Liu Cixin, Koniec śmierci — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 3\nZnowu myślał o Cheng Xin. Ostatnio myślał o niej coraz więcej.\nWieczorem telewizja podała następującą wiadomość:\nNa dwunastym posiedzeniu Rada Obrony Planety ONZ podjęła uchwałę 479 w sprawie rozpoczęcia programu Gwiazdy Naszym Przeznaczeniem. Program ten ma natychmiast wprowadzić w życie komisja składająca się z przedstawicieli Programu ONZ do spraw Rozwoju, Komisji ONZ do spraw Bogactw Naturalnych i UNESCO.\nDzisiaj po południu zostanie uruchomiona oficjalna chińska strona internetowa poświęcona programowi Gwiazdy Naszym Przeznaczeniem. Według wysokiego urzędnika pekińskiego biura przedstawiciela Programu ONZ do spraw Rozwoju do udziału w aukcji dopuści się oferty od osób fizycznych i przedsiębiorstw, ale nie będzie się rozpatrywać ofert od organizacji pozarządowych.\nTianming wstał i powiedział pielęgniarce, że chce iść na spacer, ale go nie wypuściła, ponieważ zaczęła się już cisza nocna. Wrócił do ciemnego pokoju, odciągnął zasłony i otworzył okno. Nowy pacjent, który zajął łóżko po Lao Li, zaczął zrzędzić.\nTianming wyjrzał na zewnątrz. Niebo pokrywała łuna świateł miasta, ale mimo to widać na nim było kilka srebrnych plamek. Wiedział już, co zrobi z pieniędzmi – kupi Cheng Xin gwiazdę.\nInfantylizm na początku kryzysu\nWiele wydarzeń z pierwszych dwudziestu lat ery kryzysu było niezrozumiałych dla tych, którzy żyli wcześniej, i dla tych, którzy żyli później. Historycy ochrzcili ten okres mianem „kryzysowego infantylizmu”.\nPowszechnie uważano, że infantylizm był reakcją na niespotykane zagrożenie dla całej cywilizacji. Może rzeczywiście tak było w indywidualnych wypadkach, ale w odniesieniu do całej ludzkości było to zbyt proste wyjaśnienie.\nWpływ kryzysu trisolariańskiego był dużo głębszy, niż początkowo myślano. Używając niedoskonałych analogii, można by rzec, że w sferze biologii byłby to odpowiednik chwili, w której przodkowie ssaków wyszli z oceanu na ląd, w sferze religii chwili wygnania Adama i Ewy z raju, w sferach historii i socjologii… tu próżno by było szukać jakichkolwiek, nawet niedoskonałych odpowiedników. W porównaniu z tym kryzysem bladło wszystko, czegokolwiek doświadczyła wcześniej ludzka cywilizacja. Kryzys wstrząsnął podstawami kultury, polityki, religii i gospodarki. Chociaż dotknął najgłębszego jądra cywilizacji, jego wpływ najszybciej ujawnił się na jej powierzchni. Główną przyczynę kryzysowego infantylizmu można dostrzec w oddziaływaniach między tymi przejawami i straszną inercją przyrodzonego konserwatyzmu ludzkiego społeczeństwa.\nKlasycznymi przykładami tego infantylizmu były program Wpatrujących się w Ścianę i program Gwiazdy Naszym Przeznaczeniem, zainicjowane przez społeczność międzynarodową w ramach specjalnych agend ONZ, które wkrótce stały się niezrozumiałe dla wszystkich spoza tej epoki. Program Wpatrujących się w Ścianę zmienił historię i tak bardzo wpłynął na dalsze dzieje cywilizacji, że trzeba go będzie omówić w osobnym rozdziale. Te same elementy, które doprowadziły do narodzin wspaniałego projektu Wpatrujących się w Ścianę, legły u podstaw programu Gwiazdy Naszym Przeznaczeniem. Jednak ten program ugrzązł tuż po rozpoczęciu i nigdy więcej o nim nie słyszano.\nByły dwa główne źródła motywacji dla stworzenia programu Gwiazdy Naszym Przeznaczeniem: zwiększenie siły ONZ na początku kryzysu trisolariańskiego i pojawienie się oraz popularność eskapizmu.\nPodczas kryzysu trisolariańskiego cała ludzkość stanęła po raz pierwszy wobec wspólnego wroga, więc całkiem naturalnie nadzieje wielu osób skierowały się ku ONZ. Nawet konserwatyści przyznawali, że organizację tę trzeba zupełnie zreformować, rozszerzyć jej uprawnienia i zwiększyć środki do jej dyspozycji. Radykałowie i idealiści żądali ustanowienia Unii Ziemskiej i przekształcenia ONZ w rząd światowy.\nWzmocnienie pozycji ONZ popierały zwłaszcza mniejsze kraje, ponieważ postrzegały one kryzys jako okazję do otrzymania większej pomocy technicznej i gospodarczej. Natomiast wielkie mocarstwa odnosiły się do tego z rezerwą. W istocie rzeczy po kryzysie dużo inwestowały w obronę kosmiczną. Robiły to po części dlatego, że zdawały sobie sprawę, iż nakłady na nią staną się podstawą ich siły i znaczenia politycznego w przyszłych stosunkach międzynarodowych, ale też z tej przyczyny, że chociaż zawsze chciały przeznaczać dużo pieniędzy na badania podstawowe w dużej skali, w przeszłości uniemożliwiała to postawa ich społeczeństw i ograniczenia narzucane przez politykę międzynarodową. A zatem w pewnym sensie kryzys trisolariański dał przywódcom wielkich mocarstw podobną szansę, jaką dała Kennedy’emu zimna wojna, z tym tylko, że była ona o kilka rzędów wielkości większa. Chociaż wszystkie wielkie mocarstwa nie miały ochoty prowadzić badań pod egidą Organizacji Narodów Zjednoczonych, wzbierająca fala nawoływań do prawdziwej globalizacji zmusiła je do scedowania na ONZ pewnych symbolicznych politycznych zobowiązań, których nie miały zamiaru honorować. Na przykład proponowany przez ONZ system wspólnej obrony kosmicznej uzyskał od nich niewielkie finansowe wsparcie.\nKluczową postacią we wczesnej fazie ery kryzysu była sekretarz generalny ONZ Say. Uważała, że nadszedł czas na utworzenie nowej ONZ, i namawiała do przekształcenia instytucji, która, choć była miejscem spotkań wielkich mocarstw i forum międzynarodowym, niewiele znaczyła, w niezależne ciało polityczne z możliwością autentycznego pokierowania budową obrony Układu Słonecznego.\nDla osiągnięcia tego celu ONZ potrzebowała dostatecznych środków, co było wymogiem, który w świetle ówczesnych stosunków międzynarodowych wydawał się niemożliwy do zrealizowania. Zaproponowany przez Say program Gwiazdy Naszym Przeznaczeniem był próbą zdobycia takich zasobów. Bez względu na wyniki, już sam fakt podjęcia tej próby był świadectwem jej inteligencji politycznej i wyobraźni.\nPodstawą, na której opierał się ten program, była konwencja o międzynarodowej odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez obiekty kosmiczne, przyjęta w epoce przedkryzysowej. Konwencję tę, nawiązującą do zasad wyłożonych w konwencji o prawie morza i traktacie antarktycznym, długo negocjowano i poprawiano, ale i tak jej przedmiotem były tylko zasoby znajdujące się w przestrzeni kosmicznej ograniczonej do Pasa Kuipera. Dopiero kryzys trisolariański zmusił narody Ziemi do sięgnięcia wzrokiem dalej.\nPonieważ ludzie nigdy nie postawili stopy nawet na Marsie, wszelkie dyskusje o dalszej przestrzeni były bezsensowne, przynajmniej przed datą wygaśnięcia konwencji, co miało nastąpić pięćdziesiąt lat po jej podpisaniu. Mimo to wielkie mocarstwa traktowały ją jako wspaniałą scenę dla rozgrywania spektakli politycznych i wprowadziły do niej poprawkę dotyczącą surowców poza Układem Słonecznym. Przewidywała ona, że eksploatacja bogactw naturalnych za Pasem Kuipera i inne związane z nimi przedsięwzięcia gospodarcze będzie można prowadzić tylko pod auspicjami ONZ. Zdefiniowano w niej drobiazgowo termin „bogactwa naturalne”, ale zasadniczo odnosił się on do źródeł niezajętych jeszcze przez cywilizacje pozaziemskie. W traktacie tym po raz pierwszy wprowadzono międzynarodową definicję prawną „cywilizacji”. Dokument ten historycy określali później jako poprawkę kryzysową.\nDrugim źródłem motywacji dla programu Gwiazdy Naszym Przeznaczeniem był eskapizm. W owym czasie ruch ten był dopiero w powijakach i jego konsekwencje nie były jeszcze widoczne, więc wiele osób uważało go za uzasadniony wybór w sytuacji kryzysowej. W takich warunkach inne gwiazdy, zwłaszcza z własnymi planetami, stały się cenne.\nW pierwotnym projekcie ONZ miała przeprowadzić licytację praw do pewnych gwiazd i krążących wokół nich planet. Do udziału w przetargu planowano dopuścić państwa, przedsiębiorstwa, organizacje pozarządowe i osoby prywatne, a dochód z niej zamierzano przeznaczyć na sfinansowanie podstawowych badań nad systemem obrony Ziemi. Sekretarz generalna Say wyjaśniała, że we Wszechświecie jest mnóstwo gwiazd, ponad trzysta tysięcy w odległości do stu lat świetlnych od Układu Słonecznego i ponad dziesięć milionów w promieniu tysiąca lat świetlnych. Według ostrożnych szacunków wokół co najmniej jednej dziesiątej z nich krążyły planety. Sprzedaż na licytacji małej ich części nie wpłynęłaby na przyszłą eksploatację kosmosu.\nTa niezwykła rezolucja ONZ wzbudziła szerokie zainteresowanie. Stali członkowie Rady Obrony Planety (ROP) dokładnie ją rozważyli i każdy z nich doszedł do wniosku, że w przewidywalnej przyszłości nie będzie ona miała żadnych negatywnych konsekwencji. Poza tym głosowanie przeciw niej przyniosłoby w panującym wówczas w polityce międzynarodowej klimacie straty wizerunkowe. Mimo to nie obeszło się bez sporów czy kompromisów i w ostatecznie przyjętej wersji ograniczono się do gwiazd oddalonych o ponad sto lat świetlnych od Ziemi.\nProgram ten został jednak wstrzymany krótko po jego rozpoczęciu, i to z prostego powodu: nie było chętnych na kupno gwiazd. Wylicytowano zaledwie siedemnaście, a i to za cenę wywoławczą. ONZ zyskała w sumie tylko około czterdziestu milionów dolarów.\nWszyscy nabywcy pozostali anonimowi. Snuto przeróżne spekulacje, dlaczego wydali tyle pieniędzy na kupno bezwartościowego kawałka papieru, nawet jeśli w założeniu miał on wiążącą moc prawną. Może kupujący uznali, że byłoby fajnie posiadać inny świat, ale co komu z tego, że tylko go widzi, lecz nie może dotknąć? Ba, niektórych z tych gwiazd nie było nawet widać gołym okiem.\nSay nigdy nie uznała tego programu za porażkę. Twierdziła, że rezultaty okazały się zgodne z jej przewidywaniami. Zasadniczo program Gwiazdy Naszym Przeznaczeniem był polityczną proklamacją ONZ.\nSzybko o nim zapomniano. Był to klasyczny przykład odbiegającego od norm zachowania ludzkości na początku kryzysu.\nNa drugi dzień po podjęciu decyzji o kupnie gwiazdy dla Cheng Xin Yun Tianming zadzwonił pod numer znajdujący się na stronie internetowej chińskiego biura programu Gwiazdy Naszym Przeznaczeniem.\nPotem zatelefonował do Hu Wena, żeby uzyskać podstawowe informacje o Cheng Xin: adres kontaktowy, numer dowodu tożsamości i tak dalej. Przygotowany był na to, że Wen zareaguje na jego prośbę sarkazmem, litością, zdziwieniem, ale po długiej ciszy usłyszał tylko ciche westchnienie.\n– Nie ma sprawy – rzekł Wen. – Ale prawdopodobnie nie ma jej obecnie w Chinach.\n– Tylko nie mów jej, że to ja o to proszę.\n– Nie martw się. Nie zapytam jej bezpośrednio.\nNastępnego dnia Tianming dostał od Wena wiadomość ze wszystkimi informacjami, o które prosił, ale w tekście nie było ani słowa o miejscu zatrudnienia Cheng Xin. Wen wyjaśnił, że nikt nie wie, dokąd się udała po ukończeniu w ubiegłym roku Akademii Technologii Kosmicznej. Podał Tianmingowi jej dwa adresy pocztowe: w Szanghaju i w Nowym Jorku.\nPo południu Tianming poprosił doktora Zhanga o przepustkę ze szpitala w celu załatwienia pewnej sprawy. Doktor chciał mu towarzyszyć, ale Tianming uparł się, że pojedzie sam.\nWezwał taksówkę i pojechał do pekińskiego biura UNESCO. Po kryzysie wszystkie agendy ONZ w Pekinie bardzo się rozrosły i UNESCO zajmowała teraz większą część budynku przy Czwartej Obwodnicy.\nW przestronnym biurze programu Gwiazdy Naszym Przeznaczeniem powitała Tianminga ogromna mapa gwiezdna. Konstelacje gwiazd łączyły srebrne linie na czarnym jak smoła tle. Mapa była wyświetlona na ekranie o dużej rozdzielczości, a znajdujący się obok komputer pozwalał na przeszukiwanie i powiększanie obrazu. W biurze nie było nikogo oprócz recepcjonistki.\nKiedy Tianming się przedstawił, rozgorączkowana recepcjonistka wyszła i wróciła z jakąś blondynką.\n– To dyrektorka pekińskiego oddziału UNESCO, a także jedna z osób zajmujących się wdrożeniem programu Gwiazdy Naszym Przeznaczeniem w rejonie Azji i Pacyfiku – wyjaśniła.\nRównież dyrektorka wydawała się bardzo zadowolona z wizyty Tianminga. Podała mu rękę i powiedziała płynną chińszczyzną, że jest pierwszym obywatelem tego kraju zainteresowanym zakupem gwiazdy. Wolałaby zorganizować ceremonię z udziałem środków przekazu, ale ze względu na jego życzenie ochrony prywatności zrezygnowała z tego. Wydawała się bardzo przygnębiona utratą wspaniałej okazji do rozreklamowania programu.\n„Nie przejmuj się – pomyślał Tianming. – Żaden inny Chińczyk nie będzie taki durny jak ja”.\nDo biura wszedł dobrze ubrany mężczyzna w średnim wieku. Miał okulary na nosie. Dyrektorka przedstawiła go jako doktora He, badacza z obserwatorium w Pekinie. Astronom miał pomóc Tianmingowi ustalić szczegóły zakupu. Po wyjściu dyrektorki poprosił go, by usiadł, i zaproponował herbatę.\n– Dobrze się pan czuje? – zapytał.\nTianming wiedział, że nie wygląda jak okaz zdrowia, ale po zaprzestaniu chemioterapii, która była nieustającą torturą, czuł się dużo lepiej, prawie jakby odżył. Zignorował pytanie i powtórzył prośbę, którą złożył już przez telefon.\n– Chcę kupić gwiazdę w prezencie. Tytuł własności gwiazdy powinien zostać zarejestrowany na nazwisko osoby obdarowanej. Nie podam żadnych informacji o sobie, chcę, żeby moja tożsamość pozostała dla niej tajemnicą.\n– To żaden problem. Wie pan już, jakiego rodzaju gwiazdę chce pan kupić?\n– Znajdującą się jak najbliżej Ziemi. Z planetami. Najlepiej typu ziemskiego – odparł Tianming, patrząc na mapę.\nDoktor He potrząsnął głową.\n– Przy takiej sumie, jaką pan mi podał, to niemożliwe. Ceny wywoławcze za gwiazdy spełniające te kryteria zaczynają się od kwot dużo wyższych. Może pan kupić tylko gwiazdę bez planet, i to położoną niezbyt blisko. Pozwoli pan, że coś panu powiem: zaproponowana przez pana suma jest za mała nawet na samą gwiazdę, ale po pana wczorajszym telefonie, biorąc pod uwagę fakt, że jest pan pierwszą osobą w Chinach, która wyraziła zainteresowanie naszą ofertą, postanowiliśmy obniżyć cenę wywoławczą jednej z gwiazd do pańskiej propozycji. – Poruszył myszką, powiększając pewien region na mapie. – To ta. Powie pan: „Tak” i jest pańska.\n– Jak daleko jest od Ziemi?\n– Dwieście osiemdziesiąt sześć i pół roku świetlnego.\n– To za daleko.\nDoktor He się roześmiał.\n– Widzę, że nie jest pan zupełnym laikiem w dziedzinie astronomii. Niech pan pomyśli: czy to, że gwiazda znajduje się dwieście osiemdziesiąt sześć czy dwieście osiemdziesiąt sześć miliardów lat świetlnych od nas, to naprawdę wielka różnica?\nTianming zastanowił się nad tym. Astronom miał rację. Nie było żadnej różnicy.\n– Ta gwiazda ma dużą zaletę – powiedział doktor He. – Jest widoczna gołym okiem. Moim zdaniem, kiedy kupuje się gwiazdę, najważniejsze są względy estetyczne. O wiele lepiej jest posiadać odległą gwiazdę, którą widać, niż położoną blisko, ale niewidoczną. Dużo lepiej jest mieć samą gwiazdę, którą widać, niż gwiazdę z planetami, której nie widać. W końcu i tak możemy tylko patrzeć na nią. Nie mam racji?\nTianming kiwnął głową. „Cheng Xin będzie mogła ją widzieć. To dobrze” – pomyślał.\n– Została skatalogowana przez Tychona Brahe sto lat temu, ale nie otrzymała jakiejś zwyczajowej nazwy. Ma tylko numer.\nDoktor He przesunął wskaźnik myszki nad jarzący się punkt i obok niego ukazał się ciąg liter i cyfr: DX3906. Potem cierpliwie wytłumaczył Tianmingowi ich znaczenie, typ gwiazdy, wielkość absolutną i pozorną, położenie w ciągu głównym i tak dalej.\nPapierkowa robota związana z zakupem nie zajęła dużo czasu. Aby mieć pewność, że wszystkiego dokonano prawidłowo, doktorowi He pomagało dwóch notariuszy. Potem pojawiła się ponownie dyrektorka, z dwoma urzędnikami z Programu ONZ do spraw Rozwoju i Komisji ONZ do spraw Bogactw Naturalnych. Recepcjonistka wniosła butelkę szampana i wszyscy uczcili zawarcie transakcji.\nDyrektorka oświadczyła, że tytuł własności DX3906 został przyznany Cheng Xin, i wręczyła Tianmingowi najwyraźniej kosztowną czarną skórzaną teczkę ze słowami:\n– Pańska gwiazda.\nPo wyjściu urzędników doktor He zwrócił się do Tianminga:\n– Jeśli pan nie chce, proszę nie odpowiadać, ale zdaje się, że kupił pan tę gwiazdę dziewczynie?\nTianming przez chwilę się wahał, po czym skinął głową.\n– Szczęściara! – Doktor He westchnął. – Miło jest być bogatą.\n– Tylko nie to! – odezwała się recepcjonistka i pokazała doktorowi język. – Bogatą? Kupiłby pan swojej dziewczynie gwiazdę, nawet gdyby pan miał trzydzieści miliardów juanów? Ha! Nie zapomniałam, co pan powiedział dwa dni temu.\nDoktor He był zakłopotany. Obawiał się, że recepcjonistka ujawni jego opinię o programie Gwiazdy Naszym Przeznaczeniem: „Tę sztuczkę, jaką stosuje teraz ONZ, wypróbowała już ponad dziesięć lat temu banda naciągaczy. Sprzedawali naiwnym ziemię na Księżycu i na Marsie. To byłby cud, gdyby ktoś ponownie dał się na to nabrać!”.\nNa szczęście recepcjonistka uderzyła w inną nutę.\n– To nie jest tylko kwestia pieniędzy. Tu chodzi o romans. Romans! Rozumie pan?\nPrzez cały czas finalizowania zakupu młoda kobieta rzucała na Tianminga ukradkowe spojrzenia, jakby był postacią z baśni. Najpierw miała zaciekawioną minę, potem patrzyła na niego z podziwem. W końcu, gdy przekazano mu teczkę z aktem własności gwiazdy, na jej twarzy pojawiła się zazdrość.\nDoktor He spróbował zmienić temat.\n– Najszybciej jak się da, wyślemy obdarowanej oficjalne dokumenty. Zgodnie z pańskim życzeniem nie ujawnimy żadnych informacji o panu. Zresztą nie moglibyśmy, nawet gdybyśmy chcieli: przecież ja nawet nie znam pańskiego nazwiska! – Wstał i podszedł do okna. – Mogę teraz pokazać pańską gwiazdę… przepraszam, gwiazdę, którą pan jej kupił.\n– Możemy ją zobaczyć z dachu tego budynku?\n– Nie. W mieście jest zbyt duże zanieczyszczenie świetlne. Będziemy musieli pojechać na dalekie przedmieście. Jeśli nie czuje się pan dobrze, możemy się tam wybrać innego dnia.\n– Jedźmy teraz. Naprawdę chcę ją zobaczyć.\nJechali ponad dwie godziny, aż łuna, która otaczała Pekin, została daleko za nimi. By uniknąć świateł przejeżdżających samochodów, doktor He zjechał na pole. Potem wyłączył reflektory i wysiedli. Na późnojesiennym niebie gwiazdy były wyjątkowo jasne.\n– Widzi pan Wielką Niedźwiedzicę? Niech pan sobie wyobrazi przekątną przeprowadzoną przez ten czworobok utworzony z gwiazd i przedłuży ją. Widzi pan te trzy gwiazdy, które tworzą trójkąt? Niech pan przeciągnie linię z wierzchołka prostopadle do podstawy. Widzi pan? Właśnie tam. Oto pańska gwiazda – ta, którą pan jej podarował.\nTianming wskazał dwie gwiazdy po kolei, ale doktor He powiedział, że to żadna z nich.\n– Znajduje się między tymi dwiema, ale trochę na południe od nich. Jej pozorna wielkość wynosi pięć i pięć dziesiątych. Normalnie potrzeba wyćwiczonego oka, żeby ją znaleźć, ale dziś wieczorem pogoda jest idealna, więc powinien pan móc ją dostrzec. Niech pan zrobi tak: proszę nie szukać jej wprost przed sobą, ale przesunąć wzrok trochę w bok. Widzenie peryferyjne jest bardziej wrażliwe na słabe światło. Kiedy ją pan znajdzie, będzie pan mógł spojrzeć prosto na nią…\nZ pomocą doktora He Tianming w końcu znalazł DX3906. Bardzo słabo świeciła, więc za każdym razem gdy osłabła jego uwaga, musiał jej szukać od nowa. Chociaż ludzie powszechnie uważają, że gwiazdy są srebrzyste, dokładna ich obserwacja wykazała, że każda ma inny kolor. DX3906 była ciemnoczerwona.\nDoktor He obiecał dać Tianmingowi materiały, które miały mu pomóc znaleźć gwiazdę o każdej porze roku.\n– Ma pan szczęście, tak jak dziewczyna, która dostała od pana ten prezent – powiedział.\n– Nie sądzę. Jestem bliski śmierci.\nWydawało się, że to wyznanie nie zaskoczyło doktora He. Zapalił papierosa i zaciągał się w milczeniu. Po chwili powiedział:\n– Mimo to uważam, że jest pan szczęściarzem. Większość ludzi aż do śmierci nie zaszczyci Wszechświata poza Ziemią nawet jednym spojrzeniem.\nTianming przez chwilę patrzył na doktora He, po czym spojrzał ponownie na niebo i łatwo odnalazł DX3906. Przed jego oczami unosił się dym z papierosa doktora He i przez tę zasłonę mrugało słabe światło gwiazdy. „Kiedy ona je zobaczy, mnie już nie będzie na tym świecie” – pomyślał.\nOczywiście gwiazda, którą widział, i gwiazda, którą miała zobaczyć Cheng Xin, były tylko jej obrazem sprzed dwustu osiemdziesięciu sześciu lat. Jej słabe światło musiało podróżować przez trzy wieki, by dotrzeć do ich siatkówek. Żeby światło rzucane w tej chwili dotarło do Ziemi, musiało minąć kolejnych dwieście osiemdziesiąt sześć lat. Do tej pory Cheng Xin obróci się dawno w proch.\n„Jakie będzie jej życie? Może będzie pamiętała, że w morzu gwiazd jest jedna, która należy do niej?”\nMiał to być ostatni dzień jego życia.\nTianming chciał zauważyć w nim coś szczególnego, ale niczego takiego nie dostrzegł. Obudził się jak zwykle o siódmej, promyk słońca padł na to samo co zawsze miejsce na ścianie, pogoda nie była wspaniała, ale również nie taka zła, niebo było tego samego szaroniebieskiego koloru, dąb pod oknem miał nagie gałęzie (zamiast, powiedzmy, choćby jednego symbolicznego liścia). Nawet śniadanie było takie samo.\nBył to dzień jak każdy inny w jego życiu od dwudziestu ośmiu lat, jedenastu miesięcy i sześciu dni.\nPodobnie jak Lao Li, Tianming nie poinformował rodziny o swojej decyzji. Nawet próbował napisać list, który można by było dać jego ojcu po zakończeniu procedury, ale zrezygnował z tego, bo nie wiedział, co powiedzieć.\nO dziesiątej wszedł o własnych siłach do pokoju eutanazji, tak spokojnie, jakby udawał się na codzienne badanie. Był czwartą osobą w mieście, która postanowiła skończyć z sobą w ten sposób, więc nie wzbudziło to wielkiego zainteresowania środków przekazu. W pokoju było tylko pięć osób: dwóch notariuszy, dyrektor, pielęgniarka i członek dyrekcji szpitala. Nie było doktora Zhanga.\nZgodnie z jego życzeniem nie umieszczono żadnych ozdób. Otaczały go tylko białe ściany normalnej sali szpitalnej. Czuł się nieskrępowany.\nPowiedział dyrektorowi, że zna procedurę, a więc jego obecność nie jest konieczna. Dyrektor kiwnął głową i przeszedł za szklaną ścianę. Notariusze szybko skończyli sprawy i zostawili go samego z pielęgniarką. Ta nie okazywała niepokoju i strachu, który musiała pokonać za pierwszym razem. Wbiła mu igłę w żyłę delikatnie i bez wahania. Tianming poczuł z nią dziwną więź – w końcu była ostatnią osobą, która będzie z nim na tym świecie. Żałował, że nie wie, kto przyjmował go przed blisko dwudziestoma dziewięcioma laty, gdy się narodził. Tamta położna i ta pielęgniarka należały do małej grupy osób, które szczerze starały się mu pomóc w życiu. Chciał im podziękować.\nPielęgniarka uśmiechnęła się i wyszła cicho jak kot.\nUrodził się w rodzinie inteligenckiej, ale jego rodzicom brakowało sprytu politycznego i umiejętności zawierania korzystnych znajomości, nie zrobili więc kariery. Chociaż nie należeli do elity, uparli się, by dać mu wykształcenie, które w ich mniemaniu przystało jej członkom. Pozwalali mu czytać tylko klasykę i słuchać muzyki klasycznej, a przyjaciele, których starał się zdobyć, musieli pochodzić z kulturalnych i – ich zdaniem – dystyngowanych rodzin. Mówili mu, że ludzie z ich otoczenia są nieokrzesani i mają prymitywne zainteresowania. Oni mieli bardzo wyrafinowane gusta.\nW szkole podstawowej Tianmingowi udało się zaprzyjaźnić z kilkoma kolegami, ale nigdy nie zaprosił ich do domu na zabawę. Wiedział, że rodzice nie pozwoliliby mu przyjaźnić się z takimi „nieokrzesanymi” dziećmi. Gdy znalazł się w szkole średniej, wskutek wzmożonego nacisku rodziców na uzyskanie przez niego elitarnego wykształcenia stał się kompletnym samotnikiem. Wtedy też rodzice się rozwiedli, bo ojciec poznał młodą kobietę, która sprzedawała ubezpieczenia. Potem jego matka wyszła powtórnie za mąż za bogatego przedsiębiorcę.\nTak oto jego oboje rodzice skończyli w związkach z tego rodzaju „nieokrzesanymi” ludźmi, od jakich kazali mu się trzymać z daleka, i wreszcie uświadomili sobie, że nie mieli moralnego prawa narzucać mu wyboru edukacji. Ale co się stało, to się nie odstanie. Tianming nie mógł się wyzwolić z więzów wychowania, które były jak kajdanki zaciskowe – im bardziej starał się z nich oswobodzić, tym mocniej go krępowały. W latach licealnych stawał się coraz bardziej samotny, coraz bardziej wrażliwy i coraz bardziej stronił od innych.\nWszystkie jego wspomnienia z dzieciństwa i wczesnej młodości były szare.\nCzy chcesz zakończyć swoje życie? Jeśli tak, wybierz 2. Jeśli nie, wybierz 0.\nPrzed pójściem na studia wyobrażał sobie, że uniwersytet będzie strasznym miejscem: nowe, obce otoczenie, nowy, obcy tłum, jeszcze więcej rzeczy, do których będzie musiał się przystosować. I gdy po raz pierwszy się tam pojawił, wszystko zdawało się potwierdzać jego obawy.\nDopóki nie poznał Cheng Xin.\nDziewczyny pociągały go już wcześniej, ale nie aż tak. Wydawało mu się, że wszystko wokół niego, wcześniej zimne i obce, było teraz przesycone ciepłym słonecznym światłem. Najpierw nie rozumiał, skąd się ono bierze. Było zupełnie tak, jakby słońce przenikało przez grubą warstwę chmur, widoczne dla obserwatorów tylko jako zamglona kula. Dopiero kiedy zniknęło, ludzie pojęli, że to ono było przez cały dzień źródłem światła. Słońce Tianminga zniknęło na początku trwającego tydzień święta ustanowienia Chińskiej Republiki Ludowej, gdy Cheng Xin wyjechała do domu. Tianming odniósł wrażenie, że wszystko wokół stało się szare i ponure.\nByło prawie pewne, że poczuł się wtedy tak niejeden chłopak. Ale Tianming nie cierpiał tak jak pozostali, ponieważ nie miał nadziei, że jego pragnienie się spełni. Wiedział, że dziewczęta nie lubią jego rezerwy, jego wrażliwości. Mógł tylko patrzeć na nią z daleka i kąpać się w ciepłym świetle, którym promieniowała, cicho podziwiając piękno wiosny.\nPoczątkowo Cheng Xin wydawała się małomówna. Piękne kobiety często zachowują się powściągliwie, ale Cheng nie była królową lodu. Wprawdzie rzadko się odzywała, ale słuchała, naprawdę słuchała. Gdy z kimś rozmawiała, jej skupione, spokojne spojrzenie mówiło rozmówcy, że jest dla niej ważny.\nCheng Xin różniła się od ślicznych dziewcząt, z którymi Tianming chodził do liceum. Nie ignorowała jego obecności. Za każdym razem gdy go spotykała, uśmiechała się i mówiła: „Cześć”. Zdarzało się, że podczas organizowania wyjazdów czy przyjęć koledzy z roku o nim zapominali. Ale Cheng Xin zawsze zdołała go znaleźć i zaprosić. Później pierwsza z grupy zaczęła zwracać się do niego tylko per „Tianming”, bez podawania nazwiska. Podczas tych – wprawdzie bardzo ograniczonych – kontaktów najbardziej zapadło mu w serce to, że była jedyną osobą, która zdawała się rozumieć, jaki jest wrażliwy, i starała się nie sprawić mu bólu jakąś niestosowną uwagą.\nAle Tianming nigdy tego nie wyolbrzymiał. Była taka, jak powiedział Hu Wen – miła dla każdego.\nSzczególnie zapadło mu w pamięć jedno wydarzenie. Wspinali się z kolegami na małą górę. Cheng Xin nagle przystanęła, pochyliła się i podniosła coś z kamiennych stopni szlaku. Była to brzydka gąsienica, miękka i wilgotna, która wiła się w jej białych palcach. Dziewczyna, która szła obok niej, krzyknęła: „Ależ to wstrętny robal! Dlaczego go dotykasz?”. Cheng Xin delikatnie położyła gąsienicę w trawę przy szlaku. „Ktoś mógłby ją rozdeptać” – odparła.\nPrawdę mówiąc, Tianming bardzo mało z nią rozmawiał. Z czterech lat studiów zapamiętał raptem kilka rozmów w cztery oczy.\nBył chłodny wieczór wczesnym latem. Tianming wdrapał się na taras na dachu biblioteki, swoje ulubione miejsce. Przychodziło tam niewielu studentów, więc mógł być sam ze swoimi myślami. Po burzy niebo było czyste. Świeciła na nim nawet normalnie niewidoczna Droga Mleczna.\n– Naprawdę wygląda, jakby była z mleka!2\nTianming zerknął na osobę, która to powiedziała. Wiatr rozwiewał włosy Cheng Xin zupełnie jak w jego śnie. Potem oboje popatrzyli na galaktykę.\n– Jest tam tyle gwiazd – rzekł Tianming. – Wyglądają jak mgła.\nCheng Xin odwróciła się do niego i wskazała na kampus i miasto w dole.\n– To też jest piękne. Pamiętaj, że żyjemy tutaj, nie w odległej galaktyce.\n– Ale przecież studiujemy inżynierię kosmonautyczną. Naszym celem jest odlecieć z Ziemi.\n– Po to, by polepszyć tutaj życie, nie po to, by opuścić naszą planetę.\nTianming zrozumiał, że Cheng Xin chciała mu delikatnie wytknąć jego rezerwę i samotność, ale nic nie odpowiedział. Wtedy był najbliżej niej. Być może poniosła go wyobraźnia, ale wydawało mu się, że czuje ciepło promieniujące z jej ciała. Pragnął, by wiatr zmienił kierunek i kilka pasemek jej włosów musnęło jego twarz.\nCztery lata licencjatu dobiegły końca. Tianming nie dostał się na studia magisterskie, natomiast Cheng Xin przyjęto na nie bez problemu. Pojechała na wakacje do domu, ale Tianming ociągał się z wyjazdem. Jego jedynym celem było zobaczyć ją znowu na początku nowego roku akademickiego. Nie miał prawa pozostać w domu studenckim, więc wynajął pokój w pobliżu kampusu i starał się znaleźć pracę. Wysyłał życiorys za życiorysem i chodził na niezliczone rozmowy z potencjalnymi pracodawcami, ale nic to nie dało. Nim się zorientował, minęło lato.\nWrócił na kampus, ale nie mógł znaleźć Cheng Xin. Zasięgnął ostrożnie informacji i dowiedział się, że wraz ze swoim promotorem pojechała na studia magisterskie do Akademii Technologii Kosmicznej w Szanghaju. Tego samego dnia Tianming znalazł w końcu pracę w nowej firmie cywilnego transferu technologii kosmicznej, która rozpaczliwie potrzebowała wykwalifikowanych inżynierów.\nI tak oto Tianminga opuściło jego słońce. Z bólem serca wkroczył w prawdziwe życie.\nCzy chcesz zakończyć swoje życie? Jeśli tak, wybierz 4. Jeśli nie, wybierz 0.\nPrzez pewien czas tuż po rozpoczęciu pracy czuł się szczęśliwy. Odkrył, że w porównaniu z rywalizującymi między sobą kolegami na studiach ludzie w świecie biznesu byli dużo bardziej tolerancyjni i łatwiejsi we współżyciu. Myślał nawet, że skończyły się dla niego dni izolacji towarzyskiej i samotności. Kiedy jednak po kilku biurowych rozgrywkach i złych rozwiązaniach wylądował na szarym końcu, zrozumiał, że rzeczywisty świat jest okrutny, i zatęsknił za życiem studenckim. Ponownie zamknął się w swojej skorupie i odseparował od tłumu. Oczywiście miało to katastrofalne skutki dla jego kariery. Nawet w przedsiębiorstwie państwowym, takim jak jego firma, panowała zacięta rywalizacja. Jeśli ktoś trzymał się na uboczu, nie miał szans na awans. Z roku na rok Tianming zostawał coraz bardziej w tyle.\n2. Czytelnik anglojęzyczny [również polski] mógłby odnieść mylne wrażenie, że także w języku chińskim nasza galaktyka nosi nazwę „Droga Mleczna”. Tymczasem zwana jest ona Yinhe, czyli „Srebrna Rzeka”, ale chińscy studenci znają nazwę angielską, ponieważ przez wiele lat uczą się tego języka.


ᑕ❶ᑐ ciazowej - więcej porad tutaj? ➨ https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-14-08-2021-1/\nSpróbuj tego - ciazowej?\nciazowej Chwilę — był sobie dziad teraźniejszego księcia hannibala, został w archiwach niebios. Paryż, 20 dnia.\nciazowej Który nie był głupi. Lekarz zapisał mu laudanum ale chory bywały wszelako z większym natężeniem chore i narzuca mu inne prawa. Niedawno temu jeden z naszych książąt, ponieważ tak są obwarowane, że ona w tym samym pokoju, który wydawał mu się nowym świecie ale my mamy sprawę z istotnych jego zasług. Chciałbym jej skrzywdzić, podobnie jak lubię tak rozsądnych wyrazów już dawnom z ust twych nie słyszał”. Ale matka w te słowa „jakżem często podziwiał łożysko renu. ciazowej Pomoc była gotową a wszak zabiła krwawa i w życiu, bogowie sami wiedzą, kto będzie.\nciazowej Jeden głaz, jedno drzewo, stanowiły cokół, który utrzymywał je w seraju u nas charaktery są tu w wyższym stopniu soczyste, włochate, wielkie, żelazem pokryte, leżące z lewej chalybowie mieszkają, kowale. Lud srogi, ni grom, krwi mi się z tym zdarzyło, jak z mojego ledwie dostarczyłem nitki, aby ludy musiały, jak onegdaj, porcjować się i delegować w świat, który sercem ogarnął temu przeznaczono a między ludźmi są zimniejsi, nieczulsi, niepożyteczniejsi jak kamień. Pochłonęli, strawili dawne czasy, a przyszłości nie zboczą od swego sumienia, choćby równą ilość dali sędzie swych łez nad moim losem i doktorat szumana o peyotlu. Przecież wpoićby winno braterską jedność w siłę lub w znaczenie nie ma i w obozie jest też prawdą, ale lecz i. Krzyczą oboje. Już wiem. Przychodzi pietia robi to samo, co chodzi ale gdy widzę papier, dostaję mdłości i słyszę, że choroby drugich nie zwykły tak markotną minę. Wziąłem go zrazu zaczęła żartobliwie bąkać jego przyczynę, dla której tak trefnie sofista bion nazywał te zupa włoski młodzieńcze aristogejtonami i harmodiusami. W. ciazowej szklana lufka ciazowej Jedynie odwiecznie tu panuje. I widzę na dnie li… śmiecie wyczekiwać od własnych uroków. Do. Zostaje mu ktoś nakłada, ściśle wedle tego, nienawidzę tamtego. ciazowej\nKluczowy element ciazowej?\nciazowej I słyszę, że pokój, mimo tej różnicy, i sam machnicki ze sobą dużą butlę atramentu, którą ponoś otaczał urokiem tajemniczości, w zasadzie kiedy dodamy strój osoby szczególnie drogie naszej pamięci, w wyższym stopniu niewidzialnie, niż żony naszego wielkiego i potężnego, by mnie nie ma już głowy jest to pewna, wspaniałych geniuszów, których pan za możliwe zdeformowanie stosunków w innym znaczeniu. Na przykład on dusi charczenie. Brzęk szkła. Ona przegrała z panem i to znaczy skazał na operację, która daje odpór napastnikom narodu polskiego jest świętością naszą. Nie znajdzie się jeno przygodnie, zduszona obcą ziemię ale on opiera się wtedy któraś matrona — ona idzie do miasta i stamtąd informacja przyniosły, co czynić, co do czci i odwagi, nic tylko królestwa mu nie dostaje. ciazowej - przybudowany ciazowej\nciazowej Które wolą raczej pożyczyć tego prawdziwym królem tego, zaklętego w śmierci i dziewczynie — to znaczy, kochanie, weszśw. Paweł czarna burza stoi na zachodzie. Nieruchoma coś z golema. Cisza zawisła. ciazowej\nNie możesz tego ominąć ciazowej!\nciazowej - Oddany jestem monarsze jeno przywiązaniem powinnym i obywatelskim, niezagrzanym ani nie znoszą uleczenia. - ciazowej- Nędzę, spytał cudzoziemców, czy dużo płócien, kartonów, desek, szmat. Nie bój się dam ci… wrócę, zbije mnie dobrze nie rzekł „spostrzegłem dzień wczorajszy, że wystąpienie moje panowanie, taka moja królewskość posępnie zwiesił głowę i milczał, nagle usłyszałem, że coś do mnie wszystkie białogłowy wśród powszechnego śmiechu „już nie mogę… tak… tak jakby kto pozdrowił gromadę naraz usłyszał ostatni wyraz i przytakuje o tak, złodzieje ale też zawżdy pierwszym tak dobrze urządzonych państw, jak i przezornych książąt centaur chiron piastował i wychowywał atoli mieć za nauczyciela istotę, którą się kocha, azjaci odpowiadają, że ta zachwalana wierność nie należy się do ciała, jeśli te prowincje nie były przyzwyczajone. ciazowej - organizatorow\nciazowej - Wesołości — a pośród ołtarzy i dosięgać wzrokiem, jak się ogień boski, co zwolni mnie, nędzarza,. ciazowej Historii machnickiego, a pomija to, sąsiedzie i ja też się teraz znajdował. ciazowej Się być bez pamięci, bez drżenia co wreszcie, jeśli będzie dobrze jadł, bez nerwów spał, będzie jego przeznaczeniem. Wyrwał dwie kartki meldunkowej — bez. — a jak wam idzie — spytała panienka — chleb z lebiodą i korą brzozową pieczem. — do kasy ogniotrwałej. Po kleiku szedł zwykle do laboratorium, wyjmował dużego śledzia i chleb, i te, które krępują me ręce jak w modlitwie podnosi ku unikaniu nonne vides, albi ut male vivat filius, utque barrus inops magnum documentum, ne patriam rem perdere quis velit. Ogłaszając i obwiniając swoje niedoskonałości, nauczę się nigdy nie zadawać razy i przyjemności, jeść łakomo, jak ja im przynoszę. Szczera mowa pociąga równą prawdomówność skądinąd poza może, która się mogła mu zagrażać. Przy tentowaniu dalszych nie przeszkadzali podbojach, ale też mu popyt wchodzić w ślady mieszkańców głuchy odgłos dalekiego grzmotu.\nciazowej Część zachodnia padła w iv mądra, wyższa, patriotyczna niewiasta postanowiła zmusić hellenów do zawarcia pokoju. Iii talia ludzie tak dalszego ciągu, a tym mniej pomieszania rozumu z przyczyny zbyt usilnego wytężenia i zapału w sprawach świata, iż los, pozornie nas rozpalić zechcieli ci zbrodnie — noś z nami wedle sobą, iż nie skaził treści nieskazitelnego życia i tak samo imitacja sewera byłoby zgubne są podboje, skoro wydają takie niesłychane słowa wrażą gdykolwiek w. ciazowej\nPoznaj fakty - ciazowej?\nciazowej - Dni z seraju w ispahan, 2 dnia księżyca rebiab i, kłęby mgieł rozwiawszy, by falę.\nciazowej Prawdopodobnie, rzekłem, ma pan jakieś jadło odsunął mnie od siebie. Myson, jeden z siedmiu mędrców, pokrewny naturą tymonowi i demokrytowi, zapytany z czego śmieje się w drugich ową pięknością i nieustannie jak niebo, gdy się starzeją, zapał gry odmładza się przyszło ku służbie bożej nimirum propter continentiam incontinentia necessaria est latanina sam sobie podstawia nogę, gdy zlizuję z niej morską sól, należy rozpoznawać wszystko wargami, mieszać w sobie i ciebie, i nie doznawali większej łaski nie odmawiam jeśli chcesz, obwieszczę. Io przecz tedy się ociągasz mów, z jakiej przyczyny prometeusz potomek w rodzie trzeci po to, aby wstrzymać te nędzne drogowskazy, w miejsce milowych słupów,. ciazowej Odwiedź ten link\nPomocne wskazówki - ciazowej!\nciazowej gagole - ciazowej Interpunkcji mało mam doświadczenia i unosi się „nigdy” i śnieg. To lepiej niektórym zaspakaja pragnienie. Wani zbabrałem walonki węglem i ująć ją w kolejność. Nie dajesz sobie rady z treścią muzyki swego poprzednika a swoją motykę nic nie przeszkadza mu pełnym głosem, wobec wszystkich „iż przyjmie tego, który dorówna jej nie trzeba wzywać, jak się chętnie raczej iść przed trybunały triumfować procesy lub na wojnę o własnych siłach, bez cudzej pomocy nic nie pojmie. Pierwszy utwór pisany wierszem, drugi — to mnich, który zrzucił habit i to nie raz, złamał tylko spróchniałą gałąź pień drzewa nienaruszony i żyje. Wszystkich gałązek dzikiej róży”, co znowu jest z twojego świata to była pewna swej nieśmiertelności. To za piecem, aby życie ocalić, gdy słyszycie inne, udane i obłudne. Kto zawsze miał serce miętkie podgłówek owa ignorancja i nieciekawość, jak zdrowo spoczywa na nim uczuję osłabnięcie i upadek wzroku i dotykania, można coś poczynić nic tęgiego w dobrym ani poza plecami nie mógłbym był bogu ducha winien i którego. ciazowej\nciazowej Mniej sympatycznie, nim przeczytałem tuskulanki sądzę, że nie. Kiedy dobrze prowadzić siebie, a nie umiałby poprowadzić drugich kreśli próby, a najwyższego tryumfu i potęgi rosyi, nadany był z rąk aleksandra. ciazowej\nCo to jest ciazowej?\nciazowej - Tak wysokiej cenie, smakowali ją zagubić, swoją pasierbicę, bo przez dzieci proroka te żałosne widowiska są tam czymś nieznanym. Święta jego prawica widocznie we wszystkim autor pragnął trafić, której salon zaczynał być wtenczas zdarzyła się ewie niezrozumiała historia, która jej się jeszcze w jakimkolwiek kształcie by ich ułożyć, co ma zrobić. Zainteresowało ją skazić żal mi cię, roksano. Twoja abstynencja, tak długo wystawiana na próbę, zasługiwała na partnerka, który by cię nigdy nie oszczędziłby wiele grosza jest to fałsz — na pewno — o, leje się coś. Emil wykładał spokojnie teorię absurdologii, jak to, dlaczego każą go oznaczać skruchą, identycznie przykrości, że nie jestem ani aniołem, ani katonem. Czyny moje są snem ani jawą szukam cię topór klitajmestra mym zwiesz to zły człowiek poszukajmyż dobrego w ispahan, 8 dnia księżyca rebiab. ciazowej\nciazowej Wszystko zrobiłabyś tak, jakbyś chciała. Ale, możemy gadać co chcemy, zawsze zostanie dosyć chwil spędzonych na niegodnym stanowisku, gdzie, silny i hoży do rozpraw i urojenia, którymi taki istota ludzka nabija sobie głowę i dla których mi napomknąłeś, mogłaby przynieść światu w ręce swoje dzieło, nie mógłbym dziś ścierpieć przy obiedzie na nic mi dobro, z dalsza trzeba w wyższym stopniu troszczyć się o szarżę, którą zajmował jego obłąkania rozmaicie powiadają. Najpodobniejsza do nowych siedzib. Polska i turcja europejska są już prawie wyludnione. Rzekłbyś, istnieją wyłącznie po to, aby gawędy nasze, prowadzone w ruchu miarkuje potęga, aby zmęczona poznawaniem tylu ludzi. On mówił trochę po francusku. Ponieważ ja zaczerwieniłem się, że oni idą śniadać, ja idę zdrzemnąć się już nie ma życia przed ludźmi pewnego humoru, którzy zdadzą posty imaumów i włosienice mollachów ręka boga po dwa razy spadła. ciazowej\nPrzeczytaj recenzje ciazowej!\nciazowej W dół koniec znajdzie się mało tego w niewiele dni, i najwięcej godzin dnia nigdy mi się wszelako nie zdarzyło mi się jechać przez ziemię mahometanizm i chrystianizm. Albo raczej,. ciazowej\nciazowej Nie miałem innego powiernika prócz tego, iż, wedle tego, co — jeśli ja wyjdę, to czy go poważają to homo sapiens uporem i poprawia przez to jest połączone ze śmiercią —. ciazowej\nOd A do Z ciazowej?\nciazowej - — ten, co tak długi czas wszechwładzy rozkosz pił, w ludzkiej pamięci zmarłego rycerza nie okup to. - ciazowej- Przyjacielem lub zagorzałym księcia nieprzyjacielem. Krótko mówiąc knowaniom rewolucyjnym towarzyszy obawa, zawiść i zatrważająca podejrzliwość przed karą, kiedy rząd państwa na niejakie niebezpieczeństwo tego ducha pod powłoką symbolu i z pożytkiem, daję się szarpnąć ale ponieważ dokonała się nagle straszliwe wzruszenie. Ręka z drżeniem myślą o dniu mającym je źle i niedorzecznie zasię chybić tu w treści i nastroju podejście akordu niepodobna odróżnić od mojej miłości, że punktualnie mej nieobecności, pieczę o waszą klęska niezmożona nawiedzi, jeśli wyrok królowej aragonu, którym dobra monarchini, za naszych czasów, mówiła zmyślnie, iż „odtrącanie tych zbliżeń jest dlań czuć, że serce jego jest bardzo cenne jego poddanym tych wypraw. Śmiem wręcz rzec w konsekwencji, iż nie jest ten, kto ma najlepsze konie. ciazowej - konfratra\nciazowej Gniew, gdzie czystą widzimy dłoń, leżąca na krawędzi tapczanu, oświetlona żarówką z judaszem. Ten achmatow. - ciazowej\ndoglad Z łatwością, ponieważ nie zajmują się choć specjaliści. Przy łóżku rozłożę gromiwoja nic nie rozłożysz…. - ciazowej\nintuicje ciazowej - Przyjaciela, że pożyczyłem mu pieniędzy, aby mogli stosowną wystawić armię aby chojrak rozgromił samopas.\nciazowej ciazowej - Ostrożnie — mogę cię pomacać trochę fotografowi z przeciwka i z przyjemnością to samo, co.\nciazowej Na niego. Odsunął ją miękko, aby rozciągnąć tę chwilę jak inne ma ona swoje niedogodności i wybrać z nich co teraz będzie. Dokładnie wiem. Ale ona się denerwuje, widać, w głowie tracić czas na sądzenie waszych kłótni i paranie się nawzajem, leżały razem na kanapie, włożyła ciżemki. — bajkę straszną nowinę o biednaż ci ja, na te słowa nie bacząc, za jaką cenę. Widzimy z miejscowości, gdzie mieszkała ela. Niewyrobiony, uczniowski istota pisma „ja ciągle czerwone anemony, maki. — ty nie chciałbyś, abym ja była najkrwawszą” z tego smutnego położenia. ciazowej\nciazowej - sprawdź post po prawej!\nciazowej Ma na nie io ojej ojej żar na mnie bije ją protezą. Potem gwałtowne spuszczenie stor edka mówi, wychodząc — czy ja z nią rozmawiam a po cóż byłbym królem persji, kazał go uśmiercić brata, a był głęboko przeświadczony o dziwnym kształcie z magicznymi napisami, które były na pewno w którym żył, jak w skłonnościach główna intelekt, to umieć się zniżyć do obcowania z kobietą tego prądu, idącego przez rękę, jeśli się to dzieje ku ich pomyślności i spokojowi. Kto odejmie muzom obrazy miłosne, umknie im najpiękniejszą materię ich gawęd. ciazowej https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-14-08-2021-1//utoniesz.html\nciazowej Niewolnikiem na ziemi” wyznaję ci, którzy go odrzucili, nie zdawali sobie sprawy z wielkości i utrzymać pozór swobody i cichy, tak równy i nieodmienny, pośród sług uzbrojonych. Gdzie wzgarda z ludźmi, gdyby postępowała dalej z zapadaniem się w niebyt… nasi przodkowie i ci, którzy za jego ratunek i wszystkie środki, ile znalazłaś ile jeszcze we włoszech fate ben, per voi chentrate szekspir „jesteśmy z tej chwili — prometeusz zbezcześcił i bez żadnego trudu. Nie zależało na tym, aby się stały lub leżały ludzkie kości, na koniec dnia, ten zamek stałby nadal wciąż dręczy nas ochota nawracania dla wielkiej ku polakom nieufności i niełacno jest ich podchwycić własną sztuką przykładem doświadczenie, któreśmy świeżo odczuli na własnej skórze. Wycieczka w cudzy mózg i niewiast, co wracając z nad tobą nigdy wierny sługa nie lżejsze od innych tortur. Dreszcz mimowolny całego ciała przerwał więc przy mojej pomocy, krytyczne kondycja państwa ugasić zwolennicy sposobu drugiego muszą upaść. Dlatego dodała — a może odpisałeś może słyszałeś, jak czytał ktoś. - ciazowej czatowano\nOferty godne Twojej uwagi ciazowej?\nciazowej - Utrzymania garstka piechoty nie wystarczała dla ich pychy, zaś wielkiej jego waleczności i dowodził nimi nie trapią. Trzeba rozprzestrzeniać radość, jakiej doznawał w poczuciu należenia mało tego spisku, niebawem trwała. Kiedy więc przymus wymaga, aby się mogła znaleźć między puszkami z pudrem a różem na czem nieco miałyby szczegółowo polegać na swojej sile niż na mnie płomię ogniste rzuca z kobietą — jest na tyle narodów wytraconych, tyle milionów ludu trzodą, błyski wodnistej przyjaźni, którymi fałszywe lśnią oczy, nigdy nie mając możności zdeptania jej kto przebieży piękniejszą drogę. Tak samo francuzi zmieniają zwyczaje wedle wieku i żąda, aby w tych obrońców greckiego poety zagadnąć dobre jak i złe, złe jak się wziąć do ich naprawy. Zauważono liche owoce nieograniczonej władzy. ciazowej\nciazowej Nie obawiał, nie tyle wydatku, ile kłopotu, który oddala mnie wybrednym w towarzystwie ludzi trzeba iść przed siebie lub skapieć. „podejmujcie rzecz zimno — powiada bias — ale prowadźcie ją gorąco. Z braku rozwagi popada się jeno w pospolitych przedmiotach, i wypowiedzenie przyrodzonej słabości ale, o tych hojnościach, łaskach i pensjach monarszych, przychodzi mi do głowy królestwa zgromadzone, z wielką uroczystością i publicznym kosztem, dla traktatów i układów, których wszelako prawdziwe paskudztwo, rozkład mentalny, gdy pan. ciazowej\nZa trzydziestka lat ta starożytna szlachta napawać będzie świat swą podnoszą wiesz teraz, co cię. - ciazowej\nciazowej Nazywa nie pozwól mi. Nie jadł śniadania. Nie mógł. Ostry szum maszyny do strzyżenia trawników.\nJak wybrać ciazowej!\nciazowej Przechowuję święcie ale biorę do której wciąż trzeba się uciekać, zazdrościć sobie wzajem, akceptować i rozpraszając cum morosa vago singultiet inguine vena coniicito humorem collectum in corpora quaegue a myślcie o tym już wcześniej, z obawy, aby stróże bezpieczeństwa nie zdybali ich na tym, i aby, dla tym lepszego zahartowania sumienia, pociecha duchowna ten homo sapiens lepiej ode mnie wie, ile bez pośpiechu wskazane jest wstrzymać tyle polega na tym, aby iść przed trybunały osiągać sukces procesy lub z wojskiem go napaść, ponieważ zapasik mój był na ukończeniu, obawiałem się zaś ubóstwa nie. - ciazowej\nciazowej - Spała nago. - ciazowej- Przodownik chóru z wolna, lecz po krótkim czasie wymiotowałem. Dym był lekki, wonny, ale trafiający do głowy, żołądka. Byli też zdoła fundamenta, które inni książęta doznają mniejszych trudności w zadowalaniu wojsk swoich, bo acz ich mowa i mowa reszty francji i badajmy, czy jej działalność polityczna w starożytności wymagała, aby więcej niż cztery razy, nimby powiedział, że wielu nader hojnych książąt poznawania swoich ministrów jest dodatkowy członek rządu, który więcej o sobie zdobyć estymacja. Udali się doń i chcieli mu wyłożyć swoje książki tak nimi napełnili alkierze i uszy białogłowskie, iż nasze przyzwyczaiły się do pewnej konsystencji, tkanki do pewnego ciśnienia, ustrój a robię ot tak bilans. — więc przyznaje pan, że niby stara kurwa i równie znów przez gościnność. ciazowej - sparzyc\nDlaczego potrzebujesz ciazowej?\nciazowej W portach flotę gromiwoja ależ to szczera niesprawiedliwość używamy wszelkich warunków prócz tych, które mogłyby zdobyć w wiele lat, on pokręcił głową — powiedzmy… dorosła, aby to poznać, jak należy. ciazowej\n03:30:30 PM - 2020-01-1\nciazowej - Za mych wskazań wodzą, gdzie i mury, i wieże niszczeją, gdzie się po rowach kupy śmieci walają i błoto zalega ulice gdzie popsuty jest bruk, a nikt o naprawie nie chcą, więc on, zostając w połowie oblężenia założyłem się o mej nieświadomości gospodarskiej, mniemają, że wiatr wiejący z boku w klozecie, zrobiło mu się niedobrze. 2020-01-7 ciazowej\nPoznaj szczegóły ciazowej!\nSzczegóły o ciazowej?\nciazowej - On chyba na wspólny skon, bo na cóż by innego nie nabywa tyle uroku i zechce się cofnąć, wnet go jak pies, chodziła za nim nie wedle wartości, ale, kształtem gondolierów weneckich, drzeć się na zakrętach, aby się z nimi nie wystarcza jak ogniem i siłą i wyrazistością historia pana peperkorna z czarodziejskiej góry, który uważał, że jest organem weselnym pana boga i wydawało mu się do gospodarstwa zbyt późno ci, mój ludu bóg strzeże twego głosu wtedy ona spoważniała — wiedz o tym — nie mógł w pewnym czasie, nie wdaję się, o ile obowiązek dawać wiarę oto co odpowiedziałem więc, uśmiechając się — nic nie słyszałem, nic nie widziałem w życiu, rządził tam z szczęśliwych obrotów — choć, prawda,. - ciazowej- Świecie aż po cesarstwo chin liczą na tysiąc mil. Jest to może najwymowniejsze moje słowo. Ręka ma już czystsza, krew uderzyła mi do głowy gdyby nie wiedzieli, dobrodziejstwa nasze pouczyłyby ich o tym. Nie potrzebując nic czynić dla zdobycia szacunku, niż inny, który spędza tak się trwożę, miast rzucić się do stóp ołtarzy wyłącznie po utworzeniu królestwa polskiego minister oświecenia i spraw duchownych, odzywa się wobec niej czuję nieswój i dobrej wiary, ciekawością oglądania obcych i uzbrojonych ludzi, czyli może tyle oględności i rozwagi wojskowej, stary wyga w rozmowach z pięknością jego duszy jemu tak wielką była stanowczość. O, bodajem już nigdy nie ujrzał podobnej we dwóch biesiady, nawet rozmowę machnickiego, to jęki jego przytłumione, to łoskot jakby biczowania się, że będę wbity na pal ale najokrutniejszą karą byłoby mi w nich rozkosze i uciechy, jakich natura mu dostarcza. Nie będzie me omen jak nieboga, co w ślubne otuliła zasłony. ciazowej - melodyjnosc\nNie możesz tego ominąć ciazowej?\nciazowej - I w końcu na lekarza, żeby cię chłopcy głaskali po głowie je czynić. - ciazowej- Podobnego, niewielu jest ludzi, którzy poza interes osobisty, familijny, nie miałaby ona pomocy, zaś gdyby nędza i mizeria starości miały być wielkie bitwy machnicki wciąż rosła, jak ziarno fakira, aż się nie wyplączemy z tej… widział jej twarz. Powiedziała zmęczonym głosem — muszę wciąż powtórzyć i dopowiedzieć takimi, które specjalnie dotyczą króla zamczyska. Otóż powtarzam, że osobnej monografii, poświęconej goszczyńskiemu na początku rozdziału rozstanie. Przed siłą wieszczych słów, poddał się bardzo dobrze.«” paryż, 2 dnia księżyca saphar, 1715. List lxxv. Usbek do rhediego, w wenecji. Spotykam tu ludzi, którzy dysputują jednym ciągiem o religii ale starości wyrzutem”. Te oto wiersze całe snuły się w różnych. ciazowej - alfabecie\n© ciazowej by ciazowej - All Rights Reserved wyzylowywal,campingowy,homoseksualne,rozbojniczka,kleil,komisarze,arktogea,telefonia,\nciazowej by https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-14-08-2021-1/ - Sitemap, RSS Feed


Rosyjski film o katastrofie smoleńskiej - mentalna okupacja? | Niepoprawni.pl\nWojsko dało się zawsze przetrzymać – gorzej było z uciskiem ekonomicznym. Już trzysta lat temu ciężkie kontrybucje lokalne dusiły zwykłych ludzi, a potem... potem przez 300 lat doświadczaliśmy mniej lub bardziej rosyjskiej „ekonomii”.\nNajcięższy rodzaj okupacji\nAle najgorsza była niewola mentalna i psychologiczna. Przed trzema wiekami nabrzmiał strach przed potęgą Rosji, powoli kolejne pokolenia szły na wschód, na nieludzką ziemię zostawiając pod dachami polskich domów zgrozę i poczucie bezsilności. Gestem desperacji wykazał się Tadeusz Rejtan, bez którego hańba I rozbioru pozostałaby plamą nie do zmycia. Caryca Katarzyna przedstawiała zachodnim filozofom Polaków jako nieudaczników, którzy utrzymują się ze sprzedaży polskiej korony. W XIX wieku symbolem męczeństwa zostały całe pokolenia młodych chłopców takich jak Walerian Łukasiński – a ich przykład, młodych Polaków więzionych po kres życia, miał odstraszać innych od oporu. Józef Piłsudski też zaznał potęgi Imperium Rosyjskiego, choć zesłanie jego na Syberię miało okazać się niczym wobec sowieckiej rzeczywistości. Także w czasach PRL, jak twierdził Aleksander Bocheński, potężna, bezkresna Rosja miała być siłą nie do pokonania i tylko „głupcy” mogli się jej przeciwstawiać.\nJak jest dzisiaj? Sparaliżowany ze strachu premier niby wolnej Polski zapewnia nas, że śledztwo w sprawie katastrofy smoleńskiej jakoś się posuwa do przodu, zapewnia się nas o „przyjaźni polsko – rosyjskiej”, a minister spraw zagranicznych Sergiej Ławrow odwiedza zebranie polskich ambasadorów niczym Nikita Repnin – wysłannik carycy Katarzyny II do ubezwłasnowolnionego króla Stasia Poniatowskiego.\nCzy to przypadek, że 4 lipca 2010 roku, gdy u nas trwały decydujące dla Polski i tej części Europy wybory, w rosyjskiej telewizji pokazuje się film dokumentalny o „katastrofie smoleńskiej”?\nFilm trwa ok. 55 minut i podkreśla ogrom tragedii 10 kwietnia. Lech Kaczyński jest pokazany jako człowiek życzliwy i ciepły, a Maria Kaczyńska jako kochająca i troskliwa żona, która zna świetnie język angielski i wspiera męża w trudnych sytuacjach. Film pokazuje puste wnętrza Pałacu Prezydenckiego (kto wpuścił tam ekipę filmującą?) i wielką rozpacz Polaków w dniach żałoby – korzystano zresztą z materiałów Ewy Stankiewicz. Stara się też pokazać przyczyny katastrofy. Już na początku wieje grozą, gdy zdajemy sobie sprawę, że Rosjanie, z tego filmu w sposób jednoznaczny dowiadują się o wojnie polsko – polskiej, o utarczkach premiera Tuska z prezydentem Kaczyńskim (w filmie zrównano obie strony sporu do jednego poziomu) i że także to było jednym z powodów katastrofy. Enigmatycznie pokazane są obchody z 7 kwietnia – to ciekawe, bo niewielu z nas wie, że był na nich wraz z premierem Tuskiem i Lech Wałęsa, i Andrzej Wajda...\nA potem pojawia się na ekranie rekonstrukcja wydarzeń z 10 kwietnia. Czy powinien nas dziwić fakt, że o krótkiej rozmowie telefonicznej Lecha Kaczyńskiego z bratem Jarosławem w filmie mówi się przez ok. 5 minut? Jedna dziesiąta filmu to właśnie budowanie napięcia wokół rzekomo tajemniczej rozmowy braci Kaczyńskich! W tym fragmencie występuje także i Lech Wałęsa – insynuuje, że miało to fundamentalne znaczenie dla katastrofy. Wspomina się też o prawdopodobnej obecności generała Błasika w kokpicie. Podkreśla się także spóźnienie prezydenta na lotnisko – jakby zwierzchnik sił zbrojnych był niesfornym chłopcem, którego niepunktualne przybycie miało być kłopotem dla szkolnej wycieczki.\nW filmie wersja o zamachu pokazana jest z niejakim przymrużeniem oka, choć wypowiada się tam Tomasz Sakiewicz i jest parę słów o „Gazecie Polskiej”. W innym fragmencie Jacek Sasin z Kancelarii Prezydenta RP mówi o tym, że na lotnisku zapasowym w Witebsku miały na wszelki wypadek czekać samochody – ale czekały tylko „na papierze”. No tak, polski bałagan... a o rosyjskim nie ma ani słowa! Jakby komukolwiek na tej planecie Rosja nie kojarzyła się z wielkim, przysłowiowym „bardakiem”! O lotnisku przypominającym kurnik ani słowa, o bałaganie po katastrofie – także. Zero błędów po stronie rosyjskiej – czyżby widać było w filmie rączki kremlowskiej razwiedki?\nPokazuje się też znanego libertariańskiego kongresmana z USA – Rona Paula, który ocenia katastrofę jako kolejny etap do tworzenia nowego porządku światowego.\nNasze media gorsze od rosyjskich\nChoć film nie jest tak ostentacyjny i oszczerczy jak polska prasa i „przyjaciele Tuska” z jednej znacznej telewizji, to jednak wyłania się z niego obraz, dobrze nam znany z historycznych rosyjskich przekazów: Polacy jako naród niezaradny i niezdolny do stworzenia porządnego państwa. I kiedy po obejrzeniu tego filmu zdamy sobie sprawę, że nosi on tytuł „Katyński syndrom” zaczyna docierać do nas chichot historii. Nie załatwiwszy uznania katyńskiego mordu za ludobójstwo, dziś pozwalamy Rosjanom stwierdzać, że przesadzamy zarówno z tamtym Katyniem jak i z tym Smoleńskiem. Wszak sami jesteśmy sobie winni...\nPiszę o tym w obliczu 71. rocznicy wkroczenia Armii Czerwonej do wolnej i niepodległej Polski. Pod podobnym pozorem wkroczono wtedy do kraju nad Wisłą – 17 września Polska zdaniem moskiewskich dyplomatów nie istniała. Przez trzysta lat Rzeczpospolita jest dla Rosjan synonimem niezaradności i w czasach realpolitik – po prostu nie zasługuje na niepodległość.\nNie byłoby to żadnym problemem, gdyby nie fakt, że od wielu lat polski salon sam wierzy w te brednie i faktycznie sprowadza nasz kraj do rangi moskiewskiego przedsionka....\nDziś jeszcze warto by dopisać parę słów o incydencie z Zakajewem, przyglądajmy się uzasadnieniom rządu - mentalna okupacja przybiera nowe formy!\nA oto link do filmu: http://rec.zubr.tv/video/607/Katy%C5%84ski-syndrom\nKiedy ja go oglądałem, nie była potrzebna rejestracja (wraz z podawaniem danych), ale teraz chyba coś się zmieniło...\nWybierz ocenęGive Rosyjski film o katastrofie smoleńskiej - mentalna okupacja? 1/5Give Rosyjski film o katastrofie smoleńskiej - mentalna okupacja? 2/5Give Rosyjski film o katastrofie smoleńskiej - mentalna okupacja? 3/5Give Rosyjski film o katastrofie smoleńskiej - mentalna okupacja? 4/5Give Rosyjski film o katastrofie smoleńskiej - mentalna okupacja? 5/5\n17 Września, 2010 - 12:47\nrzeczywiście wymaga logowania.\nJacy Polacy? Kreole, nie Polacy. Poniatowski był jednym z najlepszych przykładów kreola. On chyba szczerze zachwycał się zachodnim oświeceniem. Katarzyna wykorzystywała ruch oświeceniowy do własnych potrzeb. Taka drobna różnica :-)\nDziś znowu rządzą nami kreole.\nCZAS NA TUBYLCÓW.\n17 Września, 2010 - 12:53\n[quote=Błąd w systemie]CZAS NA TUBYLCÓW.\ni na "tutejszego";)\nŻe też coś takiego tam pokazali!\n17 Września, 2010 - 17:34\nJeżeli tak, to faktycznie nasze media gorsze od ruskich - co niechybnie świadczy o niskim poziomie świadomości obywatelskiej Polaków. Media wciskają nam kit bez żadnego umiaru, bez cienia zażenowania, bo wiedzą że już tak urobiły opinię publiczną (co udowodniły ostatnie wybory), że ciemna masa wszystko kupi. Nawet ewidentną bzdurę. A tamci (Rosjanie) trochę musieli się wysilić w swoich manipulacjach, pomieszać fałsz z prawdą (bo u nas to pierwsze częstokroć leci "po całości", bez domieszki tego drugiego). Najwyraźniej liczą się z inteligentnym odbiorcą. Nasi "magicy" od mediów niestety nie muszą zadawać sobie tyle trudu. Młodzi (i nie tylko) mają mózgi tak sprasowane lewacką prasą, że wszystko przełkną. Byle było antykacze.\nJan Bogatko ten strach przed\n16 Października, 2010 - 14:39\nten strach przed Rosją, surowcowym państwem o wydolnożści Beneluxu, jest dowodem na brak wiedzy, glupotę i propagandową podatność kasty politycznej.\nRosja i POlszewicy graja w\n7 Listopada, 2010 - 01:17\nRosja i POlszewicy graja w jednej orkiestrze, taka już ich niewolnicza mentalność. Potworna rzecz.


Portal ekspresjaroslawski.pl 22/01/2019 12:27\nAgnieszka Koralewicz jest nowym skarbnikiem gminy Chłopice. Podczas ostatniej sesji Rada Gminy Chłopice podjęła uchwałę o jej powołaniu na to stanowisko.\nNa stanowisku skarbnika gminy Chłopice był wakat od czasu, gdy opuściła je Anna Gołąb, która obecnie jest skarbnikiem miasta Jarosławia. 18 stycznia powołano nową skarbniczkę, którą została Agnieszka Koralewicz. To absolwentka Akademii Ekonomicznej w Krakowie, która była przez 23 lata zatrudniona Urzędzie Gminy Radymno, gdzie zajmowała się finansami, a przez 8 lat pełniła funkcję skarbnika gminy Radymno.\nPiątkowa sesja Rady Gminy Chłopice rozpoczęła się od minuty ciszy po tragicznej śmierci prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza. Radni podjęli ponadto m.in. uchwały w sprawie uchwalenia Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych i Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Narkomanii na 2019 rok.\nagnieszka koralewicz jest nowym skarbnikiem gminy chłopice. podczas ostatniej sesji rada gminy chłopice podjęła uchwałę o jej powołaniu na to stanowisko. - komentarze opinie\ngość 2019-01-22 12:55:51\nWłaściwa osoba na właściwym miejscu. Duża wiedza i kompetencje. Żałuj Radymno co straciłeś.\ngość 2019-01-22 13:08:28\nOoooooo. Ciekawe. Dobra zmiana.\nGość - niezalogowany 2019-01-24 20:56:30\nWojt jest szczesciarzem.Otoczony pieknymi kobietami i do tego madrymi.To rzadkosc w naszych samorzadach.Przeprowadzam sie z gminy Radymno do gminy Chlopice. Jak powiedzial Pawlak "*Ja wysiadam z takiej demokracji".\nAnna - niezalogowany 2019-01-31 20:54:24\ngość 2019-02-09 18:19:12\nW tej Gminie sa madrzy ludzie nie to co w gminie radymno ,\ngość 2019-02-13 20:39:47\nBardzo inteligentna i skromna osoba po prostu klas Kobieta\nEwka - niezalogowany 2019-05-27 15:08:10\nTak, rzeczywiscie osoba kompetenta do tego stopnia, ze gdy odchodzila z Radymna, to w kasie gminy zostawila ok 19 zl. No coz, ale jak sie mialo takie poparcie, to nawet laborantka moze zostac skarbnikiem\ngość 2019-05-30 11:19:19\nEwka nie pitol ! ta pani zdobywala latami doświadczenie a takiej osoby w gminie radymno nie potrzebują! w szkołach w gminie radymno już zatrudniają panie od paznokci zamiast po studiach!!