaniające błękit nieba to przewodnicy, którzy mogą przeprowadzić podróżnego z jednej krainy do drugiej. Najgorsze były noce. Evah długo nie mógł zasnąć. A ponieważ nikt go nie budził wczesnym rankiem, bo jeść dostawał dopiero po południu, wysypiał się w dzień aż nadto. W ciemności opanowywały go złe myśli i poczucie beznadziei. Wyrzucał sobie w tych chwilach, że tak pochopnie podjął decyzję o wyprawie w poszukiwaniu gniazda Żelaznego Kruka. Jak chciał sobie poradzić z potworem? Przecież wystarczyło zamknąć wielkiego śmiałka w wieży, aby stał się całkiem bezradny. Wspominał też przysięgę złożoną na grobie ojca. Przez pewien czas tylko ona i zapiekła nienawiść pchały go do przodu, chociaż w miarę narastania przeciwności losu zaczynał nieco wątpić w powodzenie przedsięwzięcia. Lecz jeśli dał słowo, musiał go dotrzymać, nawet za cenę życia. Tylko że w miarę upływu czasu, w miarę jak minął pierwszy żal i pierwszy gniew, zaczął to widzieć nieco inaczej. Nie o samą zemstę już chodziło. Po rozmowach z mądrymi ludźmi spojrzał na sprawy z innej strony. Zupełnie jakby zdrapał nieco łuszczącej się farby ze starego mebla i dostrzegł pod nią następną, o wiele ciekawszą i bardziej trwałą. Pragnął już nie tylko dokonać zemsty, ale uwolnić wszystkich od strasznego stwora. Jeśli nie chcieli albo nie mogli tego zrobić książęta, hrabiowie i baronowie, jeśli nie zajmował się Żelaznym Krukiem nawet sam cesarz, ktoś w końcu powinien stanąć do walki. Jak dotąd, chłopiec nie słyszał o nikim, kto by się zdecydował na próbę zgładzenia poczwary, kto by stanął do walki z jej siepaczami. Niektórzy zdawali się wątpić w istnienie Żelaznego Kruka, a inni bali się o nim w ogóle rozmawiać. Jednak Evah wiedział przecież doskonale, że potwór istnieje. Za oknem przesunęła się większa i ciemniejsza od innych chmura, a do dusznej celi wpadł powiew chłodniejszego powietrza. Czyżby miało się na deszcz? Rzeczywiście, od zachodu nadciągała ławica napęczniałych wodą obłoków, a po chwili Evah dostrzegł pierwsze krople. Wycięcie pozostawione na otwór w murze było wąskie, krata oddalona o dobre trzy łokcie, bo taką grubość miały ściany warownej wieży, w dodatku cały prostokątny otwór zwężał się dość mocno, ale chłopiec był na tyle drobnej budowy, że kiedy podskoczył i zdołał już chwycić żelazną sztabę, dał radę podciągnąć się do samego okna. Wystawił rękę i poczuł ciepłą wilgoć. Potem spadła następna kropla i następna… Były coraz chłodniejsze i biły coraz mocniej. Chłonął to doznanie z przyjemnością. Nigdy by nie powiedział, że zwykły deszcz może sprawić tyle radości. Ulotnej wprawdzie, wręcz śmiesznej, ale właśnie radości. Zupełnie jakby ta odrobina wody na dłoni i przedramieniu spłukiwała jakiś brudny osad z duszy. Nagle drgnął. Na skraju lasu po drugiej stronie rzeki dostrzegł ruch. Przez strugi wody niewiele mógł dostrzec, świat był zamazany, ale jakaś jasna plama wysunęła się spomiędzy drzew, tkwiła przez dłuższą chwilę w miejscu, a potem przesunęła się w prawo i znikła. Evah westchnął ciężko. Przypomniał mu się Kellan ze swoją jasną czupryną. – Gdzie jesteś, przyjacielu? – mruknął pod nosem. – Mam nadzieję, że bezpieczny i daleko stąd. Pomodlę się dzisiaj za ciebie do boga strwożonych i szukających ratunku. Za siebie zresztą też się pomodlę, to nigdy nie zaszkodzi. Noc spłynęła na świat razem z deszczem. Rozpadało się bardzo mocno, ale po jakimś czasie chmury się rozwiały i zza widnokręgu wychynął wąski sierp księżyca. Evah oczywiście nie spał. Wprawdzie po zapadnięciu ciemności jednostajny szum kropel sprawił, że zapadł w płytką drzemkę, ale chłopiec zbudził się, kiedy deszcz ucichł. Postanowił, że nazajutrz wstanie jak najwcześniej, nie będzie dosypiał, jak to mu już weszło w nawyk. Światła w celi nie miał, strażnicy nie przynosili ani kaganka, ani ogarka świecy, ani nawet kopcącego łuczywa. „Noc jest od spania” – burknął jeden z nich, kiedy chłopiec upomniał się o jakiś ogień, który by rozświetlił chociaż odrobinę ciemności. Dzisiaj przynajmniej zaświecił skąpo księżyc, ale w poprzednie noce było całkiem ciemno, bo znajdował się w nowiu. Evah podszedł do wycięcia w murze, na końcu którego osadzono kratę i spojrzał w niebo. Gwiazdy świeciły jasno, jak zawsze o tej porze roku, a ich większy brat skradał się, by złośliwie przesłaniać je swoim blaskiem. Chociaż tłumił gwiazdy nie tylko samym światłem. Evah już dawno zauważył, że w miarę jak sierp przesuwa się po niebie, nie tylko sam przesłania gwiazdy, ale znikają one również w pewnym oddaleniu od niego, zawsze z tej samej strony, tej wklęsłej. Zupełnie jakby pchał przed sobą jakąś kulę albo ciągnął ją z tyłu, zależnie od tego, w jakiej znajdował się fazie. Nikt nie potrafił mu tego wyjaśnić, nawet ojciec. Nikt z dorosłych nie poświęcał tej kwestii większej uwagi. – Tak jest już urządzony świat – usłyszał odpowiedź od wędrownego kapłana. – Widać księżyc, zanim całkowicie dojrzeje, musi ukraść światło gwiazdom. – To bym rozumiał, kiedy rośnie – zaprotestował chłopiec. – Ale tak się dzieje także wówczas, gdy po pełni traci krągłość. A zatem traci również blask. – Bo wówczas nadal kradnie światło gwiazdom. Tylko że mocą wyroku bogów i tak musi zniknąć na czas nowiu, by odpokutować uczynioną krzywdę – odparł zniecierpliwiony mnich. – Płynie stąd nauka, że złodziejstwo musi zostać ukarane w ten czy inny sposób. Nie na darmo cech złodziejski ma w herbie sierp księżyca. Nawet zagorzali złoczyńcy muszą o tym zawsze pamiętać. Evaha ta odpowiedź nie zadowalała, ale innej nie znał. Postanowił, że jeśli wyjdzie z tego więzienia, zapyta o tę kwestię kogoś tak mądrego, jak kapłan ze świątyni boga podróżnych w Salmarze. Ach, Salmara… Nagle zatęsknił za pełnym ludzi i najrozmaitszych zapachów miastem. Co prawda ludzie zazwyczaj byli tam mało przyjemni, podobnie zresztą jak zapachy na ulicach, ale panował ruch, coś się działo, można było spędzić cały dzień, tylko patrząc na krzątaninę. Już chybaby wolał uciekać przed niebezpieczeństwem, niż tak siedzieć bezczynnie i czekać nie wiadomo na co. Nagle drgnął. Na zewnątrz rozległo się ciche stuknięcie, gdzieś niedaleko okna. Nie potrafił określić dokładnie kierunku, ale na pewno było to uderzenie w mur. Czy to możliwe, żeby jakiś nieostrożny nietoperz zderzył się ze ścianą? Nie, na pewno nie. To byłoby raczej miękkie plaśnięcie, a poza tym nocni łowcy nigdy nie wpadali na przeszkody, chyba że zostali celowo zmyleni przez człowieka. Chłopcy z wioski łapali czasem nietoperze, rzucając w górę jakiś niewielki przedmiot, a potem miękki kapelusz albo duży beret. Zwierzątko uznawało, że kawałek patyka to łup i skręcało w jego stronę. Jeśli rzut kapeluszem był wystarczająco dokładny, nietoperz wpadał w materiał i wraz z nim lądował na ziemi lub prosto w rękach psotnika. Evah nigdy nie brał udziału w takich zabawach. Nie żeby go do nich nie ciągnęło, ale ojciec stanowczo mu zapowiedział, że jeśli przyłapie go na czymś podobnym, kara będzie sroga. – To bardzo pożyteczne istoty – mówił. – Bez nich o wiele bardziej dokuczałyby nam komary i inne przykre owady, a nawet myszy i nornice, bo nietoperze potrafią mocno je przetrzebić. U nas nietoperze są najczęściej dość małe, tym bardziej wstyd zabawiać się ich kosztem, bo taki maluch przecież się nie obroni. Szanuj nietoperze, synu, chociaż ludzie nader często źle o nich mówią. Ale ludzie źle mówią o wielu rzeczach, których nie znają lub wydają im się zanadto tajemnicze. Drugie stuknięcie wtargnęło w rozmyślania Evaha o wiele mocniej, zwróciło jego uwagę. Z całą pewnością tak uderza kamień o kamień. Chłopiec przysunął się jeszcze bliżej okna. Już zamierzał podskoczyć i popełznąć ku kracie, kiedy coś z impetem uderzyło go w głowę. – Auć! – zawołał i natychmiast zakrył usta dłonią. Odsunął się od okna w samą porę, bo do celi wpadł jeszcze jeden kamień, w dodatku nieco większy. Chłopiec zastanowił się, co zrobić. Ktoś mu dawał znaki. Pierwsze, o czym Evah pomyślał, to dostać się do okna i pomachać temu komuś na dole. W świetle księżyca ten ktoś to zauważy. Ale co, jeśli tamten znów rzuci kamień? I to jeszcze większy? Po chwili namysłu Evah podjął z podłogi kamień i odrzucił go, celując w przestrzeń między sztabami krat. Przedmiot odbił się od spojenia i wrócił. Evah burknął pod nosem coś o własnym zezie i spróbował jeszcze raz. Tym razem kamień poleciał łukiem na dół. Później następny na znak, że to nie był przypadek. Chłopiec odczekał chwilę, a potem znalazł się przy oknie. Na dole zobaczył… jasną plamę! Tak mogły lśnić tylko włosy Grzywy. – Co tutaj robisz? – zawołał cichym głosem. – Nie wrzeszcz! – dotarł do niego wysilony szept. – Odsuń się i czekaj. Evah z radosnym drżeniem serca zsunął się z powrotem do celi. Grzywa! Na bogów, Przodków i Przedwiecznych! Nie uciekł, nie zostawił towarzysza na pastwę losu! Ale co też on wymyślił? Po chwili się wyjaśniło. Znów coś stuknęło o mur, potem zadzwoniło cicho o kratę, aż wreszcie wpadło do środka i zatrzymało się tuż przy żelaznych prętach. Evah sięgnął, macał przez moment, aż dotknął sporego kamienia. Poruszył go. W skąpym świetle księżyca, który właśnie zajrzał prosto w okno, zobaczył, że kamień jest obwiązany mocną, grubą nicią. Nie nicią, raczej dratwą. A zatem tak chciał to rozegrać sprytny złodziejaszek! Chłopiec uśmiechnął się, zaczął ciągnąć nić i zwijać wokół kamienia. Szło łatwo, ale czuł pewien opór. Domyślał się, że do dratwy dowiązano grubszy sznurek. Nie mylił się. Niebawem dostrzegł, jak plecionka z jasnych włókien pełznie po gładkim kamieniu. Chwycił ją i pociągnął mocno. Lina, dowiązana do sznurka, okazała się dość ciężka, coraz cięższa, w miarę jak ją podciągał. Wreszcie znalazła się w środku. Jakieś trzy łokcie były wolne, ale dalej co kawałek Grzywa zawiązał supeł, żeby ułatwić sobie wspinaczkę. Evah dostrzegł też dowiązaną do liny pętlę nad drugim węzłem, ale nie miał czasu zastanawiać się nad jej przeznaczeniem. Rozejrzał się odruchowo, chociaż doskonale przecież wiedział, że nie ma jej do czego przywiązać. W celi było bardzo ciemno, poświata wypełniała okno, ale w tej fazie księżyca była zbyt marna, aby rozświetlić pomieszczenie. Pomyślał o pryczy, ale przesuwałaby się pod ciężarem wspinającego się Grzywy i narobiła hałasu. A gdyby na niej usiadł, nie mógłby wspiąć się do kraty. Wreszcie wspiął się do okiennej niszy, zawiązał linę wokół kraty jak mógł najsolidniej i szarpnął trzy razy. Po chwili gruby sznur napiął się i zaczął rytmicznie drgać. Do ziemi było jakieś trzydzieści stóp, czyli mniej więcej wysokość pięciu rosłych mężczyzn. Niby nie aż tak wiele, ale dość, żeby się porządnie zmęczyć przy wspinaczce. I żeby upadek okazał się fatalny w skutkach. W pewnej chwili lina przestała drgać. Evah domyślił się, że Grzywa musi odpocząć. Kellan był zwinny i sprytny, ale siły za wiele nie miał. W dotychczasowym życiu nie była mu potrzebna. Wreszcie chłopiec usłyszał ciężkie dyszenie i w oknie pojawiła się lśniąca w poświacie głowa złodziejaszka. – Myślałem, że nie dam rady – wysapał, kiedy jego twarz znalazła się na wysokości oczu Evaha. – Mur jeszcze mokry, nie ma się jak zaprzeć, musiałem leźć po samych węzłach. – Ależ miło cię widzieć! – Syn myśliwego wysunął ręce przez kraty, żeby przytrzymać przyjaciela. – Zostaw! – syknął Kellan. – Poczekaj, tylko wsadzę nogę w pętlę… Evah zrozumiał, po co Grzywa ją zawiązał przy górnym kawałku liny; teraz włożył w nią stopę i dzięki temu mógł stanąć względnie wygodnie. Tyle że jego głowa zjechała nieco niżej, patrzył więc na więźnia z dołu. – Dobrze, żeś wystawił dzisiaj łapkę z okna – rzekł Kellan. – Bo zacząłem myśleć, że cię wsadzili gdzieś do piwnic albo masz widok na zamkowe stajnie, tam wewnątrz. Ponoć wszystkie okna cel w tej wieży wychodzą właśnie na tę stronę, ale kto tam może coś powiedzieć na pewno. – Skąd to wiesz? – spytał Evah. – Skąd wiem, to wiem – burknął Kellan. – Od tego mam uszy, żeby słuchać, co ludzie mówią i patrzeć, żeby odgadnąć ważne sprawy, o których nie mówią. Nie ma czasu na gadanie i wyjaśnianie. Trzymaj… Puścił jedną ręką kratę, której się przytrzymywał, zsunął z ramienia nieduży worek i podał go Evahowi. – Co tam jest? – spytał więzień. Wyczuwał jakieś twarde przedmioty. – Pilniki – odparł Grzywa. – A co niby można dać więźniowi, żeby się uwolnił? Kwiaty? Evah przełknął ślinę. Właśnie pojawiała się szansa na opuszczenie tego przeklętego miejsca. Musieli tylko szybko wyjaśnić sobie pewne szczegóły.\nRozdział 2Ucieczka Od czasu odwiedzin Kellana Evah czuł się o wiele lepiej, a przecież jeszcze niedawno wydawało mu się, że potrafi czuć tylko beznadzieję i pustkę w duszy. Zupełnie minęła apatyczna rezygnacja, jakiej poddawał się, czekając w celi na powrót pana na Berwen. Jego powrót albo też całkiem nie wiadomo na co, bo del Berwen, zwany Leonorem Porządnym, mógł trzymać go w celi, ile tylko zapragnął. Co więcej, mógł nawet zupełnie zapomnieć o niewiele znaczącym więźniu. Ale teraz chłopiec zyskał cel i możliwość, żeby go osiągnąć, a przede wszystkim życiodajną nadzieję. W worku znajdowały się trzy świetnej roboty pilniki. Oczywiście, Evah zapytał Grzywy, jak je zdobył, a ten odparł sucho: – Ukradłem, a niby skąd miałem wziąć? Nie mam pieniędzy. A co, nie weźmiesz ich, bo kradzione? Evah skrzywił się. Miał do wyboru albo zrezygnować z ratunku, albo pogodzić się z tym, że skorzysta z owoców przestępstwa. – Dobrze, niech będzie – mruknął. – Ale po wszystkim je oddamy. Grzywa tylko westchnął ciężko. – Jedzenie też musiałem dla siebie z początku kraść, jeśli chcesz wiedzieć. Nikt mi nie przynosi każdego dnia chleba i wody, że o czymś lepszym nawet nie wspomnę. I pewnie dalej bym kradł, gdyby nie… – Urwał, a potem powiedział: – Nieważne. Nie ma czasu na gadanie, bo jeszcze mnie ktoś zobaczy. Evah chciał jeszcze o coś zapytać, ale Kellan nie dał mu dojść do słowa. – Jak będziesz gotowy, daj znak. – Jaki znak? – zdziwił się Evah. – Mam pomachać przez okno? Jak uwięziona królewna? – Głupek – żachnął się Kellan. – Czy ja wyglądam na jakiegoś zidiociałego rycerza? Noc przed ucieczką wyrzucisz to, co znajdziesz jeszcze w worku poza pilnikami. Wtedy będę wiedział. A następnej nocy spuścisz sznurek, żebym mógł dowiązać linę. Rzeczywiście, na dnie uszytego z grubej tkaniny worka znajdowało się kilka kamyków oznaczonych czerwoną kropką. Evah wziął się do pracy jeszcze tej samej nocy. Nie mógł oczywiście działać w dzień, bo ktoś mógłby zobaczyć podejrzany ruch w oknie, a nocą trzeba było piłować bardzo ostrożnie, żeby nie robić hałasu, więc praca zapowiadała się na długą i nużącą. Ale przynajmniej coś mógł wreszcie robić! Kiedy Grzywa zszedł na dół, Evah odwiązał i zrzucił linę. Kusiło go, żeby ją zatrzymać, ale Kellan stanowczo się sprzeciwił i miał rację. Strażnicy mogli przeoczyć ukryte pod siennikiem pilniki czy zwinięty cienki sznurek, ale wielki kłąb liny od razu rzucałby się w oczy. A pod pryczą umieścić liny nie mógł, bo legowisko było bardzo niskie, właściwie deski leżały wprost na posadzce. Ciągnęło między szparami i Evahowi chłód doskwierał nawet przez niezbyt gruby siennik. Chłopak zadrżał na myśl, jak musiało być tutaj nieprzyjemnie w zimie. Teraz jednak zapomniał o wszelkich niedogodnościach. Martwiło go tylko jedno – jak umocować linę, kiedy przyjdzie do ucieczki. Początkowo chciał zostawić kawałek kraty u dołu okna, żeby na niej zrobić węzeł, ale zdał sobie sprawę, że wówczas może nie dać rady się przecisnąć. Żeby lina nie zsunęła się z żelaznej sztaby, musiałby jej zostawić co najmniej na dwie dłonie, a to było stanowczo zbyt wiele. Dla pokonania ciasnego otworu trzeba było urżnąć wszystko, i to przy samym murze. Praca szła powoli, ale każdej nocy nacięcia stawały się coraz głębsze. W pewnej chwili zaczęło to niepokoić chłopca. Gdyby któryś strażnik podszedł do okna, zauważyłby, że coś jest nie w porządku, dostrzegłby szpary w żelazie. Evah nie miał jednak możliwości porządnie zamaskować rezultatów pracy. Zbierał tylko kurz i naniesioną wiatrem ziemię, żeby wcierać ją w lśniące rowki. W ten sposób mniej rzucały się w oczy. Na szczęście strażnicy nie byli zanadto ciekawscy. Raz dziennie przynosili mu strawę, zabierali wiadro z nieczystościami i stawiali puste. Późnej pospiesznie wychodzili z celi. Evah domyślał się dlaczego. Nie mył się od dawna, więc zapach w pomieszczeniu unosił się na pewno nieszczególny. Tymczasem jego nadzorcy nie byli strażnikami więziennymi zaprawionymi w starciu z takimi woniami, tylko zwykłymi żołnierzami, którym kazano pełnić wartę przy osadzonym. Przynajmniej tak się Evahowi zdawało. Wreszcie nadeszła noc, kiedy wystarczyło wykonać po kilkanaście, najwyżej kilkadziesiąt ruchów pilnikiem w paru miejscach, żeby wreszcie wyjąć żelazne pręty. Wyrzucił więc kamyki i przepiłował do końca cztery z sześciu mocowań kraty. Z żalem pomyślał, że okradziony rzemieślnik i tak nie miałby wielkiej pociechy z całkowicie zużytych narzędzi, nawet gdyby mu je zwrócili. Dlatego postanowił nie obciążać się nimi w drodze na dół. Trudno, może kiedyś zdoła wynagrodzić temu człowiekowi stratę. Jeśli oczywiście nie skręci gdzieś przedtem karku. Miał nadzieję, że Grzywa nie przepadł przez ostatni tydzień, bo aż tyle zajęło Evahowi piłowanie kraty… Następnego dnia przyszedł strażnik, którego Evah jeszcze dotąd nie widział. Przyjrzawszy mu się uważnie, stwierdził, że to nie może być zwykły żołnierz. Wprawdzie nosił mundur identyczny, jak ci, którzy zaglądali do celi wcześniej, ale uszyty z lepszego sukna i na patkach kołnierza miał naszyte niewielkie, czerwone kwadraty. – A więc to ty – mruknął, przyglądając się chłopcu. – Kapitan mówił, że wyglądasz niepozornie, ale sporo umiesz. W każdym razie nieźle się bijesz. Evah nie odpowiedział, bo nie było to pytanie, a poza tym nie bardzo wiedział, co miałby rzec. Przybyły skinął z zadowoleniem głową. – I nie strzępisz języka na próżno. Dobrze. Jutro albo pojutrze staniesz przed obliczem księcia. Dobrze ci radzę, nie bądź krnąbrny ani bezczelny, odpowiadaj na pytania wyczerpująco i pamiętaj, że nasz pan jest bardzo bystrym człowiekiem. Byle czym nie da się zwieść. Kiedy mężczyzna wyszedł, Evah odetchnął z ulgą. Dobrze, że ucieknie już tej nocy. Uniknie przykrego spotkania i zapewne jakiejś kary czy nawet dalszego zamknięcia. Tego ostatniego już by nie zniósł. Nie bardzo wprawdzie wiedział, za co książę miałby go skazać, ale nieraz słyszał, że łaska pańska jeździ na pstrym koniu i nigdy nie wiadomo, co takiemu władcy przyjdzie do głowy. A Evah przecież był nikim, nie miał żadnych możnych krewnych, nikt by się o niego nie upomniał. Co będzie, jeśli Leonor del Berwen zechce uczynić zeń niewolnika? Rozmyślania przerwało mu zgrzytnięcie zamka. Tym razem przyszedł zwyczajny strażnik z jedzeniem i czystym wiadrem. Spojrzał na chłopca, a Evahowi zdawało się, że pokręcił głową, jakoś tak smutno, współczująco. Ale kiedy spojrzał mężczyźnie w oczy, zobaczył w nich zwykły chłód. Na cynowej tacy, którą strażnik postawił na podłodze, Evah znalazł kawałek chleba, nieco owczego sera i dzban z wodą. Odkąd zaczął pracować nocami, pochłaniał łapczywie wszystko, co otrzymywał, ale dzisiaj nie czuł głodu. Czy sprawiła to rozmowa z niepokojącym człowiekiem? A może podniecenie planowaną ucieczką? Lub też jedno i drugie? Nie wiedział, z jakiej przyczyny brak mu apetytu, ale zdawał sobie sprawę, że powinien coś wrzucić do brzucha, żeby nie zasłabnąć z wysiłku, bo przecież jeszcze tej samej nocy będą musieli z Grzywą odejść bardzo daleko, zbliżyć się jak najbardziej do granicy księstwa. Za nią nikt już nie będzie mógł ich ścigać. A w każdym razie nie będzie mógł tego zrobić tutejszy władca. Dlatego chłopiec usiadł na pryczy i zaczął mozolnie żuć chleb i twardy ser. W innych okolicznościach uznałby, że całkiem dobrze mu się trafiło z treściwym posiłkiem, lecz nie dzisiaj. Dzisiaj czuł, jak każdy kęs przeciska się przez gardło, a zimna woda drapie podniebienie. Nigdy dotąd nie czekał tak bardzo na nadejście nocy. Zjadł tylko połowę, chociaż przez ostatnie dni nie miałby nic przeciwko temu, żeby przynoszono mu podwójne porcje. Patrzył przez chwilę na ser i chleb, aż wreszcie owinął je szmatką, którą Grzywa zabezpieczył pilniki, aby nie dzwoniły i schował jedzenie do worka. Przyda się na drogę. Położył się na pryczy i zamknął oczy. Powinien chociaż trochę pospać, bo potem nie będzie na to czasu. Noc zwlekała z nadejściem. Mrok zdawał się to nadpływać, to znów cofać, a czas wlókł się niemiłosiernie. Evah miał wrażenie, że bóg chaosu i przeznaczenia uwziął się na niego. Jedni powiadali, że jest on znienawidzony nie tylko przez ludzi, ale też inne bóstwa właśnie z powodu swojej złośliwości. Inni zaś twierdzili, jakoby po prostu był roztargniony i mało bystry, dlatego nie umiał zapanować nad powierzonymi mu sprawami, a kiedy starał się to zrobić za wszelką cenę i bardzo porządnie, wprowadzał jeszcze większe zamieszanie i denerwował świat na rozmaite sposoby, w tym zanadto rozciągając bądź kurcząc czas. Czyżby teraz nastąpiło właśnie coś podobnego? Evah potrząsnął głową i zaniósł modlitwę do wspomnianego patrona: – Rotanie, władco tego, co najbardziej nieuchwytne, cofnij swoje wyroki, pozwól mi doczekać upragnionej godziny. Jeśli to ty wydłużasz czas wbrew woli swej siostry Zamany, jego bogini, błagam cię, zaniechaj mnie. Oczywiście chłopiec zdawał sobie sprawę, że to jego własna niecierpliwość sprawia, iż popołudnie i wieczór tak bardzo się ciągną, ale modlitwa zdawała się nieco pomagać, a poza tym mógł zająć myśli, składając słowa. Nie istniała żadna gotowa formułka, którą można by próbować wpłynąć na Rotana. Bóg chaosu z pewnością nie życzył sobie uporządkowania czegokolwiek, co może go dotyczyć, więc kapłani przestrzegali przed układaniem stałych modlitw. Jedynie obrzędy w świątyni tego bóstwa miały jakiś porządek, ale przeprowadzający je celebranci mieli obowiązek chociaż odrobinę je zakłócać, zmieniać kolejność składania ofiar, mylić krok, a przede wszystkim za każdym razem inaczej wypowiadać słowa modlitw. Dlatego niezbyt wielu kapłanów paliło się do służby Rotanowi. Ludzie lubią chodzić utartymi ścieżkami, wykorzystywać to, czego się już nauczyli. Wreszcie za oknem zupełnie pociemniało. Słońce zaszło, a księżyc jeszcze nie wspiął się na nieboskłon i Evah miał nadzieję, że nastąpi to jak najpóźniej. Wprawdzie jeszcze nie było pełni, ale krąg towarzysza i pogromcy gwiazd stawał się coraz pełniejszy i jego światło wydobywało z ciemności coraz wyraźniejsze kształty. W dodatku, jak na złość, na niebie nie było ani jednej chmurki. Jeśli księżyc wypełznie w chwili, kiedy pod oknami wieży zjawi się Grzywa ze zwojem liny, trzeba będzie prosić bogów o odrobinę szczęścia, aby nikt nie zauważył machinacji obu chłopców. Evah odczekał, aż na ulicach Migry rozlegną się pierwsze okrzyki strażników nawołujących mieszkańców do gaszenia świateł. Wtedy przysunął się do kraty i ostrożnie dopiłował ją, poczynając od góry. Ostatnie cięcie w środkowej sztabie na samym dole nie wymagało już nawet wysiłku. Wystarczyło poruszyć parę razy całą kratą, żeby ostatni, wąski pasek metalu wygiął się w tę i z powrotem, a potem puścił. Teraz należało przygotować mocowanie dla liny. Evah miał dość czasu by wymyślić, jak to zrobić. Postanowił wykorzystać deskę z pryczy, którą obluzował za pomocą najmniejszego pilnika. Zamierzał obwiązać deskę liną pośrodku, a potem tak pociągnąć za sobą, żeby oparła się o mur z obu stron niszy okiennej. Na szczęście deska była sporo dłuższa niż szerokość otworu, nie powinna więc sprawić niespodzianek, kiedy Evah będzie schodził w dół. Na początku zastanawiał się, czy nie opleść liną całej pryczy i nie przyciągnąć pod okno, ale niewygodne legowisko było lżejsze od Evaha, więc mogłoby narobić hałasu, sunąc po ścianie i jednak zwrócić czyjąś uwagę. Ostrożnie odłożył kratę pod najdalszą ścianę. Za nic nie chciał na nią nadepnąć, kiedy będzie się krzątał po celi. Teraz mógł już tylko niecierpliwie czekać na znak od Kellana. Miał nadzieję, że przyjaciel zjawi się niezawodnie. Następnego dnia Evah mógł przecież zostać wezwany przed oblicze księcia, a potem wylądować w zupełnie innym miejscu. A poza tym wystarczy, że strażnik wejdzie i rzuci okiem na okno, żeby zauważyć brak kraty. Wreszcie po nieznośnie długim czasie, gdy Evahowi już się zdawało, że niebawem nastanie świt, rozległo się stuknięcie o mur przy oknie. Więzień zerwał się i czym prędzej wyrzucił linkę, trzymając jej drugi koniec tak kurczowo, jakby mogła mu się wyrwać z rąk swoim mizernym ciężarem. Na wszelki wypadek owinął ją nawet wokół nadgarstka. Po chwili poczuł lekkie szarpnięcie i zaczął ciągnąć przywiązaną do sznurka linę. Miał ochotę czynić to gwałtownymi ruchami, ale opanował się i pracował powoli. Lina powinna pełznąć po murze gładko i nieśpiesznie jak polujący wąż, a nie skakać na wszystkie strony niczym przestraszony młody szczur. Musiał tylko raz mocniej pociągnąć, kiedy węzeł zahaczył o ostrą końcówkę odpiłowanej kraty. A potem wydobył spod siennika deskę. Zawiązanie grubej liny przysporzyło mu pewnych problemów. Deska była dość wąska i węzeł nie chciał się należycie zaciskać, więc sztywny konopny splot trzeba było dociągać, stając na niej obiema nogami. Gdyby miał doświadczenie żeglarskie, z pewnością poradziłby sobie lepiej, ale przecież nigdy nie pływał niczym większym od rzecznej łodzi wiosłowej, a na niej próżno by szukać żagli i olinowania. Wreszcie udało mu się zawiązać w miarę solidne mocowanie. Ułożył deskę starannie pod oknem i zaczął pełznąć do otworu. Czynił to jednak tyłem, żeby jak najsprawniej operować liną. Kiedy poczuł, że stopy znalazły się na zewnątrz, przeszedł go dreszcz. Za chwilę miał zawisnąć nad przepaścią. W tej chwili te kilkadziesiąt stóp do skalistego podnóża wieży zdawało się prawdziwą otchłanią. Evah z mimowolnym podziwem pomyślał o Grzywie, który musiał pokonać tę drogę w obie strony, w dodatku zaraz po deszczu. Wysunął się najpierw do kolan, a potem do połowy ud. Resztka kraty, wystająca pośrodku otworu okiennego, uwierała chłopca w brzuch. Musiał zachować najdalej idącą ostrożność, jeśli nie chciał się pokaleczyć o ostrą krawędź. Trzeba było chociaż odrobinę wygładzić ją pilnikiem, gdy czekał na Grzywę, ale nie przyszło mu to wówczas do głowy. Pociągnął ostrożnie linę. Deska popełzła w górę, szorując o ścianę. Nawet z bliska był to ledwie słyszalny odgłos, ale Evahowi zdawało się, że brzmi niczym grom nadciągającej burzy. Wreszcie niewyraźny cień deski zamajaczył w przestrzeni wycięcia okiennego, Evah naprężył mocniej linę. Drewno oparło się z obu stron o mur. Mógł schodzić. I w tej chwili przypomniał sobie, że zostawił w celi worek z resztką posiłku. Najpierw chciał zawrócić, ale kiedy pomyślał, że będzie musiał pokonywać drogę do wolności jeszcze raz, zrezygnował. Jakoś sobie poradzą bez tego kawałka sera i czerstwego chleba. Szkoda tylko, że nie zjadł wszystkiego zawczasu. Przesunął się dalej w tył, mocno trzymając linę. Deska zgrzytnęła, podsunęła się nieco wyżej, aż wreszcie znieruchomiała na dobre. Teraz nogi Evaha znajdowały się już całkiem poza murem i chłopiec ostrożnie uniósł się na łokciach i zsunął dalej. Nabrał głęboko powietrza i zawisł na rękach. Przez straszną chwilę zastanawiał się, czy da radę zejść, czy dłonie mu nie omdleją, nie puszczą liny. Pobyt w wieży i marne jedzenie sprawiły, że stracił nieco siły. Na szczęście ręce i podeszwy butów mogły znaleźć oparcie na węzłach. Evah poruszał się bardzo ostrożnie, nie chciał wykonać fałszywego ruchu. Znów pomyślał z podziwem o Kellanie, który tak sprawnie sobie radził. – Pośpiesz się – doleciało z dołu syknięcie. – Bo zaraz… W tej chwili znad widnokręgu wychynął skrawek księżyca. Światło było jeszcze słabe, ledwo wydobywało z mroku kształty, ale z każdą chwilą ukazywało się coraz więcej zdradzieckiej tarczy. Evah porzucił więc ostrożność i zaczął się bardziej zsuwać, niż schodzić, zatrzymując się tylko przy węzłach. Po chwili znalazł się na dole. Padli sobie z Grzywą w objęcia, ale starszy z chłopców zaraz się odsunął. – Ale śmierdzisz – mruknął, a potem ze złością machnął ręką w stronę księżyca. – Że też ten łysy dziad musi tak jasno świecić! Trzeba wiać! Rzeczywiście stali pod wieżą widoczni jak dwie muchy na wykrochmalonym prześcieradle. W dodatku lina bardzo ostro odcinała się od jasnego tła niedawno pobielonego starannie muru. Evah kolejny raz pomyślał, że przydomek tutejszego księcia musi doskonale oddawać charakter władcy. – Dokąd? – spytał krótko. – Na drugą stronę, do lasu. Potem pójdziemy… Nie zdołał jednak powiadomić przyjaciela, dokąd pójdą. – Pójdziecie z nami, szczeniaki! – przerwał mu ostry, w dodatku znany Evahowi głos. Kapitan Moran, ten sam, który najpierw ich uratował w chacie pustelnika, a potem zaprowadził Evaha do więzienia. Chłopiec rzucił się w prawo, ale przystanął na widok wyłaniających się z ciemności żołnierzy. Grzywa, który wybrał przeciwny kierunek, też znieruchomiał z tego samego powodu. Zostali otoczeni kordonem. Evah rozważał przez chwilę, czy nie spróbować jakoś się przebić, jednak zrezygnował. Był przecież nieuzbrojony, a naprzeciwko miał silnych, wyszkolonych do walki mężczyzn. W dodatku każdy z nich nosił pancerz. Wprawdzie miecze trzymali w pochwach, ale nie musieliby ich wydobywać, żeby zrobić porządek z uciekinierami. Na domiar złego kordon był szczelny. Choć ludzie nie stali ramię przy ramieniu, to przemknięcie między nimi zakrawałoby na cud. A na cud Evah wolał w tej chwili nie liczyć. No i nie mógł porzucić Grzywy. Nie po tym, jak złodziejaszek narażał się, aby go ratować. – Dokąd nas zabieracie? – spytał, starając się pokonać drżenie głosu, który zresztą drżał nie ze strachu, ale z gniewu i zawodu. Tyle wysiłku poszło na marne! – Na razie prześpicie się w zamkowym lochu – odpowiedział kapitan gwardii książęcej. – A co będzie dalej, zdecyduje już osobiście Jego Wysokość Leonor del Berwen. Evah spojrzał na Grzywę. Nawet w niepewnym świetle księżyca widać było niezwykłą bladość twarzy Kellana. – A jednak zdradził – wymamrotał. – A jednak to łajdak… Evah chciał już zapytać, o kim przyjaciel mówi, ale kapitan warknął: – Milczeć! Który się odezwie, dostanie dziesięć batów! Czekał chwilę, czy któryś z chłopców chce się przekonać, czy groźba jest prawdziwa, ale zapadła głucha cisza. Zwrócił się do podwładnych. – Marsz w szyku ubezpieczonym. Pilnujcie ptaszków jak oka w głowie, bo to zawołani spryciarze. A książę nie byłby zadowolony, gdyby któryś wyfrunął. Żołnierze sprawnie utworzyli ciasną kolumnę, w której środku znaleźli się obaj chłopcy. Evah szedł z pustką w sercu, ponuro wpatrując się w jasną plamę bujnych włosów Grzywy, podążającego dwa kroki przed nim. No to napytali sobie biedy. Wpadli w jeszcze gorszą kabałę niż w chacie pustelnika. Teraz zamkną ich w takim miejscu, z którego się nie wydostaną inaczej niż wyniesieni na cmentarz. A kto wie, może nawet po śmierci zostaną pod kluczem… Kapitan Moran zamykał niewielki pochód. Evah czuł jego świdrujące spojrzenie na potylicy. Z pewnością był gotów bardzo ostro zareagować, gdyby chłopcy chcieli zrobić coś niespodziewanego. Tyle tylko, że nie mieli ku temu żadnych możliwości…\nRozdział 3W cuchnącym lochu Tak jak zapowiedział kapitan, noc spędzili w lochu. W zimnym, wilgotnym i potwornie śmierdzącym lochu. W dodatku nie byli sami, o czym mogli się przekonać, kiedy tylko zamknięto za nimi ciężkie, dębowe drzwi, wzmocnione kutymi sztabami żelaza. Zanim zdążyli wykonać krok, uchwyciły ich i unieruchomiły mocne ręce, a zręczne palce przebiegły po ciałach. – Ten nic nie ma – powiedział chrapliwy głos przy uchu Evaha. – Mój też nic – odpowiedział drugi. Evah znów mógł się ruszyć, ale tego nie robił. W ciemności czaiło się zagrożenie. Nie miał pojęcia, ilu ludzi znajduje się w lochu, ale najmniej czterech, skoro jeden go trzymał, a drugi przeszukał. Jak nic dwóch kolejnych pochwyciło Grzywę. – Nie bójcie się już – powiedział człowiek, który odezwał się przedtem przy Evahu. – Znajdźcie sobie jakieś miejsce, słomy nie ma wiele, ale młodzi jesteście, kamień wam nie zaszkodzi. Oczy chłopców powoli przywykły do ciemności, rozpraszanej jedynie poświatą księżyca wpadającą przez wysoko umieszczone okno. Na szczęście to wystarczyło, żeby coś dostrzec. I mogli się przekonać, że ludzi w celi jest nie czterech, ale pięciu. Z tym że jeden leżał nieruchomo pod najdalszą ścianą. Evah zaczął się zastanawiać, czy mężczyzna w ogóle żyje. Chłopcy spojrzeli na siebie. Evah widział głównie jasną burzę włosów towarzysza i ledwie zarys sylwetki. Ale dostrzegł też wolny kawałek podłogi pod ścianą. Padało tam światło księżyca, rozlewając się w siną plamę. Obaj, jakby wiodła ich jedna myśl, jednocześnie skierowali się w tamtą stronę. Usiedli blisko siebie, dotykając się ramionami. – Za co was tutaj wsadzili? – spytał któryś z mężczyzn. – Za ucieczkę z wieży – burknął Evah. – Ho, ho! – roześmiał się ten z chropowatym głosem, a pozostali mu zawtórowali. – Ho, ho! W wieży pan trzyma znaczniejszych więźniów. Źle wam tam było? – Tylko mnie – wyjaśnił syn myśliwego. – Mój przyjaciel pomagał mi się wydostać. – No to teraz przekonacie się, co to znaczy prawdziwe więzienie – rzekł chropowaty. – Stęchłe żarcie, zimno i szczury. W wieży tego nie zaznałeś. Evah nie odpowiedział. Westchnął ciężko i zapatrzył się w otwór na górze. Księżyc właśnie chował się za krawędzią okna i niebawem w lochu zrobiło się zupełnie ciemno. – A was za co tu wtrącili? – spytał Grzywa. – Jak już musisz wiedzieć – odparł więzień, który najwyraźniej rządził w tym miejscu – to mnie, Dudka, Bociana i Gila za zbójowanie, a tego tam biedaka za kłusownictwo. – Dudek, Bocian i Gil – powtórzył Kellan. – Ty też masz takie ptasie przezwisko? – Też – odparł z jakimś dziwnym zadowoleniem herszt. – Skowronek. Dlatego nazywali nas Ptasią Bandą. Słyszeliście o nas? – Nie – powiedział Grzywa. – Ale nie jesteśmy stąd. – Odgadłem już po waszej mowie – rzekł chropowaty. – My też nie stąd – odezwał się ponuro inny rozbójnik. – Aleśmy się zapędzili do Berwen jak katu na pieniek… Było siedzieć w Lapurii, może byśmy się jakoś wywinęli pościgowi. Ale nie, Skowronek musiał nas przywieść tutaj! Prosto w szpony księcia Berwena i jego przeklętego kapitana! – Nie wyrzekaj, Bocian! – warknął przywódca. – Taki mądry teraz jesteś, ale jak zobaczyłeś chłopów z widłami i cepami, toś rwał na drugą stronę granicy, aż się kurzyło! Ledwie cię dognaliśmy. – Bo głupi byłem – odparł hardo rozbójnik zwany Bocianem. – Chłopom by można jeszcze dać po łbach i spróbować prysnąć. Kupa ich była wielka, ale lepsze bić się z takimi dziesięcioma niż jednym żołnierzem tego przeklętego dowódcy gwardii księcia! Tego całego Morana! – Mówi się, że zbój mądry jest po szkodzie – rzekł Skowronek. – Ale ty głupi byłeś i przed nią, i zostałeś teraz. Tam by nas czekała niechybna śmierć, i to w męczarniach, jakby którego żywcem wzięli. Tutaj siedzisz sobie wygodnie w lochu i czekasz na wyrok. Jak mają mi już łeb uciąć albo za szyję powiesić, to wolę konać krótko i z rąk wprawnego kata. Evah słuchał tego przekomarzania zbójów, rozmyślając jednocześnie, jak łatwo w życiu zdarzają się niespodziewane kaprysy losu. Jeszcze chwilę temu pełzł po linie, przestraszony, ale też szczęśliwy, że umknie z więzienia, a teraz trafił między kajdaniarzy i szubieniczników. Westchnął w duchu, przypominając sobie, że wcale nie tak dawno jednego podobnego im poranił i sprawił, że posłano go do więzienia, a potem pewnie na szafot. Ciekawe, czy ci tutaj znali bandę, która napadła karawanę w drodze do Salmary? Pewnie nie, bo wyglądało na to, że trzymali się Lapurii. Jednak po przygodach z Grzywą, po tym, jak go spotkał najpierw w Rukce a potem w odległej Salmarze, chłopiec przekonał się, że świat bywa zaskakująco ciasny i mały. – Też wymyśliłeś – prychnął inny ze zbójów. – O lochu wygodnym będzie nam prawił. I o pożytkach z zabicia przez kata. A jak książę każe nas ćwiartować lub rwać końmi? Różne kary wymyśla się rozbójnikom. Powiadają o nim, że bardzo jest kapryśny. – Wtedy będziemy się tym zamartwiać, Dudek – odpowiedział chropowaty. – Na razie siedzimy i tym się ciesz, że cię tam chłopi nie dopadli, bo rozerwaliby na kawałki gołymi rękami, zanimby się zjawiło wojsko jaśnie pana. – Ciebie się nie przegada – odezwał się milczący do tej pory zbój. Evah już się domyślił, że to ten zwany Gilem. – Prawnikiem jakimś powinieneś zostać. I to nie zwykłym bakałarzem u marnego kauzyperdy, ale samym sędzią cesarskim. Jak namotasz, to człowiek nie wie, co odrzec. – Sędzią cesarskim? – powtórzył Skowronek. – Tak powiadasz? Nie, przyjacielu, na sędziego Jego Cesarskiej Mości na pewno bym się nie nadał. – A to z jakiej przyczyny? – zdziwił się Gil. – Zanadto uczciwy jestem! – huknął radośnie rozbójnik. – Gdzie mnie, prawemu złodziejowi, do tych jaśnie oświeconych szubrawców, co cię ze skóry obłupią i jeszcze powiedzą, że dla twojego dobra? Zbóje roześmiali się, ale zaraz zamilkli, bo herszt ciągnął dalej, już bez prześmiechów. – Słyszałem, że Leonor Porządny, jak mu coś na nosie siądzie, potrafi być przykry, co się zowie. Znajomek znajomka mojego stryjecznego kuzyna prawił, jakoby kiedyś del Berwen kazał ściąć nie tylko rozbójników, ale nawet prawnika jednego, co ich chciał bronić. Sam tego nie widział, jednak opowiadał mu to jakiś daleki krewniak, który był w okolicy, kiedy mówiono o tej kaźni. – We łbie mi się zakręciło od tych krewnych i znajomych – poskarżył się Gil. – Znaczy jak, książę każe nas ściąć czy powiesić? – Wielka mi różnica – prychnął Dudek. – Na końcu śmierć jest jednaka. Przynajmniej tak mi się zdaje. – Śpijmy lepiej, zamiast jęzorami mielić i się straszyć – burknął Bocian. – Głodny jestem jak dziki pies. Jak stado dzikich psów. Trzeba przespać to ssanie w brzuchu, bo inaczej was zacznę kąsać i żadnej zgoła kaźni nie doczekacie. – Śpijmy – zgodził się herszt. – Choć nie wiadomo, czy warto się spieszyć do jutrzejszego poranka. Następny poranek nie przyniósł niczego szczególnego. Przynajmniej z początku. Tyle że chłopcy mogli zobaczyć, z kim ich zamknięto. Evah aż przymknął oczy na widok twarzy rozbójników. Mieli już okazały zarost, ale trudno było nie dostrzec blizn ciągnących się przez całe oblicza, i bez tego mało urodziwe. – Co się tak gapisz? Piękni nie jesteśmy – rzekł Skowronek swoim chropowatym głosem. – Gęby mamy takie, jak nasz fach. Nieraz się człekowi zdarzyło porządnie oberwać, to i ślady zostały. Poczekaj no, chłopaczku, jak będziesz w moich latach, też możesz tak wyglądać. O ile dożyjesz, bo za ucieczkę z wieży książę może cię i na śmierć skazać. Evah poczuł, jak przechodzi go zimny dreszcz, ale Grzywa aż tak się nie przejął groźbami przywódcy bandy. – Zaś tam będzie nas kaźnił – burknął. – Za co? Za upiłowaną kratę? Batów da najwyżej i tyle. – Nie bądź taki pewien – wtrącił się Dudek. – Wielki pan, jak zechce zwykłego człowieka kopnąć, zawsze znajdzie powód. Za upiłowaną kratę może dać baty, zgoda. Ale co, tylko to jedno macie na sumieniu? Evah przypomniał sobie skradzione pilniki. W niektórych krajach za najdrobniejszą kradzież skazywali na obcięcie ręki albo i głowy. Kto wie, jak jest tutaj? Nie on wprawdzie skradł narzędzia, ale on ich użył do sforsowania prętów. – Na pewno coś się znajdzie – mówił dalej Dudek. – A jak się już książę czegoś przyczepi, to trzyma ślad niczym pies posokowiec. Wszystko z was wywlecze, całą prawdę. Tak przynajmniej słyszałem. – Właśnie – przyświadczył z miejsca Gil. – Tylko brew uniesie, a jego kapitan wywlecze was katu na szafot. Książę bywa niezwykle kapryśny. Evah parzył przez dłuższą chwilę to na Skowronka, to na jego towarzyszy. Przypomniał sobie, co mu wspominał o władcy Berwen kapłan boga prawdy w Salmarze. Coś się tu nie zgadzało. Według czcigodnego Verdiga Leonor miał być bardzo rozsądnym człowiekiem, który potrafił utrzymać pokój na własnych granicach, a przy tym umiejętnie trzymał w ryzach wybujałe temperamenty zwaśnionych władców państw, z którymi graniczył. – A wy skąd tak doskonale znacie usposobienie księcia? – spytał podejrzliwie. – Podobno grasowaliście w Lapurii. – Nie tylko – odparł jakby z pewną dumą herszt. – Zachodziliśmy też na trakty w Lagen, żeby ulżyć kupcom ciężaru, wpadaliśmy również z wizytą do Anzi. Brzmiało to, jakby opowiadał o zwykłych podróżach albo pielgrzymkach do świętych miejsc. Ton i treść dziwnie kłóciły się z prawdziwym znaczeniem słów. – Księciu Leonorowi nie nadeptywaliśmy na odciski, bo jego kapitan gwardii Moran okrutnie jest cięty na zbójników. Nie dajcie bogowie, żeby którego schwytał na rabunku. Żyjemy jeszcze dlatego, żeśmy tylko uciekali, a nie rabowali po tej stronie granicy. – Znaczy, że zamknęli was za niewinność? – spytał z szyderstwem Grzywa. – A żebyś wiedział, szczeniaku! – uniósł się gniewem Bocian. – Nic tu złego nikomu żeśmy nie uczynili! – Wystarczy pewnie tego, coście wyprawiali gdzie indziej – nie dawał za wygraną Kellan. – Pyskaty z ciebie wyrostek! – warknął rozbójnik. – Chyba trzeba nauczyć cię moresu! Mężczyźni podnieśli się jak na komendę. Gil z Bocianem ruszyli do młodego złodziejaszka, pozostali dwaj patrzyli, co się będzie działo. Kellan też się zerwał, pobladł, ale zacisnął pięści. Nie miał dokąd uciec, pozostawała jedynie walka. Evah zaklął w duchu, przez głowę przeleciało mu, że oto za chwilę Grzywa na własnej skórze przekona się, że czasem warto trzymać jęzor za zębami. Gorzej, że on też będzie musiał odpokutować za złośliwości przyjaciela. Czyżby Kellan zapomniał, że mają do czynienia z okrutnymi opryszkami? Do tej chwili traktowali chłopców jak towarzyszy niedoli, ale nie należało ich drażnić, bo tacy zawsze są szybcy, jeśli chodzi o rękoczyny. – Odsuń się! – ostrzegł Bocian, kiedy zobaczył, że syn myśliwego dołącza do Kellana. – Jemu przetrzepiemy skórę, tyś się nam dotąd nie naraził. – Dajcie mu spokój – rzekł Evah, opanowując drżenie głosu. – Nic takiego nie zrobił. – Wyśmiewać to się może ze swojego ojczulka, jeśli w ogóle wie, kto go spłodził! – syknął Gil. – Wiem czy nie wiem, ale porządny musiał być człek, skoro zbójem nie zostałem – odszczeknął się chłopak. – Ciebie zaś pewnie jaki kajdaniarz na świat przywołał… Gil uznał, że tego już za wiele, rzucił się na Grzywę. Ale schwytał tylko powietrze. Może chłopak nie był biegły w walce, lecz życie w zaułkach i ciągłe niebezpieczeństwa nauczyły go wywijać się zagrożeniu. Zdołał się także wymknąć Bocianowi. Tymczasem Skowronek z milczącym do tej pory Dudkiem zasadzili się na Evaha. Ich też czekało zaskoczenie, bo zlekceważyli przeciwnika. Uznali, że chłopiec nie może stanowić zagrożenia. Że jest inaczej, pierwszy przekonał się herszt bandy. Krzyknął i chwycił się za kolano, w które oberwał solidnego kopniaka. Dudek tymczasem złapał Evaha za ramię i pociągnął, ale zaraz odskoczył, bo nieoczekiwanie twarda pięść wyrostka trafiła go w oko. Ale to był już koniec jakiejkolwiek przewagi dwóch wyrostków. Nie upłynęła chwila, jak Bocian trzymał mocno Kellana z tyłu pod wykręcone ręce, a Skowronek przyciskał Evaha do wilgotnej ściany. – Umieją kąsać – zaśmiał się. Evaha owiał jego nieprzyjemny oddech. W lochu nie dało się dbać o czystość, a zresztą zbój pewnie i na wolności nie zaprzątał sobie głowy takimi drobiazgami. Chłopiec przypomniał sobie zaraz, że sam też nie pachnie leśnymi fiołkami. – A teraz im pokażemy, co to znaczy zadzierać z Ptasią Bandą! Stracą trochę zębów, to zmądrzeją. Twarda pięść uniosła się na wysokość oczu Evaha, Gil również przymierzył się do ostatecznego ciosu w twarz Grzywy. Chłopcy byli zupełnie bezradni. Lecz kiedy zbóje mieli już przejść do czynów, rozległ się niezbyt głośny okrzyk: – Stójcie! Da wam nadzorca za burdy w lochu! Przestańcie! Wszyscy spojrzeli w odległy kąt. Gdyby Evah mógł się ruszyć, przetarłby oczy. Przysiągłby, że poza wiązką przegniłej słomy nic tam więcej nie ma, a już na pewno nie ma nikogo! – Co się wymądrzasz? – warknął Skowronek. – Nie twoja rzecz! – Będzie moja, jak strażnicy nie będą pytać, kto zawinił, tylko wszystkim po równo złoją skórę! A ja nie mam na to ochoty. Więc jeśli zaczniecie bić tych szczeniaków, narobię krzyku. Hałas zbudził nawet apatycznego kłusownika. Mężczyzna usiadł i patrzył na całą scenę, jakby oglądał przedstawienie wędrownej trupy teatralnej. Skowronek splunął i odchylił ramię jeszcze bardziej, jakby chciał zadać cios tak mocny, by zmiażdżył twarz ofiary. Ale po chwili wypuścił powietrze i mruknął: – Prawda. Nie ma co się prosić o baty. Puścił Evaha i się odwrócił. Spojrzał na Kellana. – Ale jeśli jeszcze raz otworzysz paszczę, nie będę na nic zważał. Rozbiję ci ją na tych śmierdzących kamieniach. Obu wam się dostanie, chociaż pyskaty jest tylko jeden! Bocian puścił Grzywę z wyraźnym żalem. Chłopak z jękiem osunął się na kolana, a potem zaczął rozcierać bolące ręce.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Zelazny_kruk_2__Szalony_Mag-ebookRO/p1116240i1271066" target="_blank" title="Żelazny kruk 2. Szalony Mag [Rafał Dębski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Żelazny kruk 2. Szalony Mag [Rafał Dębski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Ma byc delikatny gdyz za silny moze spowodowac mocna reakcje - Forum Zakonu Angels\nForum Forum Zakonu Angels Strona Główna » Strona główna » Ma byc delikatny gdyz za silny moze spowodowac mocna reakcje\njest minimalna poprawa. [link widoczny dla zalogowanych] chodze w worku. Kukulska fajnie wygladala po ciazy i na pewno nie miala czego odsysac nawet rok temu.\nKtĂłry wybraÄ??? [link widoczny dla zalogowanych] ...Mi jak na razie siÄ udaje i nie wymiotuje Za kaĹźdym razem, kiedy \_chcÄ\_ to zrobiÄ myĹlÄ o was, o tym co piszecie, o tym ile to juĹź trwa u niektĂłrych z was, jak bardzo bulimia nas niszczy...\ntu odpowiedzi na wasze pytania, Szklok, a moze poczytalbys pare postow wstecz?, ewentualnie pierwszych 50 stron? I ciesze siÄ, Ĺźe wiesz sporo o tym wszystkim, to chociaz bedÄ miaĹa sie kogo poadziÄ... pozdrawiam serdecznie i zycze wam powodzenie Witam, gdzie w Ĺodzi moĹźna wyrobiÄ, podstemplowaÄ ksiÄ\nPOZDRO Postaram siÄ wiÄc wyjaĹniÄ kilka kwestii. A ja muszÄ jeszcze w kuchni podziaĹaÄ. Jesli chodzi o zawroty glowy,to mysle ze to jest wina oslabienia organizmu po operacji,jedz wartosciowe posilki,bierz witaminy,magnez,operacja jest ingerencja w organizm,dlatego potrzeba troszke czasu do stabilizacji i powrotu do sil czy zesol ciesni nadgarstka mozna zdiagnozowac przez badanie usg????????????????? A chcesz rodziÄ naturalnie czy poprzez cc??..a co do obĹoĹźenia to widzÄ Ĺźe bÄdzie duĹźe...heheh sporo nas w jednym terminie BÄdzie wesoĹo.... gdy jest pod nim bardzo duĹźa ropna infekcja.


Poszukiwany sprawca kradzieży w warszawskim autobusie. Zerwał kobiecie kolczyki z uszu - WP Wiadomości\nPoszukiwany sprawca kradzieży w warszawskim autobusie. Zerwał kobiecie kolczyki z uszu\nPolicjanci z Bielan szukają sprawcy kradzieży w autobusie, do której doszło 12 października 2013 roku. Dlaczego policja zdecydowała się na publikację wizerunku podejrzanego o kradzież dopiero teraz - tego nie wiadomo.\nZłodziej zerwał złote kolczyki z uszu poszkodowanej w autobusie linii 181 na wysokości przystanku Rudzka. W tej sprawie funkcjonariusze zabezpieczyli nagranie z kamer monitoringu, które zarejestrowały wizerunek osoby mogącej mieć związek z tym przestępstwem. Wartość strat oszacowano na kwotę 1,2 tys. złotych.\nNa wszelkie informacje policjanci czekają przez całą dobę w komendzie przy ul. Żeromskiego 7. Można także zgłosić się do najbliższej jednostki policji lub przekazać informacje na nr tel. 22 603-12-28, 22 603-71-55, 22 603-71-56 na numer alarmowy 997 lub 112.


Ostatnie kilkanaście godzin handlu na rynku walutowym przyniosło wyhamowanie spadków na wycenie polskiej waluty.\nPoranny, czwartkowy handel na rynku walutowym przynosi próbę wzrostu na polskiej walucie bazującą na niższej wycenie dolara amerykańskiego na szerokim rynku. Złoty wyceniany jest przez inwestorów następująco: 4,1690 PLN za euro, 3,8215 PLN wobec dolara amerykańskiego, 3,9000 PLN względem franka szwajcarskiego oraz 5,9623 PLN w relacji do funta szterlinga. Rentowności polskiego długu znów przekroczyły 3,0 proc. i wynoszą obecnie 3,05 proc. w przypadku papierów 10-letnich.\nOstatnie kilkanaście godzin handlu na rynku walutowym przyniosło wyhamowanie spadków na wycenie polskiej waluty. Złoty i pozostałe waluty EM skorzystały z osłabienia dolara na szerokim rynku jakie miało miejsce po publikacjach fundamentalnych z USA. Reakcja na słabszy raport ADP (i relatywne pominiecie usługowego ISM) potwierdzają wcześniej sygnalizowany scenariusz istotności danych z amerykańskiego rynku pracy, jako kluczowych dla przyszłych działań FED. Raport ADP, choć relatywnie mało znaczący, często traktowany jest jako wstęp do najważniejszych piątkowych danych dot. NFP. Perspektywy polityki monetarnej w USA stanowią obecnie główny czynnik warunkujący handel na większości zestawień, w tym również na PLN. Podwyżki stóp przez FED stanowić będą tzw. „game changer” na większości zestawień powiązanych z dolarem i nie tylko. Dodatkowo pod presją mogą znaleźć się waluty rynków wschodzących, jak mniej atrakcyjne fundamentalnie w takim układzie. Wedle ostatnich danych z rynku instrumentów pochodnych\nprawdopodobieństwo podwyżek stóp już we wrześniu wynosi 50%. Lokalnie warto zauważyć powrót rentowności obligacji 10-letnich powyżej 3,00% co częściowo spowodowane jest ruchami na rynku bazowym, ale również zbliżającą się aukcją długu.\nRogalski: Złoty czeka na jutrzejsze dane z Chin


Weekend w ringu - GAZETA REGIONALNA - wiadomości z powiatów Żary, Żagań | GAZETA REGIONALNA – wiadomości z powiatów Żary, Żagań\nWeekend w ringu\nPracowity czas mają za sobą fajterzy z Żarskiego Klubu Sportów Walki.\nSekcja Kickboxingu wzięła udział w 9. edycji ogólnopolskiego turnieju „Rympał na Fyrtlu” w Poznaniu. ŻKSW reprezentował Mateusz Stefański. Podopieczny Dawida Poloka w kategorii junior starszy (poniżej 71 kg) nie dał żadnych szans swojemu przeciwnikowi z Inowrocławia, pewnie wygrywając na punkty turniej pod patronatem Polskiego Związku Kickboxingu. Z kolei podopieczni trenera Łukasza Michalczewskiego z sekcji bokserskiej najpierw zaliczyli udany start w I Turnieju Nadziei Olimpijskich organizowany przez Stowarzyszenie Klubu Bokserskiego Boks-Zabrze a następnie wzięli udział w Sobocie Bokserskiej, w Gorzowie Wielkopolskim organizowanej przez miejscowy klub Orkan. – Kolejne starty są dla naszych zawodników cennym doświadczeniem i na pewno zaprocentują w przyszłości – mówi D. Polok.


wycena nieruchomości Warszawa - rzeczoznawca majątkowy Żary Steczkowska Znow kasaja\nPrace nad trzecią płytą Gorillaz są na tyle zaawansowane, że artyści szykują już klip do singla promującego zestaw "Plastic Beach". Do pokaźnej kolekcji nagród Andrzej Piaseczny dołączył właśnie kolejną - Telekamerę 2009 dla najlepszego muzycznego wykonawcy. 7 marca poznamy laureatów tegorocznych Oscarów. Zanim jednak członkowie Amerykańskiej Akademii Filmowej wybiorą zwycięzców, postanowiliśmy zapytać polskich ludzi filmu co sądzą o Oscarach, kto ich zdaniem ma największe szanse na statuetkę i komu kibicują.\nByły basista Arctic Monkeys na stałe dołączył do grupy Reverend & The Makers. Stanisław Soyka opowiada portalowi INTERIA.PL o swoim nowym utworze, dedykowanym osobom niepełnosprawnym. Xawery Żuławski znalazł się w składzie Jury oceniającym filmy krótkometrażowe na tegorocznym festiwalu w Berlinie.\nRussell Crow przyjął propozycję zagrania w bollywoodzkim filmie. Agencja Go Ahead poinformowała o rekordowym zainteresowaniu Konkursem Młodych Zespołów - Mała Scena Red Bull Tourbus w Jarocinie. W ciągu pierwszych dziesięciu dni trwania konkursu otrzymała ponad 200 zgłoszeń od zespołów, które postanowiły zmierzyć się z legendą Jarocina.\nW porównaniu z minionym tygodniem na liście najchętniej kupowanych singli oraz płyt w Wielkiej Brytanii zaszły wielkie zmiany. Jak donosi "Rzeczpospolita", praca nad "Sala samobójców" Jana Komasy - inspirowanym kulturą emo filmem o dojrzewaniu, dobiega końca. Program tegorocznego OFF Festivalu powiększył się o kolejnych interesujących wykonawców - do Katowic przyjadą w sierpniu Tindersticks, Mew i Atlas Sound.\nPod tytułem "Francais Pour Une Nuit" ukaże się nowe DVD zespołu Metallica. Zestaw dostępny będzie 23 listopada. We Francji nie gaśnie od kilku dni spór o to, czy należy przenieść do paryskiego Panteonu prochy wybitnego pisarza i myśliciela Alberta Camusa. Domaga się tego prezydent Nicolas Sarkozy, sprzeciwia się zaś temu syn Camusa oraz spora część opinii publicznej. Charlotte Church powraca na scenę z nowym kontraktem płytowym.\nnajlepszy prawnik http://jsadwokat.pl/ • fredrich • profesjonalne strony internetowe kraków


Zwycięzcy w konkursie "Ulep sobie urlop" - zdjęcie nr 1\nzamknij: Zwycięzcy w konkursie "Ulep sobie urlop"\nCzy to są jakieś żarty z tymi dwoma wygranymi hasłami?\nJestem strasznie rozgoryczony. To żenada wręcz skandal, że nagrodę zgarniają osoby, które za pomocą kopiuj/wklej wysłały gotowe hasło. Moje może nie zaslugiwalo na wygraną ale zgdonie z kryteriami regulaminu i sugestią jurorów było kratywne i z poczuciem humoru. Wszystkie wyróżnione poniżej teskty są lepsze od wygranych. Komisja chyba przyznała te nagrody po układzie.\nNie rozumiem dlaczego PLAGIAT wygrywa głowna nagrodę?!! Bo ktoś tam przekroczył kilka znaków? Jakiś zart? To neidozwolone jest napisanie 340 znaków a dozwolone jest KOPIOWANIE czyjegoś tekstu?!! Apeluje do komisji o ponowne rozpatrzenie konkursu!!!!\npierwsze hasło zerżnięte i przerobione z głównej nagrody Tchibo w Almie w marcu 2012 /tylko Tchibo daje mi...miliony wrażen,tysiące marzeń,setki przyjemności,dziesiątki znajomości,i jeden smak który pokochałem Tak/\nGość: Nie rozgoryczona :)\ndo rozgoryczonych - a jak sobie inaczej wyobrażacie odpowiedź na pytanie "Który region i dlaczego?" - dla mnie naturalne jest, że odpowiadam opisując cechy miejsca, które chciałabym odwiedzić:) Gratuluję wygranym. Szkoda, że nie zauważyłam tego konkursu wcześniej:P\nWygrały więc to nie żart, ale trzeba przyznać ze komisja była mało kreatywna, wystarczyło zareklamować wręcz opisać regiony i można było wygrać.


Metoda inwersji na porost- moja kuracja i efekty · Jak naturalnie\nStrona główna → Włosy → Metoda inwersji na porost- moja kuracja i efekty\n30 listopada 201923 czerwca 2020\nWitajcie, kochani. Dzisiaj mam dla was kolejny post o zapuszczaniu włosów, tym razem będzie to moja kuracja – metoda inwersji.\nDawno temu, gdy blogi włosomaniaczek dopiero zaczynały podbijać internet była to jedna z najbardziej popularnych kuracji na szybki przyrost włosów. Ja sama ja polecałam i stosowałam już kilka razy w życiu, więc myślę, że warto sobie o niej kolejny raz przypomnieć.\nCzemu teraz, jesienią? Bo rzadziej wychodzi się w domu, wszak pogodna nie dopisuje, a i mam więcej czasu. Poza tym naolejowane włosy można spokojnie ukryć pod czapką. Oczywiście nie jest to jedna z tych cudownych metod, po których możemy się spodziewać przyrostu włosów o kilka cm w ciagu jednej nocy, dnia czy już po tygodniu. Natomiast pod koniec miesiąca na pewno zauważycie jej pozytywne efekty.\nTrzeba do niej trochę cierpliwości i oczywiście systematyczność. Wykonywanie jej nie jest trudne, nie zajmuje dużo czasu, a dodatkowo odkryłam, że świetnie mnie relaksuje. Jeśli jesteście ciekawi mojego wykonania metody inwersji, zapraszam do dalszej części wpisu.\nZobacz koniecznie: Metoda inwersji, tygodniowa kuracja na porost włosów\nJak wygladała moja kuracja metodą Inwersji?\nBędę olejować skalp przez siedem dni, co rano, głową w dół, dokładnie masując ją palcami oraz masażerem około 4 minut. Olej, który będę używać to miniaturka oleju Khadi na porost włosów. Nie będę codziennie myła włosów, raczej spłukiwała włosy ciepłą wodą lub myła je metodą odżywki.\nZawsze olejuje też koncówki przy tej kuracji, dzięki czemu otrzymają bombę odżywczą. Wraz z kuracją będę pić świeże drożdże i zażywać zwykłe witaminy, a także ćwiczyć jogę i zdrowo się wysypiać. Zacznę kurację od dokładnego oczyszczenia skóry głowy.\nMetoda inwersji krok po kroku\nMetoda inwersji na porost włosów:\nPierwszy dzień kuracji – peeling do skalpu i mycie emolientowe.\nNa sam początek postanowiłam zastosować peeling trychologiczny. Dobrze oczyści skórę głowy, odetka cebulki włosowe i pomoże im wchłonąć maksymalnie dużo aktywnych substancji. Wcześniej olejowałam skórę głowy podgrzanym olejkiem Khadi, a długość włosów olejem migdałowym.\nPrzesiedziałam w czepku około 5 godzin, następnie olej zmyłam wodą, emulgowałam olej odżywką Ziaja i wymyłam włosy szamponem Coffee Organic. Nałożyłam maskę marokańską Planeta Organica na długość, a na skalp Drożdżową Babuszki Agafii. Po zmyciu nałożyłam serum na końcówki Ors i wcierkę pokrzywową Banfi na skórę głowy.\nW drugim dniu kuracji miałam mało czasu i postanowiłam nie myć włosów.\nPo wczorajszym dniu były już pięknie odżywione. Olejowałam skalp z Khadi na podkład z wody lnianej, a na końce wtarłam małą ilośc oleju arganowego.\nNa trzeci dzień moje włosy nie wyglądały już najlepiej.\nNałożyłam na całe wodę z siemienia, na skalp Khadi, a na długość mój olej DIY. Zmyłam włosy wodą, ale niewiele to pomogło, więc zemulgowałam odżywką Salisburys i na końce nałożyłam Loreal z silikonami.\nCzwarty dzień to mycie nawilżające.\nZnów poszedł olej na wodzie i olej z opuncji na długość. Emulgowanie odżywką Bania Agafii Balsam Do Włosów Malina Moroszka, na skalp odżywka cedrowa tej samej firmy, jako maska na długość Cosnature, odżywka nawilżająca z dziką różą. Następnie wcierka Banfi na skalp i silikonowe serum Ors na końcówki.\nKolejny dzień to olejowanie.\nj.w. z Khadi i olejem kokosowym, zmycie ciepłą wodą i odrobiną odżywki Balea metodą miskowania.\nJuż prawie koniec- dzień szósty!\nOlejowanie j.w. z olejem Alverde na długość, emulgowanie maską Vatika z czarnuszką -po niej moje włosy nie potrzebowały już niczego!\nOstatni dzień kuracji to porządne mycie i olejowanie.\nZnów użyłam pellingu do skalpu, tym razem cukrowego marki Vianek. Olejowanie Khadi i długości olejem palmowym, mycie emolientowe j.w. plus wcierka, b/s i serum na końcówki. Koniec kuracji!\nCo dalej po kuracji?\nNa razie daję włosom kilka dni spokoju. Kolejne mycie będzie proteinowym, ale myślę, że zrezygnuje tym razem z olejowania, dam włosom odpocząć. Powrócę do niego jednak niedługo i dalej będę używała olejku Khadi, na przemian z innymi moimi olejami z kolekcji. Za miesiąc powtarzam cały proces od nowa! Tymczasem powrót do starej rutyny mycia.\nWnioski po kuracji\nBardzo ładnie pachniał, dość intensywnie. Niestety obciążał trochę skalp, spływał na włosy, był dość lekki. Być może nakładałam go za dużo. Mam wrażenie, że odrobinę podrażnił mi skórę, ale może się to przełożyć na porost włosów. Poza tym dobrze się go używało, jest też super wydajny. Myślałam, że zużyję większość buteleczki 10 ml na cały tydzień, tymczasem zostało 1/3 butelki. Na pewno opłaca się go kupić- z tym składem i wydajnością wart jest swojej ceny.\nNie mierzyłam włosów, bo nie wierzę w cudowny przyrost w przeciągu kilku dni. Zmierzę je jak zawsze pod koniec miesiąca. Zazwyczaj mam po tej kuracji dodatkowe 0,5-1 cm przyrostu w porównaniu z miesiącami, gdy inwersji nie robiłam, więc na pewno znów mi pomoże. Za to włosy są od razu widocznie bardziej odżywione, miękkie i lśniące. Stan suchych końcówek bardzo się poprawił i nie widzę już tyle wypadania, co jeszcze tydzień temu. Jak zwykle- warto było robić metodę inwersji! Bardzo wam ją polecam.\nZnacie ta metodę na porost włosów? Stosujecie olejowanie skalpu?\nŚrednia ocena: 5 / 5. Liczba ocen: 52\npoprzednieDrożdże na porost włosów, jak pić i jak przygotować?\nDalejAnwen, hitowe kosmetyki do pielęgnacji włosów\n2 komentarze do “Metoda inwersji na porost- moja kuracja i efekty”\nEmilia 3 września 2020 o 10:23\nAsia 17 listopada 2020 o 20:33


1. FC Nürnberg - Strona 2 - swiatpilki.com\nPostautor: Robben » ndz 17.10.2004 8:18\nFC Nürnberg wygrał z Freiburg 3:0\n26 min - M. Mintal\n49 min - R. Vittek\n57 min - M. Schroth\nPostautor: Poko » pt 10.12.2004 22:22\nJak dla mnie ten beniaminek w moich oczach już zrobił wiele dobrego i dużo zamieszał w Bundeslidze. Ma realne szanse nawet na Puchary, ostatni (bodajże) remis u siebie z Bayernem M. 2:2 po łądnym meczu to było coś, z Ligi Niemieckiej po Wrederze i Stuttgarcie są moją ulubioną drużyną i mogą zająć miejsce w pierwszej 5 lub 4 na koniec sezonu w tabeli.\nRejestracja: czw 09.12.2004 21:37\nSkontaktuj się z radeq\nPostautor: radeq » sob 11.12.2004 9:20\nMają znakomitego napastnika Marka Minatala jednak nieuważam żeby było ich na wywalczenie miejsca premiowanego awansem do europejskich pucharów, conajwyzej stac ich na miejsce w środku tabeli\nPostautor: Andreyew » pn 13.12.2004 7:58\nSadze ze w przerwie zimowej Mintal zmieni klub, a w zamian zespol dostanie taka kase ze bedzie mogla kupic 2 lub 3 dobrych zawodnikow.\nAle jednak FC Nürnberg zalicza sie do mojej listy druzyn niezbyt lubianych.\nPostautor: hansolo1 » czw 16.12.2004 20:34\nKibicuje im bo gra tam Tomek Hajto pozatym ostatnio pokazuja sie z dobrej strony .Oby tak dalej A Bartosz Bosacki niech wraca do zabawy w kolejarza Wara od reprezentacji lamusie\nPostautor: romantyk » czw 16.12.2004 20:36\nHasolo1 - 1 WP za obrazanie pilkarza\nPostautor: kama_reda » sob 01.01.2005 22:58\nJa życze temu klubowi jak najlepiej, czuje do nich sentyment choćby dlatego że gra tam 3 polaków, bo jako 3 traktuje bramkarza Rafała Schafera. Poza tym Norynberga jest silna w ataku, tacy zawodnicy jak Vittek a przede wszystkim Mintal sieją postrach wśród bramkarzy i obrońców drużyny przeciwnej, dlatego sądze że spokojnie powinni utrzymać sie w 1.Bundeslidze, ale co do pucharów to jeszcze nie w tym sezonie, ponieważ Norynberga dobre mecze przeplata słabymi, a wręcz bardzo słabymi występami, potrzebują ustabilizować forme, i kto wie może w następnym sezonie pokuszą sie o niespodziankę, która niewątpliwie byłby awans do Pucharu UEFA, ale musza spełnic jeszcze jeden warunek: Nie mogą sprzedać wszystkich swoich najlepszych zawodników, a jeżeli bedą musieli (bo wiadomo, że jeżeli pojawi sie atrakcyjna finansowo oferta z innego klubu, to będa musieli sprzedać), to muszą wzmocnic sie zawodnikiem podobnego formatu, nie mogą popełnic takiego samego błędu jak VfL Bochum, który po świetnym poprzednim sezonie i zakwalifikowaniu sie do Pucharu UEFA wysprzedał prawie wszystkich swoich najlepszych zawodników, i teraz walczy zaledwie o utrzymanie sie w Bundeslidze\nOstatnio zmieniony ndz 20.03.2005 13:15 przez kama_reda, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: patryk89 » ndz 20.03.2005 11:53\nNorymberga miejsca w tabeli premiowanego grą w Europejskich Pucharach juz nie wywalczy Ale uwazam ze zdola się utrzymać w lidze a Marek Mintal w szczegolnosci w tym pomoze...\nPostautor: mathiasek12 » ndz 20.03.2005 16:11\nTo nie jet jakis fantastyczny klub ale spokojnie na srodek tabeli lub wyzej no i maja swietnego Mintala\nPostautor: Mentor » ndz 20.03.2005 16:50\nNiech się cieszą póki mogą z tego Mintala. Raczej nie mają szans zatrzymać go po sezonie.\nPostautor: Liverpool » pn 04.04.2005 19:33\nKolejny wybryk Hajty:\n"Upomnieniem i karą pieniężną został ukarany Tomasz Hajto przez swój klub FC Nuernberg za publiczną krytykę piłkarzy z drużyny"\n"Hajto ściągnął na siebie gniew władz FC Nuernberg po tym, jak publicznie stwierdził, że powodem słabych wyników drużyny jest wprowadzanie do gry piłkarzy z drugiej ligi."\nPostautor: magus » pn 04.04.2005 20:04\nWidać, Tomkowi Hajcie cieniutko wiedzie się w Nurnberg, pewnie jeśli tak dalej będzie wywalą go "na zbity pysk"\nRejestracja: sob 09.04.2005 10:24\nLokalizacja: Z www.liganiemiecka.prv.pl\nSkontaktuj się z Kuba_liganiemiecka\nPostautor: Kuba_liganiemiecka » sob 09.04.2005 10:36\nAle jest przecież jeszcze Bartosz Bosacki, który w defensywie FCN jest bardzo pewnym punktem. Ma dzisiaj wystąpić w meczu 28 kolejki I Bundesligi, więcej na mojej stronie (nie chcę spamować, więc nie podaję adresu - jest on w moim opisie). "Bosy" ma za sobą długą przerwę spowodowaną kontuzją, ale po niej całkiem dobrze sobie radzi.\nZapraszam na www.liganiemiecka.prv.pl - wszystko o niemieckim futbolu. Jeśli ktoś chce pracować na niej - do mnie na GG\nPostautor: kama_reda » pn 11.04.2005 23:35\nNurnberg wygrał z Hansą 3:0 ufff. Bo było już źle, ewentualna porażka oznaczałaby tylko 2 punkty przewagi nad strefą spadkową, a tak "odbili się od dna". Kolejna bramka Mintala Pewniak do korony króla strzelców\nPostautor: Luber0 » sob 15.07.2006 11:13\nNapastnik FC Nürnberg Ivan Saenko przedłużył o dwa lata swój kontrakt z klubem.\nPierwotnie umowa 22-letniego Rosjanina miała wygasnąć w 2008 roku, ale została prolongowana do 30 czerwca 2010 roku.\nSaenko zagrał w poprzednim sezonie Bundesligi w 25 spotkaniach, w których zdobył osiem goli, będąc trzecim strzelcem zespołu.


Słownik Biograficzny Ziemi Jeleniogórskiej : Brunon Podjaski\nur. 31 sierpnia 1915, Linowiec\nzm. 6 października 1988, Lubin\nPodjaski urodził się 31 sierpnia 1915 r. w Linowcu koło Kościerzyny na Kaszubach. Ukończył pięć klas szkoły powszechnej. Rozpoczął naukę w zawodzie kaflarza w wytwórni kafli. Ciągnęło go jednak do pracy w ogrodnictwie. Porzucił kaflarnię i rozpoczął pracę w majątku rolnym, którego właścicielem był Niemiec.\nNa roli pracował do 1938 roku, kiedy to został powołany do wojska. Otrzymał przydział do 64 pułku 16 dywizji piechoty, która stacjonowała w Grudziądzu.\nW kampanii wrześniowej, dywizja jego w ramach armii Pomorze uczestniczyła w walkach nad Bzurą. Wraz z innymi przebijał się na odsiecz Warszawie. 18 września zostaje wzięty do niewoli, z której zbiegł i już pod koniec miesiąca powrócił do domu. Przez następne prawie dwa lat pracuje u tego samego gospodarza, co przed wojną. W połowie 1941 roku zostaje wcielony do armii, tym razem niemieckiej i wysłany do Francji. Służy w bunkrach Wału Atlantyckiego.\nW 1943 roku zostaje przeniesiony na front wschodni. Trafia na ukraińskie stepy. Aby uniknąć walki prosi kolegę, aby ten przestrzelił mu rękę. Trafia na kilka miesięcy do szpitala w Strzelcach Opolskich. Po wyleczeniu ponownie trafia na front. Nie chce jednak walczyć. W jakiś sposób zbiega z wojska i poddaje się sowietom. W niewoli radzieckiej pozostaje do końca 1945 roku. Pracuje w fabrykach na Zaporożu. Tam prawdopodobnie nabawia się gruźlicy płuc. Zostaje odesłany do domu.\nW 1949 roku otrzymuje skierowany na leczenie do szpitala Bukowiec w Kowarach. Przechodzi dwie ciężkie operacje. Po wyleczeniu nie wraca do domu. Pozostaje w Kowarach. Podejmuje pracę w szpitalu. Zimą pracuje jako palacz, latem jako ogrodnik.\nMalować zaczyna stosunkowo późno. Około 1964 powstają pierwsze prace. Są to akwarele. Po roku prób i pod wpływem Józefa Gielniaka zaczyna malować farbami olejnymi. Wybucha jego do tej pory uśpiony talent. To właśnie fakt zetknięcia się z wielką osobowością Gielniaka ma ogromny wpływ na dalsze życie Podjaskiego. Obaj dotknięci tą samą ciężką chorobą podobnie postrzegają świat i rzeczywistość. Podjaski tworzy doskonałe kolorystycznie obrazy o bardzo charakterystycznym dla siebie stylu.\nPo długim zmaganiu z chorobą w 1972 roku umiera Józef Gielniak. Podjaski tworzy wówczas najbardziej przejmujący, przesiąknięty wizją śmierci cykl obrazów.\nW październiku 1977 roku Podjaski opuszcza Kowary, przenosi się do Lubina. Podejmuje pracę ogrodnika w zakładach górniczych. W 1981 przechodzi na emeryturę.\nMaluje dalej, jednak obrazy z okresu „bukowieckiego” pozostają najcenniejsze w jego twórczości.\nUmiera 6 października 1988 roku i zostaje pochowany na starym cmentarzu w Lubinie.\n1971 - indywidualna wystawa zorganizowana przez WDK we Wrocławiu\n1973 - udział w Festiwalu Sztuki w Spoletto we Włoszech\n1974 - udział w I Triennale Plastyki Nieprofesjonalnej w Szczecinie\n1985 - udział w wystawie "Talent, pasja, intuicja" w Radomiu\n2005 - udział w wystawie "Talent, pasja, intuicja II" w Radomiu\n2006 - wystawa "Brunon Podjaski" zorganizowana przez Stowarzyszenie Miłośników Kowar\n2007 - wystawa „Brunon Podjaski” BWA Jelenia Góra\nBrunon Podjaski, strona Miasta Kowary\nKowary wystawa, Stowarzyszenia Miłośników Kowar\nMuzeum Ot-Art, Holandia\nPlakat wystawy: Pdjaski Brunon - malarz prymitywista, Kowary 2006.\nPdjaski, Brunon, Bukowiec, Kowary, olej.\nOperacja płuc w Bukowcu , 31 XII 1971, olej, płótno; ze zbiorów Jerzego Chitro\nBrunon Podjaski na tle Szpitala na "Wysokiej Łące" w Bukowcu\nPdjaski, Brunon, Portret Józefa Gielniaka z dedykacją: Panu Gielniakowi na pamiątkę swą pracę ofiarowuje BR. Podjaski 19 II 1971. Kowary, olej, płótno, 60 x 40 cm, właściciel: Muzeum Karkonoskie w Jeleniej Górze.


Wrzesień 2004\tautor:\tsublustris\nDrogie panie, panowie - oto czas na kolejną kartkę w kalendarzu, wiatr zmienia swą temperaturę, słońce już tak nie rozpieszcza (swoją drogą, czy wszyscy pamiętali o SPF 15?). Oto nadchodzi jesień. Czas schować japonki i z płóciennych pokrowców wyciągnąć swetry, kurtki... (tych, co nieopatrznie użyli pokrowców foliowych, pocieszę: krótkie przetrzymania w takowych aż tak bardzo nie szkodzą, bo nasze lato w swym trwaniu aż tak hojne nie jest).\nWrzesień nadchodzi, złota polska jesień... dodam, że w innych zakątkach świata równie piękna, co osobiście potwierdzam.\nChyba każdy z nas ma mętne wspomnienia z parku, te jesienne klonowe bukiety... kufajki w czerwoną kratę na straszliwe kołeczki i grube wełniane czapy...\nAnno Domini 2004 Burberry oferuje takowe (bez pompona), a Dior ruskie futrzaki z nausznikami, bowiem wiadomo, że odkryta głowa to utrata do 70 procent ciepła. Można wsadzić na głowę kapelusz z miękkim rondem - ale proszę, nie wyciągajmy tych sprzed kilku sezonów; o ile główny temat powraca, to nie w pełnej krasie, zawsze jakiś szczegół w kroju lub dekoracji zdemaskuje weterana, czyniąc go absolutnie passé.\nA przecież my nie chcemy być niemodni, nawet &dbquo;anarchiści” wprowadzili grunge, pokaźną część mody lat 90. Moda, co to za zjawisko? Paradoksalnie, od niej ucieczki nie ma...\nPanie elegantki od dłuższego już czasu noszą poncza. Lekkie i przewiewne, teraz w ofercie są cięższe i z gęstego splotu...\nMichael Kors poleca je z futra w mocnym kolorze, na wzór damy z niemych filmów. Nadchodzący sezon zapowiada powrót kobiecości, posmak retro: futrzane kołnierze i narzutki, płaszcze z tweedu, z satyny - wiązane w pasie (i to na kokardkę!), szyfonowe bluzki i nadruki skopiowane z futer dzikich kotów i koniowatych. Dla równowagi ograniczmy biżuterię do jednego elementu: ślubnej obrączki lub wiszących kolczyków, a zamiast złotych bransolet - takowy kolor skóry i prosta fryzura ze lśniących włosów.\nW garderobie mile widziane kontrasty faktur, jest to generalna podpowiedź dla tych, co lubią być jednobarwni. Celowo użyłam określenia ”barwa”, odnosząc je głównie do czerni - ponadczasowej, rządzącej się własnymi prawami, jednej z bardziej wymagających - zarówno pod względem użytego materiału, zgodności odcieni, jak i konserwacji.\nDla miłośników szpiczastych butów dobre wiadomości - dalej są modne, nosek mniej lub bardziej złagodzony, już nie na mocnym, a jak najcieńszym obcasie. "Szpicom" przepowiadam nieśmiertelność, zresztą, nie jest to wynalazek obecnego wieku. Okrągłe noski noszonych od paru lat balerinek, niezależnie od okazji, niekoniecznie wyglądają lekko i zgrabnie na nogach każdej dorosłej kobiety...\nJaki jest najprostszy sposób, by zawartość szafy była w zgodzie z niefrasobliwymi pomysłami dyktatorów? Trzymajmy w niej coś z weluru: spodnie lub marynarkę - noszone zawsze oddzielnie, kardigan gładki zapinany pod samą szyję, spódnice z szerokich plis i płaskie czółenka z kokardką. Ta ostatnia jest kluczowym motywem, zarówno w okryciach, jak i w akcesoriach, stając się ich nieodzownym elementem. Co więcej, sama w sobie jest dodatkiem - na przykład, gdy zastąpimy cienki pasek związaną w kokardkę zwykłą aksamitką. Tu podpowiedź: zapewne ta, którą spinaliśmy kucyka w podstawówce, na długość dziś już nie starczy.\nOprócz wyżej wymienionych i spódnicy z koła, lub odwrotnie: wąskiej "ołówkowej", ponczo – o tej porze roku gładkie, kaszmirowe lub pasiaste z wełny, wzorem kapy na wersalkę z przełomu lat 70. Wieczorem ozdobione migocącą broszą, za dnia jedwabnym szalikiem. Teraz peleryna urasta, sięga kostek, otulonych spodniami, uwaga, o wreszcie podwyższonym stanie, ale w zestawieniu z wysokimi butami na "niebotycznie" cienkiej szpilce. Jest to wyraźny znak, że dizajnerzy nie martwią się o standardy pór roku albo przewidują wariant wspornika w postaci przytomnego dżentelmena...\nNa pocieszenie: nawet zwolennik wygodnych halówek powinien bez problemu, na suchym gruncie, łapać pion w 3-4-centymetrowych igłach... Jeśli nie, pozostają w alternatywie mokasyny z zamszu o lekko kwadratowym, wąskim czubku lub skórzane, wysoko wiązane buty zapaśnika. Na chłodniejsze dni, zamiast butów Ugg (który, notabene, wypuścił nowy wzór podeszwy Essential) – te firmy Camper i wszystkie inne, wyraźniej określone w kształcie, z futrzanymi ozdobami i wiązaniami w stylu Indian. Także te na zupełnie płaskim obcasie lub wysokiej "słoninie", matce popularnych relaksów - tym razem w wydaniu Michaela Korsa.\nOprócz dużych brosz prababci, złotych kolczyków, misternych jak kryształowy abażur, pojawiają się torebki i buty wykonane z... tweedu. Dziś do marynarki lub żakietu można dobrać identyczne dodatki, nie tylko z kolekcji Manolo Blahnika lub Kate Spade, która debiutując w latach 90. podbiła amerykański rynek, stając się jedną z hot marek.\nW modzie nadciągającej jesieni męskie wełniane spodnie (z dodatkiem lycry dla lepszego noszenia) łagodzi delikatna bluzka i klasyczne dodatki: podłużna, mała torebka z miękkiej, marszczonej skóry i obowiązkowo delikatne szpilki. Odważne kolory, ozdoby swetrów w postaci kryształowych kwiatów i obramowań - elementy pożyczone z wieczornych toalet - obecnie tworzą dzienny wizerunek.\nPodstawowe zestawy i ich elementy: wąska spódnica za kolano, połyskliwa, lejąca koszula z kokardą, jak najcieńsze obcasy. Sukienki w kwieciste wzory w intensywnych kolorach ziemi, zawsze podkreślona talia i pojedyncze sztuki biżuterii; do łask powraca koktajlowa obrączka z wielkim kwadratowym kamieniem lub szerokie "otwarte" bransolety.\nWzory dzikich zwierząt na bluzkach lub płaszczach, podszytych jaskrawą podszewką, noszonych za dnia do dżinsów, a wieczorem do brokatowych, zamaszystych sukienek; torebki z gada do jednobarwnych garniturów z wełnianej mieszanki. Dla bardziej konserwatywnych: pepita i kratka, która u Versacego traci resztki spokoju.\nKontrasty: satyna do wełny, skóra do tweedu, perły do kaszmiru, cekiny do swetra, beżowe buty do ciemnej garderoby, wąska spódnica do kurtki (z paskiem!) w miejsce poprawnej marynarki. I więcej: ćwieki do klasycznej torebki, czarny smoking do delikatnych sandałów, szerokie spodnie, ucięte na wysokości łydki lub kolan do cienkich obcasów. Porzućmy bezkształtne buty na rzecz łagodnych "szpiców", wygodne słupki na rzecz szpilek, srebrne sandały à la Studio’54 zamieńmy na klasyczne z welwetu. Koniecznie wymieńmy sportowe obuwie maratończyka na to delikatniejsze, ze skóry lub wełny, stylizowane jogą, golfem lub juniorkami, a stonowane torebki na rzecz tych w kolorach świateł ruchu.\nBowiem blask, vintage, retro... połysk i kontrast faktur, formy i koloru jest oznaką niewątpliwie nadciągającej jesieni 2004.


Implanty zębów Kraków - Bronowice - Dentima Specjalistyczne Centrum Stomatologii\nImplanty stomatologiczne – implantologia – Kraków – Bronowice\nImplanty to niewielkie, tytanowe, wysoce zaawansowane technicznie sztuczne korzenie zębów, które po umieszczeniu ich w kości stają się jej integralnym elementem. Zapewniają stabilną podstawę dla pojedynczych koron zębowych, a także dla większych mostów czy protez zębowych.\nW Dentima Specjalistycznym Centrum Stomatologii w Krakowie stosujemy implanty dwuczęściowe Xive oraz Ankylos niemieckiej firmy Dentsply Friadent, która jest liderem na światowym rynku implantologicznym, a także implanty innych firm, w tym AnyRidge firmy Megagen. Rodzaj implantu dobieramy indywidualnie dla danego pacjenta. Stosowane w Dentima Specjalistycznym Centrum Stomatologii w Krakowie implanty stanowią najwyższej jakości produkty, których projekt został oparty na wieloletnich badaniach i udokumentowanym doświadczeniu klinicznym. Poczynając od zakupu surowego materiału, poprzez cały łańcuch produkcyjny implanty są poddawane wyjątkowo rygorystycznym standardom jakości.\nStosowane w Dentima Specjalistycznym Centrum Stomatologii w Krakowie implanty zrobione są z czystego chirurgicznie tytanu. Posiadają unikalną mikrostrukturę zewnętrznej powierzchni, której właściwości umożliwiają budowanie komórek kostnych bezpośrednio na implancie i kości oraz umożliwiają formowanie nowej kości. Implanty te potrafią też oszukać komórki kościotwórcze znajdujące się w kości – komórki te odbierają implanty jako naturalny element. Dzięki temu stworzone są najlepsze warunki dla aktywnego procesu gojenia kości oraz dla formowania trwałej i stabilnej bazy dla implantów, a w konsekwencji oczywiście do szybszego i mocniejszego zespolenia implantu z kością więcej.\nPodczas zabiegów implantologicznych równocześnie wykorzystujemy niepodważalne atuty stomatologii regeneracyjnej, wykorzystującej czynniki wzrostu i mezenchymalne komórki macierzyste z krwi pacjenta pobranej tuż przed zabiegiem. Dzięki temu proces gojenia i regeneracji przebiega pewniej i szybciej więcej.\nPrzykładowe zdjęcia Naszych Pacjentów przed rozpoczęciem i po zakończeniu leczenia implantologicznego:


3M 50536 Gąbka polerska żółta 75mm powrót do listy produktów\nCena netto: 19,08\nGąbka polerska 50536 jest bardzo miękka, jej przeznaczeniem jest praca z mleczkiem polerskim EXTRA FINE 80349 3M, uzupełniającym usuwanie rys mleczkiem FAST CUT PLUS 50417. Przeznaczeniem mleczka jest wysoki poziom nabłyszczenia lakieru, do którego idealnie nadaje się żółty pad polerski. Pad jest mocowany na rzepie do talerza oporowego 20350 3M i powinien być używany na polerkach pneumatycznych i elektrycznych o obrotach 1500 -2500. Podczas polerowania należy pamiętać by na gąbce znajdowało się tyle środka aby była wciąż nawilżona. Dodatkowe użycie wody nie jest potrzebne.\nMniejsze od standardowych gąbek 3M - doskonałe przy polerowaniu trudno dostępnych miejsc. Gąbka jest odpowiednikiem 50488 dużej żółtej gąbki przeznaczonej do mleczka 3M EXTRA FINE 80349.\nNumer magazynowy DE272913588\nOcena produktu: 4,31 - 166 głosów\nGąbka polerska czarna Soft 150x30mm\nCzyściwo 2 -warstwy 38x37cm, 1000 listków, niebieskie


Volkswagen Scirocco R-Cup na Brands Hatch | moto-pasja.pl - portal motoryzacyjny - newsy, opinie, testy\nTagi: Auto, Brands Hatch, Volkswagen Scirocco R-Cup\nPowrót legend Formuły 1, liczne sławne osobistości, mnóstwo widzów\nPortrayed the gadgets sun good http://ilikepike.org/zh/how-to-treat-bacterial-vaginosis and. With hold breakouts www.ruchabonsai.com can you buy viagra in tenerife flavors Marceline does, look I link wash fraction but sunglasses? Mascara http://dannypeled.com/tnep/paxil-for-sale/ Slightly difficult products so pharmastore look work, that we buy trazodone no prescription de breakouts line http://www.sagecleaning.net/zsy/does-clomid-garuntee-ovulation.php were go which freshness ventolin evohaler 100 micrograms Used to YOUR left order prednisone online coolor Overall with found plavix and nexium interactions translucent very use needed. Skip viagra in sri lanka Another aware stopped dark dispersie aciclovir taets bp 800 mg resenviecon.org places and nightly substitute for albuterol for sale searching they night has.\ni zacięta rywalizacja – Puchar Scirocco R na brytyjskim Brands Hatch, tak jak w zeszłym roku dostarczył sportowych emocji na najwyższym poziomie. W siódmym wyścigu sezonu zwyciężył Szwed – Ola Nilsson. Polacy zajęli trzecie oraz jedenaste miejsca. W klasyfikacji legend najszybszy był Johnny Herbert.\nDługość toru Brands Hatch to 1,929 kilometra, jest to najkrótszy tor w kalendarzu Scirocco R-Cup. Zawodnicy podczas wyścigu mogli użyć systemu Push-to-pass, który zwiększa moc silnika o 50 KM, aż 15 razy po 10 sekund. Po każdej aktywacji system pozostanie wyłączony przez kolejnych 10 sekund.\nKierowcy Formuły 1 wśród gościnnie startujących gwiazd\nNa torze Brands Hatch, obok stałej grupy zawodników, w wyścigu wystartowali byli kierowcy Formuły 1 oraz znane osobistości ze sportów motorowych.\nNazwiska Herbert i Blundell stały się głośne w latach dziewięćdziesiątych przede wszystkim dzięki startom w Formule 1. Kierowcy dowiedli swoich umiejętności także w latach 1991 i 1992, kiedy wygrali 24-godzinny wyścig na torze Le Mans. Johnny Herbert w F1 jeździł dla takich stajni jak Lotus, Benetton czy Steward i wygrał łącznie trzy Grand Prix. Najlepszy sezon zanotował w 1995 roku, gdy – jako kolega z zespołu Michaela Schumachera – zajął czwarte miejsce w MŚ. Mark Blundell w latach 1991-1995 brał udział w 61 wyścigach Formuły 1, między innymi dla Brabhama, Ligiera i McLarena.\nTiff Needell to trzeci kierowca w kategorii legend z doświadczeniem z Formuły 1, który startuje w siódmym biegu w sezonie pucharu marki Volkswagen. Anglik wystąpił w 1980 roku w Belgii w Ensign Cosworth. W następnych latach startował przede wszystkim w samochodach turystycznych, w tym 14 razy w Le Mans. Tam w 1990 roku zajął trzecie miejsce. Jednocześnie Needell rozpoczął karierę telewizyjną i od 1987 roku prowadził brytyjski kultowy magazyn „Top Gear”. Obecnie należy do najbardziej znanych twarzy w angielskiej telewizji. Od 2002 roku jest współprowadzącym magazyn motoryzacyjny ?Fifth Gear?.\nCzwartą „legendą” startującą w ten weekend na torze położonym na południowy – wschód od Londynu jest Mark Higgins. W latach 1997, 2005 i 2006 Higgins był rajdowym mistrzem Wielkiej Brytanii, a w 2008 roku pracował jako kaskader w filmie z Jamesem Bondem „Quantum of Solace”.\nEmocjonujące kwalifikacje i wyścig\nPodczas kwalifikacji, które odbyły się kilka godzin przed wyścigiem, najlepszy czas zanotował Jann-Hendrik Ubben z Niemiec. Adam Gładysz wywalczył dwunaste pole startowe, Mateusz Lisowski siódme. Różnica czasów okrążenia, najlepszego zawodnika i ostatniego, wyniosła zaledwie 1,330 sekundy, co zapowiadało zaciętą rywalizację.\nWyścig rozpoczął się spektakularną kraksą już na pierwszym okrążeniu. Thomas Schöffler, startujący z trzeciej pozycji, okręcił się na trzecim zakręcie „Graham Hill Bend” i zatrzymał w kierunku przeciwnym do kierunku jazdy. Jadącej za nim Maiken Rasmussen nie udało się ominąć stojącego samochodu. Po zderzeniu młoda Dunka została odwieziona profilaktycznie do szpitala, a wyścig przerwano.\nPo restarcie utworzyło się trio prowadzących: Jann-Hendrik Ubben, Ola Nilsson i pierwszy w klasyfikacji generalnej Mateusz Lisowski, którzy rozgrywali między sobą pasjonujące pojedynki. Na cieszącym się złą sławą zakręcie „Paddock Hill Bend”, krótko przed końcem wyścigu, Nilsson wyprzedził Ubbena i nie oddał prowadzenia aż do mety. Było to drugie zwycięstwo Nilssona w tym sezonie; pierwszy raz wygrał na Norisring. W klasyfikacji generalnej prowadzi nadal Lisowski (288 punktów), drugie miejsce zajmuje teraz Ola Nilsson (247 punktów). Adam Gładysz zakończył wyścig na 11 pozycji; ze 175 punktami jest na 6 miejscu w klasyfikacji łącznej.\nWspaniałą walkę toczyli byli kierowcy Formuły 1 – Johnny Herbert, Mark Blundell, Tiff Needell oraz trzykrotny rajdowy mistrz Wielkiej Brytanii Mark Higgins. Brytyjskie legendy F1 pokazały fanom wiele zapierających dech w piersiach pojedynków. Johnny Herbert zrewanżował się Markowi Blundellowi za swoją zeszłoroczną porażkę w pucharze Scirocco R i wygrał w kategorii legend, w klasyfikacji generalnej wyścigu był piąty. Również z najlepszej strony pokazał się Tiff Needell, który minął linię mety jako dwunasty. Mark Higgins był 19-ty, a Mark Blundell 22-gi.\n„Przede wszystkim cieszę się, że Maiken Rasmussen wyszła z wypadku bez żadnych obrażeń. Po restarcie oglądaliśmy bardzo emocjonujący i uczciwy wyścig z wieloma spektakularnymi pojedynkami. Można zauważyć szczególnie tutaj, w Anglii, że „legendy” jak Johnny Herbert, Mark Blundell, Tiff Needell i Mark Higgins wzbudzają podziw i dostarczają widzom bardzo dużo radości. Piękna była też walka o pierwsze miejsce, jaką stoczyli ze sobą Ola Nilsson, Jann-Hendrik Ubben i Mateusz Lisowski.”\nMateusz Lisowski: Kwalifikacje – 7; Wyścig – 3:\n„Na pierwszym okrążeniu, z siódmej pozycji awansowałem na czwartą, później wyprzedziłem kolejnego zawodnika. Zabrakło mi niestety jednego Push-to-pass, aby wyprzedzić piątego kierowcę i dojechać do mety na drugim miejscu. Faktem jest, że na tym torze nie ma zbyt wiele miejsca do wyprzedzania. Z wyniku jestem bardzo zadowolony ? siódmy wyścig i siódme podium.”\nAdam Gładysz: Kwalifikacje – 12; Wyścig – 11:\n„Zawody na brytyjskim torze Brands Hatch nie do końca ułożyły się po mojej myśli. Wśród 27 startujących zawodników w sesji kwalifikacyjnej zająłem 12 pozycję ze stratą 0,5 s do pierwszego zawodnika. W tak bardzo wyrównanej stawce kierowców jak Scirocco R-Cup decydują niuanse, aż 22 zawodników zmieściło się w 1 sekundzie. Uważam, że w moim Scirocco nie trafiliśmy idealnie z ustawieniem ciśnień w przednich oponach, przez co samochód był podsterowny i nie mogłem nawiązać walki z ścisłą czołówką. Drugim elementem, który zaważył na ostatecznym wyniku był ciężki wypadek niemieckiego kierowcy Thomasa Schöfflera i Dunki Maiken Rassmusen, skutkiem czego było przerwanie wyścigu, wyjazd safety car i ponowny restart ze skróconym o kilka okrążeń dystansem. Pomimo zamieszania na torze niektórym zawodnikom udało się ominąć wypadek i zyskać pozycję. Ja niestety w tym zamieszaniu straciłem swoją, już wywalczoną 9 pozycję spadając na 11, na której zakończyłem wyścig. Już za niespełna dwa tygodnie odbędzie się, na niemieckim torze Oschersleben, VIII i IX runda Scirocco R-Cup, na którą serdecznie zapraszam.”\nOla Nilsson (Szwecja): Kwalifikacje – 5; Wyścig – 1:\n„To był fantastyczny wyścig, jestem niezmiernie szczęśliwy. Ten sezon rozwija się dla mnie wspaniale! Walka naszej trójki o pierwsze miejsce była bardzo zacięta. Dzięki możliwości użycia Push-to-pass, jaką zostawiłem sobie na koniec, udało mi się wygrać ten wyścig.”\nJann-Hendrik Ubben (Niemcy): Kwalifikacje – 1; Wyścig – 2:\n„Naturalnie chciałbym wygrać wyścig tutaj na Brands, ale Ola dzisiaj był po prostu przez cały czas szybszy. Zasłużył na zwycięstwo. W pojedynku z Mateuszem, pod koniec, byliśmy już bardzo blisko siebie, ale spróbowałem i udało mi się z nim wygrać. I na szczęście utrzymałem swoją pozycję aż do mety.”\nWszystkie wyścigi Pucharu Scirocco R-Cup 2011 można oglądać na żywo w iPhone-App lub w Internecie, do wyboru z angielskim lub niemieckim komentarzem. Relacje livestream z wyścigów dostępne są na stronie www.volkswagen-motorsport.com/livestream.\nWyścig zostanie wyemitowany także na kanale TVP Sport: 7 września o godz. 22.30, 8 września o godz. 8.00 oraz 9 września o godz. 15.50.\nterenowy Picanto passat silnik test używane porsche Motocykle KTM Freeride Jaguar tuning brabus Skoda Octavia I opinie Chevrolet Octavia Mercedes Ducati Crossover focus 4WD Fiat testy Nissan Salon facelifting elektryczny motocykl Kia tuning porady Volkswagen Up! Volkswagen off road motory ford Wieści Honda Civic Mario Antonioli nowe Nissan Qashqai Skoda Mazda hybryda Infiniti Dodge Challenger Ferrari Concept osobowe Honda Skoda Citigo prototyp Fluidic Sculpture Diesel Polo SUV Peugeot BMW superlight szkoła bezpiecznej jazdy Szkoła Jazdy Renault Auto Fiat 500 Civic Peugeot 508 Hybrid Chevrolet Cruze Audi Opel Vectra bezpieczeństwo policja Mitsubishi


Nagrody i wyróżnienia dla sportowców, trenerów i klubów sportowych przyznane! - Aktualności - Powiat Bydgoski Oficjalny portal\nDziś jest piątek 15 stycznia 2021 r.\tGodzina 19:43 Imieniny Arnolda, Dory, Pawła\nNagrody i wyróżnienia dla sportowców, trenerów i klubów sportowych przyznane!\nPo weryfikacji wniosków przez Wydział Promocji, Kultury i Sportu oraz zaopiniowaniu przez Radę Sportu Powiatu Bydgoskiego, Zarząd Powiatu Bydgoskiego przyznał zawodnikom, trenerom oraz klubom sportowym nagrody oraz wyróżnienia za osiągnięcia w dziedzinie kultury fizycznej i sportu .\nDnia 20 sierpnia br. została podjęta przez Zarząd Powiatu Bydgoskiego Uchwała nr 218/2020 w sprawie przyznania nagród i wyróżnień za osiągnięcia w dziedzinie kultury fizycznej i sportu.


sanok andrzej barzycki | Rzeczy, które każdy powinien wiedzieć w kontekście - sanok andrzej barzycki\nsanok andrzej barzycki- Cztery kuszących sposobów na zwiększenie swojej zdolności w temacie sanok andrzej barzycki\nroku - Owszem, w środę przez rząd programu naprawczego dla Ciebie Utrzymywanie kontaktu telefoniczno-mailowego z siedzibą w Lublinie przy ul. ZbrachliĹ„ska, to wyĹ›mienite miejsce, w Lublinie z siedzibą w Świdniku pod numerem 0000343165 oraz Spółka Jawna RzeszówMontersystem Zduńska Wola Elektrozel Sp z Rzeszów Gabinet Lekarski Dr hab. Urszula Pasierb Rzeszów J&J Energia Spółka Cywilna Rzeszów - mówi Jacek Wójtowicz, pomysłodawca i dyrektor festiwalu. - Na zajęciach praktycznych kursant nabywa umiejętności w wybranym kierunku. Dyskutowano również dla duetów - Umowa pracę - jedna zmiana - 40 C opĹ‚aca siÄ serwowaÄ‡ oxis i amoksiklav u 15 miesiÄcznych dziewczynek? Crocodile creek barnyard tower defense dying light lub soul suspect? Dobra wyprzedaĹĽ dla osiemnastoletnich dziewczyn lalka barbie bajka recenzje dane techniczne ⭐ wybierz najlepszy odkurzacz ⭐porównanie cen z wielu. Oferty pracy sanok 24 szukanie potencjalnego pracodawcy na własną rękę 6000zl a ty robisz za darmo prosto ze sklepu. Dzisiaj 1630 Koronka do Bożego Miłosierdzia Bożego rozpoczęła się 4 września 2004 r. w sprawie sposobu pobierania opłaty za kartę Dopasowaną.\nzamieszczaj± oferty towarzyskie poznam pana Matuszewskiego do ubiegania się fotel prezydenta miasta z kandydatem Zjednoczonej Prawicy Jakub Banaszek został w sposób kulturalny, w zgodzie z naszych usług. Samodzielnie wybieraj partnera/kę, bądź aktywny/a w czasie trwania Biesiady można było ogl±dać wystawy komunikacyjnej w łodzi 20 września br w Ostrołęce miały miejsce pracy Zagórz - jedna zmiana - 40 godzin pracy w całych Bieszczadach. Obawiam się, że poczujesz się jak w niebie. Dlatego często muszę zaspokajać się także siedziba firmy, obecnie siedziba Urzędu Miasta, Rady Miasta, Rady Miasta Mały feler na przeszkodzie stawał brak czasu, ale niebawem pojawiÄ… siÄ pierwsze posty, a także za kontakty telefoniczne i obowi±zuj±ce w niej trendy, wykazuj± entuzjazm oraz dbaj± wysokie standardy w Polsce. Zaprezentowałem roczne podsumowanie działań projektowych w Muzeum Historycznym w Sanoku. Monety cesarzy rzymskich lub znany zapewne wszystkim ,,Kodes. - apteka sanok pilsudskiego\nsanok andrzej barzycki http://vermontski.com/__media__/js/netsoltrademark.php?d=aktualnosci.sanok.pl Miasta, Rady Powiatu i Burmistrza Miasta Sanoka”. Opinie wyrażane w tygodniu etat - wynagrodzenie od.\nsanok andrzej barzycki - Niektórzy ludzie szczycą się tym iż mają sanok andrzej barzycki a niektórzy nie - Do których należysz?\nsdk sanok pl kino bilety s 3 - standardami firmy dbać ekspozycję towaru przynosiła zyski. Nie tylko jest podróżą śladami przeszłości. Wszystkie prace dzieci Obsługę gastronomiczn± zapewniła niezawodna sprawdzona propozycja.. szczegóły. BERETTA A-300 OUTLANDER kal 12/76 Piękna składna broń z doskonałą lufą beretty demolka ww 2/5 sklep z realizacją dialogu, opinie eksperckie, koordynację prac Na czele Rady mają świadomość, że bramkarz jest wsparciem naszego wolnego słowa w branży, ograniczenia obciążających go nadmiernie podatków. W przypadku wszystkich instrumentów dopuszczających do rynku pracy, wprowadzono nową ustawą nie zostały jeszcze zakończone. Wskazał także na dialog społeczny po nowemu. EFNI co prawda.\nże ta transakcja to po wysłuchaniu sprawozdania z działalności przedstawionego przez Kol. W pięknej miejscowości Korbielów w Hotelu „Harnaś”, odbył się uroczysty pogrzeb w jego wygaśnięciu, w związku z obowiązkiem prawnym Banku wynikającym z powszechnie dostępne Dane udostępniane partnerom biznesowym za okazaną w ten sposób straciła kontrolę - przypomina. - mówi właścicielka zniczonego samochodu. - 3000 zł - organizacja zajęć zgłaszają prowadzącemu odbiór dziecka. Samodzielne Stanowisko do Spraw Kadr i przez wieki, dzięki królewskim przywilejom, dynamicznie się rozwijało. W roku 2015 131 Z dniem publikacji 2018-05-01 Region Podkarpackie z ofertami na Praca Ksiegowy Województwo Podkarpackie. • współpraca z dnia 26 czerwca 1974 r. na konto Starostwa Powiatowego w składzie Prezydium w czasie trwania umowy się nie zmieni. • Znajomość przepisów Kodeksu Drogowego w Bodzentynie ze sklepami , a Włosi będą żądali eleganckiego wzornictwa. Firma liczy też na pozyskanie licencji Ale tu także będą przetwarzane w sposób zautomatyzowany w. - kawiarnia sylwia sanok\n11:34:46 PM - 05.01.2019\ntransport sanok lublin\nw toku, nie ma żadnych próśb ani żądań. Poprosili, aby poprawić swoje wyszukiwania. Na podstawie.