Oprogramowanie StruxureWare Building Operation — przegląd | Schneider Electric\nZarządcy dużych budynków komercyjnych, stojąc w obliczu niedoboru zasobów i mając coraz większy realny wpływ na wyniki całego przedsiębiorstwa, potrzebują kompleksowego systemu zarządzania budynkiem, którego fundamentem będzie zaawansowane, elastyczne oprogramowanie wspomagające optymalizację zużycia energii oraz zarządzanie danymi z budynku i ich wykorzystanie, a także zapewniające dostęp do informacji w dowolnym miejscu i czasie.\nOprogramowanie StruxureWare Building Operation zapewnia zintegrowane monitorowanie systemów zasilania, oświetlenia, przeciwpożarowych i HVAC oraz sterowanie i zarządzanie tymi systemami. Stanowi scentralizowany system skalowalny od jednego budynku do poziomu globalnej korporacji.\nPrzekształcenie surowych danych w wartościowe informacje\nMożliwość monitorowania sytuacji w całym przedsiębiorstwie za pośrednictwem jednego wszechstronnego i intuicyjnego interfejsu\nDodatkowe analizy za pomocą aplikacji Power Manager for SmartStruxure\nScentralizowany system, który zbiera i analizuje dane z rozproszonych źródeł\nZaawansowane funkcje dopasowane do potrzeb, ról i preferencji różnych użytkowników\nŁatwość wykorzystania w praktyce: wszechstronne rozwiązanie, które nie zmusza do rezygnacji z dotychczasowych inwestycji.\nSkładnik zintegrowanego systemu optymalizacji efektywności w wielu wymiarach funkcjonowania przedsiębiorstwa.\nOsoby odpowiedzialne za optymalne funkcjonowanie budynków mają teraz do dyspozycji szereg intuicyjnych funkcji, takich jak analiza trendów metodą przeciągania i upuszczania, generowanie raportów jednym kliknięciem, interaktywne grafiki, planowanie prac w widoku kalendarza i łatwe w obsłudze alarmy.\nPoszczególni użytkownicy mogą konfigurować nowoczesny interfejs użytkownika zgodnie ze swoimi potrzebami i preferencjami, a wybrane ustawienia interfejsu obowiązują niezależnie od tego, skąd użytkownik się loguje. Możliwe jest zarządzanie dostępem do informacji na poziomie stanowisk lub poszczególnych osób, co pozwala na skuteczne zabezpieczenie informacji i przypisywanie odpowiedzialności za działania.\nCały interfejs użytkownika działa bez ograniczeń w standardowej przeglądarce WWW i zapewnia dostęp do informacji przez całą dobę, 7 dni w tygodniu. Elastyczne i funkcjonalne aplikacje mobilne umożliwiają przeglądanie informacji i zarządzanie obiektami z dowolnego miejsca.\nMonitorowanie systemów budynku i zarządzanie nimi za pośrednictwem jednej sieci\nMożliwość łatwego przekształcenia surowych danych w wartościowe informacje\nWyjątkowa, skalowalna architektura\nPraca w oparciu o protokoły otwarte i integracja z systemami innych firm\nRozwiązanie gotowe na przyszłe wyzwania, ale pozwalające wykorzystać dotychczasowy system BMS.\nMożliwość korzystania ze wsparcia i narzędzi SmartStruxure


Meble dla dzieci - Grubas.eu - głodny katalog stron\nSzczegóły strony www.meble-dla-maluszka.pl:\nSłowa kluczowe: łóżeczka, łóżeczka dziecięce, meble dla dzieci, łóżeczka dla dzieci\nPodlinkuj stronę www.meble-dla-maluszka.pl:\nOtwierasz swoją firmę? Ważnym wyposażeniem staną się meble biurowe. Internetowy sklep meblowy Biuro - Serwis ma wieloletnie doświadczenie oraz produkuje meble biurowe, a także lady recepcyjne i meble hotelowe. Białostocka fabryka mebli dopasowuje produkcję do sugestii klientów oraz trendów określających nowoczesne wnętrza biur.\nSerdecznie zapraszamy do skorzystania z oferty naszej firmy Wenus, która istnieje na rynku już od ponad dziesięciu lat, bo od roku 1999. Obszarem naszej działalności jest Warszawa oraz jej okolice. Z nami znajdziesz i wybierzesz dla siebie piękne meble do kuchni, biura oraz szafy wnękowe - na przykład do przedpokoju. Stawiamy na funkcjonalność, ale też na efektywność. Zależy nam na zadowoleniu naszych klientów. Więcej na temat naszej bogatej i zróżnicowanej oferty znajdziesz na stronie www!\nLady recepcyjne oferuje Stema Meble »\nStema meble - szeroki wachlarz mebli do pomieszczeń biurowych. W naszej ofercie znajdą Państwo fotele, krzesła obrotowe, stoły i ławy, a także lady recepcyjne, metalowe szafy i wiele więcej. Dzięki współpracy z renomowanymi oferujemy produkty najwyższej jakości. Zapraszamy!


Aktorzy: Jerzy Stuhr, Katarzyna Figura, Jacek Chmielnik\nProducent: SF KADR\nFilm fabularny Juliusza Machulskiego, reżysera, scenarzysty, aktora i producenta filmowego, wielokrotnie nagradzanego na polskich i zagranicznych festiwalach filmowych.\nJeden z pierwszych polskich, pełnometrażowych filmów fantasy. Kultowa scenografia, którą do dziś można oglądać w Muzeum Kinematografii w Łodzi.\nOryginalne kreacje aktorskie Jacka Chmielnika, Katarzyny Figury i Jerzego Stuhra. Niezapomniana scena „erotyczna” podróży krasnoludka po kobiecym ciele.\nKrasnoludki żyją pośród ludzi dzięki preparatowi o nazwie kingsajz. To dzięki niemu dorównują nam wzrostem. W skutek nieszczęśliwego splotu wydarzeń jeden z ludzi, przyjaciel krasnoludka, zostaje zmniejszony i przeniesiony do Szuflandii. Tam król Kilkujadek wtrąca go do więzienia. Jego przyjaciele wyruszają do Szuflandii z odsieczą.\nBaśniowa komedia korzystająca z bajkopisarskich tradycji i nowego, filmowego gatunku fantasy. Satyra skierowana przeciwko totalitarnemu reżimowi z metaforycznymi krainami – pełnym blasku światem Kingsajzu i siermiężną Szuflandią.\nNapisz recenzję o produkcie: Kingsajz (Blu-ray)\nTen aktor grał również w tych filmach > Jerzy Stuhr, Katarzyna Figura, Jacek Chmielnik\nDeja vu (Klasyka polskiego kina)\nWodzirej (Klasyka polskiego kina)\nDiablo. Wyścig o wszystko (booklet DVD)\nFilip Syczyński, Maciej Kawalski, Juliusz Machulski


Jak spędzić ferie zimowe? « Nauczanie Zintegrowane\nStyczeń 24th, 2011 Posted in Ciekawe scenariusze\nFerie zimowe to dobry czas na odpoczynek, chwilę relaksu a przede wszystkim wspólne spędzenie czasu ze swoimi pociechami. Niestety, nie każdego rodzica stać, by wysłać swoje dziecko na obóz narciarski, zimowisko czy inną formę wypoczynku. Ale przecież to nie jest najważniejsze! Kiedy mamy chwilę czasu warto poświęcić ją dziecku. Jakąkolwiek formę wybierzemy, ta w danej chwili będzie dobra.\nZima to wspaniały czas, by wyjść na sanki, łyżwy, pospacerować. Przy sprzyjających warunkach ulepić bałwana, igloo czy porzucać śnieżynkami. Oczywiście wszystko w granicach zdrowego rozsądku. Wieczorami niekoniecznie trzeba włączać komputer czy telewizor. Można razem z dzieckiem poczytać ciekawą książkę, zagrać w gry planszowe. Albo wziąć kartkę, kredki, flamastry i przenieść się w świat fantazji. Ten jakże prosty, wręcz banalny sposób pozwoli nam na nowo poczuć wieź między rodzicem i dzieckiem. Odbudować relacje, które w dzisiejszym, zabieganym świecie odchodzą często na drugi plan. Dziecko również czerpie ze wspólnych zabaw wiele radości. Ma świadomość, iż rodzic poświęca czas tylko jemu.\nSpędzając czas na świeżym powietrzu to nie tylko dotlenianie się, ale przede wszystkim ruch, który jest tak bardzo potrzebny małemu dziecku. We współczesnych szkołach często brakuje sal gimnastycznych. Zajęcia ruchowe częstokroć prowadzone są na korytarzach. A ileż można organizować jedne i te same wyścigi rzędów, które dodatkowo muszą odbywać się w idealnej ciszy, bo wokół trwają zajęcia.\nRuchu nie dostarczy nam też ślęczenie godzinami przed komputerem. To może jedynie zniszczyć wzrok i doprowadzić do problemów z kręgosłupem! Tak więc korzystajmy z pięknej zimowej aury i dostarczmy dziecku radości.\nWspólne czytanie bajek, baśni, opowiadań rozwija wyobraźnię, poszerza się słownictwo. Dziecko chętniej się wypowiada, buduje ciekawsze, barwniejsze zdania. Tak wykształcona wyobraźnia będzie miała odzwierciedlenie podczas prac plastyczno – technicznych. Kiedy będzie trzeba coś ozdobić, udekorować, zaplanować pracę na dany temat. Dlatego od najmłodszych lat oswajajmy dziecko z książkami oraz „wyrabiajmy rękę” poprzez rozmaite, proste ćwiczenia, takie jak: kolorowanie, rysowanie, rozmazywanie plasteliny (pokrywanie nią danego elementu na kartce), nawlekanie na nitkę makaronu (możemy wyczarować fantastyczne korale), ozdabianie rysunku kolorowymi kuleczkami z bibuły czy wydzieranki z kolorowego papieru. A wszystko to zaprocentuje w przyszłości pięknym, starannym pismem oraz przepięknymi pracami plastycznymi.\nCiekawe, zimowe propozycje kolorowanek znajdziecie w załączniku. Można je ozdobić kredkami, mazakami, farbami plakatowymi. Ale również stworzyć wydzierankę z kolorowego papieru czy nakleić kolorowe kuleczki z bibuły. Interesująca będzie praca wykonana roztartą plasteliną. Miłej zabawy!\nStarszy wpis« Ortografia nie taka trudna! Nowszy wpisArktyka – kraina lodu i śniegu »


Wykradał dane z kart płatniczych, podczas gdy klienci korzystali z bankomatów – KBC24\nStrona główna » Z regionu » Wykradał dane z kart płatniczych, podczas gdy klienci korzystali z bankomatów\nWykradał dane z kart płatniczych, podczas gdy klienci korzystali z bankomatów\nPolicjanci Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie, na gorącym uczynku zatrzymali 32 letniego obywatela Rumunii, który dokonał kradzieży danych z kart płatniczych. Sprawca poprzez wmontowanie kamery we wcześniej przygotowanym panelu, mógł swobodnie obserwować dokonywane transakcje wielu użytkowników. Zajmujący się sprawą funkcjonariusze sprawdzają, jaka była skala przestępczego procederu związanego z okradaniem kont. Tym samym podejrzewają, że sprawca działał nie tylko na terenie Małopolski.\nAnalizując napływające zgłoszenia policjanci ustalili, jakiego typu bankomaty są wybierane przez sprawców i wytypowali te, w których może dojść do kolejnych prób wykradania danych klientów korzystających z usług bankomatowych. Taki tor myślenia usprawnił uchwycenie złodzieja. Sprawca został zatrzymany w momencie gdy demontował urządzenie sczytujące dane i próbował ukryć je pod kurtką. To 32 letni obywatel Rumunii, który odpowie za jedno z najcięższych przestępstw w polskim katalogu karnym – podrabianie środków płatniczych. Grozi mu za to kara nawet 25 letniego pozbawienia wolności. Decyzją sądu został tymczasowo aresztowany na trzy miesiące.\nUrządzenie- skimmer, którym posługiwał się mężczyzna tworzywem, wyglądem i kształtem nie odstawała od bankomatu stąd wykrycie urządzenia było niezwykle trudne.\nJak się chronić przed wykradaniem danych ? – dla przypomnienia kilka podstawowych zasad bezpieczeństwa\nPoprzedni Jechał ponad 120km/h przez Dębno i chciał uciec policji\nNastępny Przegląd Piosenki Religijnej o „Statuetkę św. Szymona” w Lipnicy Murowanej – galeria zdjęć


Zlecenia przez Internet – coraz bardziej bezpieczne, coraz atrakcyjniejsze dla firm | OSnews.pl\nAż 1/3 właścicieli firm small business przyznaje, że wykorzystuje Internet do poszukiwania zleceń dla swoich firm – wynika z badania zrealizowanego przez Synergian.pl- porównywarkę usług.\nRola Internetu wzrosła w stosunku do badań ubiegłorocznych. Jednocześnie, aż 57% przedsiębiorców uważa, że zlecenia pozyskiwane przez Internet są równie bezpieczne, jak te, które firma pozyskuje tradycyjnymi metodami.\n„Nasze badania pokazują, że zaufanie do zleceń internetowych rośnie coraz bardziej” – twierdzi Krzysztof Boruta Członek Zarządu Synergian.pl – „Z drugiej strony istnieje ciągle duża grupa, około ⅓ przedsiębiorców, którzy uważają, że zlecenia pozyskiwane drogą internetową są mniej bezpieczne. Rolą firm działających w internecie jest budowanie takich systemów wiarygodności, które pozwoliłyby tych niezdecydowanych przekonać”.\nOptymistyczny jest fakt, że wśród firm, które pozyskują zlecenia przez Internet relatywnie rzadko zdarzają się kłopoty z otrzymywaniem za nie wynagrodzenia – aż 61% badanych właścicieli firm w ogóle nie miało tego problemu, a 23% spotyka się z nim, ale bardzo rzadko. Jedynie 4% właścicieli twierdzi, że problemy z otrzymaniem wynagrodzenia pojawiają się w ich przypadku często..\nNastępny wpis Google Drive zostanie uruchomione najprawdopodobniej w ciągu kilku tygodni, trudny przeciwnik dla Dropboxa?\nPoprzedni wpis Analiza rynku zamówień publicznych na narzędzia informatyczne w okresie od 1 lipca do 31 grudnia 2011 r.


1/4 terenu składowiska odpadów w Zgierzu, od piątku objętego pożarem, jest już opanowana przez strażaków — Radio Łódź\nnie, 27 maj 2018 23:07:25 +0200\n1/4 terenu składowiska odpadów w Zgierzu, od piątku objętego pożarem, jest już opanowana przez strażaków\nO aktualnej sytuacji w Zgierzu poinformowano podczas niedzielnego, wieczornego posiedzenia, Wojewódzkiego Zespołu Zarządzania Kryzysowego.\nWciąż monitorowany jest też stan powietrza. Do wtorku emisja szkodliwych substancji powinna zostać ograniczona o 95 procent. W poniedziałek przeprowadzone zostaną jeszcze dodatkowe badania. - Wojewoda Łódzki podjął decyzję o wystąpieniu do Ministra Obrony Narodowej na wydzieleniu sił i środków Centralnego Ośrodka Analizy Skażeń w Warszawie, który tu przyjedzie. Pomoże on wykonać badania odcieków z tej płonącej hałdy po akcji ratowniczo-gaśniczej jak i inne badania o jakie wnioskowali samorządowcy - mówi Krzysztof Janecki z Wojewódzkiego Centrum Zarządzania Kryzysowego w Łodzi.\nW sobotę uruchomiono awaryjne zasilanie elektrociepłowni, dzięki temu do wszystkich lokali użytkowych i mieszkań przywrócono dostęp do ciepłej wody. - Trwa podłączanie energii przez PGE do pozostałych obiektów w ramach Parku Przemysłowego i lokali mieszkaniowych. Te problemy mamy rozwiązane. Strażacy będą przygotowywać teren dla PGE do podłączenia głównej linii zasilania, która umożliwi całkowite przywrócenie energii - dodaje prezydent Zgierza Przemysław Staniszewski.\nJak poinformował prezydent Zgierza, placówki oświatowe będą w poniedziałek normalnie otwarte, ale nie ma zgody na prowadzenie zajęć dydaktycznych poza murami szkół. Jedynie Państwowa Szkoła Muzyczna w Zgierzu, która znajduje się na terenie Parku Przemysłowego, będzie zamknięta do 30 maja.\nWojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska informuje, że tej nocy i jutro rano w niskich warstwach powietrza może wystąpić duża koncentracja zanieczyszczeń - największa około 6 rano. Na szlaku smugi spalin są obecnie: gmina Aleksandrów Łódzki - najbardziej teraz narażona na uciążliwości zapachowe i zadymienie - oraz Konstantynów Łódzki i pobliskie miejscowości.\nObecnie systematycznie dogaszane pogorzelisko nadal uwalnia do atmosfery substancje będące wynikiem spalania odpadów, w tym dużej ilości tworzyw sztucznych. Na miejscu akcji działa ciężki sprzęt, pogorzelisko jest rozgarniane. W związku z tym zadymienie będzie miało charakter impulsowy wynikający z etapowania akcji gaśniczej. W rezultacie unos smugi spalin nad poziom terenu będzie co raz mniejszy.\nInformujemy, że w godzinach nocnych oraz rano dnia jutrzejszego może ponownie wystąpić zjawisko inwersji termicznej i osiadania mas powietrza, w związku z bezwietrzną i bezchmurną pogodą (radiacyjną), sprzyjającą wychładzaniu podłoża. W związku z powyższym może dojść do ponownego osiadania smugi spalin z pożaru składowiska w Zgierzu na trasie jej przemieszczania. Największa koncentracja substancji w niskich warstwach powietrza może wystąpić około godziny 6:00 rano, gdy zjawisko inwersji zazwyczaj jest najsilniejsze.\nObecnie na szlaku smugi spalin znajdują się następujące miejscowości: Aleksandrów Łódzki, Brużyczka Mała, Kozie Bruzdy, Jastrzębia Góra, Księstwo, Stary Adamów, Chąśno, Sobień, Prawęcice, Dalików, Wola Grzymkowa, Izabelin, Babice, Zgniłe Błoto, Bełdów, Orzechów, Jerwonice, Puczniew, Charbice Dolne, Charbice Górne, Rąbień, Niesięcin, Konstantynów Łódzki. Szlak smugi wraz z upływem czasu będzie ulegał skróceniu o miejscowości najbardziej oddalone. Obecnie najbardziej narażona na uciążliwości emisji z pożaru jest nadal gmina Aleksandrów Łódzki.\nNa powyższym obszarze możliwe jest odczuwanie uciążliwości zapachowej, miejscowo zadymienie. W godzinach nocnych oraz we wczesnych godzinach rannych należy ograniczyć wietrzenie mieszkań oraz przebywanie na otwartej przestrzeni, zwłaszcza dzieci oraz osób chorych na choroby górnych dróg oddechowych, kobiet w ciąży i osób starszych.\nObecnie stacja pomiarowa w Zgierzu przy ul. Mielczarskiego 1 (wschodnia część miasta) nie wykazuje wzrostu poziomu substancji w powietrzu.\nPłonie wysypisko śmieci w Zgierzu [ZDJĘCIA, FILM, RELACJE] Apel prezydenta Zgierza i przewodniczącego Rady Miasta do premiera Morawieckiego [LIST] Nocny pożar wysypiska śmieci w Zgierzu. Czy ktoś podpalił składowisko? [DUŻO ZDJĘĆ, FILM] Wojsko na terenie płonącego składowiska w Zgierzu. Pomoże zbadać poziom skażenia "Czuję się poszkodowany" - mówi prezes firmy składującej odpady w Zgierzu Pożar przy Topolowej w Piotrkowie - zezwolenie było, ale nie na tę lokalizację PiS domaga się odwołania starosty zgierskiego Pożar lasu w Trzech Morgach\nWypadek wozu strażackiego pod Zgierzem - czterej strażacy są ranni Budowa stacji przeładunkowej odpadów w Zgierzu. Kolejny zwrot akcji Pożar składowiska odpadów w miejscowości Wola Łaska w powiecie łaskim [ZDJĘCIA] Planowana w Zgierzu stacja przeładunkowa odpadów budzi duże kontrowersje Pożar mieszkania przy ulicy Milenijnej w Zgierzu. Poparzony 26-latek wylądował w szpitalu


Ognisty smok mojego dziadka\n-O w pizdu by było, znowu kurwa zgubiłem, by to chuj strzelił – dało się słyszeć z pokoju dziadka tyradę na cześć niepamięci. Zgubił smoka, swojego smoka. Dragoon bardzo mi się podobał. Dziadek wyszperał go na starociach, odlew aluminiowego, odrobinę kiczowatego, lecącego gada – dinozaura z rozpostartymi skrzydłami.\nSenior rodu był zaciekłym ateistą. Na moją sarkastyczną uwagę:\n- Dziadku, uwierzyłeś w końcu w coś? On odpowiadał:\n- To nie ja, to smok uwierzył we mnie. I tak na marginesie, mały szczylu, zawsze wierzyłem w człowieka. A teraz spieprzaj szukać smoka.\nPogrzałem pędem na łąkę, gdzie dziadek przesiadywał na ławeczce pod starym modrzewiem, ze swym kolegą Dragoonem. Oczywiście leżał w wysokiej trawie, wróciłem i wręczyłem zgubę.\n- Pieprzona gadzina, na chwilę spuszczę z oczu i zaraz włazi gdzieś w krzaki – burknął.\nDziadek żył na tej ziemi już 93 lata, cały czas aktywny, a ostatnimi czasy odrobinę podupadł.\n- Kurwa, ciągle czegoś zapominam, chuj by strzelił tą starość. Bogowie uczynili mnie więźniem we własnym ciele. Wczoraj wyjebałem się trzy razy, a nic nie piłem. Kręcę się po mieszkaniu, nie wiem, czego szukam, obijam się o ściany. W pizdu, z tą starością, artretyzmem, reumatyzmem i sklerozą. – Często słuchałem pięknych przemów mojego dziadka, peanów na cześć życia, hymnów pochwalnych istnienia.\nMijały dni, miesiące. Dziadek walczył z armią codziennych przeciwności. Pewnego ranka obudził mnie zza ściany gromki krzyk seniora. Pobiegłem, otworzyłem drzwi, a dziadek do mnie:\n- Pieprzony szczylu, objawił mi się mój smok, smok ognisty. Wyjeżdżamy!\n- W Pizdu – krótko syknął dziadek.\n- Ze smokiem. Dzisiaj zaczynamy przygotowania.\nDziadek jak młodzieniaszek chwycił smoka, zauważyłem, że dorobił mu dwa uchwyty i doczepił łańcuch, przewiesił go sobie na piersi i pomknął jak wicher. Pobiegłem za nim, za stodołę, dziadek siłował się z długą żerdzią.\n- Nie gap się, pomóż – zarządził.\n- Gdzie to dajemy? – zapytałem.\n- Na łąkę, w pobliże wielkiego modrzewia. Tam smok wyznaczył ognisty punkt.\n- Co to jest, ten punkt?\n- Zobaczysz, nie marudź, mamy tylko dziewięć dni, dziesiątego startuję.\nPrzez następne dni zwijaliśmy się jak mrówki. Dziadek dyrygował. Powstawała jakby ambona na czterech, wysokich żerdziach. Wieczorami zdawałem relację rodzicom z postępów budowy. Ojciec na to:\n- Przynajmniej się czymś zajął i nas nieustannie nie wkurwia. Matka na to:\n- Wiesz, że całe życie robił jakieś dziwne przedsięwzięcia, nie zauważyłem by starość zabrała mu szaleństwo. Najważniejsze, że mamy spokój.\nDziewiątego dnia dziadek stwierdził:\n- Jutro skończymy, naszykuj mi to stare siedzenie z dodge’a. Podróż będzie długa. Przetrzymało z tym rupieciem wojnę, wytrzyma i to, nie będę stać chuj wie, ile czasu.\nDnia dziewiątego nie mogłem się doczekać, kiedy wyjdę ze szkoły, dzwonek i biegiem ruszyłem na górę, gdzie mieszkaliśmy w otoczeniu pięknych drzew, które pięćdziesiąt lat temu sadził dziadek. Zobaczywszy mnie, ucieszył się. Taszcząc jeszcze jakiś element konstrukcji wysapał:\n- Właź gnojku na górę i umocuj ten fotel.\nPorzuciłem tornister i wdrapałem się na wieżę. Była wysoka i chwiała się. Widząc moją niepewność dziadek krzyknął:\n- Nie bój się, smok mi tak kazał budować, na pewno się nie spierdoli.\n- Dobra, a teraz to – podał mi trzymetrową żerdź z czerwoną draperią – Przybij, a solidnie –powiedział.\nWaliłem gwoździe bez opamiętania, sprawdziłem maszt, ani drgnie, lekkie tchnienie wiatru rozwinęło czerwoną szmatę, na której łopotał wymalowany czarny smok, zdawało się, że zaraz uwolni się ze sztandaru dziadka i uleci wolny. To było piękne. Zlazłem z konstrukcji i przez chwilę staliśmy ramię w ramię podziwiając gadzinę. Dziadek położył mi dłoń na ramieniu i rzekł:\n- Uwierzyłem w niego, jutro odpalam. Spieprzaj odrabiać lekcje…\nMinąłem gęste świerki i gdy mnie już nie widział odwróciłem się. Stał tam, pośród morza nieskoszonych, sierpniowych traw i patrzył na sztandar. Siwe włosy falowały mu na głowie, już się nie garbił, emanowała z niego jakaś siła, duma, na piersi aluminiowa gadzina błyskała refleksami w zachodzącym, krwawym słońcu.\nW nocy nawiedziła nasz świat burza. Błyskało się, grzmiało, pioruny grasowały wokół, ozonowe powietrze czyniło jakąś magię w sercach. O świcie zbudziło mnie jakieś zamieszanie w domu. Ojciec mówił do matki:\n- Nie ma dziadka.\nPoderwałem się z łóżka i boso pobiegłem przez mokre łąki. Wiedziałem gdzie szukać dziadka. Przedarłem się przez świerkowy młodnik na łąkę, gdzie stała wieża. Nie było już jej, tliły się resztki słupów. Dym niezauważalnie rozpływał się w porannych mgłach. To był ten dzień dziesiąty.\nPogalopowałem z powrotem, wparowałem do mieszkania dziadka. Na pościelonym łóżku leżał smok, a obok kartka papieru. Drżącymi dłońmi uniosłem ją i przeczytałem: „Smarkaczu, teraz smok należy do Ciebie. O świcie zabrał mnie w gwiazdy. Jeśli uwierzysz w niego da Ci siłę by żyć, a kiedyś, by umrzeć.”


W zastępstwie i po doświadczenie | Szkoła Mistrzostwa Sportowego Kielce\nStrona główna | Slider | W zastępstwie i po doświadczenie\nMaturalne obowiązki nie pozwoliły uczniom kieleckiego SMSu stanąć naprzeciw swoich starczych kolegów z AZS UJK Kielce. Derby Kielc tym razem dla akademików.\nRadosław Wasiak: Zawodnicy, którzy nominalnie występują w zespole SMS I przystępowali do egzaminów maturalnych, więc młodsi koledzy wsparli ich podczas meczu z AZS UJK Kielce. Do meczu przystąpił zespół SMS III Kielce, który na co dzień gra w drugiej lidze. Dla moich chłopców to było przetarcie przed przyszłoroczną grą w pierwszej lidze.\nŚwiadomość gry w wyższej klasie rozgrywkowej nieco paraliżowała chłopców na początku. Zanim opanowaliśmy nerwy i emocje to minęło trochę czasu i przeciwnik prowadził różnicą goli. Ale z biegiem czasu było coraz lepiej. Oczywiście zespół Tomasza Błaszkiewicza przewyższa siłą fizyczną i doświadczenie moich zawodników więc ciężko było walczyć, jak równy z równym, ale cieszę się bo moi chłopcy dobrze zaprezentowali się w całym spotkaniu. Chłopcy zobaczyli, że można nawiązywać walkę z każdym.\nWstecz: Misja rekrutacja! SMS ZPRP Kielce zaprasza!\nDalej: II SMS CUP dla Kielc!


KURIER – Mikronacyjny Serwis Prasowy » [Rozmowa] JKM Alfred: „Daję gniew i ogień”\nJesteś tutaj: Home // Dreamland, Idee i polemiki, Wywiad // [Rozmowa] JKM Alfred: „Daję gniew i ogień”\n[Rozmowa] JKM Alfred: „Daję gniew i ogień”\nAutor: Redakcja | 21.08.2018 | Możliwość komentowania [Rozmowa] JKM Alfred: „Daję gniew i ogień” została wyłączona\nW mikroświecie obieramy sobie awatary na podobnej zasadzie, jak dawne ludy czyniły to z totemami. Chcielibyśmy, by coś o nas mówiły, a czasem – za nas. W przypadku Waszej Królewskiej Mości przez długi czas było to czarno-białe zdjęcie Ulyssesa Granta w sfatygowanym mundurze oficera wojsk Unii. Generał Grant, który spogląda dziś na nas z banknotu pięćdziesięciodolarowego, uwielbiał dobrą bitkę i miał zgubny pociąg do alkoholu, co niemal złamało mu karierę wojskową. W czasie wojny secesyjnej otrzymał przydomek „Bezwarunkowa Kapitulacja”. Przyjmijmy zatem, że totem. Odnoszę wrażenie, że król Alfred również nie wie, co to kompromis, raz po raz komplikuje sobie życie mało popularnymi ruchami, stale ustawia się pod prąd i do perfekcji opanował sztukę doprowadzania swoich rodaków do furii. Oxlade-Chamberlain nazwał WKM „jedynym niepopulistycznym monarchą mikroświata”. To nie musi być komplement. Z kolei Prezes Sądu Królestwa, na ogół raczej zrelaksowany, nazwał WKM „zaplutym karłem reakcji i przykładem najgorszego sortu monarchofaszystów”. To akurat może być komplement. Jest w tym jakaś strategia czy to po prostu trudny charakter utalentowanego geeka?\n[JKM Alfred, Król Dreamlandu] A Douglas MacArthur, drugi z generałów na moich awatarach? Też pasuje, prawda? Okazał się zbyt krwiożerczy dla prezydenta Trumana i całego politycznego establishmentu, więc wykopano go z dowództwa w Korei. Po powrocie do kraju wystąpił przed Kongresem i podzielił się słowami mądrości: na wojnie nic nie zastąpi zwycięstwa. W następstwie restauracji edwardiańskiej stworzyliśmy w kraju kulturę polityczną opartą właśnie na logice wojny. Nie ufamy rządzącym, nie szanujemy ich, podejrzewamy o złą wolę i nieczyste zagrania. W ostatnich miesiącach doświadczyli tego po kolei: Karolina Aleksandra ze strony hrabiego Chamberlaina, ja ze strony Towarzystwa Egenberg, znowu hrabia Chamberlain — ze strony dochodzącej dziś do władzy, ale organizacyjnie jeszcze nieskrystalizowanej opozycji. Działam w otoczeniu politycznym, w którym kompomisowość może być poczytana tylko za znak słabości i zachęcić do wzmożenia ataków. To jakby strzelić sobie samemu w kolano przed wyścigiem. Nie szukam bitki. Nie mam w Dreamlandzie wrogów, w znaczeniu osób, które chciałbym wytępić; jestem otwarty na konstruktywną współpracę z każdym. Uważam, że przebudowa naszej kultury politycznej, zastąpienie wojny domowej współzawodnictwem w ramach spoistej wspólnoty, jest niezbędne dla naprawy państwa. Póki co jednak: adaptuję się do warunków. Jeśli ktoś staje przeciwko mnie, otrzymuje w zamian gniew i ogień, aż do bezwarunkowej kapitulacji.\nGniew, ogień i bezwarunkowa kapitulacja. Wyczuwam tu duży potencjał memotwórczy.\nNieprzypadkowo. To już nie te czasy, żebym miał wypowiadać się w pluralis maiestatis i zawsze na urzędowym papierze z herbem. Dzisiejszy wzór dla dreamlandzkiego monarchy to raczej król barbarzyńców, taki, który walczy na pierwszej linii, umiejętnie waląc mieczem czy toporem. Poetyka gniewu i przemocy trafia do ludzi, przekonuje, że gra się na poważnie. Okuwanie się w zimny, wyniosły majestat nic by tu nie zdziałało; najwyżej zasygnalizowało słabość tronu. Trzeba bić pięścią po twarzy, wybijać zęby, wyrywać języki. Jestem niepopularny, ale niepopularna była także moja schyłkowa Poprzedniczka, którą z pewnością nie da się nazwać twardogłową. Oprócz tego jestem także skuteczny, co wynagradza mi pewne towarzyskie przykrości. Odparłem oskarżenia o wpływanie na proces wyborczy na korzyść republikan, złamałem czołowego proponenta tej teorii spiskowej, Ruyscha, który na swojej podróży zapewne drugi raz strzelił sobie w łeb, tym razem celnie, bo nigdzie o nim odtąd nie słyszano. Skłoniłem księcia Witta do urzeczywistnienia zapowiadanej od roku abdykacji i obnażyłem jego słabość jako organizatora. Od ponad dwóch tygodni nie udało mu się przywrócić działania Elderlandu, choć otrzymał pełną kopię wszelkich plików i baz danych, zmobilizowało się kilku obywateli elderlandzkich, spośród których przynajmniej niektórzy dysponują umiejętnościami informatycznymi, pomoc zaproponowali mu także niektórzy obywatele dreamlandzcy i czynniki zagraniczne. Czy teraz ktoś może jeszcze brać na poważnie jego sugestie o secesji Unii Saudadzkiej? Mogłaby mu wyjść najwyżej likwidacja.\nSłowem — dużo przelanej krwi.\nDużo, ale inaczej się nie dało. W zaistniałych sytuacjach miałem znikome pole manewru, a chociaż tych spięć może dałoby się uniknąć, to konfrontacji w ogóle — już nie. To nie kwestia konkretnych okoliczności, tylko zadawnionych antypatii i niezgodnych charakterów. Zostaje cieszyć się pognębieniem oponentów. Pewien rzymski cesarz rzekł kiedyś, po zwycięskiej bitwie w wojnie domowej: zabity wróg wonieje pięknie, ale zabity obywatel — jeszcze piękniej. Nie zaciągam się jednak z czystą radością; żałuję, że musiałem stoczyć te bitwy. To, co jest siłą króla, czyli niekadencyjność i nieusuwalność, jest zarazem jego słabością. Korona może działać nawet wbrew jednomyślnym obywatelom, kierując się czystym, samodzielnie pojmowanym interesem publicznym, ale skupia przy tym na sobie znacznie więcej nienawiści, niż premier. Wspomniane wyżej przymioty monarchy oznaczają bowiem, że możliwość wywarcia na nim politycznego odwetu jest dalece ograniczona. Tymczasem odwet uspokaja ciśnienie, pozwala załagodzić rany. Inaczej jest z szefem rządu: można go odwołać w specjalnym referendum, wyrazić wotum nieufności jego ministrom, a w wariancie minimalnym przynajmniej nie wybrać go następnym razem. Dlatego też, w zasadniczej większości przypadków, to on powinien podejmować niepopularne, ale konieczne decyzje. Kiedy zasiadałem w Pałacu Rady, to ja internowałem Zanika, chociaż administracja forum znajdowała się pod zwierzchnictwem Jej Królewskiej Mości Karoliny Aleksandry. Również teraz lepiej byłoby, gdyby premier Chamberlain mógł podjąć decyzję o wydaleniu sam. Królewska kontrola nad władzą publiczną, sprawowana także wbrew życzeniom społeczeństwa, jest potencjalnie zbawienna i powinna być możliwa, ale nie na poziomie zatwierdzania pojedynczych decyzji rządu. Korona powinna interweniować tylko w skrajnych przypadkach, narzędziami o dużej sile rażenia, bez brania codziennej odpowiedzialności za całokształt działalności gabinetu.\nOstatecznie jednak, sprawując jakikolwiek urząd, gdy staje się przed koniecznością podjęcia trudnej decyzji, należy dokonać wyboru słusznego, bez oglądania się na swoją popularność czy wizerunek. Uchylenie się od tego oznacza zaprzeczenie sensowi pełnionej służby.\nWasza Królewska Mość debiutował w Dreamlandzie przeszło pięć lat temu – w kwietniu 2013 roku – by w międzyczasie przenieść się do Księstwa Sarmacji, gdzie dochrapał się najwyższych urzędów państwowych. Co skłoniło Martina Schlesingera-Asketila do powrotu na stare śmieci?\nTo dosyć złożona historia. Wyniosłem się stąd w sposób po części przymusowy, a przynajmniej gdy nie widziałem sensownej alternatywy dla takiego ruchu. Na emigracji zachowałem jednak dreamlandzką tożsamość i sentyment do opuszczonego Królestwa, więc gdy z kolei przestałem widzieć dla siebie miejsce w Księstwie Sarmacji, zachowując przy tym ochotę do zabawy w mikronacje, powrót do ojczyzny był naturalnym rozwiązaniem, zwłaszcza że za sprawą Waszej Królewskiej Wysokości przeżywała wtedy ona raptowny rozwój — zwyczajnie warto było tu być.\nJakoś w połowie 2014 roku po Partii Burżuazyjnej władzę przejęło Radykalne Centrum, ugrupowanie starej daty dreamlandzkich liberałów, tworzone m.in. przez JKW Edwarda Artura, JKW Pavla Svobodę i Krzysztofa Jazłowieckiego. Gdyby był wtedy z nami Gaston de Senancour, nazwałby to partią pedałów. Tak więc się złożyło, że sformowany przez nią rząd w dosyć krótkim czasie wyraźnie opadł z sił. Wobec słabości samej Partii Burżuazyjnej, której najaktywniejszy członek — Daniel von Witt — przebywał akurat na długim urlopie, konieczne okazało się zawarcie koalicji i budowa rządu jedności narodowej. Na fotel premiera nie było śpieszno ani szefowi partii, Conradowi Samanti, ani wypalonemu Siergiuszowi Asketilowi, zmęczonemu po swojej poprzedniej kadencji. Wytypowano więc mnie. Wówczas niezmiernie cieszyłem się z zaliczenia tego kolejnego szczebla politycznej kariery. Z perspektywy czasu widzę, że partyjni koledzy wsadzili mnie na minę, i to zakopaną pośrodku pola guana. Byłem młodym, niezbyt samodzielnym ideowo obywatelem, szefostwa rządu nie zdobyłem sobie własną charyzmą, lecz otrzymałem je z politycznego nadziału, a moi ministrowie wszyscy bez wyjątku mieli wielokrotnie dłuższy staż i większy autorytet ode mnie, zaś na swoich urzędach pozostawali raczej z poczucia obowiązku niż ochoty. Tymczasem ja pracowałem jeszcze na drugi i trzeci etat jako namiestnik koronny Surmali i szef służb informatycznych. Spędzałem po sześć godzin dziennie na nieprzerwanym programowaniu nowej strony głównej, siedziałem na forum cały dzień, ale cóż, istnieją granice możliwości pojedynczego człowieka, zwłaszcza gdy się nie wie, co właściwie chce się osiągnąć. Nietrudno przewidzieć, jak to wszystko się skończyło. W następnych wyborach do Izby Poselskiej nie uzyskałem mandatu, choć wystarczyłyby dwa głosy. Dostałem jeden. Moja dzisiejsza niepopularność to przy tym małe piwo. Byłem chodzącą porażką.\nMimo to dokooptowano mnie do rządu technicznego, który stworzył reanimowany diuk von Panevnick. Prawdopodobnie dlatego, że z czegoś trzeba było go zmontować. Zostałem ministrem spraw wewnętrznych. Teraz jest to resort represji, wówczas zajmował się finansami. Miałem zająć się reformą tej dziedziny aktywności państwa, jednak kiedy przedstawiłem swoje propozycje, okazało się, że sam premier ma już własną wizję, biegunowo odmienną, i oczekuje ode mnie jej realizacji. Problemów było więcej. Diuk Panevnick i jego przyboczny minister, Dino von Djokić-Krieg, nie powalali pracowitością. Podsumowaniem tej kadencji w pigułce były obchody Święta Królestwa tamtego roku. Nie zaproszono nikogo, na IRC pojawiły się cztery osoby: dokładnie cały rząd i nikt więcej.\nTo już właściwie tradycja. Właściwie nie pamiętam, by Dreamland kiedykolwiek świętował swoją rocznicę hucznie lub choćby w sposób porównywalny z oprawą, jaka towarzyszy podobnym okazjom w Księstwie Sarmacji i jej samorządach. To niemal zawsze były przejmówienia godne pruskiego oberlejtnanta na placu apelowym. „Żyjemy, a to już coś, a teraz zapraszam na pokaz możliwości nowej haubicy”. A potem okazuje się, że haubica jednak nie działa, a poza tym była kradziona. Ale tam chyba wydarzyło się coś więcej?\nJakieś piętnaście minut po planowanym rozpoczęciu uroczystości zalogował się Marszałek Dworu, żeby poinformować, że król nie dotrze z powodów technicznych, a święto zostaje przełożone na inny dzień. Czysta tragikomedia. Premierowi wydawało się jednak, że wszystko jest w porządku, a nikt nie zawinił. Pracował dalej nad projektem nowej konstytucji, w której upatrywał rozwiązania wszystkich problemów państwa. Zorganizował nawet referendum nad ogólnymi tezami konstytucyjnymi, chociaż jego ostateczny projekt okazał się stać w kontrze do jego wyników. Kiedy w końcu wszedł w życie, zaraz trzeba było zarządzić stan wyjątkowy, bo aparat państwowy w zaprojektowanym kształcie po prostu nie działał. Wszystko to było wysoce frustrujące. Wraz z ojcem Siergiuszem, ministrem spraw zagranicznych, podaliśmy się do dymisji. Pisaliśmy do dawnych mieszkańców, mobilizowaliśmy młodych, próbowaliśmy sformować nowy rząd. Premier wydał oświadczenie, w którym określił nasze rezygnacje próbą destabilizacji systemu politycznego. Powołał się w tej sprawie na „pełne wsparcie” Korony, zapowiedział Siergiuszowi postępowanie prokuratorskie pod jakimś pretekstem. Zdecydowaliśmy się na emigrację do Księstwa Sarmacji. Dla mnie to było trudniejsze, ale nie miałem już ochoty na siłę zbawiać Dreamlandu. Ta i poprzednia kadencja kosztowały mnie dość energii.\nW tamtych dniach na łamach „Kuriera” pisaliśmy o „odrętwiającej nudzie sceny politycznej” i hibernacji całego Królestwa.\nNuda to nic. Chodziło przede wszystkim o poczucie bezsensu. Zdawało się, że kierownikom państwa jest zupełnie obojętne, co będzie dalej. Rozstawili sobie biurko wśród gruzów i pisali na nim niepraktyczną, nikomu niepotrzebną konstytucję, na jakiejkolwiek próby zbudzenia ruchu reagując agresją. To przecież nie był początek takich postaw. Wcześniej mieliśmy np. posła Albona, który bez żenady przyznawał, że głosuje na oślep i kontratakował, twierdząc, że czepiać się tego może tylko „gimbus”. Skądinąd za podobne zachowania Wasza Królewska Wysokość chyba rok później odebrał mu tytuł markiza. Tak więc: wyjechałem. Nie sposób tu streścić całej mojej sarmackiej biografii, przejdźmy od razu do finału. Byłem wówczas Marszałkiem Trybunału Koronnego, ministrem sprawiedliwości i podkanclerzym w rządzie Partii Baridajskiej pod kanclerzem Siergiuszem Asketilem. Sprawowałem urząd ministerialny, ale działałem w pewnej izolacji od całości rządu, nie miałem dostępu do głównego kanału komunikacyjnego — chodziło o przeprowadzenie reformy wymiaru sprawiedliwości, którą zaprojektowałem jako wspomniany Marszałek, w szczególności o uchwalenie słynnego Kodeksu postępowania sądowego. W pewnym momencie, zmęczony użeraniem się z przeciwnikami mojej legislacji, udałem się na dwutygodniowy urlop. Mniej więcej w tym samym czasie ówczesny książę sarmacki, Tomasz Ivo Hugo, stanął przed sądem oskarżony o znieważenie Akrypy von Primisz. Sejm prawie jednogłośnie uchwalił uchylenie mu immunitetu. Najpierw sam zasiadłem w składzie orzekającym, jednak udając się na urlop, zamieniłem się z asesorem Młynkiem Kawowym. Jakiś czas później doszedł do mnie niepokojący sygnał. Książę także zdecydował się na kilka dni odpoczynku od mikronacji; wspomniany asesor życzył mu na Ćwirku dobrego urlopu, linkując do akt trwającego postępowania karnego. Zasygnalizowano mi, że może być potrzebny mój powrót. Wróciłem i powołałem się z powrotem do składu orzekającego — zamiast Kawowego. Nie wysuwałem oskarżenia o stronniczość, żeby nie eskalować sytuacji, umotywowałem decyzję po prostu odpadnięciem pierwotnej przyczyny zmiany składu. Wówczas jednak Kawowy oskarżył mnie o sprzyjanie planowi Partii Baridajskiej, by odsunąć Księcia od władzy; miał o tym świadczyć mój udział w pracach rządu.\nBrzmi co najmniej wiarygodnie. Żądny krwi szeryf skraca urlop, by osobiście zadać ostateczne pchnięcie mizerykordią.\nPrzyznaję, że to całkiem sensowna wizja wydarzeń, nawet jeśli nieprawdziwa. W każdym razie wystąpił on z wnioskiem o odwołanie mnie z urzędu do Kolegium Trybunału Koronnego, takiego sądu dyscyplinarnego. Koledzy asesorzy oświadczyli, że uważają moją decyzję za złą, ale jeśli odwołam ją, zagłosują przeciw odwołaniu. Ja jednak nie chciałem ustępować, mając słuszność, ani trzymać się stanowiska, ciągnąc za sobą podejrzenie o nadużycie władzy, więc postanowiłem złożyć urząd. Byłem też zmęczony polityką — wspomniane spory o legislację — i działalnością samorządową, która oznaczała dla mnie bycie dyżurnym poskromicielem kryzysów w zamieszkiwanej Sclavinii. Tak więc zrzekłem się po prostu obywatelstwa i zakończyłem swój sarmacki epizod. Powrót do Dreamlandu nastąpił kilka dni później.\nWymieńmy się ogólnymi wrażeniami na temat bieżącej sytuacji. W ostatnich tygodniach stopniało poparcie dla władz federalnych i – choć to proces głębokiego tła – również dla samej idei federacji, coraz bardziej krępującej dla części składowych Królestwa. Korona znalazła się w kontrze do większości obywateli. Sted Asketil, nestor rodu i dziadek Waszej Królewskiej Mości, wyrzekł się wszystkich „związków z Koroną” i publicznie „pochował” wnuka. Sonda abdykacyjna przyniosła jednoznaczne rozstrzygnięcie. To może nie było 27:1, ale sygnał – podobny. To pytanie po prostu trzeba zadać: będzie kolejna abdykacja?\nDreamlandzkie społeczeństwo z zasady nie lubi swojej władzy. Co więcej, nierzadko ona sama siebie nie lubi, ale zostawmy to na boku. Sprawowanie najwyższych urzędów federalnych oznacza coś w rodzaju samospalenia — i tak jest od miesięcy. Wyjątkowo sympatyczne postaci, jak królowa Karolina Aleksandra czy premier Torkan Ingawaar, mogą liczyć na krótki miesiąc miodowy, ale na każdego w końcu otwiera się sezon łowiecki. Oboje wyżej wymienieni opuszczali Ekorre wśród niechęci i rozczarowania. Inni radzili sobie jeszcze gorzej. Barona ben Groznego-Witta odwołano z urzędu. Prezerwatywowi Tradycji Radzieckiemu rozpadł się rząd, a koniec kadencji wszyscy przyjęli z ulgą. Od tego czasu właściwie zawiesił on działalność. O hrabim Chamberlainie lepiej w ogóle nie wspominać. Oczywiście, wszystkim wymienionym politykom można coś zasadnie zarzucić, ale trudno uwierzyć, że nasi rządzący za każdym razem okazują się leniwymi faszystami. Problem powstaje na styku toksycznej kultury politycznej i znikomych realnych możliwości władzy; czynniki tej ostatniej są różnorakie. Tym najbardziej widocznym i najszerzej sobie uświadamianym jest krótka ławka kadrowa: brakuje nie tylko kompetentnych wykonawców wielu zadań, ale i potencjalnych zmienników. Bez tych drugich urzędników nie mogą zdyscyplinować ani przełożeni, ani opozycja, ani nawet sama wspólnota in gremio. Robi się jeszcze gorzej, gdy weźmiemy pod uwagę obecną naturę konfliktu społecznego, dalece utrudniającą współpracę ponad podziałami, oraz ustrój terytorialny państwa powodujący rozdrobnienie wysiłków. Samo to nie wyczerpuje jednak tematu. Władzy szkodzi także wadliwa organizacja państwa, rozmywająca sprawczość i odpowiedzialność za politykę publiczną, oraz zanik jego suwerenności narracyjnej, skutkujący upośledzeniem zdolności rządu federalnego do realizowania jakichkolwiek pozytywnych projektów. Wreszcie: społeczeństwo ocenia rządzących po prostu w sposób nieracjonalny. Nie wykazuje konsekwencji w swoich oczekiwaniach ani nie miarkuje ich względem tego, co w danych okolicznościach jest możliwe. Obejmując stery państwa, bierze się odpowiedzialność za jego zastany zły stan, mając znikome możliwości jego naprawy i stając wobec opinii publicznej, której nie sposób zadowolić. Niepopularność czeka w Ekorre na każdego. Pozostaje kwestia tego, co za jej cenę zdoła się osiągnąć. Skupiłem na sobie ogromną niechęć, inspirując i popierając nader niepopularną decyzję. To nieważne. Moi oponenci mają za sobą wyniki forumowej sondy, ale to ja mam rację.\nZgoda. Te uwagi mają walor uniwersalny. Każda mikronacja jest w większym lub mniejszym stopniu dysfunkcjonalna. Bez wyjątków. To, co można zrobić, to przemyśleć sprawę na nowo i spróbować „wyjść poza pudełko”. Nieporozumieniem wydaje się wyjściowe założenie, jakie legło u podstaw „państwa wirtualnego” — że chodzi tu właśnie o wirtualny hologram „państwa”, rodzaj jego symulatora w mikroskali, zaś dobrze urządzona mikronacja, to po prostu kombinacja Monteskiusza, Habermasa, trzeciej generacji praw człowieka i przenoszonych tu w skali 1:1 eleganckich formuł o państwie prawa. W tym kontekście pojawiają się czasem głosy, że tu i ówdzie dochodzi do pogwałcenia czy wręcz upadku „idei państwa”, naturalnie państwa rozumianego w sposób schematyczny, tak jakby wcieleniem naszego ideału była współczesna Republika Czeska. Odstąpienie od standardu traktowane jest jako wyrok na samą istotę mikronacji – jej uroczyste i nieodwołalne „unieważnienie”. Tymczasem „mikronacja” w równym stopniu, jeśli nie w większym, co z idei „realnego” państwa, czerpie z modelu klubu dyskusyjnego, gry fabularnej, kontrkultury, z jakiejś formy gawędy przy ognisku – jak przed 1998 r. Evilstone, nasza protoplastka, która w końcu została wchłonięta przez Dreamland. Pewne przebłyski tego, o czym tu mowa, znaleźć można w Wandystanie, u Winków, wcześniej w Erboce i Państwie Świetlików. Tyle że statystyczna większość z nas szuka jednak sprawdzonego i racjonalnego szablonu, więc typowe państwo wirtualne to skrzyżowanie Simsów z Farmville.\nInnym problemem naszego życia publicznego jest brak odpowiedzialności za własne działania. Nie egzekwuje się jej z wielu powodów: niedostatku odpowiednich mechanizmów, paraliżu właściwych instytucji, lęku o kurczące się zasoby ludzkie i zwykłej chęci uniknięcia towarzyskiej niezręczności. Ostatnie wydarzenia to triumfalny powrót konsekwencji aktów politycznych. Wittowska uzurpacja władzy królewskiej w Elderlandzie spotkała się z szybką dymisją z regencji, a ostatecznie: usankcjonowaniem stanu faktycznego, przekazaniem odpowiedzialności za to państwo jego faktycznemu kierownikowi i przede wszystkim — odłączeniem dreamlandzkiej kroplówki. Późniejszy atak na władzę państwową — ze zdecydowaną retorsją, która przyniosła przywrócenie porządku publicznego i normalnych granic debaty. Przekroczenie uprawnień przez premiera Chamberlaina — z dymisją. Wszystko to wypadło niezbyt elegancko, ale inaczej się po prostu nie dało. Dawny Dreamland uchodził za państwo zdecydowanie liberalne, choć — jak dowodziłem w odpowiedzi JKW Edwardowi Arturowi — rząd dysponował znacznie silniejszymi narzędziami represji niż teraz.\nDość powiedzieć, że gdy w grudniu 2015 roku przejmowałem schedę po Marcinie Mikołaju, w ramach forum obowiązywała lista słów cenzurowanych — na czele z legendarną już „dupą”, którą po prostu z automatu wykropkowywano. To był wspaniały skansen i źródło wciąż żywotnego mitu. Wiadoma sprawa. Wczorajsi dżentelmeni versus dzisiejsze chamy.\nDawny ład opierał się w ogromnym stopniu właśnie na powszechnie uznawanych normach obyczajowych, ogólnej zgodzie co do tego, co wypada w przestrzeni publicznej. Jeśli ktoś się zdobył na jakąś transgresję, nawet całkiem niewinną, oburzone towarzystwo zaraz sprowadzało go do parteru. Dużo bogatsze niż dziś instrumentarium państwowej przemocy mogło pozostawać w uśpieniu. Dzisiaj tego już nie ma, reguły gry trzeba egzekwować nagą siłą. Oczywiście, że przykro się na to patrzy, ale jeszcze gorsze byłoby totalne rozprężenie. Nie mogłem pozwolić na ośmieszenie państwa. Mimo to w pewnym sensie również zawiniłem, idąc w poprzek społecznych oczekiwań. Ot, przeciąłem wrzód i ropa trysnęła mi na twarz. Także w moim przypadku za akcją musi pójść reakcja. Prywatna fatwa ze strony Steda to przedsmak, właściwą karą będzie zapewne obcięcie konstytucyjnych uprawnień. To nic nie szkodzi. One i tak rzadko dają się sensownie wykorzystać. Gdy kandydat na premiera, Aluś de la Ciprofloksja, mówi redakcyjnej partnerce Waszej Królewskiej Wysokości, że należy przesunąć ciężar rządzenia państwem w kierunku ośrodka podlegającego społecznej kontroli, to ja się w pełni z nim zgadzam. Korona potrzebuje wzmocnienia na innym polu, żeby mogła pełnić sensowną, pożyteczną rolę w naszym ustroju. Rozmawiałem już na ten temat z naszym nowym premierem. Myślę, że dojdziemy do porozumienia i właściwie skanalizujemy społeczną potrzebę zmiany.\nAbdykacji, jak rozumiem, nie będzie.\nNie będzie. Zmierzam do przebudowy dreamlandzkiej organizacji państwowej i wykreowania prawdziwej umowy społecznej w łonie wspólnoty. Nie odstąpię od tego z powodu chwilowego wzmożenia, wywołanego przez dość błahą aferę, nie mając dobrego następcy, na żądanie opozycji złożonej z niedzielnych aktywistów, emerytów jadących na rozrusznikach serca i cudzoziemców. Przyjmę nadchodzące konsekwencje i będę działał w kierunku naprawy państwa w granicach swoich możliwości. To gra na długą metę. Po prostu czeka mnie trochę jazdy pod górkę.\nPetycja w obronie Daniela von Witta, który został przez Ministra Korony uznany za persona non grata, była w swej istocie apelem o uszanowanie „konstytucyjnych podstaw demokratycznego państwa prawa”. Sam Witt chyba nie cieszy się obecnie szczególną sympatią obywateli Dreamlandu. W wywiadzie dla „Kuriera” jeden z kandydatów na premiera – Aluś de la Ciprofloksja – stwierdził, że chętnie posłałby go na stryczek. Pomijając Sarmację i Austro-Węgry, mikroświat raczej nie rozumie dreamlandzkiej niechęci do Daniela von Witta – twórcy popularnych map i rankingów. Nordata widzi w nim „wielkiego człowieka”, bez którego Dreamland skazany jest na żałosną agonię. Wydawałoby się zatem, że ktoś taki powinien być noszony w lektyce, tymczasem Dreamland wszedł w fazę ostrej dewittyzacji. Rodzina Wittów już opuściła kraj tylnymi drzwiami. Czy możliwy do pomyślenia jest Dreamland bez samego Witta?\nWasza Królewska Wysokość nazwał kiedyś Witta „człowiekiem, który nie śpi, bo trzyma Dreamland”. Było to chyba przed dwoma laty, w wywiadzie prasowym, przeprowadzonym przez Gastona de Senancoura na łamach Merkuriusza Furlandzkiego. Otóż od tego czasu nasz narodowy Atlas sflaczał i dorobił się kryzysu wieku średniego. Po kolei wygasza swoje przedsięwzięcia, w tym właśnie to najbardziej popularne: ranking. W marcu pierwszy raz przegrał wybory i co najmniej od tej pory nie odgrywa już roli czynnika twórczego w polityce. Zapowiadane propozycje konstytucyjne Klubu św. Augustyna nie zmaterializowały się; tak samo projekt reformy sądownictwa. Wielki człowiek, mąż stanu przerzucił się na taśmową produkcję nowych wątków ze złośliwościami pod adresem władzy i wycinanie jej rozmaitych kawałów. Tu wysunął propozycję uhonorowania orderem krajowym czynu zabronionego przez prawo federalne, tam zainicjował ankietę nad możliwością secesji kraju federacji. Raz nie wywiązał się ze swoich zobowiązań w związku z uroczystością państwową, by potem skrytykować jej przebieg, innym razem radośnie obwieścił, że jako reprezentant Korony w Jej dependencji działa bez Jej wiedzy ani zgody i nie widzi w tym najmniejszego problemu. Oburzenie na wydalenie „najbardziej aktywnego obywatela” było więc o tyle nietrafne, że zakładało równość wszelkich form mikronacyjnej działalności. Za aktywny trolling nikomu nie należą się podziękowania. Państwo wirtualne nigdy nie powinno pozwolić, żeby ktoś przerósł jego struktury, stając się w nich niemal nieusuwalny i niezastąpiony. Dreamlandzka historia zna co prawda takie przypadki: księcia Morfeusza, księcia Folkego, chyba jeszcze inne. Zdaje mi się, że wszyscy musieli ostatecznie zostać w jakiś sposób spacyfikowani.\nPo prostu opuścili Królestwo, zawierając wcześniej dżentelmeńską umowę z Koroną. Odeszli niestety wraz z prowincjami, którymi wcześniej zarządzali w imieniu króla, i ludźmi, którzy im zaufali. Jak miało to miejsce w przypadku Eryka z Adamas i Morfeusza Tylera. Właśnie w ten sposób narodził się „dreamlandzki krąg kulturowy”: Nowa Furlandia, Wielkie Księstwo Solardii, nieco później Erboka.\nW tym przypadku ten scenariusz raczej się nie ziści. Wycinanemu z organizmu państwowego nadczłowiekowi zostało na to za mało pary. Myślę, że problem mamy już za sobą. Teraz pora wypełnić puste miejsce. Życie polityczne edwardiańskiego Dreamlandu — to konflikt Witta z Radzieckim. Czasem toczony bezpośrednio i wtedy szczególnie ciekawy i intensywny (wybory w sierpniu 2016), czasem przyjmujący postać proxy war. Oba filary tego układu już się zawaliły: Radziecki, jak wspominałem, padł po swojej ostatniej kadencji, Witt dogasa. Trudno z góry przewidzieć, jak będzie wyglądał nowy system. Jeden biegun ma szansę stworzyć hrabia Chamberlain, który ewoluował z pozycji liberalnych w stronę umiarkowanego konserwatyzmu, jak również pewnego zamordyzmu, zachowując jednak nader ciekawy rys: preferencję dla republikańskiego ustroju państwa. W tym aspekcie blisko mu do lewicy wandejskiej, do której jednak w ogólności zdecydowanie nie przystaje. Natury drugiej strony możemy się tylko domyślać, ale stawiałbym na konserwatywny, monarchistyczny projekt jeszcze młodszego pokolenia, które zazwyczaj przyjmuje właśnie ten kierunek polityczny.\nKtóry, dodajmy dla ostudzenia entuzjazmu, prędzej czy później zwykle wyradza się w osobliwy skauting — pełen naiwnego patosu, bogoojczyźniany, subtelnie ksenofobiczny. To sztuka dla samej sztuki, oderwana od realnych potrzeb tak monarchy, jak i państwa. Jest takie straszliwie trącące dziś cepelią pojęcie, które wyjątkowo może być pomocne: „monarchofaszyzm”. Na ten temat powstały całe traktaty, ja sam zjadłem na tym zęby i poharatałem dziąsła, więc po prostu sięgnę po „klasyka”, którego wymienię z nazwiska: Winnickiego. Zauważył on, że domyślnym układem odniesienia niemal zawsze jest tu konfiguracja pseudopatriotycznego nadęcia, rytualizacji życia społecznego, katolicyzmu rzymskiego — z tym akurat można polemizować — zwykłego cynizmu i — paradoksalnie — łamania praw stanowionych, bo tam, gdzie nadmiar woli i żarliwości królewskich paladynów, tam coraz mniej miejsca na szacunek wobec outsiderów i przyjętych wspólnie reguł. Sporo tego widzieliśmy w ciągu ostatniej dekady.\nW każdym razie powinno nastąpić znaczne odmłodzenie kluczowych aktorów sceny politycznej. To cenna rzecz. Nie da się budować państwa w oparciu o weteranów z wieloletnim stażem. Oni widzieli i robili już wszystko, są przekonani o własnej racji i nieskłonni do uznawania jakichkolwiek autorytetów, przygniata ich życie realne. Młodzi obywatele mają nie tylko więcej entuzjazmu, ale są też bardziej elastyczni. Łatwiej wpasowują się we wspólnotę, zamiast próbować zakrzywiać czasoprzestrzeń wokół siebie.\nDodam jeszcze, że powoływanie się na „konstytucyjne podstawy demokratycznego państwa prawa” świadczy o wyjątkowym odklejeniu od rzeczywistości. Taki dyskurs może znajdować swoje miejsce w sądzie, który zawsze — niezależnie od okoliczności — powinien kierować się tylko prawem. Jeśli jednak uprawiamy już politykę, wypadałoby nieco lepiej orientować się w tym, co się dookoła dzieje. Zasada państwa prawa, wraz ze swoim fundamentem: zasadą legalizmu, to we współczesnym Dreamlandzie jedynie konstytucyjny ozdobnik. Traktowanie jej na poważnie spowodowałoby jakąś zupełną katastrofę. Działamy w warunkach dziurawości prawa i permanentnej niewydolności władzy sądowniczej. Nie jesteśmy w stanie realizować wzniosłych pryncypiów. Za to możemy przynajmniej być w miarę skuteczni. Ja jestem.\nMax Weber, klasyk socjologii polityki, sprowadził istotę współczesnego państwa do monopolu na wywieranie legalnej przemocy fizycznej. W mikroświecie bezpieczniej będzie mówić, wzorem Waszej Królewskiej Mości, o „suwerenności narracyjnej”. To jedno z kluczowych pojęć tego panowania. W przypadku Królestwa Dreamlandu suwerenność narracyjna państwa to jednak wciąż raczej postulat niż rzeczywistość. W ostatnich miesiącach państwo co prawda częściowo poradziło sobie z lokalnymi „nadludźmi”, którzy dotąd wyręczali ospałe lub dysfunkcyjne organy federacji, ale stało się to kosztem wewnętrznej dynamiki i poczucia nasilającej się „faszyzacji”. Co wrażliwsi po prostu zawiesili działalność. Sięgnę po krótki cytat: „Wspólnota musi być niekiedy bezlitosna wobec swoich rządzących”. To jeden z bon motów zaczerpniętych z mowy tronowej Waszej Królewskiej Mości. W Dreamlandzie pod panowaniem Alfreda wahadło mocno wychyliło się jednak w przeciwnym kierunku: to rządzący pokazali tygrysi pazur. Jest w tym jakiś szerszy zamysł? Czy punktem docelowym jest jakieś „państwo normalne”, druga, lepiej zorganizowana Sarmacja? Taka interaktywna lekcja WOS-u?\nRzeczywiście, mamy do czynienia z postępującym zanikiem suwerenności narracyjnej państwa. Wraz za tym przestaje ono w ogóle być państwem, a zbliża się do logiki zwykłego serwisu internetowego opartego na treści kreowanej przez użytkowników: portalu społecznościowego, platformy blogowej czy strony z autorskimi opowiadaniami. Władza publiczna wyradza się w administrację: stosuje instrumenty represji, może egzekwować określone reguły gry, ale nie ma zdolności mobilizowania społeczności do pozytywnych działań i nie przypisuje jej się prawa do takiego kierunkowania życia zbiorowego. Wspólnotowy aspekt mikronacji zanika; staje się ona swego rodzaju usługą, świadczoną poszczególnym jednostkom, obejmującą pewną bazową tożsamość, ukształtowane otoczenie narracyjne, infrastrukturę. Korzystając z tej bazy, użytkownicy dokonują aktów swobodnej twórczości, działając we wzajemnej niezależności — być może recenzując działania innych, ale nie kształtując ich. Są w tym zakresie pełno- i równouprawnieni; nie istnieją żadne uprzywilejowane pozycje, z których można uzyskać dostęp do szerszej gamy możliwości.\nOprócz tego, że przestajemy być państwem, tracimy w ten sposób czynniki atrakcyjności naszej zabawy: aspekt rywalizacji i wyzwania, poczucie sprawczości, element nieprzewidywalności, który pojawia się, gdy zależy się w pewnym stopniu od innych ludzi. Każdy może wykreować sobie własną, prywatną bańkę i czynić z nią, co mu się podoba, tylko że ma to bardzo ograniczony sens. Odnalazłby się w tym tylko człowiek o mentalności santerskiego złotokapa, który jest ukontentowany samotnym życiem w stworzonym i pielęgnowanym przez siebie świecie. Normalnych mikronautów to nudzi, sprawia, że odechciewa im się czegokolwiek. Co więcej: każdy ma ograniczone możliwości. Istnieją zadania, których nie da się zrealizować w pojedynkę. Tworzymy system, w którym każdy ma bardzo dużo swobody, ale w istocie znikome możliwości. Przy okazji eliminujemy jakikolwiek sens sprawowania urzędów państwowych. Oznacza to wystawienie się na nieuchronny ostrzał opinii publicznej, wzięcie na siebie mniej lub bardziej nużących obowiązków administracyjnych — w zamian za co? Zero zwiększonej sprawczości. Ma się dokładnie takie same możliwości, jak zaszywając się we własnym księstwie czy hrabstwie.\nA cel pozytywny?\nChodzi mi o stworzenie państwa sterownego, zdolnego do realizacji zbiorowych projektów. Rządzonego demokratycznie, ale zdyscyplinowanego. Potrzebujemy wyraźnej demarkacji obszarów działania rządu centralnego, samorządów terytorialnych poszczególnych szczebli i inicjatywy prywatnej. Zarówno w łonie bazowej wspólnoty — tej ogólnopaństwowej, jak i mniejszych wspólnot terytorialnych, powinna toczyć się nieustanna debata nad pożądanymi kierunkami polityki publicznej. Rzecz w tym, aby strona, która już odniosła zwycięstwo, miała możliwość wdrożenia swoich postulatów, wywierania wpływu na innych.\nTutaj potrzeba po prostu zawarcia nowej umowy społecznej. Suwerenności narracyjnej państwa nie sposób zadekretować. Państwo wirtualne też dysponuje aparatem przemocy, ale jest w jego użytkowaniu o tyle ograniczone, że może tylko zniechęcać — nie przymuszać. Można byłoby wykosić wszelkie przejawy takiej anarchicznej działalności, ale zostałaby po tym pustynia. Zwłaszcza w obecnych realiach demograficznych jedyną drogą jest zbudowanie społecznego konsensusu i uzyskanie powszechnej zgody na proste prawo: walczymy o władzę, ale i podporządkowujemy się jej.\nPrawdopodobnie najbardziej jaskrawym przykładem wspomnianej suwerenności narracyjnej obywateli byłyby prywatne armie i ich zagraniczne ekspedycje, polityka zewnętrzna realizowana przez konkurujące z państwem jednostki, ocierająca się o celowy sabotaż niezależność urzędników, ale również coś, co w szerszej skali można byłoby nazwać „pełnym uniżoności brakiem szacunku” do centrali, jak historycy określają niekiedy ustrój I Rzeczypospolitej w XVII wieku. Czy WKM nie zastanawiał się, czy nie warto byłoby tej ewidentnej słabości naszej kultury politycznej przekuć w jej atut, stawiając właśnie na model „nadczłowieka”, czyli obywatela-suwerena narracyjnego? Wykorzystać skumulowany i buzujący tu potencjał? Nie pacyfikować, lecz przyciągać ekscentryków i odmieńców? Zamiast dyscypliny i zwartych szeregów – zdecentralizowane „państwo nienormalne”, z punktem ciężkości osadzonym już nie na jednostkach administracyjnych, lecz na osobach prywatnych, organizujących wokół siebie coś w rodzaju klanów? Blisko stąd do modelu Pax Barbarica, jaki w zachodniej Europie wyłonił się na gruzach imperialnego Rzymu. Wasza Królewska Mość sygnalizował to zresztą kilka chwil temu, wspominając o „królu barbarzyńców” jako wzorcu dla dreamlandzkiego monarchy: „walczy na pierwszej linii, umiejętnie waląc mieczem czy toporem”. Topór już jest, brakuje jasnego planu działania.\nSkumulowany i buzujący tu potencjał? Nie widzę. Model rozwoju oparty na lennach, tych nieszczęsnych prywatnych bańkach, wdrażamy od późnego Marcina Mikołaja. Dotąd nie zaznaczył szczególnie swojej przewagi nad tradycyjną administracją terytorialną. W ostatnich latach mieliśmy tutaj dwóch prawdziwych „ekscentryków i odmieńców”: Senancoura i Kaufmana. Trudno powiedzieć, żeby pozostało po nich coś trwałego. Ten pierwszy przynajmniej próbował: organizował Frakcję Radykalną, chciał mieć swoje prywatne miasto i Instytut Patologii Głowy w samym centrum. Nic nie wyszło. Łatwo być nadczłowiekiem we własnych planach, dużo trudniej rzeczywiście wypromieniować z siebie jakąś kreatywną energię. W warunkach sporu i współzawodnictwa zyskuje się do tego przynajmniej pewien bodziec: konieczność zwalczania przeciwników. Człowiek musi działać i robić po swojemu, zanim okazję zabierze mu ktoś inny, ze swoją odmienną wizją. Pełna swoboda, stan, w którym wszystko jest od razu dane, zwyczajnie demoralizuje. Kontrolowany chaos przybrałby formę pustawego placu niedokończonej budowy. Wolę jednak porządek i zwarte szeregi.\nNa koniec podsumujmy ostatnie miesiące w polityce zagranicznej. Elderland – odtrącony i pozbawiony miejsca na serwerze. Wspólnota Korony Ebruzów – zdemontowana na życzenie Ekorre. Relacje z głównymi aktorami – zamrożone. Jedyny realny kapitał Dreamlandu to marka „najstarszej polskiej mikronacji” i aura krwawej ubojni. Przyjmijmy, że to stan przejściowy przed przygotowywaną kontrofensywą. Plany kolejnych kandydatów na premierów oscylowały dotąd między „agresywnym izolacjonizmem” a dobroduszną protekcjonalnością. Brakuje tu klarownego stanowiska Pałacu Królewskiego, które wyznaczyłoby klarowny wektor wspólnych działań.\nWydarzenia elderlandzkie były jednak raczej funkcją dreamlandzkiej polityki wewnętrznej. Mimo formalnej odrębności tego państwa, dla wszystkich było jasne, że wraz z Królestwem Dreamlandu tworzy ono jeden organizm, którego głowa znajduje się w Ekorre. Z tym organizmem marka Wspólnoty Korony Ebruzów zrosła się, jak sądzę, w sposób nieodwracalny. Wraz z jego przykrym, ale nieuniknionym rozpadem przyszedł czas, żeby Wspólnota przeszła do historii. Naszego kapitału nie należy lekceważyć. Właśnie jako najstarsze z polskich państw wirtualnych stanowimy dla wszystkich pewien punkt odniesienia. To, czy akurat jesteśmy lubiani, czy nienawidzeni, nie ma większego znaczenia. Dysponujemy pewną rozpoznawalnością i wiarygodnością, która pozwala nam starać się o przywództwo wszelkich przedsięwzięć międzynarodowych. Powtórzę: przywództwo, nie dominację. Mając na względzie obecne warunki, powinniśmy starać się zbudować nową, szeroką, wielostronną organizację, mieszczącą się gdzieś między formułą starej OPM a klasycznego sojuszu. Chodzi o dobranie takiego grona, w którym można będzie sensownie realizować neutralne, uniwersalne projekty (wspólna mapa, zwalczanie kloningu, trybunał arbitrażowy), ale które będzie też spajać pewne minimum wspólnych interesów w polityce międzynarodowej. Taki luźny blok powinien też znaleźć swoją przeciwwagę, formowaną wokół Księstwa Sarmacji.\nPostawmy w tym miejscu kropkę. Dziękuję za rozmowę.\nTakże dziękuję. To była sama przyjemność.\n(Rozmawiał Edward II)


Bogdan Sawicki, Prezes Zarządu, Przedsiębiorstwo Wielobranżowe IPB Sp. z o.o. Zabrze - GoWork.pl\nOcena pracodawcy 2/6 na podstawie 295 ocen.\nNIP: 9541014768 KRS: 0000219150\nAdres: Pyskowicka 6, 41-807 Zabrze\nO nas Produkty Eventy Przestrzeń miejska i obiekty Facebook Kontakt\nWywiady Przedsiębiorstwo Wielobranżowe IPB Sp. z o.o.\nBogdan Sawicki Prezes Zarządu Przedsiębiorstwo Wielobranżowe IPB Sp. z o.o.\nJako pomysłodawca i założyciel spółki jest z nią związany od samego początku, czyli od niemal 25 lat. Kieruje spółką wraz z żoną - Agnieszką Sawicką, która pełni rolę Dyrektora Handlowego. Prezes Zarządu IPB sprawuje pieczę nad całościowym funkcjonowaniem firmy - począwszy od budowy i realizacji strategii rozwoju przedsiębiorstwa, skończywszy na rozwoju i relacjach z rynkiem.\nOd 1992 roku funkcjonujemy na rynku unikalnych dekoracji przestrzennych na każdą okazję. Szeroka i nieustannie aktualizowana oferta produktów oraz usług kompleksowo pozwala nam zaspokoić oczekiwania najbardziej wymagających klientów. Ich opinie i zapytania pomagają nam w bieżącym doskonaleniu naszej oferty.\nW tym roku obchodzimy ćwierćwiecze istnienia. W tym czasie firma bardzo się zmieniła: IPB było na początku kilkuosobową, rodzinną firmą, w pierwszych latach swojej działalnością skupiającą się na produkowaniu dekoracji na rynek krajowy. Wraz z czasem, z nabranym doświadczeniem, pojawiały się coraz bardziej ambitne projekty. Od 14 lat rozwijamy sprzedaż zagraniczną. Dzisiaj IPB zatrudnia na stałe 100 pracowników, w szczycie sezonu produkcyjnego – 350. Mamy klientów w 45 państwach na różnych kontynentach. Jesteśmy nie tylko rzemieślnikiem, ale przede wszystkim projektantem i doradcą wizerunkowym w zakresie aranżacji przestrzeni publicznej – obecnie właśnie takiego wsparcia oczekują klienci. I nadal perspektywy na więcej, bo branża się rozwija.\nJakie usługi Państwo oferują? Czy Państwa klienci to głównie firmy, czy również osoby indywidualne?\nOferujemy projekty aranżacji przestrzennych, elementy i rozwiązania dekoracyjne oraz wszystkie usługi z nimi związane, czyli transport, montaż i demontaż, magazynowanie, konserwację, wynajem. Naszymi klientami są przede wszystkim galerie handlowe oraz instytucje odpowiedzialne za dekorację przestrzeni miejskiej. Do tego wszelkie obiekty użyteczności publicznej – dekorowaliśmy zarówno dworce i lotniska, jak i teatry, sale koncertowe, luksusowe hotele i restauracje. Obsługujemy także firmy eventowe i hurtownie, ale nie zamykamy się na współpracę z klientem indywidualnym. Tych pojawia się u nas najwięcej dosłownie w przeddzień Bożego Narodzenia i nikogo nie odprawimy z pustymi rękami. W końcu to Święta!\nPaństwa projekty można podziwiać nie tylko w Polsce, współpracują Państwo również z firmami w kilkudziesięciu krajach świata. Jakie są różnice w projektach realizowanych dla polskich i zagranicznych miast?\nPrzystępując do projektowania dekoracji dla zagranicznego klienta zawsze musimy mieć na uwadze kontekst kulturowy, w jakim dekoracje będzie czytana. Mając klientów w egzotycznych, z punktu widzenia Europy Środkowej, państwach, otwartość i zrozumienie dla odmiennych systemów wartości czy oczekiwań estetycznych są nieodzowne. Mimo że dla nas, w Polsce, oczywistym jest, że Święta to tradycja katolicka, to nie wszędzie mile widziane są bezpośrednie nawiązania religijne, anioły czy Mikołaj. Można byłoby oczywiście pokusić się o uogólnienie, że rynek francuski to nowoczesny design i brak symboli religijnych, rosyjski – przepych, a skandynawski – prostota i naturalne materiały, natomiast doświadczenie nauczyło nas, że nie warto ulegać stereotypom. Ważna jest świadomość i umiejętność rozumienia różnych potrzeb. A klienci zaskakują!\nCzy są jakieś ograniczenia jeśli chodzi o możliwości realizacji projektów?\nPodchwytliwe pytanie, bo oczywiście kusi, żeby odpowiedzieć, że nie – przecież projekty indywidualne realizujemy zgodnie z życzeniem i wyobrażeniami klientów, a te bywają nieograniczone. Niemniej jednak tak, są ograniczenia i obszary, w których nie idziemy na kompromisy. Mam na myśli względy bezpieczeństwa, które są dla nas priorytetowe. Bywa, że ograniczają nas specyficzne wymogi techniczne dotyczące możliwości montażu dekoracji obowiązujące w konkretnym obiekcie, czy też – przestrzeń, do której projektujemy, to jak jest ukształtowana, jej funkcjonalność. Tego nie można zakłócić najpiękniejszą nawet dekoracją. Staramy się jednak nie postrzegać tego jako ograniczenia, raczej – jako pewne ramy, które wyznaczają nam obszar działania.\nIluminacje, dekoracje świetlne budują odpowiedni nastój i wprowadzają klimat. Najbardziej kojarzą się z okresem świątecznym. Czy w tym właśnie okresie mają Państwo najwięcej pracy? Co dzieje się przez resztę roku?\nWbrew pozorom firma żyje i pracuje na pełnych obrotach przez cały rok. Oczywiście jest tak, że sezonowość produktu determinuje specyficzny cykl pracy, różny w poszczególnych kwartałach. Najintensywniejszy okres rozpoczyna się pod koniec sierpnia i trwa do końca stycznia. Później mamy chwilę oddechu i zaczynamy pracę nad relacjami handlowymi, nowymi projektami, ofertą, rozwojem technologii. Tak, abyśmy byli jak najlepiej przygotowani do kolejnych Świąt.\nJuż od początku listopada w miastach zaczynają pojawiać się dekoracje. Skąd potrzeba coraz wcześniejszego rozpoczęcia przygotowań do świąt?\nTo prawda, można odnieść wrażenie, że okres świąteczny z roku na rok jest coraz dłuższy. Z pewnością istnieje wiele przyczyn, które mają na to wpływ, ale można też pokusić się o odpowiedź najprostszą: lubimy Święta i chcemy cieszyć się nimi jak najdłużej. Czas przedświąteczny, wprowadzanie się w wyjątkowy nastrój, wszystkie towarzyszące temu rytuały. Zatrzymanie się w codziennej bieganinie, refleksja i szczególna uwaga, jaką w Boże Narodzenie obdarzamy innych, wspomnienia z dzieciństwa… To wszystko daje każdemu z nas radość. A wyjątkowa aura i bożonarodzeniowe symbole, którymi się otaczamy, tylko wzmacniają te piękne emocje, oprawiają ich doniosłość i wyjątkowość.\nIle osób liczy Państwa zespół obecnie? Mógłby Pan przedstawić działające w firmie działy?\nNasz stały zespół to blisko 100 osób o wiedzy z różnych obszarów i o bardzo różnych kompetencjach – wynika to z tego, że produkt i usługi, które są przedmiotem naszej działalności mają złożony charakter. Sercem firmy jest oczywiście dział handlowy, dział projektowy i dział technologiczny – to one prowadzą dialog z klientami i tworzą ofertę firmy. Kluczowy dla istnienia IPB jest pion produkcji z wyspecjalizowanymi sekcjami technicznymi, ponieważ to tam powstają nasze dekoracje. Do tego komórki, które go wspierają – magazyny, logistyka usługi. Z powyższymi współpracują działy księgowości, BHP, IT, kadry, dział prawny. Jak widać, jesteśmy rozbudowaną i świadomą organizacją.\nNajliczniejszą rekrutację prowadzimy na potrzeby pionu produkcji w trzecim i czwartym kwartale roku. Poszukujemy wtedy przede wszystkim fachowców, takich jak spawacze, ślusarze, montażyści, elektrycy, operatorzy czy dekoratorzy. Jesteśmy też otwarci na współpracę z osobami bez przygotowania zawodowego, które są otwarte na naukę i chcą przyuczyć się do zawodu. Z doświadczenia wiemy, że to buduje wzajemną lojalność i jest korzystne dla obu stron. Bardzo cenimy pracowników, którzy uczą się od podstaw, a po pewnym czasie, awansując, osiągają wyższe stanowiska.\nCzym wyróżniacie się jako pracodawca?\nDziałamy w niszowej, kreatywnej i bardzo „wdzięcznej” branży. Praca z nami to możliwość poznania jej od podszewki. Widzimy, jaką satysfakcję daje naszym pracownikom świadomość współtworzenia produktów, które budują niezwykły, świąteczny nastrój, wzbudzają u odbiorców zachwyt, przywołują piękne wspomnienia. Staramy się też pracować tak, aby, będąc rozwiniętą już organizacją, nie zapominać o wartościach, które towarzyszyły firmie na początku, kiedy miała jeszcze całkowicie rodzinny charakter. Stawiamy na odpowiedzialność i lojalność. Wiemy, że to procentuje z obie strony.\nPierwszym etapem jest rozmowa z pracownikiem Działu HR. Jej celem jest wzajemne poznanie się. W trakcie rozmowy chcemy jak najwięcej dowiedzieć się o kandydacie, jego edukacji i doświadczeniu, porozmawiać o kompetencjach, ustalić, jakie są jego aspiracje i zainteresowania zawodowe. Ważną informacją jest dla nas to, czego kandydat oczekuje od pracodawcy oraz czy jego wartości i cele pokrywają się z tymi, jakimi kierujemy się w IPB. Druga część spotkania to czas na przedstawienie zarysu stanowiska oraz pytania. Drugi etap jest rozmową z udziałem przełożonego działu, któremu podlega dane stanowisko. Można spodziewać się pytań merytorycznych dotyczących obszaru wiedzy związanego ze stanowiskiem. Po wcześniejszym uzgodnieniu, kandydat może zostać poproszony o wykonanie testu na wiedzę fachową, zadania praktycznego lub o rozmowę w języku obcym, jeśli jest wymagany na danym stanowisku. Po tym etapie wiemy o sobie już na tyle dużo, abyśmy mogli decydować o tym, że chcemy wspólnie pracować. Ostatnie spotkanie to uzgodnienie warunków współpracy oraz nakreślenie trybu wdrożenia w obowiązki.\nGdzie można szukać informacji na temat aktualnych ofert pracy?\nJesteśmy na popularnych portalach z ogłoszeniami o pracę – zachęcamy do śledzenia naszego profilu, aby być na bieżąco z aktualnymi rekrutacjami. Informacje o wakatach pojawiają się także na oficjalnym profilu IPB Decoration na Facebooku. Prowadzimy prace nad tym, aby nasza strona internetowa była bardziej otwarta dla potencjalnych pracowników, mamy nadzieję, że już niedługo będą tam wyczerpujące informacje dla osób zainteresowanych pracą u nas, jak również oferty pracy i planowane projekty rekrutacyjne.\nNa jakie warunki zatrudnienia mogą liczyć Państwa pracownicy? Jakie benefity pozapłacowe oferujecie?\nStawiamy na stabilność i bezpieczeństwo zatrudnienia. Staramy się minimalizować rotację i ciągle udoskonalać warunki pracy w firmie – pod każdym względem, od systemów premiowania finansowego po warunki lokalowe i narzędzia pracy. Proponujemy pracownikom finansowanie zajęć sportowych, organizację i finansowanie kształcenia – od kursów i szkoleń po pełne studia. W specyfice dzisiejszego rynku pracy, wymagającego dla pracodawców, nie można być biernym.\nJakie wymagania muszą spełnić osoby zainteresowane pracą w Państwa firmie?\nMówiąc szczerze – za każdym razem inne, bo każda rekrutacja jest „uszyta” pod odpowiednie stanowisko. Kluczem do powodzenia jest rzetelne zapoznanie się z oczekiwaniami wyszczególnionymi w ogłoszeniu, z naszą filozofią działania i udzielenie sobie szczerej odpowiedzi na pytanie, na ile jest to mi bliskie, odpowiada mi, wiąże się z moją wiedzą i doświadczeniem. Za wspólny mianownik można byłoby podać odpowiedzialne podejście do swojej pracy. Do tego elastyczność, pracowitość i lojalność. Bez względu na stanowisko, atutem jest znajomość języków obcych – one przydają się w pracy każdego działu, bez wyjątku, w końcu mamy klientów 45 państwach na świecie.\nRealizacje projektów wiąże się zapewne z pracą pod presją czasu. Jak wygląda praca w najbardziej intensywnym okresie?\nW ostatnim kwartale roku pracy jest u nas rzeczywiście najwięcej. Nie ukrywamy, że wtedy, owszem, jest presja czasu, są sytuacje stresowe, kryzysowe. Jak w każdej firmie – nawet w najbardziej zgranych zespołach, przy natłoku pracy, pojawiają się nieporozumienia, napięcia. Ciąży na nas ogromna odpowiedzialność terminowej realizacji zamówień i montaży – wszystko musi być zapięte na ostatni guzik na Boże Narodzenie. Nie dopuszczamy innej możliwości. Wewnątrz firmy wszyscy skupiamy się wtedy na potrzebach i wsparciu dwóch kluczowych działów, od których zależy finalne powodzenie prowadzonych przez nas projektów, to jest pionu produkcji i działu usług.\nA co po pracy? Czy wspieracie Państwo integracje pracowników?\nPo przedświątecznych trudach przechodzimy do przyjemnego okresu, kiedy mamy czas na odpoczynek i integrację we wspólnym gronie… Tak, organizujemy imprezy integracyjne, mniej i bardziej oficjalne, dla całej firmy, dla poszczególnych działów. Najprzyjemniejszą z nich jest Wigilia firmowa, na której spotykają się wszyscy pracownicy, kontrahenci i klienci firmy, którzy współpracują z nami od lat i z którymi zdążyliśmy się zaprzyjaźnić i dobrze poznać poza gruntem biznesowym. W naszej firmie Wigilia jest szczególnie wyjątkowa – jesteśmy tuż po okresie bardzo wytężonej pracy, a więc zmęczeni, ale pełni satysfakcji wiedząc, że mamy dobre i trudne projekty za sobą, że wszyscy razem „daliśmy radę”. Jest opłatek, tradycyjne wigilijne potrawy, upominki, muzyka. Wyłamujemy się z trendu organizowania takich imprez w restauracjach. Od lat wigilijny stół rozstawiamy w firmie, tu, gdzie pracujemy – z roku na rok jest coraz większy i to nas cieszy. Wcześniej razem dekorujemy siedzibę, przygotowujemy zabawy świąteczne, kompletujemy zdjęcia z pracy z minionego roku, które po kolacji można wspólnie pooglądać, pożartować… To wszystko tworzy naszą firmową tradycję. Goście i pracownicy, którzy po raz pierwszy są na naszej Wigilii są pozytywnie zaskoczeni.\nJakie było do tej pory najbardziej nietypowe zlecenie?\nByło kilka zaskakujących projektów, które wykonaliśmy i do dzisiaj wspominamy z uśmiechem. Pod tym względem nasi klienci są fantastyczni. Był więc 5-metrowy miś narciarz kiwający głową. Dla jednego z warszawskich centrów handlowych wyprodukowaliśmy gigantyczną, wiszącą spiralę – drogę mleczną, po której na gwiazdkach zjeżdżały niedźwiadki polarne. Była świetlna fontanna na wodzie, która powędrowała aż do Brazylii, prawdziwy złoty pociąg czy ogromne smoki wawelskie ziejące… prezentami. Do tego kilkunastometrowe napisy świetlne o nietuzinkowej treści, od wyznań miłosnych po nasz ulubiony: „Jesus is the reason for the season”. Aktualnie pracujemy nad zleceniem na wielbłąda z pisankami wielkanocnymi między garbami. Jak widać, mamy o czym opowiadać.\nGdzie w tym roku będzie można podziwiać przygotowane przez Państwa dekoracje?\nRealizujemy dziesiątki aranżacji, trudno przytoczyć wszystkie. W tym roku najbardziej dumni jesteśmy z przygotowanej z dużym rozmachem dekoracji Rynku i Starego Miasta w Krakowie. Gorąco zapraszamy, spacer po przedświątecznym, udekorowanym Krakowie to coś niezapomnianego!\nPyskowicka 6 41-807 Zabrze


(4,62) Adamex Barletta opinie · – premierowy model z ryflowanym aluminiowym stelażem [od 1600 zł] – Wózki Opinie\nStart /Blog/(4,62) Adamex Barletta opinie · – premierowy model z ryflowanym aluminiowym stelażem [od 1600 zł]\n3w1 Adamex Barletta New z fotelikiem Ferrari Beone\nAdamex Barletta New 2019\nCena wersji 2w1 kształtuje się na poziomie od 1600 zł , w zestawie 3w1 z fotelikiem Ferrari Beone od 1860 zł\nCeny wózków Adamex są konkurencyjne, ale na jednym poziomie u praktycznie wszystkich sprzedawców, dlatego jedyną możliwością znacznej redukcji ceny są kupony rabatowe oferowane przez niektóre internetowe sklepy dziecięce. Warto ich poszukać korzystając z poniższych linków.\nKupon rabatowy Adamex Barletta New Wózki Adamex aktualne ceny\nWielofunkcyjny wózek – jeden z najnowszych produktów oferowanych przez znaną polską markę. Jest odświeżoną wersją legendarnego modelu Barletta. Wersja New cechuje się jeszcze większą funkcjonalnością i wyższą jakością. Model stylistycznie świetnie wpisuje się w dzisiejsze trendy i jeśli chodzi o wygląd to naprawdę nie można się do czego przyczepić.\nW rankingu wózków wielofunkcyjnych dopiero od niedawna z dobra notą.\nAdamex Barletta Eko Skóra\nNowością jest ryflowany aluminiowy stelaż, posiada charakterystyczne linie poprowadzone na stelażu.\nAtutem jest podwójny amortyzator, który powoduje komfortowe prowadzenie wózka. Dwa dodatkowe amortyzatory umożliwiają bujanie dziecka w gondoli oraz pomagają w pokonywaniu takich przeszkód jak: schodki, krawężniki itp.\nNowy, udoskonalony system wpięcia pozwala w łatwy sposób zmienić wózek z wersji głębokiej na spacerową. Wszystkie moduły można zamontować przodem lub tyłem do kierunku jazdy. Model ten należy do lekkich, jego waga to ok. 6kg (bez kółek)\nDodatkowo zestaw Barletta Eko skóra wyposażony jest w:\nZaletą jest duży wybór kolorów tapicerek, jednak z tego pozytywu wynika poważny negatyw – długi czas oczekiwania na realizację zamówienia (około 4-5 tygodni)\nBarletta New występuje w 2 liniach kolorystycznych; w wersji standardowej Barletty New, oraz eko skóra\nKolory tapicerki Adamex Barletta Eko skóra Kolory tapicerki Adamex Barletta New\nA przecież nie jest to wózek w jakimś aspekcie wybijający – po prostu model jakich wiele na rynku – co prawda niezły, ładny z solidną konstrukcją. Wózek występuje w wersji ze zwykłą tapicerką lub w eko skórze, ponadto za pomocą odpowiednich adapterów można na jego stelażu zamocować fotelik samochodowy Maxi Cosi Cabrio lub Adamex Carlo.\nBarletta jest typowym wózkiem na pompowanych kołach, miękkiej amortyzacji, z gondolą na misie i ustawianym w obu kierunkach siedziskiem.\nW sieci na temat modelu Barletta można naczytać się wielu negatywnych komentarzy. My w naszych opiniach nie jesteśmy aż tak surowi – wózek, jeśli chodzi o jakość i estetykę wykonania, nie odbiega zbytnio od takich znanych marek jak Tako, Bebetto czy Riko, chociaż rzeczywiście pojawiały się sygnały klientów o problemach z realizacją reklamacji.\nGeneralnie dużą wadą wózków tej firmy, obok której nie da się przejść obojętnie, jest długi czas realizacji zamówień . Można na nie czekać nawet ponad 4 tygodnie – dla nas to lekka przesada – pomimo racjonalnego argumentu producenta, że opóźnienie wynika z bogactwa tapicerek, których producent nie jest w stanie mieć na bieżąco w magazynie. Niektórym zagranicznym producentom można wybaczyć długi czas oczekiwania, jednak polskiemu producentowi już trudniej darować takie opóźnienie. Po prostu od swoich wymagamy więcej. Nie jest niestety jego atutem : 1600 zł za wózek 2w1 gdyż podobne modele Bebetto Vulcano, Coneco Primavera, Camarelo Carera New czy Dorjan Basic potrafią kosztować ponad 200 zł mniej.\nAdamex Reggio Coletto Florino New Camarelo Alicante Bebetto Torino Si\nTagi: adamex barletta opiniewózek barletta opinie\nSzczerze odradzam. Posiadam wozek Adamex Barletta. Stelaz w pięknym kolorze bialo- różowym. Wymarzony, piękny stworzony dla córeczek. Wózki mają dość wysoka cenę co do jakości. Największą wadą firmy jest krótki czas gwarancji i beznadziejna jakość. Pękł nam zawias składania wozka. Pisałam już z kilkoma osobami i najczęściej pęka lewy, tak jak nam! Zapewniam, że są lepsze firmy. Ja nie dam się więcej nabrać.\n13 lipca 2019 o 22:11\nCiężki toporny Kółka przednie jeżdżą w cały świat Ja sobie wózek sobie\nKupując wózek dla naszego synka myśleliśmy już trochę o tym co będzie jak podrośnie, nie uśmiechało nam się kupowanie kolejnego wózka, dlatego wybraliśmy wózek wielofunkcyjny Barletta od Adamexu. Jest funkcjonalny, lekki, zwrotny, bardzo dobrze zamortyzowany. Komfortowo się go prowadzi.\n3 lutego 2019 o 13:11\nDla mnie istotny był wygląd wózka, praktyczność, solidność i funkcjonalność, czyli chyba wszystko było równie ważne. Też słyszałam, że wózki polskiej produkcji, to jedne z najlepszych na rynku. Z tego też powodu, m.in. zdecydowałam się na firmę Adamex i BARLETTA 3w1. Te wózki mają bardzo dobre zestawy z wieloma praktycznymi rzeczami, jak np. przewijak czy moskitiera. A przede wszystkim jest wielofunkcyjny. Wolałam od razu kupić jeden wózek, który mogę zastosować jako spacerówkę czy do samochodu, jako fotelik. Inny rodzaj wózka wydał mi się niepełnym zakupem. Poza ty te wózki są bardzo ładne.\n4 stycznia 2019 o 20:55\nKupiliśmy z żoną ze względu na dość dobre opinie i przystępną cenę – nie mamy jakichś dużych zarzutów. Kółka duże i stabilne, podobnie cały stelaż z gondolką co jest oczywiście wielkim plusem. Dodatkowo cieszy nas wygoda korzystania z załączonych akcesoriów.\nJa mam dość nowy model Adamex – jest to model Reggio i uważam, że śweitnie sobie radzi. Cena byłą naprawdę okazyjna -1500 zł, ale z tego co widzę dalej taka jest. Wygląda stylowo – to jeden z tych wózków stylizowanych na retro design. Do tego wygodna rączk, hamulce łatwe do włączania, gondolka spora, ale trzyma się na stelazu mocno. Jak dla mnie super.\nMamy wózek adamex barletta od 4 miesięcy, uzytkujemy go niecałe 3 miesiące. Gdyby nie problem z kołami to wózek sprawdzalby sie super, jednakże te kola…. Przednie: Wyrobione łożysko, gdy sa na funkcji obracania staja w poprzek i sie wylamuja, tylne (przypuszczam ze pod wpływem ciepla jakie nam to lato zafundowalo) pokrzywily sie felgi przez co spada opona, i tak się rozchwialy ze ciągle mam wrażenie ze zgubie lewe tylne kolo 😲 raczka tez sie troche wyrobila. Moim zdaniem kola powinny byc robione z twardszego tworzywa typu aluminium itp.\nUwielbiam ten wózek. Mam go od kilku miesięcy i trzyma się wspaniale. Nie wyobrażam sobie mieć innego wózka.\nciekawe jakie jest IP autorow komentarzy\n20 marca 2018 o 19:25\nBarlettę mam od około dwóch miesięcy i nic mi się z tym wózkiem nie dzieje. Jestem z niego zadowolona. Nie mam problemu w jego użytkowaniu. Waga wózka mi nie przeszkadza, co prawda nie muszę go nosić, bo mieszkam w domu,który ma jedno piętro, ale nie wydaje się zbyt ciężki, wręcz przeciwnie, jak na taki wózek. Koła też są ok, skręcają jak należy. Jak dla mnie był to dobry wybór.\nMama K pisze:\n12 marca 2018 o 14:21\nZdecydowaliśmy się z mężem na zakup Barletty kolor pik8.\nOgólnie wózek sprawuje się dobrze, amortyzacja na razie super, zwrotność w porządku, ale jest kilka ale…\n1. Ciężar – dla kogoś, kto mieszka wyżej w bloku i nie ma windy to stelaż, który sam waży ponad 6 kg może stanowić problem, do tego prawie 4 kg koła. Więc już jest 10 kg. A gdzie gondola i dziecko. Zwróćcie uwagę na ten szczegół – to dla tych co szukają wózka.\n2. Męża szlak trafił jak szybko zaczęły koła piszczeć – miał 3 miesiące jak na spacerze zaczęło piszczeć „coś” w kołach. Mąż musiał rozebrać go na części i posmarować jakimś smarem – problem zniknął.\nTo było opisywane także, gdzieś na forum.\nPonadto od znajomego miałam zastrzeżenie, że po roku użytkowania amortyzatory tak się wyrobiły, że wózek bardzo przechylał się na boki, stał się tak chybotliwy.\nDzięki za recenzję. Mamy już go zamówionego, ale na wszelki wypadek rozglądam się po Internecie i jak na razie same pozytyw. Nie mogę się doczekać 🙂 🙂\nCzytam opinie o wózku i szok…mam wózek nie cały rok i już dwa razy na reklamacji. Owszem reklamacja szybka ale po drugiej naprawie nie mogę normalnie wozić dziecka w spacerówce bo przednie koło się blokuje. Dodatkowo już amortyzatory i łożyska padły po 6 mies, rączka ma luzy, stelaż też a odnoście pasów to tragedia. Dziecko zamiast siedzieć się zsuwa i leży. Tragedia. Oczywiście producent daje gwarancję tylko rok. Skąd te pozytywy to jestem zdziwiona. Trzeba ocenić po roku a nie 2 mies. Strata pieniędzy! Odradzam wszystkim kupującym…😑\n21 lipca 2019 o 22:05\nA myślałam że tylko ja mam ten problem z pasami…mój syn siedzi w wózku wykrzywiony\nNie uważam, aby był zbyt surowo oceniany, gdyż właśnie na podstawie opinii na jego temat wybraliśmy go. Nie widziałam zbytnio jakichkolwiek uwag negatywnych. Sama po roku użytkowania także takich uwag nie mam.\nJestem szczęśliwą posiadaczką wózka Adamexu i jeszcze nie miałam żadnych powodów do narzekania. Dobra jakość, styl, wygodny i przestronny – pod gondolą mieszczę wszystkie akcesoria, dziecko sobie wygodnie leży, nie wierci się, po prostu patrz na mnie lub na chmury. Śmiało mogę polecić.\n28 stycznia 2018 o 21:17\nWózki od Adamexu ogólnie są bardzo dobrej jakości. Ja mam Barlettę już pół roku i jestem bardzo zadowolona. Teraz przerzucamy się na spacerówkę bo nasz synek jest już za duży na gondolkę Super, że postawiliśmy na model 2w1 bo oszczędziło to nam kupowania nowego wózka.\n26 stycznia 2018 o 00:49\nMi służył przed 2 lata nie wiem skąd zdanie o kontrowersyjności. Wózek dobry, solidny, starannie wykonany. Tyle i aż tyle jak się patrzy\nJestem bardzo przekonana do wozkow adamexu, sa naprawde dobrej jakosci, nigdy nie sprawil mni jakichs problemow technicznych, mam akurat Luciano\nZarówno ja, jak i moje dziecko jesteśmy bardzo z tego wózka zadowoleni. Jest wygodne w użyciu i bardzo mobilne. System 3w1 sprawdza się na co dzień i nie tworzy zbędnych problemów. Do tego sama jakość wykonani zasługuje na pochwałę.\nJak dla mnie ten wózek jest super! Jest bardzo funkcjonalny i bezpieczny. Ma bardzo dobrą amortyzację, jest lekki, więc bardzo przyjemnie i wygodnie się go prowadzi. Świetny produkt!\n7 listopada 2017 o 15:21\nNie rozumiem surowych ocen. Jestem bardzo zadowoloną właścicielką barletty. Dla mnie wózek spełnia wszystkie kryteria. Fantastyczna amortyzacja, koła nie skręcają same, dobry hamulec i materacyk. Pojemna torba na akcesoria i do tego jest piękny. Mam go od pół roku, nic się nie psuje, a spacery to sama przyjemność\n30 października 2017 o 04:21\nTen wózek jest świetny! Mamy go z mężem już kilka miesięcy i do tej pory nie było z nim żadnych problemów. Bardzo przyjemnie się go prowadzi, jest lekki i zwrotny, ma bardzo dobre amortyzatory, które zapewniają niesamowity komfort jazdy.\n22 października 2017 o 16:16\nJak dla mnie wózek jest genialny. Nie zawiódł mnie ani razu i wszystko działa tak jak powinno. Żadnych problemów ze skręcaniem, hamulcami i kołami. Ma fajny design i wszystkie niezbędne akcesoria\nOd pół roku mam vicco i jestem bardzo zadowolona. Wózek prowadzi się sprawnie i lekko, żelowe kółka dla mnie są fenomenem radzą sobie z każdą nawierzchnią, czy to deszcz czy słońce, a amortyzator sprawdza się w stu procentach, mój syn przesypia każdy spacer bez względu ile razy zapomnę delikatnie zjechać z krawężnika.\nZakupiłem wózek firmy Adamex, sam skręca w lewo. Został odesłany na reklamację i\nw odpowiedzi dostałem info że to normalne. Dla tej firmy nowy sprzęt musi posiadać kilka niedoróbek i że to czy tamto w nim nie działa to normalne. Dlatego publikuje ten link ku przestodze https://m.youtube.com/watch?feature=youtu.be&v=lhH4p2WVCrc\nAdamex z ogromnymi bólami reaguje na reklamacje, ale ludziom to nie przeszkadza żeby kupować..\nTemat stary i sprawa pewnie już nie aktualna. Nie wierzę, że producent odesłałby Wam niesprawny wózek. A sklep ??? co ze sprzedawcą, tak Was zostawił ??? Co ma znaczyć „w odpowiedzi dostałem info że to normalne” – masz taką adnotację w karcie gwarancyjnej ???\nCzęsto jest tak że sprzedawca musi dostarczyć wózek na własny koszt do producenta (nie wiem jak jest w przypadku firmy ADAMEX) więc zbywają klientów jak mogą.\nNie najechaliście samochodem na ten wózek / 🙂\n12 lipca 2017 o 12:32\nWitam. Po raz drugi dokonuje wyboru wózka. Wcześniej jeździłam tako,odradzam,teraz waham się miedzy adamexem a anex. Jednak anex designem bardziej mi się podoba. jakieś opinie?\nwybierałam między kilkoma różnymi modelami wózków 2w1 ale najbardziej mi cenowo i pod względem wyglądu pasowała właśnie Barletta. Jak na moje potrzeby młodej mamy jest w zupełności wystarczający. Mogę nim bez problemu podjeżdżać pod krawężniki bo ma fajnie pompowane kółka i dobrą amortyzację.\nja bardzo polecam. ten nowy model barletta new jest odświeżoną wersją samej klasycznej barletty. nadal jest bardzo funkcjonalny, ale ma parę drobiazgów przez co jeszcze lepiej zabezpiecza maluszka no i urzekające są te modele kolorystyczne. Bardzo mi się spodobały.\n19 maja 2017 o 15:39\nOgólnie Adamex ma bardzo dobrej jakości i solidne przede wszystkim te wózki. W rodzinie wiem, że własnie ten model barletta cieszył się sporą popularnoscią. Ja wybrałam ten model z marca z odświeżonym designem.\nJa Barlettę sobie chwalę. Nie rozumiem tych negatywnych opinii. Bardzo dobrze się prowadzi i jest bardzo porządnie wykonana. Widać, że materiały są dobrej jakości i nie zanosi się na to, żeby jakiś element miał odpadać. Do tego bardzo szybko i prosto zmienia się w spacerówkę. Dziecko siedzi stabilnie i nie zjeżdża, co jest chyba najważniejsze w takim wózku.\n5 maja 2017 o 11:55\na mnie Barletto adamex jakoś fajnie się sprawdza. dobrze uszyty, ma wiele wygodnych funkcji, sporą gondolę. Wózek prowadzi mi się elegancko, jest solidny na dobrym stelażu. moja siostra też miała wózek dziecięcy z adamexu ale jakiś inny model i też była zadowolona z niego.\n6 maja 2017 o 18:15\nu nas dokładnie tak samo to wygląda, na adamex się zdecydowałam po wypytaniu o doświadczenia reszty rodzinki 🙂 barletta była w obiegu i u kuzynki i bratowej więc źródła miałam dobre i z wózka jak najbardziej jesteśmy zadowoleni, gondola chyba jedna z większych na rynku jak tak porównywałam z innymi wózkami a spacerówka też bardzo fajna więc ja generalnie jak najbardziej drugi raz dokonałabym tego samego wyboru\nJa mam wózek z Adamexu właśnie barlettę i bardzo jestem z niego zadowolona, z resztą zdaje mi się, że model nieco już kultowy, więc wiadomo, że jak tyle osób coś ma to nie pojawią się same fenomenalne opinie, co do używania barletty przez nas to przede wszystkim super przestronna gonodla, duża zwrotność, amortyzacja, cenię sobie też dodatkowe wyposażenie- niczego nie trzeba tak naprawdę potem już kupować bo pomyśleli o wszystkim, no i nie wiem w jakim okresie miałyście okazje jeździć tym wózkiem ale my przerobiliśmy wakacje nad morzem i po piasku udało nam się też przejechać bez problemu a inni wózki nosili albo toczyli z nimi niezłe zawody 🙂\n13 kwietnia 2017 o 19:40\nMy generalnie z wózka byliśmy bardzo zadowoleni, wiadomo, miał swoje niedociągnięcia jak każdy inny ale nie takie, które odbierałyby radość z użytkowania, raz zdarzyła nam się poważniejsza awaria ale serwis adamexu zadziałał tak sprawnie i szybko że te zarzuty właśnie pod tym kątem bardzo mnie dziwią, teraz to jest pytanie, czy to kwestia naszego szczęścia czy czyjegoś pecha 🙂 generalnie jednak uważam barlettę za dobry wózek, chociaż siostra ma teraz z kolei vicco no i to jest wózkowy mercedes 😛\nA jak właśnie z tym serwisem ? Dzwoni się i kierują do miasta czy jak, bo jestem z Warszawy a adamex ma siedzibę w Częstochowie a ja mam taki problem z wózkiem że na początku przednie prawe koło czasem nie chciało się przekręcić i nie skrecalo a teraz nagle skręca i podczas jazdy strasznie się trzęsie\nU nas w sklepie Adamex fajnie się sprzedawał ale sporo reklamacji. Teraz nastały czasy Anexa ,bardzo ładny i jakościowo super.\nAdamex Barletta wózek słabej jakości. Szczgólnie problem z kołami i serwisem. Wybrałbym Anexa dużo lepsze wykonanie\n– buksujące (szalejące) przednie koła, co uniemożliwia prowadzenie wózka przy funkcji kół obrotowych (360 stopni)\n– wiele niedoróbek\n– reklamacja ….\n14 października 2016 o 23:28\nSpacerówki adamex barletta NIE POLECAM jest kompletna porażka, po użytkowaniu 6 miesięcy zepsuło się oparcie, w czasie spaceru odpadł daszek od spacerowki, mocowanie siedziska jest niestabilne- ruchome – gdzie moje dziecko wazy 10 kg. Niewyobrażalne sobie co by było gdyby ważyło więcej, pewnie ten plastik by porostu odpadł. Pasy bezpieczeństwa to kolejna porażka, są krótkie ,duże plastiki- problemem jest zapięcie dziecka rocznego w te pasy. Z gondoli byłam zadowolona chociaż krótko ja używałam, natomiast cześć spacerowa nie owinął być dopuszczona do użytku ze względów bezpieczeństwa dziecka.\nAbsolutnie odradzam kupowanie wózków firmy ADAMEX! Co prawda nie mam zastrzeżeń co do samego wózka, ale przydarzyła nam się awaria, a mianowicie przy pompowaniu koła, dętka wybuchła powodując roztrzaskanie plastikowej felgi. Na kole napisane jest ciśnienie maksymalne 1bar, rozerwanie nastąpiło poniżej tego ciśnienia o mało nie pozbawiając mnie oka!!! Problemy zaczęły się podczas reklamacji produktu. Niby wszystko w porządku, gwarancja przyjęta itd. Pan stwierdził że wyślą felgę jak najszybciej. CZEKAM JUŻ PONAD MIESIĄC! Musiałem zakupić wózek zastępczy, gdyż cały ten okres wózek firmy ADAMEX jest NIE DO UŻYTKU!!! Wydzwaniałem kilkukrotnie, pisałem maile do kilku osób, odpowiedź zawsze ta sama – „felgę wysłaliśmy w ubiegły piątek pod Państwa adres pocztą, jeśli nie dojdzie w przyszłym tygodniu to proszę o telefon”. Gdy prosiłem o potwierdzenie przesłania Pan stwierdził, że na poczcie nie dają (mają ludzi chyba za idiotów). Nie mam już siły po raz kolejny wydzwaniać i przypominać się, że od miesiąca ich wózek stoi w kącie bez koła! PRZESTRZEGAM WAS PRZED TĄ FIRMĄ!!!\n23 października 2016 o 14:53\nZgłoś sprawę do UOKiK’u\n5 lipca 2016 o 23:05\nGondola bardzo fajnie wygląda używam już 6 miesiąc. Co do spacerówki jestem zawiedziona po zamontowaniu myślałam że córce coś się stanie wszystko się trzeslo w niej jak chciałam oparcie podnieść. Wózek zamawialas przez Internet gdybym miała bo kupić w salonie nie kupiła bym ze wzgl. Na spacerowke beznadziejna tył wykonany z jakiejś siatki. Jak dla mnie wozek nie jest wart swojej ceny. Nie kupilabym go ponownie\n20 grudnia 2015 o 09:26\nZdecydowanie nie polecam. Przez 3 miesiace wózek 4 raz w reklamacji takze praktycznie z niego nie korzystamy. Pan z serwisu bardzo niemiły jakby za kare siedział w pracy. Wszystko pięknie i miło do skasowania i wydrukowania paragonu a potem klient traktowany jest jak piąte koło u wozu.


parĂłweczka najlepiej to idz do lekarza, moze masz opuchniet - gry do pobrania\nWysłany: Czw 14:42, 10 Kwi 2014 Temat postu: parĂłweczka najlepiej to idz do lekarza, moze masz opuchniet\nw Ĺźyciu lewatywÄ. [link widoczny dla zalogowanych] Powiem wam, ze myslalm ze latwiej mi pojdzie, w koncu kondycje mam, nogi tez w miare mocne, od 1,5 roku cwicze w koncu na zajeciach w klubie.\na to ja zapytam.. I tu moj problem. Podnosze... I moje pytanie: stwierdzilam, ze to beznadziejny pomysl. [link widoczny dla zalogowanych]\nI wiesz co?? Z forow zagranicznych, gdzie regularnie aktywnie przebywam, wiem,ze lewatywy sa stosowane przez wielu aktorow i aktorki oraz modeli i modelki oraz gwiazdy estrady aby poprawic swoj wyglad. Jest o 10 zĹ droĹźsza przez to caĹe zamieszanie, ale to nieistotne, waĹźne Ĺźe jest. Pozdrawiam wszystkie Kobiety - pomyĹlcie o sobie i bÄ\ndzcie od czasu do czasu egoistkami ByĹam u babci , Ĺmietanowiec jak zwykle byĹ pyszny , daĹam siÄ namĂłwiÄ , ale pod warunkiem , Ĺźe sama sobie ukrojÄ . To wyglÄ\nda jak krater i jest straszne. I to siÄ nazywa na indiaĹca\nTobie siÄ tylko wydaje, Ĺźe masz nad tym kontrolÄ, z tego co piszesz widzÄ, Ĺźe jest kiepsko. Do Dominiki:\ni nie wolno ich zabijaÄ i takie tam! [link widoczny dla zalogowanych] Nie wiem jak moĹźna kupiÄ bez recepty...\nI to sie wszystko zbiera w jedna calosc, ze nie dosc, ze ciezko jest Wlochom to do tego jeszcze naplyw obcokrajowcow. w moim oddziale sie z tym nie spotkalam, a poza tym raczej u nas nikt nie ma czasu na wyszkolenie nowych pracownikow a co dopiero staĹźystĂłw bez upitych ludzi siÄ da - jak zorganizujesz wesele bezalkoholowe albo masz goĹci , ktĂłrzy nie upijajÄ\nsiÄ (o to drugie raczej trudno w naszym kraju) Zrobilam je przed weekendem majowym bo wyjechaĹam troszke na odludzie wiec nie bylo widac lekkiej opuchlizny ale teraz juz jest super. MuszÄ poszperaÄ jeszcze po necie i poszukaÄ dobrych przepisĂłw. [link widoczny dla zalogowanych]\ndny. Czy ktos moze wie ??? Witam, ÄwiczÄ na Ĺrednim obciÄ\nduuuuĹźo lepsze niĹź po zwykĹych Äwiczeniach (na podĹodze). W Warszawie jest Ĺwietny salon na Merliniego. no to ciesze sie, ze moglam pomoc nie testowalam tego, ale ponoÄ jest super. OczywiĹcie nikt do koĹca nie wie, co to moĹźe byÄ.\nDziewczyny trzymam za Was wszystkie kciuki ,niech Wam sie uda!!!!!!!!!! Na poczÄ\nBezpĹatna rejestracja zajmie Ci zaledwie 27 sekund. [link widoczny dla zalogowanych] masz racje roboty jest naprawdÄ duzo i albo czlowiek sobie poradzi albo nie...a jak nie to wiadomo.\nNie wiem czy to wina Ĺźelu, lamy, czy moĹźe zĹego przygotowania paznokcia????? dzisiaj mĂłj 5 dzieĹ na L jak narazie jest ok waga powoli spada w dĂłĹ wyspana jestem spaĹam ponad 8 godz Chce stworzyc wielka baze wiadomoĹci na temat odchudzania produktĂłw wspomagaczy jedzenia cwiczenia itdâŚ sama jednak tego nie stworzeâŚ WiÄc byĹem u kosmetyczki Ĺźeby zaĹoĹźyÄ klamre. Jeszcze raz kĹaniam siÄ za rady [link widoczny dla zalogowanych]\nCzemu mamy sobie odmawiac tej przyjemnoĹci aĹź na kilka dni?? u mnie d**a dziĹ w nocy przszĹa @ nie mam siĹ.. WolaĹabym znaÄ przyczyne i jÄ\n. W koĹcu dziĹ DzieĹ Dziecka Kobiety: Sa to 3 przypadki smiertelne po lewatywie z kawy. Doucz sie i wypowiadaj wtedy!!!\nObiecuje napisac swoje odczucia jak tylko dojdÄ do siebie. Ja wcale nie zjadĹam ziemniakĂłw tego dnia bo nie miaĹam na nie ochoty...\nÄ decyzji , dopiero kolega mÄĹźa laryngolog powiedziaĹ ,Ĺźe jest to koniecznoĹÄ , bo grozi jej gĹuchota. [link widoczny dla zalogowanych] a moze to pozycja nie ta?\nBojÄ siÄ teĹź reakcji innych, gdybym komuĹ o tym powiedziaĹa. masz minutÄ na napisanie wszystkich zastosowaĹ spinacza, jakie wpadnÄ\nCi do gĹowy (nie wymyĹlajcie za duĹźo skomplikowanych...) Szanowna Pani.... A po aparacie tey jest taka plus te okrage po wbiciach druta ZaczÄlo przypinaÄ mi nogi , druga osona podĹÄ\nzapraszam na piwo osiÄ\npoza wargi dlatego samym blyszczykiem wszystko widaÄ. to chyba jakiĹ nowy salon bo nigdy nie sĹyszaĹam GĹodĂłwka to nie odchudzanie tylko oczyszczanie organizmu. hmmmmmm I pisz jak Ci to wychodzi. Operacja oczywiĹcie jest nie do opisania - poniewaĹź Ĺpisz smacznie i bĹogo .