Tytuł oryginału: The Fast Diet Recipe Book Tłumaczenie: Jan Wąsiński Projekt okładki i stron tytułowych: PAWEŁ PANCZAKIEWICZ/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN Fotografia z przodu okładki: © emmi – Fotolia.com (po prawej) © sarsmis – Fotolia.com (w środku) © Jacek Chabraszewski – Fotolia.com (po lewej) Redakcja: Elżbieta Morawska Redaktor prowadzący: Sławomira Gibka Redakcja techniczna: Andrzej Sobkowski Konwersja do formatu elektronicznego: Robert Fritzkowski Korekta: Zespół Copyright © Mimi Spencer Ltd Photography copyright © Romas Foord © for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2013 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych i przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu bez pisemnej zgody posiadacza praw. ISBN 978-83-7758-460-6 MUZA SA ul. Marszałkowska 8 00-590 Warszawa tel. 22 6211775 e-mail: info@muza.com.pl Dział zamówień: 22 6286360 Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl Warszawa 2013 Wydanie I\nROZDZIAŁ PIERWSZY WSZYSTKO, CO TRZEBA WIEDZIEĆ O DIECIE 5:2 Jak dieta 5:2 zyskała popularność na świecie Kiedy w październiku 2012 roku wraz z Michaelem zaczęliśmy przymierzać się do książki Dieta 5:2 dr. Mosleya, nawet przez myśl nam nie przeszło, że zyska taką popularność. W kolejnych miesiącach publikacja spotkała się z niezwykle przychylną reakcją, a zainteresowanie tematyką rośnie z dnia na dzień na całym świecie, od Korei, przez Brazylię, Izrael, Australię po Stany Zjednoczone – wszędzie, gdzie ludzie tęsknią za zdrowiem i szczupłą sylwetką. W tym czasie odezwały się do nas setki osób, pisząc z autentycznym wzruszeniem o spadku wagi i o lepszej kondycji zdrowotnej. Dotyczy to także osób uznanych i rozpoznawalnych w świecie. Hugh Fearnley-Whittingstall, kucharz i publicysta piszący na tematy związane ze swoją dziedziną, wyznał na łamach „Guardiana”: „Tak, po raz pierwszy w życiu dałem się oczarować dietą. Filozofia 5:2 Michaela Mosleya i Mimi Spencer zapowiada coś, czemu trudno się oprzeć – że przy regularnym niedojadaniu (zgodnie z propozycją autorów, przez dwa z siedmiu dni tygodnia) można szybko stracić na wadze (…). Uwierzyłem w to niedojadanie, mówię serio (…). Jak dotychczas straciłem trzy i pół kilograma, a stosowanie się do zasad diety jest dla mnie przede wszystkim czymś fascynującym. Mam poczucie, że być może stałem się częścią rewolucji zdrowotnej”. Allison Pearson, stała felietonistka „The Daily Telegraph”, stwierdziła nawet, że Dieta 5:2 dr. Mosleya to jej nowa „Biblia”, a potem jeszcze dodała: „Już nie mam ochoty na popołudniowe drzemki. Żołądek ewidentnie mi się skurczył. Któregoś wieczoru wyraził nawet sprzeciw wobec próby dokończenia kolacji, co było dla mnie absolutnym novum. Naukowcy zapewniają, że niedojadanie wydłuży nasze życie o całe lata. A ja byłam po prostu szczęśliwa, że w końcu pożegnałam się z uparcie utrzymującą się nadwagą z okresu ciąży. To już była najwyższa pora. Wszak moja pociecha w ubiegłym tygodniu skończyła siedemnaście lat”. Na stronie thefastdiet.co.uk nowe komentarze, uwagi i pytania pojawiają się z prędkością karabinu maszynowego. Koncepcja diety 5:2 zawsze pozostawiała pole do dyskusji, nie opiera się na szeregu nienaruszalnych przykazań. Nie zależy nam na tym, żeby ludzie uzależniali się od jakiejś diety, lecz na sprawdzeniu pewnej koncepcji, która może mieć duży i korzystny wpływ na nasze zdrowie. Dlatego właśnie z ogromną ciekawością słuchamy cudzych historii i doświadczeń, sukcesów, ale też o chwilach zwątpienia. A wraz z dalszymi badaniami żywimy nadzieję, że wkrótce będziemy mogli przekazać wyczerpujące odpowiedzi na jeszcze więcej pytań. Na razie jesteśmy w stanie pomóc w innym zakresie – wiele osób zwraca się do nas, szukając pomysłów na urozmaicone posiłki w trakcie swoich dwóch „dni postnych” w tygodniu. Naszą odpowiedzią jest właśnie niniejsza książka: Przepisy kulinarne. Dieta 5:2 dr. Mosleya. Zanim jednak uzbroimy się w fartuch i splądrujemy lodówkę, warto pokrótce przytoczyć naukowe podstawy koncepcji sporadycznego niedojadania oraz to, jak w ogóle doszło do powstania diety 5:2. Na początku było… W 2012 roku dr Michael Mosley, dziennikarz z wykształceniem medycznym oraz lekką nadwagą, odkrył dzięki podstawowym badaniom lekarskim, że ma bardzo wysokie stężenie „złego” cholesterolu i w związku z tym znajduje się na krawędzi cukrzycy. Michael usłyszał od swojego lekarza, że powinien pomyśleć o kuracji lekami, a jeśli nie weźmie się poważnie za siebie, w ciągu dziesięciu lat będzie już łykał po osiem tabletek dziennie, tak jak przeciętny Amerykanin czy Europejczyk dobijający sześćdziesiątki. Poszukując dla siebie jakiegoś rozwiązania, które jednocześnie nie polegałoby na wsparciu farmakologicznym, Michael dotarł do naukowców, którzy przeprowadzali nowatorskie badania nad sporadycznym niedojadaniem. „Niedojadanie” w tym przypadku nie oznacza ścisłej głodówki, czyli unikania jakiegokolwiek jedzenia, lecz po prostu ograniczenie spożycia pewnych produktów przez względnie krótki czas. W naszej kulturze nabraliśmy zwyczaju jedzenia na okrągło, a owo notoryczne przejadanie się sprawia, że przybieramy na wadze i cały nasz organizm utrzymujemy w trybie notorycznej pracy na wysokich obrotach. Prowadzi to do wzrostu stężenia hormonów, takich jak insulina czy IGF-1 (insulinopodobny czynnik wzrostu typu pierwszego), co z kolei prowadzi do zmian metabolicznych w organizmie. Oczywiście jest to zupełnie naturalna reakcja ciała na pożywienie, natomiast kłopot pojawia się w chwili, gdy wspomniane hormony przeważają przez cały czas, co może prowadzić do wzrostu prawdopodobieństwa nabawienia się rozmaitych schorzeń, od cukrzycy przez choroby serca po nowotwory. Ograniczenie spożycia kalorii ma natomiast działanie odwrotne: redukuje stężenie insuliny i stwarza całemu organizmowi szansę pozbycia się starych, bezużytecznych komórek. Trochę przypomina to udanie się z samochodem do warsztatu na okresowy przegląd. Zrobienie go gwarantuje, że auto będzie dłużej dobrze funkcjonowało. Utrata tłuszczu a utrata wagi Czynnikiem, który bardzo łatwo zmierzyć, jest oczywiście ciężar ciała – po prostu wystarczy do tego zwykła waga łazienkowa. Owładnięci myślą o „zrzucaniu kilogramów”, ludzie często zapominają, że w rzeczywistości powinni dążyć do pozbycia się czegoś innego, mianowicie tkanki tłuszczowej. Nie każda tkanka tłuszczowa jest jednak dla nas równie szkodliwa. Wiele faktów wskazuje, że tłuszcz na udach i pośladkach nie stanowi równie wielkiego zagrożenia dla zdrowia jak przerośnięty brzuszek, na który składa się tak zwany tłuszcz trzewny. W istotny sposób zwiększa on ryzyko wystąpienia chorób serca oraz cukrzycy i właśnie z tych zasadniczych powodów powinno się dążyć do tego, by liczba centymetrów w pasie (mierzonych na wysokości pępka) była mniejsza niż połowa naszego wzrostu. Pozbywając się tkanki tłuszczowej, chcemy w jak największym stopniu zachować tkankę mięśniową. Mięśnie są dla nas ważne, są bowiem aktywne pod względem metabolicznym. Innymi słowy, jeśli zestawimy dwie osoby o takiej samej wadze, jedną umięśnioną, a drugą otłuszczoną, to ta pierwsza osoba, z muskulaturą, nie tylko jest prawdopodobnie zdrowsza, lecz także spala więcej kalorii, nawet podczas snu. W przypadku osób o większej ilości mięśni rośnie więc szansa na utrzymanie odpowiedniej wagi. Tkankę mięśniową można skutecznie rozwijać, ćwicząc – i to sporo. Czasem chodzi po prostu o to, żeby więcej poruszać się piechotą i zawsze korzystać ze schodów, a nie z windy, lub też podejmować bardziej energiczne czynności, jak choćby ćwiczenia siłowe – cokolwiek co sprawi, że człowiek jest w ruchu. Co więcej, badania wykazały, że ćwicząc w „dniu postnym”, możemy spalić więcej tkanki tłuszczowej niż w dni normalnego odżywiania się. Sporadyczne niedojadanie a utrata tłuszczu Jeden z poważniejszych problemów związanych z intensywnymi programami odchudzania oraz z dietami wywołującymi efekt jo-jo polega na tym, że chociaż zbijanie wagi częściowo oznacza spadek ilości tłuszczu, to jednak spora część tego procesu przekłada się na utratę mięśni. W przypadku konwencjonalnych diet trzy czwarte zrzucanych kilogramów to zazwyczaj tkanka tłuszczowa, a pozostała jedna czwarta – tkanka mięśniowa. W chwili jednak powracania do wcześniejszej wagi, co najczęściej nieuchronnie dotyczy większości osób (efekt jo-jo), nowo powstająca tkanka praktycznie w całości składa się z tłuszczu. Przeprowadzone eksperymentalne badania osób stosujących post potwierdzają, że sporadyczne niedojadanie zdecydowanie różni się pod tym względem. Towarzyszący tej metodzie proces utraty wagi praktycznie w całości oznacza utratę tkanki tłuszczowej, a co więcej – zdecydowana większość traconego tłuszczu należy do typu, który jest niebezpieczny dla zdrowia, z okolic brzucha. Wykonanie szeregu badań z udziałem ochotników z nadwagą, którzy stosowali metodę głodówki raz na dwa dni (alternate day fasting, ADF), wykazało, że osoby proszone o spożycie co drugi dzień jedzenia o czterokrotnie mniejszej sumie kalorii niż zwykle, a w pozostałe dni jedzące to, na co mają ochotę, wyraźnie tracą na wadze i odnotowują istotną poprawę stanu zdrowia, jeśli chodzi o wskaźniki cholesterolu i poziom cukru we krwi. Naukowców zaskoczyło to, że osoby te nie przejadały się nawet w dni, kiedy mogły sobie na to pozwolić; najczęściej stwierdzały, że po całodziennym „poście” nie czują się specjalnie głodne, i rzadko zdarzało się, by następnego dnia zjadały ponad 110 procent swojej zwykłej dziennej dawki kalorii. Ten sam wniosek wynika z obserwacji niepotwierdzonych naukowo: wiele osób przestrzegających diety 5:2 zwyczajnie nie czuje głodu w dzień, który następuje bezpośrednio po dniu niedojadania. W ich przypadku apetyt i podejście do jedzenia najwyraźniej uległy zmianie, a zdrowsze odżywianie stało się stałym elementem życia codziennego. Kolejne zaskakujące odkrycie polegało na tym, że przy owej odmianie sporadycznego niedojadania badane osoby traciły więcej tkanki tłuszczowej, niż się spodziewano. Niedawno przeprowadzone badanie na trzydziestu dwóch ochotnikach poddanych trzymiesięcznej obserwacji pokazało, że przeciętna utrata wagi w ich przypadku wynosiła około czterech kilogramów – praktycznie w całości była to utrata tłuszczu – a każdy z badanych zeszczuplał w pasie średnio o siedem i pół centymetra. Jeszcze inne badanie polegało na losowym podziale stu siedmiu kobiet na dwie grupy. Pierwsza grupa miała stosować dietę polegającą na ograniczeniu dziennego spożycia energetycznego do 650 kalorii przez dwa dni tygodniowo, a w pozostałe dni tygodnia miała odżywiać się zdrowo. Druga grupa miała przyjmować taką samą liczbę kalorii, lecz rozłożonych równomiernie na cały tydzień. Po upływie pół roku kobiety niedojadające przez dwa dni w tygodniu straciły średnio sześć kilogramów na wadze oraz siedem i pół centymetra w pasie, tymczasem osoby stosujące dietę równomierną (codziennie) zrzuciły 4,9 kilograma i zeszczuplały o pięć centymetrów. Badanie stosujące dwudniową dietę uzyskały też lepsze wyniki, jeśli chodzi o poziom insuliny i cholesterolu. Dieta 5:2 dr. Mosleya Opierając się na eksperymentalnych badaniach przeprowadzonych na ludziach, dysponujemy dowodami na skuteczność różnego typu diet polegających na sporadycznym niedojadaniu. Po różnych eksperymentach przeprowadzonych na sobie samym Michael Mosley opowiedział się za formułą, która w nazwie zawiera całą istotę – dieta 5:2. Zasady są jasne i proste: jesz wszystko normalnie przez pięć dni w tygodniu, zaś przez dwa pozostałe przyjmujesz tylko jedną czwartą swojego zwykłego zapotrzebowania energetycznego, czyli około 600 kalorii w przypadku mężczyzn i około 500 w przypadku kobiet; „dni postne” możesz zorganizować jeden po drugim, możesz je też rozdzielić; Michael stosował obydwa sposoby i uznał, że wygodniej mu będzie je rozdzielać – jego dni niedojadania przypadają w poniedziałek i czwartek; dzienną dawkę 600 kalorii można podzielić na mniejsze posiłki lub skumulować w jednym. Michael zdecydował się na to pierwsze: nieduże śniadanie i posiłek wieczorny. Przestrzegając takiego sposobu odżywiania, Michael pozbył się ośmiu i pół kilograma tkanki tłuszczowej, a wyniki jego badań krwi zmieniły się nie do poznania. Oczywiście na korzyść. Wkrótce potem odkrył, że nową, niższą wagę może utrzymać (co zazwyczaj stanowi poważną bolączkę), przechodząc na metodę 6:1 – to znaczy czterokrotne ograniczenie spożycia kalorycznego przez raptem jeden dzień w tygodniu – a także zawsze wybierając schody zamiast windy. Gdy „The Times” zlecił mi napisanie artykułu poświęconego sporadycznemu niedojadaniu, wkrótce zaczęłam stosować wytyczne Michaela i w ciągu czterech miesięcy zrzuciłam dziesięć kilogramów. W ten sposób w wieku czterdziestu pięciu lat powróciłam do wagi z czasów, kiedy brałam ślub. Pod koniec 2012 roku, pewni skuteczności metody Michaela, wspólnie napisaliśmy książkę Dieta 5:2 dr. Mosleya. Z miejsca stała się ona prawdziwym bestsellerem po obu stronach Atlantyku. Sporadyczne niedojadanie, jak słusznie zauważa Hugh Fearnley-Whittingstall, coraz wyraźniej zapowiada się na prawdziwą „rewolucję zdrowotną”. Stoimy na stanowisku, że sukces diety 5:2 związany jest z jej elastycznością, bardzo prostymi zasadami oraz oparciem na rzetelnych badaniach naukowych. Z psychologicznego punktu widzenia atrakcyjność diety bezspornie polega na tym, że ograniczenie spożycia kalorii dotyczy tylko dwóch dni tygodniowo, podczas gdy pozostały czas w tygodniu można spędzić w błogiej beztrosce. Pokonywanie trudności Są ludzie, w przypadku których sporadyczne niedojadanie nie może być zalecane nawet jeśli nie istnieją dowody na występowanie poważnych skutków ubocznych. Niektórzy mogą doświadczać przykrych objawów, takich jak bóle głowy, zaparcia, zwłaszcza w pierwszym zetknięciu się z poszczeniem. Dokuczliwość tych objawów łatwo zmniejszyć, obficie pijąc napoje bezkaloryczne oraz spożywając produkty bogate w błonnik. W przypadku części osób okazuje się, że głód dopada je w nocy i zakłóca nocny odpoczynek. Poprawa powinna nastąpić, gdy osoba z takimi dolegliwościami zje bardziej pożywną kolację lub wypije szklankę mleka przed snem. Dieta 5:2 nie jest niczym innym jak przeniesieniem starożytnej koncepcji we współczesność. Poszczenie, w takiej czy innej formie, od stuleci było praktykowane przez wyznawców największych religii, a przy tym, odpowiednio zastosowane, jest wyjątkowo bezpieczne. Wokół jedzenia narosło jednak wiele mitów, które mogą zniechęcić do prób zastosowania sporadycznego niedojadania. Owe mity dotyczą następujących zagadnień: powinieneś jeść zawsze wtedy, kiedy odczuwasz głód; jedzenie co kilka godzin poprawia przemianę materii; jeśli nie będziesz przyjmować pokarmu przez kilka godzin, spadnie stężenie cukru w twojej krwi i zrobi ci się słabo. Żadne z tych szeroko rozpowszechnionych przekonań nie doczekało się potwierdzenia naukowego. Zgoda, zastosowanie postu w jakiejkolwiek formie może być z początku trudne, lecz szybko okazuje się, że nad napadami głodu można zapanować, a one same są krótkie i szybko mijają. Na tej samej zasadzie procesy metaboliczne nie poprawiają się od tego, że przydział kalorii zostanie rozdysponowany na przestrzeni całego dnia, nie ma też żadnego potwierdzenia naukowego, że krótkie okresy bez jedzenia powodują gwałtowny spadek poziomu cukru we krwi. Przecież często spędzamy dwanaście godzin bez jedzenia (wieczory i noce), a wiele osób nie ma potem problemu z tym, żeby jeszcze odczekać i zjeść dopiero późne śniadanie. Możesz chcieć otrzymać praktyczne wsparcie, zanim zdecydujesz się na przejście na dietę 5:2 lub jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości i pytania. Na stronie thefastdiet.co.uk możesz otrzymać mnóstwo wartościowych wskazówek i porad wspomagających od osób, które już spróbowały tej metody, możesz też podzielić się swoimi własnymi doświadczeniami. Jak na razie jednak zapewne masz już ochotę na małe co nieco. Czas więc opuścić szkolną ławę i zajrzeć do kuchni… Czy na pewno chcesz gotować w „dzień postny”? Każdy z nas jest inny. W trakcie stosowania postu możesz wcale nie mieć ochoty na spędzanie czasu w kuchni, w otoczeniu przeróżnych wiktuałów, i wystawianie się na pokusy. Niektórzy stawiają na szybkość i prostotę, preferują jeść skromnie i oszczędnie. W niniejszej książce znajduje się wiele pomysłów również z myślą o osobach, które chcą się odżywiać w taki sposób. Inni z kolei – i ja należę do tego grona – wolą swoje posiłki w „postnym dniu” uczynić ciekawszymi, wydobyć z nich smak, a świeże posiłki niskokaloryczne stanowią dla nich nagrodę i sens całego dnia. Nie mogę tym osobom obiecać, że odnajdą tu, jak w innych książkach kucharskich, cudowny połysk esencjonalnego sosu maślanego czy karmelizowane niebo w gębie w postaci krówek. Niestety, nie łudźcie się, krówek nie będzie! Mogę natomiast zaproponować posiłki zdrowe, pożywne, prawidłowo skomponowane, znakomicie wyglądające, ciekawe, frapujące, świeże, a przy tym łatwe do przygotowania. Wśród moich propozycji nie zabraknie też dań całkiem niezwykłych, które mogą rozbudzić wyobraźnię i zabrać nas w podróż po smakach świata. Dieta dla łakomczuchów… Tak, będę się przy tym upierać, że dieta 5:2, choć polega na niedojadaniu, może być wręcz „dietą dla łakomczuchów”. Gdy przez dwa dni w tygodniu ograniczasz spożycie kalorii – lecz w pełnym bogactwie smaków, jeśli masz na to ochotę, a nawet z nutką szaleństwa, o ile mieści się ona w zakładanym zakresie kalorycznym – przez pozostałe pięć możesz odżywiać się zupełnie normalnie. Oczywiście nikomu nie zalecamy objadania się, natomiast całkiem serio zachęcamy, by w ogóle nie myśleć wtedy o tym, że przestrzegamy jakichkolwiek restrykcji żywieniowych. Przez pięć dni w tygodniu dieta 5:2 jest zupełnie nieistotna i tak powinno zostać. Sporadyczne niedojadanie na pewno sprawi zaś, że chętniej odstawisz produkty przetworzone wraz z towarzyszącymi im konserwantami i opakowaniami. Praktykowanie diety potrafi „przekonać”, żebyś przez dwa dni w tygodniu konsumował dobre i świeże produkty rolne – a właśnie na takie składniki trafisz na niniejszych stronach z przepisami. Jaki przynosi to skutek w dłuższej perspektywie? Zaczynamy o wiele bardziej uważać na to, co trafia na nasze talerze. …i dla dusigroszy… W trakcie diety 5:2 zjadasz mniej, a więc mniej wydajesz na żywność, co stanowi duży atut w czasach, kiedy kryzys dotyka nawet zawartości lodówki. O swoich rachunkach za zakupy spożywcze pisał do nas zwolennik diety 5:2 przedstawiający się jako Snorvey: „Bez dwóch zdań są niższe, czego nawet nie zauważyłem, póki ktoś gdzieś nie zwrócił mi na to uwagi. Ale szacuję, że obecnie są o jakieś 15 procent niższe. Zakładane 395 tys. kalorii, których w trakcie całego roku nie przyjmiemy dzięki diecie 5:2 (licząc nas oboje – żona również stosuje się do zasad diety), znajduje przełożenie na całkiem pokaźną zaoszczędzoną sumkę na przestrzeni całego roku”. …a nawet dla nieposzczących Niniejsza książka pomoże nam wypracować luźny, szeroki zestaw posiłków, które można przygotować szybko, a zjeść ze smakiem. Przede wszystkim jednak zawierają one niewiele szybko uwalnianych węglowodanów. Nawet jeśli nie stosujesz metody 5:2, tylko w tradycyjnie przyjęty sposób ograniczasz się po prostu do liczenia spożytych kalorii, to tak czy inaczej nasze propozycje są skierowane także do ciebie. Z Przepisów kulinarnych. Dieta 5:2 dr. Mosleya można korzystać jak z codziennej książki kucharskiej gromadzącej przepisy niskokaloryczne. Jedną z kluczowych zmian, jaka najprawdopodobniej nastąpi w ciągu kilku miesięcy stosowania się do reguł diety 5:2, a co potwierdziło już wiele osób zachwyconych metodą sporadycznego niedojadania, jest kwestia łaknienia. Nasz apetyt ulegnie zmianie, a my sami zaczniemy mieć ochotę głównie na same dobre rzeczy, i to każdego dnia. Nieraz pewnie zamarzą ci się świeże sałatki, wspaniałe zupy, odtłuszczone białka, zdrowe węglowodany, barwne kombinacje smaków, sycące śniadania, które mogą powstać bez ustawicznego sięgania po patelnię. Znajdziesz tu mnóstwo przepisów, które spełniają powyższe wymagania. Książka sprawdzi się również w przypadku osób, które cierpią na nietolerancję na produkty nabiałowe lub z pszenicy – zawiera je zaledwie kilka z proponowanych potraw. Książka powinna przypaść do gustu również jaroszom, ponieważ naprawdę wiele przepisów opiera się na białkach pochodzenia roślinnego. Nawet jeśli nie stosujesz postów czy głodówek, nasza książka wciąż może ci się przydać. Pożongluj niektórymi składnikami, dodaj wszystkiego odpowiednio więcej, dodaj pokrojony chleb na zakwasie lub miseczkę klusek, może porcję ryżu lub kolbę kukurydzy… Naprawdę, każda z tych rzeczy będzie pasować i złoży się na zdrowe odżywianie w dowolnym dniu tygodnia.\nROZDZIAŁ DRUGI CO, GDZIE i KIEDY JEŚĆ W TRAKCIE DNIA NA DIECIE Co jeść? W tym zakresie obowiązuje szalenie mało zasad. Nie ma mowy o odważaniu mikroskopijnych porcji sera, stosowaniu miarek kuchennych, stresowaniu się zawartością półmiska, ustawicznego złożonego rachowania. Mówiąc najprościej, jak się da, podstawowa zasada komponowania posiłku w ramach diety 5:2 brzmi: „Przede wszystkim rośliny i białka”. Na tym właśnie fundamencie opierają się wszystkie przepisy w niniejszej książce. Jasne, że tu czy tam trafi się trochę tłuszczu lub nieco wolno uwalniających się węglowodanów, a może i odrobina nabiału. Najbardziej trafnie dietę 5:2 charakteryzuje zasada „rośliny i białka”, ewentualnie można by ją uzupełnić o jeszcze jedno słowo: „różnorodność”. Urozmaicone jedzenie zapewnia organizmowi szereg różnych składników odżywczych oraz uatrakcyjnia każdy kolejny dzień. Jeśli wiemy już to wszystko, najwyższa pora na wyjaśnienie, co powinno znaleźć się na talerzu w ramach posiłku postnego. Uwaga na węglowodany Insulina jest jednym z najważniejszych hormonów wpływających na stan zdrowia człowieka. Podczas jedzenia, zwłaszcza produktów bogatych w węglowodany, w organizmie wzrasta poziom glukozy we krwi, a trzustka zaczyna masowo wytwarzać insulinę. Insulina pomaga absorbować glukozę z krwi i magazynować ją w postaci glikogenu w wątrobie lub mięśniach. Powstrzymuje również organizm przed używaniem tłuszczu jako paliwa. Jeśli stale spożywasz dużo słodkich rzeczy – produktów i napojów bogatych w węglowodany – twoje ciało musi sobie z tym radzić, wytwarzając coraz większe ilości insuliny. Z upływem czasu komórki przestają być tak wrażliwe, a organizm wpada w złowrogą prawidłowość mającą efekt spirali: musi produkować coraz większe ilości insuliny, aby osiągnąć ten sam skutek. Zjawisko to może prowadzić do cukrzycy typu 2, która z kolei poważnie zwiększa ryzyko zawału serca, udaru, impotencji, ślepoty oraz utraty kończyn w wyniku niewystarczającego krążenia krwi. Proces ten może również wpływać na kurczenie się mózgu oraz pojawienie się otępienia umysłowego. Dodatkowy kłopot stanowi również to, że insulina nie tylko jest kontrolerem poziomu cukru i tłuszczu, lecz także – podobnie jak związany z nią hormon znany jako IGF-1 (insulinopodobny czynnik wzrostu typu pierwszego) – pobudza wzrost i fluktuację nowych komórek. Owa stała aktywność zwiększa niebezpieczeństwo, że takie komórki staną się komórkami rakowatymi. Wysokie stężenie insuliny oraz IGF-1 sprzyja występowaniu szeregu nowotworów, w tym raka piersi, jelita i prostaty. Istnieją twarde dowody, że ograniczenie spożycia kalorycznego przez kilka dni w tygodniu, a zwłaszcza ograniczenie spożycia węglowodanów, zwiększa wrażliwość insuliny oraz obniża poziom insuliny krążącej w organizmie. Przepisy w niniejszej książce są zgodne z tym punktem widzenia i podano w nich wartość wskaźnika glikemicznego (GI) oraz ładunku glikemicznego (GL) każdego z produktów węglowodanowych. Jak już wiesz dzięki lekturze poradnika Dieta 5:2 dr. Mosleya, wskaźnik GI mierzy wpływ produktu spożywczego na poziom cukru we krwi w stosunku do czystej glukozy (której wartość wynosi 100). Wskaźnik GL z kolei określa, ile węglowodanów znajduje się w produkcie. Arbuz, dla przykładu, ma wysoki wskaźnik GI, ale niski ładunek GL, jako że składa się przede wszystkim z wody. Dieta przewiduje, że w trakcie dni postnych możemy jeść różne rzeczy, ale jednocześnie staramy się wybierać takie produkty, które mają niski wskaźnik GI, innymi słowy – takie produkty, które nie wywołują nagłego skoku stężenia cukru we krwi. Większość warzyw dobrze posłuży osobie przestrzegającej diety 5:2, dlatego że nie tylko mają niski wskaźnik GI, lecz także osłabiają głód, dostarczając organizmowi dużych ilości błonnika przy bardzo niewielkim ładunku kalorycznym. Białka (proteiny) W przeciwieństwie do szybko uwalniających się węglowodanów proteiny zapewniają uczucie sytości na dłużej, co jest jedną z przyczyn, dla których białka często występują w posiłkach postnych. Kiedy ludzie widzą słowo „białka”, zazwyczaj kojarzy im się ono z mięsem. Kurczak i wołowina rzeczywiście zawierają dużo protein, natomiast występują one również w rybach, mleku, orzechach, ziarnach, nasionach roślin strączkowych i w nich samych. Białko stanowi zasadniczy składnik odżywczy, materiał budowlany komórek organizmu, a także „paliwo” – źródło energii. W przeciwieństwie do tłuszczów i węglowodanów nasz organizm nie magazynuje protein, natomiast układ trawienny rozkłada pokarm białkowy w celu pozyskania aminokwasów, które następnie służą budowaniu tkanki mięśniowej, wytwarzaniu hormonów, enzymów oraz neuroprzekaźników. Jako że nasz organizm nie bawi się w magazynowanie białka, zalecamy zwiększenie ilości przyjmowanych protein w posiłkach w ramach dni postnych, tak by w większym stopniu – i tylko w te dni – składały się na nasze odżywianie. W taki sposób można cieszyć się uczuciem sytości (białka naprawdę powodują, że czujemy się najedzeni dłużej niż w przypadku węglowodanów), a poza tym stale będą przyjmowane odpowiednie ilości protein. W trakcie pięciu zwykłych dni zalecane jest, rzecz jasna, abyśmy odżywiali się normalnie i nie zawracali sobie głowy restrykcjami żywieniowymi. Zalecana dzienna ilość przyjmowanego białka wynosi mniej więcej 55 g. Jeżeli ktoś chce być bardziej skrupulatny, może trzymać się następującej wskazówki: 0,83 g protein na każdy kilogram masy ciała. W przypadku siedemdziesięciokilogramowego mężczyzny dawka wyniosłaby więc 58 g dziennie, a dla kobiety ważącej 60 kg – 50 g na każdy dzień. Barwniki roślinne Wytwarzane przez rośliny barwniki nie tylko przyciągają owady zapylające, lecz przede wszystkim należą do grupy tysięcy bioaktywnych związków chemicznych znanych jako fitochemikalia, które utrzymują roślinę przy życiu i w zdrowiu. Spożywanie wielu różnokolorowych roślin powoduje, że my także na tym zyskujemy, a w trakcie „dnia postnego” stają się one naszym głównym pokarmem. Zielone „Zielenina”, zielone warzywa liściowe, do których zaliczamy szpinak, buraki liściowe, sałatę i jarmuż, są wspaniałym źródłem minerałów, jak choćby magnezu, manganu i potasu. Kolejny rodzaj warzyw zielonych – warzywa kapustowate – zawiera siarkę oraz związki siarkoorganiczne, a zaliczamy do nich kapustę, kalafior, brokuł oraz wiele innych roślin. Siarka jest ważna pod względem wytwarzania glutationu, istotnego przeciwutleniacza, a także różnych aminokwasów, takich jak metionina czy tauryna. Różnorakie warzywa na talerzu dostarczą naszemu organizmowi zróżnicowanych składników. Szpinak na przykład zawiera dużo wapnia, który jednak nie ma formy możliwej do łatwego wchłonięcia przez organizm. Jeżeli naprawdę potrzebujesz wapnia, lepiej zrobisz, jedząc brokuły. Więcej można dowiedzieć się z dodatkowej informacji „Wartość odżywcza” załączonej do każdego z naszych przepisów. Pomarańczowe i żółte Określenie flawonoidy pochodzi od łacińskiego słowa flavus, co oznacza „żółty”. Te chemiczne związki roślinne przyciągają owady w celu zapylania roślin, ale przede wszystkim chronią przed szkodliwym wpływem promieniowania ultrafioletowego. Jeśli chodzi o ludzi, istnieją dowody, że spożywanie flawonoidów pomaga minimalizować ryzyko nabawienia się uczuleń, zapaleń czy infekcji. Owoce i warzywa mające sporą ilość żółtych i pomarańczowych pigmentów, takie jak marchewki, melony, pomidory, papryki czy kabaczki, zawierają określony rodzaj flawonoidów znanych jako karotenoidy. Karotenoid z marchewki może zostać zamieniony w retinol (aktywną formę witaminy A) i mieć korzystny wpływ na wzrok, rozrost kości oraz prawidłowe działanie układu odpornościowego. Czerwone Istnieje bardzo wiele karotenoidów o różnorodnych właściwościach. Kolejny z nich, odpowiedzialny za barwę czerwoną, znany jest jako likopen. Związek ten występuje obficie w pomidorach. Likopen jest przeciwutleniaczem, a niedawno przeprowadzone badania dowodzą, że pomaga zmniejszyć ryzyko wystąpienia udaru. Gotowanie pomidorów – co jest rzeczą zaskakującą – zwiększa w nich poziom tego składnika odżywczego, wysoka temperatura bowiem pomaga skruszyć grube ścianki komórkowe i powoduje, że likopen łatwiej się wchłania. Niejako przy okazji wysoka temperatura niszczy witaminę C, a więc korzyść z pobudzania likopenu niestety występuje na zasadzie „coś za coś”. Niebieski i fioletowy Naturalne produkty roślinne w tych kolorach zawdzięczają swoją barwę flawonoidom z grupy antocyjanów. Niemałe ilości owych związków organicznych znajdziemy w jeżynach, borówkach, fioletowej odmianie marchwi i kapuście czerwonej. Sporo wskazuje na to, że borówki mogą spowolnić typowe dla procesu starzenia się pogorszenie pamięci i funkcji poznawczych. Białe Do tej grupy należą m.in. czosnek, biała cebula, szalotka i por, bogate w siarczki allilu. Nie mamy co prawda niezbitych dowodów na to, że czosnek skutecznie odstrasza wampiry, ale wiele wskazuje, że naprawdę znakomicie sobie radzi z eliminowaniem niepożądanych mikroorganizmów. Niegdyś był on tradycyjnie spożywany na surowo, aby zwalczać kaszel, katar i zapalenie krtani (krup). Warzywa surowe czy gotowane Nie ma jednomyślności co do najlepszego sposobu przygotowywania warzyw, aby zachować jak najwięcej wartości odżywczych. Jedyną prawidłową odpowiedzią jest… jednoznacznej odpowiedzi brak. Po prostu wszystko zależy od sytuacji i upodobań. Różne produkty lądują w garnku na ogniu po to, aby stały się strawniejsze. Gotowanie zmiękcza mięso, a także przerywa grube włókna w jarzynach, z czym wskutek ewolucji nasze układy trawienne przestały sobie radzić. Gotowanie natomiast wywiera również pewien wpływ na obecność niektórych witamin. Przy podgrzewaniu bardzo łatwo na przykład wytracić podatną na to witaminę C, podczas gdy w tym samym procesie zwiększa się poziom likopenu. Jeśli ktoś żywi się przede wszystkim surowymi produktami, prawdopodobnie dostarcza swojemu organizmowi wiele witaminy C oraz mało likopenu. W przypadku marchewek, szpinaku i kapusty gotowanie zwykłe oraz na parze zwiększy przyswajalność karotenu, jednocześnie jednak zmniejszy zawartość innych witamin. Nasza rada dla czytelnika brzmi więc następująco: jedz warzywa i surowe, i gotowane. Często i w obydwu formach. Przewaga warzyw nad owocami Często się zdarza, że kiedy ktoś słyszy, iż powinien jeść więcej warzyw i owoców, zwiększa tylko spożywaną ilość tych ostatnich. Oczywiście to absolutnie nic złego, jako że owoce (podobnie zresztą jak warzywa) są pełne składników odżywczych. Z drugiej jednak strony wiele z nich zawiera również dużo kalorii i fruktozy. Warzywa z kolei są wyjątkowo bogate we włókna i błonnik, a przy tym w znikomym stopniu wpływają na poziom cukru we krwi – a więc i na stężenie insuliny. Niektóre owoce, jak truskawki czy borówki, mają zaskakująco mało kalorii, nie wpływają niekorzystnie na stężenie cukru we krwi (oczywiście pod warunkiem, że nie posypiesz ich cukrem) i z tych właśnie przyczyn wielokrotnie znajdują się wśród składników w naszych przepisach. Dość dobrze sprawdzają się także maliny i czarne porzeczki, inne owoce jednak, jak choćby ananas, zawierają niestety dużo cukru owocowego. Przykładowo: duży banan oznacza około 120 kalorii, podczas gdy duża marchewka to tylko 30 kalorii, mniej więcej tyle samo może liczyć spora porcja brokułów. Chociaż więc popieramy jedzenie owoców w ogóle, w określone przez siebie „dni postne” raczej zalecamy ograniczenie spożycia słodkich owoców. Jeżeli jednak zdecydujemy się na to, jedzmy świeże owoce – suszone oznaczają koncentrację kalorii. Stugramowa porcja świeżych moreli, dla przykładu, zawiera zazwyczaj około 31 kalorii, podczas gdy ta sama ilość suszonych moreli – czterokrotnie wiecej. Przewaga owoców nad sokami Choć owoce należą do pożywnych produktów, to jednak soki owocowe zawierają więcej cukru i mniej wartości odżywczych. Wyciskanie soku nieuchronnie prowadzi do zmniejszenia ilości lub nawet zupełnego pozbycia się skórki – czy to z owocu, czy z warzywa – tymczasem opisane wcześniej, tak korzystne dla zdrowia naturalne barwniki zawierające dużo flawonoidów i karotenoidów, gromadzą się w skórce, a niekiedy w niejedzonym zwykle ogryzku. To kolejny argument za tym, co nieraz musiała powtarzać nam babcia: jedz ze skórką. Skórka roślin jest także podstawowym, o ile nie jedynym źródłem błonnika, który odgrywa poważną rolę dla prawidłowej pracy jelit, a także spowolnienia procesu trawienia i przyswajania cukrów. Warto z tego wszystkiego zapamiętać następujący wniosek: w dni, kiedy w nasz jadłospis trudno wkomponować normalną ilość owoców i warzyw, soki okażą się przyzwoitym źródłem składników odżywczych, nie należy jednak zapominać, że nie są one kompletnym zamiennikiem prawdziwego, całościowego źródła. Zapotrzebowanie na „dobre” tłuszcze Owszem, ilość tłuszczu ma znaczenie, tym bardziej że naprawdę może wystąpić sytuacja, kiedy dieta okaże się zbyt uboga w tłuszcze. Wynika to z tego, że niektóre witaminy – A, D, E i K – są rozpuszczalne w tłuszczach, których potrzebują, aby organizm mógł je skutecznie przyswoić (inaczej jest z witaminą C i witaminami z grupy B, które są rozpuszczalne w wodzie i nie wymagają przyjmowania tłuszczów). Tłuszcz jadalny transportuje witaminy przez ścianki komórkowe jelita cienkiego do krwiobiegu i do wątroby, gdzie są magazynowane do czasu, aż organizm się o nie upomni. Jednak nie wszystkie tłuszcze wyglądają i działają tak samo. W trakcie dnia postnego należy ograniczyć spożycie tłuszczów nasyconych (zwierzęcych) i unikać tłuszczów trans, zastępując je roślinnymi z orzechów, pestek, oliwek lub awokado. Potrzebujesz ich tylko trochę, w ramach uzupełnienia posiłku bogatego w witaminy. Przepisy w niniejszej książce uwzględniają to zapotrzebowanie, dlatego nawet nie musisz sięgać po liczydło. Głodnemu – zupę Czytelnik szybko się zorientuje, że w dalszej części książki czeka na niego wiele przepisów na zupy. Może mu się więc nasunąć pytanie, dlaczego są one tak licznie reprezentowane, skoro bardzo ostrożnie wypowiadaliśmy się na temat soków owocowych. Zupy to jednak przypadek osobny, potrawy zdecydowanie warte włączenia w jadłospis dnia postnego. Jak wykazały przeprowadzone badania, chociaż płyny sycą zazwyczaj mniej niż pokarmy stałe, to jednak zupy stanowią wyjątek od tej reguły – są wyjątkowo pożywne, prowadząc do tego, co naukowcy z Indiana Purdue University określili jako „zmniejszenie uczucia głodu i zwiększenie uczucia sytości (…) w stopniu porównywalnym z pokarmami stałymi”. Skrótowo ujmując, zupa napełnia żołądek i to na dłuższy czas. To bardzo istotna informacja z punktu widzenia osoby przestrzegającej diety 5:2. Co więcej, przygotowywana w domowej kuchni zupa pozwala zużyć jarzyny leżące już jakiś czas w lodówce, za każdym razem smakuje nieco inaczej, ale na pewno zawsze działa jak balsam na twoją duszę. Kiedy jeść? Grafik posiłków zależy przede wszystkim od ciebie. Jeść można wtedy, kiedy najbardziej to odpowiada tobie i twojej rodzinie, przy uwzględnieniu rytmu życia i obowiązków danego dnia. Zaproponowane przepisy podzieliliśmy na „śniadania” i „kolacje”, ale nie ma żadnej konieczności, żeby jeść je o określonych godzinach, które zazwyczaj wyznaczają początek i koniec dnia. Wiele z naszych przepisów sprawdza się jako posiłki dobre na każdą porę, co pozwala dostosować je do twoich przyzwyczajeń. Być może chcesz pomijać śniadania albo darować sobie kolacje. To zależy wyłącznie od ciebie. Dieta 5:2 nie bez powodu jest określana jako najbardziej elastyczna spośród wszystkich diet. Ważne jest jednak, aby przerwa między posiłkami była możliwie najdłuższa, bowiem to właśnie w tym czasie dochodzi do wielu dobroczynnych procesów związanych ze sporadycznym niedojadaniem, o czym na pewno czytelnik pamięta z naszej poprzedniej książki. W trakcie dnia postnego wraz z Michaelem zasiadaliśmy do śniadania o siódmej rano, a do kolacji – o siódmej wieczorem, dzięki czemu otrzymywaliśmy idealny dwunastogodzinny okres bez jedzenia. Oczywiście możesz zdecydować się na coś innego. Nie zamierzamy dyktować zasad, a jedynie przedstawiać sugerowane możliwości. Warto może w tym miejscu przytoczyć raz jeszcze słowa z Diety 5:2 dr. Mosleya: „Twoim zadaniem jest dobór dla swojego organizmu przestrzeni, kiedy może on odsapnąć od jedzenia. Nic się nie stanie, jeśli przekroczymy liczbę kalorii do 510 (albo do 615 w przypadku mężczyzn) – to nie przekreśli całej głodówki. Badania potwierdziły, że ograniczenie spożycia do jednej czwartej dziennego zapotrzebowania na kalorie powoduje ogólnoustrojowe skutki metaboliczne. Nie chodzi o magiczne przywiązanie akurat do okrągłej liczby kalorii 500 czy 600, mimo to spróbuj stanowczo przestrzegać owych limitów. Dobrze jest jasno określić kryteria, tak aby strategia okazała się skuteczna w średnim okresie”. Kluczowe jednak jest to, aby znaleźć metodę, która będzie najskuteczniejsza akurat dla ciebie. Niestety, może to oznaczać, że musisz poradzić sobie z uczuciem bycia nieco głodnym… Oszukać głód Wiele osób, które mają pozytywne doświadczenia z poszczeniem, już wie, że głód tak jak strach – ma wielkie oczy. Tak naprawdę zazwyczaj nie jest on zbyt intensywny, można nad nim zapanować, a skurcze żołądka szybko mijają. Oczywiście cała koncepcja diety 5:2 polega na tym, żeby zapewnić organizmowi chwile odpoczynku od odżywiania się, okresy „przestoju”, kiedy nie trzeba go angażować w przetwarzanie pokarmu. Niektórzy po kilku tygodniach stwierdzą, że nie stanowi dla nich problemu spędzenie nawet dwunastu godzin bez jedzenia. Dla innych z kolei może się to okazać zbyt dużym wyrzeczeniem. Najważniejsze, o czym trzeba pamiętać, to aby wypracować sobie własną metodę, której będziemy potrafili się trzymać. Między innymi dla takich osób przewidzieliśmy w książce małe przekąski odpowiednie na dzień niedojadania. Jeśli już musisz coś zjeść czy przekąsić, zrób to świadomie i jedz skromnie, unikaj węglowodanów i staraj się zawsze pilnować wskaźnika GI. Pamiętaj też, że każda przekąska wlicza się do przewidzianego limitu energetycznego – masz zjeść tyle kalorii, ile zostało zaplanowane, a tylko rozłożą się one bardziej na przestrzeni całego dnia. Czy to osłabia skalę korzyści płynących ze sporadycznego niedojadania? Cóż, po prostu wciąż jeszcze tego nie wiemy, nie przeprowadzono bowiem odpowiednich badań. Najważniejsze z naszego punktu widzenia jest to, żeby poszczenia nie odkładać „na potem”, ani nie poddawać się przy pierwszej przeszkodzie, gdy doświadczenie niedojadania okazało się zbyt wymagające. Jeżeli przekąszenie czegoś w ciągu dnia pomoże ci na początku, to warto spróbować. Możliwe jednak, że jeśli będziesz jeść odpowiednie rzeczy w trakcie dnia postnego, być może w ogóle unikniesz uczucia głodu. Najwyższy więc czas, by porozmawiać o wszystkim, co dotyczy kuchni. - koniec darmowego fragmentu - zapraszamy do zakupu pełnej wersji\nPrzypisy  K. Van Proeyen, K. Szlufcik, H. Nielens, K. Pelgrim, L. Deldicque, M. Hesselink, P.P. Van Veldhoven, P. Hespel, Training in the fasted state improves glucose tolerance during fat-rich diet, „Journal of Physiology” 2010, listopad; M.P. Harber, A.R. Konopka, B. Jemiolo, S.W. Trappe, T.A. Trappe, P.T. Reidy, Muscle protein synthesis and gene expression during recovery from aerobic exercise in the fasted and fed states, „American Journal of Physiology” 2010, listopad.  K.A. Varady, S. Bhutani, E.C. Church, M. Kempel, Short-term modified alternate-day fasting: a novel dietary strategy for weight loss and cardio-protection in obese adults, „American Journal of Clinical Nutrition” 2009, listopad; M.C. Klempel, S. Bhutani, M. Fitzgibbon, S. Freels, K.A. Varady, Dietary and physical activity adaptations to alternate day modified fasting: implications for optimal weight loss, „Nutrition Journal” 2010, wrzesień.  Michelle N. Harvie i in., The effects of intermittent or continuous energy restriction on weight loss and metabolic disease risk markers: a randomized trial in young overweight women, „International Journal of Obesity” 2011, maj, Londyn.  Yamamoto i in., Therapeutic potential of inhibition of the NF-κB pathway in the treatment of inflammation and cancer, „Journal of Clinical Investigation”, 107(2), s. 135; M. Czaplińska, J. Czepas, K. Gwoździński, Structure, antioxidative and anticancer properties of flavonoids, „Postępy Biochemiczne” 2012, 58(3), s. 235–244; T.P.T. Cushnie, A.J. Lamb, Recent advances in understanding the antibacterial properties of flavonoids, „International Journal of Antimicrobial Agents”, 38(2), s. 99–107. J. Karppi i in., Serum lycopene decreases the risk of stroke in men, „Neurology” 2012, 79 (15), s. 1540–1547.  Liu RuiHai, Thermal processing enhances the nutritional value of tomatoes by increasing total antioxidant activity, „Journal of Agricultural and Food Chemistry” 2002, kwiecień.  E.E. Devore i in., Dietary intakes of berries and flavonoids in relation to cognitive decline, „Annals of Neurology” 2012, 72(1), s. 135–143.  R. Mattes, Soup and satiety, „Physiology & Behavior” 2005, styczeń; M.E. Clegg, V. Ranawana, A. Shafat, C.J. Henry, Soups increase satiety through delayed gastric emptying yet increased glycaemic response, „European Journal of Clinical Nutrition”.\nSpis treści Okładka Strona tytułowa Redakcja ROZDZIAŁ PIERWSZY ROZDZIAŁ DRUGI Przypisy


Seksualizacja dzieci a popkultura - Miesięcznik Egzorcysta\npiątek, 04 lipiec 2014 21:37\nW Wielkiej Brytanii, gdzie skala problemu jest znacznie większa, od wielu lat szuka się przyczyn tego zjawiska. W opiniach wyrażanych przez rodziców na forach internetowych winą za ten stan obarcza się władze kraju, które wprowadziły do szkół programy edukacji seksualnej. Według części rodziców są one realnym seksualizowaniem dzieci, przedwcześnie rozbudzają ciekawość sferą seksualną, zachęcają do podejmowania aktów seksualnych oraz stwarzają przestrzeń zainteresowania materiałami pornograficznymi.\nW krajach takich jak Polska, w których tzw. edukacja seksualna nie jest jeszcze rozpowszechniona, rodzice wskazują przede wszystkim na popkulturę jako główny czynnik przyczyniający się do seksualizacji dzieci i młodzieży – nieustanne nękanie erotycznymi bodźcami przez świat rozrywki i mass mediów. Jeszcze nigdy w historii Polski nie było pokolenia mającego tak prosty dostęp do treści, które nieodwracalnie niszczą psychikę ludzką.\nRozwój techniki upowszechnił narzędzia komunikacji multimedialnej (np. komputery, tablety, smartfony), które za pomocą internetu umożliwiają nieograniczony dostęp do pornografii. Natomiast producenci najbardziej popularnych zabawek, książek, filmów i gadżetów dla dzieci masowo wprowadzają treści dla dorosłych w świat dziecięcej rozrywki.


Relacja z Mistrzostw Śląska w siatkówce plażowej - Cieszyn.pl - serwis informacyjny\nRelacja z Mistrzostw Śląska w siatkówce plażowej\nDwa dni, dwa turnieje, dwa boiska i prawie 60 zawodników... tak w skrócie można by opisać siatkarski weekend w Cieszynie. W dniach 14-15 lipca w nadolziańskim grodzie odbyły się III Otwarte Mistrzostwa Śląska w siatkówce plażowej. W sobotę na boiskach przy Kąpielisku Miejskim oraz na Kompleksie Boisk Sport-Park rywalizowały panie, a w niedzielę przyszła pora na miksty. Rywalizacja była na najwyższym poziomie, mimo niezbyt sprzyjających warunków pogodowych panie wykazały hart ducha i ogromną wolę walki, nie przerywając rozgrywek nawet podczas ogromnej ulewy...\nOba turnieje zaliczały się do ogólnej klasyfikacji III Otwartych Mistrzostw Śląska w siatkówce plażowej im. Rufina Dudy. Organizatorem imprezy był Wydział Sportu Urzędu Miejskiego w Cieszynie. Rozgrywki te objął swoim patronatem Śląski Związek Siatkówki. Organizatorzy nagrodzili w każdym turnieju cztery pary. Pierwsze trzy miejsce oprócz statuetek i medali otrzymali nagrody rzeczowe oraz bony podarunkowe do sklepu Decathlon. Zawodnicy z 4 miejsca otrzymali nagrody rzeczowe i bony podarunkowe.\n1 miejsce - Smykla Aleksandra/Wróbel Karolina (200,00 zł)\n2 miejsce - Kubas Klaudia/ Kozińska Iga (150,00 zł)\n3 miejsce - Gaś Adrianna/ Krzempek Natalia (120,00 zł)\n4 miejsce - Wójcik Marta/ Strządała Angelika (80,00 zł)\n5. Kałużna Aleksandra/ Lüftner Sandra\n5. Nagler-Skroban Klaudia/ Kuziak Magdalena\n7. Wróbel Ewelina/ Kroplewska Agata\n7. Pokorny Wiktoria/ Domajer Wiktoria\n9. Bebenek Marlena/ Gnyś Anna\n9. Ruellan Laura/ Płusa Małgorzata\n9. Siedlecka Nadieżda/ Dydak Dorota\n9. Zawada Paulina/ Wiecheć Sandra\n13. Dzikowska Magdalena/ Mika-Łabuz Katarzyna\n13. Wardęga Patrycja/ Przebinda Weronika\n1 miejsce - Ruellan Laura/ Szpak Michał (200,00 zł)\n2 miejsce - Dydak Dorota/ Widz Wojciech (150,00 zł)\n3 miejsce - Kubas Klaudia/ Rajfura Patryk (120,00 zł)\n4 miejsce - Płusa Małgorzata/ Biernat Mateusz (80,00 zł)\n5. Strządała angelika/ Borkowski Bartłomiej\n5. Kozińska Iga/ Michalik Maciej\n7. Kaszuba Magdalena/ Kmita Daniel\n7. Wyczółkowska Aleksandra/ Ptak Robert\n9. Gaszek Edyta/ Gaszek Dariusz\n9. Siedlecka Nadieżda/ Ponikiewski Łukasz\n9. Kuchejda Barłomiej/ Wiecheć Sandra\n9. Graboń Jakub/ Domajer Wiktoria\n13. Kostka Anna/ Kostka Karol\nOrganizatorzy serdecznie dziękują wszystkim uczestnikom a nagrodzonym składają raz jeszcze ogromne gratulacje. Podziękowania kierują także w stronę sędziów ze Sląskiego Związku Piłki Siatkowej oraz do Wolontariuszy GramoLajf, bez których turniej by się nie odbył.\nTekst i foto: Wydział Sportu


Zabezpieczenia gier dawniej i dziś na kilku kreatywnych przykładach\nKamil Świtalski 17 lutego 2017\nO tym że piractwo jest dużym problemem nikogo nie trzeba przekonywać. Ale twórcy robią co w ich mocy, by zabezpieczyć swoje dzieło. Dziś zebrałem kilka najciekawszych, moim zdaniem, przykładów takiej walki!\nZanim rozpoczniesz przygodę\nKilkanaście lat temu zabezpieczenia gier takie, które znamy teraz, dopiero raczkowały. Produkty nie wymagały dostępu do sieci, a więc twórcy jakoś inaczej chcieli sprawić, aby nikt poza legalnymi nabywcami nie mógł cieszyć się ich dziełem. Dlatego też prześcigali się w pomysłach jak zaserwować nam unikalny kod, który znać będą wyłącznie osoby które legalnie nabyły grę.\nTo cię zainteresuje Gdzie tanio kupić stare gry? Na co zwrócić uwagę przy zakupach? Praktyczny poradnikStare gry: naprawdę tęsknię "słabością" konsol przenośnych\nPrzed włączeniem gry musieliśmy podać wskazany kod, który dołączony był na kartce. Jeżeli go nie mieliśmy, mogliśmy zapomnieć o zabawie. Wiele z nich mogliśmy jednak bez większego problemu przepisać bądź skserować — choć pierwsze z rozwiązań było żmudne, z drugim zaś szybko sobie poradzono drukując ciemnym tuszem na ciemnych kartkach. Stare kserokopiarki nie były sobie w stanie poradzić z takim utrudnieniem. Innym podejściem było wpisanie konkretnego słowa, które musieliśmy odnaleźć na wskazanej stronie instrukcji — a przecież te również mieli tylko ci, którzy grę nabyli legalnie. Szybko też twórcy pokusili się też na nieco bardziej skomplikowane rozwiązania, jak podawanie barw z wielokolorowej planszy. Dzisiaj wystarczyłoby zrobić takiej instrukcji zdjęcie bądź ją zeskanować, kiedyś niezbędne było więcej zachodu.\nJeżeli nie litery, cyfry i kolory w tradycyjnym wydaniu to co? Ano — specjalne, dodatkowe, akcesoria, które w kreatywny sposób podchodziły do kwestii uzyskiwania odpowiedzi! Jednym z popularniejszych rozwiązań tego typu było specjalne koło dla The Secret of Monkey Island. Po ustawieniu go w podanej na ekranie kombinacji odczytywaliśmy rok urodzenia pirata, który pozwalał nam uruchomić grę.\nNieco bardziej skomplikowanie rozwiązali to twórcy Test Drive 3, bowiem na całość składało się jeszcze więcej tarcz. Ale to jeszcze nie koniec, zdesperowani twórcy pokusili się o znacznie bardziej skomplikowane akcesoria — m.in. szkła powiększające czy specjalne soczewki zniekształcające obraz tak, że pozwalały odczytać tajemnicze znaki na ekranie. Ostatnie z tych rozwiązań nazywa się Lenslok i było niezwykle kłopotliwym nie tylko dla piratów, ale także uczciwych graczy. Nie zawsze mogliśmy odczytać poprawną wartość, bo telewizor był za duży, albo za mały… albo — co też nie było rzadkością — w pudełku znalazło się akcesorium nie z tej gry! Z tej metody korzystano w erze 8-bitowców i załapały się na nią m.in. Tomahawk, ACE i Elite.\nCzyżby Valve pracowało nad Half-Life 3 na VR? PW Paweł Winiarski\nG2A rusza z abonamentem, a tymczasem gracze wciąż donoszą o kradzionych kluczach PW Paweł Winiarski\nHistoria zabezpieczenia gier to także dodatki, które po wpięciu do jednego z portów w komputerze odblokowywały dostęp do produkcji. Ich początki sięgają czasów Commodore 64, ale zdarzało się użyć ich również współcześnie. Teraz w formie pendrive, których skopiować się nie da, a bez ich wpięcia możemy zapomnieć o włączeniu gry. Dobrym przykładem z ostatnich lat jest DJ Max Trilogy. Urządzenie nie tylko pozwalało odblokować dostęp do gry, ale też składowało wszystkie dane związane z naszym profilem.\nZaciąłeś się? Oj oj oj…\nZajrzyj do instrukcji, albo przynajmniej na opakowanie! Nie raz i nie dwa zdarzyło się, że nie mieliśmy szans ruszyć dalej, jeżeli nie zapoznaliśmy się z instrukcją obsługi i nie odnaleźliśmy tam odpowiedzi na pytania, które zadano nam w wirtualnych światach. Jednym z flagowych przykładów jest częstotliwość z której musimy skorzystać w pierwszym Metal Gear Solid. Nie jest to jednak jedyny przykład — przygody w King’s Quest VI prawdopodobnie nie skończycie bez zajrzenia do instrukcji gdzie czeka odpowiedź na jedną z zagadek. Trzeciej części serii nie pokonacie bez odpowiedniej receptury na zaklęcie, zaś labirynt w Manhunterze bez instrukcji wydaje się niemal beznadziejnym przypadkiem. Podobnie zresztą jak ostatnie zagadki w serii gier Zork.\nPowyższe przykłady to, nazwijmy to, klasyka. Rzeczy z których korzystano na przestrzeni lat i w przypadku większości tytułów od razu widać było, że coś jest nie tak. Nie zawsze jednak są tak mili. Czasami niespodzianki zostawią nam na później.\nTak było w Mirror’s Edge, gdzie pirackie zabezpieczenie sprawiało, że bohaterka automatycznie zwalniała przed dużymi przepaściami, co czyni je niemożliwymi do przeskoczenia. Autorzy Game Dev Tycoon, gry o robieniu gier, w przypadku wykrycia pirackiej kopii… niemożliwym uczynili dla graczy czerpanie zysków z ich biznesów. W Red Alert 2 po minucie od odpalenia gry, wszystkie nasze jednostki wybuchają. The Sims 4 cenzurę przeznaczoną na nagie partie naszych bohaterów rozciąga na cały ekran, przez co śledzimy jedną wielką pikselozę. W Batman: Arkhan Asylum nie mogliśmy korzystać z powolnego upadku przez brak opcji rozłożenia peleryny, co nie wzbraniało nas przed progresem w kilku sekcjach. Rockstar również nie pozostali piratom dłużni — w Grand Theft Auto IV po wykryciu pirackiej kopii kamera zaczyna wariować i granie w takiej formie jest, delikatnie mówiąc, mało wygodne. Na koniec zostawiłem prawdziwą perełkę — Japońskie RPG Earthbound. Jego przejście zajmuje w najlepszym wariancie minimum 30 godzin, a po wykryciu jakiegokolwiek oszustwa automatycznie usuwa wszystkie nasze stany zapisu gry przed walką z… finałowym bossem!\nTo, rzecz jasna, jeszcze nie wszystko co przygotowali dla piratów twórcy. Przez lata próbowano różnych metod — zabezpieczeń przed kopiowaniem płyt CD, numerów seryjnych czy zabezpieczeń DRM. Jedne działały lepiej, inne gorzej — wszystkie jednak mają wspólny mianownik. Utrudniają życie tym, którzy legalnie kupują gry.\nŹródło: Steve Remebers.\nTryb turbo dla PS4 Pro to wzrosty wydajności nawet o 38 procent! Paweł Winiarski\nOgrałem betę Tom Clancy’s Ghost Recon Wildlands. Czuję potencjał, choć mam mieszane uczucia Paweł Winiarski


Mango Kids - Sweter dziecięcy Viti 110-164 cm złoty brąz | ANSWEAR.com\nWybierz rozmiar 110 - ostatnia sztuka! 116 - ostatnia sztuka! 122 - ostatnia sztuka! 128 - ostatnia sztuka! 134 - Powiadom o dostępności 140 152 - Powiadom o dostępności 164 - Powiadom o dostępności\nID produktu: 5901-SWB005\nKod producenta: 67093254\ngładkie swetry, brązowe swetry, sweterki, sweterki dla dzieci, dekolt crewneck, crew neck, ubranka dla dzieci


Pękła czterdziestka - relacja z meczu MMTS Kwidzyn - AZS AWF Gorzów Wlkp. - Sport WP SportoweFakty\nPękła czterdziestka - relacja z meczu MMTS Kwidzyn - AZS AWF Gorzów Wlkp.\nW sobotę drużyna MMTS Kwidzyn we własne hali podejmowała ekipę AZS AWF Gorzów Wlkp. Pojedynek zespołów z dwóch różnych biegunów ligowej tabeli miał jednego faworyta. Gospodarze już w pierwszej połowie zapewnili sobie zwycięstwo.\nPiotr Wiszniewski 04 Grudnia 2010, 21:05\nPierwsze minuty sobotniego meczu to przysłowiowa gra bramka za bramkę. Żadna z ekip nie potrafiła wypracować sobie większej przewagi i odskoczyć od rywala. Taki stan rzeczy trzymywał się do 10. minuty kiedy to obrotowy Krzysztof Misiaczyk zdobył bramkę, a na tablicy świetlnej widniał wynik 8:8. W kolejnych minutach kilkoma skutecznymi interwencjami popisał się Sebastian Suchowicz, a jego koledzy nie marnując okazji w ataku wyszli na prowadzenie 12:8. Zdenerwowany trener akademików Dariusz Molski zmuszony został do wzięcia czasu dla swojej drużyny. Minutowa przerwa nie poprawiła jednak gry gości, którzy potrafili odrobić co najwyżej jedną bramkę. W 20 minucie po wykorzystaniu rzutu karnego przez Michała Waszkiewicza było już 18:12. W dalszej części gry kwidzynianie kontrolowali spotkanie i mimo kilku błędów nie pozwolili gościom na zbyt wiele. Trzy sekundy przed przerwą straty gorzowian zmniejszył Tomasz Jagła. Pierwsza połowa zakończyła się wynikiem 22:17.\nPo przerwie obraz gry zbytni nie uległ zmianie. Podopieczni trenera Zbigniewa Markuszewskiego całkiem dobrze radzili sobie w obronie i nie mylili się w ataku. W tym fragmencie gry z bardzo dobrej strony pokazał się Przemysław Rosiak, który w kilka minut zanotował na swoim koncie trzy trafienia. Dobra obrona i szybki kontratak sprawiły, iż gospodarze za sprawą Dimitrya Marhuna prowadzili już 29:21, a następnie 30:22. Mogłoby się wydawać, iż MMTS zwycięstwo ma już w kieszeni. Ambitni szczypiorniści z Gorzowa Wielkopolskiego nie zamierzali jednak składać broni przed czasem. Pomiędzy 44 a 50 minutą goście odrobili aż pięć bramek, a po trafieniu Mateusza Krzyżanowskiego było już tylko 33:29. Ostatnie, nerwowe dziesięć minut lepiej rozegrali jednak piłkarze MMTS-u. Kwidzynianie zachowali zimną krew, skrupulatnie wykorzystując swoje sytuacje w ataku. Goście mimo wielkich chęci nie zdołali wywieźć z Kwidzyna nawet punktu. Ostatecznie mecz zakończył się zwycięstwem gospodarzy 40:33, a finalną bramkę zdobył Antoni Łangowski.\nMMTS Kwidzyn - AZS AWF Gorzów Wlkp. 40:33 (22:17)\nMMTS: Suchowicz, Jedowski - Orzechowski 7, Peret 6, Adamuszek 5, Waszkiewicz 5, Rosiak 4, Rombel 4, Marhun 3, Seroka 3, Mroczkowski 1, Cieślak 1, Łangowski 1.\nKary: 4 x 2 minuty.\nAZS AWF Gorzów Wlkp.: Zwiers, Kiepulski - Jagła 6, Gumiński 6, Misiaczyk 5, Śramkiewicz 5, Fogler 4, Huziejew 3, Krzyżanowski 3, Tomczak 1\nKary: 6 x 2 minuty.\nPrzebieg meczu: 5:4, 8:8, 13:10, 18:12, 19:15, 22:17, 24:19, 27:21, 30:25, 32:29, 36:30, 40:33.\nSędziowie: Leszczyński i Piechota.\nwef 04-12 21:24 Zgłoś komentarz\nJa już nic nie kapuje. Co się dzieje z tym AZSem. U sibie świetny mecz w obronie 23 bramki.. tydzien ponziej fatalny mecz w obronie 40 bramek... i z zadnego nie ma punktów. Molski do\ndymisji! Nie nadaje sie!


Konflikt amerykańsko-chiński a sprawa polska - 3obieg.pl - Serwis informacyjny dziennikarstwa obywatelskiego.\nPonad dwie dekady temu wypadliśmy spod wpływów Rosji, zrzuciliśmy z siebie system komunistyczny i zmieniliśmy system gospodarczy. Mając dość Rosyjskiego panowania zwróciliśmy się w stronę Atlantydów. Dołączając do paktu Północnoatlantyckiego staliśmy się sojusznikiem Stanów Zjednoczonych a włączając się w europejskie struktury myśleliśmy, że staniemy się równoprawnym partnerem zachodnioeuropejskich państw. Jednocześnie w tym samym czasie wybudowaliśmy sobie mentalny mur na naszej wschodniej granicy, postrzegając obszar na wschód od Bugu, jako jedną wielką pustkę. Żyliśmy tak w błogim stanie, wydawało się nam, że mając amerykański parasol nad sobą jesteśmy bezpieczni a wojny są reliktem historii. Minęło ponad dwie dekady a większość z nas ma wciąż takie same wyobrażenie o świecie. W tym czasie świat nabrał dynamiki i zaczął się zmieniać.\nObszar przyszłego konfliktu\nNasz „wielki sojusznik” po wygraniu zimnej wojny stał się jedynym hegemonem i gwarantem ładu światowego. Nie mając realnego rywala, który mógłby mu zagrozić zachował się jak nieodpowiedzialny policjant, który gania za kilkoma wyrostkami, gdy w tym samym czasie groźny mafioso zaczął produkować pod jego nosem narkotyki w sutenerze.\nTak Stany Zjednoczone zachciały sobie przemodelować cały Bliski Wschód. Prowadziły dwie wojny irackie. Zaangażowały się w konflikt w Afganistanie. Działania amerykanów na Bliskim Wschodzie były asymetryczne, czyli angażowali nowoczesny i drogi sprzęt w walce z bandą dzikusów. Trochę to przypominało wojnę w Wietnamie, gdy najnowocześniejsze samoloty wykorzystywano do walki z rowerem na szlaku Hồ Chí Minha. Wojna w Afganistanie, choć droga i długa nie przyniosła realnych korzyści.\nW tym samym czasie, gdy siły amerykańskie uganiały się po pustyniach i górach za dzikusami z Kałasznikami, na Dalekim Wschodzie Chiński Smok wyszedł z ukrycia. Chiny, które stały się pierwszą gospodarką świata postanowiły dokonać rewizji ładu światowego. Państwo, które od XIX w. stało na skraju upadku postanowiło przywrócić swoje miejsce na świecie.\nChinom, które chcą dokonać rewizji ładu światowego i przenieść polityczne centrum świata na Daleki Wschód wystarczy wypchnąć Amerykanów z pierwszego łańcucha wysp zachodniego Pacyfiku. Kiedy przyjrzymy się poczynaniom Chińczyków stwierdzimy, że są na dobrej drodze by swoje plany zrealizować. Chinom w przeciwieństwie do USA do realizacji planów nie jest potrzebny kosztowny program budowy lotniskowców. Do realizacji swych planów wystarczy im silne lotnictwo, które będzie operowało w niezbyt dużych odległościach od swoich baz, silne wojska rakietowe i dobre rozpoznanie strategiczne.\nChiny dysponują już silnym i nowoczesnym lotnictwem, Jako jedyni na świecie posiadają systemy rakiet balistycznych trafiających w ruchomy cel, co umożliwia niszczenie amerykańskich zespołów uderzeniowych z lotniskowcem, a najważniejszym elementem układanki jest rozbudowa systemu rozpoznania strategicznego. Chiny zaczęły budować sztuczne wyspy na atolach na Morzu Południowochińskim. Na wyspach buduje się pasy lotnicze i instalacje radarowe, co w połączeniu z rozpoznaniem satelitarnym daje Chinom możliwość obserwacji zachodniego Pacyfiku do drugiego łańcucha wysp aż po Guam. Zmieniło to sytuację strategiczną na świecie pierwszy raz od zakończenia drugiej wojny światowej.\nKiedy przyjrzymy się wszystkim konfliktom zbrojnym, w których uczestniczyło USA, amerykanie wykorzystywali swoje lotniskowce, jako niezagrożone wyspy, z których mogli operować w strefie konfliktu a po misji wracać z powrotem w bezpieczne miejsce.\nTak było np. w trakcie konfliktu wietnamskiego, gdy amerykańskie lotniskowce bezkarnie grasowały na Morzu Południowochińskim. Jednak obecnie sytuacja zmieniła się. Wprowadzenie zespołu uderzeniowego z lotniskowcem na wody wewnętrznego łańcucha wysp zachodniego Pacyfiku grozi jego szybką utratą. To może powodować polityczne i ekonomiczne reperkusje dla USA. Brak amerykańskiej obecności w tym regionie powoduje zaniepokojenie i obawę amerykańskich sojuszników w tym rejonie świata, którzy dostrzegają powolne zanikanie amerykańskiego parasola, co może skutkować tym, że obiorą sobie nowego protektora w postaci Chin, które zagwarantują im bezpieczeństwo i wpływy z bezpiecznego handlu.\nTak, więc w uprzywilejowanej pozycji w potencjalnym konflikcie są Chiny, których siły będą operować w pobliżu własnych baz. W przeciwieństwie do nich Amerykanie muszą działać na ogromnych przestrzeniach Pacyfiku. Zważywszy, że Chiny mają możliwości szczegółowego rozpoznania aż po wyspę Guam, mogą uniemożliwić Amerykanom przesunięcie swoich sił uderzeniowych w stronę chińskich wybrzeży.\nZasięg amerykańskiego lotnictwa jest dużo mniejszy od olbrzymich odległości panujących na Pacyfiku np.. z Guam na Okinawę jest 1140 mm, do głównych wysp japońskich 1570 mm. Do Singapuru 2550 mm, a do zachodnich wybrzeży Ameryki wielokrotnie więcej. Podstawowym samolotem lotnictwa taktycznego Stanów Zjednoczonych jest F 16, którego zasięg wynosi od 500 do 700 km a podstawowym samolotem lotnictwa pokładowego jest F 18, którego zasięg wynosi od 700 do 900 km. W tej sytuacji widzimy, że Amerykanie nie mają realnej możliwości ataku bez ryzyka zniszczenia lotniskowca przez siły chińskie.\nPonadto Chiny uzyskały zdolności niszczenia amerykańskich baz w regionie takich jak na Okinawie czy w Japonii. Wszystkie państwa w regionie jak Filipiny, Korea płd. Czy Tajwan są w zasięgu chińskiego lotnictwa czy sił rakietowych. W razie poważniejszego kryzysu Amerykanie nie są w stanie obronić Korei i Tajwanu, które Chiny mogą bez problemu zająć w krótkim czasie. Dodatkowo Chińczycy osiągnęli zdolności niszczenia amerykańskiej łączności satelitarnej i całego systemu świadomości sytuacyjnej a co za tym idzie amerykanie mogą stać się głusi i niewidomi i nie wiedzieć, co się wokół nich dzieje.\nOdpowiedzią Stanów Zjednoczonych było stworzenie koncepcji wojny powietrzno-morskiej na zachodnim Pacyfiku.\nDo urzeczywistnienia swoich planów Amerykanie potrzebowali wsparcia Australii. Mimo oporów dużej części australijskiego społeczeństwa, która widzi większe korzyści na handlu z Chinami, amerykanom udało się przeciągnąć ten kraj na swoją stronę. W planach amerykańskich również ważną rolę odgrywa Japonia. Jest to kraj na tyle ważny, że amerykanie będą robić wszystko, co będą w stanie robić by Japonia nie przegrała wojny w pierwszych dniach konfliktu.\nChińskie pasy startowe na sztucznych wyspach\nJeśli chcielibyśmy zgadnąć jak obecna sytuacja na Dalekim Wschodzie może przerodzić się w otwarty konflikt powinniśmy przyjrzeć się chińskiej doktrynie obronnej. Chiny uważają, że nie mogą czekać aż przeciwnik zbierze zbyt duże siły. Kiedy będą uważać, że ich interesy są zagrożone a przeciwnik zbiera siły to według Chińczyków jest to już stan wojny i tylko kwestią jest, kto uderza pierwszy.\nJeśli dojdzie do otwartego konfliktu Chiny dokonają ataku na amerykański system rozpoznania satelitarnego a co za tym idzie na łączność i świadomość sytuacyjną USA. Swoje możliwości mogli zaprezentować zakłócając jakiś czas temu bezzałogowy amerykański samolot zwiadowczy, który był zmuszony powrócić do swojej bazy.\nChiny w stosunku do Amerykanów mają lepsze rozpoznanie na większą przestrzeń. Oprócz rozpoznania satelitarnego mają sieć radarów dalekiego zasięgu, co daje im możliwości rozpoznania aż po Guan. Dodatkowo dysponują samolotami typu AWACS. Chińska łączność oparta jest nie tylko na łączności bezprzewodowej, posiadają również łączność po kablu.\nKolejnym krokiem, jaki dokonają Chińczycy będzie atak na amerykańskie bazy w regionie na Guam, na Okinawie czy w Japonii. W tym samym czasie chińska flota przetnie linie komunikacyjne na Pacyfiku.\nPierwszy okres wojny będzie defensywny dla Amerykanów, z czego zdają oni sobie doskonale sprawę. Z tego powodu rozpraszają oni swoje siły, amerykańska flota ćwiczy alarmowe wyjścia z portów na otwarte morze poza drugi łańcuch wysp zachodniego Pacyfiku. Jest to spowodowane obawą utraty ciężkich okrętów jak lotniskowce czy krążowniki. Powodować to będzie wyłączenie z akcji amerykańskiego lotnictwa pokładowego na dłuższy okres czasu.\nZe względu na nowoczesne chińskie pociski samosterujące i najnowocześniejsze na świecie siły balistyczne amerykańska tarcza antyrakietowa staje się bezużyteczna. W przeciwieństwie do USA Chiny nie były nigdy ograniczone w rozwoju swoich sił rakietowych żadnymi międzynarodowymi traktatami. Z tego powodu Amerykanie będą bronić tylko punktowo swoich baz broniąc tylko wybrane najważniejsze części. Ponadto występuje asymetria wydatków. Porównując koszt wyprodukowania pocisków antyrakietowych do pocisków ofensywnych to widzimy, że Amerykanie muszą wydać dużo większe pieniądze na systemy antyrakietowe niż Chińczycy na swoje siły rakietowe. To powoduje, że USA muszą rozwijać nowe technologie energetyczne jak lasery czy mikrofale. Jednak technologie te mają swoje ograniczenia i potrzeba dużo czasu do ich dopracowania.\nPo stronie amerykańskiej następuje wzmacnianie swoich baz poprzez budowę bunkrów, rozwija się procedury naprawcze pasów startowych, udoskonala się procedury dla sił podwodnych, by bojowe jednostki floty podwodnej szybciej zajęły swoje pozycje operacyjne. Amerykańska flota okrętów podwodnych jest najnowocześniejszą i najbardziej liczną na świecie, co daje amerykanom przewagę. Z tego powodu ich jednostki mogą zająć pozycje w pierwszym łańcuchu wysp. Będzie to jedna z nielicznych amerykańskich formacji będąca w ofensywie. Więc cały ciężar będzie spoczywał na okrętach podwodnych i na samolotach niewykrywalnych przez radar jak bombowce B2. Będzie to ciężkie dla USA, ponieważ Chiny będą chcieli wygrać wojnę w pierwszym tygodniu konfliktu niszcząc wszystkie amerykańskie bazy, zniszczyć największy amerykański „lotniskowiec”, jakim jest Japonia i wyeliminować ją z wojny, co spowoduje niekorzystną sytuację dla USA, ponieważ odbicie regionu będzie dla Amerykanów prawie niemożliwe lub długotrwałe. Jak widzimy Amerykanie są w patowej sytuacji. Ze względów strategicznych korzystniej byłoby wycofać swoje siły w bezpieczniejsze miejsce, jednak z powodów politycznych byłaby to dla nich katastrofa.\nPotencjalne zaognienie sytuacji w regionie będzie również niekorzystne dla nas. Amerykanie będą musieli przerzucić resztki swoich sił z Europy na Antypody, które jak widzieliśmy wcześniej są kluczowym elementem w amerykańskiej układance. Również Japonia będzie wzmacniana lotnictwem taktycznym z kontynentu amerykańskiego w celu zniszczenia lotnictwa chińskiego w bitwie lotniczej nad Japonią. Amerykańskie plany pokazują chęć wciągnięcia Chińczyków w pułapkę. Chińczycy będą musieli operować na maksymalnym dystansie swojego lotnictwa, co spowoduje, że nie będą mieli zbyt dużo czasu na operowanie nad Japonią a w dodatku będą pod ostrzałem wrogiej floty.\nPiętą Achillesową USA jest jednak niewystarczająca liczba okrętów. Flota amerykańska jest najmniej liczna od czasów I wojny światowej a ze względu na bardzo rozciągnięte linie komunikacyjne na olbrzymich akwenach Pacyfiku będzie potrzebna dużo większa liczba okrętów do zabezpieczenia konwojów przed chińskimi okrętami podwodnymi operującymi na tych wodach. Amerykańska flota liczy sobie ok. 300 jednostek. W czasach administracji Regana miała ok 600 a w 1941 niecałe 600. Wzmocnieniem USA mogą być floty sojusznicze jak japońska, która jest wielokrotnie liczniejsza od brytyjskiej.\nBudowa sztucznej wyspy przez Chińczyków\nAby móc myśleć o działaniach ofensywnych Amerykanie będą musieli zacząć niszczyć chińskie instalacje radarowe poza horyzontalne czy centra dowodzenia w głębi Chin napotykając na bardzo silną obronę przeciwlotniczą. Z tego powodu atak nastąpi od tej strony gdzie obrona jest najsłabsza. Najsłabiej broniona jest strona północno-wschodnia. Czy wiemy, co to oznacza? Atak musi nastąpić z nad terytorium Rosji. Kiedy przyjrzymy się mapie widzimy, że atakujące samoloty z Japonii muszą przelecieć nad terytorium Rosji. Pomyślmy, co to może oznaczać dla nas? Jak widzimy poparcie Rosji jest niezbędne do powodzenia tego przedsięwzięcia. Jednak jak wiemy nic nie jest za darmo.\nAtak na Chiny kontynentalne w początkowej fazie wojny będzie niezwykle ryzykowny. Amerykanie nie posiadają wystarczającej ilości samolotów nie wykrywalnych przez radar. Cele znajdują się w głębi kraju a jak wiemy Chiny są ogromnym państwem. Dodatkowo atakując centra polityczne i centra dowodzenia mogą eskalować konflikt.\nScenariusz taki jest jednym z wariantów amerykańskiej koncepcji wojny powietrzno-morskiej przeciwko Chinom.\nPozostałe dwa warianty to odległa blokada oraz obrona perymetru pierwszego łańcucha wysp inaczej mówiąc obrona sojuszników w tym regionie. Jednak najbardziej kładzie się nacisk na pierwszy wariant z atakiem na Chiny, co przeraża sojuszników jak Japonię czy Koreę.\nJeśli USA będą chciały wygrać wojnę będą musiały uderzać na świadomość sytuacyjną i to przez cały okres konfliktu. Wojna w cyberprzestrzeni będzie musiała rozpocząć się dużo wcześniej, aby zmapować całą przestrzeń cyfrową wroga, co właśnie dzieje się na naszych oczach. Współczesna cyberprzestrzeń jest kluczem do odniesienia sukcesu, podobnie jak w dawnych czasach kluczem do sukcesu był zwiad.\nKolejnym etapem dla Amerykanów będzie zneutralizowanie chińskich sił balistycznych. Jest to pułapka w całej amerykańskiej koncepcji wojny, gdyż nie będą wstanie zniszczyć większości nowoczesnych mobilnych wyrzutni rakietowych. Z powodu wielu ograniczeń spowodowanych podpisanymi traktatami rozbrojeniowymi z ZSRR, USA nie dysponują odpowiednimi konwencjonalnymi siłami balistycznymi tak jak Chiny, dopiero teraz pracuje się nad projektem hipersonicznych pocisków, a użycie bombowców B2 jest niewystarczające z powodu zbyt małej ich liczby. Również atak lotnictwa pokładowego nie wchodzi w grę z powodu zbyt dużego ryzyka utraty lotniskowców, które nie będą bezpieczne w pierwszym łańcuchu wysp.\nJeśli amerykanie będą chcieli wprowadzić swoje lotnictwo pokładowe do akcji będą musieli najpierw zneutralizować chińskie instalacje radarowe rozmieszczone na rozbudowywanych atolach, oślepiając chińczyków i tylko wtedy będą wstanie wykorzystać swoją przewagę lotniczą, przesuwając się bliżej Chin kontynentalnych. Jest to jednak bardzo trudne do zrobienia i nie wiadomo czy dałoby się to przeprowadzić.\nInny wariant koncepcji wojny jest daleka blokada Chin. Czyli zablokowanie handlu Chin z innymi regionami świata. Jedyną możliwą drogą morską łączącą Chiny z Europą i Bliskim Wschodem jest cieśnina Malakka. Jest to najbardziej uczęszczana droga morska współczesnego świata, którą przepływa ok 180 statków dziennie. Czy będzie możliwe zablokować ruch tylu statków? Musimy pamiętać, że będą to statki państw neutralnych i nie będzie można do nich strzelać. Przy założeniu blokady trzeba wziąć pod uwagę fakt, że współczesny świat jest inny niż kilka dekad temu. Wysoko rozwiniętym państwom nie będzie na rękę załamanie handlu z Chinami. Kiedy weźmiemy pod uwagę naszego zachodniego sąsiada, którego większa część wpływów do budżetu opiera się na eksporcie, to załamanie handlu będzie oznaczać wręcz upadek państwa. Warto również podkreślić, że Chiny w przeciwieństwie do Japonii czy Niemiec z okresu drugiej wojny światowej posiada własne źródła surowców i blokada może być mało skuteczna. Dodatkowo na północy leży rosyjska Syberia z niewyczerpalnymi źródłami.\nZ tego powodu Rosja jest kluczowa zarówno dla USA jak i Chin. Powinniśmy o tym pamiętać. Jest to niezmiernie ważne dla nas Polaków. Czy Rosja bezinteresownie sprzymierzy się z USA przeciwko Chinom? Ja nie sądzę. Rosja również weszła na drogę imperialną i chce rewizji ładu światowego. Zastanówmy się gdzie amerykanie przyparci do muru mogliby pójść na ustępstwa? Ustępstwa takie możemy widzieć już na Ukrainie, której USA są jednym z gwarantów ukraińskiej niezależności.\nWracając jednak do samej koncepcji wojny, wariant blokady jest korzystny dla USA z powodów geograficznych, ponieważ cieśnina Malakka jest już poza zasięgiem lotnictwa Chińskiego. Jednak wymaga to długiego czasu i jak pisaliśmy to wcześniej Chiny są samowystarczalne, co będzie powodowało, że blokada stanie się mało skuteczna.\nKolejnym wariantem jest obrona perymetru pierwszego łańcucha wysp inaczej mówiąc obrona sojuszników w tym regionie. W wariancie tym amerykanie nie będą atakować Chin kontynentalnych. Wykorzystają swoją flotę podwodną w celu niszczenia chińskiej żeglugi w regionie oraz niszczenia chińskich sieci telekomunikacyjnych ułożonych na dnie morza.\nWybranie jednej z wersji koncepcji będzie miało geopolityczne, polityczne i zbrojeniowe znaczenie dla rozwoju USA, co będzie skutkowało rozwój innych programów zbrojeniowych w zależności od wersji, którą obierze Waszyngton, inaczej również trzeba będzie prowadzić ćwiczenia wojskowe z sojuszniczymi państwami w regionie.\nUderzenie na Chiny kontynentalne będzie wymagało wprowadzenie nowych pocisków hipersonicznych,\nZasięg przyszłego konfliktu\nnowych bombowców. Ważnym problemem w przypadku ostrego konfliktu z „Państwem Środka” będzie zwiększenie produkcji militarnej w USA. Współczesna wojna powoduje szybkie zużycie precyzyjnych środków bojowych. Stany Zjednoczone dysponują dla przykładu tylko półtorej pocisku samosterującego tomahawk na jedną wyrzutnię. Nie trzeba dużej inteligencji by przewidzieć na jak długi okres czasu wystarczą amerykańskie zapasy w przypadku wojny z prawdziwym przeciwnikiem a nie tubylcami na pustyni. Odbudowa floty lotniskowców w przypadku ich utraty też nie zajmie tyle czasu jak podczas drugiej wojny światowej. Trzeba pamiętać, że współczesny lotniskowiec to bardzo zaawansowana broń i nikt nie podejmie pochopnych decyzji, które będą skutkować utratą, choć jednego z nich. Budowa nowych lotniskowców będzie czasochłonna i kosztowna.\nChiny, które są pretendentem do roli światowego hegemona zaczęły rozbudowywać swoją flotę w celu ochrony swoich oceanicznych szlaków handlowych, zaczęli budować bazy na Oceanie Indyjskim, który staje się najważniejszą arterią komunikacyjną dla Chin. Z tego powodu Amerykanie będą musieli niszczyć chińską flotę i bazy w tym regionie. Jest to powodem przeciągnięcia na swoją stronę Australii gdzie buduje się amerykańską infrastrukturę militarną oraz namawia się rząd Australii do rozbudowy swojej floty.\nWięc jak widzimy Amerykanie zaczęli czuć się na tyle pewni, że zaczęli wdrażać w życie swoją koncepcję wojny powietrzno-morskiej w celu obrony status quo. W takiej sytuacji powinniśmy zadać sobie pytanie, jak nadchodzący konflikt między dwoma mocarstwami w odległym regionie naszego globu może wpłynąć na nasz kraj?\nDla każdego uważnego obserwatora dochodzą informacje potwierdzające, że stary świat się kończy i wchodzimy w okres chaosu. Jest to okres, w którym zmarginalizowane mocarstwa lub nowe potęgi chcą rewizji ładu światowego. Takim mocarstwem obok Chin jest Rosja, która choć jest cieniem dawnego ZSRR stała się państwem rewizjonistycznym.\nObecna sytuacja na Dalekim Wschodzie nieco przypomina tą z przed wybuchu II wojny światowej. Wówczas pojawiły się dwa nowe mocarstwa, które będąc wielkimi przegranymi w I światowym konflikcie żądały rewizji ładu, który wykuł się po konferencji wersalskiej. Początkowo Berlin i Moskwa były sojusznikami i sprawcami wybuchu wojny. Jednak każde z tych państw realizowało politykę zmierzającą do dominacji. Większość z nas zna historię II wojny światowej i wie jak Rosja Stalina z wroga zachodu stała się największym jej sojusznikiem a największego mordercę wszech czasów zaczęto pieszczotliwie nazywać dobrym wujaszkiem Joe.\nObecnie również widzimy pewną współpracę miedzy Chinami a Rosją Putina. Jednak Rosja zna znaczenie swojego położenia geograficznego i doskonale wie, że jest potrzebna zarówno Chinom jak i USA.\nW sytuacji gdyby obecny stan rzeczy został zachowany, gdyby Chiny się załamały a jedynym światowym hegemonem pozostały USA, to Amerykanie nie będą potrzebować pomocy Rosji. W tym przypadku Stany Zjednoczone będą chciały zwiększać swoje wpływy w Europie, będą otaczały jakimś swoim parasolem swoich sojuszników, broniąc ich przed zapędami Moskwy. Jednak sytuacja będzie diametralnie inna, gdy Chiny będą wciąż rozwijać się i będą żądać miejsca w świecie adekwatnego do ich wielkości i stopnia rozwoju gospodarczego, gdy dojdzie do poważnej sytuacji, gdy dojdzie do konfliktu między USA a Chinami, to w takiej sytuacji grozi nam druga Jałta. W takim scenariuszu to Rosja stanie się ważniejsza dla Waszyngtonu. My, jako słabsi zostaniemy sprzedani za cenę sojuszu przeciwko Pekinowi. Czy to się wydarzy? Wszelkie znaki na ziemi i niebie mówią, że zmierzamy właśnie w tym kierunku. Widzimy jak Rosja rozbudowuje swoją dalekowschodnią flotę, bierze udział we wspólnych manewrach morskich z flotą chińską w celu pokazania Amerykanom, że są jednym z graczy w regionie, by Amerykanie zaakceptowali, że również Rosja chce wziąć udział w nowym rozdaniu, w budowie architektury nowego ładu światowego.\nPiotr G. Żurek.\nChiny daleki wschód geopolityka koncepcja wojny powietrzno-morskiej konflit Amerykańsko-Chiński ład światowy polityka polska rewizja ładu światowego Rosja świat USA wojna\nPOPRZEDNI ARTYKUŁPolsko, co zrobiłaś ze swoim chrztem?\nNASTĘPNY ARTYKUŁObrona terytorialna – przeciw planom Sorosa


Michał Boni oświadczył, że trzeba być kretynem, żeby posądzać go o agenturalność. W 2007r. przyznał się do tego i prosił o wybaczenie ( http://www.tvn24.pl/wiadomosci-z-kraju,3/boni-podpisalem-deklaracje-o-wspolpracy-z-sb,38921.html ).\nJakkolwiek by na to nie patrzeć, przeprosiny były. Ale p. Korwin-Mikke jak widać potraktował to jako sprawę stricte osobistą. Jednakże będąc osobą publiczną musi zdawać sobie sprawę z tego, iż nie może zachowywać się jak ostatni cham. (Jak tak się zaczyna jego kariera, to oczekuję oddania moczu na Martina Schulza lub Jose Barroso)\nNie, nie cenimy w żadnym stopniu POPSLu, postkomuszków czy chadeków. Ruchersów także nie cenię. Jednakże Wcz. Korwin-Mikke jest przedstawiany jako jedyny słuszny zbawiciel Polski, ostatnia szansa dla kraju, partia antysystemowa. Człowiek bez wad, chorąży pokoju i ojciec narodów. Warto jednak też czasem spojrzeć krytycznym okiem. Btw krytykowanie Jedynej Słusznej Opcji nie oznacza od razu sprzyjania partiom głównego nurtu ; )\nI jest dokładnie jak sądziłem, nawet w jednoznacznej sytuacji podnoszą się głosy w obronie, że Boniemu się należało, że Korwin to jednak jest prawdziwy mężczyzna (osobisty facebook Mikkego).\nJKM obiecał, że walnie Boniego i obietnicy dotrzymał. A Boniemu się należy, nie szkoda mi go. A i krzywda wielka mu się nie stała.\nJeżeli nie popierasz jakiejś alternatywy to zgadzasz się na obecną sytuację. W polityce tak jest - jak nie idziesz na wybory automatycznie głosujesz nad aktualnie rządzącymi.\nI najważniejsze - Korwin =/= KNP. Nie musisz lubić Korwin-Mikkego by głosować na KNP.\n11 lipca 2014, 22:34\n"czułem ból kilka godzin" cytat z wywiadu z Bonim na TVN24. xD\nZdaje sie jeszcze obiecal zrobic burdel z PE. Na to tez czekam. Boni byl TW, jednakze zaden powod nie jest dobry, by uzyc piesci ( czy nawet plaskiej dloni ). Uzywasz argumentu sily = jestes na przegranej pozycji. Bardzo mi przykro, jednakze tym razem nic nie jest w stanie obronic WCz. Janusza Korwin-Mikkego. Druga sprawa, ze Boniego pewnie nie bolalo to kilka godzin (xD). Jednak granica zostala przekroczona.\nNajwazniejsze, alternatywa dla partii glownego nurtu =/= KNP. Zaraz odpowiesz mi, ze glosy na inne partie to glosy stracone. Chcialbym zapobiegawczo przypomniec, ze niedawno sami walczyliscie z tym krzywdzacym stwierdzeniem.\n12 lipca 2014, 00:29\nTo podejdz to nauczyciela/wykładowcy w szkole/na studiach, który Cię kiedyś wkurzył, bądz bezpodstawnie coś Ci zrobił. Uderz go w twarz i powiedz, że się należało. Przecież krzywda mu się nie stanie :)? Dobry tok rozumowania...\n12 lipca 2014, 01:04\nBoni zbeształ publicznie Korwina w mediach, zwyzywał go. Każdy normalny facet dałby mu w ryj. Poza tym wolę Korwina, który słowa zamienia w czyny, używa mocnego języka w wypowiedziach publicznych, a w życiu prywatnym jest wzorcem kultury, niż Sikorskiego, który pięknie czyta swoje wypowiedzi z karteczki, a jak przyjdzie co do czego to mówi, że Obama może mu zrobić laskę. ;)\n12 lipca 2014, 01:15\nBurdel lub inny przydatny budynek. Dom publiczny to tylko najbardziej znana propozycja :)\nAle wróćmy do poziomu dyskusji.\nNie zamierzam bronić JKM'a, ponieważ wiem, że dla jednych to i tak będzie akt agresji i tryskającego faszyzmu z jego strony, dlatego nie mam zamiaru męczyć się z tłumaczeniem. Dla mnie jest autorytetem - podniósł rękę na komucha i pokazał tym gestem, że nie tylko oni mogli atakować innych. Poza tym, powiedział, że tak zrobi i tak zrobił.\nJeśli chodzi o kwestię bólu, to wątpię, by bolało go kilka godzin, bo sam raz upadłem i walnąłem się o wiele mocniej (nie znam siły JKM, ale to nie młodzieniec i nie sądzę by miał wielką krzepę) i bolało niecałą godzinę.\nTylko widzisz, jest jedna rzecz. Żaden z moich nauczycieli nie jest w wieku, w którym mógłbym powiedzieć, że był w SB czy komunistą. Rozmawiałem z niemal każdym nauczycielem o poglądach: większość olewa politykę, reszta popierała KNP a jeden jest z PO, więc tu już jest kwestia przynależności. Żaden z nauczycieli też tak mnie nie obrażał, więc nie mam powodu ani chęci tego robić.\n12 lipca 2014, 01:41\nKażdy normalny facet dałby mu w ryj.\nOczywiście że tak, lecz osoba publiczna na stanowisku europosła, powinna się trochę kontrolować. Natomiast to, że sprawa zostanie zapewne nagłośniona, do stopnia w którym się jeszcze okaże, że Boni miał po tym uraz czaszki, złamany kręgosłup w kilku miejscach. To już inna głupota.\nŻaden z moich nauczycieli nie jest w wieku, w którym mógłbym powiedzieć, że był w SB czy komunistą.\nDawna przynależność do PZPR wyklucza człowieka ze społeczeństwa? Jak napisałeś to kwestia przynależności. Choć masz prawo nie lubić komunistów.\nŻaden z nauczycieli też tak mnie nie obrażał, więc nie mam powodu ani chęci tego robić.\n12 lipca 2014, 08:41\nPlatfusa nigdy nie szkoda...\nCzy tylko mi się wydaję, że Korwin żyję XVIII i XIX wieku ? Bo ciągle mówi o monarchii, chodzi w muszce, cylindrze, a na dodatek wyzywa innych na pojedynki xD\nWg. mnie Jarosław Kaczyński nie powinien rozmawiać z Kurskim. Jest to oszust zdrajca, a na dodatek z gdańska. Wszystko, co złe pochodzi z Gdańska - Tusk, Kurski, Sławuś Zegarmistrz itp, itd. Gdańsk, a ja mówię na to miasto Zasrańsk :P powinno dołączyć do Niemiec tak jak kiedyś i ponownie odzyskać nazwę Danzig. Wtedy Tusk będzie miał swój ulubiony klub Lechię, której załatwia, że sponsorami są najpotężniejsze spółki państwowe ( Lotos, Energa itp ) w Bundeslidze. No i bym zapomniał jeszcze Breslau ( Wrocław ) do Niemiec żeby Schetyna był zadowolony.


Rożek niemowlęcy Dżungla 75x75\n» Rożek niemowlęcy Dżungla 75x75\nRożek niemowlęcy – DŻUNGLA\nRożek niemowlęcy wykonany ze 100% przędzy bambusowej, z wyjątkowym autorskim wzorem pobudzającym dziecięcą wyobraźnię.\nDwustronny rożek niemowlęcy wykonany z przędzy bambusowej z wypełnieniem z antyalergicznej włókniny sylikonowej, wiązany na wygodne troczki. Usztywnienie z włókniny sylikonowej podwyższa komfort i poczucie bezpieczeństwa dziecka tak ważne w pierwszych dniach życia. Rożek został wyprodukowany w Polsce.\n100% bambus z wypełnieniem z antyalergicznej włókniny sylikonowej


MĘSKIE SPODNIE DO BIEGANIA RONHILL - M - 7575635063 - oficjalne archiwum allegro\nMĘSKIE SPODNIE DO BIEGANIA RONHILL - M (7575635063)\nZakończona o 19:57 dnia 20.02.2019 r.\noferta nr 7575635063\nSpodnie do biegania Ronhill Men's Infinity Pant\nProsty fason, luźne nogawki.\nMęskie spodnie do biegania Ronhill Men's Infinity Pant wykonane z wysokiej jakości materiału o właściwościach lekko rozciągliwych. Materiał po zewnętrznej stronie jest gładki i jednolity, natomiast od wewnętrznej strony posiada strukturę tkaniny i jest bardzo przyjemny dla skóry.\nSpodnie biegowe posiadają dwie kieszenie na dłonie oraz dodatkową kieszeń z tyłu zamykaną na zamek. W pasie znajduje się szeroka i oddychająca guma z dodatkową regulacją za pomocą sznurka. Nogawki zostały luźno wykończone, a po zewnętrznych stronach znajdziemy delikatną wstawkę odblaskową.\nDLACZEGO WYBRAĆ SPODNIE DO BIEGANIA RONHILL?\nszeroki pas z regulacją na sznurek\nlekko rozciągliwy materiał zapewnia swobodę ruchów\nSkład: 89% Polyester, 11% Elastan\nKod producenta: RH-003387_009


szkolnastrona - Szkoła Podstawowa w Drzewianach - PROCEDURY\nJesteś tu: » Strona główna » PROCEDURY » PROCEDURA PRZYJMOWANIA I ROZPATRYWANIA SKARG I WNIOSKÓW W SZKOLE PODSTAWOWEJ W DRZEWIANACH\nPROCEDURA PRZYJMOWANIA I ROZPATRYWANIA SKARG I WNIOSKÓW W SZKOLE PODSTAWOWEJ W DRZEWIANACH\na)dyrektora szkoły w godzinach pracy,\nb)wychowawców klas, w godzinach ich pracy oraz podczas spotkań z rodzicami,\nDyrektor skargi i wnioski przyjmuje w każdy poniedziałek w godzinach od 11.00 do 13.00.\nSkargi/wnioski mogą być wnoszone pisemnie lub za pomocą telefaksu, poczty elektronicznej, a także ustnie do protokołu.\nDyrektor szkoły rejestruje skargę bądź wniosek w obowiązującej dokumentacji szkoły, natomiast na odwrocie skargi lub wniosku wpisuje inicjały osoby wyznaczonej do ich rozpatrywania, ponadto wpisuje termin ich załatwienia, nadzoruje terminowość załatwienia skargi lub wniosku.\nKwalifikacje skarg i wniosków\nKażda sprawa zakwalifikowana przez dyrektora jako skarga lub wniosek wpisana jest do rejestru skarg i wniosków.\nSkargi/wnioski, które nie należą do kompetencji szkoły, należy zarejestrować, następnie pismem przewodnim przesłać zgodnie z właściwością, zawiadamiając przy tym równocześnie wnoszącego albo zwrócić mu sprawę wskazując właściwy organ, kopię pisma zostawić w dokumentacji szkoły.\nDyrektor może informacje w zawarte w anonimowej skardze/wniosku wykorzystać w ramach pełnionego nadzoru pedagogicznego.\nwyczerpującą informację o sposobie załatwienia sprawy z odniesieniem się do wszystkich zarzutów/wniosków zawartych e skardze/wniosku,\nimię i nazwisko osoby rozpatrującej skargę/wniosek.\nSkarga, dotycząca określonej osoby, nie może być przekazana do rozpatrzenia tej osobie ani osobie, wobec której pozostaję ona w stosunku nadrzędności służbowej.\nPełną dokumentację, po zakończeniu sprawy, dyrektor szkoły, wychowawca składają osobiście w gabinecie dyrektora – nie później niż 7 dni po upływie terminu jej załatwienia, potwierdzając ten fakt własnoręcznym podpisem w rejestrze skarg i wniosków. Na obwolucie skargi/wniosku, na której zamieszcza się spis dokumentów zgromadzonych w trakcie załatwiania skargi/wniosku., powinien znajdować się również podpis dyrektora szkoły.\nW przypadku wydania nauczycielowi/pracownikowi zaleceń przez osobę rozpatrującą skargę/wniosek należy kopię tego pisma dołączyć do dokumentacji wymienionej w pkt. 2. Kontrolę z wykonania zaleceń przeprowadza osoba wydająca je (dyrektor).\nSkargę/ wniosek rozpatruje się:\ndo dwóch miesięcy, gdy skarga/wniosek jest szczególnie skomplikowana.\nNależy przestrzegać, aby skargi/wnioski były składane od ,, najniższego szczebla”. Przy braku reakcji przy szczeblu najniższym można podejmować dalsze kroki.\nOdwiedziło nas: 302325 osób


gino rossi (https://www.instagram.com/ginorossiofficial/)\nChociaż większość kobiet nosi je w sezonie jesiennym, sztyblety to idealne obuwie na sezon przejściowy między zimą, a wiosną. Są jednymi z najwygodniejszych butów, nie skracają nogi i wyglądają dobrze w połączeniu z każdą częścią naszej garderoby. Oto kilka modeli marki Gino Rossi, w których się zakochałyśmy. Znajdziesz je w świetnej cenie.\nHistoria tych butów jest wyjątkowo ciekawa. Początkowo były to buty używane do jazdy konnej. Esowate wyprofilowanie buta miało gwarantować stopom bezpieczeństwo podczas jazdy. Wszyte po bokach gumki ułatwiały zakładanie i ściąganie sztybletów jeździeckich. Jednym zdaniem, miały one zapewnić zarówno bezpieczeństwo, jak i komfort jazdy. Z czasem, dzięki swojej dobrej opinii zdobyły uznanie w większych kręgach. Sztyblety przeznaczone są zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn. Świetnie komponują się z casualowymi stylizacjami, ale stworzą też modny look, z ubraniami wieczorowymi. Dzisiaj są już kultowym modelem, który wpisał się w basicowe rzeczy, które chcemy posiadać. Na ich temat było wiele kombinacji: buty z ćwiekami, łańcuchami, skórzane, materiałowe i zamszowe, wsuwane i zapinane.\nSztyblety damskie sprawdzą się jako uzupełnienie codziennych outfitów. Są to doskonałe buty na wszelkiego rodzaju sezony przejściowe. Te dobre jakościowo, szyte ręcznie, z porządnej skóry powinny znajdować się w każdej damskiej i męskiej szafie. Możecie je nosić do codziennych stylizacji. W połączeniu z waszą ulubioną parą jeansów, basicową koszulą i marynarką sprawdzą się również do pracy. Jeżeli częściej stawiacie na spódnice, połączcie tę jeansową, z golfem i sztybletami. Sztyblety damskie są maksymalnie wygodne, swobodnie sprawdzą się jako buty do pracy oraz podczas biegania po mieście.\nJeżeli wolisz stylizację w bardziej oficjalnej wersji, której wymaga od ciebie praca, nic się nie martw. Sztyblety to również opcja glamour. Do ołówkowej spódnicy załóż dopasowany golf i krótką marynarkę, całość uzupełnił sztybletami na małym słupku. Będzie elegancko i z klasą! Mnogość modeli, które możemy znaleźć teraz na rynku jest naprawdę duża. Najróżniejsze kolory, fasony i dżety na pewno podołają twoim wymaganiom. Do pracy wybierz te klasyczne: czarne z tłoczeniem w skórze, bądź lekko szalone, ale równie piękne: sztyblety w kolorze butelkowej zieleni. My pokochałyśmy ten model.\nJak dobrać sztyblety?\nWiększość kobiet boi się, że sztyblety skrócą im nogę. Jest to możliwe, ale odpowiednie dobranie to klucz do sukcesu. Przede wszystkim niższym paniom proponuję wybrać modele za kostkę. Te przed kostkę lub do niej sprawdzą się tylko jeżeli jesteśmy naprawdę wysokie. W innym wypadku, mogą nas skrócić i sprawić, że nie będziemy czuły się komfortowo. Te z wyższą cholewką wydłużą optycznie nogi. Jeżeli chodzi o kolor i materiał, wybór należy do was. Propozycje o rudym i camelowym kolorze to genialna propozycja do boho sukienek na wiosnę. Te czarne lub w kolorze butelkowej zieleni sprawdzą się w codziennych stylizacjach i posłużą wam przez wiele sezonów. Takie fasony i kolory są zawsze na topie.


INNA FORMA ROZRYWKI - NASZE PODRÓŻE: Relacja z wizyty w Parku Śląskim 2017.\nRelacja z wizyty w Parku Śląskim 2017.\nPrzejazd kolejką linową "Elka" nad różanym ogrodem. Jak sami widzicie to miejsce nie wygląda najlepiej.\nOkoło godziny 15 skończyłem zwiedzać Śląski Ogród Zoologiczny w Chorzowie, który jest częścią Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku. Stwierdziliśmy z kolegą, że zrobimy sobie przejażdżkę kolejką linową po to by zrobić sobie pamiątkowe zdjecia z góry. W tym celu udaliśmy się do stacji Stadion Śląski. Po drodze znajomy opowiadał mi o tym co obecnie dzieje się z parkiem śląskim. Byłem przygnębiony patrząc na miejsce, które kiedyś było dumą Śląska i całego narodu. Idąc alejkami widziałem opuszczone budynki, w których kiedyś mieściły się modne kluby, kawiarnie, restauracje. Zobaczyłem też kajaki, zdewastowane pomniki, małe klomby kwiatów przy głównej promenadzie Ziętka, staw rybacki, amfiteatr. To wszystko niszczeje. Wygląda to tak, jakby ktoś celowo burzył to miejsce. Może komuś zależy, by Park upadł, a na jego miejscu powstały bloki, galerie itd.? Uważam, że o Park Śląski należy dbać, promować, modernizować. Już w tym momencie to upadłe miejsce odstrasza turystów, a nie przyciąga. Szkoda...\nGdy dotarliśmy na miejsce kupiliśmy bilet w jedną stronę do Wesołego Miasteczka. Kosztował 10 zł, choć na tablicy pisało, że przejazd kosztuje 8 zł. Nikomu się nie chciało poprawić cennika. Wybraliśmy krzesełka, niż wagonik, ze względu na zdjęcia. Najpierw widzieliśmy Stadion Śląski, boiska sportowe, potem tereny zielone, zalew, ogród japoński, park róż i wesołe miasteczko. Jakie wrażenia? Kolejka jest fajna, tylko jej trasa za krótka. Park róż to jakaś pomyłka. Klomby były zaniedbane, a samych kwiatów bardzo mało. Nawet ludzi nie było, a to już o czymś świadczy. Wesołe miasteczko jest obecnie w rękach Słowaków. Zbudowali nowe karuzele, ale to wciąż za mało. Do Energylandii im bardzo daleko. Większość urządzeń jest stara. Prace modernizacyjne wesołe miasteczko w mojej ocenie posuwają się za wolno.\nPodróż kolejką trwa około 15 minut. Dawniej jeździła ona przez cały park zahaczając o ZOO, Wesołe Miasteczko, Planetarium. Dziś jej trasa jest krótka - Stadion Śląski - Wesołe Miasteczko. Głównie podziwiać można stronę bliżej osiedla, gdyż ta druga za bardzo zarosła. Ogrodu Zoologicznego praktycznie nie widać. Po parku nie kursuje już kolejka wąskotorowa. Jeśli podsuwać wszystkie atrakcje jakie miały miejsce w Parku Śląskim, to 80 procent z nich jest dziś nieczynna lub zlikwidowana.\nWielkim błędem jest brak kolejki dowożącej do największych atrakcji parku. Droga z ZOO do Planetarium czy Parku Etnograficznego zajmuje sporo czasu. Przez brak dojazdu goście rezygnują z odwiedzin tych miejsc. Kolega polecał mi Park Etnograficzny. Jednak, by go zwiedzić potrzeba kilku godzin. Miałem już inne plany, dlatego postaram się go zobaczyć następnym razem.\nNa ten moment Park Śląski umiera. Potrzebna mu odpowiednia dawka chemioterapii, by wyszedł z tej agonii. Jako turysta jestem zniesmaczony tym miejscem. To już nie jest duma Śląska, a jego wstyd. Właściciele Parku powinni zrozumieć, że nie każda ziemia jest warta tego, by ją niszczyć i oddać deweloperom. Lunapark w Chorzowie powinien przetrwać, zmieniać się na lepsze. Jeśli zginie, odejdą ludzie, turyści, a wraz z nimi pieniądze, które pozwalały utrzymać się wielu ludziom pracującym na terenie parku. Na koniec dodam, że tak naprawdę Katowice i ościenne miasta nie przyciągają turystów. Osoby, które kiedyś w celach turystycznych jeździły do zagłębia robiły to ze względu na atrakcje Parku Śląskiego. Tych ludzi już nie ma.\nNa portalu społecznościowym Facebook działa grupa przyjaciół Parku Śląskiego. Założyli profil Ratujemy Park Śląski. W nich jest cała nadzieja. Jeśli nie oni, to wkrótce zniknie najbardziej zielone miejsce aglomeracji katowickiej. Pozdrawiamy was i życzymy sukcesów :)\nZdjęcia Parku Śląskiego mojego autorstwa dostępne są TUTAJ.