Anna Lesner, 2017-09-08\nFenomen skomplikowanej duszy Mironka\nCzytanie dzieł Mirona Białoszewskiego Heideggerem.\nStatus twórczości Białoszewskiego w literaturze polskiej ukształtował się za sprawą określonej recepcji, swoistego fenomenu, głównie z powodu przyjęcia przez niego strategii życiopisania. Białoszewski, który tak uporczywie bronił swej niezależności, osobności stworzył właściwie unikalny wzór literatury wolnej od haseł, programów i ideologii, literatury samoistnej, niezależnej, sprowadzającej wszystkie aspekty egzystencji ludzkiej – jej skomplikowanie psychologiczne i społeczne. Warto wspomnieć, że wzór ten budował\nw okolicznościach szczególnie niesprzyjających, w wieku rozpanoszenia się ideologii\ni totalitaryzmów. Był on zatem, zbyt wyrafinowanym artystą, by nie zdawać sobie sprawy\nz tego, że odbiorcy poszukują w literaturze nie tego, co dobrze znają, co ich otacza, lecz nieznanego i innego. Nie tyle więc rejestrował codzienność, co zapraszał swych czytelników do gry z codziennością, do odkrywania w niej sensów ukrytych, uderzających. Zasada zabawy, gry, której reguły zostają otwarcie wyłożone, prowadzi do współpartnerstwa, współuczestnictwa. To inny element otwarcia, jednakże na wyższym już poziomie – wymaga od współpartnerów zrozumienia reguł, dostosowania się do nich, wymaga wysiłku wyobraźni i intelektu. Gry według Białoszewskiego mogą być ciekawe i nudne, gdyż tylko element humorystyczny spełnia rolę zachęty. Tylko humor opiera się na niespodziance, na zaskoczeniu, przynosi radość nagłego odkrycia znaczeń tkwiących w codzienności. Zdaniem twórcy tylko owa „metafizykacja codzienności” może poruszyć wyobraźnię, zmusić do myślenia, wyzwolić wszelkie emocje. A przecież jest to jeden z istotniejszych celów godnych literatury.\nBadając twórczość autora Oho należałoby zwrócić szczególną uwagę na istotę autonomii jego dzieł, na intencjonalność samych tekstów. Ponieważ najważniejszym kontekstem w hermeneutycznej lekturze są tropy myślenia heideggerowskiego.\nAnalizując możliwość czytania Białoszewskiego Heideggerem, trzeba pamiętać o meandrach\ni zawiłościach heideggerowskiego języka. Biorąc pod uwagę aspekt hermeneutyki trzeba przypomnieć, iż ojcami nurtu filozofii hermeneutycznej byli Friedrich Schleiermacher\ni Wilhelm Dilthey, a współcześnie Martin Heidegger, Hans Georg Gadamer oraz Paul Ricoeur.\nHermeneutyka1 nazywana „humanistyką rozumiejącą” główny nacisk kładzie na „rozumienie” przeciwstawione naukowemu „wyjaśnianiu”. Główną wartością w interpretacji hermeneutycznej jest podmiotowość (autora, czytelnika, interpretatora). Teoria ta nie wypracowała własnych kategorii analitycznych. Kategoriami kluczowymi dla hermeneutyki, zajmującej się wyświetlaniem znaczeń, są rozumienie i interpretacja. Podstawy nowożytnej hermeneutyki opracowali egzegeci Pisma Świętego, między innymi św. Augustyn. Myśliciele niemieccy, Friedrich Schleiermacher oraz Wilhelm Dilthey, uczynili z niej narzędzie poznania innego człowieka i siebie samego. Dziś hermeneutyka jest ogólną teorią interpretacji wspieraną przez myśl filozoficzną. Walor refleksji ontologicznej nadał jej Martin Heidegger, autor dzieła Sein und Zeit. Elementem wyróżniającym hermeneutów jest to, że rozróżniają oni zarówno eksplikację jak i interpretację tekstu. Bowiem: „Eksplikować, to wyjaśniać strukturę, czyli wewnętrzne zależności, które tworzą statykę tekstu; interpretować – to znaczy pójść drogą myśli otwartej przez tekst, wyruszyć do źródła tekstu”.2 Jak podaje Teoria literatury istnieją różne modele hermeneutycznej interpretacji: psychologiczny (znaczenie tekstu odsłania się poprzez odkrycie intencji twórcy), historyczny (tu zmierza się do rekonstrukcji znaczenia, jakie miał utwór dla odbiorców współczesnych) i immanentny (w którym zakłada się znaczeniową autonomię tekstu). Ale rozumienie jest najważniejsze. Ten typowy sposób postępowania, odzwierciedlający zdaniem Heideggera proces poznania, tworzy „koło hermeneutyczne”: do rozumienia całości dochodzi się na podstawie szczegółu, do zrozumienia szczegółu – na podstawie całości. Tożsamym z kołem czuje się właśnie Białoszewski, który ma szacunek dla każdego drobiazgu. W rozmowie ze Zbigniewem Taranienko w ten oto sposób się wypowiada: „Byleby przeszło to, o co chodzi, cały – jak mówię – zlep sytuacyjny. To, co się dzieje. A ile rzeczy naraz się dzieje, obok siebie, po kolei czy nie po kolei. Dochodzenia, skojarzenia, sytuacje dialogowe, jakieś historie…Ważne\nsą wszystkie szczególiki, bo inaczej to nie będzie nasycone…Bez tego jest tylko literatura, aforyzm, brak człowieka”.3\nPrzede wszystkim owo myślenie Heideggerem przejawia się w dwóch płaszczyznach. Według pierwszej płaszczyzny w literaturze zapisany zostaje proces ludzkiego istnienia. Literatura staje się narzędziem, które w taki sposób ustanawia język, jakim na co dzień się posługujemy, by był on świadectwem ludzkiego istnienia.\n1 B. Kaniewska, A. Legeżyńska Teoria literatury, Poznań 2005, s. 135-136\n2 E. Kuźma, Problemy teorii literatury, Warszawa 2001, s. 320\n3 „Ja jestem w środku, po prostu”. Z Mironem Białoszewskim rozmawia Zbigniew Taranienko. Argumenty, Kraków 1971 nr 36, s. 9\nDruga formuła brzmi następująco: szukajmy takich fragmentów tekstów literackich\ni czytajmy te, które pozwolą spojrzeć na człowieka w sposób całościowy. Ta magiczna formuła opisu całości bytu pojawia się u Heideggera, który wykorzystuje przy tej okazji starogrecki model istnienia człowieka, nazwany przez niego czworobokiem. Według tego modelu człowiek każdorazowo i jednocześnie (nie zdając sobie najczęściej z tego sprawy) określa się wobec czterech najważniejszych dla niego instancji: wobec siebie samego jako śmiertelnego, wobec innych ludzi, wraz z którymi funkcjonuje, z którymi tworzy wspólnoty, wobec istot boskich i wobec nieba jako wymiaru transcendentalnego. Te reakcje występują\nu każdego człowieka i wydarzają się łącznie, a przejawiają się nawet w najdrobniejszych gestach i przypadkowych formułach. Według Heideggera, należy tropić takie fragmenty literatury i taki język. Model czworoboku jest najważniejszym, gdyż: „Budowanie wprowadza mianowicie czworokąt w rzecz […] i odbywa tę rzecz jako pewne miejsce na jaw, w to, co już obecne, któremu dopiero teraz, przez to miejsce przyznana jest przestrzeń”.4\nÓw czworobok Heideggerowski to relacja między Niebem, Ziemią, Istotami Boskimi\ni Śmiertelnymi (czyli ludźmi). Natomiast sama przestrzeń tworzona jest dopiero jako obszar realizacji czworoboku. Jest dla człowieka, dla bogów, ziemi, nieba, czyli pewnego elementarnego ładu. I właśnie ten ład tworzy, buduje przestrzeń. Rozpościera ją niejako\nw cztery strony. Wyobrażenie czterech elementów konstytuujących miejsce mają oczywiście trochę inną postać niż u Heideggera, ale zamysł czworoboku „porządkującego rzeczywistość” jest ten sam. To znaczy, że przestrzenie Białoszewskiego mają wyraźną funkcję stabilizującą – nie istnieją sobie, ale jako element duchowej równowagi. Świetnym przykładem potwierdzającym powyższe stwierdzenie może być taki fragment tekstu: „W samo Boże Ciało obyła się na Krakowskim Przedmieściu po tylu latach procesja między usypiskami gruzu. Byłem tam. Spotkałem nieoczekiwanie babcię Franię, która też wróciła z tułaczki. Mieszkała u syna i synowej. Ta synowa i jej dwie córki po straszliwych bombardowaniach na Miedzianej i Towarowej były wywiezione do Drezna i musiały na dodatek przeżyć jeszcze kataklizm Drezna. Ja mieszkałem wtedy z ojcem na Poznańskiej. Pracowałem obok, na Poczcie Głównej. Sortowałem listy. W Boże Ciało raniutko wróciłem z całodobowego dyżuru. Przyszła Sabina. Powiedziała, że wraca Nanka”.5\n4 M. Heidegger, Czas światoobrazu; w Budować, mieszkać, myśleć. Eseje wybrane pod red. K. Michalskiego, Warszawa 1977, s. 332\n5 M. Białoszewski, Rozkurz, Warszawa 1980, s.20\nDokonując analizy cytatu można powiedzieć, iż poinformowani zostaliśmy o powrocie. Każde słowo tego tekstu dotyczy powrotu. Z tego obrazu wyłania się nowy czworokąt, którego elementy jakże bliskie są wizji Heideggera. W ich skład wchodzą: rodzina, upływ czasu, kościół oraz sama rozmowa. Te składniki powodują, że z całości wychodzi przestrzeń, przestrzeń zwana Warszawą. Andrzej Zieniewicz powiedziałby, że: „Jest to przestrzeń mitu, ‘prześwit’ w zwyczajnym mieście, skryty wymiar ładu, w którym przebiega egzystencja, przestrzeń wytwarzana przez ja, wczepiona w to ja siatką wspomnień, widzeń, przyzwyczajeń”.6\nNatomiast inny badacz literatury - doktor Adrian Gleń sądzi, że z modelu czworoboku równie dobrze wyłonić się może postulat tworzenia nowej historii literatury. Głownie poprzez pryzmat tego, w jaki sposób człowiek określa swoje miejsce, i w jaki sposób zamieszkuje ziemię. Bo kategoria zamieszkiwania, domostwa jest u Heideggera kategorią centralną. Człowiek będąc w domu, budując dom, daje świadectwo tego, w jaki sposób pojmuje\nswoje relacje z innymi ludźmi, z Bogiem. Jeśli wnikliwiej przyjrzymy się modelowi zamieszkiwania w późnej twórczości Białoszewskiego, to dostrzeżemy, że domostwo nie jest\ntylko przestrzenią, w której ja się znajduje, w której funkcjonuje, w zamieszkiwaniu\nbowiem przejawia się moje myślenie o moim miejscu\nw świecie. Jeśli ja mieszka w mrówkowcu, w którym ludzie są skupieni w jednym miejscu, jak w mrowisku, a jednocześnie są od siebie tak bardzo odizolowani, że jeden drugiego nie zna, to świadczy to przyjętym modelu komunikacji i bycia człowieka w świecie.\nBiałoszewski pisze o tym, oczywiście nie godząc się na tego typu sposób zamieszkiwania człowieka. Autor porównuje między innymi w Małych i większych prozach ludzi do mrówek. Tak oto pisze: „Przybór ludzi. Dane statystyczne mam tu od razu przed oczami z dziewiątego piętra. Rano różnymi skrótami ileś dzieci z iluś stron schodzi się w punkty uczenia. Ileś psów. Ileś ludzi mrowi się między blokami do pracy. Coraz mniejsi. Coraz gęstsi”.7 Zatem najwyraźniej ziszcza się istota zamieszkiwania ja w mrówkowcu. Jednocześnie widać osamotnienie jednostki twórczej. Znać jest jej obawę przed osaczeniem ze strony innych ludzi. Dobitnym przykładem potwierdzającym powyższy fakt, okazuje się być rozdział\npt. „Mrowienia się”, w którym uwydatnione zostały lęki zamieszkującego „blokowidło” ja.\n6 A. Zieniewicz, Małe iluminacje, Formy prozatorskie Mirona Białoszewskiego, Warszawa 1989, s. 63-64\n7 M. Białoszewski, Małe i większe prozy, Warszawa 2000, s. 48\nAutor pisze ‘mrówki’ zaraz zajmą całe mieszkanie, jest ich tak wiele, tymczasem jednostka tkwi pomiędzy nimi: „Miotam się po mieszkaniu. Co robić?”8 W ‘blokowidle’ ludzie są skupieni w jednym miejscu, lecz pomimo wielości mieszkańców – istnieje pewne odosobnienie, wydawać by się mogło to rzeczą nieprawdopodobną…a jednak. Niewątpliwie świadczą o tym następujące słowa: „Korytarz – mój. Awaryjny. Na jedenastym piętrze. Łączy osiem wylotów schodowych. Rzadko tam kto się pokazuje. Kiedy zepsuje się któraś z wind, słychać przelatujące kroki. Od klatki do klatki. I znów nic”.9 Stanisław Burkot zresztą częstokroć podkreśla odosobnienie pisarza. Zauważa tę istotną cechę osobowości, jednocześnie nadając jej swoisty ton wyrazistości: „Samotność Białoszewskiego była – co należy podkreślić – świadomym wyborem. Okoliczności zewnętrzne, zwłaszcza w początku lat pięćdziesiątych, nadały dokonanemu wówczas wyborowi wyrazistą wartość moralną. Zachował on w ten sposób więc prawo ‘otwarcia się ku światu’, szukania pomysłów łączących go z odbiorcą”.10 Białoszewski niejako samym sobą zdaje się udowadniać, że potrzebni są tacy, którzy stają z boku, są świadkami, patrzą i „kontemplują”. To oni właśnie mają szansę, jeśli nie zrozumieć, to przynajmniej opisać wszystko. Dalej S. Burkot zaznacza, że bycie „osobnym”, jest jednym z podstawowych pojęć, zajmującym centralne miejsce\nw systemie światopoglądowym pisarza. Oznacza tyle, co odnalezienie własnego wzoru życia.\nZatem zamieszkiwanie jawi się jako centralna kategoria, przez którą rozumiemy całość człowieka. I jest to właśnie jeden z podstawowych heideggerowskich tropów, który można,\na raczej trzeba wykorzystać do zrozumienia przekazów literackich.\nCzytanie Białoszewskiego Heideggerem jest nie tylko możliwe, ale wręcz konieczne. To w nim zawiera się istota typowego myślenia, w którym zwyciężają pierwiastki tez poheideggerowskiej hermeneutyki. Opolski badacz literatury A. Gleń słusznie zauważył, iż pragnienie czystej obiektywności oraz powrót do rzeczy samej zakończył się ugruntowaniem myślenia przedstawionego. Ponieważ: „Przeciwstawienie świata i świadomości, ukonstytuowane w intencjonalnych aktach fenomenologicznej redukcji, zdaniem Heideggera jest następstwem błędnej, apriorycznej tezy o możliwości istnienia nieuprzedzonej obserwacji”.11\n9 Tamże, s. 29\n10 S. Burkot, Miron Białoszewski, Warszawa 1992, s. 70\n11A. Gleń, W tej latarni…Późna twórczość Mirona Białoszewskiego w perspektywie hermeneutycznej, Opole 2004, s. 33\nDalej, w swojej książce A. Gleń pisze o tym, iż pozycja obojętnego obserwatora nie jest gwarantem obiektywnego poznania. Tak oto po raz kolejny w dziejach zachodnioeuropejskiej metafizyki ugruntowała się relacja podmiotowo – przedmiotowa. W tym ujęciu: „Byt\nw całości bytuje […], o ile ustanawia go człowiek, który przedstawia i dostawia, wytwarza”.12 Wobec takiej właśnie rzeczywistości pojmowanej jako światoobraz protestuje heideggerowska analityka egzystencjalna. Bo: „Człowiek nie jest tu subiectum, nie pozostaje na zewnątrz świata, o podstawowym ukonstytuowaniu jestestwa stanowi kategoria bycia –\nw świecie – dla takiego jestestwa wszelki byt znajdujący się w obrębie świata jest już odkryty i otwarty na napotkanie”.13 Taki sposób neguje ostatecznie dążenie do czystej podmiotowości, bo człowiek każdorazowo jest – już – w – świecie. Stąd ważna konsekwencja – istnieje jedynie podmiot określony historycznie, uwikłany w szereg uwarunkowań i sytuacji.\nM. Heidegger również włącza do opisu struktury jestestwa egzystencjalne nastrojenie, które dopiero wprowadza bycie w jego fundamentalne położenie. M. Białoszewski wielokrotnie podkreśla w utworach, iż człowiek nieustannie egzystuje. Jedynie on. „Znaczy to tyle, że jego istnienie polega na funkcjonowaniu i byciu przytomnym w świecie, bo człowiek jako jedyny rozumie i zaświadcza. I to właśnie rozumienie jest głównym punktem heideggerowskiej hermeneutyki”.14 Zatem trzeba zaznaczyć, że chodzi tu, o doskonałe rozumienie świata, które u Heideggera jawi się jako samorozumienie. Z tego stwierdzenia wynika fakt, że egzystencjalna analiza jest domeną konkretnego jestestwa, które poznawanie dokonuje na sobie, tak jak to czyni Białoszewski. A więc podobnie jak to robi hermeneuta, czyli odnosi tekst do siebie, tak samo postępuje i Białoszewski.\nRównie ciekawym aspektem u Heideggera okazuje się być wyłaniająca się z tekstów kategoria Piękna, często u niego utożsamiana z kategorią Prawdy. Bliski, choć nie do końca temu obraz ujawnia się w twórczości Białoszewskiego. Bowiem trudno jest opisywać codzienność wojenną. Nie można tego inaczej zrobić, aniżeli za pomocą „gry słownej”. Tylko zasłaniając się słowami jesteśmy w stanie pokazać prawdę. Zatem można by postawić pytanie – czy piękno to zafałszowanie prawdy? Otóż na to pytanie musi odpowiedzieć sobie każdy sam, wcześniej jednak wnikliwie zagłębiając się w arcyciekawą twórczość Białoszewskiego.\n12 M. Heidegger, Czas światoobrazu…op. cit., s. 142\n13 A. Gleń, W tej latarni…, op. cit., s. 33\n14 K. Michalski, Heidegger a filozofia współczesna, Warszawa 1978, s. 78-79\nWarto podkreślić, iż fundamentalna ontologia jestestwa zakłada, że wszelkie poznanie rzeczywistości odbywa się poprzez język i w języku. Dlatego też mowa zarówno dla Heideggera jak i dla Białoszewskiego jest jednym z najbardziej podstawowych egzystencjałów: „Jej istota nie ogranicza się jedynie do funkcji środka komunikacji, lecz to dopiero w mowie może zjawić się rzecz jako rzecz”.15Mowa staje się dokumentem bytu, świadectwem jednostkowej egzystencji. W jego prozach mowa ludzka jako swoisty dokument psychologiczny, jako sposób istnienia bohaterów w utworze, staje się czymś uniwersalnym – jedyną daną pisarzowi i dziełu rzeczywistością. Wiara w to, że w mowie kryją się wszystkie dostępne tajemnice ludzkiej psychiki, jest wnioskiem, z którego wynika szczególne rozumienie literatury. Żyła ona zawsze słowem i ze słowa: aby była wiarygodna, aby odzyskała swe funkcje społeczne, musi rozstać się z dawnymi konwencjami, odszukiwać\nw języku inne, dotychczas nie wykorzystane jego możliwości. Jak zauważył S. Burkot: „Egzystencja ludzka nie ma żadnego nadrzędnego celu: po prostu jest. Składa\nsię z ‘fragmentów’, pustych miejsc nudy, z ‘szumów’, ‘zlepów’, układa się niekiedy\nw ‘ciągi’, które gdzieś się zaczynają i nagle urywają, ulegają ‘rozkurzowi’[…] Wszystko co nas otacza, nadaje się do opisania, bo wszystko jest częścią naszego życia”.16\nBiałoszewski skupił się zatem na języku nieliterackim, tym zatem, który nie zwracając uwagi na samego siebie, służyć ma wyłącznie sprawnej komunikacji i w trakcie tej służby nabiera cech zaskakujących, niebywałych, które żadnemu pisarzowi z wyobraźnią nie przyszłyby do głowy. I właśnie do prozy język ten dostał się w postaci nieprzetworzonej, bliższy samemu sobie. Dlatego też twórczość Białoszewskiego nie da się sprowadzić ani do eksperymentów językowych, ani do ironicznego naśladowania nieporadności mowy. Bowiem bez przerwy poszukiwał a zarazem porzucał zawsze to, co zostało sprawdzone, rozpoznane, by szukać dalej, rozpoczynać nowe. W tej pasji zrodzonej z ciekawości świata kryje\nsię konwencjonalizacja. Bo cała jego twórczość polegała na rozbijaniu konwencji, nie tylko cudzych, lecz także własnych. „Ostatnia faza twórczości nie została przez krytykę rozpoznana, traktowano ją jako mniej odkrywczą, trochę auto – epigońską. Dostrzeżono wprawdzie nasilenie się motywów refleksyjnych, filozoficznych, próbę stworzenia – po Heidrggerowsku rozumianej – wizji życia i wizji śmierci, ale pamięć o początku drogi, utrwalone wcześniej schematy interpretacyjne ograniczyły możliwość pogłębionej lektury”.17\n15 C. Woźniak, Martina Heideggera myślenie sztuki, Kraków 1967, s. 121\n16 S. Burkot, Miron Białoszewski, op. cit., s. 121\n17 Tamże, s. 130\nJeden z badaczy literatury polskiej A. Zieniewicz stwierdził, iż:\n„Od dłuższego czasu narastał w naszej kulturze interpretacyjnej nowy zespół kodów oparty na psychiatrii humanistycznej, psychoanalizie wyobraźni, kilku hermeneutykach. A wszystkie te ‘duchologiczne’ orientacje zgodnie akcentują nową rolę podmiotowości, rolę świata Osoby (przeciwstawionego światu Doktryny) – czyli to, nad czym akurat trudzi się Białoszewski”.18 Zatem rola świata oparta jest na charakterystycznym splocie istnienia i życia, co zresztą słusznie podkreśla Krzysztof Gąsiorowski: „Białoszewski pisze wyłącznie o swojej osobistej przygodzie z istnieniem i życiem, ale zachowuje się w swoim życiu jak gość, jak przybysz, jak ktoś inny, drugi. W ten sposób zamiast budować rzeczywistości artystyczne, intencjonalnie ‘równo oddalone’ od siebie, Białoszewski pozostając w swoje prywatnej rzeczywistości stara się na nią patrzeć, o ile to tylko możliwe, jak gdyby od zewnątrz (…)”.19\nReasumując powyższe rozważania można by rzecz ująć następująco: osoby stykające się z myślą Heideggera, zawartą w jego pracach na ogół „tracą grunt pod nogami”. I nic\nw tym niezwykłego bo ciężko jest jego zrozumieć. Na pierwszy rzut oka wydaje się,\nże Heidegger nie chce zostać zrozumiany, skoro używa ogrom skomplikowanych słów. Jednak w trakcie lektury może pojawić się myśl, że autor pragnie opisać świat do tej pory nieopisywany. Z kolei nieopisywany może oznaczać wymyślony – wydaje się jednak, iż Heideggerowi chodzi o adekwatniejsze ujęcie świata, w którym żyje on sam i inni ludzie.\nW pewnym sensie filozofia Heideggera jest pewną wersją filozofii analitycznej: filozof ten poddaje analizie siebie, swoją egzystencję, swój stosunek do świata, innych, a wreszcie\ndo Boga. Sam egzystencjalizm jako analiza sensu istnienia zbliża się bardzo do antropologii filozoficznej, czyli do odczytywania wszystkiego przez pryzmat człowieka. Białoszewski podąża drogą wytyczoną przez Heideggera, drogą niejasną, pełną „literackich pułapek”, ale to właśnie sprawia, że całe jego pisarstwo staje się o wiele ciekawsze, intrygujące,\nzmuszające czytelnika do wnikliwej analizy. Chciało by się powiedzieć, że to głównie istota pierwiastków poheideggerowskich, stanowi klucz do zrozumienia wielkiej a zarazem nieprzeciętnej twórczości literackiej polskiego pisarza.\n18 A. Zieniewicz, Małe iluminacje, op. cit., s. 29\n19 K. Gąsiorowski, Fikcja realna, Warszawa 1986, s. 131\nIII. Pisanie jako dom, czyli warszawski krąg Białoszewskiego.\nZ poprzedniego rozdziału wynika, że istotne znaczenie w całym pisarstwie Mirona ma przestrzeń, a właściwie perfekcyjnie dobrane elementy, które ją konstruują. Zatem wiadomo, że owa przestrzeń tworzona jest jako obszar realizacji Heideggerowskiego czworokąta. Dla człowieka tworzy pewien elementarny ład, który określa modalność istnienia. Trzeba zauważyć, że głównie z nowymi ulicami przyrasta przestrzeń do zintegrowania, przestrzeń, którą trzeba ułożyć w „mityczny kwadrat”. I Warszawa Białoszewskiego jest akurat taka, zawsze do zintegrowania. „Do mitologii, która właśnie się konstruuje, wedle formuły: kreacja mitu miasta to umiejętność operowania tajemniczym wpływem, jaki miasto na nas wywiera”.1 Białoszewski w swoich utworach stara wykazać się, że logika jego opowieści jest zgodna\nz logiką biogramu, ułożonego wokół Warszawy, będącego realizacją terytorialnego mitu. Mit ten jednakże ma trzy odmiany, związane zresztą z kolejnymi adresami miejsca zamieszkania poety. Trzy adresy, trzy terytorialne legendy zostały skupione w kręgu: najpierw Leszna, potem ulicy Poznańskiej, po przez Plac Dąbrowskiego do Saskiej Kępy – „Chamowa”.\nMiał swoje miejsce, które daje człowiekowi poczucie zakorzenienia w bycie i wewnętrzną siłę. Miał w tym miejscu wielu bliskich sobie ludzi. To oni wciąż przybywający, tworzyli osobliwą „rodzinę”, której sprawy zawsze go obchodziły. Był ciekaw innych ludzi, śledził ich losy, o niespodziewanych porach odwiedzał domy, cierpliwie i chętnie słuchał. A przy tym pozostawał przecież artystą „osobny”, niezależnym i chyba mimo wszystko trochę samotnym. Pisząc o samotności można odnieść jednak wrażenie, że jest to pozytywna samotność, to odosobnienie z którym artysta czuje się bardzo dobrze. Wydawać by się mogło, że bez tego elementu nie mógłby się spełnić i w pełni zaistnieć. Poetę od reszty świata oddzielały dobrze przemyślane przesłony, głównie autokreacja, aktorstwo, życiopisanie.\nW 1922 roku urodzony (Leszno 99, mieszkania 4, róg Wroniej) Białoszewski prawie całe życie spędził w Warszawie, kilkakrotnie zmieniając adresy, wielokrotnie chodząc jej ulicami. „W południe chyba wyszedłem na Chłodną (moja ulica, wtedy numer 40) i pamiętam, że było dużo tramwajów, samochodów, ludzi i że zaraz po wyjściu na rogu Żelaznej uświadomiłem sobie datę – 1 sierpnia – święto słoneczników.[…] Tyle że to pamiętam odwrócony\nw Chłodną w stronę Karcelaka. A na jakim skojarzeniu słoneczniki? Bo, że wtedy kwitną\ni nawet przekwitają, bo dojrzewają…\n1 A. Zieniewicz, op. cit., s. 65\nI to, że byłem wtedy bardziej naiwny i sentymentalny, nie wycwaniony po czemu i czasy były, naiwne, pierwotne, nieco beztroskie, romantyczne, podziemne, wojenne… Więc – ale ten żółty kolor musiał w czymś być – światło tej niepogody z dobijaniem się (i jednak\nz przebitką) słońca na tramwajach czerwonych, jak to w Warszawie”.2 Czytając podobne teksty istnieje niejasne wrażenie, że we wspomnieniach zawarty jest pewien projekt porządku rzeczy. Bowiem nawet najmniejszy szczegół zostaje uwydatniony, staje się niejako świadectwem ważności. W ten sposób wyłania się obraz Warszawy. W powyższym fragmencie wspomnieniowe opisy dokonywane są zawsze z perspektywy osobliwie podwójnej: „ja”, które stojąc w słońcu i myśląc o słonecznikach dostrzegało refleksy słońca na tramwajach i tego drugiego „ja”, co po dwudziestu trzech latach od daty 1 sierpnia 1944 roku za chwilę dopisuje: „(…)leżę na tapczanie cały, żywy, wolny, w dobrym stanie\ni humorze, jest październik, noc, 67 rok, Warszawa znów ma milion trzysta tysięcy mieszkańców”.3 W przytoczonym obrazie liczy się tylko pewna wewnętrzna logika wiązań\nz przyszłością, z teraźniejszością. I w ten oto sposób metaforyczny czworokąt zyskuje\nw oczach odbiorcy odpowiednią rangę. Ponieważ zarysowanie określonego ładu i harmonii, przybiera we wspomnieniu kształt jak gdyby pewnego kontrastu („byłem wtedy bardziej naiwny i sentymentalny, nie wycwaniony”).\nWarszawa Białoszewskiego – przedwojenna, tamta – jest więc trochę jak dzisiejsza, tyle że na odwrót. Życie na Lesznie, trzymało się określonych ram, dlatego dawało się opowiedzieć – opaplać –w rytm turkocącego magla, chociażby w seriach epizodów:\n„W podwórzu był magiel. Strasznie lubiłem tam chodzić z Nanką i mamą. W maglu były wielkie kosze. Bardzo mroczne. Dużo bab i gadania, co mnie zajmowało. Bo wszystko wdane w obrządek maglowania. Jedne baby zawijały albo rozwijały bieliznę. Drugie podstawiały pod magiel. Trzecie kręciły kołem. Słychać było du – du – du – du”.4\nW oczach narratora Rozkurzu przedwojenna i wojenna Warszawa to najmniejsze miasto świata. Żyje on w niej jak w wiosce. Na przestrzeni kilkudziesięciu metrów z pewnego miejsca (ulicy) tworzony jest los ludzki, który spełnia się na tych samych kilkudziesięciu metrach, pomiędzy tymi samymi osobami. I tak oto można znaleźć takie opisy Warszawy: „Na samym rogu był sklep kupca…. (…) Od strony Wroniej była poczta.(…) Limpcia mieszkała od podwórka , na drugim piętrze”.5\n2 M. Białoszewski, Pamiętnik z powstania warszawskiego, Warszawa 1979, s. 5\n3 Tamże, s. 5\n4 M. Białoszewski, Rozkurz, s. 6\n5 Tamże, s.6-7\nPamięć zachowała te obrazy, ponieważ w nich właśnie spełnia się teoria porządku rzeczy – rozgrywających się w czworokącie na skrawku podwórza. Dopiero od powstania, zacznie burzyć się czworokąt. Białoszewski nadal zechce opowiadać po dawnemu, od miejsca. Ale odtąd będzie mówić już inny, niż dotychczas Miron. Ten Miron pozostanie skulony w łóżku, cofnięty w kąt pokoju, będzie mówił…ale tylko do jakichś resztek przestrzeni…\nJózef Baran w swoim wywiadzie z Białoszewskim wspominał, że właściwie Miron cały czas pisał o Warszawie, oczywiście tej poetycko przetworzonej. Natomiast autor Oho na ten temat tak się wypowiedział: „Piszę o tym, co jest pod ręką. Warszawa jest nieustającym przypadkiem, bo jest pod ręką. Choć moje pisanie obejmuje też okolice rzeszowskie, gdzie wyjeżdżałem, różne Garwoliny czy przedmieścia, podmieścia. Co to jest Warszawa? Kawał ziemi zagrodzonej, napchany ludźmi. Teraz wydaje mi się, że jest tu nudnawo. Tamta przedwojenna była ciekawsza, barwniejsza, bogatsza. Potem, po okupacji dużo gruzów, dużo nieba…Miałem dość nieba, chciałem ludzi; tu gruzy, tam tramwaj zakręca (…) A mnie się chciało normalnego miasta, dom koło domu…”.6\nPo wojnie Miron Białoszewski ulokował się na drugim piętrze kamienicy przy ulicy Poznańskiej 37. „W ogromnym pokoju z wykuszem stał wspaniały piec kaflowy (…) Pokój na mocy administracyjnego zarządzania został podzielony przepierzeniem, za którym mieszkał kłopotliwy współlokator, a w secesyjnym wnętrzu zaczął unosić się plebejski zapach gotowanej kapusty i brudnych skarpet. Pojawił się także żelazny piecyk z rurą zwany kozą\ni tak to w życiu Mirona dokonało się przemieszanie estetyki z ideologią”.7 Jeszcze dokładniejszy widnieje opis miejsca zamieszkania: „Ja mieszkałem na Poznańskiej,\nw secesyjnej kamienicy, w połówce pokoju, z sublokatorem. Pokój był przed powstaniem szykownym salonem z wnęką okienną, z posadzką ozdobną, z plafonem i wspaniałym piecem. Pokój przedzielono drewnianymi dechami do sufitu. Piec został po mojej stronie (…)”.8 Teraz Warszawa „z domami, luzami i drewnianymi wychodkami dla przechodniów” buduje się, ale przede wszystkim jest ruiną starego stylu. Każdy szczególik tego wizerunku daje się odczytać jako relikt jakiejś dawnej, rozsypanej historii. Na jej gruzach, w starych mieszkaniach życie jest już inne. Zaczyna rozpadać się na cząstki, staje się potrzaskane. Staje się teraz tak, że z realiów nie da się już odczytać przebiegu dawnych losów. A przecież Białoszewski znów chciał opisywać miasto lat pięćdziesiątych, cały czas chciał wprowadzić do owego chaosu pewien ład.\n6 S. Burkot, Miron… op. cit., 150\n7 A. Legeżyńska, Krytyk jako domokrążca. Lekcje literatury z lat 90, Poznań 2002, s. 138\n8 M. Białoszewski, Szumy, zlepy, ciągi, Warszawa 1976,s. 118\nAle w tym okresie jest mu trudno pisać, bowiem o ile arkadię Leszna można było opowiadać od dowolnego punktu i zawsze były obecne żywe motywy, o tyle ten zabieg płynności\nw odtwarzaniu miejsc, zdarzeń, ulic Warszawy z trudem tylko daje się przeprowadzić. Dlatego, że wątek często rwie się, opowieść ucieka. Stąd właśnie „lecę, lecę, dopisuję” – formuła „donosu rzeczywistości”, nieustanna wyliczanka „podsłuchów”, drobiazgów znajdowanych przypadkiem. O tym, że opowieść często rwie się świadczy następujący fragment: „Do PIW-u jedzie się – po tylu latach – Marszałkowską, Alejami, do rogu Nowego Światu. Przesiadka w podziemiu. Włażę w ten młyn. Zawsze mi służy. O, Bolesław Śmiały…(…) Oczy niebieskie, włosy piastowskie, nos zadarty, i to nastroszenie, i to wejrzenie, i zaskok, i Matejko. Humor. Już mam. Wpadam w tramwaj. Zapisuję. Wysiadka, wysepka, zapisuję. Na Foksal też. Który to autor robi przed wydawnictwem? A ja jeszcze piszę na schodach”.9\nBiałoszewski wciąż jednak pozostaje wierny swojej literaturze. Ciągle coś tworzy, stale notuje, pisze… Być może jest to u niego forma obrony, swoista ucieczka od codzienności, od gruzów, od brzydoty miasta. Stosuje w swoim życiu zasadę: skoro rzeczywistość jest „byle jaka”, należy uciec w wyimaginowany świat, w krainę ułudy, gdzie wszystko będzie wyglądało tak jak nigdzie indziej. Należało by podkreślić istotną rzecz, otóż Miron prawie zawsze pisze u siebie, pisze w domu. Wydawać by się mogło, że jest domatorem. Ale to że jego życie obraca się w kręgu Warszawy, jeszcze o niczym nie świadczy. Należy wnikliwiej przyjrzeć się tej sprawie. Pisze w domu, bowiem tam najlepiej się czuje. Pisze, bo otoczony jest swoimi sprzętami codziennego użytku. I musi tam znaleźć się krzesło, ulubiony gramofon czy też ów piec kaflowy. Oto jego warsztat pracy, gdzie zaczną powstawać jak się potem okaże - najznamienitsze utwory mistrza. Przy czym podczas tworzenia Miron musi być skupiony, nie można mu przeszkadzać, albowiem wena twórcza nie może być narażona na takie nieprawidłowości. Dlatego też ciasnota oraz ograniczone możliwości twórcze, każą mu się przenieść. Tak Białoszewski będzie się przeprowadzał.\nKiedy w 1958 roku otrzymał mieszkanie na placu Dąbrowskiego, przeniósł tam swój cały repertuar twórczy. Teraz na tym placu na moment się zadomowi i zacznie kontynuować pisarstwo, podobne do tego z Poznańskiej. „W tym mieszkaniu – mironczarni – powstawały wiersze ‘leżenia’. Żył też Białoszewski horyzontalnie, inaczej niż każdy ‘normalny’ obywatel. Jego dom był miejscem swoistym, dziwną świątynią, do której nadciągali wierni – coraz młodsi słuchacze, sami siebie nazywający jego dworem”.10\n9 Tamże, s. 5\n10 A. Legeżyńska, Krytyk…,op. cit., s. 139\nBył to jednak przejściowy okres zamieszkiwania, bo niemalże za chwilę poeta musiał podjąć trud kolejnej przeprowadzki. Tym razem miała nastąpić zmiana, niestety na gorsze.\n„Białoszewski zamieszkał w mrówkowcu, wielkim blokowisku po drugiej stronie Wisły, gdzie było mu pusto i obco. Za wysoko, za ciasno, za daleko do starych znajomych kątów Warszawy. Niemniej i to miejsce starał się oswoić, choć trochę polubić”.11 Saska Kępa, czyli „Chamowo” ze swoimi mieszkańcami często u Białoszewskiego opisywane było jako moloch, jakiś cywilizacyjny śmietnik. W tym domu, Miron nie czuł się najlepiej. Pod względem tworzenia również pozostawało wiele do życzenia, bowiem artysta nie mógł się skupić. Rzecz w tym, że jego istota zamieszkiwania musiała ziścić się tutaj. Jak gdyby nie było innego wyjścia. Jak zamieszkiwanie wyglądało, czytelnik może dowiedzieć się poznając chociażby ten fragment utworu: „Choruję od wtorku, nie wychodzę, dużo leżę, czytam. Wyjątkowa, jak na ten blok cisza. Ci za głową przybijają dwa razy do roku. Za ściana kuchni dzieci i pies chyba wyjechały. Sąsiadka z dziesiątego sufitowa przemieszkuje u rodziny. Ciche postukiwanie. Bezładne. Nie. Nie takie bezładne. Tyk – tyk…Wiatr? Czasem podskakuje. Uspokoił się. Tam też. Palą. Ciepło. Zgasiłem. Kiedy wleciałem w jamę snu? Leżałem w niej budzony postukiwaniem. O, znów! Wygramoliłem się z jamy na jawę. Czytam. Mijają dwie godziny”.12 Na podstawie powyższego cytatu, w doskonały sposób widać, że czuje się odosobniony, wsłuchuje się w ciszę, niejako brak mu zajęcia. Owszem zaczyna zajmować się, ale zupełnie czym innym. On tylko nasłuchuje, co, gdzie i u kogo się dzieje. On zbiera informacje i gromadzi je, chce przemyśleć to wszystko, co dostrzegł. Ale robi to świadomie, celowo zbiera wszystkie wiadomości, aby potem stworzyć „donosy na rzeczywistość”. Białoszewski wówczas istnieje sam dla siebie, zaczyna odgradzać się od innych współlokatorów, a swoje cztery kąty traktuje jako nienaruszalną strefę. Teraz zaczyna bronić swojej niezależności, ponad wszystko chce stać się swoistym indywiduum. Z punktu widzenia twórcy należy to uszanować, ale czy z punktu widzenia sąsiada? Otóż w taki sposób tłumaczył swoją odrębność Miron: „To jest mi potrzebne, żeby się odgrodzić. W takim teraźniejszym bloku, akustycznym, gdzie podzwania echo i słychać, jak sąsiedzi wbijają gwoździe w ścianę, trudno być na co dzień bez niczego, trzeba się odgrodzić kilkoma przedmiotami: albo zielskiem, albo płytami. Najpierw było tu pusto, kiedy się wprowadziłem i właściwie płyty służyły do dźwiękowego odgrodzenia się. Nawet zielsko, które pachnie\ni jest do patrzenia, pomaga na oczy, uszy i też służy do odgrodzenia.\n11 Tamże., s. 140\n12 M. Białoszewski, Małe…, op. cit., s. 33\nNo, a storami, żaluzjami można się odgrodzić od świata”.13 Zatem jak widać Miron wciąż bronił swej samotności, chciał być anonimowym współlokatorem, nikomu nie zawadzającym. Broniąc swojej odrębności tymczasem zaszywał się i uciekał w głąb pisania. Warunki\nw mrówkowcu były, jakie były, chodziło bardziej o przyzwyczajenie i wytworzenie w sobie nawyku pisania. I owszem, po kilku latach artysta uczy się tworzyć na nowo, zupełnie inaczej niż robił to wcześniej. Sytuacja mieszkania w blokowidle staje się uciążliwa, dlatego też\ni pisanie jest męczące…No cóż, i tak pisał. Mieszkanie stwarzało azyl przed intruzami – lokatorami z zewnątrz, tu czuł się pomimo wszystko w miarę dobrze. Najważniejsze jest jednak to, że stale mógł odtwarzać ukochane miasto – Warszawę. Co ważniejsze dla pisarza, o ile wcześniej Leszno, czy Poznańska kojarzą się ze znakomitym pisarstwem, o tyle już „Chamowo” nie. Oczywiście, jak wiadomo ma to związek z mieszkaniem. Wcześniej Białoszewski tworzył to, co chciał, zgodnie z przyjętym zamysłem artystycznym. Teraz było zupełnie inaczej. Konwencja artystyczna była taka sama, ale chciało by się rzec, że tworzył, bo musiał. Pisał, bo musiał zapomnieć o przeszłości. Pomimo, iż „dusił” się w swoim mieszkaniu, które ze wszystkich stron otaczały „mrówki” – odtwarzał. I tak powoli\nz przedstawionego obrazu wyłania się czytelnikowi, może jeszcze niejasny obraz Białoszewskiego – domatora. Tak, to jest właściwy wyraz, odpowiednio podkreślający osobowość pisarza. A dlaczego domator? Rzecz prosta do objaśnienia. Miron Białoszewski, ściśle rzecz ujmując przeważnie pisywał w domu. I mimo wielu zmian, mimo licznych przeprowadzek, i życia na walizkach jak widać najlepiej wychodzi mu tworzenie wśród stałych elementów domostwa. Również i aura poczucia osamotnienia, o którą tak przecież dbał pozwala mu na wymuszeniu na sąsiadach uszanowania jego wyjątkowości.\nKimże wszak jest domator? Raz jeszcze spójrzmy na ten ciekawy wyraz. Otóż jak powszechnie wiadomo domator jest to człowiek, lubiący dom, życie rodzinne, najchętniej spędzający czas w domu. Jest to osoba, która lubi dużo przebywać w domu, bo tylko tam czuje się bezpiecznie. Tak właśnie dzieje się z Mironem. On stale notuje, ciągle zapisuje coś w notatniku, jednocześnie jego percepcja nie skupia się wyłącznie na tym, bo docierają do niego bodźce ze świata zewnętrznego. Mianowicie odgłosy sąsiadów nie są mu obce, gdzieś tam za ścianą słychać szczekanie psa, to dzieci sąsiadki z góry głośno się bawią, i tak\nw kółko. Pisarz jak widać ma podzielną uwagę, dlatego też świetnie konstruuje powieści. Weźmy chociażby nawet pod uwagę Szumy, zlepy, ciągi, które są wyrazem wspaniałego artyzmu twórcy.\n13 S. Burkot, Miron…,op. cit., s. 152\nSzumy można pojmować jako te, docierające gdzieś tam zza ściany odgłosy sąsiadów, zlepy – jako scenki sytuacyjne w których na co dzień uwikłani są ludzie. No i w końcu ciągi…można by napisać ciągi, szeregi, czyli po kolei przedstawiane koleje losu ludzkiego. I te koleje losu odnotowuje Białoszewski, donosi wraz ze wszystkimi szczególikami. Dlatego słowo domator zyskuje tutaj jeszcze inny wymiar. Bo jest to po trosze domator – sąsiad. Człowiek, który żyje sprawami innych ludzi, tu usłyszy, zaraz coś dopowie, no i oczywiście na koniec wszystko zapisze. On chce przeżywać wnikliwie sprawy innych ludzi, i dlatego na przykład wie,\nże lokatorka z dziesiątego piętra niebawem chodziła na inne. „Zaczęła chodzić na jedenaste piętro. Najpierw po cichu, zostawiając niedomknięte drzwi do odwrotu, podkradała\nsię schodami w górę. Jak nic, to wracała. Jak coś, szła wyżej. […] Ktoś przemykał górnym korytarzem z klatki do klatki. Winda nieczynna. Kiedy indziej dziwny facet wracał z dachu przez okienko. Nie złodziej, bo zima, a on nie był ubrany i z siekierą w ręku. Przelękła się”.14 Zatem nawet najmniejszy detal nie umknie uwadze.\nTrzeba jeszcze bardziej przyjrzeć się domatorowi – Mironowi, i jego prywatności. Należy na wskroś prześwietlić jego postawę, arcyciekawą osobowość – domatora. Krzysztof Gąsiorowski tak pisze o poecie: „Świat Białoszewskiego ma być jego własnym światem\ni tylko z takiego możemy korzystać. Jest godny uwagi nie tylko na tyle, aby zostać zapisanym, jest godnym uwagi w takim stopniu, że powinniśmy go nie tylko poznać, ale\ni przeżyć, a zaofiaruje nam nie znane przedtem wzruszenia”.15\nPisanie jako dom ujawnia się również w innym aspekcie. Białoszewski sądzi,\nże prawdziwa rzeczywistość jest w zasadzie zamknięta, pełna, absolutna. Słowa niczego do niej nie dodają, ani niczego jej nie ujmują. Dlatego w jego mniemaniu wobec bytu możemy jedynie zaświadczać swoją obecność głosem, mową. Takie świadectwo daje w swoich prozach pisarz. Staje się stróżem rzeczywistości, ale jest nim w sposób paradoksalny. Bo nie tyle pilnuje rzeczywistości, aby nie uciekła, ile pilnuje siebie, aby nie stracić z nią kontaktu. Zresztą to: „Przekonanie, że słowa służą jedynie do zwracania naszej uwagi na niezmienną\nw istocie rzeczywistość, znajdującą się poza słowami, pozwala Białoszewskiemu na tak demonstracyjną zdawkowość ekspozycji i przypadkowość realiów, na uznanie swojego życia za dostatecznie czytelny przykład ontologii ludzkiej”.16 Skoro zaświadczać możemy swoje bycie mową, to bez obawy można dawać świadectwo swojego istnienia również ziszczając się jako domator.\n14 M. Białoszewski, Małe…op. cit., s. 32\n15 K. Gąsiorowski, Fikcja…op. cit., s. 128-129\n16 Tamże., s. 131\nTo próbuje przekazać poprzez swoje teksty Białoszewski. On wręcz zachęca do tego, by czytelnik starał się zrozumieć jego istotę domostwa. Chce uwydatnić walor bycia, pisania\nw domu. A ponieważ jego domostwo pełni kluczową rolę w pisarstwie, autor stara się o tym bez przerwy przypominać na kartach różnych powieści. Wydaje się, że pisarz spełnia się poprzez pisanie, dlatego można by traktować to, co tworzy – pisanie jako dom. Stanowi to bowiem, pewien nierozerwalny związek, tworzy się tu niejako osobliwy pakt: Białoszewski – domator.\nDom jest przestrzenią najbliższą Mironowi, to są cztery kąty, które mają znaczący wpływ na to, co artysta napisze. Jest najważniejszym miejscem pobytu człowieka na ziemi, dla niego jest miejscem, które doskonale zna, to gniazdo, przestrzeń intymna, przyjazna. Tutaj wszystko ma swój odpowiednik, jest celowe i sensowne – każda półka, książka na niej musi mieć właściwy kąt. W końcu dom tworzy osobowość, tworzy Mirona, kształtuje jego wartości, uczy jak patrzeć na świat i innych ludzi. Tak oto czuje się mistrz w swoim domu, który dla niego staje się wyznacznikiem najwyższych wartości. Dzięki temu, dom zyskuje rangę symbolu bezpieczeństwa i trwałości. Nauczyciel pokazuje poprzez siebie wartość poszczególnych prawd. Przyjęta przez autora taka postawa zmusza go jednak do drastycznych redukcji. I dlatego autor Małych i większych próz musi być samotny i nie może się zgodzić na żaden konstytuujący go ontologicznie związek z kimkolwiek. Bo według niego człowiek „społeczny” ze swoją świadomością ontologicznej przynależności do innych jest nieuchwytny. Chciało by się rzec, że artysta doskonale czuje się ze swoją samotnością, ale to do końca nie było by prawdą. Ponieważ jak wiadomo nieraz pisarz męczył się przebywając\nw mironczarni. Spróbujmy nazwać jego samotność potrzebą. Białoszewski był odosobniony, bo wymagała tego od niego doskonała sztuka twórczości. Traktował tę cechę jako stały element towarzyszący mu w życiu. Toteż oprócz domostwa okazuje się być ważnym fundamentem jego twórczości. Dochodzi do całości autoportretu tym razem rys egzaltowanego – domatora.\nCiekawym aspektem twórczości Białoszewskiego jest to, że jest on szczególnym domatorem, domatorem bardzo przywiązanym do rodzinnego miasta. Pomimo tego, iż zmienia on adresy miejsca zamieszkania, to należy zwrócić uwagę, że cały czas lawiruje\nw kręgu warszawskim. Tutaj ujawnia się jak gdyby druga strona domatora, którego łączy silny związek z Warszawą. Widać z jaką dokładnością opisuje poszczególne ulice, jak świetnie zna niemalże każdy zakątek miasta. Z jakim zapałem pisze o tym wszystkim, co niegdyś widział. Dopiero teraz może przelać na papier wszelkie odczucia, odzwierciedlające „szkic poetycki” ukochanego zakątka.\nOdtwarza to w ten sposób: „O tej porze na Bielany. […] A jakie te schody! Do metra paryskiego są mniejsze, węższe. A tu odchodzi Włościanka, nie znacie? Trochę pod górkę, bo zaraz wjedziemy w dół Słodowiecki. Za króla Stasia tu były browary. A za nimi Powązki Czartoryskiej, które Suworow potłukł w powstaniu kościuszkowskim. Na tym miejscu jest miasteczko Powązki. Jeszcze ze dwanaście lat temu to tu były kocie łby. Troszkę domeczków po jednej stronie, a dalej sosny, piasek pachniał i psy szczekały”.17 Na pierwszy plan wysuwa się charakterystyczna wierność opisu Warszawy.\nIstotna jest dokładność topograficzna, którą Białoszewski potrafi zrekonstruować nawet\nz perspektywy dwudziestu trzech lat, czego znakomitym przykładem okazuje się Pamiętnik\nz powstania warszawskiego. Miron z oddali minionych tylu lat od początku przedstawia Warszawę, jej ulice, domy oraz opisuje proces umierania miasta, powolnego rozsypywania się w gruzy. Ale należy pamiętać o tym, że ta dokładność jest próbą zarysowania Warszawy tej, która już nie istnieje, jest hołdem złożonym miastu. Pisarz drobiazgowo ujmuje proces umierania miasta. Ciągle wraca pamięcią do znajomych ulic, które w trakcie walk zmieniały swój wygląd i traciły swoją tożsamość. Pierwsze dni powstania to niszczenie domów, ogromne, przerażające ludność pożary. Na Chłodną przy której mieszkał Białoszewski\nz matką, spadają bomby, budynki zaczynają się palić, domy rozsypywać w gruzy: „Samoloty bez przerwy teraz, wspierane tamtą resztą, stadami leciały, wracały i znów leciały,\ni bombardowały dom po domu, oficynę po oficynie. Chłodną. Ogrodową. Krochmalną. Leszno. Grzybowską. Łucką. Waliły i paliły”.18 Opisując proces destrukcji miasta: pękanie murów, walenie się ścian, pożary, wybuchy, zasypywanie ulic, pisarz zwraca uwagę jak zniszczenia wpłynęły na „topograficzne przepojęciowanie” miasta. Granice pomiędzy dzielnicami zacierały się. Serie bomb wyznaczyły nowe terytoria. Stare Miasto najczęściej atakowane rozszerzyło się o ulice, które od reszty miasta odcinał zmasowany atak samolotów niemieckich. Jako przykład Białoszewski podaje Miodową oraz część Muranowa, które to rejony od powstania zaczęto uważać za część Starego Miasta. Topograficzny układ uległ zmianie. Zniszczenia sięgające w głąb ziemi odkrywały dawne, historyczne miasto, przywoływały poprzednie epoki. Topograficzna dokładność opisu, wierność w rekonstrukcji procesu umierania miasta jest wyrazem miłości, jaką pisarz żywił do stolicy. Jako jeden ze świadków powstania warszawskiego nie opisuje walk, bohaterskich czynów, które stały się przedmiotem wielu tekstów literackich i historycznych, ale odtwarza z pamięci swoje miasto, poszczególne ulice, domy.\n17 M. Białoszewski, Szumy…,op. cit., s. 195\n18 M. Białoszewski, Pamiętni z powstania warszawskiego, Warszawa 1979, s. 18\nObserwuje w jaki sposób ulice i dzielnice podlegają transformacji, próbuje odtworzyć dawne układy, z gruzów i ruin na nowo w pamięci zrekonstruować zniszczone miasto. Niemalże\nw perfekcyjny sposób to mu się udaje.\nJak można zauważyć Białoszewski przedstawia obraz Warszawy w różnoraki sposób. Oczywiście wiele zależy od wybranego wizerunku miasta. Jednak zawsze ma poczucie silnej więzi ze stolicą. I dlatego umieszcza ją w wielu tekstach. Te wszystkie adresy, ulice, place świadczą o tym, jak dokładnie musiał znać każdy, nawet najdrobniejszy fragment tego miasta.\nI nic w tym dziwnego, bowiem pisarz prawie całe życie spędził w Warszawie. Lubił, ba on kochał to miasto. Warto pokusić się o wydanie sądu, że utożsamiał on Warszawę z domem. Wyłania się nowy wizerunek domatora, zakorzenionego w swoim mieście. „To, co jest, korzeniami swymi tkwi w przeszłości: nie można się jej wyrzec, nie można unieważnić.”19 Jest na tyle zapatrzony w Warszawę, że ujawnia się u niego dość silny aspekt pisania. Pierwsze spostrzeżenie – pisanie jako dom. Obok tego można by śmiało umieścić po prostu – pisanie jako Warszawa. Doświadczenia życiowe, które mają bezpośredni związek z miastem najdobitniej zarysowane zostają w jego wielu utworach.\nMiron Białoszewski istnieje jako domator, jako stróż zarówno mieszkania, jak\ni Warszawy. Stoi na straży rzeczywistości, tym samym stwarzając coraz to inną codzienność. Można jedynie zachwycać się wspaniałością tak wzniosłego pisarstwa. Trzeba zaznaczyć, że osobliwością działalności twórczej jest fakt, iż pomimo tego, że przecież wiele razy zmieniał adresy, potrafi wspaniale tworzyć. Pisze z każdego punktu Warszawy. Niewątpliwie świadczy to jedynie o tym, że jest znakomitym pisarzem.\nPo raz kolejny można dostrzec, że w nieustannej pogoni za codziennością Białoszewski wypracował sobie skuteczny sposób, by ją pochwycić, a potem wysłowić. Właściwie specjalnie rzeczywistości nie ścigał i nie tropił. Raczej pozwalał, by sama do niego przychodziła, napływając zewsząd z każdego zakamarka bytu. A on w tym czekaniu jak gdyby nieruchomiał. Kontemplując i podglądając świat, pilnował przede wszystkim tego, by nie wypaść z pasma czasu teraźniejszego, z trwającej chwili. Twierdził, że wszystko jest ważne i ciekawe i może w tym głównie ujawnia się całe oblicze jego domatorstwa. Chodzi\no to, że Miron jako domator, doskonale się spełnia. W całej okazałości eksponuje ten walor odmienności wyróżniający go na tle innych twórców. Natomiast to sprawia, że istnieje wrażenie doskonałości, artyzmu, pewnej specyficznej aury niecodzienności, która emanuje\nz wielu tekstów.\n19 S. Burkot, Literatura…op. cit., s. 8


Hutnik - Motor. Tak było na trybunach [ZDJĘCIA KIBICÓW] - NaszeMiasto.pl\nHutnik - Motor - mecz na szczycie III ligi zakończył się zwycięstwem gospodarzy 5:3. Efektownie było też na trybunach, bo kibice obu drużyn także podeszli do tematu prestiżowo. Goście wypełnili cały dla nich wyznaczony sektor - było w nim 340 fanów Motoru. Liczniejsza niż zwykle była też grupa sympatyków Hutnika. Co ważne, z obu stron nie było specjalnie chęci do werbalnej konfrontacji, obie strony pochwaliły się natomiast racami. - Chciałem podziękować kibicom, bo przy takich trybunach, przy takim dopingu gra się wspaniale. Jestem tutaj rok i chyba pierwszy raz takiego fajnego, mocnego dopingu doświadczyłem - podkreślił po meczu Kamil Sobala, strzelec trzech goli dla Hutnika.\naktualizacja: 16.09.2018 09:55\nhutnik motor zdjęcia\nPowinni zakazać zasłaniania twarzy. Do póki tego nie zrobią dopóty gangi będą chować się w kominiarkach i będą czuli się bezkarni i nietykalni.\nvictoria 1918 jaworz...\nfinał PP chrzanów\npuchar polski chrzan...\nvictoria - nadwiślan...\nRegionalny Puchar Polski. Pierwszy sukces odrodzonej Victorii 1918 Jaworzno. Klub przypomni się Małopolsce\n18 listopada 2018 roku Victoria 1918 Jaworzno wywalczyła Puchar Polski w Podokręgu Chrzanów, pokonując w finale 3:2 Nadwiślanina Gromiec. Lepszego momentu dla reaktywowanej w 2014 r. sekcji piłkarskiej nie można było sobie wymarzyć. Pierwszy duży sukces nowy podmiot odniósł dokła...\nboks czy pierogi war...\nboks czy pierogi now...\n"Boks czy pierogi?", czyli warsztaty dla każdego [ZDJĘCIA]\nWarsztaty cyrkowe, podstawy wizażu, zumba, pierwsza pomoc, warsztaty taneczne, muzyczne, a nawet masaż, gimnastyka i rękodzieło – to tylko część propozycji, z których można było skorzystać w sobotę, 8 grudnia, w Młodzieżowym Domu Kultury Fort 49 „Krzesławice”. Cykl warsztatów „Bo...\nCentralna Liga Juniorów. Michał Rakoczy - kolejne „złote dziecko” piłkarskiej Cracovii\nCentralna Liga Juniorów. Michał Rakoczy to utalentowany 16-latek, piłkarz zespołu juniorów Cracovii.


Diety | Zdrowe Życie\nW poprzednim poście na temat SIBO pisałam, czym objawia się ta dolegliwość. A teraz pytanie – co jeść, jeżeli lekarz stwierdzi o ciebie taki problem? Continue reading →\nby Ada Kostrz-Kostecka // Październik 5, 2018 // No Comments\nDieta DASH liczy już wiele lat, ale jest niezbyt znana. Może dlatego, że była tworzona przede wszystkim z myślą o chorych na nadciśnienie. Ale obecnie jest uznawana za najzdrowszą dietę świata. Także dla seniorów, ale przy ograniczeniu ilościowym. Continue reading →\nby Ada Kostrz-Kostecka // Lipiec 10, 2018 // No Comments\nSkończyłaś 65 lat lub masz w tym wieku mamę, ojca, babcię, dziadka? Przeczytaj ten post, bo właściwe odżywianie tych osób decyduje o ich zdrowiu. Continue reading →\nby Ada Kostrz-Kostecka // Styczeń 30, 2018 // 2 Comments\nOdżywianie starszych osób, które z reguły mają różne dolegliwości, jest trochę inne niż osób młodych, zdrowych. Mamy już oficjalne wytyczne, jak powinno wyglądać żywienie seniorów. Continue reading →\nDieta – ograniczanie wydzielanie soku żołądkowego\nby Ada Kostrz-Kostecka // Wrzesień 2, 2017 // No Comments\nDieta łatwo strawna hamująca wydzielanie soku żołądkowego jest stosowana wtedy, gdy potrzebna jest ochrona chorych organów układu trawiennego. Continue reading →


Zamek Fantastyki: Treusch Dirk-Jak szybko i skutecznie rzucić palenie?\nGosiek ♥ 17 lipca 2012 12:57\nPrzydałoby się mojemu tacie :D\nPolaris 10 sierpnia 2012 12:33\nHaha! Patrzę na notkę i myślę, że dam komentarz a tu już jest to co chciałem napisać :D i to słowo w słowo!\nNevermore 1 sierpnia 2012 01:32\nJakoś nie wierzę w książki, które mogłyby pomóc rzucić palenie:P\nMagda 18 sierpnia 2012 09:14\nhehe nie palisz a miałeś ochotę zapalić? to niezły poradnik :) aż sama jestem go ciekawa :)\nCruella 23 sierpnia 2012 11:33\nAkurat mi coś takiego nie jest potrzebne, niemniej znam kilka osób, którym mogłabym polecić tą pozycję :)\nZapraszam do siebie, i dodaję do obserwowanych :)


Kosiarka spalinowa RM 756 YS 2735 - Sklep Dom-Ogród-Las\n502 270 829\nZobacz wszystkie:Seria 7\nZobacz wszystkie:Seria 7 STIHL\nKosiarka spalinowa RM 756 YS\nKOSIARKA SPALINOWA RM 756 YS:\nKosiarka spalinowa STIHL RM 756 YS została opracowana specjalnie z myślą o ciągłej pracy przy zastosowaniu profesjonalnym.\nMocny, górnozaworowy silnik Kawasaki FJ 180 cm³.\nHybrydowa obudowa charakteryzuje się bardzo dużą wytrzymałością.\nDzięki szerokości cięcia 54 cm profesjonalna kosiarka bez trudu opanuje rozległe trawniki na dużych działkach.\nDzięki hydrostatycznemu napędowi i mocnemu, cichemu silnikowi działa wydajnie i niezawodnie.\nRegulacja wysokości cięcia w zakresie od 25 do 90 mm.\nPonadto RM 756 YS przekonuje uchwytem o regulowanej wysokości z bardzo miękkim uchwytem i 80-litrowym koszem na trawę ze zintegrowanym wskaźnikiem poziomu zapełnienia.\nAMK 056 - zestaw do mulczowania229,00AMK 056 - zestaw do mulczowania\nAPO 030 - Pompa ssąca56,00APO 030 - Pompa ssąca\nKosiarka spalinowa RM 756 YC7999,00Kosiarka spalinowa RM 756 YC\nKosiarka spalinowa RM 756 YC\nKosiarka spalinowa RM 756 YS7799,00Kosiarka spalinowa RM 756 YS


§ upadłe polisy - Strona 24 – Forum Prawne\nupadłe polisy 24\nCytat: Napisał/a digiton A od kiedy jest roszczenie wymagalne. Pomijając wszystko inne? Rozliczenie na stan 30-09-2016 przysłali kilka dni temu...\nStrona 24 z 24 « First < 18 19 20 21 22 23 24\nA od kiedy jest roszczenie wymagalne. Pomijając wszystko inne?\nRozliczenie na stan 30-09-2016 przysłali kilka dni temu\nHalo, czy ktoś z byłych agentów zagląda tu?\nDo mnie co jakiś czas na stary numer piszą sms. Żadnych pism, nic. A minęło już ponad 7 lat jak już nie współpracuję z ING. Mój prawnik mi powiedział, że po 3 latach jest przedawnienie i po tym jakby cokolwiek napisali trzeba wysłać pismo, że minął okres przedawnienia i muszą odpuścić.\nJak zakończyły się Wasze sprawy, bo było głośno, ale w końcu nikt nie napisał jak to wszystko się potoczyło\nJak podopuszczali do przedawnienia, tak jak piszą przedpiszcy, to się "rozeszło po kościach" i tyle.\nco do mojego przypadku to sprawa już wycichła.\nMineło 7 lat, było kilka pism i parę telefonów i cisza.\nZauważcie ,że pisma jakie przychodzą do was są pismami bez oryginalnego podpsu itp. - czyli jest to troche nie poważne i szukanie łatwej kasy.\nPrzeczytałam wszystkie posty w tym wątku i jak wszyscy tutaj zaczynam "przygodę" z firmą windykacyjną, ściągającą długi od NN. Miesiąc temu dostałam pierwsze pismo z żądaniem zapłaty od firmy E.. Niestety sytuacja u mnie jest taka, iż do przedawnienia mam jeszcze bardzo dużo czasu - współpracę zakończyłam we wrześniu 2017. Na forum sporo było mowy o przypadkach, gdzie następowało przedawnienie. A ja mam pytanie do osób, u których, podobnie jak u mnie do przedawnienia jest jeszcze sporo czasu. Co radzicie robić? Do prawnika się wybieram oczywiście, ale chciałabym się dowiedzieć jak to się u was skończyło. Od dawna nie było też tutaj żadnych postów, więc ciekawi mnie jak na chwilę obecną wygląda sprawa - czy tak samo jak kilka lat temu tylko straszą, czy mają już inne procedury?\nWitam, chciałabym się dowiedzieć jak się sprawa rozwiązała? Mam dokładnie ten sam problem.\nJak jest dużo czasu to uzyskają nakaz i będą windykować\nDo mnie odezwali się rok po opuszczeniu NN. wysyłali listy i dzwonili. Jakiś czas temu minęło 3 lata jak już u nich nie pracuję i od ponad pół roku jest cisza.


Licytacje księdza Jana\nNa 31 października zostały wyznaczone licytacje komornicze kolejnych nieruchomości należących do parafii św. Jerzego w Elblągu. Nieruchomości są obciążone długami, jakie w latach 90. zaciągnął ksiądz Jan Halberda.\nW czerwcu została sprzedana pierwsza nieruchomość. Za budynek plebanii i kancelarii parafii św. Floriana oraz działkę przy ul. Ułańskiej nabywca zaoferował ponad 200 tysięcy zł.\nKolejne licytacje będą dotyczyć obiektów, w których mieszczą się: hospicjum, Dom Samotnej Matki i Przedszkole Katolickie. Łącznie ich wartość została oszacowana na ponad 2 miliony 360 tysięcy złotych.\nPrzypomnijmy, na szereg diecezjalnych inwestycji były dyrektor gospodarczy elbląskiej kurii biskupiej pożyczył - i nie oddał - około 35 milionów zł.\nNa liście wierzycieli parafii św. Jerzego widnieje około dziesięciu nazwisk osób prywatnych i nazw instytucji.\na ciocia renia to próbowała ???\nCiociu reniu!! Wtyd! co za język?Ach te uniwesytety z górnej półki!!! Ryba gnije od głowy. Cały swiat cywilizowany uporał sie z tą hipokryzją. A my będziemy się jeszcze okłamywać ...To są tacy sami faceci jak i inni . Tak samo podobają im się piękne kobiety, super samochody i kasa. Wygodne życie bez odpowiedzialności za innych.Oni nikogo nie kochają tak naprawdę .Dlatego są często tacy bezwzlędni, bezmyslni i napuszeni. Może własnie dlatego zrezygnował z kapłanstwa jeden z proboszczy w Elblągu ...Muszę jednak przyznać ,że był całkiem w porządku. Może do nich nie pasował?\no skasowali moja wypowiedz , a za co mnie przepraszasz ze ksieza chodza na d...y ??? graja w karty na pieniazki >??? nei wierze\nza co ich przepraszasz - poprawiam sie , bo zaraz naskocza ze czytac nie potrafie po UG i ze lepsza jest baltycka , elblaska janski i inne pomyje ...\n...prywatnym bym oddał , a instytucjom NIE . Gamonie nie wiedzieli ,że powierzonym mieniem się nie kupczy?\ndobre. skasowali mój komentarz. w sumie lepiej nie narazać się klerowi w elblążkowie.


Od czasu do czasu prosimy również o podanie informacji, które mogą być poufne i umożliwiać identyfikację użytkownika. W rezultacie zebrane przez nas informacje można podzielić na dwie główne kategorie:\nZagregowane dane statystyczne dotyczące osób odwiedzających witrynę\nNie łączymy zbiorczych danych statystycznych dotyczących osób odwiedzających witrynę z danymi osobowymi.\nGdy użytkownik odwiedza naszą witrynę internetową, gromadzimy ogólne informacje na temat jego komputera i lokalizacji, a także witryny internetowej, z której został przekierowany (w stosownych przypadkach). Te informacje nie mogą zostać wykorzystane do identyfikacji tożsamości użytkownika. Informacje te są wykorzystywane wyłącznie w formie zbiorczej, aby informować nas, skąd pochodzą osoby odwiedzające naszą stronę, na co patrzą, jakie działania wykonują oraz gdzie spędzają najwięcej czasu.\nGromadzone przez nas dane:\nObsługa podstawowych plików cookie (niezależnie od tego, czy użytkownik zezwala nam na umieszczenie pliku cookie na swoim komputerze)\nIdentyfikator osoby odwiedzającej (dostarczany przez plik cookie, który umieszczamy na komputerze użytkownika, gdy jest to możliwe)\nWitryna kierująca (np. skąd użytkownik został przekierowany, np. Google.com)\nUstawienia regionalne i językowe (w celu określenia kraju, w którym znajduje się użytkownik)\nSystem operacyjny (Windows, OS X, Linux, iOS, Android itp.)\nRozdzielczość ekranu (1280×1024, 1024×768 itp.)\nAdres IP (adres komputera w Internecie wyłącznie do celów statystycznych – nie są gromadzone żadne dane umożliwiające identyfikację)\nAdres URL strony, którą użytkownik przegląda\nTyp urządzenia (tablet, telefon komórkowy, komputer stacjonarny), producent, system operacyjny, operator komórkowy\nKraj, region, miasto, stan, kod pocztowy\nSłowa kluczowe wpisywane w polu wyszukiwania witryny internetowej\nSłowa kluczowe wyszukiwania prowadzące do wyświetlenia strony\nPonowne ładowanie strony, klikanie stron, częstotliwość powrotów\nPunkty wejścia i wyjścia ze strony\nTreści udostępniane w mediach społecznościowych lub na innych dostępnych platformach (przyciski udostępniania)\nCzasami musimy zbierać więcej informacji umożliwiających identyfikację użytkownika. Niektóre obszary/części naszej witryny internetowej mogą wymagać rejestracji w celu zalogowania się; możemy poprosić o informacje, takie jak wiek i zawód, aby lepiej zrozumieć cel wizyty i poprawić komfort korzystania z naszej witryny osób odwiedzających. W każdym przypadku, gdy poprosimy użytkownika o podanie jakichkolwiek danych osobowych, które mogą zostać wykorzystane do identyfikacji użytkownika, poprosimy go o zgodę i zawsze wyjaśnimy, dlaczego gromadzimy te dane, jak je gromadzimy, jak je przechowujemy i jak planujemy je przetwarzać i wykorzystywać.\nPaństwa dane osobowe pochodzą bezpośrednio od Państwa (za pośrednictwem kierowanych do nas maili, zgłoszeń telefonicznych, listów itp.)\nPaństwa dane osobowe przetwarzane są w celu odpowiedzi na Państwa pytania, prośby o udzielenie informacji lub komentarze.\nFirma Novo Nordisk nie zamierza gromadzić danych umożliwiających identyfikację tożsamości dzieci (dziecko oznacza osobę niepełnoletnią) bez zgody rodzica lub opiekuna prawnego. Dzieci NIE powinny przekazywać firmie Novo Nordisk danych osobowych bez wyraźnej zgody rodzica lub opiekuna prawnego.\nW stosownych przypadkach poprosimy dzieci o nieprzekazywanie danych osobowych. Jeśli Państwa dziecko przesłało dane osobowe i chcieliby Państwo poprosić o ich usunięcie, prosimy o kontakt za pośrednictwem naszej skrzynki pocztowej: odoinfo@novonordisk.com.\nPrzetwarzanie danych osobowych wymaga podstawy prawnej. Państwa dane osobowe wymienione w punkcie4 są przetwarzane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i w przypadkach, gdy:\nPrzetwarzanie danych jest konieczne dla realizacji umowy zawartej z Państwem\nPrzetwarzanie danych jest konieczne dla zgodności naszej firmy z zobowiązaniami prawnymi\nPrzetwarzanie danych jest konieczne dla ochrony Państwa żywotnych interesów lub interesów innej osoby\nPaństwa dane osobowe mogą być udostępniane organom władzy publicznej.\nZasadniczo będziemy udostępniać informacje wyłącznie naszym zakontraktowanym usługodawcom i doradcom. Dane mogą jednak zostać udostępnione w celu zachowania zgodności z wymogami prawnymi, ochrony praw, własności lub bezpieczeństwa firmy Novo Nordisk, jej pracowników i innych osób, a w przypadku sprzedaży lub likwidacji jakiejkolwiek części jej działalności bądź aktywów. Wszelkie tego rodzaju udostępnianie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych.\nUżytkownik ma również prawo znać cele gromadzenia danych i może sprzeciwić się wykorzystywaniu jego danych osobowych przez firmę Novo Nordisk i zażądać ich usunięcia. W przypadku chęci uzyskania wglądu w swoje dane osobowe lub jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie prosimy o kontakt za pośrednictwem naszej poczty e-mail: odoinfo@novonordisk.com.\nW firmie Novo Nordisk wykorzystujemy pliki cookie, które są niezbędne do poruszania się po witrynie lub zapewnienia pewnych podstawowych funkcji. Wykorzystujemy pliki cookie w celu zwiększenia funkcjonalności witryny internetowej poprzez przechowywanie preferencji użytkownika. Wykorzystujemy również pliki cookie, aby móc poprawiać wydajność naszej witryny internetowej i zapewniać użytkownikom wygodniejsze korzystanie z niej.\nŚciśle niezbędne pliki cookie. Pliki cookie, które są niezbędne do poruszania się po witrynie i korzystania z jej funkcji.\nFunkcjonalne pliki cookie. Funkcjonalne pliki cookie rejestrują informacje o dokonanych wyborach i umożliwiają nam dostosowanie witryny do preferencji użytkownika.\nPliki cookie związane z wydajnością. Pliki cookie związane z wydajnością są wykorzystywane we wszystkich witrynach internetowych firmy Novo Nordisk w celach wewnętrznych, aby pomóc nam poprawić doświadczenia użytkowników związane z korzystaniem z witryny. Informacje dostarczane przez te pliki cookie pomagają nam zrozumieć, w jaki sposób osoby odwiedzające korzystają z witryny Novonordisk.pl, abyśmy mogli ulepszać nasze treści.\nPiksele mediów społecznościowych. Piksele służą do reklamowania i retargetowania treści w mediach społecznościowych\nWięcej informacji na temat plików cookie można znaleźć tutaj.\nWitryna ta nie zawiera żadnych porad ani rekomendacji i nie powinna być podstawą do podejmowania jakichkolwiek decyzji lub działań. Zaleca się konsultację z profesjonalnymi doradcami w odpowiedniej dziedzinie w odniesieniu do zastosowania danego aspektu treści. W szczególności żadna z informacji zawartych w tej witrynie nie stanowi zaproszenia ani oferty inwestowania lub obrotu papierami wartościowymi firmy Novo Nordisk. Ponadto, Strona podaje wybrane informacje na temat chorób i ich leczenia. Informacje te nie są poradą medyczną. Zamieszczone informacje o chorobach nie zastępują porady pracownika służby zdrowia. W przypadku wystąpienia lub podejrzenia wystąpienia jakichkolwiek problemów zdrowotnych należy skonsultować się z lekarzem pierwszego kontaktu lub innym wykwalifikowanym pracownikiem służby zdrowia.\nInformacje podane są „w stanie zastanym”.\nInformacje zawarte na tej stronie są dostarczane „w stanie zastanym”, a firma Novo Nordisk nie składa żadnych oświadczeń ani gwarancji, wyraźnych ani dorozumianych, w tym m.in. dorozumianych gwarancji przydatności handlowej, przydatności do określonego celu lub braku naruszeń. Firma Novo Nordisk nie składa żadnych oświadczeń ani gwarancji dotyczących kompletności, dokładności, terminowości, dostępności, funkcjonalności ani zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Korzystając z tej strony internetowej, użytkownik akceptuje ryzyko, że informacje te mogą być niekompletne lub niedokładne lub mogą nie spełniać jego potrzeb bądź wymagań.\nAni firma Novo Nordisk, ani jej dostawcy treści nie ponoszą odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody lub urazy wynikające z dostępu lub niemożności uzyskania dostępu do tej witryny lub polegania na jakichkolwiek informacjach podanych w tej witrynie. Firma Novo Nordisk zrzeka się wszelkiej odpowiedzialności za bezpośrednie, pośrednie, przypadkowe, wtórne, karne i specjalne lub inne szkody, utracone możliwości, utracone zyski lub jakiekolwiek inne straty bądź szkody jakiegokolwiek rodzaju. Ograniczenie to obejmuje uszkodzenia lub wirusy, które mogą mieć wpływ na sprzęt komputerowy użytkownika.\nTa witryna internetowa zawiera łącza do innych witryn, które nie są własnością firmy Novo Nordisk ani nie są kontrolowane przez firmę Novo Nordisk. Należy pamiętać, że nie ponosimy odpowiedzialności za polityki prywatności tych witryn ani ich nie kontrolujemy. Niniejsze oświadczenie o ochronie prywatności dotyczy wyłącznie informacji gromadzonych na tej stronie. Rekomendujemy zapoznanie się z oświadczeniami o ochronie prywatności każdej odwiedzanej strony, na której gromadzone są dane osobowe.\nWitryny z linkami do naszej witryny\nFirma Novo Nordisk nie promuje stron internetowych zawierających łącza do stron firmy Novo Nordisk. Firma Novo Nordisk nie ponosi odpowiedzialności za zawartość tych witryn ani za kontrolę nad informacjami, które użytkownicy mogą udostępniać tym witrynom.\nFirma Novo Nordisk zastrzega sobie prawo do zmiany, modyfikacji, zastąpienia lub usunięcia jakichkolwiek treści lub do ograniczenia dostępu do tej witryny bądź zaprzestania jej rozpowszechniania w dowolnym momencie i wedle własnego uznania.\nPrawa autorskie i wykorzystywanie treści\nZawartość tej witryny internetowej stanowi własność firmy Novo Nordisk i jest chroniona prawami autorskimi. Znaki towarowe, znaki usługowe, nazwy handlowe, logotypy i produkty wyświetlane w tej witrynie są chronione na całym świecie i nie wolno ich używać bez uprzedniej pisemnej zgody firmy Novo Nordisk. Użytkownicy mogą pobierać treści z tej witryny internetowej, jednak wyłącznie do osobistego i niekomercyjnego użytku. Zabrania się modyfikowania lub dalszego powielania treści. Treści nie wolno kopiować ani wykorzystywać w żaden inny sposób.\nKorzystanie z pytań i komentarzy\nWszelkie pytania, komentarze, sugestie lub inne formy komunikacji, w tym wszelkie pomysły, wynalazki, koncepcje, techniki lub know-how, które użytkownik może przekazać za pośrednictwem tej witryny lub w inny sposób firmie Novo Nordisk, przy użyciu środków elektronicznych lub w inny sposób, są niepoufne i staną się własnością firmy Novo Nordisk, którą firma Novo Nordisk może bez ograniczeń wykorzystywać w dowolny sposób i w dowolnym celu, w tym w ramach działań rozwojowych, produkcyjnych i/lub marketingowych.\nDostęp do niniejszej witryny internetowej i korzystanie z niej oraz jej treści podlegają prawu Polski i zgodnie z nim będą interpretowane.\nW razie jakichkolwiek pytań dotyczących zasad ochrony prywatności, plików cookie czy zastrzeżeń prawnych, a także w celu uzyskania dostępu do danych osobowych będących w dyspozycji firmy Novo Nordisk lub w przypadku wątpliwości dotyczących sposobu ich wykorzystania przez firmę Novo Nordisk należy skontaktować się z nami za pośrednictwem poczty elektronicznej: odoinfo@novonordisk.com lub zadzwonić pod numer: 22 444 49 00.


Dziennik Urzędowy Województwa Opolskiego - rok 2014 poz. 1736 - INFOR.PL\nUchwała Nr XLIII/440/14 Rady Miejskiej w Głuchołazach\n§ 4. W planie przychodów budżetowych do pozycji nr 2 i 3 dopisuje się następujące inwestycje: "Spaceruj i ćwicz w Pokrzywnej" oraz "Budowa szatni sportowej w Gierałcicach - etap III",\n1) w pkt. I. Dotacje dla jednostek sektora finansów publicznych w ppkt. 2.4 dotacja dla Powiatu Nyskiego na dofinansowanie budowy chodników przy drogach powiatowych w Bodzanowie, Starym Lesie, Biskupów kwotę 50.000 zł zwiększa się do kwoty 52.629 zł,\n2) w pkt. II. Dotacje dla jednostek spoza sektora finansów publicznych w ppkt. 2.1 dotacja na prowadzenie placówki wsparcia dziennego w formie specjalistycznej kwotę 140.000 zł zwiększa się do kwoty 143.000 zł,\n3) w pkt. II. Dotacje dla jednostek spoza sektora finansów publicznych w ppkt. 2.2 dotacja na prowadzenie placówki w formie opiekuńczej, w tym kół zainteresowań świetlic, klubów i ognisk wychowawczych kwotę 55.000 zł zwiększa się do kwoty 55.660 zł,\n4) w pkt. II. Dotacje dla jednostek spoza sektora finansów publicznych w ppkt. 2.4 dotacje na realizację zadań z zakresu kultury fizycznej i sportu na terenie gminy kwotę 320.000 zł zwiększa się do kwoty 350.000 zł.\n1) zmienia się treść zadania nr 7 pn. "Dziedzictwo Wincentego Priessnitza na pograniczu polsko-czeskim II.",\n2) zmienia się treść zadania nr 12 pn. "Partnerstwo Nyskie 2020. Celem projektu jest opracowanie dokumentów strategicznych w perspektywie 2020.",\n3) wprowadza się nowe zadanie nr 27 pn. "Wydatki inwestycyjne w ramach Funduszu Sołeckiego",\n4) wprowadza się nowe zadanie nr 28 pn. "Budowa szatni sportowej w Gierałcicach - etap III",\n5) wprowadza się nowe zadanie nr 29 pn. "Spaceruj i ćwicz w Pokrzywnej",\n6) wprowadza się nowe zadanie nr 30 pn. "Zakup pomp dla OSP", zgodnie z załącznikiem nr 4 do niniejszej uchwały.\n2) zmienia się treść zadania nr 18 pn. "Partnerstwo Nyskie 2020. Celem projektu jest opracowanie dokumentów strategicznych w perspektywie 2020.", zgodnie z załącznikiem nr 5 do niniejszej uchwały.\n4. W załączniku nr 9 "Wydatki na wieloletnie programy i projekty realizowane ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, z niepodlegających zwrotowi środków pochodzących z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) oraz innych środków niepodlegających zwrotowi pochodzących ze źródeł zagranicznych w latach 2014 - 2017" do uchwały Nr XXXVII/386/13 Rady Miejskiej w Głuchołazach z dnia 30 grudnia 2013r. w sprawie uchwalenia budżetu gminy Głuchołazy na 2014 rok wprowadza się następujące zmiany:\n2) zmienia się treść zadania nr 18 pn. "Partnerstwo Nyskie 2020. Celem projektu jest opracowanie dokumentów strategicznych w perspektywie 2020.",\n3) wprowadza się nowe zadanie nr 11 pn. "Festiwal Czeskiej Piosenki Turystycznej "Trampska Hudba"", zgodnie z załącznikiem nr 6 do niniejszej uchwały.\nZałącznik Nr 1 do Uchwały Nr XLIII/440/14\nZałącznik Nr 2 do Uchwały Nr XLIII/440/14\nZałącznik Nr 3 do Uchwały Nr XLIII/440/14\nZałącznik Nr 4 do Uchwały Nr XLIII/440/14\nZałącznik Nr 5 do Uchwały Nr XLIII/440/14\nZałącznik Nr 6 do Uchwały Nr XLIII/440/14


Absolwentka nauk politycznych na Uniwersytecie Warszawskim oraz Programu Studiów Europejskich w Szkole Głównej Handlowej/SciencesPo. W ramach programu Erasmus studiowała na Middlesex University w Londynie i odbyła staż w Izbie Gmin. W latach 2002–2006 pracowała w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, gdzie zajmowała się m.in. zagadnieniami integracji europejskiej oraz spraw zagranicznych. Od 2006 r. zatrudniona w Komisji Europejskiej, gdzie zajmowała się problematyką migracji oraz polityką zatrudnienia i kwestiami społecznymi.\nZa każdym razem, gdy ktoś mnie pyta, ile znam języków, nie potrafię odpowiedzieć bez policzenia ich na palcach. Sześć. Sama nie wiem, jak to się stało. Zostanie poliglotką nigdy nie było moją ambicją, a nauka języków obcych – pasją. Tak po prostu wyszło.\nPolski jest moim jedynym językiem ojczystym. Pierwszym językiem obcym był angielski. Gdy miałam osiem lat, rodzice zapisali mnie na prywatny kurs, który odbywał się w szkole po lekcjach. Piszę „prywatny”, ponieważ działo się to w połowie lat osiemdziesiątych, a wówczas nie było to takie oczywiste. Uwielbiałam te zajęcia. Pamiętam, że na pierwszej lekcji dostałam nowe imię. Odtąd dwa razy w tygodniu byłam „Aggie” i bardzo mi się to spodobało. Lubiłam wierszyki, zabawy i piosenki. Na zajęciach panował niespotykany wówczas w szkole luz. W zeszycie można było do woli rysować i wklejać zdjęcia z gazet. Jednak najbardziej podobało mi się to, że kurs był naszym małym okienkiem na świat. Choć nikt z uczestników nie był jeszcze za granicą, nasz nauczyciel zaprosił zagranicę do nas. Zorganizował spotkanie ze znajomą z Meksyku, a innym razem z kolegą z Palestyny. To byli pierwsi obcokrajowcy, jakich poznałam. Mogliśmy się z nimi porozumiewać tylko po angielsku. To doświadczenie wywarło na mnie duże wrażenie i było nie lada motywacją do dalszej nauki.\nPo kilku latach przeniosłam się na kurs do jednej z licznych już wówczas szkół języków obcych. Jako nastolatka mogłam dojeżdżać w tym celu sama do centrum miasta – chętnie robiłam to w ostatnich klasach szkoły podstawowej i przez całe liceum. Później był lektorat na studiach, gdzie zajęcia często polegały na omawianiu artykułów z „The Economist”, który okazał się doskonałym tygodnikiem do nauki języka dla zaawansowanych. Do tej pory potrafię znaleźć w nim słowa, których jeszcze nie znam. Koniec studiów to dodatkowo semestr na uniwersytecie w Londynie w ramach programu Erasmus, połączony ze stażem w Izbie Gmin, a także napisanie i obrona pracy magisterskiej po angielsku na temat polityki brytyjskiej. Następnie przyszła pierwsza praca, w której biegła znajomość angielskiego stanowiła duży atut. W drugiej i każdej następnej była już koniecznością.\nKolejnym językiem obcym, którego zaczęłam się uczyć dwa lata po rozpoczęciu kursu angielskiego, był, jak łatwo się domyślić, rosyjski. Należę do ostatniego rocznika, dla którego nauka tego języka była obowiązkowa od piątej klasy szkoły podstawowej. Cztery lata tych lekcji nie były jednak najlepiej wykorzystane. Pod koniec lat osiemdziesiątych wyczuwało się ogólną niechęć do rosyjskiego. Nawet nasza rusycystka nie była przekonana do tego, by nas czegokolwiek uczyć. „Przerabialiśmy” mnóstwo czytanek i ćwiczeń gramatycznych z książeczki wydanej na szarym, szorstkim papierze. Później w wielu sytuacjach żałowałam, że przez ten czas nauczyłam się niewiele „żywego” języka.\nWyjątkiem od tej rutyny było dłuższe zastępstwo w szóstej klasie, które prowadziła nasza nauczycielka z klas I–III – i choć nie była rusycystką, a może właśnie dlatego, postanowiła nas nauczyć porozumiewać się po rosyjsku. Początkowo to był szok. Uczyliśmy się języka już półtora roku, ale o rozmawianiu nigdy nie było mowy. A tu nagle dowiedzieliśmy się, że istnieje takie słowo jak „cześć” i że można po rosyjsku mówić do rówieśników, a nie tylko zwracać się do nauczycielki. Pamiętam, jak nasze piórniki udawały słuchawki telefoniczne, gdy „dzwoniliśmy” do kolegów i koleżanek zapytać, co było w szkole, albo umówić się na rower. Było przy tym dużo frajdy i śmiechu. A później wyzdrowiała nasza rusycystka i z dnia na dzień wszystko wróciło do normy.\nNiemniej jednak nawet podstawowa znajomość rosyjskiego – taka jak moja – jest bardzo ceniona w Europie Zachodniej, gdzie uchodzi on za jeden z najtrudniejszych języków świata. Przydał mi się też niejeden raz w podróży, zwłaszcza na Kaukazie i oczywiście w Rosji. Zdarzyło mi się w nim porozumiewać także na Cyprze, w Czarnogórze, a nawet na Kubie czy w Wietnamie.\nChronologicznie moim trzecim językiem obcym został niemiecki. Idąc do liceum, musiałam w wieku czternastu lat wybierać między nim a francuskim. Z perspektywy czasu widzę, że to nie był dobry wybór, ale wówczas wydawał mi się oczywisty. Z Niemiec były czekolady, popularne kanały telewizyjne i używane samochody z wyższej półki. Ponadto już wtedy wiele firm szukało pracowników ze znajomością tego języka. Pamiętam, że nauka przychodziła mi łatwo i trafiłam na dobrych nauczycieli.\nLektorat z niemieckiego na studiach był jednym wielkim pozorowaniem – nauczania przez lektorkę i uczenia się przez studentów. Krótko po studiach powróciłam jednak do tego języka, ponieważ szkoda mi było całkowicie zaprzepaścić to, czego nauczyłam się w liceum. Wieczorami po pracy uczyłam się przez dwa lata w Instytucie Austriackim, gdzie na koniec zdałam egzamin Mittelsufe Deutsch. Jednak niemiecki nigdy mi się za bardzo nie przydał. Mam wielu niemieckojęzycznych znajomych, ale ze wszystkimi rozmawiam po angielsku lub francusku.\nWłaśnie francuski pojawił się w moim życiu jako czwarty język obcy, gdy zaczęłam naukę w ramach Programu Studiów Europejskich zorganizowanego przez Szkołę Główną Handlową we współpracy z paryskim Instytutem Nauk Politycznych SciencesPo. Dwuletni kurs tego języka stanowił nieodłączną część studiów. Było to dla mnie zdecydowanie największe wyzwanie. Nie jestem pewna, czy była to kwestia dorosłego wieku, w jakim zaczęłam naukę, czy znacznych różnic, zwłaszcza fonetycznych, między francuskim a innymi językami, które znałam. Myślę, że oba te czynniki odegrały pewną rolę. Faktem jest, że żaden inny język nie wymagał ode mnie takiego nakładu pracy i nie powodował tyle frustracji co francuski. Na szczęście na końcu przyszła też wyjątkowa satysfakcja z możliwości porozumiewania się, pracy i integracji, szczególnie że przez jedenaście lat mieszkałam w kraju francuskojęzycznym, więc ta inwestycja była warta zachodu.\nPiątym i, mam nadzieję, ostatnim już językiem obcym w moim życiu jest hiszpański. Podczas moich pierwszych podróży po Ameryce Łacińskiej denerwowało mnie, że choć wiele rozumiałam, nie byłam w stanie nic powiedzieć w tym języku. Dlatego zaczęłam się go uczyć w wolnych chwilach właśnie po to, by podróżując, móc porozumiewać się z miejscowymi. Później, podobnie jak w wypadku innych języków, życie dopisało resztę scenariusza, rzucając mnie na dwa lata do Chile. Z dużą przyjemnością skończyłam tam intensywne kursy hiszpańskiego w kilku szkołach, bez problemu dochodząc do poziomu zaawansowanego. Bardzo przydała mi się wcześniejsza znajomość francuskiego. Ponownie byłam wdzięczna młodszej sobie za wytrwałą naukę tego języka. Potwierdziło się moje wcześniejsze doświadczenie, że dobra znajomość lokalnego języka jest co najmniej połową sukcesu, gdy się mieszka na obczyźnie.\nZ mojego doświadczenia wynika, że najłatwiej jest nauczyć się języka obcego jako dziecko czy nastolatka. Później nie tylko szare komórki działają jakby trochę wolniej, ale częściej pojawiają się też zahamowania i obawa przed ośmieszeniem, które trzeba w sobie zwalczać, jeżeli chce się osiągnąć sukces.\nKiedy mieszkałam za granicą, znajoma radziła mi, bym jeździła do jakiejś dzielnicy daleko od domu, gdzie nikt mnie nie zna, żeby tam bez skrępowania praktykować francuski. Ona sama początkowo spróbowała innej metody. Umówiła się z mężem, że jeden dzień w tygodniu, w środy, będą mówić w domu tylko po francusku. Nie udało się. Środy momentalnie zamieniły się w „ciche dni”. Inna koleżanka wspominała, jak po dwutygodniowym intensywnym kursie językowym we Francji na kolacji pożegnalnej po raz pierwszy pozwolono uczniom porozumiewać się po angielsku. – Ojej, jesteś o wiele bardziej inteligentna, niż mi się wydawało przez ostatnie dwa tygodnie! – powiedział jej jeden z kursantów. I choć szybko zaczął przepraszać, orientując się, jaką gafę popełnił, nigdy później nie dało jej się namówić do rozmowy po francusku. Nikt nie lubi wydawać się mniej inteligentny, niż jest, więc czy dobrze zrobiła, rezygnując z używania tego języka? Nie wydaje mi się. Pamiętam, że gdy sama znałam tylko jeden język obcy, wszyscy, którzy znali ich więcej, wydawali mi się bardzo inteligentni. Staram się o tym zawsze pamiętać, kiedy zdarza mi się mówić głupoty w języku, którego się uczę. I tego się trzymajmy!\ndr Sławomir Maskiewicz, dr Karol Stępień\nRozwijanie pasji czy zdobywanie certyfikatów? O kursach i egzaminach z języków obcych na Uniwersytecie Otwartym Uniwersytetu Warszawskiego\nArtykuł dotyczy kursów oraz certyfikacji po kursach języków obcych dla dorosłych na Uniwersytecie Otwartym Uniwersytetu Warszawskiego. Zaprezentowano w nim specyfikę tej jednostki jako instytucji kształcenia pozaformalnego propagującej uczenie się przez całe życie. Ponadto przedstawiono wyniki krótkiej ankiety przeprowadzonej wśród słuchaczy.\nJak efektywnie rozwijać sprawności językowe dzieci, wykorzystując teksty literackie\nW artykule przedstawiono elementy koncepcji uczenia języka polskiego dzieci w wieku 5–9 lat poza Polską. Koncepcja ta nawiązuje do podejścia holistycznego (Szyszko-Bohusz 1989; Schulz 2018) i koncentruje się na wykorzystaniu książki, tekstu kultury, tekstu literackiego zgodnie z prawidłowościami rozwojowymi dziecka, uwzględnia także specyfikę uczenia się języka polskiego jako odziedziczonego, drugiego, obcego.\nWykorzystanie środków ekspresji w nauczaniu języka obcego\nUczę od dawna kilku języków obcych w wielu przedziałach wiekowych, a specjalizuję się w nauczaniu dorosłych. Fascynuje mnie to, w jaki sposób dorośli przyswajają języki. Już jako dziecko zauważyłam, że elementy ekspresyjne używane przez moich nauczycieli pomagały mi w uczeniu się języków. Dużo więcej dają mi te techniki teraz, w dorosłości, gdy uczę się kolejnego języka (niemieckiego). Rozwijam więc ten sposób pracy i korzystam z wiedzy o dobrodziejstwie arteterapii, która otwiera umysły osób uczących się przez pobudzenie do aktywności obu półkul mózgowych.\nKameleon na macie, czyli kodowanie metodą stacji zadaniowych\nEdukacja przez działanie sprzyja nie tylko efektywniejszemu poznawaniu, ale także stosowaniu przyswojonych wiadomości i umiejętności w sytuacjach zarówno typowych, jak i wymagających kreatywnego czy krytycznego myślenia. Aktywna edukacja może być jeszcze bardziej skuteczna, jeśli działanie jest wyzwaniem, jeśli zadanie inspiruje, aktywizuje oraz motywuje ucznia do podjęcia i kontynuowania działania. Czy zatem aktywne nauczanie może być odpowiedzią na wymagania edukacji XXI w.? Czy współczesny nauczyciel jest w stanie wyzwolić w uczniach chęć do działania?


Zapalenie gardła. Objawy, przyczyny i leczenie. Co stosować na ból gardła?\nZapalenie gardła. Przyczyny, objawy i leczenie\nDodano: 23 kwietnia 2021, 06:03 0\nBól gardła / Źródło: Shutterstock\nZapalenie gardła to bardzo powszechna dolegliwość, która nie jest związana jedynie ze zwiększoną aktywnością wirusów oraz bakterii w typowym sezonie infekcyjnym, czyli jesienią, zimą i wczesną wiosną. Zapalenie gardła może się nam przytrafić także latem. Jest to wyjątkowo nieprzyjemna choroba, która w niektórych przypadkach może okazać się dużym zagrożeniem dla zdrowia. Dowiedz się, jakie są przyczyny i objawy zapalenia gardła oraz jak pozbyć się uciążliwych objawów.\nZaczyna się dość niewinnie, bo od uczucia suchości i łaskotania w gardle. Następnie pojawiają się bardziej nieprzyjemne i nasilające się objawy, czyli pieczenie i ból gardła, problemy z przełykaniem, podwyższona temperatura ciała, katar i suchy kaszel. To typowe objawy zapalenia gardła, z którymi każdy z nas przynajmniej raz miał „przyjemność” walczyć z pomocą farmaceutyków lub domowych metod.\nZapalenie gardła jest chorobą o różnym podłożu. Może zostać wywołane przez wirusy lub bakterie i cechować się odmiennym nasileniem objawów oraz przebiegiem. Wirusowe zapalenie gardła ma zwykle łagodniejszy przebieg – nie powoduje znacznego podwyższenia ciepłoty ciała i możemy sobie z nim poradzić domowymi sposobami.\nJego przyczyną jest najczęściej infekcja spowodowana przez wirusy przeziębienia oraz paragrypy. Bakteryjne zapalenie gardła to poważny problem, który może wymagać zastosowania antybiotykoterapii. Bakteryjne zapalenie gardła, czyli angina to najczęściej efekt zakażenia paciorkowcami, które odpowiadają za około 90% przypadków tej choroby. Zapalenie gardła to bardzo powszechna dolegliwość, która dotyczy dzieci, młodzieży oraz osób dorosłych.\nChoroba przenosi się drogą kropelkową (wirusowe zapalenie gardła) oraz poprzez bezpośredni kontakt (bakteryjne zapalenie gardła). Latem zapaleniu gardła sprzyja szok termiczny, na który narażamy śluzówkę, sięgając po zimne napoje oraz lody i spożywając je naprzemiennie z ciepłymi posiłkami lub napojami.\nWirusowe zapalenie gardła i bakteryjne zapalenie gardła nie objawiają się w taki sam sposób. Choć początkowo trudno jest określić podłoże choroby, to na źródło zakażenia wskazuje m.in. stopień nasilenia objawów. Typowe objawy wirusowego zapalenia gardła to:\nuciążliwe łaskotanie w gardle,\nkatar i uczucie zatkanego nosa,\nprzekrwienie śluzówki gardła,\nból i pieczenie gardła,\nW przypadku infekcji wirusowej zwykle nie mamy do czynienia z gorączką, jednak u małych dzieci nawet choroby wirusowe mogą spowodować znaczny wzrost temperatury. W tym przypadku objawy nie są bardzo uciążliwe, pojawiają się stopniowo i szybko mijają na skutek leczenia domowymi sposobami oraz przyjmowania farmaceutyków.\nObjawy bakteryjnego zapalenia gardła to:\nopuchlizna i przekrwienie śluzówki oraz migdałków,\nbrak kaszlu lub sporadyczny kaszel,\numiarkowana lub wysoka gorączka.\nZakażenie bakteryjne cechuje się szybkim postępem choroby i może uwzględniać także pojawienie się białego nalotu na tylnej ścianie gardła, łukach podniebiennych i migdałkach. Często leki dostępne bez recepty nie przynoszą ulgi i nie są w stanie zbić gorączki – wówczas niezbędne jest zastosowanie antybiotykoterapii.\nZapalenie gardła może mieć łagodny lub ostry przebieg. Ostre zapalenie gardła stanowi zagrożenie dla zdrowia m.in. niemowląt i małych dzieci, osób przewlekle chorych, osób z obniżoną odpornością oraz seniorów. W przypadku ostrego przebiegu choroby pojawia się ryzyko niedożywienia oraz odwodnienia, ze względu na silny ból gardła i problemy z przełykaniem, a także może pojawić się silny obrzęk, który utrudnia oddychanie.\nLeczenie zapalenia gardła zależne jest od rodzaju zakażenia. W przypadku zakażenia wirusowego stosowane jest przede wszystkim leczenie objawowe, które uwzględnia leki przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe, stosowanie preparatów odkażających gardło w postaci tabletek do ssania lub sprayu, płukanki ziołowe oraz leki na kaszel i katar.\nLeczenie zakażenia bakteryjnego wymaga zastosowania antybiotyków oraz uwzględnia stosowanie wyżej wymienionych leków w celu łagodzenia dokuczliwych objawów. Domowe metody leczenia zapalenia gardła uwzględniają przede wszystkim stosowanie płukanek np. z szałwii, rumianku, tymianku, rozcieńczonej nalewki bursztynowej, stosowanie inhalacji ziołowych oraz nebulizacji.


Legginsy: produkcja, możliwości rynkowe i potencjał | Praca-Biznes.pl\nAutor Monika · 28 września 2019\nCzy chcesz rozpocząć działalność w zakresie produkcji legginsów na małą skalę? W tym artykule zamierzamy zbadać, jak rozpocząć działalność w branży legginsów przy niewielkiej inwestycji.\nW rzeczywistości legginsy są obcisłymi, elastycznymi spodniami. Obecnie legginsy takie jak te w ofercie https://www.athlevibes.pl są najbardziej popularną odzieżą dolną wśród populacji kobiet. Są równie popularne jak największe na ten moment trendy w modzie.\nW dzisiejszych czasach legginsy są dostępne w wielu kolorach i wzorach. Dodatkowo legginsy są w różnych rozmiarach i długościach. Ogólnie rzecz biorąc, możesz produkować różne rodzaje legginsów z kilku tkanin, takich jak:\nRozpoczęcie działalności produkcyjnej legginsów jest łatwe. I każda osoba może rozpocząć działalność z niewielkimi inwestycjami kapitałowymi. Musisz jednak zapewnić konfigurację produkcyjną, aby rozpocząć tę działalność.\nZasadniczo kobiety w każdej grupie wiekowej noszą legginsy. Dodatkowo można łączyć legginsy z kilkoma górnymi strojami. Są to kurta, tuniki, t-shirty, płaszcz, kurtki, podkoszulki i wszelkie inne bluzki lub ubrania etniczne. Ponadto są idealne do jogi lub treningu. Jest więc naturalne, że popyt wzrośnie jeszcze bardziej w przyszłości.\nW rzeczywistości legginsy pokrywają codzienne potrzeby kobiet w podróży. Legginsy są teraz dostępne w odmianach takich, że nie można narzekać co do wyboru wśród różnorodności stylu, jak sznurowane, warstwowe, z nadrukiem i pełne. Dzisiejszy rynek oferuje więc kobietom szeroki wybór.\nLegginsy zapewniają smukły wygląd w najprostszy możliwy sposób. Dodatkowo jest dostępny w przystępnej cenie dla większości mieszkańców naszego kraju. Popularność legginsów zdecydowanie wzrośnie w przyszłości. To właściwy czas na rozpoczęcie działalności w zakresie produkcji legginsów dla przedsiębiorców, którzy chcą rozpocząć działalność w branży odzieży damskiej.\nProdukcja legginsów – koszty i inwestycje\nFirma wymaga inwestycji w zabezpieczenie przestrzeni, zaopatrzenie w maszyny, surowce i utrzymanie zasobów ludzkich. Oprócz tego będziesz potrzebować inwestycji w marketing i dystrybucję produktów. Przed wejściem do firmy musisz sporządzić biznesplan z wymaganiami finansowymi. Wskazane jest, aby rozpocząć działalność od finansowania. Możesz przesłać raport z projektu dotyczący ubiegania się o pożyczkę. Dodatkowo, często program rządowy. zapewnia różne rodzaje dotacji dla przedsiębiorców tekstylnych. Musisz to sprawdzić.\nSurowce do produkcji legginsów\nZasadniczo wymagania dotyczące surowców zależą od konkretnego rodzaju leginsów, które chcesz wyprodukować. Niektóre podstawowe tkaniny to te wyżej wymienione (lycra, spandex, nylon, poliester, mieszanka poliestru, jedwab i bawełna). Oprócz tego będziesz musiał zaopatrzyć się w nici w różnych kolorach itp.\nPomyśl także o opakowaniu. Ogólnie rzecz biorąc, legginsy występują w dwóch różnych opakowaniach pojedynczego elementu. Może być kartonowe lub przezroczyste plastikowe opakowanie.\nNastępny artykuł Czas na spojrzenie na oleje do pilarek – bez miejsca na mity!\nPoprzedni artykuł Idealny strój na poszukiwanie pracy


Laboratorium Tekstu: 2010\nNowy spektakl "Sceny Załamanej"\nAmatorska Grupa Teatralna "Scena Załamana" ma przyjemność zaprosić na premierę swojego kolejnego spektaklu:\nSpisanie scenariusza (budowanego wspólnie w procesie improwizacji) i reżyseria: Agnieszka Sieńkowska\npremiera: sobota 9.października 2010\ngodz.18.00 i 20.00\nsala kameralna WOK "Hutnik"\nAutor: Makówka- Agnieszka Sieńkowska o 11:47 Brak komentarzy:\nNowy magazyn dla książkolubnych\nDziś premiera internetowego magazynu bukinistycznego "Archipelag". Pierwszy numer wygląda niezwykle interesująco, a patrząc na skład redakcji, wnioskuję, że jeszcze niejedna wysmakowana literacka uczta przed nami. Czekam niecierpliwie na wolną chwilę, by zająć się lekturą.\nAutor: Makówka- Agnieszka Sieńkowska o 03:32 1 komentarz:\nTrochę historii w ciekawej, często bardzo sugestywnej oprawie. Ku pamięci tych, którzy tragicznie zginęli 70 lat temu i tych, których żegnamy teraz...\nWięcej filmów TU.\nAutor: Makówka- Agnieszka Sieńkowska o 04:02 Brak komentarzy:\nNowy projekt "Sceny Załamanej"\nPo raz kolejny doświadczamy, że im więcej dzieje się w życiu, tym mniej śladów naszych działań w tym miejscu...\nWspółpraca" Laboratorium Tekstu" i "Sceny Załamanej" zacieśniła się do tego stopnia, że razem przygotowujemy teraz nowy spektakl z autorskim scenariuszem. Tym razem chcemy zmierzyć się z formą teatru bliskiego widzowi, a nawet w pewien sposób znoszącego podziały na aktorów i publiczność.\nOd kilku miesięcy na bazie improwizacji tworzymy wspólnie scenariusz przedstawienia. Chcąc wykorzystać i twórczo przekształcić dostępną nam przestrzeń postanowiliśmy stworzyć taką sztukę, którą będziemy mogli zagrać w sali kameralnej. Wiąże się to z niepodejmowanymi przez nas wcześniej wyzwaniami związanymi z brakiem wyraźnej bariery między widownią, a sceną. Sami jesteśmy bardzo ciekawi, co ostatecznie z tego wyniknie, niewątpliwie jednak znów próbujemy czegoś zupełnie nowego, a to wiele nas uczy i przede wszystkim daje mnóstwo satysfakcji.\nWkrótce zdradzimy więcej szczegółów.\nTymczasem serdecznie pozdrawiamy wszystkich tu zaglądających!\nAutor: Makówka- Agnieszka Sieńkowska o 12:29 1 komentarz:\nEtykiety: "Scena Załamana", redakcyjnie


admin, Autor w serwisie Liceum Ogólnokształcące Czerwieńsk\nData03 Cze 2020\nW dniu 8 czerwca 2020 roku po egzaminie maturalnym około godz. 12.00 odbędzie się spotkanie absolwentów 2020 kończące naukę w liceum. Na spotkaniu otrzymacie: świadectwa, odznaki absolwenta, certyfikaty, dyplomy, nagrody oraz inne dokumenty. Spotkanie kończy rok szkolny 2019/2020 dla absolwentów....\nUWAGA: Szkoła nie zapewnia przyborów do pisania, kreślenia, itp. (wykaz komunikat_o_przyborach_eg_em_2020) Przyjdź do szkoły zgodnie z harmonogramem. (InrofmacjaMaturzysci2020) Stosuj środki ochrony osobistej (maseczki, rękawiczki). Postępuj zgodnie z wytycznymi. Szczegółowe informacje znajdziesz poniżej: InformacjaMaturzysci2020 komunikat_o_przyborach_e8_eg_em_2020 TERMINY EGZAMINÓW JĘZYK POLSKI PP –08...\n„Wierni tradycji i ideałom, szanując przeszłość, patrzymy w przyszłość”, to słowa które były hasłem przewodnim tegorocznych obchodów Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych. Uczniowie Liceum Ogólnokształcącego im. gen. Stefana Roweckiego „Grota” oraz Technikum w Czerwieńsku, przygotowywali się do niego bardzo intensywnie. W...\nData23 Lut 2020\nW dniu 20 lutego kadeci klas wojskowych wzięli udział w szkoleniu specjalistycznych w ramach kolejnego Wojskowego dnia szkoleniowego. Szkolenie poprzedziliśmy marszem kondycyjnym do rejonu szkolenia. Tym razem szkolenie było prowadzone na strzelnicy naszego pułku. Szkolenie strzeleckie prowadzono na punktach nauczania...\nLiceum w Sali Tradycji 4 Zpplot\nData15 Lut 2020\nOpis współpracy Liceum (wcześniej Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Czerwieńsku) z jednostką wojskową znajduje swoje odzwierciedlenie w ekspozycji Sali Tradycji 4 Zielonogórskiego pułku przeciwlotniczego im. gen. dyw. Stefana Roweckiego „Grota” Wśród wielu eksponatów, medali i wyróżnień jest też nasza Honorowa Odznaka...\nData19 Sty 2020\nZobacz relację jednostki: http://4zpplot.wp.mil.pl/pl/1_1075.html Zgodnie z planem szkoleń specjalistycznych realizowanych w naszej jednostce wojskowej: 4 Zpplot w dniu 16 stycznia 2020r. kadeci klas wojskowych wzięli udział w I WDS w tym roku. Zajęcia rozpoczęliśmy od poznania...\nBAL MATURZYSTÓW 24 stycznia 2020\nUWAGA: Maturzyści biorący udział w „Studniówce 2020” proszeni są o dokładne zapoznanie się z dokumentacją Balu Maturzystów – „Studniówki 2020” umieszczoną na naszej stronie w zakładce STUDNIÓWKA. W plikach do pobrania zamieszczono dokumenty do wypełnienia przez rodziców/opiekunów prawnych dla niepełnoletnich...\nBlisko, blisko coraz bliżej…..\nOdliczamy czas do matury: http://zegarmaturalny.net/?my=2020 Już niedługo uczniowie klas trzecich profilu wojskowego i policyjnego bawić się będą na balu studniówkowym. Czas płynie nieubłagalnie szybko ……. i do matury 100...\nWOŚP WIELKI FINAŁ 12 STYCZNIA 2020\nData12 Sty 2020\nNasi wolontariusze wspierają orkiestrę na ulicach Czerwieńska i w szkole. Organizujemy gry i zabawy dla dzieci. W „komnacie zagadek” każdy może sprawdzić swój zmysł poszukiwacza, a niespodzianek jest dużo. Wszystkim wolontariuszom i pomocnikom dziękujemy za zaangażowanie, pomoc i wsparcie. Anna...\nMaskowanie żołnierza to jeden z elementów sprzyjających przetrwaniu na polu walki. W ramach zajęć z edukacji wojskowej kadeci sprawdzali swoje umiejętności taktyczne i artystyczne w zakresie maskowania twarzy. Foto: archiwum LO. K.K.


Małopolskie Przewodnik + atlas - PRACA ZBIOROWA - Książka | Gandalf.com.pl\nMałopolskie Przewodnik + atlas (miękka)\nDolnośląskie Przewodnik + atlas (miękka) 28.67 zł\nKujawsko-pomorskie Przewodnik + atlas (miękka) 29.05 zł\nLubelskie Przewodnik + atlas (miękka) 29.05 zł\nMazowieckie Przewodnik + atlas (miękka) 32.26 zł\nPodkarpackie Przewodnik + atlas (miękka) 31.45 zł\nPodlaskie Przewodnik + atlas (miękka) 29.05 zł\nWielkopolskie i lubuskie Przewodnik + atlas (miękka) 32.26 zł\nŚląskie i opolskie Przewodnik + atlas (miękka) 29.05 zł\nŚwiętokrzyskie Przewodnik + atlas (miękka) 29.05 zł\nMałopolskie Przewodnik + atlas, Polska Niezwykła - opis produktu:\nDawny królewski i stołeczny gród Kraków wyznaczał kierunki polskiej polityki, gospodarki i kultury. Władcy byli mecenasami sztuki, a specyficzny artystyczny klimat towarzyszy miastu do dzisiaj. Atrakcje historyczne, artystyczne, kulturalne i kulturowe splatają się z naukowo-przemysłowo-technicznymi. Sam spacer po starówce dostarcza już niezapomnianych wrażeń.\nKsiążka Małopolskie Przewodnik + atlas Polska Niezwykła, pochodzi z wydawnictwa Demart. Publikacja jest pracą zbiorową . Należy do gatunków: przewodniki i mapy, mapy, turystyczne, przewodniki, Polska. Książka Małopolskie Przewodnik + atlas liczy 264 stron. Oprawa jest miękka.\nMałopolskie Przewodnik + atlas, Polska Niezwykła\n-27% Małopolskie Przewodnik + atlas książka\nPrzy zakupie 5 egz. Cena hurtowa: 27,32 zł