Powieść bez tytułu, T. I, II [Józef Ignacy Kraszewski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00371 006350 19990966 na godz. na dobę w sumie\nPowieść bez tytułu, T. I, II - ebook/epub\nJóżef Ignacy Kraszewski POWIEŚĆ BEZ TYTUŁU Tom I-II Militia est vita hominis super terram. Legenda średniowieczna\nI Wielki ruch panował pomiędzy młodzieżą zasiadającą ławy piątej klasy w szkole gimnazjalnej w S… Tylko co był wyszedł po skończonej godzinie poczciwy profesor matematyki H…, i na tablicy jeszcze posiwiałej od kredy sterczały formuły, którymi cała zapisaną została – wszyscy uczniowie przygotowywali się do następującej lekcji literatury, w której wypadało czytać zadane ćwiczenia. Jedni chwytali z seksternów pilniejszych i zdatniejszych uczniów kawałki, z których coś swego zszyć mieli, drudzy za obiecanego kubana zakupywali gotowe wypracowania, inni rozpatrywali się w tym, co mieli przed sobą, a wielka większość, korzystając z chwili swobodnej, wprawiała się do życia praktycznego żywą rozmową, sporami żywszymi jeszcze, nawet maleńką bójką, która pyłem i wrzawą napełniała salę. W tej skupionej gromadce blisko pięćdziesięciu młodzieży widać było w zarodku wszystką przyszłość każdego; dobitniej nawet i wyraźniej malowały się tu charaktery niż na starszym świecie, gdzie poduczywszy się udawania, ludzie stąpają już ostróżniej i kryją się z grą swoją. Każdy na wylot znał towarzyszów i nikt z namiętnostką, ze skłonnością, z nałogiem, z popędem nie potrafił się zataić przed bystrym okiem współtowarzyszów swoich. Wczesna ostróżność i skrytość nie bez przyczyny obudzała nieufność, a każdy stronił od takiego, który się mu cały nie odsłaniał. Co za rozmaitość w tych kilkudziesięciu twarzach, postawach, wejrzeniach i mowie każdego! Wszystko, z czym oni później wystąpić mają na świecie, już tu jest w zarodku: począwszy od ponurego milczka, od którego stroni cała klasa, zepchnąwszy go swym wstrętem w ostatnią ławę, aż do dobrego koleżki, przyjmującego wesoło pocałunki i szturchańce, prześladowania i żarciki braterskie, któremu sekstern zrzucono pod ławę i powywracano kieszenie – znajduje się tu cała nieskończona gama charakterów ludzkich. A co się tam roi w tych jasnych główkach, opromienionych całym myśli światem, niedoświadczeniem i snami malowanymi przeddwudziestego roku – o! któż to wypowie. Profesor matematyki chodzi jeszcze po korytarzu z nauczycielem literatury, a klasa korzysta z tych minut dziesięciu, przedzielających dwie godziny tak do siebie niepodobne, jak dwie życia epoki. Na katederkę lecą rzucone czapki, łapka zajęcza od tablicy, książki i papiery, szmer dochodzi do wrzawy i szaleństwa – wtem drzwi się otworzyły powoli i maleńka, chuda figurka nauczyciela, wchodzącego szybkim krokiem, z czapką naciśniętą na uszy, z książkami i papierami pod pachą, w płaszczu z ramion spadającym i jedną swą połą zamiatającym kurzawę z podłogi, ukazała się na progu, przesunęła wśród ławek, do których pchają się rozpierzchli uczniowie – i oto już panuje na katedrze. Szał w jednej chwili ucichł jak burza zaklęta trójzębem Neptuna, szmer tylko wolny przelatuje ponad ławami jeszcze, wszyscy usiedli, profesor poskładał części ubioru zbyteczne i zapasy papierowe – i lekcja się rozpoczyna. Nikt się wprawdzie nie lęka łagodnego literata, który z surową na pozór miną, z usty ściągniętymi, z brwią nachmurzoną, z okiem przymkniętym rozpatruje papiery i rozkłada książki, ale dobroć jego silniej tu działa niż surowość wielu jego kolegów. Podniósł osłabłe od pracy oczy na uczniów swoich i wszystkie wejrzenia skierowały się ku niemu. – No, kochani panowie, kto tam z was przeczyta mi ćwiczenie? Jeden i drugi wyrywa się z zasmarowanym papierem na popis, wybór trudny – pierwszy z brzegu… Ale zgadnijcie, co było zadaniem? A! niewinne zaprawdę i miluchne ćwiczenie, po prostu tylko opis wiosny. Któż by go, zdaje się, lepiej mógł dokonać, jak ci chłopcy, którym ona kwitnie i latem, i zimą w piersi pełnej uczuć wiosennych! Jednakże gdy im przyszło opisywać wiosnę, jakże to szło trudno! – nigdy jeszcze nie mieli czasu spójrzeć i rozpatrzeć się ani w sobie, ani po świecie, i gdy nauczyciel zadał ten nieszczęsny opis najpiękniejszej pory roku, co się nastękali biedacy, od czego zacząć, co weń włożyć i na czym zakończyć! I wątku, i myśli, i barwy tak brakło nieborakom, że się musieli uciekać do wzorów i przetrzęśli, co gdzie kto na rachunek wiosny wyśpiewał, wykaszlał i nabredził. Thomson, Kleist, Wirgiliusz i Gessner, i krajowi poeci zrabowanymi zostali do koszuli przez tych młodych rabusiów bez litości – ale poszarpany łup niewielką im przyniósł korzyść. Czyta jeden i drugi deklamacyjnym tonem, a nauczyciel przechadza się po sali, spoglądając spod brwi, chwaląc pół usty, notując zdania, uśmiechając się nieznacznie, gdy natrafi na znajome ułamki pokradzione bezwstydnie. Nareście przyszła kolej na małego chłopaczka z blond włosami, z niebieskimi oczyma, zapiętego w mundurzyk wytarty, ale czysty, odzianego starannie i dosyć nieśmiałego, bo gdy mu czytać wypadło, cały się oblał krwią, zmieszał, sekstema pogubił, głosu zna – leźć nie mógł i ledwie, po trzykroć zaczynając, potrafił nareście „wiosnę” swoją wyśpiewać. Wszystkie „wiosny”, dotąd odczytywane, były tylko poetyczną pisane prozą, ta pierwsza wystąpiła w rymowanej szacie, i nie dziw, że jej twórca tak się zarumienił, poczuwszy za poźno zuchwalstwo swoje. I bał się tego, co zrobił, i chętce oprzeć się nie mógł, sto razy darł ćwiczenie i powracał do niego, nareście na ogromną zebrawszy się odwagę, przyniósł do klasy z bijącym sercem owoc rozkosznych i gorących dumań swoich dziewiczych. A trzeba wiedzieć, że ten, co tak śmiało zadanie zrobione przez wszystkich prozą sam dobrowolnie w poezją zamienił, był nowym w szkole, przybyszem do klasy, prawie nie znanym nauczycielowi, a niewiele zażyłym jeszcze z towarzyszami. Wystąpienie to niespodziane zrodziło szmer podziwienia – wszyscy poczęli się uderzać łokciami. – Słysz! słysz! – wołali – dalibóg Piwonia napisał wiersze! Zwali go Piwonią dla zarumienionej i krwią młodą ciągle oblanej twarzy. Nauczyciel, który dotąd ledwie z nazwiska znał ucznia, zastanowił się wołając: – Co? co? wiersze? – Tst! tst! – rozległo się po całej klasie. Oczy poczciwego literata z zajęciem, z sympatią zwróciły się na młodego chłopaka – zbliżył się do jego ławki, sparł na niej i spuściwszy po chwili źrenice; słuchał milczący, zadumany. Ale to wytężenie uwagi wszystkich, zwrócenie oczów, uciszenie się klasy odebrało ostatek niewielkiej odwagi biednemu Piwonii – głos gasł, plątał się i zabrakło tchu nareście. Dwie poczciwe łzy – łzy, które całą przyszłość jego wróżyły poecie – popłynęły po policzkach spalonych rumieńcem. Nauczycielowi przykro się zrobiło, może pomyślał, że ten, który tak występował na ławie szkolnej i na świecie rady dać sobie nie potrafi, może się ulitował nad biedakiem, powoli ująwszy sekstern z rąk jego, zbliżył go do przymrużonych oczu i sam już czytał po cichu ową wierszowaną „wiosnę”. Tymczasem Piwonia stał, palony oczyma wszystkich, jak pod pręgierzem i zdawało się, że wstyd niewczesny i bojaźń go spali. Uczniowie szeptali, wskazując sobie palcami poetę, który w tej chwili już dostał nowy przydomek. Jedni poglądali nań ze współczuciem, drudzy z ciekawością, inni z zawiścią prawie, a krok ten stanowczy, na który się nowy uczeń odważył, nie obrachowawszy sił swoich, już stanowisko jego względem całej klasy na resztę lat nauki nieodwolanie wykreślił. Z biednego ucznia oczy kolegów padały na twarz nauczyciela, szukając na niej oznaki pochwały lub uśmiechu politowania, ale nic nie znalazły w bladych rysach zmęczonego człowieka, po których nie przesuwało się nigdy to, co dotknęło duszę. Czytał spokojnie, do samych oczów przybliżywszy papier, przebiegł ćwiczenie całe, oddał je Piwonii i skinął głową, przechodząc do następnego ucznia, nic nie powiedziawszy, wejrzeniem ukradkowym tylko mierząc młodego poetę. Ten usiadł, spuścił głowę i z biciem serca, w milczeniu pozostał na ławie do końca śmiertelnie długiej godziny. A! nic to było jeszcze wystąpić z tą nieszczęsną „wiosną”, niczym ją przeczytać, niczym ukazać poczciwemu nauczycielowi, ale po skończonej godzinie jak tu się pokazać współuczniom, których szyderstwo chybić nie mogło! Gdy zegar wybił dwunastą, a profesor poszedł do katederki na odgłos dzwonka i począł zbierać papiery, czapkę, chustkę i płaszcz, którego nigdy na sobie utrzymać nie mógł, Piwonia, czując zbliżającą się chwilę męczarni, ledwie nie umarł w duszy ze strachu. Za profesorem wyrwali się z klasy uczniowie, jak woda zburzywszy groblę, i zaleli korytarze, jedni spiesząc do domu, drudzy w rożne rozbiegając się strony. Ale pospiech ten nie ocalił nieszczęśliwej ofiary, która się pierwsza ucieczką ratować chciała; otoczono poetę, szarpiąc go, chwytając, uderzając rękami i słowy. – Wiwat poeta! – krzyczeli jedni. – Słyszysz, Piwonia, przyznaj się, skąd wiersze ukradłeś? – wołali drudzy. – Jaki tęgi – rzekł ktoś trzeci – chce nas wszystkich zakasować, odznaczyć się i solo basso występuje z wierszami. – Dajcie pokój! Widzicie, że i tak ledwie mu krew z oczu nie tryśnie, tak się zarumienił. Dobrze jeszcze, że po dwunastej każdy spieszył do domu i nie bardzo czas mieli dokuczać Piwonii, ale droga do dworków, w których się mieścili uczniowie, dozwalała przedłużać prześladowanie do wrót mieszkania, a klasa piąta, połączywszy się z szóstą, wiodła ofiarę swoją aż do ganku domostwa, nielitościwie ją szpilkując przezwiskami i szyderstwy. Jak w szkole, tak na świecie! Zawsze pierwszym uczuciem większości na widok jakiegokolwiek niezwyczajnego fenomenu jest to nieszczęsne szyderstwo i niedowierzanie – każdy tryumf poczynać się musi od męczarni. Może też tak być powinno, bo ten tylko zasługuje na wieniec, komu wprzód skroń krwią ociekła, a próba ognia jest próbą powołania i talentu. Nie wiedząc o tym, biedny chłopiec całą swą przyszłość stawił na owo jedno ćwiczenie! Z klasy do klasy miał odtąd przechodzić już upokarzającym nazwiskiem poety, z tą kulą do nogi przykutą – z nią miał wyjść na świat i nigdy już naprawić nie mógł nierozważnego kroku, który w tym dniu o życiu jego postanowił. Jakby przewidując, co go oczekiwało, szedł Piwonia z głową spuszczoną do dworku – nieczuły prawie na zaczepki i na prześmiewania towarzyszów swoich, którzy go nie opuszczali, podwajał kroku, żeby co prędzej sam na sam z sobą pozostać, a słowa kolegów spadały w końcu na niego jak zimne liście jesienne z niezrozumiałym szelestem. Tak przeprowadzany, dostał się do domku, wpadł we drzwi szybko i znikł w nich nareście. Ale i tu nie mógł już być spokojnym, czekał go pan dozorca, który o grzechu wierszy wiedział od nauczyciela, spotkali towarzysze mieszkania z klas różnych, na ulicy złapawszy ciekawą plotkę. Chórem zakrzyknęli wszyscy na niego, gdy do stancyjki wchodził, a pan Jacenty, poczciwy, suchy, długi z wysoko zaczesanym czubem mężczyzna, w białym kożuszku szczelnie opiętym, za którym tkwiła tabakiera i chustka kraciasta, uśmiechem dwuznacznym i poprawieniem włosów w progu przywitał swojego ucznia, unikającego wejrzenia, a usiłującego co prędzej ukryć się gdzie w kątku. Przebiegłszy pierwszą izdebkę jak oparzony, Piwonia dopadł swojego łóżka i stolika w drugim pokoiku, rzucił książki, do szuflady wsunął seksterna i siadł znużony na posłaniu. Otoczono go kołem, a pan Jacenty nawet nie wstydził się należeć do oprawców, stojąc na czele gromadki, wyprostowany, sztywny, milczący, ciągle gładząc czuba i czoła i uśmiechając się nielitościwie. Młodsi uczniowie obskoczyli go jak szarańcza, śmiejąc się, chichocząc i napadając zapalczywie. – A! Szarski poeta! – Zadeklamujże cokolwiek! – Winszujemy! Prosiemy… – Dla mnie kawałeczek „wiosny”! – I dla mnie! – I dla mnie! – poczęli śpiewać tonem, jakim się napierali chleba z masłem na śniadanie, nielitościwi malcy, wyciągając zaatramentowane ręce. – Dajcież mi pokój, proszę – przybity, odezwał się zasłaniając sobie oczy, Stanisław – dajcie mi pokój, bo doprawdy gniewać się będę… – A za cóż byś się waćpan miał gniewać – zapytał poważnie jak zawsze dozorca pan Jacenty – naturalna to bardzo rzecz, że wszyscy się dziwujemy, winszujemy i śmiejemy! To mówiąc, pogładził czuba, obciągnął kożuszka i za ukazaniem się nadtłuczonej fajansowej wazki z bulionem, która oznajmywała obiad studencki, stanął za swoim krzesłem, ręce i usta wprost od szyderstwa składając do modlitwy. Wnet na ten znak zgłodniała rzesza rozsypała się, spiesząc zająć zwykłe miejsca swoje, zaszastały krzesła, rozszedł się szmer błogosławieństwa i biedna ofiara „wiosny”, odkupiona na chwilę głodem towarzyszów, zajęła po cichu miejsce swoje u stołu.\nII Wieczorem pan Jacenty, korzystając z soboty i pięknego dnia jesiennego, zrzucił kożuszek, wdział czarny paradny surdut z aksamitnym kołnierzem, czapkę, która zawsze wisiała na gwoździu pokryta chustką od nosa, żeby ją pył nie przypadł, laskę doskonale naśladującą trzcinę, ale w swym łonie ukrywającą cybuch ozdobny rogowym pyszczkiem, i schowawszy klucze spiżarni do kieszeni, zapowiedział uczniom swoim przechadzkę za miasteczko, za kościołek Aniołów Stróżów, na piasczy – stą równinę ku cmentarzowi – był to zwykły cel studenckich spacerów. Wszyscy oprócz Szarskiego (tak się zwał nasz poeta) ochotnie ma nią się zgodzili, a tak zwany Piwonia pod pozorem niezdrowia pozostał sam jeden przy swoim stoliczku. – Dajcie mu pokój – zawołał trzecioklasista, szczypiący jak mała pijawka – niech sobie wiersze pisze, jak oślepnie, będzie kraj nasz miał w nim Homera! Pan Jacenty, mimo najlepszego serca trochę zazdrosny, bo dbający bardzo o wyższość swoję, która zaćmioną być mogła sławą młodego poety, uśmiechnął się na to z ziarnkiem szyderstwa i wywiódł swych uczniów w ulicę krokiem pedagogicznym. Szarski, potrzebujący odetchnąć, pozostał przecie sam na sam, ale zaledwie współkoledzy oddalili się nieco od dworku, wyjrzawszy oknem za nimi, wyszedł usiąść pod kasztanami w ganku na barierze. Cisza sobotnia panowała w spokojnym szkolnym miasteczku, którego życie stanowili uczniowie, w tej chwili rozbiegający się po okolicy, zamknięci po stancyjkach lub odpoczywający na rachunek niedzieli. Rzęd dworków, długą ciągnący się ulicą, gdzieniegdzie tylko ożywiała swawola pierwszo i drugoklasistów, odzywających się śmiechami, krzykiem i uderzaniem piłek o ściany parkanów; skrzypiały studnie w podwórzach i głos brzęczącego fortepianiku nauczyciela muzyki Brauna wylatywał niekiedy otwartym domostwa jego okienkiem. Po chwili od drewnianego kościołka zabrzmiał dzwonek na Anioł Pański i głos jego smutny, przeciągły, długo, daleko rozległ się po okolicy. Chłopiec zadumał się, zapatrzał, sparł na pniu kasztana, który ocieniał ganek, i ani się postrzegł, jak maleńka figurka nauczyciela literatury wysunęła się od strony szkół i kościołka, przebiegła wszerz piasczystą ulicę, poszukała oczyma dworku pod kasztana – mi, kierowała się ku niemu – i uśmiechnięty profesor, zbliżywszy się do ucznia, trącił go w ramię, ażeby przebudzić. – Coś się ty tak, Szarski, zamyślił? – począł łagodnie profesor. Uczeń, głos dopiero usłyszawszy, zerwał się i stanąwszy onieśmielony zjawieniem się niespodzianym tego, o którym właśnie myślał, spuścił oczy jak winowajca schwytany na uczynku. – Chciałem trochę pomówić z waćpanem – odezwał się profesor – weź no czapkę, masz czas? Pójdziemy się przejść trochę do pałacowego ogrodu! – Idę, panie profesorze. – Ruszajże po czapkę, może ci chłodno, weź i płaszcz. Ale gdzie mu tam zimno byćmogło! Aż byłby, uszczęśliwiony dobrym słowem i spodziewaną przechadzką, czapki nawet zapomniał, gdyby mu jej nie kazał wziąć nauczyciel. Powoli poszli ulicą przez placyk, popod szkoły, ku starej alei grabowej i ogrodowi, do którego wiodła. – Powiedzże no mi, Szarski – zapytał stary, wpatrując się z bliska w chłopaka, bo wzrok miał popsuty i krótki – chciałbym coś wiedzieć o tobie, kto są rodzice twoi? skąd jesteś rodem? Jakkolwiek mocno zmięszany, onieśmielony, pełen obawy, Staś łagodnym profesora obejściem i mową jego współczucia pełną uczuł się zasilonym, po chwili serce mu zabiło, zebrał się na odwagę. – Moi rodzice, panie profesorze – rzekł, przychodząc do siebie powoli – mieszkają stąd o mil kilkanaście, mają wioseczkę dziedziczną w Za…skiem. – Jedne wioskę? – spytał profesor. – Tak, jedną tylko wioskę, i to niewielką. – A wiele was jest rodzeństwa? – Sześcioro, panie profesorze… Nauczyciel pokiwał głową i westchnął głęboko. – Bracia czy siostry? – Trzech braci i dwie siostry, panie profesorze. – Gdzie wprzódy do szkół chodziłeś, kto cię uczył? – począł badać literat. Szarski wymienił szkoły i nauczycieli. – Masz, widzę, żyłkę do poezji – rzekł, wysłuchawszy opowiadania cierpliwie, staruszek – no! powiem waćpanu, jak na pierwszę próbę niezłe to jest, co napisałeś o wiośnie, ale na tej drodze, mój kochany, chcąc dójść do czegoś, wiele, wiele potrzeba pracować, nawet przy darach niebieskich! A lubiszże czytać? Młode chłopię aż się zatrząsł i zarumienił. – A! któż by czytać nie lubił! – zawołał ognisto. Uśmiech dziwny skrzywił blade usta nauczyciela, który znów spod oka spojrzał na ucznia. – Coż czytujesz? – Książek mam mało… u pana Jacentego na półce Molière tylko i Montesquieu… – A polskiegoż nic? – spytał nauczyciel. – Jest dzieło Stanisława Potockiego… Potrząsł głową. – Nie wiem jeszcze, co będzie z waćpana – rzekł powolnie – ale się uczyć potrzeba i wiele, i porządnie, jeśli masz pójść tą drogą, która mi się zdaje wyznaczona dla ciebie… Poeta długo się i pożywnie karmić musi, nim światu zaśpiewa. Ciężka to rzecz stanąć przed ludźmi i poruszyć ich serca, zmuszając szyderców do współczucia; świat nie poddaje się łatwo, a depcze ochotnie. I westchnął stary znowu. – Ciężka to droga – kończył, zapominając po trosze, do kogo mówił – cierniem wysłana, zarzucona skałami… trudno być pierwszym, a nie wolno drugim, i drugim nie warto. Musisz być u szczytu lub spaść w otchłanie na długie męczarnie… lepiej nie myśleć o poezji. Każdemu prawie młodemu zalśni coś w głowie, zakołacze coś w sercu i chciałby śpiewać, ale gdy przyjdzie z pieśnią pójść przed ludzi, zabraknie myśli i słowa. O! pracować potrzeba, pracować! nawet tym, którym Bóg dał wiele od razu, a tym najwięcej może. Nic bez pracy, dziecię moje, wszystko się nabywa w pocie czoła, w serca pocie. Widziałeś, jak towarzysze przyjęli dziś wystąpienie twoje? Toż samo czeka cię na świecie. Pamiętaj! A po wiekach, które nas poprzedziły, po wieszczach, którzy im śpiewali, po arcydziełach, co nas karmią, tchnąc życiem przeszłości, którego są najwyższym wyrazem, jakże to wiele potrzeba, ażeby ośmielić się stanąć na scenie, ująć lutnię i zwołać ku sobie słuchaczy. Ten tłum, któremu śpiewać będziesz, składa się z tysiąca ludzi, a każdy z nich przychodzi inszym, a dla nich wszystkich jest pieśń jedna! Musisz skrępować ich, pociągnąć, przekształcić, zmusić, żeby weszli w ciebie i poszli za tobą. Czymże powinien być śpiew, który ma zwyciężyć tysiące miłości własnych i złamać lody wstrętów, obojętności, odrętwień? jakiej to potęgi potrzeba, żeby wyjść z tej walki zwyciężcą? Ile życia wyszafować, ile łez wylać, ile własnych piersi naszarpać? Profesor szedł i mówił, ale widocznie zapominał o uczniu, który go słuchał, i lały mu się z piersi wyrazy, jakby rozmawiał sam z sobą, a gdy westchnąwszy obejrzał się na Szarskiego, rozpoczął nieco inaczej. – Tak, chłopcze – rzekł – potrzeba pracować koniecznie, pracować wiele, żeby coś zrobić na świecie. Człowiek myśli i pióra, jakim sądzę, że się być czujesz powołanym, musi być naprzód wyższym od ogółu, którego chce być przewódcą, tłumaczem, pocieszycielem, kaznodzieją… Dwojakie więc zadanie: jak kapłan, musisz stanąć na świeczniku i sukni twojego domowego żywota nic splamić nie powinno, bo ten, co się w imię najwznioślejszych uczuć odzywa, sam pierwszy obowiązany mieć je w piersi i na ręku – jako człowiek ducha i myśli, powinien być o stopień wyżej, o krok naprzód przed ludem, który za nim idzie, musi odgadnąć przyszłość, ku której dąży, uczucie, którym jutro serce jego zabije, kierunek Boży na jutro… Wiele tu pomaga geniusz, talent, instynkt i duch Stwórcy, który w kolebce jeszcze wionął na czoło dziecięcia, ale nasionko dane ci w posagu, ty sam, ty sam tylko wypielęgnować musisz i powinieneś. Nauczyciele, księgi, świat są to słupy, gdzieniegdzie porozstawiane po stepie, wśród którego wieść się potrzeba samemu okiem, sercem i głową… O! pracować musisz, pracować wiele – Bóg ci da myśl i uczucie, ale one nie przemówią z ciebie, dopóki ich nie rozpowijesz, nie rozwiniesz ich skrzydeł, nie rozwiążesz ust ich pracą żelazną… W młodej piersi rwą się niecierpliwie, gwałtownie i zarodki idei, i uczuć nasiona, stukając o ściany ciasne, jak zwierz zamknięty w klatce, ale niejeden, niejeden zamorzył w sobie, co przyniósł z drugiego świata, nie karmiąc myśli swojej, wysuszając ją pragnieniem i głodem, a z uczucia robiąc bydlęce narzędzie głupiego powszedniego życia! Szarski słuchał, a że raz pierwszy słowa tak wielkie i wzniosłe, tak przejęte łzawym doświadczeniem obijały się o ucho jego i piersi, uczuł, jakby nań zlewał się zdrój ożywczy – otwierały się w oczach jego nieznane, tajemnicze drogi żywota i w dali błyskały nie widziane horyzonty. Nie zastraszała go praca, nie wątpił o siłach, a jednak razem z pragnieniem przejmował go strach jakiś niepojęty i dreszcz przebiegał młodzieńca. – Patrzaj, co masz przed sobą – rzekł, dalej idąc, nauczyciel – masz nauczyć się całego świata, pokochać go, poznać siebie, poznać ludzi, a potem jeszcze zbadać całą mądrość przeszłą, wszystko, co ludzie kiedy stworzyli, żeby nie powtórzyć słabiej, co wprzód gorąco już wypowiedzianym było – w ostatku to narzędzie twoje, język i literaturę, na której skibę pot twego czoła ma upaść, musisz przeniknąć, musisz się ich wyuczyć. – Będę się uczył – odpowiedział Szarski ochotnie, ożywiony słowami, z duszy pochodzącymi, starego nauczyciela. Ten ujął go za rękę serdecznie. – O tak! – rzekł – uczyć się, uczyć! uczyć potrzeba całe życie, choćby dla przekonania się w ostatku, że nauka jest niewyczerpanym źródłem rozkoszy, pokarmu i zawodów. Powiedzą ci później, mój kochany, niedowarzeni mędrkowie, że nauka i ślęczenie zabijają natchnienie, niszczą oryginalność, zacierają indywidualność – ale to fałsz! to fałsz! Sobą być można zawsze, panem pracy i myśli, ale pracować i myśleć potrzeba! Praca tylko dać może skrzydła natchnieniu. I szli tak długo o zmierzchu pustymi już ulicami pałacowego ogrodu, a profesor mówił i wzdychał, jakby rad był, że się miał przed kim wywnętrzyć. Poczynał do ucznia, a kończył do siebie, tak się w nim mnogo zebrało, z czym się wylać potrzebował – to znowu, poczciwy, przypomniawszy sobie młodego chłopaka, zwracał się do niego i po chwili, uniesiony, zapominał o nim Ale żadne ze słów jego nie zostało stracone; te prawdy nawet, których Szarski pojąć jeszcze nie mógł, jak aforyzmy i zadania nie rozwiązane pozostały w jego umyśle, przechowując się dla przyszłości. Chciwie ich słuchał, a im wznioślejsze i wyższe, tym go bardziej nęciły. Mrok coraz gęstszy poczynał się rozciągać i wieczór chłodnym od stawu powiewał wiatrem, gdy nareście nauczyciel, któremu płaszcz nieposłuszny ciągle spadał z ramienia, postrzegł, że późno już było, i szybko zawrócił się nie poprzestając rozmowy. – A kochaszże ty naturę? – spytał z westchnieniem, poglądając w blaski wieczorne na niebie i szarą, usypiającą ziemię – a bijeż ci serce do codziennych piękności świata, które powszednich nie uderzają ludzi? – A! panie profesorze – gorąco odparł Szarski – nieraz aż mi tego wstyd, aż się ze mnie śmieją! – Niechże się śmieją, to najlepszy znak! – równie porywczo przerwał stary, klepiąc Stasia po ramieniu. – Daj się im śmiać i wyśmiewać, oni cię sami, o tym nie wiedząc, uczą cierpliwości, której każdemu na świecie wiele, a w życiu pracy naszej ogromnie, ogromnie potrzeba! Z kogo się śmieją nie dlatego, że głupi, ale dlatego, że inny od tłumu lub widzi to wszędzie, czego nie dopatrzą drudzy – ten ma przyszłość przed sobą. Gdy to mówił, wychodzili już coraz spieszniejszym krokiem z alei i zbliżali się do wielkiego gmachu szkolnego, w którego skrzydle profesor skromne miał mieszkanie. Spójrzenie na te mury, podobne trochę do czystego, białego więzienia, wyrwało westchnienie z piersi starego: pomyślał coś, zawahał się i obracając do Szarskiego, rzekł nieśmiało: – Chodź no, zajdź do mnie, dam ci książek… jak przeczytasz, odniesiesz mi je i weźmiesz inne. Nie opuszczaj nauki szkolnej dla czytania, ale ci czytać potrzeba, jeśli doprawdy myślisz pójść tą drogą. – O! pragnę tego, panie profesorze, ale – dodał nieśmiało uczeń – gdybym jeszcze mógł spytać, czy bardzo złe było ćwiczenie moje? Ostatnie słowa wymówił, spuszczając oczy i bardzo po cichu, a profesor dobrodusznie się na nie uśmiechnął. – Genus irritabile vatum! – szepnął do siebie – juściż nie było to złe bardzo, kiedy mnie uderzyło, kiedym się zajął tobą – ale nie myśl znowu, żebyś w wiośnie zobaczył niewprawnym okiem to, czego przed tobą nie widzieli drudzy. Udało ci się schwytać kilka dźwięków szczęśliwych, kilka form, dowodzących, że masz przeczucie piękności, ale myśl twoja nie wyleciała wyżej, bo jeszcze skrzydeł jej braknie. – Skrzydeł Ikara może – odważył się szepnąć Szarski. – Choćby takimi podlecieć warto, dziecko moje – lepiej to, niżeli pełzać po ziemi. Sąż inne dla ludzi? Szczęśliwy jeszcze, kto się choć na chwilę zbliżył ku słońcu..! a potem wpadł w morze… w morze zapomnienia. Zapomnienia! – powtórzył nauczyciel niespokojnie. – A tak, o wilku mowa zaprawdę, i ja bo się porządnie zapomniałem, a tu noc! Chodźmy prędzej, chodźmy, panie Stanisławie. Stali już przed wielką budową gimnazjalną, profesor ruszył żywo, potknął się razy kilka dla krótkiego wzroku, płaszcz mu spadał z ramion nieustannie, nareście weszli przez dwa czy trzy wschodki, wiodące do szczupłego mieszkania, które literat zajmował z żoną i dziećmi, w sień i do pokojów. Ciaśniutko tu było i duszno… i nie dziw, że na widok izdebek, w których dzieci płakały, jejmość się zakłopotana krzątała, a dwóch młodszych profesorów rozprawiało na kanapie, trochę się starając przypodobać pięknej pani, przygotowującej herbatę, stary nauczyciel zasępił czoło. Wszedł bardzo po cichutku, nieśmiało, jakby oczekiwał niechybnej bury, która go spotkać miała, i przerwawszy zaledwo gderanie żony, zastępującej mu drogę, słówkiem bojaźliwym i pokornym, wraz z uczniem, onieśmielonym do reszty, na lewo drzwi do gabineciku swego otworzył. Sam znalazł sobie świecę i siarniczkę, ognia powoli zrobił, a gdy pokoik rozświecił się blaskiem łojówki, Szarski postrzegł biblioteczkę całą zastawioną półkami, zarzuconą papierami, a tak zacieśnioną mnóstwem literackich gratów, że w niej z trudnością dwóm się było można obrócić. Profesor, milczący, począł okiem i myślą chodzić po półkach, od jednej do drugiej, szukać, wyciągać, mruczeć coś pod nosem – złożył wreście pakiecik spory i oddał go oczekującemu. – Naści, na, to wybór dobry, a czytaj z uwagą, a ucz się smakować, nie połykaj po żarłocku. Myśl, kształć się i niech cię Bóg, dziecię moje, błogosławi. Wtem profesorowa wpadła do izdebki, ciekawie poglądając na męża i ucznia. – Gdzieżeś to ty był? – spytała żywo. – A tu dyrektor przysyłał po ciebie – i… – Zaraz, zaraz – rzekł zafrasowany stary – w ten moment, moja duszko… – I pieniędzy mi potrzeba – z wymówką poczęła żona. Szarski chwycił książki, pokłonił się, ucałował rękę jejmości i znikł, uciekając uszczęśliwiony, a pędził do domu, jakby mu już istotnie na barkach skrzydła wyrosły. Tych kilka książek, które niósł z sobą, a więcej jeszcze słowa poczciwego nauczyciela, wstrzęsły młodym umysłem i nieostrożnie może, ale nieodwołalnie pchnęły go w drogę, z której już zejść nie mógł. Poczynał marzyć, serce mu biło i przyszłość zarysowywała się przed nim tak jasno, tak wyraziście, jakby jedna chwila przybliżyła go ku niej latami całymi. Zaledwie Szarski okazał się w ganku dworku, na którego barierach siedzieli wszyscy uczniowie i sam nawet pan Jacenty na honorowym miejscu, bo przy ścianie, obskoczono go zapytaniami i wymówkami. – Aha! a z nami na przechadzkę to nie łaska! – Niby chory, a po nocy gdzieś lata! – A gdzieżeś to waćpan bywał? – zapytał naprężając się dozorca – chciałeś chodzić, juściż, sądzę, żeśmy warci, żebyś nie odbiegał towarzystwa naszego. – Nie miałem wcale myśli iść gdziekolwiek – odpowiedział zdyszany Szarski – ale ledwieś pan odszedł, przybył tu profesor. i zabrał mnie z sobą do ogrodu. – Jak to? i do nocy z nim chodziliście? – zapytał znów z niedowierzaniem i trochą zwykłej sobie zazdrości pan Jacenty. – Wracam w tej chwili wprost od profesora, który mi książki pożyczył – odparł z niejaką dumą Szarski – nigdzie więcej nogą nie byłem. – To się okaże! to się okaże! – rzekł dozorca – a teraz podobno czas na wieczerzę. Ta przechadzka, której zresztą byli świadkowie, poddanie książek Szarskiemu, długa z nim rozmowa, zmieniły wprędce usposobienie współuczniów do szyderstwa – zazdrościli wszyscy po troszę Stasiowi, a pan dozorca ruszał tylko ramionami, nie mogąc pojąć, jak pan profesor wybrał sobie takiego chłystka na konferencją wieczorną – niemniej jednak i w jego oczach postawiło to lepiej poetę. Nie śmiano z niego tak bardzo żartować, widząc, że nauczyciel zachęcał, poczęto się domyślać, że to może nie ze wszystkim jest śmiesznym, i dozorca choć w złym humorze u wieczerzy siedział, ale już bardzo poważny.\nIII Dzień ten w życiu Szarskiego stanowił epokę i popchnął młodego chłopaka drogą ku przyszłości. Dziecię niemajętnych rodziców, którzy radzi byli, żeby potrafił na chleb sobie zapracować, zbił się ze ścieżki, jaka mu wyznaczoną wcześnie przez nich była, i całkiem oddał literaturze. Ślęczenie jego nad książkami nie uderzało wszakże, dopóki był w szkołach, bo uchodziło za pilność tylko, z której się cieszono – zamiarem ojca było poźniej oddać go do uniwersytetu i sposobić na lekarza. Szczęśliwie ukończywszy szkoły, Szarski powrócił do domu, pożegnawszy dworek ów, gdzie mu świat się rozwidnił, ze świadectwem, z nagrodą, ale z niepokojem o jutro. Droga, którą odbywał, wiodła go przez najpiękniejszy bór w całej może Litwie, dni były piękne, wspomnienie przeminionej i zamkniętej już części życia poruszało piersią i czoło rozchmurzyć się musiało. Jednym okiem płakał po miasteczku, które pożegnał, po towarzyszach, z którymi nie wiedział, czy się spotka kiedy znowu, drugim uśmiechał się do większego świata, do żywszych zdrojów nauki i do całej, ogromnej, niewyczerpanej swej przyszłości. Na każdym popasie i noclegu rodziły się myśli nowe, wiersze nowe i plany dzieł, i olbrzymie przedsięwzięcia, choć w uszach brzmiały jeszcze pożegnalne słowa starego nauczyciela, który ze łzami w oczach prorokował mu – tylko cierniową drogę. Biedny starzec! jakże nie miał zastraszać drugich, kiedy sam, sterawszy życie, kończył je nieznany, zakopany w kącie, wśród doskwierającego niedostatku i ludzi, co go nie rozumieli, począwszy od własnej żony. Zdawało mu się, że każdy z wesołej młodości przejść później musi w znudzoną uliczkę życia, która w końcu nie wiedzie do niczego, prócz rozbicia o mur głowy. Toteż, żegnając Szarskiego, zamiast mu dodać odwagi, sypnął przed nim opadłymi nadziejami swymi, jak wieszczbą dla niego. – Musisz już, widzę, pójść tą drogą – rzekł, ściskając młode dłonie – ale skończysz jak ja, kochane dziecię, nie dobiwszy się ani współczucia, ani wianka, ani nawet spokojnego chleba kawałka. Widziałem cię tego dnia, gdyś raz pierwszy czytać miał swoje ćwiczenie o wiośnie, łzy ci się mało nie puściły z oczów, takeś się uląkł zuchwalstwa swojego, w które cię gwałtowna potrzeba objawienia się na zewnątrz wtrąciła. Tacy ludzie jak ty nie zdobędą świata, ale kończą jak ja, jak wielu a bardzo wielu, niestety – pośmiewiskiem będąc dla tłumu, a politowaniem dla swoich. Mniej talentu, mniej serca, mniej szczerości i wiary, a więcej ufności w siebie, udawania, komedii I popisów – ot, czego potrzeba, żeby zdobyć na świecie wyższe miejsca, które geniusz tylko koniecznością swojej natury, i to nierychło, a mierność zręcznością osięga – od których najpotężniejsze talenta odpycha pierwszy szarletan, co nosa zadrze i głośno prawić będzie, sam nie wiedząc o czym, tam, gdzie ty słowa wyrzec nie potrafisz. A! i ja kiedyś marzyłem wiele, schnąc nad udoskonaleniem siebie, by być szerszemu kołu społeczeństwa użytecznym – i ja, jak ty, gorzej, o chlebie i wodzie, o głodzie i niedostatku biłem się w górę – i ja czułem w mej piersi natchnienie, ogień święty, miłość ludzi, coś oznajmującego mi, że mnie Bóg powołał na wieszcza, na pracownika do winnicy swojej – i ja cierpiałem, ufając zawsze w jutro aż do pierwszego włosa siwego, aż do pierwszej zmarszczki na czole i tego braku siły, tego zarodku odczarowania, które oznajmuje, że słońce życia zeszło nam już z południa – i ja… a w końcu – dodał z westchnieniem nauczyciel – widzisz, co mnie spotkało… mała mieścina, istne in pace, w którym zamurowany pozostać muszę na wieki! Profesorstwo nawet wyżebrać musiałem i nie sobiem je winien, lecz żonie, podrzędne stanowisko, zupełna nicość, a na dni starości mojej niedostatek prawie z pełną skarbnicą tego wszystkiego, com miał zrobić, a nie mógł, com był powinien, a nie dopełnił. Śmieję się teraz, patrząc na teki moje, w których śpią, spowite jak mumie, i poemata z piastowskich czasów, i dzieje Jagiellonów, i glossarium dawnej mowy naszej, i tysiąca dzieł nasiona. Ta ręka ani ta głowa już ich nie skończy, a skąd wziąć do nich materiału? Zajrzę do tych zaschłych kwiatków młodości, westchnę, łzą je odwilżę i idę do klasy – na gramatykę lub do pana dyrektora pokazać się, stanąć w kątku i nie przemówiwszy słowa, zniknąć. Nie żaliłbym się na los ten, bo natura musi wiele wy – dać nie rozwinionych pączków, nim piękny kwiat jeden urodzi; jest to jej prawem, a my, drobne jednostki, skarżyć się na to nie powinniśmy; ale patrz, panie Stanisławie, całe moje szczęście w tym życiu ducha, pracy, nauki – a ja siedzę w kącie, dokąd szmer jego nawet nie dochodzi, gdzie nie ma ani książki, ani ludzi, ani żywota mojego, gdzie trzeba z głodu umierać. O! takie ubóstwo, jak moje, gdy z kilkorgiem dziatek, dla ich powszedniego chleba, sobie od ust spieczonych chleb duszny odejmować trzeba – to straszna klęska, to wielkie cierpienie. Mówił stary i łza kręciła mu się w oku, ale ją otarł szybko. – Boję się, żeby i z tobą tak nie było, i dlatego ci maluję, czego nikt nie dójrzał dotąd, bo nie ma tyle litości na świecie, żeby po nim warto było nosić cierpienie – na tym wielkim targu miłości własnych nikt go i za grosz nie kupi. Zresztą? czy to życie tak długie, czy to my tylko jedni cierpiemy? I rozśmiał się staruszek machając ręką. Poszli jeszcze na ostatnią rozmowę do pałacowego ogrodu, usiedli w wielkiej murowanej altanie nad stawem i żegnali się długo jak syn z ojcem, jak towarzysz z ukochanym towarzyszem; potem Staś siadł do bryczki i opuścił miasteczko, u wrót jego polecając się aniołom stróżom, których kościołek stał w bramach. I jechał ku domowi, a czym był bliżej, tym niepokój opanowywał go większy. Co powie ojciec, co matka na jego zamiary i sny przyszłości, komu się z nimi powierzy? Gdy trzeciego dnia wśród płaskiej okolicy, wśród starych drzew ogrodu ukazał się czarny dwór krasnobrodzki i kopułki kaplicy… tchu mu zabrakło w piersi. Ojciec Szarskiego, niemłody już człowiek, był po staroświecku surowym dla żony i dzieci. Sześcioro ich miał na głowie, sercem kłopotał się o nich, zwłaszcza że mu zdrowie nie służyło, a życia sobie nie obiecywał długiego, ale obchodził się z nimi wedle tradycji domowych, z niczym nie ułagodzoną ostrością, właściwą charakterowi. Litwin to był i zawzięty gospodarz, oszczędny do przechwycenia, gdera, jakich mało, w domu pan absolutny i nie pojmujący, choć sam niegdyś młodym być musiał, żeby kto nim być mógł z kolei. Żonę, którą kochał, za pierwszą tylko uważał sługę i kierował nią, jak sam chciał; ludzie się go obawiali, acz znali sprawiedliwość jego, a dzieci drżały na sam widok żółtej twarzy i sumiastego wąsa pana sędziego. O świat bardzo dbał mało, a żył tylko w gospodarstwie i zbieraniu grosza – było to celem jego życia, zabawą – wszystkim. Dom też w Krasnobrodzie mało był uczęszczany, sąsiad chyba w potrzebie pieniężnej, i to ze stemplowanym papierkiem za pazuchą, a dobrą ewikcją w kieszeni, zawitał do niego; Żydzi nie kupowali tu, aż dokoła wszystko było zjedzone do ziarnka, a każdy uciekał od pana sędziego, bo życie i stosunki z nim wcale nie były miłe. Szanowano go wszakże, bo pod tą skorupą szorstką było w nim wiele uczuć zasługujących na szacunek powszechny, które się czynem dopiero objawiały. Jako urzędnik, nie przyjął wprawdzie, w miasteczku siedząc, nikogo i łyżką nawet barszczu codziennego, z nikim się chlebem nie przełamał, ale też nie sprzedał sprawiedliwości ani za pieniądz, ani za przyjaźń sąsiedzką, ani za uścisk ręki wielkiego pana. Nic nie robił dla oka, nic dla ludzi, nie ustępował z drogi nikomu, powiedział każdemu prawdę bez ogródki, a jeśli się w czym mylił, co mu się często zdarzało, to osobliwszą mieszaniną wyobrażeń się rządził, uporu też jego nikt przełamać nie mógł. Obok niego jako towarzyszka życia stała poczciwa żona, powolnego umysłu i charakteru, a tak nawykła do posłuszeństwa i ujarzmiona do pracy, że cieniem chodziła za mężem i była tylko wykonawcą biernym jego rozkazów. Serce nawet potrafił w niej zasuszyć i przytłumić pan sędzia, że się ani bić, ani odezwać bez pozwolenia jego nie śmiało – patrzała wprzód w oczy panu swemu, nim myśl, nim uczucie wyraziła, dla własnych dzieci nie śmiejąc być matką. I chłodu, i pracowitości, i skępstwa potrafił ją mąż nauczyć, wszelką w niej zabijając władzę, wolę i samoistność. Zastąpiło ją uwielbienie dla głowy domu, cześć jego rozumu, wiara nieograniczona w jego najwyższą mądrość i poddanie się niewolnicze. Pan Szarski począł wespół z nią wychowanie dzieci wedle starej metody, która naprzód dogadzała oszczędności Litwina, potem miała tę zasługę w oczach jego, że była tradycyjną, prawieczną. Obchodzono się z nimi ostro, surowo, zimno, nigdy im nie odsłaniając serca, nigdy nie dogadzając w niczym, a nie myśląc, że te posłuszne lalki kiedyś w świat puszczone, przywykłszy opierać się na kimś zawsze, paść potem mogą bezsilne wśród drogi, gdy im zabraknie podpory. Stanisław był najstarszym z rodzeństwa i nie rozwinionemu jeszcze w czasie dzieciństwa swojego systematowi wychowania ojcowskiego winien był trochę więcej swobody i niezupełne zabicie w nim własnego życia. Ale w miarę jak rósł, jak przychodzili na świat bracia i siostry, pomnażało się rodzeństwo i ojciec umacniał w powziętych ideach swoich, a matka słabła przed nim, coraz ciężej jakoś poczęło mu być na świecie. Szczęściem przyszły szkoły, poleciał trochę za dwór krasnobrodzki i odetchnął, a choć ojciec surowość i dozorcom, i nauczycielom zalecał względem dziecka, żadna wszakże niewoli domowej wyrównać nie mogła. Toteż ile razy przyszło pod dach rodzinny powracać, z radością, którą budziło przywiązanie ku niemu, mięszał się strach i niepokój nieopisany, bo dnie spędzane u rodziców były dniami niewoli babilońskiej. Ojciec, zaledwie wstąpił na próg, obejmował, na chwilę przelaną innym, władzę swoją i miotał młodym chłopcem nielitościwie. Dwie łzy puściły się z oczów Stanisława, gdy bryczka, którą powoził fornal, równie przestraszony jak panicz, bo mu w drodze koń zakulał, zastukotała na mostku ostatnim i wtoczyła się w dziedziniec. Jeszcze chwila, a trzeba było stanąć przed strasznym sędzią – wózek się zastanowił i nim Staś wyskoczył, aby powitać ojca, matkę, braci i siostry, już oko sędziego z ławki, na której siadywał, dozierająe z daleka gospodarstwa, dostrzegło kulawego konia i pan Szarski przybiegł cały rozogniony, z góry wpadając na fornala. Nie myślał już witać syna, który stał strwożony, nie mogąc ani przybliżyć się do ojca, ani przed ojcem uścisnąć matki i rodzeństwa, ale pochwycił parobka za ramię i grzmiącym głosem zakrzyknął: – Co to jest? Abramek kuleje? Abramek kuleje? – Ja nie winien, proszę JW pana – począł wyprostowując się fornal, cały drżący z przestrachu – musi się gdzieś podbił, bo nie był kuty… a ja już nogę opatrywałem… nie ma nic… – Czyś ty go tylko gdzie na krętym zawrocie albo prowadząc po swojemu do wody, nie spleczył, łajdaku? – zawołał sędzia. – Oj! będąż basy, będą basy, jeśli się to okaże! To mówiąc, ujął Szarski Abramka za pęcinę silną dłonią, popatrzał w kopyt, który sam oczyścił, pokręcił głową i dopiero nakiwawszy fornalowi pod nosem, podał synowi rękę do pocałowania, ale bez najmniejszej oznaki czułości. Spójrzał na niego, jakby szukał, za co pogderać zaraz, odebrał listy nauczycieli i świadectwa, począł je czytać, a chłopiec po cichu poszedł ucałować rękę matki drżącej i rzędem stojących sióstr i braci. Sędzia rozpatrywał się w papierach, niczym nie okazując w twarzy, jakie na nim czyniły wrażenie, złożył je, obejrzał się, dostrzegł, że młodsi stoją w ganku, i donośnie zawołał: – No! do roboty! będzie czas ze Stanisławem się zobaczyć, teraz godzina lekcji – godzina pracy – do swego! Dzieci znikły natychmiast, została tylko matka, to na syna, to na męża spoglądając bojaźliwie. – Kontent jestem z wasana – rzekł ojciec po małej pauzie do Stanisława, który pospieszył drugi raz rękę jego ucałować – szkoły skończyłeś dobrze, pochwały ci oddają – dopełniłeś obowiązku. Dziękować ci za to nie będę, boś zrobił tylko to, coś był powinien – ja na was w pocie czoła pracuję, wy także na swoją przyszłość zarabiać powinniście. Dziś masz dnia resztę na odpoczynek i pogadankę z matką, a że młodemu czas drogi, ja się zaś nie mam kim wyręczyć – jutro do gospodarstwa. Stanisław śmielszy był trochę, póki z niego swoboda szkolna nie wywietrzała, postanowił więc, korzystając z dobrego usposobienia ojca i własnej śmiałości, na razie zrobić uwagę potrzebną, która by poźniej może przyjętą już być nie mogła. – Rozkaz ojca dobrodzieja święty dla mnie – rzekł głosem trochę zanadto odważnym widać, bo sędzia brew namarszczył i głowę odwrócił zdziwiony – ale… – Co? „ale”? jakie „ale”? Skąd to przyjechało to „ale”? Zaczerwienił się Stanisław, ale dokończył: – Jeżeli ojciec dobrodziej pozwoli mi dalej naukom się oddawać, czas wakacyjny zaledwie wystarczy na przygotowanie się do egzamenu… Sędzia nigdy nie odstępywał swego, choćby nawet w głębi uznał, że się omylił – zwłaszcza z dziećmi. – Wasan myślisz mnie już uczyć? – spytał – dlatego, żeś szóstą klasę skończył? A ja, kpie jakiś, piąty krzyżyk kończę, to trochę więcej niż szósta klasa! Znajdzie się czas na wszystko, byle bąków nie zbijać i do góry brzuchem nie leżeć; powyznaczam godziny, a chcę, żebyś waść się z gospodarstwem oswoił i mnie w nim pomagał. – A teraz – dodał wskazując ręką – idź waść do oficyny –. jest tam izdebka, z Falszewiczem stać będziesz razem, rozpakuj się i uporządkuj. Takie było w domu przyjęcie poety; ale mimo surowości ojca, pozornej obojętności matki, nieśmiałości rodzeństwa, niewygód mieszkania, zajmowanego na współ z bakałarzem młodszych braci, niejakim Falszewiczem, nieznośną kompaturą, mającą tę tylko zasługę, że była posłuszną i tanią – Staś czuł się szczęśliwym w Krasnobrodzie. On kochał to miejsce ciężkich prób, ale drogich dzieciństwa wspomnień, i powitał je niemal ze łzami, każdy kątek przypominał mu jaką chwilę przebytą, rzadko miłą, prawie zawsze straszną, ale skrystalizowaną już w głowie i sercu poety w ten brylant drogi, który się pamiątką nazywa. Pomimo że Stanisław był już dorosłym i inni rowieśnicy jego używali na świecie zupełnej swobody, on najmniejszej nie miał w domu. Nie mówię już, że mu brakło najpierwszych wygód życia, bo na to się nie uskarżał i nie bolał, choć często wstyd było w przerobionym widocznie odzieniu ojcowskim lub z wytartymi łokciami i dziurawymi butami jechać do kościoła – ale do serca nie miał nikogo. Poczciwa matka słuchała wszystkiego prócz uskarżań na ojca, na które milkła jak ściana, zagryzała usta i dawała do zrozumienia zaraz, że nawet uszami uczęstniczką ich być nie chce; bracia byli tak młodzi, siostry tak dziecinne, a tak rzadko było się można z nimi spotkać sam na sam i poufale, że Stanisław żył zupełnie samotnie i w sobie. Falszewicz, bakałarz, z którym mieszkać był zmuszony, więcej mu ciężył, niż osładzał tę pustynię. Był to jeden z tych głupców, którzy się wyuczyć mogą parę rzeczy i całe życie je powtarzać, ale sądu nie mają żadnego i wloką się po drodze poziomej omackiem. Pomnażało to głupotę jego, że się napijał trochę, a sędziego tak się obawiał, iż drżał na samą myśl obrażenia go czymkolwiek i gotów był nawet donosić mu, co gdzie zobaczył, byle choć trochę łaski u niego pozyskać. Sądził się on o wiele lepszym od szóstoklasisty, mającego dopiero iść do uniwersytetu, a przeczucie mimowolne umysłowej Stanisława wyższości czyniło go dlań zazdrosnym i niechętnym. Że zaś ojciec postawił go z nim razem, Falszewicz wziął sobie za obowiązek pilnować Stasia i dokuczać mu, ile mógł. Nie było sposobu trzech słów z nim pomówić, bo prócz gramatyki i rudymentów elementarnych, które z książki, nie szczędząc linii jako środka wykładu, powtarzał, prócz plotek domowych i kilku piosnek ulubionych głowę miał pustą jak stare pudło nadgniłe na strychu. Na samo spójrzenie na jego facjatę, całą oblaną czerwonością, a niekiedy aż granatową, spłaszczoną na kształt mordy mopsiej, z czołem niskim, nad którym włos szczecinowaty do góry porastał, z ogromnymi odstającymi uszami i nosem gulkowatym, na postać, ku ziemi pochyloną, z nadzwyczaj długimi rękami, zwykle wiszącymi w dłuższych jeszcze kapoty rękawach bezwładnie – odpadała ochota zaczepić go nawet. Pierwszy wieczór przeszedł jeszcze jakokolwiek, Falszewicz, choć zamyślony i usiłujący udawać starszego i zwierzchnika, był znośny; nazajutrz zaraz ojciec postawił Stanisława przy młockach, wprawdzie z książką, ale mu ledwie parę razy dał wybiec do domu. Tymczasem ciekawy a głupi ów nauczyciel napadł na papiery studenta i począł je nielitościwie wertować. Włosy powstały mu na głowie, gdy ogromny sekstern wierszy zobaczył i dowiedział się z nadpisu, że to były poezje pana Stanisława. Proobował je czytać, a nie zrozumiawszy nic prawie, rozgniewał się i rozpłomienił bardziej jeszcze, schował corpus delicti do kieszeni, stancją na klucz zamknął, a sam co najprędzej poleciał z donosem do sędziego. Sędzia wedle zwyczaju był na polu, ale to nie wstrzymało gorliwego delatora, który, sadząc przez płoty i rowy, zdyszany cały, poleciał do niego na poletek. Widząc go w tak niezwyczajnej porze goniącego za sobą, pan Szarski domyślił się, że to nie było bez kozery, powstał z półkopka, na którym siedział, i pospieszył wyprostowany ku niemu. Falszewicz tak był rozgniewany i zburzony swoim odkryciem, a rad, że tą przepotężną gorliwością na kieliszek starki może zasłużyć, iż prawie mówić nie mógł; zdjął czapkę z daleka, starając się wysapać zawczasu. – Czegoż to aż tu mnie wasan łapiesz? – zapytał sędzia. – Jest racja, proszę JWpana – odparł, dobywając papierów z uśmiechem lisim, Falszewicz – odkryła się śliczna rzecz! JWpan zna moje przywiązanie do swojej osoby – otoż – jak tylko pan Stanisław poszedł do stodoły, przez życzliwość, przez gorliwość chciałem zajrzeć do jego papierów, co to tam stoi – bo ja się to na tym znam! Ha! ha! choć z czwartej wyszedłem, ale i szóstoklasistę w kąt zapędzę! – Kiedy ja do tych papierów, proszę JWpana, a to co? – ot co – pokazuje się, że pan Stanisław wiersze pisze! – podniósł głos i ogromnie oczy wytrzeszczył,. dodając wagi swej rewelacji. – Słyszy JWpan – wiersze pisze! Począł przewracać schwytany sekstern i wpadając na miejsce założone wcześnie kawałkiem papieru od cukru, dodał, cały drżąc z ukontentowania: – Ale to nic jeszcze! – niech no JWpan patrzy! Ot co! ot! Do nieznanej kochanki! Sędzia pobladł, zadrżał, osłupiał, w milczeniu wziął papier w rękę, chcąc się naocznie przekonać o zbrodni, spójrzał, zaciął wargi i widać było, że w nim wewnątrz się burzyło, ale rozum gniewu na wierzch nie puszczał. – Dziękuję waćpanu – rzekł głosem zmienionym, chowając papiery – powiedz waćpan mojej żonie, żeby ci dała kieliszek starki. Ze Stasiem ja się rozmówię… Falszewicz z radości zatarł aż ręce i ukłonił się nisko. – Już to, proszę JWpana, że nikt pewnie gorliwiej mu nie służy. – Wierzę, waćpanu, wierzę – odwracając się odparł sędzia – ale ruszaj do młodszych, ze starszym ja sobie dam rady. Staś ani się domyślał burzy, jaka go czekała za powrotem wieczornym do domu, chmurna twarz ojca nic mu zrazu nie zapowiadała, dopiero gdy przy powitaniu, zamiast spytać o pańszczyznę i podać rękę do pocałowania, sędzia usunął ją i groźnie spójrzał mu w oczy, postrzegł – nie wiedząc, o co chodzi – że będzie miał ciężką chwilę do przebycia. – A dobrze, żeś przyszedł – odezwał się syczącym głosem Szarski – mam tu ci coś powiedzieć. Słuchaj – co to to jest? I wskazał sekstern założony jeszcze sinym papierem na nieszczęsnym westchnieniu do nieznajomej kochanki – potężnym i coraz groźniejszym powtarzając głosem: – Co to jest? co to jest? Stanisław pobladł, zadrżał, zmięszał się.\nPowieść bez tytułu, T. I, II\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Powiesc_bez_tytulu__T__I__II-ebookRO/p02028282i020" target="_blank" title="Powieść bez tytułu, T. I, II [Józef Ignacy Kraszewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Powieść bez tytułu, T. I, II [Józef Ignacy Kraszewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Archiwa: Bez kategorii - Studio DECCO kuchnie\nHalloween – amerykańska tradycja, coraz częściej obchodzona również w Polsce – to dobra okazja, by spędzić czas ze swoją pociechą w kuchni!\nWspólne pieczenie pozwoli też zabezpieczyć się na wypadek niespodziewanych małych gości, który trafić do naszych drzwi z uśmiechem na ustach licząc na „słodycz albo psikus”! Pieczenie potwooooooooornie smacznych babeczek, czy ciast to tylko pretekst do świetnej zabawy! A w naszych kuchniach znajdzie się miejsce dla każdego Kucharza! Małego i dużego! Specjalnie dla Was przejrzeliśmy popularne blogi kulinarne w poszukiwaniu inspiracjii wytypowaliśmy trzech naszych faworytów: 1. Babeczki sowy z bloga Moje…


Koronawirus Kryzys - strona 4 - Money.pl\nStrona głównaKoronawirus Kryzys – Wszystkie wiadomości\nKoronawirus Kryzys – Wszystkie wiadomości\nKoronawirus wykończy węgiel? Niemieccy naukowcy nie mają wątpliwości\nPandemia koronawirusa spowoduje, że zużycie węgla zostanie bardzo mocno ograniczone - twierdzą niemieccy naukowcy. Ich zdaniem łatwiej będzie dzięki temu przejść na źródła niskoemisyjne.\nPensja minimalna do kosza i podatek przychodowy. ZPP chce zmian dla małych firm\nZwolnienie małych przedsiębiorców z konieczności opłacania minimalnego wynagrodzenia oraz wprowadzenie dla nich podatku przychodowego, bez podziału na PIT i składki. To najnowsze propozycje Związku Przedsiębiorców i Pracodawców na koronakryzys.\nPandemia krzyżuje szyki w mieszkaniówce. Bez zebrań wspólnot i spółdzielni\nJak co roku powinny właśnie startować zebrania i walne zgromadzenia członków wspólnot i spółdzielni mieszkaniowych. Te jednak mają problem. W epidemii zostaje im tylko głosowanie uchwał w formie zdalnej. A to oznacza, że decyzja o remoncie lub innej inwestycji zajmie więcej czasu.\nZakup mieszkania na wynajem. Czy w czasach pandemii to nadal ma sens?\nNa początku epidemii eksperci wieszczyli, że mieszkania potanieją i warto będzie w nie inwestować. Obniżek jednak brak, a od wakacji ceny zaczęły nawet rosnąć. Kupujemy nieruchomości m.in. na wynajem. Ale w dzisiejszych czasach taka inwestycja jest bardziej ryzykowna niż jeszcze kilka lat temu.\nKredyt w 2021 roku. Na to musisz uważać\nPolacy chętnie się zadłużają. Kredyty są tanie ze względu na rekordowo niskie stopy procentowe, więc banki odbijają sobie niższy zysk innymi opłatami. Zobacz, na co warto uważać, jeśli planujesz wziąć kredyt gotówkowy czy hipoteczny w 2021 roku.\nJuż od lipca 2020 roku pani Karolina czeka na zwrot pieniędzy za odwołany przez Ryanaira lot do Malagi. Pośrednik, który sprzedał jej bilety, umywa ręce. - To miał być rodzinny wyjazd. Prezent dla córki za dobre wyniki w nauce - nie kryje żalu nasza czytelniczka.\nPiątkowa konferencja prasowa premiera Mateusza Morawieckiego i kilku ministrów sprawiła, że Polacy szturmem ruszyli po rezerwacje noclegów. - Widzimy spore zainteresowanie, po konferencji prasowej liczba zapytań wzrosła nawet o 70-80 proc. - mówi w programie "Newsroom" Kamila Miciuła z portalu Nocowanie.pl. Gdzie pojawia się najwięcej rezerwacji? Miciuła mówi, że sporym zainteresowaniem cieszą się przede wszystkim kierunki górskie, a więc takie miejscowości jak Zakopane, Karpacz, Szklarska Poręba, Wisła czy Szczyrk. - Polacy chcą jechać nawet na taki jedno- lub dwudniowy wyjazd - mówi Miciuła. Optymizmem powiało również w kontekście letniego urlopu. - Po konferencji rezerwacje są domykane i coraz więcej turystów liczy, że wakacje spędzi nad polskim morzem - puentuje przedstawicielka serwisu Nocowanie.pl.\nPrzedsiębiorcy na skraju upadku. Arłukowicz komentuje\n- Kilka tygodni temu rozmawiałem z przedsiębiorcami z branży turystycznej, gastronomicznej czy fitness. Wtedy martwili się, bo musieli zacząć zwalniać ludzi - mówi w programie "Newsroom" Bartosz Arłukowicz, europoseł KO i były minister zdrowia. Jak dodaje, teraz ci sami przedsiębiorcy stoją już u progu upadłości. - Mają do opłacenia leasingi, licencje, czynsze i mnóstwo innych opłat - mówił Arłukowicz. Były minister zdrowia przytaczał również historię znajomego, który otworzył klub fitness tuż przed startem pandemii. - On jest bankrutem. Nie ma z czego płacić rat leasingowych, a przecież sprzęt, który kupił nie należy do najtańszych - mówił gość piątkowego programu "Newsroom".\nProblem z niemieckimi firmami. Fala upadłości dopiero nastąpi\nNierentowne, niewypłacalne, nadmiernie zadłużone. Na funkcjonujące na niemieckim rynku firmy zombie zwraca uwagę "Puls Biznesu", dodając, że sprawa może się przełożyć na problemy firm w Polsce.\nPucz wojskowy w Mjanmie. Tuż przed nim kraj dostał 350 mln dolarów\nNa kilka dni przed przewrotem wojskowym w Birmie (Mjanmie) Międzynarodowy Fundusz Walutowy przekazał tamtejszym władzom 350 mln dolarów w gotówce. Nie wiadomo, co teraz stanie się z pieniędzmi.


ogrody projekty | startdzialdowo\nArchiwum kategorii: ogrody projekty\n23 listopada 2018 ogrody projektyadmin\nChrystus jest źródłem i zwięzłym wytłumaczeniem każdego dnia. Czy nie wszyscy, aby pracować z kimś, kto z nimi pracuje, a nie przeciwko wszystkim z nich? Myślę, że to po prostu niepokój z nieznanym.\nTuż przed wjazdem do Kolonii pociągiem przejeżdża się przez rzekę Ren, aby podziwiać panoramę miasta. Nie można nie zauważyć, że żaden budynek nie jest wyższy od Kolner Dom (kamera internetowa) i robisz z niego ludzi, którzy go odwiedzają.\nOszukuj zabłąkanych, któreś z naszych córek sprowadziło do domu podczas burzliwej nocy. Moja córka od tego czasu ruszyła dalej, ale Spoofy pozostał. Dwa koty są już zabłąkane, które pewnego dnia powędrowały do Domu, kiedy były niewiele więcej niż kociętami. Natychmiast adoptowali naszego psa jako zastępczą matkę, a Spoofy był matką w dostępnych produktach. był żywiołowy.\nWynajmowanie dużego ciężkiego ogrodniczego rumpla na początku roku, aby zniszczyć ziemię, a następnie zdobyć małą glebogryzarkę do konserwacji i uprawy w tym roku.\nNauczyłeś się podstaw z dwoma pierwszymi książkami na liście, teraz musisz rozwinąć swoją elastyczność. Digital Photography Masterclass bada aspekty techniczne i stosuje je wszystkie z kreatywnymi zadaniami na zakończenie każdego rozdziału. Podczas fotografowania wielu metod, od portretów domowych po architekturę, kreatywnie wykorzystując czas otwarcia migawki, przysłonę, ekspozycję, kolor, kompozycję i lekkość. Po przejściu wraz z zadaniami, powinieneś być wystawiony na tematy, o których najpierw myślałeś o fotografowaniu, w sposób, który nigdy nie przekreślił twojego wyroku.\nRegion Jungfrau oferuje spektakularne krajobrazy, które oczarują oko. Białe szczyty trzech wysokich gór – Jungfrau, Monch i Eiger – kontrastują z ratowaniem pieniądzowych dolin i łąk w tej szczególnej alpejskiej krainie. Ciesz się świeżym górskim powietrzem podczas odwiedzania tego etapu.\nWiadomość została ostatecznie starannie dobrana, nie brzmiąc jak głośny sprzedawca, który chce zmusić go do użycia gardła związanego z niezdecydowanym klientem. Główną zasadą jest niedopuszczenie do tego, by wiadomość była krótka, np. Cześć, przejrzałem twój tweet, myślałem, że to może zrobić dla każdego. Wykonaj to, zapewniając połączenie z pisaniem kopii.\nKiedy osiąga się trening w skrzyni, łatwiej jest zaplanować swój dom, nie martwiąc się, że zwierzę rozwija niepożądane zachowanie, być może usłyszy, że sąsiad będzie używał go do nadmiernego szczekania lub marudzenia.\nWybór idealnego dachu metalowego dla Twojego domu\n3 listopada 2018 ogrody projektyadmin\nWięc twoja przynęta musi śmierdzieć do niebios i być wystarczająco nieszkodliwa, by zwrócić na siebie ich uwagę. Tworzenie stron internetowych jest domeną programisty projektowania stron internetowych. Czy kiedykolwiek gapiłeś się na ilość witraży?\nPasja mojego żywego, oddychającego ojca znajduje się na liście największych darów, za co jestem naprawdę wdzięczny w 2009 roku. Moje popy były chore. Myślał, że potrzebuje tylko kilku problemów zdrowotnych. Niewiele wiedział, że jego życie było gotowe, aby zmienić także mój letni i letni.\nSpójrz wszędzie na wnętrze tego kryształu. Zbadaj pęcherzyki powietrza i wody, okluzje, samoloty, tęcze. Oni wszyscy mają planetę Ziemię prowadzącą was do innych światów.\nPrezentuj świeżą łupkę. Zabierz spersonalizowane rzeczy do domu. Stwórz tak samo dużo przestrzeni i otwartego uczucia, jak łatwo. Kiedy zabierasz „ty” z domu, może to dać konkretnym nabywcom znacznie lepsze wyobrażenie o ich przedmiotach w twoim domu. Pozbywanie się bałaganu jest uważane za najlepsze, aby pomóc w sprzedaży domu, podczas gdy prawdopodobnie już wiesz ten mały fakt, wielu sprzedawców uważa go za znacznie. Mogą pozbyć się niewielkich kolekcji i bałaganu, ale zostawić ulubione, aby kupujący obserwowali i bawili się dobrze. Nie wpadnij w tę pułapkę eksponowania swoich kawałków. Pochwal się domem, który ma do zaoferowania.\nPelargonie są świetne, niezależnie od tego, gdzie zostały jeszcze posadzone, pojedynczo w ozdobnym doniczce, jak na granicy ogrodu lub w grupie. Pelargonie lubią, jak jest ciepło, ale mają tendencję do przetrwania lekkiego mrozu. W każdej strefie można je zasadzić tam, gdzie w każdym dniu roboczym uzyskuje się nie mniej niż 6 godzin nasłonecznienia. Jeśli mieszkasz w cieplejszych strefach, sadz je w półcieniu. Ciesz się ciepłem, a nie prażeniem. Nie podoba im się również nawilżenie stóp. Upewnij się, że gleba jest dobrze osuszona. Dodawanie organicznego kompostu do mieszanki gleby jest bardzo pomocne. Jeśli sadzisz je w pojemniku lub skrzyni balkonowej, nie używaj ziemi z ogrodu. Użyj ziemi doniczkowej, która jest faktycznie dla przypadków.\nKażdy kurs został zaprojektowany przez niektóre z Twoich najlepszych nazwisk w grze architektury golfa, oferując przeszkody, aby zmierzyć się z najlepszymi golfistami, oszałamiające ustawienia dokładnie tam, gdzie lubisz rundę golfa i wyjątkową jakość w każdej grze. Każdy kurs ma swoje własne dziwactwa, które różnią się pod względem umiejętności gry w golfa i poziomu gry.\nWybierz idealne miejsce do sadzenia pomidorów. Rośliny te wymagają co najmniej 6 godzin pełnego słońca, a bogata żyzna gleba rozwija się pomyślnie. Sprawdź swoje podwórko, pamiętając o tym, jak słońce porusza się po niebie, a także od cieni budynków, wiat, wiatowisk i drzew. Nawet najgorsza gleba może zostać zmieniona przez kompost, nawóz i roślinę z pomidorów, aby zapewnić Ci udany świat.\nKiedy planujesz swoje wesele, jedzenie jest jednym z najważniejszych wyborów, które również podejmuje. Rodzaj posiłku, który serwujesz również podczas tego, w jaki jest on rzeczywiście podawany, zależy od twojego budżetu, a także od gotówki gości, których otrzymujesz do małżeństwa. Wiele par dzisiaj potrzebuje opcji zmniejszenia, ponieważ przychodzi do planowania na ślub.\nPsychologia koloru – jak możesz wybrać kolory farb do użytku w domu\n31 października 2018 ogrody projektyadmin\nTylne glebogryzarki są łatwe w obsłudze i przenoszeniu. Głównym przewodnikiem jest utrzymanie łatwego i krótkiego komunikatu, na przykład Mógłbym stworzyć własny ogród kwiatowy na balkonie mojego wynajmu.\nPonieważ jogging oferuje tak wiele korzyści nie tylko dla zdrowia fizycznego, ale także psychicznego, wiele osób chce spróbować, ponieważ zaczynają ćwiczyć. Niestety, bardzo wielu ludzi, zwłaszcza początkujących, uważa, że bieganie jest naprawdę proste, że nie muszą niczego przygotowywać, aby każde ryzyko mogło się zdarzyć w trakcie ćwiczenia. W tym krótkim artykule opisano początkujących joggingów, aby uzyskać wskazówki w odpowiedniej strategii rozpocząć jogging jako typowe działania. Jeśli w tym ćwiczeniu uwzględnisz początkujących, jest to artykuł, który musisz przeczytać.\nTe dwa koty myślą, że to psy i koty. Śpią, jedzą, przychodzą i odchodzą z Domu ze wszystkimi Oszustami. Napotykasz ich, kiedy gwizdasz, dzielą się odpadkami stołu podczas używania psa, jedna rzecz nie rób, to kora. Psów i dwa koty są nierozłączne, więc rzadko będziesz mógł odkryć ich miejsce pobytu. Nigdy tak naprawdę nie kształciłem Spoofy’ego, po prostu zrobiła to, o co prosiłeś ją o kilka relegacji.\nJakość twojej mozaiki na podstawie wiedzy o użytych kamieniach i kamieniach. Musisz dążyć do uzyskania najwyższej jakości płytek i oceniać unikalny projekt, aby uchwycić swoją osobowość na ostatni rzut oka. Gdy zdecydujesz się na mozaikową płytkę ścienną, zawiera ona wyższą elegancję, której nie może znaleźć z różnymi innymi ozdobnymi wskazówkami. Mozaika jest produkowana w celu wyrażania twórczych pomysłów i wyobraźni.\nDoskonałą propozycją do projektowania wnętrz jest zapoznanie się z autorami programów do projektowania. Istnieje wiele czasopism, które nauczą każdą osobę o prostych metodach projektowania domu i ogrodu, a także będą zawierały wiele wskazówek. Będą także na bieżąco śledzić wszystkie najnowsze trendy w stylu.\nAtrakcje z przewodnikiem. Zobacz Disney World z innego światła, z trasą zza kulis, jak Hidden Treasures of World Showcase Tour, która eksploruje sztukę, architekturę, kostiumy, zwyczaje, krajobraz i rozrywkę w Epcot’s World Exhibit.\nDbanie o swoją stronę internetową daje większą szansę na pozyskanie większej liczby klientów, którzy mogą chcieć robić interesy ze swoją korporacją. Podczas gdy jesteś zajęty wystawianiu znaków i banerów na nadchodzący otwarty dom, twoja strona też jest na twoją korzyść. Im więcej marketingu widoczności będzie można uzyskać, kalorie od grubych osób dowiedzieć się o swojej ofercie może zaoferować. Więcej odwiedzających oznacza więcej przychodów, aby. Tego właśnie potrzebujesz.\nPoszukiwania materializowały się po drugiej stronie ulicy od jego szkoły. Jego koledzy z klasy byli w college’u i widzieli z okien, które były w związku. Doradcy zapewniają także dzieciom i nauczycielom. Te w szkole, gdy ciało Andrew zostaje odkryte. Nie wiedziałem o tym na czas i kiedyś znowu jechałem obok. Dopiero Odebrany dom, który usłyszał, że go znaleziono.\nKupowanie mebli dla dzieci może być bólem głowy, jednak z cierpliwością i uwzględnieniem niezbędnych komponentów może być zarówno zabawne, jak i satysfakcjonujące daną osobę osobiście. Uśmiech dla twarzy dziecka i zadowolenie z poszczególnych przedmiotów, które podasz, są twoją ulubioną nagrodą.\n20 października 2018 ogrody projektyadmin\nNiezręczność wyświetlana przez trzech towarzyszy podróży sprawia, że podróż jest niezapomniana. Czas może również wykorzystać organizację offshore, a także organizację onshore do utrzymania oszczędności.\nChoć Travis uczestniczy w niedawnym wywiadzie z After Eltonem, nigdy nie uważał się za „w”, jest tu otwarcie swoją seksualnością i obecnym partnerem.\nCobb także rekrutuje Eamesa (Tom Hardy), który potrafi manipulować sobą w snach, jak i każdym ciele. Jego ostatnim rekrutem jest Yusuf (Dileep Rao) jako chemik. Ma lek, który pozwoli im wejść tak głęboko w podświadomość marki, że będą mogli zaprojektować sen ze snem we śnie. Tylko zdobywając taką głębokość, mają nadzieję, że uda im się zacząć.\nTen program jest prawdopodobnie najsłynniejszym koncertem w Indiach. Niedawno pokazano inny show Big Boss, który zapewnia dużą konkurencję dla Kaun bane ga crorepati w TRP. K B C osiągnął bardzo długą drogę, trwającą nieprzerwanie 6 udanych sezonów oraz siódmy. K b c ewoluowało życie wielu swoich zawodników, a także sprawiło, że jestem pewien, że to milionerzy w ciągu zaledwie godziny.\nPo pierwsze może wysłać w celu uzyskania gotówki do kraju nie objętego basenem przez ESD, na przykład Labuan, Panama, Hong Kong, Singapur, Ameryka, Bahamy, Bermudy, Antigua, St Kitts i Nevis. Od czasu rozwiązania ESD istnieje powódź gotówki w Singapurze i Hong Kongu.\nPlotka, która ostatnio się kręci, jest skomplikowanym filmem. Wygląda na to, że każdy letni film, który potrzebuje widzów, aby spędzić trochę czasu, zwracając uwagę, lub domaga się od widzów, że to trochę zastanawia się natychmiast staje się „skomplikowany”. Choć film nie jest tak bezmyślny jak inne letnie targi, takie jak Twilight: Eclipse czy The Sorcerer’s Apprentice, jest to, szczerze mówiąc, jeden z najlepszych filmów roku 2010 tak bardzo.\nKupił Suzuki V-Strom 1000. Szybko kupił przyczepkę boczną od strony trzeciej i wykorzystał swoje znaczące mechaniczne umiejętności do łączenia tych dwóch. Voila! Wózek na narty z bardziej nowoczesną erą.\nKolejna gra North Penn (3: 0) znajduje się w Central Bucks South (0-3), podczas gdy Saint. Joe’s (2-1) czeka kolejny niezwykle trudny test w twojej drużynie przeciwko LaSalle (3: 0).\n16 października 2018 ogrody projektyadmin\nRośliny rosną, formy życia mogą z łatwością zawsze zmieniać wygląd ogrodu. Wtedy te typy potrzebują oficyny do przechowywania narzędzi.\nNie musisz posiadać wykształcenia, aby wyszkolić psy jak niezawodne. Wiele osób ma szczęście, że skutecznie trenuje swoje psy, jak tylko poradzą sobie z nimi inne osoby, które spotkały się z podobnymi sytuacjami. Jeśli jesteś właścicielem psa, nie zniechęcaj się. Nie ma tak naprawdę instrukcji obsługi ani podręcznika dla wszystkich na temat odpowiedzi w aplikacji. Bogactwo wiedzy, którą znajdziesz w Internecie, będzie wielką wartością dla osoby, która w nadchodzących miesiącach ukończy szkolenie.\nFunkcja i narzędzie Najbardziej rozpowszechnione rozważania, które ludzie mają w głowie, gdy tego rodzaju meble kupują to funkcja i oprogramowanie. Wielu ludzi naprawdę zdobywa coraz więcej praktycznych umiejętności w budowaniu swoich wymarzonych nieruchomości. Jak wszyscy wiemy, w dzisiejszych czasach życie nie jest łatwiejsze, zwłaszcza jeśli chodzi o recesję. Z tego właśnie powodu większość ludzi nie może mieć domu, w którym może zmieścić się w wielu meblach. Jest wiele inteligentnych mebli, które są uniwersalne.\nPewnego dnia, siedząc pewnego dnia na tylnym patio, zacząłem odnosić się do zachowania obu roślin w zależności od sytuacji biznesowej. Co gdyby nie były dwie rośliny ogrodowe, ale zamiast dwóch pracowników. Oba zatrudnione w tym samym czasie z nie mogą poświadczeń i doświadczenia. Obaj pracownicy przedstawili te same szkolenia i rozwój.\nNastępny może być herb należący do północy w odniesieniu do Penang. Górą jest orzechowe drzewo orzechowe lub Pinang w języku malajskim, od którego pochodzi nazwa Penang. Wewnątrz tarczy most Penang symbolizuje jedność między Hawajami a rządem USA.\nWybierz się do Bazylei, drugiego co do wielkości miasta Szwajcarii na karnawał Fasnacht Spring. Jego światowej sławy trzydniowy karnawał obejmuje uczestników kolorowych strojów i masek paradujących po ulicach globu. Karnawał zaczyna się w poniedziałek po Środę Popielcową, a kawiarnie i bary są otwarte przez całą noc, gdy konfetti, słodycze i kwiaty są rzucane w tłum.\nPor, żonkile i walijska kultura dominują na stronie internetowej. Katedra St Woolos to naprawdę wspaniała starożytna architektura warta odwiedzenia. Główna autostrada M4 znajduje się wokół samego City Bridge.\nJeśli proste wypłaty z góry, nie martw się. Rzeczy, których potrzebujesz, przyjdą ci na drodze. Na razie przygotuj przestrzeń jako zakup DID obejmuje szopę, ławkę lub cokolwiek innego i obejmij te obszary.\nŻadne dziecko nie jest za młode lub za stare, by zacząć niedoświadczony. Możesz im pomóc zmienić cokolwiek. Nie trzeba nawet płacić za to ani grosza. Zaangażować się; Pomóż swoim dzieciom w rozpoznawaniu. Dziękuję Ci.\nWybór właściwego dywan do stosowania w wystroju domu\n13 października 2018 ogrody projektyadmin\nWspaniałe starożytne tarasy ryżowe są wykute w skale, ale dziś używane do uprawy ryżu. Jeśli przebywasz w pobliżu, w którym znajdują się kwiaty, możesz nie mieć niedoborów zaopatrzenia dla tego projektu.\nJeśli posiadasz wiele płyt DVD, nie ustawiaj ich po prostu na ekranie telewizora dla komputera. Zorganizuj je za pomocą atrakcyjnej kasety DVD lub zestawu regałów. Kasety DVD w rzeczywistości znajdują się w pobliżu centrum rozrywki, co sprawia, że Twój obszar wygląda na zaniedbany i zdezorganizowany, a także sprawia wrażenie, że możesz nie przejmować się wyglądem nieruchomości.\nCzy wierzysz, że istnieje możliwość, że ofiara krwi na krzyżu Kalwarii jest zwykle większa w porównaniu z owocowym jedzeniem Adama w ogrodzie Eden? Mniej ludzkości nie jest ostatecznie zbawiony od tego, co zrobił Adam, czy to uczyniłoby jego dzieło większym w porównaniu z Chrystusem?\nChociaż większość nurków odwiedza tę wyspę, aby spotkać się z rekinami Thresher, nie-nurkowie (i nurkowie, którzy mają dobrą przerwę powietrzną) mogą odkrywać lokalne życie rybackie na poręcznym półdniowym spacerze otaczającym tę małą wysepkę.\nZe względu na siłę, prawie nigdy nie próbuj wyjaśnić, że są zwykle chłodniejsi niż wszyscy inni, więc czasami mogą tworzyć przyjaciół, którzy wcale nie są lepsi od nich. Jako rodzic, zwykle zwykle martwiący się, pragnie zrozumieć, z kim spotykają się twoje dzieci. Dla was są teraz dziećmi. Jednak dzieci nie cierpią z powodu tej metody. Niektórzy rodzice rozpaczają nad tym tematem. Nawet najmniej zadane pytanie zachęca do wojny w Domu, kończąc łzami i kłótniami.\nNie możesz nie zobaczyć tych potworów! Wskocz na grzbiet w obozie dla słoni i wdrapuj się przez dżunglę tego rodzaju masywnego zwierzęcia, jak przy wyborze. Od czterech udeptanych nóg do wody, odwiedź tratwę, aby wykonać pedałowanie w pobliżu rzeki Mae Taeng. Wszystkie poziomy doświadczenia powinny być otwarte. Zanurz się w swojej naturalnej eskapadzie w miarę upływu czasu spędzonego nad wodospadem. Osoba nie jest już mokra, taka jest twoja szansa.\nUważam, że daje mi to o wiele wyraźniejszą wizję niż wielu ludzi w szkołach architektonicznych. Twój typowy uczeń szkoły architektury ma głowę w chmurach. W ten sposób zaproponuj punkt. Dobrze jest mieć wizję unifikacji budynków. Wiele budynków prawdopodobnie będzie. Chcą być funkcjonalne, konstruktywne i wygodne w użyciu. Niekoniecznie chcą być atrakcyjni. Gdy są piękne, aby polubić luksusowy luksus dla Twojego miasta. Chociaż nie wszyscy rozumieją wizję architekta, ci ludzie mówią niezależnie od tego, który ma.\nTrzeba też pamiętać, że zalecane jest bieganie z pustym żołądkiem. Nie jedz żadnego jedzenia przed udaniem się na swój ślad. W porównaniu do wymiany, wykonalne! pić tyle wody kilka okularów. Picie zbyt dużej ilości wody nie jest zalecane, ponieważ nie zawsze jest ona łatwa do uruchomienia.\nPrzegapić, aby iść dalej. Jakie może być znalezienie wszystkich tych simoleonów, których nie używa osoba? Jeśli nadal będziesz pracować dla ciebie i tworzyć więcej simoleonów, w końcu staniesz się gigantycznym domem na wzgórzu.\nStwórz dom, który jest idealny dla Twojej rodziny\n12 października 2018 ogrody projektyadmin\nKolonia ma coś do serwowania piwa, którego nie da się pokonać. Po rzuceniu domu masz kontrolę nad całą konkurencją. Po 2 tygodniach wycisnąć mieszaninę przez prasę do wina i zebrać nalewkę w dzbanku.\nCo, jeśli kiedykolwiek opowieść z wszechświata używa o wiele lepszego zakończenia niż myślisz? To, co hoo booster faktycznie rozwiązuje, nie stanowi problemu, „A wszyscy żyli długo i szczęśliwie?” Czy to możliwe, że Boży plan może wyglądać o wiele piękniej, niż większość z nas kiedykolwiek zdawała sobie sprawę?\nProblem termitów wymaga profesjonalnej uwagi, ponieważ cała struktura w domu powinna być traktowana, by w zasadzie się z nimi związać. Firmy kontrolujące szkodniki proponują pełne strukturalne odymianie domu. Wiąże się to z koniecznością wyprowadzenia całej rodziny, ponieważ będą oni wypuszczać fluorek sulfurylu lub bromek metylu przez cały proces. Zaatakowane drewno można również leczyć płynnymi, aerozolowymi lub gazowymi substancjami chemicznymi, dzięki czemu każdy może rozproszyć rzeczywiste drewno i wyeliminować brzydkie podziemne termity.\nTiffany: Na pewno ma trochę majątku, trochę kur, ładny ogród w lecie. Lubimy pracować i grać razem na produkcie. Lubimy też muzykę, mój syn i ja próbujemy uczyć się gry na gitarze, podczas gdy moja żona i córka grają na pianinie.\nWierzę, że to daje mi znacznie wyraźniejszą wizję niż kilka w odpowiednich szkołach architektury. Twój typowy uczeń szkoły architektury ma głowę w chmurach. Pod jednym względem ten rodzaj jest czynnikiem. Dobrze jest mieć wizję unifikacji budynków. Tam wiele rzeczy będzie musiało być budynkami. Muszą być funkcjonalne, konstrukcyjne i wygodne w użyciu. Niekoniecznie chcą być piękni. Kiedy będą piękne, będą jak wspaniały luksus dla miasta gdzieś w pobliżu. Chociaż nie każdy rozumie wizję architekta, może łatwo stwierdzić, czy ma taki.\nJeśli trzeba mieć mały plac zabaw, który jest utwardzony, wiszące kosze i pojemniki mogą rozjaśnić ten obszar i całkowicie przekształcić ważne, jeśli wykonywane poprawnie.\nProjekty ogrodowe mają kilka czynników. Należą do nich akcesoria, rodzaj gleby, związane z roślinami, schemat kolorów i tak dalej. Jednak to naprawdę małe szczegóły sprawiają, że ogrody stają się pierwszorzędne. Ładnie umieszczona kąpiel ptaków lub mini fontanna ogrodowa może również dodać uczucie spokoju i majestatu odpowiednio. I odwrotnie, jeśli nie są dobrze rozmieszczone, ogród może wyglądać na zagmatwany.\nBędziesz chciał rozpocząć trening tak szybko jak to możliwe z psem. Im szybciej kojarzą dobre zachowanie z nagrodami lub zabawą, tym lepiej poczujesz się oboje! Jednym z najczęstszych wyzwań, przed jakimi stają nowi właściciele psów, jest trening nocny. Nowy szczeniak wraca do domu, natychmiast skacze na dywan w pokoju dziennym, przeżuwa ramię twojej kanapy, po czym runduje wieczorem, gdy twój samochód nafaszeruje całą noc marudząc. Problem? Przerwanie domu obejmuje wiele z tych rzeczy. Uczy twojego psa szanować ciebie i inne rzeczy. Ponieważ mistrz treningu nocnego będziesz mógł bez żadnych wątpliwości trenować psy jak dobre.


opublikowano: 2014-05-04 22:22:15\nPTC prowadziło już 2:0, jednak pogoń gości z Dłutowa okazała się niezwykle skuteczna\nNa początku większe zagrożenie stwarzali piłkarze gości. W 21. minucie Dawid Malinowski wybijał piłkę z linii bramkowej, a chwilę później Radomir Znojek z najwyższym trudem przeniósł nad poprzeczką uderzenie Krzysztofa Ciszewskiego. Pierwsza składna akcja PTC przyniosła bramkę. Na rajd między rywalami zdecydował się Michał Madejski, który wyłożył piłkę do Damiana Szmytki. Napastnik gospodarzy nie spudłował. Szmytka po raz drugi trafił w 41. minucie, gdy po prostopadłym podaniu uderzył z 16 metrów tuż przy słupku.\nTrzy minuty po zmianie stron Bartłomiej Grala wykorzystał rzut karny po faulu na Mateuszu Żabolickim. Ciśnienia nie wytrzymał jeden z fanów PTC, który dwa razy wtargnął na murawę. Pod eskortą policji „wyszedł” ze stadionu. Goście wyrównali w końcówce. Mariusz Malinowski popisał się strzałem niemal z zerowego kąta i piłka zatrzepotała w siatce.\nPTC – GLKS Dłutów 2:2 (2:0)\nGole: Szmytka 25., 41. – Grala 48.k., Malinowski 89.\nPTC: R. Znojek – D. Malinowski, Kaźmierczak, Przybylski, B. Znojek – Madejski (88. Cukierski), Bartyzel, Kling, Bartos (82. Hetmanek), Boratyński – Szmytka (88. Klimek).\nDłutów: Wójt – Stelmach, Grala, Skiba, Łańcuchowski – Stolarek (46. Strzelec), Ciszewski (88. Świderski), Golik (75. Dobrzański), Borowiec (85. Malinowski) – Żabolicki, Sulima.\nKomentarze do artykułu: Derby na remis


Orzeczenie IV U 84/14 Sąd Okręgowy w Siedlcach\nSąd Okręgowy w Siedlcach z 2015-03-25\nIV U 84/14\nSygn. akt IV U 84/14\npo rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2015r. w S.\nodwołania Z. J. (1)\nz dnia 17 grudnia 2013r., znak: (...)\nw sprawie Z. J. (1)\nzmienia zaskarżoną decyzję i ustala prawo Z. J. (1) do emerytury od 17 grudnia 2013r.\nSygn. akt: IV U 84/14 UZASADNIENIE\nDecyzją z 17 grudnia 2013r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art.184 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze odmówił Z. J. (1) prawa do emerytury wskazując, że ubezpieczony nie udowodnił, iż do dnia 1 stycznia 1999r. osiągnął 25-letni okres zatrudnienia. Organ rentowy podniósł, że staż ubezpieczenia wynosi 23 lata, 5 miesięcy i 18 dni, przy czym do okresu tego nie zaliczono okresu pracy ubezpieczonego w gospodarstwie rolnym rodziców od 15 maja 1975r. do 7 sierpnia 1975r., od 17 września 1975r. do 8 grudnia 1975r. i od 5 maja 1976r. do 31 lipca 1977r. z uwagi na niewielki areał gospodarstwa rolnego, na które składała się działka siedliskowa o pow. 0,34 ha położona we wsi S. oraz nieruchomość rolna w miejscowości M. o pow. 0,72 ha. W ocenie organu rentowego ubezpieczony pomagał jedynie doraźnie w wykonywaniu typowych obowiązków, co było zwyczajowe wymagane od dzieci. Tymczasem do okresu wymaganego do emerytury zaliczeniu podlega jedynie stała praca o istotnym znaczeniu dla prowadzonej działalności rolniczej.\nOdwołanie od w/w decyzji złożył Z. J. (1) wnosząc o jej zmianę i ustalenie mu prawa do emerytury. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że wbrew twierdzeniu organu rentowego w okresach wskazanych w decyzji stale pracował w gospodarstwie rolnym rodziców, którego łączna powierzchnia przekraczała 1 ha. Poza tym odległość z S. do M., gdzie położona jest druga działka wynosi około 4 km dlatego obie one były uprawiane w ramach jednego gospodarstwa. W roku rozprawy ubezpieczony wskazał ponadto, że do okresu ubezpieczenia doliczyć należy okres jego zatrudnienia w ramach nauki zawodu w Zakładzie Usług (...) w O. w latach 1969-1972, kiedy to uczył się jednocześnie w (...) Szkole Zawodowej działającej przy tym zakładzie (odwołanie k.2-3 i wyjaśnienia ubezpieczonego k.18-19 – nagranie od minuty 1 do 17).\nW odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie powołując się na przepisy prawa i uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.12-13).\nUbezpieczony Z. J. (1) w dniu 17 grudnia 2013r. ukończył (...)rok życia. Uprzednio - w dniu 2 grudnia 2013r. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z wnioskiem o ustalenie prawa do emerytury (wniosek o emeryturę z 2 grudnia 2013r. k.1 akt emerytalnych). Na podstawie przedłożonych do wniosku dokumentów organ rentowy ustalił, że na dzień 1 stycznia 1999r. ubezpieczony udowodnił staż ubezpieczeniowy w wymiarze 23 lata, 5 miesięcy i 18 dni, z czego całość stanowią okresy składkowe. Ponadto organ rentowy ustalił, że do dnia 1 stycznia 1999r. ubezpieczony osiągnął staż pracy w szczególnych warunkach w wymiarze 18 lat, 9 miesięcy i 24 dni z tytułu zatrudnienia w Fabryce (...) SA w W. (świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach k.17 akt emerytalnych).\nZ uwagi na brak wymaganego ustawą stażu ubezpieczenia w wymiarze co najmniej 25 lat decyzją z 17 grudnia 2013r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu przyznania emerytury (decyzja z 17 grudnia 2013r. k.23 akt emerytalnych).\nW okresie od 1 września 1968r. do 24 czerwca 1972r. ubezpieczony uczył się w (...) Szkole Zawodowej w O.. W okresie tej nauki pracował w ramach umowy o naukę zawodu w Zakładzie (...) w O., gdzie uczył się zawodu tokarza. Szkołę tę ukończył w dniu 24 czerwca 1972r. zdając uprzednio – w dniu 15 czerwca 1972r. egzamin przez komisją w w/w zakładzie pracy. Ubezpieczony powtarzał jeden rok nauki z uwagi na to, że otrzymał ocenę niedostateczną z matematyki. W pierwszym roku nauki zawodu przez trzy dni w tygodniu ubezpieczony uczył się w szkole, a przez dwa dni odbywał praktykę z zakładzie pracy. W kolejnych latach nauki proporcje te uległy zmianie w ten sposób, że przez trzy dni pracował, a dwa dni uczył się w szkole. Ubezpieczony wykonywał prace tokarskie – na tokarce toczył młotki, śruby. Za wykonywaną pracę otrzymywał wynagrodzenie. W związku z ukończeniem nauki zawodu, z dniem 26 czerwca 1972r. dyrekcja Zakładu Usług (...) 'B.-P.” przeniosła ubezpieczonego ze stanowiska ucznia na stanowisko tokarza , a jego wynagrodzenie określono w trzeciej grupie zaszeregowania (zaświadczenie z (...) Szkoły Zawodowej w O. k.22 akt sprawy, świadectwo ukończenia (...) Szkoły Zawodowej (...) w O. z 24 czerwca 1972r. - w kopercie na k.17 akt sprawy, pismo pracodawcy z 26 czerwca 1972r. o zmianie warunków zatrudnienia ubezpieczonego w związku z ukończeniem nauki zawodu – w aktach osobowych ubezpieczonego, zeznania świadków: B. N. k.29v – nagranie od minuty 4 do 14 i A. N. – nagranie do minuty 14 do 21 oraz zeznania ubezpieczonego k. 44v – nagranie od minuty 4 do 16 i k.18-19 – nagranie od minuty 1 do 17).\nW latach 60-tych i 70-tych XX-wieku rodzice ubezpieczonego Z. i R. małż. J. posiadali gospodarstwo rolne. Jedna działka o pow. 0,34 ha położona była w miejscowości S. gmina S. i wniosła ją do gospodarstwa matka ubezpieczonego Z. J. (2). Na działce tej znajdował się dom i zabudowania gospodarcze, a resztę – 33 ary stanowiło pole orne. Druga nieruchomość rolna znajdowała się w odległej o około 4 km od S. M. gm. S.. Powierzchnia tej działki wynosiła 0,72 ha, w tym około 21 arów stanowiło pastwisko, 11 arów łąka, a resztę pole orne (zaświadczenia ze Starostwa Powiatowego w W. k.8-9 akt emerytalnych i wypisy z rejestru gruntów k.4-5 akt sprawy). Ubezpieczony od urodzenia mieszkał i mieszka nadal na terenie w/w gospodarstwa rolnego we wsi S. nr 139 (poświadczenie o zameldowaniu z 4 października 2013r. k.10 akt emerytalnych). W gospodarstwie uprawiane było zboże, ziemniaki, buraki i inne warzywa. Hodowana była trzoda chlewna w ilości około 4 sztuk w ciągu roku oraz drób. W gospodarstwie nie było krów ani konia. Do prac polowych rodzice ubezpieczonego wypożyczali konia od sąsiadów. Ojciec ubezpieczonego oprócz pracy w gospodarstwie pracował poza gospodarstwem w (...) w W., a matka ubezpieczonego chałupniczo szyła koszule. Mieszkając z rodzicami ubezpieczony pracował w powyższym gospodarstwie rolnym. Dawał jeść zwierzętom, a w okresie wiosenno-letnim i jesienią wykonywał aktualne prace polowe (zeznania świadków: C. Z. k.19-19v – nagranie od minuty 20 do 27 i S. G. k.19v – nagranie od minuty 27 do 31 oraz zeznania ubezpieczonego k.44v – minuta 16 nagrania i k.18v-19 – nagranie od minuty 1 do 17 nagrania).\nUbezpieczony nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego (raport z analizy konta k.20 akt emerytalnych).\nOdwołanie Z. J. (1) podlegało uwzględnieniu.\nRozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymagało zbadania, czy ubezpieczony spełnia przesłankę wymaganego – 25-letniego okresu ubezpieczenia. Poza sporem pozostawało bowiem, że ubezpieczony osiągnął wymagany ustawą wiek oraz spełnił przesłankę wymaganego stażu pracy w szczególnych warunkach. Ubezpieczony podnosił, że do okresu zatrudnienia powinien być doliczony okres pracy w ramach nauki zawodu odbywanej Zakładach (...) w O. w okresie od 1 września 1968r. do 24 czerwca 1972r., kiedy to pozostawał uczniem (...) Szkoły Zawodowej w O.. Analizując okoliczności sprawy Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.6 ust.2 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych okresami składkowymi są m.in. okresy zatrudnienia młodocianych na obszarze Państwa Polskiego na warunkach określonych w przepisach obowiązujących przed dniem 1 stycznia 1975r. Z przedstawionych wyżej ustaleń Sądu wynika, że ubezpieczony pobierał naukę w zasadniczej szkole zawodowej w O. w okresie od września 1968r. do czerwca 1972r. W okresie tej nauki był osobą młodocianą (w dniu rozpoczęcia nauki miał ukończony (...) rok życia). Będąc uczniem w/w szkoły ubezpieczony pozostawał w zatrudnieniu w Zakładzie (...) w O., gdzie uczył się w praktyce zawodu tokarza. Należy wskazać, że przed 1 stycznia 1975r. kwestie zatrudnienia młodocianych regulowały przepisy ustawy z 2 lipca 1958r. o nauce zawodu, przyuczeniu do określonej pracy i warunkach zatrudniania młodocianych w zakładach pracy oraz o wstępnym stażu pracy (Dz.U. z 1958r., Nr 45, poz.226 ze zm.). Zgodnie z definicją zawartą w art.1 powyższej ustawy młodocianymi są osoby, które ukończyły 14 lat, a nie przekroczyły 18 lat życia, a w myśl art.3 ust.1 ustawy mołodociani mogą być zatrudniani przez zakład pracy tylko w celu:\nW art.9 ust.1 ustawy przewidziano, że zakład pracy przyjmując młodocianego na naukę zawodu powinien z nim zawrzeć umowę na piśmie określającą zawód oraz warunki zatrudnienia. Z uwagi na upływ czasu ubezpieczony nie przedstawił umowy o naukę zawodu, nie zachowała się ona również w aktach osobowych ubezpieczonego przedstawionych przez archiwum, niemniej z ustaleń Sądu wynika, że ubezpieczony pozostawał w zatrudnieniu w ramach umowy o naukę zawodu. W ramach tej umowy wykonywał prace tokarskie, a za wykonywaną pracę otrzymywał wynagrodzenie. Po zdaniu zaś egzaminu kończącego okres nauki zawodu dyrekcja Zakładu (...) przeniosła go ze stanowiska ucznia na stanowisko tokarza (vide: ustalenia faktyczne). W tych okolicznościach w/w okres nauki zawodu podlega zaliczeniu do okresu zatrudnienia ubezpieczonego powodując, że spełnia on przesłankę 25-letniego okresu ubezpieczenia.\nWobec ustalenia, że ubezpieczony spełnia przesłankę 25 lat ubezpieczenia nie zachodzi konieczność badania, czy do okresu ubezpieczenia zaliczyć należy okres pracy ubezpieczonego w gospodarstwie rolnym rodziców, który to okres w myśl art.10 ust.1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych uwzględnia się tylko w zakresie niezbędnym do uzupełnienia okresu wymaganego do przyznania emerytury. Niemniej na marginesie wskazać należy, że z uwagi na niewielki areał gospodarstwa, w tym około 70 arów pola ornego oraz niewielką ilość hodowanych zwierząt (kilka sztuk trzody chlewnej rocznie oraz drób) brak jest podstaw do przyjęcia, że praca ubezpieczonego miała charakter pracy stałej wykonywanej przez cały rok w wymiarze co najmniej 4 godzin dziennie.\nMając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art.477.14§2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję i ustalił, że Z. J. (1) przysługuje prawo do emerytury od 17 grudnia 2013r. ,tj. od chwili ukończenia przez ubezpieczonego (...)życia.


Darmowe Gry Hazardowe Hot Spot Online - Na Pieniądze - Online - Gry - Przez Internet - Twój Typ\nZbyszek1965 skomentował typ Marton Fucsovic - Nicolas Kicker\nMecz o 5.20. Nie doczytałem u buka\nFanSportuPL skomentował typ Legia Warszawa - Anwil Włocławek\nGratulacje :) Oby tak dalej!\nxNikox skomentował typ Legia Warszawa - Anwil Włocławek\nNo i mamy czwarty ++ z rzędu Legia 60-95 Anwil :D\nHockeyBet skomentował typ SKA St. Petersburg - Vladivostok\nProkhorkin 4 bramki. Ten to poszalał. Szkoda więcej nie pozwolił strzelić kolegom z drużyny ;)\nkonradokielce skomentował typ Oberstdorf - Kwalifikacje Loty\nTyp do przeniesienia na jutro o 14:25 planowy start kwalifikacji - Adminie\nPowodzenia ja natomiast poszedłem w drugą strone ;)\nxNikox skomentował typ Halep S. - Bouchard E.\nMam nadzieje że to nie popsuje naszej wali o typera tygodnia :D\nbouchard skomentował typ Halep S. - Bouchard E.\nNigdy więcej meczów Kanadyjki ;> Pusta głowa że brak słów\nZbyszek1965 skomentował typ Oberstdorf - Kwalifikacje Loty\nNa wieczór w porze kwalifikacji zapowiadana siła wiatru to 21 km/h czyli 6 m/s. To będą bardzo losow...\nboruc91 skomentował typ Halep S. - Bouchard E.\nW tytule nie widać, więc dokończę tu; krecz = brak zwrotu. Fortuna daje taką opcję.\nbouchard skomentował typ PSG - Dijon\nŹle rozliczone. Dijon dostało osiem do jaja :>\nCarlosMoyá skomentował typ Karen Khachanov - Juan Martin Del Potro\nSory nie zmieniłem kategorii\nNie widać całego typu. Jak by co to: Halep & over 16.5 gemów w meczu.\nMazik skomentował typ MŚ Oberstdorf\nPoproszę o przeniesienie na 20 stycznia.\nsajmon654 skomentował typ Serbia - Islania\nW razie wygranej Chorwacji i Serbii - zrobi się mała tabelka drużyn "zainteresowanych". Islandia mus...\nHockeyBet skomentował typ Arabia Saudyjska U23 - Malezja U23\nNo to juz wiadomo kto zegna sie ze stanowiskieml\nDaniel1990 skomentował typ Estoril - FC Porto\nmecz przeniesiony na 21 lutego wiec zwort niech zostanie\nkwolek skomentował typ Norwegia - Austria\nŹle mnie zrozumiałeś Austria ma o co grać ale aby marzyć o awansie musi dziś wygrać wiec ma o co gra...\nbouchard skomentował typ Shapovalov D. - Tsonga J-W.\nPlan gier na dzień jutrzejszy już jest. Prosiłbym o zmianę godziny meczu na 02:30. Z Góry Dzięki.\nadmin skomentował typ Estoril - FC Porto\nNie zauważyłem, już zmienione. Zwrot jest równoznaczny z rozliczeniem typu więc nie można przenosić.\nMazik dodał nowy typ UFC 220: Miocic S vs Ngannou F\nWidzę, że nie tylko mnie zainteresowała ta walka i zastanawiałem się sporo z której strony ją ugryźć...\nboruc91 dodał nowy typ UFC 220: Miocic S vs Ngannou F\nW najważniejszej walce UFC 220 zmierzą się Chorwat Miocic i Kameruńczyk Ngannou. Walka odbędzie się ...\nmcmatiosw dodał nowy typ Stal Ostrów Wielkopolski - Turów Zgorzelec\nWitam wszystkich typerów oraz całą resztę zaglądającą na portal Twójtyp.pl. Nie łatwo było wybrać ty...\nsajmon654 dodał nowy typ Mark Allen - John Higgins\nDzień dobry wszystkim. Jest 20 styczeń 2018 rok i będzie to moja trzecia analiza na dziś. Mianowicie...\nmcmatiosw dodał nowy typ MKS Będzin - BKS Bydgoszcz\nWitam wszystkich typerów oraz wszystkich innych, którzy szukają ciekawych zakładów na obfitą w emocj...\nDarmowe Gry Hazardowe Hot Spot Online\nautor: Natalia Grownik\nDarmowe Gry hazardowe hot spot online dostarczają wiele emocji. Ostatnio w telewizji brakuje ciekawych programów. Lecą same powtórki. Nie pamiętam kiedy w telewizji obejrzałem jakiś dobry film. Wolę zagrać w Darmowe Gry Hazardowe Online niż tracić czas na oglądanie byle czego. W kinie też obecnie nie grają nic godnego uwagi. Po prostu nuda. Ile też można buszować w Internecie. Sensacja goni sensację, ale tak naprawdę nic ciekawego się nie dzieje. Przynajmniej nic godnego uwagi. Nie lubię telewizji. Drażni mnie, że dziennikarstwo zeszło na psy i goni za tanią sensacją. Tak niewielu jest rzetelnych dziennikarzy, bo nikt nie kupuje faktów. Ludzi najbardziej interesuje krew. I tego właśnie dostarczają im programy informacyjne i popularne tabloidy. Nie gazety tylko właśnie tabloidy, w których tekstu jest zaledwie kilka linijek a resztę stanowi wielkie zdjęcie. Najlepiej jakiejś krwawej jatki. Wolę zagrać w Darmowe Gry Hazardowe Hot Spot Online na kasę niż przeglądać gazetę, której ogromnie litery tytułu danego artykułu stanowią cały tekst Darmowe Gry Hot Spot Online. Nie potrafię zrozumieć fenomenu tabloidów.\nDarmowe Hot Spot Online\nNie potrafię zrozumieć, że tego typu szmatławce sprzedają się lepiej niż opiniotwórczy dziennik, tygodnik czy też książka. Wśród moich znajomych na palcach jednej ręki mogę policzyć tych, którzy czytają książki. Może nie jestem wyjątkiem, ale bez książek bym chyba nie istniał. Wieczorem lubię zagrać w Darmowe Gry Hazardowe Online Hot Slot, ale nie wyobrażam sobie, żebym zasnął nie przeczytawszy choćby kilku stron książki. Moim zdaniem niewielu ludzi czyta a jeszcze mniej czyta ze zrozumieniem. Dla wielu tytuł w gazecie stanowi prawdę objawioną i czyta reszty tekstu, żeby mieć pogląd na jakiś temat. Na przykład tytuł " Zabiła swoją córkę " czyż nie wyjaśnia wszystkiego? Nie trzeba czytać reszty, żeby się dowiedzieć czy był to wypadek samochodowy czy została podana trucizna. Córka nie żyje, matka ją zabiła i tyle.\nGdy okaże się, że popełniła błąd za kierownicą nikogo to nie obejdzie bo Gametwist Darmowe Twisty ważniejsze. Najważniejsze, że zabiła. Tylko taki tytuł się sprzeda. Zastanawiam się czasami, jakim trzeba być człowiekiem, aby pisać takie krzywdzące teksty z Gry hazardowe maszyny Hot Spot za darmo. Jak nisko trzeba upaść, żeby chcieć pracować dla takiej gazety. Zagram w Automat Hot Spot do Grania, bo nie chce mi się sięgać po szmatławce, które gonią za tanią sensacją, często krzywdząc ludzi. Nie chce mi się także włączać telewizora, bo w nim też dwadzieścia cztery godziny na dobę pędzi się za sensacją. Rozważam na poważnie pozbycie się z domu telewizji. Na dobry film mogę iść do kina, wiadomości mam w Internecie a wzruszeń dostarczą mi książki o Jednoręki bandyta online prawdziwa kasa.\nOstatnia aktualizacja: 2017/01/24 15:19\nDarmowe Gry Hazardowe Casino Online\nDarmowe Gry Hazardowe Jednoręki Bandyta Online\nAutomaty Gry Hazardowe Gra\nDarmowe Gry Hazardowe na Automatach Online\nDarmowe Gry Hazardowe Online Hot Slot\nGry hazardowe automaty online\nDarmowe Gry Hazardowe Online Jednoręki Bandyta