Lwy Nemejskie: Portal /g/randkowy, a komisariat\nPortal /g/randkowy, a komisariat\nDzisiejsza historia zahaczy o tę właśnie kwestię, o portal randkowy. W ramach badań socjologicznych zajrzałem na ten i ów portal takiego charakteru. Całkiem, oczywiście, pożytecznego. Choć nadal twierdzę, że zacnego partnera życiowego najlepiej poszukać sobie w bibliotece. To obiecuje większe cnoty niż podryw w nocnym klubie Hybride.\nChoć, owszem, pozory bywają mylące, a nawet zgubne.\nW opowiadaniu nie tylko to jednak stanowi oś. A nawet zupełnie nie to. Poruszymy kwestię kultury oficera policji, przyjmującego zeznanie obywatela.\nCo wciąż jeszcze nie jest tą osią... Bo zdaje się, że osią pozostanie frapująca zagadka: ile nieszczęść może udźwignąć czlowiek, by uniknąć obłędu? Jak gwałtowny ich nawał?\nI czy możliwe jest cudowne ocalenie, mistrzowski zwrot kierownicą w koziołkującej ciężarówce?\nA raczej: w koziołkującym komisariacie policji... Zresztą poczytajmy lepiej.\nUwaga: policję, weteranów partyzantki i kosynierów proszę o wyrozumiałość i opuszczenie broni.\nZwłaszcza tej koszącej.\nTo był cholernie kiepski poranek. Nie dlatego, że wtorkowy, deszczowy i październik… Choć to ma swoje znaczenie. No ma. Przekłada się na wstawanie lewą nogą.\nWstałem zatem lewą nogą i zacząłem kiepski poranek i w ogóle bardzo dziwny dzień.\nNie będę ukrywał. Szanse na miłe poranki od dwóch lat nie były najwyższe. Żona uciekła do Namibii z przewodnikiem turystycznym, murzyńskim, owszem. Przewodnik, wyedukowany w Polsce, oprowadzał wycieczki po Szczupłynie, dopóki nie trafił na moją żonę, ugarbioną pod ciężarem sześciu czy siedmiu reklamówek. Współczucie przeszło we wspomożenie, a wspomożenie w silny efekt chemiczny.\nPo tym namibijskim incydencie trochę popiłem, bo miałem wrażenie, że niesie to niezgorsze wsparcie. I niosło, naprawdę.\nBo jakoś nie wtłoczył mnie w podłogę fakt, że taki komornik zrabował mi samochód, przepięknego, czarnego jak noc citroëna DS z lat 60.\nZawsze mi na nim zależało. Długo oszczędzałem. Nie masz bowiem bardziej specyficznego, charakternego w wyrazie auta. To citroënem DS jeździł Louis de Funes. A to był ktoś. Bardzo specyficzny, charakterny w wyrazie aktor.\nNo, ale ukradziono mi ten unikat.\nOwszem, zalegałem z tym i owym, do czorta, ale auto? Takie? Defunesowskie?\nWięc piłem, żeby nie cierpieć za bardzo. Bo ten Namibijczyk też mnie trochę pchnął.\nŻe o żonie nie wspomnę.\nW międzyczasie dom trochę zatęchł. Jakby nieznana siła rzuciła go w jakiś paragwajski ostęp i podgryzła z chemicznych walorów cywilizacji. Chemią już tak nie pachniało. Raczej tym paragwajskim ostępem.\nNie bardzo chciało mi się brać za bary z ostępem po tym, jak straciłem pracę szklarza.\nNie ukrywam: drżące ręce upuszczają więcej szyb niż niedrżące. Szef zrobił rachunek i pożegnał mnie odprawą 600 złotych i prezentem: znanym wam dobrze lusterkiem PRL-owskim – obustronnym, pomarańczowo-żółtym kwiatem z tworzywa. Z lusterkiem dużym i małym.\nPiłem więc dalej, by się nie martwić aż tak bardzo.\nI to działało.\nPo roku dojrzałem do pewnych eksperymentów. Takich jak zerwanie z pomocnym piciem.\nI jakoś to idzie.\nPewnie niedługo wezmę się za ten ostęp.\nA za citroënem oczywiście tęskniłem. Piękny wóz… Specyficzny i charakterny w wyrazie.\nWróćmy jednak do wtorkowego poranka. Deszczowego, październikowego.\nWstałem i rzuciłem okiem na świat przez blokowe okno.\nPadało, brakowało zieleni i w zasadzie okolica wyglądała, jakby dopiero co przejechały po niej czołgi Gudermana.\nOtoczenie mojego osiedla zawsze tak się prezentuje w październiku i w niczym to nie pomaga.\n- Psiakrew – zauważyłem.\nKiedyś inaczej witałem dzień. Wykonywałem gimnastyczne pozy runiczne i witałem się ze słońcem. Ale to było dawniej. W czasach, gdy miałem żonę, pracę i citroëna.\nZrzuciłem piżamę, wciągnąłem dres, którym z racji przestarzałego fasonu raczej wzgardziłby Piechniczek, i poszedłem do kuchni. Moje trzy koty ruszyły za mną jak wierna obstawa.\nTo mnie jak zwykle rozczuliło. Ta obstawa – biała Dania, czarna Szwecja i pręgowana Norwegia (której zmrużone oczy zawsze kojarzyły mi się z obliczem odprężonego Stalina i nigdy sobie nie potrafiłem tego uzasadnić) – to było wszystko, co miałem.\nOprócz komórki, telewizora Ametyst, roweru Wigry 3 i… Owszem, miałem też komputer. Stary rupieć, którego żona nie zdążyła zapakować przy nocnej ucieczce.\nNo i zrobiłem to, co w każdy inny poranek. Codzienny rytuał bezrobotnego. Wytoczyłem trochę sardynek z puszki w kocie miski, zaparzyłem sobie kawę, po czym usiadłem przed komputerem.\nKontrola konta na adoracji.pl była szybka. Miałem tylko zaczepne oczko od kobiety. Niespecjalnie w moim typie. Wyglądała na skoczka spadochronowego, którego wyrzucono nieco przedwcześnie i gdzieś z orbity.\nI wiadomość. Miałem wiadomość, co zawsze budziło nadzieję na przełom.\nPrzeczytałem wiadomość niezwłocznie, bo uroda nadawczyni była rzeczywiście niezła.\nCześć, Kormoran :-)\nPiszesz, że lubisz ezoterykę, medytację, hippikę, filozofię Zen, podróże w głąb Azji i że pracujesz nad scenariuszem do filmu. Chyba nie lubisz się nudzić? :-)\nNaprawdę jesteś weteranem wojny afrykańskiej? Wow!...\nMyślę, że dużo nas łączy! A jestem głęboko wyciszona po medytacji i wyczuwam takie rzeczy. Zresztą sam oceń. Sama medytuję dwa razy dziennie i praktykuję eksterioryzację i bilokację. Możemy spróbować tego razem. Lubię snowboard i narty akrobatyczne. Jeżdżę na łyżwach, tańczę flamenco i mam czarny pas w ju-jitsu. Za miesiąc jadę do Innsbrucku, a potem do Kaszmiru. Możemy jechać razem. Najlepiej Twoim fordem Bronco. To bardzo imponujące auto. Mój ojciec, senator, ma takie.\nJesteś nie tylko wszechstronny, ale przystojny. Powiedziałabym, że wyglądasz jak Colin Farell. Gdybym nie widziała, że to zdjęcie na adoracji.pl, tylko w magazynie, to myślałabym, że to on. :-)\nSeksowne! :-) Przepraszam, że tak otwarcie.\nAle jeśli już jestem przy tym, to powiem, że spodziewam się z Tobą doznań transcendentalnych i objawień mistycznych.\nOdpisz prędko, bo szkoda życia. :-)\nJa już pakuję walizki. :-) :-) :-) Przyznaj się, że Ty masz takie nesesery, że Cię biorą za kongresmana. :-) :-) :-) :-) plus :-).\nPrzez chwilę patrzyłem w monitor z zadumą. Cokolwiek transcendentalną.\n- Taa – wymruczałem. – Chyba jeszcze jakiś czas będziesz samotny, Kormoranie. Coś by trzeba zmienić w profilu, bo ściągają same ,,wysokie progi’’.\nWysokie jak szczyty Kaszmiru.\nNa myśl o konfrontacji z oczekiwaniami Kasjopei przeszły mnie ciarki.\nAle trochę się przed wami usprawiedliwię. Samotność dokucza. Zgodzicie się. Mnie też dokucza. Od dwóch lat. Więc trochę się niecierpliwię. To oznacza jakiś margines błędu. Na przykład z tworzeniem profilu na koncie randkowym.\nPowiecie: przesadziłeś z tą ezoteryką, scenariuszem, fordem Bronco i ze zdjęciem irlandzkiego przystojniaka Farella. Możliwe. Ale mój poprzedni profil wyglądał tak:\nSzukam miłości między duszami. Jestem fajnym człowiekiem, ale nie krezusem. Jeżdżę czymś gorszym od bmw i nie wyglądam jak Brad Pitt. Ale jestem fajnym człowiekiem. Spróbujemy? :-)\nNie spróbował nikt. Bo dwóch kobiet, które wyglądały, jakby zasiedziały się w okopie pod Verdun, nie mogę raczej liczyć. Przyjąłem ich zaczepkę za kpinę i prowokację. Portale randkowe są pełne zasadzek. Wchodzą tam ludzie z pękniętymi sercami i dostają się pod grad zatrutych strzał.\nTydzień po otwarciu konta puściłem oczko do brunetki, która istotnie wyglądała na taką, co poniżej bmw nie schodzi. Ale czemu nie miałem spróbować? Jej przepiękne, baśniowe oczy przeszyły moje serce i rozsądek wywiało.\nReakcja na oczko była szybka, to muszę przyznać:\nTy pojebie wsiowy, zboku, stary dymco.\nJak kolo jezdzisz polonezem to mie nie poniżaj co?\nJa nie dotykam sie takich rzenchów chybaby mie kumpele wyrypały co?\nDupa jesteś dupa i tyle.\nJa mam klase i wymagam!!!\nI nie pisz wiencej bo zadzwonie po Sztabe i Robala z osiedla.\nRozumiesz? rozumies? Pojebie cie\nTrochę się wystraszyłem. Brunetka była z innego województwa, ale Sztaba i Robal byli pewnie jednymi ze stu ex-ów tej dziewczyny, być może pełni zapału wygenerowanego sterydami. Taki zapał pcha na fotele bmw i każe jechać sto czy dwieście kilometrów tylko po to, żeby komuś przeboksować nos na drugą stronę głowy.\nI zmieniłem nieco profil. Samotność dokucza.\nTak. Tyle że chyba nic z tego nie będzie jednak.\nKolejną poranną czynnością było sprawdzenie wiadomości telefonicznych. Była tylko jedna. Z AA.\nOpuściłeś dwa mitingi, Witoldzie. Liczymy, że stawisz się dziś po południu, bo zaczynamy żywić podejrzenia.\nNie była to jakaś szczególnie miła wiadomość i mój humor skiełbasił się jeszcze bardziej.\nPo tej Kasjopei także. Kiedy wstanie się lewą nogą, niewiele trzeba, by kręgosłup trzeszczał od ciosów.\nA miało być gorzej.\nI było. Już dziesięć minut później.\nOstatnią czynnością domową przed śniadaniem był bilans finansowy. Jest to czynność wysoce pożyteczna w sytuacji, gdy żyje się z zasiłku, który usatysfakcjonowałby może samotnego żbika, ale nie mężczyznę, który rozgląda się za kobietą. Wyszło nie najgorzej. Było mnie stać na dwa trójkątne serki topione, chleb z dłuższą listą E–ów i napój gazowany Huncwot. Z jeszcze dłuższą listą E-ów.\nMiałem fart, że w parterze bloku był sklep spożywczy, w którym pracowała moja była dziewczyna. Dzięki temu miałem otwartą furtkę kupowania towaru ,,na zeszyt’’ – co w sumie było jednak przekleństwem – i otrzymywania darowizny w postaci ścinków wędlin dla kotów.\nW gorsze dni dzieliłem z nimi tę strawę.\n- Zaraz wracam, leopardy moje – rzuciłem do kotów, które odprowadziły mnie do drzwi.\nByły ożywione, bo mój powrót zwykle oznaczał świeżą porcję ścinków.\nDania patrzyła na mnie wrażliwymi, pięknie smutnymi oczami, Szwecja z jakimś ciepłym sprytem, zaś Norwegia jakoś szyderczo i przenikliwie. Jak Stalin.\nKocham moje koty, taka prawda.\nZszedłem do piwnicy, by wydostać rower. Po zakupach zamierzałem jeszcze podskoczyć do kolegi z AA, by przekazał reszcie, że nie przyjdę, że nie jestem w stanie wyjść z domu, bo mnie rozkwasiła grypa żołądkowa i drgam w konwulsjach pod dwiema kołdrami.\nSkończyło się na planach.\nWyłamany skobel i kartka przyklejona do drzwi, to było pierwsze, co rzuciło się w oczy.\nZawsze bez ociągania czytam wiadomości, które do mnie przychodzą, więc i tę z marszu przeczytałem:\nBujaj się hujku\nKrótkie, ale ponuro wymowne w przekazie. Zwłaszcza, gdy uchyliłem drzwi i nie ujrzałem roweru.\nWielkiego skarbu. Wiecie, co znaczy Wigry 3 dla kogoś, komu zrabowano citroëna DS?\nTym rowerem, wiernym, niezłomnym, solidnym, bo ze starej epoki jeszcze, jeździłem po alkohole, a potem na spotkania AA. Był jak życiowy towarzysz.\nJak moja żona kiedyś.\nDłuższą chwilę stałem w mrokach piwnicy zamyślony – już na pewno nie transcendentalnie.\nChyba, że bulgot opróżnianych w wyobraźni butelek Stołowej miał z tym coś wspólnego.\nOtrząsnąłem się jakoś. Nie z gniewu i smutku, ale z tego bulgotu.\nJak widzicie, nie przesadzam, mówiąc, że wtorkowy, październikowy poranek nie układał się szczególnie fartownie.\nZrobiłem zakupy z tak ponurą miną, że Kasia, moja była dziewczyna, dała mi podwójną porcję ścinków i dołożyła gratis dwa przeterminowane kefiry.\n- Wszystko w porządku, Witku? – spytała z przejęciem.\n- Nie bardzo, kur… – burknąłem, obracając się do wyjścia.\nDołożyłem więc trochę jadła kotom i chcąc-nie chcąc zrobiłem to, co było raczej konieczne.\nPoszedłem na komisariat.\nTo też popsuło mi humor. Zdecydowanie. Bo szedłem na komisariat pierwszy raz w życiu. Są takie rzeczy, które robione po raz pierwszy, rajcują. Są i takie, które krępują i obciążają system nerwowy.\nZwłaszcza już wcześniej rozregulowany.\nMój by rozregulowany od dwóch lat.\nByłem zatem zdenerwowany samym tym faktem, że muszę wejść na komisariat i złożyć doniesienie policjantom.\nDo takich rzeczy nigdy mi się nie spieszyło.\nMiałem nawet paradoksalne poczucie winy, jakby samo stanięcie przed policyjnym funkcjonariuszem czyniło winowajcą, a co najmniej człowiekiem szemranym.\nTo też mnie wkurzało.\nNie pomógł rozwiać tego wkurzenia deszcz i chłód, ani żółty wartburg kombi, który z wyraźną intencją kierowcy chlapnął na mnie falą wody spod krawężnika.\nCały czas myślałem o rowerze i ściskało mi to tak krtań, jak pięści.\nSzedłem na komisariat, co budziło też tremę.\nJak wtedy, gdy miałem jedenaście lat i w szkolnym teatrzyku zagrałem knechta Zakonu, który zrywa odzież na litewskiej rolniczce.\nTo chyba przez tę tremę zerwałem wtedy zbyt dużo.\nWięcej nie zagrałem.\nNo i tak to wyglądało. Marsz na komisariat już sam w sobie był dręczący i przynosił niepokojące wyobrażenia.\nAle były i plusy.\nOd pół roku cieszyński komisariat objął nowy komendant– inspektor Prońko.\nJego reputacja szybko wyszła poza miasto i uczyniła sławnym jego – w rezultacie szczupłyńską policję – w całym kraju.\nW którym o policji mówi się różnie.\nInspektor Prońko okazał się nad wyraz pracowity. W miarę możliwości sam przyjmował wszystkie ofiary przestępstw. Częstował kawą Jacobs lub herbatą Twinings. Obejmował ramieniem, dzielił żal, a nawet – to było szokujące – łzy. I przemawiał hipnotycznym barytonem, który pokrzepiał nawet najbardziej poszkodowanych.\nKomendant Prońko zadziwiał. Żaden policyjny szef nie był znany ani z takiego zaangażowania, ani z nadzwyczajnego psychologicznego zmysłu. Odkąd pojawił się na komisariacie, nikt go nie widział już na ulicy. Nikt nawet nie wiedział, skąd przybył ku glorii naszego miasta. Siedział za biurkiem i przesłuchiwał, pocieszał, doradzał. Przeglądał stare akta i czytał kryminały Chmielewskiej i Minickiej, by pogłębić wiedzę. Tkwił za biurkiem z niezłomnością golema, dniami i nocami.\nNo i posypały się nagrody; od Szczupłynian, naszego burmistrza, Komendy Głównej, a nawet od ministra sprawiedliwości.\nI była wysoka szansa, że to właśnie inspektor Prońko mnie wysłucha.\nBo on na pewno zrozumiałby, ile znaczy rower Wigry 3.\nNieco pokrzepiony tą myślą przyspieszyłem kroku i po kilku minutach znalazłem się już w komisariacie.\nW przeszklonej dyżurce nie było nikogo. Nacisnąłem więc zielony guzik widoczny na ścianie i zachęcający napisem WZYWAĆ.\n- Kto tam? – wybrzęczało z głośnika męskim głosem.\n- Petent – wypaliłem odruchowo.\n- No, ten, chciałem zgłosić przestępstwo.\n- Jako ofiara? – zaciekawił się głos.\n- Proszę skręcić za dyżurką w korytarz i wejść w drugie drzwi z napisem Fotoplastykon. Komandor pana przyjmie.\nZbaraniałem na kilka sekund.\nW głośniku coś zabulgotało, jakby przeniesiono mikrofon nad garem gotującej się zupy. Choć raczej było to tłumienie śmiechu. Ktoś tam w tle jednak zachichotał.\n- Przepraszam – zasapał głos. – Mam na myśli komendanta. Pokój numer 5.\n- To zmyłka dla napastników.\n- Dla napastników? – powtórzyłem zdumiony.\nMoże za bardzo się dziwiłem przy tej wymianie zdań, ale przypomnę, że poranek był feralny i miałem lekkie pomieszanie nastrojów.\nJeśli nie zmysłów.\n- Oglądał pan Atak na posterunek 13? – zapytał głos z wyraźną przyganą.\n- No. To chyba pan rozumie, że nie żyjemy w Stumilowym Lesie, tylko w mieście, gdzie ućpani bandyci mogą zaatakować posterunki w każdej chwili.\nPrzypomniało mi się o Sztabie i Robalu, i poczułem znużenie.\n- To ja idę – rzekłem grzecznie.\nI rzeczywiście ruszyłem.\n- No nareszcie – zabrzęczało za mną.\nByć może po incydencie namibijskim stałem się nadwrażliwy, bo odkryłem, że wszelkie w istocie drobiazgowe zgrzyty poważnie wytrącają mnie z równowagi. Ta dziwna rozmowa też mnie kopnęła.\nPrzestałem już liczyć kopniaki tego wtorku.\nSkręciłem w korytarz, bo brzęczyk z kolejnego głośnika pozwolił mi pchnąć drzwi za dyżurką. Zaraz też stanąłem przed właściwymi drzwiami, które miały niezwykłą urodę. Wszystkie drzwi w korytarzu zresztą.\nWszystkie były pałacowe. Niezwykłe ornamenty w drewnie oblanym platyną i klamki z chalcedonu. Ich historię znał każdy w Szczupłynie. W 45-tym sowiecka piechota splądrowała podmiejski pałac. Jeden z generałów zapakował dziewięć furmanek samymi tylko drzwiami. Ponieważ nie kwapił się tego zgłaszać innym oficerom i dzielić łupu, poszedł na Sowiety przez las i błoto. I tam został. On i setka żołnierzy. Wpadli w kocioł AK-owców. Dwa dni później AK-owców osaczyły trzy Bataliony Chłopskie.\nTydzień później drzwi pojawiły się na komendzie.\nI w kilku prominentnych domach.\nPierwszy raz widziałem te drzwi, więc przez minutę przyglądałem się im z fascynacją. Przyniosło to zaskakujące odprężenie, toteż śmiało zapukałem.\n- Proszę – rozległ się słynny, terapeutyczny baryton inspektora Prońki.\nA jednak masz i jakiś przydział fartu dzisiaj – pomyślałem prawie z humorem i nacisnąłem klamkę.\nRzeczywiście Fotoplastykon był zwodniczym chwytem, który na kilka sekund mógł pomieszać szyki ,,ućpanych bandytów’’.\nPokój wyglądał raczej jak czytelnia. Regały po lewej wypchane były książkami, po prawej – aktami.\nNa środku stało biurko z dużym komputerem, który nieomal zasłaniał komendanta, siedzącego przodem do mnie. Za nim były jeszcze jakieś drzwi, oczywiście pałacowe.\n- Proszę, proszę – zachęcił mnie Prońko.\nPoczułem ciepłą strugę spływającą płucami. Tak, prawda nad prawdy. Komendant samym głosem prostował kręgosłup.\nCzy można się było dziwić, że bywały dni, kiedy w kolejce do niego kłębiły się dwa lub i trzy tuziny kobiet, by zgłosić przestępstwo?\nJako ofiara lub świadek.\nTak, owszem, zdarzyło się kilka razy. Prońko przyciągał. Niejedna kobieta w determinacji kradła lub rozbijała auto, byle tylko stanąć przed magnetycznym inspektorem.\nDziennikarzy krajowych frapował fakt, że reputacja policji i komendanta szczupłyńskiego wzrosła niebotycznie… tak samo jak przestępczość. Ale to by się dało chyba wytłumaczyć. Te zauroczone kobiety…\nNatomiast brwi marszczyło coś istotnie dziwnego. Przy całym tym niecodziennym zaangażowaniu policji i osobistych akcjach komendanta, wydawałoby się, że wykrywalność przestępstw powinna wyraźnie wzrosnąć.\nOna wyraźnie spadła.\nDlatego w ogóle nie liczyłem na odzyskanie roweru. Było jednak warto zgłosić stratę dla samej obywatelskiej zasady.\nI dla lojalnego salutu wiernemu towarzyszowi Wigry.\nNo i dla seansu terapeutycznego, po którym coś istotnie sobie obiecywałem.\nTak. Wchodząc na komisariat na to właśnie liczyłem i wierzyłem w ten jeden przydział fartu.\nKomendant wychylił twarz zza komputera i uśmiechnął się. Ja zaś zrozumiałem wszystko.\nZdjęcia w gazetach nie oddawały czaru pałacowych drzwi, magnetyzmu komisarza tym bardziej nie.\nOn był wprost anielsko urodziwy. Twarz była jasna, wręcz promienna i gładka jak… no jak chalcedon chyba.\nWłosy lśniące, nie wiedziałem, czy do ich pielęgnacji nie stosował Prońko metod z jakichś starogreckich świątyń odnowy, bo musiałem odeprzeć pokusę, aby zanurzyć w nich twarz i pomruczeć błogo.\nOczy? Coś jak małe kule z chalcedonu cięte. Przejrzyste, błyszczące błękitem, magnetyczne tak, że… Że…\nŻe pomyślałem, iż ta zmyłka z napisem ,,Fotoplastykon'' jest zupełnie zbędna, bo każdy oddział napastników musiał zostać zneutralizowany, jeśli nie zdematerializowany pod spojrzeniem tych chalcedonowych oczu.\nJa sam prawie się zdematerializowałem.\nI nie dziwiłem się już kobietom, które kradły batony i napoje, byle tylko mieć co zgłosić Prońce…\nGdyby Colin Farell stanął przy komisarzu Prońko, musiałby zdawać się usmolonym diabłem, co drewniane kościółki podpala.\nTak, byłem pod dużym wrażeniem. Tak, zauroczony. Nie chcę się z tego tłumaczyć, zrozumiecie to później.\nA stan zauroczenia przeminął zresztą w ciągu kilku minut.\nDefinitywnie i bezpowrotnie.\n- Proszę usiąść – zachęcił uśmiechnięty inspektor.\nOd mojej strony biurka stało wygodne pluszowe krzesło. Z przyjemnością się w nim rozsiadłem. U mnie w mieszkaniu nie było żadnego pluszu. Dawno wyginął pod wilgotnym naporem paragwajskiego ostępu.\nChrząknąłem, zmieszany własnymi myślami, niestosownie zuchwałymi. Czy Prońko, bohater Szczupłyna, idol kobiet, Komendant Numer Jeden w Polsce (jak głosiły zgodnie media), mógł poddawać się liftingom i zabiegom chirurgów plastycznych?\nA może rytuałom voodoo?\nBo istotnie jego twarz była zbyt gładka, zbyt piękna. Zbyt anielska.\nGdyby to jeszcze był kaznodzieją nasyłanym przez jezuitów. Ale on był pancerną ręką sprawiedliwości!\nDziwne to było dla mnie i znów chrząknąłem.\nJa sam nie promieniowałem tak z twarzy nawet mając piętnaście lat. To właśnie wtedy po raz pierwszy, i niestety nie ostatni, usłyszałem, że przypominam ,,Ludwika Pasteura w końcówce’’.\nNadal z urzeczeniem wpatrywałem się w oczy komendanta.\n- Herbaty? Kawy? – zaproponował życzliwie. – Mam herbatniki Jeżyki i Rafaello, jeśli pan preferuje.\nBezrobotny, któremu przychodzi jeść ścinki z kotami, preferuje prawie wszystko. W każdym razie na pewno wszystko z cukrem.\n- Bardzo mi miło – odwzajemniłem uśmiech. – To znaczy: poproszę kawę i ciasteczka. I co tam można – dodałem nietaktownie.\nNie panowałem nad instynktami, taka prawda.\nObwiniam o to Namibię w dużym stopniu.\nProńko, nie podnosząc się z fotela, lekko wychylił się do ściany po swej lewej stronie i sięgnął po czajnik widoczny na półce. Nie ponaglał, nie okazywał pośpiechu, tylko roztaczał swój magnetyzm.\nZaczynałem nie tylko się pokrzepiać, lecz nawet odczuwać słabnięcie żalu za rowerem.\nAle to też było chwilowe.\nW oczekiwaniu na poczęstunek przyglądałem się pokaźnej, trzydziestocentymetrowej figurce z mosiądzu, która stała na biurku. Przedstawiała kosyniera stojącego nad ciałem pozbawionym głowy. Ciekawe, ile głów rosyjskich strącili kosynierzy – zacząłem się zastanawiać.\nDopiero, gdy szklanka kawy i półmisek słodyczy stanęły przede mną, inspektor Prońko złożył ręce i spojrzał na mnie z uwagą.\n- Nazwisko i charakter doniesienia?\n- Kniaź Witold… To znaczy, przepraszam, Witold Kniaź. Tydzień temu oglądałem Krzyżaków i mi się od tamtego czasu plącze… Ykhm. Zgłaszam grabież roweru.\n- Witold Kniaź – wymruczał inspektor, przesunąwszy chalcedonowy wzrok na monitor komputera. Tym samym straciłem z nim kontakt nie tylko wzrokowy, ale i ogólnotwarzowy, że tak to określę, bo komputer był duży i stał dokładnie miedzy nami. Odczułem utratę tego łącza twarzowego nieomal tak samo smętnie jak utratę roweru. – Grabież… Grabież?\n- …roweru. Wigry 3.\nProńko postukał klawiszami. Zrobił to naprawdę prędko. Jakby napisał raptem dwa słowa. Więc na wszelki wypadek powtórzyłem:\n- Grabież roweru. Wigry 3. Kolor zielony.\nKomendant nie zareagował. Nieznacznie pochylony wpatrywał się w ekran monitora.\nNie chciałem być niegrzeczny, więc przez chwilę też milczałem, ochoczo skupiony na konsumpcji. Przedłużające się zeznawanie było mi na rękę, bo mogłem zjeść więcej.\nJednak w końcu zjadłem na tyle więcej, że wszystko. Więc ośmieliłem się odezwać:\n- Grabież miała miejsce wieczorem, w nocy albo rano.\nInspektor drgnął nieznacznie.\n- Nazwisko i charakter doniesienia? – powiedział tym samym, co uprzednio, życzliwym tonem.\nMoje oczy nie miały nic wspólnego z chalcedonem, ale myślę, że w tym momencie trochę się powiększyły i zaszkliły.\nNadwrażliwość, przypominam. Namibia, defunesowski citroën, rower, Sztaba i Robal, i takie tam rzeczy.\n- Witold Kniaź. Zgłaszam grabież dokonaną na mojej osobie. Roweru Wigry 3. Kolor zielony.\n- Zgłasza pan jako ofiara czy świadek?\n- No przecież… Jako ofiara.\n- No właśnie – skwitował ciepło. Po czym znów zamilkł, schowany za komputerem.\nBezskutecznie szukałem go wzrokiem cokolwiek głupkowatym.\n- Co jeszcze podać? – zapytałem, przemycając w ten sposób ponaglenie.\nPrzez chwilę znów milczeliśmy. Zaczynałem czuć się już bardzo nieswojo. Amerykanie o pewnym typie człowieka mówią loser. Zastanawiałem się, czy polski wyraz nieszczęśnik odpowiednio oddaje znaczenie losera, czyli człowieka, na którego zewsząd padają kopy z butów narciarskich i który traci wszystko nie tylko dlatego, że mu los nie sprzyja, lecz także z tej przyczyny, że jest straszliwym nieudacznikiem.\nA jednak chyba byłem loserem. To jakoś dobitniej wyrażało mój status.\nTak to czułem, gdy nawet Komendant Numer Jeden przywalił mi z buta narciarskiego w czoło.\nZwyczajnie mnie lekceważył.\nNigdy wcześniej nikomu tego nie zrobił.\nOwszem, ugościł mnie rarytasami, ale…\nCzułem się bezradnie. Jak to loser.\nJednak miałem oddać salut towarzyszowi. Jednemu z nielicznych, którzy opuścili mnie nie z własnej woli.\n- Mam list – powiedziałem nieco twardszym tonem.\n- Ma pan list – powtórzył. I nareszcie wychylił się do mnie z tym swoim chalcedonowym urokiem. – List do mnie?\n- No nie. List do mnie.\nStłumiłem smętne westchnienie.\n- Panie komendancie. To list od grabieżcy. Jednego czy dwudziestu, bo skąd to wiedzieć.\n- List? – Nadal wpatrywał się we mnie jak w anielski sposób, lecz przestawało mnie to już rozczulać. Narastało znużenie, rezygnacja i złość.\n- List-anonim. Proszę – wysunąłem rękę.\nPrzez kilka sekund wpatrywał się w kartkę z namysłem, jakby podejrzewał mnie o jakiś nieuczciwy numer. Na przykład o sprzedanie własnego roweru – lub zatopienie go w rzece – po to, by dostać się do niego i czerpać z uroku.\nWreszcie odebrał list, choć zaskoczyło mnie, że przeczytał go głośno.\n- ,,Bujaj się hujku’’… ,,Bujaj się hujku’’… - Podniósł na mnie oczy. – To nam pomoże.\n- Tak? – ożywiłem się nieco. – Charakter pisma?\n- I linie papilarne.\n- Cholera… Obawiam się, że już są tam tylko moje… I pańskie, panie komendancie – dodałem.\n- Moje? – Zaskoczony zerknął na anonim. – No rzeczywiście. Dowód przepadł.\n- Przepadł? A charakter pisma?\nNie odpowiedział. Zniknął za komputerem.\nSplotłem dłonie i popadłem w zadumę. Zadumanie ratuje skórę raptusa i osób w jego otoczeniu. Nikt zadumany nie wpada w amok, który wprowadza w ruch pięści albo narzędzia ciesielskie.\nI udało mi się. Co prawda za cenę smutku. Bo myślałem o pewnym pikniku, na który wybrałem się żoną czarnym citroënem. Posmutniałem, ale zagrożenie wybuchem odeszło.\nCo prawda na niezbyt długo.\nDopiłem kawę z siorbaniem, którego nie powstydziliby się sołdaci plądrujący pałace.\nNiewiele to dało. Prońko z jakimś nabożeństwem wpatrywał się w komputer.\n- Ciekawe, ciekawe… - wymruczał.\n- Panie komendancie…\n- ,,Bujaj sie hujku’’… ,,Bujaj sie hujku’’…\nNie potrafiłem znaleźć żadnego wytłumaczenia dla tego, by odczytywać ten anonim głośno. Raz za razem. Miałem nadzieję, że nie sprowadzało się to do barbarzyńskiego upajania się zaznanym przeze mnie upokorzeniem.\nŻe to jednak jakieś szukanie klucza.\nSłaba to była nadzieja.\n- Tak? – spytał machinalnie.\n- Nazywam się Witold Kniaź. Zgłaszam grabież roweru Wigry 3, kolor zielony. Z piwnicy bloku przy ulicy Marie-Claude Vaillant-Couturier 10A.\n- Książę Witold – odparłem z bardzo surowym wyrazem twarzy.\nWysunął się zza komputera, co przyjąłem medjugorjeński cud.\n- Książę? Czy pan zgłasza pretensje do drzwi?\n- Zgłaszam pretensje do roweru.\n- Do roweru.\n- Wigry 3. Zielony. Kiedyś jeździłem z nim po wódkę i denaturat. Potem na mitingi Anonimowych Alkoholików.\n- Pan jest alkoholikiem?\n- Anonimowym. Czyli jakby nie jestem. To znaczy jestem abstynentem.\n- No więc jest pan alkoholikiem czy abstynentem ostatecznie?\n- Jestem niepijącym alkoholikiem – wyjaśniłem cierpliwie.\nByła to trochę fałszywa cierpliwość, taka zewnętrzna, bo w głębi umysłu dokonywałem już na komendancie zabiegów zmieniających urodę twarzy.\nTak, przy pomocy narzędzi ciesielskich.\n- Czy w chwili popełnienia przestępstwa był pan trzeźwy? – Prońko zmierzył mnie nagle karcącym spojrzeniem i poczułem się słabo.\n- To nie ja popełniłem przestępstwo, panie komendancie. I tak, byłem trzeźwy. Brzydzę się alkoholem.\nTo też był fałsz. W myślach z dużą ochotą dobierałem się do Stołowej.\nNie wyglądało to wszystko zbyt dobrze. Cholerny wtorek październikowy.\nCo się działo z komendantem, który objął ramieniem nawet kloszarda cuchnącego ławicą ryb zabitych mazutem? Kloszard zgłosił kradzież cholew z butów, które nieznany sprawca odciął nożem. Nigdy go nie znaleziono, ale Prońko objął ofiarę i pocieszył.\nA mnie walił na odlew.\nZagryzłem wargi i zacisnąłem pięści. Nigdy tak prawdziwie nie odreagowałem incydentu namibijskiego. Owszem, wypiłem dobrą Biebrzę wódki, zgnoiłem mieszkanie i swój zawodowy dorobek – ale to nie jest to właściwe odreagowanie, prawda?\nTu rzecz sprowadza się do czegoś bardziej terapeutycznego.\nWyrżnięcia tuzina drzew w parku pałacowym.\nAlbo wywrócenia komuś Malucha na parkingu.\nA najlepiej stłuczenia, przeboksowania nosa na drugą stronę głowy.\nJeśli nie Namibijczykowi, to jakiemuś zamiennikowi, co się we własnym niefarcie nasunie.\nI nasuwał się właśnie.\nGdybym stłukł Komendanta Numer Jeden, stałbym się celebrytą szczególnej rangi.\nI osierociłbym koty… Nie daliby mi ich do celi. Dania nie patrzyłaby już na mnie wrażliwymi, pięknie smutnymi oczami, Szwecja z ciepłym sprytem, zaś Norwegia szyderczo i przenikliwie. Nawet tej chytrości stalinowskiej w oczach oddanej bądź co bądź Norwegii bardzo by mi brakowało.\nOtrząsnąłem się z bokserskich zakusów.\nI nawet poszedłbym do domu. Ale nie chciałem zdradzić Wigry 3.\nAni być tym loserem.\nTakich tłuką Sztaby i Robale.\nNie chciałem być loserem.\n- Dziękuję za kawę – powiedziałem głośno i serdecznie. – Jest pan bardzo gościnnym komendantem, panie inspektorze.\n- Dziękuję! – rozpromieniał gwałtownie. – Na czym stanęliśmy?\n- Na grabieży.\n- Grabieży, grabieży… - Zmarszczył brwi.\n- Ukradziono mi rower. Wigry 3.\n- No tak! – prawie się poderwał i odniosłem wrażenie, że jego kręgosłup zachrobotał. – Przecież zanotowałem. Przy ulicy Wiśniowej 133?\n- Nie. Przy ulicy Marie-Claude Vaillant-Couturier 10A.\n- Mamy taką? – zdziwił się. – Nazwa brzmi szkocko.\n- Raczej francusko.\n- Nie ma sprawy. Odnajdziemy rower. Szansa jest wielka.\n- Dlaczego wielka? – spytałem nieufnie. Mówiłem już wam, jak wyglądała skuteczność policji szczupłyńskiej.\n- Tylko w tym roku zgłoszono nam kradzież jedenastu aut, czterech motocykli, jednej ciężarówki, jednego autobusu z kierowcą…\n- Z kierowcą? – przejąłem się. – Nie słyszałem. Co za czasy…\n- Kierowca się znalazł.\n- Dobre i to.\n- Wykopali go pod żłobkiem.\n- No i jeszcze czołg ukradli nam.\n- Co za czołg? – wykrztusiłem.\n- Brytyjski. Flying Elephant.\n- Pan żartuje, panie komendancie.\n- Oczywiście mam na myśli makietę 1:1 z muzeum na Ojców Barbituranów.\n- Makietę… No i ile odnaleźliście tych pojazdów? – zapytałem z nadzieją.\n- Nic. Ani jednego – odrzekł swobodnie.\n- Ani jednego? – Uniosłem ręce w geście rezygnacji. – I w tym mam upatrywać szansy, że znajdziecie mój rower? Nawet czołgu z I Wojny, wielkiego jak słoń, nie znaleźliście!...\n- Ale stoi za nami rachunek prawdopodobieństwa – uśmiechnął się inspektor Prońko. – Skoro nic się w tym roku nie znalazło, tak długo, to logika mówi, że wkrótce nastąpi przełom. Każda seria się kończy…\nZamyśliłem się. Każda seria… Czy i seria moich nieszczęść miała się skończyć?\nAle zdaje się, komendant skończył z pokpiwaniem ze mnie i sprężył się do działania. To mnie nieco pokrzepiło, mimo że nieodszukanie Flying Elephanta zakrawało na straszną klęskę.\n- No to dobrze – skwitowałem ogólnikowo i trochę z głupia frant. – To powtórzę może zeznanie, a pan komendant zanotuje?\n- Już nie. Dziękuję bardzo. Chciałbym złożyć doniesienie o popełnieniu przestępstwa.\n- Proszę składać.\n- Zgłaszam grabież.\n- Grabież? – znowu się zamyślił. Co więcej, dość dziwnie przechylił głowę. Jakoś tak sowio. Albo puchaczowo.\n- Grabież roweru. Zielonego Wigry 3. Włamano się do mojej piwnicy przy ulicy Marie-Claude Vaillant-Couturier 10A…\nZamilkłem, bo inspektor znów wrócił do komputera, schodząc z mych trochę chyba już przekrwionych oczu. Ale poczułem ulgę, bo trzasnęły klawisze.\nDobrych dziesięć słów.\n- Witold Kniaź.\n- Męska – wycedziłem.\n- No i dobrze, bardzo dobrze – wymruczał, stukając w klawiaturę. – Czy rozpoznałaby pani gwałciciela?\nRozdziawiłem pysk jak gibbon osaczony przez kłusowników. Czy to były kpiny czy jednak silne roztargnienie? Każdy może mieć zły dzień… Albo dwulecie. Znamy takich.\n- Twarz, głos, kolor włosów – wymieniał cierpliwie – owłosione ręce… Miał owłosione ręce?\n- Ale kto? – wykrztusiłem.\n- Nie zostałem zgwałcony. – Rzuciłem po ścianach pokoju spojrzeniem wzywającym pomocy.\nGdybyż oddano w kierunku komendanta strzał z Flaying Elephanta, może by otrzeźwiał…\nWŁAŚNIE. Może Prońko, wzór wzorów, był podpity zwyczajnie jak taki knajpiany obwieś?\nTo też każdemu się może zdarzyć… Nawet bohaterowi polskiej policji.\nPrzechyliłem się mocniej w lewo, już bez ceregieli, i zmierzyłem go wzrokiem badawczym i raczej niepokornym.\n- Panie inspektorze. Czy pan mnie widzi?\nNa jego anielskiej twarzy jawił się błękit z monitora i to czyniło oblicze jeszcze bardziej niebiańskim.\n- Ho, ho – wymruczał do czegoś w komputerze. – Ho, ho…\n- Halo, do cholery! – krzyknąłem.\nNo i stało się. Nerwy mnie poniosło. Jeśli zważyć, jak mi się układał ten dzień, i jak wiele obiecywałem sobie po komendancie, doszło po prostu do nieuchronnego.\nI w rezultacie do czegoś dziwnego. Inspektor Prońko zatrząsł się nagle, po czym całkiem mocno wessał policzki. Z tym osobliwym i w sumie strasznym dla oczu wessaniem popatrzył na mnie.\nDelirium – pomyślałem z przerażeniem. – Dlaczego mnie wciąż przytrafiają się takie rzeczy…\nPoliczki komendanta z kolei wybrzuszyły się. W gwałtowny sposób. Z jego krtani doszedł ni to charkot ni warkot.\nA po tym wrócił już do normalnej twarzy. Czy może raczej nienormalnej, bo anielskiej.\n- Kto zalał mieszkanie? – zapytał.\n- Jakie mieszkanie??\n- Przytulę panią. Proszę się pochylić i udostępnić popiersie.\nPoczułem, że kula nieszczęśliwości, którą niczym breloczek pożegnalny, żona powiesiła mi na szyi swoim odejściem, urosła i nabrała wagi całkiem czołgowej.\nNie potrafiłem nawet zrozumieć tego, co mnie spotykało. Nic gorszego już raczej nie ma niż niefart, którego natłoczenie i charakter nie dają się wytłumaczyć.\n- Nie chcę być przytulony – wydusiłem z desperacją. – Chcę odzyskać mój czołg – przejęzyczyłem się .\n- Czołg? – zaciekawił się Prońko.\n- Tak – potwierdziłem z zimną złością. – Flying Elephant. Ukradziono mi go.\n- Przecież to własność muzeum. Na Ojców Barbituranów.\n- Ja jestem jednym z nich.\n- Z których? – pogubił się, co sprawiło mi satysfakcję.\n- Z Ojców Barbituranów.\n- Ależ to nazwa placu. Pani nie może być Ojcem.\n- Komendancie!! – wrzasnąłem. I uderzyłem pięścią w biurko.\nInspektor przyjął to w niezwykły sposób. Teraz jego głowa opadła mocno na prawy bark, zaś wpatrzone we mnie oczy zaczęły mrugać w znacznym przyspieszeniu.\nOblał mnie pot, bo był to widok straszny, taki z Egzorcysty trochę.\nJeśli ten słynny oficer dozna obłędu czy apopleksji w mojej obecności, zostanę w to wrobiony. Kraj mi nie wybaczy.\n- Dziękuję za pomoc, panie inspektorze – wybełkotałem. – To ja już pójdę.\nNim jednak się podniosłem, komendant Prońko powiedział:\n- Aczkolwiek nadal rekomendowane jest obuwie z paleolitu: podeszwa z niedźwiedziej skóry, siatka ze sznurka i wypełnienie z siana.\nZdębiałem. I chyba trochę podniósł mi się włos. Kiedy miałem sześć lat, na ulicy poszarpał mnie uciekinier ze szpitala psychiatrycznego. Krzyczał coś o Ostrogotach wysadzających mosty kolejowe. Uraz był spory i nie do końca przeszedł. Od tamtej pory źle znoszę nawet słabsze objawy dziwnego zachowania.\nTymczasem oczy inspektora przeniosły swój magnetyczny, chalcedonowo błękitny wzrok na jakiś nieistniejący obiekt w pobliżu mojego ucha.\n- Widzę panią – zaznaczył komendant.\nSpojrzałem w lewo odruchowo. Jeśli wykluczyć, że skojarzenie z Egzorcystą było słuszne i ktoś lub coś weszło do ,,fotoplastykonu’’ wraz ze mną, to trzeba było uznać, że inspektor Prońko rzeczywiście wierzył w to, że patrzył na mnie.\nSęk w tym, że nie patrzył. A położenie jego głowy nasuwało natrętną myśl o potężnym ciosie kafarem, który na nią spadł.\nBo w rzeczy samej nie podobała mi się elastyczność szyi, która pozwalała głowę złożyć tak dalece na barku. Anatomia, z którą zapoznano mnie w szkole, nie przygotowywała na takie widoki. I nie uzasadniała ich.\nCios kafarem prędzej.\nZnów przeszły mnie dreszcze. Coś było tu nie tak.\nZatęskniłem za sielankowym mieszkaniem z paragwajskim klimatem.\nW jakimś dynamicznym przypływie zebrałem się w sobie i podniosłem z fotela.\n- Widzę panią – powtórzył tępo komendant, ale nadal patrzył w ten pusty punkt. – Pani ocieka mlekiem. I serwatką.\n- Serwatką?... – Ze zgrozą dostrzegłem, że coś dziwnego zaczęło się dziać z prawym okiem oficera. Gałka, która przecież miała w obowiązku utrzymywać swoją pozycję i magnetyzować ofiary przestępstw, zaczęła jakby się wysuwać, spływać ku dołowi policzka.\n- O Jezu – wyszeptałem.\nTo było coś więcej niż przeziębienie, pewnie współczesna, drapieżniejsza mutacja trądu, a skoro tak, to byłem śmiertelnie zagrożony.\n- Wszystko w porządku – uśmiechnął się Prońko. – Dwa razy wysypali węgiel, ale w Jeleniej Górze trzej luteranie się spotkali.\nPrzepraszam, Wigry – pomyślałem i odwróciłem się. Cały drżałem – miałem nadzieję, że z trwogi, a nie z infekcji.\n- Ми смо купити тракторе и помогне бобром – powiedział inspektor monotonnym głosem.\nByć może do mnie, ale udałem, że dotyczyło to tej zgwałconej pani, którą tak koniecznie chciał pokrzepić. Zrobiłem krok w stronę pałacowych drzwi, obiecujących wolność i bezpieczeństwo, i byłbym zrobił drugi, kiedy sparaliżował mnie dziwny dźwięk.\nCoś jakby chrzęst gąsienicy czołgowej Guderiana i brzdęk wyszarpywanych trzewi ściennego zegara.\nNie chciałem tego rozwikłać, ale loserem też nie chciałem być, więc z wysiłkiem obróciłem się, by ustalić mroczne źródło dźwięku.\nBo jakoś od razu wiedziałem, że będzie mroczne – i nie pomyliłem się.\nInspektor Prońko nie patrzył na mnie, tylko na drzwi z drugiej strony biurka. Sęk w tym, że jego ciało nadal skierowane było piersią do mnie. Głowa zaś w sposób wyszydzający prawo anatomiczne, obrócona była wprost do drzwi tylnych. Zresztą dwukrotnie, a może i trzykrotnie nawet… Bo szyja skręciła się jak powróz szykowany skazańcowi.\nTo już było na pewno silnie związane z Egzorcystą.\nDlatego to ja poczułem się tym skazańcem.\nI może z tego powodu, zamiast uciec, zrobiłem rzecz, której nie poprzedził ani plan rozpisany w notatniku, ani nawet jedna przytomna myśl.\nChwyciłem mosiężną figurę kosyniera i cisnąłem nią w głowę anielskiego komendanta.\nOdruch samoobrony, nie muszę tego tłumaczyć.\nPrzed trądem i demonem.\nKosynier dobra rzecz.\nFigura uderzyła w cel i wtedy odsłoniła się cała, w istocie mroczna, prawda o Komendancie Numer Jeden - i o policji szczupłyńskiej zresztą.\nGłowa rozpadła się jak twór z tworzywa i blachy, którym była. W środku brzęczały tryby i iskrzyły zwoje, bynajmniej nie mózgowe, raczej jakieś przeszczepy z Jawy lub Rometu.\nRozłupany inspektor Prońko nie miał już błękitnych oczu, choć niewątpliwie wciąż – albo dopiero teraz – były one kulami z chalcedonu.\nZapewne wcześniej pełniącymi rolę gałek przy pałacowym łożu.\nNie bardziej ruchomy niż kosynier, patrzyłem na kukłę.\n- Trzej luteranie spotkali się… – wymamrotałem półprzytomnie.\nDrzwi za sztucznym inspektorem rozwarły się z hukiem i przeniosłem wzrok na to, co się za nimi kryło.\nNajpierw ujrzałem policjanta z wąsem á la milicyjny polonez LSI 1500. Równie wstrząśniętego jak ja.\nDalej jeszcze grupkę policjantów, w tym dwie kobiety. Pochylonych nad stołem bilardowym, zamarłych w groteskowych pozach i wpatrujących się we mnie w oszołomieniu.\nStół do piłkarzyków, mini-kręgielnia, dart, maszyny do gier telewizyjnych, ruletka, przeszklone drzwi do basenu i jacuzzi – oto, co jeszcze odsłoniło otwarcie tych drzwi.\n- Co się stało? – wydusił policjant z wąsem polonezowym.\n- Komendant… zakrztusił się serwatką – wybełkotałem.\nCzy pamiętacie, co pisałem na początku? Że był to ,,cholernie kiepski poranek i bardzo dziwny dzień”. Napisałem tak, bo całego dnia nie mogę nazwać kiepskim. Absolutnie. Minęło już kilka tygodni od tamtego wtorku deszczowego. Zaszło kilka zmian.\nKiedy inspektor Prońko ,,zakrztusił się serwatką’’ i moim oczom odsłonił się ów tajny pokój, zapadło krótkie milczenie po obu stronach. Było to milczenie zrozumiałe i pożyteczne, bo dało wszystkim czas na przyjrzenie się okolicznościom i właściwą ocenę sytuacji.\nOceniliśmy ją wszyscy, ja i policjanci, po czym przystąpiliśmy do rozmów. One też nie były szczególnie długie, bo wobec uświadomienia sobie, na czym stoimy, do pełni obrazu niewiele już było trzeba.\nI każda ze stron postawiła sprawę otwarcie i uczciwie. Starszy aspirant Szemrzeń, ten z wąsem polonezowym, przyznał, że Komendant Numer Jeden w Polsce nigdy nie istniał. Komenda w Szczupłynie rozpoczęła tajny eksperyment z wprowadzaniem komendanta ,,anielsko cierpliwego, ujmującego i urodziwego’’. Obezwładniającego przestępców i kobiety. Mistrza psychologii i analizy.\nCo potrafi oprogramowanie powstałe na doświadczeniach Rometu.\nKukłę inspektora Prońko stworzono zresztą ze starych części rometowych.\nAle też – owszem – ze starych części pałacowych.\nGałki i takie tam.\nMózgiem zarządzał niezwyczajny, polsko-serbski komputer Motor- Mотор.\nTwarzą Prońki zajęli się szczupłyńscy plastycy, wtajemniczeni i sowicie opłaceni. Na pewno sowicie, bo postarali się bardzo… Mogliby nanieść poprawki w Kaplicy Sykstyńskiej.\nEksperyment spełnił pokładane oczekiwania. Renoma komisariatu i jego szefa prędko rozeszła się po kraju. W efekcie – o taki RÓWNIEŻ chodziło – posypały się premie, bonusy, gratyfikacje… Pensje funkcjonariuszy znacznie wzrosły.\nA ów kiks? No cóż, małe niedopracowanie informatyków niestroniących od śliwowicy. System ugiął się przeciążony popularnością – liczbę ,,petentów’’ pukających do drzwi ,,fotoplastykonu’’ szacowano na czterokrotnie mniejszą. No cóż, wyraźnie zbyt pięknym i magnetycznym okazał się inspektor Prońko. Trzeba było poprzestać na przyzwoitym wizerunku a la Colin Farell.\nAlbo Kirk Douglas.\nTak więc system się przeciążył, ale bezpośredni zapłon destrukcji komputera, jak to cierpko orzekł aspirant Szemrzeń, wywołałem ja. Czym? Ano tym, że zgłaszając przestępstwo, użyłem nie słowa kradzież, lecz jakiegoś nieznanego programowi, ,, modnego w czasach Wiktora Hugenota słowa grabież’’. Które powtórzyłem kilka razy, konfundując i przegrzewając komputerowy mózg Prońki, doprowadzając ostatecznie do zwarcia.\nI jeszcze napuściłem na niego kosyniera.\nCo jeszcze? Stała się jasna sprawa niższej wykrywalności sprawców przestępstw. Komendant harował – i tylko za biurkiem z racji swej kukłowej formy – a jego funkcjonariusze rzucali strzałkami, strzelali gole, przewracali kręgle i masowali ciało gorącymi bąblami.\nNie jest to szczególnie pomocne w łapaniu bandytów.\nJak powiedziałem, postawiliśmy sobie sprawę jasno. Starszy aspirant Szemrzeń był do bólu szczery i za to go cenię.\n- Poznał pan tajemnicę policji szczupłyńskiej – rzekł głosem, który był nieomal tak anielski, jak głos komendanta Prońko. – Oczywiście nigdy jej pan nie wyjawi. To kwestia reputacji i naszej, i miasta.\n- No tak – wymruczałem.\n- Jestem pewien, że pan dochowa dyskrecji. Komendant wkrótce wróci do pracy. Dzwoniliśmy już do Serbów. Będzie nawet zmodyfikowany. Nauczy się słów z epoki Wiktora Hugenota i pozyska zdolność biegania.\n- A co do wyjawiania tajemnic…\n- Nikt żadnych nie ujawni – uniosłem brwi, co miało oddać zdumienie w rodzaju ,,Ja miałbym…? To nie do pomyślenia nawet’’.\n- No pewnie, że nie. Ufam w pański rozsądek i patriotyzm lokalny.\n- Ufa mi pan, panie aspirancie. I dobrze pan robi.\n- Owszem. – Nie odrywał ode mnie wzroku. Wzrok był ciepły i nawet głos brzmiał ojcowskim ciepłem, kiedy dodał: - Targowiczan wykopuje się pod żłobkami.\nI tu przyznam się wam do dwóch rzeczy. Po pierwsze – oczywistość – zimny dreszcz przepełznął przez moje jelita, szarpiąc nimi i zwijając w jakieś rometowe łącza. Kto by się nie wystraszył tak jasno określonej pogróżki.\nWypowiedzianej krzepiącym tonem, co jakoś niewiele zmieniło.\nPo drugie: szybko pojąłem, że pozyskałem właśnie cenną szansę, by oddalić od siebie widmo losera.\nKolejna mogła przyjść za następne dwa lata lub nigdy.\nDlatego, choć strach poplątał mi jelita, nie dałem tego po sobie poznać. Zachowałem niewzruszoną twarz pokerzysty. I z taką twarzą, z niezgorszym opanowaniem, oświadczyłem otaczającym mnie policjantom:\n- Nigdy nie zdradzę tajemnicy Komendanta Numer Jeden.\n- Jest pan wzorowym obywatelem – rozpromieniła się policjantka o pięknych, czarnych włosach.\n- …i na pewno tak będzie, jeśli uzyskam gwarancje opieki policji odpowiednio wyrażone.\n- Czyli jak? – zmarszczył brwi Szemrzeń.\nW owej chwili z najwyższym pożytkiem wykorzystałem narzędzia ciesielskie, które z łoskotem przetaczały się po mojej głowie, szukając ujścia. I znalazły je – bo stłukłem nimi w drobny pył widmo losera, które od dwóch lat trzymało się kurczowo mojej nogawki.\nRozbiłem w drobny pył. W całym tym spiętrzonym niefarcie los podsunął mi zaledwie jedną porcję fartu. I ja tego poczęstunku nie zmarnowałem.\nWiedziałem, naturalnie, że wykrywalność sprawców przestępstw nie wzrośnie. Nie z komendantem patrzącym na świat gałkami chalcedonowym, wymontowanymi ze szlacheckiego łoża, nie z policją wydającą premie i nagrody na kolejne przedmioty rozrywki i hazardu.\nDlatego nawet nie wspomniałem o rowerze Wigry 3. Było to trochę smutne, lecz jako realista ostatecznie pożegnałem go we wdzięcznej myśli.\nByć może pewnego dnia ludzie starszego aspiranta Szemrzenia znajdą wielkiego bądź co bądź Flying Elephanta – wszak zdarza im się przerywać rozgrywki i wyjeżdżać w teren – lecz raczej nie trafią na mój rower.\nAle upomniałem się o coś innego. Coś jak najbardziej w zasięgu moim i policji.\nCoś, co zmieniło moje życie.\nBo starszy aspirant Szemrzeń wszystko to mi dał. W ramach tych gwarancji. Bardzo się postarał.\nI dzięki temu mogłem nareszcie zamieścić na adoracji.pl mój nowy, zupełnie pozbawiony fałszu profil.\nJeśli szukasz zaradnego, niepijącego, ciepłego, kochającego zwierzęta i komedie francuskie mężczyzny, to oto jestem. :-)\nI kto wie – czy nie Ciebie właśnie wypatruję?...\nJestem człowiekiem pracującym w mundurze niebiańskiej barwy. Jeżdżę samochodem, w którym widziałaś de Funesa. Planuję dwumiesieczną podróż po Azji.\nI kocham koty. Mam trzy, lecz myślę o dziesięciu.\nTaki jestem. Zwariowany, jakby mi łącze rometowe służyło za rozum. :-) :-) :-)\nAiR 29 stycznia 2013 17:35\nŚwietne! Omal nie dostałem panie - paraluszu!!! :)\nAnonimowy 29 stycznia 2013 18:09\nOmal?!! Miałeś dostać!...\nAle będzie druga część, więc... Dzięki, że zajrzałeś! Ja zajrzę do Ciebie późniejszym wieczorem. Incydenty z UFO sprawa poważna! ;)\nEwa Łokuciejewska "Anhedonia" 31 stycznia 2013 13:50\nKomisarz Prońko z cieszyńskiej policji? Chyba go znam...\nAnonimowy 1 lutego 2013 00:00\nPowinno być ,,szczupłyński'', ten ,,cieszyn'' mi umknął. W każdym razie nie daj się zahipnotyzować... ;)\nEwa Łokuciejewska "Anhedonia" 1 lutego 2013 12:33\nZabawne, ale mamy tu takiego, już na emeryturze, choć jest młodszy ode mnie...Czarujący, dowcipny, wygadany i całujacy rączki...\nAnonimowy 2 lutego 2013 03:14\nKiedy do niego zawitasz kolejny raz, zapytaj o ,,Jeżyki''. :)\nEwa Łokuciejewska "Anhedonia" 2 lutego 2013 12:09\nNo wiesz... Nie bywam na komisariacie. Zresztą, juz go tam nie ma- teraz daje pogadanki w szkołach o narkotykach i innych diabelskich sztuczkach skierowanych do młodzieży. Trzeba mu przyznać, że jest błyskotliwy- co chyba rzadkie u policjantów. O tak, lubię bystrych facetów. I... Nie lubię "Jeżyków"-strasznie słodkie.\nEwa Łokuciejewska "Anhedonia" 2 lutego 2013 12:16\nA propos Cieszyna- piszesz jak Calderon de La Barca w Polsce- w Cieszynie- czyli Nigdzie...\nAnonimowy 4 lutego 2013 02:59\nA mi się Cieszyn podoba. :)


Powiat krotoszyński. Komputery dla dzieci rolników [FILM] - Krotoszynska\nPowiat krotoszyński. Komputery dla dzieci rolników [FILM]\nOpublikowano: ndz, 20 gru 2020 17:08 2020-12-20T17:08:00.000Z\nWiadomości Rodziny, które prowadzą gospodarstwo rolne mogą uzyskać z ARiMR 1.500 zł na zakup komputera stacjonarnego lub laptopa z oprogramowaniem.\nWnioski o przyznanie pomocy na dofinansowanie kosztów zakupu komputera stacjonarnego lub przenośnego (laptopa) wraz z niezbędnym oprogramowaniem oraz myszą, klawiaturą i ładowarką można składać do 30 grudnia 2020 r.\nPomoc finansowa przysługuje rodzinie, w której co najmniej jeden z rodziców/opiekunów prowadzi gospodarstwo rolne i posiada numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów. Ponad to, w skład tej rodziny musi wchodzić co najmniej dwoje dzieci w wieku do 18 lat, uczących się w szkole podstawowej lub ponadpodstawowej w roku szkolnym 2020/2021. Łączny dochód uzyskany przez rodzinę w 2019 roku i podzielony na rodziców/opiekunów oraz dzieci w wieku do 18 lat nie może przekraczać w przeliczeniu na osobę 1 200 zł miesięcznie.\nWsparcie przysługuje rodzinie, która nie otrzymała w ostatnich trzech latach poprzedzających dzień złożenia przedmiotowego wniosku, komputera stacjonarnego lub przenośnego będącego laptopem zakupionego ze środków publicznych lub środków organizacji pozarządowych lub zwrotu kosztów, lub dofinansowania zakupu tych rzeczy.


Schneider Electric wyróżniony za innowacyjny ekosystem do automatyki przemysłowej – Automatyka.pl\nPowrót do listy artykułów Aktualizowany: 2022-05-19\nEcoStruxure Automation Expert, ekosystem automatyki przemysłowej rozwijany przez Schneider Electric, został uhonorowany tytułem najlepszego i najbardziej innowacyjnego systemu w tej kategorii w plebiscycie „Engineers' Choice Awards" organizowanym przez Control Engineering. Gremium 35. edycji plebiscytu oceniło i wyróżniło najlepsze produkty z dziedziny automatyki, sterowania i oprzyrządowania w 19 głównych kategoriach, które zostały wprowadzone na rynek w 2021 roku.\nNowy język komunikacji i rozdział w rozwoju automatyki przemysłowej\nMnożąca się lista wyzwań, z którymi boryka się obecnie przemysł, powoduje sytuację, w której dostawcy systemów usprawniających ten obszar muszą nie tylko skupiać się na bieżących potrzebach, ale projektować systemy, które przyniosą spokój i możliwości usprawniania także w perspektywie przyszłości. Chcąc zrealizować obietnicę, którą przyniosła wizja Industry 4.0, rynek przemysłu i automatyki musi zmienić modele działania, eliminując przy tym pojawiające się ograniczenia.\nEcoStruxure Automation Expert to nowa kategoria systemów automatyki przemysłowej, która umożliwia skokowy wzrost jakości, elastyczności i bezpieczeństwa w całym cyklu życia urządzeń przemysłowych przy jednoczesnym usprawnieniu ich komunikacji oraz produktywności. Ekosystem pozwala na sprawniejszą natywną konwergencję IT i OT, umożliwiającą łatwą integrację zaawansowanych aplikacji, narzędzi i technologii informatycznych do zastosowań przemysłowych.\n– Rozwój platform do automatyki przemysłowej na całym świecie jest podyktowany zmianami, których doświadcza rynek i musi być dostosowany do tego, aby jak najlepiej odpowiedzieć wyzwania Przemysłu 4.0 i jego ewolucji. Trend wpisuje się w rozwijaną przez nas koncepcję uniwersalnej automatyzacji, a więc wprowadzenia na rynek jednego spójnego języka komunikacji i współpracy dla systemów automatyki przemysłowej. Oparty o standard IEC 61499 system pozwoli na sprawniejszą konfigurowalność i współdziałanie technologii od różnych dostawców, ale także zagwarantuje niezależność oprogramowania i sprzętu. Wyróżnienie w konkursie „Engineers' Choice Awards", w którym rozwiązania oceniają inżynierowie, jest dla nas tym bardziej ważne, że potwierdza głosami praktyków kierunek przyjęty przez firmę i wysiłek włożony w rozwój nowego świata automatyki przemysłowej – mówi Ireneusz Martyniuk, wiceprezes Pionu Przemysłu na klaster Europy Środkowo-Wschodniej w Schneider Electric.\nW plebiscycie „Engineers' Choice Awards" organizowanym przez Control Engineering wzięło udział 48 dostawców technologii, a analizie ekspertów zostało poddanych 72 rozwiązań w 19 kategoriach. Jurorzy wyłaniający zwycięzców to osoby odpowiedzialne za zakup technologii i te, które mają codziennie do czynienia z ocenianymi systemami.\nŚwiat automatyki przemysłowej rządzi się swoimi prawami. Tu – inaczej niż w przypadku komputerów osobistych (PC) – systemy operacyjne i aplikacje...\nFirma Rhebo integruje aplikacje do poprawy cyberbezpieczeństwa i stabilności...


Twoje meble uk opinie czyli polskie\nSzukasz tego produktu. Najczęściej to właśnie ma najniższą cenę w polsce. Jedni nie mają problemu z oszczędzaniem, a dla innych odłożenie. Zł miesięcznie jest cudem. Poznaj sposoby na oszczędzanie i dodatkowe pieniądze. Sklep internetowy z meblami polskich producentów. W ofercie posiadamy meble tapicerowane, meble biurowe, meble kuchenne, łazienkowe oraz.\nKsiążka strengths finder 2. 0 autorstwa rath tom, dostępna w sklepie w cenie. Przeczytaj recenzję strengths finder 2. Zastanawiasz się, czy produkt spełni twoje oczekiwania. Zapytaj innych klientów. Internetowy sklep meblowy mebline to miejsce, gdzie nowoczesny styl spotyka się z niską ceną. Posiadamy w ofercie tanie meble do każdego wnętrza, np.\nFellowes julian, tylko w 69, 99 zł. Przeczytaj recenzję downton abbey. Zamów dostawę do dowolnego salonu. Sprawdź niską cenę pralka sharp es. W3pl w sklepie media expert. Lider na rynku rtv i agd. Szeroki wybór produktów i. Buty wysokogórskie la sportiva g2 sm to jeden z topowych modeli włoskiego producenta. Powstały we współpracy z simone moro model, to doskonały w.\nPolskie meble w uk tanie polskie meble somerset meble polskie w anglii meble pokojowe z polski. Zapierające dech widoki, niesamowity dach, niezwykły penthouse i wspaniała sala balowa idealnie nadające się na twoje wymarzone wesele. Jak wygląda zawód inżyniera budownictwa. Gdzie pracuje i ile zarabia inżynier budownictwa.\nSklep internetowy oferuje tanie meble w nl bezpośrednio od producenta z polski. Szybka wysyłka, własny transport oraz tysiące produktów. Pokojowe mieszkanie pozwoliło mi zarobić 40 tys. Przeczytaj case study tej inwestycji w nieruchomości. Kupujemy coraz więcej ubrań. Cztery razy więcej niż 30 lat temu. Na zachodzie wyrzuca się ubrania średnio po niecałym roku. Często do znanych nam.


Bawił się na weselu, gdy nagle zobaczył jednego z gości. Popatrzyli na siebie i zamarli | Społeczeństwo Pikio\nPikio Społeczeństwo Bawił się na weselu, gdy nagle zobaczył jednego z gości. Popatrzyli na siebie i zamarli\nBawił się na weselu, gdy nagle zobaczył jednego z gości. Popatrzyli na siebie i zamarli\nŹródło: YouTube/Viral Press\nWesele przybrało nieoczekiwany obrót - ten mężczyzna spotkał podczas uroczystości człowieka, którego wygląd wprawił go w osłupienie. To pierwszy raz, kiedy zetknął się z czymś takim. Ciężko mu uwierzyć, że to był przypadek.\nWesele bliskiego przyjaciela dla tego mężczyzny zakończyło się nie lada niespodzianką. Gdy wybierał strój na uroczystość kierował się głównie wygodą. Założył na siebie czerwony t-shirt i jeansy. Nie spodziewał się jednak, na kogo się tam natknie. To spotkanie musiało zrobić na nim ogromne wrażenie. Są zdjęcia.\nAzly Yozof, bo tak nazywa się 30-letni bohater tej historii, postanowił wziąć udział w weselu swojego dobrego przyjaciela. Uroczystość przebiegała spokojnie, goście cieszyli się szczęściem młodych i zdawało się, że nic nie może się wydarzyć, dopóki weselnik nie dostrzegł pewnego tajemniczego gościa.\nZ daleka zdawało się, że to po prostu zbieg okoliczności - drugi gość miał na sobie identyczny strój, co Azly. Im dłużej mężczyzna przyglądał się nieznajomemu, tym bardziej nie mógł uwierzyć własnym oczom. Oto ukazał mu się człowiek, który wyglądał dokładnie jak on. Są jak dwie krople wody - a przecież podobno nie łączy ich żadne pokrewieństwo.\nZanim Azly nawiązał kontakt, postanowił wykorzystać sytuację i nakręcił zabawny filmik, który wkrótce potem z prędkością błyskawicy obiegł media społecznościowe. Mężczyzna zapytał też pana młodego, kim jest tajemnicza postać. Ten ze śmiechem zapewnił go, że był wcześniej świadomy podobieństwa, ale nie planował go uprzedzić, żeby nie zepsuć niespodzianki.\n- Ja i Amir jesteśmy przyjaciółmi pana młodego jeszcze z czasów dzieciństwa. Tamten mężczyzna to jego znajomy z pracy. To właśnie wtedy spotkaliśmy się po raz pierwszy. To była naprawdę zabawna sytuacja. To tylko przypadek, że mieliśmy na sobie takie same ubrania - informuje Azly..\n- Wyglądają jak bliźnięta, chociaż w ogóle nie są ze sobą spokrewnieni. Chcemy zaaranżować między nimi spotkanie, żeby zrobić im prawdziwą wspólną sesję fotograficzną - dodał przyjaciel, Amri Zulfadhli.\nwesele mężczyzna metro


Email Marketing | Auxilium Consulting\nJan 11, 2015 - Bazy danych, Działania marketingowe - 0 Comments - Standard\nJedną z bardziej istotnych usług w naszej ofercie, z zakresu usług typowo marketingowych, jest obecnie email marketing, czyli profesjonalne kampanie marketingowe wykorzystujące jako podstawowy nośnik pocztę email. Za pomocą tej formy promocji możemy trafić do wyjątkowo dużych grup odbiorców, tym bardziej, iż na dzień dzisiejszy, coraz więcej ludzi korzysta na co dzień z Internetu, komunikując […]\nJan 11, 2015 - Działania marketingowe - 0 Comments - Standard\nMailing reklamowy, to kolejna z usług, znajdujących się w naszej ofercie już od stosunkowo dawna. Oferujemy tutaj profesjonalne przygotowanie treści mailingu, jak również gwarantujemy poprawny dobór jego adresatów. Dzięki stworzonej przez nas aplikacji CRM przeprowadzany przez nas mailing, jest gwarancją stu procentowej skuteczności przekazania informacji reklamowych, co niejednokrotnie możemy nawet potwierdzić, szczególnie w przypadku mailingu […]\nWsparcie gabinetów fizjoterapeutycznych\nJak zwiększyć dochodowość nowego Gabinetu? Kampania w Internecie i mediach społecznościowych.\nPracownik szansą na rozwój Twojej firmy\nDobry proces rekrutacji gwarancją pozyskania idealnego pracownika.\nCAWI jako rozwiązanie nie dla wszystkich\nDlaczego jest Ci potrzebne opracowanie statystyczne przed publikacją pracy naukowej?\nOprogramowanie do badania satysfakcji klientów\nJak przeprowadzić badanie statystyczne do pracy magisterskiej?\nKupuj gotowe raporty rynkowe i rozpoznawaj rynek na którym działasz!\nW jakim celu wykonuje się badania opinii pacjentów?\nBadania kliniczne dla nowych leków\nOpracowania statystyczne dla medycyny\nNowe możliwości zarabiania\nPropozycje rozwiązań dla rynku medycznego\nPoznawanie opinii pacjentów\nLekarstwo dla trudnej branży\nanaliza rynku badania ewaluacyjne badania fokusowe badania jakości obsługi badania jakościowe badania marketingowe badania obsługi klienta badania opinii badania opinii klientów badania opinii pacjentów badania rynku badania satysfakcji pacjentów badanie badanie tajemniczego klienta badanie tajemniczy klient bazy adresowe bazy danych CAPI CATI CATI-System CAWI dystrybucja ulotek eCRF email marketing ewaluacja ewaluacje 6.1.3 ewaluacje POKL FGI FMCG fokusownia IDI kolportaż ulotek marketing market research Mystery Client mystery shopper Mystery Shopping obsługa klienta POKL poziom obsługi klienta Program Operacyjny Kapitał Ludzki rynek farmaceutyczny rynek medyczny statystyka tajemniczy klient\n© 2018 Auxilium Consulting


Windows Server 2008 Zdalne lokalizacje - wdrażanie i administracja\nNowy kreator instalacji usług domenowych Active Directory\nKontrolery domeny tylko do odczytu\nBaza danych Active Directory tylko do odczytu\nSystem nazw domen (DNS) tylko do odczytu\nMożliwość ponownego uruchamiania usług domenowych Active Directory\nZarządzanie serwerami, usługami oraz bezpieczeństwem w zdalnych lokalizacjach niezmiennie stanowi spore wyzwanie dla specjalistów IT. System Windows Server 2008 upraszcza zdalne wdrażanie oraz bieżące administrowanie serwerami znajdującymi się w filiach siedziby głównej. Liczne nowe funkcje i ulepszenia pozwalają sprostać potrzebom oraz problemom biur filii. Zaliczają się do nich:\nLepsze możliwości zarządzania usługą katalogową Active Directory®\nWprowadzenie do kontrolerów domen tylko do odczytu\nTechnologia Server Core\nNowy kreator zawarty w systemie Windows Server 2008 ułatwia instalację. Wszystkie kontrole błędów ustawień sieci lokalnych, zawarte w nowym kreatorze, takie jak ustawienia klienckie protokołu TCP/IP oraz ustawienia DNS, znajdują się w jednym miejscu. Funkcje związane wyłącznie z tworzeniem nowej domeny, np. nazwa NetBIOS oraz uprawnienia anonimowego dostępu, znajdują się w pobliżu opcji wyboru nowej domeny.\nKreator instalacji usług domenowych Active Directory udostępnia nową opcję na stronie powitalnej, umożliwiającą uaktywnienie trybu zaawansowanego, jako alternatywę do uruchomiania programu dcpromo z przełącznikiem “/adv” (np. dcpromo /adv). Tryb zaawansowany wprowadza dodatkowe opcje, które umożliwiają bardziej zaawansowane konfiguracje i dają bardziej doświadczonym użytkownikom lepsze możliwości kontroli nad operacjami, takimi jak:\ntworzenie nowego drzewa domen,\nwykorzystanie nośnika kopii zapasowej z istniejącego kontrolera domeny w tej samej domenie, aby zredukować ruch w sieci związany z replikacją początkową,\nwybór źródłowego kontrolera domeny do instalacji,\nokreślenie zasad replikacji hasła dla kontrolera domeny tylko do odczytu.\nOprócz wyżej wymienionych zmian, kreator instalacji Active Directory Domain Services Installation Wizard posiada nowe strony pól dialogowych, które wymienione zostały w tabeli poniżej.\nTabela 1. Opcje kreatora instalacji usług domenowych Active Directory\nNowa strona kreatora Opis\nDodatkowe opcje Wskazuje, że podczas instalacji kontrolera domeny zostanie on skonfigurowany także jako serwer DNS, globalny serwer katalogowy lub kontroler domeny tylko do odczytu.\nWybór witryny Wskazuje domenę, w której ma zostać zainstalowany kontroler domeny.\nUstawienie poziomów funkcjonalności Umożliwia ustawienie poziomów funkcjonalności domeny i lasu podczas instalacji nowej domeny lub lasu.\nZasady replikacji haseł Wskazuje, które hasła do kont mają być buforowane w kontrolerze domeny tylko do odczytu. Ta strona jest wyświetlana jedynie, jeśli wybrany zostanie zaawansowany tryb instalacji.\nTworzenie delegacji DNS Umożliwia domyślne tworzenie delegacji DNS w oparciu o rodzaj instalacji kontrolera domeny (określony na stronie wyboru konfiguracji wdrażania) i środowisko DNS.\nInne ulepszenia redukują ryzyko pojawienia się błędu podczas instalacji usług domeny Active Directory. Na przykład, podczas instalacji dodatkowego kontrolera domeny, użytkownik może wybrać nazwę domeny z widoku drzewa domen, zamiast wpisywać ją ręcznie. W systemie Windows Server 2008 dostępne są nowe opcje uruchamiania dyskretnej instalacji usług domeny Active Directory. Inaczej niż w systemie operacyjnym Microsoft Windows Server 2003, instalacja dyskretna w systemie Windows Server 2008 nigdy nie wymaga reagowania na żadne monity interfejsu użytkownika, dotyczące np. ponownego uruchomienia kontrolera domeny. Jest to niezbędne, aby zainstalować usługi domeny Active Directory w procesie instalacji technologii Server Core systemu Windows Server 2008, tzn. nowej opcji instalacyjnej systemu Windows Server 2008, która w przeciwieństwie do kreatora nie zapewnia opcji interfejsu użytkownika.\nKontroler domeny tylko do odczytu to nowy typ kontrolera domeny, dostępny w systemie operacyjnym Windows Server 2008. Zapewnia on sposób na bezpieczniejsze wdrażanie kontrolera domeny w filiach firmy, wymagających szybkich, niezawodnych oraz solidnych usług uwierzytelniania.\nKontroler RODC został zaprojektowany przede wszystkim z myślą o wdrożeniach w środowiskach oddziałów danej organizacji. Zwykle mają one stosunkowo niewielu użytkowników, słabe zabezpieczenia fizyczne, niską przepustowość sieci do siedziby głównej i dysponują niewielką wiedzą na temat lokalnego zarządzania IT. Nieodpowiednie zabezpieczenia fizyczne są najczęstszym powodem skłaniającym do wdrożenia kontrolera RODC. Przedsiębiorstwo może również zdecydować się na wdrożenie go ze względu na specjalne wymagania administracyjne.\nBiura filii stanowią wyzwanie dla administratorów sieci, do których należy zapewnienie usług domeny Active Directory użytkownikom połączonym przez wolne łącza sieci rozległej WAN. Brak lokalnego kontrolera domeny może powodować opóźnienia w logowaniu się, przetwarzaniu zasad grupy oraz w uzyskiwaniu dostępu do usług sieciowych, spowodowane ograniczeniami łączy sieci WAN. Z drugiej strony, wdrażanie i konserwacja kontrolera domeny w filii może również stanowić wyzwanie, jeśli na miejscu w filii nie pracuje personel IT lub gdy nie można zagwarantować fizycznego bezpieczeństwa serwera. Kontroler RODC rozwiązuje problemy przy użyciu następujących funkcji:\nbaza danych Active Directory tylko do odczytu,\nseparacja ról administratorskich,\nnowe funkcje wtyczki MMC,\nKontroler domeny tylko do odczytu przechowuje wszystkie te obiekty i atrybuty Active Directory, które są przechowywane w zwykłym kontrolerze domeny, oprócz haseł do kont. Zmian jednak nie można dokonywać w replice zapisanej na kontrolerze RODC. Zapobiega to wprowadzaniu zmian, które mogłyby uszkodzić las.\nAplikacje lokalne, które żądają dostępu do odczytu do katalogu, uzyskują go. Aplikacje protokołu LDAP, które żądają dostępu do zapisu, otrzymują odpowiedź odsyłającą protokół LDAP, która kieruje je do zapisywalnego kontrolera domen, znajdującego się zwykle się w siedzibie głównej organizacji.\nPonieważ żadne zmiany nie są zapisywane bezpośrednio w kontrolerze tylko do odczytu, nie może być on źródłem zmian. Odpowiednio, zapisywalne kontrolery domeny, które są partnerami replikacyjnymi, nie muszą pobierać zmian z kontrolera RODC. Obniża to obciążenie serwerów czołowych w koncentratorze oraz wymaga mniej wysiłku przy monitorowaniu replikacji. Jednokierunkową replikację kontrolera RODC można zastosować zarówno w usługach domeny Active Directory, jak i podczas replikacji rozproszonego systemu plików (DFS). Kontroler tylko do odczytu przeprowadza zwykłą wejściową replikację dla zmian usług domeny Active Directory oraz replikacji rozproszonego systemu plików. W przypadku oddziałów firm korzystających z łączy sieci rozproszonej do łączenia się z serwerami centralnymi, przyczynia się to do optymalizacji wykorzystania przepustowości między oddziałami a siedzibami głównymi.\nBuforowanie poświadczeń to przechowywanie poświadczeń użytkownika lub komputera. Poświadczenia są małymi zbiorami haseł związanych z głównymi zasadami bezpieczeństwa (konta użytkownika i komputera). Kontroler tylko do odczytu domyślnie nie przechowuje poświadczeń użytkownika lub komputera. Wyjątki to konto komputera kontrolera tylko do odczytu oraz specjalne konto Kerberos Ticket-Granting-Ticket (krbtgt), istniejące w każdym kontroler tylko do odczytu. Administrator musi wyraźnie zezwolić na buforowanie wszelkich innych poświadczeń w kontrolerze RODC.\nKontroler tylko do odczytu jest anonsowany jako główne centrum dystrybucyjne dla oddziału firmy. Do zapisywania w zwykłym kontrolerze domeny i do podpisywania oraz szyfrowania żądań biletu TGT (Ticket-Granting Ticket) używane są inne konta i hasła krbtgt. Po uwierzytelnieniu konta, kontroler tylko do odczytu próbuje skontaktować się z zapisywalnym kontrolerem domeny w siedzibie głównej oraz żąda kopii potrzebnych poświadczeń. Zapisywalny kontroler domeny rozpoznaje, że żądanie pochodzi z kontrolera tylko do odczytu i odwołuje się do zasad replikacji haseł dla danego kontrolera tylko do odczytu.\nZasady replikacji haseł określają, czy poświadczenia użytkownika lub komputera mogą być replikowane z zapisywalnego kontrolera domeny na kontrolerze tylko do odczytu. Jeśli zasady zezwolą, zapisywalny kontroler domeny replikuje poświadczenia na kontrolerze tylko do odczytu, gdzie są one buforowane.\nPo przeprowadzeniu procesu buforowania poświadczeń na kontrolerze tylko do odczytu, może on bezpośrednio obsługiwać żądanie zalogowania użytkownika aż do momentu zmiany poświadczeń. Gdy bilet TGT zostaje podpisany kontem krbtgt kontrolera tylko do odczytu, kontroler rozpoznaje w nim zbuforowaną kopię poświadczeń. Jeśli bilet TGT zostanie podpisany przez inny kontroler, kontroler tylko do odczytu przekaże żądanie do zapisywalnego kontrolera domeny. Dzięki ograniczeniu buforowania poświadczeń wyłącznie do użytkowników, którzy okazali poświadczenia w kontrolerze tylko do odczytu, ogranicza się również potencjalne narażanie poświadczeń spowodowane naruszeniem kontrolera tylko do odczytu.\nDzieje się tak, ponieważ zwykle tylko mała grupa użytkowników domeny posiada poświadczenia zbuforowane na danym kontrolerze tylko do odczytu. Jeśli nastąpi naruszenie kontrolera tylko do odczytu, jedynie zbuforowane poświadczenia mogą potencjalnie ulec naruszeniu. Pozostawienie wyłączonej usługi buforowania poświadczeń może ograniczyć zagrożenie, ale w rezultacie wszystkie żądania poświadczenia będą przesyłane do zapisywalnego kontrolera domeny, często połączonego z łączem sieci WAN o mniejszej prędkości przesyłu. Administrator może modyfikować domyślne zasady replikacji haseł, aby zezwolić na buforowanie poświadczeń użytkownika na kontrolerze tylko do odczytu.\nPo wdrożeniu kontrolera RODC, zasady replikacji haseł, będące jego partnerem replikacyjnym, należy skonfigurować na zapisywalnym kontrolerze domeny. Zasady replikacji haseł zachowują się tak, jak lista kontroli dostępu (ACL). Określają one, czy należy zezwolić kontrolerowi tylko do odczytu przeprowadzić proces buforowania hasła. Po otrzymaniu przez kontroler żądania logowania użytkownika lub komputera, odwołuje się on do zasad replikacji haseł, aby określić, czy hasło do konta powinno przejść przez proces buforowania. Kolejne logowania przez to samo konto mogą być zatem wykonywane bardziej efektywnie.\nZasady replikacji haseł zawierają listę kont, które mogą być buforowane oraz kont, które wyraźnie nie mogą zostać poddane temu procesowi. Lista kont użytkowników i komputerów, które mogą być buforowane, niekoniecznie oznacza, że kontroler tylko do odczytu przeprowadził buforowanie haseł do tych kont. Na przykład, administrator może z wyprzedzeniem wskazać dowolne konto, jakie kontroler tylko do odczytu będzie mógł w przyszłości zbuforować. W ten sposób kontroler tylko do odczytu może poświadczać takie konta (jak tylko ich poświadczenia zostaną zbuforowane), nawet, jeśli sieć WAN nie ma połączenia z siedzibą główną.\nUsługa serwera systemu nazw domeny może zostać zainstalowana w kontrolerze tylko do odczytu. Może on replikować wszystkie partycje aplikacji katalogów, z jakich korzysta system DNS, w tym ForestDNSZones oraz DomainDNSZones. Jeśli serwer DNS zostanie zainstalowany w kontrolerze domen tylko do odczytu, urządzenia klienckie mogą wysłać kwerendę o rozpoznanie nazwy, tak jak wysyłają kwerendy do dowolnych serwerów DNS. Pozwala to urządzeniom klienckim rozpoznawać nazwy w lokalnej sieci LAN o wysokiej prędkości, bez potrzeby wysyłania przez wolne łącza sieci WAN żądań o rozpoznanie nazwy.\nSerwer DNS w kontrolerze tylko do odczytu nie obsługuje jednak bezpośrednio aktualizacji urządzeń klienckich. W rezultacie, nie rejestruje on zapisów zasobów nazwy serwera dla żadnej strefy zintegrowanej z usługą Active Directory, dla jakiej jest on hostem. Kiedy urządzenie klienckie próbuje aktualizować swoje zapisy systemu DNS dotyczące kontrolera tylko do odczytu, serwer zwraca polecenie do zapisywalnego kontrolera domeny. Urządzenie klienckie może próbować aktualizować serwer DNS zawarty w poleceniu. Następnie w tle serwer DNS na kontrolerze domen tylko do odczytu będzie próbował replikować zaktualizowany zapis z serwera DNS, który przeprowadził aktualizację. Żądanie replikacji dotyczy tylko pojedynczego obiektu, czyli zapisu systemu DNS. Pełna lista zmienionych danych strefy lub domeny nie jest replikowana w trakcie specjalnego żądania replikacji pojedynczego obiektu.\nAdministratorzy mogą zatrzymać i uruchomić ponownie usługi domenowe Active Directory w systemie Windows Server 2008, wykorzystując wtyczki konsoli Microsoft Management Console (MMC) lub wiersz poleceń. Możliwość ponownego uruchomienia usług domenowych Active Directory redukuje czas potrzebny do wykonania pewnych operacji, takich jak zastosowanie aktualizacji wobec serwera. Administratorzy mogą również wstrzymać wykonywanie przez usługi domenowe Active Directory takich zadań, jak defragmentacja bazy danych Active Directory w trybie offline, bez potrzeby ponownego uruchamiania kontrolera domeny. Inne usługi uruchomione na serwerze, których działanie nie zależy od usług domenowych Active Directory, takie jak protokół Dynamic Host Configuration Protocol (DHCP), pozostają dostępne i mogą odpowiadać na żądania urządzeń klienckich.\nMimo że zatrzymanie usług domenowych Active Directory podobne jest do logowania się w trybie przywracania usług katalogowych, to nowa funkcjonalność oznacza wprowadzenie nowego stanu kontrolera domeny pracującego w systemie Windows Server 2008 – zatrzymania usług domenowych Active Directory. Trzy możliwe stany kontrolera domeny pracującego w systemie Windows Server 2008 to:\nuruchomione usługi domenowe Active Directory. W tym stanie usługi domenowe Active Directory są uruchomione. Dla urządzeń klienckich oraz innych usług uruchomionych na serwerze, kontroler domeny systemu Windows Server 2008 pracujący w tym stanie jest taki sam, jak kontroler domeny działający w systemie Windows 2000 Server lub Windows Server 2003.\nZatrzymane usługi domenowe Active Directory. W tym stanie usługi domenowe Active Directory są zatrzymane. Mimo że jest to unikalny stan, ma on niektóre cechy zarówno kontrolera domeny w trybie przywracania usług katalogowych, jak i serwera przyłączonego do domeny.\nTak jak w przypadku trybu przywracania usług katalogowych, baza danych Active Directory (Ntds.dit) znajduje się w trybie offline. Ponadto hasło trybu przywracania może zostać wykorzystane do lokalnego logowania się, jeśli nie można w tym celu połączyć się z innym kontrolerem domeny.\nSerwer jest przyłączony do domeny. Użytkownicy mogą logować się interakcyjnie lub poprzez sieć, przy użyciu innego kontrolera domeny. Kontroler domeny nie powinien jednak pozostawać w tym stanie zbyt długo, ponieważ nie może on wtedy obsługiwać żądań logowania lub replikacji z innymi kontrolerami domeny. Kiedy urządzenie klienckie odnawia przyporządkowanie do kontrolera domeny, oraz jeśli oryginalny kontroler domeny posiada kopię zapasową i jest uruchomiony, urządzeniu zostanie przywrócone dawne przyporządkowanie.\nTryb przywracania usług katalogowych. Tryb ten (lub stan) pozostaje niezmieniony w stosunku do systemu Windows Server 2003.\nTabela sekwencji zadań przedstawiona poniżej pokazuje, jak kontroler domeny pracujący w systemie Windows Server 2008 może przechodzić przez trzy możliwe stany.\nTabela 2. Trzy stany kontrolera domeny pracującego w systemie Windows Server 2008\nUruchomić jako kontroler domeny?\nNie->Tryb przywracania usług katalogowych\nPowodzenie? Nie->Ponowne uruchomienie\nUsługa Active Directory uruchomiona\nZatrzymanie Active Directory\nUsługa Active Directory zatrzymana\nNie Powodzenie polecenia rozpoczęcia? Tak


Istarske Toplice, największa baza ofert LAST MINUTE. Wycieczki...\nIstarske Toplice (1/22)\nIstarske Toplice (1/22)Istarske Toplice (2/22)Istarske Toplice (3/22)Istarske Toplice (4/22)Istarske Toplice (5/22)Istarske Toplice (6/22)Istarske Toplice (7/22)Istarske Toplice (8/22)Istarske Toplice (9/22)Istarske Toplice (10/22)Istarske Toplice (11/22)Istarske Toplice (12/22)Istarske Toplice (13/22)Istarske Toplice (14/22)Istarske Toplice (15/22)Istarske Toplice (16/22)Istarske Toplice (17/22)Istarske Toplice (18/22)Istarske Toplice (19/22)Istarske Toplice (20/22)Istarske Toplice (21/22)Istarske Toplice (22/22)\nUzdrowisko Istarske Toplice położone jest w miejscowości Livade, w pólnocnej części Istrii, około 10 kilometrów od stolicy regionu, miasta Buzet i około 40 od włoskiej granicy.\nKompleks uzdrowiskowy usytuowany jest u stóp imponującej 85 metrowej skały, z której bije źródło wód termalnych Sveti Stjepan. Na skale znajdują się ruiny starego kościoła o tej samej nazwie, spod których rozciąga się imponujący widok na dolinę rzeki Mirny.\nWysoka zawartość siarki i minerałów, których jest w źródłach aż 13 rodzajów, pomaga w rekonwalescencji po zabiegach, wspomaga leczenie schorzeń reumatycznych i dermatologicznych. Te właściwości wód termalnych w Istarskich Toplicach, wyróżniają je na tle pozostałych europejskich kompleksów wellness i Spa, sytuując je na trzecim miejscu w rankingu jakości tego typu uzdrowisk. Kąpiele w najlepszych termach Istrii, wspomagane pływaniem, masażami, gimnastyką i akwaterapią prowadzoną przez wykwalifikowanych terapeutów sprawią, że weekend w Istarskich Toplicach pozwoli każdemu na szybki powrót do zdrowia i odpoczynek w przepięknych okolicznościach istryjskiej przyrody.\nŹródła w Istarskich Toplicach używane były jako termy już w czasach rzymskich, o czym świadczą znalezione w okolicy inskrypcje. Pierwsze dokumenty, które wspominają o leczniczym wpływie wód termalnych Istarskich Toplic pochodzą z 1650 roku. Wspomina się tam o pełnych siarki, gorących źródłach, które pomagają w leczeniu chorób skóry i reumatyzmu.\nPierwsze badania składu chemicznego gorących źródeł przeprowadzone zostały w 1858 roku i wykazały, że są to jedne z najlepszych wód w ówczesnych Austro-Węgrach. Po II Wojnie Światowej kompleks przy źródłach wód termalnych został włączony w obręb centrum fizjoterapii i rehabilitacji Centrum Medycznego Pula. Obecnie Istarske Toplice są jednym z najnowocześniejszych uzdrowisk w Europie i oferują swoim gościom, prócz usług zdrowotnych, szereg atrakcji, z których korzystają odwiedzający z całej Europy.\nWycieczki fakultatywne i atrakcje turystyczne\nPobyt w Istarskich Toplicach warto połączyć z wycieczkami do pobliskich miast, oferujących turystom wiele atrakcji. Godne uwagi jest odległe o 25 kilometrów miasteczko Hum. Jest ono najmniejszym miastem świata, co zostało odnotowane w Księdze Rekordów Guinnessa i liczy około 20 mieszkańców. Hum wraz z idealnie zachowanym wczesnośredniowiecznym układem jest zabytkiem samo w sobie. Dodatkowo warto zwiedzić XII-wieczny Kościół Św. Hieronima ze świetnie zachowanymi średniowiecznymi freskami i inskrypcjami w głagolicy.\nPrzy okazji zwiedzania Hum, koniecznie należy odwiedzić leżące po drodze, miasto Buzet. Jest ono stolicą okręgu, a jego historia sięga VI w. W średniowieczu było to jedno z centrów kultury głagolickiej. Godny uwagi jest widok starego miasta ze wzgórza, warto też odwiedzić inne zabytki Buzet, takie jak renesansowa brama miejska, czy barokowy kościół św. Marii pełen weneckich obrazów przedstawiających sceny ze Starego Testamentu.\nBędąc w Istarskich Toplicach pod koniec lipca, nie można ominąć festiwalu filmowego w pobliskim mieście Motovun. Warto odwiedzić także samo miasto, którego początki sięgają czasów rzymskich. Ta średniowieczna miejscowość ulokowana jest na wzgórzu, a zabudowania schodzą po jego zboczach, tworząc się wąskich i stromych uliczek.\nNajbliższe plaże znajdują się w słynnych chorwackich kurortach - w miejscowościach Umag i Poreč oddalonych o około 40 kilometrów. W Umagu co roku odbywa się turniej tenisowy Croatia Open.\nDla gości wymagających wysiłku fizycznego Istarske Toplice specjalnie przygotowały boiska do piłki nożnej, piłki ręcznej, stoły do ping ponga, mini golf i kręgielnie. Świetnym sposobem na spędzenie wolnego czasu są także rowerowe i piesze wycieczki po pięknych i dzikich okolicznych lasach.\nSkała u stóp której położone jest centrum Spa przystosowana jest także do wspinaczki sportowej, na którą łaskawa pogoda Istrii na pewno pozwoli.\nSanatorium oferuje noclegi w 270 pokojach. W mniejszym budynku "Sveti Stjepan" znajdziemy pokoje o standardzie 4 gwiazdkowym, w większym "Mirna" 3 gwiazdkowym. W pierwszym pokoje wyposażone są w telewizję satelitarną, telefon oraz dostęp do Internetu, w drugim Internet dostępny jest w wyznaczonych stanowiskach.\nDla tych, którzy prócz odnowy biologicznej chcą poznać okolicę i smak istryjskich specjałów, Istarske Toplice organizują wycieczki, dzięki którym stanie się to możliwe. Wieczorne dyskoteki i zabawy prowadzone przez animatorów dostarczą natomiast rozrywki wszystkim gościom.\nTypowa kuchnia Istrii to nie tylko świeże owoce morza, ale także makarony i dania mączne podawane z mięsnymi sosami. Będąc w Istrii nie sposób nie spróbować typowej dla całej Chorwacji rakiji, a także istryjskich win. Istarske Toplice leżą w dolinie rzeki Mirny, która obfituje w trufle, a pobliskie Buzet nazywane jest istryjską stolicą trufli. Dania z tych grzybów przyrządzane są w każdej restauracji.\nW Istarskich Toplicach, podobnie jak w całej Istrii, panuje łagodny klimat śródziemnomorski - ciepłe i suche lato sprawia, że jest to wymarzone miejsce na wakacje. Średnia temperatura w lecie wynosi 22ºC, a zimą 7ºC. Najwyższe temperatury notuje się w lipcu i sierpniu i wynoszą one do 30ºC. Także w tym okresie dni deszczowych jest najmniej.\nJesień w Lice\nGospić - Jesień w Lice "Jesień w Lice", to nazwa najważniejszego wydarzenia gospodarczego, kulturalno-turystycznego w Żupanii Licko Senjskiej, na którym co roku w październiku pokazywana jest…


Będzie modernizacja oczyszczalni ścieków i rozbudowa sieci kanalizacyjnej – umowa na dofinansowanie inwestycji podpisana\nBędzie modernizacja oczyszczalni ścieków i rozbudowa sieci kanalizacyjnej – umowa na dofinansowanie inwestycji podpisana\nOpublikowano: piątek, 18, maj 2018 16:34\nBlisko 8 kilometrów kanalizacji sanitarnej dla 730 osób oraz rozbudowa i przebudowa oczyszczalni ścieków, z której skorzysta prawie 5 tysięcy osób – dwie ogromne inwestycje w gminie Daleszyce już niebawem będą realizowane. 15 maja podpisano umowę na ogromne dofinansowanie zewnętrzne dla tych zadań.\nUmowa na milionowe inwestycje podpisana\n15 maja, w Urzędzie Miasta i Gminy Daleszyce odbyło się uroczyste podpisanie umowy na dofinasowanie zadań: „Budowa kanalizacji sanitarnej oraz modernizacja sieci wodociągowej w miejscowości Suków i Kranów w Gminie Daleszyce” oraz „Rozbudowa i przebudowa oczyszczalni ścieków w Daleszycach, Gmina Daleszyce”. Umowę swoimi podpisami sygnowali: Adam Jarubas – marszałek województwa świętokrzyskiego i Dariusz Meresiński – burmistrz Miasta i Gminy Daleszyce.\n– W dniu dzisiejszym podpisaliśmy dwie umowy, na bardzo duże inwestycje – mówi burmistrz Dariusz Meresiński. - Jedną z tych inwestycji jest budowa oczyszczalni ścieków w Daleszycach. To długo wyczekiwane zadanie, które dziś doczekało się początku realizacji. Umowa została podpisana, a więc pierwszy krok do tego, abyśmy wybudowali oczyszczalnię został postawiony. Drugą bardzo dużą inwestycją jest budowa sieci kanalizacyjnej w sołectwach Suków i Kranów. Każde z zadań otrzymało dofinansowanie w wysokości 70% kosztów kwalifikowalnych. Ogromne podziękowania kieruję dla marszałka Adama Jarubasa, za wsparcie tych przedsięwzięć, bo będą one służyły mieszkańcom Miasta i Gminy Daleszyce, dodaje burmistrz Dariusz Meresiński.\nJest ponad 8 milionów 600 tysięcy złotych dofinansowania\nW wyniku realizacji pierwszego zadania w miejscowościach Kranów i Suków zostanie wybudowane 7,82 km kanalizacji sanitarnej. Wartość kosztorysowa zadania to 6.541.593,00 złotych.\nDrugi projekt przewiduje dobudowę i rozbudowę oczyszczalni ścieków w Daleszycach. Pozwoli to zwiększyć jej przepustowość i rozwiąże problem gospodarki osadowej. Wartość kosztorysowa zadania to 10.025.942,00 złotych.\nOgromne znaczenie inwestycji podkreślił marszałek Adam Jarubas. – Daleszyce dynamicznie rozwijają się i podobnie jak całe województwo świętokrzyskie nadrabiają wieloletnie opóźnienia infrastrukturalne. Bardzo cieszę się, że mogliśmy dziś podpisać umowę na inwestycję, która przyczyni się do dalszego rozwoju gminy – mówi marszałek Adam Jarubas.\nO znaczącym progresie w rozwoju gminy Daleszyce mówił również Piotr Żołądek, członek Zarządu Województwa Świętokrzyskiego. – Jest to bardzo dynamiczna gmina, która dzięki dobrej współpracy dwóch samorządów może realizować kolejne wielkie inwestycje. Sam budżet, największy w powiecie kieleckim, świadczy o tym dynamicznym rozwoju i dużej absorbcji środków zewnętrznych. Jest to rozwój kompleksowy, na wielu obszarach. Wskaźniki chociażby zwodociągowania, czy skanalizowania pozycjonują gminę w czołówce. Burmistrz Dariusz Meresiński wykorzystuje okazję do pozyskiwania środków zewnętrznych, a my jako samorząd województwa, staramy się robić wszystko, aby ten rozwój wspierać – podkreśla Piotr Żołądek.\nRuszają przygotowania do przetargów\nJak informuje burmistrz Miasta i Gminy Daleszyce, Dariusz Meresiński, zadanie obecnie jest na etapie przygotowywania dokumentacji przetargowej. - Mamy nadzieję, że szybko uda się przeprowadzić procedurę przetargową, podpisać umowę z wykonawcą i rozpocząć realizację tych dwóch zadań. Jeśli wszystko uda się pomyślnie zrealizować, zakończenie prac przewidujemy w 2019 roku – podsumowuje burmistrz.\nDzisiaj jest: 23 lutego 2019 Imieniny: Romana, Izabela, Damian


5 dolarów rabatu na pierwsze zakupy na AliExpress z kartą Visa - NajlepszeKonto.pl\nNajlepszeKonto.pl Promocje 5 dolarów (ok. 20 zł) rabatu na pierwsze zakupy na AliExpress dzięki płatności kartą Visa\n5 dolarów (ok. 20 zł) rabatu na pierwsze zakupy na AliExpress dzięki płatności kartą Visa\nO AliExpress – chińskim sklepie internetowym – słyszał już chyba każdy, ale być może nie wszyscy mieli jak dotąd okazję z niego skorzystać. Nowi użytkownicy tej platformy zakupowej mają właśnie szansę zgarnąć rabat o równowartości 5 dolarów na pierwsze zakupy, pod warunkiem, że do płatności użyją karty Visa.\nWszystko za sprawą sympatycznej minipromocji, którą AliExpress zorganizował dla posiadaczy kart od tej organizacji płatniczej. Oferta obowiązuje do 31 stycznia 2022 r. W regulaminie zastrzeżono jednak, że okres trwania promocji może zostać zmieniony.\nTylko nowi użytkownicy AliExpress\nW każdym razie nie warto zwlekać. Jeśli dotąd nie robiłeś zakupów na AliExpress, możesz zapewnić sobie 5 dolarów rabatu.\nW przypadku zakupów w innej walucie, np. w złotych, wartość zniżki zostanie oczywiście przeliczona na walutę transakcji. 5 dolarów to prawie 20 zł, które zostanie „w kieszeni”.\nPo prostu złóż zamówienie i zapłać Visą\nZarejestruj się na AliExpress, jeśli jeszcze nie posiadasz konta w tym sklepie.\nWybierz interesujący Cię produkt lub produkty i przejdź do Koszyka. Kwota do zapłaty musi być wyższą niż 6 USD (lub równowartość w innej walucie).\nWybierz kartę Visa jako metodę płatności i wprowadź jej dane. W okienku po prawej stronie („Podsumowanie zamówienia”) wpisz kod promocyjny VISA5\nKwota do zapłaty zostanie automatycznie pomniejszona o 5 USD (lub równowartość).\nPamiętaj, że jeden użytkownik może tylko raz wykorzystać kod. Promocja obowiązuje wyłącznie na terytorium Polski, a kod zadziała tylko w przypadku, gdy użytkownik poda polski adres wysyłki.\nOkienko, w którym powinieneś wpisać kod, wygląda następująco:\nProsty sposób na jeszcze tańsze zakupy\nAliExpress słynie z niskich cen. Miłośnikom azjatyckich sklepów internetowych (a tych nad Wisłą są tysiące) nie przeszkadza nawet wątpliwa jakość towarów oraz długi czas oczekiwania. To właśnie niski koszt jest dla wielu z nas decydującym kryterium.\nDzięki mini promocji dla posiadaczy kart Visa tanie zakupy mogą być jeszcze tańsze. To dobry pretekst, by przynajmniej ten pierwszy raz spróbować poszukać czegoś dla siebie w tym najpopularniejszym chińskim serwisie zakupowym.\nRegulamin promocji "I Pay Visa"\nUtworzono: 16.08.2020 13:41:31\nKod promocyjny działa.\nNależy najpierw dodać kartę Visa do form płatności a następnie przy składaniu zamówienia wpisać kod VISA5\nUtworzono: 13.02.2020 23:19:33\nUtworzono: 18.02.2020 09:26:03\nDopytuję, bo przyszło mi do głowy, że być może Ali przyznaje 5 dolarów na pierwsze zakupy niezależnie od metody płatności, a Visa traktuje to jako pretekst do promowania swoich kart... ale to tylko hipoteza. Swojego pierwszego zakupu dokonałem już dawno temu, więc niestety trudno mi to zweryfikować.\nUtworzono: 17.02.2020 22:57:57\nWychodzi na to że 8,62 zł :). Tak, szału nie ma, choć ciężko dojść z tymi cenami, bo ten sam produkt może się bardzo różnić cenowo. Wybrałem ten najtańszy i w koszyku okazało się że mam do zapłaty 1 grosz. Być może jeszcze przy kolejnych zakupach powtórzą się tego typu promocje.\nUtworzono: 17.02.2020 15:39:04\nZ ciekawości: ile wyniósł rabat naliczony przez AliExpress za pierwszy zakup?\nUtworzono: 17.02.2020 15:21:10\nz promocji nie da się skorzystać, aliexperss nalicza swój rabat na\npierwszy zakup (jedna z trzech opcji) - nie da się zrezygnować z\nnarzuconego rabatu, a jak czytamy w regulaminie I pay visa działa TYLKO\nna pierwszy zakup na aliexpress\nUtworzono: 15.02.2020 11:42:52\nTo był mój pierwszy zakup i rejestracja na Ali. Przy wpisywaniu kodu pojawiał się napis że kod już jest niedostępny. Zakup był na ok. 35 zł, choć nie ma tego złego, bo Ali naliczyło mi swój rabat pierwszego klienta jeszcze przed dodaniem towaru do koszyka i niezależnie od tego czy bym zapłacił Visą czy Mastercardem.\nUtworzono: 14.02.2020 07:04:01\nPowinien działać... informacja o promocji wciąż widnieje na stronie Visy. Ja sam niestety nie mogę tego zweryfikować, bo swój rabat już wykorzystałem (może Ty też?).\nCzy ktoś, kto jeszcze nie korzystał z kodu VISA5, mógłby zweryfikować jego działanie? :)


Tworzenie stron metodą stopniowego ulepszania. Witryny dostępne dla każdego - Todd Parker, Scott Jehl, Maggie Costello Wachs, Patty Toland - opinia o - Lubimyczytać.pl\nTodd Parker /\nScott Jehl /\nTworzenie stron metodą stopniowego ulepszania. Witryny dostępne dla każdego /\nTodd Parker, Scott Jehl i inni... Todd Parker, Scott Jehl, Maggie Costello Wachs, Patty Toland\nObecnie tempo powstawania nowych stron i aplikacji jest zawrotne. Korzystanie z sieci jest coraz łatwiejsze, szybsze i bardziej dynamiczne. Co więcej, uwalniamy się od kabli dzięki rozwojowi telefonów komórkowych z dostępem do internetu i kompaktowych netbooków, zapewniających nam połączenie ze światem niezależnie od miejsca, w którym się znajdujemy. Jednak to bogactwo internetowych zasobów ma...\nźródło opisu: http://helion.pl/ksiazki/tworzenie-stron-metoda-st...(?)\nJusti | 2013-08-23\nNa półkach: Praca\nKsiążka spełnia swoje zadanie - bardzo dobrze pokazuje na czym polega progressive enhancement. Stopniowo wprowadza tajniki tłumacząc co po kolei robić, aby projektować strony w tym podejściu. Co prawda po pewnym czasie rozdziały wydają się być do siebie podobne, ale ostatecznie sprzyja to utrwaleniu sobie na czym stopniowe ulepszanie polega.


Coraz mniej tajemnicza Motorola Moto X. Co już wiemy?\nTelefon prosto od Google, który nie będzie miał czystego Androida, ale mnóstwo funkcji dodatkowych? Taka ma być Motorola X Phone, znana również jako Moto X.\nKilka dni temu do sieci wyciekł film, na którym rzekomo znajduje się najnowszy smartfon Motoroli. Na klipie możemy zobaczyć kilka nowych funkcji smartfona. Szczególnie ciekawie prezentuje się lepsza obsługa Google Now, która ma się przejawiać między innymi tym, że urządzenie przez cały czas będzie czekać na nasze komendy. Nie będzie potrzeby dotykania ekranu w celu wydania jakiegokolwiek polecenia. Wystarczą proste słowa „Ok, Google…” i telefon będzie wiedział, że mówimy właśnie do niego.\nKolejną nowością ma być wykrywanie momentu, w którym zerkamy na ekran telefonu. Jeśli Moto X „wyczuje”, że na niego spoglądamy, to delikatnie podświetli wyświetlacz, aby pokazać na godzinę oraz ikonki powiadomień, jeżeli takowe na nas czekają. W ten sposób – przynajmniej w teorii - łatwo sprawdzimy się czy właśnie otrzymaliśmy SMS-a, czy też napisał do nas jakiś znajomy na Facebooku.\nOstatnia zmiana dotyczy aparatu w nowej Motoroli. Po pierwsze, możliwe będzie uruchomienie go poprzez potrząśnięcie. Po drugie, koniec z niebieskim przyciskiem spustu migawki na ekranie. Zdjęcia będzie się robić po prostu poprzez dotknięcie wyświetlacza, w dowolnym miejscu. Dodatkowe przytrzymanie palca na ekranie sprawi, że urządzenie zrobi całą serię fotografii.\nPodstawowe pytanie jest jedno – czy to funkcje samego telefonu czy też nowego Androida? Pewnie jedno i drugie. Wykrywanie, kiedy patrzymy na ekran – to może być częścią nowego systemu. Nie wiadomo, czy będzie działać także w Nexusie 4. Wszystko zależy od zasady działa technologii i tego, czy opiera się na specjalnym czujniku czy też przedniej kamerze. Z kolei nowy interfejs aparatu lub stała gotowość do słuchania komend – to już może się znaleźć w aktualizacji wcześniejszych telefonów od Google.\nJeśli chodzi o sam film, to wydaje się on prawdziwy. Kilka dni wcześniej włoski serwis Corriere opublikował zdjęcia Erica Schmidta – byłego prezesa, a aktualnie dyrektora generalnego Google. Były one o tyle ciekawe, że widać na nich tajemniczy telefon Motoroli, który nijak nie jest podobny do żadnego modelu, dostępnego aktualnie na rynku. Wniosek jest prosty – to najprawdopodobniej Moto X. Na omawianym powyżej wideo widzimy telefon w innej wersji kolorystycznej i tylko z przodu, ale łatwo dostrzec złącze słuchawkowe i charakterystyczne wygięcie tylnej obudowy.\nMotorola złożyła też wniosek do FCC (Federalna Komisja Łączności), w których można przeczytać o dwóch, nowych telefonach. Jednym z nich jest najprawdopodobniej Moto X Phone. Którym? To nie ma żadnego znaczenia, ponieważ oba modele mają być wyposażone w łączność LTE, WCDMA, NFC, Bluetooth 4.0 oraz Wi-Fi 802.11ac.\nWcześniej mówiono także o tym, że Motorola Moto X pozwoli użytkownikowi na stworzenie własnego, indywidualnego modelu. Do wyboru nie tylko miały być kolory obudowy, ale nawet niektóre podzespoły. Ja jednak nie jestem do końca przekonany czy rzeczywiście tak będzie. Tym bardziej, że poznaliśmy już prawdopodobną specyfikację telefonu. Co ciekawe, nie ma ona robić takiego wrażenia – ekran o rozdzielczości HD 1280 x 720 pikseli, dwurdzeniowy procesor Qualcomm Snapdragon S4 Pro o taktowaniu 1,7 GHz, 2 GB pamięci RAM oraz aparat o rozdzielczości 10 MP.\nNa oficjalnym koncie Motorli na Twitterze pojawiło się jeszcze tajemnicze zdjęcie, które może zdradzać co nieco na temat aparatu modelu Moto X (możecie je zobaczyć poniżej). Oprócz tego dodano jeszcze krótki opis "albo to dziecko jest bardzo szybkie, albo dzisiejsze smartfony są bardzo wolne". Czy to oznacza, że Moto X Phone będzie pod tym względem lepsza? Zobaczymy już wkrótce.\nNo i nie zapominajmy też o tym, że Motorola na wydać na promocję tego modelu aż 500 milionów dolarów. Tylko czy to pomoże? Wszystko zależy od ceny. Jeśli specyfikacja się potwierdzi, to Motorola X Phone z dwurdzeniowym procesorem z pewnością nie będzie jest bezpośrednim konkurentem dla Samsunga Galaxy S 4, Sony Xperii Z lub HTC One. Klasyfikowałbym Moto X raczej jako sprzęt ze średniej półki, który powinien zachęcać właśnie ceną. Premiera ma mieć miejsce pod koniec wakacji, wtedy Google odsłoni wszystkie karty.\nźródło: Engadget, The Verge, GSMArena, corriere.it\nTagi: Moto Xmoto x wideomoto x zdjęciamotorola moto xmotorola x phonespecyfikacja moto x


SANYO 52SR1 – PRportal.pl\nNowy 52 calowy monitor full HD do pracy na wolnym powietrzu (-20°C – +45°C), zapewniający doskonałą czytelność obrazu w pełnym słońcu\nFirma SANYO wprowadziła na rynek nowy 52” monitor. Jest to noszący oznaczenie 52SR1 model, przeznaczony do zastosowań w obiektach otwartych i miejscach publicznych – kolejny członek rodziny profesjonalnych monitorów o obrazie czytelnym nawet w świetle słonecznym. Model ten jest wyposażony w 52-calowy panel i ma możliwość wyświetlania obrazu w rozdzielczości Full HD. Gwarantuje on doskonale wyraźny obraz nawet przy intensywnym oświetleniu zewnętrznym – choćby w przypadku instalacji w miejscach nasłonecznionych. Dzięki odpornej obudowie, można go używać także na świeżym powietrzu, gdyż nie straszne mu słońce, wilgoć – deszcz i śnieg oraz ekstremalne temperatury (-20 – +45°C). Monitor 52SR1 jest więc doskonałym rozwiązaniem dla ulicznej reklamy wizualnej.\nDzięki rozwiązaniom technicznym, zapewniającym czytelność obrazu nawet, gdy pada na niego światło słoneczne, SANYO 52SR1 z powodzeniem sprawdza się w niekorzystnie oświetlonych miejscach. Jego transrefleksyjny ekran wykorzystuje blask słońca i intensywność otaczającego oświetlenia, by jeszcze bardziej podnieść jasność wyświetlanego obrazu. Padające na niego światło dodatkowo wzmacnia podświetlenie monitora, pozwalając mu uzyskać jasność sięgającą 1500 cd/m2. Ponieważ efekt ten zachodzi tylko wówczas, gdy to konieczne, i opiera się na użyciu światła z otoczenia, technologia ta odznacza się wysoką skutecznością i jest przyjazna dla środowiska.\nPrzy ekranie o przekątnej 52 cale – 132 centymetry (115,2 x 64,8 cm) i kontraście 1500:1, informacje wyświetlane na monitorze 52SR1 można bez trudu odczytać nawet z większej odległości. Ponieważ zaś urządzenie to jest zgodne ze standardem Full HD, obsługując rozdzielczości do 1920 x 1080 pikseli, wyświetla ono nawet najdrobniejsze szczegóły ze zdumiewającą jakością. Monitor może również służyć do wyświetlania sekwencji wideo. Przy czasie reakcji matrycy wynoszącym zaledwie 6,5 milisekundy, odtwarza je z maksymalną wiernością i bez jakichkolwiek zauważalnych strat jakości, nawet przy dynamicznych scenach ruchu. Model 52SR1 świetnie nadaje się do zastosowań w przestronnych salach, centrach handlowych i czy w intensywnie oświetlonych witrynach sklepowych.\nSANYO 52SR1 nie tylko doskonale radzi sobie z obrazami statycznymi i sekwencjami wideo, ale jest też wręcz stworzony do pracy na świeżym powietrzu. Działając w tzw. trybie zimowym, wytrzymuje mrozy do -20°C; nie straszne mu nawet również tropikalne upały 45°C czy ulewny deszcz. W przypadku chwilowego zalania wodą, odporna obudowa klasy IP66 pozwoli monitorowi działać bez żadnych ograniczeń. Model 52SR1 można więc używać w miejscach nieosłoniętych przed czynnikami pogodowymi, np. na przystankach autobusowych, w kurortach zimowych, a nawet w myjniach samochodowych.\nW zależności od wymogów, jakie narzuca konkretne zastosowanie, można go instalować w poziomie lub w pionie. Firma SANYO oferuje także dodatkowe, odporne na korozję okucia do montażu ściennego – umożliwiające oba ustawienia ekranu.\nModel 52SR1 jest już dostępny w Polsce w sugerowanej cenie dla użytkownika końcowego – 34.444 PLN + VAT, z trzyletnią gwarancją.\nKategoria: IT Tagi: 52SR1, Sanyo\n← Nowy new business manager w GoldenSubmarine BenQ – #1 na rynku projektorów w Europie Wschodniej i w Polsce →


Kraków: Inauguracja obchodów „Roku Daszyńskiego” | Trybuna.eu\t⌂\nKraków: Inauguracja obchodów „Roku Daszyńskiego”\nW Polsce Ludowej Daszyński był marginalizowany jako demokrata. W III RP jako demokratyczny socjalista. Trzeba przywrócić pamięć o nim jako o demokratycznym socjaliście – powiedział prof. Michał Śliwa podczas sobotniej sesji naukowej inaugurującej obchody „Roku Daszyńskiego”.\nUroczystą sesję odbywającą się na sali obrad Rady Miasta Krakowa otworzył dyrektor Centrum im. Ignacego Daszyńskiego, Tomasz Kalita. Przedstawił on genezę i cele działania Centrum. Zaprezentował również zebranym „Niezbędnik Daszyńskiego”, najnowszą publikację Centrum, mającą na celu popularyzację postaci pierwszego premiera niepodległej Polski.\nNastępnie odbył się panel dyskusyjny. Udział wzięli w nim udział prof. Paweł Samuś z Uniwersytetu Łódzkiego, prof. Danuta Waniek z Krakowskiej Akademii im. Frycza Modrzewskiego, dr Anna Kargol z Krakowskiej Akademii im. Frycza Modrzewskiego oraz Bartosz Machalica z Centrum im. Ignacego Daszyńskiego. Panel prowadziła red. Anna Kwiatkowska z TVP Historia.\nProf. Samuś przedstawił sylwetkę Daszyńskiego jako organizatora jednej z największych masowych partii politycznych w historii Polski. Podkreślił również jego rolę w międzynarodowym ruchu robotniczym.\nW debacie głos zabrał między innymi Andrzej Kurz z krakowskiej „Kuźnicy”. Przypomniał dorobek środowiska „Kuźnicy” w upamiętnianiu postaci Daszyńskiego. Jednocześnie przywołał postać Andrzeja Urbańczyka , którego porównał do postaci premiera rządu ludowego. Przytoczył również perypetie związane z postawieniem krakowskiego pomnika Daszyńskiego po II wojnie światowej.\nWcześniej, o godz. 10.00, delegacja organizatorów złożyła kwiaty pod tablicą upamiętniającą Ignacego Daszyńskiego przy ul. Kremerowskiej, w domu, gdzie mieszkał Ignacy Daszyński.