(Oddano 296 głosów z średnią 4.46 z 5)\nRyby - porady praktyczne4.46 out of 5 based on 296 voters.\n-Ryby po złowieniu, przeznaczone do dłuższego transportu sprawiamy, lecz nie myjemy i nie skrobiemy. Wystarczy wytrzeć je dokładnie suchą ściereczką i, jeśli to możliwe, miejsce po wnętrznościach i głowę wypełnić pokrzywami.\n-Mycie ryb przyspiesza ich psucie.\n-Złowione ryby przewozimy obłożone w liście lub pokrzywy. Nie należy przewozić ryb w foliowych torbach, gdyż brak dostępu powietrza przyspiesza ich gnicie.\n-Świeżość ryby poznajemy po skrzelach i szczękach. Jeżeli są ciemnoróżowe i przylegają do ciała, ryby są świeże. Jeżeli zbyt ciemne lub bladawe - nie. Ponadto oczy powinny być jasne, błyszczące i wypukłe. Matowe i zapadnięte świadczą o nieświeżości ryby. O świeżości ryby świadczą także łuski przylegające ściśle do skóry i mięso sprężyste, uginające się pod naciskiem, ale natychmiast wracające do popprzedniej formy. Śluz nie może być lepki, a mięso nie może mieć nieprzyjemnego zapachu. Wg starych przepisów prawdziwa zupa rybna powinna być gotowana w wodzie pochodzącej z akwenu, w którym złowiliśmy przyrządzaną rybę (współcześnie dotyczy to tylko naprawdę czystych wód).\n-Ryby o trudno usuwalnej łusce, jak np. okoń najlepiej skrobać widelcem. Jeszcze praktyczniejszą metodą jest wykonanie prostego narzędzia, tj. przybicie gwoździkiem do krótkiej listewki jednego lub dwóch kapsli od piwa.\n-Ryby przed obróbką myjemy zawsze w zimnej, najlepiej bieżącej wodzie. Przed smażeniem lub duszeniem ryby solimy i przyprawiamy co najmniej godzinę wcześniej.\n-Posmak mułu u niektórych ryb (karp, leszcz) można częściowo usunąć obkładając je na kilka godzin przed obróbką cieplną pokrajaną w krążki cebulą, pokrojonymi warzywami bądź skrapiając obficie cytryną. Najlepszą metodą jest jednak przetrzymanie ryb żywych przez kilka dni w czystej, zmienianej wodzie.\n-Przed smażeniem ryby bardzo ościste (np. leszcz, krąp, płoć itp.) dobrze jest lekko ponacinać po bokach. Nacięcia skóry powinny przebiegać przez całą szerokość ryby, równolegle co 1 cm, lekko skośnie do przebiegu ości. Drobne ości w procesie smażenia ulegną wtedy stopieniu lub przynajmniej skruszeniu. Estetyczne nacięcie ryby w połączeniu z ładnym przyrumienieniem na patelni poprawia także wygląd potrawy, szczególnie gdy udekorujemy ją zieleniną.\n-Aby zapobiec przypalaniu się ryby podczas smażenia na dno patelni kładziemy cienki plasterek surowego ziemniaka. -Tłuszcz na patelni nie będzie pryskał, jeżeli dodamy do niego szczyptę soli.\n-Ryby przeznaczone do gotowania (galarety) wkładamy zawsze do wrzącego wywaru i po zagotowaniu zmniejszamy wrzenie do minimum. Ścięcie zewnętrznej warstwy białka zapobiega nadmiernemu ubytkowi składników odżywczych w trakcie gotowania.\n-Ryby smaży się tylko na świeżym, silnie rozgrzanym tłuszczu (smalec, olej sojowy lub słonecznikowy, oliwa). Przepalony tłuszcz należy bezwzględnie wylać, nigdy nie wykorzystywać go powtórnie! -Większe porcje ryby po usmażeniu wstawia się na ok. 10 min. do nagrzanego średnio piekarnika lub podgrzewa się na małym ogniu pod przykryciem, na patelni (żeby "doszły").\n-Gorycz w zupie rybnej (uszkodzenie woreczka żółciowego podczas patroszenia ryby) likwidujemy dodając do niej kawałek węgla drzewnego i gotując jeszcze 15 min. Przesolenie zupy zmniejszamy dodając przekrojony ziemniak.\n-Dokładne wyrabianie masy rybnej ręcznie lub mikserem powoduje dostanie się do produktu banieczek powietrza które spulchniają otrzymaną w efekcie roladę czy nadzienie.\n-Dodatek tartej bułki do rybnej masy mielonej sprawia, że produkt końcowy będzie twardszy i jędrniejszy.\n-Ryba zaprawiona cytryną lub octem nie rozpada się w czasie smażenia.\n-Dodatek czerstwej bułki namoczonej w mleku lub wodzie sprawia, że produkt końcowy będzie bardziej wilgotny i soczysty.\n-Ryby można piec w "foliowym piekarniku" czyli rękawie (w całości) lub w folii aluminiowej (kawałki). Ryba pieczona w ten sposób jest delikatniejsza i bardziej soczysta niż pieczona tradycyjnie w brytfance. Jest także bardziej dietetyczna i zdrowsza.\n-Ryby pieczone w folii aluminiowej podajemy na stół w folii, układając ją na talerzu, rozchylając brzegi i ozdabiając plasterkami cytryny i gałązkami koperku.\n-Zalewa do ryb opiekanych w occie winna być bardzo ostra (przynajmniej 1 część octu na 2,5 części wody), a jednocześnie bardzo słodka (np. na 1 l zalewy przynajmniej 3 czubate łyżki cukru), gdyż smak kwaśny i słodki wzajemnie się znoszą i komponują.\n-Ryba w galarecie powinna być przesolona (wywar).\n-Przyprawy przeznaczone do natarcia ryby dobrze jest przed użyciem podgrzać przez 1 min na suchej patelni. -\n-Zapach ryb z rąk lub deski do krojenia można usunąć osoloną wodą z octem lub sokiem cytrynowym.\n-Przykry zapach ryby w mieszkaniu można zmniejszyć dodając do gotującej się ryby łyżkę mleka.


Oczyszczające szampony do włosów - Hairstore.pl\nOczyszczające szampony do włosów\n49,20 zł 29,05 zł\nCHI Luxury, delikatny szampon oczyszczający, 739ml\nCHI Luxury, delikatny szampon oczyszczający, 355ml\n61,50 zł 33,90 zł\nFanola Purity, szampon oczyszczający, 1000ml\n48,10 zł 33,70 zł\nAnwen Wake It Up, enzymatyczny szampon kawowy, 10ml\nInebrya Blondesse, szampon micelarny do włosów, 1000ml\n88,75 zł 66,60 zł\nBioelixire Vegan, szampon nawilżający z baobabem, 300ml\n44,90 zł 29,65 zł\nIndola Cleansing, szampon oczyszczający, 300ml\n41,80 zł 28,99 zł\nInebrya szampon miętowy, odświeżający, 1000ml\n51,70 zł 25,85 zł\nBioelixire, suchy szampon z olejkiem macadamia, 150ml\nBalmain szampon głęboko oczyszczający przed przedłużaniem włosów, 1000ml\nTIGI Bed Head, Oh Bee Hive, suchy szampon w sprayu, 238ml\n76,99 zł 39,99 zł\n56,50 zł 37,30 zł\nBioelixire Vegan, szampon regeneracyjny z bio bambusem i algami morskimi, 300ml\nCeCe Salon Tech, szampon oczyszczający, 1000ml\n54,75 zł 38,90 zł\nCHI Tea Tree Oil, szampon do włosów, 739ml\n85,00 zł 80,90 zł\nFanola Purity, szampon oczyszczający, 350ml\nIndola Cleansing, szampon oczyszczający, 1500ml\n77,49 zł 44,95 zł\nCHI Tea Tree Oil, szampon do włosów, 355ml\nDepot No. 606, odświeżający szampon do włosów i ciała, 250ml\nInebrya szampon odświeżający, miętowy, 300ml\n28,30 zł 21,25 zł\n116,75 zł 76,99 zł\nBeardburys Fresh, szampon odświeżający, 1000ml\n119,90 zł 113,95 zł\nReuzel, szampon oczyszczający włosy, 1000ml\n67,70 zł 41,99 zł\nSchwarzkopf OSIS+ Fresh Texture, suchy szampon w piance, 200ml\nInsight Daily Use, suchy szampon zwiększający objętość, 40ml\nLonda Intensive Cleanser, szampon oczyszczający, 1000ml\nNioxin 3D System 4, szampon oczyszczający, 300ml\nMoroccanoil, suchy szampon do włosów ciemnych, 323ml\nNioxin 3D System 6, szampon oczyszczający, 300ml\nOWay Rebalancing, kąpiel, szampon do przetłuszczającej się skóry głowy i włosów, 50ml\n65,20 zł 35,99 zł\nSchwarzkopf Mad About Lengths, szampon do długich włosów, 1000ml\n172,20 zł 94,90 zł\nSebastian Hydre, szampon nawilżający, 1000ml\n184,50 zł 128,99 zł\nSubrina Scalp Care, szampon oczyszczający Detox, 250ml\nAnwen Peace of Mint, szampon w kostce w puszce, 75g\nAnwen Peace of Mint, szampon w kostce, 75g\nCHI Power Plus, szampon oczyszczający, 355ml\nHorde, szampon do włosów Lumberjack, 300ml\n55,30 zł 44,80 zł\nMoroccanoil, suchy szampon do włosów ciemnych, 65ml\nReuzel, szampon oczyszczający włosy, 350ml\nSchwarzkopf BlondMe All Blondes, zestaw detoksykujący, 300ml+200ml+150ml\n276,80 zł 165,99 zł\nUppercut Deluxe Deagreaser, szampon do zmywania pomad, 1000ml\n189,00 zł 159,95 zł\nWella Nutricurls, odżywka myjąca do fal i loków, 250ml\n97,15 zł 62,99 zł\nApothecary87, Botanical Shampoo, szampon do włosów, 300ml\nArtego Easy Care T, szampon oczyszczający przeciw przetłuszczaniu Balance, 250ml\nBeardburys Daily, szampon do codziennej pielęgnacji włosów, 1000ml\nBeardburys Daily, szampon do codziennej pielęgnacji włosów, 330ml\n55,90 zł 53,15 zł\nBeardburys Density, szampon wzmacniający, 330ml\nBeardburys Dr. Bald, lotion dla łysych mężczyzn, 200ml\n85,90 zł 81,65 zł\nBeardburys Fresh, szampon odświeżający, 330ml\nBeardburys Grey, szampon do siwych włosów, 330ml\nBeardburys, szampon 3w1, 100ml\nBioelixire Professional Vegan, szampon z bio bambusem i algami morskimi, 300ml\nBioelixire, szampon przeciw wypadaniu włosów "Gęste Włosy", 300ml\nCHI Luxury, suchy szampon, 150g\nSzampony oczyszczające do włosów to kosmetyki używane w salonach fryzjerskich, ale warto zacząć je stosować również w domu. Zaletą tego typu produktów jest fakt, że szampony oczyszczające działają regenerująco na włosy i skórę głowy. Działają one bardzo intensywnie, oczyszczają, usuwając z włosów silikony, które stanowią pozostałość innych kosmetyków, a także wszelkie nieczystości środowiskowe. Takie elementy znacznie obciążają włosy i wpływają negatywnie na ich strukturę. Szampony oczyszczające dają możliwość regeneracji, czego nie zapewni zwykły szampon.\nProfesjonalne szampony oczyszczające to dobry wybór dla osób, które chcą w domowym zaciszu zadbać o włosy i przywrócić im pełnię blasku. Teraz nie trzeba już udawać się do profesjonalnego salonu, by cieszyć się pielęgnacją, jaką dają profesjonalne szampony oczyszczające.\nSzczególnym powodzeniem cieszą się szampony oczyszczające bez SLS. Jednakże należy pamiętać, aby najlepiej stosować je tylko raz w tygodniu, a potem zaaplikować maskę odżywczą na włosy, co umożliwi "zamknięcie" łuski włosów i pozwoli cieszyć się długo efektem pięknych i zadbanych włosów.\nOczyszczanie i regeneracja włosów prawie za darmo!\nW obecnych czasach coraz bardziej zwracamy uwagę na stan włosów i wygląd zewnętrzny. W pracy i w towarzystwie innych osób jest on swoistą wizytówką. Wiele osób decyduje się na profesjonalne zabiegi w salonach fryzjerskich i pod okiem doświadczonego specjalisty. Są one jednak kosztowne. Dlatego dobrym rozwiązaniem jest zastosowanie regeneracyjnych szamponów do zniszczonych włosów w domowym zaciszu.\nBardzo dobry efekt oczyszczenia daje stosowanie szamponów do włosów przetłuszczających się. Po pierwsze nie wysuszają one włosów. Po drugie wspomagają regulację pracy gruczołów łojowych i wzmacniają cebulki. Oferta oczyszczających produktów do włosów jest szeroka. Warto z niej wybierać sprawdzone marki, cieszące się dobrymi opiniami, takie jak np. szampon oczyszczający do włosów przetłuszczających się InSight Rebalancing lub szampon Intragen Sebum Balance. Stosowanie tego typu produktów na włosy wpływa na prawidłowe nawilżenie i powoduje, że składniki odżywcze łatwiej dostają się do struktury włosów. Ponadto wspomaga proces koloryzacji, przeciwdziałając osadzaniu się jonów metali, które mogłyby spowodować uzyskanie koloru niezgodnego z przeznaczeniem.\nWiele osób zapomina, że sama codzienna pielęgnacja włosów poprzez mycie tradycyjnym szamponem nie jest w stanie usunąć z nich pozostałości takich jak oleje, parafiny i inne składniki kosmetyczne. Aby trwale pozbyć się ich należy zastosować szampon oczyszczający, który jest w stanie dokładnie oczyścić skórę głowy i włosy, co ma duże znaczenie dla higieny, ale jest też istotny przed wykonaniem takich procesów kosmetycznych jak np. farbowanie. Częstym błędem, popełnianym przed farbowaniem jest właśnie niedokładne oczyszczenie włosów i skóry głowy. W efekcie włosy są później przyklapnięte, obciążone i nie prezentują się dobrze.\nSzampony oczyszczające warto stosować regularnie, mając na uwadze dobrą kondycję włosów. Nie można przy tym zapominać, że częstotliwość oczyszczania włosów powinna być dostosowana do włosów i do ich codziennej pielęgnacji. Włosy, które np. codziennie są obciążone dużą ilością lakieru powinny być częściej regenerowane z zastosowaniem szamponu oczyszczającego od tych, na które sporadycznie nakładany jest lakier.


Motoryzacja – Katalog rzetelnych firm – bluesidla.pl\nNiezależnie od tego jaki jest cel Twojej podróży do Holandii, możesz mieć pewność, że usługi świadczone przez eurobusy.pl okażą się dla Ciebie strzałem w dziesiątkę. Read more „Eurobusy.pl”\nPodczas długiej podróży warto mieć pod ręką numer do sprawdzonego autoserwisu. Firma Bauto działa w branży od lat i może zaproponować klientom rozmaite usługi, które obejmują profesjonalną pomoc drogową, naprawy blacharskie i mechaniczne oraz diagnostykę komputerową. Read more „Bauto”\nRead more „Na Haku”\nKomfortowe busy z Niemiec do Polski oferuje nasze renomowane przedsiębiorstwo BryłkaBus. Obsługujemy województwo zachodniopomorskie, wielkopolskie, lubuskie oraz część pomorskiego. Read more „BryłkaBus.pl”\nJeśli poszukujesz doświadczonej firmy specjalizującej się w transporcie i spedycji, zaufaj M&W Spedition. Jesteśmy przedsiębiorstwem z ponad 13 letnim doświadczeniem w branży, co pozwala nam świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Read more „M&W Spedition”\nZdobycie prawa jazdy kategorii B to marzenie wielu osób. Z pomocą szkoły jazdy Auto Rak można to marzenie spełnić! Read more „Auto Rak Nauka Jazdy Wołomin”\nComfort Car to wypożyczalnia samochodów, działająca na terenie Warszawy jak również innych miast w Polsce. Dysponujemy nowoczesnymi pojazdami, wśród których można znaleźć małe auta miejskie, auta kompaktowe, liftback, sedan, kombi, auta 7 osobowe, auta sportowe, luksusowe i SUVy. Read more „Wypożyczalnia samochodów Warszawa”\nMarka GOOD STUFF oferuje kosmetyki do detailingu sprawdzające się przy wielu rozmaitych okazjach. Działamy w Polsce od 2015 roku i szybko udało nam się zdobyć zaufanie szerokiego grona odbiorców. Read more „Sklep internetowy Good Stuff”\nOferta warsztatu Auto Schemat skierowana jest do mieszkańców Gdańska i okolic. Jesteśmy zawodowcami i żadne auto nie ma przed nami tajemnic. Read more „Auto Schemat Krzysztof Kleszyk”\nZ uwagi na szeroką gamę specjalizacji, firma Hasta cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem Klientów zainteresowanych usługami transportowymi. Bez względu na to czy Twoje zlecenie dotyczy transportu drobnicowego, całopojazdowego, ponadgabarytowego czy materiałów sypkich, możesz mieć pewność, że nasi pracownicy staną na wysokości zadania i zapewnią Ci pożądany standard obsługi. Read more „PTH HASTA Sp z o.o.”


Zestawy naprawcze osi gwarantują bezpieczeństwo podczas jazdy i poprawiają komfort jazdy mocno obciążonych samochodów ciężarowych. Zestawy naprawcze zapewniają wydłużoną pracę. Dodatkowo są proste w montażu - co znacznie obniża koszty naprawy i czas przestoju.\nNasze łożyska kół znane są z wyjątkowej odporności na warunki atmosferyczne i warunki panujące na drogach. Przyczyniają się także do poprawy płynności jazdy. Dzięki stosowaniu fabrycznie zmontowanego i nasmarowanego modułu w zestawach naprawczych łozyska koła RIU i SmartSET znacznie skraca się czas naprawy. Więcej szczegółów na stronie www.repxpert.pl\nŁożyska wałka atakującego, jak i komponenty mechanizmu różnicowego w samochodach ciężarowych są silnie obciążone. Ich zadaniem jest zapewnienie optymalnej i płynnej pracy oraz wysokiego komfortu. Komponenty mechanizmu różnicowego Schaeffler cecjują się wyjątkową sztywnością przez co znacznie zmniejszają ryzyko uszkodzeń trybów i ewentualnych przyszłych napraw. Więcej szczegółów na stronie www.repxpert.pl


Spacery ze "Zwrotem": Polska szkoła w Stonawie - zwrot.cz\nSpacery ze „Zwrotem”: Polska szkoła w Stonawie\nPolska szkoła w Stonawie Hołkowicach ma długą, sięgającą czasów monarchii austro-węgierskiej historię. Otóż budynek, w którym do dziś uczą się polskie dzieci ze Stonawy, poświęcono 15 października 1900 roku (kamień węgielny położono w lipcu poprzedniego, 1899 roku).\nWówczas szkoła była prywatną placówką ewangelicką. Później, aż do roku 1938 utrzymywała charakter szkoły ludowej, następnie stała się szkołą wydziałową, a jej dyrektorem został Karol Piegza.\nJak czytamy na stronach szkoły, która oprócz bieżącej działalności szczyci się swą historią, „po wybuchu drugiej wojny światowej polską szkołę na Hołkowicach zamknięto i otwarto we wrześniu 1945 roku. Młodzież wróciła do budynku szkolnego, który był w opłakanym stanie. Rozpoczęto remont. Rosnąca liczba uczniów, coraz większe wymagania programów nauczania i niewystarczające warunki klasowe spowodowały, że konieczne było wybudowanie przybudówki.\nPrzybudówkę oddano do użytku w 1954 roku. W tym roku zmieniono też nazwę szkoły na Ośmioletnią Szkołę Średnią z Polskim Językiem Nauczania w Stonawie. Pod koniec lat pięćdziesiątych rozpoczęto budowę warsztatów szkolnych, sali muzycznej, gabinetów oraz szklarni.\nW latach sześćdziesiątych dochodzi do kolejnej zmiany nazwy szkoły – Dziewięcioletnia Szkoła Podstawowa z Polskim Językiem Nauczania. (…) W ostatnim dziesięcioleciu istnienia polskiej szkoły przeprowadzono generalny remont budynku. W budynku szkolnym mieszczą się obecnie dwie klasy szkoły podstawowej z rocznikami 1-5, klasopracownia językowa, świetlica szkolna, pokój nauczycielski, przedszkole, kuchnia oraz filia Podstawowej Szkoły Artystycznej w Karwinie.”\nSama szkoła reklamuje się na swych stronach hasłem: „Szkoła mała, ale działa”. I faktycznie, mimo iż chodzi do niej niewielu uczniów, to sporo się dzieje. Zarówno na terenie szkoły, gdzie organizowane są różne akcje, jak i poza placówką. Uczniowie byli ostatnio np. na kursie narciarskim.\nTo tam też od 2006 roku pod patronatem MK PZKO działa znany na całym Zaolziu, ale również poza granicami regionu zespół folklorystyczny „Dziecka ze Stonawy”.\nSzkoła znajduje się na Hołkowicach. Niedaleko stąd do Kościoła Ewangelickiego i znajdującego się przy nim cmentarza. Najbliższy przystanek autobusowy to „Stonava, u Recmaníků”, ale budynek jest w takim miejscu, że dojść tu można spacerem bądź to z centrum Stonawy, idąc bocznymi dróżkami pomiędzy ogródkami działkowymi, bądź polną drogą, na którą wjazdu bronią szlabany, a na którą wejść można po przejściu przez główną szosę przecinającą osiedle określane mianem Na Nowym Świecie, które częściowo znajduje się w Stonawie, a częściowo w Olbrachcicach.\nTagi: polska szkoła w Stonawie


SKR w Kocierzewie wyprzedaje sprzęt rolniczy - Lowiczanin.info\nSKR w Kocierzewie wyprzedaje sprzęt rolniczy\nAutor: Agnieszka Antosiewicz 3 lutego 2017 Kategoria: Okolice Łowicza\nTrwa likwidacja Spółdzielni Kółek Rolniczych w Kocierzewie. Decyzja taka zapadła w połowie 2016 roku na Walnym Zgromadzeniu Członków z powodu bardzo trudnej sytuacji finansowej. Obecnie trwa wyprzedawanie sprzętu rolniczego, a dwie bazy – w Kocierzewie Południowym i Północnym znalazły już nabywców.\nBudynek główny SKR w Kocierzewie. Fot. A. Antosiewicz\nO problemach spółdzielni wiadomo było już w 2015 roku, gdy walne zgromadzenie przyjęło uchwałę intencyjną o jej likwidacji. Z rozmowy, jaką przeprowadziliśmy wtedy z księgową i członkiem zarządu Krystyną Wołek oraz prezesem Waldemarem Woźniakiem, dowiedzieliśmy się o przedłużających się kłopotach finansowych Spółdzielni. Jak nam wtedy powiedziano, wynikały one przede wszystkim z braku zamówień na usługi – zarówno na zimowe utrzymanie dróg oraz usługi dla rolników.\nSpółdzielnię wykańczały też podatki oraz spłata rat kredytu obrotowego, zaciągniętego na bieżącą działalność. Kulą u nogi były też straty powstałe jeszcze w latach ubiegłych. Bieżący przychód wystarczał jedynie na spłatę poprzednio zaciągniętych zobowiązań. Po podjęciu uchwały intencyjnej, Spółdzielnia wkroczyła w okres szczególny. Z nadzieją oczekiwano nowych zleceń lub bardzo śnieżnej i mroźnej zimy. Nic takiego się jednak nie wydarzyło.\nWięcej o procesie likwidacji – kto go prowadzi i jak długo może potrwać oraz o planach nabywców obu baz dotyczących ich wykorzystania w przyszłości – przeczytasz w najnowszym numerze Nowego Łowiczanina.\nTagi: gmina Kocierzew Południowy likwidacja SKR Kocierzew Spółdzielnia Kółek Rolniczych w Kocierzewie


Sci-fi warte uwagi - Forum POLTERGEIST\nsob lut 06, 2010 11:47 pm\nPoszukuję dobrego sci-fi, najlepiej hard sci-fi. Warunki konieczne to ciekawa wizja świata, dużo matematyki i fizyki, nieco psychologii i filozofii, może postapokalipsa. No i napisane dobrym językiem.\nZrobiłam sobie listę potencjalnych kandydatów. Może ktoś czytał i zechce polecić/odradzić następujące książki:\n*Greg Egan "Kwarantanna"\n*Richard Morgan "Modyfikowany węgiel"\n*Poul Anderson "Najdłuższa podróż"\n*Marek S. Huberath "Gniazdo światów"\n*Alfred Bester "Gwiazdy moim przeznaczeniem"\n*Arkadij i Borys Strugaccy "Piknik na skraju drogi", "Trudno być bogiem" albo "Przenicowany świat"\n*Neal Stephenson "Peanatema"\n*Charles Stross "Accelerando"\nndz lut 07, 2010 9:53 am\nArkadij i Borys Strugaccy "Piknik na skraju drogi", "Trudno być bogiem" albo "Przenicowany świat"\nUwielbiam Strugackich, ale ciezko uznac ich za hard SF. Beda Ci pasowali, jezeli odwrocisz priorytety: duzo psychologii i filozofii, nieco matematyki i fizyki.\nMoge tez polecic "Czarne Oceany" Dukaja. Nie ocenie jak hard jest to SF, gdyz brakuje mi wiedzy fizyccznej, matematycznej i socjologicznej do zweryfikowania "naukowego belkotu" wystepujacego w ksiazce, ale buduje to dobry klimat i spelnia Twoje oczekiwania - duzo fizyki, matematyki, filozofii, psychologii.\nndz lut 07, 2010 10:51 am\nAccelerando: zawsze (Stross pisze dynamicznie, ale zrozumiale, choć w oryginale brzmi lepiej).\nStephenson: w ciemno (nie zawiodłem się jeszcze na ani jednej jego książce).\nO Morganie słyszałem wiele dobrego.\nZ rzeczy niewymienionych: Alastair Reynolds (jest zagłada, jest sporo fizyki i teorii, jest przyzwoita dawka socjologii i psychologii) oraz Peter Watts (chociażby "Ślepowidzenie"). "Wieczną wojnę" Haldemana czytałaś?\nndz lut 07, 2010 10:52 am\nZdecydowanie "Accelerando", do tego "Ślepowidzenie" Wattsa.\n"Accelerando" jest trochę przegadane (szczerze mówiąc ledwo zmęczyłem pierwsze trzy rozdziały) ale im dalej tym ciekawiej się robi, a gdy wreszcie dotrzesz do końca, satysfakcja z przeczytania książki jest ogromna. Chyba najbardziej kompletne hard SF na rynku. 100 lat rozwoju ludzkości, od postcyberpunka do postludzkości.\n"Ślepowidzenie" wciąga natomiast niemal od razu. Świetna historia i świetny styl.\nMęczę w tej chwili "Rzekę bogów" McDonalda, którą recenzent z okładki stawia w jednym szeregu z "Neuromancerem" i "Modyfikowanym węglem". Pierwsze 200 stron nudnawe, żadnego ciekawego pomysłu. Zobaczymy co dalej.\nndz lut 07, 2010 3:09 pm\n"Peanatema" koniecznie! Moim zdaniem jedna z lepszych książek sci-fi w ogóle. Również polecam "Ślepowidzenie", fabularnie może odrobinę kuleje, ale pod względem "napakowania" pomysłami jest pierwszorzędne. Z Dukaja jeszcze "Perfekcyjna niedoskonałość" i "Extensa", opowiadania "IACTE", "Córka łupieżcy" i "Irrehaare" (to ostatnie dostępne w całości na stronie autora). Te pozycje są chyba najbardziej "hard" w jego dorobku. Opowiadania Teda Chianga ze zbioru "Historia twojego życia" -- jeden z najciekawszych współczesnych pisarzy sci-fi, wysokie stężenie matematyki (twierdzenie Godla, rachunek wariacyjny, itp.), bardzo orginalne pomysły i zacięcie filozoficzne. Naprawdę długo zbierałem szczękę z podłogi. No i dlaczego nikt nie wspomniał o Lemie ? "Głos Pana"!\nJeżeli chodzi o wyżej wspominane kryteria, to ze swojej strony mógłbym polecić Robota Adama Wiśniewskiego Snerga. Na pewno znajdziesz tam dużo matematyki i fizyki, główny bohater ma wręcz w zwyczaju wplatać wzory w swoje rozmyślania i podejmować na ich podstawie decyzję. Ponadto w powieści mamy też do czytelniana z tzw. teorią nadistot, którą to Snerg często osadzał w swoich książkach.\nNo i dlaczego nikt nie wspomniał o Lemie ? "Głos Pana"!\nFaktycznie to dobra propozycja. Akcja jest osadzona w ośrodku badawczym, a sam główny bohater jest wybitnym matematykiem, czyli całość jest przesiąknięta nauką. Jednakże jak dla mnie może brakować tutaj tej "ciekawej wizji świata", gdyż powieść ta obraca się raczej w sferze teorii i domysłów. O wiele lepiej chyba będą tu pasować Eden, Niezwyciężony, a przede wszystkim Solaris. A jak już jesteśmy przy Lemie to sądzę, że wart jest tu wspomnienia także jeden z apokryfów z Doskonałej Próżni (Nowa kosmologia), który ma być stylizowany na tekst przemówienia wygłoszonego przez niejakiego Alfreda Testę podczas uroczystości wręczania mu Nagrody Nobla, czyli osoby, która w tej konkretnej wizji zmieniał diametralnie postrzeganie kosmosu przez ludzkość.\nMożna dorzucić jeszcze 'W lustrze' Johna Ringo. Jest tam sporo rozważań na temat fizyki i matematyki, lecz całość raczej podpada pod space opera.\nMoże statki czasu, może nie do końca podpada pod hard science fiction, ale to świetna kopalnia pomysłów i pełna szacunku dla Wellsa kontynuacja jego "Wehikułu czasu", po prostu trzeba znać. Jeżeli zaś chodzi o bardzo hard sf to tego samego autora (Stephena Baxtera) "Tratwa" lub "Wyprawa". Ta druga to bardziej alternatywna historia ,ale dobrze dopracowana. Chociaż może wydać się miejscami nużąca. Po prostu świetna książka na temat mozolnej drogi na Marsa, która jest pokłosiem dalszego rozwoju amerykańskiego programu podboju kosmosu, w sytuacji gdy nie odłożono go na boczny plan w latach siedemdziesiątych.\nI rzecz jasna większość książek Arthura C. Clarka\nndz mar 21, 2010 3:59 pm\nPolecam ci Okrutne Opowieści\nElizabeth Moon - cykl o przygodach Esmay Suizy ("Być bohaterem", "Zasady walki", "Zmiana dowództwa", "Przeciw wszystkim"). Bardzo dobre militarne sf, świat wyjątkowo trzyma się kupy .\nBardzo dobra książka, ale do hard sf raczej bym jej nie zaliczył\npn mar 22, 2010 10:34 am\nJa też. Niesamowite odkrycie jak dla mnie. Spodziewałem się byle czego, a to naprawdę dobre opowiadania Tylko nie wiem czy zaliczać to do sci-fi? Bardziej jednak horror...\nOstatnio zmieniony pn mar 22, 2010 11:30 am przez aleks652, łącznie zmieniany 1 raz.\nwt mar 23, 2010 1:27 pm\nJeszcze jedna polecanka: Ian M. Banks, cykl Cultures (pierwszy tom to Consider Phlebas).\nZbiór opowiadań Ballarda "Ogród czasu" (drugą część tłumaczeń jego "Collected Short Stories", "Rzeźbiarzy chmur" można sobie spokojnie darować) i krótką powieść "Zatopiony świat". Nie jest hard (zresztą za dużo czasu minęło od ich napisania żeby zachowały ten status), ale ma sporo postapokalipsy, jest dobrze napisane i dość obfite w ciekawe pomysły.\nDziwi mnie też że nie wymieniono jak dotąd Vernora Vinge'a, np. klasycznego "A Fire Upon the Deep" albo nieco nowszego "Rainbows End".\nwt mar 23, 2010 3:46 pm\nSci-fi godnym uwagi, moim zdaniem jest seria "Diuna" Herberta i powieście Wellsa np "Wojna światów".\nśr mar 24, 2010 9:35 am\nOstatni przeżywam fascynację Trylogią Helikonii, chociaż akurat ona mocno zahacza o fantasy. Opowieść o planecie, na której rok trwa 2500 lat ziemskich, a więc każda z pór roku to kilkaset lat. W zależności od tego czy jest ciepło czy zimno na dominuje tam inna rasa. Książki o których mogę powiedzieć, że mają tylko jeden minus- są za krótkie przez co niektóre wątki zostały spłaszczone. Polecam każdemu kto lubi opowieści o całkowicie odmiennych świata ze skomplikowaną strukturą zależności i powiązań.\nczw mar 25, 2010 6:52 pm\n'Wspomnij Phlebasa', 'Gracz', 'Najemnik', kolejność dowolna. Bardzo dobre.\nElizabeth Moon - cykl o przygodach Esmay Suizy ("Być bohaterem", "Zasady walki", "Zmiana dowództwa", "Przeciw wszystkim").\nJeszcze poprzedzająca seria 'Heris Serrano'; 'Polowanie', oraz dwie nieprzetłumaczone. Cykl 'Esmay Suiza' jest dalszym ciągiem.\nTejże autorki jeszcze cykl 'Wojna Vattów' o podobnej tematyce.


logopedacastillomorales - galeria - obraz LOG#WN-321-PIC-31\nObjętościowa progresja w policystycznej chorobie nerek cd\nPary zmian u pacjentów określono również jako różnice między wartością podstawową a wartością uzyskaną w roku 3 podzieloną przez rzeczywisty interwał. Wieloczynnikowa analiza regresji liniowej została wykorzystana do walidacji zależności między całkowitą objętością nerki a wiekiem pacjentów na początku badania oraz zmianami całkowitej objętości nerki i szybkości filtracji kłębuszkowej. Procentow...\nOstra białaczka szpikowa u dzieci leczonych epipodofilotoksynami z powodu ostrej białaczki limfoblastycznej ad\nKomórki blastyczne testowano także na powierzchniową immunoglobulinę, immunoglobulinę cytoplazmatyczną, a we wcześniejszych przypadkach tworzenie rozetek z erytrocytami owcy. Zależnie od wzoru reaktywności, komórki sklasyfikowano jako komórki T (tj. Dodatnie pod względem co najmniej dwóch z trzech antygenów CD7, CD5 i CD2, niezależnie od tworzenia się rozetki E), komórki B (dodatnie pod względem powierzchniowe...\nWczesne leczenie gancyklowirem w celu zapobiegania chorobie wywołanej cytomegalią po allogenicznym przeszczepie szpiku kostnego ad 6\nWśród pacjentów z najniższym poziomem poniżej 0,75 X 109 średni czas do uzyskania absolutnej liczby neutrofilów wynosił cztery dni w grupie otrzymującej gancyklowir i dziewięć dni w grupie placebo (P = 0,76 w teście t Studenta). Lek został zatrzymany z powodu zmniejszenia liczby neutrofili u 11 pacjentów w grupie leczonej gancyklowirem iu pacjenta w grupie placebo (p = 0,003). Liczba ta wynosiła 0,97 X 109 na li...\nBudownictwo uprzemyslowione wg metody Camusa.\nBadanie zakończono po tym, jak analiza pośrednia wykazała statystycznie istotną różnicę między grupami gancyklowiru i placebo w występowaniu choroby CMV. Procedury laboratoryjne\nPróbki badano na obecność wirusa zarówno przez hodowlę wirówkową 26, jak i konwencjonalną, w której próbki inokulowano na monowarstwy ludzkich fibroblastów i utrzymywano przez pięć tygodni. Przeciwciało przeciwko CMV zosta...


BRANSOLETKA ZŁOTA FOREVER BIAŁY\n» BRANSOLETKA ZŁOTA FOREVER BIAŁY\nKod produktu: CRBRFE01/R\nBransoletki Le Corone z kolekcji FOREVER charakteryzują się wyszukaną prostotą. Pojedyncza bransoleta wystarczy żeby się wyróżnić. Większy efekt da natomiast kilka bransoletek noszonych razem, z kamieniami w różnych kolorach. Bransoletkę FOREVER zdobi jedenaście, najwyższej jakości cyrkonii koloru białego (bezbarwnego). Są osadzone w oprawie wykonanej ze srebra i pokrytej 18 karatowym, różowym złotem. Srebro próby 925. Dodatkowo, bransoletę wyróżnia elegancki szczegół: pozłacana przywieszka ze znakiem Le Corone. Sama bransoleta wykonana z nieuczulającego silikonu. Można ją bardzo łatwo dopasować do wielkości nadgarstka. W komplecie dodatkowe dwie sztuki silikonowych obrączek w różnych kolorach.\nABSOLUTNA NOWOŚĆ i WYGODA: Uniwersalny rozmiar bransoletki. Silikonową bransoletkę można łatwo dopasować do każdego rozmiaru nadgarstka, odpowiednio ją przycinając. Jest to doskonały pomysł na prezent wtedy, kiedy nie znamy dokładnego rozmiaru ręki. W komplecie są 3 silikonowe bransoletki w różnych kolorach. Daje to możliwość zmiany wyglądu bransolety i dopasowania jej do koloru kreacji lub nastroju


Odpuściłeś urlop w 2020? Lepiej wykorzystaj go czym prędzej, bo nie będziesz miał później wyboru | BiznesINFO\nZaległy urlop to w tej chwili problem wielu Polaków. Epidemia koronawirusa zdecydowanie pokrzyżowała plany urlopowe wielu z nas, w związku z czym nie mogliśmy w całości wykorzystać dni wolnych. Czy to oznacza, że te dni przepadną? Do kiedy trzeba odebrać zaległy urlop?\nIle masz czasu na wykorzystanie zaległego urlopu,\nCzy pracodawca może wysłać cię na przymusowy urlop,\nCo grozi ci za niewykorzystanie urlopu.\nZaległy urlop - do kiedy można odebrać?\nZgodnie z kodeksem pracy, każdej osobie zatrudnionej na umowie o pracę należą się pełnopłatne dni wolne, czyli urlop. Czas, który możemy wykorzystać, zależy od naszego stażu pracy i wynosi od 20 do 26 dni.\nWarto pamiętać, że niewykorzystanego urlopu nie można zamienić na ekwiwalent pieniężny, z wyjątkiem sytuacji, w której umowa o pracę została rozwiązana, przypomina portal gazeta.pl.\nJeśli nie wykorzystałeś urlopu za 2020 rok, możesz to zrobić najpóźniej do 30 września bieżącego roku. Nie oznacza to jednak, że po tej dacie nasz urlop od razu przepada. Zgodnie z kodeksem pracy mamy na to aż trzy lata, jednak należy pamiętać, że niewykorzystany urlop naraża pracodawcę na wysokie kary - do 30 tys. zł.\nPracodawca może wysłać nas na przymusowy urlop tylko w jednym przypadku. Jeśli fakt, że nie wykorzystaliśmy dni wolnych oznacza, że pracodawcy grozi kara grzywny, może on przypomnieć nam, że powinniśmy wykorzystać zaległe dni wolne. Jeśli to nie poskutkuje, pracodawca ma prawo samemu wyznaczyć termin urlopu dla pracownika.\nNie milkną echa po przejęciu Idea Banku. Czarnecki oskarża władzeCzytaj dalej\nWarto jednak pamiętać, że jeśli pracodawca nie przypomniał nam wcześniej, że mamy niewykorzystane dni urlopu, nie może nas w związku z tym wysłać na niego przymusowo, ponieważ w ten sposób łamie prawo.\nJak to jednak często bywa, wiele zależy od interpretacji przepisów. Portal TVN24 Biznes poprosił Główny Inspektorat Pracy o interpretację zapisów kodeksu.\nInnego zdania jest także Ogólnopolski Związek Zawodowy Inicjatywa Pracownicza. Zdaniem organizacji powoływanie się GIP na wyrok Sądu Najwyższego jest błędne, ponieważ dotyczył on udzielania zaległego urlopu w czasie wypowiedzenia z pracy, podaje gazeta.pl.\nNiektórzy prawnicy są jednak zdania, że pracodawca w żadnym przypadku nie może wysłać pracownika na zaległy urlop. Jedyne, co może zrobić to przypomnieć pracownikowi o zaległym urlopie. Jeśli ten nie posłucha, może ukarać go karą porządkową lub nagany i ponowić prośbę, podaje Wprost. Kolejny krok jest już bardzo poważny - pracownikowi grozi nawet rozwiązanie umowy o pracę.


The future starts today, not tomorrow.: Miłości nie udowadnia się słowami.\nMiłości nie udowadnia się słowami.\njak się trzymacie 22.09? :) Ja kicham i piję ciepłą herbatę, bo pogoda zmienna jest.\nBez przeciągania, zapraszam na kolejny rozdział. Chciałam na dodatek podziękować kochanemu Rogaczowi, który nie tylko stoczył dziś walkę z moimi błędami, ale również do niej należy część z Teodorem, jak i większość sceny Dramione. Wielkie brawa dla mojej niezastąpionej bety!\nPS. Następny rozdział? W toku, ale kiedy będzie? Nie wiem, niestety trzecia klasa LO jest bardzo intensywna :(\n- But Angie, Angie ain’t it good to be alive? – zanucił spokojnie chłopak, obracając na plecy i wpatrując z zamyśleniem w sufit – Angie, Angie, they can’t say we never tried.\n- Masz przyjemny głos – mruknęła cicho dziewczyna, opierając brodę na dłoni by móc się lepiej przyjrzeć towarzyszowi – Coś cię trapi?\n- Nie wiedziałem, że cię to interesuje – burknął młody mężczyzna, siadając na miękkim materacu oraz naciągając na siebie kołdrę. Rzucił spojrzeniem po stałym wystroju Pokoju Życzeń, zatrzymując wzrok na porozrzucanych dookoła ubraniach oraz szatach. Mimo, że to już ich któreś spotkanie z kolei wciąż nie nauczyli się powoli rozbierać. Napędzało ich pożądanie, adrenalina i niepohamowana rządza. Nie uprawiali miłości, nawet nie myśleli o niej. Musieli po prostu wyładować wszystkie uczucia, pozwolić sobie na chwilę zapomnienia. Uśmiechnął się lekko na widok czarnego stanika przewieszonego na klamce, która przypomniał mu o każdej chwili spędzonej tutaj.\n- Ja też tak myślałam – przyznała szczerze ślizgonka, przeciągając się jak kotka czym przyciągnęła jego uwagę. Leżała zupełnie naga, a aksamitna kołdra przykrywała jedynie ją od pasa w dół. Wydawała się niezwykle delikatna oraz blada na czarnej pościeli, a przy tym grymaśna oraz niebezpieczna. Rozczochrane brązowe pukle rozłożyły się w wachlarz wokół jej głowy, duże oczy błyszczały figlarnie, gdy na nią spoglądał. Pełne, czerwone wargi były opuchnięte co sprawiało, że jeszcze bardziej go kusiły. Teraz usta ciemnowłosej uchyliły się, gdy śpiewała cicho razem ze Stonesami.\n- Mama Blaise’a znała mojego tatę – powiedział spokojnie, opierając się ramieniem o jedną z kolumienek łóżka utrzymujących kotary. Astoria obróciła się na brzuch, odsłaniając alabastrowe plecy, które szczególnie ozdabiały trzy pieprzyki tuż pod lewą łopatką. Przesunął leniwie ręką po jej biodrze, badając miękkość oraz delikatność skóry dziewczyny. Zadrżała, co wywołało jego cichy chichot.\n- To nie dziwne w gruncie rzeczy – zauważyła, unosząc brew i zerkając na jego palce, które gładziły jej bok – Moi rodzice też znali twojego ojca chociaż byli trochę starsi.\n- Saima i ojciec poznali się jeszcze przed Hogwartem – kontynuował, ignorując ją zupełnie jakby był zbyt skupiony na badaniu pleców młodej kobiety – Dziadkowie kolegowali się z jej rodzicami, przez co tata i Saima spędzali dużo czasu razem. Podobno była rok młodsza, a przydział do Slytherinu niczego nie zepsuł w ich relacji. Była jedyną z niewielu osób, które popierały związek rodziców.\n- Widzieli się po szkole? – spytała delikatnie Greengrass, zagryzając wargę – Czy ich kontakt się urwał?\n- Mama Blaise’a.. była przy porodzie – wyszeptał, podciągając pod brodę kolana i obejmując nogi ramionami – Trzymała mnie na rękach, gdy mama zasnęła zmęczona. Śpiewała mi piosenki i kołysała, czekając na powrót taty, który był wtedy z Syriuszem na misji. Kiedy wrócili, a mama się obudziła oddała mnie i poszła do salonu.. czekać. Podobno po szkole ich kontakt się urwał, a ona przyszła tego wieczoru by ostrzec nas przed szpiegiem. Sama nigdy nie przyłączyła się do śmierciożerców, a ojciec Blaise’a podobno zginął, gdy za trzecim razem odmówił. Dowiedzieli się jednak, że jest kret wśród Zakonników i.. będąc samej dopiero co po porodzie zostawiła małego synka z mężem i przyszła do nich by.. ostrzec.\n- Ojciec Blaise’a zginął później – napomknęła, wzruszając ramionami – Podobno był najmądrzejszym krukonem od wielu lat i Czarny Pan chciał mieć go w swoich szeregach jako jednego z dowódców. A on raz za razem odmawiał. Ukrył Saimę i Blaise’a w Zakonie Feniksa, a sam został w ich domu.. nie wrócił.\n- Poznałem Blaise’a mając niecały miesiąc – zaśmiał się ponuro zielonooki, strzelając kostkami palców – Saima przesiadywała razem z moją mamą, zbliżyły się do siebie, ale nie zostały kimś więcej niż koleżankami. Jednak wciąż czekała po prostu na powrót taty, a potem znikała. Raz mama źle się czuła i mama Blaise’a przyszła się mną zająć. Trzymała mnie na rękach, gdy wrócił ojciec. Powiedział jej wtedy, że .. może zginąć. I prosi by się mną zajęła.\n- Nie mała prośba – szepnęła, przechylając na bok głowę i mrużąc powieki – Masz jakieś zdjęcie siebie jako maluszka?\n- Niby skąd? – prychnął, przewracając oczami – Saima obiecała się mną zająć.\n- Jeśli mam być szczera średnio jej to wychodziło – chłodno stwierdziła zielonooka, zaskoczona sama złością jaką odczuła przez to zaniedbanie – Mówiła coś jeszcze?\n- Ojciec był pewien, że jeśli im coś się stanie, to Syriusz lub Remus będą moimi opiekunami, więc nie prosił jej o to – wyjaśnił, marszcząc brwi, gdy Toria usiadła – Prosił ją by w momencie, gdy będzie mi coś groziło.. by mi pomogła.\n- Grozi ci najpotężniejszy czarnoksiężnik, Potter, nie od dziś, nie od wczoraj, a od paru lat – warknęła, pochylając się i gniewnie wykrzywiając – Dlaczego więc nie zainteresowała się tobą wcześniej?\n- Bo tata dał warunek – westchnął, wyciągając rękę i odgarniając jej ciemny kosmyk z twarzy – Miała mi dać znać o sobie , dopiero wtedy gdy ja z Blaisem staniemy się przyjaciółmi. Zabini poinformował ją o naszej relacji w święta, dlatego nas zaprosiła. By zobaczyć mnie po tak wielu latach z bliska..\n- Nie musiała się trzymać reguł – uparła się ślizgonka, sięgając po kieliszek z bursztynowym alkoholem i podając go chłopakowi – Mogła dać ci ochronę.\n- Ale postanowiła wypełnić ostatnią obietnicę złożoną mojemu ojcu na takich warunkach o jakie poprosił – wymamrotał, mocząc wargi w złotej cieczy i oblizując je później językiem – Nie jestem zły, jestem w sumie.. uspokojony.\n- Dlaczego? – spytała dziewczyna, nalewając Ognistej i sobie.\n- Taka jest moja historia, Toria – uśmiechnął się, mrugając szybko by odpędzić widok Jamesa Pottera kiwającego do niego z aprobatą głową – Tak chciał ojciec, nie przeszkadzałaby mu moja przyjaźń z wami. Byłby.. szczęśliwy. Więc czemu ja mam być teraz wściekły, smutny? Już przez to przechodziłem po powrocie Syriusza.\n- Miewasz czasem przebłyski intelektu – parsknęła , śmiejąc, gdy teatralnie zaczął ja spychać z łóżka. Pociągnęła go za sobą, upadając miękko na puszysty dywan. Ciało Harry’ego rozłożyło się na niej, a ciepły oddech połaskotał ją w szyję. Gryfon oparł się na łockiach po jej bokach, nie zsuwając się z niej, a jedynie przyglądając z ciekawością oraz ciepłem.\n- Potrzebowałem tej rozmowy – wyszeptał do jej ucha, przygryzając je jednocześnie – Czego chcesz w zamian?\n- Proste pytanie, Potter – zachichotała, obejmując go nogami w biodrach i przyciągając bliżej – Chcę tylko ciebie.\n- Ja ciebie też – jęknął, łącząc ich usta w mokrym pocałunku. Tym razem namiętność oraz pożądanie nie przeważyło. Tym razem uprawiali miłość, po raz pierwszy nie śpieszyli się. Smakowali siebie nawzajem, uczyli od nowa. Ten jeden raz na podłodze w pokoju życzeń był inny, wyjątkowy. Teraz patrzyli sobie w oczy, czytali z ruchu ust partnera. Ten jeden raz kochali się. Nie zdawali sobie nawet z tego sprawy zbyt zaabsorbowani sobą, jednak to właśnie ta chwila przeważyła na ich późniejszych wyborach. To uczucie w zielonych oczach Harry’ego zapamiętała Greengrass, to ten szczery uśmiech na pięknej twarzy Astorii, zapamiętał Harry. Tym razem stanowili prawdziwą całość. Jedność. Byli chwilą, która miała się zaraz skończyć, a w ich wspomnieniach żyć wiecznie.\n- Kiedyś chcę mieć dzieci.\nHermiona uśmiechnęła się nieśmiało, przyglądając swojemu towarzyszowi, chłopak leżał na brzuchu na dywanie, kończąc właśnie pisać wypracowanie. Jednak teraz opierał brodę na dłoni i patrzył na nią z kpiącym uśmieszkiem. Rękawy czarnej bluzki podwinął, a lewe ramię odznaczało się wytatuowanym wężem.\n- Ja.. nie wiem sam – przyznał szczerze, marszcząc czoło – Nie byłbym dobrym ojcem.\n- Czemu tak myślisz? – uniosła brwi, wpatrując w jego odbicie w lustrze przed którym stanęła – Nathaniel cię uwielbia.\n- Nigdy nie miałem do czynienia z dziećmi – mruknął, bawiąc się trzymanym piórem – Nate, to co innego. Nie spędzam z nim całych dni, a czasem parę godzin.\n- Myślę, że byłbyś świetnym tatą – stwierdziła, wzruszając ramionami, gdy ich spojrzenia zetknęły się w odbiciu – Może ty tego nie widzisz, Draco, ale ja tak.\n- Jak? – prychnął, podnosząc się na klęczki i podchodząc do ukochanej. Stanął za nią, przesuwając powoli spojrzeniem po ich sylwetkach. Uśmiechnął się, gdy zauważył, że jego bluza, którą na siebie założyła kończyła się tuż nad kolanami. Wydawała się teraz taka krucha i delikatna, ale widział hardość jej oczu.\n- To proste, Draco – szepnęła, robiąc mały krok w tył tak by oprzeć się plecami o jego tors. Przyciągnęła do siebie jego ramiona, wtulając w niego. Chłopak wsunął nos w poplątane loki, które sterczały na wszystkie strony. Przesunął dłonią po jej żebrach, wsuwając kciuk w pasek jej spodni. Musnął gładką skórę gryfonki, wzbudzając tym u niej dreszcz. Młody Malfoy napawał się tym momentem, starając zapamiętać najdrobniejszy szczegół. To jak słodko pachniała, to jak jej włosy irytująco łaskotały go po twarzy, to jak ciepła była i jak szeptała jego imię niczym kołysankę.\n- Granger? – westchnął, czekając na odpowiedź.\n- Gdybyś miał mieć dzieci ze mną byłabym pewna, że będą szczęśliwe – wyszeptała, czerwieniąc się i obracając głowę – Znaczy nie mówię, że będziemy mieli dzieci. Albo nie. W końcu nie wiadomo co będzie kiedyś, po prostu.. och, chodzi mi o to, że kobieta, która zostanie matką twoich dzieci będzie miała szczęście.\n- Chciałbym mieć jednak kiedyś dzieci – mruknął po chwili milczenia, uśmiechając szeroko, gdy spojrzała na niego w lustrze – Z Tobą.\n- Nie mów tak, Draco, nie wiemy co będzie w tym „kiedyś” – zauważyła, wzdychając – Nie wiem czy.. dotrwamy do planowania takich rzeczy.\n- Możemy już zacząć planować – zaśmiał się ponuro, obracając w swoją stronę i przyglądając z namysłem jej rumieńcom – Granger..\n- Tak, Draco? – czekoladowe tęczówki błysnęły ciepło, gdy blondyn złączył ich czoła. Czuła chłodne palce sunące po jej ramionach oraz jego oddech na swoich ustach. Przełknęła głośno ślinę, unosząc dłoń i wsuwając ją w jasne kosmyki. Pogładziła jego kark, przysuwając jednocześnie bliżej.\n- Kocham cię – Hermiona zastygła, gdy jego usta wypowiedziały najcichszym szeptem te dwa słowa – Kocham cię, Granger.\nDziewczyna przymknęła powieki, oblizując wargi i szukając w głowie odpowiedzi. Jednak teraz nie mogła się skupić, a w uszach jej szumiało. Wzięła głęboki wdech, czując przyjemny zapach ślizgona. Jej serce waliło tak mocno, że aż przestraszyła się, że zaraz wyskoczy jej z piersi. Nie mogła zebrać myśli ani ułożyć sensownego zdania. Słyszała tylko te dwa słowa. Które dudniły jej w głowie, których rytm wybijało serce. Draco ją kocha. Draco Malfoy ją kocha!\n- Granger? – zamrugała, zerkając w niepewne srebrne oczy. Pierwszy raz widziała blondyna tak odsłoniętego, tak wrażliwego. Drżącymi opuszkami palców pogładziła jego policzek, muskając kciukiem jego wargi. Stanęła na palcach, łącząc ich wargi ze sobą Tym razem to ona dominowała nad ich pocałunkiem, to ona popchnęła go do tyłu sprawiając, że poleciał na łóżko. Nim zdążył się odezwać weszła na materac obok niego, sadowiąc się na jego biodrach i nachylając by znów przywrzeć wargami do jego ust. Poczuła jak chłopak wzdycha zaskoczony jej brakiem granic, a po chwili długie palce złapały w garść loki Prefekt, pociągając za nie. Gryfonka przez sekundę zastanawiała się czy zaraz ich obróci jak to było do tej pory, ale widać tym razem zaakceptował fakt, że to ona jest górą. Uśmiechnęła się do siebie, gdy złapał za kraniec swojej bluzy, którą założyła. Pomogła mu ją z siebie ściągnąć, tak samo jak podkoszulek. Szare spojrzenie błyszczało, gdy znów na siebie spojrzeli.\n- Bliżej – szepnęła chrapliwie, kładąc się na nim i muskając opuchniętymi wargami jego szczękę. Skubnęła lekko zębami jego ucho, przesuwając potem po jego policzku językiem. Nie miała pojęcia skąd u niej ta nagła odwaga oraz niezaspokojona chęć bycia jak najbliżej. Jednak gdy znów ich języki złączyły się w dzikim tańcu, poczuła rozlewające się po jej ciele ciepło. Wczepiła się paznokciami w jego kark, wydobywając z gardła chłopaka cichy pomruk. W odpowiedzi na tą zaczepkę Malfoy ugryzł ją mocniej w dolną wargę, co było dziwnie przyjemnym doznaniem. Palący ból oraz mrowienie sprawiły, że zapomniała o oddychaniu. Hermiona sprawnie zdjęła jego bluzkę, odrzucając za siebie i mrużąc powieki z zadowoleniem. Przesunęła dłonią po bladym torsie młodego czarodzieja, który był naprawdę dobrze wyrzeźbiony. Blondyn popatrzył na nią z dołu wciąż leżąc na plechach, podczas gdy ona siedziała na jego udach.\n- Jesteś piękna – jęknął, wyciągając drżącą rękę i dotykając ramienia dziewczyny. Przesunął nią po całej długości, splatając ze sobą ich małe palce. Brązowe tęczówki żarzyły się w półciemnym pomieszczeniu, gdy Draco usiadł by powrócić do pocałunku. Hermiona zaplotła nogi za jego plecami, drapiąc go po nich paznokciami. Blondyn uśmiechnął się wciąż starając się zdominować w tańcu ich języków. Zjechał po chwili wargami na jej szyję, a zaskoczona przyjemnością jaką to dało Hermiona odchyliła się do tyłu. Przymrużyła powieki, pozwalając sobie na głośne westchnienie, gdy chłodne opuszki musnęły zapięcie jej biustonosza. W tym momencie każde rady jej mamy by czekała na tego jedynego prysnęły. W tej sekundzie była gotowa mu się oddać, całkowicie przypieczętować rosnące w niej uczucie do niego. W tej krótkiej chwili miała ochotę skinąć głową i poznać smak tej nowej miłości.\n- Nie – jęknęła, gdy drzwi otworzyły się z hukiem. Zaskoczona sturlała się z łóżka, upadając na ziemię, a tuż przy niej w pół pochylonej pozie znalazł się Draco z różdżką skierowaną w stronę wejścia. Była zaskoczona oraz zaciekawiona tą szybką reakcją ukochanego, ale w minutę otrzeźwiała i złapała jego nadgarstek by opuścił rękę. Była w szoku, że tak szybko z delikatnego chłopca o pożądliwym wzroku zmienił się w chłodnego oraz opanowanego mężczyznę. Srebrne tęczówki dopiero co promieniujące uczuciem zastygły we wściekłym błysku. Sama miała ochotę wypróbować nowo poznane zaklęcia, a szczególnie tych parę mocno turbujących.\n- Ja.. – spojrzała na bladą twarz osoby, która wtargnęła do ich pokoju, czując jak zaczyna się rumienić z zażenowania – Przepraszam, ja..\nMoment później drzwi znów trzasnęły, gdy spłoszony gość uciekł. Ciepło oraz nienasycona potrzeba bycia z Draco zbladła, gdy w końcu przetrawiła ostatnie parę minut. Wciąż siedziała na podłodze w samych spodniach oraz staniku, z rozczochranymi włosami, opuchniętymi ustami oraz mocnymi rumieńcami. Malfoy niczym przyczajony wąż stał tuż za nią, mocno ściskając różdżkę, a jego oczy ponownie z lodowato przenikliwych stały się szczere oraz zatroskane. Hermiona nie powstrzymała lekkiego uśmiechu, przesuwając po nim spojrzeniem. Jasne kosmyki sterczały jak nigdy na wszystkie strony, układając w niechlujnej fryzurze i opadając mu na czoło. Umięśniony tors był zadraśnięty w paru miejscach, a spodnie luźno opadały mu na biodrach o dziwo z rozpiętym paskiem. Gryfonka zarumieniła się zdając sobie sprawę, że to jej palce z takim zaangażowaniem bawiły się jego zapięciem. Uniosła głowę wyłapując jego kpiąco śmiejące się oczy, gdy wyciągnął rękę by pomóc jej wstać.\n- Domyślam się, że to koniec? – wychrypiał, zakładając kasztanowy lok za ucho nastolatki, gdy ta przygryzła wargę – W tej chwili mam ochotę wyrwać ci różdżkę i nigdzie nie puszczać.\n- A ja chciałabym być rzucił na mnie Oblivate by zapomnieć o tym żenującym zdarzeniu – jęknęła, opierając czoło na jego rozgrzanym ramieniu i uśmiechając delikatnie – Albo nie. Jeszcze rzuciłbyś je tak nie umiejętnie, że wykasowałbyś mi ostatnie minuty.\n- Nigdy nie rzucę na ciebie takiej klątwy – parskną, unosząc palcem jej brodę i muskając łagodnie swoimi nabrzmiałymi wargami maloniwe usta Prefekt – Nie chcę byś mnie zapomniała.\n- I nigdy cię nie zapomnę – obiecała żarliwie, wzdychając i odsuwając. Złapała leżącą niedaleko bluzkę, szybko ją na siebie naciągając. Stanęła na chwilę przed lustrem, przyglądając z zaskoczeniem szopie na głowie oraz czerwonym policzkom. Cóż, tego już nie ukryje. W odbiciu zauważyła, że Draco opadł na łóżko z zapiętym już paskiem i patrzy na nią z błyskami radości w oczach.\n- Zostaniesz tu? – spytała, łapiąc bluzę ślizgona i ponownie ją wkładając. Przesunęła palcami po lokach, chcąc je jakoś ujarzmić.\n- Skończę wypracowanie – machnął ręką na leżące na podłodze książki, a po chwili zmrużył powieki – Ale tak, nigdzie się nie ruszam.\n- Plus dziesięć punktów dla Slytherinu, panie Malfoy, za świetną odpowiedź – stwierdziła, stając w drzwiach – Nie wychodź. Albo odejmę piętnaście.\n- Gdzieżbym śmiał przy takiej groźbie – parsknął, unosząc brew, gdy znowu się szeroko uśmiechnęła – Granger, różdżka.\n- Zapomniałam – przewróciła oczami, podchodząc do posłania i łapiąc z etażerki swoją własność. Zerknęła na ślizgona, który obserwował ją nieustannie. Zrobiła krok w jego stronę, całując mocno w kącik ust. Minutę później była już w salonie, wychodząc na zimne korytarze Hogwartu. Rozejrzała się z namysłem, zastanawiając gdzie mógł uciec niespodziewany gość.\n- Dlaczego akurat w tym momencie? – spytała samą siebie, ruszając w kierunku Wieży Gryffindora – I czemu akurat ty, Ginny, a nie taka Pansy czy Toria?\nNie była pewna kogo bardziej nienawidziła w tej chwili. Siebie, Hermiony czy tych cholernych ślizgonów! Przyspieszyła kroku, czując jak złość oraz poczucie zdrady wzrasta. Wiedziała, że to nie ma sensu, ta jej nagła wściekłość. Czarny Pan ją opętał drugi raz, zmusił do robienia rzeczy, których nie chciała robić! Zraniła przy tym nie tylko swoją rodzinę, ale w szczególności przyjaciół. Najbardziej Hermionę. To ona mówiła te wszystkie straszne słowa, to ona patrzyła wtedy w te łagodne oczy i je mówiła! Teraz niemalże biegła po pustym korytarzu, a jej kroki przerywały panującą ciszę.\n- Cholerny Malfoy – burknęła, zatrzymując się gwałtownie i opierając na parapecie – Cholerny Nott, cholerna Greengrass, cholerna Parkinson! I wszyscy inni.\nWyklęła pod nosem każdego ślizgona, który śmiał zabrać jej przyjaciółkę. Po chwili oparła czoło o chłodne szkło, uspakajając oddech. Zamknęła powieki, skupiając się na każdym wdechu oraz wydechu. Powoli złe uczucia z niej spływały i znów mogła logicznie myśleć. To nie była niczyja wina, że jej przyjaciółka znalazła nowych znajomych. Powinna być im wdzięczna, że opiekowali się nią podczas jej.. niesubordynacji. I naprawdę cieszyła się radością Hermiony, przynajmniej starała. Z trudem, ale jakoś zrozumiała, że relacje gryfonki z ślizgonami zmieniły się diametralnie. Szczególnie istotnymi osobami stali się Teodor oraz Malfoy. Tych dwóch zajęło ważne miejsce w życiu dziewczyny, oczywiście, reszta paczki też stanowiła nowych członków rodziny, ale tych dwóch.. było innych. Teodor Nott z racji ich więzi. Ginny musiała przyznać, że była to dla niej wciąż zagadka, ale sam w sobie Prefekt jej w niczym nie przeszkadzał. Czuła się nawet bezpiecznie, gdy siedział z nimi w pokoju. Młody czarodziej był raczej cichy oraz spokojny, ale również kulturalny. Mało mówił, gdy uczyła się z Hermioną, ale jak już się odezwał to konkretnie. Przynajmniej do niej, bo wiedziała, że dla innych bywał złośliwy oraz chamski. Pewnie wpływ na jego stosunek do niej miała Miona, a może i ta cała więź. Przestała się jednak martwić o przyjaciółkę, gdy zauważyła jeden jedyny raz w ciemnych oczach ślizgona ciepło, troskę oraz miłość. Wyjątkowo Nott nie zdążył ukryć uczuć w spojrzeniu, gdy wtargnęła do sypialni ciemnowłosej. Co innego sytuacja miała się z drugim Wężem. Draco Malfoy. Cholerny arogant zawrócił w głowie Herm! Nigdy by w to nie uwierzyła, ba! Rok temu pobiegłaby do panny Granger i opowiedziała jakie głupoty usłyszała! A teraz, po powrocie dowiaduje się, że dziewczyna oraz ten głupek są tak jakby razem. Tak jakby, jasne. Parę razy już się zdarzyło, że przyłapała ich na trzymaniu się za ręce, a nawet skradzionym pocałunkom. Okazywali sobie uczucia jedynie u Prefektów, a na co dzień w szkole udawali wciąż wrogów. Wciąż z trudem to trawiła, a para wyglądała na tak zauroczoną sobą. Tak mówił Harry, bo ona nie widziała niczego innego w szarych oczach Malfoya poza kpiną. Ale Wybraniec zapewniał ją, że ślizgon nie widzi świata poza ich przyjaciółką. Że oddałby życie za nią. Nie wierzyła temu ani trochę. Szanowny arystokrata miałby stanąć między Avadą, a jak zwykł mówić „zwykłą szlamą”? Prędzej Harry oświadczy się jej matce niż zaufa ślizgonowi.\n- Weasley? – ruda czarownica obróciła się, zaskoczona czyjąś obecnością -Wszystko w porządku?\nSiostra Rona zamarła, przyglądając niechcianemu towarzyszowi. Brązowe oczy patrzyły na nią uważnie, a wąskie usta zaciśnięte były w surową kreskę. Ciemne pukle były ułożone w niefrasobliwej fryzurze, a końcówki włosów przy karku lekko zwijały się w loczki. Przesunęła wzrokiem po wymiętych bojówkach oraz niebieskiej bluzce, która ładnie podkreślała jego karmelową skórę.\n- Tak – chrząknęła, strzelając kostkami palców nerwowo – Ja.. po prostu.. patrzyłam na błonia.\n- Masz problem ze wzrokiem, że musisz być aż tak blisko szyby? – prychnął, opierając się plecami o przeciwległą ścianę korytarza i uśmiechając kpiąco – Co się stało?\n- Jesteś upierdliwy i zbyt ciekawski – warknęła, marszcząc brwi, gdy jedynie przytaknął. Zgrzytnęła zębami, obracając plecami do ślizgona. Czuła na sobie jego intensywne spojrzenie, gdy wciąż uporczywie wpatrywała się na zaśnieżone tereny Hogwartu. To było dziwnie niepokojące wiedzieć, że za nią jest jeden z wychowanków Domu Salazara, ale też była pewna, że nic jej nie zrobi. Hermiona znaczyła coś dla nowych przyjaciół, Ginny to widziała. To nie były tylko puste słowa, co miała okazję zauważyć. Kiedy ostatnio siedziała w salonie Prefektów, a ślizgoni przyszli spędzić z Naczelnymi wieczór wyłapała owe drobnostki, które ukazały jak dobrze znają jej przyjaciółkę. Małe szczegóły, które w końcu pozwoliły jej uwierzyć, że ta relacja między Wężami, a Granger jest.. prawdziwa. Samo to, że Pansy podała Hermionie wiśniowego żelka, samej jedząc zielonego, świadczyło, że wie jakie smaki gryfonka lubi. Albo fakt, że Astoria zrobiła ulubioną kawę Prefekt Naczelnej bez pytania o ilość mleczka, cukru. Marcus natomiast, gdy wcześniej się przygotowywał do ostatnich testów z Hermioną, wciąż pociągał ją za włosy drocząc się tym samym ze swoją korepetytorką. Panna Weasley pamiętała, że gdy starsza nastolatka pisała wypracowanie, a Harry bądź Ron złapali jeden z jej loków, to chwilę później obrywali książką po głowie. Jednakże Hermiona tym razem przewróciła oczami, mrucząc pod nosem, że jak nie przestanie to zada mu więcej zadań. Millicenta ostatnio natomiast leżała na łóżku wychowanki Minerwy i przeglądała magazyny ślubne, a JEJ Hermiona aktywnie brała udział w fantazjach blondynki o weselu. Chichotały non stop oraz wskazywały różne zdjęcia, co było tak dziwne.. a jednocześnie ukazywało, jak blisko są ze sobą.\n- Nie przeszkadza ci, że twój przyjaciel zadaje się z.. mugolaczką? – spytała nagle, siadając na podłodze i spoglądając na wciąż spokojnie stojącego chłopaka. Blaise Zabini również był bardzo związany z Mioną. Ostatnio siedział przy niej oraz nadawał na znany mu tylko temat, a Hermiona machała ręką w poszukiwaniu czegoś, wciąż skupiona na pracy domowej z eliksirów. Ginevra miała jej właśnie podać drugie pióro, ale ku jej zaskoczeniu to Zabini sięgnął po zapisaną kartkę i podał brązowowłosej na co ta uśmiechnęła się z wdzięcznością. Zabolało ją, że to mulat wiedział czego szuka jego rozmówczyni, a nie ona. Nigdy nie miała problemów z odgadywaniem jej ruchów, a teraz z przykrością zauważyła, że ślizgoni są w tym lepsi.\n- Byłbym hipokrytą, gdyby miało mi to przeszkadzać – parsknął, unosząc brew, gdy popatrzyła na niego z ciekawością – Jestem w związku z mugolką, Weasley. Aryą.\n- Arya – szepnęła rudowłosa gryfonka, przytakując – Herm coś wspominała. I zupełnie popierasz .. ich relacje?\n- Nie, szczerze mówiąc, to nie – zaśmiał się, błyskając w ciemności białymi zębami – Nie podoba mi się to, że zamiast wieczorem napić się ze mną Ognistej, to ten wariat leci do Hermiony. A ona zamiast słuchać mnie i patrzeć na mnie maślanym wzrokiem, woli przypatrywać się temu kretynowi.\n- Pytałam poważnie – westchnęła, opierając brodę na kolanach – Nie masz żadnych zastrzeżeń? To twój przyjaciel..\n- Mój najlepszy przyjaciel i moja najukochańsza przyjaciółka – poprawił ją od razu, zsuwając się po ścianie by też usiąść na ziemi naprzeciwko niej – Draco ją kocha, Weasley. Uszczęśliwia. A ona sprawia, że jego życie nabrało w końcu jakiegoś sensu. Więc nie, nie mam żadnych zastrzeżeń.\nGinny skinęła powoli głową, zapamiętując te słowa. Wzrok znów przesunął się na ciemnowłosego, który na nią patrzył. Poczuła nagle, że się rumieni, gdy dotarło do niej co robi. Siedzi na korytarzu wieczorem i rozmawia z okropnym wężem. Chociaż może Zabini nie był taki zły. Na pewno był w pewien sposób pociągający, co również z zaskoczeniem zauważyła. Oczywiście według niej wciąż daleko mu było do Harry’ego, ale nie dało się zignorować lekko skośnych, migdałowych oczu, pełnych ust oraz łagodnie zarysowanej szczęki. Nikt już na nią nie patrzył w ten sposób od paru miesięcy. Tak normalnie, jak na każdą zwyczajną osobę.\n- Skąd ten dylemat? – zapytał, prostując nogi i wygodniej sadowiąc – Na temat Miony i Draco?\n- Zastałam ich w.. niecodziennej sytuacji – przyznała, czerwieniejąc, gdy uniósł brwi – Byli.. zajęci sobą w sypialni H.\n- Ach, no tak – parsknął śmiechem, przewracając oczami, co zapewne podłapał od gryfonki. Arystokraci rzadko kiedy pozwalali sobie na takie zachowania, a Hermiona dość często wywracała oczami.\n- Wiedziałam, że są razem, ale.. – wzruszyła ramionami, nie potrafiąc znaleźć odpowiednich słów – Chyba nie rozumiałam do końca jak blisko, tak naprawdę.\n- Ale byli całkiem nago? – spytał, a widząc jej minę zaczął się głośno śmiać – Wybacz, Weasley, ale ja jedynie przyłapałem ich, gdy Dracon był bez bluzki. Jeszcze nie widziałem by Hermiona miała na sobie mniej niż spodnie oraz koszulkę.\n- Zabini, jesteś totalnie dziwny – stwierdziła cicho, uśmiechając, gdy rozłożył jedynie ramiona nie zaprzeczając – Nie, nie było nago. Ale niewiele już im brakowało.\n- Draco jej nie skrzywdzi – powtórzył, widząc, że się wzdrygnęła – Nie jesteśmy tacy źli, Weasley.\n- A my tacy dobrzy – szepnęła, biorąc głęboki wdech. Błyszczące oczy Blaise znów złapały jej spojrzenie, a ona z trudem wypuściła powietrze. Mulat podniósł się i kucnął tuż przed nią, na tyle blisko by jego i jej kolana się zetknęły. Widziała teraz nawet jaśniejsze plamki w jego tęczówkach oraz cienką bliznę przecinającą kącik jego ust. Naprawdę ładnie wykrojonych oraz kuszących ust, co zauważyła ze wstydem.\n- Jesteś jedną z najodważniejszych osób jakie znam – powiedział powoli, pochylając jeszcze bliżej – Nie tylko na drugim roku okazałaś się silniejsza niż Czarny Pan, ale i teraz. Bo jesteś ponad nim, Weasley, skoro znalazłaś po tym wszystkim siłę by wrócić tutaj. By zwalczyć go oraz wyrzucić z umysłu. I wróciłaś tutaj dla przyjaciół, do domu.\n- Ja po prostu..\n- Jesteś kim lepszym oraz silniejszym niż myślisz – przerwał jej, uśmiechając pierwszy raz bez kpiny oraz pogardy – Musisz jedynie uwierzyć w siebie, Ginny.\nChwilę później ślizgon wyprostował się, rzucając ostatni raz na nią ciekawskim spojrzeniem oraz odchodząc. Stukot jego butów na korytarzu w końcu zniknął, a ona została sama. Zamrugała powiekami, przepędzając niechciane łzy, które się pojawiły znienacka. Co innego słyszeć takie słowa od przyjaciół oraz rodziny, a co innego od zupełnie obcej osoby. Słone krople zaczęły spływać po jej policzkach, uwalniając w końcu ten palący ból z klatki piersiowej. Szlochała samotnie, chowając twarz w dłoniach oraz wyrzucając z siebie wszystko, co mogła. Po raz pierwszy od wielu miesięcy poczuła jak gdyby jakaś jej cząstka wróciła, a ona na powrót stała się córką swoich rodziców, siostrą swoich braci. Całkowitą Ginny Weasley. I to przez szczere słowa tego ślizgona, który swoją pasją w głosie oraz otwartością zapewnił ją, że nie jest wcale potworem. Ruda nastolatka łkała spokojniej, a po chwili na jej twarzy pojawił się uśmiech.\n- Głupi Zabini – westchnęła, kręcąc głową i wybuchając histerycznym chichotem. Łzy oraz śmiech oczyściły jej duszę.\n- Tylko na to cię stać?\nDziewczyna obróciła się z prędkością kobry, unosząc różdżkę i szepcząc kolejne zaklęcie. Zaśmiała się pod nosem, gdy kolejne formułki same przyszły jej do głowy. Machała pewnie różdżką, wymawiając niemalże z czułością łacińskie ingrediencje. Nie dała czasu przeciwnikowi na atak, zmuszając do obrony. Czuła jak ciemność powoli się z nią utożsamia, czuła jak magia muska ją oraz drażni się, zachęcając do zabawy. Uwielbiała aurę Czarnej Magii, uwielbiała tą siłę. Tak kuszącą oraz zapewniającą potęgę, ale równie bardzo chwiejną i brutalną. Wystarczył jeden błąd, jedno zatracenie w niej, a powrót był niemożliwy. Długo uczyła się ją smakować tak by nie uzależnić się od tej władzy jaką dawała, wytrwale ćwiczyła siłę woli nie pozwalając sobie na przekroczenie granicy. Uśmiechnęła się, gdy chłopak w końcu zaczął się bronić. Lubiła wyzwania od małego, lubiła poznawać nowe style przeciwników. A ten był naprawdę zjawiskowo intrygujący, nigdy nie wiedziała czego się spodziewać.\n- Wydajesz się zmęczony – stwierdziła z kpiącą czułością, unikając fatalnie rzuconego uroku. Nawet nie wiedziała, że przypomina teraz legendarną Morganę. Czarne jak krucze skrzydła włosy unosiły się, gdyż magia buchała od niej falami. Blada twarz kontrastowała się z otaczającym ją mrokiem, a krwiste wargi wyginały w drapieżnym uśmiechu. Brązowe oczy błyszczały nienaturalnie, gdy bawiła się z płynącą wokół niej energią.\n- A ty nie skupiona – odpowiedział ciemnooki czarodziej, uskakując w bok i przyglądając z ciekawością, jak jego zaklęcia powala ją na ziemię. Dziewczyna jęknęła czując siłę czaru, którym oberwała. Zamrugała oczami, pozbywając się mroczek oraz powoli unosząc do pozycji pół siedzącej. Zerknęła spod byka na Teodora, który uśmiechnął się do niej z kpiną.\n- To było bardzo, ale to bardzo wredne zagranie – zaśmiała się, łapiąc wyciągniętą rękę ślizgona i podnosząc. Poczuła, że ciemnowłosy zmierzył ją wzrokiem, sprawdzając czy na pewno jest cała. Nie mogła powstrzymać szczerego uśmiechu, gdy znów napotkał jej oczy.\n- Ktoś musi ci ucierać nosa – wzruszył ramionami, krzywiąc na widok rozcięcia na swojej bluzce, czyli pamiątce po zaklęciu tnącym w jej wykonaniu. Pansy zagryzła wargę, rozglądając wokół. Machnęła ręką do Draco, który czujnie na nią patrzył i zapewne widział widowiskowy upadek ślizgonki. Blondyn był czasem nadopiekuńczy, ale to samo tyczyło się i Blaise’a, który rozmawiał z Hermioną. Z tego co słyszała gryfonka rozpaczała, bo nie mogła nigdzie znaleźć swojej rudej przyjaciółki, która zastała ją oraz Malfoya w.. zabawnej sytuacji. Zabini natomiast spotkał młodą Weasley oraz z nią rozmawiał, co wprawiło wszystkich w niemałe zaskoczenie.\n- Jak twoje i Miony ćwiczenia? – spytała Notta, który wyleczył ostatnie skaleczenia. Teodor mruknął coś pod nosem, uśmiechając na widok zaciętej walki pomiędzy Astorią, a Marcusem. Pansy zrozumiała, że to koniec ich sojuszu oraz chęci ślizgona do spędzania z nią czasu. Bez żalu przeszła się dalej, kierując w bardziej ciekawe miejsce. Oczywiście, to właśnie pojedynki z Teo przynosiły jej ukojenie. Przy nim mogła się wykazać, skupić całkowicie na walce oraz wykrzyczeć z siebie niemiłe uczucia. Tak jak zapowiadał ciemnowłosy było jej lepiej po każdym sparringu. Znowu czuła się .. wolna oraz normalna. Koszmary z biednym mugolem przestały ją gnębić, chociaż wciąż czasem się pojawiały. Jednak przestała widzieć siebie jako coś złego, a znów zaczęła dostrzegać dawną Pansy. Po części dzięki temu rozumiała rudą Ginny, to jak trudno dojść do siebie po różnych zdarzeniach. Jednakże ostatnio.. ostatnio we śnie spotkała Chrisa, jej kochanego brata, który wydawał się być równie spokojny, co ona ostatnio.\n- I just wanna live while I'm alive? – zanuciła pod nosem, siadając pod ścianą i sięgając po butelkę z wodą.\n- Bon Jovi – zauważyła Hermiona, która dosiadła się oraz również złapała picie.\n- Chris uwielbiał ich oraz wciąż cytował mi piosenki – wyjaśniła, podnosząc głowę, gdy rozległ się głośny huk.\nOd razu skierowała wzrok na walczących, którzy już zgromadzili wokół siebie grono widzów. Blaise usiadł przy niej, dotykając opuszkiem palca zadrapanie na jej nadgarstku, które pominął Nott w leczeniu. Splotła dłoń z mulatem, skupiając się znów na reszcie. Na samym środku Pokoju Życzeń stał Harry, mierzący różdżką w aurora. Erik ze skupieniem wpatrywał się w swojego ucznia, który rozpoczął atak. Zaklęcia śmigały i gdyby nie wcześniej założona tarcza zapewne większość uroków poleciałaby w ich stronę. Zielonooki był naprawdę frustrująco intrygującym czarodziejem, a Pansy lubiła na niego patrzeć. Szczególnie w takich chwilach jak ta, gdy gryfon pozwalał sobie na ujawnienie ciemniejszej strony swojej osobowości. Czuła przyjemny dreszcz od bijącej od niego potęgi oraz siły, która była mieszanką Jasnej jak i Mrocznej magii. Zielone oczy szukającego Gryffindoru płonęły, pociemniały oraz wydawały się być jeszcze bardziej hipnotyzujące. Włosy sterczały na wszystkie strony, ruchy stały się płynne, gdy unosił dłoń z trzymaną różdżką. Różowe usta Pottera wyginały się w drapieżnym uśmiechy, kiedy odskakiwał na bok. Wydawało się, że magia z niego wypływała albo nawet, że on sam jest magią. Promieniował nią, kusił i nęcił. Niemalże zapraszał by się zbliżyć, a wtedy jak kobra przyciągał i pogrążał.\n- Jest piękny – westchnęła Milka, opierając się plecami o nogi narzeczonego – W tym momencie sama Bellatrix przeszłaby na jego stronę.\n- Zbyt pewnie się czuje – mruknął pod nosem Draco, zajmując miejsce przy Hermionie, która przysunęła się do niego. Blondyn zerknął na nią, uśmiechając kącikiem ust i zakładając pukiel włosów za ucho. Ponownie przesunął srebrne spojrzenie na przeciwnika nastolatka. Erik Hutz założył luźne czarne spodnie od dresów oraz granatową bluzę, której rękaw był porwany. Jego zazwyczaj poważna twarz wydawała się tym razem bardziej rozbawiona sytuacją, a postura bardziej rozluźniona. Auror widocznie bawił się ze swoim podopiecznym podpuszczając go. Pansy, która poznała niedawno historię tego mężczyzny uważała, że jest jedną z bardziej ciekawych osób jakie zna. Mężczyzna, który dołączył do popleczników Czarnego Pana dla swojego mentora – Albusa Dumbledore’a – a potem zatracił się w pasji do Mrocznej Magii. Dopiero jego piękna żona wydobyła z niego dobro. Czyż to nie była niesamowita fabuła na jakąś opowieść?\n- To intrygujące z jaką łatwością mu to przychodzi – szepnął Zabini, unosząc brwi, gdy Wybraniec rzucił niewerbalny czar. Zaklęcie odbiło się jednak od tarczy starszego aurora, który zmrużył powieki. Ponownie uroki rozbłysły jak fajerwerki, gdy dwaj czarodzieje rozpoczęli niemalże obsesyjnie walkę. Harry mamrotał formułki, każdą kolejną coraz mocniejszym głosem. Erik natomiast wykorzystywał swoje doświadczenie i zmuszał chłopca do jednoczesnej obrony, jak i podjudzał jego chęć działania do bezmyślnego ataku.\n- Nic mu nie będzie, H. – Marcus przerwał ciszę, która zapadła, gdy gryfon poleciał do tyłu uderzając mocno plecami o ścianę. Zielone tęczówki zaszły mgłą, a z pół otwartych warg uciekło krótkie westchnienie. Prefekt Naczelna podniosła się szybko, a jedynie refleks Dracona, który złapał ją za nadgarstek powstrzymał kujonkę przed rzuceniem się w stronę przyjaciela. Dziewczyna jęknęła z bezsilności, pozwalając jasnowłosemu czarodziejowi przyciągnąć się na kolana. Wczepiła się palcami w ramię ukochanego, który z uwagą obserwował Hutza. Pansy pogładziła łagodnie napięte plecy brązowookiej, rozumiejąc dobrze jej instynkt. Bardziej zaciekawiła ją reakcja drugiej przyjaciółki, która wzdrygnęła się. Nie miała na myśli wrażliwej na takie widoki Milli, która już z zaszklonymi oczami patrzyła na tą scenę, a na opanowaną Torię. Ślizgonka zgrzytnęła zębami, marszcząc brwi i nie odrywając zielonego spojrzenia od gryfona. Znała ją na tyle dobrze by widzieć złość oraz żal na jej twarzy. Blade policzki zarumieniły się delikatnie, a długie palce muskały niespokojnie leżącą obok różdżkę. Parkinson powstrzymała się przed złośliwym uśmiechem, gdy Astoria zerknęła na nią zapewne wyczuwając, że jest obserwowana.\n- Kretyńska brawura gryfonów – parsknęła Greengrass, jak gdyby wyjaśniając tym swoje nagłe zaangażowanie.\n- Zaiste, kretyńska – przytaknęła Pans, unosząc brwi, gdy uwaga reszty znów skupiła się na arenie. Potter podniósł się powoli na nogi, ocierając ramieniem czoło mokre od potu. Jego ręce trzęsły się, gdy odpychał się od ściany by stanąć prosto. Jednak po paru minutach wydawał się znów być sobą, a kąciki ust uniosły się lekko. Hutz skinął aprobująco głową, gdy gryfon machnął ręką, że jest gotów.\n- Pamiętaj by nie skupiać się na chwili – poradził auror, sprawdzając stabilność magicznej ściany, która chroniła widzów przed oberwaniem zaklęciem – Skup się na przeciwniku, przyglądaj się jego ruchom. Staraj się myśleć jak on i wyprzedzać go o krok.\n- Jestem gotów – potwierdził Wybraniec, odbijając szybko zaklęcie. Hutz parsknął śmiechem, gdy urok podduszający minął go jedynie o parę milimetrów. Ku zdumieniu ślizgonów już na trzecich zajęciach okazało się, że mężczyzna nie będzie się z nimi patyczkował oraz za każdym razem używał wymyślnych zaklęć czarnomagicznych. Kiedy wybierał pod koniec zajęć dwójkę uczniów, z którymi walczył, to było dla nich wyróżnienie. Oczywiście to Harry’emu poświęcał najwięcej czasu i oni to rozumieli. Również pilnował by Hermiona z Teodorem pracowali nad sobą. Na każde spotkanie miał dla innych inne zadanie, które mimo, że wydawało się proste okazywało się bardzo trudne. Granger była jak małe dziecko, a jej aura hulała w najlepsze. Teo natomiast miał problem ze znalezieniem równowagi. Zbyt często używał dużej dawki magii, chociaż była potrzebna jej niewielka dawka. Pansy z chęcią oglądała tą dwójkę, gdy łapali się za ręce i jedynie pstryknięciem palców zapalali mnóstwo świeczek. Albo gdy zwyczajne zaklęcie odpychające niemalże złamało Gloomy’emu kręgosłup.\n- Nie spiesz się – mruknęła cicho, gdy Harry rozpoczął kontruderzenie. Erik pozwolił sobie na cichy śmiech, gdy jego młody przyjaciel niczym tornado przemknął w jego stronę. Uroki rozbłysły, kiedy się zderzyły, a głośny huk rozległ się na sali. Auror wydawał się zatracić w magicznym pojedynku równie bardzo co młody gryfon. Wypowiadali coraz brutalniejsze formułki, kolorowe strumienie magii wibrowały, a jedynie ciszę przerywały głośne oddechy walczących. Wybraniec posłał falę gorąca na swojego nauczyciela, który ugasił ją machnięciem różdżki. Równie sprawnie odbił klątwę rozdzierającą, a samemu rzucił zaklęcie. Potter uchronił się, ale chwilę później jego oczy zrobiły się wielkie, a kolana ugięły. Chłopak upadł na ziemię, wypuszczając różdżkę z dłoni.\n- Harry – krzyknęła przerażona Hermiona, zrywając na równe nogi i pędząc do trzęsącego się nastolatka. W niecała minutę przebyła dzielącą ich odległość, ostrożnie dotykając napiętych pleców ciemnowłosego – Merlinie, Harry?\n- W porządku – wychrypiał gryfon, unosząc głowę i ukazując trupio bladą twarz. Zielone oczy błyszczały jednak podekscytowaniem oraz dziwną satysfakcją, która przestraszyła Prefekt Naczelną. Pansy wraz z resztą stanęła obok, starając się zrozumieć co przed chwilą się wydarzyło. Ją też zaniepokoiła ta niebezpieczna radość Złotego Chłopca, który właśnie się uśmiechnął krzywo do spokojnego mentora.\n- Weź głęboki wdech, przytrzymaj w płucach i powoli wypuść – poradził mu Erik, unosząc ku góry jedną brew – To była dobra walka, Potter.\n- To ostatnie.. co to było? – Teodor wpatrywał się w aurora z fascynacją oraz nieukrytym szacunkiem – Wyglądało jak.. nie wiem.\n- Teodor Nott czegoś nie wie – prychnęła pod nosem Pansy, zaplatając ramiona na piersiach.\n- Rzuciłem zaklęcie odurzające, a niewerbalnie oszałamiacz plus lekki urok podduszający – wyjaśnił mężczyzna, dotykając palcem rany na przedramieniu – Każde z tych zaklęć tak naprawdę wymaga albo jednej mocnej tarczy, albo trzech różnych z różnego zakresu. Potter jak mogliście zauważyć w pewnej chwili postawił na dość ogólnikową, luźną ochronę, a mocniejsze uroki odrzucał oddzielnie. Teraz również chciał odbić jeden czar, ale nie pomyślał, że mogą to być trzy z różnej dziedziny. Dlatego przebiły jego powłokę ochronną i uderzyły.\n- Ślizgońskie zagranie – stwierdził Blaise, pomagając koledze podnieść się na nogi. Hermiona wciąż wpatrywała się w zielonookiego z troską, a jej usta drżały.\n- To prawda, ale wasi przeciwnicy mogą być również bardzo mądrymi osobami – zauważył chłodno Erik, sięgając po butelkę z wodą i wypijając połowę na raz – Walczący dzielą się na różne typy. Albo tych co skupiają się na ataku czy obronie, albo przyczajonych, albo polegających na własnej sile. Nie wiecie nigdy przed kim staniecie.\n- Jeszcze raz – wycharczał Harry, przeczesując ręką splątane oraz wilgotne włosy – Ostatnia walka.\n- Nie – twardo odpowiedział auror, a widząc złość chłopca, westchnął cicho i złapał go pod brodę by młody spojrzał w jego oczy – Nie chcesz chyba paść z wyczerpania, prawda? Dzisiaj naprawdę spisałeś się świetnie, ale nie przesadzaj ze swoją wytrzymałością.\n- Na wojnie nikt nie będzie dbał o to czy jestem zmęczony – syknął zirytowany czarodziej, prostując sztywno.\n- Ciesz się w takim razie, że jeszcze na niej nie jesteś – warknął starszy mężczyzna, mrużąc powieki z zirytowania – Po prostu na dziś wystarczy, Harry. Okej?\n- Okej – westchnął gryfon, a jego złość oraz upór zniknęły. Przyjrzał się Erikowi, który uniósł kąciki ust i zaczął mruczeć formułki lecznicze by zagoić jego najmniejsze zadrapania.\nPansy uśmiechnęła się lekko widząc troskę ich nauczyciela, gdy ten rozmawiał z Harrym. Przysunęła się bliżej Hermiony, która wciąż sztywno stała z boku. Złapała lodowatą dłoń przyjaciółki w geście pokrzepienia, gdy ta dużymi oczami wpatrywała się w podłogę. Wiedziała, że Czarna Magia ją przeraża. Widziała jak spięta była, gdy Potter walczył z kimkolwiek. Znała ją już na tyle by zrozumieć, że to nie brak zaufania do kontrolowania swojej mrocznej strony gryona ją tak bolał, a sama wizja, że chłopak zostanie zraniony. Prefekt westchnęła cicho, pozwalając się objąć. Pansy wetknęła nos w poplątane loki, wdychając truskawkowy zapach czarownicy.\n- Będzie dobrze – wyszeptała pewnym głosem, odsuwając do tyłu i muskając wargami policzek gryfonki – Jest silny, H., a mamy jeszcze trochę czasu.\n- Będzie dobrze – powtórzyła brązowooka, potrząsając głową – Nie boję się tylko o niego. Ale o was wszystkich. Nie mogę was stracić, Pans.\n- Nigdy nas nie stracisz, jasne? – ślizgonka wbiła mocniej palce w ramiona kujonki, chcąc skupić na sobie całkowicie jej uwagę – Cokolwiek i kiedykolwiek się wydarzy, Hermiono. Będziemy razem, bo jesteśmy rodziną.\nPansy naprawdę wierzyła w te słowa. Kiedy to powiedziała zrozumiała, że to jest prawda. Nie miała nikogo więcej oprócz tej grupki młodych ludzi stłoczonych w Pokoju Życzeń. Jej matka oraz ojciec.. łączyła ich jedynie krew oraz korzenie. Jednakże tych przyjaciół kochała bardziej niż własnych kuzynów. W każdym z nich odnalazła spokojnie cząstkę swojego brata, a Chris byłby szczęśliwy widząc jakich ma cudownych czarodziei wokół siebie. Spojrzała w brązowe oczy Hermiony, która uśmiechnęła się do niej szczerze.\n- Jesteśmy rodziną – przytaknęła gryfonka, a to była najlepsza odpowiedź jaką mogła dać według Pansy. Bo to była po prostu prawda.\nZnowu ten pokój i znowu jego właścicielka. Młody chłopak wszedł bez pukania do przyjemnej sypialni, nawet się nie wahając. Co mogłoby się wydawać przerażające dobrze wiedział, że dziewczyna jest sama. Rozejrzał się mimowolnie po komnacie, znając każdy najdrobniejszy jej element. Skrzywił się na widok nieporządku na biurku, który jak zawsze był zawalony papierami oraz książkami. Nie był zaskoczony, że nie zastał kujonki siedzącej na parapecie z nosem w książce. Coraz częściej znikała, zwykle spędzając czas z Malfoyem, ale tym razem słyszał śpiew dochodzący zza drzwi łazienki. Uwielbiał te momenty, które zdawały się być tak zwyczajne. Jakby wizja zbliżającego się końca zblakła przy takich prostych czynnościach jak śpiewanie pod prysznicem, szukanie szaty czy chociażby leniwe wieczory przed kominkiem. Położył się na miękkim materacu, rozluźniając powoli. Jego zamysłem była rozmowa z dziewczyną, poważna oraz dość ponura. Oczywiście więź mu ułatwiała zrozumienie tego co czuła, tego co chciała oraz czego się bała. Znał ją aż za dobrze, ale wciąż nie tak jakby chciał. W sumie rzadko kiedy potrafił zrozumieć jej tok myślenia, a już na pewno mieszankę szalejących uczuć. Doprawdy najgorsze były chwile, gdy spotykała się z Draco. Dostawał niemalże migreny, gdy szczęście, niepewność oraz dzika radość atakowały jego umysł. Nie przeszkadzało mu to, w sumie bawiła go ta bitwa emocji, a szczególnie jej powód. Miesiąc temu byłby zły, że dziewczyna zaczęła ulegać urokowi blondyna. Bał się, że sielanka się urwie prędzej niż myślą. Tyle że z dnia na dzień zauważył zmianę w jej oczach, rumieńce oraz częste zamyślone spojrzenie. Zakochała się.\n- Teo? – Hermiona wyszła z łazienki ubrana w długie spodnie dresowe oraz zieloną bluzkę Draco, które służyły jej jako piżama – Coś się stało?\nUśmiechnął się widząc sterczące loki oraz czerwone policzki po gorącej kąpieli. Wydawała się taka ciepła oraz słodka niczym czekolada, ale wiedział, że potrafiła być równie ostra co papryczka chilli. Zerknął w czekoladowe oczy, które były jego osobistymi odskoczniami. Lubił rozkoszować się ich kolorem, które raz kojarzyły się z drapiącą w gardle whisky, a innym razem ze zmieloną kawą. Jak przez ostatnie dni i teraz odnalzł w nich iskierki szczęścia i wtedy właśnie zrozumiał. Nie było sensu w rozpoczęciu tej rozmowy, bo wystarczyła chwila by rozwiać te wszystkie wątpliwości. Oczy Hermiony były najlepszym sposobem by odgadnąć jej myśli. Bez problemy dostrzegał ukryte w nich uczucia, a tym lepiej je interpretował. Teraz pokazały mu one jej szczęście, jej miłość, oddanie i wtedy już wiedział, wiedział że nie może tego odebrać. Nie może odebrać jej szczęścia i miłości, nie może odebrać jej Draco, i właśnie wtedy postanowił sobie, że co by się nie działo zrobi wszystko żeby oni byli razem, szczęśliwi, żeby ONA była szczęśliwa, nawet jeśli miałby przypłacić to życiem.\n- To okrutne, ale jestem wdzięczny, że Carrow zaatakował tamtą bliźniaczkę – odezwał się po chwili, obserwując jak odkłada ręcznik na krzesło, a potem na niego zerka – Gdyby wtedy jej nie torturował.. gdybyś nie usłyszała krzyku..\n- To troszkę przerażające – zauważyła, wskakując na miejsce na łóżku tuż przy nim i sięgając po jego rękę – Teo, co się dzieje?\n- Mam na myśli, że gdyby nie Carrow, to byśmy nigdy nie zostali połączeni – wyjaśnił, kręcąc głową by się otrząsnąć – Byłbym pusty już do końca mojego życia. Bo nigdy moja dusza nie byłaby w całości. Nigdy nie zaznałbym spokoju, szczerej radości. Nie wiem czy byłbym w stanie kochać kogoś.\n- Teodorze, oczywiście, że byś kogoś pokochał – prychnęła, przyciągając jego chłodną dłoń do swojego rozgrzanego policzka – Pamiętaj, że ja jestem częścią twojej duszy, ale ty jesteś drugą połówką mojej. Dumbledore powiedział, że mamy stare dusze oraz potężne rdzenie magiczne, dlatego właśnie zyskaliśmy więź.\n- Hermiona.. wojna się zbliża i oboje o tym wiemy, dlatego.. – chłopak zmarszczył brwi, podpierając się łokciem by móc spojrzeć prosto w ciepłe oczy nastolatki - Dlatego obiecuje Ci.. że ją przeżyjesz.\n- Jesteś moją przyjaciółką, ale i częścią mojej rodziny – kontynuował, a czarne spojrzenie błyszczało mocą - Przeżyjesz tą wojnę. Zrobię wszystko żebyś przetrwała, żebyś była szczęśliwa i żebyś zawsze miała w oczach to ciepło. Rozumiesz, Hermiono? Przeżyjesz.\n- Teo – dziewczyna szepnęła, a słone krople zostawiały ślady na wciąż czerwonych polikach. Młody Nott starł się odruchowo kciukiem, ale gryfonka jęknęła głośno jakby dopiero przyswajając jego wyznanie. Prefekt uniosła wzrok na twarz swojego przyjaciela, czując jak serce zaczyna bić jej coraz szybciej. Pierwszy raz widziała łzy bólu, ale i obietnicy w jego mrocznych oczach. To w tamtym momencie czarownica uświadomiła sobie, że to nie jest kolejne przyrzeczenie bez pokrycia, teraz to był cel jego życia, ale i priorytet w trakcie wojny. Jedyne co mogła wtedy zrobić to wpaść w ramiona przyjaciela, pozwolić łzom płynąć, łzom wzruszenia i strachu. Te słowa jej coś uświadomiły, coś o czym wiedziała od dawna, ale coś co dopiero dzisiaj odczuła. Zbliża się wojna. Wojna, która krwawe żniwo i trzeba się przygotować na najgorsze, na śmierć i cierpienie tak bliskich nam osób.\n- Obiecaj mi, że mnie nie zostawisz – szepnęła w jego klatkę piersiową, gdy pół godziny później wciąż leżeli na łóżku, mocno w siebie wtuleni. Teodor gładził ją uspakajająco po włosach, zaplatając od czasu do czasu wybrany lok na palec. Kujonka położyła głowę na jego klatce piersiowej, wsłuchując w mocne bicie serca ślizgona.\n- Nie zostawię – powiedział delikatnym głosem, przyciągając jej uwagę. Przyjrzała jego twarzy, którą też znaczyły ślady łez.\n- Obiecaj mi, że przeżyjesz – poprosiła, ściskając mocniej jego dłoń. Wzrok Notta wyostrzył się, odnajdując wciąż zamglone czekoladowe spojrzenie.\n- Nie zostawię cię – powtórzył, przyciągając do ust palce brązowowłosej i muskając każdy kłykieć wargami.\n- Obiecaj mi, że będziemy razem – szloch wydarł się z piersi młodej kobiety, chociaż zdawać by się mogło, że skończyły się jej już łzy – Obiecaj mi, Teo, że będziemy razem.\n- Nie zostawię cię – przyjrzał się przyjaciółce równie smutnymi oraz przestraszonymi oczami, przyciągając do siebie – Nigdy. Nigdy cię nie zostawię, Hermiono.\n- Powiedz mi, skarbie, co tak trapi twoją kudłatą główkę?\nDziewczyna parsknęła śmiechem, gdy poduszka walnęła ją prosto w głowę. Uśmiechnęła się do przyjaciółek, które przyglądały się jej z troską. Milli, Toria oraz Pansy siedziały przy niej na podłodze, a ciepłe głosy czarownic ją uspakajały.\n- Nie rozmawiałam wciąż z Ginny – mruknęła ponuro, widząc jak rzucają sobie porozumiewawcze spojrzenia. Była ślizgonkom wdzięczna za ich pokrzepiającą obecność oraz trwanie przy jej boku.\n- Daj czas rudej Weasley – Astoria wzruszyła ramionami, przysuwając sobie pucharek z lodami Pansy i podkradając ciemnowłosej trochę – Przeżyła zapewne szok.\n- Draco bez koszulki sprawia, że dziewczyny mdleją – prychnęła Milka, machając różdżką nad paznokciami u stóp zmieniając ich kolor z ciemnego fioletu na błękitny – Albo uciekają z krzykiem.\n- Dobrze, że miał spodnie inaczej padłaby trupem – zachichotała Parkinson, wyrywając swój deser z chciwych rąk zielonookiej – A mówią poważnie, Miona, to minęły dopiero trzy dni.\n- Cztery – poprawiła ją Prefekt, wbijając łyżeczkę w czekoladową gałkę pyszności – Minęły cztery dni, a gdy do niej podchodzę mamrocze o jakimś ważnym zajęciu i ucieka.\n- Musi to przetworzyć po prostu – skwitowała Greengrass, uśmiechając łagodnie do zasmuconej gryfonki – Uwierz mi, potrzebuje jedynie trochę przestrzeni by uporządkować sobie wszystko w głowie.\n- A potem znów będzie cacy – dodała blondynka, opadając do tyłu na poduszki – Na dodatek masz nas, H.\n- Bez was bym już totalnie zginęła – przyznała Hermiona oddając swoje lody ucieszonej arystokratce, której zielone oczy błysnęły radośnie na ten dar. Podniosła się, podchodząc do okna i wyglądając za nie. Ostatnio czuła się jak marionetka, która nie może się wydostać z plątaniny sznurków. Jakby nie mogła złapać oddechu, a każdy jej krok byłby zaplanowany. Powoli się dusiła, a wizja wojny stała się realna. Rozmowa z Teodorem sprzed wczoraj była jak.. jakby dopiero otworzyła oczy. Jakby stała plecami do obrazu wojny, krwi oraz wiążących się z nią konsekwencji. A on ją obrócił i zmierzyła się z tym. Teraz obserwując Harry’ego na treningu widziała go walczącego ze śmierciożercami. Jego każdy upadek był jej, jego każda rana była jej. Bolało ją to, że nie może go ochronić. Że nie może ochronić ich wszystkich. Byli rodziną, a ona była gotowa oddać za nich życie. Właśnie ta myśl sprawiła, że to poczucie bycia lalką na sznurkach zniknęło. Nikt nie wie czy zginie w czasie tych wakacji. A może jako babcia ślicznych wnuków?\n- Na pewno wszystko w porządku? – Pansy stanęła przy niej, a tuż za nią wychylała się zmartwiona Astoria oraz niepewna Millicenta.\n- Co jeśli to zacznie się już jutro? – szepnęła, przyglądając tak znajomym twarzą. Oczy Parkinson rozszerzyły się lekko, Toria zbladła, a jasnowłosa ślizgona otworzyła szeroko buzię.\n- Będziemy razem – przerwała w końcu ciszę zielonooka, uśmiechając z trudem – To najważniejsze.\n- Będziemy razem – powtórzyła Milli, kuląc w sobie – Będziemy z osobami, które kochamy.\n- Draco powiedział, że mnie kocha – wyszeptała Hermiona, przełykając ciężko ślinę. Widziała zaskoczenie dziewczyn, a chwilę później zaczęły się przekrzykiwać. Kujonka zmarszczyła brwi, ignorując ich pytania kiedy to się stało, jak się wtedy zachowywał. Odcięła się od nich zupełnie, wsłuchując w swój przyspieszony oddech. A co jeśli wojna nie zacznie się jutro, a na przykład tej nocy? Co jeśli Voldemort zaatakuje Hogwart? Jeśli nie zdąży odnaleźć Draco w oszalałym tłumie uczniów? Nie zdąży.. nie zdąży mu powiedzieć, że też go kocha?\n- Wiedziałam, wiedziałam, że nie wytrzyma i ci to wyzna w końcu – Pansy chichotała z arystokratkami, ale gdy zobaczyła niemalże oszalały wzrok gryfonki uśmiech zamarł jej na twarzy.\n- Gdzie on jest? – spytała nastolatka, biorąc głęboki wdech – Pans?\n- Miał szlaban u McGonagall za to ostatnie spóźnienie – odpowiedziała Astoria, marszcząc brwi – Pewnie już skończył, ale..\n- Przepraszam was, ale muszę go znaleźć – czarownica była już przy drzwiach, rzucając im ostatni nieśmiały uśmiech – Możemy przełożyć dzisiejszy wieczór na jutro? Znaczy możecie tu spać, ale ja naprawdę muszę.. go znaleźć.\n- Jasne, H., leć – Milli machnęła na nią ręką, co było ostatnią rzeczą jaką zobaczyła brązowowłosa. Hermiona przebiegła szybko przez salon, napotykając zaskoczonego Teodora w wejściu. Chłopak bez słowa ją przepuścił, dobrze wiedząc, że właśnie toczy się w niej walka. Krzyknął coś by tak nie biegła, ale nie usłyszała go. Korytarz po korytarzu dziewczyna zbliżała się do swojego celu. Jednak klasa w której miała się odbywać kara blondyna była pusta. Kujonka jęknęła cicho, pędząc w stronę zejścia do ciemnych oraz mokrych terenów Snape’a. Czuła jak mięsień prosił ją o łaskę, ale upierdliwie robiła krok po kroku. Kiedy zeszła do podziemi uderzył w nią chłód, a powietrze zaczęło parzyć w płucach. Potykała się o każdy możliwy kamień, nie chcąc traci czasu na szukanie różdżki. Dopiero na ostatnim odcinku dojrzała jasne światło padające oraz blond czuprynę. Ostatkiem sił dobiegła do syna Lucjusza, łapiąc go za rękaw szaty. Sekundę później została powalona na ziemię, a kraniec różdżki czarodzieja wbijał się jej boleśnie w krtań.\n- Granger? – chłopak zamarł, a jego lodowate oczy zmiękły. Cofnął szybko magiczny patyk, muskając rękoma jej głowę, ramiona oraz nogi, jakby sprawdzając czy jest cała.\n- Draco – złapała z trudem oddech, uśmiechając, gdy szare spojrzenie znowu złapało jej wzrok – Kocham cię.\n- Co się stało? – spytał z niepokojem, wciąż klęcząc przy niej, gdy ona ostrożnie siadała – Salazarze, Granger, przeraziłaś mnie!\n- Draco – powtórzyła, łapiąc go za ciepłe dłonie i wpatrując uważnie w rozbiegane oczy. Dopiero gdy mocniej ścisnęła jego palce, wzrok ślizgona się wyostrzył oraz skupił na niej. Hermiona czuła, że serce jej przyspieszyło, gdy z rosnącym uczuciem oglądała szare tęczówki. Były fascynujące jak każda najmniejsza niebieska plamka w nich, szczególnie w ciemnym jak noc korytarzu.\n- Na pewno nic się nie stało? – spytał kolejny raz, pochylając ku niej i otaczając ją swoim zapachem. Dziewczyna wciągnęła głęboko znajomą woń Malfoya, upajając nią. Szukała w sobie odwagi by zrobić to po co tu przyszła. Wojna mogła właśnie w tej chwili się rozpocząć, właśnie w tej chwili Voldemort może szykować śmierciożerców do ataku. A ona nie mogła myśleć o niczym innym niż o cudownym mrowieniu dłoni, gdy długie palce blondyna muskały je pieszczotliwie.\n- Kocham cię – powtórzyła, widząc jak zdumienie oraz radość pojawiają się w ukochanych oczach. Dracon otworzył buzię by chwilę później ją zamknąć, wciąż nie odrywając od niej wzroku.\n- Granger – szepnął, nachylając w końcu i łącząc ich usta pocałunkiem. Gwałtownie zmiażdżył jej wciąż drżące wargi, skubiąc je zębami. Jęknął głucho, gdy pociągnęła go na siebie, opadając na plecy. Hermiona zadrżała czując chłód ich otaczający oraz ciepłe palce blondyna na swoim biodrze. Pozwoliła by otumaniająca przyjemność oraz błogość rozpłynęła się po niej wraz z każdym pocałunkiem jasnowłosego. Wplotła palce w jego włosy, szarpiąc za nie lekko, gdy się odsunął minimalnie – Powtórz to, Granger.\n- Kocham cię – wyszeptała, uśmiechając szeroko, gdy wygiął kąciki ust ku górze – Kocham cię. Kocham cię, Draco.\nIrytek 22 września 2015 21:50\nWywołało łzy (a uwierz... u mnje to nie takie hop)\nI bylo taaakie słodkie ♡\nLupus Lumos 3 października 2015 14:00\nRany, łzy? :D ;o\nZA CZAROWANA 22 września 2015 22:59\nKocham ten rozdział.!\nBył piękny ❤❤❤\nTyle emocji, tyle wyznań!\nLupus Lumos 3 października 2015 14:01\nCieszę się, że się spodobał, bo mi też :>\nI cieszę się, że nie przesadziłam z tymi "wyznaniami" :)\nCaroline La 24 września 2015 15:25\naż a tak liczyłam na pikantne szczegóły a tu ruda musiała przyjść :D\nHahahaha, zbieram się powoli na te pikantne szczegóły, ale nie ma zbyt łatwo, zawsze ktoś ma idealne wyczucie czasu! :D\nCudownie było :)\nAle jeżeli zamierzasz uśmiercić Teo to ja się obrażam, ot co!\nLupus Lumos 3 października 2015 14:03\nHahahah, cóż los jeszcze nie zdecydował kto zginie, a kto przeżyje! :D Koło fortuny się toczy, a na kogo wypadnie? Cóż, tego sama wciąż nie wiem!\nKatrina312 27 września 2015 21:48\nRozdział super, cieszy mnie reakcja Harry'ego, jego spokój. Zachwyciło mnie relacja Hermiony i Draco w jakim kierunku się rozwija :) Ginny mnie trochę denerwuje ale to nic :) Pisz dalej bo jestem uzależniona od tego opowiadania :)\nJa ogl nie przepadam za postacią Ginny, ale staram się jak mogę by jej nie "zepsuc" ;D\nCieszę się, że rozdział się podobał i dziękuję za komentarz! :>