Apartamenty w Harthill (North Lanarkshire) - Oferty apartamentów w Harthill (North Lanarkshire) - eSky.pl\nApartamenty - Harthill (North Lanarkshire)\nLarbert, 30 lipca 2021, 2 noce\nLivingston, 30 lipca 2021, 2 noce\nCumbernauld, 30 lipca 2021, 2 noce\nFalkirk, 30 lipca 2021, 2 noce\nLinlithgow, 30 lipca 2021, 2 noce\nCoatbridge, 30 lipca 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Zobacz więcej apartamentów w Harthill (North Lanarkshire)\nApartamenty zapewniają maksimum prywatności i pozwalają wypocząć dokładnie tak, jak ma się na to ochotę. Wybierając nocleg w obiekcie tego typu, spędzisz przyjemny czas z rodziną, przyjaciółmi lub ukochaną osobą. Apartamenty w Harthill (North Lanarkshire) są przystosowane do różnych grup podróżnych, dlatego bez trudu znajdziesz miejsce z odpowiednią liczbą sypialni oraz udogodnieniami, których oczekujesz. W apartamentach w Harthill (North Lanarkshire) zapomnisz o tłumach turystów, wypoczywając w nacznie spokojniejszej atmosferze i oddając się swoim ulubionym formom relaksu. Ponadto apartament sprawdzi się, gdy podróżujesz służbowo i chcesz zamieszkać w komfortowym mieszkaniu w dogodnej lokalizacji. Do wyboru masz zarówno obiekty położone w centrum, jak i w pobliżu lotniska, dedykowane podróżnym przesiadującym się do następnego samolotu.\nHarthill (North Lanarkshire) - najlepsze apartamenty\nJeżeli chodzi o apartamenty, Harthill (North Lanarkshire) charakteryzuje się bogatą ofertą obiektów o różnych standardach. Wśród nich szczególne miejsce zajmują luksusowe apartamenty, dzięki którym wypoczynek jest naprawdę wyjątkowy. Do wyboru masz apartamenty w Harthill (North Lanarkshire) z basenami, klimatyzacją, telewizją kablową i szybkim Internetem oraz wieloma innymi udogodnieniami. Czekają na Ciebie również obiekty przystosowane do szczególnych potrzeb rodzin z małymi dziećmi, alergików i osób niepełnosprawnych. W każdym z apartamentów w Harthill (North Lanarkshire) znajdziesz to, czego potrzebujesz. Jednocześnie spędzisz czas w spokojnej atmosferze z dala od ogromnych hoteli i zatłoczonych restauracji. Możesz skorzystać w apartamentach z opcji samego noclegu lub noclegu połączonego ze śniadaniem w zależności od Twoich preferencji.\n1. Jak znaleźć apartamenty w Harthill (North Lanarkshire)?\nDostępne apartamenty w Harthill (North Lanarkshire) w kilka minut wyszuka się poprzez eSky.pl. Po podaniu terminu zameldowania i wymeldowania, liczby gości oraz oznaczeniu rodzaju obiektu, wyszukiwarka wskazuje, które apartamenty na terenie Harthill (North Lanarkshire) posiadają wolne pokoje w wybranym czasie. Rezerwacji każdego dostępnego noclegu możesz dokonać online bez żadnego ryzyka - anulacja rezerwacji jest bezpłatna nawet na kilka dni przed dotarciem na miejsce. Płatność za pobyt jest pobierana przez serwis lub regulowana w apartamencie.\n2. Jakie udogodnienia znajdę w apartamentach w Harthill (North Lanarkshire)?\nUdogodnienia w apartamentach w Harthill (North Lanarkshire) są zależne od standardu całego obiektu i jego lokalizacji. W części apartamentów na gości czekają w pełni wyposażone aneksy kuchenne z miejscem do gotowania, zmywarką i zestawem do parzenia kawy. W innych obiektach dodatkowo można skorzystać z transferu z lotniska i na lotnisko, łóżeczka turystycznego dla niemowląt, prywatnego basenu, mebli ogrodowych oraz osobnego wejścia i strzeżonego parkingu. Niektóre apartamenty w Harthill (North Lanarkshire) przyjmują gości podróżujących ze zwierzętami.\n3. Gdzie rezerwować apartamenty w Harthill (North Lanarkshire)?\nRezerwacja apartamentów w Harthill (North Lanarkshire) jest możliwa przez serwis eSky.pl, który oferuje wyłącznie sprawdzone obiekty w Polsce oraz na świecie. Na stronie znajdziesz nocleg w ponad 100 krajach w każdym zakątku globu. Rezerwacji dokonuje się w pełni bezpiecznie, dokonując płatności za pomocą karty kredytowej lub PayU. Jeżeli plany podróży ulegną zmianie, rezerwacja może zostać anulowana bez żadnych kosztów. Dzięki temu opłatę za apartament w Harthill (North Lanarkshire) wnosi się na długi czas przed wyjazdem bez ryzyka utraty pieniędzy.\n4. Ile kosztuje apartament w Harthill (North Lanarkshire)?\nCena apartamentu w Harthill (North Lanarkshire) jest zależna od kilku czynników i zmienia się w czasie. Na jej wysokość wpływają termin rezerwacji, długość pobytu, liczba gości, typ wybranych udogodnień w obiekcie oraz lokalizacja apartamentu. Tanie apartamenty w Harthill (North Lanarkshire) są dostępne głównie poza szczytem sezonu w sporej odległości od centrum. Obiekty zlokalizowane w najatrakcyjniejszych okolicach kosztują więcej, a ich ceny dodatkowo rosną w okresie wzmożonego ruchu turystycznego.\nApartamenty w Mableton (GA)


Mustache.pl: YARD SALE vol. 26 @ Palace of Culture and Science, Warsaw [od 16 do 17 grudnia]\n2017-12-16T12:00:00+01:00 2017-12-17T19:00:00+01:00 http://warsaw.carpediem.cd/data/afisha/bp/c4/46/c446190d56.jpg Nadciąga grudzień – najfajniejszy czas w roku! Tym razem spokojnie możecie zostawić kupowanie prezentów na ostatni moment. Mustache Yard Sale wpada do Pałacu Kultury i Nauki ze swoją ulubioną edycją. Świąteczne wydarzenia zawsze najbardziej nas cieszą —... http://warsaw.carpediem.cd/events5178685-mustache-pl-yard-sale-vol-26-at-palace-of-culture-and-science/ Mustache.pl: YARD SALE vol. 26 Plac Defilad 1, 00-901 Warszawa Palace of Culture and Science\nNadciąga grudzień – najfajniejszy czas w roku!\nTym razem spokojnie możecie zostawić kupowanie prezentów na ostatni moment. Mustache Yard Sale wpada do Pałacu Kultury i Nauki ze swoją ulubioną edycją. Świąteczne wydarzenia zawsze najbardziej nas cieszą — choinka, pierniczki, wąsaty mikołaj, jemioła i atmosfera, którą wszyscy kochamy… i prezenty!\nNie ma lepszego i przyjemniejszego miejsca na znalezienie wyjątkowych prezentów niż Mustache Yard Sale. W upolowaniu tych najlepszych upominków dla całej rodziny pomoże Wam 400 projektantów i twórców wyjątkowych ubrań, dodatków, akcesoriów oraz designerskich przedmiotów z całej Polski. Do tego kilkanaście konceptów gastronomicznych, które zaspokoją kulinarne pragnienia najbardziej wybrednych foodiesów w magicznym ogrodzie Sommersby.\nJak zawsze chcemy, żeby Yard Sale był czymś dużo większym niż tylko targami mody. Wszystkie atrakcje będziemy komunikować na bieżąco na stronie wydarzenia – czyli tutaj.\nWeźcie przyjaciół, rodzinę, nawet rodzeństwo, które Was wkurza i wpadajcie do Pałacu na świąteczne zakupy! Pamiętajcie o zabraniu swoich czworonogów – one też kochają święta.\nWejście na wydarzenie jak zawsze jest DARMOWE a każda osoba, która nas odwiedzi może zgarnąć naszą torbę z prezentami od naszych partnerów oraz wejściówkę na specjalne After Party!\nPsssst… projektancie! Wciąż możesz się zgłosić przez stronę: mustache.pl/l/GZ1lNUQ. Już teraz wiemy, że odwiedzą nas takie marki jak: Turbokolor.com, Happy Socks Polska, THE ODDER SIDE, LOCAL HEROES i wielu wielu innych


O radości podróżowania i spontaniczności planów | goforworld.com\nDwie dziewczyny, które nie boją się realizować marzeń i które już dawno zrozumiały, że nie ma rzeczy niemożliwych. Edyta Gonet i Karolina Szymula podróżowały w najdalsze zakątki świata i wciąż mają apetyt na więcej. Dla nich podróż to poznawanie świata, nowych ludzi i nauka, że zawsze można znaleźć w sobie siłę, aby się uśmiechnąć? Właśnie to tym opowiadają na swoim blogu The Locals Do.\nGFW: Edyta i Karolina. Dwie młode kobiety głodne świata? Jakie kierunki udało się już obrać?\nGFW: Większe wrażenia przywiozłyście z Ameryki Środkowej czy Afryki? I dlaczego akurat w te zakątki świata się wybrałyście?\nKarolina: Ciężko w ogóle porównywać te wrażenia, ponieważ każda z wypraw była inna. W Afryce byłam z większą grupą (12 osób), podróżowaliśmy wynajętymi samochodami, spaliśmy na ich dachach w namiotach i zdarzało się, że w nocy wokół nas przechadzały się dzikie zwierzęta. To są zupełnie inne przeżycia niż kameralna podróż z przyjaciółką po Ameryce Środkowej, bez większego planu, z noclegami u localsów i gotowaniem barszczu w Kostaryce dla pewnego zakochanego w tej potrawie hosta z Argentyny.\nGFW: Skąd środki na podróże? I? czas?\nEdyta: Są dwie takie umiejętności, które niezwykle przydają się w życiu: określanie priorytetów oraz świadome podejmowanie decyzji. Moja mama nazywała mnie kiedyś Włóczykijem, który nie usiedzi spokojnie w domu. Od małego kocham podróżować, fotografować, pisać i poznawać ludzi. To jest dla mnie najważniejsze i w to inwestuje swoje wszystkie oszczędności. Jeśli chodzi o czas? Jak już zrozumiałam, że to czy mam na coś czas lub nie, zależy tylko ode mnie, o wiele łatwiej mi się żyje. Ciągle słyszę, że ktoś nie ma czasu, ale to nieprawda, bo wszyscy mamy go tyle samo, ale różnie go wykorzystujemy. To nie jest tak, że ja tylko latam po świecie i kupuję bilet za biletem. To jest wierzchołek góry lodowej, która zanurzona jest w morzu wyrzeczeń i ?kombinacji alpejskich?.\nGFW: Jaki jest wasz sposób na poznawanie miejsc? Ludzie? Smaki? Zupełna spontaniczność czy raczej planowanie?\nEdyta: Dla mnie jest tylko jeden właściwy sposób na poznawanie nowych miejsc i ludzi w nich żyjących ? szeroko otwarte oczy i umysł, który nie ocenia, nie dzieli na ?lepszych? i ?gorszych?. Trudno mi wyobrazić sobie podróżowanie bez żadnego planu, bo jakąś (przynajmniej bardzo ogólną) formą planu jest kupienie samego biletu na samolot, czy pociąg. Mając przed sobą wyprawę do Nikaragui, wiedziałam co chciałabym tam zobaczyć. To, co dzieje się już w samej drodze jest w dużej mierze kwestią przypadku. Mogę np. założyć, że zostanę w jednym miejscu 2 dni, a zostaję 4, bo jest tak pięknie. Podsumowując, zawsze jest bardzo luźny, elastyczny plan, podatny szczególnie na spontaniczność moją i moich towarzyszy.\nFot. Karolina Szymula\nGFW: A czy w podróżach bywały sytuacje, kiedy jednak? ciężko się było uśmiechać?\nEdyta: Oczywiście. Świat zaskakuje nie tylko pięknymi widokami, plażami, życzliwymi i bezinteresownymi ludźmi. Czasem zdarzają się sytuacje, których nie jestem w stanie zrozumieć i boli mnie poczucie bezradności wobec krzywdy ludzi, zwierząt, spotykanych na drodze. W Wietnamie i Kambodży na ulicach widziałam dużo dzieciaków, które mają kompletnie inne dzieciństwo od mojego. Niektóre z nich, bez żadnej opieki, bawią się od rana do wieczora na chodnikach, a w nocy buszują po śmietnikach w poszukiwaniu resztek jedzenia czy do połowy pełnej puszki Coli. W Nikaragui widać gołym okiem jak bardzo na mieszkańcach odbija się polityka prezydenta Ortegi. Panuje tam duże bezrobocie, młodzi ludzie nie mają zbyt kolorowych perspektyw. Ciężko się uśmiechać wiedząc to i widząc żywe tego dowody na ulicach, a mimo to ci ludzie się uśmiechają i to szeroko. Są pomocni i ciekawi świata.\nGFW: Gdzie chciałybyście na pewno wrócić?\nKarolina: Jednym z miejsc do których na pewno chciałabym wrócić jest Islandia. Na wyspie spędziłam zaledwie dwa tygodnie i pomimo, że udało mi się zobaczyć jej dużą część to wiem, że jest tam jeszcze wiele do odkrycia. Drugim takim miejscem jest Indonezja i tam mam nadzieję wrócić już w przyszłym roku i zostać na dłużej, dużo dłużej.


TKS Dance & Dance - w kilku zdaniach\nDance & Dance - w kilku zdaniach\nNiedziela, 23 stycznia 2011 (19:42:12) - data aktualizacji: Czwartek, 27 stycznia 2011 (01:26:56)\nTaneczny Klub Sportowy Dance & Dance został założony 13 lat temu przez zawodową parę taneczną Katarzynę i Łukasza Grzęskich. Od 1998 roku, od początku swojej działalności ma swoją siedzibę w Toruniu w Klubie Zodiak przy ul. Wyszyńskiego 6.\nJuż po 2 latach działalności Klub zdobył III miejsce w klasyfikacji klubowej w cyklu turniejów Młodzieżowej Ligi Tanecznej. Zawody te odbywały się cyklicznie w Warszawie i brało w nich udział 40 klubów z całej Polski.\nTKS Dance & Dance jest organizatorem Ogólnopolskiego Turnieju Tańca "Kopernik", na którym dwukrotnie gościł Stefano Terrazzino (zdobywca "Kryształowej Kuli" w popularnym show telewizji TVN - Taniec z Gwiazdami), jak również Iwona Pavlović i Piotr Galiński - Jurorzy programu Taniec z Gwiazdami.\nTKS Dance & Dance był również organizatorem Mistrzostw Okręgu Kujawsko-Pomorskiego w tańcu towarzyskim oraz Pucharu Okręgu Kujawsko-Pomorskiego.\nTKS Dance & Dance jest jednym z trzech klubów w województwie kujawsko-pomorskim, który może poszczycić się zdobyciem największej ilości medali podczas w/w imprez (pozostałe 2 kluby reprezentują Bydgoszcz).\nPary reprezentujące TKS Dance & Dance były finalistami największych imprez ogólnopolskich i międzynarodowych:\nBartosz Jaworski i Marta Ściesińska - finał MP Juniorów II w 10 tańcach - Warszawa, dwukrotni finaliści Międzynarodowego Festiwalu Tańca Tropicana Cup organizowanego w Hotelu Gołębiewski w Mikołajkach - kat. Junior II\nJakub Pyras i Magdalena Antczak - wywalczyli 7 miejsce na Mistrzostwach Polski w 10 tańcach - Szczecin\nAdam Domoń i Marta Ściesińska - wywalczyli w Lublinie, w 2008 roku Finał Mistrzostw Polski Klasy B.\nW TKS Dance & Dance gościli również znani szkoleniowcy tacy jak:\nAgustin Egurrolla - juror popularnego programu YOU CAN DANCE\nIwona Pavlowić - Juror Tańca z Gwiazdami\nStefano Terrazzino - dwukrotny zdobywca kryształowej kuli w Tańcu z Gwiazdami, który obecnie jest konsultantem par turniejowych w stylu latynoamerykańskim.\nMarek Fiksa i Kinga Jurecka Fiksa - wielokrotni Mistrzowie Polski w stylu latynoamerykańskim.\nRobert Wota - międzynarodowy sędzia i konsultant najlepszych par polskich i zagranicznych.\nTaneczny Klub Sportowy Dance & Dance koncentruje się na szkoleniu sportowych par tanecznych i przygotowaniu początkujących tancerzy do rozpoczęcia profesjonalnej kariery tanecznej.\nAutor dokumentu: K.Grzęska


Przysięga 187 VOD: Kemal irytuje Narin (streszczenie, oglądaj online) - TVP 1\nPrzysięga 187 VOD: Kemal irytuje Narin (streszczenie, oglądaj online)\nPrzysięga odc. 187 po polsku na TVP VOD udostępniony zostanie po premierze w telewizji TVP 1. Zobacz gdzie oglądać serial online i przeczytaj szczegółowe streszczenie Przysięga 187.\nPrzysięga 187 wyemitowana zostanie w piątek 5 czerwca o godzinie 16:05 w telewizji TVP 1. Wielu widzów szuka odcinków serialu po polsku w internecie. Przysięga odcinek 187 na żywo online można oglądać na WP Pilot, gdzie za darmo udostępniana jest telewizja TVP 1 w internecie.\nSerial Przysięga cieszy się w Polsce dużą popularnością. Każdego dnia odcinki po polsku w TVP 1 ogląda kilkaset tysięcy osób. Sporo fanów szuka również szczegółowy streszczeń odcinków Przysięgi na serwisach typu Turkweb czy google. Można je również znaleźć na TVRadar.pl.\nPrzysięga 187 VOD dostępna będzie w piątkowe popołudnie. Tuż po emisji w TVP 1. Wszystkie odcinki tureckich serialu publikowane są na TVP VOD (vod.tvp.pl).\nPrzysięga 187 streszczenie szczegółowe\nNarin jest coraz bardziej zirytowania zachowaniem Kemala. Sehriye przypomina jej, że powinnością żony jest opieka nad chorym mężem. Zziębnięta Reyhan dociera do domu późnym wieczorem. Emir tylko szuka pretekstu, by zaatakować byłą żonę. Cavidan namawia Cemre, by spędzała więcej czasu z Emirem. Melike opowiada Reyhan o wypadku Hikmeta. Narin kasuje SMS – y w telefonie Kemala.


Wczasy z maluchami w domku nad Bałtykiem - to fantastyczne wyjście! | carrick\nHome » Wczasy z maluchami w domku nad Bałtykiem - to...\nposted by addmean on Mon, 09/07/2020 - 08:20\nWakacje już zaplanowane? A może póki co decyzja nie podjęta? W tym tekście chcemy was zachęcić do wyjazdu nad polskie morze.\nCo prawda wielu z nas preferuje południowe morza licząc na upalną pogodę, jednak są tacy, którzy zawsze będą wybierać się nad polskie morze. Jeśli pragniecie wypocząć w małej miejscowości idealnym miejscem na pobyt może być Rewal, niewielka miejscowość w województwie zachodniopomorskim. Z dala od obleganych kurortów łatwiej będzie się zrelaksować.\nJeżeli chodzi o zakwaterowanie: pensjonaty, kwatery prywatne czy domki nad morzem Rewal jest miejscem, jakie oferuje nam całkiem szeroki wybór - zerknij. Naturalnie powinniście liczyć się z tym, iż w szczycie sezonu ceny będą najwyższe, z tego powodu kiedy to tylko możliwe, warto pomyśleć o wypoczynku pod koniec sierpnia czy nawet we wrześniu. W tym czasie można liczyć na dużą oszczędność, bo ceny mogą obniżyć się mocno, co przy wypoczynku całą rodziną będzie odczuwalne.\nJeśli bez dzieci jeździliście pod namiot, a teraz pragnęlibyście ponownie pobyć bliżej natury, lecz potrzebujecie ciut lepszych warunków, idealnym wyjściem będzie domek. Jeżeli chodzi o domki nad morzem Rewal ma do zaproponowania całkiem przyzwoitą bazę noclegową. Zaletą takiego wyjścia jest swobodny dostęp do kuchni (co nie za każdym razem jest możliwe w zatłoczonym pensjonacie), możliwość siedzenia na własnym tarasie, na ogół domki mają grill. Domki mają minimum jedną oddzielną sypialnię co bardzo ułatwia rozlokowanie w przypadku rodzin z dziećmi.\nJeśli jesteś zdania, że omawiana tutaj kwestia jest interesująca, zobacz jeszcze więcej w tym tekście (http://hotelpodkowa.pl/), który także publikuje podobne publikacje.\nChociaż koszt wynajęcia domku jest wysoki, po podzieleniu na ilość osób nie jest drożej niż w innych rodzajach noclegów - .


Zatory płatnicze bez zmian - Finanse\nZatory płatnicze bez zmian\nW skali całej gospodarki poziom zatorów płatniczych jest na zbliżony do sytuacji z analogicznego okresu roku ubiegłego. Zmiany jakie zachodzą pod względem regulowania płatności lub ich braku to przede wszystkim: poprawa spływu należności dóbr codziennego użytku, stabilizacja a nawet lekka poprawa w kategorii dóbr inwestycyjnych oraz pewne pogorszenie w kategorii dóbr konsumenckich trwałego użytku.\nTakie są wyniki analizy przeprowadzonej przez Euler Hermes, spółka z Grupy Allianz. Na potrzeby opracowania wzięto pod uwagę stan należności w końcu czerwca z branż konsumenckich: artykułów spożywczych, farmacji, RTV, AGD, i z branż inwestycyjnych: stalowej i materiałów budowlanych oraz z zaopatrujących je wszystkie: opakowań i TSL (transport i logistyka). Łączna suma bieżących należności w badanych branżach wyniosła w tym czasie 11,2 mld złotych i pochodziły one od blisko 80 tysięcy monitorowanych odbiorców.


Seksowne kostiumy króliczka • N69.pl\nSeksowne kostiumy i przebrania dla dorosłych\nSeksowne kostiumy króliczka\nErotyczne przebieranki to znany i popularny sposób na rozpalenie zmysłów partnera. Seksowny kostium króliczka to oryginalna propozycja na wieczór we dwoje, odbiegająca od klasycznych pomysłów na erotyczny kostium. Wciel się w rolę gorącego króliczka, a Twój facet nie będzie mógł się oprzeć!\nLivia Corsetti 1produkt\nRegular Price 60,67 zł Cena promocyjna 45,99 zł - 24 % oszczędzasz 14,68 zł\nLivia Corsetti Bunny Girl LC 90560 kostium króliczka\nObsessive seksowny kostium króliczka\nObsessive kostium króliczka\nBestsellery w kategorii Seksowne kostiumy króliczka\nSeksowne kostiumy na jaką okazję?\nErotyczne przebieranki znakomicie sprawdzają się podczas scen łóżkowych, jako kuszący element gry wstępnej. Faceci, jako wzrokowcy, bardzo silnie reagują na bodźce tego typu, dlatego seksowny strój króliczka, który połączysz z ponętnym makijażem oraz seksownymi szpilkami skutecznie rozpali go na cały wieczór. Erotyczne przebrania to też zabawny sposób na urozmaicenie wieczoru panieńskiego, gdzie w gronie najbliższych koleżanek można pozwolić sobie na odrobinę szaleństwa.\nSeksowne przebranie na wieczór miłosnych igraszek warto połączyć z innymi akcesoriami erotycznymi, by zabawa była jak najbardziej interesująca i pełna zaskakujących elementów. Kostium pielęgniarki można zestawić z olejkami do masażu i wykonać relaksujący masaż erotyczny, który na pewno przyprawi ukochanego pacjenta o szybsze bicie serca! W tym celu idealne będą aromatyczne olejki marki Shunga lub Kama Sutra. Z kolei do kostiumu króliczka świetnie nada się erotyczne piórko do pieszczot, które w swojej ofercie posiada marka Bijoux Indiscrets oraz Lelo. Strój policjantki kojarzy się z seksownymi kajdankami, które można połączyć z całym zestawem do krępowania. Kuszącym uzupełnieniem każdej stylizacji będzie wibrujący masażer do ciała bądź dyskretny miniwibrator, który będzie stanowił przedmiot zapewniający dodatkową rozkosz i idealnie nastroi Was do seksu.


Nasz wkład w tworzenie Polski | Witryna Rodu Szelejewskich\nRODZINY SZELEJEWSKICH I SPOKREWNIONE:\nANDRZEJCZAKÓW, BANDYKÓW, DOPIERAŁÓW, DORSZÓW,\nFABISIAKÓW, HOSKÓW, IDCZAKÓW, JANKOWIAKÓW,\nJAŃCZAKÓW, JĘDRYCZKÓW, JĘDRZEJCZAKÓW,\nKAŹMIERCZAKÓW, KORDUSÓW, KUBIAKÓW, ŁOPATKÓW,\nMĄDRYCH, MROZÓW, PARADYSZÓW, PAWLACZYKÓW,\nRADOŁÓW, SZYMCZAKÓW, WALCZAKÓW, WAWRZYNIAKÓW, WOJTKOWIAKÓW WYRWIŃSKICH, ŻEBERSKICH, ŻURASZKÓW\n1.RÓD SZELEJEWSKICH – KIM JESTEŚMY?\nRód Szelejewskich należy do mniejszych w Polsce. Według portalu „Moi Krewni” aktualnie żyjących o tym nazwisku jest 127 pań i 132 panów, łącznie 259 osób. Natomiast w naszym drzewie mamy już ponad 9700 osób. Tak duża różnica wynika z trzech powodów:\n- po pierwsze sięgamy do roku 1745, obejmujemy więc 268 lat z historii naszego rodu,\n- po drugie w drzewie ujęliśmy również gałęzie „po kądzieli”, co znacznie rozszerzyło ilość osób z nami spokrewnionych,\n- po trzecie w naszym „mateczniku” czyli okolicy Borku Wielkopolskiego mieszka kilkanaście rodzin zasiedziałych od wieków, które w naturalny sposób krzyżują się między sobą. Są to m. in. rodziny Szelejewskich, Wawrzyniaków, Wojciechowskich, Kordusów, Szymczaków, Mrozów, Dopierałów, Wyrwińskich, Hosków, Kubiaków, Wojtkowiaków, Dorszów, Idczaków, Jankowiaków, Jańczaków, Jędryczków, Jędrzejczaków, Kaźmierczaków, Pawlaczyków, Radołów (dla przykładu rodziny Szelejewskich i Dopierałów są ze sobą spokrewnione 11-krotnie).\nMożemy więc określić, że nasz ród ujęty we wspólnym drzewie (pojmowany łącznie z w/w nazwiskami) wywodzi się z rejonu Borku Wielkopolskiego.\nJednakże w różnych rejonach Polski pojawiło się kilka skupisk osób z nami spokrewnionych, bądź z jednej czy dwóch gałęzi rodzinnych, jak Bolesławiec (potomkowie Józefa Szelejewskiego, syna Stanisława Szelejewskiego ze Skokowa, z gałęzi „14” oraz potomkowie Marii Dominiczak z domu Szelejewskiej z gałęzi „04”), Warmia i Mazury (potomkowie Franciszka Szelejewskiego, syna Jana Szelejewskiego z Wycisłowa z gałęzi „01”), czy Bydgoszcz (potomkowie Franciszka Wyrwińskiego z gałęzi „26”) bądź też z kilku gałęzi rodzinnych, jak Poznań czy Górny Śląsk. Ponadto spora część rodziny wywędrowała w poszukiwaniu pracy do odległych rejonów czy krajów. Dla przykładu mój dziadek Stanisław Szelejewski ze Skokowa przeniósł się do Herne w Westfalii i dopiero po wyzwoleniu w 1922 roku całą rodziną wrócili do Polski i to znaczną grupą. Również obecnie spora część członków naszych rodzin wyjechała za granicę (okresowo lub na stałe).\nTuż obok naszego „matecznika” zlokalizowana jest wieś Szelejewo, która w XV wieku była własnością szlachty Szelejewskiej herbu Junosza. Jednakże w tymże XV wieku przegrali oni proces sądowy z Pogorzelską i stracili majątek. Ponadto – w XVII wieku, w czasie trwania wojny trzydziestoletniej, wojska saskie dokładnie spenetrowały ten teren. Natomiast nasze drzewo zaczyna się w połowie XVIII wieku. Wówczas na wsiach zaczęto wprowadzać nazwiska, często pochodzące od wykonywanego zawodu lub od nazw miejscowości, z których pochodzili. Dla naszego drzewa przyjęliśmy, że ojciec dwóch braci Franciszka i Marcina (którego imienia nie znamy), przywędrował z Szelejewa do Jeżewa i dlatego nazwano go Szelejewski.\nW dalszej części niniejszego opracowania przedstawiam informacje w temacie: co członkowie naszych rodzin dokonali dla ojczyzny? I to zarówno poprzez udział w walkach wyzwoleńczych (Powstanie Wielkopolskie, wojna polsko-bolszewicka 1919-1920, II wojna światowa, zmiana systemu w Polsce – upadek komunizmu) jak również poprzez budowę nowej rzeczywistości po odzyskaniu niepodległości na różnych etapach. Przyznam się, że na tym etapie miałem do rozstrzygnięcia ważkie zagadnienie, czy przedstawiać informacje tylko o osobach które z nami łączą się poprzez więzy krwi, czy również o tych osobach, które weszły do naszych rodzin poprzez związki małżeńskie. Po konsultacjach z niektórymi osobami z naszych rodzin, przyjąłem założenie, że wszyscy są traktowani jako członkowie naszych rodzin.\nUpływające stulecie dziejów Wielkopolski, podobnie jak teren całej Polski, to ciągła walka o naszą tożsamość. Wybuch pierwszej wojny światowej skutkował tym, że na terenie Wielkopolski masowo powoływano Polaków zamieszkałych pod panowaniem niemieckim do armii pruskiej. Część z nich poległa w trakcie działań wojennych, za nie naszą sprawę (poniżej przedstawiam tych z naszych rodzin, których udało mnie się rozpoznać). Jednakże spora grupa Polaków, których kierowano na front francuski, po poddaniu się Francuzom lub Anglikom, zgłaszała się na ochotnika do tworzącej się we Francji armii generała Hallera, która po przedostaniu się do Polski, brała udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Taką drogę do Polski przedstawia w swoim życiorysie Michał Walczak.\nZ kolei grupa Polaków, która wcielona była do wojska niemieckiego, po zakończeniu działań wojennych znalazła się na terenie Wielkopolski, stanowiła zalążek armii tworzącej się w wyniku wybuchu Powstania Wielkopolskiego. Na podkreślenie zasługuje fenomen organizacyjny Wielkopolan: tuż po zakończeniu działań wyzwoleńczych Wielkopolska wystawiła na wojnę polsko-bolszewicką armię liczącą 102 tysiące żołnierzy i to było wojsko najlepiej uzbrojone i ubrane. W tym odkryłem jedenastu członków naszych rodzin.\nW II wojnie światowej również zaznaczyliśmy swój udział w walkach obronnych i to na różnych frontach: trzy osoby zginęły w walkach w 1939 roku, mieliśmy też udział w bitwie pod Monte Cassino. Nie jestem w stanie sprecyzować ilu z naszych członków rodzin brało udział w walkach: w 1939 roku pobór do wojska był powszechny, podaję tylko kilka osób, które oddały życie w obronie Ojczyzny.\nPrzedstawiciele naszych rodzin walczyli również w ramach działalności podziemnej. Przedstawiam to na przykładzie jednej rodziny Żuraszków, z których trzy osoby działały w Szarych Szeregach na terenie osiedla Krzyżowniki. Zygmunt Żuraszek, który był komendantem drużyny Szarych Szeregów, został uhonorowany przez Radę Miasta Poznania, która podjęła uchwałę o nazwaniu jednej z ulic na tym osiedlu imieniem Zygmunta Żuraszka.\nAle jaką gehennę przechodziła w tym czasie ludność cywilna, charakteryzuje wspomnienie Edwarda Szelejewskiego o życiu okupacyjnym w Wycisłowie (przytaczam za zgodą siostrzeńca Edwarda – Henryka Szelejewskiego). Nie obyło się też bez ofiar w ludności cywilnej, niektórych z nich wymieniam poniżej.\nPo zakończeniu II wojny światowej Polska znalazła się pod nadzorem komunistycznego Związku Radzieckiego, z którego uwolniła się, i w ślad za Polską cała Europa Środkowa, do czego walnie przyczynił się ruch „Solidarności”. Ofiarą walki z tym ruchem stał się Franciszek Szelejewski i jego rodzina.\n2.1 Osoby poległe w I wojnie światowej\nJak Państwu wiadomo, w trakcie trwania I wojny światowej Polski nie było na mapie Europy. Tym niemniej nasze rodziny poniosły daninę krwi, czy to poprzez powołanie do wojsk zaborców, czy też jako ofiary cywilne działań wojennych. Wymienię kilka osób, które udało mnie się ustalić:\nFranciszek Szelejewski (gałąź „21”) – urodzony w 1882 roku w Solcu Wlkp, syn Józefa Szelejewskiego i Zofii Łuczak, wcielony do armii pruskiej, zginął w bitwie pod Verdun. Jego syn Franciszek urodził się w 1915 r. już po jego śmierci.\nJózef Szelejewski z Cerekwicy (gałąź „22”) – urodzony w 1887 roku w Jaworach, syn Stanisława Szelejewskiego i Barbary Jędrzejczak, również wcielony do armii pruskiej. Po poślubieniu w 1912 r. Marii Skrzypczak, w 1914 r. urodziła im się córka Władysława. Józef zginął w działaniach wojennych (patrz załącznik nr 1).\nJan Szelejewski (gałąź „04”) – urodzony w 1893 roku, syn Stanisława Szelejewskiego i Rozalii Plackowskiej, jedyna informacja która do mnie dotarła, to że zginął na I wojnie światowej.\nJan Szelejewski (gałąź „05”) – urodzony w 1890 roku, syn Jana Szelejewskiego i Ewy Tomczak, również w tym przypadku jedyną informację jaką pozyskałem, to że zginął na I wojnie światowej.\nJózef Wawrzyniak (gałąź „10”) – wnuk Elżbiety Szelejewskiej ze Skokowaw tym przypadku jedyną informację jaką pozyskałem, to że zginął na I wojnie światowej.\n2.2. Powstanie Wielkopolskie\nWśród naszych rodzin odkryłem pięciu Powstańców Wielkopolskich. Są to:\nJan Błaszak z Sulęcinka – urodzony w 1900 r. w Solcu Wlkp, mąż Heleny Szelejewskiej (gałąź „14”); pomimo dużych starań ze strony córki Jana Błaszaka, Krystyny, ojciec nie zdradził żadnych szczegółów ani z udziału w Powstaniu Wielkopolskim, ani w wojnie polsko – bolszewickiej. Zmarł w 1982 r. w Sulęcinku.\nMikołaj Czaczyk ze Skokówka – urodzony w 1895 r. w Skokówku, syn Bartolomeusza Czaczyka i Katarzyny Szelejewskiej (gałąź „02”). Wymieniony w wykazie Powstańców Wielkopolskich w Szkole im Powstańców Wielkopolskich, zginął w Powstaniu Wielkopolskim; poniżej przedstawiamy tablicę pamiątkową, znajdującą się w kościele parafialnym na Zdzieżu w Borku (załącznik nr 2).\nMichał Dopierała ze Skokowa – urodzony w 1885 r. w Skokowie (gałąź „30”), syn Izydora Dopierały i Marianny Szelejewskiej. Wymieniony w wykazie Powstańców Wielkopolskich w Szkole im Powstańców Wielkopolskich. Zmarł w 1956 roku.\nPiotr Szelejewski z Zalesia urodzony w 1899 roku w Jaworach (gałąź 29), syn Wawrzyna Szelejewskiego i Barbary Jędrzejczak. Po ślubie zamieszkał w Zalesiu. Załączam życiorys napisany przez jego wnuka Leszka Kordusa z Gostynia (załącznik nr 3).\nMieczysław Zegar z Borku – urodzony w 1901 roku w Borku Wlkp., mąż Zofii Kordus, wnuczki Elżbiety Szelejewskiej ze Skokowa (gałąź „10”). Wymieniony w wykazie Powstańców Wielkopolskich w Szkole im Powstańców Wielkopolskich. Zmarł w 1958 roku.\n2.3. Wojna Polsko-Bolszewicka 1919-1920\nRównież w wojnie Polsko – Bolszewickiej (czyli Cudu nad Wisłą) wzięła udział spora liczba osób z naszych rodzin:\nJan Błaszak z Sulęcinka – po Powstaniu Wielkopolskim znalazł się wśród osób, które broniły naszą dopiero wyzwoloną ojczyznę.\nMichał Dopierała ze Skokowa – również po Powstaniu Wielkopolskim znalazł się wśród osób, które broniły naszą dopiero wyzwoloną ojczyznę.\nFranciszek Kordus ze Skokowa – urodzony w 1899 roku, wnuk Elżbiety Wawrzyniak z domu Szelejewskiej z gałęzi „10”, brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, na której został poważnie ranny (został przysypany) i z tego powodu był inwalidą wojennym; zdrowia nie odzyskał do końca życia.\nMarcin Marcinowski z Sulęcinka – urodzony w 1898 r., mąż Zofii Szelejewskiej z gałęzi „14”, w wojnie polsko-bolszewickiej walczył w grupie wywiadowczej Ułanów. Poniżej przytaczamy jego życiorys napisany przez córkę Marię Leśniewską (załącznik nr 4).\nIgnacy Nowak z Cielmic – urodzony w1894 roku w Liż, syn Michaliny Szelejewskiej i Antoniego Nowaka z gałęzi „09”. Rodzina nie dysponuje informacjami o przebiegu walk.\nFranciszek Szelejewski z Niedźwiad – urodzony w 1890 roku, syn Stanisława Szelejewskiego i Rozalii Plackowskiej z gałęzi „04”, walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w randze plutonowego, został ranny, odznaczony przez Marszałka Piłsudskiego.\nIgnacy Szelejewski z Niedźwiad (brat Franciszka) – urodzonyw1899 roku,syn Stanisława Szelejewskiego i Rozalii Plackowskiej z gałęzi „04”, brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, ale w innej jednostce niż jego brat Franciszek.\nJan Szelejewski ze Skokowa – urodzony w 1897 r. w Skokowie, syn Ignacego Szelejewskiego i Katarzyny Kosmalskiej (gałąź „29a”). Jan przeszedł podobną drogę, jak Michał Walczak opisuje w swoim życiorysie.\nPiotr Szelejewski z Zalesia – sylwetkę jegoprzedstawiłem powyżej przy omawianiu Powstańców Wielkopolskich.\nMichał Walczak z Borku – urodzony w 1894 r. w Trzecianowie, mąż Jadwigi Wawrzyniak, wnuczki Elżbiety Szelejewskiej (gałąź „10”) wcielony do armii niemieckiej, walczył na froncie francuskim,trafił do niewoli angielskiej, zgłosił się jako ochotnik do armii generała Hallera, z którą przerzucony do kraju, walczył w wojnie polsko-bolszewickiej (patrz załącznik nr 5 – życiorys).\nMieczysław Zegar z Borku – sylwetkę jegoprzedstawiłem powyżej przy omawianiu Powstańców Wielkopolskich.\n2.4. II Wojna Światowa\nMam świadomość, że wszystkie straty wojenne nie wychwyciłem. Podaję tylko przykłady, które udało mnie się pozyskać:\nFranciszek Dopierała – urodzony w 1910 r. wnuk Izydora Dopierały i Petroneli Szelejewskiej z gałęzi „26”. Powołany do wojska w randze porucznika. Zginął 21.09.1939 r. w trakcie działań wojennych. Poniżej załączam fragmenty życiorysu Franciszka Dopierały, wynotowane z zapisów dostarczonych przez jego syna Tadeusza (załącznik nr 6).\nMaria Nowak – żona Stefana Nowaka, wnuka Antoniego Nowaka i Michaliny Szelejewskiej z gałęzi „09”. Przeszła całą kampanię z I Dywizją Wojska Polskiego aż do Berlina. Maria zmarła w 2012 roku.\nTomasz Sobański – urodzony w 1908 roku, mąż Józefy Szelejewskiej z gałęzi „01”. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Koźminie, w trakcie pobytu w Seminarium zaprzyjaźnił się z Janem Szelejewskim. W 1939 roku powołany do wojska w randze porucznika w Armii Pomorze. Zginął 26.09.1939 r. w Warszawie na kilka godzin przed zawieszeniem broni. Odznaczony pośmiertnie krzyżem Virtuti Militari. Poniżej przytaczam życiorys Tomasza napisany przez jego syna Aleksandra (załącznik nr 7).\nBronisław Szelejewski – urodzony ok. 1913 r. w Herne (Westfalia), syn Stanisława Szelejewskiego i Rozalii Wawrzynowskiej z gałęzi „14”. Zawodowy podoficer w jednostce Pancerniaków, w Armii Poznań. Wyszedł na wojnę i nie mamy żadnej informacji kiedy, gdzie i w jakich okolicznościach zginął.\nMichał Walczak – sylwetkę jegoprzedstawiłem powyżej przy omawianiu osób biorących udział w wojnie polsko-bolszewickiej.\nTomasz Wojtkowiak – urodzony w 1902 roku w Chwałkowie Kościelnym, syn Józefy Szelejewskiej i Jakuba Wojtkowiaka z gałęzi „19”. Brał udział w Bitwie pod Monte Cassino. Po wojnie wyemigrował do Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł prawdopodobnie bezdzietnie.\nZygmunt Żuraszek – urodzony w1925 roku, syn Ignacego Żuraszka i Antoniny Szelejewskiej z gałęzi „14”, był komendantem drużyny Szarych Szeregów w Krzyżownikach, gmina Tarnowo Podgórne (obecnie w granicach miasta Poznania). Rada Miasta Poznania 26 lutego 2013 roku nadała jednej z ulic na osiedlu Krzyżowniki-Smochowice imię Zygmunta Żuraszka. Poniżej przytaczamy życiorys Zygmunta Żuraszka (załącznik nr 8).\nMieczysława Szyk z domu Żuraszek – urodzona w 1922 roku, siostra Zygmunta Żuraszka, działała w czasie okupacji w drużynie Szarych Szeregów, w której komendantem był jej brat Zygmunt. Między innymi prowadziła tajne nauczanie oraz uczestniczyła w organizacji szpitalika wojskowego po wyzwoleniu zachodniej części Poznania.\nMaria Janicka z domu Żuraszek – urodzona w 1939 roku, młodsza siostra Zygmunta Żuraszka, również uczestniczyła w organizacji szpitalika wojskowego po wyzwoleniu zachodniej części Poznania.\n2.5. Osoby poległe w II wojnie światowej\nMarcin Szelejewski - urodzony w 1907 roku w Essen, syn Jana Szelejewskiego i Józefy Kowalczyk z gałęzi „01”,zginął w trakcie trwania II wojny światowej w niewyjaśnionych okolicznościach\nFranciszek Szelejewski – urodzony w 1911 roku, syn Jana Szelejewskiego i Stanisławy Twardowskiej z Jeżewa z gałęzi „07”, mieszkał w Gdyni, w czasie okupacji niemieckiej został wysiedlony do Koszkowa, gdzie pracował na gospodarstwie u Niemca; zginął w niewyjaśnionych okolicznościach.\n2.6. Warunki życia w trakcie okupacji\n– urodzony w1919 roku,syn Franciszka Szelejewskiego z Wycisłowa i Franciszki Kościelniak z gałęzi „24”, okupację hitlerowską przeżył w Wycisłowie. Jego wspomnienia z tego okresu przytaczamy poniżej w załączniku (opublikowałem za zgodą jego siostrzeńców). Przytaczam te wspomnienia, żeby uświadomić jaką gehennę przechodzili członkowie naszych rodzin w czasie okupacji (załącznik nr 9).\n2.6. Odzyskanie Niepodległości\nFranciszek Szelejewski – urodzony w 1939 roku, syn Ignacego Szelejewskiego z Niedźwiad i Zofii Wojtkowiak z gałęzi „04”. Aktywny działacz opozycji w PRLu. W stanie wojennym internowany, pobity i następnie przymuszony do emigracji. Poniżej przytaczamy jego życiorys (załącznik nr 10).\n3. TWORZENIE ZRĘBÓW NASZEGO PAŃSTWA\nRównie ważne jak wywalczenie i obrona niepodległości, co przedstawiłem powyżej, jest udział w tworzeniu zrębów niepodległego państwa. Członkowie naszych rodzin uczestniczyli w tych pracach zarówno po pierwszej wojnie światowej, jak również po drugiej wojnie i po odzyskaniu niepodległości po 1990 roku. Działalność tę podzieliłem na trzy kategorie:\nZamierzałem również przedstawić tematykę przedsiębiorczości, ale po rozmowie z niektórymi z członków naszych rodzin, którzy sobie nie życzyli przedstawienia ich działalności, ostatecznie prezentuję tylko tych, którzy wyrazili zgodę.\n3.1. Działalność polityczna i samorządowa\nStanisław Marciniak – urodzony w 1888 roku w Westfalii, mąż Agnieszki Wyrwińskiej, wnuczki Izydora Dopierały i Petroneli Szelejewskiej z gałęzi „26”, poseł na sejm 1922 – 1927, członek klubu Chrześcijańsko Demokratycznego. Poniżej przytaczamy jego życiorys (załącznik nr 11).\nMarian Jańczak – urodzony w 1952 roku, prawnuk Marcina Jańczaka i Marianny Szelejewskiej z gałęzi „34”, radny gminy Borek Wielkopolski od 1990 roku, delegat gminy do Sejmiku wojewódzkiego leszczyńskiego w latach 1990 - 1998, burmistrz Borku od 1998 r. – nadal. Wzałączniku nr 12 przytaczamy przykład spontanicznego wspierania burmistrza przez harcerzy, w tym przez najmłodszych członków naszych rodzin.\nGerard Misiaczyk – urodzony w 1973 roku, potomek Wojciecha Wawrzyniaka i Elżbiety Szelejewskiej ze Skokowa z gałęzi „10”, z-ca burmistrza Krobii w latach 2006 -2010.\nRoman Świtaj – urodzony w 1959 roku, mąż Haliny Kowalczyk, wnuczki Franciszka Szelejewskiego z gałęzi „01”, z-ca burmistrza Kętrzyna w latach 2009 – 2010.\nMarek Sowa - urodzony w 1952 r., zamieszkały w Lesznie, mąż Alicji Szelejewskiej z gałęzi „29a”,radny Sejmiku Wielkopolskiego od 2010 roku.\nMichał Dopierała – urodzony w 1959 roku, zamieszkały w Skokowie, prawnuk Izydora Dopierały i Marianny Szelejewskiej z gałęzi „30”. Radny Rady Miasta Borku Wielkopolskiego w latach 2002-2006 i od 2011.\nEdmund Szelejewski – urodzony w 1911 roku w Herne (Westfalia), syn Stanisława Szelejewskiego i Rozalii Wawrzynowskiej z gałęzi „14”, po październiku 1956 roku był przez jedną kadencję radnym Dzielnicowej Rady Narodowej Poznań-Jeżyce. Poniżej przytaczam życiorys Edmunda Szelejewskiego (załącznik nr 13).\nAlojzy Szelejewski – urodzony w 1939 roku w Krzyżownikach k/Poznania, wnuk Stanisława Szelejewskiego ze Skokowa i Rozalii Wawrzynowskiej z gałęzi „14”. Członek zarządu wojewódzkiego Partii Chrześcijańskich Demokratów (PChD) i następnie członek zarządu wojewódzkiego i zarządu głównego Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów (PPChD), działacz osiedlowy, radny osiedlowy od 1992 roku. Poniżej przytaczam życiorys (załącznik nr 14).\n3.2 Tworzenie struktur\nJan Szelejewski – urodzony w 1906 roku w Essen (Westfalia), syn Jana Szelejewskiego i Józefy Kowalczyk z Borku, z gałęzi „01”. Po ukończeniu Seminarium Nauczycielskiego w Koźminie i kilkuletniej praktyce w szkołach podstawowych przeniesiony do Poznania, gdzie pracował przed i po wojnie w Państwowym Pedagogium. Stąd wszyscy starsi wiekiem nauczyciele znają doktora Jana Szelejewskiego (załącznik 15).\nWiesław Szelejewski – urodzony w 1943 r. w Koźminie, syn dr Jana Szelejewskiego i Haliny Rybakowskiej z gałęzi „01”, wieloletni dyrektor Instytutu Farmaceutycznego, którego z powodzeniem przeprowadził z gospodarki rozdzielczej na wolnorynkową. Współautor szeregu patentów na leki. Poniżej przytaczam życiorys Wiesława (załącznik nr 16).\nMieczysław Balcer – urodzony w 1906 roku w Krakowie, mąż Moniki Marciniak, prawnuczki Izydora Dopierały i Petroneli Szelejewskiej z gałęzi „26”. Znany przedwojenny piłkarz Wisły Kraków i reprezentacji Polski oraz lekkoatleta – mistrz Polski w dziesięcioboju. Przed II wojną światową ukończył studia na kierunku Wychowania Fizycznego na Uniwersytecie Poznańskim, a po wojnie otrzymał patent na tworzenie Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w Poznaniu (patrz załącznik nr 17).\nprzedstawiony powyżej -utworzenie Funduszu Socjalnego Ajentów Społem (załącznik nr 13).\nprzedstawiony powyżej - utworzył Harcerską Spółdzielnię Pracy „FOTO-SKAUT” w Poznaniu (załącznik nr 8).\nurodzony w 1952 roku, mąż Eugenii Butki, prawnuczki Marcina Jędryczki i Józefy Szelejewskiej z gałęzi „28”. Z zawodu piekarz i cukiernik, Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Rzemieślników Piekarstwa RP, bardzo aktywny w różnych strukturach rzemiosła piekarstwa. Prowadzi firmę rodzinną „ANIKA”, która wykształciła ok. 100 uczniów (załącznik nr 18).\n– urodzona w 1977 roku, zamieszkała w Luboniu, córka Stanisława Butki i Eugenii Jędryczki, prawnuczki Marcina Jędryczki i Józefy Szelejewskiej z gałęzi „28”. Pomimo młodego wieku – bardzo aktywna w różnych stowarzyszeniach piekarskich, jak również bardzo religijna. Zmarła w wieku 31 lat. Jej życiorys ujęty w załączniku nr 19.\n– urodzona w 1933 roku w Poznaniu, wnuczka Stanisława Szelejewskiego ze Skokowa i Rozalii Wawrzynowskiej gałęzi „14”. Aktywnie uczestniczy w tworzeniu różnych struktur religijnych wśród wiernych diecezji Poznańskiej (załącznik nr 20).\n3.3. Działalność kulturalna\nJózef Szelejewski z Bolesławca urodził się w 1892 roku w Herne (Westfalia), najstarszy syn Stanisława Szelejewskiego ze Skokowa i Rozalii Wawrzynowskiej, z gałęzi „14”. W Herne śpiewał w chórze „Głos znad Warty”. Gdy rodzina przeprowadzała się w 1922 roku z Herne do Sulęcinka, to zobowiązał się wobec chórzystów z Herne, że w Sulęcinku założy chór o tej samej nawie. I słowa dotrzymał (patrz poniżej załącznik nr 21).\nKrzysztof Paradysz z Borku – urodzony w 1974 roku, potomek Michała Kopecia i Marianny Szelejewskiej z gałęzi „03” (załącznik 22).\n4. TROCHĘ NA WESOŁO\nW naszej gałęzi rodzinnej zebrało się sporo anegdot dotyczących naszej babci Rozalii Szelejewskiej z d. Wawrzynowskiej, żony Stanisława Szelejewskiego z gałęzi „14”, z okresu pobytu w Herne w Westfalii. Rodzina była liczna: 11 osób (nie liczę dwójki dzieci, które zmarły w młodym wieku), a jedynym pracującym dziadek Stanisław. A żywność była bardzo droga, szczególnie w czasie I wojny światowej. Dlatego babcia, podobnie jak inne kobiety, jeździła pociągiem na wieś, gdzie żywność była tańsza. Jednakże władze zabroniły przewozu żywności ze wsi do miast. Pilnował tego policjant, kontrolując koszyki kobiet zmierzających do pociągu. Ale policjant był jeden, a kobiet wiele. W tej sytuacji babcia zebrała puste koszyki i po odbiciu biletu szybko pobiegła na pociąg, oczywiście policjant pogonił za nią. Po tym jak się zorientował, że babcia ma puste koszyki, zadał pytanie dlaczego uciekała. Babcia odpowiedziała, że nie uciekała, tylko myślała że pociąg zaraz odjedzie. W tym czasie inne kobiety spokojnie przeszły, przenosząc koszyki swoje i babci.\nAle jeden raz policjant zarekwirował babci koszyczek jajek. Babcia poprzysięgła, że się zemści. Do koszyka nałożyła nawozu kurzego, starannie opakowanego, że wyglądało to jak koszyczek z jajkami. Policjant spytał się co tam ma, na co odpowiedziała zgodnie z prawdą, że ma g… Po trzykrotnej takiej odpowiedzi kazał odsłonić serwetkę z wierzchu. Gdy to uczyniła, zawołał: „Ach jajka” i włożył rękę. Sprawa zakończyła się rozprawą sądową o znieważenie policjanta, ale babcia broniła się, wyjaśniając: „Jestem miłośniczką kwiatów, w mieście bardzo trudno o naturalny nawóz, dlatego pojechałam na wieś, zakupiony nawóz bardzo starannie opakowałam. Policjant trzykrotnie pytał się co mam, ale nie uwierzył moim wyjaśnieniom”. Potwierdziły to inne kobiety i ostatecznie babcia została uniewinniona.\n1. JÓZEF SZELEJEWSKI\nJózef Szelejewski (potomek Stanisława, Macieja, Walentego,\nMarcina) urodził się6 24 listopada 1887 roku w Jaworach.\nChrzest6: 27 listopada 1887 roku, Jeżewo - kościół pw. Wszystkich\nŚwiętych, chrzestni: Andrzej Borowczyk z Wycisłowa, Marianna\nZamieszkały Cerekwica. Zginął na wojnie.\nDnia 10 listopada 1912 roku w Cerekwicy Józef poślubił Mariannę Skrzypczak urodzoną 17 lipca 1895 roku w Cerekwicy. Marianna zmarła w wieku 61 lat, dnia 3 lutego 1957 roku. Pochówek: Cerekwica\n2. MIKOŁAJ CZACZYK\nSyn Bartolomeusza Czaczyka i Katarzyny Szelejewskiej, urodzony w 1895 r. w Skokówku.\nBOREK WLKP - Tablica pamiątkowa wmurowana w Kościele Parafialnym na Zdzieżu\nNazwiska osób poległych za ojczyznę, wypisane na tablicy pamiątkowej:\n3. PIOTR SZELEJEWSKI\nLeszek Kordus (wnuk Piotra)\n4. MARCIN MARCINOWSKI\nUrodzony w 1898 r. w miejscowości Gaj pow. Śrem, mąż Zofii Szelejewskiej z gałęzi „14”.\nBrał udział w wojnie polsko – bolszewickiej („Cudu nad Wisłą”), jako Ułan – zwiadowca, m.in. w Bobrujsku. W trakcie kampanii wojennej zachorował na malarię, w wyniku której nastąpiło trwałe uszkodzenie słuchu.\nPo ślubie z Zofią Szelejewską, zamieszkał w Sulęcinku w gospodarstwie, które Szelejewscy nabyli po powrocie z Herne. Wychowali dwie córki. Marcin przez całe życie był bardzo religijny, zmarł 8 września 1981 roku.\n5. MICHAŁ WALCZAK\nCzęść pierwsza –własnoręcznie napisany życiorys przez Michała Walczaka (oryginał znajduje się w archiwum Zespołu Szkół im. Powstańców Wielkopolskich w Borku)\nNazwisko i imię; Michał Walczak\nDokładny adres: Borek ul. Dworcowa pow. Gostyń\nData i miejsce urodzenia: 12.IX.1894 Trzecianów Gm. Borek\nData wstąpienia do W.P. grudzień 1918 r. Armia Gen. Halera\nStopień wojskowy: szeregowiec\nDo jakich związków lub towarzystw należy: Tow. Pow. Wlkp.\nUdział w pracach Niepodległościowych: Armii Gen. Józefa Halera\nUdział w walkach w W.P.: wojna polsko-bolszewicka\nUrodziłem się dnia 12.IX. 1894 r. Trzecianowie pocz. Borek pow. Gostyń z rodziców Jana i Weroniki z domu Zalewska. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Borku na Zdzieżu pracowałem jako robotnik w Trzecianowie aż do r. 1914, W tem roku zaciągnięto mnie na wojnę światową prędkim wywiezieniu na front francuski. W 1917 r. zabrano mnie do niewoli Angielski tam powiadano nam o Polsce iż powstaje i my mamy iść ją dopomóc gdzie ja się zgłosiłem jako ochotnik do obrony Ojczyzny, 1919 r. w maju wysłano nas do Polski do Modlina, tam był krótki wypoczynek, i później wysłano nas do Mało Polski za Tarnopol. Tam mieliśmy pierwsze potyczki, brałem udział w obronie miasta Równe i różnych innych okolic. W miejscowości Trzepitówka zachorowałem na tyfus plamisty, odesłano mnie do szpitala, po wyleczeniu wróciłem na front, gdzie znów przechodziłem walki i potyczki, poczem wróciła ta choroba, leżałem w szpitalu w Stryju, tam napadli nas bolszewicy, z tego wysłali nas do Wlkp, gdzie dostałem się do baonu zapasowego, później do Ostrowa Łomżyńskiego i tu zwolniono mnie do Trzecianowa. Do dziś zamieszkuję w Borku\nJakie i kiedy pełnił funkcje w Kole: 1937 – 1938 członek Koła\nZgodność powyższe stwierdzam\nWłasno ręcznym podpisem\n(-) Michał Walczak\nCzęść druga – uzupełniona w oparciu o informacje pozyskane od syna Romana Walczaka\nW czasie II wojny światowej Michał Walczak pracował w Borku w gazowni. Jednocześnie zajmował się nasłuchem wiadomości z zachodu oraz kolportowaniem ulotek, na czym został złapany i uwięziony w Forcie VII w Poznaniu, a następnie w obozie koncentracyjnym w Dachau. W trakcie przesłuchań okazało się, że ojciec prokuratora, który go przesłuchiwał, był kapelmistrzem w niemieckiej jednostce wojskowej, w której w czasie I wojny służył Michał. Tenże prokurator uznał Michała niewinnym i zwolnił go do domu. Michał żył 90 lat i 1 tydzień.\nSpisał na podstawie wypowiedzi Romana Walczaka Alojzy Szelejewski\n6. FRANCISZEK DOPIERAŁA\n„Kiedyś Matka powiedziała mi: - Chciałabym widzieć syna w mundurze! – Oto jestem na rozkaz we własnej osobie! Kochanej mateńce na pamiątkę Franek-żołnierz Polski”. Tak napisał w roku 1936 w Kaliszu na odwrocie żołnierskiej fotografii Franciszek Dopierała, podporucznik, który zginął 21 września 1939 przebijając się z Armią „Poznań” do Warszawy.\nPoniżej przytaczam fragmenty listów napisanych do Cecylii Dopierały przez Jerzego Pertkiewicza, zastępcę Franciszka Dopierały:\nDn. 23 sierpnia 1939 r. podporucznik F. Dopierała dostał przydział II batalionu 5 kompanii 29 pułku Strzelców Kaniowskich w Kaliszu. Tu zostało mu powierzone dowództwo drugiego plutonu tej kompanii… Wybuch wojny zastał nas pod Kaliszem. Byliśmy wtedy pełni zapału i wiary w zwycięstwo, a tu nagle wieczorem, otrzymaliśmy rozkaz wycofania się. Płakaliśmy wtedy wszyscy młodsi i starsi: oddawać tak umocnione pozycje bez walki, wprost bez wystrzału. Pocieszano nas, że to tylko manewr strategiczny.\nPod Łęczycą braliśmy udział w wielkiej bitwie, trwającej kilka dni dwie noce. Odbiliśmy Łęczycę i wyparliśmy Niemców kilkanaście kilometrów. W bitwie tej Pani Mąż szczególnie się wyróżnił dając przykład żołnierzom swoją bezwzględną odwagą i pełnym poświęceniem się. Stale szedł w pierwszej linii natarcia razem ze strzelcami … Dalej przeżyliśmy razem przeprawę przez Bzurę, bitwę nad Bzurą i bardzo ciężki, pełen strat przemarsz przez Puszczę Kampinoską, gdzie straciliśmy w czasie jednego tylko bombardowania 16 ludzi… z naszego plutonu liczącego w dniu mobilizacji 65 ludzi, została garstka, było nas już tylko sześciu. Nieprzyjaciel odciął nam odwrót… Wybraliśmy wypad… tutaj Franek został zabity.\nW drugim liście jego zastępca cytował z pamięci fragmenty zapisów dowódcy w jego notesie. Franciszek Dopierała pisał tam:\n„Ponieważ jednak o śmierć tu bardzo łatwo, więc żegnam Was moi Najdrożsi. Wiedzcie jednak, że jeśli nie wrócę, to dlatego tylko, że oddałem Ojczyźnie to, co dać mogłem dla jej ratowania”.\nFranciszek Dopierała został pochowany wraz z innymi, poległymi w pobliskich bitwach, 2500 żołnierzami Armii „Poznań”, na cmentarzu w Kiełpinie koło Łomianek. Jego syn Tadeusz postawił tam krzyż z tablicą z nazwiskiem ojca. Nazwisko Dopierała znajduje się także w centralnej części poznańskiego pomnika Armii „Poznań”.\n7. Tomasz Sobański\nTomasz Sobański urodził się 06 września 1908r w Nowej Obrze, powiat koźmiński, woj. Poznańskie. W roku 1927 ukończył Państwowe Seminarium Nauczycielskie w Koźminie i od 01.10.1927r. podjął pracę nauczyciela w szkole powszechnej w Radzewie w pow. śremskim. Od 01.09.1937r. został przeniesiony do pracy w oświacie w Chodzieży. Pracował tu w charakterze instruktora oświaty pozaszkolnej do czasu wybuchu wojny.\nW okresie pracy w szkole odbył czynną służbę wojskową W Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Jarocinie. 24.11.1937r. Prezydent Mościcki mianuje Go porucznikiem rezerwy i w tym stopniu w dniu 24.08.1939r. został zmobilizowany do wojska.\nPodczas nauki w Seminarium zaprzyjaźnił się z Janem Szelejewskim. Owocem tej znajomości był późniejszy ślub z siostrą Jana Józefą, zawarty w 1931r. Z tego związku urodziło się dwóch chłopców: Jan i Aleksander.\nSzczęśliwe życie rodzinne brutalnie przerwała wojna. Z przydziałem mobilizacyjnym do 62 pp w Bydgoszczy, wchodzącego w skład Armii Pomorze, przeszedł szlak bojowy od przedmościa Bydgoszczy do Warszawy. Uczestniczył m.in. w walkach z dywersantami w Bydgoszczy, w Bitwie nad Bzurą, w Puszczy Kampinoskiej. Po przebiciu się do Warszawy, 62 pp skierowany został do walk na południowym odcinku obrony /rejon ulic Belwederska, Czerniakowska, Chełmska. Tutaj na kilka godzin przed kapitulacją śmiertelnie trafiony w serce poległ na miejscu. Za bohaterską walkę odznaczony został pośmiertnie krzyżem Virtuti Militari. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.\nAleksander Sobański (syn Tomasza)\n8. ZYGMUNT ŻURASZEK\nPhm. Zygmunt Żuraszek, pseud. „Biała Pantera” (1925 – 1996) */\nUrodzony 29.03.1925 w Poznaniu, syn Ignacego i Antoniny z d. Szelejewska. **/\nPoczty sztandarowe wystawiły: Komenda Chorągwi Wielkopolskiej Związku Harcerstwa Polskiego, Stowarzyszenie Szarych Szeregów, 14 Poznańska Drużyna Harcerzy im. S. Żółkiewskiego (na jej sztandar w 1937 druh Zygmunt składał przyrzeczenie harcerskie) oraz 35 Poznańska Drużyna Harcerzy im. J. Słowackiego, w której odbudowie i rozwoju uczestniczył.\nDh Zygmunt całym swym życiem pełnił harcerską służbę Bogu, Polsce i Bliźniemu. Terenem jego działalności były Krzyżowniki. Wierny przyrzeczeniu harcerskiemu nie zaprzestał pracy również w trudnych dla Polaków latach II wojny światowej. W ramach Wojennego Pogotowia Harcerskiego we wrześniu 1939 r. był komendantem posterunku obserwacyjno-meldunkowego obrony przeciwlotniczej „Sytkowo” przy ul. Czarnkowskiej 24. Jego obsadę stanowili druhowie z 18 Druż. Harcerzy w Krzyżownikach. Z 3 Pułku Lotniczego otrzymał wyposażenie punktu (m.in. telefon polowy, lornetka, kompas, zegarek, tablice z sylwetkami samolotów). W dn. 1.IX.1939 r. jego posterunek zawiadomił centralę opl o bombardowaniu lotniska na Ławicy. Kiedy w wyniku bombardowania zostały zniszczone domy przy ul. Beskidzkiej i Chodzieskiej, wraz ze swoimi harcerzami brał udział w odgruzowywaniu i udzielaniu pomocy poszkodowanym Polakom.\nJuż w listopadzie 1939 r. podjął pracę w Szarych Szeregach (kryptonim działającego w konspiracji ZHP) jako drużynowy tajnej drużyny harcerskiej w Krzyżownikach. Drużyna liczyła 23 członków. Program pracy obejmował samokształcenie, tajne nauczanie młodzieży, propagandę antyhitlerowską, rozpowszechnianie zabronionych wiadomości radiowych, przygotowanie do pełnienia pomocniczej służby wojskowej. Wykorzystując swoją pracę w Heereszeugamt (Zakłady Naprawy Sprzętu Wojskowego) w charakterze kierownika odbioru, wyniósł 3 pistolety, które służyły do nauki o broni. Dużą wagę przykładał do akcji kulturalnych i oddziaływania na najbliższe środowisko młodzieży w Krzyżownikach. Wyświetlano na aparacie projekcyjnym własnej konstrukcji bajki dla dzieci, np. „Przygody Koziołka Matołka”. Wystawiono jednoaktówkę A. Fredry „Zrzędność i przekora”. Organizowano koncerty fortepianowe, na których grała Monika Piekarczyk. Akcja ta miała olbrzymie znaczenie w warunkach, kiedy młodzież polska nie miała żadnych możliwości kształcenia się i wyrabiania nawyków kulturalnych. Wszystkie polskie szkoły jak również placówki kulturalne były zamknięte.\nBył w bliskim kontakcie z władzami Komendy Chorągwi Sz. Sz. (kryptonim „Ul Przemysław”) i wypełniał różne zadania. M.in. brał udział w przygotowywanej akcji „Biała Róża” mającej na celu odbicie z Fortu VII więzionego tam hm Floriana Marciniaka, ogólnopolskiego naczelnika Szarych Szeregów. Wraz ze swymi harcerzami prowadził obserwację Fortu VII. Wykonywano szkice jego otoczenia, podpatrywano liczebność niemieckiej obsady i panujące zwyczaje. Od uwolnionych więźniów uzyskiwano informacje o rozkładzie pomieszczeń fortu.\nW nocy 17/18 lutego 1944 r. został aresztowany razem z Z. Michnikowskim. Przebywał w Forcie VII około 4 tygodni. Ponieważ Gestapo nie mogło im niczego udowodnić, zostali zwolnieni.\nW 1944 r. otrzymał nadany Mu przez Naczelnika Głównej Kwatery Sz. Sz. Stopień podharcmistrza.\nW czasie walk o Poznań w styczniu/lutym 1945r. zorganizował (wspólnie z E. Szelejewskim) w Krzyżownikach w domu przy ul Czarnkowskiej 32 harcerski szpitalik przyfrontowy. Po opanowaniu Ławicy przez Armię Radziecką szpitalik został przeniesiony do pomieszczeń przy ul. Chodzieskiej, a później na plebanię Kościoła Zmartwychwstańców przy ul. Santockiej. Szpitalik liczył 30 łóżek. Składał się z ambulatorium, sali operacyjnej i sal chorych. Opatrywano żołnierzy i ludność cywilną. Do szpitalika przychodził dr Patyk, niektóre zabiegi wykonywał jeden z lekarzy radzieckich. W cięższych przypadkach transportowano chorych do szpitali poznańskich.\nPo zakończeniu działań wojennych uzupełnił swoje wykształcenie - zdobył tytuł magistra inżyniera-mechanika. W dalszym ciągu był czynny w służbie harcerskiej. Został odznaczony Krzyżem Armii Krajowej oraz Krzyżem Zasługi dla ZHP z Rozetą z Mieczami.\nTuż po zakończeniu działań wojennych Zygmunt założył Harcerską Spółdzielnię Pracy „Foto-Skaut”, która rozwinęła się do kilkunastu zakładów na terenie Wielkopolski. Po podjęciu przez rząd polski decyzji o upaństwowieniu mienia harcerskiego, w/w harcerską spółdzielnię jej udziałowcy przekształcili w Spółdzielnię Pracy „FOTOS”, a jej prezesem pozostał Zygmunt Żuraszek (usunięty ze stanowiska po kilku latach przez władze zwierzchnie). Następnie, po uzupełnieniu studiów pracował w Dozorze Technicznym.\nZ żoną Krystyną z d. Styperek, mieli pięcioro dzieci: Jacek, Marek, Hanna, Elżbieta, Leszek. **/\n*/ opracowała Aleksandra Bielerzewska.\n**/ informacje uzupełnione przez rodzinę\n9. WARUNKI ŻYCIA W CZASIE OKUPACJI\nOKUPACJA HITLEROWSKA W NASZEJ WIOSCE – WYCISŁOWIE\nDnia 25 sierpnia 1939 roku, oddział wojska kwaterujący w Wycisłowie zarządził kopanie rowów strzeleckich. Rowy strzeleckie kopane były na polach przy skrzyżowaniu dróg Koszkowo-Jawory-Borek-Ziomek. Rowów tych jeszcze nie wykończono, a tu jak grom przyszła wiadomość, że w dniu pierwszego września Niemcy napadli na Polskę. Trzy dni, od pierwszego do trzeciego, przez wioskę naszą przeganiano stada bydła, które pędzono w głąb kraju. Wszystkimi drogami jechały wozy z ludnością, która uchodziła przed frontem. Nasza wioska czwartego września też otrzymała rozkaz opuszczenia miejscowości. Mieszkańcy załadowali się na wozy i wyjechali, ale tylko do sąsiedniej wioski Jeżewo. Tam otrzymali rozkaz powrotu, dlatego że wszystkie mosty były zniszczone. Tego samego dnia wszyscy wrócili do domu.\nOd połowy października do końca listopada 1939 roku Wycisłowo co kilka dni dawać musiało pięciu zakładników do gminnego miasta Borek. Gdyby w ten dzień, któryś z Niemców został zabity, tych pięciu Polaków miało być rozstrzelanych.\nW dniu 7 grudnia 1939 roku okupanci wysiedlili z naszej wioski kierownika szkoły, pana Stanisława Maćkowiaka. Wysiedlony mógł zabrać ze sobą tylko małą ilość bielizny i odzieży. Wysiedleniem tym okupanci wywołali u nas wielki popłoch. Młodzież, by się uchronić od wywiezienia na przymusowe roboty, sypiała po stodołach i stogach. Wysiedlonych wysyłano do centralnych województw Polski. Młodych odłączano od rodziców i wysyłano w głąb Niemiec. Wysiedlano zawsze w nocy. W początkach okupacji, oprócz kierownika szkoły nie wysiedlono nikogo więcej, bo niemieckim kolonistom nie podobało się położenie naszej wioski.\n1 listopada 1940 roku okupanci mianowali sołtysem naszej wioski Niemca nazwiskiem Becker. Był to administrator majątku Koszkowo. Dotychczasowym sołtysem był Polak Józef Dąbek.\nW lutym 1941 roku Niemcy z okolicznych majątków pozamieniali naszym gospodarzom najlepsze konie. Za pełnowartościowe, w większej części klacze zarodkowe, otrzymali nasi gospodarze konie stare, prawie już niezdolne do pracy.\nW czerwcu 1941 roku okupanci zmienili w naszej szkole nauczycielkę. W miejsce dotychczasowej mianowano córkę naszego sołtysa, Becker Ruth z Koszkowa. Obie te nauczycieli nie mieszkały u nas, lecz codziennie dojeżdżały rowerem.\nW jesieni 1941 roku okupanci aresztowali naszego księdza parafialnego Jana Dziegieckiego, zamykając tym samem naszym mieszkańcom dostęp do kościoła. Urząd parafialny przeniesiono do Gostynia, a rok później do Domachowa koło Krobi. Wobec wielkiej odległości od kościoła, jak też z obawy przed łapanką, jakie często okupanci urządzali na wiernych, ludność do kościoła nie chodziła. Zmarłych chowano na naszym cmentarzu w Jeżewie, bez księdza i bez żadnych ceremonii.\nWiosną 1942 roku zmieniono znowu nauczycielkę. Następczynią była niejaka Wiesenberg, która zamieszkała w szkole na stale. Wiesenberg była u nas nauczycielką do czerwca 1944 roku. Następcą jej był nauczyciel Katzenstein. Ten stan rzeczy trwał do wiosny 1944 roku. W latach 1942-1944 policja zdążyła nakryć kilku gospodarzy za nielegalne zabicie świń, którzy musieli odsiadywać kary więzienne. Ludność musiała się starać sama o żywność, gdyż na kwity było mało.\nW dniu 7 sierpnia 1944 r. okupanci po raz drugi wysiedlali ludzi z Wycisłowa. Tym razem z naszej wioski wysiedlili siedem rodzin. Większość wywieziono do Austrii, pozostałych do Bawarii. Polacy, których zostawiono, musieli teraz bardzo ciężko pracować. Musieli obrabiać swoje i być na każde zawołanie do pomocy niemieckim osadnikom. Szczególnie dał się we znaki Niemiec nazwiskiem Beck. Miał on pod zarządem całą wioskę. Nie dawał on Polakom wytchnienia ani na godzinę. Każdą niedzielę wyganiał Polaków do pracy. Biada było temu, kto się uchylał jego rozkazom.\nNiemieccy osadnicy którzy przybyli do naszej wioski wykazali, że mało rozumieją z pracy rolnika. Uczyli się dopiero od pozostałych Polaków. Szło im jednak nienajgorzej, bo przecież Polacy zostawili im pełne zasiewy i inwentarz. W sierpniu okupanci osadzili w naszej wiosce dziewczyny niemieckie (Arbeits dünstmädehln) które uczyły się rolnictwa i pomagały osadnikom. We wrześniu nauczyciel Katzenstein powołany został do wojska. Miejsce jego zajmują dziewczyny z Arbeitsdünstu.\nW dniu 19 stycznia 1945 roku dotarła do naszej wioski wiadomość o rozpoczęciu ofensywy przez Sowiety i o przerwaniu się frontu niemieckiego. Wiadomość ta przeraziła naszych Niemców, a Polaków wprawiła w radość. 20 stycznia Niemcy zostali zwołani na zebranie do Borku, na którym powiadomiono ich, że armia niemiecka się cofa i mają być każdej godziny gotowi do wyjazdu.\n10. FRANCISZEK SZELEJEWSKI\nUrodził się 3 października 1939 r.\nW 1948 r. w Miłosławiu w 100-rocznicę Wiosny Ludów był na spotkaniu z Bolesławem Bierutem. Na spotkaniu tym Bierut oświadczył, że „z pokolenia 1939-1945 nigdy Polska nie będzie miała pociechy”. To im tak utkwiło w pamięci, że spora grupa dzieci i młodzieży po dojściu do dorosłego życia znalazła się w opozycji.\nFranciszek uczył się w Jarocinie w Technikum Drzewnym. 11 listopada nauczyciel historii wspomniał o tym, że w Katyniu Niemcy wymordowali polskich oficerów. Na to Franciszek wstał i oświadczył, że pan nauczyciel kłamie, ponieważ w Katyniu oficerów wymordowali Rosjanie na rozkaz Stalina. Na to nauczyciel przerwał lekcję, udał się do dyrektora, następnie wezwano Franciszka, któremu oświadczono, że w trybie natychmiastowym zostaje wyrzucony ze szkoły „za chuligaństwo”.\nW zaistniałej sytuacji Franciszek wyjechał na Śląsk, gdzie podjął pracę w kopalni. Następnie przeniósł się do pracy w hucie w Świętochłowicach.\nW 1978 roku poznał Świtonia, z którym 23.02.1978 założyli pierwsze Wolne Związki Zawodowe. W 1980 roku radykalnie włączył się w tworzenie Niezależnych Samorządnych Związków Zawodowych. Włączył się również w tworzenie Komitetu Ochrony Więzionych za Przekonania. W działalności tej mieli dużą pomoc ze strony ordynariusza Herberta Bednorza. W trakcie tej działalności był pod silną obserwacją przez służby SB.\nO północy z 12 na 13 grudnia 1981 r. został internowany. W internowaniu przebywał kolejno w Zabrzu, Raciborzu, Jastrzębiu, Szerokiej i Ucherce koło Sanoka. W tym ostatnim obozie 18 kwietnia 1982 r. zorganizowali bunt – opór. W nocy ściągnięto oddziały ZOMO, które 19 rano wkroczyły do obozu z gazem. Pobity, Franciszek znalazł się w szpitalu w Sanoku do 15 lipca. 30 września został zwolniony z internowania. Po powrocie do Świętochłowic zgłosił się do pracy w hucie ale nie został wpuszczony. 10 listopada ok. godz. 900 przyszedł do domu porucznik Ciosek z SB z paszportami dla wszystkich członków rodziny, stawiając ultimatum: wyjazd na emigrację w ciągu 48 godzin albo aresztowanie i skazanie na 10 lat więzienia. W sytuacji gdy miał pięcioro dzieci, w tym najmłodsze 2,5 roku, wybór mógł być tylko jeden.\nOd 12 listopada 1982 r. przebywa na ziemi niemieckiej, gdzie zostali przyjęci bardzo serdecznie: dostał mieszkanie i pracę w budownictwie. Dzięki temu bardzo szybko włączył się w udzielanie pomocy rodakom na Śląsku poprzez wysyłanie paczek za pośrednictwem Caritasu. Za działalność na terenie Niemiec Polska Izba Katolicka zorganizowała jemu audiencję prywatną u Ojca Świętego Jana Pawła II.\nSpisał Alojzy Szelejewski na podstawie telefonicznej wypowiedzi Franciszka Szelejewskiego\n11. Stanisław Marciniak ( 1888 – 1980 )\nStanisław Marciniak urodził się w 1888 r. w Westwalii. Reemigrował do Polski w 1918 r.\nW 1921 r. współtworzył w Poznaniu Chrześcijańsko Narodowe Stronnictwo Pracy z księdzem Stanisławem Adamskim i Stanisławem Janczewskim.\nW latach 1922 – 1927 był posłem na Sejm ( Klub Chrześcijańsko Demokratyczny ).\n1922 r. prezes zarządu Rady Wojewódzkiej Chrześcijańskiej Demokracji (przez 6 lat ).\nOd 1 września 1939 r. pracował w Urzędzie Stanu Cywilnego – Dział Ewidencji Ludności. Działał w polskim podziemiu, sporządzał „lewe” dokumenty, dokonywał zmian w aktach personalnych działaczy politycznych i społecznych, miał kontakty z Rządem Londyńskim.\nW okresie powojennym był również aktywnym działaczem. Bronił praw rolników w okresie stalinizmu. Założył w Lubiniu pierwszą Spółdzielnię Spożywców „Przyszłość”, połączoną później z Gminną Spółdzielnią Samopomoc Chłopska w Krzywiniu. W latach 1947 – 1957 był prezesem Koła Samopomocy Chłopskiej w Łagowie. Był inicjatorem zakładania Kółek Rolniczych ( 1957 r.).\nMałgorzata Mendelewska z d. Balcer\n12. Z BURMISTRZEM MARIANEM JAŃCZAKIEM PRZEZ WIELKOPOLSKĘ\nPoniżej pozwalam sobie tylko przytoczyć fragment z jego życiorysu, kiedy harcerze z Wycisłowa postanowili samorzutnie wspomóc jego osobę w konkursie na Wielkopolskiego Burmistrza Wójta Roku.\nDruhna hm. Róża Jędrosz oraz harcerze z XIV Drużyny Harcerskiej z Wycisłowa - postanowili towarzyszyć Burmistrzowi Marianowi Jańczakowi jako kibice podczas turnieju Wielkopolski Burmistrz Wójt Roku. Przed każdym wyjazdem, a odbywały się co tydzień, uczestnicy podróży wiele czasu spędzali na przygotowaniu strojów, przyśpiewek oraz pomponów. Nasza reprezentacja ubrana była w białe bluzki, czerwone i żółte czapeczki, dysponowała żółto czerwonymi pomponami i transparentami. Udało się też wydać specjalny śpiewnik związany z turniejem. Grupę szybko zaczęły wspierać pani Małgorzata Mróz i Grażyna Gogulska. Oto wspomnienia uczestniczek wyjazdów z burmistrzem, zaczerpnięte z kroniki z 2001 roku.\nW oczekiwaniu na autobus przed szkołą ćwiczyłyśmy piosenki oraz okrzyki. Podczas jazdy utrwalaliśmy przyśpiewki i okrzyki wspólnie z przedstawicielami Borowiaków. Atmosfera była świetna. W Wolsztynie panował niesamowity upał, okazało się ze najmniej liczni kibice czyli, my dawaliśmy najwięcej czadu. Drużyna Borku Wlkp. spisywała się dzielnie, musieliśmy ich wspierać. Po udanym festynie udaliśmy się na lody zafundowane przez opiekunów.\nTydzień szybko minął, tym razem wyjazd do Opalenicy. Autobus się spóźniał, byliśmy w niepełnym składzie, bo p. Sikora powiadomił niektórych, że nie jedziemy, bo pada i nie wszyscy przybyli na zbiórkę. Wyruszyliśmy, wielce spóźnieni. Jak pech, to pech autobus daleko nie dojechał, bo tylko do Stężycy. Awaria była tak poważna, że musieliśmy czekać na nowy autobus. Czas wykorzystywaliśmy na utrwalenie okrzyków i piosenek .Kierowca p. Eugeniusz Walczak dawał z siebie wszystko aby na czas zajechać do Opalenicy, byliśmy na rogatkach miasta o 15.45, a o godzinie 16.00 początek festynu i tu skorzystaliśmy z uprzejmości policji która nasz autobus na sygnale podwiozła do miejsca zabawy czyli Domu Kultury w Opalenicy, bo warunki na świeżym powietrzu nie pozwalały na rozegranie bezpiecznie turnieju. Ledwo co rozpoczął się turniej a tu znów awaria prądu, która unieruchomiła imprezę na 2 godziny, jednak nam to nie przeszkadzało wspólnie z akordeonistą panem Małeckim śpiewaliśmy i zabawialiśmy zgromadzoną publiczność. Podczas tego turnieju najdzielniej spisała się pani Natasza Matuszewska obierając najszybciej ziemniaki. Mimo wielu trudności impreza ogólnie należała do udanych.\n30.06.2001r. Borek Wlkp.\nZbiórka odbyła się w Borku Wlkp. w parku, pół godziny przed rozpoczęciem festynu harcerzy wspierali najmłodsi półkoloniści przebrani w piękne kolorowe stroje, szkoda, że do nas nie dołączyli koledzy z klas 4,5,6. Naszym zadaniem było utworzyć kolorowy szpaler na trasie przejścia kapituły konkursu. Wspólnie z nami szpaler tworzyli rodzice, swoimi żywymi barwami zwróciliśmy uwagę. Na stadionie było upalnie, staraliśmy się kibicować naszym jak najgłośniej, było sporo mieszkańców gminy. Nasza drużyna zdobyła 35pkt./ 45 lepsza okazała się Słupca. Zmartwiła nas tylko ocena kapituły za organizację i przeprowadzenie festynu, otrzymał Borek tylko 79/100 pkt. Burmistrz Marian Jańczak twierdził że wszystko jest jeszcze do odrobienia i zaprosił nas do kibicowania w Czarnkowie, gdzie odbędzie się finał finałów\n7. 07. 2001r. Czarnków\nNie lada problemy mieliśmy z wyjazdem na finał turnieju do Czarnkowa Ni stąd i zowąd zabrakło pieniędzy i chęci boreckich organizatorów do zabrania ze sobą 40 dzieci , które z ochotą chciały kibicować burmistrzowi( do tej pory to robiły i było ok.), a tu raptem okazały się niepotrzebne . Duże wsparcie w tym momencie otrzymaliśmy od pana Stanisława Rzepki i Jerzego Prałata, Panowie robili wszystko, aby zorganizować młodzieży autobus i udało się. W samo południe z opiekunami p. Różą, Gosią i Grażyną wyruszyliśmy do Czarnkowa. W autobusie wszystkim dopisywały humory tym razem wspierali nas także chłopcy, mieliśmy nadzieje że nasz burmistrz wygra. Marian Jańczak spisywał się dzielnie, mieszkańcy również nie zawiedli, okazało się, że Gmina Borek oddała najwięcej głosów poparcia dla swego burmistrz i tu Marian Jańczak otrzymał 40 pkt. Pomiędzy konkurencjami burmistrzów śpiewała” Eleni” przy której świetnie się bawiliśmy ,udało się tez zrobić nam wspólna z artystka fotografię. Niestety nasz burmistrz zajął 3 miejsce i otrzymał wieże stero. Była to świetna zabawa, wszyscy w dobrych humorach wracali do domów. Za tydzień okazało się że dziewczęta z naszej grupy znalazły się na okładce czasopisma wydawanego przez Głos Wielkopolski.\n13. EDMUND SZELEJEWSKI\nOjciec mój, Edmund Szelejewski, urodził się w 1911 roku w Herne (Westfalia) jako dziewiąte dziecko z jedenastu Stanisława Szelejewskiego ze Skokowa i Rozalii Wawrzynowskiej z Lutynii. W 1922 roku, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, rodzina przeprowadziła się do miejscowości Sulęcinek koło Środy Wlkp. W 1937 roku ojciec poślubił Stanisławę Jędrzejczak, córkę gospodarza z Kórnika.\nPoczątkowo mieszkali w Sulęcinie k/Środy Wlkp, a w 1938 roku przeprowadzili się do Krzyżownik pod Poznaniem. W sierpniu 1939 r. Edmund został powołany do wojska. W czasie działań wojennych w 1939 r. dostał się do niewoli. Będąc w niewoli złożył ślubowanie, że jak wyjdzie na wolność, to ufunduje ołtarz dla kościoła w Krzyżownikach. Realizacja tego ślubowania nastąpiła w przedziwny sposób. W pierwszą po wyzwoleniu uroczystość Bożego Ciała, z procesją po osiedlu, ojciec koło naszego domu zbudował ołtarz. Po procesji pojawił się u ojca ówczesny proboszcz, ksiądz Kalbarczyk z wózkiem i ministrantami i zabrał ołtarz do kościoła, który wówczas był pusty. Następnie poprosił ojca żeby zbudował drugi taki sam ołtarz (oba jako ołtarze boczne) i następnie ołtarz główny. Tak więc ślubowanie zostało zrealizowane w trójnasób. Wszystkie trzy ołtarze istniały przez 25 lat. To były początki działań ojca na niwie plastycznej (ołtarze na kolejne Boże Ciała, żłobki na Boże Narodzenie i groby na Wielki Piątek w kościele, wieńce na dożynki).\nOjciec, niezależnie od działań plastycznych, od momentu przeprowadzki do Krzyżownik, włączył się jako śpiewak do chóru kościelnego w Krzyżownikach. W okresie powojennym był prezesem chóru. Równolegle do śpiewu, podobnie jak w Sulęcinku, już przed wojną jak i po wojnie reżyserował przedstawienia teatralne.\nPo październiku 1956 ojciec został wybrany radnym Dzielnicowej Rady Narodowej Poznań-Jeżyce. W trakcie tej kadencji wywalczył teren pod plac zabaw przy ulicy Myśliborskiej. Ja uczestniczyłem w obsadzaniu tego terenu drzewami, które dzisiaj stanowią ozdobę osiedla. Na placu tym każdego roku na 1-maja i 22-lipca odbywały się festyny na wolnym powietrzu. Na kolejną kadencję rady Edmund nie został zgłoszony, ponieważ był zbyt aktywny i niezależny.\nZawodowo oboje rodzice byli kupcami. Prowadzili „kolonialkę”, a następnie sklep „1001 drobiazgów”: galanteria, pasmanteria, przybory szkolne, artykuły gospodarstwa domowego. W okresie powojennym sklep rodziców został obowiązkowo włączony w struktury „Społem”. Rodzice zatrudnieni zostali jako ajenci, bez żadnych uprawnień socjalnych i bez ubezpieczeń. Ojciec podjął batalię ogólnopolską, zakończoną sukcesem: przy Zrzeszeniu Prywatnego Handlu i Usług powstał „Fundusz Socjalny Ajentów SPOŁEM”, na konto którego środki przekazywało „SPOŁEM”. Ojciec przez 10 lat był prezesem ogólnopolskim i wojewódzkim. Powstały „Fundusz” zaczął wypłacać chorobowe, urlopy, następnie renty i emerytury. Dla jego potrzeb zakupiono trzy domy wczasowe: w Kołobrzegu, Krynicy i Podkowie Leśnej. Jak rozwinęli się, to wówczas przejął ich ZUS, łącznie z aktywami (gotówka w banku). Dzięki tej inicjatywie oboje rodzice otrzymywali w późniejszym okresie rentę (ojciec) i emeryturę (matka).\n14. ALOJZY SZELEJEWSKI\nZ 47 lat pracy zawodowej, 27 lat pracował w resortowych jednostkach naukowo-badawczych. W 1983 roku obronił pracę doktorską. W 2000 roku został powołany przez wojewodę na stanowisko zastępcy Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Na stanowisku tym pracował do przejścia w 2004 roku na emeryturę.\nW 1983 roku rozpoczął pracę społeczną, początkowo na rzecz swojego osiedla, stopniowo rozszerzając jej działalność. W latach 1984-1989 – w Komitecie osiedlowym Jeżyce-Wola przewodniczył Komisji Rozwoju Osiedla, który był najbardziej aktywnym Komitetem na terenie Poznania.\nNa przełomie 1989-1990 współtworzył struktury Komitetów Obywatelskich w Poznaniu (osiedlowy, Dzielnicowy i następnie Komitet Obywatelski Miasta Poznania). Jako przewodniczący Komisji Samorządowej w znacznym stopniu przyczynił się do bezsprzecznego sukcesu wyborczego w wyborach samorządowych 1990 roku (KOMP na 65 mandatów w wyborach do Rady Miasta Poznania uzyskał 64), przegrywając jednocześnie indywidualnie w prawyborach – nie został wytypowany jako kandydat na radnego. Przez dwie kadencje był członkiem z poza Rady Komisji Gospodarki Komunalnej i Komisji Samorządowej przy Radzie Miasta Poznania. W 1990 roku został powołany do Komisji Doradczej do spraw czynów społecznych przy Zarządzie Miasta (jako przewodniczący).\nZainicjował powołanie pierwszej w Poznaniu Rady Osiedla Krzyżowniki-Smochowice w której aktualnie jest radnym szóstą kadencję (pierwsze dwie kadencje był przewodniczącym Zarządu a ostatnie dwie kadencje przewodniczącym Rady Osiedla). W wyborach do drugiej kadencji w 1995 roku uzyskał poparcie 1.058 wyborców, co stanowiło 70 % wszystkich glosujących, co jest rekordowe w skali Poznania. 1994 – inicjator zorganizowania Porozumienia Osiedli Samorządowych Miasta Poznania – przez pierwszą kadencję przewodniczący Sekretariatu Porozumienia (nadal przedstawiciel Rady Osiedla).\n1995 – 2001 członek Partii Chrześcijańskich Demokratów, a następnie członek założyciel Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów (od 1995 r. – członek Zarządu Regionu PChD i następnie PPChD, członek Zarządu Głównego PPChD, organizator kilku kongresów regionalnych PChD i PPChD, przez kilka kadencji sekretarz Zarządu Regionu PChD i PPChD). 2004 – członek założyciel Partii CENTRUM, sekretarz Zarządu Regionu, członek Rady Politycznej (rezygnacja z przynależności – październik 2005 r.).\nInicjator powoływania (od 1983 roku) kolejnych Komitetów Społecznych i Stowarzyszeń Zwykłych na terenie osiedla Krzyżowniki – Smochowice: na terenie osiedla powstało łącznie 86 Komitetów Budowy i Stowarzyszeń. Praktycznie Komitety Społeczne i Stowarzyszenia doprowadziły do tego, że osiedle, poza kilkunastoma nieutwardzonymi ulicami (na ogólną liczbę 120 ulic), posiada komplet infrastruktury technicznej.\nW uznaniu wieloletniej działalności społecznej w 2000 roku otrzymał od Prezydenta odznaczenie „Srebrna Róża” (przyznawana za działalność na rzecz społeczności lokalnej), natomiast w 2011 roku Kapituła (powołana przez Prezydenta) przyznała „Złotą Różę Nr 2”\nW latach 2008 – 2012 pełnił funkcję komandora na Ogólnopolskich Wyścigach Kolarskich organizowanych na terenie osiedla Krzyżowniki-Smochowice (w wyścigach tych uczestniczyło do 500 zawodników). (AS)\n15. JAN SZELEJEWSKI\ndr Jan Szelejewski (1906-1987) Nauczyciel nauczycieli\nJan Szelejewski urodził się w Essen (Westfalia) w rodzinie górniczej Jana i Józefy Kowalczyków. Był jednym z pięciorga dzieci (Józefa, Franciszek, Anna, Marcin).\nZawód górnika na tle wielkopolskiej biedy wyglądał dobrze. Młodzi dostali od kopalni własny domek z ogródkiem. Jedna praca ponad siły, w nieludzkich warunkach szybko zabiła Jana – seniora oraz Józefę. Rodzina z Polski rozdzieliła sieroty, powiększając biedę. Stało się to w 1913 roku.\nPo wojnie, która przerwała edukację Jana, zdobył jako zdolny uczeń jedno z dwu stypendiów Towarzystwa Pomocy Naukowej im. Karola Marcinkowskiego w Koźminie Wielkopolskim. Głodno tu było i chłodno – Seminarium Mniejsze mieściło się w starym Zamku Sapiehów, o grubych murach.\nPierwsze posady Jana Szelejewskiego to wieś Borzęcice, a potem Wyrębin (jednoklasowa szkoła powszechna). Podczas pobytu w Koźminie poznał Halinę Rybakowską, z którą ożenił się i miał trzech synów: Adama, Wiesława i Stanisława.\nW latach 1932-1939 Jan Szelejewski pracował w Państwowym Pedagogium w Poznaniu.\nOkupację Halina i Jan Szelejewscy z dziećmi spędzili w Koźminie, chroniąc się „pod skrzydła” dużej rodziny Miśkiewiczów. Natychmiast po przejściu frontu, J. Szelejewski zabrał się za organizację szkolnictwa w Koźminie, co jego mieszkańcy wdzięcznie wspominają.\nPo wojnie rodzina Szelejewskich wróciła do Poznania, a Jan zatrudnił się w Liceum Pedagogicznym i Szkole Ćwiczeń przy ul. Mylnej, a potem w Studium Nauczycielskim przy ul. Szamarzewskiego. Równocześnie z pracą nauczyciela J. Szelejewski kształcił się, co zostało uwieńczone pracą doktorską „Malarstwa artystyczne jako problem pedagogiczny” (promotor: prof. dr Bogdan Nawroczyński). W 1963 roku napisał pracę habilitacyjna „Wychowanie Estetyczne”. Jednak nie doszło do przeprowadzenia przewodu (brak „pleców?). Dydaktyka w poznańskich Szkołach Wyższych, zwłaszcza w WSR, to wielka praca, którą prowadził, aż do roku 1976 (emerytura). Miał ambicję, aby wykłady się nie powtarzały. Dlatego każde wakacje poświęcał na lekturę i wypisy z dziesiątków książek m. in. niemieckich.\ndr Jana Szelejewskiego dobrze wspominają zastępy nauczycieli przez Niego wykształconych. Część z nich przychodziła na konsultacje do domu przy. ul. Matejki, gdzie przy rozmowach mogli skosztować smacznego placka z kruszonką przygotowanego przez Jego żonę Halinę, towarzyszkę Jego wielu lat zaangażowania w pracę.\nDla Rodziny – Ojciec i Dziadek Jan był i jest wzorem pracowitości i oddania sprawom rodzinnym.\nAgnieszka Szelejewska-Woźniakowska (wnuczka Jana Szelejewskiego)\n16. WIESŁAW SZELEJEWSKI\nUrodził się w 1943 roku w Koźminie Wielkopolskim, historycznym miasteczku z zamkiem Sapiehów i zabytkową fosą, gdzie rodzice schronili się na czas wojny.\nMama Halina była przykładem absolutnego poświęcenia się rodzinie – wychowywanie trzech synów Adama, Wiesława i Stanisława było dużym wyzwaniem. Ojciec Jan, nauczyciel nauczycieli, wykładowca poznańskich uczelni był pierwszym wzorem dla Wiesława. Znaczenie dla ukształtowania Jego osobowości miało też Liceum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, a zwłaszcza harcerstwo – sławna „Błękitna Czternastka”.\nStudia chemiczne odbył na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, uzyskując dyplom magistra i oceną bardzo dobrą. Pracę zawodową rozpoczął w Instytucie Ciężkiej Syntezy Organicznej „Blachownia" w Kędzierzynie Koźlu.\nWkrótce awansował na stanowisko kierownika Zespołu DMT w Zakładzie Aromatów. Sukces zawodowy rozpoczął od modernizacji produkcji tereftalanu dimetylu (DMT) w nowo powstałej wytwórni w Zakładach Chemicznych Blachownia.\nKolejne są związane z Zakładami Włókien Chemicznych „Elana" w Toruniu i Instytutem Chemii Przemysłowej w Warszawie, gdzie w 1973 roku powierzono Mu organizację Pionu Chemii Gospodarczej. Był autorem „Koncepcji rozwoju lekkiej syntezy organicznej w Polsce do 1995 roku", która stała się podstawą do uruchomienia trzech problemów resortowych i branżowych, realizowanych wspólnie przez zespoły pracowników PAN, wyższych uczelni i instytutów resortowych - ze znakomitym skutkiem licznych sukcesów wdrożeniowych i 50 zgłoszonych wynalazków m. in. pracował przy opracowaniu technologii znanego wówczas proszku do prania „Cypisek”.\nWiesław Szelejewski, wykonując zadania menedżerskie, zawsze pozostawał aktywny naukowo. W 1980 roku obronił pracę doktorską. W latach 1982 -2007 prowadził przez 25 lat na stanowisku dyrektora Instytut Farmaceutyczny w Warszawie, czołową jednostkę naukową w zakresie opracowywania leków w Polsce. Współpracował z ok. 1000 naukowców. Wiesław jest współautorem ok. 30 patentów i zgłoszeń patentowych z zakresu farmacji. Wielu z nas znany jest lek Nifurokasyd na zatrucia czy przeciwgrzybiczy Clotrimazol. Jest też autorem wielu oryginalnych opracowań technologicznych wdrożonych do produkcji. Można by tu wymieniać wiele leków stosowanych przez polskich pacjentów. Przez wiele lat miał „abonament” na nagrody i wyróżnienia w konkursie „Mistrza Techniki”. Jest laureatem Nagrody Państwowej II Stopnia (1988).\nJest autorem licznych publikacji i ekspertem w wielu organizacjach, m.in. w Komitecie Nauki i Postępu Technicznego przy Radzie Ministrów (1984-1989), w Komitecie Nauk Chemicznych PAN, Terapii Doświadczalnej PAN i Nauk o Leku. Był członkiem Rad Naukowych w Instytucie Chemii Organicznej PAN, Instytucie Katalizy i Fizykochemii Powierzchni w Krakowie i Instytucie Chemii Przemysłowej. Prof. Wiesław Szelejewski, dyrektor Instytutu Farmaceutycznego w Warszawie, otrzymał podczas 54. edycji Międzynarodowej Wystawy Wynalazków i Nowych Technologii Brussels Eureka (16-20.11.2005 r.) Merite de L’Invention, jedną z najwyższych nagród za działalność wynalazczą. Uczestniczy w społecznym ruchu naukowym i technicznym. W Polskim Towarzystwie Chemicznym działa w Sekcji Chemii leków.\nDużą rolę w życiu zawodowym odegrała żona Wiesława – Irena, także chemiczka, która wspierała go w wielu ważnych przedsięwzięciach dla polskiej chemii i farmacji. Warto zaznaczyć, że mimo ogromnej odpowiedzialności za pracowników i projekty Wiesław jako Tata zajmował się też dwoma innymi swoimi doktoratami czyli córką Agnieszką i synem Jankiem, którzy obecnie prowadzą polską firmę farmaceutyczną Vipharm SA. Być może, zaszczepi też ducha farmacji któremuś ze swoich pięciorga wnuków.\nMoże najmłodszemu w rodzie - trzyletniemu Andrzejowi Szelejewskiemu.\n17. MIECZYSŁAW BALCER ( 1906 – 1985 )\nMieczysław Balcer chociaż urodził się w Krakowie( w 1906 r.), to większość życia spędził w Poznaniu. Tu studiował WF na Uniwersytecie Poznańskim. Po uzyskaniu absolutorium w 1929 roku rozpoczął pracę w szkolnictwie średnimi jako lektor w Studium WF.\nDzisiaj trudno uwierzyć entuzjastom sportu, że w owym czasie był jednym z najwybitniejszych sportowców polskich. Zadziwiał wszechstronnością w wielu dyscyplinach sportowych i jednocześnie zdobywał wysokie kwalifikacje zawodowe, łącząc studia, a później pracę i sport.\nW wieku 17 lat był już reprezentantem Polski. Grając w ataku na pozycji lewego skrzydłowego zdobywał dla barw „Wisły” i reprezentacji kraju wiele bramek, które często przesądzały los zawodów. Był sportowcem uniwersalnym, nie tylko wspaniałym piłkarzem ale również dziesięcioboistą, skoczkiem w dal, siatkarzem, koszykarzem, hokeistą. Potrafił łączyć dyscypliny sportu. W 1931 r. zdobył mistrzostwo Polski w dziesięcioboju i tego samego dnia wywalczył zwycięstwo „Wisły” strzelając decydującego gola.\nKiedy przyszło wyzwolenie w 1945 r. Mieczysław Balcer przybywa do Poznania i jako pierwszy z pracowników Studium WF wraca na Uniwersytet Poznański. Upoważniony przez delegata rządu do spraw szkół wyższych prof. Stefana Różyckiego, organizuje i uruchamia Uczelnię WF wraz z dr E. Preislerem, Z. Nożyńską i A. Pigoń.\nJego głównym zajęciem staje się działalność naukowo dydaktyczna w Uczelni. W sierpniu 1946 r. uzyskuje stopień adiunkta, a w 1953 r. zostaje mianowany kierownikiem Zakładu Gier Zespołowych. Jako starszy wykładowca pracuje do 1971 r.\nMieczysław Balcer pracując na AWF-ie udzielał się także w pracy społecznej i trenerskiej.\nW 1945 r. prowadził reprezentacyjny zespół piłkarzy „Wartę”, który zdobył wicemistrzostwo Polski. Pracował również z pierwszoligowym zespołem „Lecha”.\nBył aktywnym działaczem Związku Piłki Nożnej w Poznaniu. Przez wiele lat pełnił funkcję przewodniczącego sekcji trenerskiej.\nZa swą działalność otrzymał wiele odznaczeń, m. in. tytuł Zasłużonego Działacza dla Kultury Fizycznej, Honorową Odznakę Miasta i Województwa Poznańskiego oraz Województwa Zielonogórskiego, Zasłużonego Nauczyciela Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, srebrny Krzyż Zasługi oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.\nMieczysław Balcer całe życie był związany ze sportem. Jego wkład w rozwój polskiego sportu trudno przecenić\nMałgorzata Mendelewska z. d. Balcer\n18. STANISŁAW BUTKA\nPierwszy w rodzinie Butków pieczeniem chleba zajął się w 1946 roku ojciec Stanisława, Roman, który po powrocie z obozu Mauthausen-Gusen postanowił dać ludziom to, czego najbardziej wówczas pragnęli – chleba.\nPiekarnia mieściła się w Poznaniu u zbiegu ulic Kotowo i Głogowskiej. Czasy były trudne, bo powojenne. Od 1950 roku ojca zaczęła wspierać w pracy jego żona\nWładysława. Przeżycia wojenne oraz ciężka praca podkopały zdrowie ojca, dlatego Stanisław jako młody chłopak musiał pomagać rodzicom.\nStosunkowo wcześnie uzyskał dyplom czeladnika, bo już w wieku 16 lat, a tytuł mistrzowski mając 18 lat. I tak został najmłodszym mistrzem piekarskim w Polsce. Następnie, w wieku 19 lat obronił tytuł mistrza cukierniczego. Pomagając rodzicom ukończył technikum przemysłu spożywczego w Poznaniu, gdzie poznał swoją przyszłą żonę, Eugenię.\nObecnie Stanisław jest właścicielem „Aniki” w Luboniu, która wyuczyła i wykształciła ponad 100 uczniów, z których wielu ma swoje własne zakłady w różnych stronach Polski. „Anika” to nazwa firmy, którą stworzyła żona Stanisława, od pierwszych liter imion córek: Anny i Katarzyny. „Anika” to dziś nie tylko piekarnia i cukiernia lecz także sieć sklepów (supermarket, delikatesy, mini-market, sklep rzeźnicko-wędliniarski, chemiczno-kosmetyczny i gospodarstwa domowego) pod wspólnym szyldem. Z firmą swoją Stanisław ma duże osiągnięcia, między innymi: Mistrz Polski w piekarstwie, najwyższe odznaczenie w postaci „Srebrnego Widelca”- Oskara gastronomii, tytuły: Firmy Rodzinnej 1998 rok i Wielkopolski Kupiec Roku 1999, jest laureatem konkursu „Dobre bo Polskie: 2000 r.”\nSukcesy firmy nie byłyby możliwe, gdyby nie ciężka praca całej rodziny. Dzięki temu Stanisław może część swojego czasu poświęcić drugiej swojej miłości, a mianowicie piłce nożnej. Ponadto firma wspomaga potrzebujących, m. in. jadłodajnię lubońską.\nStanisław przez wiele lat pełni funkcję Prezesa Stowarzyszenie Piekarzy RP. Jest zaprzysiężonym rzeczoznawcą do spraw piekarstwa przy Izbie Rzemieślniczej w Poznaniu, przewodniczącym komisji egzaminacyjnej przy Izbie Rzemieślniczej, był prezesem POZPN w Poznaniu. W 1999 roku Stanisław Butka został odznaczony przez Prezydenta Kwaśniewskiego Złotym Krzyżem Zasługi\nOpracował Alojzy Szelejewski na podstawie wypowiedzi Stanisława Butki w „Piekarzu Polskim”\n19. ANIA BUTKA\nAnia Butka urodziła się w 1977 roku, zmarła 21 stycznia 2009 roku. Ania zostanie w sercach tych, którzy ją znali, jako życzliwa i pełna chęci niesienia pomocy. Wszyscy zawsze podziwiali jej pogodny nastrój. Podczas swojej choroby zachowywała się tak, że tylko niektórzy wiedzieli o prowadzonej przez nią walce o życie. Wyznawała zasadę carpe diem, emanowała z niej radość, dostrzegała piękno każdego dnia, który chciała przeżyć jak najlepiej.\nByła córką Stanisława Butki, Starszego Cechu Cukierników i Piekarzy w Poznaniu i Eugenii Butki, z domu Jędryczka, prawnuczki Marcina Jędryczki i Józefy Szelejewskiej. Ukończyła Technikum Przemysłu Spożywczego i Akademię Rolniczą, uzyskując zawsze najwyższe wyniki. Zdobyła tytuł mistrza w zawodzie piekarza cukiernika i sprzedawcy.\nW Stowarzyszeniu Rzemieślników Piekarstwa RP pełniła funkcję członka Zarządu Głównego. Poza tym uczestniczyła w posiedzeniach Zarządu Międzynarodowej Unii Piekarzy i Cukierników(„UIB”), stawiając czoła problemom światowego piekarstwa. Była również przewodniczącą powołanego z jej inicjatywy Klubu Młodego Piekarza. Odpowiadała za medialny wizerunek Stowarzyszenia. Wielokrotnie angażowała się w prace związane z działalnością Cechu Cukierników i Piekarzy w Poznaniu, organizując różne imprezy promujące piekarstwo i cukiernictwo.\nProwadziła coroczne Forum Rzemieślników Piekarstwa na największych w Europie Środkowo-Wschodniej targach spożywczych. Interesowała się piekarskimi konkursami i występami, o czym świadczy fakt, iż to z jej inicjatywy przeprowadzono pierwsze Mistrzostwa Polski Piekarzy. Z jej udziałem pobito dwa rekordy Guinnesa (w produkcji najdłuższej i najcięższej chałki na świecie oraz największej i najcięższej kremówki papieskiej). Doglądała spraw związanych z treningami i występami polskiej ekipy piekarzy startujących w półfinale i następnie w paryskim finale prestiżowego Pucharu Świata w Piekarstwie. Do samego końca była zaangażowana w prace Stowarzyszenia Rzemieślników Piekarstwa RP.\nNależała do Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży (KSM) oraz udzielała się we Wspólnocie Jerozolima, działającej przy kościele Dominikanów w Poznaniu. Jeden z jej przyjaciół napisał: Człowiek pozostawia tu na ziemi po sobie tyle, ile inni po nim pamiętają. Im więcej dajesz, tym dłużej pamięć po nas żyje, a my wraz z nią ,,, i nie ma tu znaczenia, ile lat żyjemy na świecie, ale to, co ze sobą niesiemy…\nNiniejsze wspomnienie wynotowałem z czasopisma „Wieści Lubońskie” nr 2/2009\nAnię Butkę spotkałem jeden raz w przedziwnych okolicznościach: mój syn Przemek uczestniczył w rajdzie rowerowym KSMu po Ziemi Lubuskiej, zorganizowanym przez ks. Marka Matybę. Jeden z gorących dni spędzili nad jeziorem Zbąskim. Rozglądając się za noclegiem, ks. Marek stanął przed jednym domkiem i oświadczył: To jest domek rodziców Ani Butki. Zadzwonił do Ani z prośbą, żeby przywiozła im klucz od domku. Ale Ania poinformowała, że nie może prowadzić samochodu, ponieważ poprzedniego dnia miała wypadek: potrącił ją samochód i ma nogę w gipsie. W tej sytuacji mój syn Przemek zadzwonił do swojej siostry Agnieszki, żeby polonezem podjechała do Lubonia, zabrała Anię i przywiozła ją nad Jezioro Zbąskie. Ale Agnieszka oświadczyła, że nie wie gdzie to jest. Na to ja zaoferowałem, że wiem gdzie to jest w Luboniu i mogę służyć za przewodnika. W ten sposób poznałem Anię. Wówczas nikt z nas nie wiedział, że jesteśmy krewnymi.\n20. MARIA LEŚNIEWSKA Z D. SZELEJEWSKA\nUrodzona w 1933 roku w Poznaniu, wychowywała się w Sulęcinku, gdzie jej ojciec prowadził gospodarstwo. Po ukończeniu studiów w kierunku rolniczym, pracowała zawodowo w Instytucie Ochrony Roślin w Poznaniu.\nJednakże prawdziwym powołaniem Mili (tak ją nazywamy w rodzinie) stało się tworzenie struktur religijnych, modlitewnych w skali całej Diecezji. Jest Rycerzem Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej, jest animatorką nieustającą Ró-\nżańca Świętego (założyła już 68 kół różańcowych), 10 lat temu zorganizowała pierwsze Jerycho w kościele Ojców Franciszkanów na Wzgórzu Przemysława w Poznaniu (nadal odbywają się w pierwszym tygodniu lutego każdego roku).\n21. JÓZEF SZELEJEWSKI\nJózef Szelejewski mieszkając w Herne, śpiewał w chórze „Głos znad Warty” (zdjęcie poniżej).\nChór „GŁOS ZNAD WARTY” z Herne (Westfalia) w 1921r.\nW chórze tym śpiewał Józef Szelejewski, syn Stanisława\nGdy nasza rodzina przenosiła się w 1922 roku do Polski do miejscowości Sulęcinek k/Środy Wlkp, Józef zobowiązał się wobec chórzystów z Herne, że po przeprowadzce założy w Sulęcinku chór o tej samej nazwie. Że słowa dotrzymał, najlepiej świadczy list gratulacyjny Koła Śpiewu „Głos znad Warty” z Sulęcinka na pierwszy zjazd rodzinny Szelejewskich w 2009 roku (patrz zdjęcie obok).\nW chórze ty śpiewali też inni członkowie naszej rodziny, w tym również, gdy podrósł, mój ojciec Edmund Szelejewski. Z opowiadania ojca wiem, że śpiewali w ramach połączonych chórów na dzisiejszym Placu Mickiewicza w Poznaniu na odsłonięcie Pomnika Wdzięczności (1000 osobowym zespołem połączonych chórów dyrygował Feliks Nowowiejski).\nW okresie powojennym przez szereg lat funkcję sekretarza pełniła Maria Leśniewska, z d. Marcinowska, córka Zofii Szelejewskiej.\n22. KRZYSZTOF PARADYSZ\nKrzysztof Paradysz, potomek Michała Kopecia i Marianny Szelejewskiej, jest znanym na terenie Borku artystą. Między innymi wykonał korony, różę i berło, którymi został ukoronowany obraz Matki Boskiej Boreckiej w miejsce ukradzionych, na 75-lecie pierwotnej koronacji.\nAutorstwa Krzysztofa Paradysza jest również obraz „Wymarsz powstańców wielkopolskich na zgrupowanie do Gostynia”, który za zgodą Krzysztofa prezentujemy na stronie tytułowej niniejszego opracowania


Filmowe wspomnienie o Czesławie Gawliku: Nie chodziło o pieniądze, ale żeby grać jazz [FILM] • Rybnik - nowiny.pl - portal, gazeta - Racibórz, Wodzisław, Rybnik, Agronowiny\nFilmowe wspomnienie o Czesławie Gawliku: Nie chodziło o pieniądze, ale żeby grać jazz [FILM]\n16.03.2017 16:06 | 0 komentarzy | pm\nPogrzeb Czesława Gawlika odbędzie się w poniedziałek, 20 marca.\n15 marca na zawsze już będzie się kojarzyć ze śmiercią wybitnego muzyka Czesława Gawlika. Pogrzeb legendy rybnickiego jazzu odbędzie się w najbliższy poniedziałek, 20 marca o godzinie 13:00 – w bazylice św. Antoniego w Rybniku. Wcześniej bo o godz. 12.00 w kaplicy przy bazylice będzie można pożegnać się z muzykiem. Swój udział w tych uroczystościach zapowiedziało wielu przyjaciół Czesława Gawlika, którzy mają zamiar pożegnać go również muzycznie.\nMy zapraszamy do obejrzenia filmowego wspomnienia o rybnickim muzyku, którego autorem jest Janusz Rzymanek.\nCzesław Gawlik Informacje Rybnik\nZmarł Czesław Gawlik, legenda rybnickiego jazzu\nProblem z rybnicką elektrownią przez… helikoptery, a nowa kopalnia to science fiction\nPoseł Czesław Sobierajski o Wojciechu Korfantym w 76. rocznicę śmierci


SERA Raffy Mineral - wysokoenergetyczny pokarm dla gadów.\nSERA Raffy Mineral - wysokoenergetyczny pokarm dla gadów 250ml\nPo zakupie otrzymasz 9.59 pkt.\nSERA Raffy Mineral to wysokoenergetyczny pokarm dla żółwi i innych gadów. Pokarm zawiera wszystkie ważne witaminy i aminokwasy. Pływające granulki są bogate w wapń i inne minerały, co wspomaga proces wzrostu szkieletu, pancerza lub łusek.\nPływające pałeczki zawierają mnóstwo ważnych minerałów, witamin i pierwiastków śladowych. Dzięki temu pomagają zapobiegać wszelkim niedoborom składników odżywczych, które są częstym problemem przy podawaniu określonego rodzaju świeżego pokarmu.\nOpinia klienta: moje gadzisko jest zadowolone ze zmiany pokarmu, nie zostaje mi nic innego jak polecić.\nskrobia kukurydziana, gluten pszeniczny, mączka rybna, mączka pszeniczna, drożdże piwne, olej rybny, jajko w proszku, fosforan wapnia, siarczan magnezu, kiełż, chlorek wapnia, małża nowozelandzka (Perna canaliculus), pokrzywa, lucerna, zioła, pietruszka, glony morskie, papryka, spirulina, szpinak, marchew, czosnek.\nbiałko surowe 32,0%, oleje i tłuszcze surowe 4,9%, włókno surowe 3,9%, wilgotność 5,4%, popiół surowy 5,2%, Ca 2,1%, P 0,8%.\nTROPICAL Tropical - pokarm wieloskładnikowy dla rybek 500ml/100g\n13,72 zł brutto686 pkt.\n13,46 zł brutto673 pkt.\nTROPICAL Malawi - pokarm dla pielęgnic z jeziora Malawi 250ml/50g\n13,09 zł brutto654.50 pkt.\nTROPICAL Algin - preparat do zwalczania glonów - 100 ml\n12,79 zł brutto639.50 pkt.


Monitorowanie procesu powstawania budowli lądowych przy użyciu drona\nMonitorowanie procesu powstawania budowli lądowych przy użyciu drona. Drony monitorujące plac budowy mogą dokonywać pomiarów (za pomocą czujników i instrumentów pomiarowych) oraz robić zdjęcia i nagrywać filmy w wysokiej rozdzielczości.\nMonitorowanie placu budowy jest jednym z najszybciej rozwijających się na rynków dronów. Nasz zespół będzie badać Twoją inwestycje z powietrza, dostarczając Tobie i Twojemu zespołowi zdjęcia i wideo. Zebrany przez nas materiał będziecie mogli wykorzystać podczas aktualizacji postępu, spotkań z inwestorami, czy podczas sprzedaży oraz marketingu. Skontaktuj się z nami, aby omówić swoje potrzeby projektu.\nW sektorze infrastruktury transportowej technologie dronowe można wykorzystać niemal na każdym etapie. Począwszy od monitorowania placów budowy i inwestycji, poprzez przeglądy, aż po inwentaryzację aktywów. Podczas budowy dane pozyskiwane dzięki dronom umożliwiają szybką reakcję i ewentualne korekty planu. Co więcej, w ekstremalnych przypadkach można je wykorzystać jako dowód w postępowaniu przed sądem.\nInne zastosowania tych urządzeń, to między innymi wykrywanie intruzów i ochrona terenu przed osobami postronnymi. Możliwe jest także monitorowanie zabezpieczeń wykopów oraz poprawa bezpieczeństwa na placu budowy.\nMonitoring przebudowy wiaduktu kolejowego w Ptaszkowej


Szukają rozwiązań dla opustoszałych kościołów / Aktualności\nSzukają rozwiązań dla opustoszałych kościołów\n05.02.2013 16:57, aktualizacja 05.02.2013 17:17\n(fot. Anna Bialkowska / flickr.com / CC BY-NC-SA 2.0)\nZOBACZ WIĘCEJ Objawienie Pańskie na Wschodzie Borusewicz: Kościoły mogą pogłębić pojednanie Radykalni buddyści atakują kościoły Kościoły wsparły moralnie proces pojednania Austria: trzy kościoły ofiarą podpalacza Kościoły i UE o społecznej gospodarce rynkowej Rozmowy ws. Funduszu Kościelnego\nArchidiecezja Mechelen-Brukseli zamierza zmienić przeznaczenie pewnej liczby kościołów w stolicy Belgii. W dekanacie miejskim Brukseli jest 108 kościołów i z powodów ekologicznych oraz ekonomicznych nie wszystkie z nich będzie można utrzymać - poinformowała 5 lutego niemiecka agencja katolicka KNA powołując się na belgijskie media.\nZbyt wiele kościołów świeci pustkami i dlatego niektóre parafie zostały połączone - wyjaśnił przedstawiciel archidiecezji, Tony Frison. Dodał, że jeszcze nie wiadomo dokładnie, ile kościołów zostanie przeznaczonych do zmiany funkcji, ale "nie będą to dziesiątki".\nJuż od roku trwają rozmowy między Kościołem i władzami miejskimi Brukseli na temat przekształcenia kościoła św. Katarzyny w centrum miasta. Od roku świątynia ta stoi pusta. Władze miejskie chcą w niej urządzić targ warzywny, Kościół wolałby, aby otworzyć tam ośrodek medytacji, gdyż - jak zauważył Frison - "okoliczni mieszkańcy i wierni czują się emocjonalnie związani z tym kościołem".\nPewne jest, że zostanie zamknięty - przynajmniej częściowo - kościół Świętej Rodziny w dzielnicy Schaarbeek. Ponieważ świątynia jest położona przy handlowej ulicy, nie jest wykluczone, że przynajmniej jej część zostanie zintegrowana z nowo powstającym w sąsiedztwie centrum handlowym.\nTagi: archidiecezja mechelen brukseli, belgia, przeznaczenie kościołów, budynki kościelne\n~Staszek 22:38:57 | 2013-02-05\nTo niestety smutny przykład laicyzacji. Ale są chlubne wyjątki. Słyszałem niedawno o pewnej katolickiej organizacji we Francji, która zbiera pieniądze na ocalenie od sprzedaży kościoła wybudowanego w jednej z miejscowości bodajże w l. 50 XX wieku (w parafii są inne kościoły).\nZastanawia mnie postawa władz diecezji Mechelen-Bruksela. Być może alternatywą byłoby krzewienie pobożności eucharystycznej, zwracanie wiernym uwagi na możliwość skorzystania z sakramentu pokuty i pojednania, większa liczba nabożeństw Drogi Krzyżowej w Wielkim Poście i liczby odprawianych Mszy świętych w każdą niedzielę.\nWydaje mi się, że jako Polacy możemy pomóc innym katolikom - tym w Belgii - w powrocie do korzeni ich wiary.\nWiem, że w Belgii można wziąć udział w kursie Alfa w jego katolickim wydaniu. Wg mnei to duży plus i pewna nadzieja.