Pierwszy Seks z panią 20+ 40+ 60+ - Wizaz.pl\n2019-01-14, 03:20 #1\nWitam powiem tak wprost jestem etapie dojrzewania i nie powiem że nie ale chciałem to zrobić z panią która już to zrobiła i ma juz jakieś doświadczenie I chce że mną by to chciała zrobić.\nBo nie chce mieć w przeszłości mieć trochę stresu za pierwszym razem, a ja zawsze się zamykam i nie wiem co robić gdy się stresuje.\nI ktoś by mógł to dla mnie zrobić? Mieszkam w Warszawie dalsze informacje może na pv jakoś na pewno się skontaktujemy.\nWyślij prywatną wiadomość do Sexkacper6996\nZnajdź więcej postów Sexkacper6996\n2019-05-16, 18:04 #2\nNapisane przez Sexkacper6996\nDlaczego nie szukasz na roksie?\nTam dużo co prawda studentek chcących sobie dorobić/zarobić, ale jestem pewna, że tzw. ''dojrzałe'' kobiety w wieku 30+/40 znajdziesz, natomiast ten portal nie jest od tego typu ogłoszeń. To nie ogłoszenia matrymonialne.\nNa wizażu z tego co się orientuje nawet nie istnieje taka kategoria\nW ogóle chaotycznie napisane.\n2019-05-16, 19:38 #3\nWyślij prywatną wiadomość do _Kokosanka\nZnajdź więcej postów _Kokosanka\n2019-05-17, 14:00 #4\nSerio doradzasz młodemu chłopakowi prostytutkę na początku przygody z seksem?\nMyślałem, że faceci dają tylko takie rady.\n2019-05-17, 14:11 #5\nDlaczego taka rada mialaby byc zla dla kogos kto szuka osoby na jeden raz?\n2019-05-17, 14:52 #6\nPłacenie za seks jest żałosne a poza tym seks z kimś kto tego seksu tak de facto nie chce jest złym pomysłem.\n2019-05-17, 17:11 #7\nZe kto nie chce? Prostytutka? Skąd wiesz ze KAŻDA prostytutka nie chce? Albo większość? Tak się składa ze wiekszosc to diwy działające na swoją rękę\n2019-05-17, 19:31 #8\n2019-05-17, 20:02 #9\nWidzisz, jestem niestandardową osobą, we mnie 50% z kobiety i 50% z faceta. I jako kobieta daje takie rady i to powaga. Serio.\nA dlaczego nie? Nie wiesz, że kiedyś to ojcowie zabierali swoich synów do b#eli albo zamawiali prostytutkę, żeby taki mógł nabyć doświadczenia zanim pozna potencjalną partnerkę?\nZ choinki spadłeś?\nMega Ci sie dziwie, naprawdę.\nNo ale MATRIX266 zawsze ma jakieś ''ale'' z tego co zauważyłam. Dla mnie to taki wzór cnót jak ze mnie zakonnica, no sorry.\nZgadzam się. W tym nie ma nic złego. W ogóle uważam, że to nie jest złe niezależnie czy szuka się na raz osoby czy do jakieś relacji. No ale może Matrix jest człowiekiem, który takiej osobie ręki by nie podał\nSeks z kimś kto tego seksu nie chce nazywa się gwałtem , nie wiem czy wiesz i czy jesteś tego świadomy\n2019-05-17, 20:08 #10\nBo zwyczajnie korzystanie z prostytutek jest dla mnie obrzydliwe i wiele dziewczyn by się z takimi facetami nie związało zresztą na tym forum też są takie z tego co pamiętam.\nCzyli prostytutka, która uprawia seks dla kasy jest gwałcona?Bez jaj nie chodzi mi o przymuszenie, tylko chęć seksu z tą oosobą na płaszczyźnie mentalnej i nie tylko a pani która mi się nastawi żebym jak najszybciej skończył i jej zapłacił to nie seks, to jednostronne przedstawienie nie wspominając już o tym, że klienci traktują te kobiety przedmiotowo.\nTakże sorry ale nie jestem sojusznikiem klientów burdeli i nigdy nie będę czy ci się to podoba czy nie.\nCzas edycji: 2019-05-17 o 20:13\n2019-05-17, 21:24 #11\nOk, napisałeś to w rozumieniu prostytutki. Ja miałam na myśli wszystkie kobiety, a więc, niezależnie czy kobieta jest prostytutką czy nie, seks wbrew jej woli (gdyby się mocno opierała etc.) jest gwałtem. Wiem, że może nie chcieć seksu, ale robi to bo robi to z jednego czynnika (jeśli jest prostytutką), a mianowicie dla hajsu. Czyli występuje tu jedynie czynnik ekonomiczny.\nKilka lat temu jeszcze za życia śp. Andrzej Lepper w mediach (udzielając wywiadu czy to była jakaś konferencja, nevermind) pytał jak w ogóle można zgwałcić prostytutkę? Nie wierzył, że w ogóle tak się da więc, no da się wszystko. Myślę, że wg niego się nie dało zgwałcić prostytutki z tego powodu, że ona jest prostytutką, ma służyć tylko dla seksu i świadczy usługi seksualne więc w jego mniemaniu coś takiego jak ''gwałt'' w jej branży nie istnieje.\nBynajmniej ja to tak postrzegam.\nTak, masz rację, klienci traktują prostytutki przedmiotowo i nigdzie nie uważam, że masz być sojusznikiem klientów burdeli czy nie. To Twoje zadanie, Twoja sprawa co sądzisz. Mnie to lata.\nCzas edycji: 2019-05-17 o 22:35\n2019-05-18, 08:10 #12\nWypowiedzi ,,ŚPNJD" A . Leppera zostawiłbym w spokoju . On potrafił z uporem maniaka powtarzać ,,Balcerowicz musi odejść" nawet kiedy tego Balcerowicza już dawno nie było\nOdnośnie do wygrubionego, no wcale nie zawsze . Istnieją nawet w dzisiejszych czasach, jak to określił Edan ,,diwy" będące przedmiotem uwielbienia klientów, do których tacy mężczyźni wracają wielokrotnie tworząc wręcz coś na kształt związku . Osobiście zresztą znam gościa, którego absolutnie nie potępiam ani nie oceniam, niespełnionego seksualnie w swoim związku. Otóż ów dżentelmen zanim przejdzie do konkretów podczas zakupionego seksu zawsze dziewczynę długo wypieści włącznie z solidną minetą. Tak, tak, wiem co piszę - minetą!\nCzas edycji: 2019-05-18 o 08:12\n2019-05-18, 20:40 #13\nDzieki że przynajmniej mi nie narzucasz swoje widzi mi się ja mam swoje zdanie i tyle i nie zmienie go.Dla mnie seks zapłacony nie jest seksem i tyle.\n2019-05-18, 20:56 #14\nA to czym jest? Pralką?\n2019-05-19, 00:55 #15\nNie, nie narzucam Ci mojego zdania bo po prostu Twoje zdanie szanuje, ale jednocześnie mam je w dvpie. Standardowo.\nI właśnie, no czym jest ZAPŁACONY SEKS?\nA nie jest przypadkiem seksem? No to co to wg Ciebie jest? Niewinna zabawa? Serio, nawet teraz nie mogę do niczego porównać bo aż mi kopara opadła Ośmieszasz się tylko podając takie ''wnioski''?, ''argumenty''? z odwłoka. Nawet nie wiem jak to nazwać\nTak, można to porównać do chociażby pchnięcia kulą.\nPchnięcie występuje, ale nie takie o jakim Ty wspominasz.\nCzas edycji: 2019-05-19 o 01:03\n2019-05-19, 07:33 #16\nSeks z panią 60+ ? Proponuję dopiero wtedy kiedy młodsze już nie będą Cię chciały. W ubraniach wiele kobiet w tym wieku wydaje się jeszcze atrakcyjnymi ale jak się rozbiorą, to już wybitnie nie. Starość nie radość. Możesz sobie poszukać stron porno z kobietami w tym wieku, "granny porn", nawet ogólnie trochę młodsze "mature porn" 50-60 lat zniechęcają, większość. Zapach w tym wieku podobno też nie jest już taki fajny jak młodszych.\n2019-05-19, 08:36 #17\nNie sądzę abym się ośmieszał wiele kobiet uważa takiego faceta za frajera zwyczajnego, który płaci za seks.Poza tym uważam że kupowanie czyjegoś ciała jak i je sprzedawanie nie jest najlepsze że tak delikatnie to ujmę.Prostytutka zazwyczaj uprawia seks dla kasy tylko i a seks z kimś takim jest dla mnie bez sensu.Raczej dwoje muszą go uprawiać z chęci że tak napisze seksualnej .\n2019-08-08, 22:07 #18\n69696969 dzwoń tygrysie\nData ostatniego posta: 2019-08-08 23:07:22


Marlena Semczyszyn - Jak ja jej nie kochałem premiera książki, polska data wydania\nDataPremiery.pl » Książki » Powieść » Marlena Semczyszyn - Jak ja jej nie kochałem\nMarlena Semczyszyn - Jak ja jej nie kochałem\nKrótka chwila, moment i wszystko się zmieniło. Ona zgubiła, on znalazł... więcej niż kiedykolwiek mógł sobie wyobrazić. "\nKiedy ma zadebiutować książka Jak ja jej nie kochałem?\nKsiążka ukaże się 7 lipca 2021 (data wydania w Polsce). Kliknij w wybraną flagę, żeby wyświetlić datę z innego regionu. Domyślnie pokazywany region można zmienić w ustawieniach konta.\nChcę zamówić książkę Jak ja jej nie kochałem. Gdzie mogę znaleźć ten produkt?\nKsiążkę Jak ja jej nie kochałem można znaleźć tutaj. Wszystkie sklepy sprzedające ten produkt znajdują się w polu "Gdzie kupić?".\nŻeby to zrobić trzeba wskazać odpowiednią ocenę, a następnie potwierdzić wybór kliknięciem. Jedynie zarejestrowani użytkownicy serwisu mogą zagłosować.\nPremiera książki Jak ja jej nie kochałem nie dostała jeszcze oceny. Użytkownicy mogą oceniać tytuły jeszcze przed pojawieniem się ich na rynku, wyrażając w ten sposób swoje oczekiwania. System umożliwia późniejszą modyfikację przyznanych głosów – w tym celu użytkownik powinien wybrać inną wartość w polu "Ocena". Ocena w serwisie to średnia ważona, gdzie waga głosu zależy przede wszystkim od stażu użytkownika.\nMarlena Semczyszyn to autor tej książki. Lista książek stworzonych przez tego pisarza znajduje się utaj.\nWydawnictwo Wydawnictwa Videograf sprawuje nadzór nad wydaniem książki. Listę książek wydanych przez to wydawnictwo można znaleźć utaj.\nKiedy premiera Marlena Semczyszyn - Jak ja jej nie kochałem? Kiedy wychodzi Marlena Semczyszyn - Jak ja jej nie kochałem?\nData wydania książki zaplanowana została na 07.07.2021. Nowa książka Marlena Semczyszyn z 2021 roku to główny temat tego artykułu i tej podstrony. U nas znajdziesz fragmenty tego utworu literackiego. Pooglądaj zwiastun i przeczytaj naszą zapowiedź. Znajdziesz tutaj również galerię zdjęć, zwiastuny, trailery, klipy wideo, nasze recenzje oraz oceny, dzięki czemu poznasz interesujące nowości oraz zapowiedzi, a także wszystkie nadchodzące premiery 2021 roku.\nData ostatniej aktualizacji: 2021-06-12 22:06:52\nNowa książka Marlena Semczyszyn - Jak ja jej nie kochałem data premiery


Jogurt nie jest dobry na wszystko, a zwłaszcza na raka jajnika - Serwis Onkologia\nJogurt nie jest dobry na wszystko, a zwłaszcza na raka jajnika\nAutor: wp.pl./Rynek Zdrowia • • 23 lutego 2018 09:45\nJak wynika z badań przeprowadzonych przez fundację Target Ovarian Cancer ponad połowa Brytyjek, zmagających się z dolegliwościami w obrębie brzucha, decyduje się na wprowadzenie do diety jogurtów probiotycznych lub eliminuje z jadłospisu gluten czy laktozę. Podejrzewając zespół jelita drażliwego lub nietolerancje pokarmowe, próbują leczyć się na własną rękę.\nDolegliwości takie jak wzdęcia, uczucie pełności, częsta potrzeba oddawania moczu czy bóle brzucha mogą być objawami nowotworu jajnika. Fot. PTWP\nTymczasem dolegliwości takie jak wzdęcia, uczucie pełności, częsta potrzeba oddawania moczu czy bóle brzucha mogą być objawami nowotworu jajnika, a jedynie 34 proc. pacjentek konsultuje takie objawy z lekarzem pierwszego kontaktu - podaje wp.pl.\nW przypadku 1 na 5 kobiet uporczywe wzdęcia są objawem raka jajnika. Czasem trafiają do lekarza za późno. Dwie trzecie jest diagnozowane za późno. Nowotwór jest już w zaawansowanym stadium, co zmniejsza szansę na wyleczenie.\nNa raka jajnika umiera codziennie 11 kobiet. Przyczyną tak wysokiej śmiertelności jest m.in. to, że kobiety za późno trafiają do specjalisty.


Zlot LKP 2020 (281745/11)\nZlot LKP 2020\nForum » Lada Klub Polska » Zlot lkp 2020\nSkoro już jesteśmy w fazie planowania zlotu, pozwoliłem sobie założyć ten wątek\nCoby nie było Sulejowa po raz kolejny, aktualnie rozpocząłem rozmowy ze Stanicą Harcerską "Krąg Przyjaźni" w Janowie k.Częstochowy, jednak zadano mi pytanie czy jest to towarzystwo pijące 😂😂😂\nNie za bardzo znam Was osobiście, więc w sumie nie za bardzo wiem co odpowiedzieć, a pewnie nie będziecie zadowoleni, jeśli będziecie musieli przetrwać cały zlot na trzeźwo\nMogę jeszcze zapytać stanicę harcerską w Białym Brzegu (to jest niedaleko Radomska), aczkolwiek Janów ma ciekawszą okolicę...\nDlaczego akurat o tych dwóch miejscach pomyślałem?\nBo tych ludzi znam osobiście i w tych miejscach byłem\n[ wiadomość edytowana przez: MaciejLorekZHP dnia 2020-01-16 09:04:09 ]\nprimo to pijemy i chyba tu sie nic nie zmieni a alkohol czasami łagodzi obyczaje duo to ja bym sie nie spinał z tym zlotem a to dlatego żeby nie było jak w tamtym roku .....kolega NOWY sie postarał zarezerwował domki w sulejowie na plus minus 15 osób przybyło raptem sześciu wspaniałych których zapełniło jeden domek a dwa stały puste nie wspomne że właścicielka chciała nas obciążyć kosztami za puste kwatery i wogóle sytuacja do dupy......w tym roku o ile bedą chętni na spotkanie to najlepiej zrobić je w formule totalnie niezorganizowanej czyli najlepiej u jednego z nas który zorganizuje spotkanie a kto przyjedzie to przyjedzie....... będą 2 osoby to spoko będzie 15 też spoko tyle w temacie\nDobrym terminem jest max pierwszy weekend września, bo to co było ostatnim razem to jakaś porażka - zimno, za zimno, tylko ognisko z zebranych wspólnymi siłami chruścików ratowało sytuację. I oczywiście niezastąpiona piłka-scyzoryk kolegi Nowego_.\nNa zeszłorocznym spotkaniu padło kilka propozycji miejsca, więc może poczekajmy co z tego się wyklaruje.\nRozwiązanie na to jest\nZebranie kasy przed zlotem, żeby potem właśnie nie było sytuacji, że się zarezerwuje, a tu zonk...\nOgólnie to odzew na grupie Łada Niva Polska Grupa był całkiem spory, więc może z tego wyjść dobry zlot.\nNie byłem na wcześniejszych, ale osobiście planuję to zrobić tak, jak to powinno wyglądać (jakiś harmonogram imprezy konkretny żeby był, bo za organizacyjnym burdelem nie przepadam, załatwi się też może vlepy, bo wiem z kim w tej sprawie gadać)\nDaję moje błogosławieństwo tej szczytnej inicjatywie. Jak Zlot się odbędzie, to postaram się pojawić osobiście.\nOdzew w Internecie jest z mojego punktu widzenia nie za wiele wart.\nMaciejLorekZHP pisze: Ogólnie to odzew na grupie Łada Niva Polska Grupa był całkiem spory, więc może z tego wyjść dobry zlot.\nRóżnica między Klasykami a Niva'mi polega na tym, że klasyki jak się spotkają to robią (albo i nie) objazd po okolicy a potem piją. Niwy robią kompiele błotne a potem piją Różnica niby niewielka ale jednak - my jesteśmy mało zroganizowani i leniwi a oni poszukują przygód\nMoim spromnym zdaniem, o ile do czekokolwiek dojdzie, Zlot zorganizowany przez Marchlowskiego w Boryszynie oraz wypadowy Zlot w Wieluniu to było TO i coś takiego było by najlepsze Jako że jest dopiero albo już styczeń, każdy z nas mógłby oglądnąć się w swoich okolicach za jakąś miejscówką, dużym parkingiem czy polaną w lesie, na której docelowo można by spocząć czy zalegnąć\nMoglibyśmy się spotkać w jakimś miejscu w kraju, zrobić nie duży objazd o ile w okolicach są jakieś ciekawe miejsca i docelowo zajechać "na polanę" w celach konsumpcyjnych.\nPomimo naszego lenistwa i wygodnictwa - JEŚLI chcemy mieć zlot to trzeba się ogarnąć !\nSame rzucanie propozycji że to czy tamto nie ma sensu. Co roku czytamy komentarze leni i wygodnickich, niezdecydowanych i niezainteresowanych .... generalnie dramat\nNo i termin - proponował bym go przesunąć w kierunku cieplejszych dni, bez wzglądu na to że to są wakacje czy komunie czy chyj wie co jeszcze. NIGDY nie trafimy ani w terminy zadawalające wszystkich, po prostu się nie da. We wrześniu pogada już jest z lekka kiepska, no chyba że na totalnym początku.\nDyskutujmy, byle sensownie. Popatrzmy w swoich (lub nie) okolicach za dogodnym miejscem i po minimalnym sprawdzeniu jakichś informacji rzućmy je tutaj\nMiałem już mały biznes z Maciejem. Niestety, miło to nie wspominam, bo człowiek nie dotrzymuje słowa. Mam nadzieję, że być może tym razem chłopak stanie na wysokości zadania.\nCo do słów Adama, zgadzam się że wszystkim. Ale mój typ złotów jest inny. Ja na zlotach nie zwiedzam okolic, bo za mało w sumie na to czasu. Wolę integrację przy ognisku, piwie i td.\n2020-01-19 13:58:54, SzokoLada pisze: Ale mój typ złotów jest inny. Ja na zlotach nie zwiedzam okolic, bo za mało w sumie na to czasu. Wolę integrację przy ognisku, piwie i td.\nzaczynasz mnie przekonywać\nCiebie zaczyna przekonywać, mnie juz przekonal\nKoncze pomalu skladac motor do kupy, felgi kupione, jeszcze jakies oponki musze skompletować i w tym roku tak jak chyba to bylo 18 lat do tylu jade na zlot.....\nW tamtym roku nie wypalilo, a szkoda bo fajnie spotkac sie z kims co ma tak samo porobione jak ja sam.\nMam nadzieje ze w tym roku sie spotkamy razem\n[ wiadomość edytowana przez: PRZEMORdohc2 dnia 2020-01-20 02:26:20 ]\n2020-01-16 20:59:21, MaciejLorekZHP pisze:\nNie byłem na wcześniejszych, ale osobiście planuję to zrobić tak, jak to powinno wyglądać\nGratuluję chęci! Oby szybko nie zniknęły.\nSzkoloada przekonał nas już trzech, jak widzę.\nPrzemorDOHC ludzi zarażonych Ladziarstwem nie brakuje\nU mnie na dzień dziś , obie w stanie agonii, do kwietnia mam czas, aby jedną zrobić. W tym roku chyba zapowiada się ujma na honorze -> wyjazd na Złombol DF'em......\nChęci przy ognisku, piwie itp. Mi też odpowiadają. Tylko żeby to było w jakieś cieplejszym terminie.\nPierwszy zlot w mirowie....byłem\nDrugi w sulejowie.....byłem\nTrzeba w koncu wrocic do spotkań z ludzmi ktorzy tak na prawde w tych czasach normalni tak do konca nie sa\nOczywiscie bez obrazy\nKolega @SzokoLada widzę bardzo lubi publicznie obrabiać dupę...\nCóż, nie moja wina że urodziłem się biedny i musiałem zrezygnować z felg w ramach ważniejszych wydatków (bo zapewne o to chodzi)\nCo do zlotu, planowałem raczej mniej picia, a więcej jakiegokolwiek działania, bo napić to się można wszędzie, a nie jest to najważniejsza rzecz w życiu\nBo pić trzeba umieć. Nie umiesz, nie pij.\n2020-01-20 17:55:36, MaciejLorekZHP pisze:\nKolega @SzokoLada widzę bardzo lubi publicznie obrabiać dupę... Cóż, nie moja wina że urodziłem się biedny i musiałem zrezygnować z felg w ramach ważniejszych wydatków\nTu nie chodzi o publiczne obrabianie dupy ale o słowność. Sam kiedyś nie dogadałem się z Szokoladą i bardzo mi z tego powodu przykro było ale z kolegą się dogadałem.\n2020-01-19 10:49:26, morphio pisze: No i termin - proponował bym go przesunąć w kierunku cieplejszych dni, bez wzglądu na to że to są wakacje czy komunie czy chyj wie co jeszcze.\n2020-01-20 22:19:37, morphio pisze:\nNie wiem jak inaczej nazwać nazywanie mnie oszustem (co dla mnie jest akurat chyba największa obelgą z możliwych) na podstawie tego, że raz się nie dogadaliśmy, za co wtedy grzecznie przeprosiłem...\nNajłatwiej jest dzielić świat na czarne i białe, a zwłaszcza ludzi, których się nie zna i nie znając ich sytuacji\n2020-01-21 07:18:43, MaciejLorekZHP pisze:\nNie wiem jak inaczej nazwać nazywanie mnie oszustem (co dla mnie jest akurat chyba największa obelgą z możliwych) na podstawie tego, że raz się nie dogadaliśmy, za co wtedy grzecznie przeprosiłem... Najłatwiej jest dzielić świat na czarne i białe, a zwłaszcza ludzi, których się nie zna i nie znając ich sytuacji\nKolego, nie rozpędzaj się. Nikt cię nie nazwał oszustem. Nie dodawaj jak kobieta. Czytaj ze zrozumieniem, napisałem, że jesteś nie słowny. I chodziło tylko o to, że możesz tylko pogadać, a zlotu i tak nie organizujesz.\n2020-01-21 07:46:03, SzokoLada pisze:\nNo dobra, może faktycznie trochę się rozpędziłem...\nCo do zlotu, zobaczymy\nDlatego się za ogarnianie wziąłem dużo wcześniej, żeby nie było robienia byle czego na szybko, tylko żeby to miało ręce i nogi, a gadam już od jakiegoś czasu z osobami, które zawiadują miejscówkami dobrymi na zlot, aktualnie czekam na odpowiedź co do zgody na organizację zlotu w jednym z tych miejsc 💪\nOver Topic Alert.\nWątek jest o zlocie, wnoszę o nierozstrzyganie waśni na jego łamach i o zrobienie porządku w w/w.


Czym dla Ciebie jest rodzina? - Sciaga.pl\nRodzina jest dla mnie bardzo istotna. Uważam, że jest ona podstawą do ciepłego, dobrego życia. Sądzę iż rodzina powinna być przykładem dla dzieci, aby nie "zeszły" na złą drogę i zostały wychowane tak, jak trzeba.\nRodzina to np. wspólne niedzielne obiady przy stole. Takie posiłki zbliżają do siebie domowników, którzy żyją w ciągłym biegu i szumie pozostałych sześciu dni w tygodniu. Wydaje mi się, że jednym z łączników rodziny jest właśnie stół. To przy nim może się spotkać cała rodzina. I choć obiad czy kolacja w wielu przypadkach nie jest wytworna, to i tak milej zje się w towarzystwie swojego męża, żony czy dzieci. Rodzina to również wszelkie święta, które zazwyczaj spędza się wspólnie. Ubieranie choinki, przygotowywanie potraw na wigilijną kolację czy malowanie pisanek to także zajęcia prawdziwej rodziny. Rodzina to przede wszystkim uczucie radości związane z przeróżnymi uroczystościami (urodziny lub imieniny domownika, Boże Narodzenie, Wielkanoc czy wspólny wyjazd na wakacje). Wszystkie te sytuacje, wydarzenia łączą członków rodziny i kształtują wspólne zainteresowania. Rodzina to także wspólne rozmowy i rozwiązywanie problemów, konfliktów. W trakcie kłótni rodzinnych ważne jest dojście do kompromisu, który "wyleczy" zaistniały spór.\nW mojej rodzinie pełnię rolę córki dla moich rodziców. Jestem jedynaczką. Nie mam rodzeństwa, ale jakoś radzę sobie bez niego ;). Moi rodzice są dla mnie oparciem, gdyby nie oni czasami nie poradziłabym sobie. Kocham ich za to wszystko. Za to, że są, za to, że pomagają mi w potrzebie. Wiem, że oni także mnie kochają - z tą myślą czuję się o wiele lepiej.\nRodzina kojarzy mi się z ciepłem rodzinnym, wspólnymi posiłkami, rozmowami, miłością, szczerością, tolerancją, a także szacunkiem i odpowiedzialnością. Uważam, że rodzina jest ważna w życiu każdego człowieka.\n64% Co jest dla Ciebie największą wartością i dlaczego?\n68% "Człowiek - to brzmi dumnie?"\n72% Integracja Polski z Unią Europejską\n58% Jaka jest nasza polska młodzież?\nb/d Czy możliwe jest istnienie w pełni niezależnych mass-mediów. Uzasadnij.\nczym dla ciebie jest rodzina rodzina rola rodziny Czym jest rodzina znaczenie rodziny istotność rodziny w życiu Role w rodzinie czym kojarzy mi się rodzina znaczenie rodziny w życiu człowieka Rola rodziny w życiu człowieka z czym kojarzy się rodzina WSZYSTKIE\ndawidgala spoko tekst\nmarti1526k Trochę za dużo wyrazów rodzina. Często powtarzasz wyrazy i zdania piszesz na początku wypracownia ze rodzina jest ważna i na końcu też!!!:/\nps. ale dzięki bo przyda mi się trochę w moim wyprzcowaniu:)\ngiero987 dobre myślenie, wykonanie fatalne... to, że pełnisz rolę córki mnie zaskoczyło :)


#NAWYK ZWYCIĘŻANIA - Aneta Moniuszko\nDla każdego (życie, biznes, sport). #Trening Mentalny NAWYK ZWYCIĘŻANIA stworzyłam po to, by pokazać Ci moc treningu mentalnego i udowodnić, że do tej pory wykorzystywałeś 30% swoich możliwości. Udowodnię Ci, że stać Cię na wiele, wiele więcej. Jeżeli jesteś gotowy na zmianę i masz odwagę ją ze mną przeżyć, zróbmy tą pierwszą sesję. Uwaga! Tylko dla osób bardzo wytrzymałych, które naprawdę CHCĄ ZMIANY.\nNarzędzia potrzebne do NAWYKU ZWYCIĘŻANIA zaczerpnęłam wprost od swojego Mistrza Jakuba B. Bączka. Są to zatem narzędzie niezawodne, które po prostu działają. Za pomocą tych właśnie narzędzi zdobyliśmy Mistrzostwa Świata w siatkówce w 2014 r. Złoty Medal to wynik ciężkiej pracy fizycznej oraz mentalnej. Dzięki NAWYKOWI ZWYCIĘŻANIA po prostu się ZWYCIĘŻA!\nPodczas naszego pierwszego spotkania udowodnię Ci, że do tej pory wykorzystywałeś 30% swoich możliwości. Udowodnię Ci, że stać Cię na wiele, wiele więcej. Jeżeli jesteś gotowy na zmianę i masz odwagę ją ze mną przeżyć, zróbmy tą pierwszą sesję. Uwaga! Tylko dla osób bardzo wytrzymałych, które naprawdę CHCĄ.\nWYGRYWANIE stanie się Twoim nawykiem.\nCIERPLIWOŚĆ cechą, a nie stanem.


Mahershala Ali zagra w serialu na podstawie powieści Jean Hanff Korelitz „The Plot” - RMF Classic\nśroda, 12 stycznia 2022 (12:45)\nDwukrotny laureat Oscara, kojarzony szerszej publiczności z filmów „Moonlight” i „Green Book” Mahershala Ali, zagra główną rolę w serialu platformy Hulu. Produkcja będzie nosiła tytuł „The Plot” i powstanie w oparciu o książkę Jean Hanff Korelitz o tym samym tytule. Na podstawie innej powieść pisarki powstał poprzednio serial „Od nowa” z Hugh Grantem i Nicole Kidman.\nMahershala Ali/fot.NINA PROMMER/PAP/EPA\nW serialu „The Plot” Ali wcieli się w postać Jake’a, marzącego o wielkiej karierze pisarza, który nie cofnie się przed niczym, aby osiągnąć sukces. Gdy nadarzy się okazja, kradnie cudzą książkę. Wkrótce jego życie się zmienia, bo okazuje się, że ktoś zna jego tajemnicę. Jake postanawia więc bronić się na każdy możliwy sposób, by tylko jego sekret nie ujrzał światła dziennego.\nMahershala Ali nie tylko wystąpi w roli głównej, ale będzie też jednym z producentów serialu. Autorką scenariusza „The Plot” oraz showrunnerką serialu jest Abby Ajayi („Sposób na morderstwo”, serialowa wersja „Czterech wesel i pogrzebu”). „Urzekła mnie książka Hanff Korelitz oraz wizja Abby, która na nowo odkrywa tę historię. Jest w niej wiele interesujących wątków i niuansów. To wymarzona rola dla będącego w centrum tej zagadki kreatywnego geniusza, jakim jest Mahershala Ali” – powiedziała Tara Duncan z firmy Onyx Collective, która wyprodukuje serial dla platformy Hulu.\n„Hollywood wciąż nie daje zielonego światła na produkcję wystarczającej liczby projektów, których bohaterami są wielowymiarowe czarnoskóre postaci, a które skupiają się na naszym człowieczeństwie. Niedobór takich projektów nie znaczy, że i my przymkniemy na nie oko. Zebraliśmy zespół wspaniałych aktorów i ekipę, którzy dadzą życie tej niesamowitej powieści” – dodała producentka Mimi Valdes. (PAP Life)


Zespół Szkół im. T. Kościuszki w Łobzie - KIERUNEK ARCHEOLOGIA\nJesteś tutaj: Strona główna » Aktualności » KIERUNEK ARCHEOLOGIA\n18 grudnia 2017 13:46 | Aktualności\nŁobeska Fundacja Archeologiczna podejmuje wiele działań mających na celu zwiększenie zainteresowania mieszkańców powiatu łobeskiego naszym bogatym dziedzictwem archeologicznym. Obecnie realizuje projekt „Kierunek Archeologia”, którego celem jest zainteresowanie młodzieży studiami na kierunku archeologia oraz zwrócenie uwagi na problem ochrony naszego dziedzictwa przed zapomnieniem. W ramach tego projektu w czwartek, 14 grudnia, uczniowie naszego Zespołu Szkół w Łobzie pod opieką pana Zbigniewa Szymanka oraz licealiści z Reska pod opieką pani Doroty Roli wzięli udział w niezwykłej wycieczce zorganizowanej przez Łobeską Fundację Archeologiczną.\nPierwszym etapem naszej wyprawy był Uniwersytet Szczeciński. Tam przygodę z historią zaczęliśmy od zwiedzenia czytelni na Wydziale Humanistycznym oraz Katedry Archeologii. Naszym przewodnikiem po uczelni była pani dr Marta Chmiel-Chrzanowska, która opowiedziała o najciekawszych znalezionych eksponatach i prowadzonych obecnie badaniach, np. ceramiki z okresu wpływów rzymskich. Następnie wzięliśmy udział w fascynujących wykładach dr. Grzegorza Kiarszysa i pani dr Agnieszki Matuszewskiej na temat archeologii nieinwazyjnej, czyli metod, które nie niszczą źródeł historycznych. Pan Bogdan Przybyła, główny inicjator wyjazdu, zaprezentował nam badania grobowców megalitycznych prowadzone w powiecie łobeskim. Na koniec wizyty na US zostaliśmy obdarowani prowiantem na drogę.\nKolejnym przystankiem było Muzeum Archeologiczno-Historyczne w Stargardzie. Zostaliśmy zaproszeni do działu konserwacji zabytków, w którym zobaczyliśmy m.in. znaleziony w okolicach Węgorzyna pięknie zdobiony sztylet z brązu. Przekonaliśmy się, jak wiele pracy trzeba włożyć, aby przywrócić świetność takim zabytkom archeologicznym jak ceramika czy znalezione na ulicy Szewskiej skóry. Na koniec wycieczki udaliśmy się do Bastei, gdzie mogliśmy obejrzeć wiele ciekawych pamiątek i poznać dokładniej historię Stargardu.\nBył to wspaniale spędzony dzień, pełen przygód. Uczucia, jakie towarzyszyły nam w czasie wycieczki, zostaną w naszej pamięci na długo. Mamy nadzieję, że uda nam się jeszcze kiedyś wziąć udział w podobnym wyjeździe edukacyjnym.\nAgnieszka Samson, kl. 2b LO


Szpital Specjalistyczny CDT Medicus Lubin diagnostyka operacje dzieci dorośli\nOpinie - Pani Ewa\nOd kiedy zaczęły się Pani kłopoty zdrowotne?\nJuz w 2 r.ż stwierdzono u mnie alergię. Byłam uczulona na kwiaty,drzewa i zboża, szczególnie w okresie kwitnienia nasilały się dolegliwości. Z wiekiem od alergii pojawiła się astma. Rodzice opiekowali się mną troskliwie i dbali o moje zdrowie. Systematyczne wizyty u specjalistów oraz regularne szczepienia wykonywane początkowo co roku, a następnie w cyklach 2 i 3letnich, sprawiły, że mogłam w miarę normalnie funkcjonować. Niestety, gdy w 1996 r. podjęłam pracę zaniedbałam leczenie i skutki tego zaniedbania były katastrofalne.\nPani Ewa 26.06.2018\nWystąpiła u mnie astma wysokiego ryzyka. Miałam problemy z chodzeniem, z wykonywaniem nawet najprostrzych czynności. Nie mogłam dźwigać najmniejszych ciężarów, opadłam z sił, wchodzenie po schodach na III piętro była dla mnie wręcz nadludzkim wysiłkiem. Musiałam zatrzymywać się na każdym piętrze i odpoczywać od 5 do 10 minut. Z biegiem czasu pojawiły się kłopoty ze snem, często w nocy wzywano do mnie pogotowie ratunkowe, nieraz dwukrotnie. Moje życie przeplatało się z pobytami w szpitalu i wizytami u lekarzy. Cały czas przyjmowałam sterydy i dożylne zastrzyki. Sterydy których musiałam zażywać coraz większe dawki wywołały wiele skutków ubocznych. Przybrałam na wadze, byłam spuchnięta, pojawiły się kłopoty z kręgosłupem, traciłam czucie w rękach, wszystko wylatywało mi z rąk.\nW sumie kilkanaście lat, o wiele za długo. Dopiero w 2010roku, gdy moja pulmunolog Zofia Wieraszko z Głogowa odchodziła na emeryturę, zaproponowała mi dalsze leczenie u doktora Artura Kwaśniewskiego. Powiedziała, że to znakomity alergolog i że może mi umówić spotkanie z nim. Zgodziłam się i w ten sposób trafiłam do CDT Medicus w Lubinie - -jak dziś uważam- nic lepszego w życiu nie mogło mnie spotkać.\nDoktor Artur Kwaśniewski okazał się nie tylko znakomitym specjalistą ale i wspaniałym człowiekiem, o niezwykłym podejściu do pacjenta. Precyzyjnie ocenił mój stan zdrowia, zrobił wszystko a czasami myślę, że nawet więcej niż to było możliwe. Dzięki jego kuracji po pewnym czasie nie musiałam przyjmować dożylnych zastrzyków. Skończyły się noce wezwania karetek pogotowia i szpitalne pobyty. Brałam wprawdzie jeszcze sterydy i leki wziewne, ale żyło mi się znacznie łatwiej, mogłam nawet chodzić na spacery.\nDziś jest Pani w jeszcze lepszej formie?\nPod koniec 2014 roku doktor Kwaśniewski zaproponował mi udział w badaniach klinicznych, w trakcie których testowano stsosowany w leczeniu astmy lek eksperymentalny o nazwie Benralizumab. Medicus uczestniczył w tych badaniach, a ich celem było sprawdzenie czy Benralizumab podawany przez okres 12 miesięcy w postaci wstrzyknięć podskórnych, może pomóc w lepszym kontrolowaniu objawów astmy, jeśli będzie podawany równocześnie z aktualnie stosowanym leczeniem astmy. Kuracje zaczęłam na początku zeszłego roku. Zgodziłam się ale nie liczyłam na jakieś znakomite efekty. Wszystko zmieniło się po 4-5 miesiącach. Nowy lek zaczął działać i doktor Kwaśniewski stopniowo zmniejszał mi dawki sterydów. Bardzo się z tego cieszyłam i już wtedy uznałam to za duży sukces. gdy jednak na początku tego roku zeszłam całkowicie ze sterydów, moja radość nie miała granic. Zmieniło się też zupełnie moje życie.\nJak bardzo się zmieniło ?\nOd dzieciństwa nie mogłam uprawiać żadnego sportu, nie mogłam chodzić na spacery, jeździć rowerem. Teraz gdy odstawiłam sterydy, jeżdżę rowerem, dwa razy w tygodniu chodzę na pływalnię, zimą pojechałam na ferie w góry. Mogłam wybrać się na pierwsza w życiu wycieczkę rowerową z córką- to był cudowny moment. Córka bardzo się cieszyła, że może jechać ze mną, a ja byłam po prostu szczęśliwa. Schudłam, już tak szybko się nie męczę, po prostu normalnie żyję.\nRegularnie przyjeżdża Pani do CDT Medicus ?\nStawiam się na comiesięczne konsultacje, w trakcie których przechodziłam szczegółowe badania.Nie stwierdzono żadnych skutków ubocznych. W maju br. miałam ostatnią wizytę w ramach badań. Wiem że do końca życia będę pod kontrolą lekarską, muszę brać leki wziewne, gdyż doskwiera mi jeszcze alergia, ale to już zupełnie inne życie. Choćbym miała jeździć nawet 200 km, zawsze będę to robić, aby spotkać się z doktorem Kwaśniewskim. Każdemu pacjentowi życzę takiego lekarza prowadzącego. To wspaniały człowiek, który tak wiele dla mnie zrobił. Chcę dodać że cały personel pielęgniarski i lekarski w CDT Medicus jest bardzo profesjonalny. Przeszłam tu mnóstwo badań i za każdym razem nie musiałam o nic prosić. Po wcześniejszych nie najlepszych doświadczeniach w innych placówkach, czasami zastanawiam się gdzie jestem. teraz już się przyzwyczaiłam że wszyscy są tutaj mili i uśmiechnięci na co dzień. Zawsze i wszędzie każdemu polecam CDT Medicus.\nNadal będzie Pani korzystać z usług lubińskich przychodni ?\nRozmawiałam już z doktorem Kwaśniewskim, że bardzo chętnie podjęłabym się leczenia alergii. Wcześniej, jeszcze przed badaniami klinicznymi, rozpoczęliśmy specjalne szczepienia, ale musieliśmy z tego zrezygnować ze względu na zły stan mojego zdrowia. Teraz, kiedy czuję się znacznie lepiej, chciałabym do tego wrócić. Mam nadzieję że jesienią tego roku rozpoczniemy kolejną kurację, tym bardziej że leczenie odbywa się w ramach kontraktu z NFZ i nie odbija się negatywnie na sytuacji finansowej mojej rodziny.


Kolor w kuchni: jak wprowadzić do aranżacji kuchni kroplę koloru? urzadzamy.pl\nUrzadzamy Kuchnia Aranżacje kuchni Kolor w kuchni: jak wprowadzić do aranżacji kuchni kroplę koloru?\nUrządzając kuchnię, pożycz kolory od kwiatów, owoców lub nieba, a zobaczysz, jak zrobi się swojsko i przytulnie! Odważnym polecamy pokrycie kolorem całej zabudowy kuchennej lub ściany nad blatem, a miłośnikom nieco subtelniejszych rozwiązań – kolory w kuchni w postaci naczyń i dodatków dekoracyjnych utrzymanych w obrębie jednej barwy.\nKolory w kuchni: zdecydowanie lub subtelnie\nNeutralne biele czy beże w kuchni są bezpieczne i łatwe do zaaranżowania, więc te kolory w kuchni wybieramy najczęściej. Jednak, tak jak w przypadku każdego innego pomieszczenia, warto nadać swojej kuchni osobistego charakteru, a cóż odda go lepiej niż ulubione kolory? Plusem wprowadzania do aranżacji kuchni kropli koloru jest to, że bez problemu zrobisz to w każdym dowolnym momencie – przy urządzaniu nowego mieszkania lub odświeżaniu wystroju starej kuchni, a nawet bez okazji, jako samodzielny zabieg aranżacyjny! Aby całkowicie odmienić wygląd wnętrza, wystarczy przemalować choćby jedną ścianę w kuchni (najczęściej jest to ściana nad blatem). Jeśli masz dość odwagi, tego typu aranżację kuchni dopełnij kolorowymi meblami, a efekt będzie pełniejszy. Alternatywą jest postawienie na zabudowę kuchenną utrzymaną w danym kolorze. Pamiętaj jednak, że w małych pomieszczeniach należy unikać mocnych kontrastów, a także pokrywania ciemnymi kolorami dużych powierzchni, ponieważ zmniejszają one optycznie wnętrze kuchni. W takim przypadku lepiej jest zdecydować się na stonowane zestawienia kolorów w kuchni i pastelowe odcienie intensywnych barw. Ponadto jeśli stawiasz na pokrycie kolorem całej ściany w kuchni lub zabudowy kuchennej, dopilnuj, by reszta aranżacji utrzymana była w neutralnej kolorystyce. Jeżeli nie jesteś gotowy na całkowitą metamorfozę, zacznij małymi krokami – wprowadź kolor w postaci drobnych elementów wyposażenia, naczyń i dodatków dekoracyjnych. Aby efekt końcowy nie był chaotyczny, wszystkie naczynia i urządzenia stojące na widoku wybierz w obrębie jednej barwy. W drugim kolorze mogą być na przykład tekstylia (rękawice, ściereczki, fartuch).\nSprawdź: kuchnia czerwona, kuchnia fioletowa, kuchnia szara, kuchnia zielona\nTekst: Sonia Łukomska Zdjęcia: Radosław Wojnar, Mariusz Bykowski, GREEN CANOE STUDIO, Marcin Czechowicz, Konrad Kalbarczyk


10:12 / 06.05.2019\nWdniach 27-28 kwietnia w Sopocie odbyły się XVI Mistrzostwa Polski w Rzutach Lekkoatletycznych. Po raz pierwszy w zawodach tej rangi nasze miasto reprezentowało aż siedmioro elblążan. Pośród kilkunastu pań w kategorii Masters, na czele z medalistką ostatnich halowych Mistrzostw Świata w Toruniu, panią Teresą Sambor wystąpiły również Elżbieta Sambor oraz Izabela Kowalska. Nasze panie należały do grona najlepszych zawodniczek zawodów i w silnie obsadzonych konkurencjach, zdobyły 11 medali w tym wiele z najcenniejszego kruszcu, poprawiając przy tym swoje rekordy życiowe.\nWśród mężczyzn, Elbląg reprezentował pan Tomasz Sambor, Waldemar Darmetko, Marek Oziemkiewicz oraz Mirosław Puta, szósty zawodnik ostatnich halowych Mistrzostw Świata w Toruniu. Ci dwaj ostatni, startując we wszystkich 10 konkurencjach, byli najwszechstronniejszymi zawodnikami Mistrzostw Polski po raz pierwszy zdobywając po 10 medali. W sumie nasi panowie rywalizując z kilkudziesięcioma przeciwnikami z całej Polski i kilkoma zawodnikami z zagranicy, zdobyli 23 medale w tym również wiele z najcenniejszego kruszcu.\nMiejmy nadzieję, iż sukcesy elbląskich Mastersów LA, zachęcą mieszkańców naszego miasta do aktywności fizycznej bez względu na ilość lat.\nNajbliższym, ważnym wydarzeniem związanym z lekkoatletycznym sportem weterańskim będzie rozegrany 11 maja Ogólnopolski Meeting Masters w Rzutach Lekkoatletycznych w Nowym Mieście Lubawskim, 19 maja 2019r odbędzie się VIII Masters Meeting w Tczewie, 15 czerwca 2019r odbędą się w Toruniu 27 Mistrzostwa Polski w Wielobojach Rzutowych, a już w ostatni weekend czerwca zapraszamy do Białegostoku na 29 Mistrzostwa Polski Masters w lekkiej atletyce.\nMinimalny wiek pozwalający na udział w tego typu zawodach to ukończone, w dniu zawodów, 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn. Górna granica wieku jest oczywiście nieograniczona. Pozostaje więc jeszcze sporo czasu na przygotowania, dlatego już dziś serdecznie zapraszamy pasjonatów lekkiej atletyki do reprezentowania Elbląga w tej coraz popularniejszej formie sprawdzenia swoich umiejętności.


Rzymskie pasje. Kościoły stacyjne wiecznego miasta - Suchocka Hanna | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nRzymskie pasje. Kościoły stacyjne wiecznego miasta (okładka twarda)\nSuchocka Hanna Książki | okładka twarda\nTytuł: Rzymskie pasje. Kościoły stacyjne wiecznego miasta\nWymiary produktu [mm]: 217 x 24 x 169\nWłaśnie zrecenzowałem Rzymskie pasje. Kościoły stacyjne wiecznego miasta\nNajbardziej osobista książka w dorobku Hanny Suchockiej. Autorka była nie tylko premierem RP i ministrem sprawiedliwości, lecz również przez wiele lat ambasadorem Polski przy Stolicy Apostolskiej. ...\n22-03-2016 o godz 23:04 katarzyna dodał recenzję:\nJeśli ktoś był w Rzymie, to polecam ten zakup. Doskonałe utrwalenie pamięci i wzbogacenie wiedzy o kościołach wiecznego miasta.\n14-05-2015 o godz 08:20 Marcin Stanisławski dodał recenzję:\nBardzo ciekawe spojrzenie na jedno z najpiękniejszych miast świata oczyma wieloletniej mieszkanki Rzymu.\n30-09-2014 o godz 18:33 SZYMON LEŃSKI dodał recenzję:\nPani Hanna Suchocka była pierwszą kobietą na tak ważnym stanowisku; bardzo sprawnie zarządzała państwem; czas pokaże czy jej następczyni również się sprawdzi; Książka stanowi wspaniałe wykorzystanie doświadczeń z pobytu w Stolicy Apostolskiej. Polecam.\n11-05-2013 o godz 00:27 Agnieszka Hassan dodał recenzję:\nBardzo osobista wędrówka po rzymskich kościołach wzbogacona pięknymi fotografiami. Od pierwszych zdań tej książki ma się wrażenie, że jest się w rękach osoby, która "zrosła" się z tym miastem i doskonale czuje jego rytm.\nOgólnie książka stanowi bardzo ładne, staranne wydanie, wręcz luksusowe, gdzie ciekawe fotografie idą w parze z ciekawostkami na temat wielu miejsc, które są rzadziej odwiedzane przez turystów. A ze względu na swoją szatę graficzną (i nie tylko) byłaby świetnym prezentem.\nMyślę, że jest to bardzo interesująca pozycja nie tylko dla osób wierzących.\n08-05-2013 o godz 15:52 Maria Zarebska-Kobak dodał recenzję:\nJestem bardzo wdzieczna Pani Annie Suchockiej za przepiekny opis kosciołów stacyjnych z podkresleniem przede wszyskim ich znaczenia w utrzymaniu trwałości wiary chrzescijańskiej.\nObiecałam sobie ,ze w okresie Wielkiego Postu w przyszłym roku odprawie sobie takie rekolekcje w własnym zakresie w swoim mieście mając w sercu pasus psalmu i kościoł pasyjny w Rzymie w danym dniu wskazany w tej ksiażce jako,że pobyt w Rzymie na tak długi okres jest dlamnie niemożliwy.\nDziekuje jeszcze raz Pani za podzielenie się tym niesamowitym przeżyciem i mam nadzieje, że jeszcze cos Pani nam z Rzymu tego przepięknego Wiecznego Miasta podeśle wykiorzystując swoj tworczy talent. Maria z Rzeszowa\n23-02-2013 o godz 08:44 m_rita dodał recenzję:\nWędrowanie z Hanną Suchocką po zakątkach Rzymu, to prawdziwa przyjemność. Autorka skromnie wspomina, by nie traktować jej książki jako jedynego przewodnika, niemniej, uważam ten subiektywny przewodnik za interesujący, momentami wręcz odkrywczy dla przeciętnego miłośnika i "znawcy" Rzymu. Bo czy słyszeliście na przykład kiedykolwiek o kościele świętej Pudencjany? Rzymskie, wilekopostne pielgrzymowanie stało się dla autorki okazją do podzielenia się refleksjami, powstałymi podczas dziewięciu lat stykania się z kościołami stacyjnymi. To, co mnie urzekło, to niezwykła wytrwałość i poczucie wspólnoty pielgrzymujących, a są w tym gronie osoby piastujące naprawdę wysokie stanowiska i godności. Istotną część książki stanowią zamyślenia autorki nad czytaniami biblijnymi. Ale nie brak w niej również opisu miejsc, gdzie po porannej mszy można wypić aromatyczną kawę. Jeżeli dodamy do tego przepiekne zdjęcia, wysmakowaną szatę graficzną, mamy przed sobą pozycję, której po prostu nie można pominąć!


Oczyszczacz powietrza z funkcją nawilżania SHARP KI-G75EUW - Sharp | AGD Sklep EMPIK.COM\nOczyszczacz powietrza z funkcją nawilżania SHARP KI-G75EUW\nOferta GoodAIR : 4499,00 zł\nOczyszczacz powietrza Sharp KI-G75EUW zapewni doskonałą jakość powietrza w domu. Nowoczesny oczyszczacz z funkcją nawilżania i jonizacji powietrza przeznaczony jest do powierzchni do 56 m².\nWysokowydajny wiatrak kieruje powietrze do wielostopniowego systemu filtrowania, dodano funkcję Swing. Przepływ powietrza to 450 m3/h a nawilżanie 750 ml/h. Filtr wstępny wyłapuje większe zanieczyszczenia i kurz. Filtr węglowy z żelem krzemionkowym odpowiada za zatrzymywanie szkodliwych substancji lotnych i nieprzyjemnych zapachów. HEPA to bariera dla wirusów, bakterii, grzybów oraz pyłów PM10 i PM 2,5, natomiast filtr nawilżacza dodatkowo zatrzymuje osady.\nOstatnim etapem jest generator jonów Plasmacluster Ion, dzięki któremu z powietrza pozbywamy się najmniejszych drobinek pyłów i alergenów. Jest to nowoczesna technologia Sharp, która gwarantuje stworzenie w domu atmosfery wolnej od szkodliwych zanieczyszczeni i chorobotwórczych bakterii i wirusów. W taki sposób oczyszczone i nawilżone powietrze pozwala uchronić się przed infekcją, a w przypadku zachorowania skraca czas do całkowitego wyzdrowienia. W urządzeniu zastosowano najmocniejszy Generator jonów Plasmacluster 25,000.\nAutomatyczne czyszczenie filtra wstępnego przez wbudowany system specjalnej szczotki.\nprędkość wentylatora w trybie oczyszczania (max/med/low): 450/259/90 m3/h\nprędkość wentylatora w trybie oczyszczania i nawilżania (max/med./low): 378/258/90 m3/h\nwydajność nawilżania (max/med/low): 750/600/270 ml/h\npojemność zbiornika na wodę: ok. 4 l\npoziom szumów w trybie oczyszczania (max/med/low): 52/42/18 dBA\npoziom szumów w trybie oczyszczania i nawilżania (max/med/low) [dBA]: 49/42/20 dBA\nwaga urządzenia: ok. 12 kg\nwymiary (szer. x głęb. x wys.): 40,5x31,6x66,6 cm\nNazwa: Oczyszczacz powietrza z funkcją nawilżania SHARP KI-G75EUW\nPowierzchnia obszaru roboczego (m2) 56\nTryb pracy usuwanie bakterii i wirusów, pochłaniacz, nocny\nFunkcje oczyszczacza funkcja jonizacji, funkcja nawilżacza, blokada rodzicielska, auto-restart, zamykany wylot powietrza\nPoziom hałasu w dB: 52\nGłębokość produktu w [mm]: 316\nWysokość produktu [mm]: 666\nWłaśnie zrecenzowałem Oczyszczacz powietrza z funkcją nawilżania SHARP KI-G75EUW\nOczyszczacz powietrza Sharp KI-G75EUW zapewni doskonałą jakość powietrza w domu. Nowoczesny oczyszczacz z funkcją nawilżania i jonizacji powietrza przeznaczony jest do powierzchni do 56 m². ...\nTelewizor SHARP 65BL2EA, 4K, 65", SmartTV Sharp\nOczyszczacz powietrza SHARP UA-HD50E-L, 33 W Sharp\nOczyszczacz powietrza Sharp FP-J30EU-A Sharp\nOczyszczacz powietrza SHARP UA-PG50E-W, biały, filtr HEPA Sharp\nOczyszczacz powietrza SHARP KC-G60EUW, 50 m² Sharp\nOczyszczacz powietrza SHARP KC-G50EUW, 38 m² Sharp\nOczyszczacz powietrza SHARP KC-G40EUW, 28 m² Sharp\nOczyszczacz powietrza SHARP UA-HD40E-L, 19 W Sharp\nOczyszczacz powietrza SHARP UA-HG50E-L, 38 m² Sharp\nOczyszczacz powietrza SHARP FP-J80EU-W, biały, 48 W Sharp


Ewa Kaleta 17.09.2020 07:49\nDawanie noworodkowi smoczka jest częstą praktyką w wielu domach. Na pewno ma ono swoje zalety, ponieważ pomoże dziecku znaleźć spokój, a rodzicom da chwilę wytchnienia. Smoczek dla noworodka musi być jednak odpowiednio dobrany i użytkowany jedynie do pewnego czasu, by nie miał niekorzystnego wpływu na dziecko oraz jego dalszy rozwój. Opiekunowie muszą też wiedzieć o jego wadach, by podjąć decyzję, czy w ogóle wprowadzać go w swoim przypadku.\nZobacz też: Nocne pobudki - dlaczego dzieci nie śpią w nocy?\nCzy dawać dziecku smoczek? Wady i zalety smoczków\nCzy dawać dziecku smoczek? Nad tą kwestią mogą się zastanawiać wszyscy świeżo upieczeni rodzice. Smoczek jest nierozerwalnie związany z odruchem ssania, jakie mają noworodki. Dzieje się tak, ponieważ małe ssaki w ten sposób zdobywają pierwsze pożywienie, a zarazem jest to dla nich sposób zaspokajania podstawowych potrzeb emocjonalnych, takich jak bliskość z matką i bezpieczeństwo. Smoczek można podawać wówczas, gdy chce się dziecko uspokoić, jednak nie należałoby go traktować jako jedynej i wiodącej metody uciszania.\nRodzice muszą mieć świadomość tego, że smoczek będzie im później trudno odstawić, a jednocześnie zbyt długie ssanie go przez dziecko może prowadzić do nieprawidłowego kształtowania się uzębienia i wad zgryzu w przyszłości. Jeśli jednak dziecko przestanie go używać nim rozpocznie się wyrzynanie mleczaków, nie powinno dojść do tego powikłania. Nie należy dawać smoczka zbyt często, by noworodek nie ssał go zbyt długo i tym samym nie uzależnił się od niego.\nSmoczek dla noworodka karmionego piersią musi mieć specjalny, anatomiczny kształt. To sprawi, że mięśnie żuchwy oraz języka dziecka będą wykonywały tę samą pracę, co wówczas, gdy noworodek będzie przystawiony do piersi. Tego rodzaju smoczek u noworodka zapewni stymulację poprawnego, a zarazem naturalnego odruchu ssania. Dzięki temu dziecko będzie mogło nadal bez przeszkód pobierać pokarm w sposób naturalny. Należy jednak pamiętać, by smoczek wprowadzać dopiero po czwartym tygodniu życia noworodka. W przeciwnym razie istnieje duże ryzyko, że niemowlę nie nauczy się prawidłowej techniki wyciągania mleka.\nJaki smoczek dla noworodka będzie najlepszy? Należy zwrócić uwagę przede wszystkim na jego kształt, który powinien przypominać brodawkę kobiecej piersi razem z otoczką. Musi być też spłaszczony od dołu, od strony języka. Podczas czynności ssania smoczek będzie się rozciągał na podobieństwo brodawki i w ten sposób zmusi dziecko do właściwego układania języka. Ważną kwestią okazuje się także rozmiar smoczka, który powinno się dobierać odpowiednio do wieku. Za duży smoczek może doprowadzić do tego, że dziecko będzie się dławiło podczas ssania, z kolei zbyt mały zadziała nieodpowiednio na funkcjonowanie mięśni, co z kolei wpłynie negatywnie na rozwój szczęk, a przy okazji może spowodować wadę wymowy lub zgryzu.\nSmoczki są wykonywane głównie z silikonu i lateksu. Wcześniej robiono je także z kauczuku, jednak teraz ten materiał spotyka się zdecydowanie rzadko. Najbezpieczniejszą propozycją dla niemowlęcia będzie wersja silikonowa. Lateks, choć przyjemny w dotyku i łatwo dopasowujący się do ułożenia warg oraz policzków, może wywoływać uczulenie.\nTarcza smoczka musi być większa niż buzia noworodka i posiadać szereg otworów wentylacyjnych. W ten sposób zmniejszy się ryzyko odparzeń, jakie mogłaby spowodować zalegająca pod nią ślina i zapewni właściwy dopływ powietrza. Tak zbudowana tarcza zapobiegnie też wysypce. Dobrze, jeśli rodzice sięgną po któryś z atestowanych smoczków. Warto zwrócić uwagę na to, czy konkretny model posiada atest bezpieczeństwa oraz czy rekomenduje go Polskie Towarzystwo Ortodontyczne.\nJaka butelka dla noworodka będzie odpowiednia?\nJaka butelka dla noworodka okaże się najlepsza? Butelka to także ważne wyposażenie do karmienia dziecka. Rodzice mogą wybierać spośród modeli plastikowych lub szklanych. Niektóre z nich posiadają dodatkowy czujnik ciepła. Podczas pierwszych sześciu miesięcy życia dziecka najlepsze, a zarazem zapewniające największą wygodę będą butelki o możliwie prostym kształcie. Muszą charakteryzować się ponadto dostatecznie szerokim otworem oraz właściwą wielkością. Taka budowa ma umożliwić proste mycie oraz regularne wsypywanie mieszanki mlecznej do środka.\nDo butelki należy też dobrać odpowiedni smoczek. Do wyboru są modele okrągłe, szeroko odpływowe i anatomiczne. Dla niemowląt polecany jest ten ostatni. Należy zwrócić uwagę na ilość dziurki w smoczku. Smoczki o wolnym przepływie będą wyposażone w malutkie dziurki – od jednej do trzech. Powinno się je wykorzystywać, nim dziecko ukończy czwarty miesiąc życia (jego nauka ssania wciąż trwa). Dla starszych niemowląt, które nauczyły się już ssać i przyjmują kaszki, można wybrać smoczek o trzech dziurkach zapewniających szybki przepływ pokarmu.\nZobacz też: Chusty do noszenia dzieci: jakie są największe zalety chustonoszenia?


Le Petit Marseillais : Mleczko nawilżające Odżywianie | Miss Lilith\nLe Petit Marseillais : Mleczko nawilżające Odżywianie\nOstatnio w końcu możemy cieszyć się prawdziwą wiosną. Niedługo wszyscy zaczniemy odsłaniać coraz więcej ciała, dlatego na szczególną uwagę zasługuje jego pielęgnacja. Jakiś czas temu wspominałam wam o moim ulubionym w ostatnim czasie olejku do ciała Tajemnica Piękna marki Kneipp, który świetnie radził sobie z pielęgnacją ciała po zimie. Tym razem chciałam się u wami podzielić lżejszym kosmetykiem, który idealnie sprawdza się u mnie podczas cieplejszych dni. Mowa o mleczku nawilżającym Odżywianie z masłem shea, słodkim migdałem i olejkiem arganowym marki Le Petit Marseillais.\nKosmetyki Le Petit Marseillais pojawiły się na naszym rynku w 2014 roku. Od razu do gustu przypadły mi ich żele pod prysznic, jednak dość długo nie skusiłam się na produkty do pielęgnacji. Nakładanie balsamów nigdy nie było moją ulubioną, pielęgnacyjną czynnością, dlatego do tego typu kosmetyków przekonuje mnie głównie zapach. Jeśli ten tak naprawdę nie przypadnie mi do gustu, żadna siła nie zmusi mnie do stosowania produktu. I może właśnie przez to, że na opakowaniach mleczek Le Petit Marseillais nie ma większych wzmianek na temat zapachu, przez tak długi czas nie zwróciłam na nie większej uwagi. Kolejnym powodem było to, że nie do końca przepadam za mleczkami. Zazwyczaj wybieram olejki lub masła do ciała.\nNa to mleczko skusiłam się po świętach, kiedy wyprzedawane były zestawy kosmetyków. Mleczko w komplecie z żelem pod prysznic kosztowało wtedy około 16 złotych, więc była to idealna okazja na to, żeby jednak się skusić i dać mu szansę.\nBy spełnić potrzeby bardzo suchej skóry i zapewnić Ci przyjemność podczas jej pielęgnacji, Le Petit Marseillais stworzył idealną kompozycję - połączył trzy wyjątkowe składniki w jednym Mleczku Nawilżającym Odżywianie do bardzo suchej skóry.\nMasło Shea: Główny składnik naszych receptur kosmetycznych pozyskujemy tradycyjnymi metodami wprost z natury - z migdałów drzewa Shea.\nSłodki Migdał: Migdały, z których czerpiemy słodki olejek roślinny, zbieramy u schyłku lata, gdy osiągają pełnię swych wartości.\nOlejek Arganowy: Z orzechów arganowych pozyskujemy wysoko ceniony za unikatowe właściwości kosmetyczne olejek o barwie miodu.\nDzięki aksamitnej i lekkiej konsystencji mleczko o pobudzającym zmysły zapachu błyskawicznie się wchłania i zapewnia Twojej skórze komfort na cały dzień.\n24h komfortu - Twoja skóra jest piękna, odżywiona i wspaniale nawilżona.\nSkład: Aqua, Paraffinum Liquidum, Glycerin, Butyrospermum Parkii Butter, Argania Spinosa Kernel Oil, Prunus Amygdalus Dulcis Oil, Hydrogenated Palm Glycerides, Caprylyl Glycol, Carbomer, Potassium Cetyl Phosphate, p-Anisic Acid, Sodium Hydroxide, Chlorophenesin, Parfum\nMleczko nawilzajace Le Petit Marseillais dostaniemy w dwóch pojemnościach: 250 ml lub 400 ml i z pewnością jest to plus. Dla osób takich jak ja, którym balsamy dość szybko potrafią się nudzić,lubią próbować nowych rzeczy i nie trzymają się cały czas jednego produktu, mniejsza pojemność będzie idealna. Za to jeśli komuś mleczko spodoba się na tyle, że będzie chciał z nim zostać na dłużej, przypadnie mu do gustu większa pojemność, która również cenowo wyjdzie taniej.\nNa plus wychodzi też wygodna pompka, chociaż jak dla mnie ze względu na wydajność produktu mogłaby dozować go na raz nieco mniej. Butelka delikatnie prześwituje, więc pod światło z łatwością możemy sprawdzić ile kosmetyku jeszcze w niej zostało.\n250 ml produktu dostaniemy za ok. 16 zł, a 400 ml za ok. 25 zł. Dostępne są w większości drogerii i w większych marketach.\nA teraz co nieco o działaniu tego kosmetyku. Pafarina na samym początku składu wywoływała u mnie pewne wątpliwości. Spodziewałam się, że po użyciu skóra będzie wydawała się gładka i nawilżona, ale wszystko ustąpi najdalej po kąpieli. Początkowo rzeczywiście miałam wrażenie, że produkt nie robi dla mojego ciała zbyt wiele. Po wchłonięciu się mleczka skóra była bardzo gładka i przyjemna w dotyku, jednak efekt nie utrzymywał się zbyt długo. Ciężko jednak ocenić działanie po kilku zastosowaniach, więc mimo to dałam mu szansę.\nZ pewnością do dalszego testowania przyczynił się również zapach. Jest słodki i delikatny, coś jakby połączenie wanilii z lekką migdałową nutką. Bardzo umila stosowanie mleczka i utrzymuje się na skórze całkiem długi czas.\nZ czasem zaczęłam zauważać pewne zmiany. Skóra stała się nawilżona, mięciutka i taka pozostawała nawet jeśli przez kilka dni zdarzyło mi się nie używać balsamu. Całkiem nieźle poradził sobie też z łokciami i kolanami.\nMuszę jednak wspomnieć o tym, że nie mam bardzo suchej skóry, a do takiej przeznaczony jest ten kosmetyk. Jak zawsze po zimie była w nieco gorszej kondycji i była sucha, jednak nie mam z nią takich problemów, żeby potrzebować bardzo silnie odżywiających i nawilżających kosmetyków.\nMleczko ma również bardzo przyjemną, lekko wodnistą konsystencję. Łatwo rozprowadza się po skórze i błyskawicznie się wchłania, zostawiając po sobie jedynie delikatny zapach. Jest niesamowicie wydajny i już naprawdę niewielka ilość produktu wystarcza do pokrycia sporej powierzchni skóry.\nZ tego powodu wcześniej pisałam o tym, że wolałabym, żeby pompka dozowała nieco mniej kosmetyku. Połowa pompki w zupełności wystarcza mi do pokrycia całej ręki, przy większej ilości na skórze pozostaje wodnista warstwa i trzeba poświęcić chwilę, żeby ją dobrze wmasować. To jednak tylko kwestia wyczucia tak samo jak w przypadku używania każdego innego kosmetyku.\nPodsumowując jestem zadowolona z używania tego kosmetyku. Ma piękny zapach, nawilża, szybko się wchłania i jest bardzo wydajny. Mam jednak wątpliwości co do tego czy rzeczywiście sprawdzi się w przypadku bardzo suchej skory. U mnie nawilżenie jest widoczne, z nieco bardziej suchymi miejscami też poradził sobie całkiem nieźle, ale przy problematycznej skórze efekt może być zbyt lekki.\nGdyby nie moja chęć do próbowania nowych kosmetyków i zmian ich zapachów, pewnie kiedyś bym do niego wróciła. Ze względu na jego lekką konsystencję na pewno polubilibyśmy się latem i może w tym okresie wypróbuję jakieś inne mleczko marki Le Petit Marseillais.\nJak zawsze jestem też ciekawa waszych opinii i doświadczeń związanych z tym produktem lub innymi tej marki. Może ktoś próbował ich innych mleczek i poleci coś godnego uwagi do kolejnych testów?\nLe Petit Marseillais Pielęgnacja pielęgnacja ciała


Szczelnosc Budynkow - NaszeMiasto.pl\nWięcej na temat: dom przed zimą dom twój mieszkańcy informują testy na szczelność wiadomości\nIdzie zima !!! Zobacz którędy ucieka ciepło z Twojego domu\nPłacisz coraz więcej za ogrzewanie, prąd, klimatyzację? Twoją firmę dręczą przestoje spowodowane dziwnymi i nagłymi awariami maszyn, instalacji lub innej infrastruktury? Zastanawiasz się co powoduje usterki i nie wiesz jak je zlokalizować?\nWięcej na temat: termowizja szczelność domu badanie termowizyjne dom na zimę ucieka ciepło którędy\nPowiat NT: Uwaga na czad!\nPowiat NT: Uwaga na czad! Każdego roku z powodu zatrucia tlenkiem węgla, potocznie zwanego czadem, ginie kilkadziesiąt osób. Bardzo często nie ma to związku z powstaniem pożaru, a wynika jedynie z niewłaściwej eksploatacji budynku i znajdujących się w nich urządzeń i instalacji grzewczych.\nWięcej na temat: czad zabójca nowy tomyśl psp nowy tomyśl straż nowy tomyśl\nStarogard straż. Niebezpieczny czad. 9 osób podtrutych od jesieni\nStarogard straż: Od października ub.r. odnotowano w sumie 37 zdarzeń związanych z pomiarem tlenku węgla. Liczba osób podtrutych czadem to 9 osób.\nWięcej na temat: starogard czad starogard straż tlenek\nJakość powietrza w Zduńskiej Woli można sprawdzać na bieżąco dzięki urządzeniu, jakie zostało zainstalowane na budynku przy ul. Łaskiej 14.\nWięcej na temat: sensor pomiaru powietrza pomiar powietrza zduńśka wola pomiar powietrza zduńska wola\nWołów: Strażacy ostrzegają\nWięcej na temat: strażacy komunikat czad


Piesza pielgrzymka na Jasną Górę 2007\nNa tegoroczną pieszą pielgrzymkę do Częstochowy oczekiwałam z wielką radością. Była to moja dwunasta piesza pielgrzymka na Jasną Górę. Już po raz czwarty pielgrzymce przewodniczył i duchową opiekę nad nami sprawował o. Serafin.\nW Piekarach Śląskich dołączyła do nas kilkunastoosobowa grupa pielgrzymów z Bytomia z o. Radomirem.\nW tym roku towarzyszyła mi szczególna pielgrzymkowa intencja ? dziękczynna za pomyślną obronę pracy magisterskiej.\nPodejmując trud pielgrzymowania chciałam umocnić swoją wiarę i pogłębić więź z Bogiem. To był wspaniały czas wypełniony doświadczaniem obecności Boga i drugiego człowieka. Głębokich przeżyć dostarczała każda Eucharystia. Mogłam spędzić kilka dni wśród swoich przyjaciół i znajomych, wraz z nimi chwalić Boga poprzez wspólny śpiew oraz dostrzegać piękno otaczającego świata.\nPielgrzymka stwarza też okazję do przezwyciężania własnego egoizmu poprzez służbę bliźniemu. Możliwości było wiele, chociażby przygotowanie wspólnych posiłków.\nDniem szczególnie obfitującym w duchowe przeżycia był piątek. Droga Krzyżowa na Wałach Jasnogórskich, Eucharystia sprawowana przed Cudownym Obrazem Czarnej Madonny i wreszcie czas osobistej modlitwy, w której powierzyłam Jezusowi przez ręce Jego Najświętszej Matki swoje życie.\nZbyt szybko minęło te pięć dni "rekolekcji w drodze"...\nDo tradycji naszych pieszych pielgrzymek należą spotkania popielgrzymkowe. Od czterech lat odbywają się one w Rudziczce koło Żor - rodzinnej miejscowości o. Serafina. W ramach tego spotkania jest zawsze Msza św. w miejscowym kościele, ognisko połączone ze śpiewem i tańcem, a także wspólna modlitwa zakończona Apelem Jasnogórskim.\nSerdeczna atmosfera, niebywały urok tego miejsca oraz prawdziwa gościnność i życzliwość gospodarzy (rodzina o. Serafina) pozwoliły mi jeszcze raz wrócić pamięcią do tych niezapomnianych chwil przeżytych na pielgrzymim szlaku...


Krystyna Januszewska, Kołysanka — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 4\n– Zobaczymy, co będzie wiosną, jak przybędzie wody.\n– Będzie dobrze rosło, ziemia w rowach żyzna, tłusta, że aż świeci. Zamiast ziemniaków zasiejemy na tych polach jęczmień albo owies. Będą dobre zbiory – potwierdził Nowacki.\nRazem z Janem robili doświadczenia na różnych poletkach. Wysiewali kawałkami, sprawdzając, co gdzie lepiej rośnie i jakie są z tego plony. Próbowali stosować polecane nawozy. Nabytą wiedzę chcieli teraz wykorzystać w życiu.\nPaździernik był słoneczny i ciepły. Powoli zbliżał się czas wytchnienia od prac polowych, za to nadszedł okres intensywnych zajęć społecznych. Jan znów został prezesem spółdzielni mleczarskiej. Czasem do późna w nocy siedział przy lampie, cierpliwie rozliczając dostawców i odbiorców mleka. Nie zawsze dało się wszystko obrachować. Wtedy musiał powtórnie sprawdzać kwity i zaczynać od nowa. Bywały takie noce, a zimą zdarzało się to bardzo często, że nie spali oboje. Wiktoria tkała płótno, on podliczał miesiąc. Dzieciom czasem się zdawało, że rodzice nie kładą się spać. Kiedy zasypiały, to oni pracowali, a gdy się budziły, matki i ojca już nie było w łóżku.\nOd kiedy droga łącząca wieś Krymno z kolonią została naprawiona, nie było problemu z dotarciem do szkoły. W samym środku wsi, na dużym placu, stała stara cerkiew, a tuż za nią, w drewnianym budynku mieściła się czterooddziałowa szkoła powszechna. W jednej z izb, większej i jaśniejszej, uczyły się młodsze dzieci, a w tej mniejszej starsze. Na piętrze w dwóch pokojach z kuchnią mieszkała nauczycielka z rodziną. W pierwszej połowie lat dwudziestych uczyła tam pani Gąsiorowska, żona osadnika z kolonii, tego samego, który przywiódł do Krymna z okolic Włoszczowy czterdzieści polskich rodzin i wraz z nimi osiedlił się tutaj.\nGdy Lucjan zaczął edukację, panią Gąsiorowską zastąpiła pani Miślińska. Pochodziła z miejscowej szlachty, przeniosła się tu z Lutna, z miejscowości leżącej w pobliżu Kamienia Koszyrskiego. Szybko polubiła uważnego i sympatycznego chłopca od Kuśmierczyków. Polubiła też jego młodszą siostrę Genię, która wytrwale, gdy tylko dopisała pogoda, odprowadzała brata do szkoły i od czasu do czasu zostawała na chwilę w klasie. Była wszystkiego ciekawa, nie odstępowała brata i pilnie śledziła lekcję. Mogłaby wcześniej zacząć się uczyć, gdyby pozwolili jej na to rodzice. Ale Wiktoria wolała mieć córkę przy sobie. Była z niej taka rezolutna i odważna dziewczynka. Wikta z przyjemnością zabierała małą w pole dla towarzystwa, żeby słuchać jej słodkiego ćwierkania. Jakież było ono inne od chłopięcych, głośnych nawoływań, hałasów powodowanych ruchliwością i wieczną potrzebą narzucania władzy. Czasem dla świętego spokoju musiała udawać głuchą, gdy szarpali się o byle głupstwo. A Genia była przy chłopakach jak anioł. Miała swój dziewczęcy świat, w którym czuła się szczęśliwa. Dreptała za Lutkiem, ponieważ budził w niej respekt. Był starszy i nad wyraz opiekuńczy, dlatego chętnie przebywała w jego towarzystwie.\nPod koniec października, dość wcześnie, przyszły pierwsze mrozy. Żal było kwiatów w ogrodzie. Georginie kwitły tak obficie tego roku, a łąki pod lasem, na których krowy pasły się jeszcze po zmroku, po raz drugi obsypały się stokrotkami. Już nie kosili. Puszczone swobodnie bydło korzystało z ostatnich ciepłych dni jesieni. A tej jednej nocy, kryształowo czystej i cichej, północny wiatr pokazał swoją siłę. Rano w zrudziałych ogrodach nie było już czym się cieszyć. Każdego roku zjawiał się o podobnej porze i jak zawsze dokonywał zniszczenia, a choć każdy się tego spodziewał, to wszyscy czuli gniew wobec takiej bezwzględności.\nW szkole zepsuł się piec. Słoneczne poranki uśpiły czujność nauczycielki. Niektóre dzieci zaczęły chorować po tym, jak kilka dni z rzędu wróciły do domu zziębnięte. Zachorował też Lucjan. Przeziębił się jak inni i bolało go gardło. Następnego dnia dopadł go silny kaszel. Chłopiec został w domu wraz z Genią, którą też złożyła gorączka i silne wymioty, a do tego bolał ją brzuszek i głowa. Wieczorem tego samego dnia u obojga pojawiła się drobna wysypka na szyi i plecach. Jan i Wiktoria całą noc zbijali gorączkę. Dopiero kiedy Jan zauważył u dzieci w zgięciach łokcia i pod pachami czerwone linie, wpadli z Wiktorią w panikę. Z Krymna dobiegły rano informacje, że inne dzieci także chorują, głównie te, które chodziły do szkoły. Nad wsią zawisły ciemne chmury. Ogłoszono epidemię szkarlatyny, choroby, która często zabierała matkom dzieci.\nJan zaprzęgał konia, a Wikta owijała Genię kożuchem i mościła jej posłanie z siana na wozie. Obok siedział opatulony Lutek. Podobno wezwano już do wsi lekarza, ale Kuśmierczykowie nie chcieli czekać. Kto wie, o której dotrze pomoc. W szkarlatynie ważna jest każda minuta. Zdecydowali, że sami pojadą szukać ratunku dla dzieci. Nieznośne wspomnienie sprzed lat, wędrówka błotnistym traktem z umierającym Edkiem, wypełniła ich myśli. Strach, który wtedy poznała Wiktoria, nieodzowny towarzysz, zawsze był pół kroku za nią. Każdego ranka czuła jego natrętny oddech, nocami nasłuchiwała, czy nie stuka do drzwi. Próbowała się nawet pogodzić z jego obecnością, jakby brała pod uwagę, że wszystko może się zdarzyć.\nTym razem nie szli piechotą, jechali wygodnie na wozie, a koń, jakby czuł wagę tej nagłej misji, żwawo pokonywał drogę. Znał swego pana, każdy ruch i szarpnięcie uzdy były jak słowny rozkaz, przyspieszony oddech woźnicy, nerwowość czy strach, polecenia w odpowiednim tonie mówiły za siebie. Koń wiedział, że trzeba się spieszyć i nie ma czasu na kaprysy. W Kamieniu Koszyrskim, dokąd wjeżdżali po kocich łbach, starannie stawiał kopyta, wysoko podnosił nogi. W mieście panował tłok, trzeba się było poruszać, nie zwalniając tempa.\nLekarz przyjmował od rana. Długo czekali na swoją kolej. Jan żałował, że nie zostali w Krymnie, może tam pomoc przyszłaby szybciej. Tymczasem do miasta zwożono kolejne przypadki ciężkich zachorowań. Jeden lekarz nie mógł nadążyć. Po południu dojechał drugi, z Pińska, z torbą pełną butelek, bo tutaj już zabrakło lekarstw. Dzieci, na szczęście, zasnęły. Dzień był w miarę pogodny, ale już szybko zapadał zmrok.\nW końcu i na nich przyszła kolejka. Dzieci mocno gorączkowały. Wiktoria osłabła z niepokoju. Patrzyła w lekarza jak w święty obrazek, licząc na uzdrowienie. Tymczasem wizyta trwała tylko chwilkę, nie było zbędnych pytań.\n– Szkarlatyna – usłyszeli diagnozę, która ich nie zaskoczyła, jedynie podsyciła strach. – Podawajcie lekarstwo co trzy godziny, tak długo, póki gorączka nie spadnie – zalecił doktor. Wręczył Janowi dwie ciemne butelki i pudełko z dziwnym białym kremem. – To schłodzi skórę, gdyby bardzo cierpiały, ale podstawa to zbicie temperatury. – Sam wyglądał jak upiór, pewnie od rana nic nie jadł, kto wie, czy przespał noc i od której przyjmował pacjentów. – I będzie potrzebny lód – dodał, unosząc palec. – Na wypadek gdyby gorączka była bardzo duża. Lód jest konieczny, musicie się postarać o lód – powtórzył kilka razy.\n– Lód? – Wiktoria spojrzała na niego spłoszona.\n– Tak, na wszelki wypadek. Woda, nawet prosto ze studni, może nie wystarczyć, trzeba się zabezpieczyć – oznajmił stanowczo lekarz.\nWiktoria popatrzyła z rozpaczą na męża.\n– Przywiozę od Nipanicza, on ma w piwnicy lód – powiedział, żeby ją uspokoić.\n– Ktoś musi czuwać w nocy i pilnować chorych, a jak wystąpią drgawki, to natychmiast chłodzić ciało kompresem z tłuczonego lodu. Nie dłużej niż kilka minut, żeby nie wyziębić, a potem powtarzać, aż do skutku, dopóki drgawki nie ustaną.\nNie ociągali się ze ślubem. Katarzyna Kochan i Michał Gruda pobrali się wiosną tysiąc dziewięćset dwudziestego siódmego roku. Bez burzliwego analizowania przynależności klasowych, bez skrupułów i wątpliwości. Katarzyna awansowała społecznie do rangi żony oficera, on poślubił kobietę, którą sobie wybrał. Nie dość, że ładna, zaradna i pracowita, to jeszcze jedynaczka. Michał chciał mieć wreszcie własną rodzinę, pragnął dla siebie czegoś pewnego, co nigdy go nie zawiedzie. Ocenił dziewczynę, w miarę skrupulatnie biorąc pod uwagę dobre i gorsze cechy. Czuł, że wybrał właściwie, choć nie miał żadnych gwarancji. Czegóż się można dowiedzieć o innej osobie w trakcie rodzinnych spotkań, w kinie czy na spacerze. Na tym etapie znajomości trudno się było domyślić ukrytych wad, mankamentów wychowania czy nawet stanu zdrowia.\nJako człowiek był cichy i skryty, więc nie mógł mieć milczącej żony. Stworzyliby dom pozbawiony dźwięków. Spodobała się Michałowi dziewczyna pełna życia, skromna, lecz nie wstydliwa, szybka, lecz nie szalona, piękna, ale nie pusta. Katarzyna była kobietą w sam raz dla niego. Czuł, że jest zakochany, ale nie musiał wariować z miłości, żeby się ożenić. Wystarczył mu ciepły uśmiech, radość z bycia razem i wspólne plany na przyszłość, a tych mieli bez liku. Widział szczęście w oczach swojej narzeczonej i to go upewniało w wyborze.\nPoczątkowo bał się, że może nie przypaść jej do gustu, jednak po kilku wizytach w domu Kochanów przekonał do siebie także jej rodziców. Cieszył się, bo przyszła teściowa miała na imię Barbara, tak samo jak jego mama. Przyjął to za dobry omen. Kochanowie ocenili kandydata pozytywnie, nie mieli zastrzeżeń. Jedyną przeszkodę w zawarciu związku małżeńskiego stanowił fakt, że Katarzyna nie była na tyle majętna, żeby zostać żoną oficera. Jednak i na to wkrótce znalazła się rada.\nWesele wyprawiono skromne, na miarę rodzinnych finansów. Za to młoda para mogła dumnie przejść szeroką nawą kolegiaty Świętego Wawrzyńca. Nad ich głowami rozpościerały się sceny ze zwycięskich bitew pod Chocimiem, Wiedniem i Parkanami. Młodzi szli dumnie wśród głośnych fanfar, zwyczajowo rozbrzmiewających na ślubach polskich oficerów i w tunelu z szabel wojskowej asysty. Za nimi podążała rodzina, grono przyjaciół i niemal wszyscy sąsiedzi.\nMichał Gruda pochodził z Glińska, niewielkiej wsi położonej niedaleko Skałata. Miał przyrodnie rodzeństwo – siostrę Annę, brata Władysława i najmłodszą, podwójnie przyrodnią siostrę Józefę.\nSwoje rodziny poznawali w przyspieszonym tempie. Katarzyna dopiero na weselu zobaczyła teścia i rodzeństwo męża. Nie było dogodnej okazji, żeby się zaprzyjaźnić. Młodzi obiecali więc, że odwiedzą Grudów w czasie podróży poślubnej.\nDaremnie wypytywała szwagierkę o ojca pana młodego. Wyczuła, że rodzina męża unika rozmów na temat jego rodziców. Tłumaczyli się lukami w pamięci. Wyraźnie powiewał nad tą sprawą woal tajemnicy. Już wcześniej próbowała zrozumieć skomplikowane relacje rodzinne Michała, ale wyczuła, że on nie jest jeszcze gotów, by o tym otwarcie mówić. Wiedziała, że nieżyjąca od dawna matka nazywała się Barbara Olejnik, a ojciec – Wincenty Gruda. Jednak w dniu ślubu, gdy podpisywali akt małżeństwa, okazało się, że ojciec Michała jest nieznany, a kilka dni po weselu, kiedy nowożeńcy zamieszkali już razem, powózką przybył specjalny posłaniec z prezentem ślubnym prosto z grzymałowskiego zamku.\nMichał często opowiadał młodej żonie o miejscu swoich narodzin. Że Glińsko to uboga wieś przytulona do Grzymałowa. Lecz ów fakt nie wyjaśniał wszystkiego. Dopiero pod koniec roku, gdy ich małżeństwo nabrało rumieńców, a Katarzyna spodziewała się dziecka, jej małżonek zdobył się na odwagę. To nie było dla niego łatwe wyznanie.\nGrzymałów, ładne miasto na Podolu, leżał nad brzegiem Gniły, w obwodzie tarnopolskim. Od Żółkwi dzieliło go blisko dwieście kilometrów. Otaczały go moczarowe łąki, które, gdy się szło wzdłuż rzeki ku górze, przechodziły w ogrody. Dalej jak okiem sięgnąć rozciągały się żyzne pola czarnoziemu. W okolicy Skałata Gniła zmieniała swój bieg. Tworzyła piękne, coraz większe zakola i dorzecza. Wpływały do niej liczne strumienie. Miasteczko leżało w zagłębieniu terenu, a dookoła piętrzyły się ku górze szachownice pól. Dwa kilometry od Grzymałowa zbudowano dworzec kolejowy. Od niego Katarzyna rozpoczęła zwiedzanie rodzinnych stron męża.\nGdy wyszli z dworca, zobaczyła przed sobą zamek. Stał na niewielkim wzniesieniu, w pobliżu stawu.\nJednym z właścicieli zamku i Grzymałowa był Leonard, hrabia Piniński. Po jego śmierci jedno i drugie przejęli synowie: Stanisław, poseł do Rady Państwa, a następnie marszałek powiatu skałackiego, oraz Leon, wszechstronny humanista, profesor prawa rzymskiego, namiestnik Galicji, znawca i kolekcjoner sztuki. Po śmierci Stanisława jedyną spadkobierczynią, poza Leonem Pinińskim, została jego córka Julia, która wyszła za mąż za Władysława Wolańskiego, ziemianina z Buczacza. Oboje Wolańscy zarządzali w tej chwili zamkiem. Właśnie stamtąd nadeszła dla młodych paczka z porcelanową zastawą stołową. Zanim furmanka dowiozła młodych małżonków pod rodzinny dom Michała, Katarzyna poznała historię swojej teściowej.\nBarbara Olejnik prawie od dziecka służyła u hrabiostwa Pinińskich. Zabierała ją ze sobą matka, żeby nauczyć pracy i zapewnić córce przyszłość. Matka Barbary trwała na służbie przez wiele lat i przeżyła swoich pierwszych chlebodawców. Potrafiła nieźle gotować, zarządzała pralnią. Dobrze znała zamek, mieszkańców i ich przyzwyczajenia. Państwo doceniali długoletnią pracownicę, choć nie była lubiana wśród służby. Wiedziała o tym, to normalne, tłumaczyła sobie, od lubienia są kotki i pieski, a ona jest od porządnej roboty. Właśnie to chciała przekazać córce, nim się zestarzeje lub gdyby państwo z jakiegoś powodu postanowili oddalić ją ze służby. Basia została pomocnicą matki, a jednocześnie uczyła się fachu. Pracowała w kuchni, szwalni, często pomagała hrabinie przy dzieciach. Miała ładną buzię i miłe usposobienie. Oschła matka wyrzucała jej, że za bardzo się do wszystkich klei.\n– Masz robić swoje. Uśmiechanie się do ludzi nie należy do twoich obowiązków. To praca, a nie zabawa. Powiedzą, żeś namolna albo niemądra, bo śmiejesz się jak głupi do sera.\nAle Basia Olejnik nie potrafiła zachować powagi. Po prostu taka już była, uśmiech pojawiał się na jej ustach wcześniej niż myśl o uśmiechu. Mimo matczynych zakazów uśmiechała się do całego świata, nie tylko do ludzi. Przez to, a także ze względu na wierną służbę od dziecka dorastała pośród przychylnych sobie osób. Pracowała w zamku za Stanisława Pinińskiego, gdy jeszcze Julka, córka hrabiego, była dzieckiem, miała pięć lat, kiedy dwunastoletnia Basia zaczęła oficjalną służbę. Basi żyło się w zamku jak we własnej rodzinie. Dostała od państwa pokój i po kilku latach nie musiała już mieszkać z matką.\nW końcu okazało się, że ta swoboda nie wyszła jej na dobre.\nMatka Barbary odeszła ze służby, gdyż zaczęła chorować. Zdała swoje obowiązki młodszym. Piniński nagrodził ją solidną odprawą i zapewnieniami o dozgonnej wdzięczności. Wydawało się biedaczce, że w spokoju dopełni żywota, gdy pewnego dnia córka wyznała jej, że jest w ciąży. Brzuch Baśki był dla niej dopustem bożym. Do tego dziewczyna nie chciała wyjawić imienia współwinowajcy. Tajemnicę poznała jedynie Maria Pinińska, żona hrabiego.\nW roku tysiąc dziewięćsetnym Olejnikówna urodziła syna, któremu dała na imię Michał.\nGdy tego samego roku zmarła jej matka, opiekę nad Basią i małym Michałem przejęła hrabina Pinińska i szybko znalazła dziewczynie męża. Nie przestała wszakże interesować się losem chłopca. Właściciele Grzymałowa w miarę możliwości wspomagali okolicznych mieszkańców, w szczególności zaś dbali o tych, którzy u nich służyli. Na szczęście z Michałem nie było kłopotów. W roku tysiąc dziewięćset siódmym rozpoczął naukę w miejscowej szkole i przynosił dobre świadectwa.\nWincenty Gruda był chłopem ze wsi Glińsko, ale w rubryce „zawód” miał wpisane: „zarobnik”. Wynajmował się do różnych prac, żeby utrzymać powiększającą się rodzinę. W kolejnych latach zaczęły rodzić się dzieci – Maria, Piotr, Jan i Władysław. Przy ostatnim porodzie, podczas którego doszło do wielu komplikacji, Barbara zmarła. Miała trzydzieści jeden lat. Michał, jej pierworodny, jako najstarszy z dzieci musiał się zająć rodzeństwem.\nNiecały rok po śmierci żony Gruda znów się ożenił. Niedługo do gromadki dzieci dołączyła córka Józia, a dwa lata po niej Maria.\nBył rok tysiąc dziewięćset dwunasty. Kilka miesięcy wcześniej zmarł Stanisław Piniński. Prawo do zarządzania dobrami otrzymała jego córka, Julia. To ona rozpoznała w Michale syna Barbary. Nie miała już ojca, a matka wyjechała na stałe do Wiednia, Julia poszła więc z tą sprawą do stryja Leona. Ten bez trudu przypomniał sobie uśmiechniętą Barbarę i razem z siostrzenicą roztoczyli opiekuńczy parasol nad chłopcem.\nKilka lat po śmierci Stanisława Pinińskiego wybuchła pierwsza wojna światowa, a zaraz po niej walki z Ukraińcami. W roku tysiąc dziewięćset dwudziestym zaczął się najazd bolszewicki, który spowodował całkowite spustoszenie w Grzymałowie. Wszystkie budynki gospodarcze zostały zniszczone do fundamentów. Młyn parowy, pierwszy w okolicy, duma Pinińskich, został wysadzony w powietrze przez cofające się wojska sowieckie. Zamek jakimś cudem ocalał, był jednak tak zdewastowany, że właściciele musieli się przenieść do zbudowanej na gwałt rządcówki.\nW roku tysiąc dziewięćset dwudziestym pierwszym wrócił z wojny Władysław Wolański, mąż Julii. Pobrali się dwa lata wcześniej, ale młody małżonek był w czynnej służbie wojskowej i musiał iść na front. Po powrocie niemal natychmiast zaczęli odbudowywać Grzymałów, oczywiście w miarę możliwości finansowych. Było im bardzo ciężko. Michał wtedy stał się już samodzielny i niezależny materialnie. Jesienią tysiąc dziewięćset dwudziestego pierwszego roku wstąpił do Szóstego Pułku Ułanów Kaniowskich, który stacjonował w Stanisławowie. Służył pod dowództwem pułkownika Grabowskiego, a w roku tysiąc dziewięćset dwudziestym drugim, rozkazem dowódcy Okręgu Korpusu Szóstego, został przeniesiony do Żółkwi, do Szóstego Pułku Strzelców Konnych imienia Hetmana Wielkiego Koronnego Stanisława Żółkiewskiego.\nI takie były dzieje Michała. Nie miał się czego wstydzić, a jednak świadomość, że urodził się jako bękart, przeszkadzała mu całe życie. Bał się, że straci w oczach żony, jeśli Katarzyna się o tym dowie. Tymczasem wizyta w rodzinnych stronach okazała się bardzo udana. Wracając do Żółkwi, zabrali ze sobą kilka pamiątek, parę ulubionych książek i szkolne świadectwa Michała. Katarzyna z podziwem patrzyła na końcowe oceny:\nzachowanie – chwalebne\npilność – wytrwała\nreligia – bardzo dobry\nw czytaniu – bardzo dobry\nw pisaniu – bardzo dobry\nw języku polskim – bardzo dobry\nw języku niemieckim – dobry\nw języku ruskim – dobry\nw rachunkach w połączeniu z naukami o formach geometrii – dobry\nw rysunkach i śpiewie – bardzo dobry\nw gimnastyce – bardzo dobry\nporządek zewnętrzny ćwiczeń piśmiennych – staranny\nliczba opuszczonych dni szkolnych – 0.\n– Chłopaki, wstawajcie!!! – rozległ się mocny głos Wiktorii. – Już świta, czas bydło gnać, gęsi wypuścić. Ojciec z Lutkiem w pole pojechali, a wy, leniuchy, tylko śpicie i śpicie!\nW kołysce pod oknem mocno spało niemowlę głuche na wszelkie hałasy. Mała Rozalka oswoiła się z tym, że w domu, w którym przyszła na świat, rzadko panuje cisza.\nMaj roku tysiąc dziewięćset trzydziestego był wyjątkowo słoneczny. Drzewa w ogrodzie obficie zakwitły, będą latem owoce, oj, trzeba worków naszyć do suszu, pomyślała Wiktoria. Zima była długa i mroźna, skończyły się wszystkie zapasy.\nGotowała mleko i wyrabiała ciasto na kluski. Wszystko miała starannie odważone, już taka była dokładna, nie znosiła marnotrawstwa. W życiu, które wiedli, marnotrawstwo stanowiło jeden z najcięższych grzechów. Gdy robiła pierogi, musiała wiedzieć, czy dla każdego wystarczy. Miało być sześćdziesiąt, to było ani mniej, ani więcej. Piec mieścił siedem chlebów, to siedem piekła. Mąkę odmierzała co do grama, żeby formy były wypełnione równiutko do kreski. Jan często powtarzał, że nie żyją po to, żeby jeść, tylko jedzą, żeby żyć.\nNa wsi najważniejszy jest treściwy obiad, taki, co zasyci i doda sił. Na stole leżały już grube pajdy chleba, przykryte płótnem, żeby ich muchy nie obsiadły. Do obiadu musi wystarczyć. Pięcioletni Antek wolał chleb z wędzoną słoniną, zje i zaraz pójdzie paść gęsi nad stawem. Maryśka, którą Wikta posłała do siana, bo Jan kosił trzy niedziele temu, wolała chleb z białym serem. Roboty miała sporo. Tego roku woda spłynęła wcześniej i trawy ruszyły, jakby je kto nawozem podsypał. Czteroletni Józek i o rok młodszy Kaziu pomagali w domu – jeden pilnował drugiego. Zjedzą kluski na mleku, to się rozleniwią i chwilę spokojnie posiedzą. Jak głodni, to więcej psocą. Wiktoria słabo się czuła, jakoś źle zniosła poród.\nCieszyła się, bo urodziła córkę, Boży dar za śmierć złotowłosej Geni, którą przecież tak bardzo ukochała. Miała już czterech synów: Lucjana, Antka, Józka i Kazika, a nie mogła się dochować córki. Teraz z nadzieją patrzyła na tłuściutką Rozalkę.\nGenia zmarła jesienią tysiąc dziewięćset dwudziestego siódmego roku. Nie dało się uratować dzieciny. To był zły rok, nic się nie układało.\nBóg daje i Bóg odbiera, Wikta często słyszała tę starą maksymę. Kobiecy los rodzić dzieci i tracić, tak mówią ludzie. W końcu się pogodziła, choroba nie liczy uczynków, ma własne zasady. Przechadza się po wsi i nawet nie wiesz, kiedy u ciebie w domu zagości. Nie oni jedni stracili wtedy dziecko. To w pewnym stopniu przynosiło Wiktorii ulgę, że siła wyższa, a nie matczyne zaniedbanie. Lecz nie na długo tej pociechy starczyło. Rozpacz i tak w końcu ją dopadła. Potem kolejna ciąża, sąsiadki pocieszały: „Płodna jesteś, jeszcze niejedną córkę urodzisz”.\n– Dziecko to nie piesek, którego można innym zastąpić. A i psa żal, jak się go kocha, wszak to żywe stworzenie. Dziecko to cud prawdziwy, nie zastąpisz go ani innym dzieckiem, ani górą złota – rozmawiali z Janem wieczorami.\nWspominali też Edka. Miałby teraz jedenaście lat, a nie dożył nawet roku, taki był delikatny i cichy, taki pokorny. I bez buntu odszedł, nocą, cichutko. Leżał przy niej, a nie słyszała, jak dusza dziecka umyka spod cienkiej derki. To ostatnie tchnienie wydał Edziu przy ojcu. Przeszli z małym na rękach trzydzieści pięć kilometrów, szukając lekarza. Donieśli żywego, ale pomoc przyszła za późno. Potem zmęczona zasnęła, obok niej malutki, a Jan z drugiej strony. Co kilka godzin mieli podawać lekarstwo. Wiktoria była bardzo zmęczona. Jan czuwał. To na jego rękach zgasł delikatny płomyczek malutkiego życia. Ich pierwsze dziecko, urodzone jeszcze w Krasocinie. Tak dawno, a ciągle boli.\nGdy umierała jej ukochana Genia, Wiktoria czuwała przy dziecku bez ustanku. Jan kilka razy przywoził ze dworu świeży zapas lodu. Nipanicz otworzył piwnice dla wszystkich, którzy byli w potrzebie. W sześciu domach chorowały dzieci. U Krawczyków zmarło roczne dziecko, a także syn stajennego we dworze i siedmioletnia córka kucharki. Zmarła też ich mała Genia, cztery dni trzymała ją wysoka gorączka, cztery dni nie chciała ustąpić. Nie pomogła kolejna wizyta lekarza, lekarstwa ani okłady. Czwartego dnia już się w niej życie ledwo tliło, cała była czerwona, wysypka nie chciała zniknąć, dziecko bardzo cierpiało. Ta myśl najbardziej bolała Wiktorię, że nie mogła córeczce ulżyć.\nLutek na szczęście szybko zwalczył chorobę. Tylko na kilka dni stracił apetyt. Kto wie, czy z powodu choroby, czy raczej z powodu utraty siostry. Bardzo się z Genią kochali. Nie przyznał się, płakał w ukryciu, długo nie wstawał z łóżka, chował się pod pierzynę, mówił, że jest za słaby. W dzień udawał chojraka, a nocami płakał bez przerwy. Nie mógł przeboleć straty, rozpamiętywał wspólne zabawy, nocne rozmowy, gdy ją czasami straszył duchami, albo jak spała, podkradał słodycze. Dopiero co wspólnie narozrabiali, całkiem niechcący, chcieli ugotować obiad i omal domu nie puścili z dymem. Tyle w nim było miłych, świeżych wspomnień, tyle wspólnej radości. Może gdyby nie odprowadzała go wtedy do szkoły. Mogła jej matka zakazać, mogła nie puścić, przecież Genia była za mała.\nNa szczęście Jan zachował trzeźwość umysłu. W najtrudniejszych momentach potrafił się opanować. Skąd miał w sobie tyle siły, przecież życie go nie pieściło, i czym przypłacił cierpienie, nikt nie wie. Z pokory, z męskiej mocy, a może właśnie dlatego, że cokolwiek życie przyniosło, na wszystko był gotów. Był teraz inny, twardy, twardszy niż w Krasocinie. Kolejne trudy, którym musiał sprostać, przemieniły go w skałę. Tylko w ten sposób mógł tu funkcjonować. Napatrzył się na ludzkie tragedie, sam ich przeszedł niemało, widział, z jakim trudem ludzie się z nich podnoszą, jak na tym cierpią rodziny. Zrozumiał, że siła ducha jest tutaj najważniejszym narzędziem pracy. Kiedy Wiktoria tonęła w żalu, on zaczął myśleć o pogrzebie. Starsze córki opiekowały się w tym czasie młodszymi dziećmi, a on się zajął resztą. Nocą zrobił dla córki dębową trumnę z krzyżem; zbytnio się nie natrudził, Genia była nieduża, ledwo głową sięgała stołu. Rano, skoro świt postawił tę trumnę na stole. Potem przebrał dziecko i ułożył na płótnie – wziął, co znalazł w skrzyni z pościelą, zwykłą białą poszewkę. Nie było już żadnych kwiatów, ogród zwarzony, drzewa straciły liście. Ewa wsunęła do środka ulubioną zabawkę siostry, a Lutek żółtego kogucika, którego jej pożałował, kiedy jeszcze żyła. Przez cały dzień siedzieli w ciszy. Nic nie jedli, nie pili. Dopiero wieczorem Wikta otrzeźwiała i zrobiła dla wszystkich kolację. Jedli, każde w swoim kącie. Stół tego dnia należał tylko do Geni.\nPochowali córkę na cmentarzu parafialnym w Kamieniu Koszyrskim. Gdy zajeżdżali w niedzielę na mszę, za każdym razem zachodzili do Geni w odwiedziny.\nCały następny rok Wiktoria nosiła żałobę. Czarne myśli dopadały ją z byle powodu, byle kaszel dziecka wprawiał w panikę, nawet rozbite kolano przerażało. Nasłuchiwała nocami, które jak oddycha. Najbardziej bała się o zdrowie Kazia, bo ten by i kataru chyba nie przetrzymał, a co dopiero takiej szkarlatyny. Na szczęście najmłodsza Rozalka była spokojna, miała dobry apetyt i nie chorowała.\n– Będzie z niej ładna dziewucha – powtarzała Wiktoria, patrząc na dziecko w kołysce.\nW tym czasie co kilka dni przychodziły listy od Walerki z Gruszczyna. Wiedziała o rodzinnej tragedii i chciała choć trochę rozwiać ciemne chmury nad głową Wiktorii.\nŚwieże wieści z rodzinnych stron zawsze poprawiały im humor, a działo się wiele. Tym razem pisała, że w Krasocinie mają nową szkołę. Sama nie mogła się temu nadziwić. Gdy wyjeżdżała na Wschód, we wsi były tylko dwie klasy. Dzieci uczyły się w wynajmowanych izbach. Co kilka tygodni trzeba się było przenosić do innej chałupy. Później szkołę urządzono we dworze Sójkowskich. Dwór był w opłakanym stanie, lecz ze względu na przestrzeń udało się poszerzyć szkołę do sześciu roczników. W czasie, kiedy Kuśmierczykowie byli w Krymnie, władze gminy zaciągnęły pożyczkę na dziesięć tysięcy złotych i powstała szkoła z prawdziwego zdarzenia. Podobno na zebranie w sprawie nowej szkoły przyszło tysiąc trzysta osób, wybrano komitet budowy i zgłoszono bezpłatną chęć pomocy. Wielu mieszkańców przywoziło własne zapasy drewna, wapna i kamienia, jak mogli, pomagali w postawieniu szkoły. Lud chciał uczyć swoje dzieci.\n„Jakie to mądre” – pisała wzruszona Walerka.\nW kolejnych listach donosiła, że krasocińska orkiestra ma się bardzo dobrze, kapelmistrzem został teraz Feliks Stramski, a pomaga mu Staszek Rak, bo przecież grali razem, w rodzinnej kapeli, i już od wielu lat nabierali wprawy. A w tym roku dołączyli inni: Obarzanek, dwóch Słowików i Jasnos, a nawet Kaliszewski, znaczy się Teofil. Szkoda, że nie mogą posłuchać, jak teraz zacinają na weselach i w kościele. Mówią, że to najlepsza orkiestra w powiecie.\n„Pamiętasz Noc w Wenecji?” – pytała Wiktę w liście.\nPamiętała, a jakże. Wspominali czasem to zdarzenie. Miejscowi lubili śpiewać. Jakoś ten Krasocin i wsie z okolic Włoszczowy takie rozśpiewane były. Każda okazja, nawet w czasie wojny, była dobra, żeby zanucić piosenkę. Niektórym Bóg nie poskąpił głosu. Gdyby ich szkolić, kto wie, gdzie by teraz zaszli. Ale bieda była, więc śpiewakom musiały starczyć kościelne święta albo ludowe zabawy.\nWtedy urządzili ludziskom piękne przedstawienie. W samym sercu wsi był spory staw, a na nim wyspa. Właśnie na tej wyspie wystawiono znaną operetkę Straussa. Spektakl grany był nocą, wyspę oświetlały dwie płonące beczki ze smołą. Grał zespół, czternaście osób, a na scenie czterdziestu śpiewaków, sami utalentowani. Niektórzy z muzyków potrafili nawet czytać nuty, inni grali z pamięci. I choć czasy były trudne, to na przekór biedzie, mimo wojny, a potem kryzysu wystawiano kolejne spektakle. Ludzie, by przetrwać, potrzebowali wtedy ducha sztuki.\n„Właśnie to kocham w naszych stronach – pisała Walerka. – Tę wewnętrzną radość i naszą tradycję, i ludzkie trwanie przy swoich korzeniach. Tego mi zabrakło w Krymnie – wyznała – i dlatego wróciłam. Tylko mi teraz tęskno za wami okrutnie”.\nKtóregoś dnia zawitał do Kuśmierczyków Franciszek Kluza. Zajrzał nieśmiało i zapytał o zdrowie. Wiadomo było, że od czasu do czasu zajmuje się swataniem. Miał taki dryg, prostotę, że nie irytował ludzi, ale do siebie zjednywał. Zaskoczył Wiktorię i Jana. Na widok Franciszka Ewa chwyciła wełnianą chustkę i uciekła z izby.\n– No i przyszło mi wreszcie i do was, kochani, zawitać! – zawołał przyjaźnie od progu. – Sprawę mam – dodał i spojrzał za siebie. Mignęła mu w drzwiach niebieska chustka Ewy. Zatrzymał się w progu, żeby zzuć buty. Kurtkę powiesił na gwoździu w sieni. – Tym razem nie chodzi o pożyczkę ani o konia. Sprawa jest większej wagi.\nJan gestem, bez słowa, zaprosił gościa do stołu. Dopiero skończyli obiad. Wiktoria przetarła blat kawałkiem wilgotnej ścierki, bo dzieci nakruszyły chleba. Teraz hałasowały, że trudno było rozmawiać, kłóciły się o zabawki. Tylko Lutek czytał na piecu książkę i jakby świata nie widział. Wiktoria, czując, że Kluza nie żartuje, kazała się chłopcom uciszyć. Wyjęła ze schowka kilka mlecznych cukierków i dała każdemu po jednym. Przez kilka minut cierpliwie gryźli łakocie.\n– Chcesz powiedzieć, że do nas w swaty przychodzisz. – Jan od razu się domyślił. – Toż u nas nie ma jeszcze panny na wydaniu. – Popatrzył na Wiktę i ujrzał w jej oczach zdziwienie. Zaraz potem pokazała na drzwi, za którymi przed chwilą zniknęła Ewka.


Co ma kluczowe znaczenie dla twojego szczęścia? | Chrześcijańskie zbudowanie | Brunstad Christian Church\nNapisane przez: Elias Aslaksen | Opublikowane: 12 sierpnia 2016\nCzy kiedykolwiek myślałeś, że jesteś jedyną osobą, która ma władzę nad tym, w jaki sposób przyjmujesz okoliczności w swoim życiu?\nNie tylko to, lecz właśnie twój sposób przyjmowania wszystkiego i wszystkich decyduje o skali twojego szczęścia lub nieszczęścia. Tak, to niewątpliwie decyduje o wszystkim.\nWszystko, co inni mówią i czynią; wszystko, co cię spotyka lub dzieje się w twoim życiu, samo w sobie nie ma żadnego znaczenia dla twojego szczęścia, czy nieszczęścia; nic nie ujmuje, ani też nic nie dodaje. To może wydawać się zupełnie niedorzeczne, gdyż jest to całkowicie sprzeczne z wszelkimi wyobrażeniami i myślami, a jednak jest to cudowna prawda! Im bardziej będziesz się starał, tym szybciej zakorzeni się to w twojej świadomości!\nNikt nie może sprawić, byś zgrzeszył!\nWłaśnie dlatego nie ma nic głupszego, niż usprawiedliwianie samego siebie i zrzucanie winy na innych. Co inni mówią i czynią, ma wpływ na ich szczęście lub nieszczęście, ale w zupełności nie musi wpływać na ciebie. Inni ludzie nie potrafią uczynić cię szczęśliwym lub nieszczęśliwym. Tylko sposób, w jaki przyjmujesz to, co oni mówią lub czynią; to, co się dzieje, ich zachowanie, traktowanie ciebie i tego, co twoje – tylko to może uczynić cię bardziej lub mniej szczęśliwym, czy też nieszczęśliwym. Twój własny grzech sprawia, że przyjmujesz zarówno to, jak i tamto, w sposób, który przynosi ból i stratę. Najczęściej myślisz i sądzisz, że słowa innych lub ich postępowanie cię zraniło. Tak myślą wszyscy ludzie i są tego tak pewni, jak tego, że dwa plus dwa, to cztery. A jednak tak nie jest.\nTo, co inni mówią i czynią, ma wpływ na ich szczęście lub nieszczęście, ale w zupełności nie musi wpływać na ciebie.\nAby móc przyjmować wszystkie okoliczności w taki sposób, że szczęście będzie się zwiększało zamiast zmniejszało, trzeba szukać i znaleźć radykalne zbawienie i uwolnienie od władzy grzechu. Tylko wtedy można wszystko i wszystkich przyjmować tak, że nic nie przeszkodzi szczęściu, a wręcz przeciwnie, będzie ono wzrastało.\nPokuszenie = Możliwość\nTen wielki błąd, czy pomyłka pochodzi z tego: jeżeli ktoś zrobi ci coś złego, to nie tolerujesz tego i sam stajesz się zły. A dodatkowo wykonujesz złe obliczenia: gdyby ta osoba nie powiedziała tego lub nie postąpiła tak źle względem ciebie, to byś nie był zły, a więc to jest wina tej osoby. Wydaje się to właściwe, a jednak tak nie jest. To jest złe rozumowanie – wręcz całkowicie błędne.\nWłaściwe rozumowanie jest takie: To błąd innych sprawił, że pojawiła się pokusa. Ale dzięki niej otrzymałeś możliwość nowego zwycięstwa, dodatkowy wkład w wieniec zwycięstwa. Jednak upadłeś w tym pokuszeniu. To był twój błąd. Wziął się z twojej głupoty.\nA więc upadłeś, bo nie zostałeś wybawiony z władzy grzechu, a nie dlatego, że ktoś inny wyrządził ci zło.\nTo jest absolutnie niewłaściwe, by sądzić, że twój upadek pochodzi z tego, co ktoś inny powiedział lub zrobił. Nie, przez to objawiło się tylko twoje własne zło. Ono tam było. Upadłeś, ponieważ nie byłeś wybawiony z władzy grzechu, a nie dlatego, że ktoś inny wyrządził ci zło. Zareagowałeś w niewłaściwy sposób – w zwyczajny, ludzki, grzeszny sposób, a to wcale nie było konieczne. Mogłeś zareagować na boski sposób. Mogłeś zdobyć wspaniałe zwycięstwo! Miałeś wspaniałą możliwość, ale źle ją wykorzystałeś.\nMożna to także wyrazić w ten sposób: jeżeli uważasz za oczywiste czy konieczne to, że stajesz się zły, ponieważ ktoś inny wyrządził ci zło, wtedy są to złe obliczenia. To jest całkowicie błędne obliczenie! Ale tak jest i tak będzie, dopóki jest się złym. Z tego jednak można zostać wybawionym! Przeczytaj 3 List Jana!\nReakcje, które prowadzą do życia lub śmierci\nGdyby Ewa przyjęła pokuszenie w inny sposób, gdyby odpowiedziała wężowi, że ma się bardzo dobrze i nie odczuwa żadnej potrzeby, by zjeść ten zakazany owoc, wtedy nie byłoby żadnego upadku w grzech ani też jego następstw, czyli złego sumienia, wypędzenia z Ogrodu Eden, chorób i śmierci.\nJeżeli uważasz za oczywiste czy konieczne to, że stajesz się zły, ponieważ ktoś inny wyrządził ci zło, wtedy są to złe obliczenia. To jest całkowicie błędne obliczenie!\nA gdyby Adam zareagował w inny sposób i odrzucił propozycję Ewy, by zjeść zakazany owoc, wtedy upadek w grzech nie miałby wstępu na świat.\nGdyby Jezus przyjął to w inny sposób i pragnął wszędzie zaprowadzić sprawiedliwość, lecz absolutnie nie chciałby wycierpieć żadnej niesprawiedliwości, wtedy nie byłoby żadnego pojednania ani jakiegokolwiek zbawienia. Wtedy On – ten sprawiedliwy – byłby u swojego sprawiedliwego Ojca, a my wszyscy bylibyśmy straceni.\nJakże niewypowiedzianie wielkie i jakże niesamowicie dobre jest to, że On z miłości podjął się tego dzieła w taki sposób, w jaki to zrobił!\nMożesz mieć nieporuszoną radość\nRównież ty, przez to, że cierpisz niesprawiedliwość, możesz zdobyć i pociągnąć do Boga inne dusze, których nie zdobyłbyś w inny sposób. Żądać i domagać się swego, pozywać ludzi do sądu, to najgłupszy i najgorszy sposób reagowania. Każdą sytuację życia możesz przyjąć w taki sposób, że zachowasz szczęście, niezależnie od tego, jak wszystko i wszyscy wokół ciebie się zachowują.\nWiara w Boże doskonałe kierownictwo we wszystkim doprowadzi cię do mocnej wiary i zaufania, że wszystko, co się dzieje, jest dla twojego dobra (służy ku najlepszemu – norw. tłum.). A więc oczywiście możesz się zawsze radować.\nJeżeli jakiś człowiek ma mało jedzenia, na przykład sam chleb, bez żadnych dodatków, to samo w sobie nie ma żadnego wpływu na jego szczęście. Ale niezadowolenie z powodu tego, co ma i żądania, by posiadać więcej i zjeść coś lepszego oraz złe myśli o tych, którzy są bogaci, czyni go nieszczęśliwym! To jest zupełnie oczywiste, że sposób, w jaki coś się przyjmuje – nic innego – decyduje o wszystkim. Prosta, lecz cudowna prawda!\nWiara w Boże doskonałe kierownictwo we wszystkim doprowadzi cię do mocnej wiary i zaufania, że wszystko, co się dzieje, jest dla twojego dobra (służy ku najlepszemu – norw. tłum.). A więc oczywiście możesz się zawsze radować. Co za dobra i prawdziwa troska, jaką Bóg mnie otacza! Jakże wiernie nade mną czuwa!\nPolegać na Bogu w czasie tragedii\nA jaki jest najlepszy sposób na przyjmowanie wypadku czy śmierci? Taki sam, jak wszystko inne. Aby móc to przyjąć na sposób boski, trzeba oczywiście przez Boże zbawienie stać się boskim. Bezbożna osoba przyjmuje wszystko w bezbożny sposób, podczas gdy Boży człowiek bierze to na Boży sposób. Innymi słowy trzeba gruntownego zbawienia, by móc przyjmować wszystko tak, jak się powinno.\nSłowo Boże mówi: „Czy zdarza się w mieście nieszczęście, którego by Pan nie wywołał?” (Księga Amosa 3,6), „Czyż nie sprzedają za grosz dwu wróbli? A jednak ani jeden z nich nie spadnie na ziemię bez woli Ojca waszego. Nawet wasze włosy na głowie wszystkie są policzone.” (Ewangelia Mateusza 10,29-30). Jeżeli to połączę z tym Słowem, że Bóg wie, co służy mi ku najlepszemu – i tak też czyni – wtedy wszystko mogę przyjąć w taki sposób: obojętnie jak smutny i niepożądany był dany wypadek, to jednak stało się najlepiej, jak tylko mogło się stać. A któż może mieć coś przeciwko naszemu dobremu i wszechmogącemu Bogu, który wie najlepiej, co służy nam ku dobremu?\nTroszcząc się, nie potrafimy nawet jednego włosa uczynić czarnym lub białym.\nJednak, by móc w ten sposób przyjmować okoliczności, trzeba absolutnie, ze serca i na zawsze skończyć polegać na własnym rozumie, a równocześnie dać się tak wykształcić Bogu, że nasz zmysł stanie się giętki, pokorny i łagodny. Wtedy potrafię zachować ten wewnętrzny, głęboki pokój i odpocznienie we wszystkim – obojętnie, co mnie spotyka i jak okropna sytuacja się wydarzyła.\nA jeśli się zdarzy, że ktoś, kogo mocno kochamy, zejdzie na manowce lub odpadnie od Boga, to czymś zupełnie naturalnym jest pomyśleć: „O, czyż nie mogłem temu zapobiec?” Kiedy jednak pomyślę o tym, że sam Bóg, Ten, który jest doskonały w miłości, nie zapobiegł temu, mogę także w takich, niezwykle trudnych okolicznościach zachować pokój i odpocznienie w Bogu – chociaż smutek i żal są niesamowicie wielkie. Troszcząc się i zamartwiając, nie potrafimy ani jednego włosa uczynić czarnym lub białym.\nOby ta wszechogarniająca, niesłychanie mocna, niepodważalna prawda zawsze była dla nas jasnym, żywym światłem: tylko sposób, w jaki sami przyjmujemy wszystko i wszystkich, ma decydujące znaczenie dla naszego szczęścia.\nOto skrócona wersja artykułu „Sposób przyjmowania”, który po raz pierwszy został opublikowany przez Wydawnictwo Ukryte Skarby w 1957 roku.\n«Próby» to nie to samo co «trudności». Biblia nie wspomina nic o trudnościach!


Układ moczowy i Nerki – Vetfood\n55,00 zł – 97,00 zł\nL-Methiocid to produkt wspomagający funkcjonowanie układu moczowego i ograniczający ryzyko wystąpienia kamicy struwitowej. L-Methiocid zawiera L-metioninę – aminokwas siarkowy, który zakwasza mocz i żółć. Zapobiega wytrącaniu się złogów w drogach moczowych, ograniczając tym ryzyko ich zakażenia. L-metionina działa odtruwająco, lipotropowo, żółciotwórczo, żółciopędnie oraz moczopędnie, co sprzyja wypłukiwaniu struwitów. Przeznaczenie: wspomaganie prawidłowego…\nL-Methiocid Feline to produkt wspomagający funkcjonowanie układu moczowego i ograniczający ryzyko wystąpienia kamicy struwitowej u kotów. L-Methiocid Feline zawiera L-metioninę – aminokwas siarkowy, który zakwasza mocz i żółć. Zapobiega wytrącaniu się złogów w drogach moczowych, ograniczając tym ryzyko ich zakażenia. L-metionina działa odtruwająco, lipotropowo, żółciotwórczo, żółciopędnie oraz moczopędnie, co sprzyja…\n55,00 zł – 96,00 zł