Obrońców Westerplatte (Oliwa)\nOwsiana (Wyspa Spichrzów)\nGłównym powodem drastycznego zmniejszenia się żydowskiej społeczności Wolnego Miasta Gdańska - w latach trzydziestych wynosiła kilkanaście tysięcy, natomiast 1.IX.1939 r. zmalała do około 1500 osób - była bezpardonowa nagonka antysemicka zastosowana przez gdańskich hitlerowców. Polegała ona na pozbawieniu elementarnych praw wszystkich wyznawców religii mojżeszowej, którzy chcąc ratować własne życie musieli szybko uciekać z Gdańska. Ten masowy eksodus - indywidualny i grupowy - spowodował, że większość żydowskich mieszkańców rozproszyła się po całym świecie. Najczęściej emigrowano do Palestyny, ale sporo gdańskich Żydów wyjechało również do Stanów Zjednoczonych, Anglii oraz Ameryki Południowej. Ci, którzy z powodu podeszłego wieku, choroby lub braku paszportu lub wizy nie opuścili miasta, zostali wyrzuceni z własnych mieszkań i osadzeni w tzw. gettcie budynkowym zlokalizowanym na Wyspie Spichrzów - w spichlerzu o nazwie "Czerwona Mysz". W latach 1940-45, przez "gdańskie getto", które mieściło się przy ulicy Mysiej, pod numerem 7 (obecnie Owsiana), przewinęło się kilkaset osób. Z tego miejsca wywożeni byli na zagładę do: Stutthofu, Bydgoszczy, Teresina lub Oświęcimia a także ładowani na barki i topieni w morzu. Końca wojny doczekało zaledwie kilkanaście gdańszczanek i gdańszczan, którzy w swoim życiu religijnym kierowali się wskazaniami Tory i Talmudu.\nDzisiaj próżno szukać śladów po spichlerzu "Czerwona Mysz". Jego ruiny, podobnie jak pozostałości po innych budynkach stojących w pobliżu, usunięte zostały w latach 50, kiedy to przy ulicy Owsianej urządzano miejskie targowisko. Miejmy nadzieję, że miejsce, gdzie kiedyś znajdowało się żydowskie getto, zostanie w najbliższym czasie uhonorowane chociażby pamiątkową tablicą.


26 marca 2009 (czwartek), godz. 18.30\nJenny Erpenbeck urodziła się 1967 r. w Berlinie Wschodnim. Jest córką znanego fizyka i pisarza Johna Erpenbecka i Doris Kilias, tłumaczki z języków arabskich. Studiowała początkowo introligatorstwo i pracowała jako rekwizytorka w Państwowej Operze w Berlinie. Po ukończeniu teatrologii (studiowała m.in. u Petera Konwitschnego, Wernera Herzoga i Heinego Müllera) reżyserowała spektakle operowe w Berlinie i Grazu. Jest autorką sztuk teatralnych, m.in. „Koty żyją siedem razy” („Katzen haben sieben Leben”, 2000), i słuchowisk.\nOczekująca na polskie wydanie „Opowieść o starym dziecku” („Geschichte vom alten Kind”, 1999) była jej głośnym debiutem książkowym. W zeszłym roku wydawnictwo Czarne opublikowało jej „Słownik” („Wörterbuch”, 2005) – przejmujące świadectwo życia w totalitaryzmie przedstawione z perspektywy dziecka.\nW 2001 opublikowała zbiór opowiadań „Tand” (Zabawki), a w 2008 powieść „Heimsuchung” (dosł. nawiedzenie; ciężka próba; plaga, kara, klęska) o wieloznacznym tytule, która była nominowana do Lipskiej Nagrody Literackiej.\nWszystkie utwory Jenny Erpenbeck ukazywały się w niemieckim wydawnictwie Eichborn. Erpenbeck jest zdobywczynią wielu literackich laurów,. nagrody jury w konkursie im. Ingeborg Bachmann (2001), GEDOK-Literaturförderpreis (2004), Nagrody Heimita von Doderera i Solothurner (obie 2008), LiteraTour Nord (2009).\n„Opowieść o starym dziecku”\nDługo oczekiwany w Polsce debiut niemieckiej pisarki Jenny Erpenbeck, „Opowieść o starym dziecku”, rozpoczyna się motywem Kaspara Hausera. W nocy na ulicy jakiegoś miasta zostaje znaleziona dziewczynka z pustym wiadrem w ręku. Nie wie lub nie chce powiedzieć jak się nazywa i skąd jest. Również policja nie jest w stanie tego ustalić. Łatwo przewidzieć, że dziewczynka wyląduje w domu dziecka. Dopiero tam może się spełnić jej marzenie - by zniknąć, by rozpłynąć się w grupie, by być nikim; tego właśnie pragnie. Wystarczy, jeśli podporządkuje się obowiązującym regułom. Osobowość jest w takich miejscach czymś niepożądanym, jest ona tu przydzielana z urzędu, podobnie jak zmiana bielizny czy sweter. Dziewczynka szczelnie ukrywa się we własnym ciele, które jest brzydkie i nieforemne. Celowo. By się nie wyróżniać. Nie rzucać się w oczy. W całym dzienniku ani razu nie pada jej imię. Imię to przecież też osobowość. Dziewczynka. Dziewczynka. Dziewczynka.\nHistoria ta, podobnie jak późniejszy „Słownik”, opiera się na autentycznym zdarzeniu. Na początku lat 80. babcia Jenny Erpenbeck, pisarka Hedda Zinner, korespondowała z pewną czternastolatką. Ta jednak wkrótce okazała się dorosłą kobietą, która pod fałszywym nazwiskiem sama „oddała się” do domu dziecka.\nFRAGMENT „Opowieści o starym dziecku”\nPo kąpieli wychowawczyni przekazuje jej paczuszkę z ubraniami na cały tydzień. Przydział z tutejszego magazynu. Rzeczy z drugiej, trzeciej lub czwartej ręki, ale wszystkie wyprane i we właściwym rozmiarze. Dziewczynka wskakuje w przydziałowy mundurek. Na swetrach, spódnicach i spodniach musi być przyszyty numerek, by było wiadomo, że rzeczy te należą tylko do niej, dopóki z nich nie wyrośnie. Majtki, koszulki i pidżamy dostaje się „do prania”, to znaczy, że każde dziecko ma na tydzień jedne majtki, jedną koszulkę i jedną pidżamę z głównego magazynu. Codzienna toaleta to coś jakby pielęgnacja kolektywnego ciała, a jeśli którejś się to nie podoba, wychowawczynie zwracają się do niej per madame, jej protest na nic się nie zda. Na dziewczynkę nikt jednak nie musi mówić madame, ona się w pełni zgadza z panującymi tu regułami, również w przypadku bielizny, zna też piękne hasło: Nie trzeba za bardzo się wstydzić! W każdym razie te kolektywne majtki wprowadzają ład tam, gdzie go wcześniej nie było, przynajmniej takie wrażenie ma dziewczynka.\nDoskonale przyjęta w Niemczech i innych krajach europejskich proza (poetycka) Jenny Erpenbeck to tekst o człowieku wobec Zła. Przejmujące świadectwo życia w totalitaryzmie zostaje przedstawione z perspektywy dziecka – w opowieści dziewczynki budującej (swój?) świat pojęć i rzeczy.\nErpenbeck buduje konsekwentnie, słowo po słowie, obraz wrogiej przestrzeni – totalitarnego świata. Państwa bez imienia. Właśnie ze słów powoli wypełza przerażenie. Jedni tym światem kierują, inni się w tym świecie boją.\n„Ci, którzy. Potem ich przyjaciele. Potem ci, którzy ich pamiętają. Potem wszyscy, którzy się boją. A na końcu w ogóle wszyscy. Tak mówi mój ojciec za zamkniętymi drzwiami naszego domu”.\nA jednocześnie pojawia się w tym świecie niania: „Dobrze pamiętam piersi mojej niani. Długo z nich piłam. [...] Wodniste i słodkie było jej mleko, jej piersi różowe i pełne, twarde wyspy na ciele starzejącej się kobiety”.\nTakże jej córka, Marie: „Ogrodu mojej niani i jej córki Marie, która jest kimś w rodzaju mojej mlecznej siostry, nigdy nie widziałam”.\nJest tu również święta Difunda Correa, która umarła na pustyni z pragnienia, dlatego w jej kapliczkach zawsze można znaleźć butelki wypełnione wodą. Jest wreszcie i gosposia, której kości są tak kruche jak szkło. I dom rodzinny: „Dom. Nasz dom wśród ogrodu. Różowe ściany, róż wyblakły od słońca, lekko się już łuszczący”. I dwoje nieznajomych, którzy zjawiają się niespodziewanie i przyglądają się z sympatią dziewczynce.\nSą ciągłe pytania, bo świat wokół, jakkolwiek znajomy, nosi w sobie ukrytą brutalną tajemnicę: „W zdrowym ciele zdrowy ból”. Czytelnik dotyka wszystkiego „jedynie” przez słowa. Lecz ich powściągliwość, a jednocześnie niezwykła zdolność Jenny Erpenbeck do poetyckiego wręcz zagęszczania narracji wytwarza w „Słowniku” ogromne napięcie.\nPo raz kolejny autorka opowiada historię dziecka. Jej bohaterka żyje w kraju, w mieście, w którym zawsze świeci słońce. Jest to jednak o wiele bardziej opowieść o poznawaniu świata, siebie, odkrywaniu słów i odkrywaniu w sobie i wokół siebie przerażenia. Słowa, te pojedyncze, mogą mieć różne znaczenia: „Piłka to rzecz, która się toczy, czasami skacze. Ojciec to mężczyzna, który przez długi czas jest większy od nas samych. Zanim mój ojciec wychodzi do spowiedzi, goli się i zakłada świeżą koszulę...”.\nGłosy o „Słowniku”\n„Zło, które gdzieś w tle wszystkim rządzi, pozostaje niezdefiniowane, nie ma twarzy ani imienia. Słychać czasami odgłosy strzałów, dwóch mężczyzn siłą wypycha kobietę z autobusu, przyjaciele znikają. Kawiarnie są zamykane, chodniki powoli zarastają trawą, życie publiczne zamiera. Nawet czas zostaje zniesiony. Młoda kobieta o wiele za wcześnie obchodzi swe osiemnaste urodziny i musi skonfrontować się z prawdą...”.\n„Jenny Erpenbeck jest jedną z największych poetek młodej generacji niemieckich pisarzy. Nikt nie pisze w sposób tak precyzyjny, ściszony, a jednocześnie tak mocny”.\n– „Frankfurter Allgemeine Zeitung”\nFRAGMENTY (ze „Słownika”)\nNa co mi oczy, jeśli patrzą, a nic nie widzą? Na co mi uszy, jeśli słuchają, a nic nie słyszą? Po co to wszystko obce w mojej głowie?\nZniszczyć to, zwój po zwoju, myśleniem, aby spod spodu mogła prześwitywać garstka mnie samej. Ująć pamięć jak nóż i skierować ją przeciwko niej samej, pamięć zasztyletować pamięcią. O ile to możliwe.\nOjciec i matka. Piłka. Auto. To być może jedyne słowa, które były całe, gdy je poznawałam. Ale też ich przeciwieństwo, wydarte ze mnie i użyte w odwrotnym znaczeniu: przeciwieństwo piłki znów było piłką, ojca i matki - ojcem i matką. Co to jest auto? Wszystkim innym słowom od samego początku towarzyszyło w połowie milczenie, jak kula u nogi, jak księżyc, który nie może się uwolnić od swej ciemnej strony, nawet kiedy jest w pełni. Ale on przynajmniej się rusza. Dla mnie słowa były czymś stałym, teraz muszę się od nich uwolnić i jeśli inaczej się nie da, odetnę sobie wraz z nimi jedną albo drugą nogę. Piłka. Piłka.\nDobry wieczór, dobranoc. Matka kładzie mnie spać. Śpiewając, głaszcze mnie po głowie. Jasna sucha dłoń, która głaszcze dziecko po głowie. Przystrojona różyczkami. Jasne oczy koloru wody, które na mnie patrzą, podczas gdy moje już się zamykają. Obsypana goździkami. Goździki to kwiaty, powiedziałaby, widząc, że przy tym wersie znów zaczynam płakać. Goździki, nie płakać. Ale na płacz jest już dziś za późno, coraz głębiej opadam w sen, to nie goździki, ale spiczaste gwoździki, którymi ktoś, kogo nie znam, chce mnie przybić w czasie snu do łóżka. Raz, dwa, trzy, i właź pod koc, śpiewa matka. Podciąga mi kołdrę aż pod brodę i gasi światło. Niewielkie krwawe ukłucia gwoździków. Raz, dwa, trzy, i właź pod koc. Przystrojona różyczkami, obsypana goździkami. Kiedy jutro wstanie świt, zechce Bóg, wstaniesz i ty. A krople krwi kamienieją. Matka.\nPiłka to rzecz, która się toczy, a czasem podskoczy. Ojciec to mężczyzna, który przez długi czas jest większy od nas samych. Ojciec, nim wyjdzie do spowiedzi, goli się i zakłada świeżą koszulę. Kto chciałby grać w piłkę głową, temu by przeszkadzał nos. Ojciec, zanim wyjdzie do spowiedzi, bierze mnie na kolana i ruszamy w drogę. Kosi, kosi łapci, pojedziem do babci... Skacz, skacz, mój koniku, skacz mój rycerzyku. Już wiele dzieci podróżowało po tej krainie, łatwy łup dla kruków, białe wrzeszczące rycerzyki, które, jeszcze nim się rozpędzą w galopie, już lądują w bagnie. Gdy wpadniesz do rowu, zadziobie cię kruk, gdy wpadniesz do bagna, zrobisz wielkie buch. Koszula ojca pachnie świeżo, jest szorstka, kiedy przytulam do niej twarz, po tym jak z rozbiegu, zawsze przy tym kręci mi się w głowie, udaje mi się w końcu z tego bagna wydostać. Ojciec.\nDom. Nasz dom to środek ogrodu. Różowe ściany, róż wyblakły od słońca, lekko już kruszejący. Paznokciem wjeżdżam pod tynk i odłamuję kawałek. Spod spodu prześwieca ciemnożółty. Uderzam kamieniem w leżącą głębiej warstwę, otwiera się coś jakby kolejny naskórek, tym razem szary. Dalej już się nie da dotrzeć. Szarość przywarła tu mocno do ścian, możliwe że sama już jest domem. Matka mówi: zostaw to. Tak, wiem, przez drzwi też mogę wejść do domu.\nZe słońca do cienia. Gołymi stopami z pyłu na chłodny kamień. Na bosaka. Tu prawie zawsze świeci słońce, świeci i świeci, i świeci, a niebo wokół słońca prawie zawsze jest zupełnie puste. Co słońce właściwie je, pytam ojca. Wodę, odpowiada. A gdzie ma swoje łóżko? Słońce nigdy nie śpi, odpowiada ojciec. Kiedy u nas jest noc, mówi, słońce świeci po drugiej stronie świata. Ładna pogoda dzisiaj. Dzisiaj i prawie zawsze.\nDlaczego nie miałaś dla mnie mleka, pytam matki. Jedne kobiety mają dużo mleka, a inne w ogóle, odpowiada matka. Dobrze pamiętam piersi mojej niani. Długo z nich piłam. Dłużej niż jakiekolwiek inne dziecko, jakie znam, mówi matka. Jeszcze w pierwszej klasie, kiedy wracałam do domu, od razu siadałam na kolana niani i piłam. Wodniste i słodkie było jej mleko, jej piersi różowe i pełne, twarde wyspy na ciele starzejącej się kobiety. Niania trzymała na kolanach całe moje dzieciństwo jak jabłko, także później, gdy już z niej nie piłam. Wyglądała jak wróżka, ze skośnymi zielonymi oczami, jak przepędzona z bajki wróżka, poszarzała przez farbowane u nasady włosy, później już całkiem siwe, i przez ubrania w kolorze jesieni, brązowe, czarne i oliwkowe, nawet podczas najbardziej upalnego lata. To, co widziałam, uzupełniłam niewidocznym spiczastym kapeluszem, jasnoniebieskim z woalką. To nie jest normalne, powiedziała pewnego dnia matka, patrząc, jak piję z piersi mej wróżki, i próbowała ją zwolnić. Wtedy przez trzy dni milczałam jak zaklęta, a czwartego dnia niania znów była w domu. Mleko. Pić.\nNigdy nie widziałam ogrodu mojej niani. Nie wiem, czy karton po butach wraz z dłońmi spadł na trawę czy między kwiaty. Nic się nie stało, mówi do mnie niania, kiedy lód spada mi na ziemię, i kupuje mi nowy. W miejscu, w którym topi się w słońcu upuszczony lód, na chodniku zostaje jasna plama. Marie, córka niani, ma palce o wiele dłuższe od moich, dlatego lody nigdy nie wypadają jej z ręki. I w dodatku zawsze ma czyste ręce, niezależnie od tego, jak brudne są rzeczy, które do nich bierze. Moje ręce zawsze są tak samo brudne i klejące jak to, czym się akurat bawimy albo co jemy. Jak ulice miasta, na które padamy, gdy się ścigamy albo popychamy. Jakby jej skóra była zupełnie inna, chociaż, kiedy biorę Marie za rękę - jest dla mnie kimś w rodzaju mlecznej siostry - wydaje mi się, że jest taka sama jak moja. Jak gdyby w rzeczywistości była z wosku albo z kamienia, a brud się jej nie imał. Ojcze nasz, któryś jest w niebie. Wieczorem, gdy leżę sama w łóżku, włażę pod kołdrę i splatam dłonie, wcześniej dokładnie wyczyściłam skórę gumką, żeby wyglądała jak ręce Marie. Modląc się, przyzywam całe niebo, wraz z Ojcem, w moje ciemności. Ukłoń się ładnie, daj rączkę, daj rączkę.\nCi, którzy, potem ich przyjaciele, potem ci, którzy ich pamiętają, potem wszyscy, którzy się boją, a na końcu w ogóle wszyscy. Tak mówi ojciec za zamkniętymi drzwiami naszego domu. Wtedy jeszcze te drzwi wydawały mi się ogromne. Próbuję sobie wyobrazić, co by się stało, gdyby tak na mnie spadły, kiedy podsłuchuję, czy zrobiłabym się płaska jak placek, przez drzwi czuć aż do korytarza tytoniem, wszyscy, i czy narobiłyby strasznego huku, gdyby tak na mnie spadły, albo czy drzwi mogłyby upaść cicho na człowieka, który jest z mięsa. Kiedy następnego dnia, trzymając się ręki matki, skaczę z wyspy na wyspę po kamiennych wzorach dywanu miasta, milcząc odliczam: Ci, którzy. Potem ich przyjaciele. Ci, którzy pamiętają. Którzy się boją. A na końcu wszyscy. Konsekwentnie albo na czarne, albo na białe, albo na szare, z matką za rękę. Jak wyliczanka jest to zdanie. I tak jak wyliczanka nie może się zatrzymać, póki nie dobiegnie końca. Nie mogę przestać skakać pośrodku zdania, nie mogę się zatrzymać na jednej nodze, gdzieś w środku miasta, na czarnym, białym lub szarym. Boję się o mojego ojca. Wszyscy. Wszyscy, wszyscy.\nTędy skakał ptak, powiedział ojciec i przykucnął koło mnie. Pokazał mi gwiaździste zadrapania w ciemnej ziemi na skraju ogrodu, w cieniu, pod drzewami, tam, gdzie nie rośnie już trawa. Nadleciał ptaszek, sfrunął mi do stóp, w dziobie przyniósł liścik. Co to jest ślad, pytam ojca. Coś, co nie może być przypadkiem, odpowiada ojciec. Ale przecież w takiej sytuacji musiałabym, mówię do niego, zanim się dowiem, co nie może być przypadkiem, wiedzieć już wszystko inne. Pewnie tak, mówi ojciec. A co się dzieje z podwójnym czasem, pytam, który też ma taki ślad. Co za podwójny czas, pyta ojciec. Czas, w którym tędy przechodził ptak i następny czas, w którym my się o tym dowiadujemy. Ślad jest między nimi czymś w rodzaju mostu. Być może, odpowiada ojciec. Ale kiedy ma się w końcu tyle lat, żeby móc odróżnić przypadek od całej reszty, jest już pewnie za późno, by przejść przez ten most. Nie, odpowiada ojciec, to bzdura, i kreśli patykiem w ziemi obok gwiaździstych śladów kolejne gwiaździste ślady.\nMój ojciec pracuje codziennie w pałacu, który od zewnątrz jest zupełnie biały. Odpowiada w tym pałacu za porządek. Eo. Ściany białe, schody białe, i białe kolumnady, słońce razi od strony pałacu, jakby to sam budynek był słońcem, tylko drzewa po prawej i lewej stronie są ciemne, a wiatr nigdy nie porusza ich liśćmi. Eo. Zastanawiam się, czy okna nie są tylko namalowane, bo cały ten pałac jest zawsze niezwykle spokojny, w środku panuje porządek, a za oknami nigdy nikogo nie widzę. Czy ten dom nie jest przypadkiem zamurowany i dlatego tak mocno odbija słońce, bo światło nie może wpadać do środka i gubić się w jego wnętrzu. Eo. Tak jak moja matka troszczy się o mnie. Tak czesze się porządek, daje się mu jeść i pić. W domu, do którego wnętrza nie przenika światło, w którym trzeba chodzić wzdłuż ścian, po omacku, bo okna zapchano cegłami. Eo. Jeśli przez przypadek, bo w ciemności nie da się akurat odnaleźć porządku, będzie się czesać powietrze, kiedy rozsypie się jedzenie i rozleje wodę, a on dalej będzie panował, ów porządek, to będzie rozczochrany, żarłoczny i brudny. Eoeo. Eoeo. Mój ojciec wychodzi z budynku, co za ulga, przysłania ręką oczy, w pierwszym momencie razi go słońce, potem już nas dostrzega, moją matkę i mnie, jak stoimy na dole schodów, jest piątek, wpół do trzeciej, jak w każdy piątek wychodzimy po niego do pracy. Szybko schodzi po schodach i całuje mnie. Jego usta są delikatne jak usta kobiety. Ojciec nigdy nie nosi munduru, a samochody stojące przed domem są biało-szare, bez syren. Dokąd odleciały syreny. Zamieniły się w ptaki, powiedziała niania. Słońce i cisza panują tam, gdzie w naszym mieście mieszka policja.\nTo cud, mówi matka i pokazuje na dwa czarne, targane wiatrem anioły, ręka w rękę, daleko od nas, wysoko nad morzem spadają z nieba, niebo jest błękitne, całkiem błękitne, tak błękitne jak woda, w której się odbija, anioły spadają z błękitu w błękit, z nieba do wody, czarno i niebiesko spadają, z szeroko rozpostartymi ramionami, trzymają się za ręce, stoję razem z matką na dole, w porcie, i widzimy ów cud, ludzie obok nas też przystają, wskazują na anioły, żegnają się. Czerwony, zielony i żółty. My na ziemi. Pomarańczowy. Wiatr podwiewa aniołom sukienki, biały, biały jest wiatr, tylko suknie aniołów są czarne, właściwie dlaczego, pytam matkę. Czarne. Czarny nie jest kolorem.\nAlbo może czarny powstaje w ten sposób, że miesza się wszystkie kolory razem w jednym pojemniku. Siedzę w dużym pokoju na dywanie i wycinam z gazet zwierzątka, które mi się podobają. Matka smaży coś obok w kuchni, myje sałatę, miesza i kroi, ojciec przysiada się do mnie na dywan, przytrzymuje papier i mówi na przykład: Uważaj na uszy. Zawsze jest już późno wieczorem, kiedy ojciec siada przy mnie na dywanie, czasami noc. Jego głowę, na którą muszę spoglądać do góry, nawet kiedy przy mnie kuca, tak wysoki jest mój ojciec, widzę co wieczór na tle czarnego, niczym nie zasłoniętego okna, które jest zaraz za nim. Gładka błyszcząca czerń, bez blasku księżyca i na jej tle odznaczająca się jasno głowa ojca: blond włosy, piwne oczy i zęby jak perły, kiedy otwiera usta i mówi, co jest na obrazkach. Czy to prawda, że sęp może całego żywego baranka porwać w niebo i gdzieś potem zrzucić, by go pożreć? Ale gdzież tam, mówi ojciec, sępy jedzą tylko padlinę. Głaszcze mnie po głowie, a ja wycinam baranka. Kolacja gotowa, woła matka, wstajemy i naraz widać w tym samym oknie odbicie całego pokoju. Czerń nagle zniknęła. Ale gdzieś w dali, za tym odbiciem, jest jeszcze owa nieprzenikniona czerń, wiem o tym, bo ogrodu, który jest zaraz za oknem, nie da się zobaczyć w nocy. Okno go uwięziło, ów ogród, nie daje do niego przystępu, narzuciło nań czarną chustę i próbuje nas zbałamucić kolorowym odbiciem pokoju.\nOrganizatorem spotkań z Jenny Erpenbeck w Polsce jest Instytut Filologii Germańskiej UAM przy współpracy z Domem Norymberskim w Krakowie, Instytutem Goethego w Krakowie, Instytutem Filologii Germańskiej UŁ oraz Instytutem Filologii Germańskiej UWr.


Dodano: wtorek, 01 sierpnia 2017 10:06\nNowe badania z Duke University wykazały, że gromadzenie się pyłów na panelach słonecznych oraz innych cząstek przenoszonych przez wiatr mogą zmniejszyć wydajność uzyskiwania energii słonecznej.\nBadanie opublikowane niedawno w czasopiśmie Environmental Science and Technology Letter dowodzi, że zdolność paneli słonecznych do wyłapywania energii słonecznej może zostać zmniejszona nawet o więcej niż 25 procent.\nZawsze wiedzieliśmy, że pyły i zanieczyszczenia są złe dla ludzkiego zdrowia i klimatu, teraz wykazaliśmy, że mają również negatywny wpływ na panele słoneczne, mówi Michael Bergin, profesor na Duke University i główny autor badań. Dodaje on ponadto, że jest to dodatkowy powód dla polityków światowych do wdrażania kontroli emisji.\nBergin po raz pierwszy wpadł na pomysł, że brud może obniżać wydajność energii słonecznej, gdy jego koledzy z Indii pokazali mu panele, które były pokryte kurzem. Żeby określić jak duża jest strata energii, naukowcy stworzyli równanie, którego zastosowanie pozwala dokładnie określić, jaka ilość światła słonecznego jest zablokowana przez pyły i inne zanieczyszczenia.\nNaukowcy odkryli, że w niektórych częściach świata, jak np. Półwysep Arabski, północne Indie i wschodnie Chiny, strata energii słonecznej spowodowana opisywanymi czynnikami może być znaczna. Może ona wynieść 17-25 procent, jeśli panele są czyszczone raz na miesiąc, a nawet 25-35, jeśli odbywa się to rzadziej.\nBadania próbek nagromadzonego brudu wykazały, że w 92 procentach składa on się z pyłów, podczas gdy pozostałą część stanowiły związki węgla pochodzące od człowieka. Co ciekawe, naukowcy zauważyli, że wydajność paneli słonecznych wzrosła o 50 procent za każdym razem, gdy zostały one wyczyszczone po kilku tygodniach.


Nowy Głos Bytowa/Miastka. Zobacz, co w numerze | Głos Pomorza\nAndrzej Gurba 13.12.2018\nW piątkowym (wydanie z 14 grudnia) papierowym Głosie Bytowa/Miastka (Głos Pomorza):\n- Jaki los czeka małe szkoły w gminie Miastko? Radni mają tylko kilka miesięcy na podjęcie nowych decyzji. Chodzi przede wszystkim o placówki w Piaszczynie i Słosinku, gdzie nauka jest tylko do szóstej klasy, a powinna do ósmej. Scenariusze są różne. Mogą być klasy 1-8, ale też 1-4, a nawet 1-3. Radni są podzieleni w tej sprawie. Będą emocje\n- Wracamy do sprawy dzieci państwa Orzyłowskich. Dwie dziewczynki nadal nie chodzą do szkoły w Tuchomiu. W środę komisja Rady Gminy w Tuchomiu rozpatrywała skargę na dyrektora szkoły Adama Sandaka. Nie dopatrzyła się złamania prawa przez niego. Zgodności radnych w tej kwestii jednak nie było. Uczestniczyliśmy w tej komisji. Nasza relacja\n- Bytowscy handlowcy boją się, że przez remont drogi pójdą z torbami\n- Pracownicy Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Miastku chcą 500 zł podwyżki (netto miesięcznie)\n- Burmistrz Miastka Danuta Karaśkiewicz likwiduje palarnię w ratuszu. Mówi, że w ten sposób dba o zdrowie podwładnych. Jej decyzja nie wszystkim się podoba. Niejako w rewanżu pojawiły się pretensje o brak pomieszczenia socjalnego\n- Niebywałe. Żona dozorcy wysmarowała klamki mieszkań w Miastku …gnojem. Została ukarana grzywną\n- Nie boją się odry. Kilkadziesiąt dzieci bez żadnych szczepień\n- Nasz komentarz. Na co zbiera pieniądze miastecka „Samorządność”…\n- 50 i 60-lecie małżeństwa. Okazały jubileusz w Borzytuchomiu\n- Rekordowe biegi mikołajkowe w Borowym Młynie. Nasza obszerna relacja\n- Bieg i marsz dla Karolinki. Zebrano 10 tys. zł\n- Wypadki, kolizje, kryminalne zdarzenia\n- Wielka dziura w Miastku\n- Mikołajki w Szkole Podstawowej w Świerznie. Nasza relacja\n- Niedokończony chodnik przewodniczącego miasteckiej rady Tomasza Borowskiego\n- Wójt Tuchomia Jerzy Lewi-Kiedrowski powołał swojego zastępcę i dał dodatek w wysokości 700 zł miesięcznie\n- Rodzice i dzieci z Przedszkola nr 3 w Miastku pomagają zwierzętom\n- Piłkarskie mikołajki Futbolaków i Startu Miastko\n- Inwestycyjne wieści z naszych gmin\n- Nasz historyczny cykl „Miastko w oczach komunistów” (1964 r.)\n- Quempas w Miastku\n- Trwa nasz plebiscyt. Zagłosuj na sportowca i trenera\n- Pierwszaki ze SP nr 3 w Miastku nauczyły się pływać\n- Relacje z wielu imprez i spotkań\n- Witamy na świecie dzieci urodzone w Szpitalu Miejskim w Miastku (zdjęcia): Julię Radzimińską z Piaszczyny, Kamila Pawła Rudnika z Brzeźna Szlacheckiego\n- Pani Agnieszka Stoltmann z Borowego Młyna obchodziła 100 urodziny\n- Sport: dobry występ Moreny Miastko, sukces zapaśników, sukcesy badmintonowi, kolejny wywiad z Krzysztofem Bryndalem – trenerem Startu Miastko, inne relacje\n- Krzyżówka, kolorowy program telewizyjny\n- Razem z Głosem Bytowa/Miastka magazyn Głosu Pomorza, w nim m.in.: jak sensownie przygotować się do świąt, raport ze środka stanu wojennego, a gdzie dowody? – pyta nauczyciel skazany za seks z nieletnią, wspomnienie o posłance Jolancie Szczypińskiej, bitwa o Odrę, ksiądz Bartosz jako katecheta, proboszcz, mąż i ojciec, edukacja\nwydłuża życie, Europa musi być gotowa zmierzyć się z potęgą Rosji, jak przeżyć święta w Nowym Jorku (co i za ile), uratować kruszynki, które ważą pół kilograma,\nGłos Bytowa/Miastka jest do nabycia przez cały tydzień w wybranych punktach na terenie Miastka: sklepy PSS – ul. Małopolska, Koszalińska, Os. Niepodległości, Długa, Konstytucji 3 Maja, Rodzinna, Wybickiego, sklep Mrówka, stacja paliw Protex, sklep Patrycja – ul. A. Krajowej koło PKO BP, sklep Mini Grosik na Os. Niepodległości) i Bytowa (market Szulta, sklep PSS przy ul. Śródmiejskiej, sklep spożywczy przy ul. Gdańskiej) oraz w sklepach wiejskich i na stacjach paliw na terenie całego powiatu bytowskiego.\nMiastko walka o powi...\nburmistrz Mirosław H...\nMiastko powiatem - nie tym, to może innym latem...(ZDJĘCIA)\nWarszawa jeszcze pamiętała manifestację miastczan w obronie powiatu, kiedy to do stolicy pojechało 10 autokarów z czterystoma obywatelami gminy. Takiego społecznego zrywu mieszkańców, jak ten z marca 1998 roku dawno nie było. Niestety, kolejny wyjazd w obronie powiatu w sierpniu ...\nKępicom przyznano pieniądze za tarczę antyrakietową\nGmina Kępice otrzyma 4 miliony złotych, które zostaną przeznaczone na przebudowę centrum miasta. To element rekompensaty za budowę tarczy antyrakietowej pod Słupskiem. Kępice zamierzają za te środki opracować projekt centrum przesiadkowego.


WYCISKARKI SOKU - Strona 13 - Gotowanie, dom, ogród - Forum Kafeteria\nOK przekopałam cały internet i to forum w poszukiwaniu odpowiedzi jaką wyciskarkę kupić. Wnioski jakie mam po miesiącu czytania komentarzy to, że wszystkie wyciskarki są super i wszystkie też do d... . Domyślam się, że większość komentarzy pochodzi od przedstawicieli handlowych firm, to ich praca ale tak jak ktoś wspomniał ich komentarze nie ułatwiają wyboru bo swoje chwalą inne oczerniają i konsument już ma mętlik w głowie... Ja poszukuję wyciskarki która byłaby w stanie wycisnąć sok z pokrzywy zbliża się wiosna i na te soki właśnie się przygotowuję. Wyciskarka może być i z górnej półki bo na to nie pożałuję kasy byle by wycisnęła tą pokrzywę. Poza tym będą u mnie szły jabłka różne i miękkie i twarde. Nie mam parcia na dodatkowe opcje oleje, masła, sorbety bo co jest 10w1 to w każdej z tych rzeczy jest słabsze. No i chciałabym aby moja wyciskarka była wykonana z takich tworzyw, które nie będą szkodzić mojej rodzinie. w chwili obecnej zastanawiam się nad którąś poziomą bo to one mogą lepiej wyciskać sok z zielska i myślałam nawet nad angel ale moja znajoma coś wspominała że metal nie koniecznie dobrze łączy się z sokami ...? A jeszcze tak z przekazanych przez moja znajomą uwag odnośnie porównania wyciskarek to ona ma taka za 2000(K...) a jej siostra za 800(P...) obie są pionowe i Panie nie widzą różnicy w wyciskanych sokach, to po co przepłacać ...?\nWitam Ponownie, Od jakiegoś czasu jestem już posiadaczem wyciskarki. Niestety nie mam porównania z żadną, gdyż jest to moja pierwsza wyciskarka. Mogę powiedzieć, że zakup się udał. odpady są naprawdę suche w porównaniu z sokowirówką. Daje radę z twardymi owocami jak i miękkimi. niestety Zielska jeszcze nie ciąłem nie licząc paru listów z kapusty pekińskiej. Czyszczenie... jest banalne aż w zasadzie się zdziwiłem. pozostałości jest tyle co kot napłakał. Zdziwiło mnie bardzo, że pod ślimakiem jest zagłębienie gdzie jest " śruba mocująca" i tam zostaje z kolej sporo tego (może tak po prostu musi być). Ciekawe jak w innych urządzeniach jest, czy macie tak samo? Na pewno nie pokazują tego miejsca na pokazie (w sklepie widziałem jak demonstracja była i zachwalanie ale nie było pokazywane to właśnie miejsce). Nie licząc tego to i tak bardzo dobrze jest. Co do składania i rozkładania. W pierwszej chwili miałem problem ze złożeniem jej. nie mogłem zamknąć pokrywki. ale trzeba wyczuć wszystko by ładnie się spasowało i wtedy już idzie prosto. Moja ma wąski wlot, i nie przeszkadza mi to. przygotowanie towaru do wyciskania nie jest męczące i czasochłonne. To chyba tyle co mi sie rzuciło po pierwszych wyciskaniach :)\nskladanie i rozkładanie wyciskarki nie jest jakies mega istotne , jest wazne ale bez przesady nie bedziesz tego robiła z instrucja jak tam sa trzy elementy do złozenia . wazne w wyciskarce jest jednak jak robi sok\nja od roku używam caso germany i jestem zadowolona, mam do niej 3 sitka bo lubie sorbety nie mogę jeść innych lodów bo jestem uczulona na mleko :( ps czy ktoś ma namiary na dobrą eko zywność kraków dajcie znac :) shaiya@o2.pl\nPolecam wyciskarke REDMOND. Od jakiegoś czasu zastanawiałam sie jaką kupić, i na jednym z forum przeczytałam o REDMONDZIE. Kupiłam na promocji i uważam ze to naprawdę dobry sprzęt. Cicha, dobrze wyciska owoce, warzywa i najważniejsze bardzo łatwo się ja czyści. Polecam, widziałam ze na stronie Komputronika jest w promocji.\nKupiłam wyciskarkę na electro.pl, nie dość, że cena była atrakcyjna to o wiele lepiej się sprawdza niż stara sokowirówka. Soki robię teraz codziennie.\nJa mam Muke. Soki piję prawie codziennie i często testuję nowe smaki. Ogólnie jestem zadowolona, nawet na blacie prezentuje się to nieźle przez swój oryginalny design.\nGość Monika Jabłońska\nJa zdecydowałam się na wyciskarkę kalorik i jestem bardzo zadowolona. Porządna firma i cena przystępna więc polecam.\nkuvings B 6000 super wyciskarka. poprzednio miałam ELDOM pj 400 to była masakra.\nGość Franek łowca bramek\nFirmy które maja w swojej ofercie wyciskarkę powstają jak grzyby po deszczu. Są ich dziesiątki jeśli nie już setki. Nie dałem sie zwariować i na początek kupiłem Zelmera ale to jest straszny niewypał. Może i odkurzacze produkowane 40 lat temu były porządne ale wyciskarka im nie wyszła. Drugie moje podejście do maszyny do soku to zakup głownie ze względów urody Pani sprzedającej :-) Jest to Vortex. Z tego co widzę to wyciskarka mało znana, na formy nie opisywana. Ale powiem ze jestem zadowolony. Mocny silnik, wolne obroty nie psuje sie nie zacina. Sok o fajnej konsystencji ani za gesty ale woda lurowata to tez nie jest. W sumie to polecam każdemu.\nKupiłam wyciskarkę Blaupunkt zamówiłam ja w sferis, produkt godny polecenia, soki robimy teraz praktycznie codziennie :)\nja mam kuvingsa i nie ma co tak zachwalać, drogi i podczas pracy się strasznie zapycha (co za tym idzie że w soku jest dużo paprochów). Za tą cenę lepiej kupić coś tanszego bo nie ma duzej różnicy :/ na mojej jeszcze łuszczy się farba jak poszłam do sprzedawcy to stwierdził ze to z mojej winy lol obecnie jestem na kupnie nowej drugi raz nie dam się naciąć\nja mam vortex i jestem bardzo zadowolna :) sok z ananasa rządzi do tego mięta\nKielce Pasaż Świętokrzyski od dzisiaj 20.04 do niedzieli włącznie jest stoisko na jarmarku przy głównym wejściu wolnoobrotowych wyciskArek soku. Degustacja, promocje gratisy, raty bez odsetek. Zapraszam!!!\nTrzymajcie namiary na kilka propozycji, które są pozytywnie oceniane - http://techfresh.pl/jaka-wyciskarka-do-cytrusow-jaka-moc-dlaczego-warto-ranking-wyciskarek-do-cytrusow/ Czy musicie mieć akurat te? Wcale nie, ale zdecydowanie radzę po prostu rozwiązania, które mają pozytywne recenzje.\nDoradźcie mi proszę. Czy wyciskarka wolnoobrotowa poradzi sobie z wyciśnięciem ok 20kg czarnej porzeczki? Czy taki sok po pasteryzacji można przetrzymać na zimę? Dotąd robię soki w sokowniku na parze, ale jakościowo sok z wyciskarki byłby zdrowszy.\nPoradzi, tylko dobra wyciskarka. No i nie na raz ;) Żeby się nie przegrzała\nprzepis na soki i koktajle warzywne na poście Dąbrowskiej: http://mlodzinadorobku.pl/soki-na-poscie-ewy-dabrowskiej/\nPolecam wyciskarki Redmond, teraz trwa na nie promocja w komputroniku\nRedmonda to bym nie brała...\nKenwood chyba najlepszy. No i Phillips ma fajne.\nprzed zakupem dobrze się zastanówcie nad wyborem producenta, bo lubią oni oszukiwać klientów.... jeśli chcecie znać ich triki przeczytajcie ten artykuł: http://mlodzinadorobku.pl/metody-na-zepsute-a gd/#\nNie wyobrażam sobie życia bez wyciskarki w domu! Od momentu jak zacząłem wyciskać soki to takie z kartonu już nie tknę, Na rynku jest bardzo dużo różnych modeli. Osobiście swoją zakupiłem tutaj : https://hurompolska.pl/produkty/hurom-hg2g/\nhttps://www.sferis.pl/wyciskarka-wolnoobrotowa-princess-202043-czarna-0120204301001-p436187 znajoma poleciła mi tą wyciskarkę i jest rewelacyjna, soki robię teraz sama a dzieci chętnie je piją :)\nW czym niby kenwood najlepszy? Co ma takiego haha?\nTutaj jest zestawienie tanich wyciskarek do soków http://inwestokracja.pl/tanie-wyciskarki-do-sokow/ , znajdziesz tam opis każdej z wyciskarek, a także opinie ekspertów . Myślę, że pomoże Ci to w wyborze wyciskarki.\nJa do niedawna korzystałam z wyciskarki odziedziczonej po moich rodzicach, ale kiedy się zepsuła, też stanęłam przed ogromem sprzętów do wyboru. I szczerze mówiąc, kopiąc w necie, można naprawdę zgłupieć od ilości różnych opinii. U mnie o wyborze zdecydowało jednak polecenie moich dwóch bliskich znajomych, którzy korzystają z sokowytłaczarki ronic i na tym w końcu stanęło, bo przynajmniej miałam okazję sama skorzystać z tego sprzętu u jednej z nich w domu. Różnie bywa z opisem produktu przez producentów, bo na opakowaniu można napisać wszystko, a nikt Ci w sklepie nie pozwoli przygotować koktajlu i zobaczyć jak się sprzęt zachowuje, jak się go myje itd. Dlatego ja się poddałam z szukaniem po necie, przetestowałam akurat ten sprzęt u znajomych, kupiłam i sprawa załatwiona ;) miałam szczęście, bo wciąż jestem tak samo zadowolona i widzę, że nie rozstaniemy się przez długie lata z ronic'iem ;) powodzenia w znalezieniu czegoś idealnego dla was!\nhttps://terapiasokami.pl/wyciskarka-cooksense. Kupiłem taką wyciskarkę. Wybrałem złoty środek. Ta wyciskarka ma podobne parametry do topowych a kosztuje połowę ceny. Jest koreańskiej produkcji, a materiały użyte są z ultemu, tritanu i BPA free. Czyli tak jak w tpopwych wyciskarkach. Po prawie rocznym użytkowaniu jestem zadowolony z wyciskarki.\na ja sprzedaję wyciskarki..znam się na nich..i sama mam trzy(wielka rodzina). przed pracą miałam Zelmera(katastrofa, nie wyciska dokładnie, a mycie to w ogóle), później kupiłam huroma hh2g (super dla dzieci i dla ludzi którzy nie lubią soku z miąższem, i ogólnie fajna w myciu i dobrze wyciska, rodzina jest bardzo zadowolona..polecam)...a ja mam Alfe 3g, dla tego że ja lubię wszystko rzucać i nie martwic się że coś może się zepsuć , nawet pigwę, i na niej tylko mogę przerabiać malinę ..mycie jest super, nawet seler naciowy nie kroje ...więc polecam


Johann Peter Baur, znany jako Hans Baur (ur. 19 czerwca 1897, Ampfing, zm. 17 lutego 1993, Herrsching am Ammersee) – niemiecki lotnik, as lotnictwa Luftstreitkräfte z 6 potwierdzonymi zwycięstwami w I wojnie światowej, oficer Luftwaffe oraz generał SS w czasie II wojny światowej, a także osobisty pilot Adolfa Hitlera.\nPo zakończeniu wojny Baur służył w wojsku do 15 kwietnia 1922 roku. Brał między innymi udział w walkach z bolszewikami w 1919 roku w Freikorps. Następnie służył jako pilot cywilny w kilku liniach lotniczych, między innymi w "Bayerischen Luftlloyd". 9 września 1934 roku został osobistym pilotem Adolfa Hitlera.\nJohann Peter Baur przez cały okres II wojny światowej pełnił funkcję osobistego pilota Hitlera i dowódcy dywizjonu rządowego III Rzeszy (der Flugstaffel "Reichsregierung"). 31 stycznia 1944 roku został mianowany generałem (Gruppenführer) SS.\nW maju 1945 roku Johann Baur, postrzelony w nogę, został ujęty przez wojska radzieckie i wielokrotnie przesłuchiwany. Był pozbawiony odpowiedniej opieki lekarskiej, a gdy po kilku tygodniach pobytu w sowieckiej niewoli, w ranną prawą nogę wdało się zakażenie - gangrena, amputowano mu nogę przed kolanem za pomocą scyzoryka w rosyjskim szpitalu pomocniczym na przedmieściach Poznania. Potem NKWD przesłuchiwała go w Moskwie, następnie trafił na Syberię. Przeżył pobyt tam i w 1955 roku powrócił do Niemiec. Napisał wspomnienia i autobiografię.\nTę stronę ostatnio edytowano 15 lis 2020, 10:07.


Zgłaszanie tematów projektów\nOpublikowano: piątek, 12, październik 2018 08:19\nInformujemy, że do 26.10.br. w budynku nr 100 w pokoju nr 88 przyjmujemy dokumenty aplikacyjne na wyjazd w ramach programu Erasmus+ na studia w roku w semestrze letnim w roku akademickim 2018/2019 i praktykę w roku akademickim 2018/2019.\nZaświadczenie potwierdzające poziom znajomości języka obcego.\nUWAGA: Komórka Erasmus+ przygotuje takie zaświadczenia dla osób, które złożą dokumenty aplikacyjne. Prosimy pojedynczo nie zwracać się w tej sprawie do Studium Języków Obcych\nSpotkania informacyjne dotyczące programu Erasmus+ odbędą się 17 października o godz. 11:40 w budynku 62, sala 55 oraz 25 października o godz. 10:10 w budynku 62, sala 55.\nOpublikowano: piątek, 12, październik 2018 08:18\nSpotkanie informacyjne dotyczące programów Most/Mostech odbędzie się 25 października o godz. 9.50 w budynku 62, sala 55.\nOpublikowano: czwartek, 19, kwiecień 2018 09:42\nW dniu 25 kwietnia br. w sali nr 91, w budynku nr 100 odbędą się rozmowy rekrutacyjne do udziału w programie Erasmus+ w roku akademickim 2018/2019 (wyjazd na studia) i w roku akademickim 2017/2018 (wyjazd na praktykę) w następującej kolejności:\nIOE – godz. 8:30\nWEL – godz. 8:30\nWiG – godz. 8:40\nWTC – godz. 8:40\nWCY – godz. 9:15\nWLO – godz. 9:40\nWML – godz. 10:00\nWME – godz. 10:20\nOpublikowano: czwartek, 19, kwiecień 2018 09:41\nRekrutacja do krajowego programu mobilności MOSTECH I MOST\nna semestr zimowy i cały rok akademicki 2018/2019 rozpoczęła się 15 kwietnia i trwa do 15 maja 2018 r.\nWięcej szczegółow o programach MOST i MOSTECH:\nPrpgram MOST: www.most.amu.edu.pl\nPrpgram MOSTECH: www.kaut.agh.edu.pl/mostech\nPlakat Programu MOST\nOpublikowano: piątek, 02, luty 2018 12:22\nXLII STUDENCKA KONFERENCJA NAUKOWA\nREKRUTACJA DO KRAJOWEGO PROGRAMU MOBILNOŚCI MOSTECH I MOST NA SEMESTR LETNI 2017/2018


Sinice opanowały większość trójmiejskich plaż. Czerwona flaga na kąpieliskach - WP Wiadomości\nmorzegdyniabałtykkąpielturyścipomorskiesinicewiadomości Gdańsktylko w wp\nSinice opanowały większość trójmiejskich plaż. Czerwona flaga na kąpieliskach\nKolejny atak sinic na Pomorzu. W ośmiu z dwunastu trójmiejskich kąpielisk, bakterie uniemożliwiają korzystanie z uroków Bałtyku. Całkowity zakaz wchodzenia do wody obowiązuje w Gdyni oraz Sopocie. W Gdańsku można korzystać z plaż w Sobieszewie, Orle oraz Stogach.\n- Można powiedzieć, że obecność sinic w Bałtyku jest naturalną i pierwotną cechą tego ekosystemu. Masowy rozwój sinic w Bałtyku był odnotowywany już w 1939 r. Natomiast od lat 60. stał się regularnym zjawiskiem w Bałtyku Właściwym i w południowej części morza. Sądzi się, że poza wzrastającą eutrofizacją, przyczyniło się do tego kilka silnych wlewów bogatej w składniki odżywcze słonej wody z Morza Północnego - mówi Wirtualnej Polsce prof. Hanna Mazur-Marzec z Uniwersytetu Gdańskiego.\nDo zakwitu sinic niezbędne są specyficzne warunki pogodowe. Prokarionty te potrzebują wysokich temperatur powietrza oraz wody, ale również słabego wiatru i spokojnego morza. Najważniejsza jest jednak temperatura, przekraczająca 20 stopni oraz mocne nasłonecznienie. Ale jak działa system ostrzegania?\n- W przypadku zakwitu sinic Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dokonuje wizualnej oceny wody w kąpielisku. Wówczas wydaje się ocenę o nieprzydatności wody do kąpieli. PPIS w Gdyni nie wykonuje badań laboratoryjnych. O wystąpieniu zakwitu sinic powiadamia Zakład Biotechnologii Morskiej Uniwersytetu Gdańskiego, który pobiera próbki wody i wykonuje badania. O ich wynikach PPIS w Gdyni jest informowany na bieżąco - mówi Wirtualnej Polsce lek. med. Tomasz Kiliński, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdyni.\nDo zamknięcia większości trójmiejskich plaż z powodu zakwitu sinic dochodzi praktycznie co roku. Do największego namnażania się prokariotów doszło w 2012 roku. Wówczas czerwone flagi, uniemożliwiające wejście do wody, wywieszono nad dziewięcioma kąpieliskami.


Bezpieczeństwo danych - YOYOTECH.PL\nNasz sklep dba o bezpieczeństwo danych osobowych naszych Klientów\nDlatego wszędzie tam, gdzie wymagane jest podawanie danych osobowych połączenie między Klientem a serwerem jest szyfrowane. Dzięki temu Klienci yoyotech.pl nie muszą się martwić, że dane przesyłane z lub do serwera zostaną przez kogoś podejrzane, przechwycone i wykorzystane.\nyoyotech.pl wybrało certyfikat Centrum\nBezpieczeństwo danych osobowych Klientów yoyotech.pl zapewnia CERTUM jeden z najbardziej znanych autoryzowanych wydawców certyfikatów SSL. Certyfikaty SSL CERTUM BY ASSECO to certyfikaty rozpoznawalne przez większość przeglądarek internetowych jako godne zaufania. Wykorzystywany przez yoyotech.pl CERTUM Commercial SSL jest certyfikatem SSL z pełną autentyfikacją CERTUM\nyoyotech.pl składając wniosek o wystawienie certyfikatu zostało poddane pełnej weryfikacji przez firmę\nOstatnia modyfikacja: 05.05.2018


Etap II - przez Alpy szlakiem Via Claudia Augusta - Moje wyprawy na rowerze po Polsce, Europie i USA\nEtap II - przez Alpy szlakiem Via Claudia Augusta\n17 Lipiec 2011- niedziela\nPonte Fabrica - Ostiglia - Este - Ponso - Giacciano con Baruchella - Bergantino - OSTIGLIA - San Pietro in Valle - Sorgà - Vigasio - Castel d’Azzano - Verona\nSkoro świt pobudka i trzeba zająć się wczorajszą prowizorką bo trzeba ruszać dalej, szkoda czasu bo nie wiadomo jak będzie się jechało z tą "moją naprawą". Jechało się lepiej niż się spodziewałem, chociaż przyczepkę mniej obciążyłem niż przed awarią, tereny były płaskie i jechałem bardziej ostrożnie.\nDo Ostigli docieram koło południa i wreszcie mogę rozpocząć II Etap mojej wyprawy. Najważniejszy cel w tym roku to przejechać Alpy historycznym rzymskim szlakiem cesarskim Via Claudia Augusta. Trochę za Ostiglią zgubiłem szlak VCA (drogi szutrowe) ale udało mi się szybko wrócić na szlak, trzeba trochę pilnować oznakowania. Bez większych trudów docieram do Verony, jak zawsze trochę zwiedzania i znajduję kemping „Eurocamp” na wzgórzu skąd jest piękny widok na Veronę. Na kempingu spotykam dwie rodziny z dziećmi z Polski. Po obiado-kolacji biorę się za przyczepkę, muszę ja trochę lepiej zreperować bo od jutra będą już Alpy i nie wiem co mnie czeka. Przejechałem 146 km.\n18 Lipiec 2011- poniedziałek\nVerona - Pescantina- Bussolengo - Sega - Rivoli Veronese - Rovereto - Calliano - Trento - Lavis - Nave San Rocco - San Michele all' Adige - Codino/Salorno\nPo śniadanku i kawce wybrałem się jeszcze na taras widokowy na kempingu skąd mogłem podziwiać Veronę i mogę jechać dalej, dzięki nawigacji łatwo wyjeżdżam z miasta odnajduję szlak VCA. Za miejscowością Gaium zaliczam ładną ścieżkę rowerową, serpentynkę i z małymi przygodami docieram do pięknego szlaku rowerowego „ADIGE” w dolinie Adygi. Pogoda była wspaniała, w koło wszędzie winorośle albo sady. Gdzieś w pobliżu Codino/Salorno zatrzymuję się i biwakuję na dziko bez rozstawiania namiotu, pod chmurką nad rzeką Adyga, 1 m od brzegu. Dzisiaj 132 km.\n19 Lipiec 2011- wtorek\nCodina/Salorno (Salurn) - Egna (Neumarkt) - Laives (Leifers) - Bolzano (Bozen) - Terlano (Terlan) - Gargazzone (Gargazon) - Merano (Meran) - Lagundo (Alguand) Camping Via Claudia Augusta\nPoranny chłód od rzeki budzi mnie wcześniej i wykorzystując rześki poranek ruszam dalej szlakiem Via Claudia Augusta piękną doliną Adygi. Przez cały dzień mogłem podziwiać piękno regionu Trydent-Górna Adyga czyli południowy Tyrol. Południowy Tyrol to północna prowincja Włoch położona w południowej części Alp. Region łączy w sobie austriackie tradycje ze śródziemnomorską radością życia, tworząc jedyną w swoim rodzaju jakość. Natura i kultura są tu ściśle ze sobą powiązane. Bolzano (Bozen) i Merano mnie zachwyciło, piękne miasta, super ścieżki rowerowe, czego trzeba więcej dla rowerzysty. Dzisiaj zatrzymuję się na kempingu „Via Claudia Augusta” w Lagundo, ful wypas. Udało mi się postawić namiot przed deszczem i mimo że lekko padało wybrałem się jeszcze na spacer po okolicy. Dzisiaj przejechałem 150 km super szlakiem rowerowym.\n20 Lipiec 2011- środa\nLagundo - Naturns - Laces - Covelano - Lasa - Spondigna - Prato allo Stelvio - Agums - Glorenza - Laatsch - Malles Venosta - S. Valentino alla Muta - Curon Venosta - Resia Przełęcz Resia (passo Ressia 1455 m / Reschenpass)\nNa początek dnia podjazd małą serpentyną, ale ładne widoki rekompensują wysiłek. Kolejny dzień jadę przez region Trydent-Górna Adyga i staram się trzymać szlaku Via Claudia Augusta, nie jest to trudne bo szlak jest dobrze oznakowany i super ścieżka rowerowa. Trudno to wszystko opisywać, to po prostu trzeba zobaczyć, jazda rowerem tu to czysta przyjemność i niezapomniane widoki. Miałem w planach przejechać przełęcz Passo dello Stelvio ale dopiero w Glorenzie zorientowałem się że minąłem miejscowość Prato Allo Stelvio gzie powinienem skręcić na przełęcz. Ale co się odwlecze to nie uciecze, na pewno jeszcze wrócę a Alpy. Późnym popołudniem zaczyna się psuć pogoda a ja zacząłem podjazd na przełęcz Resia (Reschenpass). Na przełęcz wjeżdżam około 19:00 i zaczyna padać coraz bardziej, postanawiam biwakować na przełęczy. Noc była zimna, nawet bardzo, ale jakoś wytrwałem do ranka. Dzisiaj skromnie tylko 86 km ale jak tu szybko jechać jak jest tyle do zobaczenia i podziwiania.\n21 Lipiec 2011- czwartek\nPrzełęcz Resia (passo Ressia 1455 m / Reschenpass) - Nauders - Pfunds - Tösens - Prutz - Landeck - Zams - Mils bei Imst - Imst - Tarrenz - Nassereith - przełęcz Fernpass 1207 m\nWstaję skoro świt aby rozgrzać się gorącą kawą i jadę na śniadanie do Nauders. Po zakupach i zjedzeniu śniadania zaczynam zjazd i podziwiam nadal piękne widoki i mijam już Austriackie miasteczka z pięknie wymalowanymi fasadami budynków i niezliczone, śliczne „źródełka” pitnej wody. I tak mknę sobie drogą nr. 180 aż do Pfunds i chciałem jeszcze dalej jechać tą trasą ( 180 ) mimo znaku zakaz dla rowerów za Pfunds. Nagle pojawił się Polizei i dobrze że skończyło się tylko na upomnieniu i „nakazie” opuszczenia drogi, 50 m obok leciała L65 .\nDalej już bez przygód, mknę sobie doliną Innu, zaliczyłem trochę szutrowych ścieżek jadąc szlakiem VCA i myślałem że w Alpach jest wulkan, ale to tylko chmura przyczepiła się góry. Za Imst zaczyna psuć się pogoda czyli padać deszczyk a już za Nassereith pada porządnie. Mimo to zaczynam podjazd na przełęcz Fernpass, nie jadę już szlakiem VCA tylko drogą 179 . Przed szczytem już tak leje że postanawiam przenocować na podjeździe na przełęcz, znajduję eleganckie miejsce w lesie, jak się okazało na drugi dzień 100 m od przełęczy. Namiot już stawiałem w ulewie która ustała późnym wieczorem.\n22 Lipiec 2011- piątek\nFernpaß - Biberwier - Lermos - Wengle - Bichlbach - Heiterwang - Reutte - Pflach - Füssen - Dietringen - Lechbruck am See - Schongau - Hohenfurch - nad Lechem\nDzisiaj na spokojnie śniadanko, kawka i można ruszać w drogę, jak się okazało przełęcz była tuż, tuż i szybko było już z górki. Niestety równie szybko pogoda zaczyna się psuć, od Lermoos zaczyna deszczyk siąpić od czasu do czasu nasila się. Z Alpami żegnam się w Füssen, bardzo ładne Niemieckie miasteczko. Wszystko było by ładnie i pięknie gdyby nie deszcz, po południu padało już porządnie. Znajduję ładne miejsce nad rzeką Lech i stawiam namiot na dziko. Dzisiaj skromnie, przejechałem tylko około 120 km.\n23 Lipiec 2011- sobota\nVia Claudia/LL17 - Asch - Ellighofen - Igling - Hurlach - Graben - Königsbrunn - Augsburg - Gersthofen - Langweid am Lech - Meitingen - Westendorf - Nordendorf - Mertingen - koło Auchsesheim\nLeje i leje ale czas ruszać dalej, nie ma widoków na poprawę pogody i nic nie zyskam siedząc nadal w namiocie. Odpowiednio się przygotowałem na deszcz i ruszam dalej. Po drodze mijam duże ładne miasto Agsburg, niestety leje coraz mocniej, pogoda nie zachęca do zwiedzania i dzisiaj nie dojadę do Donauwörth. Dzisiaj tylko 132 km, staję na dziko koło Auchsesheim.\nkoło Auchsesheim - DONAUWÖRTH / Zakończenie szlaku Via Caudia Augusta\nPogoda mnie nie rozpieszcza, budzi mnie znowu siąpiący deszcz. Po gorącej kawce zwijam namiot na „mokro” i czas ruszać dalej. Szybko docieram do Donauwörth i tu kończy się historyczny rzymski szlak cesarski Via Claudia Augusta, a mój II etap tegorocznej wyprawy. Trasa rzeczywiście łatwa do przejechania i super ciekawa. A najlepszy i najłatwiejszy odcinek to w Alpach i dolina Adygi i Włoskie ścieżki rowerowe (to moje zdanie).\nTrasa rowerowa 1415483 - powered by Bikemap


Łódzka Lista Przebojów - notowanie 97 - Plaster Łódzki\nŁódzka Lista Przebojów – notowanie 97\nMarcin Bałczewski / 9 lutego 2014 / Brak komentarzy\nPrezentujemy kolejną odsłonę Łódzkiej Listy Przebojów. Tym razem dwa powroty do Top 10. Zapraszamy do głosowania na ulubiony utwór.\nUWAGA!! Głosować możecie do niedzieli, 23 lutego, do godz. 21. Około godz. 22 pojawią się wyniki dziewięćdziesiątego ósmego notowania.\n1. (2 raz na liście) VernissagE – Summertime\n2. (25) Amok – Nie dotknę krat SMS: 71051 o treści plaster.top.94\nAwans na drugi. Amok – pała się muzyką rockową: od grania tradycjnego do progresywnego. Grają w składzie: Robert Świebodziński – wokal, Piotr Łebedowski – instrumenty klawiszowe, programowanie, wokal, Tomasz Kawecki – gitary, Qba Michałowski – gitara basowa, Waldemar Bartczak – perkusja, programowanie. W utworze gościnnie drapie Arctuss.\n3. (11) Tattva – Czas SMS: 71051 o treści plaster.top.129\nSpadek na trzecie miejsce. To mieszanka muzycznych żywiołów rocka, hard rocka i grungu. Połamane harmonie, melodyjnie mocne granie….\n4. (3) I.N.G.U – Uwierzyć SMS: 71051 o treści plaster.top.136\nSpadek na czwarte miejsce. I.N.G.U. to zespół, którego skrót oznacza “I NEVER GIVE UP” czyli motywujące przesłanie będące zarazem dewizą, którą chcemy pobudzić w naszych odbiorcach. I.N.G.U. ma na swoim koncie kilka wywiadów oraz projekt zrealizowany dla Fundacji “Nowa Nadzieja” z Kalisza, na rzecz pomocy dzieciom chorym na autyzm, zespół Downa, rozszczep kręgosłupa. Autorski singiel pt. “Uwierzyć”, obecnie znajduje się na szczytach kilku list przebojów. Utwór pt. “Uwierzyć” niesie ze sobą ogromne przesłanie, wiarę w ludzi i chęć walki o lepsze jutro. Można go również posłuchać na naszym oficjalnym kanale youtube.pl http://www.youtube.com/watch?v=XHPH-pjnYlw. Ostatnio piosenka trafiła aż do Portugalii. Zespół obecnie pracuje nad materiałem na debiutancką płytę, którą planuje wydać już w wakacje 2014 roku.\n5. (48) Alegorya – Furia SMS: 71051 o treści plaster.top.55\nAwans na piąte. To kawałek łódzkiej grupy Alegorya. Jak sami piszą:” ludzi na koncerty przyciągają post-hardcorowe brzmienia z elementami hard rocka oraz niesamowicie silna energia bijąca ze sceny”.\n6. (10) Ahaja – Dla mnie lśnij\nPowrót do Top 10. Ahaja to trash metalowa kapela z Ozorkowa, której koncepcja powstała w 1997 roku. Wcześniej część muzyków tworzyło Roller Coaster. Muzycy występowali m.in. z Mechem, Acid Drinkers, Hunterem i Katem.\n7. (15) Drop Pants – Przemyślenia młodego weterana wojen pozaziemskich SMS: 71051 o treści plaster.top.116\nPowrót do Top 10. Singiel promujący album który zbliża sie dużymi krokami. Zespół istnieje od października 2012 roku. Dostał się na fonografike oraz gra na Miedzynarodowych Targach Poznańskich przed comą 13 kwietnia.\n8. (3) Joe Doe – Rozdroża SMS: 71051 o treści plaster.top.135\nSpadek na ósmą pozycję. Zespół Jane Doe powstał latem 2010 roku w Łodzi. W obecnym składzie kapela funkcjonuje od połowy 2012 roku. Muzyczną wizytówką Jane Doe jest materiał demo zrealizowany przez Kamila “Bobra” Bobrukiewicza (BM Productions). Płyta, zawierająca cztery utwory z autorskiego repertuaru formacji, wydana została przez samych jej twórców w obiegu nieoficjalnym. Muzyka Jane Doe powstaje w klasycznym, czteroosobowym składzie po to, by nie ugrzęzła w chaosie niepotrzebnych dźwięków i nadmiarze interpretacji. Twórczość kapeli jest niewymuszona i całkowicie naturalna, ale jednocześnie dobrze przemyślana pod względem kompozycji. Zespół nie boi się odwołań do korzeni rocka, ale i nie ucieka przed tym co nowe, a forma przekazu sprawia, że przykuwa uwagę zarówno miłośników melancholijnych melodii jak i ciężkiego grania.\n9. (16) Tres Botellas de la Leche – Bez refundacji SMS: 71051 o treści plaster.top.122\nSpadek na dziewiąte. Bez Refundacji to pierwszy singiel zwiastujący pierwszą płytę łódzkich Butelek, która ukaże się w wakacje 2013. Po najnowsze newsy zaglądajcie na nasz profil na fb (www.facebook.com/TBDLL). Zapraszamy na koncerty! Do zobaczenia!\n10. (9) hau_mikael – do you feel (the same way)\nSpadek na dziesiąte. Brzmienie ze źródeł soulu i elektroniki. Domyślenie jest to projekt: producent (hau) – wokal (mikael). Na koncertach duet jest dodatkowo wspierany przez sekcję rytmiczną perkusja (ad) – bas (dany). Projekt ma na swoim koncie podwójny winyl “Back to the Game / Good Vibe” zawierający dwa utwory oraz ich remiksy a także EP “Fly”.\nNajnowsz propozycja. W swojej najnowszej propozycji, muzycy konsekwentnie raczą słuchaczy eskapistycznymi myślami: “Lepiej nie mieć złudzeń i na nic nie czekać. Zerwać wszystkie przyjaźnie, trzymać dystans, być z daleka.” W teledysku, którego realizacji podjął się Jaromir Dziewic (Transgressiveart), aktorsko zadebiutował znany z łódzkiego klubu DOM dj Eddie Rebel.\nNajnowsz propozycja. Obraz jest reżyserskim dziełem Dominika Figla, gitarzysty zespołu. Jak stwierdził autor, klip “ukazuje prawdziwie łódzką historię, pełną niedopowiedzeń, w której “zabawa się kończy”, kiedy pojawia sie kobieta…”..\nTags Łódzka Lista Przebojów - notowanie 97


2008-08-23 | Pan Psofometr\nW sobotni poranek 23 sierpnia było ciemno, ponuro i deszczowo. Peron na Mikołajowie spowijała mgła, z której niemrawo wychynęły trzy ślepka lokomotywy rzeźni zakopiańsko - szczecińskiej. Rzeźnia, jak należało się spodziewać, była zapchana ludźmi, w pierwszej jedynce wszystkie przedziały pozajmowane, w drugiej to samo, spać się chciało, ogólnie nie było fajnie. Potem jakiś przedział się zwolnił, i aż do Stargardu nie miałem ochoty ani na robienie fotek, ani na śledzenie krajobrazów za oknem, ani na cokolwiek innego, oprócz spania. Do Stargardu dotarliśmy planowo i nawet się na chwilę słoneczko zaczęło między chmurami pokazywać. Dworzec w Stargardzie jest kolejowym przedsionkiem Szczecina, prawie wszystkie dalekobieżne szczecińskie pociągi tędy przejeżdżają, większość ruchu lokalnego również o Stargard zahacza. Stacja jest więc spora, ma trzy perony, klapkowy system informacji wizualnej rodem z KZŁ Bydgoszcz, i ruch też jest niemały. Przed dworcem postój taksówek, kioski, w środku jakiś "mini market", ale nieczynny (może dlatego, że sobota), na budynku dworca wywieszone wielkie plakaty z cenami biletów na pociągi w popularnych tutaj relacjach. To mi się podoba - kolej reklamuje się w najprostszy sposób - wielka cyfra z ceną biletu i obok relacja, reklamy są doskonale czytelne i z daleka widoczne. Z peronu pierwszego można wejść do baru, oferującego zestaw posiłków typowy dla tego typu przybytków - standardowe zapiekanki, hot-dogi, kawa, herbata. Jest też, niestety, dosyć brudno, stoliki pełne kruszyn. W dodatku po dworcu kręci się kilku żuli, sępiących o drobne, zachodzą oni również do baru, zakłócając klientom konsumpcję. Po spożyciu kawy i nabraniu większego wigoru mogłem wyjść na peron, by obejrzeć wjazd osobowego "Albatrosa" z Malborka do Szczecina. Pociąg ten cieszył się sporą popularnością, z uwagi na swą osobowość, dzięki której za niewielkie pieniądze można było dojechać z Trójmiasta i całego wybrzeża do Szczecina i na odwrót. Standard - cóż, osobowy - bonanzy. "Albatros" na chwile przystanął i pomknął dalej, a w chwilę potem na peron drugi wjechał pośpieszny "Rybak" ze Szczecina do Białegostoku, którym zaplanowałem podróż do Białogardu. Poniżej Stargard na obrazkach.\nJedynka w "Rybaku" była przyzwoita. Czysta, ze szmatkami na oparciach, niestety bez firanek, ale z rozkładanymi fotelami. W toalecie woda, ręczniki i mydełko, no i normalne ściany, nie została ona dotknięta obrzydliwą plastikizacją, jak wiele innych, modernizowanych w latach 90. Więc i wielkie ucho wystawało z podłogi po Bożemu - tyłem do drzwi, tak jak powinno. Całość bez porównania z obleśnymi jedynkami w rzeźni zakopiańskiej. No i zdecydowanie luźniejsza. Kierownik wykrochmalony i uprzejmy. Wyszło też słoneczko, więc zrobiło się, ogólnie, optymistyczniej niż na początku wycieczki. Poniżej obrazki z wagonu.\nPodróż do Białogardu standardowa - bez opóźnień, bez specjalnych wydarzeń (poza nieustannymi zmianami pogody - to słońce, to pochmurno, potem już ciągle pochmurno). Ludzi na każdej stacji trochę wsiadało, ale bez wielkich tłumów. Bardzo lubię fragment tej trasy między Runowem a Worowem, gdy na długich i łagodnych łukach ładnie widać skład pociągu. I wyjątkowo malowniczą stacyjkę Worowo, położoną w lesie, z kształtowymi semaforami. W Worowie pośpieszne się nie zatrzymują, ale nie mogłem się powstrzymać od zrobienia kilku fotek podczas szybkiego przejazdu. Odgałęzia się tam linia do Wysokiej Kamieńskiej, przez Płoty, kędy wiodła dalsza trasa tej wycieczki. Obecnie do Wysokiej z Worowa nic nie jeździ, linia jest przez PLK likwidowana. W Białogardzie znowu deszcz, szybka przesiadka na EN57 do Kołobrzegu, podczas jazdy też lało. W Kołobrzegu lało jeszcze bardziej. I jak tu iść na plażę, podrywać panienki, jeść lody na patyku (jak śpiewają chłopaki ze Skanera) i się opalać? No jak? Nijak. Foteczki z podróży "Rybakiem" (Chociwel, Runowo, Łobez, Worowo, Świdwin) poniżej:\nKołobrzeg. Z 10 lat tu nie byłem. Nostalgia chwyta. "Kołobrzeg to piękna kraina, lecz trzeba wracać do Lublina" pisał przed laty pewien zapoznany poeta, pracujący sezonowo w Warsie. Teraz z tej złotej mysli wyziera drugie dno - w Kołobrzegu mamy sprawnie zorganizowaną (jak na polskie warunki) komunikację kolejową, a w Lublinie jest Aron i jego busy, czyli azjatycki model transportu publicznego. Ostatni tydzień sierpnia, wakacja zbliżają się do końca, więc w holu dworca kłębią się tłumy. Tak jak 10 lat temu. A pewnie i 20, i 30... Do kas kolejki, hol malutki, więc ciężko się przecisnąć. Kiosk z różnymi dobrymi bułeczkami i rogalikami naprzeciwko kas dalej funkcjonuje, polecam, bo dobre te wypieki. Kultowa Biedronka nieopodal dworca też jak była, tak jest. I dalej lowcostowi wczasowicze się tam zaopatrują we wszystko, więc tłok w środku podobny, jak w holu dworca. Co się zmieniło od czasu moich sprzed kilku lat podróży tutaj? Nastawnia nabrała barw godowych PLK, zniknęła gdzieś większość wagonów socjalnych, okupujących niegdyś wszystkie bocznice za dworcem, wyglądało to jak jakieś obozowisko Cyganów... No i pojawiły się czerwone SA110, które mają tu swoją norkę, i dominują na zreanimowanej linii do Goleniowa. A na stojącym obok dworca budynku kolejowym wiszą, podobne do tych w Stargardzie, wielkie ceny biletów na pociągi do okolicznych miejscowości. Obrazki z Kołobrzegu poniżej.\nPrzy peronie drugim podstawiono pociąg do Szczecina. Jazda nim jest głównym celem tej wycieczki, zatem do dzieła. Skład standardowy: dwa wagony motorowe SA110, i wpięty pomiędzy nie doczepny SA112. Kupione okazyjnie od Niemców, im niepotrzebne, bo stare, uratowały kilka linii w Polsce przed powolna śmiercią. Dla naszych zachodnich sąsiadów przeżytek. Dla nas, no cóż, wstyd trochę, ale powiew zachodniego luksusu. Wygodne, solidnie wykonane, z normalnymi, otwieranymi oknami i fajnym "oldskulowym" dizajnem, w końcu to produkty z lat 60 ubiegłego stulecia. Niemcy pomyśleli o elastyczności - jednostka może składać się z dwóch, trzech a nawet czterech wagonów - między silnikowe SA110 mozna łatwo włączyć doczepne SA112, rzecz nie do pomyślenia w naszych EN57 na przykład. Ponieważ w Niemczech wagony motorowe miały pierwszą klasę, część wnętrza podzielono na przedziały z sześcioma rozkładanymi fotelikami, a część na bonanzopodobny "kurnik" z twardszymi ławkami. Po sprowadzeniu wagonów do Polski pierwszą klasę zlikwidowano, a przedziały zostały, dzięki czemu mamy teraz w lokalnych osobowych druga klasę o lepszych parametrach niż w niejednym pośpiesznym czy Ex. A to Polska właśnie. Szerokie przedsionki, obszerne przedziały bagażowe, gdzie można wstawić rowery, ale mozna też usiąść w razie czego na rozkładanych siedziskach. Solidna, niemiecka technika w zastosowaniu praktycznym. Bardzo mi się te wagony podobają. Kilka zdjęć SA110 z zewnątrz i w środku poniżej.\nToalety są ciekawe, bo w wagonach silnikowych je zmodernizowano, "po naszemu", niestety, czyli z plastikowymi ścianami, więc wyglądają podobnie do toalet w zmodernizowanych mechpomach - woda na guzik, wielkie lustro. Natomiast w doczepnych pozostawiono je w wersji pierwotnej, więc mamy, spotykane też jeszcze czasem w starcyh EN57, kraniki z wodą. Nie na pedał, nie na guzik tylko z wihajstrem, po przesunieciu którego zaczyna lać się woda. Należy pochwalić kołobrzeskich kolejarzy za stan i czystość toalet. Zarówno te zmodernizowane, jak i "stare" nie odstraszają smrodem i brudem, jak bywa ciągle w wielu pociągach dalekobieżnych. Oczywiście lokalni chłopcy i panowie wąsaci używają tych przybytków higieny w charakterze palarni, bo w przedziałach palić nie wolno, ale na to już trudno znaleźć radę. Oto obrazki z toalet:\nW pociągu pustawo. No cóż - pogoda kiepska, sobotnie popłudnie, trudno się dziwić. Z Kołobrzegu odjeżdżamy z ledwie kilkunastoma osobami na pokładzie, wśród coraz silniej wiejącego, zimnego wiatru i zacinającego deszczu. Przystanki między Kołobrzegiem a Trzebiatowem, przynajmniej podczas tej jazdy, praktycznie niepotrzebne - chyba na żadnym nikt nie wsiadł, zresztą w jakichś takich odludnych miejscach wydawały mi się stać. W Trzebiatowie na peronie naliczyłem kilkunastu oczekującyh, więc zapełnienie pustawego pociągu nieco wzrosło. Tutaj też minęliśmy się z pociągiem ze Szczecina do Kołobrzegu, w identycznym, co nasz, zestawieniu: SA110+112+110. W środku zdecydowanie więcej pasażerów. Szybka, sprawna mijanka, i oba pociągi rozjechały się w swoich kierunkach. Poniżej zdjęcia z kolejnych postojów: Starego Borku, Głowaczewa, Karcina, Bieczyna i Trzebiatowa.\nPo odjeździe z Trzbiatowa minęliśmy kolejny bezludny przystanek - Gąbin, i zatrzymaliśmy się na prawdziwej stacji w Gryficach. Tutaj normalnotorowa linia do Goleniowa spotyka się z gryficką wąskotorówką. Na peronie czeka kilkanaście osób. Czyli mamy regułę - jeżeli stajemy na stacji w mieście, ludzie są. Jeżeli to przystanek w wiosce - ludzi nie ma. Gryfice mają fajny klimat małej, prowincjonalnej stacji z kształtowymi semaforami, nastawnią w budynku dworca, firankami w oknach tej nastawni, i dyżurnym kręcącym tajemniczymi korbkami przed wejściem. Za Gryficami znowu postój na bezludnym, ale z piękną zieloną trawką na peronie, przystanku Baszewice, i meldujemy się w Płotach. To z pewnościa największa stacja między Kołobrzegiem a Goleniowem, tutaj nasza linia krzyżuje się z linią Worowo - Wysoka Kamieńska. Stacja w układzie widłowym (Grzexs, dziękuję za poprawkę), spory budynke dworca i plac przed nim między torami, semafory kształtowe, i zielona pustka. Tory worowskie zardzewiałe i zarośnięte. Nad tą rozlegą pustką panuje głęboka cisza, wsiadający również są nieliczni. Idealne miejsce do filozoficznych kontemplacji. Kiedyś muszę w Płotach wysiąść, są urzekające. Na fotkach kolejne postoje: Gąbin, Gryfice, Baszewice i Płoty.\nPo krótkiej kontemplacji filozoficznej w Płotach wracamy do cyklu przystanek, stacja, przystanek. Bezludnym i zielonym przystankiem za Płotami było Żabowo. Nazwa bardzo adekatna do okolicznej zieloności. I chyba rzeczywiście częściej tu żabę można spotkać, niż człowieka. A potam był Nowogard. Nowogard, gdzie, dziecięciem będąc, bywałem u rodziny. A wujek z Goleniowa korumpował konduktorów, bo jakoś nie lubił kupować biletów w kasie. Zgodnie z binarna logiką tej linii, czeka tu na nas kilkanaście osób. Wsiadają, i robi się całkiem przyzwoite zapełnienie. Skoro w sobotę, przy kiepskiej pogodzie i w dodatku w kierunku do Szczecina udało się zapełnić w połowie trzywagonową jednostkę - jest dobrze. Tędy kilka lat temu powietrze jeździło. W dni robocze musi być tłok. Po odjeździe z Nowogardu zasada przemienności przystanków i stacji została złamana, bo stanęlismy po kolei na trzech bezludziach, na każdym pławiąc się w coraz większym słoneczku. Szkoda, że dopiero teraz można się w nim pławić, ale dobre i to. Na obrazkach: Żabowo, Nowogard, Wyszomierz, Osina i Mosty.\nI W końcu Goleniów. Witaj nam z powrotem drucie nad głową. W Goleniowie w dzieciństwie byłem nieskończoną ilość razy, dworzec zachował dawne kształty, ale zmienił kolor. Zmienił się też układ peronów, dawne trzy zastąpiły obecne dwa, nie ma juz, oczywiście, pyrkającego SN61 do Maszewa stojącego przy peronie czwartym, już niedługo nie będzie też kształtowych semaforów, bo linia do Świnoujścia jest aktualnie modernizowana. Z jednej strony fajnie, bo wreszcie pociąg między Goleniowem a Szczecinem nie jest wyprzedzany przez samochody, pekaesy i motocyklistów na DK3, z drugiej - szkoda starego Goleniowa, nastawni GU1 przy moście, klekotu opadających ramion semaforów... Cóż. Postęp by PLK. W Goleniowie mijamy się z kolejnym przeciwpociągiem do Kołobrzegu, tym razem zestawionym jedynie z dwóch motorowych SA110. Potem ścigamy się z samochodami, przemykające bez zatrzymania przez Rurkę, i stając na chwilę w Kliniskach. A dalej sosnowy las, przejazd pędem przez Załom. I Dąbie. Poniżej na obrazkach: Goleniów i Kliniska.\nPrzez Dąbie przejeżdża jeszcze więcej pociągów dalekobieżnych Szczecin - reszta świata, niż przez Stargard. Stąd jest to popularna stacja przesiadkowa w relacjach: stacje na linii do Świnoujścia - reszta świata, bo nie trzeba zajeżdżać do Szczecina Głównego, co często pozwala skrócić podróż nawet o kilkadziesiąt minut, gdy uda się w Dąbiu złapać wcześniejszy pociąg w kierunku reszty świata. Samo Dąbie, jako dzielnica jednak peryferyjna, wielkiego ruchu nie wytwarza, do Szczecina właściwego jest stąd kawał drogi, przez lasy i mokradła wysp odrzańskich. Stacja ma tylko dwa perony, bardzo ruchliwe, wyposażona jest w system informacji wizualnej (z KZŁ, bo skądby inąd), po wyjściu przed budynek dworca widać jednak, że jesteśmy na peryferiach. Podobnie wyglądają okolice dworców w Zbąszynku czy Rzepinie, czyli stacji za dużych w stosunku do miejscowości, które obsługują. Takie stacje skupiają życie wewnątrz siebie, ludzie tam się przesiadają z jednych pociągów do innych, czasem też do autobusów i innych pojazdów ogumionych, więc równie dobrze mogłyby stać w środku lasu, i i tak na peronach ktoś by się nieustannie kręcił, a przed dworcem byłaby cisza. Obrazki z Dąbia poniżej:\nPowrót z Dąbia do Wrocławia to spotkanie z tymi samymi (fizycznie) wagonami, co rano. Bowiem tak się złożyło, że najdogodniejszym środkiem powrotu okazała się rzeźnia do Zakopanego. Ten sam pociąg, ten sam skład, podobny tłok. Znowu godzina stania na korytarzu, by zwolnił się któryś z przedziałów w jedynce, a potem już spokojna jazda do Wrocławia, z jednym bodaj nieprzyjemnym incydentem, wywołanym przez grupę bardzo mało inteligentnych, krótko ostrzyżonych chłopców i ich równie mało lotnych panienek. Młodzieńcy nie potrafili najpierw odróżnić wagonów do Katowic od wagonów do Zakopanego, a potem pierwszej klasy od drugiej, co skończyło się wielka kłotnią z konduktorami. Towarzystwo wraz ze swoimi przeogromnymi bagażami i sprzętem do robienia umcy-umcy wyniosło się na koniec z "jedynki". I zapanował Spokój. Na ostatnich obrazkach: Choszczno, Dobiegniew i Krzyż.\nI to tyle. Zachodniopomorskie daje radę. Oby tak dalej. Darz Bór. Relacja jak zwykle w skróconej wersji trafi na pl.misc.kolej, a więcej fotek z opisami można zobaczyć w galerii. Miłego oglądu i odczytu.


Trzy dni przed Bożym Narodzeniem, 21 grudnia filharmoniczni symfonicy i chórzyści pod batutą Macieja Sztora oraz Marcela Wierzbicka (sopran) zapraszają na koncert Świątecznej muzyki filmowej, świetnie anonsujący nadchodzący czas. Koncert poprowadzi Regina Gowarzewska.\nProgram tego koncertu wypełnią polskie kolędy w opracowaniu Jana Maklakiewicza na chór mieszany i sopran solo oraz pastorałki. Wykorzystując obecność na naszej estradzie Macieja Stora, ich lżejszym dopełnieniem uczyniliśmy świąteczną muzykę filmową.\nNa takie hasło pierwsza odpowiedzią jawi się Kevin sam w domu – wyreżyserowany przez Chrisa Columbusa, amerykański film fabularny z 1990 roku, którego akcja dzieje się od wieczora 21 grudnia do poranka 25 grudnia. Rodzina wyjeżdża do Paryża. Z powodu porannego pośpiechu wywołanego możliwością spóźnienia się na samolot do Francji, poleciała bez Kevina, który został sam w domu. Tymczasem domem chłopca zaczynają interesować się włamywacze – Harry i Marv, którym Kevin musi stawić czoła… W pierwszy weekend film zarobił 17 milionów dolarów i stał się tak popularny, że wyświetlano go w kinach jeszcze długo po okresie świątecznym. Przez dwanaście tygodni utrzymywał się na pierwszym miejscu amerykańskiego box office’u, a przez kolejnych dziesięć plasował się w pierwszej dziesiątce. Ostatecznie film na całym świecie zarobił ponad 477 milionów dolarów, a w samych tylko Stanach przyniósł 285 milionów dolarów zysku i stał najbardziej kasowym filmem roku w Ameryce Północnej. Znalazł się także w Księdze rekordów Guinnessa jako najbardziej dochodowa komedia wszech czasów. W Polsce Kevin sam w domu stał się fenomenem i częścią świątecznej tradycji. W 2010 roku telewizja Polsat nie uwzględniła filmu w świątecznej ramówce, co spotkało się z protestem ponad 90 tys. osób na facebooku. Fani zwyciężyli i film wyświetlany jest już nieprzerwanie ponad 10 lat w okresie świątecznym. W Wigilię 2016 roku film zanotował największą oglądalność z wynikiem 4,44 miliona widzów. Wydana w 1990 roku przez Sony Music Entertainment, ścieżka dźwiękowa Kevina zawierała 19 utworów, skomponowanych przez Johna Williamsa i piosenek świątecznych użytych w filmie.\nPośród filmowych melodii tego wieczoru zapowiedziano też m.in. muzykę z Ekspresu polarnego z 2004 roku. Był pierwszym w historii animowanym pełnometrażowym filmem przeznaczonym do wyświetlania w kinach IMAX. Kosztował 165 milionów, czyniąc z filmu Roberta Zemeckisa najdroższą animację w historii kina. Bohaterem filmu, którego scenariusz powstał na podstawie popularnej w USA książeczki Chrisa Van Allsburga, jest dorastający chłopiec nie wierzący już w Mikołaja. W wigilię Bożego Narodzenia pod jego domem zatrzymuje się tajemniczy pociąg, którego konduktor zaprasza chłopca w podróż na Biegun Północny, gdzie na własne oczy będzie mógł zobaczyć Świętego Mikołaja... Film nominowany był do Oscara w trzech kategoriach, a zdobył Grammy Avard dla najlepszej piosenki w filmie kinowym, telewizyjnym lub innej formie wizualnej (Believe Alana Silvestriego z tekstem Glena Ballarda w wykonaniu Josha Grobana, którego występ w Krakowie zapowiedziano na 18 grudnia br.). U nas – interpretacje własne. Polecamy!


MP-Bud usługi remontowe - Top-wanted.pl - poszukiwane strony WWW\nListów gończych w bazie: 6331, na ułaskawienie oczekuje: 1 wpisów. Łowców stron online: 53\nBronzamet.pl - m...\nFHU Inventor - m...\nKorekt automatyka przemysłowa\nFirma Korekt s. c. z Bielska – Białej ma w ofercie kompleksowe usługi z zakresu elektroinstalatorstwa. W ich ramach proponujemy montaż systemów alarmowych, domofonów, videofonów, a także instalacji odgromowych, monitoringu dla firm. Zajmujemy się również naprawą linii produkcyjny ...\nTibuki.store - sklep zawieszki\nSklep zawieszki z bursztynem zaprasza na wygodne zakupy do sklepu online - Tibuki store posiada wyjątkową ofertę na biżuterię wykonaną ze srebra najwyższej próby. W ofercie znajdziesz kolczyki z bursztynem wykonane z próby 925 - w sprzedaży także wyjątkowe zawieszki, broszki, łań ...\nKoronakaszub.com.pl - agroturys\nWyjątkowe wczasy dla całej rodziny w miejscowości Gołubie, Kamienica Szlachecka, Stężyca - zarezerwuj dziś dziś prywatne kwatery, domki letniskowe, pokoje U Miodowskich, w agroturystyce Pod Ptasią Górą, w miejscu takim jak Lawendowy Domek - pełną ofertę polecanych przez nas miejs ...\nBamboolove.pl - chusteczki bamb\nChusteczki nawilżane bambusowe, dystrybutor zaprasza do zamówień zarówno hurtowych, jak i klientów detalicznych, którzy chcą zadbać o planetę, zdrowie i komfort swojego dziecka! Chusteczki nawilżane bambusowe, a także pieluszki, pampersy jednorazowe bambusowe wykonane są w całośc ...\nSchody-komor.pl - Śląsk\nRynek śląski, jeśli chodzi o usługi stolarskie, ma sporo do zaoferowania. Firma Schody Komor, jak sama nazwa wskazuje, wykonuje schody na terenie Śląska, Wrocławia i Opola. Są to schody drewniane, konstruowane z różnych gatunków drewna. Różne jest także wykończenie, w zależności ...\nFabryka-bielsko.pl - drzwi\nFabryka Podłogi Drzwi to salon sprzedaży, w którym każdy Klient poczuje się wyjątkowo. Obok dystrybucji produktów renomowanych polskich marek zajmujemy się także świadczeniem usług pomiarowych oraz montażowych. Działamy zarówno na poziomie regionalnym, jak i krajowym. Salon mieśc ...\nBielska Przychodnia Bajeczna to nowy punkt diagnostyki, lecznica oraz hotel dla zwierząt. Koty, psy, króliki, świnki morskie i inni podopieczni mogą liczyć na profesjonalną opiekę obejmującą stawianie kompletnej diagnozy oraz dobranie właściwej terapii. Obok udzielania farmakolog ...\nStrona główna » Budownictwo » Remonty » MP-Bud usługi remontowe\nMP-Bud usługi remontowe\nDodano: 30.06.2014 godz.17:47\nOferowane przez naszą ekipę usługi remontowe obejmują kompleksowe wykonawstwo wszelkich prac wykończeniowych. Od początku działalności zyskaliśmy zaufanie różnych Klientów, zarówno indywidualnych jak i biznesowych, którzy po zakończeniu prac remontowych napisali o nas pozytywne opinie na wielu portalach internetowych. Naszą ekipę cechuje samodzielność, doświadczenie, umiejętności zdobyte na wielu inwestycjach oraz profesjonalnie wyposażone zaplecze maszynowe. Posiadamy wszelkie urządzenia i narzędzia do zawodowego wykonania każdego remontu kompleksowego mieszkania, domu, sklepu czy biura. Oprócz wykonawstwa każdy Klient może liczyć na doradztwo, zakup i transport każdego materiału na inwestycję. Zapraszamy do kontaktu.\nTytuł: MP-Bud usługi remontowe\nNazwa firmy: Usługi Remontowe Mp-Bud\nAdres firmy: Górczewska 90a\nKod pocztowy: 01-117\nTelefon: 511 163 069\nGodziny pracy: Pn. - Pt.: 8 - 20\nBudownictwo » Remonty\nBudownictwo » Elektryka\nBudownictwo » Usługi remontowe\nremonty warszawa, firmy remontowe warszawa, remonty mieszkań warszawa\nOcena: 3.5/10 (42 głosów)\nKomentarze dla wpisu "MP-Bud usługi remontowe":\nArmatury kanalizacyjnej i rur stalo\nStrona sieciowa, która jest własnością hurtowni Instalex obejmuje mnóstwo konkretnych informacji na temat hurt ... - szczegóły wpisu\nLukimar.eu wykończenia wnętrz Krakó\nFirma remontowo budowlana Lukimar zajmuje się usługami remontowo - budowlanymi wliczając: usługi budowlane, ko ... - szczegóły wpisu\nRemonciki.pl kompleksowy remont\nZapraszamy do skorzystania z naszej oferty wszystkie osoby, które poszukują doświadczonej ekipy remontowej. Je ... - szczegóły wpisu\nListów gończych w bazie 6331. Na ułaskawienie oczekuje: 1 wpisów.\nŁowców stron online: 53\n© Copyright 2013 - 2022 - www.top-wanted.pl - poszukiwane strony WWW. All Rights Reserved.


KID606 powraca z nowym albumem - POLYPHONIA\n29 października ukaże się nowy krążek projektu KID606 – „Happiness”. Wenezuelski producent Miguel Trost De Pedro aka KID606, tworzy nieprzerwanie muzykę elektroniczną już od końca lat 90. ubiegłego stulecia. Artysta wychował się w San Diego, a później przeniósł się do San Francisco. Ostatnie lata spędził w Berlinie. Jego muzyka oscyluje wokół glitchu, IDM-u, hardcore techno i breakcore’u. Od wielu lat jego płyty wydaje oficyna Tigerbeat6. Na „Happiness” można usłyszeć wyraźne wpływy takich twórców jak Mike Ink, The Orb, Oval, The Field czy Tangerine Dream. Poniżej album w całości do odsłuchania.\nAutor: Łukasz Komła / Kategoria: Newsy / Tagi: 2013HappinessKID606Miguel Trost De PedronowościTigerbeat6


Bazie | BabyBoom\nJednym z pierwszych zwiastunów wiosny są bazie, które pojawiają się na gałązkach wierzby.\nZachęcam do wykonania gałązki z baziami, która będzie wiosenną ozdobą domu.\nPotrzebny będzie kreatywny drucik w kolorze brązowym i odrobinę waty.\nNa końcu drucika robimy pętelkę, poniżej następną i następną.\nZ waty robimy kuleczki i wsadzamy do pętelek.


Ogród dla mężczyzn -\nOgród to nie tylko domena kobiet. Również my, prawdziwi mężczyźni lubimy w nim nieco pobyć, odpoczywać, ale również doskonale się bawić. Wszak to nie jedynie miejsce do błogiego lenistwa, ale również sposób na doskonałą zabawę długi czas, a także zajęcie dla naszych dzieci. Nowoczesny ogród to wbrew pozorom miejsce, w którym każdy prawdziwy mężczyzna się szybko odnajdzie zwłaszcza w sytuacji kiedy będzie chciał zorganizować swojemu dziecku dobre miejsce do zabawy. Jego tworzenie będzie dla nas samych również doskonałą zabawą i wciągnie nas na długi czas. Zabawki do ogrodu są więc elementem koniecznym przy tworzeniu ogrodu marzeń.\nFacet w ogrodzie?\nW ogrodzie jeżeli mamy syna lub córkę nie może zabraknąć elementów rekreacyjnych takich jak zabawki do ogrodu, których budowanie nam sprawi wiele frajdy, a z niektórych z nich być może samemu również skorzystamy. Przykładem takiego przedmiotu jest chociażby ogrodowa trampolina. W tym wypadku w grę wchodzi raczej zakup niż jej samodzielne zrobienie, choć przyznać trzeba, że wielu rodziców chętnie również tego się podejmuje. Jeżeli mamy odpowiedni zmysł techniczny na pewno zabawa będzie dzięki temu przednia, a my sami również z dzieckiem chętnie się pobawimy w cieplejsze dni. Innym sposobem na zagospodarowanie przestrzeni w sposób kreatywny jeżeli mamy dzieci jest zrobienie samodzielnie lub zamówienie placu zabaw. Taki plac w wersji mini będzie doskonałym sposobem na to, by nasza pociecha bawiła się pod naszym okiem, a jeżeli sami zdecydujemy się na budowanie takich zabawek do ogrodu jak huśtawka czy zjeżdżalnia również doskonale będziemy się przy tym bawili. Zorganizowanie wspólnie ze swoim synem takiego placu zabaw może okazać się dla nas jak i dla samego dziecka niewiarygodnie ciekawą i wciągającą zabawą. Warto więc przemyśleć dokładnie najpierw wszystkie rzeczy, które na naszym ogrodzie powinny się znaleźć. W dalszej kolejności robimy projekt całości i rozpoczynamy pracę nad placem zabaw i dodatkami takimi jak zabawki do ogrodu.\nOgród jest kobietą czy mężczyzną?\nOdpowiednio urządzony ogród sprawi nam na co dzień znacznie więcej frajdy. Będziemy mogli ze swoją pociechą spędza tam więcej czasu. Zabawki do ogrodu dla dzieci są niezmiernie ważnym elementem wyposażenia, bez którego chyba żaden mężczyzna nie wyobraża sobie ogrodu, w którym spędza czas z dzieckiem. Organizowanie ogrodowego kącika zabaw dla dziecka to niesamowite przeżycie również dla rodzica, który będzie się niezmiernie do tego zajęcia przykładać i również nam sprawia to wiele frajdy. Warto taki kącik zorganizować. Dzięki temu czas spędzić w ogrodzie będziemy mogli kreatywnie.


śCIEżKI: Nowa droga dla rowerów wzdłuż ul. Czerniakowskiej\nzielone mazowsze > rowery > ścieżki | mokotów | wisła >\nNowa droga dla rowerów wzdłuż ul. Czerniakowskiej\nZmodernizowany nadwiślański szlak rowerowy miał być oddany do użytku 30 czerwca 2014 r. Chciałem poczekać z recenzją na ukończenie robót, ale wygląda na to, że w tym roku to już mało realne. Większość prac została jednak już wykonana i widać zarówno zalety, jak i wady nowej infrastruktury. Ze względu na skalę robót (łącznie ok. 26 km infrastruktury rowerowej), podzielę relację na kilka części: dzisiaj ścieżka rowerowa po wschodniej stronie ul. Czerniakowskiej, odcinek od Trasy Siekierkowskiej do Cypla Czerniakowskiego (2,5 km).\nJest to nowa droga dla rowerów - dawniej był tu szeroki chodnik, po którym jeździły zarówno rowery (legalnie, ze względu na dopuszczalną na Czerniakowskiej prędkość 70 km/h) jak i samochody (kompletnie nielegalnie). Budowie drogi dla rowerów towarzyszył remont zniszczonego chodnika i przynajmniej częściowa eksmisja dzikiego parkowania. Oprócz trasy po wschodniej stronie Czerniakowskiej, przydałaby się analogiczna droga dla rowerów po stronie zachodniej - przedostanie się na drugą stronę jezdni wcale nie jest proste. Ale na razie skupmy się na drodze już wybudowanej.\nZaczynamy od skrzyżowania z Trasą Siekierkowską - jedynego przejazdu przez Wisłostradę na południe od ul. Ludnej (4 km), pozwalającego na wjechanie na nową drogę dla rowerów. Oddany w 2002 r. węzeł to świetny przykład porażki przestarzałych pomysłów na organizację ruchu w mieście. Mimo plątaniny estakad nad skrzyżowaniem, piesi i rowerzyści wciąż muszą pokonywać w poziomie jezdni 6 (!) pasów ruchu w jedną stronę. Program sygnalizacji zapewnia zmarnowanie 10 minut przy próbie przepisowego przejścia z przystanku na przystanek.\nGranica starego i nowego. Trzeba przyznać, że przez te 12 lat standard projektowania i wykonania infrastruktury zarówno rowerowej jak i pieszej bardzo się poprawił.\nPierwszy slalom - w rejonie przystanku Chełmska 02.\nWidok w przeciwnym kierunku. Miejsca dla oczekujących na autobus wcale nie jest za wiele, a prowadzenie drogi dla rowerów wymusza dwukrotne jej przecinanie przez pieszych. Obu tych problemów można było uniknąć likwidując zatokę autobusową [zobacz >>>].\nSkrzyżowanie z ul. Nehru. Przejazd wyznaczono wymieniając blendę w istniejących sygnalizatorach. Ma to swoje zalety - jeśli program sygnalizacji jest taki sam dla pieszych i rowerzystów, to po co przepłacać? Minusem jest pozostawienie dużego promienia łuku dla kierowców skręcających w prawo z Czerniakowskiej, który sprawia że wjeżdżają z dużą prędkością na przejazd podczas zielonego światła dla rowerzystów.\n...oraz wąskie gardło po północnej stronie przejazdu, związane z odgięciem przebiegu drogi dla rowerów od równoległej jezdni.\nPrzystanek Sielce 02. Wiata jest za mała i czekający na autobus przesiadują na płotkach za drogą dla rowerów. Długa zatoka autobusowa zachęca do nielegalnego parkowania.\nKolejna przeplatanka ciągów pieszych i rowerowych, w rejonie ul. Hołówki. Można próbować ją usprawiedliwiać usytuowaniem zejść z kładki dla pieszych, ale trzeba pamiętać, że kładki na Czerniakowskiej zostały w ciągu ostatnich kilku lat wyburzone i wybudowane na nowo [zobacz >>>], więc można było je odbudować tak, by nie kolidowały z planowaną tu od 17 lat drogą dla rowerów. Niestety, nasi drogowcy mają za dużo kasy i najpierw budują, a potem myślą.\nSkrzyżowanie z ul. Bartycką. Kolejne odgięcie, te same problemy co przy Nehru, a do tego konieczność wielokrotnego przecinania przez pieszych toru jazdy rowerzystów.\nPrzynajmniej teoretycznie. W praktyce chyba każdy, oprócz dyplomowanych inżynierów z uprawnieniami projektowymi, zdaje sobie sprawę, że pieszy i tak pójdzie najkrótszą drogą.\nUskok tektoniczny? Akurat na przejeździe dla rowerów? Naprawiony po miesiącu.\nPrzystanek Bartycka 02. Piesi idący dalej na północ oczywiście korzystają z drogi dla rowerów, a nie próbują lawirować przez niemiłosiernie zagracony przystanek autobusowy. Pomijając potrzebę likwidacji tej zatoki, trzeba naprawdę sporej dozy złośliwości, żeby ustawić kosze na śmieci w środku przejścia między boczną ścianą wiaty a słupkami, a latarnię między słupkami a jezdnią. Ale warszawskie urzędy mają wieloletnią praktykę w utrudnianiu korzystania z przystanków [zobacz >>>] [zobacz >>>].\nKładka przy skrzyżowaniu z ul. 29 Listopada. Sprytnie uzyskano miejsce na przeprowadzenie drogi dla rowerów pod kładką, skracając zatokę autobusową. Dawniej widoczny na zdjęciu szyb windy znajdował się niecały metr od krawędzi zatoki.\nSzkoda tylko, że nie pociągnięto zabudowy zatoki do końca, co pozwoliłoby uprościć przebieg drogi dla rowerów w rejonie przystanku i ograniczyć konflikty z pieszymi. Widok z kładki.\nKolejna kładka, przy skrzyżowaniu z ul. Zaruskiego.\nWidok z góry. Przystanek Zaruskiego 02 obywa się bez zatoki autobusowej.\nI krowy od tego nie przestają mleka dawać.\nDużo emocji podczas budowy wzbudzała kwestia eksmisji z chodnika nielegalnego parkowania. Jak jednak widać, na Czerniakowskiej nie ma problemu braku miejsc parkingowych.\nTakże przy skrzyżowaniu z Bartycką. Jak na parkowanie w dużym mieście, to cena okazyjna.\nA takie są skutki parkowania na chodniku.\nDroga dla rowerów wzdłuż ul. Czerniakowskiej na pewno jest potrzebna. Udrażnia przejazd między Dolnym Mokotowem i Wilanowem a Pragą i Żoliborzem bez uciążliwego wspinania się na skarpę warszawską. Ułatwi też dojazd do centrum z Czerniakowa i Sadyby. Warto zwrócić uwagę, że na 4 km odcinku między Trasą Siekierkowską a Ludną trasa przecina tylko dwie ulice z przejazdami z sygnalizacją świetlną, co pozwala na jazdę prawie bez zatrzymań. Korzystając z drogi dla rowerów ominiemy światła przy Chełmskiej, Szwoleżerów i Łazienkowskiej. Taka lokalizacja to świetny materiał na szybką Velostradę , którą w rozsądnym czasie można by dojeżdżać z przedmieść do centrum.\nJednak rozwiązania przebiegu ścieżki w miejscach konfliktowych, jak na tak szeroki pas drogowy i europejskie aspiracje projektu Warszawskiego Węzła Wodno-Rowerowego , w ramach którego powstaje, nieco rozczarowują. Konfliktów można spodziewać się zarówno na przejazdach przez jezdnie ul. Nehru i Bartyckiej, jak i na licznych przecięciach z ciągami pieszymi - przy skrzyżowaniach, na przystankach, przy kładkach. Udało się poprawić niezniwelowane do końca krawężniki, po paru interwencjach i ponagleniach są znacznie równiejsze niż dziadostwo na Świętokrzyskiej i Prostej, ale czy kiedyś doczekamy się, że będą od razu układane równo?\nZacytuję rowerzystkę, która Czerniakowską dojeżdża do pracy, a niedawno w ramach weekendowej wycieczki miała okazję przejechać przez Toruń tamtejszymi drogami dla rowerów: szkoda, że u nas nie potrafią tak budować.\nWersja do druku | Edycja | Forum | Inne artykuły na temat: ścieżki | mokotów | wisła


Recenzja powieści "Erynie" Marka Krajewskiego:\nW przerwie pomiędzy jedną a drugą niestrawną częścią "Millenium" Larssona wreszcie trafiła mi się porządna rozrywka. Zapewniła mi ją lektura najnowszego kryminału pióra Marka Krajewskiego.\n"Erynie" realizują sprawdzony już przez autora wielokrotnie przepis na kryminał. Zwykle jestem zdania, że jeśli coś okazało się dobrze działać, to nie ma potrzeby przy tym majstrować. Marek Krajewski przy pisaniu "Erynii" nie namajstrował się szczególnie wiele. Modyfikacje, które wprowadził mają charakter zgoła kosmetyczny, choć na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że przyniosą jakąś rewolucję. Otóż nie, i moim zdaniem bardzo dobrze.Akcja najnowszej powieści Krajewskiego nie toczy się już w mieście Breslau ani nawet w jego pobliżu. Zostaje bowiem przeniesiona do Lwowa. I to właśnie jawiłoby się jako najbardziej rewolucyjna zmiana. Przynajmniej na pierwszy rzut oka. Bo gdy się nad tym nieco zastanowimy, to okaże się, że jest to w gruncie rzeczy najwyżej pewna modyfikacja, nic więcej. Silne ciążenie ku Wrocławiowi jest w "Eryniach" wyraźne. Nie tylko w klamrze - sekwencji otwierającej i zamykającej opowieść. Trzeba sobie jednak po prostu uświadomić, że wydaje się, że (bardzo ostrożnie pisząc) większa część aktualnej populacji Wrocławia i w ogóle "ziem odzyskanych" ma korzenie kresowe, w tym w szczególności lwowskie. Zatem można spokojnie przyjąć, że oddalenie Lwowa od Wrocławia nie pokrywa się z jego geograficznym odwzorowaniem.\nJednocześnie lektura "Erynii" pozwala na postawienie tezy (nieszczególnie oryginalnej przecież), że Lwów nie jest Markowi Krajewskiemu znany w stopniu porównywalnym do Wrocławia. Jest tu zdecydowanie mniej ciekawostek topograficznych (choć powiedzieć należy, że autor się stara). Mniej też mamy orgii posiłków i szczegółowych opisów pochłanianych w ich trakcie dań.W to miejsce mamy w "Eryniach" coś za czym w przypadku kolejnych kryminałów Krajewskiego tęskniłam coraz bardziej. Mamy otóż nieźle dopracowaną i co najważniejsze pozbawioną elementów mistyczno - okultystycznych intrygę. Intrygę, która jest (wreszcie!) przekonująca, bowiem chodzi w niej o nic innego, jak o pieniądze. Coś takiego kupuję w ciemno. Tym bardziej, że udała się M. Krajewskiemu w "Eryniach" ta sztuka, że pomimo wprowadzenia przekonujących, materialnych motywów, nie rezygnuje z tego specyficznego nieco tajemniczego, bardziej makabrycznego klimatu opowieści. Trup więc ściele się może nie tyle gęsto, co robi całkiem dobre wrażenie. Chodzi bowiem o trupa dziecięcego, do tego uprzednio torturowanego.\nOtóż w maju 1939 r. we Lwowie dochodzi do wstrząsającej zbrodni. Zostają odkryte zwłoki kilkuletniego dziecka. Henio Pytka przez śmiercią był torturowany, ostatecznie skręcono mu kark. Zbrodnia odbija się szerokim echem wśród społeczności Lwowa. Charakter zadanych małemu obrażeń w powszechnym pojęciu wskazywać może, że Henio padł ofiarą Żydów, którzy - jak przecież wiadomo - skrwawiają chrześcijańskie dzieci na mace. Nastroje antysemickie się wzmagają. Tymczasem komisarz Edward Popielski wcale nie chce poprowadzić tej bulwersującej sprawy. Ostatecznie jednak udaje się go skłonić do odłożenia przejścia na emeryturę. Popielskiemu sprawnie i gładko udaje się wytropić potencjalnego zabójcę Henia Pytki. Okazuje się nim wypuszczony na przepustkę ze szpitala dla chorych psychicznie Anatol Małecki. Miasto oddycha z ulgą, gdy bestia zostaje ujęta a następnie w niejasnych okolicznościach popełnia samobójstwo w celi. Tymczasem jednak po pewnym czasie porwane i okaleczone zostaje dziecko koleżanki córki Popielskiego - Rity. Czynniki oficjalne nie chcą oczywiście dopuścić myśli o tym, że te dwa zdarzenia - śmierć Henia Pytki i okaleczenie syna koleżanki Rity - mogą mieć ze sobą jakikolwiek związek. Jednak Edward Popielski będzie musiał przyjąć tę hipotezę i pójść jej tropem. A potem zmierzyć się ze swoimi Eryniami.\nJako się już napisało w porównaniu do poprzednich, szczególnie ostatnich kryminałów Krajewskiego, jeśli idzie o intrygę to w "Eryniach" autor wyraźnie bierze drugi oddech. Jest ona przemyślana, dopracowana i nareszcie nie ma tutaj kolejnego tajemniczego syndykatu zbrodni dążącego do osiągnięcia swoich mitycznych, pokrętnych celów za pomocą bestialskich zbrodni. Owszem, jak widać mamy i w "Eryniach" bestialskie, poruszające zbrodnie, ale cała reszta, choć owszem ukraszona dość dziwaczną historią rodzinną (która jednak nie jest nadmiernie pokrętna) jest już inna jakościowo. Tę zmianę witam z naprawdę dużym zadowoleniem i pełną aprobatą. Prawdę mówiąc jest to jednak jedyna zauważalna dla mnie zmiana w stosunku do serii w której głównym bohaterem był Eberhard Mock.\nNowy główny bohater - komisarz Edward Popielski jest - co było już doskonale widać w "Głowie Minotaaura" - kolejnym wcieleniem Mocka. Postaci te nie różnią się wiele. Zgoła nic się nie różnią. O ile we wprowadzającej zmianę "Głowie Minotaura" to bardzo raziło, bowiem wobec bezpośredniej konfrontacji było potwornie wyraźne i dawało tym mocniejsze podstawy, by powiedzieć, że Krajewski nie jest w stanie napisać innego bohatera, o tyle teraz mamy po prostu powrót do lubianej przeze mnie normy. Możliwe, że Krajewski rzeczywiście nie jest w stanie napisać innego bohatera. Ja nie mam z tym problemu dostrzegając potencjał tego rodzaju postaci jakimi są i Mock i Popielski. To są postaci o dużym potencjale kryminału noir, którego Krajewski nie zmarnował. Również w "Eryniach" jedną z płaszczyzn opowieści jest sfera wewnętrznych zmagań postaci. Szczególnie doceniam u Marka Krajewskiego to, że nie zaniedbuje tej sfery, a jednocześnie nie przesadza w tym potrafiąc znaleźć złoty środek - doskonałą proporcję pomiędzy intrygą i akcją a pewną introspekcją. Jednocześnie unika jakichkolwiek odautorskich ocen czy komentarzy. W tym zakresie jego pisarstwo ma charakter dość reporterski. Krajewski liczy tu raczej na czytelnika, jego domyślność i wrażliwość, którą jednak nakierowuje. Przykład? Choćby relacja Rity do Jerzyka, jej 1,5 rocznego synka. Z jednej strony go kocha, z drugiej ta sztampa jest bardzo życiowo przełamana negatywnymi emocjami jakie wzbudza w niej Jerzyk kiedy jest nieznośny i marudny.\nPodsumowując - po słabej "Głowie Minotaura" obawiałam się, że kolejny kryminał Krajewskiego może się okazać równie kiepski. "Erynie" bardzo pozytywnie mnie zaskoczyły. Potrzebuję takiej literackiej rozrywki, odpowiada moim gustom i potrzebom coraz bardziej zapracowanego i pozbawionego czasu na przyjemności człowieka. Bo trzeba jeszcze dodać, że fraza i rytm M. Krajewskiego nie zmieniły się. Czyta się "Erynie" bardzo szybko i przyjemnie. No i na pewno ta lektura wciąga. Kogoś kto nie ma czasu, tak jak ja, to bardzo motywuje zarówno do dokończenia tej książki (coś mi mówi, że Larsson nie będzie miał tego szczęścia, ciekawe czemu...) jak i do nabycia i przeczytania kolejnej. Kawałek dobrej czytelniczej rozrywki. Polecam.\nStrona oficjalna pisarza