USA: Obama nie poparł ani Clinton, ani Sandersa - Polsat News\nUSA: Obama nie poparł ani Clinton, ani Sandersa\n17.02.2016, 06:18 Świat\nPrezydent Barack Obama odmówił opowiedzenia się po stronie któregokolwiek z dwojga kandydatów walczących o nominację prezydencką Demokratów. Wyraził też przekonanie, że prezydentem USA nie będzie miliarder Donald Trump, bo ufa, że Amerykanie wiedzą, iż to "poważna praca".\nMimo porażki Clinton prowadzi pod względem delegatów\nUSA: Ruszyła druga tura prawyborów. Trump i Sanders faworytami w New Hampshire\nObama powiedział, że to normalne, iż każdy z uczestników trwających prawyborów prezydenckich "próbuje się wyróżnić". - Ale w rzeczywistości Bernie i Hillary w wielu sprawach się zgadzają - dodał odnosząc się do senatora z Vermont Berniego Sandersa oraz byłej szefowej dyplomacji USA Hillary Clinton, którzy ubiegają się o nominację Demokratów w listopadowych wyborach prezydenckich USA. Prezydent wypowiadał się na konferencji prasowej na zakończenie szczytu USA i 10 krajów Azji Południowo-Wschodniej w Kalifornii.\n- Znam lepiej Hillary niż Berniego, bo była w mojej administracji doskonałym sekretarzem stanu - przyznał Obama pytany o to, kto lepiej z dwójki kandydatów będzie kontynuował jego dorobek jako prezydenta. Dodał, że w pewnych sprawach Clinton bardziej się z nim zgadza niż Sanders, "ale może Bernie zgadza się ze mną w innych, jednak tego nie wiem, bo tak dobrze go nie znam".\nWyraźnie unikając opowiedzenia się po stronie któregokolwiek z dwojga kandydatów Demokratów, Obama wyraził przekonanie, że różnica między nimi sprowadza się głównie do "taktyki", czyli jak wprowadzić wyznawane poglądy dotyczące m.in. walki z nierównościami w życie. Ocenił, że ta rywalizacja jest "zdrowa" i to wyborcy Partii Demokratycznej musza podjąć decyzję, kogo poprzeć. - Nie jestem nieszczęśliwy z tego powodu, że nie startuję - dodał.\nTrump bez szans. "To poważna i trudna praca"\n- Wciąż uważam, że Trump nie zostanie prezydentem, bo mam dużo wiary w Amerykanów i sądzę, że wiedzą, iż bycie prezydentem to nie prowadzenie telewizyjnego talk show, to nie promocja czy marketing, ale poważna i trudna praca - powiedział Obama.\nObama zwrócił uwagę, że nie tylko Trump, ale i inni kandydaci Partii Republikańskiej uprawiają kontrowersyjną retorykę, która jego zdaniem, niepokoi zagranicznych parterów USA. Jako przykład wskazał, że wszyscy kandydaci republikańscy zaprzeczają istnieniu zmian klimatu, mimo zgodnej opinii naukowców na całym świecie w tej sprawie.\nMianuje nowego sędziego "w odpowiednim czasie"\nObama powtórzył, że mimo sprzeciwu Republikanów, zamierza mianować "w odpowiednim czasie" nowego sędziego Sądu Najwyższego USA, który zastąpi zmarłego nagle w ub. sobotę konserwatywnego sędziego Antonina Scalię. Do zatwierdzenia tej nominacji niezbędne będzie poparcie Senatu, w którym większość mają obecnie Republikanie.\nObama powiedział, że mianowanie nowego sędziego jest jego obowiązkiem wynikającym z konstytucji USA. Podkreślił, że nie istnieje "żadne niepisane prawo" jakoby nie wolno było tego robić w roku wyborczym i przypomniał, że sędzia Anthony Kennedy został mianowany przez prezydenta Ronalda Reagana sędzią Sądu Najwyższego, a następnie zatwierdzony przez Senat, w 1988 roku, ostatnim roku urzędowania Reagana.\nObama zarzucił obecnemu, kontrolowanemu przez Republikanów Senatowi, że jest "obstrukcyjny" i wciąż nie wypowiedział się w sprawie 14 innych sędziowskich nominacji Obamy, mimo, że zostały zaaprobowane przez odpowiednie komisje parlamentarne. "Każda nominacja jest kontestowana i blokowana, niezależnie od osoby" - powiedział. Zapewnił, że nominuje na sędziego SN kogoś "bardzo dobrze wykwalifikowanego", a "Senat będzie mieć wystarczająco dużo czasu, by rozważyć (tę kandydaturę) i przeprowadzić głosowanie".


Czy jesteś tchórzem? – Ewa Wrotek\nEwa Wrotek 5 marca 2021 Zostaw komentarz on Czy jesteś tchórzem?\nRób to o czym marzysz, czego pragniesz. Kiedy będzie na to lepszy czas niż teraz? Tak wiem, zawsze znajdzie się jakiś powód, by odwlekać. Wiesz dlaczego? Bo nie podjąłeś decyzji w sercu. Gdy to zrobisz wszystkie przeszkody i wymówki staną się nieistotne. Podejmij więc tą decyzję i działaj. Przestań się bać, przecież nie jesteś tchórzem. A może chcesz na starość obejrzeć się za siebie i żałować jak wielu rzeczy nie zrobiłeś, bo się głupio bałeś, bo byłeś zbyt leniwy czy wygodny, bo teraz jest Ci “dobrze”. Nie prawda, nie jest Ci dobrze tylko boisz się wychylić ze swojej strefy komfortu.\nOdwagi w realizacji marzeń życzę Ci, z Miłością ❤\nZawsze jest po Twojej myśli.


Odkurzacz Ręczny HOCO PH16 samochodowy bezprzewodowy 80W | HurtowniaGSM.com\nOdkurzacz Ręczny HOCO PH16 samochodowy bezprzewodowy 80W\nKod produktu: 6931474712646\nSugerowana cena detaliczna: 172,33 złbrutto\n172,33 zł brutto140,11 zł netto\nOdkurzacz ręczny bezprzewodowy Hoco PH16\nBezprzewodowy odkurzacz samochodowy z bogatym zestawem akcesoriów. Doskonały sposób na utrzymanie porządku nie tylko w aucie, ale wszędzie gdzie tylko pojawi się nieprzyjemny bałagan. Lekki, łatwy w obsłudze i cichy.\n● Ładowanie bezprzewodowe, obsługa jedną ręką, podwójne zastosowanie w domu i w samochodzie\n● Mocny silnik prądu stałego z maksymalnym ssaniem do 5,3 kPa (MAX)\n● Turbo, łatwe do usunięcia kurz, skrawki papieru, popiół papierosowy, włosy i nie tylko\n● Specjalny filtr na poziomie HEPA, filtr można czyścić wielokrotnie i można go używać wielokrotnie\nRozmiar: 290 * 73 * 73 mm, waga: 486 g, długość kabla ładującego: 1 m.\nMoc: 80 W, ssanie: 5,3 kPa (maks.).\nPojemność baterii: 7,4 V / 2000 mAh. Czas ładowania: ≈2,5 godz.\nOdpylanie: na sucho. Element filtrujący klasy HEPA.\nPojemność pojemnika na kurz: 120 ml.\nPodwójne zastosowanie: w samochodzie, w domu.


704 • Strona 26 z 51 • 1 ... 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29 ... 51\nprzez Tromgenn 28 sty 2008, 03:49\njaaa napisał(a): cholera moze by rzucic te leki :/\nPrędzej rzuć alkochol\nprzez liberman 28 sty 2008, 08:45\nprędzej leki xDDDD\nja mam takie szczęście(?) że jak łącze piwo z wódką to nie mam problemów. Pojęcia KAC prawie nie znam, ale jak połączę oba trunki to mi czasem odpierd*** za przeproszeniem...\nprzez jaaa 28 sty 2008, 14:05\nanand22 napisał(a): Jeśli jesteś w sytuacji, gdzie przed osiągnięciem tzw. "fazy" wymiotujesz, to nie zazdroszczę...\nanand - wczesniej przed braniem lekow moglam naparwde sporo wypic i dopiero bylam wstawiona ,wymiotowalam z tego co pamietam tylko przy mieszaniu\na teraz byla mieszanka leki ,plus wodka plus troche piwa\nnie dziwie sie ze zalodek mi nie wytrzynal bo moja glowa i tak alkoholu nie czula czyli wogole fazy nie mam\nprzez krustofskii 30 sty 2008, 13:08\nMiałem ta nieprzyjemność przebywać na detoksie jak równiez na leczeniu zamkniętym. I z całego serca nikomu tego nie życze, na detoksie widziałem kilka ataków padaczki oraz jedno zejscie smiertelne(nic smiesznego to nie jest). W szpitalu nic nie pilem przez 8 tygodni , tylko lekki. Po wyjsciu czulem sie tak swietnie ze wypilem co nieco, i skonczyło sie płukaniem żołądka. Najgorze to był taki skok cisnienia , mysłalem ze żyły mi popękają. (brałem tylko hydroksyzyne i pernazyne, bez zadnych anticoli lub cos w tym rodzaju).\nprzez eva79 30 sty 2008, 19:00\nByl moment kiedy pilam calkiem sporo.Calkiem za sporo:/\nI kiedys na mega kacu mialam potworny atak.Od tamtego czasu nie biore alko do ust.Mozna powiedziec,ze boje sie alko.\nprzez Pstryk 30 sty 2008, 20:21\neva79 napisał(a): Mozna powiedziec,ze boje sie alko.\nPomyślałabym - bzdura, ale tydzień temu o mało nie udusiłam sie papierosem, gdy usiłowałam zapalić pomimo zapalenia płuca i się wystraszyłam tak, że od tygodnia nie palę i nie mam zamiaru Mam nadzieję, że przydarzy mi się coś równie wspaniałego w związku z alko\nkrustofskii, w jakim trzeba być stanie aby trafić bez własnej woli na detox? Czy w ogóle jest taka możliwość aby kogoś 'zamknąć' na detox bez jego woli?\nprzez krustofskii 30 sty 2008, 21:06\nPrzypuszczam ze musza Cie przyjac jak masz skierowanie od lekarza(np w wypadku przewlekłego alkoholizmy(skrajnego wyczerpania organizmy), w wypadku zagrożenia życia na 100%. A jak kogos chcesz zamknąć na siłe to jedynie wyrok sądowy, czyli tz. skierowanie na przymusowe leczenie, a przed leczeniem pacjent musi byc wczesniej na oddziale detoksykacji, i chyba moja wiedza na ten temat się kończy. pozdrawiam\nprzez maxii 07 lut 2008, 21:07\nja wlasnie zapijam nerwcie ;P\nprzez dxd 15 lut 2008, 18:50\nMoim zdaniem alkohol nie jest dobrym lekiem ... a jesli czujemy sie dobrze po nim to tylko dlatego ze sie rozluzniamy i nie mysli o naszej nerwiczce... wiec ukazuje nam ze mozna sie z niej wyleczyc trzeba chciec... ja mam od pol roku nerwiczke i jest z nia coraz lepiej pokonuje ja ... piwko od czasu do czasu ..:) a tak praca nad wlasna psychika...;] polecam..!!:)\nprzez Gosiulka 17 lut 2008, 12:39\nLudziska a czy ja mogłabym czasem wypić choć odrobinę gdy łykam SPAMILAN Tak czasami chciałabym sobie coś strzelić ale nie wiem czy mogę\nprzez Pstryk 21 lut 2008, 18:56\nGosiulka, Skarbeczku, nie znam tego leku - polecam dział związany z lekami lub poczytanie interakcji leku z alko - nie polecam konsultacji z lekarzem lub farmaceutom bo odpo wszyscy znamy - NIE - ale powinnaś również wziąć pod uwagę swoje predyspozycje i prawdziwy cel odczuwania ochoty wypicia - bo często to jest po prostu ucieczką.... donikąd...\nprzez offtopic 26 lut 2008, 01:25\nJa już nie pamiętam czy alkohol mi pomagał czy nie. zmagam się z nerwicą od kilku lat, być może na początku przez pierwszy rok czy 2 była to jakaś ulga. Obecnie po alkoholu czuję się praktycznie tak samo a nawet i gorzej. Lęki nie ustępują, a wręcz sie nasilają.\nprzez alija_s 18 mar 2008, 23:25\nAlkohol na pewno pomaga na poczatku, ale latwo sie uzaleznic a potem jest tylko gorzej. Ja walcze teraz i z nerwica i z naduzywaniem alkoholu_ ale z tym i idzie gorzej.Ten temat to rzeka kazdy jest inny ale na bank alkohol nikogo nie zaprowadzi do oazy spokoju ktora tak pragniemy


Odp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 19:39\nnie podpalałbym sie. za bardzo pójdziemy do przodu i szybki Nakulma moze nam zrobić kuku. remis mimo wszystko biorę bezwzględnie.\nHricko dziwny typ. Przeplata niezłe akcje z fatalnymi. Noll za to czyści zajebiście, gracz meczu z naszej strony.\nSiejewicz,wiedziałem że gość ma jaja, za Borskiego byśmy juz przegrywali po wyimaginowanym karnym...\naaa ten Lewandowski wszedł, to też jakbyśmy i my grali w 10\nTraore. chuj, Skowronek robi wszystko byśmy jednak tego nie wygrali...\nOdp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 19:41\nwchodzi Traore więc będzie po 10-ciu\nOdp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 19:43\nOdp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 19:45\na my dzis sie uparliśmy by sobie pograć w ręczną.\nwłąsnie takich czarnych jak Nakulma czy Traore ale ten z Lechii którzy robia różnice nam trzeba. a nie taka popierdółke jaką zafundował nam Smolny.\nOdp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 19:51\nDo h.j Wacława chyba Janukiewicz lepiej grałby w ataku od tej padliny Traore...\nMega kurwa tragiczny "zawodnik"....\nOdp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 19:54\nMoglbo byc lepiej, ale po 2 polowie mozna tez cieszyc sie i z remisu :-)\nOdp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 19:55\nSzkoda, bo mecz do wygrania...\nKolejny przypadek kiedy w 11 przeciwko 10 gramy gorzej niż kiedy było po równo.\nKolendowicz, Frączczak, Budka i Traore, który wszedł na ostatnie 10 minut - KOMPLETNIE bezproduktywni, masa strat, niedokładności.\nKomu przyznać tytuł najlepszego na boisku? Chyba Pietruszka albo Noll.\nMecz jeden z gorszych jakie ostatnimi czasy oglądałem, straszna padaczka.\nPrzed spotkaniem 1 punkt brałbym w ciemno, teraz po meczu pozostaje niedosyt bo Górnik był słaby i można go było spokojnie ograć.\nOdp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 19:56\nJedyny pozytyw to zero z tyłu.\nPogoń w pierwszej połowie słabo, w drugiej bardzo słabo, a po czerwonej kartce Górnika to już żenująco słabo.\nPrzykre jest to, że w tej końcówce nie było widać jakichkolwiek chęci na spróbowanie zdobycia bramki. Byli bardzo zadowoleni z remisu i jak zwykle zaczęli bronić. To wtedy Górnik oddawał najwięcej strzałów na bramkę.\nOdp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 19:57\nO dziwo potwierdza się to co mówił Smolny o Nollu, że grając w e-klasie gra zupełnie inaczej niż w 1 lidze. A samo spotkanie to podobnie jak spotkanie z Bełchatowem - esencja polskiej piłki.\nPoziom meczu skandaliczny. Czy ktoś potrafił wymienić 3 podania pod rząd?\nCenny punkt, za tydzień kroimy najlepszego trenera w Polsce i mamy spokojną zimę.\nOdp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 19:58\ncoraz chujowej to wygląda jesli idzie o gra, ale jak widzę ten syndrom udziela sie większości drużyn, jak choćby dzis Górnikowi i na szczęście Polonii, ktora chyba lekko stonowała. Juz źle wyglądało to ze Śląskiem, Ruchem, Bełchatowem, wiec z Podbeskidziem nie wróże lepszej gry. ważne to wygrać, coś ugrać na Polonii, a jak widać jest to możliwe i spokojnie przygotowywać sie do rundy rewanżowej.\nOdp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 20:00\nObrona daje ostatni radę, trzeba pochwalić Nolla bo gra naprawdę nieżle, z przodu jest zdecydowanie gorzej, a ten Traore to przykry typ i nie powinien nawet dostać jednej minuty. Ogólnie mecz był do wygrania, szkoda\nOdp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 20:03\nDo tego znowu Pernis pewnie, wybronił co miał wybronić (a ze 2 sytuacje były dość ciężkie np. mocna piłka wzdłuż piątki) i raczej nie zanosi się, żeby szybko oddał miejsce Janukiewiczowi.\nOdp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 20:06\nOdp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 20:07\nCzłowieka krew zalewa... podanie,podanie,podanie - strata! podanie podanie strata!!a po czerwieni dla Górnika? co się stało ? Zabrze zamknęło Pogoń i nic sie nie działo. nuda,żenada...no ale 1pkt jest ok, i chyba większość osób wziełoby remis w ciemno ?!\nOdp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 20:09\nOdp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 20:11\nWole brzydki mecz na wyjeździe i punkty niż ładnie grająca dla oka Pogoń marnująca sytuacje i przegrywającą mecze. Typowy mecz walki. Cieszy, że Pogoń nie odpuszczała i mądrze sie ustawiała czy to w obronie czy środku pola. Gdybyśmy mieli rasowego napastnika, który strącał by piłki czy je przetrzymywał ten mecz mógł skończyć sie inaczej. Jeszcze nie dawno Pogoń miała problemy z meczami wyjazdowymi a teraz walczy jak równy z równym. Wiadomo każdy z nas by chciał żeby w sytuacji gdy Górnik dostaje czerwo nasi zaatakowali ale gdyby Górnik skontrował to większość by powiedziała że mogli grać swoje. Jedynie szkoda, że liniowy nie pomylił się ze spalonym. Oby tak dalej do przodu bo każdy punkt się przydaje w tej lidze.\nOdp: Występy Pogoni w ekstraklasie - 24/11/2012 20:13\nFaktycznie najgorszy okres gry to w przewadze. Ale ja bym tak bardzo nie krytykował poziomu. Pogoń zagrała dobrze w środku. Górnik był bezradny. Szkoda tych wszystkich niedokladnosci bo przy odrobinie zimnej krwi można było nawet słabo grając w przodzie wygrać. Budka przede wszystkim strasznie wolny, Frączczak jak zwykle bez głowy co przy zupełnym braku techniki dawało tylko straty, Kolendowicz bez wyrazu. Dlatego bramki nie było\nAle remis pozytywny. Nie ma co narzekać.


Campingplatz Camping Nowa Maszoperia in Pommern Bewertungen - camping.info\nCamping Nowa Maszoperia Bewertungen\nWojtek J. Juli 2013\nNajgorszy kemping, z jakim się spotkałem przez wiele lat. Bardzo niemiła obługa, zwłaszcza bardzo ordynarni właściciele, dla których liczy się tylko zysk. W sezonie ścisk i tłok. Położony między jedyną i bardzo ruchliwą drogą, torami kolejowymi z tłukącymi się pociągami i przez cały dzień startującymi... tuż za płotem samolotami i helikopterami. W sezonie po prostu masakra. ZERO odpoczynku. Ochrona nie potrafi sobie poradzić w nocy z pijaną młodzieżą, dopiero wezwana policja była w stanie nad tym zapanować. Nie polecam zdecydowanie !!! Mehr erfahren\nRewelacyjne połozenie w sezonie dużo ludzi, niemiła obsługa, wysokie ceny. W sezonie bardzo duze korki w drodze powrotnej. Ciekawe animacje dla dzieci. Mehr erfahren


MY SPA BEAUTY - domowe spa, pielęgnacja, zabiegi i kosmetyki naturalne: Glinka dar matki natury\nGlinka to jeden z najstarszych kosmetyków na ziemi - przez setki lat z powodzeniem stosowano ją do pielęgnacji skóry i leczenia rozmaitych schorzeń dermatologicznych. Niezwykłe właściwości lecznicze i pielęgnacyjne glinki wynikają z unikalnego składu, w którym znajdujemy m.in. cynk, magnez, wapno.\nKolor glinki (np. biała zielona, żółta, czerwona) zależy od zawartych w niej minerałów. Najpopularniejsza jest glinka zielona i tą wykorzystujmy w większości naszych domowych zabiegów pielęgnacyjnych.\nZabiegi błotne przynoszą błyskawiczne efekty:\nzmniejszenie dolegliwości bólowych ze strony stawów\noczyszczenie i zmniejszenie rozszerzonych ujść gruczołów łojowych, popularnie nazywanych porami skóry\nwygładzenie i ujędrnienie skóry, zmniejszenie cellulitu\nlikwidacja lub wyraźne zmniejszenie stanów zapalnych\nlikwidacja wykwitów trądzikowych\nregulacja ilości wydzielanego przez skórę sebum, zmniejszenie stopnia natłuszczenia skóry\nzłagodzenie wszelkich podrażnień skóry\nbłotne znajdują zastosowanie w pielęgnacji każdego typu cery. Aby wspomóc ich oddziaływanie, wykonaj wcześniej peeling twarzy i weź ciepłą kąpiel lub, jeśli masz taką możliwość, pozostań w saunie parowej - ciepło i wilgoć poprawiają wchłanianie substancji odżywczych przez skórę\nMaseczka podstawowa-Cera tłusta, mieszana i trądzikowa\nWymieszaj glinkę zieloną z odrobiną ciepłej wody źródlanej nałóż na twarz i na wszelkie miejsca ze zmianami trądzikowymi (dekolt, ramiona, plecy).\nLecznicza maseczka z glinką zieloną-Cera trądzikowa\nWymieszaj glinkę zieloną z ciepłym naparem ziołowym (idealne dla cery tłustej zioła: podbiał, szałwia, krwawnik, tymianek, skrzyp polny).\nNapinająca maseczka błotna-Cera tłusta, trądzikowa, błyszcząca się, mało elastyczna, zwiotczała\nStarannie wymieszaj białko kurze z 1 - 2 łyżeczkami glinki zielonej. Nałóż maseczkę na skórę twarzy, szyi i dekoltu. Gdy wyschnie, spłucz letnią, następnie chłodną wodą. Niewykorzystaną część maseczki przechowuj w lodówce i zużyj w ciągu najbliższych kilku dni.\nUjędrniająco - oczyszczająca maseczka z glinką-Cera tłusta, mieszana, mało elastyczna i zwiotczała\nWymieszaj glinkę z odpowiednią ilością jogurtu naturalnego.\nPrzeciwzmarszczkowa maseczka z glinką-Cera dojrzała, mało elastyczna, sucha\nWymieszaj glinkę zieloną z odrobiną gorącej wody oraz oliwy z oliwek\nZABIEGI Z GLINKĄ NA CIAŁO\nz glinką są niezwykle popularne w kosztownych hotelach SPA, tymczasem taką odtruwająco-upiększającą terapię możemy przygotować same, w zaciszu własnego domu. Jeśli któraś z maseczek do twarzy szczególnie ci odpowiada, zwiększ jej proporcje i nałóż na skórę całego ciała.\nMaska błotna na ciało - podstawowa\nWymieszaj ok. 1/2 szkl. glinki z 1/4 szklanki wody źródlanej. Uzyskaną pastę rozsmaruj równomiernie po powierzchni całego ciała. Połóż się na czystym ręczniku, lub, jeśli masz taką możliwość, pozostań w saunie parowej. Po upływie ok. 20 minut zmyj ciało najpierw ciepłą, następnie zimną wodą. Zabieg, choć mało estetyczny, przynosi rewolucyjne efekty, w postaci czystej, jędrnej, zdrowej skóry.\nDetoksykująca kąpiel zdrowotna\nDoskonale ujędrnia skórę i oczyszcza ją, likwiduje cellulit, zmniejsza stany zapalne, łagodzi zmiany trądzikowe, likwiduje ból mięśniowy. Sposób przygotowania: do napełnionej wodą wanny wsyp ok. 1/2 szklanki sproszkowanej glinki. Zanurz się w wannie na ok. 15 minut, następnie spłucz całe ciało pod prysznicem.\nna bazie glinki wywierają zbawienny wpływ na kondycję włosów - w zależności od zastosowanych składników mają wszechstronne działanie: nawilżają, likwidują łupież, zwalczają nadmierne przetłuszczanie się skóry głowy, stosowane regularnie sprawiają, że włosy stają się świeże, lekkie i pełne życia\nMaseczka z glinką do włosów przetłuszczających się\n-ok. 3 łyżki glinki zielonej\n-ok. 1.5 łyżki wody źródlanej\n-ok. 1/2 łyżeczki octu jabłkowego\nWymieszaj glinkę z pozostałymi składnikami na gładką masę. Maseczkę nałóż na UMYTE, wilgotne włosy i skórę głowy, następnie załóż czepek kąpielowy i owiń głowę ciepłym ręcznikiem. Pozostaw na 20 minut, po czym bardzo starannie spłucz włosy.\nOdżywka z glinką do włosów suchych\n-2 łyżki glinki kaolinowej\n-ok. 4 łyżki oliwy z oliwek\n-ok. 2 łyżki oleju kokosowego\n-1/2 szklanki wody źródlanej\nPodrzewaj oleje tak długo, dopóki zupełnie się nie połączą, następnie dodaj wodę i glinkę. Otrzymaną mieszankę przelej do czystej buteleczki. Niewielką ilość odżywki starannie wetrzyj we włosy i skórę głowy, następnie załóż czepek i owiń głowę ręcznikiem. Po 15 minutach umyj włosy szamponem.\nWsypać do wanny pół szklanki glinki, można dodać ulubione olejki eteryczne.\nKąpiel powinna trwać 20 minut. Na koniec spłukać ciało bieżącą wodą. Twoja skóra będzie odnowiona i miękka.\nAutor: Evelina M o 19.11.12\nEtykiety: eko-kosmetyki naturalne, kuracje na włosy, maseczki na twarz, zabiegi kosmetyczne\nRosa Blume 20 listopada, 2012\nCiekawy blog i ladnie dobrane zdjecia, zapraszam do mnie http://pieknieinaturalnie.blogspot.co.uk/\nanuszka13 20 listopada, 2012\nbardzo lubię glinki, mam ich wiele rodzajów i ostatnio najczęściej używał ghassoul- tyle że do wszystkich glinek muszę dodawać olejku żeby mnie nie podrażniały.\nI masz bardzo estetycznego bloga i ciekawe tematy, dodaję do obserwowanych.


Pozycjonowanie - ile to kosztuje - http://dobre-pozycjonowanie.dtp.waw.pl/\nPozycjonowanie - ile to kosztuje czyli pozycjonowanie cennik ten właśnie tekst. SEO to proces wieloletni, który na kluczowy wpływ na wzrost ruchu na blogu. Jeśli bloger chce zająć się SEO sam, musi przede wszystkim tworzyć wartościowe materiały, które będą w s\nMetody na skuteczne pozycjonowanie RybnikPoradnik o pozycjonowaniu ŁódźPozycjonowanie - pogadajmy o kosztachJak podnieść pozycję strony? Pozycjonowanie OpoleCo to jest pozycjonowanie?Biznes i Google - pozycjonowanie stronSEO - inwestycja, opłacalność, biznesTanie pozycjonowanie WarszawaGdzie pozycjonować?Jak ogarnąć - pozycjonowanie Bielsko-BiałaKilka sprawdzonych porad na temat - pozycjonowanie OlsztynTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak Pozycjonować Strony (chyba, że Popełniasz Te 7 Największych Błędów)Zacznij od dziś - pozycjonowanie Gorzów WielkopolskiDla biznesu - marketing internetowy czyli Google dla firmTanie pozycjonowanie WarszawaJak zaistnieć w internecie? Pozycjonowanie LublinKrótko i zwięźle o promocji w sieciJak wybrać rzetelną agencję SEOProfesjonalny informatyk w ceniePoradnik dla biznesu - co to jest SEOJak znaleźć się wysoko w Google? Pozycjonowanie GdyniaO kosztach pozycjonowaniaPoradnik o pozycjonowaniu stron GdyniaOgólnie na temat pozycjonowanie LublinProfesjonalista, który pomoże Twojej firmieGdzie pozycjonować stronę?Kwestia e-marketingu: pozycjonowanie, reklama i strony.Jak zacząć pozycjonować stronę? Skuteczne metody na pozycjonowanie SosnowiecKilka porad dla firm - o pozycjonowaniuPoradnik o pozycjonowaniu Łódź


Zadanie specjalne himalaisty z Gliwic - Silesion.pl\nCzytasz: Himalaista z Gliwic pomoże w dokonaniu niemożliwego?\nStrona główna News Himalaista z Gliwic pomoże w dokonaniu niemożliwego?\nSkialpinista Andrzej Bargiel chce zjechać na nartach z K2, czyli najniebezpieczniejszego ośmiotysięcznika na świecie. W osiągnięciu celu pomaga mu m.in. Janusz Gołąb - himalaista z Gliwic.\nTrwa “K2 Ski Challange”. W ramach wyprawy Andrzej Bargiel, trzykrotny mistrz Polski w skialpiniźmie, postanowił jako pierwszy człowiek na świecie zjechać ze szczytu ośmiotysięcznika K2 i tym samym dokonać niemożliwego. W osiągnięciu tego ekstremalnego czynu pomagają mu alpiniści z Polskiego Himalaizmu Zimowego - Jakub Poburka oraz Janusz Gołąb.\nZobacz zdjęcia z K2 Ski Challange:\nZADANIE SPECJALNE GLIWICKIEGO HIMALAISTY\nJanusz Gołąb wspina się od 1986 roku. Jako pierwszy na świecie zdobył zimą ośmiotysięcznik Gaszerbrum I. Dwa lata temu z rąk byłego prezydenta RP, Bronisława Komorowskiego otrzymał Złoty Krzyż Zasługi za “zasługi dla rozwoju sportów wysokogórskich, za promowanie imienia Polski w świecie”.\nHimalaista z Gliwic z ramienia Polskiego Himalaizmu Zimowego asekuruje Andrzeja Bargiela w wejściu na szczyt K2. Jednak to nie jedyny cel Janusza Gołąba. Jak napisał na swoim facebooku, oprócz pomocy skialpiniście, himalaista chciał w szczególny sposób uczcić śmierć Wojciecha Wróża, który w 1986 roku wszedł na wierzchołek K2 bez tlenu i spadł podczas zejścia ze szczytu.\n- Mamy szczególne zadanie do wykonania. Mamy z sobą tablice pamiątkowa Wojciecha Wróżą. Przeszłości nie można zmienić, ale można kreować przyszłość tak, aby stanowiła piękną pamiątkę tego, co się kiedyś tam na stokach K2, wydarzyło. Wreszcie Wojtek będzie miał swoją tablice na Kopcu Gilkeya - napisał na swoim facebooku Janusz Gołąb.\nźródło: facebook.com / Janusz Gołąb\nGołąbowi udało się wykonać zadanie. Tablica została zamieszczona na Kopcu Gilkey’a 23 lipca br.\nZJAZD Z K2 NA DNIACH\nAndrzej Bargiel planuje stanąć na szczycie 27 lipca. Dziś miał się rozpocząć atak szczytowy, jednak nie wiadomo, czy pojawiło się okno pogodowe umożliwiające wejście. Jak informuje zespół prasowy Bargiela, skialpinista powinien zdobyć szczyt maksymalnie do 7 sierpnia.\n#k2 ski challange\n#wejście na k2\n#zjazd na nartach z k2\n5 minut temu Zabrze: Fałszywy alarm bombowy w urzędzie miasta!\nTajemnica śmierci Kukuczki


Czy warto pisać codziennie?\nMoże wystarczy raz lub dwa razy w tygodniu?\nA może raz w tygodniu to za mało?\nNa to pytanie nie ma chyba jednej, właściwej odpowiedzi, a wszystko zależy od tego jaką dziedzinę opisujesz/jaka jest tematyka Twojego bloga.\nJeśli piszesz o swoim życiu codziennym to każdego dnia może być coś do napisania i podzielenia się tym z innymi - mniej lub bardziej fascynującego, ale nawet prosta czynność umiejętnie opisana może wciągnąć czytelnika, rozbawić, skłonić do przemyśleń.\nPisząc w jakimś konkretnym temacie, w którym się specjalizujesz to musisz liczyć się z tym, że publikując posty codziennie temat może się wyczerpać - czego nie życzę.\nNiszowe tematy mają to do siebie, że nie jest to temat rzeka, ale wszelkiego rodzaju ciekawostki, własne życie, moda... pisz kiedy masz ochotę, pisz jeśli czujesz taką potrzebę, pisz kiedy masz wenę twórczą. :-)\nW pisaniu, zdobyciu i utrzymaniu czytelników ważna jest konsekwencja.\nPrzyzwyczajając czytelnika do codziennych postów musisz liczyć się z tym, że jeśli któregoś pięknego dnia, lub kilka dni, nie znajdziesz czasu, czy ochoty na pisanie to możesz zniesmaczyć tych, którzy odwiedzają Twój blog i liczą na nowe, interesujące ich treści.\nWybierz taką częstotliwość, aby temat się nie wyczerpał, ale też zostało trochę czasu na pracę, życie rodzinne i przyjemności, bo blog chociaż jest tworzony przez Ciebie z pasją i lubisz to co robisz, nie powinien zabrać Ci całego wolnego czasu.\nBlog ma być Twoją odskocznią, a nie zamiennikiem życia realnego.\nInne sprawy też są ważne, nie samym blogowaniem człowiek żyje. :-)\nJa wybieram opcję dwóch/trzech postów w tygodniu.\nChcę mieć trochę czasu dla rodziny, dla siebie i po to, aby móc spokojnie przygotować nowy post, bez presji i ciśnienia.\nTaką opcję wybrałam jako optymalną, takiej będę się trzymać i taką Wam polecam. :-)


Liturgia sakramentaliów (błogosławieństw)\nPodstawowy układ każdego obrzędu sakramentaliów wymaga dwóch głównych części, mianowicie głoszenia Słowa Bożego oraz uwielbienia Bożej dobroci i i modlitwy o pomoc z nieba. Zawsze jest krótki wstęp i zakończenie obrzędu.\nPierwsza część (liturgia słowa) zmierza do tego, aby błogosławieństwo stało się naprawdę świętym znakiem Bożej dobroci. Stanie się tak dzięki głoszonemu Słowu Bożemu, bowiem z niego czerpie on swoje znaczenie i skuteczność. Stąd więc czymś najważniejszym w tej pierwszej części obrzędu jest głoszenie Słowa Bożego. Mamy tu na myśli czytanie danej perykopy biblijnej, śpiew psalmu, homilię. Psalm responsoryjny lub inny odpowiednio dobrany śpiew albo nawet święte milczenie, szczególnie wtedy, gdy jest więcej czytań  mają na celu pobudzić wiarę uczestników liturgii sakramentaliów.\nW liturgicznych czynnościach i modlitwach części drugiej wyraża się uwielbienie Boga i wypowiada się prośbę o Bożą pomoc przez Chrystusa w Duchu Świętym. Istotę tej części obrzędu stanowi formuła błogosławieństwa lub modlitwa Kościoła, z którą łączy się pewien znak, czynność. Celebrans może tu dodać modlitwę wspólną, podobną do modlitwy powszechnej, aby w ten sposób bardziej zaangażować uczestników liturgii. Modlitwa ta zwykle poprzedza modlitwę błogosławieństwa albo występuje po niej. Zaznaczono w księdze Obrzędy błogosławieństw, że nigdy nie wolno zrezygnować z głoszenia Słowa Bożego, nawet w obrzędach skróconych oraz z modlitwy błogosławieństwa.\nPrzygotowując liturgię sakramentaliów należy dać pierwszeństwo wspólnotowej formie celebracji, w której diakon, lektor oraz schola liturgiczna będą wykonywać właściwe dla nich funkcje. Celebrans powinien zatroszczyć się o to, aby udział wiernych w liturgii sakramentaliów był świadomy, czynny i godny.\nWidzialne znaki  czynności towarzyszące często modlitwom mają na celu przede wszystkim przypomnienie zbawczego działania Boga oraz ukazanie ścisłego powiązania sakramentaliów z sakramentami. W ten sposób, przy pomocy znaków, ożywia się wiarę uczestników liturgii oraz zachęca do bardziej czynnego w niej udziału.\nTradycyjnie do najczęściej stosowanych znaków należą: rozłożenie, podniesienie, złożenie albo nałożenie rąk szafarza, znak krzyża, pokropienie wodą święconą i okadzenie.\nBiskup przewodnicząc liturgii sakramentaliów używa szat liturgicznych przewidzianych w księdze Ceremoniał Biskupi.\nKapłan i diakon, jeśli przewodniczą liturgii sakramentaliów, nakładają albę i stułę. W bardziej uroczystej celebrze można używać kapy. Przewiduje się biały lub złoty kolor szat. Może też być on zgodny z okresem roku liturgicznego lub danego święta.\nDla zilustrowania liturgii wyżej omawianej przyjrzyjmy się obrzędowi błogosławieństwa różańca. Otóż po zgromadzeniu się ludu w świątyni celebrans przychodzi do miejsca przewodniczenia w prezbiterium podczas wykonywanego na wejście śpiewu o treści Maryjnej. Celebrans rozpoczyna liturgię od znaku krzyża i pozdrowienia wiernych jak we Mszy św. Dalej ma miejsce słowo wstępne, w którym wyjaśnia się potrzebę błogosławienia różańca. Poprzez to błogosławieństwo podkreśla się znaczenie modlitwy różańcowej w życiu Kościoła i wyprasza się Boże błogosławieństwo dla tych, którzy rozważając tajemnice naszego odkupienia razem z Maryją oddają cześć Bogu. Celebrans lub lektor odczytuje teraz fragment Pisma Świętego ze zbioru czytań stosowanych we Mszach ku czci Najświętszej Maryi Panny, po czym ma miejsce śpiew psalmu responsoryjnego. W krótkiej homilii celebrans wyjaśnia czytanie biblijne, aby w świetle wiary zgromadzeni wierni zrozumieli znaczenie obrzędu i zdobyli umiejętność owocnego korzystania z modlitwy różańcowej. Można teraz zastosować modlitwę wspólną (podobną do mszalnej modlitwy powszechnej), w której obecni zanoszą prośby do Boga za wstawiennictwem Najświętszej Maryi Panny. Następnie celebrans odmawia modlitwę błogosławieństwa (jedną z trzech do wyboru), uwielbiając najpierw Boga naszego Ojca, który pozwala nam z wiarą rozważać tajemnice swojego Syna. Prosi też, aby Bóg przez modlitwę różańcową umacniał naszą wiarę, abyśmy wraz z Maryją rozważając tajemnice radosne, bolesne i chwalebne naszego Pana, starali się je naśladować w naszym życiu. Po modlitwie błogosławieństwa zgromadzeni wierni powinni wraz z celebransem odmówić modlitwę różańcową, chociażby jedną z tajemnic. Liturgia błogosławieństwa kończy się śpiewem antyfony Maryjnej, np. Witaj, Królowo. Błogosławieństwo celebransa kończy obrzęd (Obł II s. 174  182).\nZawartość księgi Obrzędy błogosławieństw\nWydana w dwóch tomach księga Obrzędy błogosławieństw, Katowice 1994, zawiera wielką ilość błogosławieństw (sakramentaliów). Na zakończenie rozważań dotyczących znaczenia sakramentaliów w naszym życiu religijnym dobrze będzie zapoznać się, chociaż pobieżnie, z treścią wspomnianej wyżej księgi. Otóż najpierw zamieszczono błogosławieństwa dotyczące osób, mianowicie błogosławieństwo rodziny, małżonków, dzieci, synów lub córek, narzeczonych, kobiety przed narodzeniem i po urodzeniu dziecka, chorych, starców pozostających w domu, wysłanych na głoszenie Ewangelii, katechetów; błogosławieństwo przed rozpoczęciem podróży. Są błogosławieństwa dotyczące budynków i wielorakiej działalności chrześcijan, więc błogosławieństwo nowego domu, nowego seminarium, takiegoż domu zakonnego, szkoły lub uniwersytetu, biblioteki, szpitala, przychodni, gabinetu lekarskiego, urzędu, zakładu pracy, środka społecznego przekazu, obiektów sportowych i gimnastycznych, specjalnych urządzeń technicznych, narzędzi pracy, zwierząt, pól, zasiewów, pastwisk, owoców przyniesionych do kościoła, błogosławieństwo przy stole. Dużą grupę stanowią błogosławieństwa sprzętów liturgicznych i przedmiotów kultu publicznego, np. chrzcielnicy, krzesła celebransa, tabernakulum, ambony, konfesjonału, nowych drzwi kościoła, krzyża, obrazów, dzwonów, organów, wody, Drogi Krzyżowej, cmentarza. Do błogosławieństw wyrażających pobożność ludu chrześcijańskiego należy błogosławieństwo pokarmów i napojów, dewocjonaliów, różańca, szkaplerza. Księga błogosławieństw zawiera też błogosławieństwa znane nam na poszczególne święta w polskim kalendarzu kościelnym, np. św. Szczepana, św. Jana Apostoła i Ewangelisty, św. Błażeja, św. Agaty, Wniebowzięcia NMP, Narodzenia NMP. Są też błogosławieństwa: prymicyjne, związane z jubileuszami kapłańskimi i małżeńskimi, nowego domu, nowego domu katechetycznego, studni, tablicy pamiątkowej, sztandaru lub chorągwi, feretronu procesyjnego, baldachimu, kadzielnicy, modlitewnika, świecy sprzętu przeciwpożarowego, sprzętu pogotowia ratunkowego i aparatury medycznej.


Muzyczna niedziela w Ostromecku - Bydgoski Portal Internetowy - Bydgoszcz.COM\nMuzyczna niedziela w Ostromecku\nMUZYCZNE TARASY: Kalinowski Family come back\nW weekend, a konkretnie w niedzielę po południu (4.08) zapraszamy wszystkich do Pałacu Nowego na kolejną odsłonę Muzycznych Tarasów, na których zagości rodzina Kalinowskich.\nEugeniusz Kalinowski - pochodzi z Szubina, z rodziny muzykującej. Od najmłodszych lat wychowywał się w otoczeniu muzyki i śpiewu. Związany z podwórkową kapelą „Apachy”, która powstała na początku 1976 r. w Rynarzewie i przyniosła największy rozgłos muzykującej rodzinie Kalinowskich.\nRodzina Kalinowskich sześciokrotnie wzięła udział w Ogólnopolskich Spotkaniach Muzykujących Rodzin m.in. we Wrocławiu i Gnieźnie. Wyjazdy artystyczne zespołu przyczyniały się do podnoszenia własnych umiejętności muzycznych. W przygotowanych programach nawiązywali do folkloru pałuckiego oraz piosenek wykonywanych przez znane w kraju kapele podwórkowe.\nKiedy: 04.08.2019 / Niedziela / 16:00


Energylandia – wybuchowa dawka zabawy dla całej rodzinki - WP Turystyka\nenergylandiaz dziećmiartykuł sponsorowany\nNa mapie Polski pojawiło się już wiele parków rozrywki, jednak chyba żaden tak widowiskowy jak gigantyczna Energylandia w Zatorze. Mniej więcej w połowie drogi między Katowicami a Krakowem, dokładnie w Zatorze, znajduje się 26 hektarów rozrywki na światowym poziomie – prawdziwy raj dla dzieci oraz dorosłych, którzy czasem lubią poczuć się dziećmi.\nW 2016 roku Energylandię odwiedziło ponad milion gości. A z roku na rok Park ten ciągle rozszerza się o nowe atrakcje. W najbliższym sezonie przybędzie ich aż 19 we wszystkich czterech strefach zabawy. W lipcu Energylandia świętować będzie swoje trzecie urodziny, co będzie doskonałą okazją, aby przekonać się na własnej skórze o tym, że mamy w Polsce park rozrywki wyrastający na godnego konkurenta tak kultowych miejsc jak niemiecki Heide Park czy włoski Gardaland.\nEnergylandia to największy Park Rozrywki nie tylko w Polsce, ale i w tej części Europy. To także bez wątpienia najnowocześniejszy tego typu obiekt w naszym kraju. Imponujące Roller-Coastery to efekt pracy konstruktorów, których polot i wyobraźnię docenić można na sam widok wielkich stalowych konstrukcji, albo – i tą opcję zdecydowanie polecamy – odważnie zajmując miejsce w pierwszym rzędzie wagonika. Prawdziwą „petardą” wśród nowości wprowadzonych do parku w 2017 roku jest Speed Water Coaster – największy i najszybszy na świecie wodny Roller Coaster wyrastający 60 metrów nad ziemię i osiągający zawrotną prędkość 110 km/h. Będziecie mogli skorzystać z niego już latem! Połączenie Roller Coastera i przejażdżki wodnej gwarantuje schłodzenie emocji dawką mokrego orzeźwienia – kusząca propozycja podczas letnich upałów.\nChociaż Speed Water Coaster ustanawia rekord wysokości i szybkości wśród zatorskich atrakcji, za najbardziej ekstremalną uchodzi Roller Coaster Mayan – w czasie przejażdżki, śmiałkowie mogą poczuć przeciążenia 5G, których doświadcza pilot myśliwca F16, czy kierowca bolidu wyścigowego. Pięć dynamicznych inwersji przy prędkości 80 km/h gwarantuje skok adrenaliny nawet u najbardziej wymagających amatorów szalonych przygód, a sam widok atrakcji osiągającej wysokość solidnego wieżowca wystarcza, aby niektórym spociły się ręce… Oprócz wspomnianych Roller Coasterów, strefa ekstremalna oferuje jeszcze siedem zróżnicowanych atrakcji, z których każda zasługuje na wypróbowanie.\nMyli się ten, kto sądzi, że w Energylandii królują jedynie zawrotne prędkości i graniczne przeciążenia. Strefa familijna to świetna zabawa dla całych rodzin, od dzieci po dziadków – każdego: dużego i małego! Znajdują się tu atrakcje, którymi cieszyć się można wspólnie z dziećmi, a przecież o to właśnie chodzi w rodzinnym Parku Rozrywki. Tutaj także będziemy mieli okazję wsiąść do łagodnych, rodzinnych rollercoasterów, które sprawią, że będziemy uśmiechać się szeroko od początku do samego końca przejażdżki.\nUlubioną przez gości częścią strefy familijnej są wodne atrakcje dostępne w letnich miesiącach i dlatego w 2017 roku park wzbogacił się o dwie z nich. Spill Water Anaconda to przygoda, z której nikt nie wyjdzie na sucho – emocjonująca przejażdżka wielką łodzią mieszczącą 20 osób po wodnej trasie naszpikowanej niespodziankami. Strome wodospady zapewniają dużą dawkę emocji i rozpędzają łodzie do prędkości 55km/h. Fale powstałe przy uderzeniu kadłuba o taflę wody można sobie wyobrazić… albo zobaczyć na własne oczy siedząc w łodzi z rodziną lub przyjaciółmi, co zdecydowanie rekomendujemy. Jeśli jednak to za mało, aby poczuć się jak Indiana Jones i po skończonej przejażdżce nadal mamy ochotę przedzierać się przez dżunglę zdradliwymi nurtami, pora skoczyć na kolejną nowość 2017 –Jungle Adventure.\nJest to największa dzika rzeka w naszej części Europy, wzbogacona spektakularnymi efektami specjalnymi takimi jak gigantyczne wodospady, dzikie wiry, przyspieszające nurty oraz duże fale. Okrągły ponton, który poniesie nas przez dziką rzekę można zająć całą rodziną lub paczką znajomych i przeżyć wspólnie prawdziwą amazońską przygodę. Premiera tych atrakcji przewidziana jest na początek lata, kiedy upały sprzyjać będą wodnemu orzeźwieniu. Następnie warto udać się do Wioski Wikingów lub Wioski Szwajcarskiej – magicznymi miejscami na mapie strefy familijnej, które pozwolą nam teleportować się do innego świata – oba również należą do tegorocznych nowości! Jeśli więc chcemy wczuć się w rolę nordyckiego wojownika i odkrywcy lub też przenieść się na sielankowe alpejskie łąki i pospacerować magicznymi uliczkami szwajcarskich prowincji, w Energylandii mamy ku temu doskonałą okazję.\nKaruzele: klasyczna, wiedeńska, strażacka Super Pompa czy chociażby Latające Huśtawki, ponadto samochodziki i zjeżdżalnie. Wyspa skarbów, Jeep Safari oraz kolejka Farma Krasnali. To właśnie główne priorytety dla najmłodszych gości Energylandii, którzy w tej strefie mogą wyszaleć się za wszystkie czasy i dać upust swojej dziecięcej wyobraźni. Rodzice i opiekunowie również są zachwyceni bajkową scenerią i łagodnymi atrakcjami, które pozwalają zrelaksować się i naładować akumulatory pozytywnej energii na długi czas. Tej wiosny Bajkolandia zbogaci się aż o 10 całkowicie nowych atrakcji dla najmłodszych, które nikomu nie pozwolą na nudę!\nTa część Parku utrzymana jest w klimacie świata cyrkowego i przyciąga wszystkich swoim magnetyzującym urokiem – warto zobaczyć ją nawet jeśli odwiedzamy Park w gronie dorosłych, a jeśli towarzyszą nam maluchy – jest to pozycja obowiązkowa! Większość atrakcji jest dostępna dla wszystkich, bez dolnej granicy wieku. Warto wspomnieć, że dzieci do lat 3 wchodzą do Energylandii za symboliczną złotówkę, podobnie jak niepełnoletni jubilaci w dniu swoich urodzin. Pozostałym dzieciom do 140 cm wzrostu przysługuje bilet ulgowy, a Park respektuje także Kartę Dużej Rodziny.\nA właściwie tropikalna strefa, gdzie możemy zażyć słońca i przenieść się wyobraźnią na Karaiby lub popluskać się w jednym z trzech podgrzewanych basenów o całkowitej powierzchni 1800 m2 i głębokości od 20 do 120 cm, a następnie wypoczywać na bezpłatnych leżakach dostępnych dla gości strefy. Tropical Bar oferuje pyszne i orzeźwiające napoje na wyciągnięcie ręki, a mnóstwo zakamarków i atrakcji tropikalnej wyspy to gwarancja wielu przyjemnie spędzonych godzin wypoczynku i dobrej zabawy dla dzieci i dorosłych.\nNad bezpieczeństwem gości Water Parku czuwa liczna kadra ratowników, aby nic nie zakłóciło naszego wyjątkowego dnia w słońcu tropików. Jeśli więc zastanawiasz się, czy do Energylandii warto zabierać ze sobą strój kąpielowy, odpowiedź brzmi: zdecydowanie tak! Jeśli jednak o tym zapomnisz, nic nie szkodzi. Na miejscu możesz nabyć modne stroje i wiele gadżetów, które będą świetną pamiątką, przypominającą radosne chwile spędzone w Parku Rozrywki Energylandia.


KE zatwierdziła polską Tarczę Branżową. Do firm dotkniętych lockdownem trafi 5 mld zł - blog Polska gospodarka\nKE zatwierdziła polską Tarczę Branżową. Do firm dotkniętych lockdownem trafi 5 mld zł\nPieniądze trafią do firm dotkniętych skutkami lockdownu.\nKomisja Europejska (KE) zatwierdziła polski program o wartości 1,1 mld euro (5 mld zł), mający na celu wsparcie przedsiębiorstw działających w różnych sektorach dotkniętych pandemią koronawirusa.\nWsparcie w ramach Tarczy Branżowej zostało zatwierdzone na podstawie tymczasowych ram pomocy państwa.\nProgram obowiązuje na całym terytorium Polski i obejmuje cztery środki:\nDopłaty do wynagrodzeń dla pracowników dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) oraz dużych przedsiębiorstw działających w branży turystycznej; szacunkowy budżet wynosi 173 mln euro (777 mln zł). Pomoc będzie miała formę dopłat do wynagrodzeń pracowników o wartości 464 euro (2 tys. zł) miesięcznie na pracownika przez okres maksymalnie 3 miesięcy;\nPostojowe dla MŚP i dużych przedsiębiorstw prowadzących działalność w szeregu sektorów, takich jak sprzedaż detaliczna, usługi gastronomiczne i rozrywkowe; szacunkowy budżet wyniesie 215 mln euro (964 mln zł). Pomoc będzie miała formę dotacji bezpośrednich w wysokości do 928 euro (4 160 zł) na beneficjenta, który odnotował spadek dochodu z działalności operacyjnej o co najmniej 40%. w porównaniu z okresem odniesienia ustalonym w programie;\nMikropożyczki dla mikroprzedsiębiorstw i drobnych przedsiębiorców, prowadzących działalność w szeregu sektorów, takich jak sprzedaż detaliczna, usługi gastronomiczne i rozrywkowe: szacunkowy budżet wyniesie 300 mln euro (1,4 mld zł). Pomoc będzie miała formę dotacji bezpośrednich w wysokości do 1 116 euro (5 tys. zł) na beneficjenta;\nZwolnienia ze składek na ZUS dla MŚP i dużych przedsiębiorstw prowadzących działalność w szeregu sektorów, takich jak sprzedaż detaliczna, usługi gastronomiczne i rozrywkowe, którzy odnotowali spadek dochodu z działalności operacyjnej o co najmniej 40% w porównaniu z okresem odniesienia ustalonym w programie; szacunkowy budżet wyniesie 400 mln euro (1,9 mld zł). Pomoc będzie miała formę zwolnień z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne w okresie od 1 grudnia 2020 r. lub 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r.\n"Z nowych rozwiązań w ramach Tarczy Branżowej skorzysta ok. 300 tys. firm i ok. 1 mln pracowników, a wsparcie wyniesie ok. 4,5 mld zł" - poinformowała Kancelaria Premiera Rady Ministrów. Dodała, że po 29 kwietnia rozpoczną się umorzenia subwencji z Tarczy Finansowej 1.0.\nJak wskazała KPRM we wpisie na Twitterze, wsparcie będzie przedłużone dla branż: gastronomia, hotele i obiekty zakwaterowania; zdrowie fizyczne, w tym siłownie, sport i rekreacja; rozrywka i kultura (targi, fotografia, filmy, estrada, muzea); sprzedaż detaliczna (bazary i targi, odzież i obuwie).\n"Jesteśmy przygotowani na regionalne lockdown'y - pomoc otrzymają przedsiębiorstwa z 49 branż" - zapewniono. "Do tej pory dzięki różnym instrumentom udało nam się uratować ok. 6,5 mln miejsc pracy" - napisano we wpisie KPRM. Wskazano, że "dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń dla pracowników" to instrument wart ok. 1,8 mld zł miesięcznie.\nOpublikowano: 12 marca 2021, 14:42


W Drodze... nr 11\nWiosna zawitała do nas w pełni, choć czasem zima jeszcze o sobie przypomina.\nOznacza to, że ostatni dzwonek na wiosenne porządki.\nJa zachęcam szczególnie do tych, we własnej głowie.\nPodobnie jak nieużywane rzeczy, pudła po przedmiotach zakupionych dawno temu, ubrania, których od dawna nie nosimy, zajmują miejsce w naszych szafach i przestrzeni życiowej, tak nie sprzyjające nam myśli, zaśmiecają nasz umysł i powodują, że mamy mniej energii, radości i wiary.\nZrób wiosenne porządki w swojej głowie.\nWeź pod lupę swoje myśli i z rozmachem pozbądź się tych, które ci szkodzą – odbierają energię do działania i radość.\nPrzy okazji zrób także porządki w domu, gdyż ład wokół nas sprzyja ładowi wewnątrz.\nDziś parę słów na temat rodzeństwa dziecka z autyzmem – jak sobie radzić z pozostałymi dziećmi.\nPonadto rozpoczynamy cykl seminariów poświęconych komunikacji.\nPierwsze już 12 maja.\nRodzeństwo autysty - jak o nie zadbać?\nKiedy mamy tylko jedno dziecko, które ma autyzm, sprawy wyglądają prościej – nasza uwaga, środki, emocje ukierunkowane są na jedną osobę. Więcej mamy dla dziecka czasu, więcej jesteśmy mu w stanie zapewnić, nie musimy odpowiadać na trudne pytania pozostałych dzieci, „dlaczego mój brat się tak zachowuje? Dlaczego moja siostra jest inna?”\nJednak mając tylko dziecko z autyzmem, jesteśmy pozbawieni doświadczenia cudu, jakim jest zwyczajny, prawidłowy rozwój dziecka. Kiedy umiejętności pojawiają się w niezauważony sposób, same z siebie, a do tego nawet palcem nie musieliśmy kiwnąć, by tak się stało. Kiedy naturalne jest to, że dziecko się do nas odnosi, chce się od nas uczyć, poddaje się nam i pozwala się prowadzić przez życie. Wszystko jest takie łatwe. Wszystko po prostu się dzieje a my możemy tylko dziękować losowi za cud, jakiego świadkami jesteśmy każdego dnia. Nic nie jest w stanie zastąpić tego doświadczenia, jakim jest towarzyszenie dziecku w jego spontanicznym, harmonijnym rozwoju.\nAle to doświadczenie kosztuje. Nierzadko kosztuje bardzo dużo.\nNieco łatwiej jest, kiedy rodzeństwo dziecka z autyzmem jest starsze, bo naturalnym zjawiskiem jest, że starsze dzieci zajmują się młodszymi, zerkają na nie, popilnują przez chwilę.\nKiedy rodzeństwo jest młodsze dochodzi do zaburzenia naturalnej hierarchii, jaka panuje w rodzinie. Młodszy brat czy siostra w niezamierzony sposób przejmuje rolę starszego dziecka i w miarę jak dorasta, zaczyna taką rolę spełniać wobec naszego dziecka z autyzmem.\nAutyzm dotyka bardzo mocno całą rodzinę.\nDla wszystkich jest to szalenie trudna sytuacja. Rodzice są rozdarci pomiędzy zajmowaniem się dzieckiem z autyzmem, które wymaga nieustannej pracy a pozostałymi dziećmi, które jak na dzieci przystało, chcą być oczkiem w głowie swoich rodziców. Często dopadają ich wyrzuty sumienia, że nie poświęcają rodzeństwu tyle czasu, ile go potrzebuje, co dokładając się do codziennego stresu, w konsekwencji prowadzi do ciągłego napięcia i mało sprzyjającego klimatu w domu.\nRodzeństwo z kolei często wstydzi się swojego brata czy siostry. Nierzadko zdarza się, że ma pretensje do rodziców, że brat czy siostra mają autyzm. Dzieci nie chcą zapraszać kolegów i koleżanek do domu w obawie, jak zachowa się autysta. Nie wiedzą, co odpowiadać na pytania rówieśników, dlaczego brat/siostra dziwnie się zachowuje. Obserwują, że wiele pieniędzy idzie na terapię dziecka z autyzmem, że plany spędzania wakacji bądź weekendów są modyfikowane, itd. itd. itd.\nNiedawno widziałam film, na którym dziewczynka, mająca brata z autyzmem, kiedy dziadek jej tłumaczy, że w życiu czasem musimy robić rzeczy, których nie chcemy, bardzo rzeczowo odpowiada, że rozumie to, tyle że w przypadku autyzmu tego jest po prostu za dużo…\nPrzede wszystkim wyzwolić się z poczucia winy.\nTo nie Twoja wina, że Twój syn czy córka ma autyzm. Tak samo nie jest to wina żadnego z pozostałych dzieci czy partnera.\nKiedy modelujemy pozostałym dzieciom, że jesteśmy wolni od winy, one także nie będą się obwiniać.\nNaucz je, że autyzm brata czy siostry nie określa ich jako ludzi.\nOstatnio znajoma opowiadała, że rozmawiając o autyzmie jednego z dzieci ze swoim synem, usłyszała „wiesz, mamo, każdy coś ma”.\nJeśli nie masz możliwości poświęcenia dziecku kilku godzin, zadbaj o to, by posiedzieć z nim wieczorem przy łóżku, przytulić, pogadać po ciemku, może coś przeczytać, pogłaskać po głowie, poczekać, aż zaśnie.\nDaj tyle, ile możesz, ale pamiętaj, by dać.\nZorganizuj się tak (zatrudnij do pomocy rodzinę, znajomych, sąsiadów), żeby raz na jakiś czas spędzić czas tylko ze swoim neurotypowym dzieckiem. Wyłącz telefon, zapomnij o wszystkim i na ten choćby krótki czas, bądź dla niego na 100%. Tylko dla niego. Pamiętaj, że dwie godziny naprawdę razem to dużo więcej niż wiele dni spędzonych byle jak.\nZróbcie coś razem. Pójdźcie na spacer, upieczcie ciasto, pooglądajcie zdjęcia, poszalejcie na basenie, nauczcie się rozpalać ogień czy rąbać drzewo. Niechaj to będzie wspólne działanie, doświadczenie, któremu towarzyszyć będą dobre wspomnienia. Twoje dziecko na zawsze zapamięta te chwile, kiedy było dla Ciebie najważniejsze.\nPokochaj gry planszowe. To doskonała okazja do tego, by być razem. Jak rozbudzisz w dziecku upodobanie do gier, z pewnością przebiją te komputerowe a możliwości do budowania dobrej relacji nieporównywalne.\nPrzytulaj, przewalaj się, ścigaj się, śmiej się i wygłupiaj razem z dzieckiem. Niech w Twoim domu śmiech będzie stałą muzyką, która będzie łagodzić trudy codziennej egzystencji rodzeństwa dziecka z autyzmem.\nRób to, co możesz,\ntak jak możesz,\ntym, co masz…\n5 rzeczy, których należy unikać w komunikacji z dzieckiem z autyzmem\nKtóż nie chciałby doświadczyć satysfakcjonującej komunikacji\nz dzieckiem z autyzmem?\nNiezależnie od tego, czy jesteś rodzicem takiego dziecka, czy też oddanym nauczycielem lub terapeutą, z pewnością marzy Ci się pełniejsza, bardziej radosna komunikacja. Często w najlepszej wierze, zupełnie nieświadomie, popełniasz wciąż te same błędy, które zamiast zwiększać umiejętności dziecka w komunikowaniu się, przynoszą odwrotny skutek. Dlaczego?\nPonieważ nie wiesz, czego nie robić i najczęściej właśnie to robisz.\nPoznaj 5 rzeczy, których należy unikać w komunikacji z dzieckiem z autyzmem i zmień na zawsze podejście do pracy nad komunikacją.\nWeź udział w BEZPŁATNYM wprowadzającym seminarium do cyklu spotkań online poświęconych komunikacji. Podzielę się z Tobą nie tylko tym, czego nie robić, ale także praktycznymi wskazówkami do wykorzystania każdego dnia.\nSpotykamy się w najbliższy czwartek 12 maja o godz. 21.30\nZarezerwuj czas już teraz.


W niewoli cienia - ebook - Monika Anna Nejman - mobi, epub - księgarnia Publio.pl\nPublio.plEbookiDla młodzieżyFantasy, science fictionW niewoli cienia\nW niewoli cienia. Monika Anna Nejman - ebook (epub + mobi)\nCzasem trzeba wiele poświęcić, by Słońce znów mogło wzejść…\n„Wiesz, kto jest magiem? – daj mi dojść do słowa\nZłotej światłości” – fragment powieści\nJestem absolwentką studiów o profilu biologiczno-chemicznym. Chociaż probówki i hodowle komórkowe nie są mi obce, to od dawna chciałam spróbować swoich sił jako pisarka. Pracę nad książką zaczęłam wiele lat temu z czysto pragmatycznych pobudek i jej fabuła również miała być mocno osadzona w otaczającej nas rzeczywistości. Jednak niegasnący z wiekiem podziw dla cyklu J.K. Rowling oraz potrzeba wyrwania się ze strefy komfortu spowodowały, że zdecydowałam się na stworzenie baśni. Chociaż od dawna piszę „do szuflady” opowiadania i wiersze, to właśnie „W niewoli cienia” jest moim debiutem literackim.\nEPUB - 1,13 MB, MOBI - 1,39 MB,\nbaśń fantasy, (2), debiut literacki, (380), ebook, (25170), fantasy, (942), fantasy dla młodzieży, (416), książki fantasy, (679), literatura dla młodzieży, (1122), literatura fantasy, (976), nadprzyrodzona moc, (639), niebezpieczeństwo, (6489), poszukiwanie, (346), poszukiwanie prawdy, (1163), powieść dla młodzieży, (1082), przygoda, (3612), przyjaźń, (3159), tajemnica, (3379), zaginięcie(547)


Recenzje optymisty : Karolina Wojtaszek - ,,Ogniste skrzydła''\nKarolina Wojtaszek mówi o sobie w ten sposób: Uwielbiam czytać przeróżnego rodzaju, gatunku książki, szczególnie lubię dzieła filozoficzne, ale także psychologię. Trenuję piłkę nożną, ogólnie lubię sport. Jeżeli chodzi o charakter to jestem raczej osobą spokojną ale zdarza mi się wybuchać, posiadam raczej artystyczną duszę, nie lubię imprezować i wstawać rano.\nPierwsze co wpadło mi w oczy to okładka. Od razu przyciąga wzrok i dobrze się prezentuje, wszystko dzięki swojej prostocie. Spodobała mi się czcionka, bo gustuje w takich fikuśnych literkach. Ognista postać na czarnym tle wygląda genialnie, mogę śmiało twierdzić, że jest to jedna z tych lepszych okładek. A czy świetna okładka kryje równie dobrą treść?\nJuż od pierwszych stron wyczuwalny jest z wątek miłosny. Chociaż nie lubię tego w książkach, tutaj cały czas kibicowałem Viktorii i Rogerowi w ich poczynaniach. Autorka wykreowała świetną parę, której nie da się nie lubić.\nŁatwo też stwierdzić, iż ,,Ogniste skrzydła'' to debiutanckie dzieło. Styl pisania autorki jest zbyt prosty. Strasznie dokuczały mi myśli Viktorii. Dziewczyna przez pół strony zadawała sobie pytania. Bardzo męczące.\nKorekta niestety się nie popisała. Często wyłapywałem błędy, tak banalne, iż wstyd się do nich przyznawać. Najbardziej zdruzgotany byłem zapisem myśli bohaterów. Powinny one być w cudzysłowie i obowiązkowo od nowego akapitu. A korekta postarała się tylko o pochyłą czcionkę, nie zwracając uwagi na postawienie nowych akapitów.\n,, -Zaatakował cię wampir?- zmartwił się. Następnie przybrał śmiertelnie poważną minę. -W takim razie możesz być pewna, że cały miejski klan tych padalców może się już uważać za martwy.''\nZa możliwość przeczytanie tejże książki, serdeczne dziękuję autorce - Karolinie Wojtaszek.\nJeżeli sam/a chciał/abyś wyrobić sobie zdanie na temat tej książki napisz do autorki, która poszukuje recenzentów na fan page swojej książki, O TUTAJ.\nNiko 9 kwietnia 2014 16:59\nCzytałam już kilka opinii na temat tej książki i mimo, że większość osób ma podobne zdanie do Twojego to mam ochotę ją przeczytać. Wydaje się ciekawa i mogłaby mi się spodobać. :)\npoppapraniec 9 kwietnia 2014 17:01\nOczywiście ! Sięgaj po nią i czytaj :)\nA nuż Ci się spodoba :)\nabc 9 kwietnia 2014 17:26\nDokładnie tak samo twierdzę jak Niko N. Wyjął mi to z ust :) dzięki Ci za recenzję :)\nDwojra 9 kwietnia 2014 19:33\nJa nie jestem przekonana - nie lubię zbyt prostego języka, nawet jeśli to debiut i powinno się na takie kwestie przymknąć oko. To po prostu nie dla mnie. Przyznaję Ci jednak rację w kwestii okładki - jest naprawdę udana. Co do korekty - oni coraz częściej się nie popisują niż popisują. To bolesne, ale prawdziwe.\npoppapraniec 9 kwietnia 2014 20:27\nNiestety, nasza korekta lega w gruzach :/\nW większości książek da się wyłapać błedy ;/ niestety rzeczywistość.. Ale ta książka mnie nie złapała za serce jest wiele ciekawszych pozycji ;;/\nUnknown 11 kwietnia 2014 16:37\nCzytałam, ale mimo najszczerszych chęci nie byłam w stanie dotrwać do końca. Powieść była najzwyczajniej ZŁA. Choć fabuła jako tako dawała radę, to wykonanie było straszliwe. O postaciach nie wspominając - były zbyt płytkie, choć miały potencjał. Książkę odłożyłam zdegustowana i zła na siebie, że przesiedziałam pewien czas nad nią.\nNala 12 kwietnia 2014 16:59\nNie słyszałam o tej książce zbyt dobrych opinii i raczej po nią nie sięgnę. Sama fabuła zresztą też mnie nie przekonuje.\nUnknown 20 kwietnia 2014 17:35\nchciałam przeczytać tę książkę, ale jednak nie wybrałam jej jako egzemplarz recenzencki. Może teraz wybiorę jak będzie.\nLustro Rzeczywistości 6 maja 2014 21:36\nNiedługo będzie u mnie konkurs z tą ksiażką do wygrania, ale sama jeszcze do niej nie zajrzałam :) po przeczytaniu tych wszystkich niekorzystnych opinii trochę się boję...\nWasylisa Romanow 27 września 2014 18:12\nDla mnie był to istny koszmar i grafomania w najczystszej postaci... :(


ZSRR w zwierciadle nowej konstytucji\nX. ZSRR W ZWIERCIADLE NOWEJ KONSTYTUCJI\nPRACA „WEDŁUG MOŻLIWOŚCI" A WŁASNOŚĆ OSOBISTA\nDnia 11 czerwca 1936 roku CIK zaaprobował projekt nowej konstytucji radzieckiej, która zgodnie z oświadczeniem Stalina, powtarzanym codziennie przez całą prasę, będzie „najbardziej demokratyczną w świecie". Co prawda tryb, w jakim konstytucję opracowywano, może wzbudzić pewne wątpliwości. Ani w prasie, ani na zebraniach nie było nawet mowy o wielkiej reformie. W międzyczasie już w dniu 1 marca 1936 roku Stalin oświadczył amerykańskiemu dziennikarzowi Royowi Howardowi: „naszą nową konstytucję uchwalimy chyba w końcu tego roku". A więc Stalin wiedział dokładnie, kiedy konkretnie zostanie uchwalona konstytucja, o której ludność w tym momencie nic jeszcze nie wiedziała. Nie sposób oprzeć się wnioskowi, że „najdemokratyczniejsza konstytucja w świecie" była opracowana i zatwierdzona w niezbyt demokratycznym trybie. To prawda, że w czerwcu projekt przedstawiono ludności do „konsultacji". Na próżno jednak szukano by na całym obszarze szóstej części globu ziemskiego takiego komunisty, który ośmieliłby się krytykować dzieło sygnowane przez Komitet Centralny lub takiego bezpartyjnego, który odrzuciłby zalecenia partii rządzącej. Konsultacja sprowadza się do wysyłania rezolucji ze słowami wdzięczności dla Stalina za „szczęśliwe życie". Treść i styl tych pozdrowień zdołały już przy starej konstytucji przybrać trwałe formy.\nPod każdym z tych względów państwo radzieckie jest znacznie bliższe zacofanego kapitalizmu niż komunizmu. Nie może ono jeszcze nawet marzyć o tym, żeby każdego obdzielić „według potrzeb". Właśnie jednak dlatego nie może ono pozwolić swym obywatelom, aby pracowali „według możliwości". Uważa się ono za zniewolone koniecznością zachowania w mocy systemu płacy akordowej, której zasadę można by wyrazić tak oto: „z każdego wydusić jak można najwięcej i w zamian dać mu jak można najmniej". Rozumie się, że w ZSRR nikt nie pracuje powyżej swoich „możliwości" w absolutnym sensie tego słowa, czyli powyżej swego potencjału fizycznego i psychicznego; ale nie ma również tego i w kapitalizmie; najbardziej bestialskie, jak i najbardziej wyszukane metody wyzysku zatrzymują się na granicy wyznaczonej przez przyrodę. Wszak i muł pod batem poganiacza pracuje „według możliwości" z czego nie wynika, że bat jest socjalistyczną zasadą dla mułów. Również i w ustroju radzieckim praca najemna pozostaje naznaczona poniżającym piętnem niewolnictwa. Wynagrodzenie „według pracy" — w rzeczy samej preferuje pracę „umysłową" względem fizycznej, zwłaszcza niewykwalifikowanej — jest źródłem niesprawiedliwości, ucisku i przymusu dla większości oraz źródłem przywilejów i „radosnego życia" dla mniejszości.\nZamiast jawnie zgodzić się z tym, że w ZSRR panują jeszcze burżuazyjne normy pracy i dystrybucji, autorzy konstytucji przecięli całościową zasadę komunistyczną na pół, odłożyli na nieokreśloną przyszłość drugą połowę, proklamowali, że pierwsza już jest urzeczywistniona, przyłączyli do niej mechanicznie kapitalistyczną zasadę płacy akordowej, wszystko to zarazem nazwali „zasadą socjalizmu" 1 na tym fałszu wznieśli gmach konstytucji! W sferze ekonomicznej największe znaczenie praktyczne będzie miał niewątpliwie artykuł 10, który w odróżnieniu od większości pozostałych, jest dostatecznie jasny i ma za zadanie zabezpieczyć własność osobistą obywateli, obejmującą przedmioty domowe i służące konsumpcji, wygodzie i potrzebom codziennym, przed zakusami ze strony samej biurokracji. Po odliczeniu „gospodarstwa domowego" własność tego rodzaju, oczyszczona z oblepiającej ją chciwości i zawiści człowieka o tradycyjnej mentalności, nie tylko utrzyma się w komunizmie, ale osiągnie wtedy niebywały rozwój. Co prawda można wątpić, by człowiek o wysokiej kulturze osobistej chciał obarczyć się śmietniskiem przedmiotów zbytku. Nie wyrzeknie się on jednak żadnej zdobyczy komfortu. Najbliższe zadanie komunizmu polega na zagwarantowaniu wygód dla ogółu. W Związku Radzieckim problem własności osobistej na razie jeszcze traktowany jest nie w komunistycznym, ale drobnomieszczańskim aspekcie. Własność osobista chłopów i nie „jaśnie wielmożnego" ludu miejskiego stanowi obiekt oburzającej samowoli ze strony biurokracji, która, zwłaszcza jej dolne ogniwa, w taki oto sposób zapewniają sobie własny względny komfort życiowy. Wzrost dobrobytu kraju umożliwia obecnie wyrzeczenie się zagarniania cudzego dobytku, a nawet skłania do jego ochrony, jako bodźca służącego do pobudzania wydajności pracy. Zarazem, i jest to wcale nie najmniej ważne, ochrona na mocy ustawy chałupy, krowy i sprzętów domowych chłopa, robotnika lub pracownika legalizuje willę biurokraty, jego daczę, jego samochód i wszelkie pozostałe „przedmioty użytku osobistego i wygód", jakie przywłaszczył on sobie zgodnie z zasadą „od każdego według możliwości, każdemu według pracy". W każdym razie nowa ustawa zasadnicza weźmie pod ochronę samochód biurokraty mocniej niż wóz chłopa.\nRADY A DEMOKRACJA\nW dziedzinie politycznej nową konstytucję odróżnia od starej nawrót od radzieckiego systemu wyborczego, opartego na kryterium klasowym i produkcyjnym, do systemu demokracji burżuazyjnej, bazującego na tak zwanym „powszechnym, równym i bezpośrednim" głosowaniu zatomizowanej ludności. Mówiąc krótko, chodzi o formalną likwidację dyktatury proletariatu. Gdzie nie ma kapitalistów, tam również nie ma proletariatu — objaśniają twórcy nowej konstytucji, a więc również samo państwo z proletariackiego staje się narodowym. Przy całej swej zwodniczości rozumowanie to albo spóźniło się o 10 lat, albo wybiega o wiele lat naprzód. Wywłaszczywszy kapitalistów, proletariat rzeczywiście przystąpił do likwidowania siebie samego jako klasy. Ale od likwidacji jako pewnej zasady do rzeczywistego rozpłynięcia się w społeczeństwie pozostaje droga tym dłuższa, im dłużej państwo musi wykonywać czarną robotę kapitalizmu. Proletariat radziecki wciąż jeszcze istnieje jako klasa, różniąca się głęboko od chłopstwa, od inteligencji technicznej i od biurokracji; co więcej — jako jedyna klasa do końca zainteresowana zwycięstwem socjalizmu. Tymczasem nowa konstytucja chce roztopić go politycznie w „narodzie" na długo przedtem, zanim pod względem ekonomicznym on sam roztopi się w społeczeństwie.\nCo prawda, po pewnych wahaniach, reformatorzy postanowili, aby państwo po staremu nazywało się radzieckim. Lecz jest to tylko prymitywny chwyt polityczny, podyktowany tymi samymi względami, w imię których imperium Napoleona nadal nazywało się republiką. Ze swej istoty rady są organami państwa klasowego i niczym poza tym być nie mogą. Demokratycznie wybranymi organami samorządu lokalnego są municypalitety, dumy, ziemstwa, wszystko, co tylko chcecie, ale nie rady. Ogólnopaństwowy organ ustawodawczy, oparty na formule demokratycznej, jest spóźnionym parlamentem (a raczej jego karykaturą), ale w żadnym razie nie najwyższym organem rad. Usiłując zasłonić się historycznym autorytetem systemu radzieckiego, reformatorzy dowiedli tylko, że ten generalnie rzecz biorąc zupełnie nowy kierunek, jaki nadali oni życiu państwa, nie może być jeszcze nazwany własnym imieniem.\nZrównanie praw politycznych robotników i chłopów samo przez się może nawet nie naruszyć społecznej istoty państwa, jeżeli wpływ proletariatu na wieś jest w należytym stopniu zagwarantowany ogólnym stanem gospodarki i kultury. W tym kierunku powinien niewątpliwie zmierzać rozwój socjalizmu. Jeżeli jednak proletariat, pozostając mniejszością narodu, rzeczywiście przestaje potrzebować przewagi politycznej, aby zapewnić socjalistyczny kierunek życia społecznego, to oznacza to, że sama potrzeba przymusu państwowego staje się już równa zeru, ustępując miejsca dyscyplinie wypływającej z ogólnej kultury człowieka. W takim wypadku zniesienie nierówności wyborczej musiałoby być poprzedzone jawnym i oczywistym osłabieniem funkcji przymusu państwa. O tym jednak nie ma nawet mowy, ani w nowej konstytucji, ani, co jeszcze ważniejsze — w życiu.\nTo prawda, że nowa Magna Charta „gwarantuje" obywatelom tak zwane „wolności" — słowa, prasy, zebrań, pochodów ulicznych. Ale każda z tych gwarancji ma postać ciężkiego kagańca lub też kajdan na ręce i na nogi. Wolność prasy oznacza zachowanie surowej cenzury prewencyjnej, której łańcuchy trzyma w swych rękach przez nikogo nie wybierany sekretariat KC. Wolność bizantyjskich pochwał jest „zagwarantowana", rzecz jasna, całkowicie. Natomiast liczne artykuły, przemówienia i listy Lenina, na jego „testamencie" kończąc, również i przy nowej konstytucji pozostaną zakazane tylko dlatego, że głaszczą obecnych przywódców pod włos. Cóż więc w takim razie mówić o innych autorach? Prostackie i ignoranckie komenderowanie nauką, literaturą i sztuką zostaje zachowane całkowicie. „Wolność zebrań" będzie również nadal oznaczać obowiązek określonych grup ludności przychodzenia na zebrania, zwoływane przez władzę w celu powzięcia przygotowanych zawczasu uchwał. Przy nowej konstytucji, tak samo jak przy starej, setki obcych komunistów, którzy zaufali radzieckiemu „prawu azylu", pozostaną w więzieniach i obozach koncentracyjnych za przestępstwa przeciwko dogmatowi nieomylności. Co się tyczy „wolności", wszystko pozostaje po staremu: prasa radziecka nie usiłuje nawet rozsiewać w tym względzie złudzeń. Na odwrót: głosi się, że głównym celem reformy konstytucyjnej jest „dalsze umocnienie dyktatury". Czyjej dyktatury i wobec kogo?\nJak już słyszeliśmy, zniesienie sprzeczności klasowych przygotowało grunt dla równości politycznej. Chodzi o dyktaturę „narodową", a nie klasową. Kiedy jednak nośnikiem dyktatury staje się naród wyzwolony ze sprzeczności klasowych, to nie może to oznaczać niczego innego, jak roztopienia się dyktatury w społeczeństwie socjalistycznym i przede wszystkim likwidację biurokracji. Tak głosi doktryna marksistowska. A może się myli? Lecz sami autorzy konstytucji powołują się, chociaż bardzo ostrożnie, na program partii napisany przez Lenina. Oto co w samej rzeczy jest tam powiedziane: „...pozbawienie praw politycznych i jakiekolwiek ograniczenia wolności są niezbędne wyłącznie jako środki przejściowe... W miarę, jak będą zanikać obiektywne możliwości wyzysku człowieka przez człowieka, będzie również zanikać konieczność stosowania tych przejściowych środków...". Tym sposobem wyrzeczenie się „pozbawienia praw politycznych" wiąże się nierozerwalnie ze zniesieniem „wszelkich ograniczeń wolności". Przejście do społeczeństwa socjalistycznego charakteryzuje się nie tylko tym, że chłopi zostają zrównani z robotnikami i że przywraca się prawa polityczne kilku procentom obywateli pochodzenia burżuazyjnego, ale przede wszystkim tym, że ustanowiona zostaje prawdziwa wolność dla całych 100% ludności. Wraz ze zniesieniem klas obumiera nie tylko biurokracja, nie tylko dyktatura, ale i samo państwo. Niechby jednak ktokolwiek ośmielił się zająknąć na ten temat: GPU znajdzie w nowej konstytucji wystarczające podstawy, żeby wysłać szaleńca do jednego z licznych obozów koncentracyjnych. Klasy zlikwidowane, z rad pozostała tylko nazwa, ale biurokracja trwa nadal. Równość praw robotników i chłopów oznacza faktycznie ich równość wobec biurokracji w bezprawiu.\nNiemniej znamienne jest wprowadzenie tajności głosowania. Jeżeli przyjmiemy na wiarę, że równość polityczna odpowiada osiągniętej równości społecznej, to pozostaje zagadką: dlaczego w takim razie głosowanie trzeba odtąd ochraniać tajnością; kogo to boi się ludność kraju socjalistycznego i przed czyimi to zakusami trzeba jej bronić? Stara konstytucja radziecka upatrywała w jawnym składaniu głosów, jak i w ograniczeniach prawa wyborczego, narzędzie klasy rewolucyjnej przeciwko wrogom spośród burżuazji i drobnomieszczaństwa. Nie można zakładać, że obecnie tajne głosowanie wprowadza się dla wygody kontrrewolucyjnej mniejszości. Najwyraźniej chodzi o obronę praw narodu. Kogóż to boi się socjalistyczny naród, który nie tak dawno temu obalił cara, szlachtę i burżuazję? Służalcy nawet nie zastanawiają się nad tym problemem. Tymczasem w nim samym kryje się więcej treści, niż w całej pisaninie Barbusse'ów, Louis Fischerów, Durantych, Webbów i im podobnych.\nW społeczeństwie kapitalistycznym tajność głosowania ma chronić wyzyskiwanych przed terrorem wyzyskiwaczy. Jeżeli burżuazja ostatecznie poszła na taką reformę — rzecz jasna, pod naciskiem mas, to tylko dlatego, że sama była zainteresowana tym, żeby chociaż w części ochronić własne państwo przed tą demoralizacją, jaką szerzyła. Zdawałoby się, że w społeczeństwie socjalistycznym nie może być terroru wyzyskiwaczy. Przed kim to trzeba więc bronić obywateli radzieckich? Odpowiedź jest jasna: przed biurokracją. Stalin przyznał to całkiem otwarcie. Na pytanie: po co potrzebne są tajne wybory, odpowiedział dosłownie: „A to dlatego, że chcemy dać ludziom radzieckim pełną swobodę głosowania na tych, których zechcą wybrać". Tak ludzkość dowiedziała się z autorytatywnego źródła, że dzisiaj „ludzie radzieccy" jeszcze nie mogą głosować na tych, których chcieli by wybrać. Byłoby jednak rzeczą pochopną wnosić stąd, jakoby nowa konstytucja rzeczywiście miała już jutro przynieść im tę możliwość. Ale obecnie interesuje nas inna strona problemu. Kim właściwie są ci „my", którzy mogą dać lub nie dać ludności wolność głosowania? To znowu ta sama biurokracja, w imieniu której przemawia i działa Stalin. Jego rewelacje w równym stopniu dotyczą partii rządzącej, jak i państwa, albowiem sam Stalin zajmuje stanowisko sekretarza generalnego dzięki takiemu systemowi, który członkom partii rządzącej nie pozwala wybierać tych, których by oni chcieli. Słowa: „chcemy dać ludziom radzieckim" wolność głosowania, są o wiele ważniejsze od starej i nowej konstytucji razem wziętych, albowiem to nieopatrznie wypowiedziane zdanie jest rzeczywistą konstytucją ZSRR, taką, jaka ukształtowała się nie na papierze, lecz w walce żywych sił.\nDEMOKRACJA A PARTIA\nObietnice nadania ludziom radzieckim swobody głosowania „na tych, których zechcą oni wybrać" jest raczej malowanym obrazkiem niż formułą polityczną. Ludzie radzieccy będą mieli prawo wybierać swoich „reprezentantów" tylko spośród tych kandydatów, jakich ukażą im pod flagą partii przywódcy lokalni lub z centrum. To prawda, że również w pierwszym okresie ery radzieckiej partia bolszewicka miała monopolistyczną pozycję. Utożsamianie tych dwóch spraw oznaczałoby jednak poczytywanie pozorów za istotę rzeczy. Zakaz partii opozycyjnych był środkiem przejściowym, podyktowanym warunkami wojny domowej, blokady, interwencji i głodu. Życie wewnętrzne partii rządzącej, w tamtym okresie reprezentującej organizację awangardy proletariatu, było pełnokrwiste; walka ugrupowań i frakcji do pewnego stopnia zastępowała walkę partii. Obecnie, kiedy socjalizm zwyciężył „ostatecznie i nieodwracalnie" utworzenie frakcji karane jest jeżeli nie rozstrzelaniem, to obozem koncentracyjnym. Zakaz innych partii z przejściowego zła przekształcono w zasadę. Nawet Komsomołowi odebrano prawo zajmowania się polityką akurat w momencie opublikowania nowej konstytucji. Tymczasem prawa wyborcze przysługują obywatelom i obywatelkom od osiemnastego roku życia, a obowiązująca do 1936 roku granica wieku dla komsomolców (23 lata) obecnie została zniesiona w ogóle. Uznano raz na zawsze, że polityka jest monopolem niekontrolowanej biurokracji.\nNa pytanie amerykańskiego rozmówcy o rolę partii w nowej konstytucji Stalin odpowiedział: „Jeżeli nie ma klas, jeżeli przedziały między klasami zacierają się („nie ma klas" — „przedziały między klasami — których nie ma! — zacierają się" L.T.), pozostaje tylko pewna, acz nie zasadnicza, różnica pomiędzy różnymi warstwami społeczeństwa socjalistycznego; nie może więc być żyznej gleby dla powstania zwalczających się partii. Gdzie nie ma kilku klas, tam nie może być kilku partii, ponieważ partia jest częścią klasy". Każde słowo to błąd, a niekiedy nawet dwa! Wychodzi na to, że klasy są rzekomo jednorodne, jakoby granice klas byty zarysowane wyraźnie i raz na zawsze, jakoby świadomość klasy odpowiadała ściśle jej miejscu w społeczeństwie. Marksistowska teoria klasowej natury partii została przekształcona w karykaturę. Dynamika świadomości politycznej została wyłączona z procesu dziejowego w imię porządku administracyjnego. Naprawdę zaś klasy są niejednorodne, rozdzierają je antagonizmy wewnętrzne, zaś do rozwiązania wspólnych zadań dochodzą nie inaczej, jak poprzez walkę wewnętrzną między tendencjami, ugrupowaniami i partiami. Z pewnymi zastrzeżeniami można by się zgodzić z tym, że „partia jest częścią klasy". Ponieważ jednak klasa ma wiele „części" — jedne są zwrócone ku przodowi, inne ciążą do tyłu, więc jedna i ta sama klasa może wyłonić z siebie kilka partii. Z tej samej przyczyny jedna partia może opierać się na częściach różnych klas. Takich przykładów, gdzie jednej klasie odpowiadałaby tylko jedna partia, nie da się znaleźć w całej historii politycznej, jeżeli, rzecz jasna, pozorów policyjnego typu nie poczytamy za realność.\nPod względem swej struktury społecznej proletariat jest najmniej zróżnicowaną klasą społeczeństwa kapitalistycznego. Tym niemniej istnienie takich „warstw", jak arystokracja robotnicza i robotnicza biurokracja wystarcza, aby powstały partie oportunistyczne, naturalnym biegiem rzeczy przekształcające się w jedno z narzędzi panowania burżuazji. Czy z punktu widzenia stalinowskiej socjologii różnica między arystokracją robotniczą a masą proletariacką jest „zasadnicza" czy też „pewna", to wszystko jedno, ale właśnie dzięki takiej różnicy dojrzała w swoim czasie konieczność zerwania z socjaldemokracją i stworzenia Trzeciej Międzynarodówki. Jeżeli w społeczeństwie radzieckim ,, nie ma klas", to w każdym razie jest ono o wiele bardziej zróżnicowane i złożone niż proletariat krajów kapitalistycznych, a wobec tego może być dostatecznie żyzną glebą dla kilku partii. Wkroczywszy niebacznie na grunt teorii, Stalin udowadnia znacznie więcej niż tego by sobie życzył. Z jego rozumowania wynika nie to, że w ZSRR nie może być różnych partii, ale to, że nie może tam być żadnej partii: gdyż gdzie nie ma klas, tam w ogóle nie ma miejsca na politykę. Jednakże Stalin czyni „socjologiczny" wyjątek od tej reguły dla tej partii, której sam jest sekretarzem generalnym.\nBucharin usiłuje podejść do spraw z innej strony. W Związku Radzieckim problem: dokąd iść — wstecz do kapitalizmu czy naprzód do socjalizmu — nie podlega już dłużej dyskusji; dlatego „zwolennicy wrogich zlikwidowanych klas, zorganizowani w partie, nie mogą być tolerowani". Nie mówiąc już o tym, że w kraju zwycięskiego socjalizmu zwolennicy kapitalizmu powinni by zostać uznani za śmiesznych Don Kichotów, nie będących w stanie stworzyć partii, istniejące rozbieżności polityczne nie dają się sprowadzić do pytania: w stronę socjalizmu czy w stronę kapitalizmu? Jest jeszcze pytanie, jak iść do socjalizmu? w jakim tempie? itd. Wybór drogi jest nie mniej ważny niż wybór celu. Któż będzie wybierał drogę? Jeżeli żyzna gleba dla partii politycznych rzeczywiście uniknęła, to nie ma po co ich zakazywać. Odwrotnie — trzeba zgodnie z programem zlikwidować „wszelkie ograniczenia wolności".\nUsiłując rozproszyć naturalne wątpliwości amerykańskiego rozmówcy, Stalin wysunął nowy argument: „Listy wyborcze będzie wystawiała nie tylko partia komunistyczna, ale i wszelkie niepartyjne organizacje społeczne, a takich mamy setki...". „Każda warstwa (społeczeństwa radzieckiego) może mieć swoje interesy społeczne i odzwierciedlać je (wyrażać?) poprzez istniejące liczne organizacje społeczne". Sofizmat ten jest wcale nie lepszy niż inne. Radzieckie organizacje społeczne — zawodowe, spółdzielcze, kulturalne itd. — wcale nie reprezentują interesów różnych „warstw", albowiem wszystkie one mają jedną i tę samą strukturę hierarchiczną: nawet w takich wypadkach, gdy z pozoru są organizacjami masowymi, jak np. związki zawodowe i spółdzielczość, czynną rolę odgrywają w nich wyłącznie przedstawiciele uprzywilejowanej elity, a ostatnie słowo ma „partia", czyli biurokracja. Konstytucja odsyła wyborców po prostu — od Poncjusza do Piłata(l).\nTen mechanizm jest bardzo precyzyjnie wyrażony w samym tekście ustawy zasadniczej. Artykuł 126, który jest osią konstytucji jako systemu politycznego, „zapewnia" ogółowi obywateli i obywatelek prawo do zrzeszania się w organizacjach zawodowych, spółdzielczych, młodzieżowych, sportowych, paramilitarnych, kulturalnych, technicznych i naukowych. Co się tyczy partii, czyli ośrodka władzy, to tutaj chodzi nie o prawo dla ogółu, lecz o przywileje dla mniejszości. „...Najaktywniejsi i najbardziej świadomi (czyli odgórnie za takich uznani — L.T.) obywatele z szeregów klasy robotniczej i innych warstw ludzi pracy zrzeszają się w partii komunistycznej... „reprezentującej kierownicze jądro wszystkich organizacji, zarówno społecznych jak i państwowych". Ta zdumiewająca ze względu na swą szczerość formuła, wprowadzona do tekstu samej konstytucji, odsłania całą fikcyjność politycznej roli „organizacji społecznych", tych filii podlegających biurokratycznej firmie.\nJeżeli jednak nie będzie walki między partiami, to może podczas demokratycznych wyborów będą mogły ujawnić się różne frakcje wewnątrz jednej partii? Na pytanie dziennikarza francuskiego o ugrupowania w partii rządzącej Mołotow odpowiedział: „w partii... czyniono próby stworzenia odrębnych frakcji... ale już od kilku lat sytuacja w tym względzie uległa zdecydowanej zmianie i partia komunistyczna jest naprawdę jednolita". Najlepiej dowodzą tego nieustające czystki i obozy koncentracyjne! Po komentarzach Mołotowa mechanizm demokracji jest ostatecznie jasny. „Co pozostaje z Rewolucji Październikowej — zapytuje Viktor Serge — jeżeli każdy robotnik, który pozwala sobie na żądania lub krytyczną ocenę, jest więziony? O, po czymś takim można sobie ustanowić tajne głosowanie jakiego dusza zapragnie!" Rzeczywiście — na tajne głosowanie nie czyni zakusów także Hitler.\nTeoretyczne rozważania o wzajemnym stosunku klas i partii przeciągane są przez reformatorów na siłę. Chodzi nie o socjologię, a o interesy materialne. Rządząca partia w ZSRR jest monopolistyczną machiną biurokratyczną, która doprawdy ma co tracić, ale niczego już więcej do zdobycia. „Żyzną glebę" chce ona zachować wyłącznie dla siebie samej.\nW kraju, w którym jeszcze nie zastygła lawa rewolucji, własne przywileje parzą uprzywilejowanych, jak skradziony złoty zegarek złodzieja-nowicjusza. Rządząca warstwa radziecka nauczyła się czysto burżujskiego strachu przed masami. Stalin z pomocą Kominternu daje „teoretyczne" uzasadnienie rosnących przywilejów elity radzieckiej, z pomocą obozów koncentracyjnych broni jej przed niezadowoleniem. Żeby mechanizm ten mógł się utrzymać, Stalin musi co pewien czas stawać po stronie „ludu" przeciwko biurokracji, rozumie się — za jej milczącą zgodą. Do tajnego głosowania musi on uciec się po to, żeby chociaż częściowo oczyścić aparat państwowy z przeżerającej go korupcji.\nJeszcze w 1928 roku Krakowski pisał w związku z szeregiem ujawnionych wypadków biurokratycznego gangsterstwa: „Najbardziej charakterystyczna w tej fali skandali i najniebezpieczniejsza jest bierność mas, jeszcze bardziej mas komunistycznych niż bezpartyjnych... W następstwie strachu wobec tych, którzy mają władzę lub po prostu wskutek politycznej obojętności, przechodziły one obok bez sprzeciwu, albo ograniczały się tylko do szemrania". Po ośmiu latach, jakie upłynęły od tamtego momentu, sytuacja stała się o wiele gorsza. Ujawniające się na każdym kroku gnicie aparatu zaczęło zagrażać samemu istnieniu państwa, już nie jako narzędzia przekształcenia społeczeństwa w duchu socjalistycznym, lecz jako źródła władzy, dochodów i przywilejów warstwy rządzącej. Stalin zmuszony był odsłonić ten motyw reformy: „Mamy niemało urzędów — mówił Howardowi — które pracują źle... Tajne wybory w ZSRR w rękach ludności będą biczem na źle pracujące organy władzy". Wymowne wyznanie: po stworzeniu społeczeństwa socjalistycznego własnymi rękami, biurokracja poczuła potrzebę... bicza! Taki jest jeden z motywów reformy konstytucyjnej. Ale jest i inny, nie mniej ważny.\nLikwidując rady, nowa konstytucja roztapia robotników w ogólnej masie ludności. Rady jako organy polityczne już dawno, co prawda, utraciły znaczenie, lecz wraz ze wzrostem antagonizmów społecznych i wraz z ocknięciem się nowej generacji mogłyby ponownie ożyć. Najbardziej, rzecz jasna, trzeba się bać rad miejskich ze wzrastającym udziałem nowych i wymagających komsomolców. W miastach kontrakt pomiędzy luksusem i biedą zbyt rzuca się w oczy. Pierwszą troską radzieckiej elity jest odżegnanie się od rad robotniczych i żołnierskich. Z niezadowoleniem rozproszonej wsi poradzić sobie można znacznie łatwiej. Kołchoźników można nawet nie bez powodzenia wykorzystać przeciwko robotnikom z miast. Reakcja biurokratyczna nie pierwszy raz opiera się na wsi, przeciwstawiając ją miastu.\nTo, co w nowej konstytucji jest pryncypialne i wielkie, co rzeczywiście stawia ją wysoko ponad najbardziej demokratyczne konstytucje państw burżuazyjnych, to tylko wodnista wyliczanka podstawowych dokumentów Rewolucji Październikowej. To, co się tyczy zdobyczy ekonomicznych, wypacza rzeczywistość fałszywą perspektywą i samochwalstwem. Wreszcie wszystko, co się tyczy swobód i demokracji, jest na wskroś przesiąknięte duchem uzurpacji i cynizmu.\nBędąc ogromnym krokiem wstecz od zasad socjalistycznych ku burżuazyjnym, nowa konstytucja, skrojona i uszyta na miarę warstwy rządzącej, idzie po tej samej linii dziejowej, co wyrzeczenie się rewolucji światowej na rzecz Ligi Narodów, co restaurowanie rodziny burżuazyjnej, co zastąpienie milicji terytorialnych skoszarowaną armią, co przywrócenie rang i orderów i co wzrost nierówności. Utrwalając prawnie absolutyzm „ponadklasowej" biurokracji, nowa konstytucja stwarza przesłanki polityczne do odrodzenia się nowej klasy posiadaczy.


Lubię, czasami... ⋆ matka-nie-idealna.pl\n12 sierpnia, 2019 0 Komentarzy\nLubię uciekać, kiedy mnie trochę życie przygniecie. Mam jakieś dziwne poczucie, że daleko od komputera, a co za tym idzie – daleko od domu – problemy przestają mieć znaczenie. A że generalnie ostatnio przestałam lubić ludzi, pozostawiając w mojej sympatii ich ilość, nie większą niż ilość palców jednej ręki, spakowałam dwie walizki, zaciągnęłam pasy w dziecięcych fotelikach tak mocno, by dziewczynki nie mogły wydawać niepotrzebnych dźwięków i ruszyłam w 500 – kilometrową trasę. Ja, dwie walizki i dwójka dzieci.\nI teraz, trochę na opak mojej anty społeczności, celem podróży był wywczas z teściami. Dobrze czytacie – teściami. Ludźmi tak skrajnie różnymi niż ja, że bardziej skrajnie różnym być się nie da. Do tego na metrażu 15 metrów, w porywach 20, z wielką miską zamiast prysznica i drewnianym wychodkiem, bez opcji spuszczania wody, szwagierką – moją, oraz kuzynką – Hanki i Nadii.\nW dobie, gdzie wnętrza są tworzone pod Instagrama, a wczasy biją po oczach turkusem i wodą prosto z kokosa, ja zaszyłam się w domku, gdzie obiad gotuje się na piecu opalanym drewnem, a pod oknem słychać owce, z wielkimi dzwonkami u szyi. Gdzie sześć osób śpi w jednej izbie, na trzech łóżkach. Gdzie wieczorami słychać jedną z trzech stacji radiowych, a cisza nie brzmi szumem samochodów.\nI tak na przykład, lubię pójść w góry. Lubię czuć w nogach ból, nie móc złapać oddechu, kiedy droga w dół wydaje się być lepszą perspektywą, niż zimne piwo w schronisku na górze. Lubię, kiedy pot leje się stróżką po plecach a w głowie kręci się od wysiłku. Lubię powtarzać Hani, że „Dasz radę” i że „Zrobimy przystanek za tamtym drzewem”. Lubię liczyć z nią kroki, siadać na przepasanej na biodrach kurtce i pić wodę – prosto ze źródła. Lubię wrzucać Nadię w nosidło na plecy pomimo, iż ma już ponad trzy lata.\nI kiedy już siadam na górze, czasami sama sobie się dziwię, że mi się udało. Że pomimo siedemnastu kilogramów śpiącego dziecka na plecach i drugiego, które maszerowało krok w krok ze mną, pomimo strasznego zmęczenia – udało się. Pomimo tych śliskich kamieni, pomimo dróg, które raz za razem witały nas rozwidleniem i zakrętów, za którymi okazywało się, że to jeszcze nie koniec walki. Idziesz w górę i myślisz, że przecież to się kiedyś skończy. Że istnieje jakiś szczyt, jakiś koniec i jakaś nagroda. Krok za krokiem pokonujesz przeszkody, niejednokrotnie myśląc „Na chuj mi to było?”. Siadasz na kawałku pnia i wiesz, że albo wracasz na dół, do ciepłego łóżka – opłakać swoją porażkę, albo ciśniesz do góry, pomimo przeciwności.\nLubię też, z samego rana wyjść w piżamie przed domek, usiąść na ławce i zaciągnąć do płuc świeżego powietrza. Lubię jego zapach. Zapach lasu, mokrej ziemi i zwierząt, pasących się nieopodal. Lubię słuchać ciszy, przerywanej czasami pianiem koguta lub odgłosami owiec, pasących się pod oknami chałupy. Lubię zapach niemalże stuletniego drewna, trzymającego domek w pionie. Totalne odludzie.\nLubię zejść z dzieciakami w kaloszach do strumienia, a później w górę – w stronę lasu. Zbierać do butelki czernicę i dzikie maliny. Wchodzić w dzikie zarośla i odpoczywać na małej polanie. Zrywać stokrotki i robić z nich wianki. Nie myśleć, nie spoglądać w telefon. Nie odpowiadać na maile, nie myśleć o zleceniach.\nLubię wieczorem słuchać odgłosów deszczu. Ciężkich kropli odbijających się z hukiem o parapety. Lubię czuć zapach krystalicznie czystego powietrza i przecinać dłonią mgłę. Lubię być sama, przez krótką chwilę w ciągu dnia.\nLubię buty, ustawione rzędem w sieni. Kalosze przeplatają się z sandałami, klapki leżą na zniszczonych wędrówkami trekkingach. Lubię dźwięk włączonej Frani i pranie, suszące się na sznurku, na polu.\nUwielbiam rodzinę Grześka, która mieszka niedaleko, a którą mogłabym śmiało w tej ulubionej piątce ludzi zamknąć. Chyba zabrakło mi palców.\nI nawet powroty do domu lubię. Ciepłe ramiona Grześka, splatające się na moich plecach. Szkodniki wiszące na jego szyi i przekrzykujące się, ile krów po drodze widziały i że mama pozwoliła im zjeść w Makdonaldzie. Lubię koty łaszące się do łydek i szalejącego ze szczęścia psa.\nDobrze mi. W końcu – dobrze.\nPiżamy i owce. Piżamowce.\nKalosze i strumień.\nfeatured, gorce, matka nieidealna, tatry, urlop, wakacje, wakacje z dziećmi


sweet-bitter art: Czytaj, czytaj, czytaj: #112 "Syn zakonnicy" - Joanna Jax\nCzytaj, czytaj, czytaj: #112 "Syn zakonnicy" - Joanna Jax\nKiedy sięgałam po książkę Joanny Jax, wiedziałam, że ta powieść na pewno spełni moje oczekiwania. I nie myliłam się.\nJest rok 2005. Sędziwa siostra Judyta ze Zgromadzenia Sióstr Posłuszeństwa Bożego w Gościńcu, na łożu śmierci prosi nowicjuszkę Miriam, która się opiekuje staruszką, o odnalezienie pamiętników i przekazanie ich bratanicy. Bez świadków.\nW tym samym czasie w jednym z krakowskich szpitali umierający Waldemar Rosiak wyjawia swojemu bratu tajemnicę skrywaną przez lata. Owa tajemnica przewraca Jerzemu świat do góry nogami.\n/.../ nie zamierzał odpuszczać. Gdyby robiły na nim wrażenie łzy, szlochy i łkania, nigdy nie zostałby specjalistą od skandali. To zawsze łamało komuś życie, przetrącało kręgosłup i narażało na szykany. Ale jego to kompletnie nie obchodziło. Ktoś musiał brać się za takie tematy, żeby społeczeństwo nie żyło w nieświadomości. Było to swego rodzaju misją. Kler miał także wiele do ukrycia, jak na przykład dzieci księży i zakonnic. /.../ nie zastanawiał się, czy za owymi tajemnicami nie kryje się ludzka tragedia. Po co? Czytelnicy łaknęli takich gorących tematów. Delektować się dramatami, komentować, tworzyć teorie spiskowe. A wszystko po to, by poczuć się lepiej.\nMłodziutka Amelia prowadzi, wydawać by się mogło, beztroskie życie u boku niezwykle wymagających rodziców oraz trzpiotowatych sióstr. Wyjeżdża do Paryża na studia...\nGrzech - jakże on wspaniale smakuje. pragnę grzeszyć w taki sposób, mogę poddać się nawet diabłu, bylebym jeszcze mogła zasmakować obcowania z /.../. Chcę pójść najdalej, jak to możliwe, czuć go aż do bólu, byle tylko był przy mnie najbliżej i jak najdłużej, i prowadził mnie do granicy rozkoszy, którą sam mi wyznaczył.\nHistoria opisana w tej powieści jest zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Fabuła jest dokładnie przemyślana i w sposób niezwykle precyzyjny nakreślona.\nPodjętych jest tu kilka bardzo kontrowersyjnych tematów. Przede wszystkim związek młodej nowicjuszki z niemieckim oficerem, surowość, fałsz i obłuda panująca w zgromadzeniach zakonnych.\nIdealne, stałe tempo fabuły, świetny styl Autorki to dodatkowe atuty tej, naprawdę, wspaniałej powieści.\nDotyk, spojrzenie, słowa wypowiedziane szeptem. Kontury ciał w świetle księżyca zaglądającego przez okno. Zapach - jedyny, który pozostaje w nozdrzach, jak gdyby tam tkwił, a jest jedynie wspomnieniem. Smak spijany z ust, niepowtarzalny, nie do podrobienia. Cisza w sercu i krzyk w głowie. Szczęście i rozpacz. Tęsknota nawet wówczas, gdy wtulam się w jego ramiona.\nAutor: sweet bitter art o 21:20


Tarasy Bartycka / ul. Bartycka (SGI Baltis) - opinie na forum Warszawa.cz\n/ Tarasy Bartycka / ul. Bartycka (SGI Baltis)\nTarasy Bartycka / ul. Bartycka (SGI Baltis)\nWarszawa: Budowa ul. Bartycka\nMieszkania: od 37 do 107 m²\ncena - od 7650 PLN/m²\nMiejsce postojowe: tak w garażu podziemnym\nTarasy Bartycka, zespół wielorodzinnej zabudowy realizowany w zacisznej części Mokotowa przy ulicy Bartyckiej. To nowoczesne, zamknięte i monitorowane osiedle złożone będzie z dwóch budynków czteropiętrowych. Osiedle charakteryzuje się ciekawą architekturą i spokojną kolorystyką elewacji oraz dużym terenem do rekreacji. To miejsce dla osób poszukujących luksusu, przestrzeni i bezpieczeństwa. Inwestycja składać się będzie z 134 apartamentów.\nProjektantem osiedla jest pracownia projektowa B'art, Bartłomieja Białyszewa.\nOsiedle Tarasy Bartycka usytuowane jest w przepięknej dzielnicy Mokotów. To doskonałe miejsce dla osób, które cenią sobie ciszę i spokój, a jednocześnie potrzebują dobrej komunikacji z centrum miasta. Atutem tego osiedla jest bliskie sąsiedztwo przepięknych terenów zielonych, które zachęcają do spacerów i aktywnego wypoczynku oraz niska zabudowa. W okolicy Tarasów Bartycka znajdują się punkty usługowe, sklepy, przedszkola, szkoła. To idealne miejsce do zamieszkania dla każdej rodziny.\n- wysokość budynków - pięć kondygnacji naziemnych i jedna podziemna,- ściany zewnętrzne i wewnętrzne - murowane, we fragmentach monolityczno-żelbetowe,\n- tynk - cienkowarstwowy silikonowy oraz dodatkowo okładzina kamienna, ceramiczna,\n- balkony i tarasy - posadzka gresowa, balustrady stalowe malowane proszkowo z wypełnieniem z materiału przeziernego,\n- klatka schodowa, korytarze - wykładane płytkami gresowymi, ściany malowane farbą akrylową,\n- windy - cichobieżne obsługujące wszystkie kondygnacje,\n- brama wjazdowa do części podziemnej - pełna z elementami ażurowymi,\n- drzwi wejściowe oraz okna - aluminium,\n- oświetlenie - sterowane czujnikami ruchu,\n- domofony - cyfrowe ze stali nierdzewnej,\n- system kamer monitorujących otoczenie i części wspólne budynków\n- wysokość pomieszczeń - około 280 cm,\n- ściany wewnętrzne - tynk gipsowy malowany farbą akrylową białą,\n- stolarka okienna - drewniane podwójnie szklone,\n- parapety - kamień naturalny,\n- drzwi wejściowe - antywłamaniowe, klasy C,\n- grzejniki - panelowe lub kanałowe, w łazienkach drabinkowe,\n- włączniki i kontakty - firmy Berker,\n- przycisk antynapadowy,\n- rolety zewnętrzne w oknach mieszkań znajdujących się na parterze,\n- instalacja teletechniczna (TK, INTERNET, TELEFON),\n-indywidualne opomiarowanie mieszkań.\n- plac zabaw dla dzieci wyposażony w urządzenie rekreacyjne,\n- ławki z siedziskami drewnianymi,\n- ogródki przydomowe do wyznaczonych mieszkań, wydzielone od części wspólnych,\n- niskie lampy oświetlające chodniki.\nBartycką jeżdżą teraz dwie linie autobusowe dzienne i chyba żadna nocna. Te dzienne też są mało sensowne, bo zanim 167 w korkach dotoczy się do metra, potrafi minąć nawet pół godziny; trasa 108 też nie jest lepsza. Jak wygląda w godzinach szczytu Czerniakowska - wiadomo. Jezdnia Bartyckiej jest w fatalnym stanie, po każdym większym deszczu tworzą się megakałuże. Jeżeli chcesz pracować gdzieś w okolicy, to Bartycka może nie jest jednak takim złym pomysłem. Ale weźmy pod uwagę, że w zeszłym roku znajomi mieszkający tam już byli spakowani do ewakuacji powodziowej. Szkoła kawałek dalej była zamknięta. Reszta "infrastruktury" to parę małych sklepików ze stosunkowo wysokimi cenami i jakieś hmm, zakłady mechaniki pojazdowej. Do tego wszystkiego - aromaty grillowe z pobliskich działek\nprzestrzegam przed firmą focus-stones ....właściciel to człowiek który jest oszustem\nBartycka Residence III / ul. Bluszczańska (APM Development) centrum 2 22,604 25-06-2017 18:44\nTarasy Dionizosa (BARC) centrum8 52 19,218 22-02-2016 20:17\nOstatni post: krisk88\nWola Tarasy (BPI) centrum 0 2,306 12-08-2013 18:30


Monografia na temat przemian i metamorfoz gatunku, jakim jest kołysanka. Materiał, jaki poddała badaniom autorka, jest w pełni reprezentatywny, ponieważ wybrane zostały wszystkie zjawiska wybitne i ogromna grupa utworów dobrych, ale już drugorzędnych. Autorka pokazuje niesłychane uwikłania kołysanki w rozmaite sfery i obiegi kultur, egzystencji, rozwoju człowieka, dziejów i codzienności. ISSN 0239-6025, Prace Monograficzne 692\nAutorzy tomu – często znani badacze twórczości dla najmłodszych – podjęli temat nierozpoznany dotąd w pracach dotyczących literatury dla dzieci i młodzieży. Kraków ukazywany jest jako miejsce magiczne. Opowieści o nim snują mieszkańcy miasta i pisarze, tacy jak Klementyna... więcej »