Głos w dyskusji - Lewicowy Dolny Śląsk\nLewicowy Dolny Śląsk > Artykuły > Głos w dyskusji\nTakże na naszym Uniwersytecie w r. akademickim 1964/65 powstało Studium Nauk Politycznych, którego kierownikiem Rektor mianował ówczesnego doc. dra (późniejszego profesora) Władysława Zamkowskiego z Wydziału Prawa. Podlegało ono administracyjnie Rektorowi i miało charakter międzywydziałowy, co ułatwiało rekrutację kadr z różnych wydziałów i kierunków, wykazujących zainteresowanie naukowo-badawcze i dydaktyczne naukami politycznymi. Prof. W. Zamkowski skupił wokół siebie liczne grono młodych uczonych, docentów i doktorów nie tylko z Wydziału Prawa, także z historii, filozofii, ekonomii politycznej, socjologii, którzy wypracowali programy dydaktyczne, metodykę prowadzenia zajęć, a także starali się ukierunkować dotychczasowe swe badania ku powstającej nowej dyscyplinie nie tylko dydaktycznej.\nPod kierownictwem nowej dyrekcji Instytut umacniał się kadrowo i organizacyjnie w skali uczelni, była to samodzielna jednostka podlegająca administracyjnie Rektorowi i Senatowi, powstawały dalsze przesłanki do tworzenia nowego Wydziału Uniwersyteckiego, co będzie kwestią dalszej przyszłości. Instytut otrzymał własną siedzibę (dość skromną) w budynku Wydziału Historyczno-Filozoficznego, gdzie można było odbywać spotkania naukowe, prowadzić seminaria i ćwiczenia. Jak w innych podobnych jednostkach zawiązała się podstawowa organizacja partyjna PZPR (POP) i organizacja Związku Nauczycielstwa Polskiego (ZNP). Skompletowana została niezbędna kadra samodzielnych pracowników naukowych i Instytut otrzymał prawo kształcenia własnych doktorów nauki o polityce. Powołane zostało Studium Doktoranckie, na które rozpisano Konkurs i po kilku latach przybywało rocznie kilku nowych doktorów nauki o polityce, którzy znacząco zasilili tworzące się kadry nowej dyscypliny.\nPierwszymi doktorami, którzy obronili prace doktorskie był niżej podpisany, który obronił pracę na Wydziale Prawa w czerwcu 1972 r. i dr Leonard Smołka na Wydziale Historii w następnym roku. W skład nowej Rady Naukowej Instytutu wchodzili poza dyrektorem i wicedyrektorami także doc. dr B. Olszewski (ekonomista), doc. dr M. Surmaczyński (socjolog), doc. dr Cz. Buczek (socjolog). Później przybył z Politechniki doc. dr Józef Wołoch (następnie profesor i dyrektor Instytutu Nauk Społecznych na Politechnice), a z Wyższej Szkoły Rolniczej doc. dr Jerzy Mielecki. W następnym czasie do Instytutu przybyli dr Stanisław Dąbrowski (późniejszy profesor), który objął funkcję wicedyrektora Instytutu. Nowym wicedyrektorem został mianowany także doc. dr Jerzy Sommer z Wydziału Prawa, który trafił do Instytutu w 1972 r.\nRozwój Instytutu i praca nad jego konsolidacją nie była łatwym zadaniem. Nauki polityczne (jako samodzielna dyscyplina naukowa) nie miały w Polsce wielkich tradycji. Instytucjonalnie zakotwiczyła się po fali tzw. wydarzeń marcowych 1968 r., będących zapowiedzią dalszych i głębokich zmian nie tylko politycznych w Polsce, które nastąpiły w następnym 10-leciu. Wydarzenia marcowe były głównie buntem części antysocjalistycznie zorientowanej młodzieży studenckiej, krytycznie nastawionej wobec polityki i schyłkowych rządów ówczesnego I. Sekretarza KC PZPR Władysława Gomułki. Organizatorzy tych wydarzeń byli towarzysko i rodzinnie powiązani z niektórymi członkami centralnego kierownictwa PZPR, krytycznie oceniającymi politykę Gomułki i dążących do jego usunięcia. Wśród nich kierowniczą grupę stanowiła młodzież pochodzenia żydowskiego, których rodzice zajmowali wysokie stanowiska w aparacie PZPR i państwowym, deklarujących otwarcie postawy i sympatie prosyjonistyczne, szczególnie mocno akcentowane po wojnie izraelsko-arabskiej w czerwcu 1967 r. Na tym tle powstał problem ich lojalności polityczno-patriotycznej, co zdemaskował W. Gomułka, stawiając kwestię konieczności opowiedzenia się tych osób, czy są po stronie Izraela i kapitalizmu czy po stronie Polski i socjalizmu.\nW czasie wydarzeń marcowych ścierały się różne wartości i postawy. Organizatorom udało się przejąć kierownictwo i w wielu uniwersytetach i szkołach wyższych ogłoszono studenckie strajki okupacyjne, popierane przez część kadry naukowej. W organizacjach partyjnych nastąpiły wyraźne pęknięcia. Na wiecach ogłaszano różne manifesty i deklaracje. Z jednej strony niektórzy wołali „precz z komuną” i że nastał „dies irae”, z drugiej śpiewano Międzynarodówkę i dawano wyraz trosce o przyszłość socjalizmu. W Warszawie i w kilku innych ośrodkach akademickich doszło do zamieszek na ulicach. W drugiej połowie marca sytuacja się uspokoiła, władze usunęły z uczelni co bardziej aktywnych przywódców zamieszek, W. Gomułka nie zmienił stanowiska, z aparatu partyjnego i wysokich stanowisk państwowych usuwano „towarzyszy” pochodzenia żydowskiego, wykazujących sympatie i postawy prosyjonistyczne, a niektórym z nich władze zaproponowały wyjazd do Izraela.\nPowstanie i rozwój nauk politycznych pod koniec lat 60-tych ub. w. nie było przypadkowe, wręcz przeciwnie, nastąpiły w konsekwencji realizacji decyzji polityczno-administracyjnej przez ówczesną kierowniczą siłę partyjno-polityczną, mianowicie Komitet Centralny Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, a konkretnie odpowiedzialny za naukę sekretarz KC Witold Jarosiński. Dostrzegali oni ferment ideowo-polityczny na uczelniach, słabości ówczesnych podstawowych organizacji partyjnych nie tylko w szkołach technicznych, także na uniwersytetach. Jednocześnie część profesury nie była przyjaźnie nastawiona do Gomułki i „reżimu” Polski Ludowej. Wypominano mu „chamskie pochodzenie”, oskarżano o „dyktaturę ciemniaków i szmaciaków”. Oczywiście postawy krytyczne, kontestacyjne a nawet wrogie socjalizmowi nie brały się tylko z braku sympatii do Gomułki i jego słabości językowych. Gomułka pochodził z biednego polskiego ludu, był robotnikiem, który ciężko zarabiał na chleb, od wczesnych lat związał się z klasowym ruchem związkowym i rewolucyjnym ruchem robotniczym, za co ciężko w czasach sanacyjnych był prześladowany. Ukończył tylko szkołę powszechną, ale był zdolnym samoukiem, który dzięki samokształceniu opanował zdolność logicznego myślenia i klarownego wyrażania swych myśli w duchu ideologii marksistowskiej. Pomogły mu w tym także pobyty kształceniowe w szkołach Międzynarodówki Komunistycznej w Związku Radzieckiego. Pod koniec lat 60-tych kredyt zaufania, który Gomułka otrzymał w 1956 r, wyczerpywał się. Gomułka tracił poparcie nie tylko mas ludowych, także znacznej części nowej elity władzy, która alienowała się od klasy robotniczej i stawała się warstwą wyzyskującą klasę robotniczą, wykorzystując swe miejsce w kierowniczych strukturach partii i państwa. Na procesy te nakładały się także tradycyjne poglądy i postawy u znacznej części inteligencji, w szczególności przedwojennej, konserwatywnej profesury i powiązanych z nią studentów, wyrażające się w postawach antyustrojowych i antysocjalistycznych, co nie było niczym nowym w Polsce, w szczególności po 1956 r.\nW Polsce Ludowej od początku dały o sobie znać braki w zakresie wykształconych kadr, które opowiadałyby się po stronie demokracji ludowej i socjalizmu. Jak wspomniano tradycje polskiej inteligencji kształtowały się na wartościach i wzorach szlachetczyzny i zubożona szlachta oraz postępowe mieszczaństwo były w dużej części substratem osobowym inteligencji. Twórcy wielkiej literatury XIX w. gloryfikowali potęgę I. Rzeczpospolitej („ku pokrzepieniu serc”), której fundamentem była twórczość Trzech Wieszczów: A. Mickiewicza, J. Słowackiego, Z. Krasińkiego i innych wielkich pisarzy: H. Sienkiewicza, J.I. Kraszewskiego czy nieco odmiennego B. Prusa. Niewielu pisarzy rzadko opiewało dolę polskiego ludu, jak np. W. Rejmont w „Chłopach” czy w „Ziemi obiecanej”. Częściowo nurt ludowy podejmował wspomniany Kraszewski (np. „Ulana”). Przed wojną do nurtu ludowego zaliczano literatów Jana Wiktora, Władysława Orkana, Wandę Wasilewską, Zofię Nałkowską. Z trudem torował sobie drogę tzw. nurt robotniczy czy ludowo-chłopski w literaturze i twórczości artystycznej.\nNa początku lat 50-tych ub. w. pilne stało się podniesienie poziomu kwalifikacji zawodowych nauczycieli i ich świadomości ideowo-politycznej, także w szkołach wyższych. Dawał o sobie znać brak wykształconych kadr. Szczególnie dotkliwe były straty w okresie okupacji, ale wśród kadry nauczycielskiej, a w szczególności profesorskiej na uniwersytetach brakowało ludzi zaangażowanych po stronie władzy ludowej i socjalizmu. W dalszym ciągu panowały wzory i postawy stare, konserwatywne, tradycyjne, dalekie od jakościowych zmian w polityce i gospodarce, a często liberalne, kościelne a nawet wrogie. Marksizm nadal był traktowany jako „ideologia” nie nauka, wśród kadry panował kult „neutralności ideologicznej nauki”. Marksiści z PZPR powtarzali, że zmianom w stosunkach produkcji muszą odpowiadać zmiany w świadomości społecznej. Na zebraniach przekonywano o „jedności bazy i nadbudowy”. Zapoczątkowały one tzw. walkę o kadry. Władze starały się zwiększyć udział wśród studentów młodzieży robotniczej i chłopskiej, poprzez wprowadzenie tzw. roku zerowego, w trakcie którego młodzi adepci nadrabiali zaległości programowe. Na te złożone problemy wewnętrzne nakładały się pogłębiające się ideowo-polityczne różnice i sprzeczności między Wschodem i Zachodem, będące zapowiedzią narastającej zimnej wojny.\nW latach 60-tych, kiedy ponownie wprowadzano w szkołach wyższych filozofię marksistowsko-leninowską, ekonomię polityczną i podstawy nauk politycznych trwała ożywiona dyskusja o przedmiotach tych nauk, ich metodologii i metodach. Wśród filozofów i ekonomistów burzliwe były dyskusje w środowiskach naukowych oraz w środowisku praktyków. Były one odzwierciedleniem szerszych dyskusji na temat „polskiej drogi do socjalizmu” i rozbieżności ideowo-politycznych w międzynarodowym ruchu robotniczym. W 1956 r. do władzy powrócił Władysław Gomułka i jego grupa. W Moskwie po śmierci Stalina w marcu 1953 r. do władzy doszła grupa epigonów, którzy stopniowo zanegowali poprzedni okres pod hasłem destalinizacji, krytyki tzw. kultu jednostki i powrotu do „leninowskich zasad”. Jak potwierdziła to późniejsza praktyka, było to powolne odchodzenie od socjalizmu, co zakończyło się katastrofą pierestrojki w czasach rządów Gorbaczowa i upadkiem ZSRR w 1991 r. Jednocześnie Ekipa Chruszczowa a później Breżniewa zmieniła relacje ze światem kapitalistycznym, odchodząc od popierania rewolucyjnych partii i ruchów socjalistycznych w tych krajach, w szczególności w nowych państwach postkolonialnych, a więc od internacjonalizmu proletariackiego i przechodziła do obrony interesów wielkomocarstwowych Związku Radzieckiego. Jednocześnie okres ten był epoką nasilającej się zimnej wojny między kapitalizmem a socjalizmem, która w Korei, Wietnamie, na Malajach, na Bliskim Wschodzie przerodziła się w wojny lokalne, co miało także negatywny wpływ na rozwój socjalizmu w ZSRR i krajach demokracji ludowej.\nTe zarysowane w dużym uproszczeniu tendencje i zmiany trwały prawie 40 lat, miały swoje etapy i bohaterów i w znacznym stopniu wpływały także na dyskusje i zmiany w programach nauczania tzw. przedmiotów ideologicznych. W latach 60-tych wśród części kadry trwał nadal ferment ideowo-polityczny, zrodzony na tle zawiedzionych nadziei, że Październik 1956 r. nie doprowadził do całkowitego zerwania z „komunistycznym eksperymentem” i że nie nastąpił powrót do „normalności”, czyli Polski kapitalistycznej na zasadach liberalno-burżuazyjnych. Gomułka był polskim patriotą i komunistą, który uważał, że Polska ze względu na odrębne tradycje historycznego rozwoju powinna iść własną drogą do socjalizmu i szybko ukrócił tendencje anarchistyczne, trockistowskie, chadeckie, liberalne i prawicowo-reformistyczne, czym naraził się na niezadowolenie znacznej części intelektualistów o takich proweniencjach. Te zróżnicowane poglądy, dyskusje i sprzeczności lat 60-tych wywierały wpływ na treści programów dydaktycznych z filozofii i ekonomii politycznej, które pilotażowo wprowadzano w szkołach wyższych już pod koniec lat 50-tych.\nTrudniejsza była sytuacja w naukach politycznych, o czym już wspomniano. W innych krajach socjalistycznych umacniała się pozycja naukowego komunizmu (socjalizmu) jako nowej dyscypliny naukowej, wyjaśniającej prawidłowości rewolucji socjalistycznej i budowy socjalizmu i komunizmu, stosunków klasowych i ich zmian, pozycji i roli klasy robotniczej a na arenie międzynarodowej internacjonalizmu proletariackiego i walki o pokój. W Polsce po niepowodzeniach Podstaw Marksizmu-Leninizmu, także ze względu na spadek autorytetu PZPR i ideologii socjalistycznej naukowy komunizm miał małe szanse. Sięgnięto do tradycji nauk politycznych, które także miały słabe osiągnięcia teoretyczne i dydaktyczne w okresie międzywojennym i krótko po wyzwoleniu w 1945 r. W Polsce na ogół różne kwestie polityki podejmowali prawnicy, sytuując naukę (nauki) polityczną (e) przy wydziałach prawa, jak np. na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, ale to nie oznaczało, że kwestia nie była podejmowana w kategoriach dziejowych np. przez historyków czy przedstawicieli innych dyscyplin humanistycznych. W ówczesnych dyskusjach o przedmiocie nowej dyscypliny, jej metodzie (metodach) i metodologii trwały intensywne spory, które miały nie tylko charakter naukowo-teoretyczny i metodologiczny, także ideowo-polityczny. Miała miejsce także rywalizacja o nowe katedry, etaty, ale zasadnicze znaczenie miały wspomniane spory ideowo polityczne w aspekcie wewnętrznym i międzynarodowym. Na to nakładały się pogłębiające się różnice w łonie międzynarodowego ruchu komunistycznego, w szczególności między KPZR a KPCh.\nPatrząc na nie z perspektywy dzisiejszych czasów można skonstatować, że po 1956 r. zapoczątkowano powolne, stopniowe i skrywane odchodzenie od socjalizmu, odradzały się i umacniały różne trendy i doktryny antysocjalistyczne, które na ogół były przedstawiane w opakowaniu troski o poszanowanie demokracji, krytyki „stalinizmu”, dążeń do „lepszego socjalizmu”, lub „socjalizmu o ludzkim obliczu” , krytyki „okresu błędów i wypaczeń” itd., a które w rzeczywistości były przejawami odradzania się antysocjalistycznej kontrrewolucji, najczęściej w postaci różnych nurtów burżuazyjnych, które osłabiały ideologię socjalistyczną. W Polsce pewne ustępstwa na rzecz kapitalizmu drobnomieszczańskiego, uczynione przez Gomułkę po 1956 r. przestały zadowalać odradzające się i umacniające się siły burżuazyjne-kapitalistyczne, także w samej PZPR, gdzie rosła w siłę warstwa wykonawczo-zarządzająca, która coraz bardziej dostrzegała sprzeczność między swymi interesami a interesami klasy robotniczej i ludzi pracy, hołdujących egalitarnemu społeczeństwu socjalistycznemu. Na to nakładała się bardziej agresywna i konfrontacyjna strategia ośrodków burżuazyjnych i imperialistycznych w USA i na Zachodzie Europy. Legło to u podstaw krwawych wydarzeń na Wybrzeżu w grudniu 1970 r., które przyczyniły się do upadku Gomułki i przejęcia kierownictwa w partii i państwie przez Edwarda Gierka i jego ekipę.\nEkipa Gierka rekrutowała się w większości z przedstawicieli tej nowej warstwy wykonawczo-zarządzającej (nie tylko technokratycznej), dla których wartości i ideały socjalistyczne i komunistyczne były tylko propagandowymi hasłami. O ile Gomułka otworzył Polskę na kapitalizm drobnomieszczański, to jego następcy uczynili to w kategoriach pełnej współpracy z czołowymi państwami kapitalistycznymi i międzynarodowymi ośrodkami burżuazyjnymi, głównie poprzez uzależnienie Polski od finansjery kapitalistycznej. Na to nałożyły się zależności w sferze ideowo-religijnej od Kościoła katolickiego, które jeszcze bardziej pogłębił wybór na papieża kardynała K. Wojtyły z Krakowa w październiku 1978 r. Po czasowych sukcesach w oparciu o pożyczane tzw. petrodolary i załamania się wierzytelności Polski na międzynarodowych rynkach finansowych, u schyłku lat 70-tych, Polska stanęła w obliczu potężnego kryzysu już nie tylko ideowo-politycznego, ale finansowo-gospodarczego, zagrażającego istnieniu socjalizmu w Polsce.\nPowtarzające się kryzysy społeczno-polityczne w Polsce miały różne przyczyny, o niektórych wspomniano. Odzwierciedlały one słabości ideowo-polityczne i organizacyjne PZPR, głównie jej centralnych kierownictw, najbardziej daleko idący był kryzys 1980-81, związany z załamaniem się polityki E. Gierka, powstaniem „Solidarności” i prawie całkowitym upadkiem autorytetu PZPR, która w obronie systemu musiała poszukiwać obrony w wojsku i milicji. Tu tkwiły korzenie nowej i ostatniej ekipy gen. W. Jaruzelskiego i M. Rakowskiego. Lata 1980-82 były okresem głębokiego załamania polskiej gospodarki i nawet mimo wprowadzenia stanu wojennego 13.XII.1981 r., nie udało się jej do 1988 r. odrobić strat. Produkcja i budownictwo mieszkaniowe nie osiągnęło stanu sprzed 1980 r. W PZPR pod kierunkiem W. Jaruzelskiego i M. Rakowskiego zwyciężyło skrzydło reformistyczne i oportunistyczne, które było nie tylko konsekwentnym reprezentantem coraz silniejszej warstwy wykonawczo-zarządzającej, ale także dążące do znalezienia porozumienia z siłami jawnie kapitalistycznymi zagnieżdżonymi w „Solidarności”. Obie te siły kontrrewolucyjne rywalizowały, zwalczały się, ale jednocześnie poszukiwały płaszczyzny współpracy, ostatecznie porozumiały się co do podziału wpływów i władzy w trakcie obrad tzw. okrągłego stołu, przygotowywanych pod koniec 1988 r. w „Magdalence”. Ostatecznie koniec Polski Ludowej formalnie wiąże się z wyborami do tzw. sejmu kontraktowego w czerwcu 1989 r., które wyznaczały datę końca socjalizmu w Polsce i ponownego odrodzenia ustroju burżuazyjno-kapitalistycznego. Decydujący wpływ miały także zmieniające się uwarunkowania międzynarodowe, szczególnie zmiany polityczne zachodzące w Związku Radzieckim (M.Gorbaczow) oraz w pozostałych krajach socjalistycznych Europy środkowo- wschodniej.\nWszystkie te historyczne wydarzenia w bardziej lub mniej wyraźny sposób znajdowały wyraz w programach dydaktycznych podstaw nauk politycznych w ciągu tych ok. 30-tu lat. Były one zmieniane, uzupełniane, a także w czasie silnych napięć wykładowcy spontanicznie dostosowywali tematy zajęć do potrzeb bieżącej polityki, co zresztą wymuszali także studenci. W 1981 r. miały miejsce strajki na uczelniach, studenci na zajęcia zapraszali księży, co było odzwierciedleniem zdobywania inicjatywy przez Kościół, NZS i „Solidarność”, a nawet utrwalania się nie tylko na uczelniach dwuwładzy. Te antysocjalistyczne i antykomunistyczne tendencje w środowisku nauk politycznych pogłębiało powstanie „Solidarności” wśród kadry naukowo-dydaktycznej, co burzyło dotychczasową jedność środowiska naukowo-dydaktycznego i odsłoniło reakcyjne burżuazyjno-kapitalistyczne oblicze znacznej części tego środowiska. W podstawowych organizacjach partyjnych PZPR nastąpiło głębokie pęknięcie ideowo-polityczne, będące zresztą wyrazem i następstwem głębokich podziałów w KC PZPR. Na tym tle rosła w siłę kontrrewolucja wewnętrzna, silnie kooperująca z kontrrewolucją zewnętrzną. W następstwie PZPR zbierała gorzkie żniwo tolerowania i ulegania reformizmowi, oportunizmowi i jawnemu antykomunizmowi.\nTakie były główne przyczyny zaangażowania się autora tych słów w walkę o umocnienie naukowego komunizmu (socjalizmu) na gruncie nauk politycznych na początku lat 70-tych ub. w. Na gruncie teoretycznym stawiałem wiodące pytania naukowe, jaki jest przedmiot i metoda (metody) naukowego komunizmu jako nauki politycznej w ZSRR i w innych krajach socjalistycznych. Jakie są cechy wspólne i jakie różnice między naukowym komunizmem a nauką o polityce, czy polska nauka polityczna jest przedmiotowo i metodologicznie bardziej powiązana z naukowym komunizmem czy z uprawianymi na Zachodzie naukami politycznymi. W tym czasie powstało kilka prac, objaśniających kwestie przedmiotowe i metodologiczne brytyjskiej nauki o polityce, francuskiej, amerykańskiej, a nawet niemieckiej. Wydawało się, że jak najbardziej rośnie potrzeba przedstawienia metodologicznych problemów radzieckiej nauki o polityce, o której pisano, że jest to naukowy komunizm.\nNaukowy komunizm (socjalizm) jako temat pracy habilitacyjnej – Staż w Uniwersytecie im. M. Łomonosowa Moskwie i obrona\nna Uniwersytecie im. Karola Marksa w Lipsku\nPo pobycie na stażu naukowo-badawczym w Instytucie Podnoszenia Kwalifikacji (IPK) w Uniwersytecie im. M. Łomonosowa w Moskwie w semestrze zimowym 1972/73 r. zająłem się głębiej tymi problemami. W Moskwie zebrałem obszerny materiał źródłowy, podstawową literaturę przedmiotu, uczestniczyłem także w naukowych seminariach i dyskusjach z kolegami radzieckimi i z innych krajów socjalistycznych. Opublikowałem kilka artykułów w Wydawnictwie Centralnego Ośrodka Metodycznego (COM), a także książkę pt. „Zagadnienia teorii i dydaktyki naukowego komunizmu w ZSRR”, wydaną przez Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego. Wrocław 1977, z którą w łączności przedmiotowej pozostawała książka pt. „Geneza i rozwój teorii naukowego komunizmu”. Chciałem na ten temat napisać pracę habilitacyjną, tematykę rozwinąłem o liczne nowe aspekty metodologiczne i komparatystyczne, m.in. Naukowy komunizm a filozofia, naukowy komunizm a ekonomia polityczna, historia partii, socjologia, prawo, ale główny nurt badawczy poświęcony był porównaniu naukowego komunizmu i nauki o polityce. W ciągu następnych lat napisałem pojemną książkę pt. Teoria komunizmu naukowego. Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1986, ss. 219, ale nie znalazła ona zrozumienia i uznania ani w Instytucie, który jeszcze nie miał praw habilitacyjnych, ani w Centralnym Ośrodku Metodycznym SNP przy Uniwersytecie Warszawskim, którego dyrektorem był prof. dr Artur Bodnar. Z kolei na moim macierzystym Wydziale Prawa nie mieściła się przedmiotowo. Nie pomogły mi wcześniej opublikowane książki i liczne artykuły na zbliżone tematy.\nW związku z tym nie zdziwiło mnie, że jednym z doradców „okrągłego stołu” na przełomie 1988/89 okazał się po stronie rządowej prof. A.Bodnar – wieloletni dyrektor Centralnego Ośrodka Metodycznego Studiów Nauk Politycznych przy Uniwersytecie Warszawskim. Nie mogłem też liczyć na pełniącego ważne funkcje przy boku gen. W. Jaruzelskiego prof. Mariana Orzechowskiego, który był członkiem Biura Politycznego, w pewnym okresie sekretarzem KC PZPR ds. ideologicznych i Rektorem Akademii Nauk Społecznych przy KC PZPR. Nadzieje na to, że to on stanie na czele skrzydła radykalnego (komunistycznego) w rozpadającej się PZPR, rozwiały się w 1989-1990 r., kiedy prof. M.Orzechowski został posłem do „kontraktowego sejmu” i przewodniczącym frakcji (klubu poselskiego) schyłkowej PZPR, która usłużnie popierała przywracanie kapitalizmu w Polsce (reformy Balcerowicza), a w lutym 1990 r. rozwiązała się, popełniając polityczne samobójstwo.\nPraca i jej podstawowe tezy była dyskutowana nie tylko w Zakładzie prof. G.Grossera, skorzystałem także z życzliwych uwag profesorów z Zakładu Filozofii Marksistowsko-Leninowskiej, Ekonomii Politycznej i Historii Ruchu Robotniczego. Szczególnie pomocne były dyskusje z prof. Kurtem Schneiderem, prof. Harry Pawulą, doktorami Heidemarie Perlbach, Manfredem Neumannem, doc. Siegfriedem i Dr Roesel Knopfe i innymi. Praca przyjęta została przez Radę Naukową Instytutu Franza Mehringa i Radę Naukową Uniwersytetu im. Karola Marksa w Lipsku i skierowana do recenzentów: prof. G. Grosser – Uniwersytet Lipski, Prof. Robert Weiss – Akademia Nauk Społecznych w Berlinie i prof. Augustyn Wajda – Instytut Podstawowych Problemów Marksizmu-Leninizmu w Warszawie. Po wpłynięciu pozytywnych recenzji publiczna obrona pracy odbyła się 6 czerwca 1988 r. w reprezentacyjnym audytorium głównego kampusu Uniwersytetu w centrum Lipska. Obrona trwała przeszło 3 godziny i zawierała wszystkie części towarzyszące tego rodzaju procedurze: prezentacja życiorysu kandydata, jego dorobku naukowego i dydaktycznego, opinie recenzentów i ich wnioski, liczne pytania i dyskusja. Profesorowie wychodzili poza ramy problematyki naukowej i metodologicznej pracy, pytania dotyczyły także aktualnej sytuacji politycznej w Polsce, kondycji ideowo-politycznej PZPR, możliwości i szanse wyjścia Polski z kryzysu politycznego. W głosowaniu tajnym Komisja uznała pracę i obronę i nadała habilitantowi stopień doktora sc. (dra hab.), który musiał uzyskać zatwierdzenie przez Radę Naukową (Senat) Uniwersytetu Lipskiego i dalsze gremia.\nNiestety w tym czasie w Polsce następowały radykalne zmiany polityczne, rzutujące także na zmianę klimatu ideowo-politycznego i naukowego w Instytucie Nauk Politycznych i Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Wrocławskiego. Od początku 1988 r. trwały intensywne i w głębokiej tajemnicy przygotowania do „okrągłego stołu” , zakończone spotkaniami (głównie w ośrodku MSW w Magdalence”) między czołowymi przedstawicielami rządu (gen. Czesław Kiszczak, min. Stanisław Ciosek) a opozycją z „Solidarności” (pod egidą Episkopatu Kościoła katolickiego). Rozmowy i uzgodnienia te i późniejsze ustalenia „okrągłego stołu” (II-IV. 1989 r.) przyspieszyły zmiany ustrojowe, upadek Polski Ludowej i zwycięstwo sił burżuazyjno-kapitalistycznych, co znalazło wyraz w wystąpieniu gen. Jaruzelskiego z PZPR, jej rozwiązanie w lutym 1990 r. i przejściu prawie całego dotychczasowego kierownictwa partyjnego i państwowego na pozycje kontrrewolucji, co znalazło wyraz w obiegowym stwierdzeniu, że „demokracja zwyciężyła komunę”. Był to swoisty „pałacowy” zamach stanu. Wtedy ówcześni antymarksiści i antykomuniści, najczęściej z wcześniejszych partyjnych kręgów PZPR w dyskusjach przeciwstawiali „komunę demokracji”, przy czym „komuna” (czyli dawna Polska Ludowa i w ogóle tzw. realny socjalizm) była najgorszym złem i epitetem, a „demokracja” (czyli ustrój burżuazyjno-kapitalistyczny, czołowe państwa kapitalistyczne) uosobieniem doskonałości ustrojowo-politycznej.\nZadziwiające w tych przemianach było to, że na czele tej burżuazyjno-kapitalistycznej „odnowy” znajdowali się ci, którzy zawdzięczali poprzedniemu ustrojowi niemal cała karierę nie tylko naukową. Niektórzy piastowali odpowiedzialne stanowiska w komitetach centralnym PZPR i komitetach wojewódzkich z nadania tych instancji i jako tzw. Nomenklatura, piastowali odpowiedzialne stanowiska w aparacie państwowym, w szczególności w gospodarce, nauce i instytucjach kulturalno-oświatowych, a w ciągu jednej przysłowiowej nocy stali się rzecznikami nowego kapitalistycznego ustroju, oskarżając poprzedni o najgorszą „dyktaturę”, „monopartię”, „zbrodnie komunistyczne” i „łamanie demokracji”. Jednocześnie niektórzy deklarowali, że ich nowym programem politycznym jest budowa „lepszego socjalizmu” bądź „kapitalizmu o ludzkim obliczu”, co było ideologiczną „zasłoną dymną” kontrrewolucji. Hasła te wpływały na treści ówczesnych dyskusji i które rezultowały całkowitym odrzuceniem przez nowych władców Polski teorii i metodologii marksistowskiej, a w naukach politycznych zwycięstwem tez głównie amerykańskiej koncepcji nauki politycznej (political science), która wyrosła i kształtowała się na zupełnie innym gruncie historycznym, społeczno-politycznym i ekonomicznym, ale jej szybka adaptacja i wdrożenie do praktyki naukowo-dydaktycznej było wyrazem szerszego zjawiska ideowo-politycznego, mianowicie dostania się Polski nie tylko w sferę wpływów, ale wręcz dominacji i hegemonii USA, co znalazło wyraz w podległości politycznej, gospodarczej i wojskowej, głównie przez wstąpienie do NATO w 1999 r. Jednocześnie odradzał się drugi biegun polityczno-gospodarczy w postaci przyspieszonej integracji europejskiej, na czele której sytuowały się zjednoczone Niemcy.\nTa sytuacja wpływała oczywiście na losy poszczególnych uczonych. Ci którzy nie wyrzekli się poglądów marksistowskich byli brutalnie zwalniani z pracy, co oznaczało perspektywę braku podstaw materialnych egzystencji. Część młodszej kadry emigrowała za granicę, inni zmieniali zajęcie i opuszczali mury Uniwersytetu. Były to czasy, które ujawniły w pełni prawdziwe oblicza naukowe, społeczno-polityczne i moralne uczonych, szczególnie w naukach politycznych. Na czele kolejnej „odnowy” stawali ludzie, którzy robili kariery nie tylko naukowe, także polityczne i administracyjne pod czerwonymi sztandarami i hasłami marksistowsko-leninowskimi, a po zwycięstwie kontrrewolucji, (do której się przyczynili), wyciągali inne chorągiewki i zmieniali poglądy na takie, jak wymagała nowa sytuacja, zgodnie z popularną wtedy zasadą, że „ornitolog nie musi umieć fruwać”. Wielu uczonych wyrzekało się swego nie tylko naukowego życiorysu i kreowało się na kombatantów walki z „komuną” . Karierę robiło powiedzenie, że „tylko krowa nie zmienia poglądów”.\nCzasem prowadziło to do groteskowych sytuacji. Zdumienie budził dawny „towarzysz”, który całą swą karierę naukową a nawet zawodową zawdzięczał PZPR, należał jako jej stary członek do aktywu, zabiegał o funkcje partyjne, a w „demokracji” publicznie obnosił się z wielkimi krzywdami, których rzekomo miał doznawać od „komuny”. Kiedy umarł po kilku latach poza gronem jego dawnych „towarzyszy” żegnało go także dwóch księży. Żywo dyskutowany był przypadek profesora Adam Szaffa, kiedyś czołowego polskiego filozofa marksistowskiego, zajmującego przez dziesiątki lat kierownicze stanowiska w Instytucie Filozofii PAN, Uniwersytetu Warszawskiego, Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych i Komisji Ideologicznej KC PZPR (był także członkiem KC), którego poglądy naukowe i polityczne zmieniły się zasadniczo, kiedy przestał pełnić te funkcje. W książkach wydawanych na Zachodzie, w szczególności po 1989 r., później także w Polsce, stwierdził m.in, że realny socjalizm nie tylko w Polsce nie był nie tylko socjalizmem, ale był „komunofaszyzmem”. Te dwa przykłady są wystarczającym dowodem nie tylko na konformizm i oportunizm znacznej części środowiska naukowego, ale świadczą także o ich zwykłym braku odwagi cywilnej i zgniliźnie nie tylko naukowej także moralnej. Na to nakładało się renegactwo naukowe, ideowe i polityczne. W rękach takich ludzi znajdowały się losy ówczesnych nauk społecznych.\nPo pomyślnym zakończeniu przewodu habilitacyjnego na Uniwersytecie Lipskim byłem przekonany, że mój awans na docenta będzie formalnością. W tej sprawie rozmawiałem z ówczesnym dziekanem Wydziału Nauk Społecznych prof. B. Pasierbem, który jednak nie wyraził entuzjazmu wobec mej prośby, nie pogratulował mi obrony i habilitacji, (a w rozmowach z innymi „towarzyszami”, odnosząc się do habilitacji Wiktora, miał powiedzieć „No to mamy problem”). Nie powiedział tak lub nie, zachowywał się bardzo powściągliwie. Złożyłem wniosek formalny do Dziekana i Rady Instytutu. Rozmawiałem także i prosiłem o wsparcie wniosku u ówczesnego dyrektora Instytutu prof. Stanisława Dąbrowskiego, odpowiedział, że sprawa awansów leży w gestii dziekana i z nim należy rozmawiać. Ku memu zdziwieniu zamiast rozmowy z dziekanem otrzymałem zaproszenie na rozmowę z ówczesnym 1. (ostatnim) sekretarzem POP PZPR drem Eugeniuszem Szymczakiem, który przekonywał mnie, że najlepszym wyjściem dla mnie i Wydziału byłoby, gdybym wycofał wniosek. W tej sytuacji ponownie udałem się na rozmowę z dziekanem, który potwierdził, że nie widzi możliwości zatrudnienia mnie jako docenta i że nowe wyzwania organizacyjne i naukowe stawiają przed Instytutem i Wydziałem nowe wymagania.\nWyjazd do USA – Uniwersytet Illinois\nEdward Moskal (ówczesny Prezes Kongresu Polonii Amerykańskiej) zachęcał mnie do podjęcia badań naukowych o Polonii nie tylko w Illinois, biadał nad jej słabościami, swarami i podziałami wewnętrznymi. Ubolewał, że Polonia szybko się amerykanizuje, zapomina a nawet odcina się od polskości. -Mówi się, że Amerykańska Polonia to dobre 10 mln a może więcej Polonusów, w samym Chicago ma nas być koło 1 miliona, a wie Pan ilu mamy ich w kartotekach Kongresu, około 400 tys. z tego większość deklaruje się ze względu na nadzieję otrzymania jakiegoś „welfare” , ale żeby się włączyć aktywnie do działalności jako „welfare work”, sprawa jest trudna. Dużo nam pomagają polskie parafie – mówił Prezes. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest geneza polskiej emigracji w USA. W XIX w. w większości byli to niepiśmienni chłopi o bardzo słabym poziomie świadomości narodowo-politycznej, główną rolę w ich integracji środowiskowej wypełniały kościoły, co pozostało do dziś. Dość istotnie sytuacja zmieniła się po 2. wojnie światowej, kiedy do Ameryki trafiła znacząca grupa dawnych oficerów i wojskowych, także grupa inteligencji, w tym b. urzędników II. Rzeczypospolitej, którzy nie chcieli wracać po wojnie do nowej „komunistycznej” Polski. Z tej grupy wywodził się m.in. Zbigniew Brzeziński (syn przedwojennego dyplomaty), który zrobił zawrotną karierę jako Polonus, odbył studia na uniwersytecie, został profesorem, był autorem licznych prac (głównie o zwalczaniu komunizmu), pełnił także ważną funkcję doradcy ds. bezpieczeństwa Prezydenta USA J. Cartera. Takich jak Brzeziński, choć nie na tak wysokich szczeblach amerykańskiej, jest obecnie w USA niemało, więcej na szczeblach stanowych i lokalnych. Jest to dość liczna grupa kongresmenów USA i stanowych, także lokalnych polityków, np. w Stanie Illinois przyznawał się do polskości i ją wykorzystywał w walce wyborczej wicegubernator dr Bob Kustra.\nNa szersze wody wypłynąłem, kiedy Polonia zaprosiła mnie na przyjęcie Polonia-Italia z Gubernatorem Stanu Illinois Jimem Edgarem na pożegnanie Starego 1990 Roku i powitanie Nowego 1991 Roku. Nadarzyła się okazja poznać „śmietankę” chicagowskiej Polonii i Italii, a także możliwość krótkiej rozmowy z Gubernatorem Stanu, będącym prawnikiem i absolwentem Eastern Illinois University, spytał dlaczego nie jestem na chicagowskim uniwersytecie. Postąpiłem zgodnie z amerykańskim powiedzeniem „od pomysłu do przemysłu”. Przy najbliższej okazji złożyłem wizytę w Department of Political Science of Illinois University, nowoczesnym budynku na obrzeżach Centrum Chicago. Dyrektor Instytutu prof. dr Richard Johnson zainteresował się moimi studiami na Uniwersytecie Wrocławskim, w Moskwie i Lipsku, dotychczasowymi wynikami badań i planami nowych zamierzeń badawczych i skierował mnie do prof. dr Barry Rundquista, kierującego seminarium o współczesnych systemach politycznych, w których pilnie uczestniczyłem. W seminarium tym obok typowych Amerykanów, byli młodzi uczeni z kilku stron świata, co wzbogacało omawianą problematykę i naukowa dyskusję.\nByłem jednym z założycieli nowej polskiej partii komunistycznej we Wrocławiu. Ta kształtująca się organizacja wrocławska wydelegowała mnie na 1. założycielski zjazd ZKP Proletariat, który odbył się w Katowicach 7 lipca 1990 r. Zjazd był bardzo burzliwy, przeplatały się wątki historyczne, rozliczeniowe, organizacyjne, ale Zjazd zdołał uchwalić Deklarację ideowo-programową („21 punktów”), Statut, kilka uchwał w kwestiach socjalnych i politycznych, a także wybrał kierownictwo Partii (Przewodniczący Dr Jan Zieliński) i wezwał do zakładania podstawowych organizacji i budowy struktur partyjnych w całym kraju. W zjeździe brało udział ok. 100 delegatów z głównych regionów kraju. Po powrocie zdałem relację ze Zjazdu, w tym czasie grupie wrocławskiej przewodniczył tow. P. Ostapiuk. Nie przyjąłem żadnej funkcji, proponowanej przez towarzyszy, gdyż planowałem wyjazd do USA, ale wkrótce po przyjeździe z Ameryki wybrano mnie na przewodniczącego Komitetu Rejonowego we Wrocławiu, o czym poinformowały miejscowe media. Wychodziłem z założenia, że moja przynależność do partii nawet komunistycznej jest moją sprawą prywatną, tym bardziej, że partia była legalnie działająca, kierownictwo złożyło odpowiednie dokumenty w Sądzie Wojewódzkim -Rejestrowym w Warszawie i 28 sierpnia 1990 r. wpisana została do Rejestru Polskich Partii Politycznych jako jedna z pierwszych. Nie przewidziałem, że to nie będzie się podobało niektórym kolegom z Instytutu, Wydziału a nawet z Uniwersytetu.\nNa to nałożyły się prześladowania z powodów politycznych, przynależności do partii komunistycznej. Dawało to wiele do myślenia nie tylko mnie, ale także wielu innym kolegom o zatrutym klimacie naukowym i moralnym w Instytucie i na Wydziale oraz możliwościach wolności uprawiania nauki i wyrażania poglądów naukowych. Dodatkowym faktem potwierdzającym tę gorzką prawdę było odebranie mi wykładu z Systemu politycznego Rzeczypospolitej Polskiej, który prowadziłem od lat. W konsekwencji byłem chyba jedynym tzw. samodzielnym, który prowadził ćwiczenia, normalnie prowadzone przez stażystów, magistrów i doktorantów. Dziekan Pasierb przez kilka lat nie zapraszał mnie na posiedzenia Rady Wydziału, co było moim statutowym obowiązkiem i prawem. Dopiero skarga do Rektora przerwała ten proceder, potwierdzający, że na WNSp. nadal królował feudalizm. Oto tylko niektóre przykłady upokorzeń i prześladowań, których wtedy boleśnie doświadczałem, dziś są one definiowane przez nowy występek w stosunkach pracowniczych- mobbing (art. 94/3 Kodeksu Pracy).\nW przezwyciężeniu przykrości doznawanych w miejscu pracy naukowo-dydaktycznej, pomogło mi moje rodzinne środowisko. Jestem człowiekiem ukształtowanym i wychowanym w środowisku robotniczym, gdzie walka o przetrwanie i hart były cechami życia codziennego i środowiskowego. Mój Ojciec Bolesław od lat młodzieńczych był robotnikiem we młynie, opanował też stolarstwo i ciesielstwo i od małego zaznawał trudów życia i konieczności przeżycia w Radomyślu u zbiegu Wisły i Sanu. Na budowach w Warszawie, Lwowie i Stalowej Woli (COP) wzniósł się ponad indywidualną krzywdę i krytykę wyzysku kapitalistycznego. W toku solidarności robotniczej, demonstracji 1-Majowych i walk strajkowych coraz bardziej rozumiał sprzeczności klasowe między interesami wielkiego kapitału a pracą. Wraz ze swym przyszłym teściem Janem Rybakiem i członkiem KPP Michałem Krajewskim był represjonowany za zorganizowanie strajku o wyższe płace na budowach Stalowej Woli. W czasie niemieckiej okupacji osadzony był w obozie pracy w Płaszowie koło Krakowa, który z trudem przeżył.\nZrozumiałe, że po wyzwoleniu szukał swego miejsca po stronie robotniczej lewicy. Wraz ze swym teściem Janem Rybakiem i innymi kolegami założyli w Radomyślu komórkę partyjną Polskiej Partii Robotniczej, którą kierował Jan Rybak, wybrany także na radnego do GRN w Radomyślu i PRN w Tarnobrzegu. Nie podobało się to polskiej reakcji, której banda NSZ-u zamordowała go bestialsko 18 lipca 1945 r. 1 sierpnia 1945 r. w Lublinie Ojciec zdał egzamin mistrzowski w zakresie młynarstwa, a pod koniec listopada 1945 r. wyjechał do Lądka Zdroju, stając się jednym z pionierów na Ziemi Kłodzkiej. Z czasem osiadł wraz z rodziną w Skałecznie (zwanym później Ścinawką), gdzie pracował w młynach Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska. Cieszył się dużym autorytetem zawodowym i środowiskowym, był nagradzany i odznaczany. Duszą, sercem i radością rodziny była dobra. Matka i gospodyni domowa Maria Wiktor z. d. Rybak – wychowała 4-ro dzieci. Powtarzała, dzieci, uczcie się wyżej, nasze pokolenie takiej szansy nie miało.\nJako dziecko i chłopiec wyrastałem w atmosferze kultu pracy i wartości z nią związanych. Wielkim autorytetem i niedoścignionym wzorem był literat Jan Wiktor, daleki krewniak, który w swych powieściach opiewał uroki tamtych stron i niedolę rzeszowskiego ludu, także wspomniany Michał Krajewski – murarz i działacz komunistyczny, w czasie wojny na emigracji w Związku Radzieckim, w 1944 r. powrócił w mundurze oficera 1.Armii Wojska Polskiego, po wojnie jeden z twórców i organizatorów tzw. trójek murarskich i warszawskiego tempa w odbudowie Warszawy. Naszymi sąsiadami w Skałecznie były rodziny robotnicze i rolnicze. Takie środowisko dominowało wśród moich koleżanek i kolegów – uczniów Szkoły Podstawowej, których rodzice pracowali w gospodarstwach rolnych lub w licznych zakładach przemysłowych, w dużej elektrowni węglowej, przędzalni, tartakach, cegielniach, w kopalniach węgla kamiennego w pobliskim Słupcu i Nowej Rudzie. Dużo ludzi było zatrudnionych w handlu i usługach w GS-ie i w dużych PGR-ach. Środowiska te wywierały na mnie duży wpływ także poprzez organizowanie różnych akademii, świąt zawodowych, życie kulturalne, bibliotekę, a w niej pierwszy telewizor. Autorytetem religijnym był kościół, szczególnie pobliska barokowa bazylika w Wambierzycach, później pobierałem naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Nowej Rudzie, do którego dojeżdżałem koleją w latach 1956-1960. Zrozumiałe, że szukałem kontaktów i przyjaźni w podobnych do mojego środowiskach. Do dziś utrzymuję żywe przyjacielskie relacje z dawnymi przyjaciółmi, lubię się z nimi spotykać, czasem spacerujemy po dawnych ścieżkach.\nOd szkoły średniej zaczął się mój związek z naukowym światopoglądem. Z kościołem i religią zerwałem ostatecznie na początku studiów i przeszedłem na pozycje agnostycyzmu a później ateizmu. W szkole podstawowej należałem do Harcerstwa, byłem drużynowym, w ostatniej klasie szkoły zapisano nas do ZMP, a pod koniec Liceum wstąpiłem już samodzielnie do Związku Młodzieży Socjalistycznej, co kontynuowałem na studiach na Uniwersytecie Wrocławskim (1960-1965), wybrano mnie nawet na sekretarza ds. propagandy uniwersyteckiej organizacji ZMSu. Angażowałem się także w działalności Zrzeszenia Studentów Polskich, w którym pełniłem funkcję przewodniczącego Rady Wydziału Prawa. W 1962 r. wstąpiłem do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.\nTakże moja żona Ilona z d. Biernacka ma korzenie robotniczo-chłopskie. Skończyła studia prawnicze na Uniwersytecie Wrocławskim, zdała egzamin sędziowski i była przez wiele lat radcą prawnym. Ojciec Antoni Biernacki wywodził się ze średnio zamożnej rodziny rolniczej z Wręczycy Wielkiej k. Częstochowy. Szczycono się, że Dziadek był sołtysem i dorobił się pracą przy budowie „francuskiej kolei”, łączącej Górny Śląsk z Gdynią. Rodzina była bardzo liczna i gospodarstwo nie mogło zapewnić przyszłości wszystkim dzieciom, musiały szukać zajęcia w mieście. Szczycono się jednym kuzynem, który wykształcił się na księdza. Mały Antoni Biernacki, po skończeniu szkoły powszechnej poszedł do terminu i uczył się masarstwa w odległej Przystajni. W czasie wojny Wręczyca wraz z przyległym powiatem Kłobuckiem włączona została do Reichu, Polscy mieszkańcy zostali wysiedleni na roboty w głąb Rzeszy, a na ich miejscach osadzono Niemców z Rumuni.\nPo wojnie już w połowie lipca 1945 r. znalazł się w poszukiwaniu pracy i nowej ojczyzny w Wałbrzychu – Białym Kamieniu. Najpierw prowadził własny warsztat, a od 1954 r. wstąpił do Spółdzielni „Zgoda”, w której pracował do emerytury. Był człowiekiem ciężkiej pracy fizycznej, który do mistrzostwa opanował swój fach, o czym świadczyły liczne nagrody i wyróżnienia. Jego żona Eufemia Biernacka z d. Naczyńska pochodziła z Górnego Śląska, z Bytomia, a w jej rodzinie występowały takie zawody jak górnictwo, hutnictwo, kolejnictwo. Biegle mówiła po polsku, śląsku i niemiecku. Była wielką patriotką Śląska i Polski. W rodzinie szczycono się „Onkelem Wilemem” – powstańcem śląskimi, kolejarzem a w Polsce Ludowej naczelnikiem stacji w Katowicach. Obecnie nikt już z tego pokolenia nie żyje, ale my kontynuujemy w rodzinie wszystkie te pozytywne i szlachetne cechy i wartości, które odziedziczyliśmy po nich i staramy się zaszczepić je naszym dzieciom i wnukom.\nPrzydała się moja teoretyczna znajomość marksizmu-leninizmu i nabyte umiejętności organizacyjne. Wkrótce towarzysze wybrali mnie na przewodniczącego Okręgu Dolnośląskiego z siedzibą we Wrocławiu a w niecały rok później na przewodniczącego Krajowego Komitetu Wykonawczego w Warszawie i Dąbrowie Górniczej ( kwiecień 1993 r.). W KKW była grupa ofiarnych i doświadczonych działaczy partyjnych i państwowych, m.in. tow. J. Łazarz, St. Ognik, Z. Najdowski – były minister kultury, B. Jaszczuk, A. Namysłowski z Warszawy, a ze Śląska tow. M. Przyjemski, M. Indelak, M. Czepiel, E. Basa, A. Kuwak, M. Pawela i wielu innych. Powstał dobrze zgrany zespół, odbywający spotkania przemiennie w Warszawie bądź w Dąbrowie Górniczej, a czasem w innych okręgach. W ten sposób nie tylko utrzymywano łączność z organizacjami terenowymi, wzmacniano je autorytetem najwyższych instancji. ZKP „Proletariat” nawiązał ścisłe więzi ze Stowarzyszeniem Polskich Marksistów, na plenarne posiedzenia zapraszano Przewodniczącego prof. Jarosława Ładosza, także doc. W.Wołczewa, prof. M.Rakowskiego i innych teoretyków marksizmu. O ścisłej więzi partii z czołowymi marksistami świadczyły trzy konferencje teoretyczno-ideologiczne, na których omawiano palące problemy wewnętrzne i międzynarodowe ruchu robotniczego. W ich rezultacie powstała obszerna Deklaracja Ideowo-Programowa ZKP „Proletariat”, książka „O przyszłość socjalizmu w Polsce”, drukowano liczne odezwy i ulotki, rozwijał się miesięcznik teoretyczno-polityczny „Brzask”,\nNa początku lat 90-tych siły burżuazyjne w Polsce nie czuły się jeszcze całkowicie „w siodle”. Co prawda klasa robotnicza była rozbita, wyrzucana na bezrobocie, ale nawet zorganizowana w reakcyjną „Solidarność” stanowiła siłę, z którą miejscowe i zagraniczne ośrodki burżuazyjne musiały się liczyć, gdyż stanowiła ona związkowy parasol („unbrella”) nad reakcyjnymi rządami. Ponadto mechanizm demokracji liberalnej umożliwił siłom lewicy burżuazyjnej pod flagą reformistycznej SLD wraz z UP i PSL na zdobycie władzy w 1993 r., którą popierały wszystkie lewicowe podmioty (ponad 30), łącznie z ZKP „Proletariat”. Tym niemniej siły reakcyjne kilkakrotnie próbowały zdelegalizować partię komunistyczną. Nowe możliwości w tym zakresie otworzyła nowa konstytucja z 1997 r., uchwalona przez Zgromadzenie Narodowe, zdominowane przez koalicję SLD-UP-PSL, na czele z prezydentem A. Kwaśniewskim, które wprowadziło do konstytucji art. 13, głoszący, że „Zakazane jest istnienie partii politycznych i innych organizacji odwołujących się do totalitarnych metod i praktyk działania nazizmu, faszyzmu i komunizmu…”, a więc stawiający na tym samym poziomie dwie pierwsze zbrodnicze ideologie burżuazyjne z humanistyczną ideologią klasy robotniczej. Wtedy ostatecznie ZKP „Proletariat”zerwał politykę wspierania SLD jako mniejszego zła. Umożliwiło to ośrodkom burżuazyjnym uchwalenie bardziej restrykcyjną nową ustawę o partiach politycznych i podjęcie nowych prób likwidacji ZKP „Proletariat”, co udało się w końcu dzięki różnym „kruczkom prawnym” w 2002 r.\nMoja działalność w legalnej (ale nieustannie kwestionowanej) partii komunistycznej była nie do zniesienia dla zdecydowanie antykomunistycznie zorientowanego kierownictwa Instytutu i Wydziału Nauk Społecznych. Zapewne tu leżała główna przyczyna odrzucania moich wniosków o awans a także nasilającego się prześladowania. Musiałem bacznie uważać, by nie dać się sprowokować przez osoby mi nieprzyjazne z Instytutu a także niektórych studentów z NSZ. Fakt oficjalnego deklarowania członkostwa partii komunistycznej był z sympatią przyjęty przez większość studentów, wielu wchodziło ze mną w dyskusję, zadawało liczne pytania na tematy polskiej historii, polityki wewnętrznej i międzynarodowej, na które odpowiadałem po zajęciach lub w przerwach, by nie narazić się na zarzut, że „indoktrynuję” studentów. W wyjaśnieniach genezy i istoty władzy państwowej, polityki, historii instytucji politycznych pomagały mi prace Marksa, Engelsa, polskich marksistów np. profesorów W. Zamkowskiego, A. Łopatki, a także historyków polskiej myśli politycznej.\nW tym czasie byłem ostro atakowany przez niektórych reakcyjnych polityków, jak np. wicemarszałka Sejmu J. Dobrosza (z Ligi Polskich Rodzin), którzy zwracali się nawet do Rektora z wnioskami o zwolnienie mnie z pracy na Uczelni, a także przez część reakcyjnej profesury, jak np. prof. L. Turko z Wydziału Fizyki Uniwersytetu Wrocławskiego. Jednocześnie brali mnie w obronę studenci a także nowy Dziekan Wydziału Nauk Społecznych prof. Janusz Albin, który w obliczu tych ataków wyraził bardzo pochlebną opinię dla środków informacji o moim dorobku naukowym i wysokim poziomie zajęć dydaktycznych. Napływały także do Rektora pisma spoza Uniwersytetu biorące mnie w obronę ze strony Federacji Młodzieży Socjaldemokratycznej z SLD i kombatantów wojskowych (Związek Weteranów i Rezerwistów Wojska Polskiego), także pisma protestacyjne z postępowych środowisk naukowych i organizacji zagranicznych, min z Francji, Niemiec, Kanady, Rosji, kierowane nie tylko do Rektora, także do Prezydenta RP. Wszystko to nie było łatwe, bowiem działalność w ZKP „Proletariat” musiałem łączyć z normalnymi, a nawet więcej niż normalnymi obowiązkami na Uczelni, co z czasem ponownie odbiło się na zdrowiu. Fakt wyboru prof. J.Albina na nowego Dziekana Wydziału Nauk Społecznych, (a także prof. R.Gellesa na nowego Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego) były pewnym przełomem w stosunku do mnie. Prof. J. Albin jako Dziekan doprowadził w 2002 r. do zwycięskiego awansowania mnie na funkcję profesora uczelnianego i stawał w mojej obronie przed prześladowaniami. Bardzo Dziekanowi, Rektorowi R.Gellesowi a także innym osobom, które mi wtedy pomogły, w tym uroczystym dniu dziękuję.\nDziałalność w partii komunistycznej wymagała rozwoju aktywności nie tylko wewnątrz kraju, także na forum międzynarodowym. Odbywałem wtedy liczne podróże w czasie wolnym od zajęć i obowiązków uniwersyteckich, najczęściej w okresie wakacyjnym. Brałem udział w różnych spotkaniach bilateralnych i międzynarodowych konferencjach, gdzie omawiane były aktualne problemy międzynarodowego ruchu komunistycznego i robotniczego. Analizowano przyczyny upadku realnego socjalizmu i ruchu komunistycznego. Zastanawiano się nad możliwościami jego odbudowy i umocnienia w nowej epoce, zwanej globalizacją. Przedmiotem głębokiej troski były zagrożenia wojenne, w związku z nowymi wojnami lokalnymi, prowadzonymi głównie przez USA i NATO na Bliskim Wschodzie i w Afryce. Istotne znaczenie miały zagadnienia walki o pokój. Na konferencjach w Brukseli, Paryżu, Atenach, Toronto, Moskwie, Berlinie, Pradze, Pekinie, Phenianie nie tylko dyskutowano, podejmowano także próby organizowania nowej Międzynarodówki Komunistycznej, ale kwestia ta ciągle była przedwczesna ze względu na różnice ideowo-polityczne.\nW 1993 r. pojawiła się możliwość zbadania kwestii na miejscu. Partia Pracy Korei i jej Sekretarz Generalny i Prezydent KRLD Kim Irsen zaprosili przedstawicieli kilkudziesięciu partii komunistycznych i robotniczych na uroczystość 40-lecia zakończenia wojny w Korei w lipcu 1993 r. w Phenianie. Udałem się tam wraz z tow. B. Jaszczukiem (wiceprzewodniczącym) i przez miesiąc mieliśmy okazję uczestniczyć w oficjalnych obchodach, brać udział w oficjalnych spotkaniach i konferencjach, ale także lepiej poznać północną Koreę, o co zadbali gospodarze, organizując nam wyjazdy o charakterze historycznym, politycznym i kulturalnym.\nRewolucyjne Chiny wzięły wiele z osiągnięć i kultury materialnej i duchowej Zachodu, doceniając wielki rozwój sił wytwórczych czołowych państw kapitalistycznych i epokową przewagę gospodarczą i wojskową mocarstw zachodnich i Japonii. Ówcześni czołowi postępowi intelektualiści na czele z Sun Yatsenem zrozumieli, że bez likwidacji wielkiego epokowego zacofania Chin, głównie w dziedzinie rozwoju nowoczesnych kapitalistycznych form gospodarowania i komunikacji nie ma mowy o utrzymaniu niepodległości a także realizacji marzeń o powrocie Chin na arenę dziejową jako wielkiego mocarstwa. Pierwszym krokiem było obalenie starego zmurszałego cesarstwa rządzonego przez obcą mandżurską dynastię Qing.\nRozwój historyczny umożliwił wystąpienie równolegle dwóch dróg: kapitalistycznej i socjalistycznej. Pierwsza łączyła się z osobowością nie tylko Sun Yatsena, później także z postacią gen. Czang Kajszeka, którzy przyszłość Chin wiązali z nadzieją na wdrożenie amerykańskich osiągnięć gospodarczych. Czang Kajszek wiązał przyszłość Chin z sojuszem wojskowym z USA, skierowanym głównie przeciwko imperialistycznej Japonii, a po 2. wojnie światowej przeciwko komunistom. Druga droga zapoczątkowana została w 1921 r., kiedy w lipcu w Szanghaju powstała Komunistyczna Partia Chin, która drogę i program rewolucyjnych zmian upatrywała w Rewolucji Październikowej 1917 r. w Rosji. Salwy rewolucji udowodniły, że można nie tylko obalić zmurszały ustrój carski, ale także zdobyć na trwałe władzę państwową i przystąpić do budowy egalitarnego społeczeństwa na zasadach socjalistycznych.\nMao Zedong, który przez prawie pół wieku organizował, budował i przewodził KPCh wzorował się w pierwszych okresach na doświadczeniach i programie WKP(b) i Związku Radzieckiego. Uważał on, że teoretyczną podbudową programu rewolucyjnych dążeń i budowy socjalizmu w Chinach jest marksizm-leninizm, jego teoria i metodologia. Jednocześnie uświadamiał sobie, że niezależnie od tego, co jest wspólne w programach obu partii, Chińczycy muszą podążać do socjalizmu własną drogą, wyznaczoną wielkimi zaszłościami historycznymi, odrębną cywilizacją i znacznie niższym poziomem rozwoju gospodarczego, głównie przemysłu i wielką rolą ekstremalnie rozdrobnionego i zacofanego rolnictwa. Spowodowało to, że w 1949 r. w Chinach przystępujących do budowy socjalizmu, 90% ludności to byli biedni chłopi i wiejski proletariat, a tylko 1% stanowili przemysłowi robotnicy, 9% stanowiły burżuazja, wielcy właściciele ziemscy, aparat państwowy, warstwy pośrednie w miastach i na wsi, oraz inteligencja.\nPowstały nowe wielkie zagłębia przemysłowo-gospodarcze, zbudowano największą w świecie sieć autostrad, szybkich kolei, masową komunikacje lotniczą. Urbanizacja obejmuje już 60% społeczeństwa liczącego ok. 1.350 mld ludności. Zatrudnienie obejmuje ok. 900 mln pracujących, utrzymuje się ok.4,5% bezrobocie, wynikające głównie z przemieszczania się wielkich mas robotników sezonowych i zamykania chronicznie nierentownych zakładów (bezrobocie frykcyjne). Z nędzy wyciągnięto 700 mln obywateli, a ok. 400 mln osiąga średnie zarobki. Produkcja zbóż osiągnęła w 2019 r. 665 mln t, spożycie mięsa jest na poziomie średnim. Obecna 5-latka zakłada całkowite wyeliminowanie istniejących jeszcze enklaw nędzy (cała 5-latka 70 mln ludzi). Chiny przystąpiły do realizacji dużej pomocy dla krajów słabo rozwiniętych w ramach tzw. nowych szlaków jedwabnych (One Belt One Road – OBOR), z których w różnych formach korzysta już ponad 130 państw. Na realizację tych planów rząd chiński w planie 5-letnim 2016-2020 przeznaczył 8 bln dol. USA.\nPrzytoczone dane (wybiegające znacznie do przodu) są tylko niektórymi wskaźnikami eksplikującymi wielki rozwój gospodarczo-społeczny Chin w ostatnich 40-tu latach. W czasie mego pierwszego pobytu w Chinach uświadomiłem sobie, jak wielkie realne, a jeszcze większe potencjalne możliwości rozwojowe są udziałem kraju rządzonego przez partię komunistyczną, która nie zeszła z drogi budowy socjalizmu, nie uległa reformizmowi i oportunizmowi jak w ZSRR i europejskich KDL-ach. Nie dopuściła do rozwoju i umocnienia się kontrrewolucji, a jej zarodki zwycięsko zwalczyła w czerwcu 1989 r.\nJednocześnie dzięki nowej doktrynie budowy socjalizmu w kraju, nie tak dawno epokowo i technologicznie zacofanym, planowo i z sukcesem rozwiązywane są problemy gospodarcze i socjalne tak licznego narodu. Dzięki temu w Chinach, inaczej niż w ZSRR, potoczyła się dalsza historia „realnego socjalizmu”, gdzie socjalizm nie tylko nie upadł, ale odkrył nowe siły witalne w klasie robotniczej i w nauce (społeczeństwo wiedzy). Rozwój nowoczesnych sił wytwórczych, nowych technologii, dynamika zwiększania mocy produkcji (fabryka świata), umożliwiły w kraju o ogromnej i zróżnicowanej ilości mieszkańców, skutecznie rozwiązywać sprzeczności dalszego rozwoju w kraju, i na arenie międzynarodowej. Zrozumiałe jest zatem, że chińska droga do socjalizmu była bacznie obserwowana i studiowana zarówno przez przyjaciół jak i wrogów Chin. Niektóre jej instytucje i mechanizmy gospodarcze oraz społeczno-polityczne, są wdrażane głównie w krajach tzw. 3-go świata, w krajach postkolonialnych i rozwijających się, z trudem znajdujących swe miejsce we wspólnocie niepodległych państw świata.\nKRLD rozwijała się faktycznie w warunkach permanentnego stanu wojennego (od 1953 r. formalnie obowiązuje tylko stan zawieszenia broni), była i jest państwem frontowym, sztucznie wytyczona granica dzieliła nie tylko kraj, także rodziny. System polityczny nawiązywał z jednej strony do systemu rządów w ZSRR w okresie porewolucyjnym, a z drugiej nawiązywał do wzorów ChRL i własnej koncepcji Juche, czerpiącej z humanistycznych wartości koreańskiego konfucjanizmu. Socjalistyczna ekonomia postawiła kraj na nogi, ale sankcje, embargo i częściowa izolacja od gospodarki światowej hamowały potencjalne możliwości szybszego rozwoju. Na ulicach Phenianu i innych miast widać było skromnie ubranych mieszkańców, sklepy były słabo zaopatrzone, większość potrzeb ludzi załatwiał system indywidualnych i rodzinnych przydziałów poszukiwanych dóbr i towarów. Widać było gołym okiem, że w takiej sytuacji wewnętrznej i międzynarodowej socjalizm w Korei nie mógł ujawnić swych wszystkich potencjalnych treści i możliwości, nie tylko w zakresie konsumpcji.\nJednocześnie do Korei południowej napłynął na masową skalę kapitał amerykański, a także z wielu innych państw kapitalistycznych. Korporacje inwestowały w najbardziej dochodowe gałęzie przemysłu i usług, osiągając wielkie zyski, płynące z głównie z wyzysku niezwykle taniej siły roboczej. W walce między kapitalizmem a socjalizmem w Azji Korea południowa szybko stała się „oknem wystawowym” kapitalizmu, tak jak Hongkong, Tajwan i Singapur w stosunku do ChRL. W Europie konfrontacja między socjalizmem a kapitalizmem znalazła najbardziej spektakularny wyraz w relacjach między NRD a RFN, a w szczególności w Berlinie – mieście otwartym do sierpnia 1961 r., którego zachodnia część nazywana była „oknem wystawowym Zachodu”. Korea południowa bardzo się rozwinęła w rezultacie wielomiliardowych inwestycji bezpośrednich i napływu kapitału finansowego i spełniała obok Hongkongu i Singapuru, a także Japonii ważną rolę w propagowaniu i lansowaniu „amerykańskiego sposobu życia” (American way of life). Związek Radziecki i państwa socjalistyczne w Europie upadły po 1989-91 r., palącym pytaniem było, jak utrzymać socjalizm w Azji i na Kubie i jak uruchomić i wdrożyć jego nowe siły rozwoju.\nUniwersytety im. Kim Ir-sena w Phenianie i Wuhan w ChRL\nWuhan leży w centralnej części historycznych Chin, mniej więcej 1000 km na południe od Pekinu, 800 km na zachód od Szangahaju i 1000 km na północ od Hongkongu. Jest to trzecie pod względem ludności miasto w Chinach liczące ponad 11 mln mieszkańców. Powstało z trzech wcześniejszych miast położonych nad rzeką Jangcykiang, wykorzystujących naturalne warunki obronne i strzegących przeprawy przez rzekę. Z czasem rozwinęły się tu liczne gałęzie przemysłu, w tym maszynowy, hutniczy, także produkcja samochodów. Dzielnica Hankou (kiedyś odrębne miasto) w północnej części, to wielkie centrum handlowo-bankowo-finansowe, onegdaj mieszcząca strefy specjalne wielkich mocarstw. Natomiast dzielnica leżąca po południowej części rzeki Wuchang, jest to wielkie centrum handlowe i naukowe. Mieści się tu ponad 40 uniwersytetów z ponad 1 mln studentów. Uniwersytet Wuhan jest największą i najstarszą uczelnią miasta. Położony jest u stóp Luo-jia czli Lwiego Wzgórza nad Jeziorem Wschodnim. Obszerny kampus Uniwersytetu otoczony jest wysokim murem, do którego prowadzą stylizowane bramy. Uniwersytet liczy ok. 100 instytutów, niektóre są samodzielnymi wydziałami.\nTrzy miesiące pobytu spędziłem na intensywnym studiowaniu źródeł i literatury głównie w bibliotece zagranicznej literatury, ale także na licznych spotkaniach i dyskusjach z chińskimi kolegami, doktorantami i studentami, z którymi miałem zajęcia. Zawarłem także znajomości z europejskimi i amerykańskimi wykładowcami. Pobyt naukowy (nie tylko ten, później kilkakrotnie byłem zapraszany na kolejne staże i międzynarodowe konferencje naukowe) i wstępne wyniki badań utwierdziły mnie w przekonaniu, że Komunistyczna Partia Chin nie zeszła z drogi budowy socjalizmu, natomiast zasadniczo zmieniła taktykę dochodzenia do niego. Definiowana została od 1993 r. jako „socjalistyczna gospodarka rynkowa”, co nawet zapisane zostało w Konstytucji jako jedna z jej poprawek. W następstwie przyjęcia i modernizacji tego programu wdrożone zostały liczne i wielostronne reformy gospodarcze, które znacznie przyspieszyły rozwój gospodarczy Chin i pozwoliły na stopniowe rozwiązywanie licznych zadawnionych problemów i opóźnień w sferze socjalnej. Znalazło to wyraz w redukowaniu biedy a nawet nędzy, oddziedziczonych po dawnych epokach. Wielkim wyzwaniem stało się wyrównywanie poziomu rozwoju między poszczególnymi prowincjami, co także wymagało zmian wręcz epokowych, mierzonych na dziesięciolecia.\nDeng Xiaoping i jego następcy zrozumieli, że rozwiązanie tych problemów nie odbędzie się bez kooperacji i pomocy ze strony wielkiego zagranicznego kapitału, czego panicznie bał się Mao Zedong trzymający się zasady liczenia tylko na własny kapitał, czyli często gołe ręce milionów Chińczyków. Deng Xiaoping stał na stanowisku, że Chiny socjalistyczne są już na tyle rozwinięte, skonsolidowane i silne politycznie, że nie muszą obawiać się kapitału zagranicznego wobec siły własnego państwa, gospodarki i niezachwianej pozycji polityczno-ustrojowej KPCh. Zaoferowały mu one szerokie możliwości wejścia ekonomiczno-inwestycyjnego pod warunkiem respektowania systemu politycznego i prawnego ChRL, jego systemu finansowego, respektowania postępowego kodeksu pracy, możliwości nieskrępowanej działalności związków zawodowych i organizacji KPCh w przedsiębiorstwach obcych kapitałów, a więc pełnego respektowania suwerenności Chińskiej Republiki Ludowej.\nBył to układ całkowicie inny niż w relacjach np. USA – Tajwan, kapitał zagraniczny i Korea Południowa czy dyktat rządów i korporacji kapitalistycznych w stosunku do państw neokolonialnych. Chiny ludowe nie zezwoliły na neokolonialne formy zależności, relacje musiały się odbywać na zasadzie obustronnych korzyści („win-win”). Chiny ludowe nie tylko nie zezwoliły na neokolonialne formy zależności, ale więcej nawet, wykorzystały własną burżuazję narodową w oparciu o pomoc państwa i własnych banków do skutecznej rywalizacji z kapitałem zagranicznym. Czy nie przeczy to utrwalonemu poglądowi, że kapitał w każdym zakątku ziemi ma charakter międzynarodowy i w konfrontacji z socjalizmem kooperuje ze sobą. Okazuje się, że rodzimy kapitał pod kontrolą socjalistycznego państwa przede wszystkim respektuje interesy własnej narodowej gospodarki i finansów.\nPoczątkowo dawały o sobie znać braki w wykształceniu i doświadczeniach chińskiej klasy robotniczej i kadry inżynieryjno-technicznej, ale Chińczycy szybko się uczyli, z czasem zagranicznych menedżerów zastępowali ich chińscy koledzy. Czynili postępy we wzroście wydajności pracy, tak że współcześnie nie można odróżnić markowego samochodu czy innych grup towarów wytwarzanych w siedzibach rodzimych koncernów, czy w fabrykach sytuowanych w Chinach. Jest to zresztą zjawisko międzynarodowe, gdyż współczesny kapitał inwestuje nie tylko w Chinach, także w wielu innych krajach na wszystkich kontynentach i obecnie wyjątkowo można znaleźć samochód produkowany od początku do końca wyłącznie np. w fabrykach Detroit czy Volkswagena w Wolfsburgu. Potężny eksport kapitału finansowego i produkcyjnego, podział pracy i specjalizacja dochodzą do najwyższego poziomu i tworzą przesłanki dla dalszej monopolizacji potężnych grup kapitałowych, w których wartość kapitałów przekracza PKB nie tylko małych, także średnich państw. Następstwem tych procesów ekonomicznych jest wzrost ich neokolonialnego uzależnienia od koncernów i polityki państw imperialistycznych.\nPraca uzyskała pochlebne recenzje wydawnicze (prof. J .Albin z Uniwersytetu Wrocławskiego i prof. W. Małachowski z Uniwersytetu Warszawskiego). Wkrótce ukazały się recenzje i omówienia naukowe i publicystyczne pracy. Znaczącym wydarzeniem była uroczysta promocja książki w Audytorium Marianum Uniwersytetu Wrocławskiego w lutym 2009 r, w której wzięło udział przeszło 150 zainteresowanych nie tylko ze środowiska naukowego. W związku z tym w 2010 r. ponownie złożyłem wniosek o nadanie tytułu profesorskiego w oparciu o nową książkę i liczne artykuły naukowe. Formalnie wniosek ten był procedowany przez Radę Wydziału Nauk Społecznych, ale wcześniej musiał on przejść przez komisję Instytutu Politologii. Komisja w składzie prof. R. Herbut – dyrektor Instytutu, prof. J. Sroka – wicedyrektor i prof. A. Antoszewski – kierownik Zakładu Systemów Politycznych, która wniosku nie poparła. Z komisji wycofał się prof. A. Antoszewski, a na jego miejsce włączono prof.A. Jabłońskiego i po ponownie długim deliberowaniu komisja negatywnie oceniła mój dorobek naukowy, w szczególności ostatnią książkę i liczne artykuły. Sprawa stanęła na Radzie Naukowej Wydziału i w głosowaniu tajnym ponownie wniosek został odrzucony (1.VII.2011 r.).\nZ tego doświadczenia mogą skorzystać również inne kraje rozwijające się. Ale czy tylko kraje tzw. 3 świata. Współczesny świat jest bardzo zróżnicowany. 80% ludzkości żyje w biedzie, niedostatku a nawet w warunkach ekstremalnej nędzy. Tylko 1 mld (tzw. przemysłowa północ, (zwana też „złotym miliardem”) żyje w warunkach dostatku a wąska grupa wielkiego bogactwa. Nie oznacza, że nie ma tam biedy, ma ona jednak inny wymiar niż w krajach rozwijających się. Doświadczenie i chiński model są z uwagą studiowane w krajach Azji, Afryki i Ameryki Łacińskiej, czemu sprzyjają nowe szlaki jedwabne (OBOR).\nJednocześnie w krajach rozwiniętych powstają nowe partie komunistyczne, radykalizują się partie socjalistyczne, analizuje się przyczyny upadku socjalizmu w ZSRR i Europie Wschodniej. Kapitalizm znajduje się w głębokim kryzysie, o czym świadczą cykliczne recesje, przerzucanie ich kosztów na barki ludzi pracy i nowe konflikty wojenne. Potrzebne są nie tylko głębokie analizy przeszłości, potrzebna jest nowa wielka synteza dalszego rozwoju społeczno-gospodarczego i budowy społeczeństwa bez sprzeczności klasowych, egalitarnego, tworzącego warunki dla rozwoju całej ludzkości. Taką możliwość daje teoria materializmu dialektycznego i historycznego, a w szczególności teoria naukowego komunizmu (socjalizmu).\nW związku z tym ponownie zgłosiłem wniosek o profesurę, tym razem do dyrektora – prof. R. Herbuta i Rady Naukowej Instytutu Politologii UWr., gdyż Instytut otrzymał prawo do samodzielnego nadawania stopni naukowych i nadawania tytułu profesorskiego. Powołana została komisja w składzie prof. L. Habuda – przewodniczący, prof. W. Bokajło i prof. J. Rymarczyk, która bardzo pozytywnie oceniła pracę i dorobek naukowy wnioskodawcy, a nawet stwierdziła, że dorobek ten w zupełności „wystarczyłby na dwóch wnioskodawców”. Jednocześnie komisja zauważyła pewne nieścisłości i uchybienia, niemające znaczenia dla pozytywnej oceny książki i dorobku naukowego.\nNiestety Rada Naukowa Instytutu wniosek ponownie odrzuciła bez podjęcia merytorycznej dyskusji. Ponownie dały o sobie znać nienaukowa motywacja, uprzedzenia, brak tolerancji dla stosujących odmienne metody badawcze i nie podzielających „urzędowych” (a więc zgodnych z aktualnymi trendami ideowo-politycznymi) metod i wniosków. Ponadto zarzucono, że wnioskodawca jest „komunistą” co całkowicie nie było argumentem naukowym lecz insynuacją polityczną i ideologiczną, która ujawniła uprzedzenia antykomunistyczne i antymarksistowskie niektórych członków komisji i rady.\nZnamienne było, że Prezydent RP dr Andrzej Duda, który wywodzi się ze środowiska partyjno-politycznego Prawa i Sprawiedliwości, wcale nie sprzyjającego marksizmowi, socjalizmowi i komunizmowi, nie baczył na to, albo przeszedł do porządku dziennego, że w dorobku naukowym wnioskodawcy były liczne prace z teorii naukowego socjalizmu (komunizmu) i że w badaniach politologicznych stosuje także metodę materializmu dialektycznego i historycznego, będącą osią metodologiczną marksizmu, a także, że był on długoletnim członkiem PZPR i nie wystąpił z niej do końca, oraz, że jest on obecnie członkiem Komunistycznej Partii Polski, a wcześniej pełnił przez 10 lat funkcję Przewodniczącego Krajowego Komitetu Wykonawczego Związku Komunistów Polskich „Proletariat”. Należy to docenić i wyrazić uznanie dla Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i w ten sposób wyrażam Prezydentowi serdeczne podziękowanie i najwyższe uznanie. Było to wielkie zwycięstwo naukowe nie tylko wnioskodawcy, ale także sprawa ta tworzy dobry precedens w kwestii tolerancji dla różnych metod dochodzenia do prawdy i niewnikania przez czynniki administracyjne w poglądy ideowo-polityczne i przynależność partyjną uczonych przy ocenach naukowych. Takie podejście jest zgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej i Kartą Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Wyrażam także uznanie i podziękowanie Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej, Jej Przewodniczącemu i Prezydium, oraz Wydziałowi Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu im.A.Mickiewicza w Poznaniu, i jego Dziekanowi a obecnie Prorektorowi UAM prof. Tadeuszowi Wallasowi za staranne i obiektywne procedowanie przewodu, także czterem P.T. Recenzentom.\nPodstawowa literatura naukowa (książki) autorstwa Z.Wiktora:\nHu Jintao,. Wystąpienie na XVIII Kongresie KPCh. Wydawnictwo Adam Marszałek. Toruń 2013.\nWrocław, Instytut Politologii, Wydział Nauk Społecznych, 21. XI. 2019 – 2020 r.\nTotal Website Visits: 297209


Postal Forum :: Jakie macie komóry?\nPostal Forum Strona Główna » Inne » Oprogramowanie, sprzęt i strefa mobilna » Jakie macie komóry?\nPrzesunięty przez: Radzik\n2017-12-13, 21:36\t Jakie macie komóry?\nWysłany: 2014-11-28, 00:07\nJadąc na wycieczkę trekkingową, nie chciałoby mi się targać lustrzanki z całym oprzyrządowaniem.\nWysłany: 2014-11-29, 11:49\nWysłany: 2016-05-29, 18:13\nWysłany: 2016-05-29, 21:39\nWysłany: 2016-06-09, 17:29\nWysłany: 2016-09-19, 11:59\nWysłany: 2016-09-19, 15:00\nWysłany: 2016-09-20, 18:46\nWysłany: 2017-06-16, 16:01\nObecnie posiadam Microsoft Lumia 650. Telefon sam w sobie nie jest zły, i nawet mi się podoba. Wszystko co jest dla mnie potrzebne - jest. Bardzo podoba mi się to że telefon ma 16 GB wbudowanej pamięci, oraz jest opcja instalacji aplikacji na karcie SD, czyli coś czego Androidowi od dawna potrzeba było (nie wiem czy jest już nawet taka opcja, ale pamiętam że sam nie mogłem przenosic aplikacji na kartę SD, więc musiałem instalować na pamięci wewnętrznej). Kolor telefonu - biały. Po głębszy opis zapraszam tutaj: http://www.mgsm.pl/pl/katalog/microsoft/lumia650/\nkilka dni po wydarzeniach z "trybem samolotowym" (hehe)\nWysłany: 2017-07-11, 19:39\nWysłany: 2017-10-01, 20:58\nWysłany: 2018-02-24, 19:09\nAparat robi dobrej jakości zdjęcia i pozwala na nagrywanie filmików nawet w 4k@30FPS. Z moich doświadczeń wynika, że przy 4k@30FPS nie trzyma on stałych 30FPS a jest to 25FPS w dzień i 20FPS nocą, lecz nie mogę mieć do niego pretensji bowiem ta opcja pojawiła się z updatem i można ją uznać za dodatek.\nWysłany: 2018-02-25, 16:30\nWysłany: 2018-03-06, 19:07\nLG K10 polecam


Gmina Grodziec Gmina Grodziec - Historia\nStrona główna Nasza Gmina Historia\nDuża wieś gminna w powiecie konińskim, położona nad Czarną Strugą, 8 km na południowy zachód od Rychwała, przy drodze do Jarocina.\nPo raz pierwszy jest wzmiankowana w dokumencie z 1394 r. Była własnością szlachecką.\nW drugiej połowie XVII w. była tu kuźnica – niewielki warsztat hutniczy z dymarką służącą do wytopu żelaza z rudy darniowej i młotem ( napędzanym kołem wodnym ), którym przesuwano otrzymany produkt w celu usunięcia zawartego w nim żużla. Pokłady rudy darniowej, których grubość dochodziła w okolicy wsi do 2 m, były eksploatowane jeszcze po II wojnie światowej. Latem 1940 r. hitlerowcy utworzyli we wsi getto dla ludności pochodzenia żydowskiego z ówczesnego powiatu konińskiego. Przebywało w nim ok. 2000 osób.\nCzęść z nich wywieziono w marcu 1941 r. do tzw. Generalnej Guberni, a pozostałych – w październiku 1941 r. – wymordowano w lasach pod Kazimierzem Biskupim. Później – na przełomie 1942 i 1943 r. – hitlerowcy urządzili we wsi obóz pracy dla Żydów.\nLasy położone na zachód od wsi były w 1944 r. terenem działania radzieckich grup zwiadowczych, zrzucanych na spadochronach na tyły frontu. W skład tych grup wchodzili także Polacy.\nW niewielkiej odległości od Grodźca miały swe leśne obozowiska m.in. oddziały Sergiusza Iliaszewicza( pseudanim „Zygmunt Sokołowski”) i Mikołaja Kozubowskiego ( pseudonim „Merkuriusz”). Ich działalność nie byłaby możliwa bez ścisłej współpracy z miejscową ludnością. Polacy ukrywali zwiadowców w swych zabudowaniach, dostarczali im żywności oraz zbierali potrzebne informacje. Punkty kontaktowe zwiadowców znajdowały się m.in. w : Białobłotach, Ciświcy Starej, Grodźcu i Lądku.\nWedług miejscowej tradycji istniał dawniej w Grodźcu zamek.\nOskar Kolberg w swym monumentalnym dziele LUD podał związaną w nim legendę:\nW czasie drugiego wtargnięcia Szwedów za Karola XII, wódz szwedzki ( Mensodorf) stojąc obozem w Stawiszynie, trzykrotnie ponawiał napad na zamek grójecki, a zawsze bezskutecznie. Za czwartym razem wysłał parlamentarza, zapraszając starostę grójeckiego na układy do swego obozu. Podanie mówi, że gdy starosta , niepewny czy na długo zamek obronić zdoła, przybył do obozu, kazał go Szwed przytrzymać i najokropniej zamęczyć za to, że przy wieczerzy nie chciał on spełnić zdrowia Karola XII wprzódy nim Szwed nie spełni zdrowia Leszczyńskiego.\nTen ostatni bowiem urągał mu, mówiąc że jego władca jest królem dziedzicznym z łaski Bożej, każden zaś szlachcic polski jedynie z łaski tegoż władcy królem zostać może, i na dowód tego, wtłoczył staroście na głowę koronę żelazną do czerwoności rozpaloną , aż tenże ducha wyzionąć musiał. Szwedzi potem napadli na zamek i zdobyli g,a żona starosty z siedmioletnim synkiem rzuciła się w bezdenną studnię wraz z kluczem zamkowym którego oddać nie chciała, a którym naprzód zabiła synka.


Pasjonująca podróż do Gruzji z Anną Dziewit-Meller i Marcinem Meller 0 - Dobry temat, Wywiady\nW podróż w magiczne zakątki Kaukazu zabrali tym razem mieszkańców Śląska Marcin Meller z żoną Anną Dziewit-Meller.\n„Gaumardżos! Opowieści o Gruzji” to ewidentnie tytuł niepełny, właściwy mu: Wszystko co chcielibyście wiedzieć o tym kraju, ale boicie się zapytać. Bowiem tak wyczerpująco i z taką pasją niewielu mówiło o tych (niesprawiedliwie) omijanych przez turystów szerokim łukiem dolinach Kaukazu. Obecnie wycieczki do Gruzji stają się dla wielu alternatywą egzotycznych wyjazdów do ciepłych krajów, dziś niemal wszyscy chcą „spróbować” tego miejsca, zakosztować tej słynnej gruzińskiej gościnności.\nPo „Gaumardżos!” ruszyła masowo sprzedaż biletów do Gruzji, turyści bowiem są pewni, że przeżyją niezwykłą przygodę, ale czy w Gruzji w ogóle można być czegoś pewnym?\nAnna Dziewit-Meller: Oczywiście, że nie, to znaczy można wtedy gdy już coś się wydarzyło i trudno cofnąć dane wydarzenie. Ale w Gruzji niczego nie można być pewnym. Mieliśmy wiele takich przykładów, choćby przez samo podróżowanie. Zdarza się, że jedzie sobie busik z punktu A do punktu B i nagle kierowcy przypomni się, że między punktem A i B jest punkt C, w którym mieszka jego ciotka, której dawno nie widział i całkowicie zmienia bieg trasy.\nJak wygląda wesele w Gruzji?\nA.D.M: Bardzo często pada to pytanie, ale my tak naprawdę niewiele mamy do powiedzenia w tej kwestii, bo jako Polacy mogliśmy wziąć jedynie ślub w konsulacie polskim.\nMarcin Meller: Ale był zespół Gruziński.\nA.D.M: Natomiast wesele było prawdziwą gruzińską suprą. Z gruzińskimi tańcami, śpiewem, tamadą czyli człowiekiem, który kieruje toastami, odpowiednik naszego weselnego wodzireja. Tamadą był nasz przyjaciel Aczibo, który na długo przed przyjazdem gości wypytywał o szczegóły z nimi związane. Efektem były wzniosłe i osobiste toasty, dzięki nim każdy czuł się wyróżniony, o każdym z nich była piękna przemowa po angielsku tłumaczona na polski, która potem spełniona została okrzykiem „Gaumardżos!” czyli „Na zdrowie!” „Życzę ci zwycięstwa!” i wypijało się tego roga. Bo tam się wino pije ze szklanek, ale również z 1,5 litrowych rogów i to jednym haustem bo nie możliwości, żeby to gdzieś odłożyć bo zaraz by się wylało.\nM.M.: Ślub i wesele w Gruzji. Klasyczna historia. Najpierw miało być kameralnie, później się okazało, że przylatuje 75 osób z Polski i innych krajów, drugie tyle Gruzinów, w końcu zamiast kameralnej kolacji było wielkie wesele.\nA.D.M.: Całe wesele trwało tydzień, bo na tyle przylecieli też nasi znajomi bo wzięli sobie urlopy traktując to jako wakacje i większość tu wróciła ponownie, udało nam się zarazić ich tą fascynacją.\nMentalność gruzińska jest specyficzna, bowiem jak wiadomo nigdy im się nie śpieszy i zawsze jest czas, żeby napić się wina…\nM.M.: Zawsze powtarzamy, żeby nie brać sobie do siebie kiedy Gruzin się spóźni, albo nie przyjdzie. Przekładając to na nasze normy możemy czuć się urażeni, wyobrażając sobie, że ktoś nas lekceważy. Ale w rzeczywistości jest zupełnie inaczej.\nFaktycznie, tu się wszystko da załatwić, ale w odpowiednim tempie, Gruzini się nie śpieszą, jednak jeżeli ktoś ma takie podejście, że „musi na już” to może się zdenerwować troszkę.\nNatomiast wino jest dziełem Boga. Czacza, czyli to co zostaje z produkcji wina to z tego robi się czaczę. We Włoszech odpowiednik grappy, to mniej więcej tym czym jest grappa jest czacza. Czacza butelkowana w sklepach ma mniej więcej 40%, a domowa lepiej nie pytać. Ale Czacza jest jeszcze w porządku, najgorsza jest raky, co nie ma nic wspólnego z bałkańską rakiją. W górach robi się ją z chlebem, jest to po prostu bimber, przerażający po prostu.\nA.D.M.: Przerażająco niedobry i mocny.\nWszystkim zdarzają się dobre przygody w Gruzji?\nM.M.: W Warszawie podeszła do nas studentka mająca pracować jako wolontariusz w zachodniej Gruzji. Powiedzieliśmy jej na co ma się przygotować. Po czasie dostaliśmy od niej maila. Puenta była mniej więcej taka: kiedy Państwo mówiliście mi, że jednocześnie mi zazdrościcie i współczujecie nie wiedziałam dokładnie o co wam chodzi. Teraz już wiem.\nPodejrzewam, że codziennie przytrafia jej się coś takiego czego nigdy w życiu by sobie nawet nie wymyśliła, na przykład zapraszają ją do domów zupełnie obcy ludzie, którzy nagle traktują ją jak najlepszą przyjaciółkę rodziny i to jest fantastyczne. A z drugiej strony kiedy ma wstać o ósmej rano i wykonać jakieś czynności w stylu: „zrobimy dziś 5 punktów” no to może być problem.\nA.D.M.: Już na samym początku pobytu w Gruzji ta dziewczyna napisała mi w mailu, że poczuła skutki winobrania nie pijąc jeszcze, ani razu wina w Gruzji, bowiem ze względu na winobranie nikt nie przyjechał po nią na lotnisko, bo zapomnieli o niej. Po prostu świętowali. Ale w końcu kogoś wysłali i ktoś się dobrze nią zaopiekował, więc skończyło się dobrze.\nOczywiście też trzeba pamiętać, że to nie jest tak, że wylądujemy na lotnisku w Tbilisi i od razu stoi tłum krzyczącyy: „O tego, tamtego to zabieram do domu!”. To jest tak, żeby zakosztować tego wszystkiego i jakby powiedzmy sobie pozwolić na spróbowanie tej gościnności trzeba tutaj pobyć trochę, przede wszystkim otworzyć się też na tych ludzi, pozwolić sobie na większy luz. Jednak trzeba się jednak naprawdę bardzo postarać, żeby nie przytrafiło nam się coś miłego.\nGdyby porównać gruzińską gościnność do polskiej?\nM.M.: Mamy porównanie samochodowe. Jeżeli skandynawska gościnność to jest powiedzmy Trabant, polska gościnność to jest taka powiedziałbym Toyota, to gruzińska gościnność to jest jakieś Porsche Carrera, ewentualnie Rolls Royce.\nTo kraj gdzie gość jest katalizatorem wydarzeń. Gość wywołuje amok. I to zarówno gość planowany jak i ten, który trafia w to miejsce powiedzmy przypadkowo. Gruzini wiedzą, że mają opinię najbardziej gościnnego narodu pod słońcem w związku z czym na co dzień starają się dorastać do tego stereotypu, wkładając w to dużo ciężkiej pracy.\nCzy Gruzja jest niebezpieczna?\nM.M.: Tu wychodzą jakieś wspomnienia ludzi z czasów wojny, obrazy z telewizji gdzie gość biega z kałasznikowym. Znajomy z Polski, którego poznaliśmy w Gruzji opowiadał nam, że często jeździ na rowerze i on mówił, że Gruzja jest bardzo niebezpieczna. Bo kiedy jeździ się po Gruzji, a drogi są słabo oznakowane to czasem trzeba się zapytać o kierunek i jak spyta się człowieka, który stoi na drodze to owszem ten człowiek mu odpowie, ale najpierw go ściągnie do domu i tak nakarmi i napoi, że ten na drugi dzień jest albo tak przejedzony, albo zbyt pijany żeby wejść na ten rower. A gdy w końcu wejdzie na niego to pojedzie do następnej wsi, ma stany lękowe zanim się ponownie zapyta kogoś o drogę i to się może źle skończyć.\nA.D.M.: A poza tym Gruzini nie są wielkimi fanami rowerów więc człowiek, który jeździ na rowerze jest wielką atrakcją.\nZłota rada na drogę?\nA.D.M.: Nie spinać się. Nie zakładać, że coś będzie pewne tylko pozwolić tym rzeczom po prostu się dziać. Bardzo często zdarza się, że to co sobie zaplanowaliśmy, przewidzieliśmy może okazać się gorsze od tego co nam się przydarzy. Dlatego otwarty umysł, pozytywne nastawienie i trochę zaufania. I nie bać się tego, że kiedy ktoś nas zaprosi do domu to nie w celach rabunkowych, ale wręcz przeciwnie, żeby się z nami podzielić.\nKomentarzy: 5 w artykule: ”Pasjonująca podróż do Gruzji z Anną Dziewit-Meller i Marcinem Meller”\n26 maja 2016 o 03:13\nI enjoy the details on your web site. Thanks for your time!….\nYou have astonishing information on this website…\n21 czerwca 2016 o 09:23\nNeat page, Carry on the good job. Many thanks!….


Przetestowali nowy plac zabaw [FOTO] - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nPrzetestowali nowy plac zabaw [FOTO]\nOpublikowano: 2 września 2019 14:23 2019-09-02T14:23:00.000Z\nWiadomości Otwarcie placu zabaw w radosnej atmosferze zbiegło się z rozpoczęciem nowego roku szkolnego. Póki pozwoli na to pogoda, najmłodsi uczniowie będą mogli kręcić się do woli na karuzeli albo huśtać się dla przyjemności.\nOtwarcie placu zabaw w radosnej atmosferze zbiegło się z rozpoczęciem nowego roku szkolnego. Póki pozwoli na to pogoda, najmłodsi uczniowie będą mogli kręcić się do woli na karuzeli albo huśtać się dla przyjemności.\nW 2017 r. przy Szkole Podstawowej nr 17 przy ul. Miodowej powstała siłownia pod chmurką. Pieniądze na realizację projektu pochodziły z Budżetu Obywatelskiego Płocka. Również dzięki budżetowi partycypacyjnemu powstał drugi projekt przy SP17, tym razem dedykowany uczniom z klas I-III.\nNowy plac zabaw nazwano "Siedemnasteczka". Zakątek dla najmłodszych wyposażono w karuzelę, zjeżdżalnię, słupki sprawnościowe, jest także huśtawka równoważnia. Plac zabaw został wyłożony bezpieczną nawierzchnią i otoczony chodnikami z kostki brukowej. Stanęły na nim również dwie ławki oraz kosz na śmieci. Jego wykonanie kosztowało nieco ponad 181 tys. złotych.\nW poniedziałek pierwszymi użytkownikami były pierwszaki w biretach tuż po złożonym ślubowaniu. Wstęgę szybko zdjęto.\n- Wasza szkoła już jest bardzo kolorowa i radosna, a dzięki nowemu miejscu do zabawy będzie jeszcze fajniejsza - mówiła posłanka na Sejm RP Elżbieta Gapińska, która pomogła uczniom otworzyć obiekt.


10 ofert - Fotobudka na wesele Wałbrzych i okolice, sprawdź ceny i opinie, nowe oferty - Wesele z klasą\nFotobudka na wesele Wałbrzych, nowe oferty\nPlanujesz niezapomniane wesele? Brakuje Ci pomysłu na wystrzałową atrakcję? Nasza FOTOBUDKA jest tym, czego szukasz !!! Z nami nie ma mowy o nudzie !!! Nie pozwól, by była to impreza jak każda inna. Spraw sobie wspaniały prezent, zaskocz swoich gości i zapewnij...


Moto.pl 22.04.2014 12:03\nPierwsza edycja Wyścigowych Mistrzostw Świata FIA zorganizowana na torze Paul Ricard we Francji cieszyła się ogromnym zainteresowaniem publiczności, zebranej szczególnie licznie ze względu na obecność zespołu Citroën Racing. Reprezentanci gospodarzy - Yvan Muller, Sébastien Loeb i José-Maria López, nie okazali się gościnni, zajmując czołowe lokaty w obu wyścigach\nPo sobotnich kwalifikacjach, rozegranych w pełnym słońcu Prowansji, w wielkanocną niedzielę rano na torze Paul Ricard padał deszcz. Opady ustały na krótko przed rozpoczęciem pierwszego wyścigu, co wywołało wahania zawodników odnośnie wyboru ogumienia. Ostatecznie kierowcy Citroëna, podobnie, jak ich rywale, wybrali rozwiązania bezpieczne i stanęli na linii startu samochodami wyposażonymi w opony nacinane.\nBezpośrednio po zgaśnięciu czerwonych świateł Yvan Muller spadł na trzecie miejsce, wyprzedzony przez Gabriele Tarquiniego i Norberta Michelisza. Po tym niezbyt udanym starcie kierowca Citroëna C-Elysée WTCC z numerem startowym 1 odzyskał jedno stracone miejsce, wysuwając się przed swego węgierskiego rywala. Sébastien Loeb i José-Mar~a López, którzy ruszyli w imponującym stylu z końca peletonu, już we wczesnej fazie wyścigu zajmowali, odpowiednio, pozycje szóstą i siódmą.\nNa trzecim okrążeniu Yvan Muller wyprzedził Tarquiniego i szybko zyskał wyraźną przewagę nad Włochem. Tymczasem w peletonie Loeb i „Pechito” Lopez konsekwentnie awansowali o kolejne miejsca, aż napotkali zdecydowany opór - przed ich atakami przez pewien czas skutecznie bronili się Rob Huff, Hugo Valente i Norbert Michelisz. Na trzy okrążenia przed metą Sébastien Loeb wykorzystał drobny błąd Gabriele Tarquiniego i wyszedł na drugą pozycję. Ponieważ utrzymał ją do mety, dołączył do Yvana Mullera na podium. José-Mar~a López zajął czwarte miejsce.\nPierwsze okrążenie przebiegło chaotycznie, ale żaden z samochodów nie odpadł z walki. Spośród kierowców zespołu Citroën Total najlepszą pozycję zajmował José-Mar~a López, który wyprzedził Yvana Mullera i w tej wczesnej fazie wyścigu był już szósty. Sébastien Loeb zajmował miejsce jedenaste i jechał blisko swoich kolegów, był jednak blokowany, nie mogąc wysunąć się przed Dusana Borkoviea. Zawodnik z Serbii raz za razem „zamykał drzwi” czyli zajeżdżał atakującemu wybraną trajektorię, aż po kolejnym przecięciu toru jazdy Francuza spowodował kolizję Citroëna z ochronną bandą z opon. Pomimo nieznacznych uszkodzeń prawej, przedniej części nadwozia, C-Elysée WTCC jechał dalej, jednak na torze pojawił się samochód bezpieczeństwa.\nZanim to nastąpiło, José-Mar~a López i Yvan Muller dalej awansowali w peletonie, popisując się spektakularnymi manewrami wyprzedzania. Jadąc na pozycjach drugiej i trzeciej, za Tiago Monteiro, kierowcy Citroëna przez pół okrążenia jechali drzwi w drzwi, o centymetry od siebie, rywalizując także między sobą o dogodniejszą pozycję do ataku. Ostatecznie nieznaczną przewagę zachował Argentyńczyk, niemniej na czternastym z 18 okrążeń obydwa C-Elysée wyprzedziły samochód Monteiro. Ten nowy dwukrotny triumf uzupełniony został szóstym miejscem Sébastiena Loeba, także dającym cenne punkty w klasyfikacji Wyścigowych Mistrzostw Świata.\n1. Yvan Muller (Citroën C-Elysée WTCC) 16 okrążeń\n2. Sébastien Loeb (Citroën C-Elysée WTCC) +12,727\n4. José-Mar~a López (Citroën C-Elysée WTCC) +18,663\n1. José-Mar~a López (Citroën C-Elysée WTCC) 18 okrążeń\n2. Yvan Muller (Citroën C-Elysée WTCC) +1,886\n6. Sébastien Loeb (Citroën C-Elysée WTCC) +17,924\nNajszybsze okrążenie: López, 1:31,468\n1. José-Mar~a López 85 pkt\n2. Sébastien Loeb 73 pkt\n3. Yvan Muller 65 pkt\n4. Hugo Valente i Gabriele Tarquini 31 pkt\n6. Tiago Monteiro i Tom Chilton 30 pkt\n1. Citroën Total 186 pkt\n2. Honda 103 pkt\n3. Lada 75 pkt\nJeep narzekał, że C-Ellyse to auto nie warte uwagi. A tu proszę Honda za nim.


Restrukturyzacja małych gospodarstw [połączone] - Strona 149 - Dotacje - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nStrona 149 z 839\nMy weszlismy w plan nawozowy ale o koszty jeszcze nigdzie nie pytałem ani nie szukałem jak trzeba to sie zrobi niewidze w tym problemu ale racje tez przyzna je odr mowi co innego i arimr co innego wprowadzaja taki zamet niewiem moze zeby zniechecic nas rolnikow\nwitam, ja robię plan nawozowy na Młodego Rolnika i wygłada to tak-koszt zależy od ilości działek za każdą próbkę gleby w woj lubelskim płace 13,12 zł , plan nawozowy 8,75 za próbkę tyle samo za bilans NPK próba azotowa 30zł tylko jedna działkę się robi\nWystarczy 4 szkolenia.\nWystarczy jedno szkolenie, za każde jest 0,5pkt\nTo jak w końcu z tymi kosztami badania gleby, bo ktoś wcześniej pisał o kwotach rzędu 700zł za próbkę, teraz kolega pisze o kilkunastu złotych\nskoro kolega kamil12445 to robi to raczej jest w temacie. a co do tego ze ktos pisze to taka prawda jak ze wnioskow bedzie "tyle zlozonych "a teraz sie okazuje ze na dzien 21.04 bylo ich 1794\nDzieki Kamil12445 za info bo ludzie naprawde potrafia wprowadzac w blad\nW szczecinie złożonych na chwilę obecną aż prawie 60 wniosków (na chyba 800 możliwych)\nwięc niema co szaleć z punktacją\nbo raczej każdy chętny się załapie\nPani sobczakkatarzyno ,podpisuje się udział na 4 szkolenia ale każde jest na inny temat.\nNie ma za co, w razie wątpliwości to zawsze można zadzwonić do przedstawiciela Okręgowej Stacji Chemiczno-Rolniczej danego regionu i zapytać. Wszystko zalezy ile masz działek do zbadania bo w moim przypadku to są duże koszta bo mam aż 22 i place za sam plan nawozowy prawie 700\nEdytowano Kwiecień 26, 2017 przez Kamil12445\nrd3 dzieki za info no to mamy wszyscy szanse ze sie zalapiemy i moze przez mala lidzbe chetnych szybciej rozpatrza wnioski\nciekawi mnie czy odnosnie tej malej liczby zlozonych wnioskow szybciej ogarna rozpatrywanie:)\nDo jesieni nie tak daleko. Zaczną się prace to zleci raz dwa. Zimą będzie czas robić zakupy, a z wiosny ruszyć z budowlanką.\nmam 3,5 ha ziemi, miejsce na 10 świń i 4 byki, czy warto brać udział w tym projekcie. nie zacząłem zastanawiać sie dzisiaj, miałem już wszystkie papiery gotowe, ale po rozmowie z kumplem zwątpiłem\nczy trzeba mieć gotowe oferty maszyn od dealerów? babeczka z ODR mówiła, że nie. Inny doradca mojemu kumplowi powiedział że obowiązkowo.\njuż taki mam mętlik, że chyba zrezygnuje,\nbabka z ODR mówi że jak najbardziej mam szansę, doradca mojego kumpla (kumpel podpytał o moją sytuację) mówił że jestem bez szans, że nawet jeśli dostanę to 60 tys to nie jestem w stanie wyrobić 10 tys euro rocznie z gospodarstwa.\nczy ktoś wie czy nabór będzie również za rok??\nPrzy normalnych zasiewach (zboza) i takiej obsadzie zwierzat, raczej bedzie ciezko. I dla agencji nie wystarczy ze Ty masz miejsce np w garazu na te zwierzeta, musisz miec odpowiednie warunki zeby je trzymac. To chyba nie takie proste z zaczeciem hodowli od podstaw. A punkty Ci wychodza? Krus jest?\nEdytowano Kwiecień 26, 2017 przez filip19\nczy nabor bedzie to nikt tego nie wie bo jak dlugo ten startowal a obawy to chyba kazdy jakies ma a czy ogarniesz temat i zwiekszysz wartosc gospodarstwa to musisz sam ocenic bo zadna babka czy koles nie zrobia tego za Ciebie\nMyślałem raczej o 1 ha pszenicy, 1 ha łubinu, 1,5 ha warzyw (trochę chrzanu, trochę buraków ćwikłowych) -tak mi doradziła babka z ODR\nmiejsce na 10 świń, rocznie wyszłoby ok 20 na ubój. do tej pory trzymałem świnie dla siebie, mam oborę, ale jeśli chodzi o takie przepisowe trzymanie świń to nie wiem jak to będzie, nigdy nie miałem żadnych większych hodowli\npunkty mi wychodzą - 12,5 dokładnie. dużo mam za szkołę, bo aż 5 (technik rolnik)\nkrus mam, resztę warunków też spełniam\ndoradca kumpli mówił, że jestem bez szans\nJak duże masz gospodarstwo w dopłatach ? Jaki jest podział na własność i dzierżawę ?\nw dopłatach mam 2,6 ha, dzierżawa 0,8 ha (załatwiałem w ostatnich dniach specjalnie pod ten projekt)\nMusisz szukać upraw z dużym przelicznikiem jeśli chodzi o wielkość ekonomiczną.\nczyli dać sobie spokój? myślałem, ze ten program jest dla małych gospodarstw, warunek uzyskania wartości gospodarstwa 10 tys euro jest ciężki do przejścia dla każdego kto ma mniej do 5 ha... a może i nawet więcej. wzrost wartości o 20% od stanu wyjściowego rozumiem, ale do ponad 10 tys euro? chyba rzeczywiscie zaczynam rozumieć ile to kasy\ntrzeba żyć nadzieją, że za rok (jeśli będzie nabór) może zmienią te warunki... w końcu jest mało chętnych-może coś do nich trafi\nJaką masz wielkość w roku bazowym ?\n3 ha dyni załatwi dochód,a i ziarka będą na mrożną zimę do łuskania,z maszyn wziąśc kombajn do dyń i coś z drobnych rzeczy-znajomy uprawia 10 ha,wszystko najmuje zrobił za 3 tys,suszarnie i jakoś na tym wychodzi.\nPosiej w roku docelowym 1 ha dochodowej uprawy. Z 1 ha można mieć dochód 10 000 euro według ich przeliczników. 60 tyś. Piechotą nie chodzi. Chociaż jak ktoś ma 2 dzieci to na miesiąc lepiej wychodzi z 500+ a nie trzeba się rozliczać.\nJa na 1.6 ha własnego mam dochód.\nJak będą fikać w arimr to zrezygnuję. I tak inwestycje zaplanowane wykonam. Ciekawe jakie będzie wykorzystanie funduszy z programu jak małe to czym się pochwalą. Jam mam ich w d.... to jest dla ich dobra że kożystamy. I kaska zasili gospodarkę bo każdy ją wyda. A jak nie to zwrot do ue tam są zatwierdzone programy i albo pójdą na to albo polski rząd zwraca tak że łaski nie robią. Suma sumaru.\nw roku docelowym i przez dwa kolejne lata. wartość 10 tys euro musi się utrzymać przez trzeci, czwarty i piąty rok, tak?\nwg ich przeliczników tak. wg ich przeliczników babka z ODR wszystko mi pięknie przedstawiła... ale po rozmowie z kumplem zacząłem mieć wątpliwości.\nale nie trzeba mieć żadnych faktur na to? tzn oni przeliczaja to tak że jeśli mam hektar pszenicy to automatycznie mam 647 euro za niego? znaczy że tyle mam nawet jeśli tak naprawdę dostanę np. 2/3 tego? licza się ich przeliczniki czy moje faktury??\nwielkość czego? w roku bazowym wielkość ziemi to 3,4 ha