Nowoczesny Yunost Hotel jest 3-gwiazdkowym obiektem znajdującym się niedaleko Moscow Theater, Sobór Chrystusa Zbawiciela i Cerkiew Wasyla Błogosławionego.\nHotel ma dobrą lokalizację w pobliżu stacji metra Sportivnaya. Obiekt znajduje się w 6 km od centrum miasta.\nPanoramiczny widok na miasto przyciąga gości do pokój z 2 łóżkami pojedynczymi klasy ekonomicznej, pokój dwuosobowy klasy business i pokój standardowy z 2 łóżkami pojedynczymi, oferujących sejf osobisty, szybki internet, biurko do pracy, ogrzewanie i telewizję wielokanałową. Są one wyposażone w łazienki z prysznicem, bezpłatnymi przyborami toaletowymi i suszarką do włosów.\nGoście mogą dostać się do Yunost Hotel samochodem z lotniska Moskwa-Wnukowo w ciągu 25 minut.\nHotel oferuje gabinet kosmetyczny, bankomat i windę jak również centrum biznesowe i kserokopiarkę dla gości podróżujących w celach biznesowych.\nWśród różnorodnych zabiegów są łaźnia parowa i sauna turecka. Hotel oferuje centru, fitness i salę gimnastyczną by zapewnić gościom aktywny wypoczynek.


Zakażony covidem żołnierz WOT stawił się na ćwiczenia. Jest śledztwo prokuratury – POLSKA NEWS\nJeden z podkarpackich terytorialsów stawił się na ćwiczenia, mimo tego, że był chory na koronawirusa i o tym wiedział. Sprawą zajmuje się dział do spraw wojskowych Prokuratury Rejonowej dla miasta Rzeszów.\n– Ustalony przez prokuraturę żołnierz w stopniu starszego szeregowego Obrony Terytorialnej z 31. batalionu lekkiej piechoty w Rzeszowie – 3. Podkarpackiej Brygady Obrony Terytorialnej w Rzeszowie poprzez stawienie się do swojej jednostki wojskowej na ćwiczenia rotacyjne wiedząc, że jest dotknięty chorobą zakaźną koronawirusem „SARS-CoV2” iw tym czasie powinien przebywać na obowiązkowej izolacji – poinformował por. Michał Wiśniewski, prokurator działu do spraw wojskowych Prokuratury Rejonowej dla miasta Rzeszów.\nLista osób pokrzywdzonych znajduję się u dowódcy 31 batalionu lekkiej piechoty w Rzeszowie – mówi por. Michał Wiśniewski.\nGigafabryka VW w środku Europy. Spore szanse Polski


Pinokio z Peezelu - Andrzej Tokarski - NEon24.pl\nPOLITYKA - POLSKA 16.12.2017 19:12 3 komentarze\nhistoria pewnego wzrostu\nPrzy okazji zmiany ustawy o wyborach samorządowych ujawniła się cała galeria zatroskanych o polską demokrację, a właściwie jej dramatyczny pod rządami PISu upadek – bo jak wiemy, dotąd była ona wręcz kwitnąca i wzorcowa – postaci. Tyleż komicznych co żałosnych, szkoda ich wymieniać – z jednym jednak wyjątkiem.\nJak pamiętamy w wyborach samorządowych 2015roku nastąpił istny wysyp „cudów nad urną”. Określenie to jest dalece nieprecyzyjne – trafniej byłoby mówić o cudach przed urną, po urnie, poza urną. Samą urnę można zostawić w spokoju – tak jak w spokoju zostawili ją zapewne ci, co liczyli głosy. Ze znacznym prawdopodobieństwem można przyjąć, że zawartość urn kompletnie ich nie interesowała. Prawdziwe wybory odbyły się gdzie indziej i kiedy indziej – a w ich wyniku kapitalny sukces odniósł tytułowy Peezel – dalece przerastający tak sondaże, jak i w znaczeniu proporcjonalnym inne wybory. Jak było, wszystkie wróble o tym od lat ćwierkają – trochę szkoda, że nikt z tego ćwierkania nie wyciągnął wniosków i nie posadził tego i owego w miejscu w którym ni musiałby się martwić o rzeczy tak przyziemne jak wikt i opierunek.\nWięc było jak było a teraz jest jak jest, szereg zmian w prawie wyborczym daje nadzieję na to ,że cuda nie powinny się powtórzyć. Nadzieję, nie pewność – ale dobre choć to.\nI na to wszystko wychodzi na trybunę sejmową lub pod mikrofony taki długi prezes Peezelu – i lamentuje. Nad zamachem na demokrację, na dorobek samorządów, na rządy obywateli, na kaczystowski terror, upadek Polski powiatowej itd. Stoi, kiwa się – i labiedzi.\nSłucham tego i przychodzi mi na myśl Pinokio. Taki chłopiec wystrugany z drewna. Chłopiec, któremu, gdy kłamał, wydłużał się nos. Bardzo pokaźnie. Gdy nie kłamał – nos zachowywał się jak zwykły nos.\nPatrzyłem na tego długiego kłamcę – i myślałem sobie, że ma trochę z Pinokia, ale nie do końca. Można powiedzieć że ma więcej z Pinokia, niż sam Pinokio. Temu ostatniemu rósł nos. Prezesowi Peezelu nas nie rośnie – on sam sprawia wrażenie, że jest coraz dłuższy. Cały jest takim wydłużającym się nosem.\nPinokio, gdy dorósł i przestał kłamać – odzyskał kontrolę nad rosnącym nosem. Nos przestał rosnąć.\nCzy to samo spotka prezesa Peezela? Czy przestanie rosnąć wzdłuż jak nos Pinokia? Nie sądzę – do tego konieczne jest – pozostając w kanonach tej bajki – by przestał kłamać. To wydaje się niemożliwe – można nawet przypuszczać że byłoby to niezgodne ze statutem Peezela.\nOstatnia nadzieja dla prezesa tli się w sondażach. Jak tak dalej pójdzie, cały Peezel zostanie wessany na powrót w czarnoziem – a ten, jak wiadomo, kłamstwa nie toleruje...\nczytaj więcej ŚWIAT JAM.M09.07.20201\n"Samą urnę można zostawić w spokoju – tak jak w spokoju zostawili ją zapewne ci, co liczyli głosy."\nLotna 17.12.2017 06:46:18\nAndrzej Tokarski 17.12.2017 15:26:45\n@Andrzej Tokarski 15:26:45\nSzczery poemat poetessy i piosenkarki sejmowej.\nNic ująć, a dodać by można wiele - na przykład orzeczenie...\nkula Lis 69 18.12.2017 14:08:07


Szef Sprzedaży 11/2013 | Szef Sprzedaży\nNieustanne rozwijanie się, podnoszenie poprzeczki oraz wytrwałe dążenie do celu to codzienność dla wszystkich pracujących w sprzedaży. Zawód handlowca wymaga, by ciągle rozwijać swój warsztat, analizować stosowane metody i eliminować niewłaściwe zachowania. Dlatego w najnowszym wydaniu magazynu proponujemy Państwu ciekawe spojrzenie na proces sprzedaży z perspektywy nie tylko sprzedawcy (Trudne sytuacje sprzedażowe), ale też klienta (Kliencie, nie irytuj się, czyli denerwujący handlowiec w akcji).\nZapraszam również do lektury pozostałych artykułów, m.in. o dywersyfikacji jako sposobie na zwiększenie konkurencyjności firmy i sprzedaży (na przykładzie przedsiębiorstwa produkcyjnego), o motywowaniu pracowników, a także o karach porządkowych i sposobach na sprzedawców, którzy sobie nie pomagają.\n11. numerem „Szefa Sprzedaży” otwieramy trzeci rok wydawania pisma. Miło mi poinformować, że na ten nowy rok zaplanowaliśmy dla Państwa dużo atrakcji i już cieszymy się na możliwość zaprezentowania ich Państwu.\nno. 11/2013 22.05.2019\nW poszukiwaniu motywacji, czyli podróż w głąb siebie\nWysoka premia czy uścisk dłoni szefa? Ani jedno, ani drugie. Okazuje się, że współczesne czynniki motywacyjne to nie wynagrodzenie i nawet nie uznanie w oczach przełożonego. To, co popycha do działania pracowników działu sprzedaży, to… energia, która w nich jest.\nMirosław Czarko Wasiutycz, Gniewomir Trocki\nZarządzanie handlowcami zależne od płci?\nOczywiście, każdy handlowiec to odrębna jednostka, wymagająca indywidualnego podejścia, ale istnieje też wiele różnic w zarządzaniu kobietami i mężczyznami. Kobiety doskonale organizują sobie pracę, planują i mają niezwykłą intuicję, stanowią dla grupy inspirację i skarbnicę pomysłów. Mężczyźni są odporni na naciski i stres oraz bardzo pracowici. To doskonałe połączenie sprawia, że współpraca kobiet...\nKażdy szef sprzedaży organizuje i prowadzi dziesiątki zebrań rocznie. Tymczasem większość handlowców uważa, że są one zbędne i niewiele wnoszą do ich codziennej pracy. Czasem po spotkaniu pojawiają się komentarze typu: „zamiast zwoływać zebranie, trzeba było to wszystko napisać w e-mailu”. Jako szefowie sprzedaży jesteśmy wzywani na zebrania menedżerów lub kierowników i – podobnie jak nasi podwładni...\nJak pisał Sun Tsu: „Ludzie zjednoczeni są silni. Ludzie podzieleni są słabi”. Od lat behawioryści i psychologowie społeczni badają właściwości zespołów. Przeprowadzono wiele eksperymentów, które miały na celu określenie, co decyduje, że niektóre grupy pracują lepiej niż inne, oraz ujawnienie kierujących nimi mechanizmów. Panująca ostatnio moda na coaching sprawia, że coraz więcej firm przygląda się...\nDywersyfikacja jako metoda zwiększenia konkurencyjności firmy i sprzedaży\nPrzedsiębiorstwo produkcyjne, które wytwarza odzież roboczą głównie dla przemysłu spożywczego, boryka się z problemem 25-procentowego spadku sprzedaży w stosunku do lat ubiegłych. Działalność firmy opiera się na gałęzi przemysłu spożywczego, dlatego jest to bardzo niebezpieczna sytuacja, grożąca nawet upadkiem przedsiębiorstwa. Przyczyną spadku sprzedaży jest zwiększająca się na rynku liczba firm oferujących...\nZmiany konkurencyjności, jakie zachodzą w naszym kraju od pewnego czasu, nie pozostawiają żadnych złudzeń – Polska nie jest już taka sama jak w latach 2006-2007. Od 1989 roku rynek wyrównywał ogromną dysproporcję pomiędzy popytem a niską podażą. W ciągu 20 lat transformacji luka ta została w dużej mierze zapełniona. Dodatkowo kryzys na świecie w 2008 roku spowodował „przytrzymanie” pieniędzy w kieszeniach...\nCzy znacie pana Mirka, sprzedawcę używanych samochodów, który w ostatnim czasie stał się gwiazdą Internetu dzięki serii memów w zabawny sposób piętnujących najbardziej żenujące zachowania sprzedawców aut? Teksty w rodzaju „Niemiec płakał, jak sprzedawał” czy „Jak pan jechał, to siedmiu dzwoniło” weszły do języka obiegowego jako synonimy naciągania klienta. Jeżeli jednak dłużej zastanowić się nad tym,...\nWyobraźmy sobie następującą sytuację: klient eksportowy złożył zapytanie u handlowca. Ten sporządził ofertę cenową i wysłał ją do klienta. Oferta została zaakceptowana i ruszyła produkcja zamówienia. Po upływie określonego czasu gotowy towar znalazł się w magazynie eksportera. Handlowiec poinformował klienta, że zamówienie jest gotowe i czeka na odbiór. Klient natomiast stwierdził, że nie odbierze...\nPoniżej wcielimy się w analityka sprzedaży, który ma za zadanie stworzyć narzędzie służące do wyliczania miesięcznych premii dla sprzedawców. Przyjmijmy, że jest początek marca, a do zamknięcia kwartału i ewentualnych forecastów zostało jeszcze trochę czasu, zatem pracownik ma możliwość stworzenia narzędzia, które co miesiąc automatycznie będzie wykonywało to zadanie za niego. Ów analityk pracuje w...\nSMS – mobilna technologia wsparcia sprzedaży\nZadaniem każdego sprzedażowego teamu jest osiąganie jak najlepszych wyników. Dobry menedżer wie jednak, że produktywność zespołu to coś więcej niż wydajna praca specjalistów, dlatego coraz częściej rozważa wykorzystanie dodatkowych narzędzi wsparcia sprzedaży, także tych mobilnych.\nKary porządkowe nakładane na pracowników. Co można, a czego nie wolno\nRzadko zwraca się uwagę na instytucję kar porządkowych w prawie pracy. Tymczasem warto znać i wykorzystywać nie tylko tzw. pozytywne motywatory pracy, ale też wiedzieć, kiedy i w jaki sposób można dyscyplinować pracowników. Przecież pracownik nieprzestrzegający porządku pracy czy przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy wyrządza szkodę nie tylko pracodawcy, ale również swoim współpracownikom. W określonych...\nEkspert radzi Co robić, gdy sprzedawcy sobie nie pomagają?\nPytanie: W moim zespole nie ma solidarności zawodowej między sprzedawcami. Oficjalnie są gotowi sobie pomagać, ale nieraz słyszałem skargi nowych pracowników, że starzy nie chcą dzielić się z nimi wiedzą o rynku czy pomagać efektywnie wdrożyć się w pracę. Interwencja z mojej strony tylko pogarsza sytuację, ponieważ „donos” wychodzi na jaw. W dodatku starzy handlowcy są dobrzy w tym, co robią – po prostu...


WOMEX 2017 - egzotyczne targi trwają w najlepsze! - wiadomości Katowice - Silesion.pl\nCzytasz: Egzotyczne targi trwają w najlepsze!\nStrona główna News Egzotyczne targi trwają w najlepsze!\nEgzotyczne targi trwają w najlepsze!\nA do tego tłumy ludzi, którzy przyjechali do Katowic na największą branżową imprezę poświęconą world music.\nNa katowickich scenach od kilku dni spotkamy muzyków z najdalszych zakątków świata. Jest mnóstwo muzyki, egzotyki i jedzenia z różnych stron świata. A do tego tłumy ludzi, którzy przyjechali do Katowic na największą branżową imprezę poświęconą world music.\nPrzed nami ostatni dzień imprezy. Poznamy lokalną muzykę min. ze Stanów Zjednoczonych, Izreala, Hiszpanii, Kanady, Francji, Nigerii, Niemiec, Szwajcarii. Jedno jest pewne - będzie się działo!\nZobacie zdjęcia z poprzednich dni festiwalu WOMEX w Katowicach:\nImpreza co roku przyciąga kilka tysięcy uczestników. W tym roku spodziewanych jest ok. 2,5 tys. delegatów, 200 dziennikarzy i ponad 50 zespołów – z całego świata. Muzycy zostali wybrani spośród niemal 1,5 tys. zgłoszeń. Gabriela przyjechała z Portugalii. W Polsce jest po raz pierwszy. Bardzo podobają się jej Katowice, choć - dla Portugalki - trochę u nas za zimno.\nWOMEX (ang. The World Music Expo – Targi Muzyki Świata) to złożona impreza poświęcona world music, czyli muzyce, która czerpie z muzyki etnicznej, folkowej, tradycyjnej, ale poszukuje czegoś nowego poprzez np. łączenie jej z muzyką elektroniczną czy jazzem.\nZAGLĄDAMY NA EGZOTYCZNE TARGI MUZYCZNE!\nPodczas otwarcia dyrektor WOMEX Alexander Walter wyraził radość, że po tylu latach organizowania targów, których biuro znajduje się w Berlinie, kolejna ich edycja odbywa się w końcu w państwie sąsiednim, w Polsce, a konkretnie w Katowicach - Mieście Muzyki UNESCO. "To miasto zmienia się i zmierza do tego, żeby zostać jednym z najważniejszych ośrodków kultury w Polsce" - mówił Walter.


Zastosowanie granulatu asfaltowego - SMA 16 JENA Granulat - SMA 16 JENA\nZastosowanie granulatu asfaltowego do SMA 16 JENA\nZastosowanie granulatu asfaltowego z przetworzonych starych nawierzchni asfaltowych w mieszance mineralno-asfaltowej typu SMA 16 JENA jest możliwe pod określonymi warunkami.\nUżycie granulatu ze znanego źródła (lokalizacja, warstwa), pozyskanego w sposób selektywny frezowanie warstwa po warstwie i oddzielne składowanie sfrezowanego materiału z każdej warstwy\nZaleca się stosowanie granulatu z nawierzchni wykonanych po 2000 r. (wg normy PN-S-96025:2000 lub późniejszych norm PN-EN 13108-(1,2,5,7)\nPrawidłowe rozpoznanie składu granulatu, jego jednorodności i jakości, np. według zapisów WT-2 2014 GDDKiA punkt 7.4\nBrak lepiszcza smołowego w granulacie\nUnikanie stosowania granulatu z asfaltu lanego i asfaltu piaskowego oraz mieszanek mineralno-asfaltowych w których zawartość ziaren niełamanych przekracza 25% m/m\nW przypadku stosowania granulatu metodą „na zimno”:\nmaksymalna zawartość granulatu w mieszance może wynosić 20% m/m\nW przypadku stosowania granulatu metodą „na gorąco” ograniczenie maksymalne wynosi 30% lub 40% m/m, przy czym wyższa wartość stosowana jest w przypadkach granulatu ze starych nawierzchni SMA\nPoprawne wytworzenie granulatu z destruktu asfaltowego i jego finalne sklasyfikowanie zgodnie z postanowieniami zawartymi w PN-EN 13108-8 Mieszanki mineralno-asfaltowe – Wymagania – Część 8: Destrukt asfaltowy\nJeszcze raz warto powtórzyć – nie dopuszcza się zastosowania w mieszankach mineralno-asfaltowych wytwarzanych i wbudowywanych na gorąco, w tym SMA 16 JENA, dodatku granulatu bitumicznego zawierającego lepiszcze smołowe.\nPrzetwarzanie granulatu z dodatkiem smoły węglowej jest bardzo niebezpieczne dla osób znajdujących się w zasięgu oddziaływania emisji WWA ze smoły, które mają silne właściwości rakotwórcze!\nKlasyfikacja granulatu asfaltowego\nGranulat asfaltowy klasyfikuje się zgodnie z PN-EN 13108-8. Do opisu granulatu asfaltowego powstałego z rozkruszonego i przesortowanego destruktu starych nawierzchni asfaltowych (rys. 1.) stosuje się następujące oznaczenia:\nwg bezpośrednich zapisów normy PN-EN 13108-8:\nU jest wielkością kawałków destruktu\nRA (ang. Reclaimed Asphalt) oznacza granulat asfaltowy\nd/D jest określeniem wymiaru kruszywa znajdującego się w granulacie\nwg stosowanych zapisów krajowych:\nU GRA d/D\nU – wielkość kawałków granulatu\nGRA – granulat asfaltowy\nd/D – wymiar kruszywa\nW każdym powyższym przypadku stosowane są następujące definicje:\nWielkość kawałków granulatu asfaltowego U – najmniejszy rozmiar sita w mm, przez które przechodzi 100 % (m/m) granulatu asfaltowego\nWymiar kruszywa d/D – oznaczenie wielkości ziarna kruszywa w granulacie asfaltowym z zastosowaniem dolnego (d) i górnego (D) rozmiaru sita, wyrażone jako d/D. W przypadku granulatu asfaltowego d zazwyczaj równe jest 0\nPozostałe wymagania wobec granulatu zawarte są w WT-2 2014 GDDKiA punkt 7.4, przy czym do mieszanki SMA 16 JENA można stosować granulat asfaltowy o uziarnieniu nie większym niż 22 GRA 0/16.\nProjektowanie mieszanki z granulatem\nW przypadku projektowania SMA 16 JENA z granulatem asfaltowym, mieszanka mineralna (uśredniona) z granulatu wchodzi do mieszanki SMA 16 JENA jako dodatkowe kruszywo. Lepiszcze znajdujące się w granulacie wchodzi do bilansu całkowitego asfaltu w SMA. Jeśli lepiszcze w granulacie jest bardzo zestarzone może zachodzić potrzeba dodawania bardziej miękkiego lepiszcza asfaltowego albo środka odświeżającego asfalt (rejuvenatora). Przykładowe zasady projektowania mieszanek z granulatem można znaleźć w WT-2 2014.\nWszystkie wymagania wobec mieszanki SMA 16 JENA pozostają bez zmian, niezależnie od ilości wprowadzonego granulatu.\nProdukcja mieszanki SMA 16 JENA z granulatem\nUstalenie poprawnych parametrów produkcji wymaga wzięcia pod uwagę następujących czynników:\nMetoda wprowadzania (na zimno, na gorąco)\nProdukcja metodą „na gorąco” nie powinna nastręczać problemów, ponieważ granulat jest wstępnie ogrzany w dodatkowej suszarce otaczarki (tzw. „czarnym bębnie”), a jego poprawne wymieszanie z pozostałymi składnikami jest bardzo łatwe.\nPodczas wykorzystania metody „na zimno” należy uwzględnić konieczność podgrzania granulatu przez gorące kruszywo w mieszalniku otaczarki, gdzie granulat trafia zimny i wilgotny. Powoduje to oczywiste efekty w postaci spadku temperatury mieszanki i wyrzutu pary wodnej z granulatu. W związku z tym należy przyjąć korektę temperatury kruszywa (podnieść jego temperaturę) oraz, w przypadku bardzo wilgotnego granulatu, ograniczyć jego zawartość w mieszance (wymaga przeprojektowania mieszanki i nowego badania typu). Ograniczenie wilgotności granulatu jest opłacalne i może być zrealizowane np. przez zadaszenia nad posortowanym granulatem.\nKorekty temperatury kruszywa można dokonać w oparciu o wykresy z WT-2 2014 GDDKiA punkt 7.4.4. przedstawione także na rys. 2\nKorekta temperatury mieszanki w zależności od wilgotności granulatu może być wykonana na podstawie rys.3. (wg WT-2 2014 GDDKiA).\nMaksymalna temperatura mma z granulatem wynosi wg zapisów z WT-2 2014 (Tab. 42, str.41):\nAsfalt drogowy 50/70 180°C\nAsfalt modyfikowany PMB 45/80-55 [wg producenta asfaltu] – zwykle 190°C\nAsfalt modyfikowany PMB 45/80-65 [wg producenta asfaltu] – zwykle 190°C\nPrzykład obliczenia temperatury kruszywa\nZałóżmy, że zamierzamy produkować SMA 16 JENA z 20% granulatu, metodą „na zimno”, z asfaltem 50/70 dla którego maksymalna temperatura mieszanki wynosi 180°C, wilgotność granulatu wynosi 3% m/m.\nZakładamy, że docelową temperaturą mieszanki będzie 170°C. Z rys. 1. odczytujemy dla 20% granulatu i temperatury mieszanki 170°C, że kruszywo powinno zostać rozgrzane do temperatury ok. 210°C. I tak by już mogło pozostać, gdyby granulat nie był wilgotny.\nTrzy procent wody w granulacie sprawi, że musimy skorzystać jeszcze z rys. 2. i dodatkowo podnieść temperaturę kruszywa. Przy 20% granulatu i 3% wilgotności, dodatkowa korekta, czyli podniesienie temperatury kruszywa wyniesie +24°C.\nFinalnie temperatura kruszywa powinna zostać ustawiona na 210+24=234°C czyli średnio 230-240°C.\nPamiętajmy jednak by nie przekraczać temperatury granicznej, którą wyznacza nam temperatura zapłonu asfaltu. Jeżeli temperatura przegrzanego kruszywa wg obliczeń przekroczy temperaturę zapłonu lepiszcza, to konieczna staje się korekta ilości dodawanego granulatu. Większość asfaltów stosowanych dziś w drogownictwie posiada temperatury zapłonu oscylujące w okolicach 240°C.\nProblem zabezpieczenia stabilizatora\nStosując granulat asfaltowy do mieszanek typu SMA 16 pamiętamy, że kruszywo podgrzewamy do znacząco wyższej temperatury niż normalnie. Ponieważ jednak mamy do czynienia z mieszanką SMA, to do tego samego mieszalnika trafia także stabilizator. Najczęściej dziś stosowany stabilizator to włókna celulozowe. Włókna celulozowe mają stosunkowo małą odporność termiczną. Mogą, mówiąc wprost ulec w takiej temperaturze spaleniu. By tego typu zjawisku zapobiec należy włókna dodać w odpowiedniej kolejności. Musimy więc najpierw „pozbyć” się nadmiaru ciepła z mieszanki, a zatem kolejność dozowania składników do mieszalnika powinna więc być następująca:\nW przypadku dodania stabilizatora bezpośrednio na „przegrzane” kruszywo i nastąpi jego częściowe zniszczenie (”spalenie”), mieszanka nie będzie w stanie utrzymać „nadmiaru” lepiszcza na powierzchni mieszanki mineralnej, ulegnie segregacji a więc pogorszy się jej stabilność, co w końcu objawi się w postaci plam w układanej nawierzchni. Opisany powyżej błąd zdarza się dość często podczas zastosowania granulatu asfaltowego do mieszanek o nieciągłym uziarnieniu (SMA, BBTM itp.).\nWięcej szczegółów o stosowaniu granulatu ze starych nawierzchni asfaltowych i sposobów projektowania można znaleźć w publikacji [Styk S., Strugała I. „Poradnik stosowania destruktu asfaltowego. Makrum 2018].


Solution Partner Power&Rail - MOXA\nJest nam niezmiernie miło ogłosić iż zostaliśmy docenieni przez firmę Moxa przyznaniem oficjalnego statusu Solution Partner Power&Rail.\nSystemy pracujące w obszarach instalacji energetycznych oraz kolejowych poza dużą krytycznością oznaczają się również swoimi unikalnymi potrzebami oraz specyfiką. W rezultacie wymaga to wielokrotnie indywidualnego podejścia, również w zakresie elementów związanych z procesem transmisji danych oraz stosowania dedykowanych rozwiązań.\nW ofercie firmy Moxa można znaleźć szereg produktów z powodzeniem stosownych w tego typu aplikacjach. Przyznanie statusu Solution Partner Power&Rail to potwierdzenie silnych kompetencji technicznych popartych sukcesami na tych rynkach. Jednocześnie gwarancja iż użytkownicy mogą liczyć na fachowe wsparcie i doradztwo dostosowane do specyfiki danego systemu, czyli elementy będące podstawą działalności naszej firmy.\nJednocześnie nie zapominamy iż podstawą dalszego rozwoju jest zapewnienie wszystkim którzy z nami współpracują i przyczynili się do tych sukcesów, profesjonalnego i rzetelnego podejścia opartego na zasadach fair play!\nZespół Elmark Automatyka


Teraz jest 24 lis 2017, 11:47\n12915 • Strona 673 z 923 • 1 ... 670, 671, 672, 673, 674, 675, 676 ... 923\nprzez joaszka 17 wrz 2015, 22:10\nDlaczego akurat w grudniu?\nprzez Łapa 17 wrz 2015, 22:55\nZgadzam się Carica Milica, u mnie od dwóch tygodni tylko gorzej\nprzez Carica Milica 18 wrz 2015, 00:43\njoaszka, w grudniu nastąpi wielka kumulacja beznadziejności tego roku, więc już mnie nic nie zdziwi. Drugi dzień rozsadza mnie poirytowanie, z przyjemnością przegryzłabym komuś aortę. Od tygodnia jadę na depakine 300 i mam zmniejszone dawki lamo i kwety. Nie czuję się już zwarzywiona. Może moje wkurzenie jest wynikiem prawidłowej pracy mózgu, hamowanej przez lamitroginę i kwetiapinę. :)\nŁapa, co się dzieje? Żadnych smutnych piosenek.\nprzez joaszka 18 wrz 2015, 09:58\nNie czuję się już zwarzywiona. Może moje wkurzenie jest wynikiem prawidłowej pracy mózgu, hamowanej przez lamitroginę i kwetiapinę. :)\nostatnio nie miałam trzy dni kwetiapiny i też myślałam, że wszystkich pozabijam. czułam wręcz zwierzęcą złość. rozumiem Cię *hug*\nprzez Tańczący z lękami 18 wrz 2015, 15:34\nCarica Milica, Twój zjazd lamo z 200 do 100mg z dnia na dzień może być przyczyną\nprzez Łapa 18 wrz 2015, 21:11\nCarica Milica napisał(a): Łapa, co się dzieje? Żadnych smutnych piosenek.\nŻe tak powiem mam kłopot z wyrwaniem się "na swoje" z rodzinnego gniazda, jakaś chora atmosfera w domu od dwóch tygodni. Poprzedni rok akademicki mieszkałem już sam, nie było problemów, ale głupi ja, wróciłem do domu na wakacje bo tak taniej...\nprzez INTEL 1 19 wrz 2015, 17:38\nTak sobie myślę, że mnie najbardziej dołuje stałe zmęczenie i senność.\nWiększość mojego życia to bezskuteczna walka z sennością.\nJest to walka tak heroiczna i męcząca że w efekcie jestem coraz bardziej zmęczony.\nA im bardziej zmęczony jestem tym większą mam depresję. I na odwrót oczywiście\nSprzężenie zwrotne. Zaklęty krąg niemocy.\nJedynie kiedy jestem wkurviony to nie chce mi się spać.\nAle ileż można się wkurviać? Zwłaszcza że potem jestem jeszcze bardziej zmęczony...\nDobrze niweluje też ową niemoc alkohol i dragi. Ale też chwilowo tylko.\nJestem zbyt zmęczony żeby żyć.\nPisząc że jestem zmęczony mam na myśli ten odrętwiający stan jaki pojawia się po kilku nieprzespanych nocach. Mózg się zatrzymuje i nic nie jest już ważne. Ważne jest spanie.\nKiedy ja wreszcie się zabiję?\nprzez nieboszczyk 21 wrz 2015, 22:17\nINTEL 1 napisał(a): Kiedy ja wreszcie się zabiję?\nnie zabijesz sie bo nie masz raka ktory już ci rozpuścił cały kręgosłup i nie strzela ci kark kiedy obracasz głową kiedy dawniej tego nie było zważywszy na wcześniejsze zjd rentgenowskie i diagnoze lekarza.rak nie daje ci tej motywacji w postaci bólu każdego poranka i snów o tym że coś cie zagryza lub zabija cie prąd każdej nocy.\nprzez lukrowana 23 wrz 2015, 14:58\nWitajcie, mam problem, ponieważ są tu ludzie z CHAD, to możecie realniej ocenić mój stan i zasadność ewentualnego brania stabilizatorów nastroju.\nOd paru lat leczę nawracającą depresję (nawraca gdy tylko odstawiam leki, nawet na parę tygodni, albo też w trakcie brania leków).\nProblem jest taki, że rzadko czuję ''normalny'' nastrój - jest ciężka depresja, prawdziwe dno, nic, stan taki, że myślę, że to koniec. Jak już mi się polepsza po paru miesiącach depresji to polepsza się nagle - wszystkie objawy hipomanii, więc nie będę ich tu wymieniać, czy manii? chyba aż tak to nie, może tylko raz coś takiego przeżyłam, ale nie straciłam totalnie kontroli nad rzeczywistością.\nGeneralnie wtedy czuję totalne przeciwienstwo depresji - jestem najszczęśliwszym człowiekiem, mimo fobii społecznej zaczynam być duszą towarzystwa, czuję się fantastyczną osobą mimo normalnie skrajnie niskiej samooceny. Wiadomo, dużo gadam, jestem elokwentna, kreatywna, chce mi się żyć. Cieszę się bez powodu, jakbym była na mocnym haju.\nMam tyle energii obecnie, że to nie do pomyślenia w porównaniu z tym co było z depresją. Obecnie co mi przeszkadza- bardzo mała potrzeba na sen (mimo tego wyspanie nie do pomyślenia), czasem aż za dużo energii czy słowotok (domyślam się, że to może męczyć ludzi) i dolegliwości somatyczne, silne i brak apetytu - śmigam jak na dopalaczach nie musząc prawie nic jeść.\nBiorę wellbutrin na aktywizację - po nim przeszła mi po miesiącach depresja, na noc mirtor - na sen, chociaż są tygodnie, w których nie czuję w ogóle jego działania, nie muszę spać,\nDostałam lamotryginę (nie pierwszy raz został mi wypisany stabilizator, ale nigdy nie wykupywałam - boję się, że wróci ten marazm, pustka, brak radości).\nNie chcę brać trzech psychotropów, najchętniej rzuciłabym je wszystkie. Taki stan tej hipomanii potrafiłam mieć bez leków też, równie silny.\nDlaczego mi kolejny lekarz wpisał f31.8? Czy to jest faktycznie ChAD? Nigdy nie robię niczego ryzykownego, bo mam dużo rozsądku. Jak nawet wydaję więcej pieniędzy, to nie jestem spłukana - robię co chcę, ale z rozsądkiem.\nPodejrzewam, że euforia, to nie jest normalny stan. Ale skoro u mnie to potrafi trwać tygodniami - to co podchodzi pod hipomanię, to czy to naprawdę ChAD?\nMam znajomego, który ma prawdziwy ChAD. Bez leków po paru tygodniach psychiatryk, paranoja, pełna mania. To jest realne wskazanie do stabilizatorów.On wówczas przestaje mieć kontakt z rzeczywistością, twierdząc, że jest zdrowy i zabierają go do szpitala, gdy sam nawet nie ma świadomości co się dzieje. I to się nazywa CHAD i wskazanie do brania stabilizatorów na stałe. U mnie nigdy nie był to taki stan, nigdy nie zrobiłam jakiejś głupoty, czegoś przez co mogłabym stracić życie czy godność. Najgorsze przewinienia? Zbyt duży słowotok, zaczynanie wielu ''nadzwyczajnych pomysłów'', nowe, tymczasowe zainteresowania, głośne śmianie się i zachowanie. Wydawanie kasy? Kupuję to co chcę z radością, ale wiem kiedy wystarczy. Może i lepszy kontakt z mężczyznami, ale za każdym razem gdy ma sprawa zajść za daleko powiem stop.\nCo mogę zrobić w moim przypadku?\nCzy to realne wskazanie do brania stabilizatorów czy raczej cecha osobowości - albo to jak sobie czasem usprawiedliwiam - chęć nadrobienia zaległości, które miałam podczas depresji.\nBędę bardzo wdzięczna za każdą radę czy ocenę sytuacji, naprawdę. Nie chcę brać kolejnego leku, docelowo kiedyś chcę z nich wyjść, a nie pakować się w kolejne.\nprzez Łapa 23 wrz 2015, 18:38\nLukrowana, tak, moim zdaniem to wystarczający powód do brania stabilizatorów. Nie ma z tą chorobą żartów, ja funkcjonuje normalnie już od prawie dwóch lat (tzw. remisja), a mimo wszystko grzecznie prochy łykam...\nprzez lukrowana 23 wrz 2015, 19:03\nAle u mnie nigdy nie było typowej manii, nigdy, a wiele razy miałam hipo, właściwie po każdym antydepresancie zwiększającym poziom dopaminy - po ssri jeśli nie nigdy, to może tylko raz? Nie tracę kontroli nad sobą, nad tym ''byciu na haju''. Nie mogę się przekonać do stabilizatorów, nie wiem jaka zmiana na nich będzie, czy nie będę miała spłyconego afektu?\nprzez Łapa 23 wrz 2015, 19:07\nSpłycenie afektu można zniwelować.\nJest ChAD typu 1 i ChAD typu 2. Jeden charakteryzuje się tylko hipomaniami i depresjami, drugi maniami i depresjami.\nprzez Prisonbreak 23 wrz 2015, 21:52\nTeż mam CHAD od 5 lat i od bardzo młodego wieku.Długą drogę szpitalną za sobą aż się okazało że mam CHAD.Na moje nieszczęście diagnoza prawidłowa bo wszystko jak z książki.Od roku nie jestem na stabilizatorach nastroju ponieważ i na nich przyszedł nawrót a ja chciałem odstawiać psytropki a nie jeść ich jeszcze więcej Nie leczę się nie chodzę do psychiatry,załatwiam sobie tylko antydepresant i na nim jadę.Jest ciężko bardzo ciężko psychicznie na stabilizatorach nastroju było lepiej ale fizycznie i z całą resztą odwrotnie.Bez normotymików nie jestem przymulony,zagubiony,mam super pamięć jak kiedyś,mogę uprawiać sport w niczym mi leki teraz nie przeszkadzają.Mam pewność siebie nie robią leki ze mnie pizdy i zombi.Dzięki temu mogę mieć najlepsze dupy bo jestem połączeniem skurwiela i romantyka.Jestem sobą.Mam Chad typu II czyli tylko hipomanie,ciężkie depresja a podstawowy stan to stan mieszany.Bez remisji.Z epizodu w epizod.Ale się nie poddaję ta choroba dodaję twardości.Mam zamiar zrobić prawko co przy lekach stabilizujących było by niemożliwe bo pamięć i nauczyć się choćby to był by kosmos.Jak wiadomo one zaburzają percepcję sprawność psycho-fizyczną,intelekt itp Nie lubię być zombi .Biorąc sam antydepresant też jestem w stanie mieszanym też nie jest dobrze ale wybrałem zdrowie fizyczne nad psychiczne.Pozdrawiam wszystkich czadowców :)\nLukrowana napisz jak wyglądała depresja czy z bezsennością i utratą apetytu bólami somatycznymi czy z nadmierną sennością(hipersomnia) zwiększonym apetytem,bo ta druga to depresja atypowa która jest głównie w CHAD i często przeważa szale nad diagnozą chad lub daję powód do obserwacji pod tym kontem i ostrożności.Według mnie u Cb jest chad jak skurwysyn :) Ja np. jestem nauczony oszczędzając od dziecka i nawet w hipomanii nie szastam pieniędzmi bo je bardzo szanuję,chad chadowi nie równy.Ale owszem mam większą chęć kupowania i więcej rzeczy mi się podoba :) Jedynie na melanżach i imprezach nie liczę floty ile idzie na przelew :)\n23 wrz 2015, 21:44\nprzez Łapa 24 wrz 2015, 00:18\nNie czuję żeby combo rispolept + convulex + kwetapina robiły ze mnie zombie zasadniczo od kiedy zachorowałem i się leczę to są to najlepsze lata mojego życia...


31 MARCA 2006 - OSTATNIE POLSKIE RAKIETOWE "OSY" KOŃCZĄ SŁUŻBĘ - Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni\n31.03.200631 MARCA 2006 - OSTATNIE POLSKIE RAKIETOWE "OSY" KOŃCZĄ SŁUŻBĘ\nOORP "Świnoujście" (431) i "Władysławowo" (433), jako ostatnie kutry rakietowe projektu "205" w naszej flocie, spuściły tego dnia po raz ostatni biało-czerwone bandery. Kończyła się tym samym, trwająca 42 lata, era tych pierwszych uderzeniowych okrętów rakietowych w polskiej Marynarce Wojennej. Pierwszy ORP "Hel" wszedł do służby w 1964 roku (wycofany 1984). W ciągu tych lat slużyło w polskiej flocie 13 okrętów projektu "205", klasyfikowanych także jako "Małe Okręty Rakietowe" - wg. nomenklatury NATO typ "Osa".\nByły to nowatorskie na owe czasy, niewielkie, szybkie okręty uderzeniowe, zaprojektowane w ZSRR. Ich główne uzbrojenie stanowiły 4 wyrzutnie rakiet przeciwokrętowych P-15/P-15U o zasięgu 40 km. „Osy” przez wiele lat stanowiły trzon uderzeniowych sił naszej Marynarki Wojennej. Służyli i dowodzili tymi okrętami najlepsi oficerowie floty, także wielu późniejszych admirałów.\nORP "Świnoujście" podzielił los wszystkich poprzedników - został pocięty na złom. Ocalał natomiast ORP "Władysławowo" - kilkuletnie zabiegi entuzjastów zachowania ostatniej polskiej "Osy" uwieńczone zostały powodzeniem. Był czas gdy wydawało się, że okręt trafi do Elbląga, ostatecznie skuteczne okazały się starania Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu. ORP "Władysławowo" na holu dotarł do swojej ostatniej przystani. Wyslipowany, stał się efektownym elementem powstałego na terenie starych fortyfikacji skansenu morskiego.


Jesteś tutaj: Start Blog Krew męczenników\nNic nie zapowiadało tragedii, jaka się za chwilę rozegra. I to podczas kolędy!\nKsiądz wyglądający na skromnego. Chudzieńki, w grubych bilach, z rzadkim włosem i wysokim czołem. Ot wikary na dorobku.\nPrzywitał się uprzejmie z domownikami, przedstawił. I usiadł, położywszy księżowską czarną teczuszkę na kolanach. Wyciągnął zeszyt i nieznoszącym sprzeciwu głosem zaczął wyczytywać listę obecności:\n- Pan Piotr Bamboszczański.\n- Jestem!- wykrzyknął gospodarz domu, wstając grzecznie. Długie lata spędzone w szkole dostatecznie mocno wyuczyły szkolnych odruchów. Dzieci się zaśmiały, jednak zamilkły natychmiast pod srogim spojrzeniem wikarego.\nKiedy już ksiądz wyczytał wszystkich, wypytując każdego o zawód lub klasę, do której młodociani uczęszczają, schował swój kajet w słusznym czarnym kolorze. I wyjął na oczach tyleż zdumionej, co przerażonej rodziny, teleskopowy przyrząd- niby wskaźnik choć na kij bardziej wyglądający. Wskazując nim na poszczególne osoby, kazał sobie przynieść indeks - to od dziecka przygotowującego się do I komunii świętej, i zeszyt do religii - od drugiej latorośli. Przeglądając z natężoną uwagą przyniesione rzeczy, zaczął wytykać błędy, tonem pozornie beznamiętnym. Nie wiedzieć czemu każdy z uczestników duszpasterskiej wizyty czuł przeszywający mroźny dreszcz na plecach po każdym precyzyjnie wymierzonym ciosie. Być może sprawiał to ten dźwięk uderzanego z impetem kijo-wkaźnika o skórę teczki po każdej wypowiedzianej frazie:\n-Nie zaliczone modlitwy.\n-Piszesz jak kura pazurem.\n-Nie odrobione zadanie domowe.\n-Nie pokolorowany obrazek...\nPo kilku takich konstruktywnych uwagach, ksiądz postanowił pokazać zatroskane tym razem oblicze, jak dobry i zły policjant w jednej osobie. Zapytał z lekko wyczuwalną cieplejszą nutą:\n- A co młodociani w ferie porabiają?\nPrzyjazny ton zgubił pana Piotra, który dał się zwieść nieoczekiwanie luźniejszej atmosferze, bo odrzekł zbyt szczerze:\n- A w komputer grają proszę księdza.\nSrogie oblicze księdza natychmiast wróciło na swoje miejsce.\n-A więc to komputer wychowuje Państwa dzieci?!\n-No... pozwoli ksiądz, że to my będziemy decydować co jest dobre dla naszych dzieci - to małżonka Piotra, jakby obudzona z letargu nie wytrzymała i postanowiła ratować resztki godności domowników.\n- Chcecie oddać swoje dzieciaczki we władanie komputerowemu szaleństwu, tak?! Zatracić je chcecie?! No, tego się nie spodziewałem...- Nie bacząc na opór żony, ksiądz kontynuował swoją misję ratowania polskich rodzin.\nAle dla małżonki Piotra było to już za wiele. Poczerwieniała, źrenice jej się powiększyły, gałki oczne wyszły na wierzch, mięśnie napięły, żyłki w przerażająco widoczny sposób zaczęły tłoczyć swoją zawartość. ...I zanim ktokolwiek zareagował, kobieta już wgryzała się w tętnicę księdza. Krew bryznęła po ścianach. Ksiądz krzyczy, przerażone dzieci jeszcze bardziej. Piotr dopiero po kilku chwilach zorientował się, że kolęda utraciła swój religijny charakter. Dopadł wreszcie małżonkę i- choć niezbyt był bystry, za to siły mu nie brakowało- w końcu udało mu się odciągnąć ją od ofiary. Jeszcze zdążył krzyknąć za uciekającym i krzyczącym wniebogłosy księdzem:\n-Apteczka jest przy drzwiach, dobrze wyposażona... na wszelki wypadek.\nJednak w odpowiedzi tylko echo swojego głosu usłyszał.\nDopiero kiedy ksiądz jakoś doszedł do siebie- także emocjonalnie- zaczął sobie przypominać drobne szczegóły, które pierwotnie umknęły jego uwadze. Zwłaszcza dyskretny plaster na dłoni gospodarza, i jakby lekki siniak pod jego okiem, no i ta apteczka umieszczona w tak łatwo dostępnym miejscu.\nI pomyślał też o męczennikach przelewających krew za wiarę. To dodało mu otuchy do dalszej misji ewangelizacyjnej.


Czy wiesz, jak zidentyfikować pierwsze objawy awarii wtrysku benzyny i jak postąpić w sytuacji ich wystąpienia? Jeśli nie, nasz artykuł na temat tego, czym objawia się uszkodzony lub nieszczelny wtryskiwacz benzyny, z pewnością Cię zainteresuje. Eksperci bardzo wysoko oceniają żywotność wtryskiwaczy benzynowych, jednakże i w tym układzie występują usterki bądź awarie. Uzyskaj rzetelne, potwierdzone przez ekspertów w zakresie regeneracji wtrysków benzyny informacje na temat tego, co może sygnalizować głośna praca wtryskiwaczy benzyny, jak sprawdzić wtryskiwacze benzynowe oraz jak czyścić wtryskiwacze benzynowe z najwyższą skutecznością.\n1. Stuk-puk! Stukanie wtryskiwaczy | Benzyna\nJeśli mamy na myśli hałas wtrysków, jest to najczęściej właśnie stukanie wtryskiwaczy. Są to bardzo często występujące objawy, wtrysk paliwa benzyna bowiem powinien pracować bez wydawania niepokojących dźwięków, tak więc wszelkie klepania i stuki warto przeanalizować, najlepiej z pomocą mechanika samochodowego. Niekiedy problemy z wtryskiwaczami są mylone z awarią zapłonu, a uszkodzony zapłon z działającymi niepoprawnie wtryskiwaczami. Wprawny mechanik samochodowy będzie wiedział, jak sprawdzić wtryskiwacze benzyny, aby postawić trafną diagnozę prowadzącą do naprawy przeprowadzonej we właściwy sposób. Na dłuższą metę uciążliwe klekotanie wtryskiwaczy w silniku benzynowym znacznie pogarsza jakość użytkowania samochodu, a także, co ważne, wskazuje na postępującą awarię w układzie wtryskowym. Nierówna praca nawet rozgrzanej jednostki napędowej może wskazywać również na to, że mamy w układzie lejący wtryskiwacz benzyny. Objawy nieszczelności wtrysków benzynowych to szarpanie pojazdu, zwłaszcza podczas prób przyspieszania, a także charakteryzujące się dużymi różnicami wartości spadki mocy. Niekiedy winę za występowanie tych symptomów ponoszą zanieczyszczenia obecne w benzynowym układzie wtrysku paliwa.\nStuk-puk! Stukanie wtryskiwaczy | Benzyna\nRegeneracja wtryskiwaczy benzynowych czy środek do czyszczenia wtryskiwaczy? Benzyna | Opinie\nDlaczego wśród opcji zawartych w nagłówku nie została zawarta wymiana wtryskiwaczy benzynowych? Cena za tę usługę jest wysoka, liczona w tysiącach złotych w przypadku konieczności zakupu kompletów wtrysków, dlatego też na temat tej opcji nie będziemy się rozpisywać. Klienci naszego serwisu stosują niekiedy preparaty do czyszczenia wtryskiwaczy benzynowych, których zasada działania przypomina to, jak wyczyścić wtryskiwacze Diesla z zastosowaniem dedykowanego preparatu. Niestety, okazuje się, że czyszczenie wtryskiwaczy benzynowych oraz wtrysków w silniku wysokoprężnym jest bardziej metodą profilaktyczną. Oznacza to, że preparat jest sobie w stanie poradzić zaledwie z niewielkimi zawartościami zanieczyszczeń i nie można tego porównać z regeneracją przeprowadzoną w serwisie. Jak zatem wygląda przeprowadzone w naszej pracowni czyszczenie wtryskiwaczy benzynowych? Forum specjalistów w tej dziedzinie reprezentuje jednoznaczne stanowiska. Zgodnie ze stosowaną w naszym serwisie technologią naprawczą, wtryskiwacze benzynowe są poddawane rozbiórce, wnikliwej ocenie wizualnej, a także czyszczeniu z zastosowaniem myjek ultradźwiękowych. Elementy wtryskiwacza, w których odnotowano uszkodzenia mechaniczne bądź oznaki zużycia eksploatacyjnego, są poddawane wymianie. W tym przypadku nie stosujemy tanich, wątpliwej jakości zamienników, a rekomendowane przez producentów, oryginalne części. Dzięki temu wykonywane po regeneracji sprawdzenie wtrysków benzynowych przynosi efekty w postaci pozytywnego rezultatu, a Klient otrzymuje od nas zregenerowane wtryskiwacze o parametrach takich, jak nowe wtryski.


18 października tuż po godzinie 7:00 doszło do kolizji w Ochabach na DK-81 w kierunku Skoczowa. Kierujący samochodem osobowym uderzył w pojazd jadący przed nim po czym wpadł do rowu. Miejsce zdarzenia zabezpieczała policja, która ustala jak doszło do tej kolizji.\nW Marklowicach na wysokości kościoła zderzyły się trzy samochody osobowe. Jak informuje OSP Cieszyn Marklowice: „Samochody nie wychowały przed przejściem dla pieszych na którym znajdowała się osoba,która chciała przejść na drugą stronę ulicy. Na szczęście nikomu nic się nie stało” – w tym przypadku była konieczna interwencja straży pożarnej.\nfot. Skoczów i okolice-informacje drogowe 24/7, Martyna Pieczonka\nWyjątkowy rajd WRC: Kajetanowicz wystartuje w Hiszpanii - video


dodatkowe strzałki boomco two-tone niebieski czarny 16 Mattel Y8621...\ndodatkowe strzałki boomco two-tone niebieski czarny 16\ndodatkowe strzałki boomco two-tone niebieski czarny 16 Y8621/CKL52 Giochi d'Azione\nPorada Każda DART składa się z BOOMco. Inteligentne Stick materiał, który przykleja się do wszystkich celów Smart Stick i tarcze wysadzony w powietrze.\n• 16 rzutki intelligent Stick w polu.\n• Dostępne również w innych kolorach, więc można rozpoznać swoje bitwy. Każdy pakiet sprzedawane oddzielnie.


:: ByĆ MORZE? – Nasza muzyka (Hard Poetry) ::\nJak już mogliście przeczytać w naszej autoprezentacji (coś o nas), termin Hard Poetry powstał równie spontanicznie jak nazwa naszego zespołu. Określenie to powstało jakby na wymuszone zapotrzebowanie. Zawsze bowiem pytanie: „jaką muzykę gracie?” wprowadzało nas w małe zakłopotanie. Trudno nam było określić naszą twórczość, zwłaszcza że nigdy nie chcieliśmy grać określonego stylu muzycznego. Dlatego też powstał ów termin, w którym myślę, że zawiera się to, czym jest nasza muzyka i nasza twórczość.\n„Dwie bajki puenta i coś jeszcze...” to druga solowa płyta nagrana przez Danielo. Materiał podzielony jest na cztery tematyczne części. Bajka pierwsza tematycznie nawiązuje do pierwszej solowej płyty, czyli miłości. Bajka druga poświęcona jest szeroko pojętej marności rzeczy przemijalnych, do których tak wielkie znaczenie przywiązuje współczesny „świat”. Puenta mówi sama za siebie, a ostatnia część to dwa utwory instrumentalne, w których celem była krótka zabawa instrumentalna. Materiał został nagrany w tym samym składzie, co pierwsza solowa płyta Danielo, z tym, że melodyjne skrzypce Kasi możemy usłyszeć w ośmiu utworach. Jaśko, na gitarach różnorakich, swoimi solówkami ubogacił piosenki, a poetyczne teksty Danielo spinają wszystko w całość. GORĄCO POLECAMY, POSŁUCHAĆ WARTO!!!\n» Zamów płytę! «\nDwie bajki puenta i coś jeszcze...\nBajka pierwsza – o mojej i twojej miłości\nWiem, Ty kochasz mnie\nBajka druga – gdzie skarb, tam i serce twe\nPuenta – szukaj swej drogi\nW nagraniu swój udział mają:\nKasia – skrzypce; Jaśko – gitary różnorakie; Danielo – śpiew, gitara akustyczna, gitara basowa, dżamba, drumle, kastaniety, dzwonki, gruszka drewniana, muszelki, przeszkadzajki;\nMuzyka i aranże i słowa – Danielo\njednakże są wyjątki:\nw utworze „Miłość” wykorzystano wiersz „We dwoje” autorstwa Madzi\nNagranie – 06-11.2006 w\nRealizacja nagrań, mastering i mix – Danielo\nOpracowanie graficzne – Danielo\n„Pięć lat później” to nasza najbardziej dojrzała płyta. Jest swoistym podsumowaniem pięciu lat istnienia zespołu, docierania swego stylu i kroczenia obrana drogą Hard Poetry. Na płycie znajdziemy zarówno nowe, świeże kompozycje, jak i grane już w poprzednich latach na koncertach, których dotąd nie udało się zarejestrować. Brzmienie bardzo bogate i ciekawe aranżacje zachęcają do przesłuchania płyty. POLECAMY GORĄCO!!!\nHistoria z życia mego\nSkrapiasz niebo łzami\nEla – dżamba; Madzia – śpiew; Kasia – śpiew, skrzypce; Ola – gitara basowa; Bartek – kongo; Danielo – śpiew, gitara akustyczna, gitara basowa (9, 12, 13), dżamba, przeszkadzajki; Jaśko – gitara elektryczna, śpiew, harmonijka ustna; Michał – flety, śpiew; Tomek – przeszkadzajki.\nSłowa – Duch Święty, Danielo – oprócz: Gilu (5), Michał (6)\nMuzyka – Danielo – oprócz: Przemysław Stępień (6)\nNagranie – 02-05.2005r. w\nRealizacja, mastering i mix – Danielo\n„Nie trać nadziei na miłość” to pierwszy solowy projekt nagrany przez Danielo. Materiał znacznie odbiega stylistycznie od tego, który znamy z dokonań . Piosenki są spokojniejsze i razem z tekstami tworzą pewną całość, swego rodzaju opowieść. Takie jednak było założenie, aby nagrać coś w innym klimacie. Do nagrań Danielo zaprosił Jaśka, który wzbogacił nagrania swoimi solówkami; gościnnie pojawiła się też w jednej piosence Kasia ze swoimi skrzypcami. I tak w przeciągu dwóch miesięcy (lipiec-sierpień 2004) powstała owa płyta.\nNie trać nadziei na miłość\nNoc jest wiecznością\nWino i świecy blask\nKasia – skrzypce; Jaśko – gitara elektryczna; Danielo – śpiew, gitara akustyczna, gitara basowa, dżamba, dzwonki, gruszka drewniana, muszelki, przeszkadzajki;\nRealizacja nagrań i mix – Danielo\nMastering – Przemek Wicha\nKiedy Jaśko podjął decyzje o rozstaniu z zespołem, postanowiliśmy dokończyć razem nagrywanie kiedyś przez nas grywanej piosenki pt. „Zmartwychwstał Pan”. Graliśmy ją na jednych z pierwszych naszych koncertów; stylistycznie pasowała do materiału z płyty „...TO, CO W NAS...”, więc... W taki oto sposób narodził się pomysł na drugie wydanie naszej pierwszej płyty, na której znalazł się świeżo nagrany utwór.\n...To, co w nas...\nPan ucieczką moją jest\nCo odpowiesz Bogu?\nW nagraniu udział brali:\nMadzia – śpiew; Monika – śpiew; Kasia – śpiew*; Danielo – śpiew, gitara, drumla, dżamba*; Jaśko – gitara; Łukasz – bębny; Michał – flety.\nSłowa – Duch Święty, Danielo\nMuzyka i aranże –\nRec & mix – Przemek Wicha; *\nDruga płyta – „Jesteś Ty, jestem Ja” – powstawała w okresie marca i kwietnia 2003. Tym razem nagrywaniem zająłem się osobiście, natomiast podobnie jak wcześniej, Przemek wszystko miksował. Płyta ma swój specyficzny charakter, gdyż powstała jako multimedialna prezentacja. Na płycie oprócz 9-ciu utworów znalazły się dwa klipy filmowe (są to fragmenty naszego koncertu), autoprezentacja, a także szereg naszych zdjęć.\nCo można powiedzieć o części muzycznej? Tym razem – z racji tego, że sami podjęliśmy się nagrywania – mogliśmy w większym stopniu wykorzystać wielościeżkowy sposób zapisu. W zespole pojawiły się nowe osoby (Ola, Kasia, Ela), a wraz z nimi nowe instrumenty – kastaniety, gitara basowa, druga dżamba, nowe głosy. Ogólnie brzmienie jest bogatsze, a utwory bardziej dojrzałe. Całość natomiast jest niejako kontynuacją i konsekwencją obranej drogi – Hard Poetry.\nPsalm 150 /wersja z git.bas./\nBez Łukasza /wersja z git.bas./\nPsalm 57 /wersja z git.bas./\n2 fragmenty koncertu /wkrótce do ściągnięcia/\nMultimedialna prezentacja zespołu /*.pps/\nZdjęcia zespołu /dostępne w foto galerii/\nEla – dżamba; Kasia – śpiew; Madzia – śpiew; Monika – śpiew; Ola – gitara basowa; Danielo – śpiew, gitara, drumla, dżamba, kastaniety; Jaśko – gitara, śpiew; Łukasz – bębny; Michał – flety.\nRec & mix –\nPo roku naszej działalności, po doszlifowaniu wybranych przez nas utworów, postanowiliśmy je nagrać. Nagraniem i późniejszym masteringiem zajął się Przemek Wicha. Tym sposobem na przełomie października i listopada roku 2001 powstawały nasze debiutanckie nagrania. Ostatecznie płyta „...To, co w nas...” miała swoją premierę na przedświątecznym koncercie w kościele oo. Jezuitów we Wrocławiu. Na płycie znalazło się 11 utworów, które zamykały naszą ówczesną twórczość w pewną całość.\nMadzia – śpiew; Monika – śpiew; Danielo – śpiew, gitara, drumla; Jaśko – gitara; Łukasz – bębny; Michał – flety.\nRec, mix & mastering – Przemek Wicha


Temat: Najbardziej Tragiczna postać? (Strona 1 z 10)\nWysłany: 28-02-2002 23:51 Temat wpisu: Najbardziej Tragiczna postać?\nJak według was jest najbardziej tragiczna postać, jęzeli jakąś przeoczyłem piszcie\nOstatnio zmieniony przez Lastiel dnia 28-02-2002 23:58, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 01-03-2002 00:03 Temat wpisu:\nMoim zadaniem najbardziej tragiczną postacią jest Gollum, why ? On tylko przez przypadek (a raczej moc pierścienia) został wciągnięty pod jego władzę. Jush na samym początku zabił z tego powodu swojego najlepszego przyjaciela - to smutne. Później pod mocą pierściena siedział w jaskiniach żywiąc się jakimś badziewiem (ryby ). Nstępnie torurował go Sauron i Gandalf (tak dla niego pojmanie i wsadzenie do klatki przy elfach to były tortury)\nTylko ma pyt (sorry że nie z tematem) hobbici podobno byli bardziej odporni na magię pierścienia niz reshta ras. Tak więc czemu Semagol tak szybko ulegl jego wpływowi (w proownaniu do Froda np.)\nWysłany: 02-03-2002 01:23 Temat wpisu:\nwybrałam Feanora, bo chociaż generalnie wszystko po kolei co robił mu nie wychodziło, był zbyt porywczy i dumny i wciąż błądził, to jakoś tak cos mi mówi, że nie był taki zły, a Noldorowie są jednym z moich ulubionych szczepów\nszkoda, że pominąłeś Froda , bo on mi się skojarzył jako pierwszy. myślę, że bycie powiernikiem pierścienia samo w sobie jest tragicznym pomysłem. czesto stawiam się jego położeniu. i czuje ta tęsknotę, to wielkie pragnienie, żeby to wszystko okazało się złym snem, żeby mieć to za sobą i móc znowu cieszyć się życiem, spokojem, hobbitową sielanką dnia codziennego. jednak poczucie odpowiedzialności jest silniejsze. z biegiem czasu widać jak Frodo się zmieniał i jakby gasł, w chociaż środku nadal pozostawał tym odważnym i rozsądnym hobbitem - Bagginsem. myślę, że jego misja była poniekąd wkraczaniem w dorosłość, brutalną i nieprzewdywalną, inną niż Shire. inną niż dziecięce marzenia Froda o wspaniachych przygodach. to co przeszedł nie było tylko przygodą o wspaniałym, zwycięskim zakończeniu wędrowki na skraju życia i śmierci, która pozostałaby dla niego pięknym wspomnieniem, o którym na stare lata chciałby napisać książkę. odkąd pierścień dostaje sie w jego ręce i odkrywa co to właściwie oznacza, cały czas dręczy go napięcie, niepokój. i to właśnie najbardziej porusza mnie w WP, brak wytchnienia, brak oparcia, azylu, aż by się chciało od tego uciec i płakać całą noc, uciec od tego strasznego brzemienia, jakim jest powinność powiernika pierścienia władzy...\nWysłany: 02-03-2002 23:52 Temat wpisu:\nJa wybralem Feanora. Nie chce pisac teraz dlugiego posta bo chyba kazdy\nkto czytal Silmarillion doskonale pamieta jego nieszczesliwe losy...\nWysłany: 03-03-2002 00:43 Temat wpisu:\nFeanor w przeciwieństwie do Turina miał wpływ na swoją przyszłość - mógł odpuścić sobie te Silmarille, jednakże jego duma i porywczy charakter wzieła górę nad rozsądkiem. Turin był prawdziwie tragiczną postacią. Nie mógł odmienić swoich losów. Wszystko co czynił obracało się przeciwko niemu z powodu klątwy Morgotha. Nie z własnej woli zabił swego przyjaciela Belega i poślubił własną siostrę Nienor.\nOstatnio zmieniony przez Adan dnia 03-03-2002 19:29, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 03-03-2002 11:46 Temat wpisu:\nNajbardziej tragiczną postacią jest dla mnie Turin, dlaczego - tutaj nie będę się rozpisywać, poprzednicy już to zrobili ale dodałabym jeszcze Aldariona i Erendis - Może ich tragedia nie była tak wielka, jak Turina, ale jednak opowieść o tej parze jest taka... smutna - szczególnie kiedy jeszcze czyta się o ich wpływie na małżeństwo córki, czy o tym jak w końcu zginęła Erendis - może nie jest to nic szczególnego, podobne historie zdarzają się również dzisiaj i to zbyt często, i właśnie to jest tragiczne, że widzę podobne sytuacje blisko siebie, że teraz takie tragedie są tak pospolite. Chociaż nie powiem... trochę tu Tolkien pomoralizował z męskiego punktu widzenia\nWysłany: 03-03-2002 19:09 Temat wpisu:\nZdecydowanie Turin Turambar\na jeśli ktoś uważa inaczej:\n- niech przez przypadek zabije swojego najlepszego przyjaciela w momencie gdy ten ratuje go z rąk morderców\n- niech zakocha się w kobiecie, która okaże się jego siostrą\n- niech zrobi dziecko swojej siostrze\n- niech dowie się o tym wszystkim oraz że jego żona/siostra popełniła samobójstwo gdy się o tym dowiedziała\n- niech nie widząc sensu pełnego cierpień życia popełni samobójstwo nabijając się samemu na swój własny miecz\na wszystko to nie z jego winy tylko przez potworną klątwę Morgotha\nsą jeszcze jakieś pytania? nie widzę\nWysłany: 03-03-2002 20:22 Temat wpisu:\nFeanor w przeciwieństwie do Turina miał wpływ na swoją przyszłość - mógł odpuścić sobie te Silmarille, jednakże jego duma i porywczy charakter wzieła górę nad rozsądkiem.\nNo i wlasnie w tym rzecz. Przez jego wysokie ambicje (a Feanor byl\nambitny) doprowadzil do wielu strasznych rzeczy. Przez to ze byl\ntaki "zdolny" stal sie az za madry. A konsekwencje jego poczynan\nnaprawde byly tragiczne. Oczywiscie Turin tez byl tragiczna\npostacia ale jego tragizm pod innym wzgledem sie objawil. Nie ma\nco porownywac tych obu postaci bo na innych plaszczyznach cierpieli..


Co poprawia koncentrację? Dobre jedzenie! • Kuchnia Lidla\nJak się okazuje, przez żołądek nie tylko do serca, ale też do… głowy! Czy wiedzieliście, że właściwie zbilansowana dieta może usprawnić pracę mózgu, poprawić koncentrację, a także przyspieszyć przyswajanie wiedzy? Teraz pora dowiedzieć się, co jeść, by nauka nie poszła w las!\nPokarm dla mózgu, czyli tzw. „brain food” to ostatnio coraz bardziej popularne pojęcie. Jak powszechnie wiadomo, racjonalne odżywianie może wpływać korzystnie na cały nasz organizm, ale niektóre produkty, ze względu na swoje właściwości, wpływają bezpośrednio na poprawienie efektywności naszego myślenia. A ponieważ mądrej głowie dość po słowie, przeczytajcie i wprowadźcie te produkty do swojej diety!\nPo pierwsze: kwasy omega\nOmega-3 oraz omega-6 to kwasy tłuszczowe niezbędne do prawidłowego funkcjonowania mózgu. O ile tych drugich w naszej diecie zazwyczaj przyswajamy wystarczająco dużo, o tyle o tych pierwszych często zapominamy. Kwasy omega-3 znajdują się przede wszystkim w rybach, niektórych olejach roślinnych, orzechach włoskich, migdałach oraz pestkach dyni. Produkty te są szczególnie ważne w diecie małych dzieci, u których mózg się dopiero rozwija, lecz nie powinni zapominać o nich także dorośli.\nJeśli czeka nas nauka trudnego materiału, warto sięgnąć po produkty z magnezem. Magnez nie tylko poprawia zdolność zapamiętywania, ale też łagodzi objawy zmęczenia. Do jego źródeł zalicza się gorzką czekoladę, kakao, orzechy laskowe, kaszę gryczaną, warzywa strączkowe oraz płatki owsiane.\nA, B, C, D, E… Wbrew pozorom to nie nauka abecadła, lecz lista witamin, które wpływają korzystnie na pracę naszego mózgu. Witaminy A, C oraz E wykazują silne właściwości antyoksydacyjne i neutralizują wolne rodniki, które negatywnie wpływają na układ nerwowy. Dzięki temu witaminy te usprawniają logiczne myślenie. Niedobór witamin z grupy B, w szczególności witaminy B12, powoduje duże problemy z koncentracją i wywołuje objawy podobne do choroby Alzheimera, natomiast witamina D zwiększa wchłanianie wapnia i wspomaga pamięć.\nTen składnik mineralny wspomaga dotlenienie mózgu oraz czynność nerwów. Wspomaga przewodzenie impulsów w mózgu, dzięki czemu zwiększa się efektywność nauki. By dostarczyć organizmowi odpowiednią dawkę potasu, warto sięgać po banany, pomidory, awokado oraz suszone owoce.\nNiedobór żelaza w diecie powoduje obniżenie koncentracji oraz sprawności: zarówno umysłowej, jak i fizycznej, co utrudnia naukę oraz zdolność logicznego myślenia. Dlatego należy zadbać, by również tego minerału nie brakowało w diecie podczas nauki. Cennym źródłem żelaza są orzechy, rośliny strączkowe oraz owoce pestkowe.


Przedszkoliada z udziałem siatkarzy EKS Skra (galeria)\nśroda, 22 marca 2017 12:55\nMimo nieobecności siatkarzy PGE Skry, którzy dzisiaj w ramach siatkarskiej Ligi Mistrzów zmierzą się z Lube Cucine Civitanova, hala Energia tętniła życiem od samego rana. Wszystko za sprawą rozgrywek „Grupa Azoty Przedszkoliada Tour”, w których oprócz przedszkolaków, wzięli udział wiceprezes Zarządu KPS Skra Bełchatów Grzegorz Stawinoga, sztab szkoleniowy Młodej Ligi PGE Skry Bełchatów Radosław Kolanek i Dominik Posmyk oraz juniorzy EKS Skra Bełchatów Łukasz Gorgoń, Kamil Marzec i Michał Opyd.\nDzieci z przedszkoli z gminy Bełchatów miały okazje sprawdzić się w takich dyscyplinach sportowych jak: siatkówka, koszykówka, piłka ręczna, piłka nożna oraz gry i zabawy. Na najmłodszych czekała również strefa, w której mogli pokazać swój talent plastyczny oraz strefa odpoczynku, gdzie mogli skosztować pysznych, zdrowych koktajli i przekąsek.\nW strefie siatkarskiej na przedszkolaków czekali juniorzy bełchatowskiego zespołu oraz trener Radosław Kolanek, pod okiem których poznawali podstawy siatkarskiego rzemiosła. Może niektórzy z nich w przyszłości zasilą grupy młodzieżowe EKS Skra Bełchatów?\nNa koniec wszyscy uczestnicy otrzymali upominki oraz pamiątkowe medale. Rozgrywki zakończyło zdjęcie grupowe.\nW rozgrywkach brali udział przedstawiciele przedszkola Jabłuszko, którzy gościli na dwóch ostatnich meczach PGE Skry w hali Energia. Na naszych małych kibiców po zakończonych spotkaniach czekała miła niespodzianka - pamiątkowe zdjęcie z siatkarzami bełchatowskiego zespołu!\nWarto przypomnieć, że od tego sezonu podczas meczów PGE Skry Bełchatów działa Aktywna Strefa Przedszkoliada.pl. Najmłodsi mogą nie tylko kibicować, ale przy okazji poruszać się, pobawić i aktywnie pokibicować w towarzystwie czerwonego Kangura - ambasadora i maskotki Przedszkoliada.pl. Aktywna Strefa Przedszkoliada.pl ma na celu zapewnienie najmłodszym aktywnej formy spędzenia czasu podczas meczów PGE Skry.\nCzytany 556 razy\tOstatnio zmieniany czwartek, 23 marca 2017 09:14


Pięć rzeczy, które zobaczysz na Open'erze. Bo i tak tam będziesz - WP Gwiazdy\nPięć rzeczy, które zobaczysz na Open'erze. Bo i tak tam będziesz\nDrogo, mokro i daleko. Trzeba żyć pod kamieniem, aby nie wiedzieć, co dzieje się co roku na początku lipca. Na 4 dni na lotnisko w Kosakowie, gdzieś hen daleko od Warszawy, przybywają dziesiątki tysięcy ludzi na największy i (jeszcze) najważniejszy festiwal muzyczny w Polsce.\nBo chociaż co roku mówi się, że drogo, że daleko, że "nie gra nikt ciekawy", to i tak za każdym razem wszyscy lądujemy w darmowych autobusach wiozących nas z Gdyni na teren festiwalu. A tacy weterani jak ja mogą zebrać wokół siebie początkujących festiwalowiczów i snuć im opowieść: O Pięciu Rzeczach, Które Na Pewno Zobaczysz na Open'erze.\nPolska nie jest ulubionym krajem losu, Boga, bogów - wybierzcie, co chcecie. Palmy i lazurowe morze widujemy na filmach. Nawet jeśli świat zmierza ku końcowi przez przegrzanie, to na chwilę złapie oddech i bądźcie na 99 proc. pewni, że złapie go, gdy weźmiecie urlop na Open'era. Pomijając fakt, że lipiec jest po prostu statystycznie najbardziej deszczowym miesiącem w roku, to jeszcze Trójmiasto w ogóle nie jest rozpieszczanym przez pogodę regionem.\nMieszkańcy stolicy mający dość mętne pojęcie o tym rejonie, liczą na plażę w odległości 500 m od sceny. W rzeczywistości, gdy reszta kraju smaży się w 30 stopniach Celsjusza, w Gdańsku i Gdyni jest mocne… 22. W tym roku zapowiada się najzimniejszy festiwal od 2011 roku (gdy ludzie brodzili po kolana w błocie przy 7 stopniach w nocy), ale to w ogóle nie zmieni kolejnej, pewnej jak amen w pacierzu rzeczy na Open'erze, którą są:\nOd lat karmimy się obrazkami z Coachelli czy Glastonbury. Na klipach, reklamach i filmach widzimy piękne dziewczyny w wiankach, pióropuszach, kusych szortach, sukienkach, brokatowych makijażach.\nMarki odzieżowe przed letnim sezonem zasypują nas fatałaszkami, które potem ostatecznie trzeba chować pod kurtkami. Ale co bardziej zdesperowane festiwalowiczki nie po to tygodniami obmyślały stylizacje na każdy dzień Open'era, by teraz nie chodzić z gołymi nogami na deszczu. Trudno!\nTo temat, który wymagałby osobnej rozprawy. Kilkusetmetrowe kolejki do autobusów, kilkudziesięciominutowe ogonki do opasek, belgijskich frytek i symbolu każdej imprezy masowej w Polsce: toi toia. Żaden festiwal, a już na pewno nie Open'er nie nadaje się dla ludzi niecierpliwych. Cztery dni muzycznej uczty muszą być okupione czekaniem i wypatrywaniem.\nA organizatorzy Open'era naprawdę stają na głowie, dostarczając ogromną liczbę autokarów i toalet, to ludzi jest takie zatrzęsienie, że po prostu należy sobie wyjąć z życia te 4 dni. I w milczeniu czekać na swoją kolej. Na wszystko.\nMyślisz, że 600 zł za cały festiwal to dużo? Pomnóż to razy dwa, bo pewnie ostatecznie tyle wydasz. Wejście na teren Open'era to jedno, ale funkcjonowanie tam bez wody i jedzenia kupionego gdzieś na mieście, a odebranego na bramce, to zupełnie inna historia. Piwo, wino, wódka i wszystkie napoje bezalkoholowe kosztują tyle, co w dobrym klubie.\nStrefa gastro jak zwykle oferuje cały wachlarz kulinarnych doznań. Ale ostatecznie za coś, co zjesz na kolanie z papierowej tacki, zapłacisz jak w dobrej knajpie. Oczywiście, możesz przetrwać te 4 dni na skromnych racjach wody, ale te frytki belgijskie i gofry z owocami naprawdę dobrze pachną.\nTak, można narzekać co roku, marudzić, udawać znudzonego, oburzonego i modnie zblazowanego. Wszystko kłamstwo. Open'er to wciąż największy festiwal muzyczny w Polsce. Czy w tym roku line up powala? Nie powala. Ale wciąż daje nam Kylie Minogue, Travisa Scotta, The Strokes i całą masę innych gorących artystów.\nMówi się, że Alter Art (organizator) dostaje zadyszki, bo chce zmonopolizować rynek koncertowy w Polsce i nie starcza mu headlinerów do obstawienia każdego festiwalu. Nawet jeśli w tym roku nie potraktował Open'era priorytetowo, to można uznać to za wzięcie oddechu, po fenomenalnym 2018 r. Gdy w Kosakowie zagrało Depeche Mode, Arctic Monkeys i Bruno Mars, a biletów ludzie szukali desperacko na Facebooku.\nWięc nawet, jeśli wciąż słyszymy, że jest nudno i drogo, i że "już ostatni rok, przysięgam", to i tak wszyscy spotykamy się ostatecznie pod sceną. Prawdopodobnie w deszczu.\nOpen'er 2019: Sprawdź, kto i kiedy wystąpi.\nKoncert Taco Hemingwaya przerwany przez ulewę:


Jestem kłębkiem nerwów - Forum 2021 - RODZICE.PL\nJestem kłębkiem nerwów\nTak bardzo się boję o zdrowie tego mojego smyka…\nMyślałam, że po urodzeniowej megażółtaczce (bilirubiny 26,58) już będzie tylko lepiej, a tu nic z tego, ciągle coś się przyplątuje. Nie powiem, początki były obiecujące – brak kolek i innych tego typu atrakcji, ale w końcu się zaczęło…\nNajpierw był kaszel i zmiany w oskrzelach, bez antybiotyku się nieobeszło.\nWyniki leukocytozy bardzo złe. Zbyt duża ilość leukocytów co może świadczyć o jakimś stanie zapalnym bądź białaczce!\nPojawiły się kolki, wymioty i śmierdzące kupki. Miał pomóc nifuroksazyd. Chyba niepomógł, bo dzisiejsza kupka była strasznie cuchnąca, a nadomiar złego ceglanobrązowa.\nMamy iść do neurologa, bo p. doktor podejzewa nieprawidłowe napięcie mięśniowe. Do dzisiaj myślałam, że przesadza, a tu proszę Julek zaczął się wyginać w pałąk, tak, że nawet przebrać się go nie da bez walki.\nZostaliśmy wysłani na badanie krwi, bo możliwe że mały ma cytomegalię.\nNo i zaczął kaszleć… i ciężko oddycha…\nI usiłuję go już uśpić od 3 godzin, po tym jak obudził się strasznie płacząc.\nI nie pomaga śpiewanie kołysanek, cycuch, bujanie w leżaczku, leżenie w łóżeczku…\nA tak mi dzisiaj sen potrzebny, czuję się fatalnie, leje mi się z nosa, płuca w końcu chyba wypluję…\nDlaczego te nasze maluszki tyle muszą cierpieć już na samym początku drogi życia…\n18 odpowiedzi na pytanie: Jestem kłębkiem nerwów\nRe: Jestem kłębkiem nerwów\nBoze strasznie współczuje Tobie i maluszkowi 🙁\nTrzymaj sie dzielnie i bądź dobrej mysli\nTrzymam kciukli i zycze końca kłopotów zdrowotnych\nKochana…. tak Ci serdecznie współczuje!!!!\nnie znam słów poocieszenia ale myślami będę z tobą i Juliuszkiem…. oby zrowiał szybciutko i nie miał żadnych kłopotów….\nnie martw sie..julek wyglada dorodnie..wyjdzie z tego…my tez po zoltaczce, antybiotyku..i maga kolce..i wizytach u lekarza pare razy w miesiacu..\na teraz dziewczynak jak malowana\nmusi byc lepiej…. u nas byla zoltaczka, gronkowiec po ktorym, ludze sie ze nie ma sladu ale kto wie i coraz czescie j zastanawiam sie zeby jednak mimo braku objawow to sprawdzic.\nNie poddawaj sie… u nas tez ostatnio kiepsko bardzo ze spaniem i nochalek sie zatyka i maluch sie bardzo meczy….\nŻyczę Wam dużo zdrówka,na pewno wszystko się unormuje,a Tobie dodatkowo życzę dużo siły.pozdrawiam\nNie martw się. Jeśli Cię to pocieszy, to naszej Oli też ciągle coś się przytrafia. Mimo, że ma już 3 miechy, to cały czas ma przedłużającą się żółtaczkę (ponad 3-krotne przekroczenie stężenia bilirubiny we krwi) i wygląda jak azjatka (w sumie ładnie). Ostatnie wyniki morfologii wykazały dość dużą niedokrwistość. Poza tym badanie przezciemiączkowe główki wykazało poszerzenie jednej komory, do tego neurolog stwierdziła asymetrię Maleństwa (ale to akurat ma teraz dużo dzieci). Na domiar złego mamy jeszcze serię straszliwych zaparć i kolek, oczywiście skazę białkową i alergiczny kaszel i katar. Naprawdę jest biedna. Skąd tyle nieszczęść naraz? Może dlatego, że urodziła się jako wcześniak?\nAda – musisz wierzyć, ze wszsytko się szybko skończy i Julek będzie najzdrowszym chłopakiem pod słońcem 🙂\nPS. Musicie obydwoje wyzdrowieć najpóźniej za tydzień z kawałkiem !!! W końcu jesteśmy umówione, no nie?\nŻyczę Ci dużo siły, abyś jakos przez to wszystko przebrnęła.\nTrzymajcie się cieplutko, na pewno Maluszek szybko dojdzie do zdrówka.\noj bidulek:(… Nie martw się….my też przeżywaliśmy takie cyrki na początku (łącznie z 2 tyg. pobytem w szpitalu w 5 tyg. życia)…Igor tak wyginał się do tyłu do czwartego miesiąca, główki też nie chciał trzymać…. Nabiegałam sie po neurologach i innych znachorach i nikt nic mi konkretnego nie powiedział tylko kazali obserwowac i profilaktycznie rechabilitować… A teraz jest dobrze:)…i to normalne, ze się boisz ale bądź kochana dobrzej myśli…dzieciaczki z tego wyrastają…. Trzymajcie sie a my trzymamy za Was kciuki!\njejku – nie martw się, trzymam kciuki za Twojego Juliuszka i wysyłam ciepłe myśli o Was. Napewno wszystko będzie dobrze tylko musisz pozytywnie myśleć! Czekamy na Ciebie w Opolu i nie rób numeru że nie przyjedziecie ! Tu już mobilizacja przed spotkaniem:)\nUcałuj Julka mocno od nas.\nNo właśnie dlaczego te nasze maluszki co rusz łapie jakieś paskudztwo? Biedactwa tyle muszą się nacierpieć – ciągłe wizyty u lekarzy, pobieranie krwi, lekarstwa… Straszne!\nJuliusz nie jest wcześniakiem, jest duży (8300) i tym tłumaczonych jest wiele jego przypadłości.\nJuż nie moge się doczekać przyszłego weekendu!\nMyślę, że przynajmniej sprawy brzuszkowe mają się lepiej. Po raz pierwszy od tygodnia Julek zrobił kupę o zapachu kupy, a nie toksycznych odpadów chemicznych!\nA i ja czuje się lepiej, kaszel przestał męczyć i katar zrobił sie do zniesienia…\nTeż wczoraj przez chwilę z przerażeniem pomyslałam, że przez to wszystko może mnie ominąć przyjazd do Opola 🙁\nChyba jest już jednak lepiej z Julkowym brzuszkiem i z niecierpliwością oczekuję wyjazdu.\nWydawało mi się, że Julek nie ma problemów z napięciem, ładnie dźwiga główkę, trzyma ją bardzo pewnie, wszyscy mówią (łącznie z p. doktor), że jest bardzo mocny i sprawny. No a tu taka niespodzianka – nieprawidłowe napięcie, i to jego wyginanie 🙁 Idę go dzisiaj umówić na wizytę do neurologa, zobaczymy co powie.\nDziękuję za słowa wsparcia, jest mi już dużo lepiej na duszy.\nA i chyba ze zdrówkiem Juleczka też ociupinkę lepiej. Kupka dzisiaj zrobiona pachnie jak kupka, a nie toksyczne odpady chemiczne, które Julek serwuje od tygodnia 🙂 Oby tak dalej, małymi kroczkami do przodu…\n…skoro tak to mozesz być spokojna….po dziś dzień jak Igusia boli brzuszek to strasznie sie pręży, wrecz wygina w łuk…może to z powodu tych brzusiowych problemów…dużo zdrówka, buźka!\nJejku.. trzymajcie sie….\nZnasz odpowiedź na pytanie: Jestem kłębkiem nerwów\njakiej firmy kaszka?


« Czekoladowe ciasto na ...\nDrożdżowe racuchy z jabłkami ... »\nPora spojrzeć łaskawszym okiem na owoce jesieni - stragany już jakiś czas temu podbiły śliwki i chyba w tym roku wyjątkowo obrodziły, bo jest ich mnóstwo i w dodatku w niskiej cenie, mnożą się wprost gatunki rodzimych jabłek, a zaraz za nimi pojawiają się gruszki, póki co nieśmiało i w niewielkich ilościach, ale tak, trzeba stanąć wprawdzie i powiedzieć sobie, że oto nie bacząc na wcale nie ciche protesty stęsknionych słońca idzie jesień...\nJesień w kuchni jest być może nawet bardziej inspirująca niż lato, całe mnóstwo owoców i warzyw, naszych - polskich, o wspaniałych kolorach, smaku i dających nieskończone możliwości. Pisząc to spoglądam za okno, a z przysłaniającej mi widok topoli tańcząc na wietrze spada żółciusieńki już liść, jakby na potwierdzenie moich myśli. Ehhhh... ciężko oprzeć się nostalgii.\nOczywiście na nostalgie, chandrę i smutki najlepszy jest cukier, bo "cukier krzepi":) No i cała reszta słodyczy. Ja na dobry początek proponuje słodziutki kajmak, z pierwszymi jesiennymi gruszkami i równie jesiennymi (z tym że jeszcze z poprzedniej jesieni) orzechami włoskimi. Przepyszny biszkopt orzechowy może posłużyć jako spód do wielu ciast, idealnie skomponuje się w kremami kawowymi i czekoladowymi. Całość nie jest zbyt słodka dzięki gruszkom, pianka ze śmietany ma świetna konsystencję a przy okazji śliczny, ciepły "tofikowy" odcień. Ciasto dobrze się kroi, a dzięki połówką gruszek ciekawie prezentuje już w kawałkach.\nBiałka oddzielić od żółtek i ubić na sztywną pianę pod koniec ubijania dodając cukier. Dodać żółtka, ubić. Orzechy wymieszać palcami rozcierając grudki które powstały w czasie mielenia. Do masy przesiać mąki z proszkiem, wsypać orzechy. Delikatnie wymieszać łopatką lub łyżką.\nCiasto przelać do prostokątnej blachy o wymiarach ok. 40x28cm wyłożonej papierem do pieczenia.\nPIECZENIE: 160st - termoobieg (lub góra-dół 180st), około 30minut (do suchego patyczka)\n6 sporych twardych, ale słodkich gruszek\nKajmak wraz z mlekiem umieścić w rondelku, podgrzewać mieszając aż masa stanie się gładka i lekko się rozpuści. Przetrzeć przez sito i odstawić do ostygnięcia. Żelatynę zalać niewielką ilością wody w temperaturze pokojowej i pozostawić do napęcznienia. Kremówkę ubić na sztywno. Żelatynę rozpuścić na małym ogniu lub w kąpieli wodnej ciągle mieszając i nie dopuszczając do zagotowania. Do żelatyny przełożyć przestudzony kajmak i wymieszać. Mieszankę wlać do śmietany miksując na wolnych obrotach miksera do ujednolicenia.\nNa przestudzony spód orzechowy wyłożyć kajmak z masłem, na nim poukładać ściśle połówki gruszek miejscami po gniazdach nasiennych do dołu. Przykryć kajmakową bitą śmietaną, posypać startą czekoladą.\nFacebookowi fani Słodkiej Magii od Kuchni pierwsi wiedzą o nowych przepisach! Polub SMoK na facebook'u:\nponiedziałek, 20 sierpnia 2012, czarownie\nTagi: tofi kajmak i krówka orzechy włoskie czekolada gruszki owoce\n Już nie raz obiecywałam sobie, że będzie więcej tortów na blogu. Może w końcu się uda. Chce Wam dzisiaj pokazać niesamowity tort mogący z powodzeniem\nCzekoladowa miłość Ostatnio zachorowałam na czekoladowe ciasta - moim zdaniem zawsze są pyszne. Wystarczy jeden kawałek czekoladowego wypieku, a odpływasz w kra\nKajmak i gruszki... o mniam:)\nświetny przepis!! jeszcze orzechy laskowe i będzie firmowy tort cukierni Williams! rewelacja, zrobię na pewno :)\nPyszniutkie jest to ciasto :-)\nNie lubię jesieni, ale bardzo lubię gruszki i wszystkie jesienne owoce!\nO matko, same pyszności! Kajmak, gruszki i orzechy w jednym cieście, idealnie :)\ncóż za zestawienie składników! kusisz na wieczór.. ;)\n:) Bardzo dziękuję za miłe komentarze i zachęcam do wypróbowania przepisu:)\nWygląda bosko! Zalega mi właśnie puszka masy kajmakowej, wiec przepis zapisuję do jak najszybszego wypróbowania:)\nJustka, koniecznie daj znać jak wyszło. No, i jak Wam smakowało:)\nCudowne ciacho, podoba mi się zestawienie gruszka i kajmak, koniecznie zapisuję do wypróbowania, zwłaszcza, że jakoś zawsze brakuje mi pomysłu na wykorzystanie gruszek.\nBardzo pysznie tu u Ciebie, ciekawe przepisy i apetyczne zdjęcia, muszę zaglądać częściej, pozdrawiam :)\nGość: monkamaj, *.bialapodlaska.vectranet.pl\nZrobiłam! :) Było pyszne i zniknęło w mgnieniu oka:) Moja koleżanka nie mogła uwierzyć, że takie dobre ciasto można zrobić z gruszkami. Zamieniłam tylko ciasto orzechowe na zwykły biszkopt. Dziękuję za przepis i pozdrawiam!\nJustka, bardzo się cieszę:)\nDla mnie orzechy włoskie i gruszki są dla siebie po prostu stworzone i nigdy nie umiem się powstrzymać przed łączeniem ich:)\nJuż mam w kolejce kolejne ciasto z gruszkami, tym razem z serem, ale... orzechy włoskie również dorzuciłam:)


Fototapeta zmywalna Bezszwowe mandali wzór do drukowania na tkaninie lub papierze. ręcznie rysowane tła. kolorowy, pastelowy nadruk. • Pixers® - Żyjemy by zmieniać\nBezszwowe mandali wzór do drukowania na tkaninie lub papierze. ręcznie rysowane tła. kolorowy, pastelowy nadruk.\nFototapeta zmywalna Bezszwowe mandali wzór do drukowania na tkaninie lub papierze. ręcznie rysowane tła. kolorowy, pastelowy nadruk.


ASYŻ pod przewodnictwem architekta Giovanni da Gubbio, kończy budowę wielkiej katedry ku czci Św. Rufina, patrona swego miasta. Fasada świątyni wykonana z kamienia z góry Subasio jest jednym z najbardziej oryginalnych dzieł w całej architekturze romańskiej w Italii. Podzielona na trzy przestrzenie, jest ubogacona portalami rzadko spotykanej piękności, serią małych wiszących łuków i uroczych rozetek. Potężna wieża - dzwonnica, o doskonałym kształcie i guście, uzupełnia architekturę i tworzy swoistą równowagę. Nieopodal, w domu, którego okna wychodzą na plac św. Rufina, w 1193 r. przychodzi na świat pierwsza z trzech sióstr- Klara. Ojciec Favarone Offreducci i matka Hortulana Fiumi są jedną ze szlacheckich rodzin Asyżu: należą do tzw. „maiores", wierni imperatorowi i zwyczajom feudalnego świata. Z Rocca (twierdzy), która opasana murami i ciężkimi wieżami panuje nad miastem, Konrad di Urlingen groźnie strzeże swych praw.\nW roku 1198 lud asyski dokonuje powstania, zajmuje tereny Rocca, ustanawia nową administrację miasta i po kolei zdobywa wszystkie zamki i pałace, należące do „maiores". Benedyktyni opactwa z Monte Subasio są bezradni wobec tego zniszczenia, dając schronienie szlachetnie urodzonym... lecz ich modlitwy nie potrafią ugasić nienawiści i zemsty. Wielu mieszkańców Asyżu ucieka.\nTakże rodzina Offreduccich ucieka do Perugii, gdzie pozostaje aż do 1209 r. Pod opieką matki Klara wyrasta na szlachetną dziewczynę; jest zajęta modlitwą i szczodrobliwością wobec potrzebujących; zawiera przyjaźń z innymi dziewczętami wypędzonymi do Perugii. Niestety, zemsta tli się w sercach. Perugia zadaje klęskę Asyżowi. W roku 1205 mieszkańcy Perugii zmuszają asyżan do odszkodowania i zwrócenia wygnańcom ich dóbr.\nW 1209 r. Klara, kończy siedemnasty rok życia. Wraca do Asyżu i jest jedną z najbardziej atrakcyjnych dziewcząt. Jest nadal szlachcianką, jest bogata, piękna i dobra... Favarone myśli o uszczęśliwieniu najstarszej córki zaszczytnym małżeństwem z jednym z możnych panów miasta. Klara zdecydowanie odrzuca wszelką ewentualność małżeństwa i wyraża pragnienie poświęcenia się Bogu. Właśnie w tym okresie, w Asyżu, nie mówi się o niczym innym, jak tylko o Franciszku, synu niejakiego kupca Piotra Ber-nardone. Franciszek przebiega ulice miasta przepowiadając Ewangelię, mówi o pokoju, zaprasza do ubóstwa, wyrzeczenia się wszystkiego dla miłości Boga. Najpierw z opuszczonej szopy Rivotorto, potem z kościoła Porcjun-kuli grupka dwunastu Braci rzuca asyżanom wezwanie do religijnego wyboru sposobu życia. Także Rufin, kuzyn Klary, przedkłada prosty strój Franciszka ponad dostatek i zamożność ojcowskiego domu.\nKlara zastanawia się, czy przypadkiem Bóg nie oczekuje także i od niej całkowitego poświęcenia się, tak jak od Franciszka, z pozostawieniem wszystkiego bez żadnego kompromisu. Dlatego chętnie słucha Franciszka przemawiającego w katedrze św. Rufina. A w skrytości przed krewnymi, dzięki pośrednictwu brata Rufina, usiłuje spotkać Franciszka celem poznania i pogłębienia sensu swojego życia. Franciszek doradza jej całkowicie poświęcić się Bogu poprzez podjęcie życia modlitwy i ubóstwa. 18 marca 1212 r., wieczorem, w Niedzielę Palmową, Klara przechodząc przez „bramę śmierci" ucieka z domu i kieruje się ku kapliczce Porcjunkuli, gdzie Bracia oczekują jej przybycia. Wchodzi do kościoła i poświęca się na służbę Bogu poprzez symboliczne obcięcie włosów. Franciszek kilkoma ruchami nożyc obcina piękne, jasne włosy Klary. Ostrzyżona głowa oznacza, że należy się już wyłącznie do Boga. Po tej ceremonii Klara zostaje umieszczona u Benedyktynek w opactwie Św. Pawła w Bastii.\nPo Wielkanocy Klara przenosi się do innego opactwa Benedyktynek - św. Anioła z Panzo, na wschodnim zboczu góry Subasio, z której widok rozciąga się na Spoleto. 14 kwietnia, w 16 dni od przybycia tutaj Klary, także jej młodsza siostra Agnieszka ucieka z domu i poddaje się pod jej opiekę, z mocnym postanowieniem poświęcenia się całkowitej służbie Bogu. [...]


Karolina Ćwiek-Rogalska - jedno opowiadanie - Tlen Literacki\nKarolina Ćwiek-Rogalska – jedno opowiadanie\nNic tu nie jest nasze, nawet ta ziemia, która rodzi kamienie. I nawet te kamienie nie są tu nasze. Ta myśl nasuwała się zaraz po przyjeździe. Dlatego od razu trzeba było zrobić coś, żeby ziemia odzwyczaiła się od nich, a przywykała do nas. Na ziemi stały budynki, pomniki i stacje kolejowe. Budynki przebudowywano, pomniki zastępowano nowymi, ze stacji kolejowych ściągano ich szyldy i zakładano nasze. Nazwy miejscowości zaczynały brzmieć bardziej swojsko. Kamienie zaczynały wyglądać jak w Polsce. Teraz Polska była tutaj. Źle: kiedyś Polska była tutaj i teraz wróciła. Wlokąc za sobą orła bez korony. Czasami nam się śniło, że ta korona wisiała na lufie pierwszego radzieckiego czołgu, który zobaczyło się jeszcze w Polsce – w tamtej Polsce, o której nie trzeba było mówić, że zawsze była Polską – jak pierścionek zaręczynowy. Tak więc budynki, stacje kolejowe i pomniki były ich. Jeszcze. Dlatego zaraz po przyjeździe zaczęto pracować nad tym, żeby stały się nasze.\nW Duszniewie nie było stacji kolejowej, a kiedy się tutaj sprowadzili, nie było już żadnego pomnika, który przypominałby o dawnych mieszkańcach. Był za to kościół. Stał na wzgórzu pośrodku wsi, dobrze widoczny z powodu koloru, cały wzniesiony z czerwonej cegły.\nNajpierw po prostu go zamknięto.\nKiedy się tutaj przeprowadzili, w środku nie było już ołtarza ani innych oznak, że odprawiano tam kiedyś nabożeństwa. Ludzie mówili, że ten sam ołtarz jest teraz w nowym kościele, ale wydawało się to mało prawdopodobne. Kościół na wzgórzu był kiedyś ewangelicki – w ołtarzu w nowym kościele znajdował się obraz Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Może ludzie tylko tak mówili?\nPotem zamknięcie przestało wystarczać. Zupełnie jakby nienaszość kościoła wyciekała przez szybki witraży i przez szczelinę między klamką a kłódką, wpełzała ponad progami domów ludzi mieszkających naokoło, wsączała się w ich sny i namawiała. Trzeba coś zrobić, trzeba coś zrobić – narzekała polskość w takie noce, kiedy mgła nienaszości wisiała w dusznym powietrzu, jakby przeszło ono przez ich płuca i ciężko nim było oddychać w tym innym czasie, który był bez wątpienia nasz. Miał być bez wątpienia nasz. Trzeba było coś zrobić.\nAle tego nie mógł zrobić nikt stąd. Przecież to niemożliwe: żeby później opowiadano tę historię, wymieniając czyjeś znane dobrze nazwisko, które kojarzyłoby się przy tym z bywaniem na wspólnych weselach, byciem czyimś chrześniakiem albo człowiekiem, który co rano kupował chleb w piekarni u Prawnuka.\nTo będzie historia o tym, jak schowano kościół.\nMama ma wtedy jeszcze warkocze ze starannie zawiązywanymi na kokardę białymi wstążkami i przypadkiem znalazła się niedaleko, kiedy ktoś – ciężko jest sobie przypomnieć kto i właściwie dlaczego – otworzył starannie zamknięte drzwi i do środka oprócz powietrza wpuścił kilkoro dzieci. Może był to ostatni przegląd wnętrza, ocena tego, czy warto zabrać coś jeszcze? Jeśli historia o przeniesionym ołtarzu jest, rzecz jasna, prawdziwa. W środku nie zostało po nich nic więcej niż kilka rzędów drewnianych ławek. Żadnych obrazów, krzyży, wreszcie – żadnego ołtarza. Może ludzie mówili prawdę? W końcu kto chciałby rozebrać ołtarz? W jakim celu, jeśli nie po to, by przenieść go do innego kościoła? To, co jest nienasze, zostaje nienasze. Ich ołtarz jest tak samo drewniany, ich nagrobek tak samo kamienny – jak drewno na opał, jak kamień nadający się na podmurówkę. A może wcale nie.\nI tak Mama z innymi dziećmi bawi się w chowanego wśród drewnianych ławek starego kościoła. Przez brudne witraże wpada szare światło. Kasztany obok urosły tak wysoko, że nawet pagórek, na którym stoi kościół, nie pomaga mu znaleźć się bliżej światła. Stoi w świecie, który przyszedł, stary świat spowija mgła. Nic nie da się na to poradzić.\nChociaż oni podobno obiecywali, że wrócą. Ale może nie mówili tego na głos w kościele.\nW powietrzu wiruje kurz i trociny – skąd trociny? Biała kokarda chowa się za oparciem, jakiś chłopiec, którego imię nie zawiera się w tej historii, pokazuje to miejsce palcem i wydaje z siebie okrzyk, który szybko tłumi, zasłaniając usta dłonią. Znika kokarda, znika pokazywane miejsce, gra się dalej. Jakiś inny chłopiec w krótkich szarych spodenkach – może to przez to światło – w szelkach i z przyczesaną na mokro grzywką składa ręce do modlitwy i patrzy na ołtarz. Nie ma chłopca, nie ma ołtarza. Dziewczynka z warkoczami przewiązanymi białą kokardą opuszcza głowę, żeby okazać szacunek. Szukam! Dziewczynka z białymi kokardami na końcach cienkich warkoczy opuszcza głowę, żeby nie dać się nakryć w chowanego. Raz, dwa, trzy, szukam! Jest dziewczynka, nie ma dziewczynki.\nJest kościół, nie ma kościoła. Gra się tu w chowanego już od ponad dwudziestu lat. Zamknij oczy i zobacz. Otwórz oczy i popatrz.\nAle tego nie mógł zrobić nikt stąd. Toteż robotnicy przyjechali z daleka, właściwie to nie wiadomo skąd. Tacy ludzie muszą przyjechać nie wiadomo skąd, żeby nie kojarzyć się z piekarnią Prawnuka i z czyimś chrześniakiem. Żeby nikomu nie było szkoda, żeby nie musiano ich potem pokazywać palcami, mówiąc: zobacz, tamten pan, widzisz? Tamten pan, no, to on rozebrał ten stary niemiecki kościół. No tak, był tutaj kościół, no, ty już go nie możesz pamiętać, no tak.\nTak. Ja też już go nie pamiętam.\nMężczyźni, którzy rozbierali kościół, zaczęli od wieży. Postawili rusztowania i zaczęli dachówka po dachówce i cegła po cegle zdejmować ją jak koszulę. Przez głowę, tak jak to robią mężczyźni.\nA potem wszyscy umarli.\nPrzynajmniej tak opowiadali ludzie. Rozebrali kościół, przyjechały ciężarówki, zapakowano i wywieziono cegły, a potem wybudowano z nich pałac kultury, ułożono czyjąś podmurówkę albo coś takiego. A robotnicy umarli, zaraz-natychmiast.\nTeraz na szczycie wzgórka jest murowany plac, który służy jako boisko do koszykówki. Tylko że jeden z koszy stoi na schodku. Po co komu plac ze schodkiem? Za jakiś czas Babcia wytłumaczy mi, że stał tutaj stary kościół, a schodki wcale nie są schodkami, tylko tym, co zostało z ołtarza. Za jakiś czas dowiem się, że ołtarz powinien być z jednego kawałka kamienia na stałe przytwierdzanego do podłogi. To było to miejsce, z którego musiała wypływać nienaszość.\nTrzeba patrzeć na to miejsce za każdym razem, kiedy przyjeżdża się do Duszniewa. Bo obok boiska do koszykówki, korzystając z obniżenia terenu, postawiono zadaszony przystanek PKS-u.\nTo była historia o rozebraniu kościoła.\nNastępna będzie o rosyjskim miasteczku.\nNiektórym może się wydawać, że to powinna być jedyna historia – ale tak nie jest. Innym – że to wcale nie jest historia. Jedni i drudzy nie mają rację, bo prawda jest w sieredinie.\nZwykle jest mapa, na której kreski oznaczają granice. Czasami mapa jest stara i granicy już właściwie nie ma. Został z niej tylko gaik. Nogi drzew stojące w błocie albo w wodzie, która była kiedyś rzeką, ale przestała płynąć – zupełnie tak, jakby po wymazaniu kreski-granicy straciła orientację i na wszelki wypadek zatrzymała się, żeby nie zabłądzić. I rosną tam teraz goździki, i można czasami znaleźć okienko od strażnicy albo drzwiczki od pieca i to jest wszystko, co pozostało. No, są jeszcze stare mapy. Ale to jest historia o całkiem nowej mapie, na której nie było już granicy, ale było miasteczko, które nie było w Polsce, chociaż było w Polsce – tak pokazywała mapa, jeśli w ogóle ktoś je na niej zaznaczył. Bo może prawdziwa jest historia o tym, że nie wolno było go zaznaczać?\nMiasteczko nazywało się nawet Miasteczkiem, tylko w języku, którym kiedyś nikt tutaj nie mówił, a teraz mieli go rozumieć wszyscy. Do Miasteczka jechało się szosą, żeby później skręcić na bagnistą półdróżkę obok Kamienia, który Upamiętniał. Zatrzymywali się przy nim wędkarze z Duszniewa, ci, którym już tu zachciało się napić albo wysiusiać i któryś zawsze narzekał, że zanim dojedzie się na ryby, ktoś je wyłowi, a może nawet, że ryby pozjadają się nawzajem. Kamień był już wtedy porośnięty trawą i mchem. Trudno powiedzieć, co właściwie było na nim napisane tłustymi metalowymi literkami, wyglądającymi tak, jakby ktoś wyciął je ze stalowej gazety i przywiesił obok kwadratowego orła.\nTa dróżka gdzieś w las, po której zostały dziś tylko betonowe płyty jak rodzynki w rodzynkowym chlebie, to jedyna część Miasteczka, którą jeszcze widać. W Duszniewie został po nim jeszcze jeden pan, który machał wesoło rękoma, idąc ulicą. I mąż pani, prowadzącej sklepik z kredkami. I to wszystko.\nW mieszkaniu pana, który machał, na ścianach wisiały dywany.\nDywany splatają tę opowieść. Osnowa pojawia się i znika, czółenko wplata ją dalej. Rwie się i strzępi na brzegach tam, gdzie się zapomina.\nTo one stały się powodem, dla którego Babcia postanowiła iść do Miasteczka: bo chciała jeden kupić. Mógł to być ostateczny akt desperacji w świecie, w którym brakowało dywanów. Zabrała ze sobą Ciocię i poszła, chociaż po drodze nie było żadnych gór i tylko jeden las. Nie wiem, czy zatrzymała się obok kamienia, żeby zrobić siusiu, wiem, że doszła pod bramę Miasteczka, której pilnował żołnierz ze śmieszną czapką z daszkiem, który był o wiele za duży. Może stał tam zawsze, może postawili go tam zaraz po przyjściu i musiał sobie jakoś radzić. Może daszki od czapek rosną nawet po śmierci, tak jak włosy i paznokcie.\nPotem żołnierz zadał Babci zagadkę, a że znała odpowiedź, więc weszła do środka, do Miasteczka, a Ciocia nie znała odpowiedzi i musiała zostać. Długo rozmawiała z zielonym żołnierzem w za dużej czapce, ale kiedy spytał, gdzie mieszka, przestała rozumieć, co mówi.\n„Ja ciebie nie rozumiem, co ty mówisz”, powtarzała, żeby się zmęczył. Może miał po prostu dość stania przy bramie? A może potrafił wytrzymać dużo, dużo więcej niż jedno pojedyncze niezrozumienie? Wie pani, oni dużo przeszli – mówiono jeszcze długo potem, kiedy Cioci nie ma już pod bramą i wszyscy sobie stamtąd poszli – oni byli zaprawieni. Oni byli głodni i to z głodu.\nJa też was nie rozumiem. Ale bardzo się staram.\nBabcia za murami dobija targu. Ale język Miasteczka nie jest językiem Babci i pani z Miasteczka pokazuje jej wersalkę zamiast dywanu, i Babci głupio jest się przyznać, że popełniła taki błąd. Obiecuje, że się zastanowi i wychodzi. Potem długo, długo się śmieje i odchodzą z Ciocią po rodzynkowych płytach, a żołnierz stoi pod bramą tak długo, aż jednej jesieni coś się zmienia, coś pęka i wszyscy mówią: nie, kreska jest kreską, nie ma granicy, a Miasteczko jest w Polsce. Żołnierz odrywa omszałe buty od ziemi i idzie, idzie daleko, wraca tam, skąd przyszedł, chociaż kto wie, czy chciał? Może zdążył się przyzwyczaić?\nAle to jest taka ziemia, stąd się odchodzi i przychodzi. Podobno oni, ci, którzy byli tu wcześniej, też wymieniali swoich ludzi co kilka lat. Od jezior można dostać reumatyzmu.\nMoże żołnierz powinien się cieszyć, że nie będą go na starość kręciły kości.\nI nie ma już Miasteczka, nie ma już bramy ani ogrodzenia, przez które skakało się, żeby kupić czy dostać cukierki-konfiety, takie, których też już nie ma. Nie ma Miasteczka, żołnierza, dywanów i konfietów. Przez jakiś czas trwały jeszcze płyty i metalowe litery. Ale i one w końcu zniknęły, zabrane czyjąś uprzejmą ręką i wywiezione terkoczącym wózkiem tam, gdzie nie trzeba zadawać zagadek ani na nie odpowiadać.\nTo była historia o Miasteczku.\nTeraz będzie o cmentarzach.\nW Duszniewie chodzi się tylko na jedną stronę cmentarza, bo oficjalnie jest tylko jedna strona. W listopadzie z wozu robi się podium i ołtarz, i słychać głos księdza, odwróconego do nich tyłem, o nawiedzaniu zmarłych i o szacunku. Czasami zostaje mu trochę wody święconej, którą ukradkiem, na odchodnym, wylewa w ich stronę. W tę stronę, która oficjalnie nie istnieje.\nMożna przejść nią skrótem od strony bloków i wtedy istnieje jako ścieżka, wzdłuż której znajduje się czasem potłuczone, czarne tabliczki z obcym pismem, którego uczy się jak kaligrafii, żeby wypisywać nim ozdobne kartki świąteczne i zakładki do książek. A potem są inne tabliczki.\nSzybko się je zapamiętuje, żelazne krzyże na kamiennych podstawach. Czasami uderza w nie piorun, chociaż drzewa są wyższe. Mają w środku słońce, a na ramionach winogrona, kłosy i kwiaty. Żadnych aniołków. Żadnych kwiatów ani świeczek. Czasami, jeśli komuś jest szczególnie żal drugiej strony – ale nie aż tak bardzo, bardzo żal – kładzie pod potłuczoną tablicą stare kwiatki i na wpół wypalonego znicza. Oszczędność i gospodarność.\nCzasami, kiedy nastawa jest już nieaktualna – za bardzo widoczna, za słabo widoczna, nie ma jej, ktoś ją zabrał albo sama sobie poszła za nimi dalej, dalej, tam – stawia się na cokole Matkę Boską i co roku odmalowuje się jej twarz i sukienkę, aż zaczyna przypominać odrapaną olejną ścianę w szpitalu.\nW Duszniewie jest jeszcze drugi cmentarz, a właściwie tylko mały las, w środku kwitnie bez, a na ziemi leży ciemnozielony barwinek. Rwie się je do wielkanocnego koszyczka. Babcia powtarzała wujkowi: idź tam, idź do nich, oni na pewno mają zielone, możesz wziąć od nich. Oni na pewno mają zielone.\nI mają też kamienie, porosłe zielonym mchem, których można jeszcze użyć, im się już na nic nie przydadzą, a tamci nie wrócą, tamci będą siedzieć w nowych domach za Rzeką i nigdy się już tutaj nie pojawią, chociaż zostawili nam swoje domy, swoich zmarłych, swoje pianina i lustra, i zegarki.\nOpowiadało się, że kiedy oni wyjeżdżali, licząc na szybki powrót, zakopywali w ziemi w słoikach kosztowności. Oddawali je swoim zmarłym, żeby ich pilnowali tak długo, jak długo oni tutaj nie wrócą. I potem nie wracali, a złoto wrastało w kości i chowało się w ziemię. Ale czasami podobno wracali, szli w nocy do lasku, gdzie kiedyś chodzili ze świeczkami, oddając je tym, których mieli zostawić – teraz szli z latarkami, kopali powoli gołymi rękoma twardą ziemię i wyciągali słoiki spomiędzy zachłannych palców tych, którzy wołali: „A my? A my? Dlaczego nas zostawiliście, dlaczego my nie widzimy waszych nowych domów, nowych rodzin wychowywanych pod mniej niebieskim niebem i pod innym słońcem?”\nCzasami uda się tam spotkać kogoś, kto przyszedł tam nie po to, żeby zabrać od nich klawisze fortepianu albo zegarek z dewizką po dziadku, który walczył na froncie za wielkimi miastami. Czasami spotyka się tam panów, którzy przysiedli na przewróconej tablicy i piją za zdrowie tych, którzy odeszli, i za własne zdrowie, na marmurowej płycie z czyimś imieniem i nazwiskiem.\nW końcu jak długo można zarastać i czuć się niepotrzebnym?\nCzasami ktoś zawiąże na ich krzyżach kolorowe wstążki albo zostawi po sobie pustą żółto-czarną puszkę z wgniecionym śladem. Jakby chciał być zidentyfikowany, popatrzcie, to ten, który wgniata puszkę w taki charakterystyczny sposób, to on, to on tam był i siedział, i pił z nimi, przepijał do nich.\nNieprawda, tam można pić już tylko ze sobą.\nTam połowa ulicy, jak mówią, ma podmurówki z kamieni z tego parkanu.\nKaplica jest nieczynna, a i tak ktoś wyłamał kłódkę i wyważył drzwi.\nPrzedzieramy się przez zarośla zarastające tablicę informacyjną i zaglądamy do środka. Nie ma ławek, nie ma obrazów, nie ma nawet papierosowych szpaczków. Została ostoja nietoperzy.\nSłyszą to, czego nie mogą zobaczyć.\nKarolina Ćwiek-Rogalska – urodzona w roku 1988, antropolożka, etnografka i bohemistka, pracuje jako adiunktka w Instytucie Slawistyki PAN w Warszawie. Bada ludzi i archiwa w poszukiwaniu zmian, przemieszczeń i nieoczekiwanych następstw. Opublikowała książkę „Zapamiętane w krajobrazie” (Warszawa 2017), poświęconą historii jednej małej wioski, w której Czesi pozbyli się „swoich” Niemców. Pracuje nad nowym projektem o duchach na „Ziemiach Odzyskanych”. Publikowała także w „Kulturze Liberalnej”, „Małej Kulturze Współczesnej”, „Esensji” i „Drobiazgach”.


poważny.grzesznik - Lubi - SportoweFakty.pl\npoważny.grzesznik - lubi\npoważny.grzesznik lubi Komentarz\nMarek, to aktalnie największa gwiazda Stali, świeci jaśniej niż Honorowy leniwy spasiony kot, Bartosz, Bolo łącznik i Krzysztof Orzeł razem wzięci :).\n@Verner: O co Ci chodzi człowieku?Gręda jest w Falubazie i ma się dobrze.Jeżeli prezes Stali niejaki Zmora nie był zainteresowany wychowankami z Wawrowa to Krystian i Dominik wybrali klub ,który zapewniał im możliwość rozwoju i zaplecze sprzętowe.A Mrozek to taka zmora rybnickiego żużla\nAmerykańskich chłopaków nie potrafi wyszkolić a ma sobie poradzić z polakami !?\nZmieńcie nazwę miasta bo jeszcze sezon się nie zaczął a już szukają problemów. Lepiej rozdzielnie drugą sobie zbudujcie bo w tym roku wałek już nie przejdzie i będzie walkower\nŻenujące. Już wyliczono: po wydatku na drugą drużynę, odwodnienie i plandekę zostanie klubom ok .4,5 mln. Starczy na rozwój szkółek i nadal dużo zostanie. Od wielu lat nie było lepszej okazji do rozwoju żużla, a niektórzy prezie już kombinują jak by tu zrobić, żeby na szkolenie nie wydać. Takim ludziom po prostu nie zależy na rozwoju żużla, liczy się tylko tu i teraz. Ośmieszenie roku!\nGorzów dalej na cenzurowanym...Rawicz czy Poznań jada za 1,5 czy 2 mln a im szesc bedzie malo haha\nNiezłe bagno musi tam byc niestety chyba ze pan Zmarzlik podbił stawkę?\nJak w tym roku Stal zostanie przypilnowana z torowymi kombinacjami będzie poza PO. Za dużo zamieszania, plotek, kłótni, za mało kasy na dobry wynik.\nJak wam pójdzie w lidze tak samo jak na Teneryfie to Toruń może spać spokojnie :)\n9 miesięcy temu | 11 odpowiedz [1 komentarz w tej dyskusji]\nWladziulka mordo ty moja,ktos tobie w Toruniu krzywde zrobil ? ;)\nA potem zdziwienie , że z Gorzowa jest polewka na całego.Komarnicki to typowy przedstawiciel Gorzowa , nie widzi nic prócz własnego nosa.Myśli , że Zmarzlikiem załatwi wszystko.Natomiast na trzodę na Teneryfie przymyka oko i uważa , że wszyscy w koło wymyślają sobie takie bajki aby zaszkodzić Stali.\nWładysław miał tu rację :) a o kim mówił? o panu z cygarem?\n"Wesołe jest życie staruszka" :)\nToruniowi zyczy spadku a gdyby nie Jack to Stal mogłaby sie nie utrzymac taka prawda.\nZawsze mówił ze jak sie pozbedziemy Kasprzaka to strzelimy sobie w kolano a teraz oddali swojego "asa"\nCzemu Władek nie interweniował w jego sprawie?..\nO czym ten człowiek mówi :? Przecież Apator nigdy nie spadł i nigdy nie spadnie ! W 2019 spadł GetWell :P\nTak jak byłem pewny że spadniemy 2 lata temu, tak teraz jestem pewny że tego unikniemy. Władziu chyba spalił o jedno cygaro za dużo, bo nie wie jakich juniorów ma Toruń (oczywiście w porównaniu z Falubazem i GKM).\nLambert spokojnie pociągnie formę w górę, ciekawe że nigdy Władziu tak o Stali nie mówi w ten sposób. Pewnie gdyby mieli dalej Kasprzaka to by powiedział że on w niego wierzy, i uważa że będzie silnym punktem zespołu :D\nDlatego uczmy się od najlepszych.. Pewien klub pokazuje jak mieć prawie 10 baniek długu a nadal funkcjonować i bimbać sobie z wszelkich przepisów a co więcej ściągać kolejnych zawodników. I jeszcze do tego uważać, że są całkiem nieuczciwie oskarżani o nierzetelność:) To jest prawdziwa przyszłość polskiego sportu.\n12:27 Szok! Iga Świątek przekazała ważną decyzję\n12:06 Bukmacherzy brutalnie o szansach Polaków