Glissando | Czuły barbarzyńca. G. X. Jupitter-Larsen – wywiad\nCzy hałas jest muzyką, czy muzyka jest hałasem? Dla G.X. Jupitter-Larsena odpowiedź na to pytanie jest prosta – „noise nie jest muzyką”. Założyciel The Haters i współpracownik Survival Research Laboratories zawsze wykazywał się radykalnymi poglądami i takimż dźwiękiem. Mocny jak zawodnik wrestlingu i genialny jak John Cage.\nDługoletnia działalność The Haters przypomina raczej serię performansów i instalacji niż funkcjonowanie regularnego zespołu. Podczas występów zawsze twarz masz zasłoniętą maską, a na rękach rękawiczki. W ten sposób starasz się pokazać, że noise jest dla Ciebie tylko fetyszem dźwięku?\nTak. Zacznę może od maski, która jest akcentem typowo fetyszystycznym. Używam jej, żeby nadać moim występom charakter bardziej teatralny. Nie chciałem ograniczać się tylko do sceny, ale również pojawiać się w innych miejscach i kontekstach. Miałem jednak zawsze problem z ustaleniem sytuacji z widzami, bez użycia kurtyny nie mogłem zaznaczyć początku i końca występu. Kiedy występowałem z większą grupą ludzi, wszyscy zakładaliśmy maski i publiczność wiedziała, że zaczynamy. Potem je ściągaliśmy i był to również sygnał zakończenia. Maska jest zawsze obecna w mojej działalności, ale nie chodzi mi o ukrywanie swojej twarzy, ale odkrywanie tej prawdziwej. Na co dzień chowamy się za swoimi twarzami, w których się rodzimy. Natomiast maska jest w stanie odkryć to, co się pod nimi kryje.\nWspominałeś o podziale na publiczność i wykonawców. Często podkreślasz jednak, że prezentujesz podejście punkowe i właściwie starasz się tę pierwszą aktywnie zaangażować w działalność The Haters.\nRzeczywiście, występując w nietypowych sytuacjach, staram się zacierać granice między terytorium muzyków i publiczności. Jak mówiłem, maska pozwala zorientować się w tym, co się dzieje, ale czasem też staram się zaskakiwać. Tak było na początku mojej działalności, kiedy organizowałem swoje koncerty, na które nie przychodziłem. Obecność ludzi i ich zachowanie w klubie same tworzyły przestrzeń performansu. Podobnie, kiedy wydaję płyty, ten podział na artystę i słuchacza nie jest tak oczywisty. Na początku lat 80. wypuściłem singiel z wyżłobionymi rowkami z ciszą i dołączyłem instrukcję, żeby podrapać jego powierzchnię przed odtworzeniem. Wydało mi się to o wiele ciekawsze, niż robienie tego samemu, a poza tym słuchacz stawał się automatycznie członkiem zespołu, bo miał wpływ na ostateczne brzmienie albumu. Wydałem też krążek, który był zupełnie płaski i dołączyłem do niego torbę piasku do pocierania powierzchni płyty, żeby można było jej słuchać bez gramofonu oraz jeszcze pusty kompakt do podrapania. Potem dołączałem jeszcze do kilku innych płyt materiały i instrukcje, jak „odtwarzać” te konceptualne albumy.\nObserwując takie podejście do wydawania płyt, nietrudno zrozumieć, dlaczego zawsze powtarzasz, że chcesz robić hałas, a nie muzykę. Zgodzisz się z tym, że bardziej niż dźwięk i jego właściwości, ważniejszy jest dla Ciebie sam kontekst społeczny?\nPowiem tak: muzyka mnie w ogóle nie interesuje. Nie mam nic przeciwko niej, ale uważam, że nie gram muzyki. Jestem raczej purystą w dziedzinie noise. To, co robię, nie jest czymś, czego słuchasz, ale tym, co czujesz i doświadczasz fizycznie, również w kontekście społecznym. W związku z tym ludzie są często niepewni, jak należy rozumieć moje nagrania i performance. Nie sądzę nawet, żeby ktokolwiek był w stanie zdefiniować tę działalność – ale do pewnego stopnia staram się prowokować do takich prób. Kiedy zacząłem występować publicznie, powodem nie było to, że miałem coś do powiedzenia ludziom. Mówiłem raczej do siebie, a oni słuchali, i widziałem, że nic z tego nie rozumieli. Nie wiedziałem jednak, że aż tak trudno jest im wytłumaczyć moje poczynania. Dało mi to wiele do myślenia i ułatwiło zrozumienie wielu aspektów mojej działalności.\nCzy jednym z tych aspektów jest walka z poglądami akademickimi, na przykład Johna Cage’a, który twierdził, że każdy dźwięk jest muzyką? Twoje działania i poglądy zdają się zupełnie temu zaprzeczać.\nPo pierwsze, przypadek Cage’a jest również przykładem złej recepcji poglądów artysty. On nie powiedział, że każdy dźwięk jest muzyką, ale że każdy dźwięk może być użyty w muzyce. To właśnie ta delikatna różnica, która jest dla mnie istotna i którą sam się kieruję. Nie zgadzam się z tym, że wszystkie dźwięki muszą być muzyką. Oczywiście jest to piękna idea, ale zupełnie banalizuje dyskusję na ten temat. Kiedy generalizujesz w ten sposób, że wszystko jest jednym, ignorujesz pewne istotne szczegóły, które mogą się okazać istotne. Na przykład ja nie wierzę, że to, co robię, jest muzyką – to znaczy niczego nie komponuję, nie używam instrumentów… Lubię hałas jako hałas, a nie muzykę. I nie uważam, żeby to była kwestia semantyki. To ważny wątek w dyskusji, która w ostatnich latach została sprowadzona do absurdalnego poziomu. Wiele osób, kiedy słucha moich nagrań, nie może ich zrozumieć. Wtedy mówię „Nie martw się, traktuj to jako hałas”, i wówczas wszyscy się otwierają, słuchają i rozumieją mojego podejścia. Są też ludzie, którzy odziedziczyli punkt widzenia Cage’a i nigdy mnie nie zrozumieją, gdy mówię, że chcę robić ekstremalny i surowy noise. Zastanawiają się też, czy moje produkcje są sztuką czy nie, ale to mnie w ogóle nie obchodzi. Ja robię swoje, a te sprawy pozostawiam historykom i krytykom.\nSkoro odcinasz się od poglądów Cage’a, to jak można oceniać Twoją działalność w kontekście muzyki współczesnej? Jak ważny był dla Ciebie manifest Luigiego Russolo, kompozycje Edgara Varèse’a czy „musique concrète” Schaeffera?\nNa pewno wszyscy ci ludzie są interesujący, szczególnie kiedy spojrzysz na nich w kontekście czasów, w jakich żyli. Niestety muszę Cię zawieść, ale kiedy zacząłem pracować z hałasem, nic o nich nie wiedziałem. Moja droga do noise’u była zupełnie inna i doszedłem do niego przez przypadek. W latach 70. byłem mocno zaangażowany w scenę punkrockową. Wkurzało mnie jednak to, że ci goście mówili „zróbmy hałas”, po czym łapali za gitary, walili w bębny i po prostu grali kiepską muzykę. Moją reakcją na tę nieszczerość i brak spójności w punk rocku był właśnie noise. Byłem wyrzucany z wielu zespołów, bo odmawiałem gry na gitarze tak jak inni. Mówiłem – skoro gadacie ciągle o noizie, to przestańmy grać te głupie piosenki i po prostu róbmy hałas! Tak rozpoczęły się moje poszukiwania i odkryłem tych wszystkich kompozytorów, których wymieniłeś. Wiadomo, że niesiemy ze sobą pewien bagaż doświadczeń, które w różnym stopniu mają na nas wpływ. Ci wszyscy ludzie po trosze ukształtowali to, co teraz robię, ale równie ważne jest dla mnie na przykład moje zainteresowanie wrestlingiem. Od zawsze byłem fanem tego sportu, nawet sam przez kilka lat walczyłem w niezależnych ligach. Jest nawet jedna rzecz, która łączy ten sport i kulturę punk – zaangażowanie publiczności, o którym mówiłem. Dodałbym do tych inspiracji jeszcze miejsce, w którym żyjemy, czasy… Przede wszystkim czasy – teraz żyjemy przytłoczeni białym szumem, hałasem mediów. Mieszkam na Zachodnim Wybrzeżu i dla mnie tworzenie noise’u jest próbą przebicia się przez ten cały zgiełk informacji i oczyszczenia się z jego wpływu.\nSam wywołałeś temat przeładowania informacjami, prawie cytując tytuł albumu SPKInformation Overload. W jednym z wywiadów wspomniałeś:„Traktuję informację jako surowy materiał i transformuję go w taki sposób, żeby znaczył coś innego lub wyglądał inaczej”. Jak bardzo ten kontekst muzyki industrialnej jest istotny w noizie?\nNa pewno tamte zespoły ukształtowały obecną scenę swoimi poglądami. Znów muszę jednak zaznaczyć, że choć zespoły industrialne zaczynały w tym samym okresie co ja, nie wiedziałem o ich istnieniu. Co świadczy o tym, że była to naturalna reakcja w tamtych czasach, formą obrony przed bombardowaniem informacjami było intensywne przetwarzanie ich na swoje potrzeby i neutralizowanie. Pozwolisz, że wrócę jeszcze do wrestlingu – interesowało mnie w nim, jak społeczne klisze były tam przerysowywane i wzmacniane, czasem zupełnie nie do poznania. Fascynowało mnie wyjmowanie pewnych rzeczy z kontekstu i wyolbrzymianie ich.\nNasuwa mi się też pewne skojarzenie z kulturą japońską. Kiedy weźmiesz film anime i wyjmiesz go z kontekstu popkulturowego tego kraju, po czym pokażesz widzom w Stanach czy Europie, może zostać on odebrany surrealistycznie. Nie jesteśmy w stanie do końca zrozumieć związków miedzy bohaterami czy ich wyglądu. Niedawno oglądałem jakiś serial, futurystyczną opowieść o oddziale policji, w którym byli sami macho i jedna niby niewinna kobieta w stroju króliczka z „Playboya”. W czasie przesłuchań i groźnych akcji wykazywała się jednak ogromnym okrucieństwem, wyżywała się na złodziejach czy torturowała więźniów. Wszystko to kłóciło się z jej niewinnym wyglądem, ale jednak w kontekście kultury japońskiej ma swój sens, bo królik jest tam symbolem okrucieństwa. Kiedy kobieta przebiera się w zmysłowy strój królika, jest to pomysł mocno surrealistyczny, bo w ten sposób staje się seksowna na inny sposób. Uwielbiam tego typu nakładanie się różnych kultur w epoce globalizacji i wytwarzanie swego rodzaju trzeciego języka, którego też staram się używać.\nSkoro wywołałeś temat Kraju Kwitnącej Wiśni, powiedz mi, jak rozwój tamtejszej sceny na początku lat 80. odbił się na muzyce Zachodu, która, jak już wspomnieliśmy, była dotychczas kształtowana przez punk, industrial czy muzykę współczesną?\nMogę śmiało powiedzieć, że Japończycy dokonali prawdziwego przewrotu! Byłem w kontakcie z Merzbow chyba od 1982 roku. Korespondowaliśmy ze sobą regularnie co tydzień, wymienialiśmy się płytami, taśmami i filmami. Ale nie tylko ja byłem na bieżąco z tym, co się tam działo. Kasety docierały do wielu moich znajomych i efekt był taki, że o ile na przełomie lat 70. i 80. wszyscy chcieli brzmieć jak Nurse With Wound, Throbbing Gristle i grać muzykę industrialną [patrz: dyskografia Rafała Kochana parę stron wcześniej – przyp. red.], o tyle japońska scena dała nam przykład, że hałas może mieć wartość samą w sobie. Na przykład Maurizio Bianchi we Włoszech tworzył harsh-noise, ale wciąż robił to w kontekście muzyki industrialnej. Natomiast w Japonii toczyła się na ten temat dyskusja pomiędzy Merzbowem (który twierdził, że to może być piękna muzyka) a K2 (który mówił, że trzeba robić prawdziwy noize, chaotyczny, poza wszelkimi muzycznymi kontekstami). To nowe spojrzenie dla niejapońskiej publiczności było niezwykłym odkryciem, ponieważ zostały przedefiniowane granice i ramy tego, czym jest noise. Myślę, że ta transformacja, która odbyła się od koniec lat 80., miała bardzo korzystny wpływ na nasz rozwój.\nNie dokonałaby się ona bez tak aktywnych kontaktów między Wami. Kiedy oficjalne kanały zalewały Was informacjami, wytworzyliście zupełnie niezależny sposób dystrybucji pocztą. Jaką rolę tak naprawdę odgrywał mail art w rozwoju sceny noize i jak udawało Ci się docierać do tych wszystkich ludzi?\nNiech dobrze pomyślę jak to było… Mieszkałem w Seattle i korespondowałem z gościem z Teksasu, który znał Maurizio Bianchi we Włoszech. Podesłał mu moje nagrania, a on dał znać o mnie Merzbowowi w Japonii, że jestem tak dobry jak on. Napisał do mnie i tak rozpoczęła się nasza wieloletnia znajomość. To było niesamowite, tydzień w tydzień, miesiąc w miesiąc, oczekiwało się na odpowiedź. Kiedy dostawałeś paczkę, to było to coś bardzo cennego. Często było w oryginalnym opakowaniu, a do środka dorzucane były ulotki o ważnych wydarzeniach w okolicy, który mogły Ciebie również zainteresować. Tak rozwijała się sieć mail art i kultura kaset. Od późnych lat 70. do początku 90. umożliwiała każdemu wymienianie się nagraniami własnymi albo przygotowanymi przez siebie kompilacjami. Gromadziłeś sobie listę osób, które znałeś, dzieliłeś się z nią innymi i tak naturalnie budowała się cała sieć kontaktów. Tworzyły się znajomości bliskie albo zupełnie przypadkowe. Nigdy nie wiedziałeś, od kogo dostaniesz paczkę i co w niej znajdziesz. Każdy rozsyłał te nagrania, które go interesowały, nie było żadnych ograniczeń – folk, noize, rock’n’roll, klasyka, nie musiało być spójne estetycznie. W ten sposób dochodziło również do ciekawych przykładów współpracy i projektów. Nie było w tym środowisku żadnych gwiazd, nie było narzuconej hierarchii i każdy miał ten sam status. Sytuacja powoli zaczęła się zmieniać, kiedy ludzie wzięli się na poważnie za wydawanie płyt i prezentowanie ich w radiu. W latach 80. działało w Stanach wiele rozgłośni i w prawie każdej był przynajmniej jeden program nocny, gdzie grano nadesłane kasety. W ten sposób kultura kaset stałą się otwarta siecią, nie musiałeś wiedzieć, do kogo napisać i z kim się wymienić nagraniami. Wystarczyło, że włączyłeś radio i mogłeś przez przypadek trafić na coś ciekawego. Czasami nawet w ogóle nie wiedziałeś, skąd pochodzą nagrania.\nW dzisiejszych czasach doskonałą kontynuacją tej sieci dystrybucji i kontaktów jest internet. Patrząc na Twoją aktywność na stronie www.jupitter-larsen.com i ilość odwiedzin, widzę, że to usprawnienie techniczne dało Ci kolejną szansę dotarcia do ludzi. Obecność w przestrzeni wirtualnej jest dla Ciebie rzeczywiście ułatwieniem czy raczej jedynie marną namiastką tamtych czasów?\nPowiem Ci, że pojawienie się tych nowoczesnych sposobów komunikacji ma swoje negatywne i pozytywne strony. Zacznę od tych pierwszych. W internecie jest już przeładowanie informacji i małe masz szanse, że trafisz akurat na to, co Cię interesuje. Kiedy wpisujesz hasło do przeglądarki, musisz dokładnie sprecyzować, czego szukasz. W radiu też nie ma już tamtych dobrych programów, w trakcie których przypadkiem mogłeś usłyszeć porządny noise. Teraz, żeby otrzymywać informacje, musisz być na bieżąco włączony do sieci. W związku z tym, w odróżnieniu od lat 80., sieć i dostęp do informacji nie są tak otwarte. Natomiast komunikacja działa sprawniej, szybciej, łatwiej. Nie wiem, czy zwiększyło się zainteresowanie na przykład noizem, bo zmieniło się pokolenie, które ma inne zainteresowania i oczekiwania. Je jednak wciąż robię swoje, na stronie mam rysunki, teledyski, teksty. Codziennie trafia na nią wiele osób, dowiadują się o mnie, a jest ich o wiele więcej niż w czasach kultury kasetowej. Oczywiście jestem z tego zadowolony, ale nie oznacza to wcale, że jakoś dramatycznie wzrasta grono ludzi zainteresowanych moją działalnością. Ciągle odnoszę jednak wrażenie, że w latach 80. łatwiej było mnie znaleźć, nawet jeśli nie wiedziałeś, co robię, a teraz jest trudniej. Za to teraz jak trafisz na moją stronę, będzie Ci łatwiej zrozumieć, co robię. Nie jest perfekcyjnie, ale pewna równowaga jest zachowana.\nSkoro dotarliśmy do współczesności i rozwiniętej techniki komputerowej, powiedz, jak postrzegasz jej wpływ na samą muzykę? Myślę tutaj o estetyce glitch i pewnym takim oswojeniu mechanicznych dźwięków w muzyce elektronicznej. Ty z założenia zostajesz wierny estetyce analogu?\nZawsze jest taka pokusa, żeby używać najnowszej technologii, dokładnie jak u początków muzyki industrialnej. Nie nazwałbym tego modą, ale pewnym nastawieniem na pionierskie opanowywanie sprzętu i odkrywania nowych możliwości, co zawsze było obecne w sztuce. Ale dla mnie używanie najnowszej technologii nie zawsze jest interesujące. Nie mam nic przeciwko cyfrowej technice nagrywania. Zapewniam Cię, że używam jej w studiu, kiedy pracuję nad płytą. Jednak przede wszystkim lubię fizyczne dźwięki świata i lubię je odkrywać, sprawdzać i z nimi eksperymentować. Ta cała entropia, powracający motyw fascynacji rozkładem, rozpadem, erozją, stąd całe to niszczenie technologii, wykorzystywanie jej do granic możliwości. Testowanie możliwości narzędzi ma w sobie coś naukowego i moje projekty są ilustracją związków tego z obsesją na punkcie hałasu. Dlatego mówię, że nie jestem żadnym muzykiem.\nA jak reagujesz na przejawy noise’u w innych gatunkach muzycznych? Myślę tutaj o odrodzeniu hałasu w różnych odmianach muzyki rockowej. Dla Ciebie, purysty noise’owego taki kierunek rozwoju gatunku jest chyba trudny do zaakceptowania?\nTo prawda, trudno być noise’owym purystą. Ale nie wydaje mi się, żeby artyści i słuchacze wciąż mieli taką potrzebę. Te wszystkie trzaski, szumy, błędy cyfrowe – tak, rzeczywiście zauważam ich w codziennym życiu coraz więcej. Dla mnie jest to przejaw potrzeby wyrwania się poza kulturę mainstreamową i mass media. Mam wrażenie, że tak jest w każdej dekadzie. Przez ostatnie trzy lata zauważam w Stanach coraz większe zainteresowanie i ciśnienie na zespoły grające grind-core, death-metal czy mocny punk rock. Dzieciaki są sfrustrowane kulturą uliczną i używają coraz więcej hałasu, żeby zdefiniować się jako outsiderzy kultury popularnej. Wśród punkowców i metalowców widzę coraz większe zainteresowanie muzyką noise. Naprawdę im zazdroszczę, bo mogą robić to, co ja chciałem w 1979 roku, ale byłem za to wyrzucany z każdego składu. Pewnie gdybym był zagorzałym fanem czystego noise’u, byłbym sfrustrowany. Ale nie jestem, lubię oglądać, jak noise się odradza w kolejnych falach, a teraz widzę już czwartą…\nPoczekaj, w takim razie jakie są ramy czasowe trzech poprzednich?\nNajpierw oczywiście była fala w czasach muzyki industrialnej, kiedy zaczęliśmy tworzyć z Maurizio Bianchi i Merzbow. Druga zaistniała w połowie lat 80., wraz z rozwojem kultury kasetowej, a trzecia na początku lat 90. z pojawieniem się Japończyków w Stanach. Wtedy odrodził się czysty noise, harsh-noise, bez kompozycji, zasad i wszelkich innych ograniczeń, sama fascynacja dźwiękiem. Potem zainteresowały się tą sceną nieco większe wytwórnie i pozwoliły się jej dalej rozwijać. Natomiast obecnie nadciągająca czwarta fala jest rodzajem nowej muzyki noise z domieszką purystycznej estetyki lat 90., do tego jest jeszcze świeża energia dzieciaków grających punka i grind-core. To naprawdę bardzo wyjątkowe i ciekawe zjawisko. [por. z chronologią Rafała Kochana parę stron wcześniej – przyp. red.]\nJak pewnie zauważyłeś, wyszyliśmy od „żadnej muzyki tylko noise”, a teraz mówimy cały czas o „muzyce noise”. Kiedy słuchamy Zeitkratzer, Sonic Youth czy nawet Fennesza, nie mówimy o żadnym kontekście społecznym noise’u, tylko właśnie o graniu muzyki. Nie obawiasz się, że w ten sposób wszystkie cele i ideały, który przyświecały Ci od początku, przewartościowały się i że noise straci swoją siłę i sens?\nNo i tu dotknąłeś najważniejszego problemu. Od wielu lat dyskutuję o tym z wieloma ludźmi i ciągle słyszę to samo pytanie. Możesz mi wierzyć, że od 27 lat jestem zaangażowany w noise, widziałem wzrosty i spadki zainteresowania nim, bardziej i mniej udane próby wciągnięcia go do mainstreamu. Jednak noise żyje własnym życiem i cały czas się odradza. Może dlatego – albo: pomimo tego – wszystkie próby kontrolowania go są niemożliwe. Interesuje mnie, jak ludzie reaguje na to, włączają do swojej muzyki, sztuki, performansu, instalacji – jak im się udaje, a jak nie. Noise jest jak biały szum: nigdy się nie kończy. Duchamp zapytany kiedyś o to, kiedy zaczęło się dada, odpowiedział – pytanie jest bez sensu. Dada było zawsze, tylko miało inne nazwy. Podobnie jest z noisem. Kiedyś mówiło się: muzyka industrialna, kultura kasetowa, czysty noise, muzyka noise, nosie rock…. Ale tu chodzi po prostu o pewną energię, nastawienie, które zawsze będzie istniało, bez względu jak je nazwiesz!\nWywiad przeprowadzony został w lipcu 2005


Piraci podbijają świat!\nPodczas siedmiu hucznych światowych premier „Piratów z Karaibów. Na nieznanych wodach”, które odbyły się w ciągu zaledwie 12 dni, uczestniczący w nich twórcy filmu przemierzyli po czerwonych dywanach przeszło tysiąc metrów, oklaskiwani przez (w sumie) 50 tysięcy fanów! Premiery w Disneylandzie w Anaheim w Kalifornii, a także w Moskwie, Londynie, Cannes, Monachium i Madrycie zaszczycili swą obecnością Johnny Depp, Penélope Cruz, Ian McShane, Geoffrey Rush, Astrid Bergès-Frisbey, Sam Claflin oraz reżyser Rob Marshall i producent Jerry Bruckheimer. Pojawienie się gwiazd filmu, Deppa i Cruz, wywołało podczas festiwalu w Cannes prawdziwą histerię zgromadzonych wokół czerwonego dywanu tłumów. Niejednokrotnie fani poprzebierani byli w kostiumy bohaterów filmu, miało się więc wrażenie, że Depp rozdaje autografy swoim sobowtórom. Na londyńskiej premierze nie zabrakło Beatrice Delap, dziewczynki, którą Depp odwiedził w szkole podczas kręcenia zdjęć do filmu. Gigantyczny entuzjazm wywołała Penélope Cruz w swojej ojczyźnie, gdzie ma wielką rzeszę wielbicieli fetujących ją gorąco za każdym razem, gdy zawita w rodzinne progi. Niektórzy z nich przejechali ponad 500 km, by choć przez krótką chwilę nacieszyć się widokiem swojej ulubionej gwiazdy.\nW Polsce w ciągu pierwszego weekendu wyświetlania film przeszedł przez polskie kina jak burza – ale wiadomo, sztormy piratom nie straszne!\nZobacz jak Piraci podbijają kolejne miasta:\n„Piraci z Karaibów. Na nieznanych wodach” na ekranach od 19 maja!\nKubuś, ulubieniec wszystkich dzieci, powraca wraz z Edytą Bartosiewicz!\nNajwiększy wielbiciel miodu i nic-nie-robienia, miś o imieniu Kubuś, powraca do kin w klasycznej animacji. Film opiera się na opowieściach zaczerpniętych z książek A. A. Milne'a, twórcy słynnego na całym świecie bohatera.\nProducentem wykonawczym nowej odsłony przygód Kubusia jest jeden ze współtwórców wielkich sukcesów studia Pixar, John Lasseter. – Nasz cel jest zawsze podobny – mówił. – To stworzenie filmu, który łączy pokolenia. Powinien przemówić do dzieciaków, rozbawić ich nastoletnie rodzeństwo i sprawić, by mama i tata wybuchnęli śmiechem. I dodawał: – Większość z nas dorastała z Kubusiem i innymi mieszkańcami Stuwiekowego Lasu. Bardzo chcieliśmy ich wszystkich przedstawić naszym dzieciom, a sami pragnęliśmy ich odkryć na nowo.\nZałożeniem niezwykle szanującego tradycję Lassetera był powrót do plastycznego stylu klasycznych ilustracji tych utworów i pierwszych disnejowskich filmów o mieszkańcach Stuwiekowego Lasu. – Postaci wyglądają jakby zeszły wprost z ilustracji – tłumaczył – animowany świat przypomina zaś ręcznie malowaną akwarelkę. W wielu filmach taki wygląd się wygładza. Ale nie u nas! Mamy do czynienia z klasycznym Kubusiem w najlepszym stylu.\nScenariusz powstał na podstawie trzech oryginalnych rozdziałów książki Milne'a. Akcja rozgrywa się podczas jednego dnia. Kubuś budzi się głodny, stwierdzając, że stanowczo brak mu miodu. Odbywa niezwykłą podróż – najpierw w poszukiwaniu ogona Kłapouchego, a następnie, by obronić Krzysia przed wyimaginowanym potworem.\nW polskiej wersji językowej usłyszymy piosenkę w wykonaniu powracającej na rynek muzyczny Edyty Bartosiewicz. Piosenkarka jest także autorką muzyki i słów do utworu, który nosi tytuł „Witaj w moim świecie”.\nEdyta Bartosiewicz - "Witaj w moim świecie":\n„Kubuś i przyjaciele” w kinach od 29 lipca!\nPiraci z Karaibów: Richards z Rolling Stonesów wskakuje na takielunek!\nW czwartej części serii, „Piraci z Karaibów. Na nieznanych wodach”, tym razem w 3D (w kinach już 19 maja), powraca legendarny gitarzysta grupy The Rolling Stones, Keith Richards, na którego wizerunku wzorował się Johnny Depp, tworząc postać Jacka Sparrowa. Richards wystąpił już w trzeciej części, jako kapitan Teague, ojciec Jacka. – Bez niego nie wyobrażałem sobie kolejnego filmu – mówił zaprzyjaźniony z rockmanem od dawna Depp. – Już na wczesnym etapie produkcji zaproponowałem producentowi Jerry'emu Bruckheimerowi i scenarzystom powrót Teague'a. Uznali, że to dobry pomysł. Reakcja na udział Keitha w filmie na całym świecie była przecież wręcz entuzjastyczna. Jedyny warunek był taki, by jego występ wynikał logicznie z fabuły. Ted Elliott i Terry Rossio wywiązali się z tego zadania znakomicie – kapitan Teague pojawia się w odpowiednim miejscu i czasie. Bardzo się z tego cieszę, bo Keith to fascynujący człowiek. Nieraz włóczyliśmy się, gadając o muzyce czy filmach. Z kolei Richards tak o tym opowiadał: – Johnny spytał mnie: Wchodzisz w to? Jasne, kochany, już wskakuję na takielunek! Richards zgodził się tym chętniej, że rola Teague'a była dla niego, jak twierdził, całkiem łatwa. – Teague jest bardzo ciekawą postacią w tym sensie, że jest po prostu kostiumem – mówił. – Kiedy założysz na siebie cały ten strój, stajesz się nim – nic na to nie poradzisz. Reżyser Rob Marshall bardzo ciepło wspominał współpracę z Richardsem: – Jest niezwykle zabawny i nie traktuje siebie zbyt poważnie. Gdy nakręciliśmy scenę z jego udziałem, pogratulowałem mu, a on odpowiedział: Powinieneś zobaczyć mojego Hamleta.\nZobacz fragment filmu - „Ucieczka z pałacu":\nŚcieżki kapitana Jacka Sparrowa (Depp) krzyżują się tym razem ze ścieżkami tajemniczej Angeliki (Penélope Cruz). Sparrow będzie się zastanawiał, czy połączyła ich miłość, czy wyłącznie poszukiwanie Źródła Młodości. Gdy kobieta zmusi go do wejścia na pokład pirackiego statku „Zemsta Królowej Anny”, pod dowództwem osławionego Czarnobrodego (Ian McShane), Jack nie będzie wiedział, kogo winien się lękać bardziej – jej czy Czarnobrodego...\n„Piraci z Karaibów. Na nieznanych wodach” na ekranach już 19 maja!\nGorące nazwiska w adaptacji bestsellerowych „Igrzysk śmierci”\nWiosną przyszłego roku do kin trafi ekranizacja bestsellerowej powieści Suzanne Collins „Igrzyska śmierci”. Obecnie trwają prace nad castingiem do megaprodukcji, której budżet opiewa na około 70 mln dolarów. Do obsady dołączyli właśnie Woody Harrelson i Stanley Tucci.\nHaymitch Abernathy (Harrelson), zwycięzca jednej z edycji Igrzysk śmierci, jest mentorem wszystkich zawodników z Dystryktu 12. Niegdyś silny i podziwiany, teraz jest zaledwie cieniem człowieka sprzed lat. Staje przed wyzwaniem wyszkolenia Katniss i Peety – dwójki zawodników, którzy z góry skazani na klęskę, nieoczekiwanie stają się faworytami publiczności. Haymitch jest niezapomnianą postacią: zepsuty i sarkastyczny, niecierpliwy, ale jednocześnie dobry dla ludzi. Ogromnie się cieszę, że zagra go Woody Harrelson. Nie mogę się doczekać pracy z nim – powiedział reżyser Gary Ross.\nStanely Tucci zagra natomiast Caesara Flickermana – słynnego prowadzącego Igrzyska śmierci, znanego przez wszystkich obywateli państwa Panem. Znany z kontrowersyjnego wyglądu i barwnej osobowości, przeprowadza porywające rozmowy z 24 uczestnikami igrzysk, które emituje każda stacja telewizyjna w kraju.\nDo tej pory udział w ekranizacji potwierdziła Jennifer Lawrence („Do szpiku kości”, „X-men: Pierwsza klasa”) oraz Josh Hutcherson („Wszystko w porządku”). Para zagra głównych bohaterów – Katniss Everdeen oraz Peetę Mellarka, wyznaczonych do walki w Igrzyskach. Wes Bentley, znany z „American Beauty", pojawi się jako Seneka Crane – główny organizator 74. Igrzysk. Reżyserem filmu jest zaś Gary Ross – twórca „Niepokonanego Seabiscuita” i „Miasteczka Pleasantville”.\n"Igrzyska śmierci" opublikowało w Polsce wydawnictwo Media Rodzina, któremu wielkie sukcesy przyniosły m.in. cykle o Harrym Potterze i "Opowieści z Narnii".\nO powieści czytaj na stronie wydawnictwa:\nŚwiatowa premiera filmu zaplanowana jest na 23 marca 2012 roku\nWszystko, co chcielibyście wiedzieć o „Piratach z Karaibów. Na nieznanych wodach”!\nNajpierw 14 maja „Piraci z Karaibów” opanują festiwalowe Cannes. Od 20 maja zaś większość polskich kin. Czwarta część pirackiej sagi, w reż. Roba Marshalla, z Johnnym Deppem i Penélope Cruz w rolach głównych, zrealizowana jest w technice 3D. Co działo się na planie superprodukcji „Piraci z Karaibów. Na nieznanych wodach”? Uchylamy rąbka tajemnicy...\n· Zdjęcia kręcono m.in. na trudno dostępnej plaży Honopu na wyspie Kauai, otoczonej wspaniałymi klifami. By dostarczyć tam Johnny'ego Deppa, w pełnym kostiumie i makijażu Sparrowa, użyto helikoptera oraz... liny. Ze względy na ochronę przyrody, reszta ekipy dotarła drogą morską, pontonami typu Zodiac stosowanymi przez wojsko i służby ratunkowe. Członkowie ekipy musieli z nich zeskakiwać do wody i już na piechotę dostawać się do brzegu.\n· Ważne partie „Piratów...” powstały też w wielkim skupisku palm kokosowych znajdującym się w pobliżu słynnego hotelu Coco Palms Hotel, gdzie w latach 60. kręcono film z Elvisem Presleym „Blue Hawaii”. 773 palmy zabezpieczono, by dojrzałe owoce nie posypały się na głowy ekipy.\n· Sam Claflin, grający misjonarza Philipa Swifta, wspominał z rozrzewnieniem, że podczas zdjęć ekipa gasiła pragnienie mleczkiem z kokosów, prosto z drzewa.\n· Claflin wspominał także, że wraz z pięcioma innymi aktorami musiał spędzić cztery noce na maleńkiej łódce. – Nie należała ona do komfortowych, ale niewygoda spowodowała, że poczuliśmy się jak prawdziwi piraci – mówił.\n· Francuzka Astrid Bergès-Frisbey, odtwórczyni roli urodziwej Syreny, przez całe dwa miesiące zdjęć na Hawajach żyła jak wampir, ponieważ zabroniono jej wychodzić na słońce, by nie straciła jasnej cery.\n· Zespół syren to, oprócz wspomnianej Astrid, siedem aktorek-modelek oraz 22 pływaczki, mistrzynie pływania synchronicznego. Niektóre z nich brały udział w olimpiadzie w Pekinie.\n· Atak syren na Jacka i piratów Czarnobrodego kręcono na słynnej plaży Halona Cove, gdzie powstała głośna sekwencja erotyczna z udziałem Burta Lancastera i Deborah Kerr z filmu „Stąd do wieczności” (1953). Dziś na tą plażę nie ma bezpiecznego zejścia, toteż aktorzy i ekipa techniczna musieli mozolnie schodzić po skałach.\n· Już na Hawajach ogłoszono otwarty casting do ról piratów ze statku „Zemsta Królowej Anny”. Zgłosiło się ponad 7 tysięcy kandydatów. Wybrano sześciu, w tym światowej klasy surfera Tamayo Perry'ego, rapera filipińskiego pochodzenia Michaela Rosalesa, znanego jako Mic3, oraz listonosza Reya Payumo, człowieka o niezwykle wysokim wzroście.\n· Podczas zdjęć w Londynie zatrudniono 500 statystów, użyto 25 konnych pojazdów i 50 koni. Panoramę Londynu domalowano cyfrowo do istniejących budynków.\n· W Londynie miała też miejsce niezwykła wizyta. Beatrice Delap, dziewięciolatka z Meridian Primary School, wezwała Jacka na pomoc, bo walczyła z nauczycielami. I Jack zjawił się w szkole!\n· Największą dumą słynnego scenografa, laureata Oscara („Chicago”, „Wyznania gejszy”) Johna Myhre'a, była ogromna dekoracja Źródła Młodości, wzniesiona w największej hali zdjęciowej w Europie, w Pinewood – Albert R. Broccoli 007 Stage. Dekorację budowano trzy mi\nPierwszy dzień zdjęciowy:\n„Piraci z Karaibów. Na nieznanych wodach” na ekranach od 20 maja!\n"Krzyk 4": nowi bohaterowie na pokładzie\nJuż od 15 kwietnia oglądać będziemy w kinach najnowszą odsłonę słynnej serii Wesa Cravena "Krzyk". Zgodnie z tradycją, obok aktorów związanych z "Krzykiem" od początku, w "Krzyku 4" pojawią się gwiazdy w rolach epizodycznych. Jak pamiętamy, poprzednio były to Drew Barrymore (w "jedynce") i Jada Pinkett Smith (w "dwójce"). Tym razem zobaczymy na ekranie Annę Paquin ("Fortepian", "Czysta krew") w roli Rachel i Kristen Bell ("Raj dla par", "Burleska") jako Chloe. Prócz nich, do obsady dołączyli także Emma Roberts ("Hotel dla psów", "Walentynki"), która wcieliła się w Jill, kuzynkę Sidney, Hayden Panettiere ("Kocham cię, Beth Cooper", "Świetliki w ogrodzie"), jako wygadana kinomaniaczka Kirby, oraz Eric Knudsen ("Scott Pilgrim kontra świat") grający Robbiego, znawcę nowych technologii i internetu. - To bardzo ważna postać, tworząca niejako pomost pomiędzy nowymi a starymi bohaterami - mówił o Robbim reżyser Wes Craven. - Ten chłopak jest nie tylko fanem kina, ale i zaskakujących sposobów jego wykorzystywania. Inne nowe w "Krzyku", a znane z innych produkcji twarze to dwukrotnie nominowana do Oscara Mary McDonnell ("Tańczący z wilkami", "Dzień Niepodległości"), występująca w roli ciotki Kate, oraz Alison Brie (seriale "Community" i "Mad Men"), która wcieliła się w Rebeckę, ambitną, może nawet zbyt ambitną, agentkę literacką Sidney. - Ambicja ją rozpiera, a wzorcem jest dla niej Gale Weathers - opowiadała o swej postaci aktorka. Trzech nowych policjantów zagrali: Marley Shelton, Anthony Anderson i Adam Brody. Ten ostatni przez wiele lat był wielkim fanem cyklu. - Bardzo lubiłem te filmy w szkole średniej; to doprawdy mocno surrealistyczne grać u boku swych dawnych idoli - mówił.\nSpot z "krwistym" lektorem:\n"Krzyk 4" na ekranach od 15 kwietnia!\nSofia Coppola w "Playboyu"\nZnając dotychczasowe filmy laureatki Oscara Sofii Coppoli ("Przekleństwa niewinności, "Między słowami", "Maria Antonina"), niełatwo jest wyobrazić ją sobie w Playboy Mansion, siedzibie magazynu "Playboy" i królestwie jego założyciela Hugh Hefnera. A jednak reżyserka udała się tam, w związku z przygotowaniami do swego filmu "Somewhere. Między miejscami" (w kinach w Polsce od 1 kwietnia). Chciała zobaczyć w akcji modelki "Playboya" - bliźniczki Kristinę i Karissę Shannon, które brały udział w kręconym w Playboy Mansion reality show. - Miałam pomysł na bohaterki, które byłyby bliźniaczkami, a moja koleżanka, która ogląda show "Króliczki Playboya", powiedziała, że muszę koniecznie je poznać - tłumaczyła Coppola. - Spotkałyśmy się więc z nimi, a one wręcz kipiały entuzjazmem wobec naszej propozycji, więc od razu uznałyśmy, że są idealne do tej roli. Są słodkie, ale i mają w sobie trochę bezczelności. Dziewczyny były zgodne, że udział w filmie to ekscytująca przygoda. - Sofia spytała nas tylko, czy umiemy tańczyć. Obie uwielbiamy taniec, więc świetnie się złożyło - mówiła Kristina. Jednak zadanie wcale nie okazało się takie łatwe. Dziewczyny musiały przez trzy tygodnie, po kilka godzin dziennie, ćwiczyć układy taneczne pod okiem choreografa Robina Conrada. - Byłyśmy posiniaczone dosłownie od stóp do głów, ale wynagradzała nam to praca w tak świetnym zespole - opowiadała Kristina. Coppola tak wyjaśniała swoją koncepcję ich postaci: - Chciałam przedstawić je bardziej jako czirliderki niż sprośne striptizerki. W filmie są raczej imprezowiczkami, które dobrze się bawią, niż profesjonalnymi tancerkami erotycznymi. Karissa nie kryła radości: - Poznałyśmy pracę nad filmem od A do Z, od kuchni. To było naprawdę fascynujące! Coppola zaś, pytana o wrażenia z Playboy Mansion, żartowała: - Pomyślałam: Nie wierzę, że to robię, ale w końcu jesteśmy w Los Angeles, więc trzeba żyć tak, jak żyje to miasto.\nPolski zwiastun można zobaczyć tutaj:\nHollywoodzki gwiazdor Johnny Marco (Dorff) mieszka w dekadenckim hotelu Chateau Marmont. Jeździ czerwonym ferrari, ma nieograniczony dostęp do wszelkich używek, a wokół niego kręci się pełno dziewczyn gotowych spełniać jego kaprysy. Niespodziewanie w życie tabloidowego celebryty wkracza jedenastoletnia Cleo (Fanning) - córka Johnny'ego z małżeństwa, które dawno się rozpadło. To dzięki niej Johnny odkrywa, jak pusty i nieciekawy jest świat, w którym się obraca. Czy znajdzie w sobie siłę, by to zmienić?\n"Somewhere. Między miejscami" na ekranach od 1 kwietnia!\nFani słynnej serii filmów grozy z lat 90. długo czekali na kontynuację cyklu, który był pomyślany początkowo jako trylogia. W powszechnej opinii krytyki i wielbicieli, seria ta na nowo zdefiniowała podgatunek "slasher" (ang. slash - "ciąć") - opowieści, w których większość bohaterów, często nastoletnich, ginie w tajemniczych i makabrycznych okolicznościach. Cykl okazał się wielkim kasowym sukcesem, zarobił na całym świecie przeszło 500 milionów dolarów!\nI wreszcie stało się. Wes Craven, twórca także innego wielkiego przeboju grozy, "Koszmaru z ulicy Wiązów", ponownie połączył siły ze scenarzystą Kevinem Williamsonem, by opowiedzieć o tajemniczym zabójcy w halloweenowej masce, ukazującej twarz wykrzywioną grymasem, z obrazu norweskiego malarza Edwarda Muncha "Krzyk" (1893). W "Krzyku 4", po długich negocjacjach, zgodzili się zagrać aktorzy, którym poprzednie części cyklu przyniosły wielką popularność. I tak, Neve Campbell powraca w roli Sidney Prescott, prześladowanej w poprzednich częściach przez watahy psychopatów, a teraz autorki poradnika, który promuje w miasteczku Woodsboro, akurat w kolejną rocznicę pierwszego zabójstwa. Courteney Cox gra dziennikarkę (a obecnie pisarkę) Gale Weathers-Riley, a David Arquette szeryfa Deweya Rileya. Roger L. Jackson znowu użycza głosu Ghostface - killerowi. Podobno aktorzy otrzymali do przeczytania tylko fragment scenariusza (do 75. strony) i podczas pracy na planie nie znali tożsamości zabójcy...\nJeśli "Krzyk 4" odniesie sukces, producent Bob Weinstein chciałby namówić Cravena i Williamsona na nową trylogię.\nTeledysk znajduje się tutaj:\nGajos docenia Szajdę\nW nowym filmie Wiesława Saniewskiego - "Wygrany", który do kin trafi 18 marca, główne role zagrali Paweł Szajda ("Pod słońcem Toskanii", "Tatarak") i Janusz Gajos ("Zemsta", "Jasminum"). Dwaj aktorzy, reprezentujący różne pokolenia i urodzeni w różnych miejscach naszego globu (Szajda w USA, stan Connecticut, Gajos w Dąbrowie Górniczej), stworzyli doskonale uzupełniający się duet. Tak o swojej postaci mówił Gajos: - Frank jest specjalistą od wyścigów konnych. Jest matematykiem z wykształcenia i ta matematyka przydaje mu się bardzo w przewidywaniu wyników gonitw. Z kolei Szajda tłumaczył: - Gram światowej sławy pianistę, który w pewnym sensie został zmuszony do gry na fortepianie. Tak, że zostało mu odebrane dzieciństwo. "Wygrany" opowiada, co wynikło ze spotkania tych dwóch postaci; reżyser filmu podkreślał, że jest to historia przyjaźni na pozór niemożliwej. Co wynikło zaś ze spotkania tych dwóch aktorów? - Praca z nimi była prawdziwą przyjemnością. Obaj byli świetnie przygotowani, merytoryczni, pełni zapału i pomysłów - nie krył zadowolenia Saniewski. Nie stanowi zaskoczenia fakt, że Szajda był pełen podziwu dla wybitnych umiejętności starszego kolegi z planu i obserwował jego pracę z niekłamaną fascynacją. Ale i Janusz Gajos docenił zaangażowanie i talent przybysza ze Stanów: - Paweł był świetnym partnerem, wnosił bardzo dużo. Obserwuję jego propozycje zmian w dialogu i w scenach i wszystko to jest słuszne, co on proponuje - mówił.\n"Wygrany" na ekranach od 18 marca!\nJuż w najbliższy piątek, 11 marca, w kinach pojawią się Marsjanie! A dokładnie bohaterowie filmu w 3D "Matki w mackach Marsa" - ci ziemscy, z 9-letnim chłopcem o imieniu Milo na czele, i ci marsjańscy, z budzącą postrach Nadzorczynią (w polskiej wersji językowej: Beata Tyszkiewicz) oraz buntowniczką zwaną Ki. Ta ostatnia w Polsce mówić będzie głosem Anny Cieślak (Małgosia w "Dlaczego nie!", Aniela w "Ślubach panieńskich"). Ki to jedyna Marsjanka, która odważyła się zbuntować przeciwko tyrańskim rządom, panującym na jej planecie. Nauczyła się języka ziemian z sitcomów z lat 70. Większość czasu spędza na malowaniu graffiti, co musi ukrywać, bo eksponowanie indywidualności i artystycznych skłonności jest na Marsie zdecydowanie tępione. - To zupełnie inna propozycja Disneya niż te, które widzieliśmy do tej pory - mówi o filmie "Matki w mackach Marsa" Anna Cieślak. - Myślę, że będzie zaskakująca, poruszająca, wzruszająca. Jest też dużym wyzwaniem dla grających tu aktorów! Aktorka docenia tego typu filmy także jako widz: - Ja sama nie mam dzieci, ale uwielbiam chodzić do kina z moim 5-letnim chrześniakiem - zdradza. - Lubię patrzeć, jak dla niego to wszystko jest ciekawe i odkrywać z nim kolejnych bohaterów i ich przygody. Przy okazji, ma możliwość wniknięcia w nierealny, baśniowy świat. Poza tym, czasem potrzeba kosmitów, aby przypomnieć sobie o czymś istotnym, o czym na co dzień nie pamiętamy.\n"Matki w mackach Marsa" na ekranach od 11 marca!\nWczoraj, 2 marca, podczas konferencji prasowej w Warszawie (Restauracja Gessler u Kucharzy), twórcy filmu "Wygrany" w reż. Wiesława Saniewskiego (w kinach od 18 marca) zaprezentowali dziennikarzom teledysk promujący film - tango "Gente que si", skomponowane przez Carlosa Libedinsky'ego, argentyńskiego muzyka, który z tej okazji przyjechał do Polski. Z całą pewnością nie była to typowa konferencja prasowa. Libedinsky zagrał dla zgromadzonych na zabytkowym bandoneonie z 1940 roku, a zaimprowizował występ - nieoczekiwanie i spontanicznie - reprezentujący TVN Warszawa Wujek Samo Zło. Obecna na konferencji Marta Żmuda Trzebiatowska, w filmie odtwórczyni roli Kornelii, przyznała, że stała się fanką muzyki Libedinsky'ego, a szczególnie utworu "Gente que si", do którego zatańczyła ogniste tango, zaskakując kompozytora swymi tanecznymi umiejętnościami. Libedinsky w Polsce poczuł się bardzo dobrze. Podkreślał powinowactwo z bohaterem filmu, pianistą Oliverem (Paweł Szajda), którego dziadek pochodził z Polski, podobnie jak dziadek Libedinsky'ego. Dla argentyńskiego muzyka praca przy pełnometrażowym filmie fabularnym to nowe doświadczenie. - Sporo komponowałem dla teatru - mówi twórca nurtu zw. narcotango - ale film to coś zupełnie innego. Właśnie dziś obejrzałem "Wygranego" i jestem pod ogromnym wrażeniem. Ten film całkowicie mnie pochłonął, uważam, że to porywająca historia. Dla mnie bohater rzeczywiście jest wygrany, bo pozostaje wierny swym uczuciom. Reżyser Wiesław Saniewski podkreślił, że udział Libedinsky'ego w tym projekcie w żadnym razie nie jest przypadkowy. - On stał się dla tego filmu koniecznością - stwierdził, nawiązując do swych długich muzycznych poszukiwań i do swej absolutnej fascynacji utworem "Gente que si". Libedinsky zdradził zaś, że kontakt z Polską i pamięć o polskich korzeniach stały się dla niego tak ważne, że teraz stara się o polskie obywatelstwo!\n35-letni aktor w roli 9-letniego bohatera na Marsie!\nMilo ma dziewięć lat, zaczytuje się komiksami, uwielbia historie o zombie i pasjami skacze po łóżku. To oczywiste, że nie ma czasu na jedzenie warzyw i pomaganie rodzicom! Tego zwyczajnego chłopca, bohatera filmu "Matki w mackach Marsa", który na naszych ekranach pojawi się 11 marca, zagrał... 35-letni aktor komediowy Seth Green (serial "Family Guy", trylogia o agencie Austinie Powersie, "Wyścig szczurów"). Producent Jack Rapke tak komentował jego pracę: - Był po prostu zdumiewający. Potrafił w zbliżeniach oddać sprzeczne emocje i niewinność dziewięciolatka. To świadczy o jego wielkiej aktorskiej klasie. Green tak zaś mówił o swym występie: - Największą trudnością było to, że jako dorośli, wskutek kolejnych doświadczeń, nabieramy nawyku zachowywania się tak, by inni dobrze nas oceniali. Do pewnego momentu dzieciaki są jednak spontaniczne i szczere i nie dbają o opinię otoczenia. Nie włączają żadnych filtrów zachowania. Trzeba było oddać ten stan rzeczy. Scenograf Douglas Chiang odnotował: - To było coś kapitalnego obserwować Setha podczas pracy. Postanowiliśmy nie studiować jego zdjęć z dzieciństwa, tylko wyobrazić sobie, jak mógł wtedy wyglądać. Dopiero potem, wychodząc od tego materiału, stworzyliśmy jego celowo przesadzony, filmowy portret, rodzaj czułej karykatury. Natomiast Joan Cusack ("Pracująca dziewczyna", "Przeboje i podboje"), która zagrała mamę Mila, tak wspominała pracę ze swym kolegą: - Naprawdę zdumiewał. Ma wielkie rezerwy energii i dyscypliny. A było to konieczne, bo w przypadku tego filmu mieliśmy do czynienia zarówno z wysiłkiem fizycznym, jak i wytężoną pracą wyobraźni. Przeobrażenie 35-latka w dziewięciolatka było możliwe dzięki technice "performance capture", jednej z kilku, obok 3D, nowatorskich technik zastosowanych w "Matkach w mackach Marsa". Ten film był więc prawdziwym wyzwaniem, zarówno dla animatorów, jak i aktorów. - Nie było to zadanie łatwe, ale jakże wyzwalające - podsumowywał Green. W polskiej wersji językowej występują m.in.: Kacper Andrzejewski (Milo), Edyta Olszówka (mama Mila) oraz Igor Kwiatkowski (Mariolka z kabaretu Paranienormalni) jako Gribble.\nPiraci z Karaibów: Na nieznanych wodach z Hansem Zimmerem, Rodrigiem i\nCzwarta część kasowego hitu "Piraci z Karaibów" - tym razem w 3D! - pojawi się w kinach 20 maja. Film, w reż. Roba Marshalla, nosić będzie tytuł "Piraci z Karaibów: Na nieznanych wodach". Od 17 maja dostępny będzie soundtrack z muzyką z filmu. Jej kompozytorem jest laureat Oscara Hans Zimmer ("Król lew", "Gladiator", "Incepcja"), autor muzyki do dwóch poprzednich części "Piratów" i jeden z najbardziej rozchwytywanych kompozytorów w Hollywood. Ale przy czwartej części "Piratów" wspiera go, mało znany w Polsce, a ogromnie popularny na świecie duet gitarowy Rodrigo y Gabriela. Rodrigo Sánchez oraz Gabriela Quintero pochodzą z Meksyku, ale mieszkają w Irlandii, gdzie trafili, nie znając języka, z zaledwie tysiącem dolarów w kieszeni. Zarabiali na życie, grając w dublińskich barach. Szybko zwrócili na siebie uwagę swym oryginalnym stylem i wkrótce wydali swą pierwszą płytę ("Foc", 2001, w ograniczonej dystrybucji), za którą poszła druga, "re-Foc" (2002), już ogólnie dostępna. Specjalnością duetu są pełne ognia, rytmiczne utwory na gitary klasyczne. Na koncerty Rodrigo y Gabrieli przychodzą tłumy, sprzedało się ponad milion egzemplarzy ich - sześciu do tej pory - albumów. W 2010 roku Rodrigo y Gabriela razem z Beyoncé wystąpili w Białym Domu podczas uroczystej kolacji wydanej na cześć prezydenta Meksyku Felipe Calderóna. "Piraci z Karaibów: Na nieznanych wodach" to ich pierwsza praca przy filmie i oczywiście pierwsza współpraca z tak wielką gwiazdą muzyki filmowej, jak Hans Zimmer. Twórcom filmu zależało, by muzyka do czwartej części "Piratów" wyróżniała się niepowtarzalnym charakterem. Rodrigo y Gabriela wnoszą oczekiwany powiew świeżości, awansując jednocześnie do pierwszej hollywoodzkiej ligi.\nŚcieżki kapitana Jacka Sparrowa (Johnny Depp) krzyżują się tym razem ze ścieżkami tajemniczej Angeliki (Penélope Cruz). Sparrow będzie się zastanawiał, czy połączyła ich miłość, czy wyłącznie poszukiwanie Źródła Młodości. Gdy kobieta zmusi go do wejścia na pokład pirackiego statku "Zemsta Królowej Anny", pod dowództwem osławionego Czarnobrodego (Ian McShane), Jack nie będzie wiedział, kogo winien się lękać bardziej - jej czy Czarnobrodego...\n"Piraci z Karaibów: Na nieznanych wodach" na ekranach od 20 maja!\nIgor Kwiatkowski, współzałożyciel kabaretu Paranienormalni i twórca postaci słynnej Mariolki, debiutuje w dubbingu! Z wykształcenia kucharz, zanim został kabareciarzem, był m.in.magazynierem i didżejem radiowym. Jako aktor sprawdził się w serialu "Samo życie", ale dopiero Mariolka sprawiła, że usłyszała go ("Hellooou!") cała Polska. A dziś nowym wcieleniem Kwiatkowskiego jest niejaki Gribble, który znalazł się na odległej planecie po tym, jak jego matkę uprowadzili Marsjanie... Gribble to jeden z bohaterów filmu "Matki w mackach Marsa", który na nasze ekrany (w polskiej wersji językowej) wejdzie już 11 marca. Film nakręcono na podstawie książki uznanego autora komiksów Berkeleya Breatheda, zdobywcy Nagrody Pulitzera w 1987 roku. Reżyser filmu Simon Wells tak mówił o Gribble'u: - To jest klown ze złamanym sercem. Jest technicznie uzdolniony, to rodzaj majsterkowicza, który mógłby rządzić planetą. Ale władza niezbyt go interesuje. Igor Kwiatkowski w tej roli nie tylko śmieszy, ale i wzrusza, zwłaszcza w scenie, gdy Gribble wspomina porwanie swej matki. - Musiałem wzbudzić w sobie te emocje i śmiem twierdzić, że w sumie wzbudziłem - opowiadał. - Do tego stopnia, że gdy nagrywałem, łzy naprawdę ciekły mi po policzkach (kolegom przy konsolecie też!). Z satysfakcją będę rozglądał się po sali kinowej i patrzył na te wszystkie reakcje facetów, którzy będą udawać, że coś im wpadło do oka.\nW najbliższy piątek, 18 lutego, do kin wejdzie film, który może z powodzeniem zmierzyć się z przebojowym "Zmierzchem" - "Jestem numerem cztery". Główną rolę gra młody aktor Alex Pettyfer, o którym tak mówił producent filmu Michael Bay ("Transformers"): - Obserwowałem Alexa i rozwój jego talentu od dawna. Dysponuje wyrazistą urodą i, co jeszcze ważniejsze, wielką charyzmą. Pettyfer docenił szansę, jaką otrzymał od losu i od producentów, rola ta może bowiem sprawić, że stanie się idolem młodej publiczności, nie mniej popularnym niż Robert Pattinson z sagi "Zmierzch". - Postać Smitha naprawdę intryguje - zapewnia Pettyfer. -Ma w sobie coś z Jamesa Deana w "Buntowniku bez powodu", ten rodzaj grożącego w każdej chwili eksplozją temperamentu. Jestem przekonany, że wiele dzieciaków może się z nim identyfikować: marzą o tym, by się zbuntować, być outsiderem, a jednocześnie być akceptowanym przez otoczenie. Podobnie jak Edward Cullen, wampir ze "Zmierzchu", grany przez Pattinsona, John Smith/Numer Cztery, przybysz z dalekiej planety Lorien, też nie jest człowiekiem i również jest obdarzony nadzwyczajnymi mocami. Pettyfer jest młodszy od swego kolegi-wampira o cztery lata, równie przystojny i przykuwający uwagę, a film "Jestem numerem cztery" to pełne dynamicznej akcji i efektów specjalnych widowisko z przejmującym wątkiem miłosnym.\nJednym słowem, sago - drżyj!\n"Jestem numerem cztery" - twórcy o filmie:\n"Jestem numerem cztery" na ekranach od 18 lutego!\nKosmita kocha tylko raz w życiu! Gorąca para na ekranie i poza nim\n18 lutego do kin trafi film "Jestem numerem cztery". To romantyczna opowieść o miłości, która w życiu głównego bohatera może zdarzyć się tylko raz! John jest uciekinierem z planety Lorien. Aby przeżyć, musi wciąż uciekać, nie przywiązując się do nikogo i niczego. Jego los odmieni tajemnicza dziewczyna, z którą połączy go wielka namiętność. Będąc z nią ryzykuje życie, zostawiając skazuje się na wieczną samotność, bo kosmita z Lorien może pokochać tylko raz na całe życie!\nTytułową rolę gra Alex Pettyfer ("Alex Rider: Misja Stormbreaker"). Producenci długo poszukiwali odtwórczyni roli Sary, dziewczyny, w której zakochuje się Numer Cztery. Wybór padł na Diannę Agron, ogromnie popularną po występie w roli cheerleaderki w serialu "Glee". Reżyser D.J. Caruso nie krył zadowolenia: - Nie oglądam wiele telewizji, ale Dianna od razu przyciągnęła moją uwagę. Pojawiła się u nas późno, miała próby czytane. I natychmiast mnie podbiła. Jest inteligentna, śliczna, delikatna. Aktorce spodobał się scenariusz, a zwłaszcza ujęcie wątku miłosnego. - Bardzo romantyczne - podkreślała. - Johna i Sarę zaczyna szybko łączyć mocna więź. I chociaż są w tym wieku, że serce ma się złamane setki razy dziennie, to jednak ich to nie przeraża, bo ich uczucie jest bardzo silne. Warto dodać, że przybysz z planety Lorien może zakochać się tylko raz w życiu... I właśnie się to stało! Dlatego, mimo śmiertelnego zagrożenia, nie porzuca miejsca, w którym zamieszkał, ale walczy o swoją miłość. Dianna Agron była pod głębokim wrażeniem stylu gry swego partnera: - Alex jest wielki. Moim zdaniem jest dojrzały, wręcz uduchowiony, mądry ponad swój wiek! Ta fascynacja okazała się wzajemna. Zaproszony do talk show Ellen DeGeneres, Alex zachwycał się, że Dianna ma w sobie elegancję w stylu dawnych gwiazd Hollywood. - Jest wspaniała! - mówił rozentuzjazmowany.\nSpot "Nieziemska miłość" z przebojem Adele - "Rolling in the deep":\nPolski amant zza Oceanu\nOliver Linovsky jest głównym bohaterem nowego filmu Wiesława Saniewskiego pt. "Wygrany" (premiera 18 marca). Zagrał go młody amerykański aktor polskiego pochodzenia - Paweł Szajda. Odtwórcę roli i postać genialnego pianisty łączą wspólne doświadczenia. Szajda z łatwością mógł utożsamić się z Linovskym - dlatego powstała tak przekonująca kreacja. Z pochodzenia jest Polakiem, urodzonym i mieszkającym w Stanach Zjednoczonych. Wspólne są dla nich także doświadczenia pokoleniowe i trudy walki o uznanie w świecie artystycznym. Szajda ma już na swoim koncie niemałe sukcesy. Polska publiczność pamięta go przede wszystkim z debiutu filmowego "Pod słońcem Toskanii", w którym wystąpił z Diane Lane. Dla rodzimego kina odkrył go Andrzej Wajda, u którego zagrał jedną z głównych ról w "Tataraku", u boku Krystyny Jandy.\nW "Wygranym" Szajda kreuje postać amanta. Oliver Jako artysta jest wrażliwy, ale jednocześnie niezwykle silny i zdeterminowany. To prawdziwy buntownik na miarę Jamesa Deana, który nie widzi swojego miejsca w świecie i konsekwentnie dąży do odnalezienia własnej drogi. Partnerująca Szajdzie Marta Żmuda Trzebiatowska gra Kornelię, którą Oliver poznaje dzięki Frankowi (Janusz Gajos). Między pianistą a młodą kobietą rodzi się żarliwy romans.\nAktora bardzo cieszyła możliwość grania dla Wiesława Saniewskiego. Uwielbiam pracować z reżyserem, który jest jednocześnie scenarzystą. Wie zdecydowanie więcej o postaciach i potrafi sięgnąć w głąb każdej z nich. W pracy z Wiesławem Saniewskim okazuje się, że scenariusz jest zaledwie punktem wyjścia. Punktem, od którego zaczynasz codziennie pracę na planie by nakręcić jak najlepszy film - mówił Szajda.\nZwiastun dostępny jest w serwisie tutaj:\nKiedy prawdziwy kosmita staje się zwyczajnym nastolatkiem\nJuż 18 lutego na naszych ekranach pojawi się nowa produkcja Michaela Bay'a, twórcy "Transformers" i "Armageddonu" - "Jestem numerem cztery". Będzie to z jednej strony opowieść o wielkiej szkolnej miłości, o odkrywaniu siebie i dojrzewaniu, z drugiej - historia bezwzględnego, bezlitosnego pościgu. Reżyser D.J. Caruso przyznawał: - Film zawierał wiele skomplikowanych realizacyjnie, dynamicznych scen walk i ucieczek. To stawiało przed aktorami duże wymagania. Grający główną rolę, nowy ulubieniec nastolatek, młody aktor Alex Pettyfer ("Alex Rider: Misja Stormbreaker") bardzo przyłożył się do pracy. - Chciałem wykonać tyle kaskaderskich zadań, ile to było możliwe - mówił. - Myślę, że bardzo pomogło mi doświadczenie, które zdobyłem, kręcąc wymagającego dużego wysiłku fizycznego "Alexa Ridera". Udało mi się zagrać to, co zaplanowałem, nie prosząc zawodowców zbyt często o pomoc. Skakać z klifu i nic sobie przy tym nie zrobić - to jest coś! Wiele niebezpiecznych ewolucji miała do nakręcenia również pochodząca z Australii Teresa Palmer ("Opowieści na dobranoc", "Uczeń czarnoksiężnika"), odtwarzająca rolę Numeru Sześć. - Od dnia, kiedy podpisałam kontrakt, zaczęłam intensywnie ćwiczyć. Trwało to kila miesięcy, trenował mnie mistrz walk Wschodu, Zhang Peng. Moja bohaterka jest przecież mistrzynią sztuk walki, jeździ Ducati, jest naprawdę ostra i potrafi przyłożyć - zdradzała. Reżyser był pod wrażeniem zaangażowania Australijki: - Jest zdumiewająca, naprawdę zdumiewająca. Wkrótce po zdjęciach próbnych zdecydowałem, że praktycznie nie będziemy jej dublować, bo skacze, uderza i lata w powietrzu, jakby była do tego stworzona. Dla Caruso kręcenie tego filmu było także sporym wyzwaniem. - Nieocenionej pomocy udzielił mi producent Michael Bay, który ma wielkie doświadczenie w pracy z rozbudowanymi efektami komputerowymi, a także z postaciami stworzonymi w całości lub po części cyfrowo. Bay był bardzo zadowolony z efektów pracy swego podopiecznego: - To wbrew pozorom nie jest wcale łatwe, by kosmita stał się zwykłym i całkowicie wiarygodnym nastolatkiem, kimś, z kim naprawdę można się identyfikować.\nZwiastun drugi można zobaczyć tutaj:\nŻmuda Trzebiatowska ciekawa Szajdy\nW nowym filmie Wiesława Saniewskiego - "Wygrany", który w kinach będziemy mogli oglądać od 18 marca, główną rolę gra Paweł Szajda ("Pod słońcem Toskanii", "Tatarak"), a partneruje mu m.in. Marta Żmuda Trzebiatowska ("Śluby panieńskie", "Och, Karol 2"). Amerykański aktor, który wciela się tym razem w światowej sławy pianistę polskiego pochodzenia, tak mówił o swej urodziwej koleżance z planu: - Marta jest niezwykle ciepłą osobą i myślę, że to się przekłada na efekt końcowy na ekranie. Nietrudno zauważyć, jak wiele optymizmu wnosi do filmu, optymizmu, który jak do tej pory nie opuścił jej nawet na chwilę. Żmuda Trzebiatowska również z uznaniem wypowiadała się o Szajdzie: -Widziałam go w filmie "Pod słońcem Toskanii", potem w naszej polskiej produkcji, w "Tataraku", i byłam go strasznie ciekawa. Wydaje mi się, że jesteśmy podobni do siebie w myśleniu o aktorstwie, i to chyba pomaga. Reżyser był ogromnie zadowolony, że podczas pracy nad filmem pojawiło się tak wiele pozytywnych emocji: - Polska tradycja mówi nam o tym, że pięknie jest umieć przegrywać. To jest zła tradycja, moim zdaniem. Należy myśleć też o pięknym wygrywaniu, bo to jest myślenie, które otwiera perspektywę, które otwiera się na przyszłość - podkreślał.\nSzajda w "Wygranym" Saniewskiego - jest już plakat i znamy datę premiery\nJuż 18 marca w kinach pojawi się nowy film Wiesława Saniewskiego - "Wygrany". W roli Olivera, gwiazdy światowej pianistyki, występuje młody amerykański aktor polskiego pochodzenia Paweł Szajda. Publiczność w naszym kraju pamięta go z debiutu filmowego "Pod słońcem Toskanii", w którym wystąpił obok Diane Lane. Dla rodzimego kina odkrył go Andrzej Wajda; Szajda zagrał jedną z głównych ról w "Tataraku", u boku Krystyny Jandy.\nSaniewski ("Nadzór", "Bezmiar sprawiedliwości") to reżyser, który nie boi się rzadko podejmowanych tematów i penetruje nieczęsto pokazywane środowiska. Tym razem porusza się w kręgu pianistów o międzynarodowej sławie oraz graczy na wyścigach konnych. - Z połączenia tych dwóch płaszczyzn zrodziła się idea całego filmu - wyjaśniał. - Świat muzyki, a właściwie świat konkursów, będący naturalnym środowiskiem Olivera, pokazany jest tu od strony, której nie zna kinowa publiczność. Zostaje brutalnie odarty z romantycznego mitu i skontrastowany ze światem wyścigów konnych - dodawał. Paweł Szajda rozpoczął naukę gry na fortepianie niemal zaraz po tym, gdy dowiedział się, że otrzymał rolę. - Wiedziałem, że w osiem miesięcy nie stanę się profesjonalistą - przyznał. - Chodziło mi o uchwycenie relacji z fortepianem. Zdaję sobie sprawę, że nie brzmi to zbyt poważnie, ale ostatecznie to najlepszy przyjaciel Olivera. Szajda niezwykle chwalił sobie współpracę z Saniewskim. - Uwielbiam pracować z reżyserem, który jest jednocześnie scenarzystą - mówił. - Wie zdecydowanie więcej o wszystkich postaciach i potrafi wniknąć w głąb każdej z nich.\nW najnowszej produkcji wytwórni Stevena Spielberga DreamWorks - "Jestem numerem cztery", w roli głównej wystąpi, coraz bardziej lubiany przez nastolatki, gwiazdor filmu "Alex Rider: Misja Stormbreaker" Alex Pettyfer. Film nakręcono na podstawie bestsellerowej powieści autorstwa Pittacusa Lore'a (pseudonim spółki autorskiej James Frey - Jobie Hughes). - Bohaterem filmu jest pozbawiony korzeni młody człowiek, będący ciągle w drodze, wytrwale poszukujący rozwiązania zagadki swej tożsamości. Jego losem kieruje coś na kształt ukrytego przeznaczenia - tłumaczył reżyser filmu D.J. Caruso.\nBrytyjczyk Alex Pettyfer, syn znanego aktora Richarda Pettyfera, kończył właśnie pracę nad swym amerykańskim debiutem, filmem "Beastly" - uwspółcześnioną wersją "Pięknej i bestii" rozegraną w nowojorskich realiach - gdy zaproponowano mu udział w "Jestem numerem cztery". - Przesłuchaliśmy jakichś 140, 145 kandydatów - wspominał Caruso. - Ale dopiero Alex naprawdę mnie przekonał. Ma w sobie niezbędny do tej roli "element macho", a jednocześnie wielką naturalną wrażliwość. Początkowo jednak młodego aktora nękały wątpliwości. Pierwsze przesłuchanie było nieudane. - Byłem zbyt zdenerwowany - wyznał. - Ale w kilka tygodni później pojawiłem się znowu na próbie czytanej u D.J.'a. Tym razem wydawało mi się, że się spodobałem. Potem odbyły się zdjęcia próbne, a w nocy dostałem e-mail od mojego agenta, który brzmiał: "Czekamy, co powie Steven". Jaki Steven? - pomyślałem. A to przecież sam Steven Spielberg oglądał moją taśmę i powiedział: dla mnie OK!\nJuż 4 lutego na polskich ekranach pojawi się "Londyński bulwar" w reż. Williama Monahana. Zapowiada się, że będzie to "londyński Bodyguard", lecz znacznie mroczniejszy niż pamiętny film z parą Costner-Houston. Nowego bodygarda, czyli przestępcę Mitchella, który pragnie zerwać z dawnym życiem, gra Colin Farrell ("Szalone serce", "Ondine"), gwiazdę zaś, prześladowaną przez paparazzich aktorkę Charlotte - Keira Knightley ("Piraci z Karaibów", "To właśnie miłość"). Film jest adaptacją powieści pod tym samym tytułem, autorstwa Irlandczyka Kena Bruena. Najważniejszym odstępstwem od powieściowego oryginału jest zmiana charakteru postaci Charlotte. Bohaterka książki to sławna niegdyś aktorka, żyjąca wspomnieniami minionej chwały. W filmie jest wschodzącą gwiazdą, która doświadcza ciemnych stron rosnącej popularności. - To bardzo współczesny wątek - zauważa producent Quentin Curtis. - Dziś celebryci żyją pod niewiarygodnym naciskiem mediów. Dla wielu z nich jest to nie do wytrzymania. Wtóruje mu reżyser filmu: - Dzisiejsi celebryci stają się bardzo często więźniami swej sławy. Widoczne jest to zwłaszcza w Londynie, gdzie paparazzi są wyjątkowo bezwzględni. Knightley potwierdza, że ją samą spotykały podobne przykrości, jakie są udziałem jej bohaterki. A Monahan, któremu zależało, by jak najdoskonalej oddać puls brytyjskiej stolicy, podsumowuje: - Takiego Londynu jeszcze nie widzieliście!\nMitchell (Farrell) po trzech latach wychodzi z londyńskiego więzienia i próbuje zerwać z przestępczą przeszłością. Na jego drodze staje samotna i piękna aktorka Charlotte (Knightley). Niełatwo im jednak będzie zacząć nowe życie, zwłaszcza że o Mitcha wkrótce upomni się świat kryminalnego podziemia, z bezwzględnym gangsterem Gantem (Winstone) na czele...\n"Londyński bulwar" w kinach od 4 lutego!\nOd 1 kwietnia będziemy oglądać w Polsce nowy film Sofii Coppoli - "Somewhere. Między miejscami". Córka słynnego Francisa Forda Coppoli od lat należy do czołówki amerykańskich reżyserów młodego pokolenia. Największy sukces artystyczny (Oscar za scenariusz) i kasowy odniosła kameralnym filmem "Między słowami" ze Scarlett Johansson i Billem Murrayem. Jej najnowsze dzieło zostało z entuzjazmem przyjęte na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji - wyróżniono je Złotym Lwem. W roli głównej, zblazowanego hollywoodzkiego gwiazdora, pojawił się Stephen Dorff ("Wrogowie publiczni", "World Trade Center"). - Wystąpiłem w kilkudziesięciu filmach, ale ten był wyjątkowy. Subtelny, poetycki, pełen słodyczy, choć nie przesłodzony. Rzecz w stylu Sofii - mówił. Dodawał też, że doskonale rozumie swego bohatera. - Sam miałem takie okresy, że żyłem w wielkim pędzie. Johnny zatraca się w monotonnym rytmie swego dekadenckiego życia. Dorffowi partneruje, jako jego córka Cleo, jedenastoletnia Elle Fanning ("Babel", "Droga do przebaczenia", "Ciekawy przypadek Benjamina Buttona"), siostra słynnej dziecięcej gwiazdy Dakoty Fanning. - Okazało się, że mamy ze Stephenem sporo wspólnego - opowiadała. - Oboje pochodzimy z Georgii, chodziliśmy nawet do tej samej szkoły. I lubimy podobne jedzenie - bardzo chrupiące! Często rzeczywiście czułam się jak jego córka.\nHollywoodzki gwiazdor Johnny Marco (Dorff) mieszka w dekadenckim hotelu Chateau Marmont. Jeździ czerwonym ferrari, ma nieograniczony dostęp do wszelkich używek, a wokół niego kręci się pełno dziewczyn gotowych spełniać jego kaprysy. Niespodziewanie w życie tabloidowego celebryty wkracza jedenastoletnia Cleo (Fanning) - córka Johnny'ego z małżeństwa, które dawno się rozpadło. To spotkanie wywróci do góry nogami cały jego świat.\nNiezwykła chemia połączyła Colina Farrella i Keirę Knightley\n4 lutego do polskich kin trafi "Londyński bulwar", dynamiczny film akcji, z miłością na pierwszym planie. Reżyser, laureat Oscara za scenariusz do "Infiltracji" William Monahan, koneser literatury kryminalnej, nie mógł nie zwrócić uwagi na powieść "London Boulevard" (2001) cenionego autora kryminałów, Irlandczyka Kena Bruena. Bruen nawiązuje zręcznie do wielkiej tradycji kryminałów "noir" z lat 40. i 50., nasycając swe brutalne opowieści cierpkim humorem i niespodziewanym liryzmem. Monahan, na potrzeby filmu, postanowił zderzyć świat kryminalnego podziemia południowego Londynu ze światem celebrytów, za który uchodzi West London. Tekst, z rozwiniętym wątkiem miłosnym, pisał od razu z myślą o Colinie Farrellu ("Szalone serce", "Ondine") i Keirze Knightley ("Piraci z Karaibów", "To właśnie miłość"). Oboje chętnie zgodzili się na udział w projekcie. - Dobry scenariusz to moim zdaniem taki, który daje plastyczny obraz wszystkich bohaterów i ich osobowości, a nie tylko szkic - mówił Farrell. Dwóm gwiazdom towarzyszą na ekranie wybitni brytyjscy aktorzy, jak Ray Winstone ("Sexy Beast", "Propozycja"), Ben Chaplin ("Dziewczyna na urodziny"), czy David Thewlis ("Nadzy"). - To być może najlepsza brytyjska obsada, jaką udało się zgromadzić od bardzo, bardzo dawna! - cieszył się reżyser. I dodawał: - Od razu zauważyłem, że z Colinem połączyła Keirę niezwykła chemia. Myślę, że tych dwoje ma ze sobą wiele wspólnego.\n"TRON: Dziedzictwo" w czasie świąteczno-noworocznego tygodnia przyciągnął do kin ponad 120 tys. widzów. Doskonały debiut filmu na polskich ekranach świadczy o wciąż rosnącym zainteresowaniu publiczności rozwojem technologii 3D w kinie.\nPremiera najnowszego filmu wytwórni Disneya zaplanowana była na 31 grudnia. Jednak ze względu na ogromne zainteresowanie publiczności i świetne wyniki otwarcia filmu w Stanach Zjednoczonych, polski dystrybutor zdecydował się pokazywać "Tron: Dziedzictwo" przedpremierowo już od 25 grudnia. Dzięki temu, obejrzało go do tej pory już 122 602 widzów.\nFilm budził wielkie emocje szczególnie wśród internautów. Zarówno na portalach informacyjnych, jak i na Facebooku i innych serwisach społecznościowych, widać było ogromne oczekiwanie widzów. Emocje wzbudzała przede wszystkim nowoczesna technologia, która umożliwiła rozwinięcie efektów zastosowanych w "Avatarze" i wprowadzenie 3D w kolejny etap. Ważne było także nawiązanie do pierwszej części kultowego "TRONa" z 1982 roku i pojawienie się w sequelu Jeffa Bridgesa, który grał głównego bohatera także ponad 30 lat temu - mówi Paweł Mrugacz z firmy dystrybucyjnej Forum Film Poland.\nWytwórnia Disneya rozpoczęła nowy rok doskonałym wynikiem w Polsce, a "TRON: Dziedzictwo" jest jedną z kilku pozycji 3D, które legendarna wytwórnia wprowadzi w tym roku na ekrany. W marcu zadebiutuje animowana komedia "Matki w mackach Marsa", a pod koniec maja czwarta część osławionej sagi - "Piraci z Karaibów: Na nieznanych wodach". 1 lipca do kin wejdzie kontynuacja animowanego hitu - "Auta 2" w 3D.\npowrót do bieżących informacji prasowych\nWszystko, co chcielibyście wiedzieć o „Piratach z Karaibów. Na nieznanych wodach”


O tak! Elastyczny e-papier PaperTab\nPaperTab, czyli elastyczny wyświetlacz e-ink, który wygląda i zachowuje się jak znana od wieków kartka papieru jest niewątpliwie nadzieją na rewolucję wśród e-czytników książek i prasy. Tym bardziej, że coraz głośniej mówi się o upadku prasy drukowanej. Czytanie jej na ekranie smartona czy tabletu nie należy do najlepszych doświadczeń. Istnieje duża szansa, że PaperTab dokona niemałej rewolucji.\nOd dłuższego czasu słyszymy, że tuż za rogiem czekają producenci z ich elastycznymi ekranami, a co za tym idzie urządzeniami. Ostatnio takie zapewnienia słyszymy odnośnie smartfonów. Jednak to producenci i użytkownicy e-czytników książek z największym wyczekiwaniem wypatrują elastycznych ekranów e-ink. Intel, Plastic Logic oraz Uniwersytet Queen’s stworzyli PaperTab, czyli ekran, który pozwoli mi pokochać - mam nadzieje, że ze wzajemnością - e-czytniki.\nPaperTab jest w pełni dotykowym, elastycznym ekranem o wielkości 10,7 cala. Przy użyciu tego ekranu możemy korzystać ze wszystkich dobrodziejstw znanych z tabletów. Możemy wysyłać e-maile oraz załączniki, przeglądać mapy oraz witryny internetowe, tworzyć dokumenty. Można również połączyć kilka ekranów w jeden o większej powierzchni. Sercem tego wynalazku jest procesor Intel Core i5, a w zasadzie komputer wyposażony w ten procesor, do którego przy użyciu cienkiego kabla podłączony jest PaperTab. Przy tych wszystkich możliwościach twórcy PaperTaba zapewniają, że jest on niezwykle lekki i wytrzymały. Tym samym nie trzeba na niego specjalnie uważać podczas codziennego używania.\nNa powyższym materiale wideo widać dokładnie jak można go wykorzystać. Obecnie jest to zastosowanie biurkowe. Jednak biorąc pod uwagę fakt, że kilka miesięcy temu pisałem o elastycznych bateriach, nad którymi są prowadzone prace, to może się okazać, że już niedługo doczekamy się w końcu prawdziwego e-papieru, a co za tym idzie e-czytników najbardziej zbliżonych do tradycyjnego papieru. Tym samym nasze przyzwyczajenia, jak np. zwijanie w rulon gazety na e-czytniku będzie w końcu możliwe. Osobiście lubię książki wydawane w wersjach kieszonkowych, czyli takie, które mogę bez problemu włożyć do tylnej kieszeni jeansów czy do kieszeni kurtki. Z Kindle czy innym czytnikiem tego pierwszego manewru bym nie próbował, gdyż mogłoby to się skończyć zakupem nowego czytnika, co do najtańszych nie należy.\nJestem przekonany, że jest spora grupa osób, dla której takie szczegóły są właśnie ważne i dlatego wybierają tradycyjną książkę czy prasę. W szczególności dla prasy, niezależnie od tego czy w wersji drukowanej umrze czy nie, rozwój e-czytników w kierunku, jakie umożliwia PaperTab może mieć kolosalne znaczenie jeśli chodzi o jej przetrwanie i rozwój w nowej formie. Może kieruję się teraz trochę wizjami przyszłości przedstawianymi przez różne osoby, ale wizja elastycznych czytników książek i prasy wydaje się cały czas bardzo kusząca.\nNa pewno z chęcią skorzystałbym z urządzenia dającego takie możliwości.\nTagi: czytniki e-bookówe-czytnikie-inke-papierIntelKindlePaperTab


Aktualności - ABSOLUTNA NOWOŚĆ - OPRAWY OKULAROWE TOSCANTI - Hurtownia Optyczna OPTYKON\nABSOLUTNA NOWOŚĆ - OPRAWY OKULAROWE TOSCANTI\nJuż niebawem hurtownia Optykon wprowadzi na rynek własna markę opraw okularowych dla dorosłych o nazwie Toscanti. Kolekcja będzie liczyć 25 modeli w różnych wykończeniach. Oprawy będą charakteryzować się wysoką jakością, modnym designem oraz atrakcyjną ceną.\nPremiera opraw odbędzie się na Targach Optycznych Optyka 2018 w Poznaniu.\nZapraszamy wszystkich do odwiedzenia naszego stoiska oraz na pyszną kawę. Będziemy na hali 3A.


Refluks żółciowy nasilił się po wycięciu woreczka żółciowego - Żołądek i przełyk - eChirurgia.pl\nPrzez Gość Monika, 5 Grudzień 2008 w Żołądek i przełyk\nDzień dobry mam na imięMonika, Cierpię na refluks żółciowy. który nasilił się po wycięciu woreczka żółciowego, W badaniu gastroskopii miałam dużo żółci w żołądku i wpust w inwerski oddzwierbik kurczy się leniwie niedomykając się w czasie badania, Przepisano mi leki gasprid i controloc. ale po gaspridzie mam kołatania serca. a po controlocu zauważyłam że także nie czuję się dobrze ( depresja, ciągłe zmęczenie) Do tego mam straszne zapracia, które są jeszcze większe po zażywaniu leków na kwas żołądkowy, Z objawów które zauważyłam to biały nalot na języku. osłabienie. zwiększone bicie serca, Bardzo proszę o pomoc czy schorzenie które mam można leczyć operacyjnie? Bo ja nie potrafię normalnie funkcjonować,\nOperacja jest ostatecznością, kiedy dolegliwości są nie do opanowania przez leki i powodują kłopoty z normalnym życiowym funkcjonowaniem. Operacje są cięzkie i obarczona często powikłaniami dlatego z powodu refluksu dwunastniczo-żołądkowego rzadko się je wykonuje. Radzę zmienić leki (są z innych grup terapeutycznych) oraz stosować ścisłą dietę jak w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy.\nWitam biorę leki na zmniejszenie kwasowości żołądka już 4 lata. głównie controloc. Wydaje mi się że powodują u mnie straszną depresję i zmęczenie. Próbuję radzić sobie z samym sobą, ale jest to bardzo ciężkie. Jak odstawiam controloc to po 2-3 dniach nie umiem wytrzymać z powodu zarzucania kwasowej treśc do przełyku. Proszę o pomoc...\nTrzeba zmienić na inny lek z grupy inhibitorów pompy protonowej. Najnowszym lekiem z tej grupy jest Nexium.\nzastawka penis złamanie guzek hipoechogeniczny stulejka ból obrzezanie wodogłowie napletek kręgosłup


Skóra gotowa na święta | Milionkobiet.pl\nStrona główna » Uroda » Skóra gotowa na święta\nTagi: fluid do ciała pielęgnacja ciała szybka regeneracja skóry uroda na święta mezoterapia bezigłowa\nDo świąt zostało niewiele czasu, a jak wiadomo, wtedy chcemy olśniewać urodą. Zobaczcie, jak można szybko pomóc swojej skórze!\nW czasie świątecznych przygotowań skupiamy się głównie na potrawach, sprzątaniu mieszkania, lecz warto zwrócić uwagę także na stan naszej skóry, abyśmy chwilę przed wigilijną kolacją nie miały zepsutego nastroju przez jej zły wygląd.\nSzybkim zabiegiem regenerującym skórę jest mezoterapia bezigłowa, która odżywia, wygładza i przywraca blask naszej skórze. Zabieg ten polega na bezinwazyjnym wprowadzeniu w głąb skóry preparatów regeneracyjnych i pielęgnacyjnych. Wykorzystywany jest do tego prąd elektryczny mający wysoką częstotliwość, dzięki czemu przepuszczalność błon komórkowych ulega zwiększeniu, przez co dostarczane preparaty lepiej się wchłaniają. Niewątpliwym plusem jest fakt, że efekty widzimy od razu po zabiegu. Jego koszt też jest stosunkowo niewielki - ok. 150 zł.\nSkóra po mezoterapii dłużej utrzyma makijaż, w którym króluje smoky - eyes - szczególnie w czekoladowej wersji kolorystycznej - oraz niezawodna czerwień na ustach i kolor nude. Jeżeli chcemy mieć długie i gęste rzęsy przez cały świąteczny okres włącznie z sylwestrem, to mamy do dyspozycji przedłużanie rzęs za pomocą własnoręcznie doklejanych kępek, lub zabiegu w salonie kosmetycznym.\nMając na uwadze odsłanianie naszego ciała np. w sukienkach z wyciętym dekoltem, warto pomyśleć, czy przypadkiem nie będzie nam przeszkadzała jasna cera. Jeżeli chcemy posiadać ciemniejszy odcień, warto już teraz zacząć korzystać z solarium, np. natryskowego, które doda nam delikatnej opalenizny, natomiast alternatywą dla tego rozwiązania są balsamy brązujące, lub zaopatrzenie się w nowość na rynku, jaką są fluidy do ciała, które idealnie kryją wszelkie niedoskonałości, a poza tym nie zmazują się. Nie zapominajmy również o przygotowaniu skóry na różnego rodzaju kosmetyki. W tym celu stosujmy peelingi, które zetrą martwy naskórek, a przy okazji skutecznie nas odświeżą.\nMacie jakieś swoje sprawdzone sposoby na szybkie przygotowanie skóry do świętowania?


Wymiana dysku w macierzy na innej marki ? - Strona 2 - Sprzęt serwerowy i Centrum Danych - WebHostingTalk.pl\nWymiana dysku w macierzy na innej marki ?\nPrzez murgal, Lipiec 10, 2016 w Sprzęt serwerowy i Centrum Danych\nDostałem jedna FYPSy, czyli serie GE od RE4. Panowie, dysk wyjęty z folii wygląda tak... :\nCzy takie coś powinno być na nowych dyskach?\nDyski SMARty przechodzą bez problemów, 0 cykli itd. Dodatkowo, data ... 2010r.\nSyf kiła i mogiła, odsyłaj.\nNumer seryjny\tNumer modelu\tOpis\tData ważności\tStatus (Stan)\tWCAVY4589060\tWD2002FYPS\tWD RE4-GP\t07/29/2015\tKoniec ograniczonej gwarancji\n2. Wiek dysku (jest bardzo stary), nie możliwe, że nikt go nie używał\n3. GP - omijaj to z daleka, są mniej wydajne i bardziej awaryjne (doświadczenie z DC)\n4. Jest porysowany..\nTo jest staroć, złom\nO tyle ile dyski dostaje gówniane to obsługa klienta jest wmiare OK. Własnie ogarniają temat, jeśli nic nie zorganizują zwrot $$$.\nMacie pewnego dostawcę dysków? Takiego który dostarczy mi ORYGINALNE nowe dyski RE4 nie z serii GP ?\nCzy np. te dyski będą ok ?\nEdytowano Lipiec 12, 2016 przez murgal (zobacz historię edycji)\nTu nie ma co ogarniać, oni są świadomi tego co sprzedają.\nWkleiłem link pod spodem w poprzednim poście. , widzisz go?\nHGST - gwarancja poza Polską, to problem jeżeli liczysz na szybką obsługę.\nPo drugie ten co dałeś to sas.\nZ pewnych dostawców: action, it care, abc data, morele też.\nEdytowano Lipiec 12, 2016 przez JakubC (zobacz historię edycji)\nMój kontroler obsługuje SAS także in plus. Po prostu bazuje na dobrych opiniach o dyskach HGST, chce je zamontować i zapomnieć na przynamniej 2 lata...\nSprawa zakończona tak, że w piątek mam dostać komplet dysków HGST HUS724020ALS640 prosto od dostawcy. Zdam relacje.\nno są spoko, od razu jak dostaniesz sprawdź gwarancję (nr seryjne)\nJak sprawdzić aby być pewnym ?\nNa ich stronie pewnie: https://www.hgst.com/warranty/index_serial.do\nedycja: patrys, ubiegłeś mnie w sekundach?\nEdytowano Lipiec 12, 2016 przez Gość (zobacz historię edycji)\nOddaj ten złom i bierz kasę póki możesz. Przerabiałem apressa w zeszłym roku z podobnym skutkiem. Kupiłem 8 szt. "nowych" Hitachi Ultrastar w niewiarygodnie dobrej cenie. Tak jak u Ciebie w smarcie czysto. Po 2-3 dniach zaczęły się jaja i część dysków nawet short testu nie przechodziło.\nPotem wymiana na nowe, bo "pewnie w transporcie uszkodzili". Przyszło kolejne 8 szt. i ta sama historia. Potem reklamacja i kolejne 8 szt. z podobym skutkiem. Wtedy się już wkur... i zwrócili kasę. PR mają faktycznie dobry - kolorowe książeczki, smyczki, karty gwarancyjne itp. Prawda jest jednak w unieważnionych komentarzach na Allegro.\nAha, co ciekawe niektóre w smarcie zgłaszały się jako Deskstar, a nie Ultrastar.\nEdytowano Lipiec 12, 2016 przez mcbarlo (zobacz historię edycji)\n....czyli strzelają sobie w kolano , auć....\nCiekawe kiedy Bartek dostanie pismo z prośbą o wyczyszczenie wątku\nTo są jakieś ku*** żarty. Niby mam gwarantowane że dyski przyjadą prosto od dystrybutora, ale po tym co czytam pora zawijać się stamtąd.\nZrezygnowałem z zakupu. Zamawiam dyski w Komputroniku Biznes.\nEdytowano Lipiec 13, 2016 przez murgal (zobacz historię edycji)\nPanowie, ma ktos kontakt do pewnego dostawcy HgST ? Apress to jakis żart a nie firma obiecuje załatwić dyski (nowe) potem info ze dostawa w piątek, potem w poniedziałek a w sobote dostaje maila ze dysków nie bedzie.\nKażdy sklep komputerowy? Tylko na pewno nie w cenie z apressa.\nTak trudno zerknąć np. na morele ?\nZa mała skala by uderzać do dystrybutorów/hurtowni.\nNie mają takiej ilości jak potrzebuję nistety.\nCiekawe to apress24.pl ... Czytać od dołu.\nByła próba kontaktu z nimi ?\nPowinni pociągnąć od dystrybutora te dyski jeżeli nie mają tyle u siebie.\nZ resztą: http://www.ceneo.pl/25815626


Wirusolog: maseczki chronią, testy genetyczne są wiarygodne, a pandemia jest groźna! - naOSTRO.info\nWciąż powielane są mity i nieporozumienia dotyczące pandemii – zauważa wirusolog molekularny z Gdańska dr Alicja Chmielewska. I zapewnia, że maseczki nas chronią, testy genetyczne są wiarygodne, a COVID-19 nie jest tylko “nową grypą”.\nSzczecin, 24.10.2020. Koronawirus w Polsce. Mobilny punkt pobrań wymazów do badań pod kątem zakażenia Covid-19, zbudowany przez żołnierzy 14. Brygady Obrony Terytorialnej przed szpitalem przy ul. Unii Lubelskiej w Szczecinie, 24 bm. (mb/awol) PAP/Marcin Bielecki\nCzęsto powielanym mitem jest to, że maseczki nie chronią – zauważa dr Alicja Chmielewska, wirusolog molekularna z Międzyuczelnianego Wydziału Biotechnologii Uniwersytetu Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego. „Ale to nieprawda. Koronawirusem SARS-CoV-2 zarażamy się drogą kropelkową, kiedy kaszlemy i kichamy wydzielane są kropelki, w których są cząstki wirusowe. Jedne z tych kropel są większe i łatwiej opadają na powierzchnie, bardzo groźne w bezpośrednim kontakcie z drugą osobą. Ale przed tym bardzo dobrze chronią maseczki, ponieważ na zewnątrz wydostaje się mniej kropelek” – przekonywała podczas webinarium.\nDostępne są także testy na przeciwciała, które nie wykrywają wirusa, a jedynie przeciwciała wytworzone we krwi u osoby zakażonej. „Nie wykrywają zatem aktualnej infekcji, lecz reakcję odpornościową na nią. Czyli wtedy, gdy jesteśmy już w późnej fazie infekcji lub po ustąpieniu zakażenia” – tłumaczy.\nWedług specjalistki najbardziej niedorzeczne są twierdzenia, że nie ma pandemii. „Mam ostatnio zarówno wiele osób zakażonych, jak i chorych, oraz bardzo duży wzrost zgonów. Na dodatek na skutek przeciążenia szpitali i przychodni doszło do załamania opieki medycznej. Dochodzi też do większej liczby zgonów pośrednio związane z pandemią. „Dlatego powinniśmy się izolować i wszystko robić by zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa” – podkreśla.\nNadal nie wiadomo, czy wystarczy raz zaszczepić się przeciwko COVID-19. „Być może będzie potrzebne doszczepienie się przeciwko SARS-CoV-2” – przypuszcza dr Alicja Chmielewska. Niektóre szczepionki są podawane wielokrotnie, np. przeciwko grypie sezonowej czy kleszczowemu zapaleniu mózgu. „W tej sprawie więcej czasu i badań potrzebujemy” – dodaje. (PAP)\nW tym artykule:Alicja Chmielewska, COVID 19, fakty, koronawirus, koronawirus Polska, maseczki, pandemia, PAP, Polska Agencja Prasowa, szczepionka\nLech Łodej: Chcemy powrócić do dobrych tradycji! W planach jest kino, sale wystawowe i Warsztaty Terapii Zajęciowej!


Szkoła interpretacji: Interpretacja dziedzictwa - Muzeum Narodowe w Krakowie\nSpotkanie będzie poświęcone interpretacji dziedzictwa kulturowego, rozumianego szeroko jako całość spuścizny po naszych przodkach, która obejmuje różnorodne media. Uczestnicy szkolenie dowiedzą się, skąd się wzięło pojęcie dziedzictwa i jak jest rozumiane obecnie. Nacisk położony zostanie na praktyczne poszukiwanie konkretnych narzędzi, dzięki którym możliwa staje się dyskusja nad różnorodnością polskiej tradycji.\nCzęść spotkania odbędzie się w przestrzeni wystawy #dziedzictwo, prezentującej obraz polskiej kultury w zwierciadle zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie.\nProwadzenie: dr Marcin Jarząbek, Barbara Łepkowska i Katarzyna Zarzycka\nKoordynacja cyklu "Szkoła interpretacji": Filip Skowron, Anna Grzelak, Dorota Jędruch - Dział Edukacji MNK\nPLAN SZKOLENIA - do pobrania\nSłowa kluczowe: szkolenie, szkoła interpretacji\nTadeusz Kościuszko w patriotycznej legendzie i politycznym micie czasów porozbiorowych\nNa pokaz. Kuratorskie diagnozy polskości DEBATA


Czy warto kupić dziecku klocki drewniane? - FCG\nFCG Opublikowane w 21 września 2021\nKlocki są jedną z najpopularniejszych zabawek. Są ponadczasowe i znane od wielu pokoleń. Klocki drewniane można znaleźć w wielu domach i placówkach edukacyjnych, bawią się nimi najmłodsi oraz starsze dzieci. Dają możliwość stworzenia rozmaitych budowli, występują w wielu kolorach i wzorach. Dlaczego warto kupić tę zabawkę pociechom?\nZabawa drewnianymi klockami – przyjemne z pożytecznym\nDzięki klockom drewnianym najmłodsi mogą nie tylko miło spędzić czas, ale również nauczyć się wielu rzeczy. To sposób na rozwój kreatywności, kształcenie kompetencji, naukę współpracy i koordynacji ruchowej. Starsze dzieci mogą tworzyć z elementów bardziej skomplikowane konstrukcje, takie jak wysokie wieże, wytrzymałe mosty czy miasta z budynkami i drogami. W razie potrzeby każdą konstrukcję można zburzyć i zbudować od nowa.\nBezpieczne klocki z drewna\nKlocki drewniane są wykonane z naturalnego surowca, dlatego stanowią ekologiczne i bezpieczne rozwiązanie. Zabawka nie ulega zniszczeniom i może być przekazywana z pokolenia na pokolenie. Klocki z drewna są przyjazne dla środowiska, dlatego wpisują się w obecne trendy i stanowią alternatywę dla mniej trwałych zabawek z tworzyw sztucznych. Dzieci mogą bez przeszkód puścić wodze fantazji i tworzyć budowle według swoich upodobań.\nPozostałe zalety klocków drewnianych\nKlocki drewniane powinno się dopasowywać do wieku i umiejętności dziecka. Tylko wtedy zabawa będzie satysfakcjonująca i pouczająca. Nic nie stoi na przeszkodzie, by do zabawy włączyli się dorośli, którzy pamiętają tę rozrywkę z czasów młodości i wciąż mogą czerpać z niej frajdę. Klocki dają nieograniczone możliwości – da się z nich zbudować niemal każdą konstrukcję. Dodatkowo zabawki z naturalnych materiałów zyskują coraz większą popularność w dobie zwracania uwagi na troskę o środowisko. Rodzice nierzadko poszukują alternatyw dla zabawek z tworzyw sztucznych i elektronicznych gadżetów. W zależności od rodzaju wybranych klocków, dzieci mogą poznawać literki, cyferki, kształty czy kolory. Nauka poprzez zabawę jest zdecydowanie atrakcyjniejsza i bardziej efektywna niż ta zakładająca zdobywanie wiedzy podczas siedzenia w szkolnych ławkach.\nKlocki drewniane są ponadczasową i uniwersalną zabawką. Można je kupić niemal każdemu dziecku, bez względu na płeć czy indywidualne zainteresowania. Zabawa klockami daje rodzicom możliwość spędzenia większej ilości czasu z pociechą i przekazania jej w przystępny sposób wiedzy o otaczającym ją świecie.\nPoprzedni wpisJakie sznurki do makramy wybrać?\nNastępny wpisJak dobrać szampon odpowiedni do potrzeb klientki?\nJak stworzyć doskonałe wnętrze dla wszystkich domowników?\nFCG 18 czerwca 2019\nFCG 13 lipca 2021


Bank Światowy prognozuje największy od 80 lat wzrost globalnej gospodarki - Puls Biznesu - pb.pl\nBank Światowy prognozuje największy od 80 lat wzrost globalnej gospodarki\nopublikowano: 09-06-2021, 06:37\nDzięki szczepieniom globalna gospodarka jest na ścieżce najszybszego porecesyjnego wzrostu od 80 lat, poinformował Bank Światowy.\nWedług jego najnowszej prognozy globalny wzrost gospodarczy wyniesie 5,6 proc. w 2021 roku. W styczniu szacował go na 4,1 proc. W ubiegłym roku globalna gospodarka zmniejszyła się o 3,5 proc. z powodu ograniczeń wprowadzonych w celu hamowania ekspansji pandemii.\nBank Światowy zastrzegł, że istnieją wciąż zagrożenia realizacji prognozy wzrostu. To m.in. ponowne nasilenie pandemii, a także szybki wzrost inflacji, zmuszający banki centralne do zacieśniania polityki monetarnej.\n- Jeśli rosnąca presja inflacyjna spowoduje iż uczestnicy rynków finansowych zaczną obawiać się trwale wysokiej inflacji w gospodarkach rozwiniętych, mogą dokonać ponownej oceny perspektyw kontynuacji akomodacyjnej polityki monetarnej banków centralnych – głosi raport. – To mogłoby spowodować znaczący wzrost premii za ryzyko i kosztów pożyczania pieniędzy – dodają.\nBank Światowy zwraca także uwagę na nierówne wychodzenie z kryzysu poszczególnych gospodarek. Wskazuje, że 90 proc. najbogatszych państw wróci do poziomu sprzed pandemii do 2022 roku. W przypadku biedniejszych uda się to tylko jednej trzeciej,.\nPolacy najbardziej boją się dziś wzrostu cen - bardziej niż nawrotu epidemii\nWyciek ujawnił, że amerykańscy miliarderzy nie płacili podatku dochodowego\nSygnaliści potrzebują anonimowości\nMakroekonomia / Bank Światowy prognozuje największy od 80 lat wzrost globalnej gospodarki


Umowy z Zaiksem itp. na ilość slotów - Forum radiowe - IceCast - ShoutCast\n15 Październik 2019, 19:24:08\nUmowy z Zaiksem itp. na ilość slotów\nAutor Wątek: Umowy z Zaiksem itp. na ilość slotów (Przeczytany 3791 razy)\n« dnia: 20 Luty 2013, 22:34:59 »\nZałóżmy że na początek będę chciał podpisać umowy na 50 slotów - i tutaj pytanie - jak organizacje to sprawdzą czy faktycznie maksymalnie tyle użyje? Przecież dla chcącego nic trudnego - można re-streamować itd.\nOdp: Umowy z Zaiksem itp. na ilość slotów\n« Odpowiedź #1 dnia: 21 Luty 2013, 09:25:58 »\nMogą Cię poprosić o udowodnienie tego, np. przy użyciu logów, zlecić ekspertyzę, czy coś co to potwierdzi. Aczkolwiek nie spotkałem się z kontrolą tego parametru. Liczbę słuchaczy można też wydedukować na podstawie np. forum, albo czatu.\nImho lepszym sposobem będzie tutaj IceCast, gdzie możesz całkowicie wyłączyć pokazywanie liczby słuchaczy.\n« Odpowiedź #2 dnia: 21 Luty 2013, 11:58:11 »\nDzięki za odpowiedź. Czyli jak już się płaci haracz (powiedzmy te 50 slotów) i niespecjalnie wychyla to nie powinni się przyczepić - chyba że popularność na prawdę wzrośnie?\nJeśli chodzi o icecast - to jaka przewaga nad shoutcastem? W sensie mogę aacplus'em nadawać w odtwarzaczu na stronie za pomoca html5? :>\n« Odpowiedź #3 dnia: 21 Luty 2013, 12:38:49 »\nZawsze możesz zgłosić aneks do umowy, gdzie zwiększysz liczbę słuchaczy w umowie. Nie ma z tym problemu, ja tak robiłem z moją stacją.\nJeśli chodzi o IceCast to jest to generalnie lepsze rozwiązanie od Shoutcasta, a przynajmniej jego pierwszej wersji. ShoutCast2 ma bardzo podobne możliwości.\nPo pierwsze masz otwarty kod, więc możesz go dowolnie modyfikować, możesz mieć nieograniczoną liczbę kanałów, masz możliwość retransmisji, automatycznego przerzucania strumienia na inny (autopilot), gdy nikt nie nadaje.\nZ możliwościami innymi IceCasta możesz zapoznać się w artykułach na naszej stronie: http://www.4stream.pl/icecast.html\n« Odpowiedź #4 dnia: 21 Luty 2013, 12:42:32 »\nOk, dzięki wielkie, biorę się za czytanie.\nZapytam jeszcze od razu jak z wymaganiami sprzętowymi icecasta? Shoutcast ma minimalne a widzę że icecast ma sporo bajerów (np. uwierzytelnienie użytkownika) co może być bardziej wymagające sprzętowo.\nOferuje ktoś może usługę konfiguracji serwera? Myślę że to by była ciekawa propozycja dla wielu nadawców.\n« Ostatnia zmiana: 21 Luty 2013, 12:47:04 wysłana przez baniathek »\n« Odpowiedź #5 dnia: 21 Luty 2013, 12:53:49 »\nWymagania icecasta i shoutcasta są bardzo identyczne.\nCo do konfiguracji to nie wiem.


Nowe środki na inwestycje w zakresie gospodarki wodno-ściekowej w Gdańsku.\nKolejne ważne inwestycje wodociągowo-kanalizacyjne w naszym mieście otrzymają wsparcie finansowe z Funduszu Spójności.\nW ramach programu operacyjnego Infrastruktura i Środowisko przyznano dofinansowanie na realizację II etapu Gdańskiego projektu wodno-ściekowego. We wtorek 15.11.2011 roku Zarząd Gdańskiej Infrastruktury Wodociągowo-Kanalizacyjnej Sp. z o.o. przypieczętował tę decyzję podpisując umowę z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Zgodnie z umową Gdańsk otrzyma 164 miliony złotych na rozbudowę sieci kanalizacji sanitarnej i wodociągowej oraz modernizację istniejącej infrastruktury. Dofinansowanie to stanowi aż 56% całego budżetu przeznaczonego na realizację projektu (293 mln PLN).\nPierwsze efekty GPWŚ II.\nInwestycje w ramach projektu rozpoczęły się już w 2007 roku. Ważnym zadaniem w początkowej fazie jego realizacji była budowa sieci kanalizacyjnej i wodociągowej dla potrzeb Stadionu PGE Arena Gdańsk. Sfinalizowano ją na początku 2011 roku. Zakończono także przebudowę kanalizacji sanitarnej w ul. Jelitkowskiej oraz budowę sieci zaopatrującej w wodę mieszkańców ul. Zagroble.\nJeszcze w tym miesiącu rozpocznie się jedna z największych inwestycji GPWŚ II. Jej efektem będzie powstanie sieci wodociągowej, która pozwoli zaopatrywać mieszkańców Wyspy Sobieszewskiej i Płoni Wielkiej z ujęcia głębinowego Lipce. W ten sposób około 3500 mieszkańców z tych części Gdańska uzyska dostęp do dobrej jakości wody z wodociągu centralnego. Na lata 2012-2015 przewidziana została budowa kolektora sanitarnego dla Młodego Miasta (kolektor WM-1 Nowa Wałowa od Węzła Kliniczna do przepompowni ścieków Ołowianka). Około trzech tysięcy mieszkańców dzielnic: Smęgorzyno, Maćkowy, Osowa otrzyma możliwość korzystania z nowej sieci kanalizacji sanitarnej.\nRozwój infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej w Gdańsku nie odbywałby się na taką skalę, gdyby nie środki pozyskiwane z Unii Europejskiej. Dzięki kolejnemu wsparciu jesteśmy już coraz bliżej celu. Nasze założenia, aby zapewnić jak największej liczbie mieszkańców Gdańska dostęp do dobrej jakości wody, podwyższyć stopień skanalizowania miasta oraz poprawić niezawodność istniejącej infrastruktury już niedługo mogą stać się faktem.


Panewki głowne, wymiary, 1,2 i 3 szlif (104113/0)\n Panewki głowne, wymiary, 1,2 i 3 szlif\nForum » TheFiatAndTheFurious »  panewki głowne, wymiary, 1 ...\nszukam wymiarów wewnęrznej srednicy panewki wału korbowego, tej od koła zamachowego interesują mnie wymiary 1,2 i 3 szlifu, wlasnie przegladam ksiazke i nie moge sie doszukac, a na forum tez nic nie znalazłem z gory thx za pomoc\nZ tego co widzę podwymiary są co 0.2 mm\nz tego co wymierzylem to moja stara używana ma 54,20-54,25 mm cos kolo tego...i była idealna tylko ze zatarła sie (( z tego co sie nie myle bedzie mi potrzebny 1 szlif ??? nieznam sie zbytnio na tym.\nJakiegos takiego truposza znalazlem.\nMozem i ktos napisac jaki jest najwiekszy nadwymiar na czopach glownych walu w maluchu???\nszayowóz/ ford escor ...\njak sprawdzic na panewkach korbowodowych ktory to szlif/wymiar? bo w ksiazkach dziwnie pisze\nnominalna srednica czopa korbowo. 44,0...44,02\nnominalna grubosc lozysk korbowych 1,534...1,543\npodwymairy lozysk korbowych 0,254...0,508-0,762..1,016\nz ksiazki co skana pavlus dal\nja zdjolem i napisane sa takie cyferki\nkiedys kupilem na allkegro panewki niby na 2 szlif i mialy tak 508\ndodam ze to 2 rozne zestawy panewek\na na glownych podobno juest bite spotkal sie ktos z oznaczeniami na glowych?\nna panewkach korbowodowych niema żadnych oznaczeń które w bezpośredni sposób określają szlif (chyba że jest jakiś numer katalogowy czy coś) na opakowaniu za to są cyferki różne i np na tych podanych 508 - oznacza ten wymiar 0,508 wg książki wychodzi mi na 3 szlif bo pierwszy jest 0,127 (nie napisałeś, zacząłeś od 0,254), na panewkach głównych tj. na obudowach są bite numerki 2,4,6 albo raczej 0,2 itd. co daje pierszy szlif itd.\n2008-03-26 15:00:11, pavlus pisze:\nzmierzyc jak? i co czy srednice walu tzn wykorbienia czy grubosc panewki? ja mam tylko sowmiarke a ztabelki co dales skana to niemoge sie nic doczytac\n2008-03-26 17:29:51, snail pisze: pierwszy jest 0,127 (nie napisałeś, zacząłeś od 0,254)\nnie podalem bo nie mam takich danych w ksiazce (mam taka co jest skan kilka postow nizej)\na co chcesz wiedzieć to to mierzysz. mierzenie suwmiarką jest nieprofesjonalne ale da sie ocenić jaki szlif. dla korb mierzysz średnice czopów nominał ma 44mm po szlifach sie zmniejsza dwukrotnie o podwymiar naprawczy panewki czyli to 0,157 0,254 itd. a panewki też zmierz grubość niewiem co wyjdzie z mierzenia suwmiarką ale bedzie sie dało porównać różne szlify seria ma 1,534-1,543\njakie oznaczenia szlifu 1 2 3


Tosia zaprasza do stołu • Antonina Krzysztoń - Turkusowy stół\nPosłuchaj "Tanga o świcie" z nowej płyty 19 grudnia 2010\nAż sześć lat musieli czekać na kolejną płytę fani Antoniny Krzysztoń, pieśniarki folkowej o magicznym, poruszającym głosie. W pełni autorski materiał pojawił się we wrześniu, wkrótce także koncert promocyjny.\nNowa płyta nosi tytuł "Turkusowy stół". Znalazło się na niej 15 autorskich utworów i tak jak na poprzednich wydawnictwach są to piosenki pełne zadumy, nastroju, liryzmu. Fani tej artystki nie powinni się zawieść.\n- "Ponad rok temu pojechałam do pewnego zakonu, żeby się nieco wyciszyć, ale także z nadzieją, że może coś się "zrodzi". Dni było sześć i powstało sześć piosenek! Tak dowiedziałam się, że nowa płyta powstanie" - pisze Antonina w książeczce do płyty.\nPlanowany na ten rok koncert promocyjny, z powodów organizacyjnych, jak podaje wydawca, agencja MTJ, został przeniesiony i odbędzie się 4 lutego w Teatrze "Studio Buffo". Podczas koncertu artystka oczywiście wykona piosenki z najnowszej płyty, i to w towarzystwie licznych gości, ale także te z poprzednich wydawnictw.\nDla naszych czytelników mamy w prezencie do odsłuchania utwór "Tango o świcie", otwierający płytę. Mamy nadzieję, że wam się spodoba.


Published 17 kwietnia 2009\n“Zeszyty Poetyckie wydały pierwszy tom wierszy z serii Biblioteka Debiutów pt. „Przeprawa” Grzegorza Kwiatkowskiego, poety urodzonego w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych poprzedniego wieku. Laureat konkursów literackich, znany z publikacji w czasopismach, w tomiku zaprezentował 42 wiersze, pokazując, że jest utalentowanym poetą, który pisze intrygujące teksty. Tom ten uważam za jeden z najciekawszych debiutów roku 2008. Całość nie trzyma się jednej przestrzeni. Wiersze te „odbywają się” w zaskakujących miejscach, dotyczą wielu ludzi, którzy nigdy nie spotkaliby się ze sobą gdyby nie Grzegorz Kwiatkowski, który zgromadził ich, pomógł im spotkać się w swoim świecie, w miejscu zwanym „Przeprawa”. Znalazło się tu miejsce dla Klauna Peppego z miasta Kukuty, którego bohater liryczny zabił. Mieszka tu starsza pani, która w kawiarni Greco zostawiła czarny notes oraz znana skrzypaczka i jej adorator wieszający się na strunie, kiedy ona gra sonatę a-moll. I najstarszy z plemienia, który odważnie poddał się, zamieszkał sam w igloo, by plemię mogło udać się na poszukiwanie ryb, niemając w nim niepotrzebnego balastu. Spotkamy tu również żebraka, który był nauczycielem, ale przede wszystkim poznamy białe małpy. I ten wiersz pozwolę sobie zacytować w całości jako ten, który według mnie oddaje doskonale klimat całego tomu, jego powagę połączoną ze specyficznym humorem, dającym nam wrażenie nierzeczywistości. Jakby wszystko to, co wydaje nam się nierzeczywiste miało być właśnie najbardziej dotkliwym elementem tego, co odczuwamy i postrzegamy.\nNiespotykane stworzenia w fantazyjnym miejscu, które (przecież mogłoby istnieć) wywołują niepokój. Kanałem, którym jest Grzegorz Kwiatkowski, przedostają się ze swojego świata do nas. W tym niepokoju, drżeniu małpy wyraźnie sobie drwią. Robią to z wdziękiem właściwym tylko białym małpom, nikt nie potrafi tak wychodzić z termalnego stawu, nikt nie spogląda na mnie w taki sposób. Biała małpa może być tu alegorią człowieka lub kogokolwiek, ale cieszę się, że jest przede wszystkim białą małpą.Taki ton zachowuje większość wierszy Kwiatkowskiego, które często spełniają rolę krótkich, alegorycznych przypowieści, skrywających prawdę o człowieku, o miejscu, w którym się on znajduje. Mimo tego, że są błyskotliwe, nie sprawiają wrażenia głupkowatych, przeciwnie, to wbrew pozorom stonowana i rozważna liryka. Prócz dojrzałości, specyficznego klimatu, mamy tu również bezpardonową walkę ze stereotypami, bunt przeciw szablonowemu rozumieniu wielu pojęć. Zresztą, sam język, słuch literacki poety nie jest szablonowy. I właściwie Kwiatkowski nie musi się zajmować klarownie zdefiniowanymi pojęciami. Nie moralizuje, nie krzyczy: „to jest złe, tamto źle, powinno być tak…”. Po prostu pisze nietuzinkowe wiersze. Pisząc o śmierci nie stawia nas przed ścianą płaczu. Pokazuje człowieka, który tuż przed śmiercią jest przede wszystkim tym kim jest od lat, kimś zwyczajnym, który zajmuje się swoimi sprawami:\nkiedy umierałeś mieliśmy styczeń najcieplejszy od trzystu lat\nresztką sił podszedłeś do okna i powiedziałeś:\n(melisa szałwia i mięta)\nJęzyk tych wierszy, podobnie jak rekwizyty i ludzie, pochodzi ze świata dotkliwie bliskiego autorowi, ale przechodzi one odpowiednią kurację zanim znajdzie się w wierszu, zanim będzie oznaczać wiersz. Dzięki niej nie tyle nazywa rzeczy, ile stara się dotrzeć do tajemnicy lub otworzyć ją przed nami. Tu amazońskie wzgórza mogą pojawić się nieoczekiwanie, ale nie będą sprawiały wrażenia czegoś niestosownego. Wraz z pojawieniem się stanowią nieodzowny element całego świata tomu „Przeprawa”. To niewątpliwie udany debiut. Ta książka to bezpretensjonalna i niebanalna legenda, podróż po niezwykłej wystawie ludzkich osobowości, po przypadkach kolejnych bytów snujących się w głowie autora. W każdej z tych postaci jest trochę z czytelnika, kimkolwiek by nie był. Potrzeba jednak wysiłku wyobraźni, byśmy mogli pójść śladami poety, który ma w owej galerii niezłą przeprawę. Poszukiwanie, odkrywanie, próba wyznaczenia nowego szlaku nigdy nie należy do prostych zadań. Do tego momentu (wydania książki) jest to udana przeprawa. Oby pozostałym czytelnikom chociaż po części udało się to, czego dokonał Grzegorz Kwiatkowski.”\nRecenzja dostępna również na stronie pisma.\nPrevious Post Cegła\nNext Post Tygodnik Powszechny