„Halo? Tu Mama i Tata! Czy nas słyszysz?” – kontakt prenatalny z dzieckiem | tata w tarapatach\n„Halo? Tu Mama i Tata! Czy nas słyszysz?” – kontakt prenatalny z dzieckiem\nPrzywyknięcie do nowej rzeczywistości jaką jest pojawianie się w domu maleńkiego członka rodziny na pewno nie jest łatwe. Dla niektórych moment ten jest najważniejszą chwilą w życiu, dla innych trudnym sprawdzianem z dojrzałości. Trzeba pamiętać, że zmiany w życiu pary nie zachodzą dopiero w momencie urodzenia się dziecka, lecz towarzyszą już w okresie ciąży. Rozwój psychologii prenatalnej i przeprowadzone badanie potwierdziły fakt, że dziecko już w okresie prenatalnym uczy się, kształtuje oraz komunikuje ze swoimi rodzicami.\nCiąża jest więc istotnym okresem w życiu całej rodziny. Zarówno przyszła mama jak i przyszły tata powinni starać się kształtować więź emocjonalną ze swoim dzieckiem. Nie każdemu jednak przychodzi to z łatwością. Nie powinieneś przejmować się faktem, że ciężko Ci mówić „ do brzuszka”. Wszystko wymaga swojego czasu, czas ten postaraj się poświęcić na nawiązywanie więzi z dzieckiem tak jak umiesz, zanim się spostrzeżesz przyjdzie Ci z pomocą i instynkt rodzicielski dopełniając dzieła „bycia tatą” już przed narodzinami malucha.\nDziecko – co jest dla niego najważniejsze?\nOd momentu zapłodnienia dziecko wysyła sygnały o swoim istnieniu. Bez wątpienia odczuwa je przyszła mama. Zmiany nastroju, nadwrażliwość na zapachy, wyostrzenie smaku, nabrzmiałe piersi są jednymi z wielu symptomów świadczących o powstaniu nowego życia. Dla rozwoju dziecka najważniejsze jest by wzrastało w atmosferze miłości i radości. Stres matki bezpośrednio wpływa na rozwój dziecka. Trzeba pamiętać, że powtarzające się sytuacje stresowe w życiu kobiety ciężarnej, lub ciągłe napięcie emocjonalne wpływa na powstanie licznych wad rozwojowych u dziecka (między innymi : rozszczep wargi, zespół Downa, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia oddychania, wrzody żołądka, zapalenie ucha ,opóźnienie rozwoju umysłowego czasem w skrajnych przypadkach także śmierć).\nczytaj więcej: Pamięć prenatalna – czy dziecko z brzucha coś pamięta?\nKomunikowanie się przez rozmowę\nPierwszym etapem komunikowania się z dzieckiem, który podkreślają specjaliści jest akceptacja dziecka, jako nowego, pełnoprawnego członka rodziny. Kolejnym krokiem jest nadanie dziecku tzw. imienia zastępczego, czyli formy jaką będziemy się zwracać do dziecka. Wszystko tak naprawdę zależy od indywidualnego podejścia, ponieważ form komunikacji słownej może być wiele. Każde z rodziców może w przeciągu 9 miesięcy ciąży wybrać sobie taką metodę komunikacji, która najbardziej mu odpowiada dzięki której będzie czuł się spełniony.\nczytaj więcej: Kontakty taty z nienarodzonym dzieckiem\nPrzykładowe metody komunikacji:\nczytanie bajek, wierszy na głos;\ngłośna rozmowa z dzieckiem, bądź w myślach skupiając swoją uwagę na nim.\nOkoło 4 miesiąca życia dziecko zaczyna rozpoznawać i odróżniać dźwięki z zewnątrz, dlatego doskonałą metodą będzie śpiew, czy wspólne słuchanie muzyki. Poprzez słuchanie nas, dziecko zaczyna zapamiętywać nasz ton głosu, bez względu na to, czy śpiewamy na poziomie estrady w Opolu, czy też nie.\nczytaj więcej: Muzyka w okresie prenatalnym\nKomunikowanie się przez dotyk\nIstnieją specjalnie metody masażu brzucha – należy wgłębić się w tę tematykę tak aby nie zaszkodzić maleństwu (np. wywołując przedwczesną akcję porodową) – udowodniono, że odpowiedni dotyk brzucha pozwala na wysyłanie komunikatów od rodziców do dziecka świadczący o ich uczuciu do niego. Dzięki tej formie po jakimś czasie dziecko i rodzice uczą się odpowiednio interpretować swoje zachowanie. Pamiętajmy , że kontakt z dzieckiem dotyczy nie tylko matki ale w równym stopniu ojca, czy rodzeństwa. Dzięki kontaktom dotykowym, po porodzie rodzice będą czuli się pewniej dotykając noworodka, a dla dziecka bezpośredni kontakt nie będzie obcy.\nStosowanie wymienionych w artykule metod nie tylko wspomaga rozwój naszego dziecka, ale także zacieśnia więzi rodzinne. Dziecko, które poznawało swoich rodziców przez 9 miesięcy, uczyło się od nich rodzi się z określoną wiedzą. Przychodzi na świat mniej bojąc się bodźców, czy dźwięków, z którymi na styczność. Tulone do piersi matki czuje dobrze znany mu odgłos bicia serca , czy będąc na rękach taty rozpoznaje znany mu z okresu prenatalnego głos. Budowanie relacji już na poziomie prenatalnym wnosi w życie wiele cennych wartości zarówno dla przyszłej mamy, taty jak i dziecka.\nczytaj więcej: Logopedia zaczyna się w brzuchu!


Excel 2016 PL. Ćwiczenia praktyczne - ebook - porównaj zanim kupisz\nExcel 2016 PL. Ćwiczenia praktyczne - ebook\nZ nowym Excelem osiągniesz swoje cele!\nZrób sobie arkusz, czyli jak rozpocząć pracę z Excelem i osiągnąć pierwsze rezultaty\nenigmatyczne ciągi znaków, czyli jak użyć formuły i funkcje, żeby uprościć sobie życie\nWszystko na pokaz, czyli jak zobrazować liczby za pomocą wykresów\nExcel towarzyszy nam od tak dawna, że jego początki nieomal giną w mrokach dziejów... Jednak to wcale nie znaczy, że każdy rodzi się z umiejętnością jego obsługiwania! Nowa wersja tego programu także czeka na swoich odkrywców, którzy użyją jej do swych obliczeń, zaprojektują tabele, wstawią informacje, formuły i funkcje, a potem z satysfakcją pokażą wyniki w postaci wykresów. Jeśli zależy Ci na prędkim opanowaniu podstawowych zastosowań Excela, nie odnajdziesz udoskonalonej książki!\nW linii prostych, funkcjonalnych ćwiczeń odkryjesz, jak skłonić ten program do wykonania za Ciebie mnóstwa żmudnych, powtarzających się działań. Dowiesz się, czym różnią się od siebie arkusz, skoroszyt i plik, nauczysz się sprawnie poruszać po ekranie, nadawać komórkom trafne formaty i sprawdzać poprawność informacji. Zobaczysz, jak wykonywać rozmaite operacje na wybranym zakresie komórek, a nade wszystko poznasz fantastyczne, sprytne sposoby automatyzacji obliczeń. Zaprzyjaźnij się z Excelem!\nPoruszanie się po arkuszu i wpisywanie danych do komórek\nArkusz, skoroszyt i plik\nZakresy i formatowanie\nEdytowanie zawartości arkusza\nOglądanie i drukowanie arkuszy\nExcel 2016 PL stanie przed Tobą otworem!...\n27zł Excel 2016 PL. Ćwiczenia praktyczne - ebook\nWorld of Warcraft. Strategia sukcesu - ebook\nMatematyczne szkiełko i oko. Mniej i bardziej poważne... - ebook


Andrzej: Węgry zwracają się na wschód (16)\n... czytaj od początku...\nWęgry próbują wykorzystać położenie geopolityczne do balansowania między potęgami i wyciągania korzyści ze swej pozycji. Orbán wielokrotnie deklarował i dowodził działaniami, że Węgry są członkiem Unii Europejskiej i NATO, że są to sojusze jedyne możliwe. Jednak Zachód wymaga czegoś więcej – przyjęcia swojego systemu wartości, modelu państwa i podporządkowania sobie gospodarki. Węgry przyjęły więc w odpowiedzi politykę „otwarcia na Wschód”, czyli współpracy z nowymi potęgami gospodarczymi jak Chiny, Azerbejdżan, Arabia Saudyjska, Kazachstan, później także Rosja. Oprócz wzrostu handlu spodziewano się przyciągnąć inwestycje i uzyskać nowe źródła finansowania.\nStosunki te przestały być obarczone niedawną dramatyczną historią. A to Orbán przecież jako pierwszy publicznie w czerwcu 1989 r. zażądał wycofania wojsk radzieckich z Węgier. W latach 1998 − 2002 relacje z Moskwą były niemal zamrożone. Ale pomimo antykomunizmu Fideszu i negatywnego nastawienia do Rosji, Viktor Orbán zaczął budować dobre relacje jeszcze przed wyborami, w 2009 r. spotykając się w Władimirem Putinem na zjeździe partii Jedna Rosja w Moskwie. Rok później Orbán już jako premier mówił w Moskwie: „Węgry zamknęły trudny rozdział w stosunkach z Rosją i weszły w nowy etap, dlatego można je planować w dłuższej perspektywie”. Współpraca ta nie przeszkadzała czcić pamięci dramatu powstania narodowego w 1956 r.\nOrbán twierdzi, że „odcinanie Rosji od Europy nie jest racjonalne”. Dla zrównoważenia powtarzał jednak: „Węgry są częścią zachodniego sojuszu, NATO i Unii. Nie ma najmniejszych wątpliwości”, dodając dla jasności: „jednak członkami sojuszu, a nie zakładnikami”. Ostrzegał też Europę, że staje się „ziemią niczyją” między Ameryką a odbudowującym się Wschodem, i żeby odbudować swoją pozycję w świecie musi mieć nową strategię geopolityczną.\nJedynie bowiem Rosatom proponował finansowanie inwestycji (10 miliardów euro) i to na znacznie korzystniejszych warunkach niż rynkowe. Bez tego nie byłoby taniej energii, istotnej przy niskich zarobkach społeczeństwa i koniecznej dla planowanej reindustrializacji kraju i budowania konkurencyjności przemysłu. Wybrano najtańszy dla odbiorców model finansowania, zmniejszając koszty budowy przez zwrot kredytu z budżetu. Krajowe firmy będą miały 40-procentowy udział w budowie, a dodatkowo na Węgrzech będzie produkowany uran.\nWyjątkowo trudny był dla Orbána kryzys ukraiński w 2014 r., gdy nie poparł bezkrytycznie nowych władz w Kijowie, lecz twardo domagał się autonomii językowej dla ponad 100 tys. Węgrów na ukraińskim Zakarpaciu, które niemal przez tysiąc lat należało do Węgier. Co gorsza: zamiast eksportować gaz na Ukrainę, Węgrzy zatłaczali własne magazyny.\nDonald Tusk zarzucił wtedy Orbánowi „wspieranie głównej linii rosyjskiej propagandy”. Wizyta Orbána na Kremlu w styczniu 2014 r. oraz wizyta Putina lutym 2015 r. w Budapeszcie były ostro krytykowane, także w Polsce, jednak premier Węgier odważnie wykorzystał konflikt do budowania silnych relacji ze wschodnim sąsiadem.\nOrbán ma w kraju poparcie dla polityki prorosyjskiej, gdyż nastawienie do Rosji jest tam znacznie mniej niechętne niż w Polsce – znaczące siły polityczne są za współpracą z nią, od dzisiejszej opozycji, która za swoich rządów chciała budować rurociąg South Stream, po prawicowy Jobbik, który naciska na zacieśnianie współpracy z Kremlem, mówiąc nawet o uczestnictwie we wspólnocie euroazjatyckiej. Jednak antyrosyjskie resentymenty są tam mocne, dwa największe zrywy niepodległościowe: wiosnę ludów w XIX i 1956 rok tłumili Rosjanie, a wyzwalanie w 1945 r. było podobnym koszmarem jak w Niemczech.\nPutin puszcza oko do Orbana, styczeń 2014\nOpublikowano @ 8 sierpnia 2016, komentarzy: 45, inne teksty autora:\nI to jest racjonalna polityka\nI to jest racjonalna polityka mocnego lidera. A nie histeria i jakieś uprzedzenia. Czekamy na Budapeszt nad Wisłą!\nJanusz Sanocki @ 8 sierpnia, 17:35\nErdogan też jest w Moskwie.\nZ Putinem tworzą wspólny plan dla Syrii. A to się porobiło!\nEowina @ 8 sierpnia, 18:38\nNie ma żadnych wątpliwości co do tego, iż\neurokołchoz powstał po to aby łatwiej było zlikwidować Białą Europę i jej cywilizację - tołażysze.\nNie jest znana do końca rola Rosji w wyniszczaniu Białej Europy - tołażysze - i oby była ona kiedyś ostoją dla uciekających ze swoich domostw Europejczyków.\nchłop jag @ 8 sierpnia, 18:42\nTołażyszu, Turcy, Arabowie, Pakistańczycy, Hindusi,\nAfgańczycy, to biali ludzkie. Jak historia głosi, Europejczycy też się stamtąd wywodzą.\nEowina @ 8 sierpnia, 19:00\nPupil szatana z pewnością\nnie jest daltonistą i umie rozróżnić kolor podległego mu - jego zdaniem - bydła - tołażysze.\nNic tak nie rozwesela pupila jak mieszanie ze sobą... - jak wyżej - tołażysze.\nchłop jag @ 8 sierpnia, 19:12\nTołażyszko, niektóre białe ludzie som całkiem czarne.\nKrzych Adam @ 8 sierpnia, 20:21\nA co ciekawe pierwotni Afrykańczycy wcale nie byli czarni.\nMowa o tych którzy "od zawsze" mieszkali w Afryce (co poznaje się na podstawie badania DNA). Wymienia się tu Buszmenów (wykazują pewne cechy rasy żółtej), także Pigmejów ("genetically extremely divergent from all other human populations").\nAlej @ 9 sierpnia, 0:52\nAfgańczycy, to biali ludzkie.\nOdwrotnie. Pracuje pani na nieaktualnych danych.\nKrzysztof M @ 8 sierpnia, 21:39\nAfgańczycy wywodzą się z Europy?\nCzy tak mówi alternatywna historia? Zapisana słowiańskimi runami w przedetruskim języku?\nKrzych Adam @ 8 sierpnia, 23:18\nO! Pan też na wiedzę\nO! Pan też na wiedzę wczorajszą? :-) Spokojnie... Wszystko ma swój czas... :-)\nKrzysztof M @ 8 sierpnia, 23:45\nJestem ostoją zupełnego spokoju. Czemuż miałoby mi być niespokojnie? Nie jestem posiadaczem wiedzy wydumanej i opartej na chciejstwie, a jedynie w pełni dzisiejszej, opartej o naukowe podstawy. Zaś co do swojego czasu... Na pewno nie wszystko ma swój czas. Jestem pewien, że nieuctwo, chciejstwo, ignorancja są rzeczami które swego czasu nie mają i mieć nigdy nie będą.\nW sumie to wszystko jest bardzo ciekawe. Gdy będę miał trochę więcej czasu, muszę sprawdzić od czego to wszystko się zaczęło. Te poszukiwania całkowicie wydumanej przeszłości. Odwracające wszystko do góry nogami, w której to przeszłości Słowianie mają tysiące lat cywilizacji za sobą, wspaniałej i majestatycznej. Mam takie przeczucie, że mógł to być Lew Gumilow ze swym pomysłem, że nie było żadnego mongolskiego jarzma na Rusi. Zdaje się potem już poszło i okazało się między innymi, że to nasi przodkowie stworzyli całą cywilizację i w Europie i w Azji.\nKrzych Adam @ 9 sierpnia, 0:50\nOczywiście że nie było żadnego "mongolskiego jarzma"\nByła natomiast ówczesna wersja Unii Euroazjatyckiej Złota Orda, której pełnoprawnymi członami były księstwa ruskie. Złota Orda i te księstwa były jednym organizmem a nie wrogimi we wzajemnych stosunkach stronami.\nWedług Lwa Gumilewa włączenie księstw tatarskich w skład państwa rosyjskiego było, chociaż krwawym i w wielu wypadkach tragicznym, ale w istocie swej odrestaurowywaniem granic Złotej Ordy.\nAlej @ 9 sierpnia, 1:33\nZłota Orda, której pełnoprawnymi członami były księstwa ruskie.\nZ jarłykami i daninami ściąganymi z ludności osiadłej dla koczowników? Pełnoprawnymi członkami?\nOK, I sej potejto, ju sej potato. Znaczy ja mówię jarzmo, Pan mówi unia.\nKrzych Adam @ 9 sierpnia, 2:03\nA w dzisiejszej Polsce wojewoda sam się nim ogłasza?\nCzy też dostaje na to stanowisko nominację (jarłyk) od premiera?\nPrzede wszystkim zaś proponuję gdzieś sobie poczytać o tym czym była Złota Orda. Owszem w XIII w. najazd koczowniczych Mongołów zdewastował (jak to widzi anglojęzyczna Wikipedia) kraj ale mieszkańcy (przodkowie współczesnych Tatarów) nie stali się przez to koczownikami!\nBa! anglojęzyczna Wikipedia powiada, że na początku XIV w.stolica Ordy (Saraj, Saraj Berke, po polsku (niedosłownie) Nowy Saraj) była największym na świecie miastem (o populacji 600 000!).\nPolskojęzyczna Wikipedia tak o Saraju: Wielki ośrodek handlowy, który w szczytowym okresie swojego rozwoju liczył więcej mieszkańców niż ówczesny Paryż, Londyn czy Florencja.\nStanowił ważny punkt wymiany handlowej między krajami Dalekiego Wschodu i Europy, handlowano tam wyrobami szklanymi, skórami, przyprawami, chińskimi tkaninami. Miasto posiadało liczne kuźnie, warsztaty ceramiczne, złotnicze, szewskie, krawieckie.\nObecnie Tatarstan jest jednym z najbardziej zurbanizowanych terytoriów Federacji Rosyjskiej. Ustępuje bodajże tylko Obwodowi Moskiewskiemu (Podmoskowiu).\nAlej @ 9 sierpnia, 13:34\nToć o tym właśnie pisałem.\nŻe mongolscy najeźdźcy zjednoczyli te tereny pod swym jarzmem w unię.\nA w dzisiejszej Polsce wojewoda sam się nim ogłasza? Czy też dostaje na to stanowisko nominację (jarłyk) od premiera?\nSą jednakże pewne drobne różnice. W dzisiejszej Polsce wojewoda nie musi najpierw zapanować na swym terytorium (w sensie, fizycznie teren opanować swymi oddziałami zbrojnych), następnie zebrać ile się da dobra na bakszysze dla premiera i jego łapczywych wezyrów, a potem jechać do Warszawy by przed namiotem premiera czołem bić nie wiedząc cały czas czy dostanie jarłyk, czy też jedwabny sznur ze słowami: Idź się powieś, giaurze.\nPrzede wszystkim zaś proponuję gdzieś sobie poczytać o tym czym była Złota Orda.\nJakaś dziwna moda się rozprzestrzeniła, moda zakładania że rozmówca skoro ma inną niż ja opinię to musi być albo totalnym ignorantem, albo nie potrafi czytać. No to ja też, by podtrzymać tę najnowszą tradycję (taką tradycję jakby z Misia" Barei):\nZaś co do stolic Złotej Ordy. To wszystko może być prawda. Co do liczby mieszkańców, czym tam handlowano i obecności licznych kuźni, warsztatów ceramicznych, złotniczych, szewskich, krawieckich. Jeno zastanowić się wypada jak to było, że Stary Saraj założony przez wnuka Dżyngis Chana, Batu Chana urodzonego w 1205 roku i zmarłego w 1255 w założonej przez siebie stolicy, liczył sobie ok. 600 tys. mieszkańców tak jak i póżniejszy, Nowy Saraj. Zaś następca Batu, inny wnuk Dżyngis Chana, Berke Chan urodzony w 1209 roku i zmarły w 1266 roku porzucił Stary Saraj i stworzył Nowy Saraj położony jakieś 200 km dalej na północ.\nJakoś łatwo mu było porzucić największe miasto ówczesnego świata. Zakładałbym, że nie było to tak bardzo miasto, ale bardziej obozowisko koczowników i Berke nie miał wielkiego wyboru. Po kilkunastu już latach zamieszkiwania na nim takich mas koczowników, teren osady zwanej Saraj Batu musiał być już tak zanieczyszczony, że się tam wytrzymać nie dało. No to Berke przemieścił się w górę rzeki Wołgi i tam (korzystając zapewne z chińskiej wiedzy inżynierskiej) stworzono już coś bardziej przypominającego miasto. Podobno w końcu były tam systemy doprowadzania świeżej wody i usuwania ścieków, murowane pałace i meczety, a także karawanseraje. Choć sądząc z wykopków jakie miały tam miejsce większość mieszkańców żyła pod namiotami, w szałasach czy lepiankach.\nKrzych Adam @ 9 sierpnia, 15:35\nO jednym na chwilę zapomniałem.\nLew Gumilow (Лев Николаевич Гумилёв) nie był Gumilewem. Chyba że zastosujemy przedwojenną transkrypcję rosyjskich nazwisk według której marszałek Budionny był Budennym.\nMały Lowa w 1913 roku ze swymi rodzicami: wybitną poetką Anną Achmatową i czołowym rosyjskim poetą srebrnego wieku Mikołajem Gumilowem, znanym również z pisania prozą i z dramatopisarstwa.\nKrzych Adam @ 9 sierpnia, 15:57\nZachęcałem do lektury czegokolwiek czytając o "koczownikach".\nByć może owe, liczące po kilkadziesiąt (Stary Saraj) - kilkaset (Nowy Saraj) tysięcy mieszkańców miasta były istotnie zaledwie "obozowiskami koczowników", jak to szanowny Pan był uprzejmy stwierdzić.\nToż wszyscy w sumie jesteśmy koczownikami na tym łez padole.\nJednak dostępne a vista źródła nie potwierdzają tej hipotezy.\nBa! mówią coś wręcz odwrotnego.\nRosyjskojęzyczna Wikipedia tak o Starym Saraju (Saraj Batu):\nW Saraj-Batu mieszkało około 75 tysięcy osób (...) W mieście były dzielnice rzemieślników: garncarzy, jubilerów, szklarzy, rzeźbiarzy, specjalistów w odlewaniu i obróbce metali. Pałace i budynki publiczne były budowane z wypalanej cegły z wapienną zaprawą, domy zwykłych mieszkańców - z cegły suszonej i drewna. Miasto miało kanalizację i zaopatrzenie w wodę.\nPan wybaczy ale zupełnie mi to nie pasuje do pańskiego "Po kilkunastu już latach zamieszkiwania na nim takich mas koczowników, teren osady zwanej Saraj Batu musiał być już tak zanieczyszczony, że się tam wytrzymać nie dało.".\nAnglojęzyczna Wikipedia podaje późniejszy (z 1623-1624, zatem już po podboju przez Rosję) opis pochodzący od rosyjskiego kupca Fedota Kotova:\nHere by the river Akhtuba stands the Golden Horde. The khan's court, palaces, and courts, and mosques are all made of stone. But now all these buildings are being dismantled and the stone is being taken to Astrakhan\nAha, Złota Orda (i późniejsze chanaty) zamieszkana była i przez ludność osiadłą i także przez koczowników. Sami Tatarzy tak o tym (po rosyjsku): U Tatarów łączyły się nomadyzm z osiadłością i budowaniem miast, co pozwalało jednoczyć Europę z Azją.\nAlej @ 9 sierpnia, 22:41\nCo do liczby mieszkańców Saraju Batu (Starego) opierałem się na danych, które można znaleźć w Internecie.\nSaraj to nazwa dwóch miast, które kolejno pełniły funkcję stolicy Złotej Ordy. Pierwszy z nich jest tzw. Stary Saraj (Sarai Batu -nazwany od imienia władcy, którym był Chan Batu), położony około 80 km od Astrachania nad rzeka Aktubą, który lata największej świetności przezywał w XII-XIII wieku. Jako stolica wielkiego imperium miasto tętniło życiem, odwiedzali je posłowie władców moskiewskich i europejskich. Pod koniec XIII wieku nowy Chan o imieniu Berke przeniósł swoja stolicę do nowego miasta – Sarai Berke (Nowy Saraj), położonego w okolicy dzisiejszego Wołgogradu. Według przekazów z epoki obie stolice Złotej Ordy miały powyżej 600 tysięcy mieszkańców, co czyniło je większymi od ówczesnych stolic zachodniego świata – Paryża i Londynu.\nMniejsza o liczbę mieszkańców Sarai Batu, możemy temu źródłu i innym podającym 75 tys. wierzyć tak jak wierzymy doniesieniom o liczbie demonstrantów podawanym przez różne źródła odnośnie rozlicznych demonstracji w III RP.\nJedno ze źródeł które znalazłem mówiło o założeniu tej stolicy przez Batu Chana w latach 40-tych XIII wieku. To w sumie wydaje się prawdopodobne. Jego i Berke dziadek, Dżyngis Chan zmarł w podeszłym jak na owe czasy i miejsce wieku 65 lat w 1227 roku, a ojciec, Dżoczi w tym samym roku. Pozostali synowie Dżyngis Chana i jego pierwszej żony Börte wyznaczeni przez niego na władców imperium Ugedej, Czagataj i Tołuj zmarli również w ciągu kilkunastu lat potem, więc w latach 40-tych imperium (już chyba rozkawałkowane) było rządzone przez pokolenie wnuków Dżyngis Chana.\nSarai Berke funkcjonował jako stolica Złotej Ordy na pewno przed rokiem 1266, rokiem jego śmierci na Kaukazie zatem logiczny jest wniosek, że Sarai Batu był tą tętniącą życiem stolicą wielkiego imperium bardzo krótko, może około 20 lat, może krócej. Oczywiście zbudowano murowane pałace i karawanseraje, ale nie meczety, bo islam w Złotej Ordzie wprowadził dopiero Berke. Choć meczety i inne budowle mogły powstać później, np w ostatnich dekadach XIII wieku, czy pierwszych XIV, gdy Sarai Batu nie był już stolicą imperium.\nNie rozumiem Pańskiego problemu z "koczownikami". A kimże byli Mongołowie i sam Temudżyn? A także jego synowie i wnuki rządzący Złotą Ordą? Jakimiś mieszczuchami siedzącymi w kapciach przed kominkiem?\nBTW, to wszystko co poprzednio napisałem (a także i teraz) nie jest niezgodne z treścią w Pańskim linku do rosyjskojęzycznej Wikipedii.\nKrzych Adam @ 9 sierpnia, 22:45\n"Mój problem z koczownikami" jest taki,\n"Mój problem z koczownikami" jest taki, że Tatarzy to nie Mongołowie a potomkowie jednych z pierwszych ofiar mongolskiego najazdu (w tej części świata). Przede wszystkim Protobułgarów, choć chodzi o charakterystyczną dla tamtych stron mieszankę etniczną, przede wszystkim tiurską, z której potem wyłoniło się kilka obecnych narodów tiurskich.\nO ile Mongołowie do dzisiaj są koczownikami to Tatarzy są głównie raczej ludem osiadłym, który żył i nadal żyje w wioskach (aułach - po tatarsku авыл) a także budował i nadal buduje miasta.\nAlej @ 10 sierpnia, 1:43\nJa wszak ani słowem nie wspomniałem o Tatarach.\nMówiłem jedynie o Mongołach. I to nawet nie o obecnych Mongołach mających za sobą kilka wieków lamaizmu, także nawet nie o ich przodkach, ale o pewnych Mongołach sprzed siedmiu wieków, poganach, którzy przemieścili się jakieś 5 tys kilometrów na zachód, stworzyli Złotą Ordę, rządzili nią i po przejściu na islam po pewnym czasie roztopili się w innych ludach.\nZnałem kilku przedstawicieli niewielkiej nacji Czuwaszów wywodzącej się podobno bezpośrednio od Protobułgarów. Tak jak Baszkirzy i Tatarzy kamscy mają często zdarzające się cechy mongoloidalne, choć w zasadzie bardziej przypominają Indoeuropejczyków niż Baszkirzy i Tatarzy.\nKrzych Adam @ 10 sierpnia, 2:38\nI jeszcze o "wojewodzie"\nWszystko się zgadza, poza ... czasami.\nTatarzy o tym piszą (po rosyjsku) tak:\nGadanie o brutalności Tatarów bierze się z braku wiedzy o Średniowieczu, które całe było brutalne.\nUmiejętność przekształcania struktur państwowych a nie brutalność determinowała sterowalność podbitymi ziemiami, inaczej Tatarom nie starczało by ludzi na tworzenie garnizonów. Po prostu zostawiali narodom ich prawa, obyczaj, religię, swoich wodzów i obniżali daniny do poziomu danin tatarskich (10%), a za ten skromny podatek zapewniali bezpieczeństwo na szlakach handlowych i w granicach państwa.\n(Film jest rosyjski, nie tatarski.)\nWe wszystko wierzyć nie trzeba ale warto i dowiedzieć się jak to wygląda z innej strony (zatem audiatur et altera pars) i poznać trochę więcej niż tylko potoczne stereotypy.\nAlej @ 9 sierpnia, 22:26\nJakie znowu uleganie stereotypom Pan u mnie zauważył?\nW zupełności się z tym zgadzam, że okupacja Rusi nie była najprawdopodobniej jakoś strasznie brutalna. To ma sens:\nUmiejętność przekształcania struktur państwowych a nie brutalność determinowała sterowalność podbitymi ziemiami, inaczej Tatarom nie starczało by ludzi na tworzenie garnizonów.\nAle przecież podbój miał miejsce, a jarzmo choć nie nazbyt ciężkie, ale było narzucone.\nKrzych Adam @ 9 sierpnia, 22:57\nNa ogół zawsze tak jest, że państwo jest wynikiem podboju\nToż tak właśnie powstała Polska.\nAle my tu rozmawiamy o tym czy przynależność księstw ruskich (nie wszystkich) do Złotej Ordy była ich okupacją czy jakąś (wymuszoną) konfederacją.\nPewno po trosze jednym i drugim.\nPrzykładowo książęta ruscy brali udział w wojnach chana ale Tatarzy wspomagali ich w potrzebie.\nTatarzy piszą przykładowo tak:\nZwycięstwo z 5 kwietnia 1242 na lodzie Jeziora Czudzkiego nad Inflandczykami było w pełni zasługą pułków tatarskich służących pod wodzą Aleksandra Newskiego.\nCo ciekawe w Wikipedii rosyjskojęzycznej ale także anglojęzycznej nie ma na ten temat choćby słowa. Udziału Tatarów można się tylko domyślać z opisów przebiegu bitwy, w których podkreśla się rolę łuczników, co z daleka zalatuje Tatarami.\n(Wikipedia polskojęzyczna o udziale Tatarów napomyka.)\nAlej @ 10 sierpnia, 1:34\nChoć akurat jeśli chodzi o bitwę na Jez. Czudzkim to trochę mało prawdopodobne.\nAż do śmierci swego stryja Ugedeja, Wielkiego Chana Mongołów w 1241 roku Batu był na Rusi, a nawet jeszcze dalej w Europie jedynie zdobywcą w imieniu właśnie Ugedeja. Batu do śmierci uznawał swoją zależność od imperium mongolskiego kierowanego przez Wielkiego Chana. Jednakże faktycznie zorganizował niezależny chanat ze stolicą w Saraju nad Wołgą, a od śmierci Ugedeja był zmuszony bronić swej władzy nad nim.\nDlatego potrzebował współpracy ruskich książąt. Nie rezygnując z władzy nad nimi dał niektórym z nich dużo swobody. Ojciec Aleksandra Newskiego Jarosław II został zamordowany przez wrogów Batu, regentkę Töregene wdowę po Ugedeju i Gujuka krótko panującego Wielkiego Chana. Być może to ich zbliżyło. Aleksander Newski dostał jarłyk od Batu Chana na wielkie księstwo włodzimierskie w 1252 roku. Jednakże otrzymanie posiłków od najeźdźców Rusi na walkę z Kawalerami Mieczowymi dziesięć lat wcześniej nie wydaje się prawdopodobne.\nKrzych Adam @ 10 sierpnia, 5:07\nNie jestem posiadaczem wiedzy\nNie jestem posiadaczem wiedzy wydumanej i opartej na chciejstwie, a jedynie w pełni dzisiejszej, opartej o naukowe podstawy.\nDokładnie tak samo mówili specjaliści od żyrafy. Że jej nie ma. :-)\nSpokojnie, wszystko ma swój czas... :-)\nKrzysztof M @ 9 sierpnia, 19:37\nPan też na wiedzę wczorajszą?\nza to pan ma wyłącznie anty-wiedzę...\nTomasz Dalecki @ 9 sierpnia, 7:25\nBolszewica.net w rozkwicie.\nBolszewica.net w rozkwicie. Jak nie laurka dla Białorusi to Korea Północna teraz znowu Rosja i Węgry. Albo przedruk głupot w ruskiej prasy....nędza.\nPIStolecik Prezesa @ 8 sierpnia, 19:26\nJa też czekam na ciekawą analizę dotyczącą innych\nkierunków; taką pozytywnie-optymistyczną. Same życzenia jednak nie wystarczą, bo nie ma nikogo kto jest w stanie coś takiego napisać. Wygląda na to, że tylko ci z "bolszewii" mają możliwości i umiejętności. Reszta się tylko złośliwie wyżywa i krytykuje.\nPanie Pistoleciku, proszę pokazać klasę i zabłysnąć!!! Z góry dziękuję.\nEowina @ 8 sierpnia, 20:02\nŻeby było konstruktywnie.\nŻeby było konstruktywnie. Moim zdaniem należy współpracować z Rosją gospodarczo - ponieważ sa najbliższym a więc najtańszym źródłem surowców energetycznych, w miarę możliwości nalezy również rozwijać eksport do Rosji. Należy jednak pamiętac że Rosja to Rosja i że partnerskie zasady współpracy możemy uzyskać jedynie jako część Unii Europejskiej. Wszelkie "zwroty", "wygrywanie pozycji na styku mocarstw" - w opozycji do Unii Europejskiej jest jedynie ruską propagandą wasalizmu. Jedyną gwarancją że z gazociągu popłynie gaz za który się zapłaciło jest niestety Unia Europejska. Osobiście nie mam nic przeciwko np rosyjskim inwestycjom w Polsce . Jednak jakoś tak się przyjęło, że nie chcemy ani ich stacji benzynowych, ani żeby byli właścicielami banków, rafinerii czy elektrowni.....\nPIStolecik Prezesa @ 8 sierpnia, 20:02\nTak, to jest konstruktywne. Chociaż prawie "bolszewia"\ngdyby to doszło do Prezesa. ;)\nJednak jakoś tak się przyjęło, że nie chcemy ani ich stacji benzynowych, ani żeby byli właścicielami banków, rafinerii czy elektrowni.....\nJa się nie orientuję, czy Rosja ma takie zamiary co do Polski? Z tego co teraz jest głośne, to Stream Nord 2, Polska się na to nie zgadza.\nEowina @ 8 sierpnia, 20:23\nZapomniałm dodać o takich drobiazgach\njak np zajęcie kawałka naszego sąsiada - podobno niepodległego państwa , którego granice podobno zagwarantowały mocarstwa w zamian za broń atomową..... Ale taki erudyta jak p. Sanocki zawsze znajdzie jakieś uzasadnienie :)\nPIStolecik Prezesa @ 8 sierpnia, 20:08\nTak, to był okres wzajemnego szeroko pojętego zaufania.\nZaczęło się od tego, że Rosja puści wolno państwa postkomuny w zamian, że nie będzie tam NATO. Ale potem wszystko się niestety posypało. ;(\nEowina @ 8 sierpnia, 20:27\nTen nord stream to ciekawy przypadek.\nPsychologiczny. Niemcy Francuzi, Holendrzy budują go wspólnie z Ruskimi, aby najtaniej kupić surowiec a, ruscy zwiększają wydobycie, korzystają ze środków finansowych, zapewniają sobie solidnego długo;etniego odbiorcę towaru. Win win. A my szczekamy. I nic z tego nie mamy. Poza antagonizmem z Europą zachodnią i Rosją, Ale jeszcze raz powtarzam - biznes tak, ale bez "skręcania do Moskwy" , wasalizmu na kolanach ....\nPIStolecik Prezesa @ 8 sierpnia, 21:05\nTakie stwierdzenie nic nie znaczy.\nwasalizmu na kolanach ....\nW walce politycznej wszystko można uznać za " wasalizmu na kolanach ...." Pamięta Pan Tuska i tego "żółwika" z Putinem?\nPolska polityka opiera się na emocjach, które są sterowane w zależności od potrzeb. Polska nie ma własnej strategii politycznej, nie ma żadnych planów ekonomicznych. Wszystko jest podporządkowane propagandzie partyjnej.\nEowina @ 8 sierpnia, 21:13\nNasza strategia polityczna\nNasza strategia polityczna jest jasno określona. Polska jest częścią Unii Europejskij i członkiem Nato. Mogą być wspólne interesy , ale nie ma miejsca na "skręt" i eksperymenty jak blisko mamy być z Rosją : czy ja Białoruś, Krym, Kazachstan, czy Węgry...... Każdy kto tworzy wyłom w polityce: " Polska jest częścią Europy zachodniej w sojuszu wojskowym ze Stanami Zjednoczonymi' jest ruskim trolem. To jest nasza racja stanu. Tak samo Niemców, Holendrów czy Francuzów.\nPIStolecik Prezesa @ 8 sierpnia, 21:20\nGdzie kończy się współpraca gospodarcza, a zaczyna\nsię "skręt" ?\nWeźmy np. Bułgarię i budowę rosyjskiego rurociągu gazowego.\n"Amerykanie zatrzymali budowę gazociągu South Stream"\nRządowy dziennik podkreśla, że wysłannicy Waszyngtonu namawiają Bułgarów do zaprzestania współpracy z firmami i organizacjami zależnymi od Rosji.\nNawet upadł bułgarski rząd, widocznie składał się z "rosyjskich trolli". ;)\nEowina @ 8 sierpnia, 21:45\nJakiś straszny swąd onetowych\nJakiś straszny swąd onetowych albo co gorsza frondowych etatowych hejterów się rozchodzi z lufy pistolecika. Biedne trole (przez jedno "l" to chyba mniej szkodliwe są) nie będą miały się niedługo gdzie pochować.\nwuj jag @ 8 sierpnia, 23:31\nTylko spokojnie Panie wuj, to nie jest ładnie plotkować\no innych dyskutujących. Niektórzy to robią, ale to jest szczeniactwo. Lepsza jest rzeczowa argumentacja. Nie takie zwierzęta daje się oswoić ! Polecam. ;)\nEowina @ 8 sierpnia, 23:50\nEowina @ 9 sierpnia, 0:28\nTo już trzeci jag na PN... albo jakaś rodzina, albo to "JAG - Wojskowe Biuro Śledcze"?!? co na nasze tłumaczy się chyba jako "prokuratora wojskowa"... bo inne tłumaczenie... to aż się boję pomyśleć... :)\nTBM @ 9 sierpnia, 0:19\nTo duchowa więź od krwi\nTo duchowa więź od krwi mocniejsza.\nWuj jag @ 9 sierpnia, 6:29\nNie wiem jaki jest sens działań Amerykanów, jeżeli było tak jak Pani napisała. Ja mam proste podejście - współpraca - przy udziale dużych graczy. Tak jak w Nord Stream . Niestety Zachód i Rosja wolały wydać kilka miliardów więcej za rurę pod morzem zamiast przez Ukrainę i Polskę, Ponieważ oba te kraje prowadzą politykę burka (szczekanie zza siatki) z pustym brzuchem. Nikt nie chce mieć do czynienia z burkim. Niestety burek myśli, że to przez szacunek dla jego dzielnej postawy.\nPIStolecik Prezesa @ 8 sierpnia, 22:16\nSensem działania Amerykanów jest ich biznes.\nNie wiem jaki jest sens działań Amerykanów,\nAmerykanie też rozwijają biznes sprzedaży gazu. Niestety odległość jest przeszkodą, bo podnosi cenę.\nPonieważ oba te kraje prowadzą politykę burka (szczekanie zza siatki) z pustym brzuchem.\nPsy szczekają i są agresywne ze strachu. Burki boją się Rosji i boją się USA. Nie wiem ile w oporze na rosyjską rurę jest własnej decyzji, a ile to wynika z nacisków. Widzi Pan, "wasalizm na kolanach" jest zawsze blisko polskich decyzji. Piękne obietnice i nadzieje mają też drugą brzydką stronę.\nPierwszy transport gazu LNG płynie z USA do Europy. Czy będzie wojna cenowa z Rosją?\nEowina @ 8 sierpnia, 22:35\nNie jestem pewien czy Stany\nNie jestem pewien czy Stany faktycznie mogą zabronić Niemcom, Polsce czy Bułgarii budowania gazociągu.....nie sądzę aby Stany sprzedawały gaz czy ropę do Europy. Robi to chyba tylko Bliski Wschód. Obiektywnie patrząc im wiecej opcji podaży tym mniejsza podatność cen na spekulacyjny wzrost. Prosze zwrócić uwagę, jak płynnie zmieniają się ceny na całym świecie pod dyktando różnych impulsów rynkowych. Chyba nikt nie wierzy w to że Ruscy przestaną sprzedawać gaz czy ropę - na złość reszcie świata:)\nPIStolecik Prezesa @ 8 sierpnia, 22:43\nOczywiście, że mogą zabronić. Po to są te podchody.\nNa naszym kontynencie gaz z USA jako pierwsza dostanie najpewniej Litwa, jak napisała agencja Reuters, powołując się na dwa niezależne źródła. To ma symbolicznie podkreślić zarówno strategiczne znaczenie Europy dla amerykańskich gazowników, jak i ich plany rywalizacji z Gazpromem.\nNiemcy, opierając się na globalnym biznesie naftowym starają się nie uginać. Polska ma już gotowy gazoport na LNG, więc wszystko jest możliwe. Ukraina też by chętnie wybudowała gazoport nad Morzem Czarnym, ale nie ma pieniędzy, a Amerykanie przy tej sytuacji gospodarczej nie chcą ryzykować własnej inwestycji.\nEowina @ 8 sierpnia, 23:06\nDrogie Patrioty | 2g 6s | kom: 0\n„Mój ojciec był przywódcą narodowej,... | Tomasz Kosiński | 52m 13s | kom: 0\nDziękuję, Panie Marku. | Krzych Adam | 16m 54s\nPolacy mają w d... politykę | chłop jag | 19m 52s\nA no właśnie... | elvis | 31m 1s\nTo nie z jakiegoś "nauczenia... | Krzych Adam | 44m 33s\ndla mnie | baba jag | 49m 36s


Czy ktoś też lubi leczyć zęby? - Stomatologia\nStomatologia mikroskopowa to nic innego, jak wykorzystywanie mikroskopu przy przeprowadzaniu leczenia stomatologicznego. Z pomocy mikroskopu najczęściej korzysta się przy przeprowadzaniu leczenia kanałowego zębów. Dobrze wyposażony gabinet\nDodane: 23-08-2020 01:36\nstomatologiczny oferuje endodoncję mikroskopową, co pozwala na zwiększoną precyzję przy przeprowadzanym leczeniu kanałowym. Samo leczenie kanałowe, zwane inaczej leczeniem endodontycznym, polega na usunięciu zainfekowanej przez próchnicę tkanki, następnie na wyczyszczeniu kanałów i uzupełnieniu ich odpowiednim materiałem. Wykorzystanie mikroskopu przy leczeniu kanałowym pozwala na znacznie dokładniejsze i bardziej precyzyjne wyczyszczenie kanałów zęba, co przekłada się bezpośrednio na trwałość i skuteczność leczenia. Korzystanie z różnego rodzaju nowoczesnych technologii jest coraz częściej spotykane w stomatologii. Dentysta dysponujący odpowiednim sprzętem może podjąć się leczenia nawet bardzo skomplikowanych infekcji próchniczych bez konieczności ekstrakcji zęba.\nPoradnik dla pacjenta - o nowoczesnej stomatologiiSzukamy stomatologaArtykuł o stomatologii - poradnik dla pacjentówZdrowe zęby. Kilka poradKrok Po Kroku Instrukcja Aby znaleźć dentystę w CieszynieWpis o stomatologachWizyta u stomatologa - kilka poradPostaw na nowoczesny gabinet stomatologicznyKto nie musi leczyć zęby?Stomatolog zabrzeDentysta zabrzeTylko u nas informacje z pierwszej ręki - o tym jak Leczyć zębyStomatolog zabrzeKilka ważnych spraw zębowychJak leczyć zęby i czy 2020 będzie inny?Dentysta - co warto wiedzieć przed wizytą?Śmiali Się Gdy Powiedziałem, że Chcę znaleźć dentystę w Cieszynie. Ale Gdy Zobaczyli Jak ...Czy znaleźć dentystę w Cieszynie to obowiązek?Stomatologia to rozległy tematBoisz się wizyty u stomatologa? Nie ma powodów do obawDentysta, nie każdy lubi ale czasem trzebaPorady na zdrowie. O zębachSprawdzone metody jak Mieć piękny uśmiechKilka porad dla pacjentów stomatologicznychDobry stomatolog w ZabrzuKto potrzebuje Mieć piękne zęby?Leczenie zębów - kanałowe leczenie pod mikroskopemDentysta - co warto wiedzieć przed wizytą?STUDIUM PRZYPADKU Jak leczyć zęby W 9 Dni?Dentysta - co warto wiedzieć przed wizytą?


Łódź: W Muzeum Miasta Łodzi - najstarszy dokument dotyczący miasta - Polityka i Społeczeństwo\nŁódź: W Muzeum Miasta Łodzi - najstarszy dokument dotyczący miasta\nPAP • 1 sierpnia 2021 - 08:58\nTylko do 8 sierpnia w Muzeum Miasta Łodzi można oglądać najstarszy oryginalny dokument dotyczący historii miasta - wydany przez króla Władysława Jagiełłę 25 czerwca 1433 roku akt renowacyjny. Z uwagi na wartość historyczną i stan pergaminu, czas prezentacji jest ograniczony.\n"Przywilej renowacyjny dla Łodzi wystawiony przez króla Władysława Jagiełłę w 1433 roku na zamku w Kole stanowi dla nas łodzian wyjątkowy i bezcenny dokument. W obliczu zaginięcia przywileju lokacyjnego z 1423 roku, przywilej renowacyjny dla Łodzi z 1433 roku jest najstarszym oryginalnym dokumentem dotyczącym naszego miasta. Jest to dla nas zabytek o nieocenionej wartości historycznej" - podkreśliła dyrektor Muzeum Miasta Łodzi Magda Komarzeniec.\nDokument, który odnawia i rozszerza wydane przez władcę 10 lat wcześniej prawa miejskie dla Łodzi, przez blisko 500 lat znajdował się w archiwach diecezjalnych we Włocławku. W okresie XX-lecia międzywojennego ujawnił go ks. Stanisław Muznerowski, autor pracy "Przyczynki do monografii Łodzi", wydanej w 1922 r., następnie ślad po akcie zaginął. Po niemal stu latach dokument został odnaleziony.


Ośrodek Wypoczynkowy „Orion” Wisła - Noclegi.pl\nOśrodek wypoczynkowy Wisła >\nOśrodek Wypoczynkowy „Orion” Wisła\nSpacerowa 7, Wisła (Polska)\nOśrodek Wypoczynkowy „Orion” Wisła ×\nOśrodek Wypoczynkowy "Orion" położony jest wśród pięknych lasów bukowych, w urzekającym zakątku tuż nad brzegiem Wisły.\nTo wyjątkowe miejsce czeka na miłośników górskich wędrówek, amatorów aktywnego wypoczynku o każdej porze roku, spragnione spokoju rodziny z małymi dziećmi i młodych ludzi zainteresowanych atrakcjami znajdującymi się w\nWiśle i okolicy.\nProponujemy Państwu odpoczynek w otoczeniu pięknej przyrody, z dala od ruchu ulicznego, ze smacznym, domowym jedzeniem w naszej stołówce, w przytulnych pokojach (każdy z łazienką, toaletą i TV) oraz w miłej atmosferze.\nNasz ośrodek wolny jest od dymu tytoniowego i alkoholu, a korzystanie z naszych usług uwarunkowane jest zachowaniem trzeźwości i spokoju jako wyrazu szacunku dla innych gości. Czyste górskie powietrze sprawi, że zregenerują Państwo siły, odzyskają witalność i wrócą do domu zrelaksowani i zadowoleni.\nW "Orionie" na naszych gości czekają także:\n• świetlica wyposażona w TV i DVD\n• stołówka, świetlica oraz tzw. mała salka, które można wykorzystywać także\njako sale lekcyjne\n• stół do ping-ponga i piłkarzyki\n• miejsce do gry w koszykówkę\nRezerwacja zostanie potwierdzona przez Ośrodek Wypoczynkowy „Orion” Wisła


Co mówi ekspert, kiedy ma gorączkę? | XXI Kongres Badaczy\nraporty branżowe, ekspertyzy, konsulting, diagnozy, prognozy, rekomendacje\nCzwartek, 22.X., godz. 15.45, Sesja MIĘDZY WIEDZĄ A DEZINFORMACJĄ\nW czasie pandemii biznes gorączkowo szuka lekarstwa na niepewność. Rolą ekspertów jest znajdowanie takiego lekarstwa. Problem w tym, że ich samych też dotyka gorączka. Jak rozpoznać jej przejawy? Jak zachować odpowiedni dystans?\nPrzedstawiciele branży badawczej, reklamowej i konsultingowej (pod szyldami zatrudniających ich agencji) wzięli udział w wielkim „wyścigu ekspertyz” – zalali rynek setkami opinii, analiz i raportów, w których wzięli na warsztat kwestie związane z tym, jak pandemia ma się do marek i biznesu. W tej gorączce raportowania nie ma nic dziwnego – w niepewnych czasach pragniemy trafnych diagnoz, przekonujących prognoz i wartościowych rekomendacji. W teorii jest to sytuacja korzystna dla wszystkich – klienci zyskują wiedzę, która pozwala im lepiej dostosować swoje działania do sytuacji, ograniczyć straty lub wykorzystać nowe możliwości, a autorzy raportów zyskują szansę, by odpowiedzieć na rynkowe zapotrzebowanie na wiedzę i jednocześnie świetną okazję do pochwalenia się swoją przenikliwością. Gorączkowe formułowanie ekspertyz może mieć jednak też i swoje ciemne strony. Próbując rozwiązać jeden problem, łatwo stworzyć inne, które zajmą jego miejsce. W naszej prezentacji prześwietlimy branżowe diagnozy, prognozy i rekomendacje dotyczące pandemii (i czasów „po niej”). W syntetyczny sposób pokażemy różne schematy narracyjne i stanowiska konsultingowe dotyczące tego, czym jest/była pandemia oraz jak będzie wyglądać post-pandemiczna przyszłość. Sprawdzimy, czy światy, które rysują się w ekspertyzach (diagnozach, prognozach i rekomendacjach), są wewnętrznie spójne i czy wiążą je ze sobą klarowne relacje. Wskażemy też, na które nowe i stare “buzzwordy” (retoryki zbyt ogólne, życzeniowe, bezrefleksyjnie przyjmowane i/lub nieugruntowane w danych) należy szczególnie uważać. Wreszcie, poszukamy standardów, które pozwalają zdemaskować te rekomendacje, z jakich lepiej nie warto korzystać.\nBranżowe diagnozy, prognozy i rekomendacje (w formie raportów, ekspertyz i/lub opinii) publikowane w związku z pandemią COVID-19 w mediach, mediach branżowych, dedykowanych raportach i blogach eksperckich.\nOkreślenie dosów i don’tsów przy formułowaniu ekspertyz w warunkach niepewności oraz wykorzystaniu ich w procesie podejmowania biznesowych i marketingowych decyzji.\nSocjolog interesujący się Internetem i markami. Adiunkt w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego. Patron specjalności Branding na kierunku Komunikacja Wizerunkowa.\nStrateg w o11e. Od 8 lat w branży. W pracy zajmują go szczególnie nowe trendy i stare trendy w nowych odsłonach. Prywatnie interesuje go internetowy „lurking” oraz gaming.


Pogodna dojrzałość : Spotkanie z Aniołem\nAutor: Gabriela Kotas o lipca 08, 2015\nUnknown 8 lipca 2015 10:36\nświetny wiersz, przyjemnie się go czyta po takiej burzy jak ta w nocy :) U Ciebie też tak strasznie lało?\nGabriela Kotas 8 lipca 2015 13:40\nBurza była straszna i lało bardzo mocno. Zamieściłam dwa zdjęcia z miejsca, gdzie mój mąż był rano na odgruzowywaniu. Jak się zbudziłam to nagle taka jasna poświata wniknęła boczną ścianą szafy do jej środka. Możną sobie to rożnie tłumaczyć - ja - od razu znalazłam wytłumaczenie :)\nja tam wierzę w Anioły!!!\nGabriela Kotas 8 lipca 2015 15:50\nJa też tej wersji będę się trzymała :)\npani z biblioteki 8 lipca 2015 13:08\nGabrysiu,bardzo podoba mi się Twój Anioł Stróż z "szafy".Rozumiem ,że u Ciebie było burzowo...u nas cały czas parowa,ani kropelka nie spadła.Zawsze twierdzę ,że czuwa nad nami Święty Jan z Dukli,aby nie było powodzi,ale mogłoby trochę pokropić.Burzy bardzo się boję ,ale wiem ,że po takiej duchocie samego deszczyku..nie będzie. Zresztą na to nie mamy wpływu.....Ale dzisiaj chyba inny świat-bardziej rześki po takiej ulewie? Podeślij trochę tej wilgoci....do Dukli-czekam\nGabriela Kotas 8 lipca 2015 13:45\nOn nawet nie z szafy jest chyba, tylko obok szafy ma swoje stanowisko Grażynko :) pisałam wyżej w odpowiedzi na komentarz Marii - jak to się wydarzyło. Można się śmiać - ale ja swoje wiem. Musiał się zdrzemnąć w tym swoim kąciku i nie pomyślał że zobaczę Go jak chowa się do szafy :) a ja już o 5 tej rano miałam wiersz gotowy. Posyłam troszkę rześkiego powietrza bo już się lepiej oddycha - przynajmniej na zewnątrz, ale straty olbrzymie w koło. Uważajcie tam na siebie\nUnknown 9 lipca 2015 17:32\nGrażynko, św. Jan z Dukli czuwa i nad Lublinem ( w naszym kościele są jednak relikwie świętego Jana, nie tylko ołtarz) , a do tego opiekę nad nami roztacza św. Antoni, bo on jest patronem Lublina. U nas straszna burza straszyła - zrobiło się groźnie, ponuro, wietrznie, wszystko się nabuzowało... i kilka kropel z grzmotami w oddali.\nPowiedz więc, Gabrysiu Bogdanowi, że spokojnie możecie się na Wschód przeprowadzać:)))\nJa też wierzę w anioły. Są potężne i mają moc chronienia nas przed złem i niebezpieczeństwem. A w twoim domu tych aniołów wiele mieszka, coś o tym wiem... I mówię całkiem poważnie!\nM. - Dziedziczka:)\nGabriela Kotas 9 lipca 2015 18:22\nMoja kochana Dziedziczko - wczoraj była trójka w „plusie” więc, blisko coraz bliżej tego Wschodu :) Ty - zaprzyjaźniłaś się z naszymi domowymi Aniołami już na całego i wiesz, że to wcale nie było odbicie światła prawda ?\nA to Ci Anioł!! A nie przebrał się w Twoje fatałaszki??? Może On strojniś jakiś????:):):)\nMój Anioł nie boi się burzy, on kąpie się ze mną razem w kałuży:):\nGabriela Kotas 8 lipca 2015 15:51\nOn z tej strony gdzie firanki się schował, tam pewnie czuł się bezpiecznie. Gratuluje odwagi Tobie i Aniołowi, bo my to z tych strachliwych jesteśmy :)\njotka 9 lipca 2015 07:35\nGabrysiu u nas (pod Babią Górą) tez było nieciekawie, chociaż Oświęcim i okolice najgorzej. Wiersz cudny, z humorem, lubię Twoje i liryczne i pogodne i zawadiacko młodzieńcze. mam dla Ciebie niespodziankę, ale cicho sza!\nGabriela Kotas 9 lipca 2015 09:38\nTo byłaś Joasiu o tak zwany rzut beretem od Mysłowic :) oj następnym razem na kawkę zapraszam koniecznie a nocleg w moim „siedlisku” też się zawsze znajdzie :)\nGabriela Kotas 9 lipca 2015 09:41\nNo i oczywiście ciekawa jestem niespodzianki ...\nAnia 9 lipca 2015 10:01\nOjejku, na szczęście burza ominęła Iławę. Lekko pogrzmiało i tyle. Choć mój pies i tak był przerażony, bo ma świetny słuch. Potrafi trząść się nawet gdy upadnie mi łyżka :)\nGabriela Kotas 9 lipca 2015 18:24\nO psach - to w ogóle osobna historia Aniu. Coś o tym wiem. Nasz to chyba słyszy dwa dnie wcześniej nadchodzące burze i... Sylwestra.\nAnonimowy 9 lipca 2015 18:00\nW Siemianowicach Śląskich od wczoraj leje , drzewa łamie i rynny wyrywa ... Ale mój Anioł Stróż trwa na stanowisku :) Auto całe , ja tylko troszkę zmoczona - dla urody ;) Cera odświeżona, nawilżona niczym u Angielki ...\nPotem tak zawyła,\nŻe się sama przestraszyła.\nGroźnie zahuczała ...\nI ze strachu nawiała,\nBo głowy w piasek\nSchować nie umiała.\nPotem jeszcze zabłyskała,\nPogoniła, wodą zlała\nKogo w drodze napotkała.\nStraszy tu i tam kałuża\nMokra, grząska choć nieduża.\nNo i poszła już sobie burza ...\nNa wschodzie - łuk tęczy,\nNa zachodzie jeszcze coś jęczy.\nJeszcze by się wróciła,\nAle się rozmyśliła ...\nGabriela Kotas 9 lipca 2015 18:25\nLepiej niech się nie rozmyśla, bo narobiła dosyć szkody. niech już lepiej idzie gdzieś do głębokiej wody :)\nNatalia 9 lipca 2015 18:01\nPogodny wiersz, bardzo lubię anielskie motywy w literaturze i nie tylko, trochę o nich pisałam w pracy magisterskiej na temat powieści Tetmajera, a poza tym podobał mi się anielski cykl Leśmiana:) Bardzo przyjemnie się czyta Twoją twórczość, również zostaję na dłużej, obserwuję i zapraszam częściej do siebie:) Pozdrawiam:)\nGabriela Kotas 9 lipca 2015 18:27\nWitam serdecznie i cieszę się Natalio, że spodobało Ci się u mnie. Obiecuję cudną kuchnię odwiedzać bo.... jesteśmy z mężem strasznymi łasuchami :)\nZniszczenia potworne, na żywioły niestety wpływu nie mamy. Tylko zostaje nauka pokory, chociaż i z tym z dzisiejszych czasach łatwo nie jest. Mam nadzieję, że Pani osobiste "pogotowie" już otrząsnęło się ze strachu i czuwa jak należy. Wierny Czytelnik\nGabriela Kotas 9 lipca 2015 21:15\nCzłowiek pozostaje bezsilny w niektórych sytuacjach i dopiero wtedy przypomina sobie o pokorze.\nMoje "pogotowie" pewnie już wróciło na swoje stanowisko - taka mam nadzieję ;)


Jest nowy klip rapera ESTE. Na cześć Pabiksu | Pabianice - portal informacyjny, wiadomości - pabianice.tv\nJest nowy klip rapera ESTE. Na cześć Pabiksu\n30 marca 2021 pabianice.tv\tMożliwość komentowania Jest nowy klip rapera ESTE. Na cześć Pabiksu została wyłączona\n“Pabianicki Styl” to tytuł nowego klipu pabianickiego rapera ESTE. Premiera obyła się dziś o godz. 20.00 na kanale YouTube. Utwór dedykowany jest “Pabiksowi”. Powstał 18 marca w Hali Powiatowej przy ul. Św. Jana.\n– Jakiś czas temu napisałem piosenkę dla pabianickiej drużyny Pabiks Pabianice. Jako były zawodnik jestem dość mocno związany z tym klubem. ”Pabianicki Styl” ma nie tylko promować drużynę, która po 16 latach wraca na parkiety pierwszoligowe, ale również zachęca młodzież do treningów, co w dzisiejszych czasach jest szalenie istotne – mówi raper. W utworze są odniesieni do osobistych doświadczeń autora. Jak mówi, sport nie raz uratował mu życie, dlatego postanowił się tym podzielić.\n– Byłem schorowanym nastolatkiem z nadwagą i kłopotami z oddychaniem. Gdyby nie sport, moje problemy zdrowotne mogłyby się pogarszać. Również w życiu dorosłym sport pomógł mi z psychicznie – depresja i myśli samobójcze to coś, co dotyka bardzo wiele ludzi. Z doświadczenia wiem, że jednym z lepszych sposobów na zwalczanie “demonów” jest wysiłek fizyczny. Należy pracować nad głową przez systematyczność treningu – tłumaczy Krzysztof ESTE Łyszkowski.\nPrzypomnijmy, że ESTE to twórca RAP LOKALU. Dochód z tej cyklicznej imprezy jest przeznaczany na leczenie i rehabilitację piłkarza Pabiksu Łukasza Millera.\nWięcej utworów TUTAJ.\nRodzice pracują zdalnie, maluchy przymusowo w domach. Czym je zająć?\nMonika Cieśla Jarosław Lesman pomnik na Starym Rynku SLD Dariusz Jakóbek Przedwojenne Pabianice (Nie)daleko od szosy Włodzimierz Stanek park Wolności BSR Adam Marczak koronawirus Strzelnica za górami za chmurkami Polaryzator


Opublikował/a Ezo Oneir dnia 31 Maj 2019 2 czerwca 2019\n„Straszne pomysły są jak niekochane dzieci. Poświęć im swój czas, a wyrosną na geniuszy”. To mój ulubiony cytat z kultowego filmu o spełnianiu marzeń „Pod słońcem Toskanii”. Opowieść doskonale obrazuje, że warto podążać za intuicją i tzw. znakami od Boga (nawet, jeżeli z początku przyjdzie nam się czyścić z ptasich odchodów).\nPoniedziałek utwierdził mnie w przekonaniu, że tydzień, który się rozpoczyna, będzie wyjątkowy. Od kilku lat wywalczyłam sobie, że poniedziałek będę zaczynać od miłego spotkania z twórczą osobą. Najlepiej przy przepysznej filiżance kawy lub herbaty. Dzisiaj mogę powiedzieć, że spełniłam swoje marzenie. W momencie, kiedy podejmowałam decyzję o rozstaniu z etatem w korporacji, byłam odbierana bardzo różnie. Przede wszystkim trzeba wiedzieć, że korpo w pewnym momencie jest jak toksyczna rodzina. Wsiąkasz, nie masz czasu na nic więcej, spędzasz z ludźmi z pracy całe dnie, a potem chodzicie na imprezy – również razem. Z jednej strony to był bardzo intensywny czas, który nadwyrężał mój introwertyzm. Kontakty z klientami były bardzo powierzchowne i w zasadzie nic nie warte. Znajomościami głębokimi były więc te, które nawiązywało się z kolegami z pracy. Ale gdy tylko się z niej odeszło, chociażby na długotrwałe zwolnienie – nikt już o tobie nie pamiętał. Można stwierdzić, że posiadanie przyjaciół w korporacji to stan mający miejsce jedynie w niewoli. Wspólny wróg jednoczy. Kiedy wyzwalasz się, automatycznie tracisz wszystkich dookoła. Uważają cię za osobę niedojrzałą, nierozsądną, nieodpowiedzialną. Ryzykanta z którym nie warto się zadawać, bo tylko mąci w głowie wizjami nie do osiągnięcia. A w razie katastrofy, pociągnie za sobą na samo dno.\nKAŻDY PRAGNIE WOLNOŚCI, ALE DLA KAŻDEGO OZNACZA ONA COŚ INNEGO\nCo ciekawe – jeżeli weźmiemy pod uwagę cytaty o odwadze i przełamywaniu granic w mediach społecznościowych, każdy się z nimi utożsamia. Każdy jest tą odważną osobą, która samotnie łamie schemat i na przekór wszystkiemu i wszystkim podąża jak Don Kichot w stronę zachodzącego słońca. Ale jednostek, które faktycznie są w stanie mocno tupnąć nogą, jeżeli chodzi o własne szczęście, jest niewiele. Dlaczego więc każdy utożsamia się z pięknymi sloganami o wolności, potrafiąc jednocześnie sprzeciwić się komuś, kto o nią walczy na swój odważny, indywidualny sposób? Bo dla każdego wolność oznacza co innego. Dla mnie wolność oznaczała wyłamanie się ze schematu pracy od 9:00 do 17:00. Czułam się niewolnikiem, który nie miał własnego życia. I postanowiłam odejść, chociaż skutkowało to utratą stałych, wysokich dochodów. Dla innych wolność to sytuacja odwrotna. Wolność to właśnie te stałe, wysokie dochody. Coś, co buduje ich poczucie bezpieczeństwa. Praca w schemacie jest czymś, co mogą zaakceptować nawet za cenę nadszarpniętych więzi rodzinnych. I właśnie dlatego motto możemy mieć wspólne, ale drogi do celu różne. Postanowiłam wybrać działalność artystyczną. Stworzyłam swój własny, alternatywny styl w fotografii artystycznej. Niedługo potem wydałam pierwszą powieść „Burze na Słońcu”, w której obnażyłam schemat działania korporacji z mojej perspektywy. Z perspektywy osoby oddanej pracy do granic możliwości, ale jednocześnie będącej spisaną na straty z powodu nierentowności oddziału firmy.\nCIAŁO WYRAŻA TO, CO NIEWYRAŻONE\nCo takiego wydarzyło się w moim życiu po obraniu alternatywnej drogi? Mnóstwo pięknych przygód, nowych znajomości, głębokich inspiracji, zachwyt nad małymi cudami. Ale także strach i wieczna walka o godne pieniądze. Im mniej miałam pieniędzy, tym więcej doceniałam to, co mam. Stres w korporacji to żaden stres, jeżeli koniec końców masz za co opłacić rachunki. Nie jest w stanie dorównać strachowi, który towarzyszy ci na początku każdego miesiąca, kiedy nie wiesz skąd przyjdą pieniądze i czy to w ogóle nastąpi. Odbiło się to na moim ciele. Nie przeszłam przez to doświadczenie bez uszczerbku.\nPrzedłużający się stres jest podłożem dolegliwości psychosomatycznych. Odczuwamy napięcie w różnych miejscach w swoim organizmie. Z czasem przyzwyczajamy się do tak funkcjonującego ciała, a dyskomfort związany ze stresem staje się niezauważalny. Nasz organizm dobitnie komunikuje, że przeżywamy trudności. Dlatego obecnie skupiam się również na tym, aby dbać o zdrowie, które zaniedbałam walcząc o podstawowe potrzeby.\nBĄDŹ DEMIURGIEM SWOJEJ RZECZYWISTOŚCI\nPrzestrzeń potrzebuje czasu na urzeczywistnienie naszych zamierzeń. Jesteśmy z natury niecierpliwi, a czas uczy pokory. Stworzenie czegoś, z czego możemy być dumni też wymaga czasu. Planowanie, dopracowanie i koncepcja zajmują bardziej, niż sama realizacja, która jest jedynie gestem ostatecznej odwagi. Nie należy jednak mylić procesu myślowego z prokrastynacją. Porzucanie niedopracowanych pomysłów lub oddalanie ich realizacji to ciężki grzech wobec siebie. Demiurg to siła twórcza. W filozofii Platona określano tak budowniczego świata, nadającego kształt materii według wzorców, jakie stanowią doskonałe idee.\nStawiłam czoło strachowi i stwierdziłam, że się nie poddam. Bo tylko w ten sposób mogłam poczuć się w pełni sobą. Strach zabija duszę i sprawia, że życie zaczyna przypominać zegarek. Wszystko jest poukładane, przewidywalne, ustalone i powtarzalne. Niektórzy nazwą to wolnością i poczuciem bezpieczeństwa. Ja nazywam to śmiercią, której musiałam doświadczyć, aby docenić życie. Cieszę się, że przede mną nowe wyzwania, które nie polegają na „fokusowaniu się na target”, jakim są wyniki sprzedażowe. Zamiast tego rozwijam siebie i swoje zdolności. Pogłębiam wiedzę mi niezbędną do dalszego doskonalenia. Uczę się języków obcych, na które przez nadgodziny w korpo i wypełnianie tabel sprzedażowych do późnych godzin wieczornych, brakowało czasu. Nie stać mnie było na chociażby minutę wyciszenia. Zawsze coś zabierało szansę na relaks, czy choćby zebranie myśli. Obecnie intuicja mówi do mnie w czasie teraźniejszym. Za pośrednictwem pragnień i olśnień popycha w określonym kierunku. Ufam nurtowi życia i temu, że przeznaczenie nie pozostawi mnie bez środków do życia.\nPoprzedni wpis Wieś – moja inspiracja\nNastępny wpis WOLNOŚĆ – trudna droga wyborów, która jest warta swojej ceny


Domowe sposoby czyszczenia płyty ceramicznej | Poradnik Kernau\nDomowe sposoby czyszczenia płyty ceramicznej\nKażdy rodzaj płyty grzewczej wymaga specjalnego czyszczenia. Bardzo ważne, aby nie uszkodzić jej powierzchni, powodując mniejszą funkcjonalność lub problemy z użytkowaniem. Poza tym porysowana płyta nie wygląda już tak estetycznie jak kiedyś. Należy więc zachować szczególną ostrożność czyszcząc płytę kuchenną, a najlepiej skorzystać ze sprawdzonych, domowych sposobów.\nCharakterystyka płyty ceramicznej\nW salonach AGD i sklepach online znajduje się wiele modeli płyt grzewczych. To w większości płyty gazowe, ceramiczne i indukcyjne, umieszczane w aranżacjach wielu kuchni. Pozwalają na wygodne gotowanie dań dla całej rodziny oraz nowoczesne urządzenie wnętrza. Płyty grzewcze zamontowane na blacie wyglądają bardzo elegancko, a także są znacznie wygodniejsze w użytkowaniu niż kuchnie wolnostojące. Wiele osób wybiera właśnie płyty ceramiczne do swojej kuchni. Urządzenia stanowią bowiem kompromis pomiędzy płytą gazową, a płytą indukcyjną. Do zakupu przekonuje ich atrakcyjna cena, sterowanie dotykowe oraz możliwość zamontowania w każdej kuchni – wystarczy tylko dostęp do zasilania.\nJednym z atrakcyjnych modeli płyty ceramicznej jest Kernau KHC 6411. Płyta została wykonana z czarnego szkła ceramicznego, które świetnie prezentuje się na blacie kuchennym. Posiada blokadę rodzicielską, zabezpieczającą przed ingerencją małych dzieci w ustawienia płyty oraz wskaźnik ciepła resztkowego, który chroni przed poparzeniem również dorosłych. Dodatkowo funkcja Auto-Stop wyłącza płytę w przypadku zalania, by nie zostało uszkodzone wówczas samo urządzenie, jak i znajdująca się wokół niego zabudowa. Dzięki funkcji Hi-Light możliwe jest uzyskanie maksymalnej mocy na wybranym polu płyty. Szybko zagotujemy na nim wodę albo podgrzejemy gotowy posiłek. Wbrew pozorom płyta ceramiczna nie pobiera też dużo prądu. W momencie wyłączenia przechodzi w stan uśpienia, zużywając jedynie 0,5 W, co znacznie zmniejsza rachunki za energię.\nNa rynku znajdują się specjalne środki chemiczne przeznaczone do czyszczenia płyt ceramicznych i indukcyjnych. Tak naprawdę ich codzienna pielęgnacja nie jest trudna i czasochłonna, bo wystarczy przetrzeć powierzchnię zwilżoną, miękką szmatką. Co jednak, jeśli na płycie ceramicznej powstały plamy trudniejsze do usunięcia lub przywarły do niej resztki jedzenia? Na pewno nie należy ich skrobać, bo można w ten sposób zarysować jej błyszczącą powierzchnię. Najlepiej użyć sody oczyszczonej. Niewielką ilość rozsypujemy na płycie, zwilżamy gąbkę, odciskając z niej nadmiar wody i miękką stroną myjemy płytę. To prosty i szybki sposób na pozbycie się z niej zabrudzeń. Powstała pasta dokładnie oczyści jej powierzchnię, a jej nadmiar wystarczy zebrać ręcznikiem papierowym i zmyć płytę wypłukaną gąbką. Jeśli chcemy, by płyta ładnie się błyszczała, najlepiej spryskać ją na koniec płynem do szyb i wypolerować.\nPłytę ceramiczną można skutecznie wyczyścić również za pomocą specjalnego preparatu, dostępnego w ofercie Kernau. Środek do czyszczenia płyt indukcyjnych i ceramicznych usuwa tłuste i przypalone zanieczyszczenia z powierzchni płyt indukcyjnych, ceramicznych, a także szklanych gazowych. Wystarczy spryskać zabrudzoną powierzchnię i po kilku minutach przetrzeć ją wilgotną gąbką. Następnie należy spłukać środek wodą i pozostawić płytę do wyschnięcia. W przypadku większych zabrudzeń czynność można powtórzyć.


pieniądze - Nidzica\nGmina Nidzica pozyskała 400.000 złotych\nTaki miły prezent dla Gminy Nidzica na święta! Wojewoda Warmińsko-Mazurski Artur Chojecki przybył do Nidzicy, by osobiście wręczyć symboliczny czek na 400 000 złotych.\nDzięki uczciwemu zachowaniu pracownika jednego z Nidzickich sklepów, do prawowitego właściciela powróciły dokumenty oraz około 2500 zł, a parę dni później do komendy w Nidzicy, inny mężczyzna przyniósł znaleziony w parku portfel wraz z zawartością.\nOkradła koleżankę, bo była w trudnej sytuacji\nMieszkanka powiatu nidzickiego ukradła swojej koleżance 1500 zł i łańcuszek wart 3 tys. złotych. Kobieta przyznała się do popełnionego czynu i dobrowolnie poddała się karze. Grozi jej do 5 lat pozbawienia wolności.\n26 razy okradł swojego pracodawcę!\nDo 5 lat pozbawienia wolności grozi mężczyźnie, który 26 razy okradł swojego pracodawcę. 30-latek podbierał pieniądze szefowi z saszetki, w której znajdowały się znaczne sumy pieniędzy. Mężczyzna wczoraj usłyszał zarzuty do których się przyznał.\nNiejasna kondycja finansowa w ZBM-ach\n— Przez ostatnie kilka lat Zarząd Budynków Mieszkalnych w swoich sprawozdaniach wykazywał zyski. Po zbadaniu bilansu przeprowadzonym przez biegłych, okazało się jednak, że przez ostatnie 7 lat przyniósł prawie milion złotych strat — mówi prezes Przedsiębiorstwa Usługowego Gospodarki Komunalnej, Andrzej Jabłonka.\nUkradł skórzaną torbę, w której było 40 tysięcy złotych\nZłodziej krótko cieszył się łupem. Niedługo po zgłoszeniu policjanci zatrzymali Sylwestra K. Skradzione pieniądze mężczyzna ukrył w lesie. Grozi mu do 10 lat pozbawienia wolności.


Wrocław i gminy aglomeracji targi nieruchomości MIPIM 2018 w Cannes | www.wroclaw.pl\nCz., 13 grudnia 19:00 · koncertPieśni Niepodległej – koncert inauguracyjny\nPt., 14 grudnia 18:00 · koncertAll That Remains w Firleju\nPt., 14 grudnia 19:00 · koncertMuzyka filmowa NFM\nWrocław i gminy aglomeracji na targach nieruchomości MIPIM 2018 w Cannes\nźródło: MIPIM\tPałac Festiwalowy w Cannes\nTereny pod usługi i nieruchomości – to tylko niektóre z propozycji na Międzynarodowych Targach Nieruchomości MIPIM 2018 w Cannes. W targach Wrocław w weźmie udział już po raz 24. W tym roku po raz pierwszy miasto prezentuje się razem z gminami Aglomeracji Wrocławskiej. Targi potrwają od 13 do 16 marca 2018.\nNa targi nieruchomości MIPIM w Cannes we Francji zjeżdżają się wszyscy najwięksi inwestorzy i deweloperzy, to największe branżowe wydarzenie na świecie. To 4 dni imprez, wykładów i konferencji dotyczących rynku inwestycyjnego.\nOferta nieruchomości prezentowana na targach MIPIM 2018 obejmuje zarówno tereny niezabudowane, przeznaczone pod budownictwo wielorodzinne, usługi, aktywność gospodarczą, jak i kamienice położone w atrakcyjnych lokalizacjach.\nW tym roku w targach uczestniczą przedstawiciele Agencji Rozwoju Aglomeracji Wrocławskiej , Urzędu Miejskiego Wrocławia oraz gmin Oborniki Śląskie i Wisznia Mała.\nMiędzynarodowe Targi Nieruchomości MIPIM to najważniejsze targi w Europie, które od 29 lat organizowane są w Pałacu Festiwalowym w Cannes.Uczestniczą w nich: inwestorzy, deweloperzy, architekci, firmy doradcze i konsultingowe, fundusze inwestycyjne, miasta i regiony. W tegorocznej edycji weźmie udział ponad 24 tys. uczestników ze 100 krajów i 5 tys. inwestorów.


Lifenotes - Przecież z tym się żyje... |\n« Sopot Wrzesień 2015 cz. 2 / Sopot September 2015 part 2\nMARZ KARTKĘ 2015 »\nPaski. To są właśnie paski do pomiaru cukru we krwi. Tyle zebrałem przez dwa miesiące choroby. Tylko dwa miesiące. To co na zdjęciu to są nasze dni i noce przepełnione nerwami. To momenty zatrzymania oddechu w oczekiwaniu na wynik jaki pojawi się na glukometrze. Nerwy i napięcie. Smutek i radość. Nadzieja i żal. Strach i przerażenie. Wszystko jest w tych paskach. Są tam dni pełne zwątpienia gdy parametr był wysoki. Są tam zszargane nerwami noce, gdy wysoki poziom dręczył nas godzinami. Są też chwile radości, gdy wynik był w normie. Momenty ulgi i odpoczynku. Wszystkie uczucia, skrajnie radosne i skrajnie nerwowe. Niestety w większości niedobre. Te najgorsze, gdy cukier wyszedł niski. Zaczyna się wtedy walka z niedocukrzeniem. Walka o utrzymanie świadomości Niny. Uczymy się wciąż tej choroby. Każdy z tych pasków ma w sobie małą kroplę jej krwi. Każdy to bolesne ukłucie. Choć Ona twierdzi, że nie boli to wiem, że jest inaczej. Wiem, bo sam kuję się od czasu do czasu aby być świadomym. Tego co czuje Ona. Tego cierpienia. Jej paluszki są bardzo pokłute. Paski…\nPiszę to nocą. Ania i Nina śpią. Spoglądam co jakiś czas na poziom cukru. Szczęśliwie jest dziś dobrze. Wiem, że mogę spać tych kilka przerywanych godzin. Wiem, że jest szansa na spokój. Nie zawsze było tak komfortowo jak dziś. Budzik jak zawsze nastawiony na 24, 3 i 6. Już zawsze tak będzie. Przynajmniej do czasu kiedy minie jej remisja. Bywają chwile, że ten nocny spokój przerywa nam wysoki poziom cukru. Podajemy wtedy dodatkową dawkę insuliny. Po dwóch godzinach widać jej efekt. Jeśli nie zadziała trzeba reagować. Są dni, że cukier mamy wysoki w dzień. Ciągnie się to aż do nocy i wtedy konieczna jest wymiana wkłucia pompy. To trudne, choć nauczyłem się już tego dobrze. Niemniej zawsze jest ciężko bo noc, oczy zmęczone, ręce niepewne. Trzeba wtedy rozbierać Ninkę, dezynfekować nowe miejsce i wbijać igłę najdelikatniej jak się da. Nina budzi się czasem i półprzytomna próbuje pomagać. Jest dzielna. Pyta czy to sensor czy wkłucie. Pyta, bo chce wiedzieć jak bardzo zaboli. Udaje nam się tego ostatnio unikać. Bardzo się z tego cieszymy. Od czerwca nie przespaliśmy żadnej nocy. Myślałem, że przywykniemy. Nie. Nie udaje man się jeszcze. Przez chwilę myślałem, że już. Przywykłem – pomyślałem. Po czym po jakiś dwóch tygodniach osłabłem. Teraz mój organizm szuka metody na to jak wyspać się nie śpiąc. Nie wiem, czy to w ogóle jest możliwe. Jesteśmy bardzo zmęczeni. A zmęczenie to nerwy, napięcie, drażliwość, rozbicie. Codziennie…\nDni są różne. Łatwiejsze, trudniejsze. Ze wskazaniem na te drugie. Niestety. wszystko kręci się wokół cukru Niny. Pytanie o to jaki ma cukier, pada kilkadziesiąt razy dziennie. Codziennie. Tak jest od czerwca. Jaki cukier? jaki cukier? Jaki cukier? Staramy się mieć jeszcze coś poza chorobą. Kiepsko to wychodzi. Cukrzyca dominuje każdy aspekt życia.\nPoranek. Pierwszy pomiar cukru na czczo aby skalibrować sensor. Potem szybko śniadanie aby zjadła o czasie. To ważne aby odstępy były regularne. Nina musi jeść co 3 – 4 godziny. Za każdym razem posiłek musi być dokładnie zważony. Każdy jego składnik musi być przeliczony celem określenia zawartości w nim wymienników węglowodanowych i białkowo tłuszczowych. Wtedy na podstawie indywidualnych przeliczników podaje się insulinę przed każdym posiłkiem. Następnie jest nerwowy czas oczekiwania na wynik naszego obliczenia. Jak wyszło? Spada? Rośnie? Jak szybko? Jak bardzo? Czas leci, życie płynie a my w tych cukrach. Potem obiad, podwieczorek, kolacja i wciąż to samo. Jaki cukier? Ile insuliny? Ile wymienników? Jaki cukier?????\nNa mieście nie jemy. Jeszcze się boimy. Zazwyczaj posiłek zabieramy ze sobą. Na obiad zawsze wracamy. Musi być zawsze gotowy. Waga zawsze działająca. Zawsze. Tak samo osprzęt do pompy. Zawsze mam zapas wkłuć, ampułek, insuliny. Zawsze zapas baterii, pasków i sensorów. Nina ma specjalną szafkę na osprzęt. Zaglądam do niej codziennie kilka razy. To duża szafka….\nWyjścia z domu są trudne. Nina ma niestabilną glikemię. Raz szybko spada, raz jest wysoko. Bardzo skacze jej poziom cukru. To przez remisję. A raczej przez jej końcówkę. Jej trzustka nieregularnie emituje jakąś porcję insuliny i zaburza nam wszystkie działania. Raz jej zabraknie, innym razem tak bardzo jest jej dużo, że walczymy ze spadkami niebezpiecznymi dla zdrowia i życia. Trudno nam nad tym zapanować. Nie ryzykujemy. Póki co ograniczyliśmy wyjścia z domu do minimum. Czasem idziemy na plac zabaw. Kiedy wychodzimy, zabieram swój plecak. W nim mam zawsze glukozę w płynie, cukierki dextro, colę, zapasowe baterie, glukometr, paski. Zawsze mam ze sobą glukagen. Zastrzyk, który w razie spadku cukru, utraty przytomności i ciężkiej hipoglikemii podam jej domięśniowo. Regularnie oglądam w internecie instrukcję jak go użyć. Na placu sprawdzam pompę często. Ninie spada cukier gwałtownie. Wtedy trzeba ją zatrzymywać, kłuć palec i sprawdzać. Często jest nisko. Przerywamy wtedy zabawę i docukrzamy się. Czasem są to lody. Tak bardzo zawsze je kochała przed diagnozą….\nJest nam na prawdę bardzo ciężko. Gdy dzieje się źle, gdy mamy nagle bardzo wysoki poziom cukru, robimy wszystko aby się go pozbyć. Niestety nie zawsze jest to łatwe. Insulina zaczyna działać po 20 minutach od podania. Szczyt jej działania jest po 1,5 – 2 godzinach. W tym czasie nie można zrobić nic. Czekanie w wysokim cukrze jest potworne. Ciężko pozbyć się myśli, że w tym czasie cukier penetruje jej organy i dewastuje jej naczynia krwionośne. Cukrzyca a zwłaszcza zbyt wysokie cukry niosą ze sobą ryzyko powikłań. Najczęściej nefropatia, – niewydolność nerek, retinopatia – utrata wzroku i inne jak udar, wylew itd. Godziny spędzone na wysokim cukrze torturują nas bezlitośnie. Ciężko nie płakać widząc dziecko, które nie myśli w tym momencie logicznie. Wysoki cukier ją dręczy i powoduje ogromny dyskomfort. Cierpi. Czasem rzuca przedmiotami… Całe dnie krążymy więc od posiłku do posiłku i od pomiaru do pomiaru. Każde wyjście z domu to przedsięwzięcie logistyczne. Kiedy zjeść? O której kolejny posiłek? Gdzie wypadnie? Co ze sobą wziąć? Zwykłe czynności urosły do rangi wyczynu. Nina nie chodzi do przedszkola. Dostała zalecenie edukacji domowej. Ania pracuje z nią nad minimum programowym sama. Nie wiemy jak pójdzie do szkoły. Będziemy to odwlekać najdłużej jak się da. Niestety. Nie czuje niskiego cukru a to jest najniebezpieczniejsze. Teraz edukacja jest w domu. Przy tak niestabilnych cukrach to najlepsze rozwiązanie. Potrafi stracić 150 po 10 minutowym spacerze. Liczymy, że to się kiedyś uspokoi. Remisja minie i trzustka przestanie produkować te mizerne resztki całkowicie.\nChcemy żyć normalnie. Nie chcemy jej ograniczać w niczym. Chcemy panować nad chorobą i ją zneutralizować. Zrobimy to. Wiemy, że damy radę. Na razie tak wiele musimy się nauczyć. Cukrzyca jest podstępna, nieprzewidywalna i bezbolesna. Staramy się dać Nince jak najwięcej radości. Uczęszcza na zajęcia z baletu. Staramy się ją tak ustawić z cukrem aby mogła spokojnie tańczyć przez godzinę zajęć. To niełatwe. Czasem jej cukier spada gdy jest zaraz po jedzeniu. Siedzę zawsze pod drzwiami i czuwam. Gdy spada jej cukier zawsze mam colę, dexto itp. Zawsze ta godzina tańca jest dla niej radością, kawałkiem normalności. Dla mnie to test na moją odporność psychiczną. Różnie bywa. Czasem płaczę… Bardzo chcielibyśmy ulżyć jej paluszkom. Teraz są strasznie pokłute. Modlimy się o przyrząd mierzący krew bezinwazyjnie. Modlimy się o wiele rzeczy. Ania się modli. Ja nie. Nie wierzę w boga. Uważam, że żaden dobry kochający bóg nie skrzywdziłby dziecka. Gdybym ja był bogiem tak na pewno by było. Nie mam siły więcej pisać. Jest już prawie 2 w nocy. Pójdę, sprawdzę cukier i poleżę w letargu do 3. Może zasnę. O 3 zadzwoni budzik aby sprawdzić cukier. Dziś był stabilny dzień więc jest szansa, że teraz też tak będzie. Nie chcemy sytuacji jak ostatnio, gdy nagle spadło nam na 46 i ledwo wyszliśmy z hipoglikemii. Nina jest bardzo odporna na niski cukier. Niektóre dzieci przy 46 już leżą nieprzytomne. Zamykają mi się oczy. Ledwo widzę klawiaturę. Przepraszam, że nie piszę więcej. Nie mam na to siły. Nie mam czasu. Cukrzyca zainfekowała wszystkie aspekty naszego życia. Czy tak będzie już zawsze? Staram się być na to gotowy… Poniżej trochę zdjęć z sierpnia. Jedno z października gdy była u nas telewizja. Nie układałem nic. Nie mam siły. Musi tak pozostać.\nZaszufladkowany do Dzieci, NINA, Rodzina | Tagi: cukrzyca typ1, fotografia dzieci, fotografia dziecięca, fotografia rodzinna, fotografowanie dzieci, Lifenotes, miłość, Nina\nPrzytulam. Jesteście tacy dzielni…\nBuźka dla Ciebie Jagodo kochana:-)\ntaka cudowna dziewczynka, nie ma sprawiedliwości…\nSprawiedliwie, nie znaczy po równo. Cukrzyca wiele nam zabrała ale wiele nam dała. Nie pokonała nas. Nie rozpadła się nasza rodzina jak wielu osobom w takim momencie. Jesteśmy silniejsi i bardzo sobie bliscy. Jeszcze bardziej. To zajebiste\nAnia jak schudła… Nina przepiękna w tej chorobie. Silna. Ty Grzegorz jak strażnik. Wy razem w tych je*#@$ych cukrach… Oby Bóg był i się opamiętał.\nMając siebie – macie wszystko. Pamiętaj.\nŚciskamy całą Tróją….\nAnia straciła chyba z 12 kilogramów. Ja posiwiałem ale staramy się przejść tą żałobę godnie i bez uszczerbku dla Ninki. Nie myślałem, że będzie tak trudno ale od czego jest drugi człowiek? walka trwa. Już tak zostanie. Moje życie jest teraz inne. Tamto odeszło. To normalna kolej rzeczy na świecie. Tyle razy pisałem o tym, że wszystko jest nietrwałe. Boli tylko wtedy kiedy się do czegoś przywiązujemy. Nowe niesie nowe. Urzeczywistniam naturę nietrwałości dalej. Może niebawem pożegnam kolejne smutki związane z cukrzyca na zawsze? Nie będę za minim płakał\nWydaje mi się, że coraz więcej jest uśmiechu na Twoich zdjęciach\nUśmiechu coraz więcej. Mechanizm samoobronny działa. Właśnie kończę nowe wpisy. Zobaczysz więcej niebawem.\nPo przeczytaniu twojego wpisu cieszę się, że Majka nie miała remisji, cukry od razu udało się w miarę ustabilizować, nie było tylu stresów, spadków, aż takiej walki o stabilne glikemie, ale widzę co raz więcej uśmiechów na waszych zdjęciach\nKasia, ta remisja to koszmar. Są różne jej odmiany al;e my mamy nieciekawą jej wersję. Na szczęście teraz, gdy to piszę, sytuacja nieco się uspokaja i cukry mamy nieco bardziej przewidywalne. Robimy wszystko aby jeszcze bardziej trzymać się w normie. A i pożartować sobie z tego czasem potrafimy…\nIdealnie to opisałes, pewnie dlatego że u nas diagnoza w tym samym czasie wszystko co napisałes u nas wygląda tak samo. Pewnie nawet u wszystkich z nas. A Ninka dzielna! Pozdrowienia od Adasia ☺\nPaweł, mało mieliśmy czasu w szpitalu ale widziałem w Tobie troskliwego ojca i oddanego męża. Byliście ze sobą blisko i czułem, że staracie się jak tylko potraficie. Wierzę, że nie popuścisz i będziesz zawsze wspierał. Gorące pozdrowienia dla Was. Napisz czasem do nas. Zawsze chętnie porozmawiamy jak nam idzie.\nGrzegorz…opisałeś tą Waszą (i poniekąd moją) słodką codzienność po prostu przepięknie. Jakby mi ktoś wyjął moje myśli i przelał (klikając) na papier (monitor). My jesteśmy dzielni rodzice, ale nasze dzieciaki to mistrzowie świata, bo nie zdają sobie sprawy z tego, co my wiemy i chcemy dla nich my, dorośli. Nasze dzieciaki żyją dziś, a my rodzice jutro. Oni się śmieją – bo jest słońce, lody, mama i tata w pobliżu, piątka z klasówki, nowy rower, a my żyjemy obawą, czy będzie bunt nastolatka, czy zajdzie w ciążę, czy znajdzie kiedyś mądrego partnera…….. Ktoś pięknie powiedział, że dzieci powinny chorować tylko na zabawki Cieplutkie pozdrowienia dla Ciebie i Twoich dwóch wspaniałych Kobiet!\nDominika, dziękuję. Piszę ten komentarz z opóźnieniem. Teraz już widzę jak szybko się zmieniamy i my i Nina w chorobie. Wierzymy, że każdy dobry dzień z dobrymi cukrami jest wart wysiłku i poświęcenia. Nie po to zakładałem rodzinę aby pieprzyć o sobie w kąciku swojego domu. Mam o nie dbać i to robię. Jestem szczery i pisze i pokazuję prawdę.\nWiem, że przyjdą kolejne etapy, bunty? Niekoniecznie. Są przypadki różne. Od nas dużo zależy. Staramy się jak potrafimy. Wiem, że gdy staję przed lustrem czuję, że nie opierniczam się i robię co tylko potrafię aby jej pomóc, abyśmy wciąż żyli w szczęściu i miłości. Robię i będę robił wszystko aby dalej móc patrzeć sobie szczerze w swoje lustro.\nczytam i łzy lecą mi jak grochy,syn choruje już 11 lat ,miał 6 jak zachorował ,do tej pory nie mogę się pogodzić z choroba ,może jest łatwiej po tylu latach ale i tak nie jest łatwo ,martwimy się na kazdym kroku ,Grzegorz tak jak napisałeś ze nie wierzysz w boga ,ja tez powiedziałam ze pana boga nie ma, wyzywałam na niego i pytałam dlaczego właśnie dzieci muszą tak cierpieć(przepraszam ze grzeszę o panu bogu)dlaczego mój syn ,cały świat przewrócił nam się do góry nogami,ale może przez to jesteśmy mocniejsi,bardziej zbliżeni do siebie i zdyscyplinowani .\nO bogu już mi się nie chce dyskutować. Niech tam sobie księża plota te swoje zabobony. Ja mam konkretne zadanie 24 na dobę przez kolejne długie lata. Mogę liczyć tylko na siebie i ewentualnie na żonę, która jest bardzo dzielna. Zmieniliśmy swoje życie. Ludzie mieli gorzej kiedyś. NIe było glukometrów, pomp. Teraz to już inny świat. Nie biadolę. Cierpię ale to mnie nie paraliżuje. Trzeba stawiać temu czoła odważnie. Ściskamy Was serdecznie\nPiękne zdjęcia! A choroba… męcząca i bardzo absorbujaca, ale i tak jest o wiele latwiej niz 15 lat temu kiedy zachorowala moja corka (miala niespelna 3 latka). Trzymajcie sie\nDokładnie to samo powiedziałem sobie po kilku tygodniach z chorobą. Czytam historię Richarda Vaughn-a. Zachorował w 1945 roku. Bez glukometru i liczenia węglowodanów przeżył 40 lat. Teraz jest w znakomitej formie po ponad 60 latach z cukrzycą. Nam jest o niebo łatwiej….\nKochani, na początku jest ciężko, potem będziecie mieli więcej doświadczenia, wszystko wróci do normy (w miarę). Nie wiem, czy mam więcej szczęścia, niż Wy, ale mój synek, gdy zachorował i miał wtedy 5 lat, czuł, że cukier spada. Nie mieliśmy też takich gwałtownych spadków, mieliśmy cudowną Panią Doktor. Od początku zdiagnozowania choroby staraliśmy się żyć tak jak dotychczas. Chodził do przedszkola (mimo, że nikt nie mierzył mu cukru, robił to sam i kontaktowaliśmy się telefonicznie), jeździliśmy na narty (oczywiście z plecakiem wypełnionym odpowiednim sprzętem), żyliśmy, mierzyliśmy, liczyliśmy, nie chcieliśmy jednak, aby cukrzyca zapanowała nad naszym życiem. Wiem, że to trudne, na początku. Zdobędziecie więcej doświadczenia, macie mądre dziecko. Będzie łatwiej, wiem to po 8miu latach choroby mojego dziecka. To zadziwiające, jak chore dzieci uczą nas mądrości w tej chorobie, rozumieją, że to kłucie, to dla ich dobra. Przynajmniej tak było z moim małym synkiem, ale wiem, że wiele jest takich dzieci. Życzę powodzenia i jak najwięcej normalności. Zapraszam, gdybyście chcieli skorzystać z naszych doświadczeń.\nDziękuję za Twoje słowa Agnieszka. To cudowne i zbawienne, że żyjemy w 2016 roku a nie 50 lat temu, kiedy rokowania były kiepskie. Teraz mamy cgm-y, hipoblokady i inne cuda techniki. To daje nadzieję, że za kolejne 10 lat choroba nie będzie tak uciążliwa.\nBÓG DAJE NAM TAKI KRZYŻ JAKI ZDOŁAMY UDŹWIGNĄĆ…TAK POCIESZAŁAM SAMA SIEBIE GDY NASZ MACIUŚ MAJĄC 3,5 ROKU ZACHOROWAŁ…POCZĄTKI-DLA NAS PIERWSZE PÓŁ ROKU BYŁY STRASZNE…ALE PÓŹNIEJ CZŁOWIEK OSWAJA SIĘ I GODZI Z TYM,ZE TAK JUŻ MUSI BYĆ, ŻE TO SIĘ NIE COFNIE…DZIECI NASZE SZYBCIEJ MUSZĄ DOJRZEĆ, BYĆ BARDZIEJ ODPOWIEDZIALNE, ZDROWIEJ SIĘ ODŻYWIAĆ, BARDZIEJ DBAĆ O SIEBIE…ALE TO ZAPROCENTUJE W PRZYSZŁOŚCI-MOGĄ ŻYĆ LEPIEJ NIŻ ICH RÓWIEŚNICY MIMO,ŻE Z CUKRZYCĄ-NA RAZIE NIE JEST TO DLA WAS ŻADNA ULGA, ALE PRZYJDZIE UKOJENIE I BĘDZIECIE POTRAFILI ŚMIAĆ SIĘ, SPACEROWAĆ, BAWIĆ, WYJEŻDŻAĆ NA WAKACJE…NIGDY NIE MOŻEMY PODDAĆ SIĘ CHWILI, BO ZAWSZE JEST Z NAMI NASZA”KOLEŻANKA”, ALE DACIE RADE JAK I MY DAJEMY, BO JAK NIE MY TO KTO!-DLA NASZYCH DZIECI POŚWIĘCIMY WSZYSTKO…JA NIE ŚPIĘ JUZ OD PONAD DWÓCH LAT, MIERZĘ CUKIER CO NOC 2 RAZY(GDY JEST OK), SĄ TYGODNIE,ŻE ŁĄCZNIE PRZESYPIAM W NICH OK 9 GODZIN, MUSIAŁAM ZREZYGNOWAC Z DOBREJ PRACY…ALE TO WSZYSTKO DA SIĘ PRZEŻYĆ-DLA NASZEGO MACIEJKA-BARDZO DBAJĄ O NIEGO PANIE W PRZEDSZKOLU(MAMY SZCZĘŚCIE-OGROMNE), BRAT 11-LATEK JEST JAK PRAWDZIWA FACHOWA POMOC MEDYCZNA, A SIOSTRA 3-LETNIA ZAWSZE ORIENTUJE SIĘ JAKI DZIŚ JEST CUKIER-CZY MAMY HIPO, CZY HIPER, ILE PANIE DAŁY HERBATNIKÓW NA PLACU ZABAW…DZIECI SZYBKO SIĘ UCZĄ I PRĘDZEJ AKCEPTUJĄ SWOJĄ CHOROBĘ-NAM RODZICOM NIE PRZYCHODZI TO TAK ŁATWO, ALE DACIE RADĘ-PRZYJDZIE TROCHĘ ULGI I NORMALNOŚCI-POZDRAWIAMY WAS SERDECZNIE I TRZYMAMY ZA WAS KCIUKI!\nSŁODKI MACIŚ Z RODZICAMI\nNie wierzę w jakakolwiek świadomą, celową decyzję jakiegokolwiek boga o obdarowaniu ns cukrzycą. Gdybym był bogiem nigdy bym czegoś takiego nie zrobił. Wierzę natomiast w nas i w naszą bliskość, miłość i oddanie. To nas ocali. Cukrzyca to nieodwołalna, nieodwracalna zmiana w życiu, z którą ciężko się pogodzić. Niestety ciągła na to niezgoda niszczy człowieka i nie ma sensu się tym katować. Dlatego pozwalamy spokojnie, naturalnie odchorować w nas tą żałobę jednocześnie wkładając w to cały swój wysiłek i wiedzę aby poradzić sobie z chorobną teraz i w przyszłości.\nOgromnie dziękuję za słowa wsparcia i zrozumienia.\nhej cóż ja nie mam córki ,nie jestem rodzicem, nie znam tych uczuc ale wiem co to jest cukrzyca. Pamietam z dziecinstwa wiele. Mam wspanialych i troskliwych rodzicow.Przeczytałam to co napisaliscie i chce wam powiedziec tylko nie pozwolcie by cukrzyca rzadzila waszym zyciem bo jest to najgorsze dla dziecka przynajmniej dla mnie bylo. Pozwolcie jej decydowac co chce jejsc nie zawsze zdrowe jedzenie. To co jej bedziecie zabraniac to ona napewno pozniej sobie odbije w okresie buntu. Najlepsze co mozna zrobic to pozwolic jej sie uczyc samej, pokazac ze moze wszystko tylko musi zrozumiec swoja cukrzyce,swoje cialo. Czym szybciej to sztuke pojmie tym szybciej bedzie potrafila korzystac z zycia. Oczywisice wspierajcie ja ale pozwolcie jej na decydowanie co chce jejsc, co chce robic pomimo jej cukru. Nie chowajcie jej pod kloszem bo to jest najgorsze dla dziecka,gdy przesadna troska i dbanie o cukrzyce ktora nie chcemy w zyciu tego dziecka zaczyna przyslaniac zycie. zycze wiele sukcesow w tej codziennej walce.\n18 letnia stazystka w chorowaniu na cukrzyce\nStaramy się niczego jej nie zabraniać. Dobrze wiemy czym to się kończy. Paradoksalnie po diagnozie dostaje więcej tych „niezdrowych” produktów na swoje życzenie niż przed. To dziecko na prawdę jest bardzo dobrze „zaopiekowane” a my nigdy nie pozwolimy aby poczuła z naszej strony jakikolwiek przymus. Jedyne czego chcemy jej nauczyć to zasad życia z cukrzycą, które pozwolą jej żyć długo i zdrowo gdy będzie odpowiadała sama za siebie. Póki ma 5 lat jak teraz to musimy decyzje podejmować za nią. W naszym domu nie chowa się słodyczy, nie zmusza jej do głodzenia się gdy jest wysoko. Są inne sposoby i wiemy o tym dobrze. Dziękuję za Twoje słowa i dobre serce.\nZbieraliśmy paski, pudełeczka po paskach…ale już przestaliśmy to robić…zaczęło nas to realnie przytłaczać…\nzdjęcia cudowne…!!! Jeśli można je tak nazwać\nPo roku choroby naszego Szymka…odczuwam własną już bezsilność..najmocniejszy teraz jest nasz synuś. My już padamy na twarz..ze zmęczenia z poświecenia z bezsilności….\nZainspirowałeś mnie..lubię fotografować przyrodę …ale dlaczego by nie zatrzymać tych chwil..tych o których nie wie nikt.\nten czas pomiędzy ukłuciem, wynikiem i decyzją ! Tak, te wszystkie decyzje podejmowane kilkanaście razy dziennie ..dobre czy złe ? Czy czegoś nie skrewimy ? Czy będzie ok ?…a przecież minął rok\nZ tym da się żyć normalnie ….mówią . Ta, da się….tylko wszystko zależy od wyniku ! Że zje ..nie zje, popływa, nie popływa, pobiega , poleży, musi pobiegać, musi zjeść, może ciastko..nie może ciastka, budzik na 3 czy może na 2 bo cukier spada za szybko…Wieje wiatr oj dzisiaj będzie ponad 200 …\n.tak…całkiem normalnie ….\nnie czeka nas ani jeden dzień bez wyniku, bez decyzji bez troski…\nbardzo ciepło Was pozdrawiam…mama cukiereczka\nMożna odpychać świadomość tego jak bardzo niebezpieczna i ciężka jest to choroba daleko od siebie i udawać, że nic się nie stało. Wiem, że ludzie tak robią. Można popaść w rutynę i znieczulić się na skoki glikemii nic sobie z tego nie robiąc, można zrzucać odpowiedzialność na partnera. Można też z pełną świadomością ciężko pracować nad jak najlepszym wyrównaniem cukru nie krzywdząc dziecka i nie zaburzając jej samooceny. To staramy się robić. Być sobą ale jednocześnie być w pełni odpowiedzialnymi za jej los.\nPrzeczytałem jeden z wpisów – rozumiem, że jesteście neofitami w cukrzycy? Nastrój jaki przebija z tonu Waszej wypowiedzi jest mocno przytłaczający…\nJeśli mogę coś zasugerować – wyluzujcie nieco!\nWiem, że zabrzmi to dla Was jak herezja, ale tak jest w istocie. Nie starajcie się za wszelką cenę uzyskać wyniku w okolicach 100-150 mg%. Czasami nie da się tego zrobić, a czasem trzeba pomyśleć nad innym rozwiązaniem problemu. Nie można dać się zwariować – zresztą, zaraz nabierzecie doświadczenia w kontrolowaniu schorzenia.\nWasza Córa to piękna młoda Dama, która jak każda dama w tym wieku ma swoje zabawy, swoje pomysły – nie odbierajcie jej tego. Cukrzyca jest momentami upierdliwa, ale jeśli poświęci jej się nieco czasu to wszystko będzie działało aż miło.\nPozdrawiam i życzę większego dystansu,\nAntek Paluszkiewicz (33 lata z cukrzycą\nDzięki Antek. Wiem, że mój ton ma swój subiektywny i specyficzny wydźwięk. To wszytko się zmienia. Każda rodzina małego cukrzyka przechodzi etapy po diagnozie. Żałoba musi się dokonać. Jesteśmy już dalej. Silniejsi, mądrzejsi. To wszystko cały czas jest w ruchu a my staramy się najlepiej jak potrafimy: opanować wiedzę, opanować emocje, nie skrzywdzić dziecka, ocalić swój spokój, żyć dalej. Dzięki za wsparcie.


Orzechowski, seks, przemoc i golizna - BLOG Grzegorza Kempinsky'ego | BLOG Grzegorza Kempinsky'ego\nHome » Teatralne » Orzechowski, seks, przemoc i golizna\nOrzechowski, seks, przemoc i golizna\nPosted on mar 27, 2022 in Teatralne\nOrzechowski, seks, przemoc i golizna – W spektaklu Orzechowskiego budzą niesmak dosadne sceny erotyczne, jak z filmu klasy C.\nŻe Orzechowski marnym reżyserem jest wiedzą wszyscy w branży. Niestety jest on także ulubieńcem gdańskiej władzy, co skutkuje tym, że od lat pan Orzechowski masakruje ten ongiś świetny teatr nie tylko swoją dyrekturą, ale niestety także swoją reżyserią.\nBARKERA NIHIL NOVI\nSceny z egzekucji Howarda Barkera, reżyseria Adam Orzechowski, Teatr Wybrzeże w Gdańsku.\nDramat Howarda Barkera Sceny z egzekucji interpretowany jest jak utwór, w którym autor uciekł się do wydarzeń historycznych, by ukazać współczesną problematykę artystowską. Innymi słowy, uwspółcześnił wydarzenia z przeszłości, by wykazać ich ponadczasowość. Jednak nic bardziej mylnego. I nie chodzi mi bynajmniej o to, że Barker nie wzorował bohaterów swego utworu na konkretnych postaciach historycznych, nie podjął się artystycznej interpretacji rzeczywistego zdarzenia lub ciągu wydarzeń. Wiadomo bowiem, że postaci Scen z egzekucji są fikcyjne. Przypomnijmy choćby zdanie na ten temat Andrzeja Pawłowskiego, reżysera wcześniejszych wystawień – polskiej prapremiery w Krakowie w Teatrze im. Słowackiego w październiku 1992 i realizacji warszawskiej, w Ateneum w grudniu 1995, przytoczone w przedpremierowej zapowiedzi tej drugiej w „Gazecie Wyborczej”: „Zdaniem reżysera fikcyjna Galactia została >>ulepiona<< z trzech XVI-wiecznych malarzy: od Artemisii Gentileschi wzięła płeć i pasję, od Tintoretta poszukiwanie prawdy i siłę ekspresji i – przede wszystkim – od Caravaggia absolutny nonkonformizm, burzenie konwenansów. Tintoretto rzeczywiście namalował Bitwę pod Lepanto, ale obraz spłonął kilka lat później, podczas pożaru w pałacu dożów.” Nie fikcyjność postaci dramatu, ale – określmy to eufemistycznie – upraszczające nieporozumienie interpretacyjne tego dramatu wydaje się podstawą dalszych, wynikających zeń niekoniecznie uprawnionych ocen, recenzji i wniosków.\nBarker abstrahuje w przedmiotowym utworze od rzeczywistości historycznej, powiem dosadniej: jest od niej ponad wszelką wątpliwość absolutnie odklejony. W omawianym dramacie nie ma miejsce uwspółcześnienie problematyki historycznej, mniej lub bardziej wiarygodne dowodzenie ponadczasowości problemu, o jakim dramat stanowi. Jest wręcz odwrotnie – Barker interpretuje przeszłość współczesnością. Jego mentalne zakorzenienie w świecie współczesnym, można powiedzieć osadzenie w postmodernistycznym, niejednokrotnie sztucznie podtrzymywanym konflikcie artysty z otaczającym go światem, jest powodem takiego stanu rzeczy. W efekcie wielu zdaje się wierzyć, że wyimaginowana Galactia to prototyp współczesnego outsidera, szczególnie silnie skonfliktowanego z organami „represji” – władzą świecką i kościelną.\nNadając historycznej rzeczywistości realia współczesności, Barker jednocześnie lekceważy to, co potencjalnie mogło się wydarzyć. Nie uwzględniając warunków historycznych, abstrahując od tego choćby, czym była dla Europy w 1571 morska bitwa pod Lepanto pomiędzy Świętą Ligą a Turkami – skreślił dramat o konflikcie, który mógł przebiegać na linii mecenas–artysta, ale w żadnej mierze nie miałby on – gdyby zaistniał – takiego znaczenia, jakie mu zdaje się przypisywać autor.\nGdańskiej inscenizacji Scen z egzekucji podjął się dyrektor Teatru Wybrzeże Adam Orzechowski. Skupił się w niej nie tylko na prezentacji fikcyjnego konfliktu weneckiej malarki z władzami świeckimi i kościelnymi oraz na przedstawieniu odrębnych punktów widzenia na niego, ale też na życiu erotycznym głównej bohaterki. Na tyle, na ile mógł, dramaturg Radosław Paczocha adaptował tekst utworu do realiów scenicznych i założeń reżysera. Jest tu więc wszystkiego po trosze. Niewielkie jednak pole manewru mieli realizatorzy gdańskiej inscenizacji. Dlatego tym bardziej należy docenić zabiegi reżyserskie Orzechowskiego, by wydobyć i jak najintensywniej artystycznie wyrazić konflikty pomiędzy postaciami. Toteż wymowna jest na przykład scena przebrania pod koniec dramatu głównej bohaterki z białej szaty (coś w rodzaju koszuliny zgrzebnej) w wieczorową, czarą suknię.\nTen gest zdaje się potwierdzać niejednoznaczność tego konfliktu. Podobnie wymowny jest początek przedstawienia, kiedy pogrążona w ciemnościach malarka rozpaczliwie domaga się nie czego innego, jak światła właśnie. W kontekście tych choćby tylko wspomnianych powyżej zabiegów reżyserskich dziwi mnie doprawdy upór Orzechowskiego, by w swym przedstawieniu zaserwować widzom a to seks, a to przemoc. Tu akurat zabrakło scen z przemocą – to trochę golizny nadało pikanterii przedstawieniu. Doprawdy, na spektakle do Teatru Wybrzeże w Gdańsku przychodzi inteligentna publiczność, którą nie tylko rażą recitativa jak na szkolnej akademii (a takie w tym przedstawieniu niestety były), ale budzą niesmak dosadne sceny erotyczne, jak z filmu klasy C.\nJak zazwyczaj u tej artystki ciekawa jest scenografia Magdaleny Gajewskiej. Zagospodarowanie przestrzeni scenicznej, zwłaszcza niewielkiej, jaką jest Malarnia, uczynione zostało z wielkim wyczuciem.\nIntrygujące były zwłaszcza lustra, które jednakże pozostają nie do końca czytelne, a przynajmniej nie dość intensywnie wykorzystano ich potencjał. Nie rozumiem też zabiegu różnorodności stylistycznej kostiumów postaci. Jedni bohaterowie bowiem są ubrani współcześnie, inni wyraźnie stylizowani na szlachetnie urodzonych wenecjan z wieków dawnych (nie sposób wskazać chyba określony wiek). Szczególnie wyróżnia się na tym polu postać kardynała Ostensible, więc kilka uwag – pomijając tu zupełnie w próżni zawieszone jego wejście i błogosławienie krzyżem, odziano go osobliwie. Najpierw zaznaczmy, że wyszedł on w gotyckim ornacie z bogato zdobioną kolumnową pretekstą. W XVI wieku, w którym rzecz się rozgrywa, mamy do czynienia z realiami potrydenckimi, a wówczas ściśle przestrzegano ograniczenia noszenia ornatu tylko w czasie liturgii mszalnej. Jak możemy domniemywać kardynał w Wenecji był jeden i nie był nim bynajmniej jakiś sufragan, tylko arcybiskup (z przysługującym mu tytułem patriarchy). A ten, skoro już założył ornat, winien mieć też paliusz, oznakę arcybiskupiej właśnie godności. Miał on wprawdzie zgodnie z przywilejem biskupim stułę pod ornatem opuszczoną, a nie skrzyżowaną, ale nie widać było humerału, tylko typowe zapięcie współczesnej alby. Nie nosił też kardynał purpurowej piuski, tylko czarną, ale za to pontyfikalne trzewiki papieskie. No i ta tiara, w której wyszedł.\nCzyżby miało to mieć jakiś głębszy przekaz, że wenecki kardynał pretenduje do roli papieża, że posiada wyniośle rozbuchane ego? Taka więc, jak w przypadku postaci kardynała, wykazana tu niby stylizacja dowodzi braku pieczołowitości, której nie tłumaczy nic, a już tym bardziej twierdzenie o niestosowaniu przy projektowaniu kostiumów poetyki realizmu historycznego.\nInteresująca była muzyka. Tu znów swoimi kompozycjami dźwiękowymi, aranżacjami muzycznymi Marcin Nenko budował napięcie, „dopowiadał” dramatyzm, spajał całą inscenizację. Dźwięki i melodie, by tak to nazwać, Nenki mocno podkreślały momenty szczególne akcji dramatycznej, inicjowały skupienie. Wyjątkowe wrażenie wywrzeć mógł fragment, kiedy za pomocą syntezy elektronicznych dźwięków Nenko oddawał śmierć walczących pod Lepanto. Niezwykle przejmujące to doznania – najpełniej uwidaczniały to, o czym niekoniecznie z właściwym zaangażowaniem i rozumieniem powagi sytuacji rozmawiały postaci dramatu. Intrygująca była też „nuta” na wejście kardynała. Nie wiem, czy właściwie, ale posłyszałem tam chorałowe Magnificat. Nie wiem jednakże, czy miałoby chodzić Nence o wpisanie w tę scenę przepięknej perykopy Łukaszowej (Łk 1,46) „Magnificat anima mea Dominum et exultavit spirytus meus in Deo…, czy raczej o podkreślenie jej monumentalizmu będącego wyrazem pychy kardynała.\nAktorska gra nie wydaje się w tym przedstawieniu niczym szczególnym. Nie przykuwa uwagi. Obsadzona w głównej roli malarki Anny Galactii Agata Bykowska zdawała się być jakby poza grą, poza sceną teatralną. Grała, ale jakoby jej nie było. Dziwne to wrażenie mogło wywoływać – jej gra była płaska, monotonna jak krajobrazy mazowieckie. Cezary Rybiński jako admirał Suffici usiłował nadać swej roli jakiś czytelny wyraz, ale na niewiele się to zdało. Z kolei Grzegorz Gzyl w roli doży Urgentino chyba też nie ma powodów do zadowolenia z tej roli – by to tak w skrócie ująć.\nPaweł Pogorzałek starał się mimo osobliwej postaci Prody, jaką odgrywał – obłąkanej ofiary wojny i modela malarki (Człowiek ze Strzałą z Kuszy w Głowie) – wydaje się, że zrobił wiele, by w ogóle coś z niej wycisnąć – by użyć kolokwializmu. Zupełnie nijak wypadła Magdalena Gorzelańczyk w roli Supporty, córki malarki. Słaby głos, nie najlepsza gra i wreszcie jej jakaś przezroczystość, brak wyrazistości, zaangażowania aktorskiego sprawiły, że jest to bodaj najsłabsza obsada w tym przedstawieniu. Ciekawie za to, a na pewno z finezją, wyczuciem postaci, nietuzinkową, nieszablonową grą mamy do czynienia w przypadku Magdaleny Boć i Jarosława Tyrańskiego. Tyrański jako kardynał Ostansible uniknął schematyzmu, zatrważająco zagrażającego każdemu aktorowi, który odgrywa hierarchę kościelnego. Wielkie brawa należą się – niepotrzebnie rozebranej przez Orzechowskiego – Magdalenie Boć. Swą postać uczyniła, jak wolno domniemywać, kimś o wiele znaczniejszym, głębszym, niż pozwalała na to Barkerowska postać granej przez nią Rivery. Może nie było to mistrzostwo świata, ale na tle gry całego zespołu jej rola wydaje się przewyższać pozostałe aktorskim warsztatem i zaangażowaniem.\nJedno jest pewne – nic szczególnego, nic znaczącego, ani – tym bardziej – nic odkrywczego dramat Barkera nie wnosi. A w gdańskim przedstawieniu można odnaleźć tylko kilka ciekawych rozwiązań reżyserskich Orzechowskiego i nieco dobrej muzyki Nenki.\nSceny z egzekucji. Autor: Howard Barker; przekład: Małgorzata Semil; reżyseria: Adam Orzechowski; dramaturgia: Radosław Paczocha; scenografia i kostiumy: Magdalena Gajewska; muzyka: Marcin Nenko. Teatr Wybrzeże w Gdańsku (Scena Malarnia), premiera 4 marca 2022.


Oferta / Izostal S.A.\nStrona główna\t› Oferta\t drukuj\nOferta A A A\nMamy przyjemność zaprosić Państwa do zapoznania się z szeroką gamą wyrobów i usług Spółki Izostal. Dzięki wieloletniemu doświadczeniu w branży, jak również wykwalifikowanej kadrze możemy realizować zamówienia kierowane przez najbardziej wymagających Klientów, zarówno pod względem jakościowym, jak i ilościowym.\nIzostal S. A. jest producentem zaawansowanych technologicznie zewnętrznych i wewnętrznych izolacji antykorozyjnych na rurach stalowych, wykorzystywanych głównie do budowy rurociągów gazowych i naftowych. Dla zapewnienia kompleksowej obsługi klienta, Izostal S.A. specjalizuje się w dostawach rur czarnych, izolowanych oraz łuków giętych indukcyjnie. Spółka dysponuje szerokimi możliwościami logistycznymi opartymi na wieloletnim doświadczeniu w zakresie magazynowania oraz dostaw rur do różnych części świata. W zakresie oferowanych produktów Izostal S.A. współpracuje wyłącznie ze sprawdzonymi europejskimi producentami.\nZapraszamy do bezpośredniego kontaktu z nami. Do Państwa dyspozycji pozostaje personel naszej firmy, który udzieli rzetelnych i dokładnych informacji.


Archiwa: Ben Kingsley - Szczere Recenzje\nOpublikowano 28 lipca, 2015 przez Ola\nFilmów o zamianie dusz, osobowości, współegzystowaniu wielu jaźni w jednym ciele, jest naprawdę wiele. Osobiście, największą sympatią darzyłam zawsze nie jakieś sławne klasyki z tej dziedziny, a film Dwoje we mnie (z 1984 roku), w którym zagrał Steve Martin. Produkcja ta ma prawie tyle lat co ja i odkąd byłam dzieckiem, silnie oddziaływała na moją wyobraźnię. No bo czyż to nie jest wspaniały pomysł, by w razie choroby, starości czy niebezpieczeństwa móc się teleportować do nowego i lepszego ciała? Ja tam bym nawet na chorobę nie czekała, tylko od razu wyskakiwała ze swej wadliwej cielesnej powłoki. I tak, wiedziona dziecięcymi niemal emocjami, skierowałam wczoraj swe kroki ku sali kinowej, a tam kolejne wielkie rozczarowanie. A tak mi się marzy by jeszcze w te wakacje zobaczyć jakiś dobry film. Chyba nic z tego.\nPrzeczytajKlucz do wieczności\nOpublikowano 2 maja, 2014 przez Ola\nNadal pozostajemy w średniowiecznych klimatach. Szczerze mówiąc, obejrzałam Medicusa głównie ze względu na wydumany tytuł, który wydał mi się wyjątkowo absurdalny. Z samym filmem nie było jednak aż tak źle, choć jest to raczej wysokobudżetowe (jak na polskie warunki) kino przygodowe, a nie wielkie artystyczne osiągnięcie. Mogłoby to być bardziej zgrabne, zwarte, krótsze, ale w sumie dobrze się ogląda. Najwięcej radochy, jeszcze kilkanaście lat temu, z takich filmów mieliby nastolatkowie, a dziś zapewne cieszą się na seansach, jak dzieci, rodzice nastolatków, myśląc sobie jakie to przyjemne i pouczające kino dla młodych ludzi, pokazujące nie tylko jak wyglądały średniowieczne reali, ale także jak przebiegała w ,,ciemnych wiekach” walka pomiędzy różnymi religiami.\nPrzeczytajMedicus (The Physician)


Miasto tonie w długach a zastępca prezydenta otrzymuje ekstra dodatek specjalny - GazetaKaszubska.pl\nStrona główna Aktualności Miasto tonie w długach a zastępca prezydenta otrzymuje ekstra dodatek specjalny\n– Marek Biernacki otrzymuje taki dodatek za koordynowanie przygotowania planu naprawczego w zakresie akwaparku oraz za przygotowanie planu restrukturyzacji ZIMu i RZI – mówi Beata Chrzanowska, przewodnicząca miejskiech radnych. – Plany naprawcze dot. akwaparku to w dalszym ciągu hasło, które nijak się ma do wyroku sądu arbitrażowego. Decyzję o likwidacji RZI podjęto zbyt późno, dlatego odbywać się będzie ze stratą pokrywaną z budżetu miasta – dodaje.\nZobacz więcej: <<< Nie będzie referendum w sprawie tarczy antyrakietowej, będą za to cięcia w oświacie >>>\nJak to się ma więc do oszczędności w oświacie? Czy złą sytuację finansową miasta trzeba uzdrawiać tylko oświatą i dodatkiem motywacyjnym nauczycieli i tak 30 razy mniejszym niż zastępcy prezydenta?\n– Jeśli mamy oszczędzać, to wszyscy. I nauczyciele, i zastępcy prezydenta – mówi pan Igor, nauczyciel ze Słupska.