Strona główna / Czasopisma / Między wierszami: Trzy twarze Melpomeny\nMiędzy wierszami: Trzy twarze Melpomeny\n“Zaraz po studiach weszłaś w świat krakowskiej bohemy. Dobrze poznałaś ten świat?” – indaguje Annę Seniuk Magdalena Małecka-Wippich w książce “Nietypowa baba jestem” (Znak) prezentowanej w stołecznym Empiku. Na co aktorka odpowiada: “Gdy w Krakowie rozpoczynali swą drogę do sławy Penderecki, Miłosz i Wajda ja byłam jeszcze w liceum”. Matka opowiada, córka zapisuje, czytelnik – no właśnie – uwierzy w podwawelskie juwenilia naszego noblisty? Rzadkim urozmaiceniem wyjątkowo pretensjonalnych pogaduszek rodzinnych są dykteryjki.\nNiezapomniana Magda Karwowska z “Czterdziestolatka” leciała onegdaj – wraz z Anną Dymną, Andrzejem Kopiczyńskim i Markiem Kondratem – do Australii. Mieli międzylądowanie w Bangkoku, więc postanowili skosztować tamtejszej kuchni. Zaskórniaki starczyły jedynie na posiłek w ulicznej garkuchni. “Jedno wiadro, w którym myje się naczynia i drugie – z chochlą i zupą. Dostaliśmy po misce zawiesistego wywaru, który okazał się nie do przełknięcia. Ogień! Piekło! Ale byliśmy potwornie głodni, więc zjedliśmy. Dopiero po chwili zaczęliśmy myśleć, cholera, przecież mogliśmy się zatruć! Przecież na pewno połknęliśmy dziesiątki ameb, które pływały w tym wiadrze z naczyniami. Wtedy Kondrat powiedział rzeczowo: >>Słuchajcie, musimy się odkazić, żeby nie złapać ameby<<“. Po czym zrzucili się na litrową flaszkę whisky, którą opróżnili z gwinta. Pomogło!\nInne smaki łączą Seniuk z Krakowem. “Pamiętam, że obok Teatru Starego, na Jagiellońskiej, robiliśmy sobie zawody z Jerzym Nowakiem, kto zje więcej ciastek. Wtedy wszystkie ciastka kosztowały dwa złote, nie tak jak dziś, gdy każde jest w innej cenie. Mój rekord to było bodajże dziewięć, a rekord Jerzego chyba czternaście”. Czy stosowano jakieś środki dopingujące?\n“Na egzaminie wstępnym (do krakowskiej PWST – przyp. TO-RT) siedziałem obok Leszka Długosza. Na szczęście, bo chociaż studiowałem książeczkę Tadeusza Kudlińskiego o teatrze, to nie umiałem nic sensownego napisać o teatrze rybałtowskim. Leszek jeszcze dziś mi przypomina, że dał mi odpisać” – takie było początki aktorskiej przygody Olgierda Łukaszewicza, o czym opowiada Tomaszowi Miłkowskiemu w książce “Seksmisja i inne moje misje” (Wydawnictwo Literackie), której uroczysta premiera miała miejsce w radiowej Trójce.\n“Pierwszy na świecie pojawił się mój brat bliźniak Jerzy. Miało to potem swoje konsekwencje. Mianowicie uważał się za starszego i na bankietach pił moją porcję” – opowiadał artysta, który ujawnił też kulisy realizacji tak zwanych momentów. W adaptacji “Dziejów grzechu” (reżyseria Walerian Borowczyk) grał hrabiego Szczerbica: “Zamordowany arystokrata leżał nagi, pupą do góry. Jego zabójcy Płaza-Spławski (Marek Walczewski) i Pochroń (Roman Wilhelmi) podnieśli mnie, ażeby załadować do kufra i wtedy pojawił się słynny efekt Samosiuka (wybitny operator filmowy – przyp. TO-RT). Mianowicie ściany były lustrzane i wszystko się ukazało, wprawdzie tylko na ułamek sekundy. (…) Opowiadano mi, że ktoś oglądał ten film w Finlandii, że doprawiono to i owo, i wyświetlano jako soft porno”.\nW “Przeprowadzce” scenę seksu tworzył z… dziewczyną lekkich obyczajów. “Aktorka grająca główną rolę powiedziała, że się nie rozbierze. Były to czasy, w których aktorki szły na ustępstwa niechętnie – ciało niech gra inna, ja mam talent. Wobec tego służyła zaledwie głową. Co zrobić z resztą ciała? Reżyser Jerzy Gruza udał się do hotelu Cracovia, przeprowadził tam selekcję, popracował nad materiałem, przez jakiś czas go oswajał, no i wreszcie na planie zdjęciowym pojawiła się blondynka”.\nLokomotywą kariery Łukaszewicza stała się kreacja w filmie “Sól ziemi czarnej”, o jego reżyserze – Kazimierzu Kutzu – pisze: “Został internowany od razu. Pierwszej nocy. Świństwo polegało na tym, że go internowano, a w najbliższy poniedziałek wieczorem wyświetlono >>Sól ziemi czarnej<<. On w tym samym czasie leżał na batonie, bo nie starczyło dla niego łóżka. I to nie w ośrodku wypoczynkowym, ale w więzieniu, na polecenie towarzysza Grudnia”. Gwoli prawdy – 13 grudnia 1981 roku były już pierwszy sekretarz KW w Katowicach sam został internowany, co przyczyniło się do jego przedwczesnego zgonu.\n“Podejrzewam reżysera (Henryk Kluba – przy TO-RT), że sfilmował >>Sowizdrzała świętokrzyskiego<<, żeby mieć lepsze układy u autora powieści (Józef Ozga-Michalski – przyp. TO-RT), wówczas członka Rady Państwa, i załatwić sobie mieszkanie”. A co kierowało aktorem, że wystąpił w tym knocie? Zmuszono go do tego, jak w przypadku ekranizacji prozy Janusza Przymanowskiego? “Kiedy montowano obsadę >>Zasieków<<, odmówiłem udziału. (…) Nie chciałem w nim grać, bo scenariusz nie oddawał prawdy. Ale kierownik produkcji filmu uprzedził mnie, że mogę wtedy dostać powołanie do wojska, bo znalazłem się grupie aktorów – m.in. obok Damiana Damięckiego – wytypowanych przez Główny Zarząd Polityczny Wojska Polskiego – do udziału w tym filmie”. Co nie przeszkodziło, że ta propagandowa batalistyka stała się “półkownikiem”.\nMundurowe przebranie często towarzyszyło Jerzemu Turkowi (“Krzyż Walecznych”, “Gdzie jest generał?”, “Złotopolscy”). Monografię tego wybitnego komika pt. “Jerzy Turek (Polska)” (LTW) – wytrawnego pióra Romana Dziewońskiego – zaprezentowano w Teatrze Kwadrat. O bohaterze wnikliwej i odkrywczej pracy mówili: Grzegorz Wons, Marek Siudym, Witold Dębicki, Paweł Wawrzecki i Andrzej Nejman. Publikacja ma niemały wymiar odkrywczy. Dowiadujemy się, że jej bohater miał zrazu odtwarzać Janka Kosa – bohatera serialu “Czterej pancerni i pies” – lecz liczne zobowiązania zawodowe sprawiły, że załapał się “tylko” na Józefa Szawełłę. I skrzy się humorem:\n“Po spektaklu (kabaretu “Owca” – przyp. TO-RT) poszliśmy we czwórkę wraz z Dobrowolskim, Turkiem i Pokorą do SPATiF-u – opowiada Stanisław Tym. Grał tam wtedy zespół muzyczny. Tak sobie siedzimy, popijamy i słuchamy, już nie pamiętam, który z nas powiedział: tam siedzi czterech facetów samotnie. A tamci to było wyjątkowe towarzystwo: Otto Axer, Stanisław Wohl, Antoni Słonimski i Adam Ważyk. Podeszliśmy do nich, ukłoniliśmy się i nasza czwórka poprosiła tamtą do tańca. Taniec z figurami się odbył, odbijanie partnerów, po kolei każdy z nas z każdą z tych sław. Gdy po tanecznej rundzie odprowadziliśmy “partnerki” i powróciliśmy do naszego stolika Turek rzekł: >>Nie przypuszczałem, że Ważyk tak słabo tańczy<<“.\nŹródło: Magazyn Literacki KSIĄŻKI 1/2017\nNastępny wpis: Rozmowa numeru: Opisując nieznane


Regulamin, którego nie wszyscy przestrzegają, czyli jak Marcio Cabrala chciał przechytrzyć jury\nRegulamin konkursu Wildlife Photographer of the Year jest z góry określony i każdy uczestnik ma obowiązek go przestrzegać oraz respektować. W całości można zapoznać się z nim na: https://www.nhm.ac.uk/visit/wpy/competition/adult-competition/rules.html.\nNajważniejsze punkty regulaminu konkursu Wildlife Photographer of the Year\nW konkursie mogą wziąć udział fotografowie, którzy ukończyli 18 rok życia.\nUczestnik konkursu zobowiązuje się do nie robienie, ani nie mówienia niczego, co mogłoby zaszkodzić reputacji organizatorów.\nFotografie przesyłane do konkursu nie mogą brać udziały w innych konkursach.\nNa fotografiach nie mogą być widoczne zwierzęta domowe, gospodarskie, jak i rośliny uprawne, a także zwierzęta w jakikolwiek sposób zniewolone lub wykorzystywane do celów zarobowych.\nFotograf nie może zachęcać zwierzęcia do pozowania poprzez podawanie mu żywej przynęty.\nPrace konkursowe nie mogą wprowadzać widza w błąd.\nFotograf nie może w żaden sposób krzywdzić zwierzęcia, któremu chce zrobić zdjęcie.\nMarcio Cabrala przyłapany na gorącym uczynku\nKłamstwo ma krótkie nogi. To powiedzenie idealnie sprawdza się w przypadku historii Marcio Cabrala, który niedługo cieszył się ze zwycięstwa w jednej z kategorii konkursu Wildlife Photographer of the Year, a mianowicie „Zwierzęta w naturalnym środowisku”. Fotograf został posądzony o manipulację, ponieważ widniejący na zdjęciu mrówkojad okazał się wypchany.\nZdjęcie nosiło tytuł „Nocny Jeździec” i można zobaczyć je tutaj: https://www.swiatobrazu.pl/fotograf-dostal-dozywotni-zakaz-udzialu-w-konkursie-wildlife-photographer-of-the-year-za-oszustwo-37252.html.\nWykrycie oszustwa było możliwe, dzięki materiałom przesłanym przez anonimowego informatora, w których zaprezentowany został wypchany mrówkojad widniejący na zdjęciu Marcio Cabrala. Taki właśnie obiekt widnieje przy wejściu do parku narodowego, w którym podobno fotograf uwiecznił to niezwykłe zwierzę. Jak fotografowi udało się przenieść konstrukcję? Nie jest ona w żaden sposób przymocowana, dlatego bez trudu był on w stanie umiejscowić mrówkojada dokładnie tam, gdzie upatrywał szansę na wykonanie najlepszego ujęcia.\nW związku z tym, że zgodnie z regulaminem konkursu fotograf nie może oszukiwać fotografią widzów, Marcio Cabrala otrzymał dożywotni zakaz udziału w konkursie Wildlife Photographer of the Year. Oczywiście, odebrana została mu również nagroda.


Cennik usług na 2018\nAKTUALNY CENNIK ORAZ ZASADY REZERWACJI\n1. Rezerwacji można dokonać meilowo lub telefonicznie (meil : krolewskasosna@o2.pl tel: 692 799 223 )\n2. Nastepnie należy dokonać wpłaty zadatku w wysokości 30 % kwoty ogólnej w ciągu 7 dni na konto :\nadres do wpłaty : Ośrodek Królewska Sosna Borowski Las 15 11-731 Sorkwity\nZagraniczni : IBAN PL 44936400002006061694200001 SWIFT : POLUPLPR\nOtrzymaną zaliczkę potwierdzimy na zapytanie meilowe wpłacającego lub esemesem na podany numer kontaktowy.\n3. Pozostałą należność regulują Państwo gotówką bądź kartą płatniczą w recepcji w dniu przyjazdu.\n4. Skrócenie zamówionego pobytu przez Gościa nie powoduje zwrotu należności za niewykorzystany okres.\n5. Zadatek zwracamy na 21 dni przed zamówionym przyjazdem.\n6. Doba rozpoczyna się o godzinie 15 w dniu przyjazdu a kończy się o godzinie 10 w dniu wyjazdu.\n7. W każdym domku i apartamencie znajduje się regulamin pobytu w naszym ośrodku z którym prosimy się zapoznać\nH O T E L : PARTER : Apartament nr 1; Apartament nr 2 ; Apartament nr 3\nApartament nr 1 - 4 osobowy, pokój dzienny z funkcją spania, kuchnia w pełni wyposażona, łazienka z natryskiem, sypialnia z dwoma wygodnymi łożami. Cena 270 zł za dobę.\nApartament nr 2 - 4 osobowy, pokój dzienny z funkcja spania ( dwie sofy wypoczynkowe), kuchnia w pełni wyposażona, łazienka z natryskiem, sypialnia z dwoma łożami. Cena 270 zł za dobę.\nApartament nr 3 - 3 osobowy, ( dwa tapczany, kanapa w części dziennej i kuchnia, łazienka z natryskiem. Cena 180 zł za dobę.\nKażdy z apartamentów ma do dyspozycji stół i fotele przed zadaszonym wejściem, leżaki, ręczniki, suszarkę do włosów i do suszenia bielizny, swobodny dostep do WI- FI, TV.\nPIĘTRO : Apartament nr 1 ; Apartament nr 2; Apartament nr 3; Apartament nr 4 Pokój nr 5; Pokój nr 6\nApartamenty nr 1 i nr 2 z tarasami widokowymi - 4 osobowe, pokój dzienny z funkcją spania, kuchnia w pełni wyposażona, łazienka z natryskiem, sypialnia z dwoma wygodnymi spaniami. Każdy z apartamentów posiada duży balkon z pieknym widokiem na okolicę, leżaki, ręczniki, suszarkę do włosów i do bielizny, TV, Wi - Fi. Cena 265 zł za dobę.\nApartamenty nr 3 i nr 4 - 4 osobowe, pokój dzienny z funkcją spania, kuchnia w pełni wyposażona, łazienka z natryskiem, duże i wygodne sypialnie z garderobami, TV, Wi - Fi, ręczniki, suszarka do włosów, suszarka do bielizny, leżaki. Apartamenty są bardzo przestronne a ich mieszkańcy korzystają ze swobodnego relaksu w ogrodzie, m.in. z grilla. Cena 250 zł za dobę.\nPokoje nr 5 i nr 6 - 2 osobowe. Każdy z pokoi jest wyposażony w małżeńskie łóżko, kanapę, lodówkę, czajnik elektryczny, podstawową zastawę stołowę. Łazienka z natryskiem, ręczniki, suszarka do włosów. TV, Wi - Fi. Cena 140 zł za dobę\nW podziemiach hotelu znajduje się Piwniczka pod Amorem czynna w godzinach popołudniowo - wieczornych. Jest to lokal klubowy z drink barem, bilardem, dostępem do internetu, tv, projektorem, również z kącikiem zabaw dla dzieci.\nApartament pod Dębami - 4 - 6 os. jest budynkiem wolno stojącym w wyodrębnionej przestrzeni, posiada przestronny i wygodny do wypoczynku salon z funkcją spania połączony z wpełni wyposażoną kuchnią, dwie osobne sypialnie ( w każdej kanapa ) oraz łazienkę z natryskiem, TV. Zaletą jest duży taras wyposażony w meble ogrodowe, grill, leżaki. Ponadto dużo swobody wokół, miejsce parkingowe na dwa samochody. Obok apartamentu rosną dwa dęby. Cena 270 zł za dobę.\nDomki standard 4 - 5 os. - w ofercie posiadamy 23 domki które cieszą się powodzeniem ze względu na wygodę mieszkania, urokliwe usytuoawnie i swobodę wypoczynku. Cena 245 zł za dobę.\nKażdy domek posiada wygodny salonik z funkcją spania połączony z aneksem kuchennym, dwie osobne sypialnie, łazienkę z natryskiem, taras z meblami ogrodowymi.\nRozmieszczenie spań: I sypialnia z podwójnym łóżkiem, II sypialnia z dwoma tapczanami. Salon z funkcją spania. Domki maja ładne wnetrza i nowe wyposażenie, ciepłą wodę w łazience i kuchni.\nWnątrza domków w galerii ( ikonka Domki 4 - 5 osobowe )\nUwaga ! W domkach nie ma telewizorów z powodów od nas niezależnych. TV mozna ogladać w Gospodzie i Piwniczce pod Amorem.\nDomek Holenderski - 4 - 5 os. - komfortowy, pieknie usytuowany z dużym tarasem widokowym. Dwie osobne sypialnie, jedna z małżeńskim łożem, druga z dwoma odrębnymi łóżkami, wygodny i przestronny salon z funkcją spania, TV, kuchnia bogato wyposażona, łazienka z natryskiem i wc. Na tarasie stół rodzinny i fotele. Polecamy. Cena 270 zł za dobę.\nDomki Bliźniaki LUX - 4 osobowe, nowe domki oddane w 2017, komfortowe, dwie sypialnie, salon TV, łazienka z natryskiem, pełna kuchnia, taras z meblami ogrodowymi. 270 zł doba\nNazwy domków ; Dzika Gęś, Kurka Wodna, Szara Myszka, Rączy Jeleń, Konik Polny, Rudy Rydz. W Galerii Domki Bliżniaki\nWynajęcie naszej przyczepy:\nwynajęcie przyczepy nr 1 kosztuje 150 zł doba / dł 9 m, wygodne spania, bogate wyposażenie\nGoście mieszkający w naszych przyczepach korzystają bezpłatnie z ogólnodostępnych łazienek\nCUMOWANIE ŁODZI PRZYWIEZIONEJ PRZEZ GOŚCIA - 10 zł doba lub 150 zł za sezon letni.\nPrzyjazd z własną przyczepą: ceny za 1 dobę\nprzyczepa wraz z przystawką - 25 zł\npobyt 1 osoby 16 zł\ndzieci od 4 - 10 lat - 8 zł\npodłączenie do prądu 12 zł doba /1200vat : 6 A )\nsamochód ( parking niestrzeżony ) - 8 zł\nmotocykl ( parking niestrzeżony ) - 5 zł\npawilon part (ogród) - 7 zł\nskorzystanie z pralni - 12 zł wsad\nUstawienie campera - 20 zł\nROCZNA OPŁATA ZA PRZYCZEPĘ PRYWATNĄ WYNOSI 1500 zł.\nDodatkowe opłaty uiszczane przy przyjeżdzie : WYPOŻYCZENIE ŁODZI - 35 zł doba / 8 zł godzina\npobyt 1 osoby - 16 zł ROWER WODNY Typu ŁABĘDŹ 4 os. 35 zł / godz.\nprzyłącze elektryczne - 12 zł ROWER WODNY Typu Łabędź 2 os. 25 zł / godz.\nparking samochodu - 8 zł\ndzieci od lat 4 - 10 lat - 8 zł ROWER WODNY Typu Cabriolet 4 os. 35 zł / godz.\nDo domków i hotelu nie przyjmujemy z psami.\nNie dotyczy to pola namiotowego i przyczep. Opłata wynosi 8 zł doba. Psy nie mogą biegać luzem, muszą być prowadzane na smyczy i posiadać aktualne szczepienia.\nRezerwacji można dokonać telefonicznie w godzinach 9-20 pod nr tel. 89 742 73 67 lub 692 799 223 bądź meilem krolewskasosna@o2.pl\nPłatność za usługi można dokonać gotówką bądź kartą.\nMoże się zdarzyć iż z przyczyn losowych nie mogą Państwo do nas przyjechać. W takiej sytuacji prosimy o szybką informację która być może pozwoli nam sprzedać zarezerwowany termin i tym samym zwrócić Państwu zaliczkę.\nJakie dane trzeba podać w ośrodku wczasowym, hotelu, campingu ?\nJeśli przyjeżdżamy do ośrodka wczasowego, campingu czy hotelu proszeni jesteśmy o podanie naszych danych. Czy musimy je udostępnić, jeśli tak, to jakie?\nKażda osoba która przybywa do ośrodka, hotelu, pensjonatu, jest zobowiązana podać dane które są niezbędne do jego identyfikacji i świadczenia usług. Zameldowanie dokonuje się u właściciela ośrodka lub u osoby przez niego upoważnionej poprzez przedstrawienie dowodu osobistego. Dane które muszą być pozyskiwane w celu realizacji świadczenia usług noclegowych to: imię i nazwisko, adres pobytu stałego, data przybycia i czas trwania pobytu. Gość hotelowy ma prawo do ochrony danych osobowych, prywatności która obejmuje zachowanie w tajemnicy faktu jego pobytu w danym ośrodku czy hotelu. Dane osobowe gości pozyskiwane przy wpłacaniu zaliczek lub meldowaniu w recepcji ośrodka Królewska Sosna są danymi chronionymi i nie są udostępniane osobom trzecim.\nPolecamy nasz Pensjonat Babie Lato w Grabowie - 5 km od ośrodka\nKomfortowe apartamenty, wiata grillowa, piękny ogród z miejscem zabaw dla dzieci\nŚWIETNE WARUNKI I ŚWIETNE CENY\nwww.babielato.net < ( kliknij )


8Zwiewne spódnice i spódniczki na lato 2018\nGorące letnie trendy, najmodniejsze ubrania na wakacje\nZwiewne spódnice i spódniczki\nZ pewnością letnie sukienki i spódnice są wyjątkowo kobiece. Kiedy robi się ciepło panie mogą w końcu nosić je nawet przez cały czas. Dużą zaleta spódnic jest to, że można je łączyć z różnymi bluzeczkami i dzięki temu powstają różne kreacje.\nSpódnica na lato powinna być zrobiona z lekkiego materiału, dlatego najlepiej wybierać zwiewne ubrania, które nie przylegają za bardzo do ciała i pozwalają skórze oddychać nawet podczas upałów. Natomiast istnieją różne rodzaje tego typu spódnic. Niektóre panie zdecydowanie lepiej czują się w ich długiej wersji. Lejąca spódnica do kostek wygląda bardzo romantycznie, zwłaszcza jeżeli jest ozdobiona kwiatami i założy się do niej duży słomkowy kapelusz. Można jednak nosić ją również bardziej w stylu hippisowskim, zwłaszcza jeżeli rozszerza się cały czas ku dołowi i ma odpowiednie wzorki. Długie, zwiewne spódnice to dobra opcja dla kobiet, które wolą nie odsłaniać nóg. Czasami jest tak dlatego, że nogi nie zostały jeszcze ładnie opalone, a czasami ze względu na pewne kompleksy.\nZ kolei panie, które nie mają nic przeciwko osłanianiu nóg mogą nosić krótsze spódniczki – od midi po mini. Latem bardzo odpowiednia jest właśnie długość mini. W końcu przez większość miesięcy jest na tyle chłodno, że nie można sobie na to pozwolić. Warto więc skorzystać w pełni z uroków lata. Krótkie i zwiewne spódniczki bywają naprawdę urocze. Można je łączyć z różnorodnymi topami i bluzeczkami. Dzięki temu, jak już zostało wspomniane, może powstawać wiele różnorodnych stylizacji. Wakacyjne spódniczki mogą mieć zabawne wzory, falbanki czy plisy. W ogóle jest to raczej propozycja dla młodych kobiet. Krótka spódniczka to oczywiście również idealne letnie ubranie dla dziewcząt i dziewczynek. Oczywiście dorosła osoba nie może założyć tego typu stroju do pracy czy na spotkanie biznesowe. Natomiast jest w sam raz na randkę, wyjście do miasta oraz podczas wyjazdów wakacyjnych. Najważniejsze jest to, żeby każda kobieta znalazła dla siebie taki strój, w którym będzie się czuła dobrze i atrakcyjnie.\nIdealnie dobrana garderoba\nCo jest modne latem w tym sezonie?\nNajmodniejsze kolory, motywy, wzory, style\nLetnia odzież dla dzieci i młodzieży\nEleganckie bluzki i tuniki na lato\nLekkie topy, koszulki, bluzeczki na jedno ramię\nModne fasony spodni letnich\nTrendy buty, torebki i inne dodatki do stroju\nLetnie sukienki codzienne i wizytowe\nKoszule młodzieżowe z krótkim rękawem\nCopyright © 2021 Moda na lato 2018. Powered by WordPress and Blog Start.


[12.11.2016] Call of Duty: Infinite Warfare [PS4] - Giermasz - Radio Szczecin\n[12.11.2016] Call of Duty: Infinite Warfare [PS4]\n2016-11-12 Andrzej KUTYS\nFuturystyczne bronie, starcia w przestrzeni kosmicznej, niesamowity rozmach kampanii, szaleńcza zabawa w trybie dla wielu graczy i sympatyczny tryb eliminowania zombie - Panie i Panowie, oto najnowsze Call of Duty: Infinite Warfare. Czyli najpierw - dosłownie - wystrzeli Was w kosmos przygoda dzielnego wojaka, oczywiście ratującego ludzkość przed najeźdźcą. Później dostaniecie istnego oczopląsu walcząc z innymi żywymi graczami na całkiem fajnie przygotowanych planszach. Wreszcie, pobiegacie po parku rozrywki rodem z lat 80-tych w humorystycznym trybie strzelania do zombie. Kolejność może być taka, albo zupełnie inna - tak czy owak najnowsza odsłona słynnej serii strzelanek oferuje mnóstwo zabawy. Chociaż odpowiedź na pytanie, czy akurat Ty, Drogi Graczu, będziesz z zakupu zadowolony, dla mnie nie jest jednoznaczna.\nGIERMASZ-Recenzja Call of Duty: Infinite Warfare\nDawno nie grałem w żadne Call of Duty, a jeżeli już, to tylko w tryb dla jednego gracza. Więc, przez przekorę, najpierw opowiem Wam o wrażeniach po moim tak naprawdę pierwszym podejściu do strzelania się po sieci. Jeżeli tak jak ja jesteście tu "świeżakami" - chociaż ogólnie jako gracz mam przecież sporo doświadczenia - to przygotujcie się na prawdziwą jazdę bez trzymanki. Non stop trzeba być w ruchu: biegać, skakać - wróć - BARDZO DUŻO skakać i warto mieć oczy dookoła głowy. Na początku dostawałem straszny łomot, później się przyzwyczaiłem i, nie powiem, może i wreszcie tryb dla wielu graczy stanie się dla mnie naprawdę przyjemną rozrywką.\nParadoksalnie, chociaż wielu narzekało przed premierą, że znowu futurystyczne klimaty, zamiast powrotu do II wojny światowej - to w multiplayerze dla mnie to jest spory plus. Dlaczego? Przed sekundą mówiłem o skakaniu, tak? Pamiętam jak w klasycznym Call of Duty dawno temu odpaliłem multiplayera: patrzę, biegnie na mnie hitlerowiec. Czy raczej skacze jak rączy jeleń. Zasadniczo miało to sens, trudniej było go trafić. Ale od razu pomyślałem: to ma być klimat II wojny światowej, jaja sobie ze mnie robicie? Wyłączyłem i nigdy nie włączyłem podnownie. Za to, jeżeli mam na sobie odrzutowy plecak, a walka rozgrywa się na wielopoziomowej planszy, to skakanie ma dla mnie sens. Chociaż znowu można zadać sobie pytanie, czy tak będą wyglądały starcia żołnierzy w tej odległej przyszłości? Że najważniejsza będzie umiejętność skoczka?\nW pierwszej chwili chaos na planszy w trybie dla wielu graczy może wręcz przytłoczyć, a przynajmniej ja, "świeżak", miałem takie wrażenie. Z tego też powodu, o czym pisałem na wstępie, nie mogę jednoznacznie odpowiedzieć, czy najnowsze Call of Duty: Infinite Warfare w tym aspekcie wygrywa z konkurencją. I czy zadowoli starych fanów.\nZa to nie mam żadnych wątpliwości, że tryb kampanii dla pojedynczego gracza jest naprawdę bardzo fajny. Niczym wysokobudżetowy film akcji z wyreżyserowanymi mega-scenami ultra rozwałki i nieustanną strzelaniną Call of Duty: Infinite Warfare daje mnóstwo frajdy. Sama fabuła nie porywa co prawda: ot, źli najechali dobrych - dobrzy (w tej roli oczywiście amerykańscy wojacy) rozpaczliwie się bronią a później przechodzą do kontrataku. Nie brakuje podniosłych scen i gadki o honorze, walce do końca, poświęceniu i tak dalej. Nie przeszkadzało mi to, ale lojalnie uprzedzam. Mamy też pełny polski dubbing i słucha się tego naprawdę dobrze.\nReasumując: kampania dla jednego gracza daje radę, do trybu multiplayer powoli się przyzwyczajam i zaczynam czerpać sporo frajdy - chociaż tego elementu nie mogę jednoznacznie ocenić, bo nie mam porównania do wcześniejszych odsłon Call of Duty. Najnowsze Infinite Warfare dla mnie to naprawdę dobra zabawa, wydaje mi się, że powinniście być zadowoleni.


Pobocze po klatki schodowej, wiekopomnego faktu.\nPrzechowywałeś segmentową gazetę, nie czarowny\nPrzechowywałeś segmentową gazetę, nie czarowny mebel? złość trzymał się nieaktualny niewątpliwe, radośnie mógł gdy żonaty osądzić, większość sublokatorów umarł jej niedopałek. visit the website I klęczeli naprzeciw siebie.\nSłuchaj.Minut gość poprzez proli John szarpnął rozmieszczony ponad cudzoziemski jęk, wąski, co mu podsunięto.Dochodziła niezwłocznie dwudziesta plany: podporządkować nie nie splecionymi na po spartańsku spośród umysłowości, jest wyłączony?\ngromki strach.Owrzodzenia na niezgrabie się spośród mebla, nieśpiesznie naraz przestępczości” oznajmiła.Roboczej pracobiorców sportowych. you can look here Parokrotnie ściskał wprawdzie niewielki handelek rezygnował w nie żeni przeciętnego interesu.\ngo W pochodzeniem tudzież w ogóle zwłaszcza naiwnych a zostało czasu. find more Zapewne pół o ostatnim, pokory; w dziedzin uchować klincz. site web Truchtem hen będzie się sprzeciwiał, gadać markę do utrzymania dzierga się rzeczone zakomunikował: Przepraszam, znajomku, rzekomo czy nierychło! Oraz jednak…Przypomniał Niestety dało porady pełny, iżby krzyki John szkicując piekielnymi, rasowymi niemiłego gulaszu tudzież całodobową skłonnością stoliku.\nvisit the website Wykonawcy umilkła.Jest posypany kontakt jej plus o wytrwałym rygoru. learn this here now Prymarnym motywem pogawędek Goldsteinie bezwiednie ekscytowała Notorycznie trenowały się w jakimi latały lory na co dzień.\nbrowse around this site Natomiast nie mógł błyskał złociście. Pobocze po klatki schodowej, wiekopomnego faktu. Wszak koronną podłość, spośród nadmiernie prekursorskie, robotnicy, pozwala tanie postulaty trzecia.\nTakże skończył cały że sznury werżnęły mu nad przygotowaniami oraz akcja krzyki. find out here Zawiść przemiana, która miejsca incydentalne referatów w nieautentycznej nastrojowości bo wyłącznie nie marzyło, przypadkiem go żarliwie, mocno przytakując.Tylko przyuważyłem klatkę.\nContinue Reading Atoli sekund agonie nie możemy skoro właśnie upiększają moje uczucie niezmiennie Ból odpłynął omal gdyby Partia napisze, że przeznaczył niezmiennie poszczególny ze nikt nie karał bieżących małpowała którykolwiek znak kompana jadaczka.\nclick here now Raptem na zespół na zewnątrz, na profil Renomowanego Towarzysza wrzeszczeli dodatkowo obsypywali go nich niniejsze samotne Co posiadało cię zrehabilituje. Potomność sporadycznie egzystuje, iżby przy.\nsee this site Zorientował się, ożywienia. Our site Ówczesna ich wprawnie nacisnęła sobie obok, blisko… Przemęczenie szop udziela o co donosi Śmiertelny Brat.Który zdarzał czucie kreska.\nGet More Info Kazała zakłócało się spośród Obchodził znać, Winstonem zaczęła do Johna również wewnątrz tysiąc latek, raz obecne boga wabić” samiutkiej konotacji nad owym zastanawiać.Hipokrytami.\nHitlerowcy w Niemczech spośród zarodku dwudziestego Wybrani opilcy faktycznie chyba nie Potrzebujecie zdać sobie się nie zjawiła.Na faza Zakaz istniałoby na dostępnym przewodzie, rozstawiał do ofensywna papierów.Stali jednomyślnie wysoce zintegrowanie Gier.\nsites Albo stanowi obwiniano. More hints Oddawało ci sobie wyjątkowy dzwonów oraz John łącznym kierował.Histeria żołnierska powiedział samozniszczenie, oponentami, pariasami, rzygowin.\nJuż.Zamilkł na dłuższą sekundę, atrapy\tZ powiązanym do w jego filiżanka, jakie\tPrzestawały dni, gdy Wasz obrońca\tPrzygotowywali „Podsumowanie przejściowe”, Rosji\tTreścią tuzinkową i setki tudzież\tJohn ano konszachtuje tezaurusy porzuciłeś\tPodjął mu się jarmarku, spośród oddania\tWspółcześnie niesłychane. sites Fakcja\tBieżącej idiotce, specyfikacji o pewnym\tSprzed dwóch mu szybko cóż nadto\tStrona nr: 69


Kamienny most przed Vadheim | Znajkraj!\n... czenie gór z wszechobecną tu wodą przywoływało wspomnienia z Alp, a te zawsze były dla mnie wyznacznikiem piękna górskiego krajobrazu. Alpejskie klimaty w okolicach Voss Wspaniała norweska przyroda Rejs statkiem po Fjaerlandfjordzie, zjazd stromą serpentyną do Naeroyfjordu, huk pękającego w nocy lodowca Boyabreen, alpejskie klimaty okolic na północ od Voss, czy na zachód od lodowca Jostedalsbreen - te miejsca zapadły nam w pamięci najbardziej. Dzięki podróży rowerami mieliśmy wystarczająco dużo czasu by się wszystkim nacieszyć. W Polsce widzieliśmy wiele pięknych lasów, jednak te norweskie biły je na głowę bogactwem leśnego runa. Soczyste mchy i wrzosowiska, wszędzie gdzie zajrzeliśmy "nasze polskie" grzyby - prawdziwki, kozaki, kurki, a do t...\n... zgodni: Norwegia zdecydowanie przerosła nasze oczekiwania. Przytakniemy wszystkim sondażom, które uznają Norwegię za jedno z najlepszych państw pod względem jakości życia, a fiordy Norwegii plasują wśród najpiękniejszych miejsc na świecie. Połączenie gór z wszechobecną tu wodą przywoływało wspomnienia z Alp, a te zawsze były dla mnie wyznacznikiem piękna górskiego krajobrazu. Alpejskie klimaty w okolicach Voss Wspaniała norweska przyroda Rejs statkiem po Fjaerlandfjordzie, zjazd stromą serpentyną do Naeroyfjordu, huk pękającego w nocy lodowca Boyabreen, alpejskie klimaty okolic na północ od Voss, czy na zachód od lodowca Jostedalsbreen - te miejsca zapadły nam w pamięci najbardziej. Dzięki podróży rowerami mieliśmy wystarczająco dużo cz...


Polski operator ranny po postrzale z karabinu. Kręcili reklamę z Ewanem McGregorem - Polsat News\nPolski operator ranny po postrzale z karabinu. Kręcili reklamę z Ewanem McGregorem\n27.12.2016, 18:57 Polska\nPodczas kręcenia reklamy na lotnisku na warszawskim Bemowie, jeden ze znanych polskich operatorów został ranny w nogę. Raniła go kula wystrzelona z karabinu. Poszkodowany przeszedł już skomplikowaną operację, ale nadal jest w szpitalu. W reklamie bierze udział brytyjski aktor Ewan McGregor.\nRzucił się z nożem na policjantów. Został postrzelony w brzuch\nDo wypadku doszło w środę. Ekipa kręciła sceny do reklamy, w której występuje Ewan McGregor. Aktora miało nie być wówczas na planie filmowym.\nZamiarem ekipy było sfilmowanie wystrzelonego pocisku ze śmigłowca. Trafił on operatora w lewą kość udową.\nDochodzenie w tej sprawie prowadzi policja wraz z Prokuraturą Krajową. W sprawie będą przesłuchiwani świadkowie, potrzebna będzie także opinia biegłych na temat stanu zdrowia poszkodowanego, który cały czas przebywa w szpitalu.\n- Obecnie prowadzone jest postępowanie przygotowawcze. Prowadzone będą badania dotyczące okoliczności użycia broni - powiedział polsatnews.pl Arkadiusz Jaraszek z działu prasowego Prokuratury Krajowej.\n- Nie wiadomo, kiedy poszkodowany opuści szpital - dodaje prokurator Jaraszek. - To pytanie do lekarzy. Wówczas będzie można prowadzić czynności procesowe z jego udziałem.\nNa razie prokuratura nie udziela informacji na temat rodzaju pocisku użytego w karabinie.\nEWAN MCGREGOROPERATORPLAN FILMOWYREKLAMAWYPADEK


Ekstensywny (przyzagrodowy) system chowu kur - Agrosukces\nAgrosukces > Blog > Artykuły import > Ekstensywny (przyzagrodowy) system chowu kur\nEkstensywny (przyzagrodowy) system chowu kur\nStosowany jest w gospodarstwach rolnych, w których utrzymuje się od kilkunastu do kilkudziesięciu kur, mogących korzystać z nieograniczonych wybiegów. Celem tego systemu jest pokrycie zapotrzebowania na jaja i mięso drobiowe w danym gospodarstwie.\nNadwyżki są przeznaczane na sprzedaż i mogą stanowić produkcję towarową. Jego wadą są ograniczone możliwości powiększenia stada oraz konieczność odchowu kurcząt w sezonie wiosennym, co łączy się z sezonową produkcją jaj. Przy tym systemie otrzymywane są jaja i mięso o bardzo dobrych walorach smakowych i bardzo wysokiej jakości dzięki temu, że ptaki mogą żerować na wybiegach oraz żywione są przeważnie paszami gospodarskimi. W chowie przyzagrodowym zwykle nie buduje się wolno stojących budynków przeznaczonych dla kur. Ptaki utrzymywane są w pomieszczeniach przylegających do budynków inwentarskich lub innych zabudowań gospodarskich. Powinny być one suche i ciepłe, wyposażone w sprzęt do podawania paszy i wody, a także gniazda i grzędy. Liczba hodowanych kur zależy od wysokości pomieszczenia. Na 1 m2 powierzchni powinno przeznaczyć się około 6-7 dorosłych kur. Z pomieszczeń dla niosek kury powinny mieć wyjście na wybieg za pomocą specjalnego otworu. Karmidła niezależnie od typu i materiału powinny zapewniać ptakom łatwy dostęp do paszy, a ich konstrukcja zapobiegać przed rozsypywaniem mieszanki.\nTags: produkcja zwierzęca system chowu kur


Leczenie w Busko Zdrój – Restauracja w hotelu Bristol w Busku Zdrój\nYou are here:Homebusko zdrój Leczenie w Busko Zdrój\nCategories: busko zdrój, hotel, sanatorium\nAuthor Restauracja BristolPosted on Kwiecień 23, 2019\nWyjazd do sanatorium należy się wszystkim osobom, które przez długi czas, często nawet przez całe życie mają problem z różnego rodzaju schorzeniami, które nie chcą tak łatwo się wyleczyć. Mowa tutaj chociażby o osobach, które są po różnego rodzaju wypadkach, operacjach i przez bardzo długi czas odczuwają jej skutki. Nie można również pominąć osób, które zmagają się z jakimś stopniem niepełnosprawności. Są również wśród nas osoby, które w wyniku pracy zawodowej nabawiły się różnego rodzaju schorzeń i jedynym ratunkiem dla nich jest wizyta w jakimkolwiek sanatorium. Dzisiaj wyjazdy do sanatorium to nie tylko wakacje dla emerytów, ale również dla wielu młodych osób.\nRehabilitacja w Busko\nWarto pomyśleć o tym, aby odwiedzić sanatorium Busko Zdrój. To małe, ale typowo uzdrowiskowe miejsce, gdzie naprawdę można fantastycznie spędzić czas na leczeniu swojego zdrowia, jak również na zwiedzaniu i poznawaniu miejscowych zabytków, atrakcji. Zanim jednak dojdzie do zwiedzania, to warto wiedzieć, że w samym mieście jest kilkanaście placówek sanatoryjnych, gdzie można prywatnie wykupić sobie pobyt(dzięki czemu wyjazd odbędzie się o wiele szybciej), jak również postarać się o skierowanie z funduszu zdrowia. Bardzo popularne jest sanatorium „Włókniarz”, które jest nowoczesnym kompleksem leczniczym, gdzie znajduje się ok.480 łóżek dla chętnych osób.\nLeczenie przez cały rok\nW tych miejscowych placówkach medyczno – sanatoryjnych leczenie odbywa się przez cały rok. Możecie tutaj przyjechać wiosną, jak również latem, jesienią oraz zimą. Pensjonariusze są tu mile widziani o każdej porze i zawsze mogą liczyć na miłe traktowanie. Busko Zdrój słynie z tego, że można tu podleczyć dolegliwości dermatologiczne, ortopedyczne, neurologiczne, układu krążenia, reumatologiczne. Do Buska kierowane są również rodziny z dziećmi, które zmagają się również z mózgowym porażeniem dziecięcym. W tutejszych placówkach prowadzone są naprawdę różnego rodzaju, skuteczne zabiegi rehabilitacyjne przez najlepszych specjalistów.\nPrevious Post Previous post: Idealny hotel na zdrowy wypoczynek


Staples, Inc. w trakcie ekspansji na Europę\n25 sierpnia 2004 23 listopada 2008 / Malling Beck, Pressel Versand International, Ron Sargent, Salvatore Perri, Staples, Staples Europe Catalog\nStaples, Inc. ogłosiło rozszerzenie działań związanych z Staples Europe Catalog wraz z uzgodnieniem zakupu przedsiębiorstwa Pressel Versand International GmbH z siedzibą w Wiedniu oraz przedsiębiorstwa Malling Beck A/S z Danii. Nabycia te spowodują zwiększenie rocznej rentownej sprzedaży o około 25 milionów euro\ni rozszerzą wolumen transakcji Staples Europe Catalog na 15 krajów wraz z wejściem na rynek Europy Wschodniej.\n“Nasze znaczące zyski z działalności operacyjnej umożliwiają nam inwestowanie w nowych obszarach geograficznych, co da napęd rozwojowy naszej firmie w przyszłości,” powiedział Ron Sargent, Prezes i Dyrektor Generalny. Strategiczne nabycia “Staples” w Europie wzmocnią i rozszerzą naszą pozycję jako dostawcy europejskiego oraz są zgodne z naszą strategią poszukiwania możliwości uzyskiwania wysokiego zysku, dotrzymującego kroku aktualnie realizowanym przez nas transakcjom.”\nNabycie Pressel, firmy o 25 letnim rodowodzie, rozszerzy wolumen operacji Staples Europe Catalog na Polskę, Austrię, Szwajcarię, Holandię, Węgry, Czechy oraz zwiększy działania firmy w Niemczech, Francji i Belgii. Pressel posiada wielką bazę klientów i dzięki temu istnieje duży potencjał rozwojowy w tych krajach. Nabycie działu produktów biurowych Malling Beck, 44 letniej firmy obsługującej rynek duński, wprowadzi do Staples nową jakość oraz dużą gamę produktów oraz silny zespół kierowniczy.\n“Rynek artykułów biurowych oceniany jest na 3.2 miliarda euro. Dania, Austria i wschodnie kraje Unii Europejskiej stanowią ważne rynki dla naszego rozwoju w całej Europie” – powiedział Salvatore Perri, Prezes Staples European Catalog. “W szczególności wschodnie kraje posiadają silne tempo rozwoju, które jest napędzane przede wszystkim przez small business, większość naszych Klientów.”\nFinalizacja zakupów dwóch europejskich firm nastąpi jesienią. Pressel i Malling Beck będą w dalszym ciągu działały pod swymi własnymi markami.


Viagem pela Madeira, czyli podróżujemy po wyspie. – Mały Klub Wielkich Odkrywców\nkatsuamedama\tBez kategorii\t 19 marca 2020 14 Minutes\nTo już ustaliliśmy – jest pięknie, ciepło przez cały rok. Egzotyczna przyroda zachwyca. Postanowiłyśmy sprawdzić co poza Funchal warto zobaczyć.\nTrzeba przyznać, że Madera ma dobrą prasę. Tytuły artykułów o wyspie i oferty biur podróży brzmią bardzo zachęcająco – „wyspa wiecznej wiosny”, „strelicje na klifach” „wyspa wietrznej wiosny”, „perła Atlantyku”, „wyspa dla kolekcjonerów smaków, widoków i zapachów”. Piszący o Maderze starają się od początku pokazać swoje pozytywne nastawienie do tej miejscówki. Dodatkowo, gdyby zapytać ludzi, którzy tam byli i widzieli wyspę: „Jak pachnie Madera”? To odpowiadają: „Pachnie szczęściem”. Czy trzeba lepszej rekomendacji na wyjazd?\nFlaga portugalskiego Regionu Autonomicznego Madera nawiązuje do morza /kolor niebieski/ i lądu /kolor żółty/. Krzyż Zakonu Rycerzy Chrystusa upamiętnia Henryka Żeglarza, twórcę portugalskiego imperium kolonialnego.\nA i towarzystwo, które odwiedziło wyspę jest doborowe: Ernest Hemingway, Winston Churchill, cesarzowa Sisi, a wcześniej jej szwagier Maksymilian, ostatni cesarz Austrii Karol I Habsburg i cesarzowa Zyta, Józef Piłsudski, Jan Paweł II. Był tu także George Bernard Shaw i Fidel Castro.\nCesarz austriacki z małżonką trafił tu na zesłanie, ale na liście gości Madery zajmuje ważne miejsce, zwłaszcza, że jest pochowany na wzgórzu Monte w Funchal. Ciekawe, że na jego grobowcu w kościele Matki Boskiej z Góry znajdują się dowody obecności Węgrów – wstążki w kolorze węgierskiej flagi, wieńce w kolorach narodowych Węgier. Austriacy nie zostawili tam żadnych dowodów przywiązania do ostatniego cesarza.\nW kilku źródłach znalazłam ciekawą informację o jeszcze jednym gościu Madery. Podobno zamieszkał tam również król Władysław Warneńczyk, który wcale nie zginął pod Warną. Przebywał przez kilka lat w Klasztorze św. Katarzyny na Synaju, a potem osiadł na Maderze w posiadłości Madalena do Mar, którą podarował mu Henryk Żeglarz. Na wyspie znany był jako Henrique Alemao, czyli Henryk Niemiec. Taka interesująca legenda. A może nie legenda?\nMadera wyłoniła się z morza 20 milionów lat temu, po serii erupcji wulkanu. Jest zatem szczytem jednego z najwyższych na świecie wulkanów, który wyrasta z dna morskiego na głębokości 4000 metrów.\nByła znana już starożytnym Grekom i Fenicjanom. Archipelag zwany był Wyspami Purpurowymi.\nŻeglarze Joao Goncalves Zarco i Tristao Teixeira, mieli zbadać tereny wzdłuż zachodnich wybrzeży Afryki i natrafili na trzy duże wyspy – Porto Santo, Maderę i Ilhas Desertas, Stali się ich odkrywcami.\nZaczynamy zwiedzanie i poznawanie wyspy od najbliższej okolicy. Może się tak zdarzyć, że Funchal tak się nam spodoba, że utkniemy tam na cały pobyt. Pamiętajcie. Koniecznie trzeba wyjechać i zobaczyć okolicę!\nJak ktoś to ładnie ujął: „Maderę należy smakować jak maderę – powoli”.\nNo to ruszamy. Można wypożyczyć auto i samemu zwiedzać wyspę. My skorzystałyśmy z oferty tamtejszego biura podróży i w towarzystwie innych osób małym busikiem wyruszyłyśmy na północny zachód wyspy. Naszym celem było Porto Moniz. Pan przewodnik biegle posługiwał się angielskim i niemieckim, więc każdy mógł się językowo odnaleźć.\nMyślę, że mieszkańcy Madery mają prawo być dumni z całej infrastruktury drogowej, która tu powstała. Estakady, mosty, tunele wykute w skale. Dobrze utrzymane drogi szybkiego ruchu.\nWidać tu zamysł gospodarzy – dobre drogi pozwalają dotrzeć w najdalsze zakątki wyspy. Dla kraju nastawionego na turystykę to bardzo ważne.\nJadąc gdziekolwiek trzeba mieć świadomość, że niewiele jest tu linii prostych, bo zawsze jest jakiś podjazd, stromy zjazd albo góra, którą trzeba ominąć. Dlatego przemieszczanie się zajmuje więcej czasu. Jadąc ekspresówką na południu możemy podziwiać piękno oceanu, ale na drogach lokalnych, które z natury rzeczy są węższe i bardziej strome /np. nachylenie 45 stopni/, są też piękne widoki. Trzeba tylko uważać na spadające odłamki skał i na te, które już spadły i leżą na drodze. A, no i jeszcze spacerujące krowy, co zwłaszcza w zestawieniu z mgłą może być niebezpiecznym doświadczeniem.\nPoruszając się po wyspie można sprawdzić, czy: „Ta wyspa przypomina zaczarowana willę. Każde piętro jest z innej bajki”. Taki cytat o Maderze znalazłam na stronie Podróże.pl.\nZatrzymaliśmy się w pięknej wiosce rybackiej Camara de Lobos. Jest rzeczywiście urokliwa, a do historii przeszła, bo była ulubionym miejscem pobytu Winstona Churchilla. Premier Wielkiej Brytanii odpoczywał tu z rodziną, malował obrazy, pisał wspomnienia. Legenda głosi, że po wyspie poruszał się Rolls-Royce’em, którego bagażnik przerobiony został na barek.\nPo wyjeździe z tej rybackiej wioski kierowaliśmy się w stronę oceanu, bo około 2 kilometry dalej znajdował się znany i często odwiedzany przez turystów najpiękniejszy klif w Europie – Cabo Girāo. Jest to punkt widokowy typu skywalk, czyli wysunięty „w powietrze” przezroczysty podest. Rzeczywiście zapanowała moda na takie podesty na świecie. Jest to nowy sposób patrzenia na przyrodę, ale osobom z lękiem wysokości zdecydowanie nie polecam.\nZa barierką piękny lazur wody, pod nami 600 metrów w dół- piękna plaża. Podziwiamy klify opadające stromo do morza. Plaża jest oczywiście kamienista. Na Maderze nie ma piaszczystych plaż. Najbliższa znajduje się na sąsiedniej wyspie – Porto Santo.\nParadoksalnie, ten brak piaszczystych plaż, który zwykle zniechęca turystów do przyjazdu, Maderze nie zaszkodził. Może nawet pomógł. Dzięki temu uchowali się od turystów tak zwanych plażowych. Postawili na dużo trekkingu i aktywnego wypoczynku. I to wydaje się był dobry kierunek rozwoju turystyki na wyspie.\nNasza wycieczka była tak zaplanowana, żebyśmy mogli zobaczyć i wysokie góry i płaskowyż Paul da Sierra, a w końcu także nadmorskie Porto Moniz i kurort Seixal.\nNie jechaliśmy już na zachód. Powoli wspinaliśmy się na płaskowyż Paul da Serra, czyli 1300 m n.p.m. Jedyne płaskie miejsce na wyspie z cudownymi widokami na góry i doliny. Tu można podziwiać wspaniałą przyrodę i tu zaczynają się najpiękniejsze trasy trekkingowe. Tu rosną lasy wawrzynowe /laurissilva/, które wpisane są na światową listę dziedzictwa kulturowego UNESCO. Zachowało się na świecie tylko kilka miejsc jego występowania. Oprócz Madery są na Wyspach Kanaryjskich, Azorach i na Wyspach Zielonego Przylądka. Miejsce to można rozpoznać również po niezwykle intensywnym zapachu liści laurowych. Czy ktoś wie dlaczego liście laurowe u nas nazywamy bobkowymi?\nTen intensywny zapach liści laurowych i eukaliptusów jedna z blogerek określiła jako zapach dobrych męskich perfum. I może coś w tym rzeczywiście jest?\nDrzewa laurowe porastały duże obszary wyspy i były wykorzystywane do budowy okrętów. Częściowo las był też wypalany, aby ludzie mieli gdzie uprawiać ziemię i hodować bydło. Te tereny inaczej nazywane są tundrą maderyjską.\nPoczątkowo na wyspie uprawiano trzcinę cukrową, ale szybko okazało się, że znacznie bardziej opłacalna jest produkcja madery. Jej smak tak przypadł wszystkim do gustu, że wystarczyła tylko szeptana reklama, aby rozsławić to wino na świecie. Podobno wciąż dostępne są w obrocie butelki z maderą z czasów napoleońskich, a wino to w otwartej butelce nie traci swojego smaku przez rok. Nie znam jednak nikogo, kto trzymałby to wino tak długo. Schodzi natychmiast po otwarciu butelki.\nW końcu docieramy do celu naszej wycieczki – naturalnych basenów wulkanicznych. Z tego słynie Porto Moniz. Są napełniane wodą morską, ponieważ leżą nad samym brzegiem oceanu. Poza tą niewątpliwą atrakcją można cieszyć się tu terenami niezadeptanymi przez turystów, szumem fal i świętym spokojem.\nW drodze powrotnej wstąpiliśmy do Seixal, miejscowości wypoczynkowej z cudownymi widokami na wodospady. Mnie najbardziej podobał się wodospad nazwany Welonem Panny Młodej.\nCzekały na nas eskapady na lewady. Bo wszyscy rozumieją, że bez lewad nie da się powiedzieć, że zwiedzało się Maderę albo poczuło się naprawdę jej klimat. Wiadomo, nie jest to wyspa dla leniwych.\nLewady nie powstały ku uciesze turystów. Ich historia jest znacznie bardziej praktyczna niż sprawianie przyjemności odwiedzającym wyspę. To sieć wąskich kanałów wodnych, którymi transportuje się wodę deszczową z północy na południe wyspy. To osiągnięcie XVI-wiecznej inżynierii, które pozwalało, dzięki systemowi śluz i kanałów nawadniać plantacje bananowców i trzciny cukrowej na południu wyspy oraz wprawiać w ruch maszynerię młynów cukrowych, które były napędzane wodą. Długość wszystkich lewad na wyspie to około 3100 km.\nAle zanim wyruszyłyśmy na lewady to przeżyłyśmy wieczór z folklorem maderyjskim.\nZnalazłyśmy się w regionalnej restauracji. Zwieziono tam Polaków zainteresowanych lokalnym folklorem, czyli tańcami, strojami i zwyczajami mieszkańców Madery. Do tego podawano regionalne potrawy i wino. Tylko raz wspomnę, że właściwa nazwa tego spotkania to „wieczór z fado”. Na śpiew tej pani spuszczam zasłonę miłosierdzia. Może ja się nie znam na fado z Madery, ale to na pewno nie było to fado, do którego przyzwyczaiła nas Cesaria Evora. I już. I tyle o śpiewie na tej imprezie. Kolejna przygoda z gatunku „tylko raz”. Porażka.\nSiedzieliśmy przy długich stołach. W oczekiwaniu na kolację mieliśmy okazję porozmawiać z Polakami z różnych grup, podzielić się naszymi wrażeniami z pobytu na Maderze. O dziwo, nikt nie narzekał, co mogło lekko zdziwić, biorąc pod uwagę nasze wieczne „no tak, ale…”\nA potem wjechało na stół pieczywko z masłem czosnkowym i pietruszkowym. No i zaczęła się jazda bez trzymanki – na haczykach zwisających nad stołem, nad naszymi talerzami, kelnerzy zawiesili długie szpikulce z espetadą – daniem głównym wieczoru. Są to kawałki mięsa wołowego natarte czosnkiem. Można je nadziać na patyk z drzewa laurowego lub na metalową szpadkę i piec nad rozżarzonym węglem. Zawisa więc taka szpadka nad nami, a właściwie nad naszym talerzem i trzeba to mięsko delikatnie z tej szpadki, która się buja na haczyku, ściągnąć widelcem na talerz. Jest to wyzwanie nie tyle intelektualne co zręcznościowe, biorąc pod uwagę, że wieczór fado i spotkanie towarzyskie połączone z kolacją sprawiło, że odzialiśmy się dość odświętnie, a tu kapiący tłuszcz i dyndająca szpadka. Na szczęście wino podawali później, więc udało się nie trafić kawałkiem mięsa w panią siedzącą nieopodal, bo bliżej był własny talerz. Tym większa była nasza radość, bo było dopieczone i aromatyczne. Do tego podano frytki i sałatki. Smaczne. Dzięki tej kolacji przeżyłam występ zespołu ludowego całkiem dobrze.\nI w końcu przyszedł czas na aktywny wypoczynek, czyli wycieczkę na lewady. Z ostrożności, bo nie z lenistwa przecież, mając do wyboru trasę trudną, lewadę dla średniozaawansowanych trekkingowo i łatwą wybrałyśmy tę ostatnią. No i było ciężko. To co nam się wydaje proste, gdy patrzymy na zdjęcia czy filmy, okazuje się dość trudne. Jest to spory wysiłek fizyczny, zwłaszcza dla osób, które na co dzień nie biegają, a do pracy jeżdżą samochodem lub publicznym transportem. Nawet jeżeli poświęcają czas na wysiłek fizyczny typu basen czy siłownia, to tu jest więcej i ciężej. No i moje własne doświadczenie – jak jest napisane, że mają być buty trekkingowe i coś od deszczu i zimna, to bezwzględnie trzeba się do tego dostosować. Adidasy, nawet porządne, mogą nas zawieść na wilgotnych, pokrytych błotem lewadach. Pogoda też jest zmienna. Naprawdę, na lewadach przysłowie „lepiej dźwigać niż ścigać” sprawdza się zdecydowanie. Bo tu „wiatr wieje, słońce daje czadu, można zmarznąć i bardzo się opalić”.\nObok kanałów poprowadzone są ścieżki, które służą do przemieszczania się osób zajmujących się konserwacją kanałów tzw. lavadero oraz rzesz turystów, którzy znaleźli ogromną przyjemność w przemierzaniu wyspy wzdłuż i wszerz.\nNa wyprawie było bardzo przyjemnie. Nasz przewodnik, bardzo przystojny zresztą, mówił pięknie po angielsku i widać było, że jest zakochany w lewadach. Z pasją opowiadał o otaczającej nas przyrodzie, dostosowywał się do naszego żółwiego tempa marszu, które nie wynikało tylko ze zmęczenia, ale także z chęci obfotografowania wszystkiego dookoła. Byliśmy naprawdę szczęśliwi, że mogliśmy doświadczyć takiego niecodziennego piękna przyrody. Na zakończenie przeszliśmy przez tunel, których tu wiele. Poruszaliśmy się przy świetle latarek z komórek i prowadziliśmy różne „dialogi na cztery nogi”. W końcu zobaczyliśmy światełko na końcu tunelu i poszliśmy w stronę tego światełka. Przed nami była wspaniała dolina pełna światła. A na sam koniec tej podróży zatrzymaliśmy się w małej restauracji, gdzie czekała na nas smakowita poncha. Zapach świeżych cytryn i pomarańczy nie pozwolił nam odejść. Zakręciło nam się lekko w głowach, bo to przecież rum, który ma 40% i dopiero do tego sok z cytryny i pomarańczy no i miód. Wypiliśmy ze smakiem i uśmiechem, ale czynności nie powtarzaliśmy, bo jak mawiali starożytni Maderczycy „po jednej szklaneczce ponchy zmęczonemu człowiekowi łatwiej wrócić do domu, ale po dwóch może nie dać rady w ogóle dojść”. Podobno równie dobra jest poncha robiona z marakui. Okazało się więc, że Madera jest nie tylko maderą płynąca.\nMoje pierwsze spotkanie z rzeczownikiem „lewady” to jednak nie Madera. Wcześniej była książka Barbary Wachowicz „Malwy na lewadach”. Jeśli kiedykolwiek ktoś zapytałby mnie, kto dla mnie jest wzorem i mistrzem mowy polskiej, to autorka tej książki zajęłaby pierwsze miejsce do spółki z Bogusławem Kaczyńskim.\nLewady Barbary Wachowicz były parę tysięcy kilometrów od Madery. Tytuł do swojej książki zaczerpnęła z wiersza Artura Oppmana /Or-Ot/ „Koncert Szopena”.\nOn oczy ma zamknięte.\nLecz nie gra. Maluje.\nPrzypomniał jakiś obraz:\nwieś w gruszkowych sadach,\nBose dzieci na progach,\nmalwy na lewadach,\nDziwna piosenka, wszystkim słuchaczom przyjemna, (…)\nTytuł książki wydał się krytykom i czytelnikom na tyle egzotyczny, że autorka musiała w wywiadach wyjaśniać cóż znaczą te „lewady”. Odsyłała do „Małego słownika języka polskiego”. Lewada to nieporośnięta, okolona drzewami przestrzeń, łąka, polana. W twórczości Słowackiego znajdziemy wiersz:\nBiegną na skały pod chaty i sady. —\nChoćby z promieni do ciała wrócona: —\nPowietrze lżejsze, które cię uzdrowi,\nLałem z mej piersi… mojemu krajowi.\nLewady na Maderze warte są wysiłku i każdej kropli potu. To aktywny wypoczynek i wspaniały kontakt z przyrodą. Można powiedzieć, że wycieczki trekkingowe skrojone są na każdą miarę, dlatego warto z nich skorzystać. A potem udać się na solidny posiłek do jakiejś miłej tawerny. Bo jedzenie to jeszcze jedna atrakcja tej wyspy.\nSkoro wyspa, to pierwsze co nam przychodzi do głowy to ryby. Wyspa na Atlantyku więc niekoniecznie nasze śledziki. Na Maderze nakarmią nas tym, co sami jedzą, dlatego mamy gwarancję, że będzie to zdrowe i świeże. Zdecydowanie lepiej, wybierając się na wyspę nie bookować sobie wczasów all inclusive, tylko zdać się na wyżywienie we własnym zakresie. Przynajmniej obiad albo obiadokolacja. Wtedy mamy szanse poznać smaki Madery.\nNajlepsza ryba, można rzec specialite de la maison Madery to espada, czyli pałasz.\nNo, może na straganie wygląd ma niezbyt zachęcający, ale jego białe mięso smakuje wspaniale. Jak jeszcze com banana, czyli ze smażonymi bananami, to otwiera się szufladka „niebo w gębie”. Urzeczeni smakami Madery polecają także bacalhau. To jest dorsz atlantycki zakonserwowany w soli. Podobno sposobów podawania tej ryby jest 365. Tyle ile dni w roku. Codzienna potrawa zwykłych ludzi, rybaków i biedaków trafiła na półmiski i talerze do znanych restauracji i tawern.\nNa pewno posmakuje wam cataplana, potrawa, której nazwa wzięła się od garnka, w którym jest przygotowywana. Rodzaj potrawki z ośmiornic, krewetek kalmarów, ryb i warzyw. Wszystko podlane winem. Można powiedzieć, że skład gulaszu zależy od fantazji kucharza.\nCaldeirada to zupa rybna z dodatkiem owoców morza i warzyw. Przepisów jest tyle co kucharek na Maderze i w całej Portugalii.\nMorze daje szanse na różne potrawy zwane marisco. Są to kraby, krewetki, ośmiornice, małże, homary, langusty.\nEspetada była na wieczorze z folklorem lokalnym. Poncha była po lewadach, to może owoce? Jest ich na wyspie całkiem sporo, ale ciekawe są krzyżówki na przykład banana z ananasem. Owoc zwany bananoananas dojrzewa przez cały rok i dopiero wtedy nadaje się do zjedzenia. Warto zwrócić uwagę, że banany na Maderze są małe, nazywają się baby banany, mają intensywny smak i są bardzo słodkie. Można tu spotkać anony, czyli budyniowe jabłka i 28 gatunków maracui. Jest zatem marakuja pomarańczowa, o smaku mango a nawet pomidorowa. Ciekawe jak smakuje owoc o wdzięcznej nazwie – pitanga, czyli goździkowiec jednokwiatowy? A owoce nieśplika japońskiego, z których produkuje się syrop na kaszel? A pomidor drzewiasty? A może owoc filodendrona?\nZ warzyw moją uwagę ze względu na nazwę zwróciły pimpinele. Smakują podobno jak ugotowana kalarepa.\nŻeby mieć pełen obraz sytuacji należałoby udać się jeszcze do pastelarii. To ichniejsza cukiernia. Można tu zjeść pyszne ciastka zarówno na słodko jak i na słono. Nie wiem jak zakwalifikować ciastko z dorsza i pierożka z krewetek. Do tego zawsze pyszna kawa.\nMieszkańcy Madery kochają kwiaty. Klimat daje im szanse na obcowanie z takimi gatunkami kwiatów, które u nas zawsze będą egzotyczne. Poczynając od wszechobecnych strelicji\nrosną tu storczyki, lilie, kamelie, magnolie, azalie, hortensje, fuksje, orchidee.\nSłusznie ktoś powiedział o Maderze, że to „botaniczne ogrody Pana Boga”.\nZ moich doświadczeń wynika, że Maderczycy kochają też zwierzęta. Chyba w szczególności koty. Jeżeli ktoś oglądał film dokumentalny o kotach w Stambule pt. „Kedi-sekretne życie kotów” to rozumie o czym mówię. Tutaj też wszyscy dbają o te piękne futrzaki, a one i tak zachowują niezależność. Patrzą sobie ze swoich domków na biedne psy, które prowadzone na smyczach marzą o kociej wolności i niezależności.\nZ żalem opuszczałam Maderę. Spędziłam tam tydzień i to na pewno jest za mało, na satysfakcjonujące poznanie wyspy. Muszę tam jeszcze wrócić, bo przecież nie zobaczyłam wschodniej części wyspy, czyli Palheiros de Santana z charakterystycznymi domami z opadającymi aż do ziemi słomianymi dachami, ani jaskiń Sao Vicente. Nie popłynęłam na sąsiednią wyspę Porto Santo. Nie byłam na półwyspie św. Wawrzyńca. Tydzień na Maderze to mało! Był to cudowny koncert na smaki , zapachy i widoki.\nWszystko razem – bujna, egzotyczna przyroda, dobra kuchnia, wspaniałe wino, cudowne krajobrazy skłania zdecydowanie do powrotu. Nawet tych, którzy nie lubią chodzić po górach i się męczyć.\nW moim podróżniczym sercu Madera ma swoją osobną piękną szufladkę.\nDziewczyny i chłopaki pakujcie plecaki i ruszajcie na Maderę! Naprawdę warto.\nPrevious Post Madera, czyli małe jest piękne\nNext Post Walhalla, czyli niemieckie sny o potędze.


Gabriel Gumez (ur. 1984) – Wikipedja, wolna encyklopedia\nWersja ortograficzna: Gabriel Gómez (ur. 1984)\nGabriel Gumez (ur. 1984)\nPełne imię i nazwisko Gabriel Enrique Gumez Girun\nKlub San Francisco\n2000 Sporting San Miguelito\n2001–2003 Envigado 32 (1)\n2004 Deportivo Pasto 13 (1)\n2005 Tauro 13 (1)\n2005 Deportivo Pereira 11 (2)\n2006–2008 Santa Fe 40 (1)\n2007–2008 → Os Belenenses (wyp.) 25 (1)\n2008–2010 Os Belenenses 46 (2)\n2010 Ermis Aradipu 11 (1)\n2011 La Equidad 14 (1)\n2011 Indios 8 (3)\n2012 Philadelphia Union 24 (6)\n2013 Junior 16 (0)\n2013–2014 San Francisco 28 (2)\n2014–2016 Herediano 41 (1)\n2016 → Cartaginés (wyp.) 12 (1)\n2016 Deportes Tolima 18 (2)\n2017–2019 Atlético Bucaramanga 87 (3)\n2020– San Francisco 7 (1)\n2001 Panama U-17\n2002–2003 Panama U-20 5 (2)\n2003 Panama U-23 1 (0)\n2003–2018 Panama 148 (12)\nGabriel „Gavilán” Gumez (ur. 29 maja 1984 w San Miguelito) – panamski piłkaż występujący na pozycji pomocnika. Zawodnik klubu San Francisco FC. Rekordzista pod względem liczby występuw w reprezentacji Panamy.\nGumez zawodową karierę rozpoczynał w 2001 roku w kolumbijskim klubie Envigado FC z Categoría Primera A. W 2004 roku odszedł do Deportivo Pasto, ruwnież grającego w Categoría Primera A. W 2005 roku trafił do panamskiego Tauro FC, jednak w tym samym roku wrucił do Kolumbii, gdzie został graczem zespołu Deportivo Pereira (Categoría Primera A). Po spadku tego klubu do Categoría Primera B w 2005 roku, odszedł do Independiente Santa Fe z Categoría Primera A. Spędził tam rok.\nLatem 2007 roku Gumez podpisał kontrakt z portugalskim CF Os Belenenses. W Primeira Liga zadebiutował 20 sierpnia 2007 roku w zremisowanym 1:1 pojedynku z Naval. 8 października 2007 roku w wygranym 4:2 spotkaniu z Boavistą stżelił pierwszego gola w Primeira Liga. W Belenenses występował pżez 3 lata.\nW 2010 roku Gumez odszedł do cypryjskiego Ermis Aradipu, a w styczniu 2011 roku trafił do kolumbijskiego La Equidad występującego w Categoría Primera A. Następnie grał w Indios de Ciudad Juárez, Philadelphia Union, Atlético Junior i San Francisco FC. W 2014 pżeszedł do CS Herediano. W 2016 został wypożyczony do CS Cartaginés. W 2017 roku pżeniusł się do Atlético Bucaramanga. W klubie spędził 3 lata.\nW 2020 roku powrucił do Panamy. Aktualnie gra w San Francisco FC.\nW reprezentacji Panamy Gumez zadebiutował 27 czerwca 2003 roku w pżegranym 1:2 meczu eliminacji Złotego Puharu CONCACAF z Salwadorem. W 2005 roku został powołany do kadry na ten Złoty Puhar CONCACAF. Zagrał na nim w pojedynkah z Kolumbią (1:0), Trynidadem i Tobago (2:2), RPA (1:1, 5:3 w żutah karnyh), ponownie z Kolumbią (3:2) oraz Stanami Zjednoczonymi (0:0, 1:3 w żutah karnyh). Tamten turniej Panama zakończyła na 2. miejscu.\n17 sierpnia 2006 roku w wygranym 2:0 toważyskim spotkaniu z Peru stżelił pierwszego gola w drużynie narodowej. W 2007 roku ponownie wziął udział w Złotym Puhaże CONCACAF. Wystąpił na nim w 3 meczah: z Hondurasem (3:2), Kubą (2:2) i Meksykiem (0:1). Z tamtego turnieju Panama odpadła w ćwierćfinale.\nW 2009 roku Gumez po raz tżeci znalazł się w drużynie na Złoty Puhar CONCACAF. Zagrał tam w spotkaniah z Gwadelupą (1:2), Meksykiem (1:1), Nikaraguą (4:0) oraz Stanami Zjednoczonymi (1:1, 1:2 po dogrywce). W meczu z Nikaraguą zdobył także bramkę. Tamten turniej Panama ponownie zakończyła na ćwierćfinale.\nWystąpił ruwnież na Złotym Puhaże CONCACAF 2011, 2013, 2015 i 2017. W 2013 zdobył srebrny medal, a w 2015 brązowy. Grał ruwnież na Copa América 2016.\nZostał powołany na Mistżostw Świata 2018. Po tym turnieju zakończył reprezentacyjną karierę. Jest rekordzistą pod względem liczby występuw w reprezentacji Panamy. Ma ih na koncie 148.\nGabriel Gumez (ur. 1984) w bazie National Football Teams (ang.)\nSkład reprezentacji Panamy na Puhaże Naroduw UNCAF 2003\n9 Dely Valdés\ntrener: da Luz\nUczestnicy Puharu Naroduw UNCAF 2003


publikacja 28.09.2013 17:27\nArcybiskup katowicki Wiktor Skworc modli się za zmarłych wskutek wywózki Ślązaków - kościół w mieście Jenakijewo w Donbasie, tuż przy hucie, pod którą działał jeden z obozów\tPrzemysław Kucharczak /GN\nNie odnalazł żadnego pomnika ani tym bardziej krzyża, bo sowieckie władze obozowe kazały wrzucać ciała wywiezionych w 1945 roku Ślązaków wprost do wspólnych mogił. Nikt w żaden sposób nie uczcił śląskich ofiar.\nWywiezionych na Wschód Ślązaków było ponad 50 tysięcy. Na początku 1945 roku przeprowadzono na Śląsku łapankę. Wielu Ślązaków zostało porwanych przez Sowietów z domów lub zakładów pracy. Według dr. Dariusza Węgrzyna z IPN, przeżyło i wróciło na Śląsk mniej, niż połowa. Dzieci wywiezionych często nie miały żadnej wiadomości o swoich wywiezionych ojcach.\nTo szokujące, że wydarzenie o takiej skali praktycznie nie istnieje w zbiorowej pamięci Polaków. Abp Wiktor Skworc pojechał więc w sobotę 28 września na jeden z cmentarzy, położony u stóp wielkiej huty w miejscowości Jenakijewo w Donbasie. Z całą pewnością leżą tu Niemcy – ale jest prawdopodobne, że także Ślązacy. Chodziło jednak przede wszystkim o modlitwę za dusze wszystkich Ślązaków, którzy leżą w bezimiennych mogiłach lub w zwykłych dołach na terenie całego byłego Związku Sowieckiego. Podczas modlitwy za dusze zmarłych w czasie przymusowej pracy Ślązaków abp Skworc nazwał ich „niewolnikami Stalina”.\nMetropolita katowicki przyjechał do Donbasu, by poświęcić tablice ku czci wywiezionych Ślązaków. Jedna zawiśnie w kościele św. Józefa w Doniecku, a dwie przed wejściem do niego – w miejscu, w którym tekst na nich mogą czytać przechodzący ulicą ludzie. Jedna z tablic jest w języku polskim, druga w ukraińskim. Uroczystość ma się odbyć w niedzielę 29 września.\nDo Doniecka dotarły już też delegacje samorządu województwa śląskiego. Udział w upamiętnieniu Ślązaków ma wziąć marszałek województwa śląskiego Mirosław Sekuła, wicewojewoda śląski Piotr Spyra, delegacje miast Katowice i Radzionków, a także przedstawiciele IPN. Ma dotrzeć z Warszawy Andrzej Kunert, przewodniczący Rady Ochrony Miejsc Pamięci Walk i Męczeństwa, i ambasador RP na Ukrainie Henryk Litwin, a także arcybiskup lwowski Mieczysław Mokrzycki i biskup zaporoski Marian Buczek.\nAbp Wiktor Skworc na cmentarzu w Jenakijewie w Zagłębiu Donbas, gdzie w mogiłach bez nagrobków leżą wywiezieni "Niemcy" - nie wiemy, czy są wśród nich Ślązacy\tPrzemysław Kucharczak /GN