Dom jednorodzinny z poddaszem lub piętrowy – który projekt wybrać? - Budowa - Muratordom.pl\n» Dom jednorodzinny z poddaszem lub piętrowy – który projekt wybrać?\nDom jednorodzinny z poddaszem lub piętrowy – który projekt wybrać?\nOdpowiedź na pytanie: dom jednorodzinny z poddaszem czy piętrowy wbrew pozorom nie jest łatwa. Aby dokonać prawidłowego wyboru projektu domu, należy wziąć pod uwagę wiele czynników – wielkość działki, krajobraz, sąsiedztwo, sposób, w jaki domownicy spędzają czas, i wynikający z tego optymalny podział domowej przestrzeni.\ndom jednorodzinny, dom piętrowy, dom z poddaszem\nCzym różni się dom jednorodzinny z poddaszem od domu piętrowego?\ndwie kondygnacje o takiej samej wysokości przykrywa płaski albo lekko spadzisty dach\nDom z poddaszem, projekt: Małgorzata Cybulska-Marks\nDom jednorodzinny piętrowy, projekt: Andrzej Gomułka\nProjekt domu z poddaszem dla budujących na wsi\nBudynek z drugą kondygnacją pod dużym spadzistym dachem doskonale wpisuje się w pejzaż wiejski, gdzie działki są większe niż w mieście, a zabudowa jest mniej gęsta. W takiej sytuacji dom o bryle, która jest bardziej „przyziemna” lepiej wtapia się w wiejski krajobraz, nie stara się nad nim dominować, respektuje jego walory. Nie przez przypadek pierwowzorem budynku z poddaszem był właśnie dom wiejski. Ma podobną bryłę, z tym że pod dachem, gdzie kiedyś były stryszki, teraz są pomieszczenia mieszkalne. Poza tym w wielu regionach lokalne przepisy narzucają budowę dachu o dużym spadku. Wtedy wybór domu z poddaszem jest naturalny.\nPoddasze to kameralne przestrzenie ze skosami\nPrzestrzeń poddasza zasadniczo różni się od tej, która jest na niższej kondygnacji. Zamykające ją pochyłe połacie dachu sprawiają, że jest bardziej przytulna, kameralna i nastrojowa. W domu z poddaszem dzięki odmiennemu charakterowi parteru i drugiej kondygnacji podział na strefę nocną oraz dzienną staje się bardzo wyraźny. Ta na poddaszu dzięki swojej ustronności wielu osobom kojarzy się z większym poczuciem bezpieczeństwa. Nie musi to oznaczać izolacji od otoczenia, bo okna połaciowe gwarantują tam widok na niebo, a jeśli zdecydujemy się na zespolone z nimi okna montowane w ściance kolankowej – także na ogród.\nStrefa dzienna większa od nocnej\nTaki podział domowego wnętrza jest charakterystyczny dla budynku, w którym jest poddasze. Wtedy powierzchnie użytkowe obu kondygnacji są nierówne: parter jest większy, a góra – mniejsza. W domu z poddaszem przekrytym dwuspadowym dachem parter może być o kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt metrów większy od powierzchni użytkowej poddasza. Przykładowo w budynku o powierzchni użytkowej 160 m2, przy kącie nachylenia połaci 40°, będzie to 15 m2, a w tym z czterospadowym dachem różnica będzie jeszcze wyraźniejsza. Tak więc budynek z poddaszem pozwala na zaplanowanie na dole przestronnego salonu, jadalni i kuchni, które często zgodnie z obowiązującymi trendami są połączone we wspólną przestrzeń.\nBudynek piętrowy sprawdzi się na małej działce\nW budynku piętrowym równomierny podział powierzchni na dwie kondygnacje sprawia, że obrys parteru może być mniejszy niż w takim z poddaszem o porównywalnej powierzchni użytkowej. Jest to szczególne istotne, gdy dom ma być wybudowany na małej działce, a takie właśnie są z reguły działki miejskie. Należy pamiętać o tym, że przeznaczenie mniejszej części działki pod zabudowę oznacza, że będziemy mieć większy ogród. Poza tym mała działka zapowiada – teraz albo w przyszłości – intensywną gęstą zabudowę, a z taką dobrze komponują się piętrowe domy.\nJeśli masz liczną rodzinę i w strefie nocnej na drugiej kondygnacji musi być dużo pomieszczeń, rozsądniejszym rozwiązaniem będzie dom piętrowy. Przykładowo, gdyby zamiast piętra o powierzchni blisko 80 m2 było poddasze pod dwuspadowym dachem o kącie nachylenia 40°, powierzchnia użytkowa byłaby mniejsza o ponad 22 m2 – czyli o tyle ile potrzeba miejsca na dwie nieduże sypialnie.\nW domu bez skosów lepiej wykorzystasz przestrzeń\nUrokliwy klimat pomieszczeń pod skośnym dachem nie jest dla ciebie tak ważny jak możliwość maksymalnego wykorzystania przestrzeni. Niskie strefy na poddaszu z użytkowego punktu widzenia mają małą wartość. Nie ustawimy tam biurka czy łóżka dlatego, że wygodnie można usiąść dopiero wtedy, gdy połać jest na wysokości 140 cm nad podłogą. Ograniczenia stają się najbardziej odczuwalne w łazience, w której chcieliśmy mieć wannę i natrysk. W pomieszczeniach piętra z wysokimi ścianami nie musimy ubolewać nad tym, co jest najbardziej dokuczliwe na poddaszu – że jego niższe partie pozostają niewykorzystane.\nZobacz wideo: Jak zlikwidować błędy budowlane w domu z poddaszem\ntreść: Bardzo ładny projekt tego domu piętrowego. Sama bym chciała mieć taki. Niby klockowaty, ale ma fajne kształty. Dobry projekt na mniejszą działkę żeby zachować troche ogródka.


Warsztaty rękodzielnicze - WTZ Polkowice BLOG - WTZ Polkowice - Warsztat Terapii Zajęciowej w Polkowicach\nOpublikowany przez WTZ Polkowice w warsztaty · 9/8/2017 01:47:38\nW środę 9 sierpnia 2017 uczestnicy Warsztatu Terapii Zajęciowej w Polkowicach wraz z terapeutami dzięki uprzejmości Wiejskiego Ośrodka Kultury w Sobinie wzięli udział w warsztatach rękodzielniczych pod nazwą "Wianki, wianuszki - warsztaty wicia wianków i poznawania ludowych tradycji" w Żelaznym Moście.\nUczestnicy zapoznali się z niektórymi gatunkami ziół i ludowymi tradycjami oraz mieli możliwość samodzielnego wykonania bukiecików. Każdy z uczestników mógł wybrać dla siebie zioła, z których następnie stworzył bukiet. Była to świetna okazja do integracji oraz poznania ludowych tradycji.\nSerdecznie dziękujemy Pani Dyrektor oraz Pracownikom Wiejskiego Ośrodka Kultury w Sobinie za zaproszenie.\nzbiórka święta ceramika wyjazd projekt spotkania warsztaty wydarzenia przegląd piknik konkurs informacje prelekcja jarmark sport życzenia dyskoteka rehabilitacja pokaz oświadczenie wycieczka występ sprzedaż ognisko kiermasz wystawa zebranie


Jak sprawdzić samochód po VIN? - MenWorld.pl magazyn dla mężczyzn\nSprawdzanie samochodu po numerze VIN jest coraz popularniejszą praktyką. Dzięki niej, jeszcze przed oględzinami samochodu, możemy nie tylko dowiedzieć się o danym modelu naprawdę wiele. Vehicle Identification Number pomaga również uniknąć naprawdę ryzykownej transakcji. Jak jednak sprawdzić samochód po numerze VIN i co powinniśmy o tym wiedzieć?\nJak sprawdzić samochód po numerem VIN?\nIdealnym miejscem będzie do tego platform https://www.historiaszkod.pl – to właśnie tutaj sprawdzimy samochód po numerze VIN, często zupełnie za darmo. Jak to przeprowadzić? Wystarczy wprowadzić numer VIN pojazdu, który nas interesuje. Dzięki temu zupełnie za darmo poznamy podstawowe dany o danym pojeździe. W tym te, które dotyczą wypadków z udziałem danego samochodu – czy miały one miejsce, czy też nie.\nJeżeli okaże się, że samochód ma na koncie wypadki lub kolizje, ale my nadal jesteśmy nim zainteresowani, za naprawdę niską opłatą możemy dowiedzieć się więcej o danym modelu. Gdzie miała miejsce szkoda, kiedy, ile wynosił jej koszt całkowity? Dzięki temu dowiemy się, czy mowa o niewielkiej kolizji, czy o poważnym wypadku, który może dyskwalifikować dany samochód jako pojazd nadający się do kupna przez nas.\nGdzie zaleźć numer VIN?\nZ racji tego, że powinniśmy sprawdzać numer VIN jeszcze przed oględzinami pojazdu, numeru powinniśmy przede wszystkim szukać w … ogłoszeniu. Jeżeli go tam nie ma, nie bójmy się skontaktować ze sprzedajnym i poprosić o jego podanie.\nJeżeli wszystko będzie dobrze, a my udamy się na oględziny pojazdu, zachęcamy do tego, by upewnić się, że VIN danego pojazdu jest taki sam, jak ten, który został nam podany. VIN znajdziemy w kilku miejscach na pojeździe, jednak różnią się one w zależności od marki i modelu samochodu. Z tego powodu warto przed oględzinami sprawdzić w internecie, gdzie dany model ma wybity numer VIN. Jednocześnie, numer VIN znajduje się również w dowodzie rejestracyjnym danego pojazdu.\nCo zrobić, gdy sprzedający nie chce podać Vehicle Identification Number?\nW takim przypadku powinno nam się wydać to przynajmniej podejrzane. Nie mamy wątpliwości co do tego, że numer VIN jest znany sprzedającemu. Jeżeli nie chce nam go podać, może to oznaczać jedno. Jego rozkodowanie poda nam informacje, które zniechęcą nas do zakupu samochodu. Są to więc informacje, które koniecznie musi znać każdy, kto zainteresowany jest danym pojazdem. Po co? To proste. Aby nie kupić jeżdżącej studni bez dna.\nWarto zapytać o powody takiej decyzji. Jeżeli jednak sprzedający, pomimo naszych usilnych próśb, nie będzie chciał podać nam numeru VIN, zachęcamy więcej nie naciskać. Lepiej zdecydować się na odpuszczenie zakupu danego pojazdu. Jest to w takim wypadku zbyt ryzykowne – w końcu same oględziny nie powiedzą nam wszystkiego o historii danego samochodu.\nCzy każdy portal do sprawdzania numeru VIN działa tak samo?\nZdecydowanie nie. Bardzo ważne są nie tylko ceny takich usług, ale przede wszystkim rodzaje baz, z których one korzystają. Bazy mogą być mniej lub dokładniejsze, obejmować różne obszary świata a przede wszystkim być aktualizowane z różną częstotliwością. Idealnym wyborem będą więc takie bazy, które informują nas o dużej ilości naprawdę aktualnych informacji. Najlepiej pochodzących z różnych obszarów świata.\nTakie są właśnie bazy, które wykorzystywane są przez serwis https://www.historiaszkod.pl. Mamy tutaj do czynienia z dokładnymi i najbardziej aktualnymi i dostępnymi na rynku bazami, które jednocześnie dotyczą nie tylko Polski, ale również całej Unii Europejskiej oraz Stanów Zjednoczonych.\nW przypadku samochodów sprowadzanych są to kluczowe informacje. W końcu w takich samochodach znacznie łatwiej jest oszukać nas w kontekście historii danego pojazdu. Popamiętajmy też o tym, że samochody, które trafią do nas z USA, często są pojazdami powypadkowymi. Dlatego tym bardziej konieczne jest zweryfikowanie ich przeszłości.\nCzy Vehicle Identification Number pokazuje informacje o cofaniu licznika?\nTak, rozkodowanie numeru VIN to również znakomita opcja na to, by poznać prawdziwy przebieg danego pojazdu. Tyczy się to zwłaszcza samochodów zagranicznych, sprowadzonych do Polski. Szacuje się, że nawet około 80% z nich może mieć cofane liczniki. Pamiętajmy, że obecnie w Polsce cofanie liczników jest zabronione i karane. Kara może wynosić nawet do 5 lat pozbawienia wolności. Co ważne, w tym przypadku ukarany zostanie nie tylko mechanik, który wykonuje taką usługę, ale również osoba, która ją zleca. To istotne, ponieważ cofanie licznika w Polsce jest coraz trudniejsze, jednak nie ma tego problemu w przypadku samochodów sprowadzanych.\nRozkodowanie numeru VIN daje nam najczęściej informacje o kilku ostatnich wartościach przejechanych przez pojazd kilometrów. Dzięki temu, porównując ją do wartości obecnej w tej chwili na liczniku, możemy sprawdzić, czy pojazd nie miał cofanego licznika. Pamiętajmy jednak, jeżeli data najdawniejszej rejestracji przejechanych kilometrów nie jest odległa, cały czas może to oznaczać, że samochód miał cofany licznik, jednak wcześniej.\nNie zmienia to jednak faktu, że weryfikacja nie tylko przebiegu, ale również innych aspektów historii pojazdu, przez rozkodowanie numeru VIN, to obecnie standard, na który również my, jako kupujący samochody używane, powinniśmy się zdecydować.


Urodziłeś się bogaty. Książka, ebook, audiobook. Bob Proctor. Księgarnia psychologiczna Sensus.pl\n2013-02-11 Data wydania ebooka często jest dniem wprowadzenia tytułu do sprzedaży i może nie być równoznaczna z datą wydania książki papierowej. Dodatkowe informacje możesz znaleźć w darmowym fragmencie. Jeśli masz wątpliwości skontaktuj się z nami sklep@sensus.pl.\n2013-04-12 Data wydania audiobooka często jest dniem wprowadzenia tytułu do sprzedaży i może nie być równoznaczna z datą wydania książki papierowej. Dodatkowe informacje możesz znaleźć w darmowym fragmencie. Jeśli masz wątpliwości skontaktuj się z nami sklep@sensus.pl.


Spotkanie informacyjne w Bydgoszczy pt. „Stań się przedsiębiorczy” - Strefa przedsiębiorcy - Gmina Grudziądz\nSpotkanie informacyjne w Bydgoszczy pt. „Stań się przedsiębiorczy”\n15 października 2019 r. Siedziba Głównego Punktu Informacyjnego Funduszy Europejskich, Bydgoszcz,\nul. Jagiellońska 9, sala nr 20 – aula, I piętro, godz. 10:00 – 13:00.\nNa spotkanie zapraszamy osoby zainteresowane założeniem własnej firmy\nZgłoszenia pod nr telefonu (52) 32 76 884, 797 304 123


Polska fotografka z nagrodą główną w International Garden Photographer of the Year [Galeria zdjęć] - Zwierciadlo.pl\nZdjęcia Magdaleny Wasiczek z konkursu International Garden Photographer of the Year 2021; w środku zwycięskie zdjęcie, które otrzymało nagrodę główną w tegorocznej edycji konkursu. (Fot. Magdalena Wasiczek/ materiały prasowe IGPOTY)\nMagdalena Wasiczek to utytułowana fotografka przyrody. Już po raz trzeci została laureatką głównej nagrody w International Garden Photographer of the Year, najważniejszym na świecie konkursie i wystawie fotografii ogrodowej, roślinnej, kwiatowej i botanicznej.\nOglądając zdjęcia laureatów konkursu International Garden Photographer of the Year, trudno nie popaść w zachwyt. Podziw budzą zarówno piękno przyrody, jak i warsztat artystyczny fotografów. Zdjęcia przypominają obrazy impresjonistów, sprawiając wrażenie jakby ich autorzy i autorki zamiast aparatem posługiwali się farbami i pędzlem.\nW tegorocznej edycji konkursu już po raz trzeci po najwyższy laur sięgnęła polska fotografka Magdalena Wasiczek. Kadr pełen magii przedstawiający motyla Bielinka rzepnika zwyciężył w kategorii Wildlife in the Garden.\n– Sfotografowałam bielinka, gdy odpoczywał na szczycie kwiatu. Krople deszczu stworzyły pełne bokehu tło, rozbłyskujące niczym gwiezdny pył. To zadziwiające, że kilka kropel wody w powietrzu może stworzyć na zdjęciu tak magiczny efekt – opowiada o swojej pracy Wasiczek.\nFotografka specjalizuje się w fotografii przyrodniczej oraz makrofotografii. Jej twórczość często określa się mianem malarstwa bokehowego [bokeh to sposób oddawania nieostrości obiektów znajdujących się poza głębią ostrości – przyp. redakcji]. Otrzymała wiele wyróżnień i zdobyła wiele nagród w konkursach fotograficznych w Polsce i za granicą, w tym konkursy pod patronatem organizacji międzynarodowych FIAP i PSA. Jest pierwszą w historii podwójną zwyciężczynią International Garden Photographer of the Year w 2012 i 2015 roku.\nMagdalena Wasiczek specjalizuje się w makrofotografii. (Fot. Krystian Bielatowicz)\nW galerii zdjęć prezentujemy pozostałe zdjęcia prezentowane w kategorii Wildlife in the Garden w ramach konkursu IGPOTY 2021.


O MNIE - Pod szczytem\nWitam Cię na moim blogu ! Jesteś tutaj pierwszy raz ? To dobrze trafiłeś/aś.\nWitamy wszystkich. Tych, którzy zawitali tutaj z przypadku, szukając informacji w Internecie, tych którzy odwiedzają mój blog od czasu do czasu, z czystej ciekawości oraz witam być może stałych bywalców jeśli uznacie, że moje wpisy mogą Wam się do czegoś przydać, na co liczę. 😉\nNazywam się Edyta Mikoś. Szukałam pasji w życiu, której mogłabym się poświęcić. Potrzebowałam sposobu, aby uwolnić się od szarej i przytłaczającej codzienności i zapomnieć o pracy. Nie lubię monotonii i siedzenia w jednym miejscu. Kocham podróżować. Każde nowo odwiedzone miejsce, jest dla mnie jak natchnienie i cenne doświadczenie oraz chwila do refleksji nad swoim życiem. W góry pcha mnie ciekawość i chęć doznania kolejnych wrażeń. Dopiero będą na szczycie, człowiek zdaje sobie sprawę z tego, jak piękny jest otaczający go świat. Wszystkie przyziemne sprawy stają się nie istotne i błahe. Odkąd zaczęłam chodzić po górach, wiem, że trzeba czerpać z życia całymi garściami i korzystać z niego, ile tylko się da. Zobaczyć w życiu jak najwięcej.\nPlanuję ze szczegółami każdą naszą wyprawę. Podczas nich fotografuję i filmuję, przez co pozostaję zawsze w tyle. Po powrocie tworzę relacje. Gdzieś tam w głębi czai się we mnie taka pisarska dusza. Na szczytach mogłabym siedzieć godzinami i podziwiać widoki. Nie spieszy mi się na niziny.\nPakowanie przed wyjazdem, rozpakowywanie po i czyszczenie obuwia to również moja działka ;P Nie, to nie za karę jeśli ktoś chce spytać – po prostu to lubię :). Lubię mieć wszystko poukładane po swojemu.\nUwielbiam testować sprzęty outdoorowe i przywiązuję ogromną wagę do bezpieczeństwa na szlaku.\nZ natury jestem nerwusem i mam wybuchową osobowość, choć trzeba mnie nieźle wkurzyć żeby tego doświadczyć ;).\nSkąd taka nazwa bloga ? „Pod szczytem” ? Bo pod nim, to co w dole, wydaje się małe i błahe. To co przed nami z kolei, często może wydawać się nie do zdobycia. Ale to tylko pozory. Stając pod szczytem czuję rozpierającą mnie radość,którą chcę Was zarazić, ulgę i spokój, którą chcę się z Wami podzielić i nieziemską satysfakcję, której nie da się opisać, kiedy pokonuję te ostatnie metry, a którą każdy z Was, powinien poczuć na własnej skórze. Przez nazwę bloga chciałam w dwóch słowach zamknąć myśl Jerzego Kukuczki :\n„Wreszcie najwspanialszy moment w każdej wspinaczce. Chwila, kiedy od szczytu dzieli mnie już tylko kilka kroków, kiedy wiem, że już nic nie stanie mi na przeszkodzie, kiedy wiem, że zwyciężyłem…Zwyciężyłem nie górę czy pogodę, lecz przede wszystkim siebie, swoją słabość i swój strach. Kiedy mogę już podziękować górze, że i tym razem była dla mnie łaskawa. Tych chwil nie oddam nikomu za żadne skarby i jeżeli muszę w drodze do szczytu pokonywać przeszkody i ocierać się o nigdy nie określoną granicę między kalkulowanym ryzykiem a ryzykanctwem, to trudno, zgadzam się. Zgadzam się na walkę ze wszystkimi niebezpieczeństwami, które na mnie czyhają. Zgadzam się na wiatry, które tygodniami biją w ściany namiotów i doprowadzają do granicy szaleństwa. Zgadzam się na drogi prowadzone na granicy wytrzymałości. Zgadzam się na walkę. Nagroda, którą otrzymuje za te trudy, jest niebotycznie wielka. Jest nią radość życia.”\nMoja przygoda z górami rozpoczęła się w 2014 roku. To wtedy pierwszy raz pojechałam na górski trekking w Bieszczady. To stamtąd powstał pierwszy post i zrodził się pomysł pisania bloga. Od pierwszego wejrzenia zakochałam się w tej soczystej zieleni, szumie traw, śpiewie ptaków, ciszy i spokoju.\nPostanowiłam uporządkować zdjęcia i wyprawy właśnie poprzez blog, a równocześnie podzielić się z pozostałymi początkującymi (w temacie trekkingu górskiego) doświadczeniami i radami (których ciągle przybywa) opierając się tylko i wyłącznie na własnych sukcesach i porażkach. Aktualnie prawie na pamięć znam mapę Tatr, ciągle planując kolejne wycieczki.\nRealizuję Projekt Tatrzańskie Dwutysięczniki, Projekt Turystyczna Korona Tatr, zaczynam zabawę w Koronę Gór Polski i zdobywam kolejne stopnie odznaki GOT PTTK. Rok 2018 to również realizacja projektu „100 szczytów na 100-lecie Niepodległości”. Przede mną dwa ambitne projekty: Wielka Korona Tatr oraz Korona Europy.\nWszystkie zdjęcia na blogu są mojego autorstwa, a teksty moimi osobistymi przemyśleniami. Szanuję zdanie innych i wiem, że ile osób tyle opinii oraz to, że czasami można mieć odmienne zdanie niż to, które ja prezentuję. Nie biorę odpowiedzialności, za postępowanie osób, które czytają mój blog i opierają się na moich wpisach. W górach trzeba bowiem zawsze kierować się własnym doświadczeniem i zdrowym rozsądkiem.\nCo jest moim marzeniem ? Może nie najwyższa góra Świata, bo nie sądzę żebym była w stanie na niej stanąć. Chociaż ? Kto wie ? A może jednak ? Z pewnością chciałabym znaleźć granicę swoich możliwości pod względem wysokości.\n„Ze szczytu można dojrzeć jak wszystko jest małe. Tutaj nasze zwycięstwa i smutki przestają być ważne. To co zdobyliśmy i co straciliśmy zostaje w dole. Ze szczytu góry widzisz jak wielki jest świat i jak szeroki horyzont. Nikomu nie wolno drżeć przed nieznanym, gdyż każdy jest w stanie zdobyć to, czego mu potrzeba i to, czego pragnie”.\n988 780 wyświetleń


Opis ogólny: Lokomotywownia istnieje (obrotnica straciła homologację 2 lata temu, więc hala wachlarzowa nie jest eksploatowana) tabor stoi na torach pod chmurką. Na terenie lokomotywowni znajduje się gniazdo drużyn trakcyjnych. (Info: Grzegorz Widziszowski)\nLiczba nastawni: 5 Zadaszenie peronów: było do lat 90 zanim nastąpił remont. Obok budynku stacji znajduje się posterunek SOK, kilka lat temu był tu jeszcze posterunek policji. Lokomotywownia: Wachlarz w lokomotywowni jest nieczynny od 2002 r. Wtedy też został tam wprowadzony wagon Gags, w którym znajduje się sprzęt przeciwpożarowy. Na terenie lokomotywowni znajduje się wieża ciśnień, hala na dwa tory, w której przeprowadza się ogólnikowe naprawy. W związku z tym, że wachlarz jest nieczynny lokomotywy stacjonują wzdłuż płotu. Około 7 rano nawet do 10 byczków, czasem podejdzie jamnik. Na terenie węzła w Kluczborku znajdują się 2 górki rozrządowe (1 nieużywana). Przy wjeździe od strony Poznania znajduje się zakład naprawy wagonów, w którym znajduje się wewnątrzobiegowa myjnia wagonów (czyli woda jest oczyszczana i wraca do rur). Obok budynku stacji znajduje się 2 zakład naprawy wagonów WAGREM. Kiedyś w tam była lokomotywownia, ponieważ na terenie tego zakładu znajduje się używany wachlarz. Tory postojowe: - grupa przyjadowo-odjazdowa w kierunku Lublińca - grupa postojowa wzdłuż peronów - nieczynna grupa postojowa dla EZT - grupa p-o w kierunku Ostrowa - grupa postojowa (ślepa z jednej strony) dla odstawionych wagonów przy wylocie na Ostrów. Bocznice: Generalnie nie ma w Kluczborku odgałęzień do zakładów oprócz 1 do Fabryki Maszyn i Urządzeń FAMAK S.A., która jest czasem używana. Jeszcze jedna do silosa zbożowego obok stacji. Ciekawostką jest już niestety nieużywana bocznica dla EZT. Na początku lat 90 stało tam mnóstwo kibelków. Dzisiaj zostały tylko słupy bez trakcji. Przejazdy i wiadukty: W obrębie stacji znajdują się 2 wiadukty: 1. jak wjeżdżamy od strony Poznania: kiedyś był to jedyny wiadukt w Kluczborku i tamtędy szedł cały ruch kołowy. 2. przy stacji wybudowany na początku lat 90, tamtędy teraz idzie ruch kołowy. 3. około 3 km od stacji wybudowany przed rokiem 90 w związku z otwarciem obwodnicy kolejowej. W najbliższej odległości od stacji mamy 4 przejazdy: 1. nieczynny kier. Wrocław (powodem było wybudowanie wiadukty przy stacji). 2 na ul. Kilińskiego- strzeżony, (przy stacji) w dawnych latach notorycznie zamknięty z powodu ruchów pociągów (dlatego wybudowali przy nim kładkę dla ludzi). 3. na ul. Fabrycznej (kier Opole, Fosowskie, bocznica EZT) w dawnych latach strzeżony, obecnie bez szlabanów. 4. ul. Opolska- strzeżony (kier. Katowice), kiedyś w planach miał być wiadukt. Tabor: Obecnie można spotkać: EZT: EN57, EN71 Ep/EU07, EU06 ET41, ET22 (notorycznie), ET40 (sporadycznie) SM42, drezyny Jednak wszystkie są wpisane w stan Ostrowa Wlkp. Przez Kluczbork przejeżdżają też tzw. "prywaciarze". Kiedy jeszcze Kluczbork był samodzielną jednostką można było spotkać dodatkowo: SP42, ST43, ST44, które stacjonowały w Kluczborku i były do niego przypisane. W czasach świetności z Kluczborka odchodziło 70 pociągów pasażerskich na dobę. Co jest dzisiaj: z powody ograniczeń prędkości na szlaku Śląsk - Wybrzeże (około 40 km/h) zostały wycofane pociągi pośpieszne. Dlatego też dzisiaj już nie pojedziemy pośpiesznym do Świnoujścia czy też Zakopanego. Ostatni pociąg z Kluczborka odjeżdża około 21 pierwszy około 6 rano. Dlatego też pojawiły się głosy by zamknąć kasy biletowe, bufet a co za tym idzie budynek stacji. (info: Łukasz Turek, 2005-06-07)\nOpis budynków: W Kluczborku są dwie kolejowe wieże wodne:\n- wieża wodna nr 2 stoi przy lokomotywowni na ul. W. Sikorskiego, ok. 1 km w kier. pd - wsch od budynku dworca. Maj 2011 r. Bolesław Wojtyniak (info: Bolesław Wojtyniak, 25-05-2011)\n#6 (odp. na #5) Damian Stupień (2018-06-01 17:07:18)\nNie polecam też korzystania z automatu do kawy :)


Chespin Clemonta | Pikapedia Wiki | FANDOM powered by Wikia\nChespin Clemonta (jap. シトロンのハリマロン Citron's Harimaron ) - Clemont dostał go od Profesora Sycamore. Jest to już szósty pokemon Clemonta.\nClemont i Chespin\nChespin zadebiutował w XY010, gdzie Ash i jego przyjaciele odkryli go chowającego się w trawie i jedzącego makaroniki. Clemont próbował się z nim zaprzyjaźnić, ale Chespin ukuł go jednym ze swoich ostrzy i uciekł z makaronikami w łapkach. Później pomagał znaleść Prof. Sycamore porwanego przez Zespół R, za pomocą śladom makaroników zostawionym przez Dedenne. Tam Chespin próbował ukraść Makaroniki Jessie, które leżały na stole, przez co razem z Ashem i Clemontem zostali zdemaskowani.\nPo tym, jak Zespół R użył Mega Mega Mega Mecha Meowtha, Clemont uratował Chespina przed przygnieceniem przez Mega Mega Mega Mecha Meowtha, co spowodowało większą więź Clemonta z Chespinem. Chespin pomógł zatrzymać maszynę Zespołu R, poprzez odłączenie jej od prądu, czyli od źródła zasilania Mega Mega Mega Mecha Meowtha, co przerwało ich walkę. Nie mając wyboru, Clemont i Chespin walczyli z Mecha Meowthem, ale niestety wszystkie ataki Chespina nie działały na maszynę. Nawet wtedy, gdy złaczył się z Pikachu, nie zrobili żadnej szkody. Jednak Maska Blazikena i jego Blaziken uratowali bochaterów poprzez Miotacz Płomieni Blazikena, pozwalając Chespinowi i Pikachu, aby zakończyć bitwę wysyłając Zespół R w powietrze.\nPóźniej Chespin ujawnił, że chce dołączyć do zespołu Clemonta. Clemont zaakceptował propozycję Chespina i dął mu Poke Ball, a ten nacisnął go i został złapany.\nChespin jest żarłocznym Pokémonem, ponieważ często je, a jego najlepszymi smakołykami są makaroniki. W rezultacie, Chespin jak otrzymuje jedzenie, nie chce go nikomu oddać. Pomimo żarłocznych cech, jest bardzo odważny, aby zakraść się do siedziby Zespołu R i pokonać go. Wykazano także, że jest bardzo zdeterminowany, kiedy to wielokrotnie próbował uderzyć Mega Mega Mega Mecha Meowtha, pomimo jego wysiłków i niepowodzenia.\nUżywając Dzikich Pnączy\nChespin jest pierwszym trawiastym starterem należącym do innego głównego bohatera niż Ash.


Wójt gminy Przytyk zaprasza wszystkich producentów papryki regionu radomskiego do udziału w bezpłatnym szkoleniu branżowym, które odbędzie się w czwartek 25 stycznia o godz. 16 w sali konferencyjnej Centrum Dystrybucji i Przetwórstwa Rolnego w Słowikowie.\n1. „Nawozy z biostymulacją w produkcji papryki – nasze doradztwo Twój sukces” – prowadzący Agnieszka Lenart i Krzysztof Dąbrowski firma Timac Agro Polska.\n2. „Przegląd odmian papryki firmy Seminis” – prowadzący Piotr Dutkowski firma Seminis.\n3. „Grupa Krasoń – produkcja siewki papryki” – prowadzący Marcin Krasoń firma Rozsady Krasoń.\nTematy szkolenia oparte są na doświadczeniach przeprowadzanych w uprawach papryki na terenie regionu.\n~ .....Paweł płytki ujadaczu czy jak ci tam....pokaż mi drugiego takiego wójta co się sprzeciwia podwyzki w tak trudnych czasach...wiadomo,że ustawa regulacje temat podwyżki dla rządzących...Ale w takim momencie jak jest taka drożyzna i brak kasy w samorządach i piękniejsze potrzeby...pogielo tych z Pisu.. A dla P.Cwierza szacunek za to.\n~ Doświadczeni chyba w piciu skoro tak robią\nPonad 460 zakażeń w regionie. Zmarły trzy osoby\n~ ale najpierw ciebie\nNiebieska gwiazdka w Zwoleniu\n~ Policjanci na zdjęciu z Grojca a artykuł o Zwoleniu


Zestaw sztućców w etui GoEat, niebieski | Foods by Ann - Anna Lewandowska\nZestaw sztućców w etui GoEat, niebieski\nWszystko zależy od nas samych, wewnętrzna motywacja jest najsilniejsza! Trudno jest wytrwać w postanowieniu, gdy okoliczności sprzyjają odstępstwom. Jeśli Twoim celem jest zdrowe odżywianie, nie rezygnuj z niego nawet w pracy, szkole czy w podróży. Chęć na zastąpienie sałatki drożdżówką? Miej silną wolę! Wybierz z menu zdrową opcję albo przygotuj posiłek w domu. Zapakuj w lunch box i w drogę.\nMam też pomysł na alternatywę dla plastikowych sztućców, dlatego we współpracy z marką Joseph Joseph przygotowałam dla Ciebie specjalną edycję zestawu GoEat z opakowaniem w kolorze w odcieniu niebieskiego. Nóż, widelec i łyżkę spinasz razem, wkładasz do silikonowego etui i gotowe!\nzestaw idealny w podróży, w pracy i na wycieczce,\nsztućce połączone są magnesem (umieszczony w rączce noża) – zawsze razem i pod ręką,\nwykonane ze stali nierdzewnej 18/10, etui z silikonu,\nskład materiału: stal, silikon.


Abp Fisichella do Polaków: Kościół i każdy z nas potrzebuje świadectwa! | Niedziela.pl\n- Świadectwo jest konieczne dla życia Kościoła jak też i dla życia każdego z nas, ponieważ wszyscy potrzebujemy świadectwa - mówił dziś przewodniczący Papieskiej Rady ds. Nowej Ewangelizacji abp Rino Fisichella na Jasnej Górze, do uczestników IV Kongresu Nowej Ewangelizacji nt. "Matura, czy inicjacja chrześcijańska? Bierzmowanie w kontekście nawrócenia pastoralnego".\nSakrament Bierzmowania a ewangelizacja\nCzęstochowa, 24 października 2017\nJestem biskupem od 19 lat i niestety nie liczyłem, ile osób: chłopców, dziewczyn, dorosłych, wybierzmowałem w tym czasie. Z pewnością dziesiątki tysięcy. Musimy pamiętać, iż właśnie dlatego, że Sakrament ten przynależy do posług Biskupa, w historii Kościoła Zachodniego jest on otrzymywany w różnych momentach życia wiernych, oddalając go od Chrztu Świętego. Co sprawiłem tymże udzielonym Sakramentem, zarezerwowanym właściwie Biskupowi?\nPo pierwsze, powiedziałbym, że dałem świadectwo Mocy Boga (δύναμις/dunamis). Tak właśnie, świadectwo Jego mocy i Jego łaski, które zawsze stoją na pierwszym miejscu. Czym jest moc Boża? W jaki sposób wchodzi ona w relacje z Sakramentem Bierzmowania? Spojrzenie na Słowo Boże pozwoli nam zrozumieć znaczenie tej relacji.\n1.„Moc” oznacza przede wszystkim uznanie ze Bóg jest Stwórcą wszystkiego co istnieje. Jest to siła, która porusza i prowadzi historię ludzi i historię osobistą każdego z nas. Mówiąc o „Mocy”, nie możemy zapomnieć o słowach z Księgi Hioba, które przywołują na myśl właśnie modlitwę tego Sakramentu: „On ma potęgę i rozum (dosłownie za tekstem greckim: σοφία καὶ δύναμις/sofia kai dunamis, czyli mądrość i moc), rozsądek znać w Jego planach. […] U Niego zwycięstwo i siła (dosłownie za tekstem greckim: κράτος/kratos, czyli potęga-moc). W Starym Testamencie wszystko jest w rekach Boga i nic nie umyka Jego woli zbawienia.\n2. W Nowym testamencie sens i znaczenie mocy Bożej wzbogacają się o element jeszcze bardziej interesujący, ponieważ moc Jezusa jest wyrażona w świetle Jego bycia Mesjaszem. Warto przywołać w tym miejscu „wartość”, którą posiada „Mesjasz”, ponieważ termin ten jest połączony ściśle z tematem Bierzmowania. Mesjanizm jest faktycznie aspektem dominującym, który od 4000 lat znajduje się w historii człowieka. Od 2000 lat natomiast historia pewnego ludu jest zorientowana, jak ukazuje to on sam na wiele sposobów, na oczekiwanie rzekłbym nawet spazmatyczne na Mesjasza, podczas gdy historia nowego ludu potwierdza, że w Jezusie z Nazaretu definitywnie zakończyło się oczekiwanie mesjanistyczne. Liturgia, a zatem i wiara, ogłasza Jezusa Mesjaszem. W Piśmie Świętym termin „Mesjasz” (aram. meshihā, ebr. māshīah, imiesłów czasownika masahah) oznacza „namaszczony”. Po grecku termin ten tłumaczony jest jako „christós”, przyjmując następnie łacińską formę „christus”. Nic bardziej zadziwiającego w historii języka: czasownik staje się nazwa własną!\n3. Przede wszystkim musimy popatrzeć na teksty św. Łukasza, aby docenić oryginalność, która jest zawarta w znaczeniu tego terminu „Mesjasz”. Ewangelista poświęca dużo czasu temu tematowi, odnosząc się właśnie do mocy Jezusa jako tego, który „posiada pełnię Ducha Świętego”: „powrócił Jezus w mocy Ducha do Galilei” (Łk 4,14). Wszystko w życiu Jezusa jest podporządkowane „mocy” Ojca: Jego narodzenie z Dziewicy Maryi: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię” (Łk 1,35); moc, dzięki której leczy i czyni cuda: „była w Nim moc Pańska, że mógł uzdrawiać” (Łk 5,17). Dla Łukasza „moc” jest tą właściwością, którą par excellence posiada Jezus. Potwierdza to scena z uczniami z Emaus: „To, co się stało z Jezusem Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu” (Łk 24,19) oraz przemowa Piotra: „Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą” (Dz 10,38).\n4. Jeśli w taką moc właśnie jest „wyposażony” Chrystus, to również i Jego uczniowie, którzy stali się „apostołami” Ewangelii. Skoro apostołowie opowiadają dzieła, których On dokonał i przekazują słowa, które On wypowiedział, posiadają dzięki Jego naturze te same „właściwości”. To nie przypadek, że Jezus właśnie apostołom powierzył swoja „moc”, aby czynili to, co On sam czynił: „Wtedy zwołał Dwunastu, dał im moc i władzę nad wszystkimi złymi duchami i władzę leczenia chorób” (Łk 9,1). Ale nie tylko – u św. Jana znajdujemy fragment, w którym Jezus przekazuje apostołom swoją moc przebaczenia grzechów oraz czynienia miłosierdzia (zob. J 20,23). Jednym słowem, Jezus obiecuje wyraźnie swoim uczniom, że będą również „przyobleczeni mocą z wysoka”, aby stali się wiernymi świadkami Jego Ewangelii (zob. Łk 24,49). Podobnie dzieje się u św. Pawła. Jego aktywność ewangelizacyjna realizuje się w cieniu mocy Ducha Świętego: „mocą znaków i cudów, mocą Ducha Świętego. Oto od Jerozolimy i na całym obszarze aż po Illirię dopełniłem [obwieszczenia] Ewangelii Chrystusa (Rz 15,19). W końcu ta sama „moc” Ducha Świętego jest obecna we wspólnocie i buduje drogę komunii, którą każdy wierzący w Chrystusa jest wezwany do uczynienia swoją, w celu wyrażenie najlepiej jak to tylko możliwe życia łaską: „A Bóg, [dawca] nadziei, niech wam udzieli pełni radości i pokoju w wierze, abyście przez moc Ducha Świętego byli bogaci w nadzieję” (Rz 15,13). Jest to ważny tekst, ponieważ pozwala nam pojąc w mocy daru Ducha, czym jest życie duchowe oraz życie wiary, które to każdy wierny jest wezwany do przemierzenia jako świadek „nadziei”. Nadzieja jest właśnie tym, co wyróżnia chrześcijanina, ponieważ czyni go wiernym w oczekiwaniu na spotkanie z Panem oraz jednocześnie oznacza bogactwo jego świadectwa jako pełne zaufania zawierzenie w Nim.\n5. Te krótkie rozważania są bardzo ważne dla zrozumienia Bierzmowania. Kto przyjmuje Sakrament, ten jest „namaszczany”, aby otrzymać moc Ducha Świętego, dzięki której staje się świadkiem „w Kościele i w świecie” (por. Prefacja o Bierzmowaniu) nadziei Chrystusa Zmartwychwstałego. Jest wspierany namaszczeniem, aby stał się głosicielem Ewangelii i misjonarzem miłości Chrystusa. Dary Ducha, którym jest wypełniony, są konieczne, aby droga wiary mogła zawsze wzrastać oraz być wspierana w celu posiadania udziału w życiu wspólnoty, w którym bierzmowany bierze udział, budując ją jako widzialny znak jedności trynitarnej. Gdziekolwiek byśmy nie popatrzyli, to widzimy i doświadczamy wręcz namacalnie, że bierzmowany to jest wierzący włączony w życie Chrystusa i Jego Kościoła jako żywy znak ciągłej akcji Ducha Świętego, który w nim działa, przemieniając jego życie i czyniąc skutecznym jego świadectwo.\nDrugim aspektem, który wyraża Bierzmowanie, jest ściśle powiązany z jego konfiguracją z innymi Sakramentami: jest to bowiem sakrament inicjacji chrześcijańskiej. Nie możemy ukryć trudności duszpasterskich, które dziś są obecne na szerokich drogach wspólnoty chrześcijańskiej. Faktycznie, mówiąc o sakramentach inicjacji chrześcijańskiej, mówimy o trzech sakramentach oddzielonych od siebie na przestrzeni lat. Jeśli z punktu widzenia teologicznego jasna jest sukcesja: Chrzest, Bierzmowanie i Eucharystia, to z duszpasterskiego punktu widzenia nastąpiła zmiana: Chrzest, Eucharystia, Bierzmowanie. Zmiana ta doprowadziła z czasem do weryfikacji wieku Bierzmowania. Samo w sobie nie jest to problemem, ale może się nim stać w przypadku treści Sakramentu. Tym, do czego często dochodzi, jest fakt determinowania przesz aspekty duszpasterskie treści Sakramentu, podczas gdy powinno się to odbywać na odwrót: to Sakrament determinuje życie wspólnoty! Stajemy często przed definiowaniem Sakramentu jako funkcji duszpasterskiej, podczas gdy powinno to być na odwrót: to duszpasterstwo powinno być rozumiane w kluczu Sakramentu.\nOdnieść Bierzmowanie do tematu inicjacji chrześcijańskiej pozwala pojąć pewne aspekty, które często są zacienione w naszym duszpasterstwie.\n1. Po pierwsze fakt, iż Sakrament Namaszczenia Krzyżmem ukierunkowuje na upodobnienie do Chrystusa. Chrzest ze swej natury włącza w Chrystusa, tak jak Eucharystia pozwala mieć udział bezpośredni w Ciele Chrystusa. Nacisk na wymiar pneumatologiczny Sakramentu Bierzmowania mógłby w sposób ryzykowny przysłonić scenariusz chrystologiczny tegoż Sakramentu. Nieprzypadkowo Wprowadzenie teologiczno-pastoralne do Obrzędów Sakramentu Bierzmowania zaświadcza: „Przez dar Ducha Świętego wierni zostają bardziej upodobnieni do Chrystusa i umocnieni, aby składali Mu świadectwo i budowali Jego Ciało w wierze i miłości” (nr 2). Pierwszy wymiar, który powinien być opisany, jest zatem taki, iż Sakrament ten, podobnie do pozostałych dwóch Sakramentów, włącza w sposób bardziej bezpośredni do „misterium paschalnego Chrystusa”, pozwalając na zrozumienie nowości egzystencji chrześcijańskiej. Oto, dlaczego staje się ważnym przypomnienie na początku naszego spotkania tego powiązania pomiędzy Sakramentem Bierzmowania a Mesjaszem. Duch, który zostaje podarowany w Sakramencie Bierzmowania, namaszcza wierzącego, aby upodobnić całe jego życie do życia Namaszczonego Pana. Sceną programową, którą św. Łukasz prezentuje z posługi Jezusa w synagodze w Nazarecie, jest wyznacznikiem misji każdego wierzącego, który przyjął namaszczenie. Pan komentuje w rozdziale 61 u proroka Izajasza: „Duch Pana Boga nade mną, bo Pan mnie namaścił. Posłał mnie, by głosić dobrą nowinę ubogim”. Po tym jak Jezus otrzymał chrzest w Jordanie, w synagodze zaświadcza, że On jest Namaszczonym Boga, ponieważ posiada pełnię Ducha oraz ma misję ewangelizowania. Kto zatem otrzymał namaszczenie Ducha, otrzymał również misję ewangelizowania.\n2. Z tej perspektywy widać, iż koniecznie należy przyjąć konsekwencje, które wypływają z tego namaszczenia, a które to wyciskają dwojaki ślad w bierzmowanym: a) a mianowicie, jest on prowadzonym przez Ducha, b) aby głosić Ewangelię. To zorientowanie na Chrystusa staje się przyjęciem odpowiedzialności, aby dzielić z Nim tą samą misję głoszenia pięknej wiadomości. Bierzmowany jest w pełni nazwany „cristoforo” (z gr. niosącym Chrystusa). Co znaczy zatem i jak się wyjaśnia fakt, że Namaszczenie sprawia, iż wierzący staje się odpowiedzialny za swoje upodobnienie do Chrystusa?\n3. W pierwszym rzędzie oznacza to sprawianie doświadczenia skuteczności łaski, która działa. U początku naszego życia wierzącego jest zawsze akcja Boga, która przemienia serce i sprawia, że człowiek przylega do Słowa, które usłyszał. Z pomocą przychodzi nam tu fragment o Lidii z Dziejów Apostolskich. Jak to zwykle u Łukasza bywa, używa on szczegółowego opisu niektórych momentów z podróży apostolskich Pawła. Tenże Paweł, po odłączeniu się od Barnaby, rozpoczął przeprawę przez różne regiony z zamiarem zobaczenia, „jak się mają bracia we wszystkich miastach, w których głosiliśmy słowo Pańskie” (Dz 15,36). Po przejściu przez Syrię i Cylicję, w Listrze spotkał Tymoteusza, jednego ze swoich najdroższych i najwierniejszych uczniów (por. 1 Kor 16,10; Fil 2,19; Tm 3,10), którego zostawi po sobie najprawdopodobniej w Kościele efeskim (1 Tm 1,3). Kontynuując podróż, Apostoł dochodzi do Frygii oraz Galacji, aby zejść następnie do Troady gdzie, w nocnej wizji, otrzymuje polecenie przejścia przez Macedonię. Posłuszny wizji, Paweł żegluje do Samotraki, aby wejść dzień później do Neapolu, a następnie do Filippi „głównego miasta tej części Macedonii, które jest [rzymską] kolonią” (Dz 16,11-12). W kolejny, sobotni dzień, razem z Tymoteuszem, Apostoł rozpoczyna nauczanie do kobiet z miasta zebranych za bramą, nad rzeką, „gdzie było miejsce modlitwy” (Dz 16,13). Obecna na tym nauczaniu była również „kobieta z miasta Tiatyry imieniem Lidia, która sprzedawała purpurę” (Dz 16,14), która to słuchając Apostoła Pawła, wierzy jego słowu, nawraca się i daje się ochrzcić wraz z całą rodziną (Dz 16,15). Opowieść o nawróceniu nie różni się zbytnio od innych tym podobnych relacji. Jest jednak jeden szczegół, który zwraca nasza uwagę i domaga się pewnego podkreślenia. Ewangelista mówi: „Pan otworzył jej serce, tak że uważnie słuchała słów Pawła” (Dz 16,14). Wiemy, że dla Pawła wiara polega przede wszystkim na przylgnięciu do nauczania Apostołów. Musimy w tym miejscu dodać jedną ważną informację: aby móc przylgnąć do Słowa i zaakceptować je w sobie, koniecznym jest, aby Pan otworzył nam serce i umysł, byśmy mogli zrozumieć, że to słowo jest Słowem Boga. Nie ma wątpliwości, iż to wyrażenie o otwartym sercu odnosi się działania Ducha w głębi człowieka, aby go doprowadzić do wiary. Tylko wtedy, gdy jesteśmy oświeceni przez Ducha, możliwe jest uwierzenie.\n4. Wiara, jak to obserwujemy, pozostaje dla nas celem głównym każdego sakramentu. W przypadku Bierzmowania jednak możemy zaświadczyć o wybitnej akcji Ducha Świętego, który swoją obecnością wspiera drogę wierzącego. Przylgnięcie do Chrystusa wiąże się z wyznaniem wiary w Niego. To wyznanie jest aktem wolnym oraz świadomym, poprzez który powierzamy się Panu. Z pomocą przychodzi nam tutaj Apostoł Paweł. Dla niego bowiem wiara jest przyjęciem głoszenia misterium paschalnego Chrystusa. W tym sensie wyznanie wiary zawarte w Pierwszym Liście do Koryntian (15,3-5), a przede wszystkim słowa podkreślone przez Pawła: „tak nauczamy i tak wyście uwierzyli” (1 Kor 15,11), posiadają wartość pragmatyczną. W kilku słowach Apostoł ukazuje oryginalność wiary chrześcijańskiej, która odróżnia ją od innych. Potwierdza przede wszystkim, że wiara ta jest skoncentrowana na wydarzeniu paschalnym: to znane wydarzenie historyczne, które ma bezpośrednich świadków męki, śmierci oraz zmartwychwstania Pana. Wiara ta jest przekazywana poprzez głoszenie Kościoła, który czyni je widzialnym tak w swoim życiu liturgicznym, jak i w swoim dziele misyjnym. W końcu wiara ta jest doświadczeniem bezpośrednim, prawdziwym i realnym, bez którego apostoł nie zrozumiałby swojej misji oraz swojego życia: „A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara” (1 Kor 15 14).\n5. Już tych kilka wyżej wymienionych elementów pozwala nam na zweryfikowanie szczególnej zawartości naszego dzisiejszego spotkania w tym temacie:\na. Myślę, że byłoby pożyteczne, aby młodzi ludzie znali na pamięć te wersety, które stanowią pierwsze wyznanie wiary wspólnoty chrześcijańskiej. Wszystko jest wyrażone w tych czterech czasownikach, które stanowią istotę tajemnicy: umarł, został pogrzebany, zmartwychwstał i ukazał się. Należy sprawić, by zrozumieli, że jest to fakt historyczny o podwójnym znaczeniu: I) przynależy do historii (to nie jest mit, to nie jest wymysł, to nie owoc fantazji; t prawdziwe wydarzenie, co do którego posiadamy dowody). II) W tymże samym czasie fakt ten przynależy do mojej historii osobistej: bo jeśli nie zmartwychwstał, to moje życie pozostaje w sprzeczności samo ze sobą.\nb. Wydarzenie to jest przekazane przez wspólnotę chrześcijańską, Kościół, do której to wspólnoty przynależę również i ja, ponieważ stanąłem przed biskupem i powiedziałem mu moje imię. Kościół czyni zmartwychwstanie Chrystusa widzialnym poprzez swoje dzieła. O jakże decydującym jest dla tego, kto przynależy do Kościoła, aby odkrył, że głoszenie Ewangelii łączy się ze świadectwem dzieł miłosierdzia. W tym świetle powracają do nas słowa Papieża Franciszka: „Jesteśmy powołani, aby rozwijać kulturę miłosierdzia w oparciu o odkrycie spotkania z innymi: kulturę, w której nikt nie patrzy na innych obojętnie lub odwraca wzrok, gdy widzi cierpienie innych. Uczynki miłosierdzia są „rękodziełem”: żaden z nich nie jest taki sam jak inny; nasze ręce mogą je kształtować na tysiąc sposobów i chociaż inspiruje je jeden Bóg i jest jedna „materia”, z której są wykonane, czyli samo miłosierdzie, to każdy nabywa odrębną formę. Uczynki miłosierdzia dotyczą w istocie całego życia człowieka. Dlatego możemy stworzyć prawdziwą rewolucję kulturalną, rozpoczynając właśnie od prostoty czynów, które mogą ogarnąć ciało i ducha, czyli życie ludzi. Jest to zaangażowanie, które wspólnota chrześcijańska może uczynić własnym, będąc świadomą, że Słowo Pana zawsze wzywa ją do porzucenia obojętności i indywidualizmu, w których chcielibyśmy się zamknąć, by prowadzić życie wygodne i bezproblemowe” (Misericordia et misera, nr 20).\nMyślę o pokoleniu młodych obecnych lat, których nie tylko musimy przygotować na wielkie wyzwania, ale którzy muszą zetrzeć się z trudnościami, których znaki już teraz obserwujemy. Często widzę w obliczach tych młodych ludzi, że nudzi ich codzienność; wydają się popchnięci pragnieniem dewastowania bardziej niż konstruowania; czują dreszcz na myśl o ucieczce od zaangażowania, aby następnie marzyć z otwartymi oczami o jakimś wyimaginowanym świecie, który nie istnieje; rzucają się w przepaść śmierci, jakby to była droga do wolności; ubóstwiają to, co zabronione, a co popycha ich do czynienia gestów nie mających kompletnie sensu… w sumie, mamy powierzyć w ręce właśnie takich młodych budowanie ich własnego życia, które wskazuje na rzeczy istotne i nadaje sens. Możemy tego dokonać na drodze miłosierdzia. Miłosierdzie jest istotą Ewangelii i prowokuje do zrozumienia nas samych jako włączonych w krąg miłości i przebaczenia, który angażuje w świadectwo solidarności i braterstwa.\n6. Wszystko to oznacza, że w życiu wiary jesteśmy zawsze w drodze. To nie dojrzałość wiary albo dojrzałość ludzka znaczą tę drogę, pozwalając przyjąć Sakrament Bierzmowania. Jest dokładnie na odwrót. Ten, kto rozumie głęboką wartość wiary wie, że staje przed podróżą, która trwa całe życie. Teologia św. Pawła pozwala w tym kontekście na dodanie kilku elementów bardzo pożytecznych przy opisie tej podróży wiary. Apostoł potwierdza, że podróż ta jest w stanie zakwalifikować ludzkie życie jako rzeczywistość dynamiczną: rozpoczyna się ona od zaakceptowania chrztu, który usprawiedliwia i zmierza do coraz większego upodobnienia człowieka wierzącego do Chrystusa w Jego misterium zbawienia. Z tego powodu jest to właśnie zaangażowanie, które trwa całe życie i nie zna czegoś takiego jak przerwa czy jakakolwiek wymiana w trakcie. Należy biec aż do końca, aby osiągnąć nagrodę: „Czyż nie wiecie, że gdy zawodnicy biegną na stadionie, wszyscy wprawdzie biegną, lecz jeden tylko otrzymuje nagrodę? Przeto tak biegnijcie, abyście ją otrzymali. […] Ja przeto biegnę nie jakby na oślep; walczę nie tak, jakbym zadawał ciosy w próżnię” (1 Kor 9,24.26)\nWierzyć „w Boga” zatem oznacza przede wszystkim wierzyć osobie. To powoduje pragnienie lepszego poznania tej osoby i wejścia z nią w relację miłości. Wyrażenie „wierzyć w Boga” ukazuje więc cel wiary: ciągły wzrost w zaufaniu i w powierzaniu Bogu wiedząc, że On sam się w nas zaangażował, ofiarując swojego Syna. Przypomina nam o tym piękny tekst św. Augustyna: Czym innym jest wierzyć Jemu, czym innym jest wierzyć Go, a czym innym jeszcze wierzyć w Niego. Wierzyc Jemu oznacza wierzyć, że prawdziwym jest wszystko to, co powiedział; wierzyć Go równoznaczne jest z uznaniem Go za Boga; wierzyć w Niego oznacza kochać Go (Kazanie 169,13). „Wierzyć w Jezusa” wyraża zatem wiarę w spotkanie osobiste. Nie stajemy tu przed żadna teorią ani mitem, czy też przed jakąś informacją dotyczącą kogoś żyjącego w innej epoce. Wierzyc w Niego oznacza spotkać Go osobiście, zostać podbitym Jego miłością, chcieć żyć w jedności z Nim. Błogosławiony J. H. Newman tak o tym pisał: „Chrześcijaństwo jest prawdą żyjącą, która się nigdy nie starzeje. Niektórzy mówią o nim jako o fakcie z historii, która w sposób niebezpośredni wpływa na życie dzisiejsze. Nie mogę pozwolić na to, aby chrześcijaństwo zostało zamknięte w historii. Oczywiście, ono ma swoje korzenie w chwalebnej przeszłości, jednak jego moc jest mocą obecną. To nie jest temat badan archeologicznych i aby go odkryć nie musimy odwoływać się do dokumentów na wpół umarłych albo nawet umarłych. Wręcz przeciwnie, odwołujemy się do naszej wiary, która jest żywa w swoich tematach zawsze żywych; odwołujemy się do daru, który jest zawsze możliwy do uzyskania i dania owocu. Nasza jedność z chrześcijaństwem jest w tym, co Niewidoczne, a nie w przeszłości bez aktualności” (Gramatyka Przeświadczenia, tłum. własne).\n7. Wyznanie wiary jest zatem powierzeniem się tajemnicy bez obaw o bycie przez nią zatopionym. Tajemnica ta jest istotną częścią życia i z pewnością rozum jej nie zniszczy. Żyjemy tajemnicą i jesteśmy tajemnicą również my sami, a jednak nic tak nie fascynuje i nie niepokoi umysłu jak właśnie tajemnica, zanim nie dotrze ona do portu pewności. Nie możemy obawiać się rozmowy o tajemnicy z młodymi ludźmi. Przeciwnie, dobrze by było, abyśmy ich wychowali ku tajemnicy. Wiara bowiem kładzie tajemnice u początków swojej podróży, a nie na jej końcu, kiedy to człowiekowi wszystko wydaje się już nie do naprawienia, a żadne wyjaśnienie nie jest już wystarczające. Przyjmując w sobie tajemnicę Boga, który z miłości staje się człowiekiem, bierzmowany, przede wszystkim w kontekście naszej kultury naukowej, stara się ciągle postawić pytania z zamiarem pojęcia tego, w co wierzy. W swoim dziele Proslogion sw. Anzelm napisał wiele stron niesamowicie głębokich, starając się połączyć prymat wiary z pragnieniem coraz większego zrozumienia umysłem tego, w co się wierzy i co się kocha: „Naucz mnie, jak mam Cię szukać, i ukaż się poszukującemu! Bo nie mogę Cię szukać, jeśli mnie nie pouczysz, ani Cię znaleźć, jeżeli się nie ukażesz. Obym Cię szukał swym pragnieniem, obym Cię pragnął, szukając, obym Cię znalazł, miłując, a miłował, znajdując. […] Nie staram się bowiem zrozumieć, abym uwierzył, ale wierzę, bym zrozumiał. Albowiem i w to wierzę, że jeżeli nie uwierzę, nie zrozumiem.”\n8. Wszystko to staje się szczególnie prowokujące, jeśli weźmiemy pod uwagę nową kulturę, z którą się spotykamy, jest mianowicie kultura cyfrowa. Nie zmęczę się nigdy powtarzaniem z cala mocą, że jeśli myślimy o tej kulturze jako tylko o „narzędziach” działania, to już straciliśmy możliwość zrozumienia tego fenomenu. „Narzędzia”, które używamy, są konsekwencją nadciągającej nowej kultury, która widoczna jest już na horyzoncie. Pomyślmy chociażby o internecie i o komórce, żeby przywołać tylko te dwa przykłady. Internet i komórka zmodyfikowały już nasz sposób zachowywania się, ponieważ zmieniły nasz język. Młodzi ludzie żyją tymi środkami tak, jakby przynależały do ich ciała, a w niektórych aspektach, jakby były przedłużeniem organizmu. Coraz mniej komunikujemy werbalnie, zastępując słowa wiadomością sms lub aplikacjami jak Whatsapp, które pozwalają komunikować obrazami. Ale nie tylko! Internet nas kontroluje i uprzedza nasze pytania, nie dając nam nawet czasu na napisanie całego słowa, którego szukamy. Fakt uprzedzania myśli doprowadza w sposób nieunikniony do pewnej formy umysłowego lenistwa, która po kawałeczku eliminuje sens krytyczny, niszcząc w rezultacie zdolność do stawiania pytań. Nic bardziej niebezpiecznego dla wiary, która, jak już to widzieliśmy, bez potrzeby stawiania pytań, traci swoją siłę. Ta nowa kultura stawia przed nami na nowo problem prawdy. Jak ją osiągnąć i jak ja wyrazić. Nie ucieknie się od tego wymiaru, ponieważ stanowi on istotę osobistej egzystencji oraz doświadczenia wiary. Włączyć młodych w nową kulturę, nie pozbawiając ich zmysłu krytycznego, jest entuzjastycznym wyzwaniem, które możemy podjąć i realizować z mądrością.\n9. Kolejnym aspektem, który myślę, że powinniśmy omówić, jest udział w budowaniu wspólnoty chrześcijańskiej. Wiara ma Kościół za swój podmiot. To sprawia, że wymiar wspólnotowy będzie się wyrażał w całym życiu wspólnoty: w wyznawaniu wiary, liturgii, modlitwie, świadectwie nie dzieje się nic innego, jak właśnie ucieleśnienie tego wymiaru wspólnotowego. Wychowanie do wyznawania wiary jako „my wierzymy” jest zadaniem, które pozwoli na odkrycie bogactwa życia wspólnotowego ponad indywidualizm chwili obecnej. Już od początku chrześcijaństwa wierzący rozumiał swoje stawanie się chrześcijaninem jako wejście do wspólnoty odkupionych. Rozrzucona po całym świecie, będąca na różnych kontynentach, w różnych narodach i władająca rożnymi językami wspólnota Kościoła, zawsze wyznawała jedną wiarę w Zmartwychwstałego Pana, Syna Bożego i Zbawcę ludzkości. Konkretnym i ewidentnym znakiem tejże wiary był od zawsze chrzest: poprzez ten akt każdy potwierdzał własny wybór nawrócenia siebie samego na Ewangelię, którą Kościół głosił. To od tejże wiary, która rodzi się z przekonania, że Kościół jest Matką, która rodzi zawsze nowych synów i córki, ponieważ nigdy nie skończy się lud wybrany przez Boga, który będzie oddawał cześć nieustanną Jego imieniu. W tym kontekście są jeszcze bardziej aktualne słowa biskupa z Tagasty: „Czcijcie, kochajcie, sprawiajcie, żeby był poznany Kościół Święty, Matka wasza, jak Jeruzalem niebieskie, święte miasto Boga. Ono przynosi owoc i wzrasta w wierze na całym świecie, o której to usłyszeliście. To Kościół Boga żywego, kolumna i moc prawdy” (Kazanie 214)\nPo 2000 lat naszej historii nic się nie zmieniło z tej perspektywy. Kościół kontynuuje głoszenie Słowa Bożego jako ostateczną odpowiedź na pytanie o sens każdej osoby i prosi, aby ci, którzy otrzymują namaszczenie Duchem Świętym, stali się w pełnym tego słowa znaczeniu synami Boga i chrześcijanami. To jest właśnie to, co pozwala każdemu nie czuć się już więcej gościem ani cudzoziemcem w jakiejkolwiek części świata by się nie znalazł. Istnieje zatem wspólnota chrześcijańska, w której to każdy ochrzczony jest u siebie w domu, ponieważ Kościół wyznaje swoja wiarę i celebruje Eucharystie jako kulminacyjny moment swojej egzystencji.\n10. Ostatni aspekt, który chciałbym poruszyć, to wielki temat świadectwa. Bierzmowany, po tym wszystkim, co już powiedzieliśmy, jest wezwany do zaofiarowania swojego świadectwa wiary. Prorockie słowa Pawła VI zawarte w Adhortacji Evangelii nuntiandi są aktualne aż do naszych dni i mają siłę, aby nas prowokować: „człowiek naszych czasów chętniej słucha świadków, aniżeli nauczycieli; a jeśli słucha nauczycieli, to dlatego, że są świadkami” (nr 40-41). Konieczność dania świadectwa osobistego i wspólnotowego pochodzi z samej zawartości tego, co się chce wyznać. Chrześcijaństwo bowiem nie jest ideologią, ale życiem. Lepiej nawet: jest życiem człowieka, który uczynił swoją egzystencję tak bardzo przejrzystą, że stała się perfekcyjnie zgodna tak w myśleniu, jak i w działaniu. Jednym słowem: ponieważ świadectwo i świadek są miłością Ojca, który staje się widocznym, zatem świadectwo każdego z wierzących oraz Kościoła całego nie tylko jest należne w stosunku do tej miłości, ale również musi zanieść je do każdego człowieka, którego spotka na swojej drodze. Tak właśnie wykonuje się ostatni akt świadectwa: ten, kto je otrzymuje staje się z kolei świadkiem. Niemożliwym jest, aby świadectwo dane z miłością, które ma za swój obiekt Miłość, nie sprowokowało i „uwiodło” drugiego człowieka, który staje się „kochankiem” („Uwiodłeś mnie, Panie, a ja pozwoliłem się uwieść” Jr 20,7). A ponieważ tylko miłość jest w pełni przekonująca, musimy podsumować twierdzeniem, że świadectwo tylko wtedy będzie naturalne i zgodne, jeśli zostanie dane z miłością i dzięki sile miłości dla prawdy.\nŚwiadectwo jest zatem konieczne dla życia Kościoła jak też i dla życia każdego z nas, ponieważ wszyscy potrzebujemy świadectwa. Będzie ono tym bardziej prowokujące, im bardziej uda nam się wyrazić je poprzez autentyczny język. To może zostać wyrażone, patrząc na nauczanie Pierwszego Listu św. Jana Apostoła, za pośrednictwem wierności: „To wam oznajmiamy, co było od początku, cośmy usłyszeli o Słowie życia, co ujrzeliśmy własnymi oczami”; następnie nadchodzi rozeznanie oraz bezinteresowność: „aby radość wasza była pełna”; kończąc myśl wzięciem udziału: „abyście i wy mieli współuczestnictwo” (1 J 1,1-3; J 15,11). Świadectwo staje się tym sposobem wejściem w życie człowieka, prowokacją do wyjścia z siebie samego i do pójścia na spotkanie z drugim.\nWraz ze świadectwem życia, zawartość katechezy staje się językiem, który nie jest zarezerwowany dla wybranych, ale jest obiektem uniwersalnej komunikacji. Hermeneutyka świadectwa pozwoli zrozumieć to, jak każde pojedyncze świadectwo zaciąg dług w stosunku do tego pierwszego i fundamentalnego świadectwa, które sam Bóg dał światu. Jezus z Nazaretu, „wierny świadek” (Ap 3,14) jest syntezą, prototypem i paradygmatem każdego świadectwa chrześcijańskiego. Istnieje ciągła dynamika w Jego świadectwie, która w nim się rozpoczyna, aby osiągnąć następnie głęboką intymność i wypłynąć jako miłość trynitarna. Dynamika ta staje się regułą dla świadectwa wiernych oraz narzędziem, które wzywa do nawrócenia. Świadectwo tak rozumiane uzyskuje nowy sens sobie tylko właściwy: przechodzi mianowicie ze sfery zewnętrznej komunikacji międzyludzkiej do sfery intymnej i właściwej dla każdego z nas. Poprzez świadectwo każdy z nas dysponuje sobą samym w najbardziej wyrazistym akcie ekstremalnej wolności, do której ten tylko jest zdolny, kto daje siebie samego drugiemu w sferze intymnej, a nie poprzez jakieś formy zewnętrzne; daje całość swojej osoby wraz z tym, co ma najcenniejsze – własnym słowem jako gwarancją prawdy.\nMiędzy pierwszymi wyrażeniami, jakimi zwracaliśmy się do Maryi, słowa: Matko Miłosierdzia są z całą pewnością jednymi z najbardziej znanych oraz najcenniejszych dla skarbca modlitw ludu chrześcijańskiego. W modlitwie „Witaj Królowo” (łac. Salve Regina) temat miłosierdzia powraca wielokrotnie. Na początku mówimy: „Matko Miłosierdzia”, dodając natychmiast „słodyczy nasza”, która to jest charakterystyką osoby miłosiernej, ponieważ wskazuje na bliskość matki, która swoim spojrzeniem pozwala zrozumieć każdemu z nas, że jesteśmy kochani. Następnie powracamy do tego tematu mówiąc: „miłosierne oczy Twoje na nas zwróć” i mając pewność w sercu, że jej miłość jest z nami i towarzyszy nam aż do momentu przebaczenia naszych grzechów. Miłosierdzie jest sercem modlitwy „Witaj Królowo”, ponieważ jest sercem samej Ewangelii oraz Objawienia całego.\nSkąd bierze swój początek ta modlitwa tak pełna miłości i pobożności?\n18 lipca 1013 roku Gertruda, żona Wolfrada, hrabiego z Altshausen w Szwabii, urodziła syna. Mały chłopiec, był tak bardzo kaleki i zdeformowany, że rodzina szybko się go pozbyła, traktując go jako plamę na honorze domu. Chłopiec nie mógł stać na nogach i nie chodził. Skonstruowano mu specjalne krzesło, ponieważ z powodu kalectwa nie potrafił również siedzieć. Jego palce były tak słabe i pokrzywione, że nie był w stanie również pisać, a jego usta tak zdeformowane, że z ledwością wypowiadał słowa, które trudno było zrozumieć. Chłopiec miał na imię Herman, ale nazywano go Chromym bądź tez Kulawym. Herman został wysłany do klasztoru, żeby zaopiekowali się nim zakonnicy. W klasztorze Reichenau, w pobliżu jeziora niedaleko Konstancji, został serdecznie przyjęty przez zakonników. Może wydawać się paradoksem, ale chłopiec, nie wiadomo jak, nauczył się matematyki, języka greckiego, łacińskiego, arabskiego, astronomii oraz muzyki. O ile bardzo zdeformowane było jego ciało, o tyle bardzo inteligentny i głęboki umysł posiadał. Miał świetną pamięć oraz genialne myśli. Nigdy się nie poddawał i nigdy nie był bezczynny. Wydawałoby się, że powinien czuć się nieszczęśliwy, a jednak to on właśnie dawał osobom przebywającym wokół niego szczęście i pokój. W jego biografii, która dotrwała do naszych czasów, znajdują się pochwały: przyjacielski, otwarty na rozmowy, zawsze uśmiechnięty, radosny, tolerancyjny, o szlachetnej duszy. Z powodu zapalenia opłucnej, po dniach naznaczonych bólem, Herman zmarł 24 września 1054 roku, otoczony zakonnikami oraz wieloma przyjaciółmi, po przyjęciu Ciała Chrystusa.\nW swoim życiu Herman doświadczył bólu i odsunięcia na margines ze względu na swoje ogromne kalectwo. Nikt najprawdopodobniej nie dałby mu większych szans w życiu, a z całym prawdopodobieństwem, w innych czasach i innych kulturach, zostałby zabity po urodzeniu lub rzucony ze Skały Tarpejskiej motywując jego śmierć tym, że życie takiego kaleki byłoby zapewne nieszczęśliwe. Jeśli tak by się stało, to dziś nie modlilibyśmy się słowami „Witaj Królowo – Salve Regina”. Właśnie temu niepełnosprawnemu człowiekowi, porzuconemu przez rodzinę, ale przyjętemu przez miłość chrześcijańską, jesteśmy winni modlitwę maryjną, którą od wieków Kościół zachowuje jako modlitwę miłosierdzia. Herman doświadczył na sobie potęgi miłosierdzia i stał się poetą oraz głosicielem Matki Miłosierdzia. Ale nie tylko. To właśnie Hermanowi zawdzięczamy również hymn Alma Redemptoris Mater (Matko Odkupiciela z niewiast najsławniejsza). Modlitwa ta, być może mniej znana, ale zawsze obecna jako hymn do Maryi Dziewicy, który jest śpiewany od wieków. Herman doświadczył w swoim ciele cierpienia, a jednak wzywał Matkę Odkupiciela jako „przechodnią bramę do raju wiecznego”, Gwiazdę Morską”, jako podnoszącą „lud upadający, w grzechach swych uwikłany, powstać z nich pragnący”. Słowa pełne nadziei, które właśnie ze słabości ciała Hermana czerpią swą siłę i radość przemienienia, która dokona się w dniu ostatecznym.\nW różnych sytuacjach naszego życia miejmy nasz wzrok utkwiony w miłosiernych oczach Maryi Dziewicy. Nikt tak jak Ona nie może zrozumieć, co kryje się w głębi naszych serc, ponieważ to Ona jest Matka Zbawiciela. Trzymała w swoich ramionach Syna Bożego wiedząc, jaki będzie owoc bólu, śmierci i zmartwychwstania. Od niej pochodzi nadzieja, która nie zawodzi, od niej wypływa siła miłości, która wszystko pojmuje, wszystko okrywa, wszystko znosi.\nNa tym tle głoszenie Ewangelii nie może być oddzielone od zaangażowania na rzecz dobra wspólnego i pobudza nas do działania w roli niestrudzonych budowniczych pokoju. Dziś obszarowi śródziemnomorskiemu zagraża wiele ognisk niestabilności i wojen, zarówno na Bliskim Wschodzie, jak i w różnych państwach Afryki Północnej, a także między różnymi grupami etnicznymi, religijnymi i wyznaniowymi. Nie możemy zapominać o wciąż nierozwiązanym konflikcie między Izraelczykami a Palestyńczykami, który grozi niesprawiedliwymi rozwiązaniami, a zatem zapowiadającymi nowe kryzysy.\nWojna, która kieruje zasoby materialne na zakup broni i na wysiłek zbrojny, odciągając je od żywotnych czynności społeczeństwa, takich jak wsparcie rodzin, służba zdrowia i oświata, jest „nonsensem”, zgodnie ze słynnym wyrażeniem św. Jana XXIII (enc. "Pacem in terris", 127). Innymi słowy, jest prawdziwym szaleństwem, ponieważ szaleństwem jest niszczenie domów, mostów, fabryk, szpitali, zabijanie ludzi i niszczenie zasobów, zamiast budowania stosunków międzyludzkich i gospodarczych. Jest to obłęd, z którym nie możemy się pogodzić: wojny nigdy nie będzie można uważać za coś normalnego ani zaakceptować jako nieunikniony sposób uregulowania rozbieżności i sprzecznych interesów.\nOstatecznym celem każdego społeczeństwa ludzkiego pozostaje pokój tak bardzo, że można powtórzyć, iż „nie ma żadnej alternatywy dla pokoju” . Nie ma jakiejkolwiek rozsądnej alternatywy dla pokoju, ponieważ wszelki projekt wyzysku i panowania szpeci zarówno atakujących, jak i zaatakowanych. Ujawnia też krótkowzroczną koncepcję rzeczywistości, zważywszy, że pozbawia on przyszłości nie tylko innych, ale także samych siebie. Wojna jawi się jako porażka wszelkiego planu ludzkiego i Bożego: wystarczy odwiedzić jakieś miejsce lub miasto będące widownią konfliktów, aby zdać sobie sprawę z tego, że z powodu nienawiści ogród zamienia się w nieużytek i odludzie, a ziemski raj w piekło.\nNiezbędnym warunkiem wstępnym budowania pokoju, który Kościół i wszelkie instytucje cywilne muszą zawsze uważać za priorytet, jest sprawiedliwość. Jest ona łamana tam, gdzie nie uwzględnia się potrzeb ludzi i gdzie niesprawiedliwe interesy gospodarcze przeważają nad prawami jednostek i wspólnoty. Sprawiedliwość utrudnia również kultura odrzucenia, która traktuje ludzi tak, jakby byli rzeczami oraz rodzi i wzmacnia nierówności, tak że nad brzegami tego samego morza żyją społeczeństwa obfitości i takie, w których wielu walczy o przetrwanie. Do przeciwstawienia się takiej kulturze zdecydowanie przyczyniają się niezliczone dzieła miłosierdzia, edukacji i formacji, prowadzone przez wspólnoty chrześcijańskie. I za każdym razem, gdy diecezje, parafie, stowarzyszenia, wolontariusze lub poszczególne osoby starają się wspierać opuszczonych lub potrzebujących pomocy, Ewangelia zyskuje nową atrakcyjność.\nW dążeniu do dobra wspólnego - które jest innym imieniem pokoju - należy przyjąć kryterium wskazane przez tegoż La Pirę: kierujcie się „oczekiwaniami ludzi ubogich” . Zasada ta, której nigdy nie można odkładać na podstawie wyrachowania lub z powoływaniem się na niestosowność, jeśli jest traktowana poważnie, pozwala na radykalną zmianę antropologiczną, która czyni wszystkich bardziej ludzkimi.\nNa co się zresztą zda społeczeństwo osiągające nieustannie nowe wyniki technologiczne, ale stające się mniej solidarne wobec potrzebujących? Wraz z głoszeniem Ewangelii przekazujemy natomiast logikę, w której nie ma ostatnich, i staramy się, aby Kościół, przez coraz aktywniejsze zaangażowanie stawał się znakiem uprzywilejowanej troski o maluczkich i ubogich, ponieważ „niezbędne są dla ciała te członki, które uchodzą za słabsze” (1 Kor 12,22) i „gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki” (1 Kor 12,26).\nWśród tych, którym w regionie Morza Śródziemnego jest najciężej, są osoby uciekające przed wojną lub opuszczające swe ziemie w poszukiwaniu życia godnego człowieka. Liczba tych braci – zmuszonych do porzucenia osób ukochanych i ojczyzny oraz narażonych na skrajną biedę – powiększyła się ze względu na narastanie konfliktów oraz z powodu dramatycznych warunków klimatycznych i środowiskowych na coraz większych obszarach. Łatwo jest przewidzieć, że zjawisko to, ze swą dziejową dynamiką, głęboko naznaczy region Morza Śródziemnego, na które państwa i wspólnoty religijne nie mogą być nieprzygotowane. Dotyczy to krajów, przez które przechodzą przepływy migracyjne i będących miejscem przeznaczenia, ale też rządów i Kościołów państw pochodzenia migrantów, których przyszłość ubożeje wraz z wyjazdem wielu młodych.\nZdajemy sobie sprawę, że w różnych kontekstach społecznych upowszechniło się poczucie obojętności, a nawet odrzucenia, co każe myśleć o postawie piętnowanej w wielu przypowieściach ewangelicznych, o tych, którzy zamykają się w swoim bogactwie i niezależności, nie zauważając tych, którzy czy to słowami czy po prostu swoim stanem ubóstwa wołają o pomoc. Toruje sobie drogę poczucie strachu, prowadzące do wznoszenia obrony przed tym, co instrumentalnie przedstawia się jako inwazję. Retoryka konfliktu cywilizacji służy jedynie usprawiedliwieniu przemocy i podsycaniu nienawiści. Niedomagania lub, w każdym razie, słabość polityki i sekciarstwo są przyczynami radykalizmów i terroryzmu. Wspólnota międzynarodowa poprzestała na interwencjach zbrojnych, podczas gdy powinna budować instytucje gwarantujące równe szanse i miejsca, w których obywatele mogliby czuć się odpowiedzialnymi za dobro wspólne.\nZe swej strony, bracia, zabieramy głos, aby prosić rządy o troskę o mniejszości i o wolność religijną. Prześladowania, których ofiarami są przede wszystkim, ale nie tylko, wspólnoty chrześcijańskie, są raną, rozdzierającą nasze serce, która i nie może pozostawiać nas obojętnymi.\nJednocześnie nigdy nie pogodzimy się z faktem, iż ci, którzy szukają nadziei drogą morską, umierają bez otrzymania pomocy lub że ci, którzy przybywają z daleka, stają się ofiarami wykorzystywania seksualnego, są niedostatecznie wynagradzani lub są wynajmowani przez mafię.\nOczywiście gościnność i godna integracja to etapy niełatwego procesu; trudno sobie jednak wyobrazić stawienie mu czoła przez wznoszenie murów. W ten sposób uniemożliwia się raczej dostęp do bogactwa, jakie niesie druga osoba, która zawsze stanowi okazję do rozwoju. Kiedy wyrzekamy się pragnienia komunii, wpisanego w serce człowieka i w dzieje narodów, to przeciwdziałamy procesowi jednoczenia się rodziny ludzkiej, który już wytycza sobie drogę pośród tysięcy przeciwności.\nW tej dziedzinie Morze Śródziemne ma szczególne powołanie: jest to morze wymieszania, „kulturowo zawsze otwarte na spotkania, dialog i wzajemną inkulturację”. Położenie nad Morzem Śródziemnym stanowi zatem niezwykły potencjał: nie pozwólmy, aby z powodu ducha nacjonalistycznego szerzyło się przekonania przeciwne, to znaczy, aby były uprzywilejowywane państwa trudniej dostępne i bardziej odizolowane geograficznie. Jedynie dialog pozwala się spotkać, przezwyciężyć uprzedzenia i stereotypy, lepiej poznać samych siebie.\nPod tym względem szczególną szansę stanowią nowe pokolenia, gdy jest im zapewniony dostęp do zasobów i znajdują się w warunkach, aby stać się czynnymi twórcami swej drogi życiowej: wówczas okazują się siłą zdolną do rodzenia przyszłości i nadziei. Osiągnięcie tego jest możliwe tylko tam, gdzie jest akceptacja nie powierzchowna, lecz szczera i życzliwa, praktykowana przez wszystkich i na wszystkich poziomach, na codziennej płaszczyźnie stosunków międzyludzkich, a także na poziomie politycznym i instytucjonalnym, oraz krzewiona przez twórców kultury i tych, którzy ponoszą większą odpowiedzialność za kształtowanie opinii publicznej.\nDla tych, którzy wierzą w Ewangelię, dialog ma wartość nie tylko antropologiczną, ale także teologiczną. Słuchanie brata jest nie tylko aktem miłosierdzia, ale także sposobem słuchania Ducha Bożego, który z pewnością działa także w drugim człowieku i przemawia ponad granicami, w jakich często usiłujemy ujarzmiać prawdę. Znamy ponadto wartość gościnności: „przez nią niektórzy, nie wiedząc, aniołom dali gościnę” (Hbr 13,2).\nKonieczne jest wypracowanie teologii przyjęcia i dialogu, która na nowo odczytałaby i zaproponowała nauczanie biblijne. Można ją wypracować jedynie wówczas, jeśli dołożymy wszelkich starań, aby uczynić pierwszy krok i nie będziemy wykluczali ziaren prawdy, powierzonych także innym. W ten sposób konfrontacja treści różnych wyznań może dotyczyć nie tylko prawd, w które wierzymy, ale także szczególnych tematów, które stają się punktami kluczowymi całej doktryny.\nNazbyt często historia przeżywała sprzeczności i walki oparte na wypaczonym przekonaniu, że przeciwstawiając się tym, którzy nie podzielają naszego przekonania, bronimy Boga. W rzeczywistości ekstremizmy i fundamentalizmy zaprzeczają godności człowieka i jego wolności religijnej, powodując upadek moralny i pobudzając do antagonistycznej koncepcji stosunków międzyludzkich. Z tego też powodu pilną potrzebą jest bardziej ożywione spotkanie różnych wyznań religijnych, pobudzane przez szczery szacunek i zamiary pokoju.\nSpotkanie takie wynika ze świadomości, określonej w Dokumencie o ludzkim braterstwie, podpisanym w Abu Zabi, że „autentyczne nauki religii zachęcają nas do trwania zakorzenionymi w wartościach pokoju; do wspierania wartości wzajemnego zrozumienia, braterstwa ludzkiego i harmonijnego współistnienia”. Także w sprawie pomocy dla ubogich i przyjmowania migrantów można osiągnąć bardziej aktywną współpracę między grupami religijnymi i różnymi wspólnotami, tak aby konfrontację ożywiały wspólne cele i aby towarzyszyło jej czynne zaangażowanie. Ci, którzy razem trudzą się, by budować pokój i praktykować gościnność, nie będą już mogli zwalczać się z powodu wiary, ale pójdą drogami konfrontacji pełnej szacunku, wzajemnej solidarności, dążenia do jedności.\nSą to życzenia, które pragnę przekazać wam, drodzy współbracia, na zakończenie owocnego i pokrzepiającego spotkania w minionych dniach. Zawierzam was wstawiennictwu apostoła Pawła, który jako pierwszy przepłynął Morze Śródziemne, stawiając czoła wszelkiego rodzaju niebezpieczeństwom i przeciwnościom, aby nieść wszystkim Ewangelię Chrystusa: niech jego przykład wskazuje wam drogi, na których trzeba nadal radośnie i wyzwalająco angażować się na rzecz przekazywania wiary w naszych czasach.\nJako polecenie przekazuję wam słowa proroka Izajasza, aby dawały nadzieję i przekazywały siłę wam i każdej z waszych wspólnot. W obliczu spustoszenia Jerozolimy po wygnaniu prorok nadal dostrzegał przyszłość pokoju i dobrobytu: „Zabudują prastare rumowiska, podniosą z gruzów dawne budowle, odnowią miasta zburzone, świecące pustkami od wielu pokoleń” (Iz 61,4) ). Oto dzieło, jakie Pan wam powierza dla tego umiłowanego obszaru śródziemnomorskiego: odbudowa zerwanych więzi, podźwignięcie miast zniszczonych przez przemoc, sprawienie, aby rozkwitł na nowo ogród tam, gdzie dziś są ziemie jałowe, zaszczepienie nadziei tym, którzy ją utracili i zachęcenie tych, którzy zamknęli się w sobie, by nie bali się brata. Niech Pan towarzyszy waszym krokom i niech błogosławi wasze dzieło pojednania i pokoju.


Trochę o trendach i statystyce w historii i wśród historyków oraz o wpływie tych trendów na tematykę książek\nZaciekawiły mnie statystyczne zestawienia dotyczące członków American Historical Association przedstawione na stronie Inside Higher Ed przez Scotta Jaschnika. Sięgnęłam także na stronę samej AHA, gdzie zaprezentowano wynik analizy ankiet wśród członków opłacających składkę.\nNajważniejsze wnioski są na stronie Inside Higher Ed – trend wskazuje na coraz większe zainteresowanie Azją, spadające badania nad historią Europy:\nEurope is down. Asia is up. (S. Jaschnik).\nWidziałam to już jakiś czas temu, gdy analizowałam trendy w tematyce podejmowanej przez książki historyczne, zarówno naukowe, jak i popularno-naukowe. Nie mogę, niestety, przedstawić dokładnych wyników, bo robiłam to w ramach stosunku pracy. Trudno jednak zaprzeczać wzrostowi liczby książek poświęconych choćby Chinom (problemy historyczne i wynikające z przeszłości sprawy aktualne). Równocześnie niemal przeglądałam rozmaite programy stypendialne dla historyków po magisterium (MA) lub po doktoracie (postdoc), w których tematami wiodącymi są Azja, Czarna Afryka i historia niewolnictwa oraz historia kobiet i mniejszości seksualnych (traktowane czasem razem, czasem osobno).\nW analizie przedstawionej na oficjalnym blogu AHA znajdziemy wykresy oraz nieco obszerniejszy opis dotyczący danych. Na samym końcu znajduje się ciekawa informacja, czyli odsetek kobiet wśród członków AHA. Aktualnie jest to niemal 40% (za poprzedni rok) i w porównaniu z poprzednim nastąpił wzrost o pół procenta, wzrost, który – dodajmy za autorem opisu, Robertem B. Townsendem, wiceprzewodniczącym AHA – jest stały.\nSkładam te trzy sprawy razem:\nwyniki statystyczne ankiet członków AHA;\nbadania własne dotyczące tematyki książek naukowych i popularno-naukowych na rynku anglojęzycznym (2007–2008);\noferty stypendialne z uczelni wyższych (przede wszystkim USA, UK, Irlandia).\nPozostaje tylko pytanie: jaki jest między nimi związek? Co było pierwsze?\nNa szybko przychodzi mi do głowy jedynie taki łańcuch zdarzeń.\nOddolne zainteresowanie badaniami „zapomnianych” historii zostało spowodowane pojawieniem się czasu pamięci (por. np. Pierre Nora, liczne artykuły). Na uczelni wyższe przychodzili młodzi ludzie, którzy nie mieli ochoty po raz setny dokonywać analizy krytycznej wojny secesyjnej, ale potrzebowali odszukać np. własne korzenie, a były to korzenie inne niż WASP-ów.\nIch obecność (niejednokrotnie wymuszona, przez polityczną poprawność) zmusiła uczelnie wyższe do wprowadzenia nie tylko kursów, na które chcieliby chodzić, ale także prowadzenia badań i ogłaszania w tych tematach programów stypendialnych.\nRównocześnie zmieniła się sytuacja geopolityczna; zakończenie zimnej wojny przyczyniło się do powstania wielu prac podsumowujących epokę (czyli historia polityczna i militarna), ale nowe tematy zmusiły do sięgnięcia po nie – mam na myśli np. otwarcie Chin na świat, wojny na Bliskim Wschodzie, wojna z terroryzmem itd.\nTo pierwsze pokolenie badaczy teraz jest już w wieku dojrzałym, ukończyło doktoraty, osiadło na uczelniach i college'ach amerykańskich, napisało naukową rozprawę i zajęło się tworzeniem prac o mniej branżowym wyrazie, a bardziej skierowanych do mas. Stąd w księgarniach tak wiele tego rodzaju książek.\nPozostaje tylko jedno kluczowe pytanie: czy nasze społeczeństwa są gotowe przyjąć takie książki? Patrząc na półki księgarniane w Polsce, bez wahania powiem, że nie. Ale może się mylę... Zresztą, czy wśród polskich historyków także następuje taka zmiana tematyczna? Czy również możemy zaobserwować trend „Europa tonie, Azja się wspina”?\nNie wiemy i raczej się nie dowiemy. Ze strony internetowej Polskiego Towarzystwa Historycznego można poznać liczbę ogólną członków PTH, brak danych, co do ich płci, pochodzenie w Polsce to pewnie problem pięciorzędny, a o tematy podejmowanych badań nie warto nawet pytać. Na dodatek ostatnia liczba ogólna członków PTH podana jest za rok 2009 (3913 członków, odczyt 4.08.2011). A statystyka taka byłaby z pewnością bardzo ciekawa i wiele powiedziałaby nie tylko studentom historii podejmujących decyzję co do wyboru specjalizacji, ale także wydawcom książek, autorom niezwiązanym ze środowiskiem naukowym i pewnie jeszcze wielu innym osobom.\nMore generally, the proportion of women in the membership continues to rise slowly but steadily—growing from 38.7 percent to 39.4 percent in the past year. Back in 1992, the first year for which we have data, women accounted for 32.5 percent of the membership. The membership is also becoming more racially and ethnically diverse by slow increments, though much of the growth has been in the “Other” category, which increased from 3.0 to 4.2 percent of the members responding to this question over the past ten years.\nKorzystałam z materiałów zamieszczonych na:


26-latek zmarł na terenie zakładu Blachownia. Prokurator sprawdza… - Radio Opole\n2019-05-22, 13:00 Autor: Agnieszka Pospiszyl\nCiało 26-latka znaleziono na terenie zakładu Blachownia w Kędzierzynie-Koźlu. Młodego mężczyzny nie udało się uratować. Prokuratura ustala przyczynę śmierci, jedną z hipotez jest zatrucie cyjankiem.\n- W nocy ujawniono ciało młodego mężczyzny na terenie zakładu produkcyjnego – potwierdza Eugeniusz Węgrzyk, prokurator rejonowy w Kędzierzynie-Koźlu. - Jedną z wersji jest podejrzenie zatrucia. Sekcja zwłok została przeprowadzona w dniu wczorajszym (21.05). Na jej oficjalne wyniki zachodzi konieczność oczekiwania w granicach 4-6 tygodni, z uwagi na konieczność dokonania szeregu badań chemicznych - dodaje.\nŚledczy podejrzewają, że 26-latek mógł zatruć się cyjankiem, który jest używany w procesie produkcyjnym, jednak nie wykluczają też udziału osób trzecich.\nTagi: Eugeniusz Węgrzyk, 26-latek, ciało, śmierć, zgon, Blachownia, zatrucie, cyjanek, prokuratura, Kędzierzyn-Koźle


GLOSSE - hurtownia szkła Rzeszów - O nas\nHurtownia szkła GLOSSE\nJesteśmy firmą zajmującą się sprzedażą wszelkiego rodzaju wysokiej jakości szkła płaskiego i luster.\nNasze branżowe doświadczenie oraz wykwalifikowana kadra pracownicza zapewnia kompleksową obsługę naszych klientów. Posiadamy profesjonalne maszyny do obróbki szkła: szlifierki, krawędziarki i wiertarki do nawiercania otworów oraz specjalistyczne cięcia. Mając na względzie rosnące oczekiwania naszych Klientów stale wzbogacamy swój magazyn o najnowsze produkty oraz poszerzamy zakres świadczonych usług. Nasze stany magazynowe pozwalają nam na realizacje większości zleceń w bardzo krótkim czasie, co znacząco wpływa na satysfakcję naszych Klientów.\nDOSTAWA W ATRAKCYJNYCH CENACH\n70 zł na terenie Rzeszowa


KAROLINA OLEK-HRAB gabinet dermatologiczny poznań - SEOcatalogue.pl\nProfesjonalizm, zaangażowanie, kompetencje i życzliwość - to wszystko odnajdą Państwo w Specjalistycznym gabinecie dermatologicznym dr nauk med. Karoliny Olek-Hrab w Poznaniu. Naszym naczelnym zadaniem jest niesienie pacjentom pomocy w zakresie dermatologii i wenerologii. Poza leczeniem chorób skóry i chorób przenoszonych drogą płciową wykonujemy zabiegi medycyny estetycznej. Dzięki temu, iż poszerzamy naszą ofertę, otrzymają Państwo u nas kompleksowe wsparcie w zakresie naszej działalności. Charakteryzuje nas doświadczenie, co jest gwarancją dobrze poprowadzonego leczenia i obietnicą dużej skuteczności naszych działań. Na naszej stronie internetowej są wszelkie informacje:\nTytuł: KAROLINA OLEK-HRAB gabinet dermatologiczny poznań\nSłowa kluczowe: dobry dermatolog poznań, dermatolog poznań, adres internetowy, website\n50 102 207\nZaburzenia emocjonanlne oraz zburzenia koncentracji mają istotny wpływ na rozwój dzieci i młodzieży, w/w zaburzenia mogą niekorzystanie działać na dziecko podczas rozmowy kwalifikacyjnej w szkole czy też egzaminu. Niepub ...\nszczegóły wpisu www.treningsluchowy.pl »


Policjantów zdziwił niekompletny strój kierowcy – WieleLiter.pl\nKiedy policjanci ze Szczecina zatrzymali kierowcę, który przekroczył prędkość nie sądzili, że tak zakończy się ta interwencja. Najpierw bardzo się zdziwili, gdyż okazało się, że kierowca miał na sobie tylko bieliznę, a z pojazdu wydobywała się silna woń alkoholu. A to nie wszystko.\nDwa dni temu około godziny 21 policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Szczecinie zatrzymali do kontroli pojazd, którego kierujący przekroczył dozwoloną prędkość w terenie zabudowanym. Podejmując interwencję bardzo się zdziwili, gdyż kierowca miał na sobie tylko bieliznę, a z pojazdu wydobywała się silna woń alkoholu. Mężczyzna został przebadany na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Badanie potwierdziło przypuszczenia policjantów, szczecinianin miał prawie dwa i pół promila alkoholu.\n– Podczas interwencji pijany 46-latek zachowywał się agresywnie, znieważył policjantów wielokrotnie. Stracił już prawo jazdy, a noc spędził w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych. Za popełnione przestępstwa odpowie teraz przed sądem. Dodatkowo na tylnym siedzeniu pojazdu razem z dzieckiem siedziała konkubina kierującego, która też była nietrzeźwa. O zdarzeniu został powiadomiony sąd rodzinny – informują policjanci ze Szczecina.\nKierowca będzie się tłumaczył przed sądem. Zgodnie z prawem, kto znieważa funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Ponadto, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat dwóch.\nKategorie Regionalne, Szczecin Tagi alkohol, kierowca, matka, pijana, pijany, policja, policjanci, prawo jazdy, promile, Szczecin, znieważenie Zobacz wpisy\nMimo ostatnich ulew, nadal istnieje zagrożenie suszą


Unhinged (1982) – Horror blog\n25 stycznia 2020\tWyłącz przez Skaras\nTagi: slashery, video nasties\nReżyseria: Don Gronquist\nTrzy młode dziewczyny rozbijają się samochodem. Zostają zabrane przez dziwną rodzinę do posiadłości, aby doszły do siebie. Dziewczyny z czasem zaczynają czuć się obserwowane. Nie wiedzą, że rodzina skrywa pewien mroczny sekret.\nDość niemrawy slasher, który mimo klimatycznej, elektronicznej muzyki, miejscami niezłej pracy kamer używających subiektywnego punktu widzenia i posępnej atmosferze (stara posiadłość na odludziu, nocna burza z piorunami) został całkowicie przegadany i w wielu miejscach przynudza. Skoro mamy jedynie trzy niewiasty to z miejsca wiadomo, że mordów nie będzie zbyt dużo, a gdy te już się pojawiają to raczej krew tryska na ścianę niż nam prosto w oczy. W 1983 roku został wpisany na listę video nasties głównie przez wbitą siekierą w niewieści czerep, oraz porąbaną scenę pełną porąbanych ciał. Obskurna produkcja jakich powstało wiele w latach 80tych, więc raczej tylko dla miłośników takowych.


Części używane Sterdyń. Zadzwoń 703 500 202\nSprzedaż części od 1991 firma sprzedaje części ze specjalizacją w części używane do koło Sterdyń i okolic. Skupujemy samochody przeznaczone do kasacji, sprzedajemy części pozyskane aut powypadkowych. Posiadamy bogatą ofertę na części używane, dysponujemy dużym zapleczem wyposażonym z najnowszy sprzęt do demontażu pojazdów. Zamawiając części możesz liczyć na szybką wysyłkę, postaramy się dostarczyć części w 24h. Dbając o dynamiczny rozwój firmy przyspieszyliśmy dostawy części od naszych dostawców dlatego codziennie otrzymujemy dostawy części używanych i powiększamy swój magazyn o nowe pozycje, oraz otrzymujemy dostawy samochodów z Anglii na części. Nasz sklep z częściami używanymi w Sterdyń sprzedaje części z rozbiórki na części takie jak alternator, rozrusznik, przekładni – maglownica, sprężarka klimatyzacji i chłodnica, oraz wiele części karoserii dostępnych od ręki np. maska, zderzak, klapa, dach, ćwiartka i drzwi. Szukasz usług na najwyższym poziomie to wypróbuj nas, sprawdź nasze dobre strony i polecaj nas swoim znajomy którzy szukają części do swojego auta, pomożemy każdemu. Jeśli zdarza Ci się kupować dużo części używanych to nie szukaj ich na giełdzie samochodowej lepiej zapytaj u nas bo mamy rabaty dla dobrych klientów i osób z branży motoryzacyjnej i auto komisów. Wystawiamy faktury VAT. Na zakupione części używane do udzielamy 14 dniowej gwarancji na rozruch i sprawdzenie po montażu.\nWykształcona obsługa szrotu w Sterdyń\nWysyłka części kurierem, lub odbiór na szrocie w Sterdyń\nO firmie – części Sterdyń\nNa rynku auto części z demontażu działamy od 1991 roku. Naszą specjalnością są samochody produkcji niemieckich a właściwie części do niemieckich samochodów Auta złomowane sa na stacji demontażu pojazdów w Sterdyń gdzie sprzedawane są części używane na pobliskim szrocie samochodowym w Sterdyń. Nasz zespół ekspertów pomoże Ci w wyborze właściwej części używanej do bardzo szybko i w dostępności części w niskiej cenie a dobrej jakości. Dla warsztatów samochodowych z Sterdyń przewidujemy upusty w cenie zakupu części oryginalnych używanych dlatego zachęcamy mechaników samochodowych z Sterdyń do kontaktu i zamawiania części używanych za pomocą naszej wyszukiwarki. Kup u nasz części używane i otrzymasz Fakturę Vat 23% lub paragon. Jeśli chcesz zakupić cześć na naszym szrocie to sprawdź godziny otwarcia szrotu i zamów części do w dobrej cenie korzystając z pomocy naszych doradców którzy świadczą porady jak samemu naprawić bez pomocy specjalistów z serwisu jeśli tylko masz warunki. Nasz personel gwarantuje indywidualne podejście do każdego klienta oraz fachową pomoc w każdej sprawie dotyczącej doboru części czy wyjaśnienia wątpliwości związanych z daną ofertą czy opisem przedmiotu. Jesteśmy w stanie zaoferować atrakcyjne ceny za części w Sterdyń, których nie da się znaleźć w żadnym innym sklepie! DAJEMY GWARANCJĘ ROZRUCHOWA\nUżywane auto części Sterdyń\nUżywane auto części Sterdyń Nie ryzykuj jedząc niesprawnym autem, zadbaj o bezpieczeństwo swoje i twoich bliskich – sprawdź czy na pewno podróżujesz sprawnym samochodem. Potrzebujesz części używane do Sterdyń zapytaj na naszym szrocie o dostępność: reflektor, klosz, dźwignia, przełącznik, podsufitka, dywaniki, gałka, antena i inne części dostępne do tego modelu. Twoje auto nie odpala zatem zapytaj na naszym szrocie o stacyjka z kluczykiem, immobiliser, komputer, wkładki do zamków i czujnik oraz inne części żeby uruchomić silnik.\nZajmujemy się sprzedażą części pochodzących z rozbiórki aut marki na części używane, najczęściej z Anglików i aut sprowadzonych z Francji i Niemiec. Nasze części używane z rozbiórki są poddane dokładnym oględzinom, żadna uszkodzona część nie trafia do sprzedaży, dbają o to nasi fachowcy. Posiadamy magazyn zaopatrzony w części takie jak tłumik, katalizator, filtr DPF FAP, zawór EGR, blenda tylnej klapy, poduszka silnika, oraz inne części karoseryjne takie jak podszybie, próg, kabina, klapka wlewu paliwa i błotnik tylny, ćwiartka, poszycie. Handel częściami używanymi rozpoczęliśmy w 1991 roku. Mamy całą karoserię do pocięcia na elementy podłużnica, dupa, dach. Dekielki do oryginalnych alufelg. Zapraszamy do zapoznania się z ofertą na części karoserii do samochodu: drzwi, zawiasy, maska, zderzaki, listwa drzwiowa, nadkole, pas tylny, kierownica powietrza lub całe zestawy części do skompletowania przodu lub tyłu samochodu powypadkowego. Wszystkie dostępne części w miejscowości Sterdyń. Od zobaczenia na szrocie!\nWersja angielska różni się od tej przystosowanej na polskie drogi w modelu Sterdyń dodatkowo lusterkami bocznymi i mechanizmem wycieraczek z silniczkiem, boczki drzwi czyli tapicerki też są inne oraz dywan pod nogami kierowcy, który ma inne elementy plastikowe pod pedałami pod maską są to prawie takie same auta, z zewnątrz głównie różnią się angliki lampami przednimi które ciężko laikowi odróżnić od wersji europejskiej.\nAlfa Romeo Sterdyń\nAston Martin Sterdyń\nLand Rover Sterdyń\nna Części Sterdyń\nOprócz części posiadamy całe auta na części m.in. na części w dużych ilościach z różnymi nadwoziami, silnikami, przebiegiem czy w kolorze do wyboru. Dowiedz się jakie części potrzebujesz do auta i zgłoś na stronie Motoger.pl Zapytania dotyczące części używanych do Sterdyń prosimy zgłaszać na stronie głównej Motoger.pl lub telefonicznie. Jeśli na magazynie w szrocie nie mamy części to wykręcimy je z auta na placu lub sprowadzimy takie auto na części z Niemiec lub innego kraju.\nAuto części Sterdyń\nKonkurencyjne ceny i ogromna ilość magazynowa części używanych Sterdyń to nasza domena. Przed przyjazdem prosimy o kontakt telefoniczny z naszym konsultantem w celu ustalenie dostępności części do Sterdyń i naszych zaprzyjaźnionych szrotach. Nasz sklep motoryzacyjny w Sterdyń przy auto szrocie dostarczy części do Twojego zakładu. Wysyłka części za granicę to dla nas standardowa procedura, koszt ustalany indywidualnie. Dla klientów z USA na części do Sterdyń załatwimy wszystkie formalności związane z transportem morskim.\nCopyright © 1998-2019. Części używane Sterdyń, cześci z Sterdyń. Części Sterdyń. Wszelkie prawa zastrzeżone


Wersja z 13:39, mar 8, 2015 (edytuj)\nWersja z 13:49, mar 8, 2015 (edytuj)(anuluj edycję)\n(Cały czas tak jest...)\n|spawnCode = DebugSpawn"chester_eyebone"}}'''Kościane Oko''' (ang. ''Eye Bone'') – [[Przedmioty|przedmiot]], który możemy odnaleźć w losowym miejscu na mapie. Oko jest stworzone jednorazowo podczas kreacji nowego świata. Raz podniesione przez gracza powoduje powstanie [[Chester]]a i podążanie przez niego za graczem. Kościane Oko może zostać rzucone na ziemię lub włożone do [[Chester]]a, wtedy przestanie on podążać za graczem. Jeżeli zostanie zabity, wyrzuci z siebie wszystkie rzeczy, jakie w nim zostały schowane. Jeżeli zginie, powróci po 1 dniu. Podczas nieobecności Chestera kościane oko zapada w sen. Nie może zostać skradzione przez [[Krampus]]a. Najczęściej można znaleźć Kościane Oko w [[Biom łąk|biomie łąk]], w pobliżu drogi i dużej ilości [[Ul|uli]], bądź też niedaleko kamiennej ścieżki, zwłaszcza w [[Biom bagienny|biomie bagiennym]]. Istnieje też możliwość znalezienia oka na "przylądku" świata, tzn. na najdalej wysuniętym w którymś kierunku fragmencie ziemi. Nie da się zabrać oka Chestera do następnego świata.\n* jeśli wyrzuci się Kościane Oko w jaskini, a następnie wyjdzie na powierzchnię, chester podejdzie do nas, po czym "oszaleje" i zacznie uciekać w nieodkryte tereny mapy do czasu podniesienia oka;\n* jeśli wytworzymy Kościane Oko poprzez konsolę, a potem odnajdziemy na mapie oryginalne, wymagane będzie noszenie obu ,aby Chester za nami podążał. Wyrzucenie lub ukrycie w skrzyni bądź w Chesterze jednego z dwóch sprawi, że Chester pozostanie przy tym, które nie znajduje się w naszym ekwipunku, jednak można to naprawić poprzez wyrzucenie jednego oka i zresetowanie gry;\nWersja z 13:49, mar 8, 2015


Polskie domy jednorodzinne. Bardzo nietypowe [TOP 10] - Bryła - polska architektura\nbar/aru 02-09-2011 12:22\nFot. Miłosz Jaksik\nDom w kopalni\nPierwszy polski loft powstał w 2003 roku, kiedy architekt Przemo Łukasik kupił i zaadaptował budynek starej lampiarni przy szybie Bolko w Bytomiu. Bolko-loft to prostopadłościan postawiony na żelbetowych słupach osiem metrów nad ziemią. Do wejścia prowadzi zewnętrzna klatka schodowa. Do dziś to jeden z najdziwniejszych domów w Polsce.\nNietypowy budynek wzbudził ogromne zainteresowanie wielbicieli architektury. Rodzina Łukasika szybko musiała się przyzwyczaić do wycieczek wędrujących wokół lampiarni. Obiekt był nominowany do nagrody Miesa van der Rohe w 2004 roku, a w konkursie Leonardo Competition zajął pierwsze miejsce.\nDOWIEDZ SIĘ WIĘCEJ O TYM DOMU >>>\nPomysł domu zrodził się z chęci zmiany ciasnego mieszkania w wielopiętrowym 'bloku' na coś bardziej przestronnego. Inwestor nie wyobrażał sobie przeprowadzki na przedmieścia Wrocławia - pracuje i spędza wolny czas w ścisłym centrum miasta. Tam mieszkania kosztują powyżej 10 tys. zł/m2, a działki to wydatek rzędu milionów złotych. Żeby połączyć zalety domu jednorodzinnego i mieszkania w centrum, zrodziło się marzenie o domu pływającym po Odrze.\nPrzy projektowaniu bryły budynku nie bez znaczenia było zamiłowanie inwestora do modernizmu w architekturze. Do wyboru architekta użył wyszukiwarki Google. Dwie pierwsze koncepcje jakie otrzymał to typowe katalogowce postawione na wodzie. Ale już trzecia okazała się strzałem w 10. Ostatecznie do współpracy został zaproszony Paweł Barczyk, który jest autorem koncepcji architektonicznej bryły budynku i projektant wnętrza Przemysław Stawski, którzy wspólnie z inwestorem Kamilem Zarembą są autorami pierwszego w Polsce domu na wodzie.\nDom TypOwy proj. Robert Konieczny\nPonad dwa lata temu Katarzyna i Tomasz Baronowie, twórcy filmów dokumentalnych o architekturze, zapragnęli wypromować w Polsce nowoczesną architekturę drewnianą, przyjazną, naturalną i energooszczędną. Wpadli wówczas na pomysł, aby nakręcić dokument o ludziach, którzy postanowili zbudować dla siebie właśnie dom z drewna. Sami zostali jego bohaterami.\n- Nie wiadomo było jaki kształt będzie miała działka i co będzie wokół. To dla architekta ogromny problem. A co idealnie wpisze się w każdy kształt? Koło! - mówi Robert Konieczny, który został poproszony o zaprojektowanie domu (pracujący przy tym projekcie razem z Katarzyną Furgalińską i Wojtkiem Sikorą).\nDomy sąsiedzkie w Rybniku\nW ubiegłym roku, ten zespół domów został Obiektem Roku Województwa Śląskiego. Projekt zrealizowany w Rybniku, autorstwa jojko+nawrocki architekci został nagrodzony za "wyważony i elegancki sposób myślenia o budynku mieszkalnym". Dach obu budynków pokryła trawa.\nTwórcom projektu zależało szczególnie na wpisaniu koncepcji w otoczenie. Przy projektowaniu domów architekci brali więc pod uwagę: nasłonecznienie, sąsiedztwo lasu i lokalizację drogi. Spiętrzenie domów w części południowej pozwoliło na otwarcie większej ilości pomieszczeń w kierunku lasu, a zielone dachy wpisują budynki w otaczający krajobraz. Dachy budynków zostały wyłożone trawiastym podłożem.\nMały wielki domek\nW tym przypadku inwestor był uparty i wiedział czego chce. Żadne tam modne bryły, domy "pudełka" i inne dziwactwa dla dorosłych. Inwestor to Maja. Ma 6 lat, a rodzice postanowili sprawić jej fantastyczny prezent. Desek elewacyjnych po budowie "dorosłego" domu zostało na tyle, by można postawić niewielki domek do zabaw. Nie miał to być jednak domek na drzewie, bo żadne z drzew znajdujących się w ogrodzie nie nadawało się do takiego projektu. Idealnym rozwiązaniem wydawała się więc miniatura zwykłego domu, w którym Maja mogłaby spędzać wolny czas.\nMariusz Kościuch i Tomasz Osięgłowski, architekci z poznańskiego biura Ultra Architects podeszli do zadania jak najbardziej poważnie. Swojej najmłodszej inwestorce przedstawili projekt - modernistyczną, kubiczną bryłę z płaskim dachem. Dom "kostka" nie zdobył jednak przychylności inwestorki. Maja pokręciła nosem i projekt odrzuciła. Ale była pewna czego chce: domek miał stanąć na górce obok domu rodziców, mieć zjeżdżalnię oraz schody. W ruch poszły klocki lego, które architekci podsunęli Mai. Wyobrażenia sześciolatki o domu były bardzo archetypiczne - spadzisty dach, komin, duże okno. Jak dodają twórcy, jedynie dzieci architektów rysują w przedszkolu domy z płaskim dachem.\nInwestorowi Domu Bezpiecznego najbardziej zależało na całkowitym poczuciu bezpieczeństwa i odizolowania od otoczenia. Dzięki nowatorskiemu projektowi pracowni KWK PROMES i przemyślanym rozwiązaniom technologicznym marzenie to mogło zostać w pełni zrealizowane. Nowatorstwo pomysłu polega na ingerencji ruchomych przesłon w urbanistykę działki, w wyniku czego gdy dom jest zamknięty (np. w nocy) strefa bezpieczna zawiera się tylko w obrysie budynku. Za dnia, w wyniku otwarcia ścian poszerzona zostaje o otaczający dom ogród.\nDom jest niedostępny dla wzroku ciekawskich i niebywale skomplikowany technicznie. Architekci z biura KWK Promes zaproponowali dom z potężnymi, długimi na 22 m., ruchomymi ścianami. W zależności od ich położenia dom może być albo zamkniętym szarym prostopadłościanem, albo przestronną, przeszkloną willą.\nOBEJRZYJ FILM O TYM DOMU >>>\nArchitekt Bogdan Kulczyński szukał jednej wyrazistej idei, wokół której zorganizuje przestrzeń swojego domu. W ten sposób powstała niezwykła konstrukcja wpisana w tężnię solankową.\nTradycyjne tężnie to ogromne drewniane budowle obłożone gałęziami tarniny, służące do zwiększenia stężenia soli w solance. W przeszłości tężnie wykorzystywano do produkcji soli kuchennej, obecnie służą jako ogromne inhalatoria w kurortach leczniczych. Najbardziej znane polskie tężnie znajdują się w Ciechocinku, Rabce, Inowrocławiu i Konstancinie-Jeziornej.\nDom został zbudowany według bardzo prostej zasady. Północna część (od ulicy) to duży salon otoczony stelażem obłożonym gałęziami tarniny (tężniami), za którym znajduje się "szafa" zawierająca schody, łazienki, garderoby, kuchnię i pomieszczenia techniczne. Południowa strona (od lasu) to wolne przestrzenie ograniczone jedynie szklanymi ścianami. Dzięki temu odnosi się wrażenie, że las niemal "wchodzi" do wnętrza domu.\nDom Dariusza Kozłowskiego\nFot. Iwona Burdzanowska/ Agencja Gazeta\nDom ma kształt walca, zbudowany został z surowego betonu i... słońca, które architekt Dariusz Kozłowski uznaje za materiał taki jak cegła czy szkło. - Absolutnie wyjątkowy, dzieło sztuki. Jeden z najpiękniejszych budynków jakie ostatnio zostały zbudowane w Polsce. Moim zdaniem nawiązuje do tradycji średniowiecznej wieży mieszkalnej - mówił o budynku Bolesław Stelmach.\nLubelski dom Kozłowskiego jest zupełnie inny od stojących w jego sąsiedztwie domów jednorodzinnych. - Bo typowa lubelska architektura niczym nie różni się od polskiej, a ta moim zdaniem jest najgorsza w Europie, co zresztą mówi wiele o nas - uważa Bolesław Stelmach. - Przeciętny dom jednorodzinny w naszym kraju pochodzi z katalogu okropnych, gotowych projektów, zazwyczaj ma przerost powierzchni w stosunku do realnych potrzeb jego mieszkańców, dach dwuspadowy czasem mansardowy, w najlepszym wypadku, kryty czerwoną dachówką, a przy wejściu kolumny - co wyraża tęsknotę za dworkiem, w opinii społecznej - najlepszą formą polskiej architektury. To świadczy o niedojrzałości - niewyedukowaniu społeczeństwa - kwituje Stelmach.\nWobec braku murarzy chętnych do podjęcia się tego nietypowego wyzwania architekt Witold Lipiński postanowił sam wznieść jeden z najbardziej oryginalnych domów jednorodzinnych w Polsce. Dziś obiekt stojący przy ul. Moniuszki na wrocławskim Zalesiu nadal jest atrakcją przyciągającą ciekawskich, którzy zabłądzą w te strony.\nDOWIEDZ SIĘ WIĘCEJ O TYM ŹLE URODZONYM DOMU >>>\nDom w szczelinie między kamienicą przy Żelaznej 74, a jedenastopiętrowym wieżowcem przy Chłodnej 22\nFot. Materiały inwestora/Franciszek Mazur/Agencja Gazeta\nDom w szczelinie\nMiędzy kamienicą przy Żelaznej 74 a jedenastopiętrowym wieżowcem przy Chłodnej 22 w Warszawie powstanie dom, który w najszerszym miejscu ma 152 cm.