Jak 'przygotować' się na rozstanie i nie oszaleć? - emama - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nzadz.iora 12.05.19, 00:34\n7 lat, może nawet 8. Chłop zgnuśniał, a ja przy nim. Ja chcę walczyć, on już nie (ale nadal "o ironio, Cię kocham, ale sam już nie wiem kim jestem i czego chcę"). Jak to piszę i czytam, to sama pluję w monitor, ale - uwaga - ja mu wierzę Taki typ, co by sobą w nieskończoność angażował, kochał, przytulał i robił tylko to, co wg niego jest fajne - i wtedy jest super.\nOczekiwania go dobijają, jakiekolwiek (a jestem raczej tolerancyjna). Lubimy się, jesteśmy przyjaciółmi, śmiejemy się razem, jak coś się dzieje to walimy w ciemno do siebie, ale wspólne mieszkanie pokazało nam (jemu?), że związkowo pod jednym dachem nie dajemy rady. Ja wyrabiam 90% normy, on ledwo 10 % i ma 'odwagę' powiedzieć, że im dalej w las, tym on się bardziej wygodny staje i chce już tylko 'spokoju'. "Bylibyśmy idealną parą, gdybyśmy mieszkali oddzielnie".\nEmatko, silny kop w tyłek potrzebny, sama widzę, co piszę i aż wstyd bierze. Dla ciekawskich gwóźdź do trumny: on 29 lat, ja 34. Ostatni dzwonek, albo zostanę pielęgniarką spełniającą życzenia pana? Piszę to niby "na chłodno", rozmowa była 2h temu, wiem i widzę i wszystko do mnie krzyczy, żeby uciekać, ale wiem też, że będzie mi mega ciężko.\nTo nie koniec. Wrodzona naiwność podpowiada mi, że może jest co ratować. Helpunku.\nRe: Jak 'przygotować' się na rozstanie i nie osza\nbergamotka77 12.05.19, 00:56\n"Oczekiwania go dobijają". Czyli pan wygodny len, typowy Piotruś Pan. Jesteście na różnych etapach życia. Nie brzmi to dobrze. Ja bym wiala d pana ale też nigdy nie byłam z młodszym a co dopiero o 5 lat - to sporo w tym wieku. Tym bardziej że mężczyźni dojrzewają później.\nlemasakr 12.05.19, 02:32\nsporo? w tym wieku? przeciez to podobny wiek...\nmallard 13.05.19, 07:06\n> Tym bardziej że mężczyźni dojrzewają później.\nJeżeli w ogóle... 🤣\nhrabina_niczyja 12.05.19, 01:02\nOlać. Tak jemu powinno zależeć jak i tobie. Po latach wiem, że nie ma się co spinać, olać i żyć dalej i czekać co się stanie. Opcje są zawsze dwie albo zdechnie albo chłop cós zrobi. Dzieci macie? Jak nie macie to tym bardziej olać. Olać i nie robić nic.\nzadz.iora 12.05.19, 01:28\nOstatnio na spacerze spokojnym tonem powiedział, że dobrze, że dzieci nie mamy (a chciał i niejednokrotnie o tym gadał). Miłe to było , ale fakt - ma dar mówienia czasem w punkt tego, co ja czuję, a trudno mi czasem sobie uzmysłowić. Sam jest z b. trudnej rodziny i wiem, że dziecko będzie dla niego nie lada wyzwaniem, ale co ja mogę, nie rozwiążę za niego jego dzieciństwa, każdy ma swoje 'popapranie' do przepracowania.\nPóki co czytam tylko 'olać pana', ale jak - poza terapią - na szybko sobie charakter przeszczepić i _przestać_się_przejmować_, odpuścić, "podziękować"?\nalpepe 12.05.19, 01:05\nJeśli krzyczy, to uciekać. Masz jedno życie, nie wiesz, co cię czeka, ale dopóki nie otworzysz następnych drzwi to się nie dowiesz.\nkrowa_morska 12.05.19, 01:18\nA weź się wyprowadź albo wyprowadź pana i zobacz, jak będzie. Czasem nie trzeba przeskakiwać od A od razu do Z, bo na K jest całkiem wygodnie\nzadz.iora 12.05.19, 01:38\nNawet nie wiesz, jak bardzo bym chciała mieć do tego tak lekkie podejście Pan się sam zaraz wyprowadzi, tak dziś twierdził raz kolejny (zaraz w sumie za mną), bo ile można "w takiej atmosferze wspólnie żyć". Nie ogarniam, to są tak proste rzeczy, a ten struga durnia, że - jak to było - białe jest białe?\nbergamotka77 12.05.19, 01:51\nAle widzisz sama, że pan przygotowuje sobie grunt do odejścia? Jeśli przez 8 lat wasz związek się nie rozwinął dalej typu ślub czy decyzja o dziecku to znaczy ze niekoniecznie widzi swoja przyszłość z Tobą. Szkoda tylko, ze Ciebie wpędził w lata a zegar biologiczny zaczyna tykac po 35-tce. Lekko nie podejdziesz bo spędziłaś z nim kawałek życia, to zrozumiałe, ale jesli chcesz miec partnera a nie synka to czas go pożegnać i poszukać mężczyzny a nie wiecznego chłopca.\nzadz.iora 12.05.19, 02:02\nMasz sporo racji, ale też my z tych "dziwnych": ślubu nie chcemy od początku + to ja w sumie stopowałam, świadomie, decyzję o dziecku, bo bałam się właśnie takiego zakończenia, że go to przerośnie Niestety chyba nie ufam mu na tyle, żeby mieć jakąkolwiek pewność, że nie zawinie się - jak jego ojciec - i nie odda pola matce, bo 'tak będzie lepiej'.\nCiężko mi się z tym pogodzić, ale im dalej w las, to sama bym drugiej takiej jak ja chyba krzyczała, żeby już opuściła ten statek.\nravny 12.05.19, 09:36\nidź ty na jaką terapię i naucz się być szczęśliwa sama ze sobą , a nie determinować swoje życie jakimiś lękami co zrobią inni.\nzadz.iora 12.05.19, 11:42\nTia, usłyszałam już, że jak się rozstaniemy, to pewnie psa z kulawą nogą wezmę. Jasne, chciałabym, pieseły to moja miłość . Ale najpierw muszę popracować nad sobą, ewidentnie. Eh i pomyśleć, że jeszcze wczoraj mu "list" pisałam, co nie jest ok i jak możemy to naprawić, sugerowałam nawet mieszkanie na zasadzie "roommates" i ochłodzenie relacji, żeby może coś uratować. Zmęczył się, zanim doczytał do końca...\nPS ja tu z żalem, więc przykrych słów dużo, ale poza tym, to my się kochamy, b. lubimy, zawsze do siebie jak coś się dzieje, ciągle w kontakcie. Pech chciał, że dużo rzeczy "przyziemnych" mi nie odpowiada, bo inaczej to prawie "bajka".\nEkhm. Zaczynam się podejrzewac o chorobę psychiczną, jak tak siebie czytam. Enatko, bądź plz łaskawa..\nzadz.iora 12.05.19, 11:47\nO i źle się podpięlam, z tego wszystkiego, to bylo do bazia8. Ale w sumie niech reszta czyta, ku przestrodze heh. "Enatka" też trynd nowy, może tu zażre\npade 12.05.19, 11:53\nTwój facet jest już ukształtowany i jak nie zechce to się nie zmieni. A z tego, co piszesz wynika, że mu się nie chce.\nSama nic swoim chceniem czy planami naprawczymi nie zmienisz, niestety.\nzadz.iora 12.05.19, 12:20\nMhm, racja. To "nie chce się" to obecnie trend dominujący. On wręcz twierdzi, że jemu się to pogłębia, lista rzeczy rozpoczętych i niedokończonych jest imponująca, a to w zasadzie drobiazgi są. Kurde, sama się przez to czuję jak facet. Podejść, potrząsnąć, naprawić - kusi, BARDZO. Ja jestem zadaniowa i jak widzę ten ocean bierności (przy czym każda pomoc jest dla niego mile widziana), to szlag mnie trafia.\nJestem nadopiekuńcza (w stosunku do faceta, o zgrozo ), za bardzo się wszystkim przejmuję, wiem. Ale rozmawiam z koleżankami i okazuje się, że każda ma jakiegoś melepeta, nic tylko klub założyć. Więc co dalej? Selekcja naturalna, kiedy za rogiem podobne osobniki czekają? Co się dzieje z tymi facetami "ostatnio"? Ja pracuję, kasę przynoszę, ogarniam dom, "nas" (kiedyś), w zasadzie tylko hydraulikiem chyba nie jestem, czuję że zaraz mi fi..t z tego wszystkiego wyrośnie. I po co to wszystko?\n3-mamuska 12.05.19, 12:26\nNie z facetami a z kobietami , tak ich wychowały matki, przekonane ze facet to wieczne dziecko.\nJemu można zapomnieć ,być nieodpowiedzialnym nie wymagaj bo to facet, facet dobrze garów nie pozmywa. Od chłopców się nie wymaga od dziewczynek tak.\nI tak rosną takie osobniki.\n3-mamuska 12.05.19, 12:28\nPowiem więcej on nie miał szans się zmienić i dorosną przy tobie, bo sama napisałaś jesteś nadopiekuńcza. Ze sama ogarniałaś.\nzlota.ptaszyna 12.05.19, 12:30\naha, i gdzie mieszkacie, u ciebie?\nbo chyba nie u niego, wtedy szybko by cie wystawil za drzwi\npade 12.05.19, 12:54\nTen trend może mieć związek z "bo trzeba", "powinno się", "musi". To budzi opór.\nMoże warto zadawać sobie pytanie "po co?".\nCele jednak inaczej brzmią niż obowiązki. I to jeszcze te upierdliwe, codzienne, których końca nie widać.\nInna sprawa, że nie widzę, żebyś stawiała swojemu facetowi jakiekolwiek granice. Wywierasz presję gadaniem, oczekiwaniami, listami spraw do załatwienia. Czasem lepiej dać krótkie polecenie niż się nagadać, natłumaczyć.\nzadz.iora 12.05.19, 13:03\n> Inna sprawa, że nie widzę, żebyś stawiała swojemu facetowi jakiekolwiek granice\nTak. Winna. Ematka wie, że raz przesunięte granice, lubią się dalej przesuwać. Ja też to wiem, ale jak widać w teorii. Przykre, ale prawdziwe.\nNajlepsze jest to, że to w sumie on jest "tym wszystkim zmęczony/dajmy sobie czas/może 'separacja', a ja mam już wodę z mózgu i to na tyle. Też jestem zdania, że ta separacja, co najmniej, to chyba już mus, bo jemu się "nie chce teraz zmieniać, każdy jest jaki jest" - chłop gada w sumie logicznie, to ja się trzymam cholera wie czego i po co.\npade 12.05.19, 16:10\nTrochę mi to pachnie szantażem emocjonalnym "jestem zmęczony Twoimi wymaganiami, nie mogłabyś nade mną skakać jak dawniej, nie? to się wyprowadzę".\nNiech się wyprowadzi. Będzie miał w końcu lekcję samodzielności.\nzadz.iora 12.05.19, 16:38\n10/10. Trudno coś więcej napisać, cały on. I ja. Wstyd mi za siebie.\nzadz.iora 12.05.19, 13:07\n> Ten trend może mieć związek z "bo trzeba", "powinno się", "musi". To budzi opór\n> Może warto zadawać sobie pytanie "po co?".\n> Cele jednak inaczej brzmią niż obowiązki. I to jeszcze te upierdliwe, codzienne\n> , których końca nie widać.\nA to fakt. On jak 'coś trzeba' zmienia się niemal w kapryśne dziecko, jeszcze tylko płaczu brakuje i tupania nogami. Nie umiem 'trzeba' i obowiązków zamienić na cele. Cel: żeby było przyjemniej, mija się z celem, bo trzeba coś _zrobić_\nomatkoicórko, nieźle się dobraliśmy...\npade 12.05.19, 16:23\nPrzyjemniej to jest na samym końcu.\nZakupy się robi, żeby było z czego ugotować, co zjeść. Gotuje się, żeby było w miarę zdrowo i smacznie. Pierze i prasuje by chodzić w czystych ciuchach. Sprząta, żeby nie brudzić sobie ciuchów o zakurzone meble i nie przyklejać do podłogi.\nJak się chce mieć służącą to jej się za to płaci. Albo wraca do mamusi.\nSzkoda, że wcześniej na ematce nie napisałaś Doradziłybyśmy terapię poprzez: pierz swoje, sprzątaj tylko po sobie, gotuj tylko dla siebie.\nzadz.iora 12.05.19, 16:47\nEh, miałam, ale byłam 'młoda, zakochana i głupia'. Dwa pierwsze już raczej nieaktualne, ale końcówka wychodzi na prowadzenie. Teraz, jak czegoś nie robię, to jest imo perfidnie, a w jego wersji wbrew mojej woli, "przecież wiem, że to ty na tym cierpisz, bo chcesz mieć ogarnięte". Kurfa, ale ja LENIEM jestem!\nJestem też łatwowierna. Wiem to, ale ciężko mi to wszystko umysłowo ogarnąć, chomik mi lata i kręci kółka, a ja nawet z fotela nie wstałam. Żal mi dziś siebie.\nPS chyba jestem na tym forum spalona, w zasadzie to sama potrafię sobie udzielić Waszych rad, tylko co z tego...\npade 12.05.19, 17:08\nPerfidnie to on Tobą manipuluje.\nNajpierw myślałam, że jest po prostu leniwy i niedojrzały, a teraz widzę jeszcze premedytację.\nzadz.iora 12.05.19, 17:10\nCiężko mi się z tym zgodzić, ale wiem już dziś, że nic nie wiem. Dzięki.\npade 12.05.19, 17:13\nAleż nie ma za co. Potrafisz Ty się w ogóle wkurzyć?\nBo mnie, osobie postronnej, ciśnienie się podnosi jak czytam jak on z Tobą pogrywa.\nDlaczego pozwalasz na manipulowanie sobą i dlaczego go cały czas wybielasz??\nzadz.iora 12.05.19, 17:22\nTrafiłaś w dobry punkt, chociaż troszkę na ślepo\nJa nie tylko się wkurzam, ja się tak wk....rwiam, że echo idzie i wstyd mi już aktualnie przed sąsiadami chyba. Mam dość cięta ripostę, potrafię mu miesiące zaniedbań jednym tekstem wypunktować. Teraz, uwaga, to RÓWNIEŻ sprawia, że mu się źle żyje, bo ja jestem zbyt wybuchowa. Prosiłam, szeptałam, listy słałam, ale zawsze finalnie, mam wrażenie, to ja jemu życie utrudniam, nie on mi.\nNiezła terapia szokowa btw, piszę to wszystko i własnym oczom nie wierzę. Przy czym, on zaraz wróci i tak mną zakręci, że nie będę wiedziała, jak się nazywam i w sumie to on mi daje szansę\npade 12.05.19, 17:31\nA przyszło Ci do głowy, że wybuchasz, bo masz dość ciągłego proszenia? Ileż można to robić?\nTy prosisz, on ma w pupie, Ty sobie to racjonalizujesz, tłumaczysz go, obwiniasz siebie i dusisz w sobie do następnego razu. A on dalej Cię lekceważy.\nTy sobie tłumaczysz, że to drobiazgi, że sama zawiniłaś, bo wysługiwałaś, ect, a on patrzy, jak Ty się miotasz i przyciska tylko odpowiednie guziczki.\npade 12.05.19, 17:35\nDla własnego dobra zrezygnuj z tego układu. Już samo to, że nie ufasz sobie, że dajesz sobie robić wodę z mózgu (nie będę wiedziała jak się nazywam) świadczy o tym, że Wasz związek jest toksyczny.\nI to nie jest tak, że wystarczy tylko, że przestaniesz wybuchać, że zaczniesz się bardziej starać a wszystko będzie dobrze.\nNie, dobrze będzie, jak nie będziesz musiała dla nikogo rezygnować z samej siebie i wiecznie się o wszystko obwiniać.\nzadz.iora 12.05.19, 17:48\nByłoby miło, chociaż aktualnie brzmi to dość utopijnie.\nNie ufam sobie, za wiele na siebie biorę i mam dość samej siebie i swojego gadania, tak po prawdzie. Bo na gadaniu się kończy, również z jego strony. Już ze 3 razy tu był i coś tam próbował 'naprawić". Ja wolę pamiętać dobre i może za szybko puszczam złe w niepamięć, ale serio mam wrażenie, że ktoś mną mega manipuluje i dostaje coś z mojej strony, na co ja finalnie wolałabym się nie zgodzić. Nie świadczy to dobrze o mojej inteligencji\n>>"A przyszło Ci do głowy, że wybuchasz, bo masz dość ciągłego proszenia? Ileż można to robić?"\nPewnie, nie raz. Mamy już oswojoną teorię, że on stale 'podsyca i żółć sieje', a ja - ze swoją tendencją do "humorów" - finalnie jestem ta wariatka, bo raz na jakiś czas jak mi się uleje, to dobrze, że talerzami nie rzucam.\nNormalnie czeski film.\npade 12.05.19, 18:02\nNo bo to się tak nie robi. Mówisz raz i zapowiadasz konsekwencje. Potem ewentualnie raz jeszcze przypominasz. Zlekceważy - wyciągasz konsekwencje.\nOczywiście nie chodzi o pozbawienie kieszonkowego czy odłączenie od netu\nU Ciebie od gadania się zaczyna i na gadaniu kończy, albo wybuchu.\nA z tą Twoją pomocą, niepamiętaniem co złe, to nie do końca jest tak, jak piszesz. Ty się po prostu boisz twardo postawić. Wyciągnąć te konsekwencje, absolutnie się na coś nie zgodzić, albo postawić na swoim. Czyli być stanowczą.\nZe strachu wybaczasz, zapominasz, no, taka dobra jesteś. Czego się tak naprawdę boisz?\npade 12.05.19, 18:04\nPomoc to nie jest notoryczne wyręczanie kogoś.\nDobroć to nie jest nieustanne pozwalanie by ktoś Ci wchodził na głowę.\nZacznij w końcu stawiać te granice. I wróć na terapię.\nzadz.iora 12.05.19, 18:12\nDobre pytanie, przemyślę. Chociaż chyba w boleśnie tendencyjną stronę to idzie.\nTy i ravny fajnie otwieracie mi oczy, dociera to do mnie powoli. Dzięki. Ale jest też strach (?), to kim ja do licha jestem w końcu i jak długo można nad tym debatować.\npade 12.05.19, 18:19\n> Dobre pytanie, przemyślę. Chociaż chyba w boleśnie tendencyjną stronę to idzie.\nŻe niby Cię zostawi?\nNiekoniecznie. Może być tak, że zmiana w Tobie zapoczątkuje zmiany w nim.\nJak przestaniesz być taka dobra i pomocna będzie bardziej zdany na siebie i zacznie wierzyć w swoją sprawczość. Na przykład. Inne zmiany, niekoniecznie pozytywne, też mogą się pojawić.\nzadz.iora 12.05.19, 18:36\nOk, temat już chyba dogłębnie podrążony. To działam. Albo raczej, przestaję działać intuicyjnie robię to od dłuższego czasu, ale muszę pozbyć się poczucia, że ja temu nadaję ton. Wyluzować. Albo wręcz olać.\npade 12.05.19, 18:47\nbergamotka77 12.05.19, 12:39\nNapisz jakieś konkrety bo piszesz zbyt ogólnie.Jakie przyziemne sprawy? Facet ma dość, męczy go uklad, ty się starasz: zabiegasz, planujesz co zmienić, naprawić... Jesteś bardziej zaangażowana niż twój luby. Jemu się nic nie chce bo planuje się wymiksowac z tego związku.\nmrs.solis 12.05.19, 01:59\nZgnusnialy 29 latek???? OMG. Myslalam, ze pan ma co najmniej 45 lat.\nzadz.iora 12.05.19, 02:06\nWidzisz to Ty, widzę to ja, widzi to on. Ale to nic nie zmienia, "ten typ tak ma" i w najbliższej przyszłości nie widzi nic lepszego na swojej drodze.\nmrs.solis 12.05.19, 05:19\nOdstaw go do jego mamy\nethlin 12.05.19, 02:06\nJak nie ma dzieci to bez oglądania się idź w świat. Za 10 lat mniej zgnusnialy nie będzie.\nzadz.iora 12.05.19, 02:17\nNiby wiem i widzę, ale chyba charakter to mi wróżka-śmiechuszka wszczepiała, bo ja lubię działać, dążyć do czegoś, poddanie się jest dla mnie tutaj jakąś klęską i bezsensem niemal, skoro tyle rzeczy nas łączy i jest ok.\nAle widzę chociaż, że nie zwariowałam, że jest źle, widzą to też inni, a ja się dopiero tutaj rozkręcam..\nPS 'za 10 lat' - tym mnie trochę przeraziłaś. Ja już dziś się czasem śmieję, żeby emeryt wylądował na ziemi, bo jeszcze sporo dobrego go czeka...\nzadz.iora 12.05.19, 02:36\nWszyscy poszli spać, wiem, ale może...Jola?\nWzdech. Niby sekretnie typowa ematka, a tu się okazuje, że raczej nowicjuszka w pełnym wydaniu -\nmrs.solis 12.05.19, 05:22\nJolka robi przerwe od forum.\nfabryka.lodow.napatyku 12.05.19, 05:35\nza malo info na temat milosci, pozytywow w tym zwiazku. zycie dla nikogo nie jest latwe, ale zalezy o co jest walka.\nu was jest easy, ze nie macie dzieci, wiec przemysl czy Ci sie oplaca ten zwiazek, po co I dlaczego.\nannajustyna 12.05.19, 06:22\nI nie mają ślubu, to tez ułatwia. Rozstać się, choćby na tzw. próbę.\nbazia8 12.05.19, 07:01\nTy musisz walczyć, poprawiać, działać. Zapisz się do jakiejś organizacji pomocowej. Szkoda życia na niańczenie wiecznego chłopca.\nGdyby były dzieci, to oczywiście terapia itede, ale u Ciebie sprawa jest prosta. Powodzenia.\nPomyśl, że gdy trafisz na takiego mężczyznę jak ty, to razem zawojujecie świat, chyba warto zaryzykować, co?\nsta-fraszka 12.05.19, 07:57\nZ własnego doświadczenia powiem Ci tylko tyle: jeśli zdecydujesz się odejść (I odejdziesz) Pani się poziom komfortu bardzo pogorszy.\nJest szansa, że zacznie wtedy o Ciebie zabiegać. Bardzo przekonująco.\nJeśli zdecydujesz się nie wracać, będziesz musiała się mocno psychicznie przygotować.\nafro.ninja 12.05.19, 08:20\nW sumie to nie wiem o co ci chodzi? Piszesz o gosciu niezbyt mile rzeczy, ale sama jestes niedojrzala emocjonalnie i chyba od poczatku z tego zwiazku nie jestes zadowolona, co jest przykre, bo zmarnowalas nie tylko sobie, ale i chlopakowi kupe czasu.\ntriss_merigold6 12.05.19, 09:13\nFacet ma 29 lat, a jesteście parą od 7 czy 8, co oznacza że to jego pierwszy poważny związek. Przechodzone narzeczeństwo, miał czas, żeby się znużyć i nie ma siły wykrzesać energii czy inicjatywy dla układu, który mu nie pasuje na co dzień. Jesteście teraz na innych etapach, daj mu spokój i poszukaj kogoś, kto już by chciał stabilizacji.\nravny 12.05.19, 09:21\nZwykły leń albo narcyz który sobie przygruchał współuzaleznioną panią. stwarzajacsiebie.pl/artykuly/manipulacje-narcystyczne\ntriss_merigold6 12.05.19, 09:25\nJezu, jaki leń, jaki narcyz... Pan się po 8 latach znudził pierwszym poważnym związkiem i chce się stlenić w miarę bez histerycznych scen, niczego nietypowego w tym nie ma.\nravny 12.05.19, 09:33\nto niech się stlenia a nie przyjmuje wygodnie pani bieganie koło siebie.\ntriss_merigold6 12.05.19, 09:50\nDlaczego miałby nie przyjmować? Z jego perspektywy pani biega, bo chce, zmusza ją ktoś? Stleni się jak znajdzie coś ciekawszego.\nravny 12.05.19, 09:52\nczyli leniwy narcyz\ntriss_merigold6 12.05.19, 09:58\nMasz obsesję. Nieistotne, co pan ma, istotne, że im obojgu aktualny układ nie pasuje, a tylko pani się nadgorliwie miota, żeby coś naprawiać.\nravny 12.05.19, 10:01\nObsesje to masz ty na punkcie idealizowania facetów i wskazywania na jedyne winne kobiety, nadal nienawidzisz siostry i ją sekujesz za nieudane związki?\npanu jakoś nieśpieszno do wyprowadzki, choć obiecuje już kolejny raz jak alkoholik niepicie. Jak się go nie wykopie to się nie odczepi mimo obietnic.\narwena_11 12.05.19, 10:45\nPanu jeszcze jest wygodnie. Nie uwiera go ten układ na tyle, żeby samemu odejść. Jak na horyzoncie pojawi się ktoś inny, kto pana zainteresuje - pan w dwa dni się wyprowadzi.\nszpil1 12.05.19, 11:23\n> Panu jeszcze jest wygodnie. Nie uwiera go ten układ na tyle, żeby samemu odejść\n> . Jak na horyzoncie pojawi się ktoś inny, kto pana zainteresuje - pan w dwa dni\n> się wyprowadzi.\nI, obstawiam, całe zgnuśnienie mu przejdzie, i się okaże, ze dobrze wie czego chce.\nbergamotka77 12.05.19, 11:27\nDoklasnie tak. Pani jest kryzysowa narzeczona. I tak 5 lat w tym wieku to bardzo dużo w te strome. Na odwrot nie. Pan jest jeszcze dwudziestoparolatkiem a pani się zbliża pomalu do czterdziestki.\nbazia8 12.05.19, 11:31\nTak będzie! Nagle zrobi się z niego rzutki młody człowiek 😂\narwena_11 12.05.19, 11:52\narwena_11 12.05.19, 10:42\nAlbo czeka aż pani podejmie za niego decyzję.\nkalina_lin 12.05.19, 09:47\nOna wszystkie problemy zyciowe sprowadza do narcyzmu, zeby zareklamować nudnego, przegadanego blogaska.\nclaudel6 12.05.19, 22:35\npierwszy poważny związek nie powinien być tym na życie, to niezdrowo i często źle się kończy (tak, wiem, na ematce jest nadreprezentacja tych, którym się ten pierwszy bajkowo udał i żyli długo i szczęśliwie).\nravny 12.05.19, 09:31\nZnajoma była z wygodnickim leniem ponad 3 lata. Ciągnęła go za uszy do góry by coś sam z siebie chciał robić i się angażować bardziej. Ale nic z tego, wszystko na jej głowie bo pan zrobił czasem co mu powiedziała ale poza tym to by przesiedział na kanapie bo mu wygodnie mieć zaangażowaną kobietę. Dziewczyna uparła się na związek choć z boku patrząc od początku do niej- energicznej, ten typ nie pasował. Ale ona twierdziła że facet miły, pomocny, może z nim pogadać, zgodny i niekłótliwy.... Czekaliśmy cierpliwie aż jej pasywny leń z głowy wyparuje. W końcu zmęczyła się nim ale trwało to te ponad 3 długie lata.\nZaraz później, na fali wkurzenia gdzieś na internetowych portalach randkowych poznała faceta, od razu zaznaczyła że albo się spotykają albo nie, bo na pisanie czasu tracić nie będzie, i tak to spotkała się z nowym panem , okazało się że mają podobne poglądy na życie i sposób spędzania czasu, po pół roku zamieszkali razem i są już małżeństwem, bardzo udanym.\nkyrelime 12.05.19, 09:35\nNie trzeba się przygotowywać- nie macie wspólnych zobowiązań, więc z rozstaniem można pójść na żywioł. Skoro w wieku 34 lat widzisz, że sie rozmijacie to chyba nie masz innego wyjścia niż spróbować ukladac sobie zycie bez niego- za kilka lat może być za późno chociazby na dzieci jeśli oczywiście chcesz je miec.\ncauliflowerpl 12.05.19, 09:36\nO, to ja cztery lata temu.\nRzuc go, zobaczysz jak odzyjesz szkoda zycia na mentalnego dziada\nnelamela 12.05.19, 11:12\nMiałam podobnie.Roznica wieku 5 lat na plusie dla niego.Znamy się 8,3lata mieszkaliśmy razem.Wystarczy.Od 5 miesięcy nie mieszkamy razem i nawet nie wiesz jak jest mi dobrze.Dzieci niet.Mialam dosyć jak Ty.Trzymaj się.\nbazia8 12.05.19, 11:30\nO Nelamela, pamiętam twoje wątki. Gratulacje!\nyennefer.00 12.05.19, 11:11\nNiestety jest spory problem z facetami w ostatnim czasie. Oczywiście to uproszczenie, bo jest wielu bardzo wartościowych, ale też ogromny zalew postawy "nic się nie da zrobić", bierności, zniechęcenia, bezjajecznosci, lenistwa, rezygnacji, braku decyzyjnosci...\ntriss_merigold6 12.05.19, 11:18\nHm... nie przypominam sobie, żeby 20 czy 15 lat temu mężczyźni byli znacząco inni.\nchatgris01 12.05.19, 11:26\n30 lat temu też nie byli...\nyennefer.00 12.05.19, 11:31\nMoże i tak, ale kurcze strasznie łatwo sobie odpuszczają, a bierność jest irytujaca\nyennefer.00 12.05.19, 11:33\naa i jeszcze można zaobserwować duże problemy z branie odpowiedzialności\nzlota.ptaszyna 12.05.19, 12:29\nale wspólne mieszkanie pokazało nam (jemu?), że związkowo pod j\n> ednym dachem nie dajemy rady.\nale mozesz jasniej, jak mozna nie dawac rady razem mieszkac?\nzadz.iora 12.05.19, 12:56\nOkazuje się, że można .\n1. trzeba sprzątać. a jest dużo rzeczy ponoć i 37m2\n2. "ja to bym miał mniej rzeczy i łatwiej byłoby sprzątnąć, minimalizm"\n3. kratka wentylacyjna odkręcona, bo coś tam, lubi wracać na miejsce. Nasza już 3ci miesiąc czeka na przykręcenie. Tak samo karnisz, i inne rzeczy, które miał ogarnąć. Nie, nie robi mi tego na złość, za swoimi sprawami też tak chodzi. Bywało lepiej, teraz mam wrażenie, że ktoś mi faceta podmienił. Jak pytam: "tak, widzę. nie wiem czemu, urodziłem się chyba zmęczony" i inne takie. lol tragikomedia\n4. pranie, jedzenie, i inne takie bieżączki też trzeba robić. jak skończyło się robić "samo", to leży i kwitnie\n5. w ogóle, trzeba coś robić i chyba w tym największy problem. a po co robić, skoro można odpocząć?\nKtoś tu słusznie zauważył, że on nie miał szansy dorosnąć. I ja w tym mu bardzo niestety pomogłam, teraz zbieram, co moje. "Typowy", wypieszczony jedynak, że pojadę stereotypem, a ja nadopiekuńcza zosia samosia. Kosmiczny duet normalnie. Tyle tylko, że ja nie obudziłam się z tym teraz, było już X prób, a tu im dalej w las, tym gorzej. Chyba czeka, aż wymięknę i wszystko wróci do "normy".\nŻebyśmy się chociaż już nie lubili...\nchatgris01 12.05.19, 13:06\nMnie by trafił szlag.\nJak nadal chcesz z nim być, to wymiksuj się z wspólnego mieszkania, innego wyjścia nie widzę, bo on się nie zmieni. Ale to tylko w wypadku, jeśli nie planujesz dzieci, bo jeśli planujesz, to z tym facetem odradzam, trzeba szukać innego, dojrzałego i odpowiedzialnego.\nzlota.ptaszyna 12.05.19, 13:12\nco to za rada " jesli nadal chcesz z nim byc" skoro facet ewidentnie chce to skonczyc, przywiaze go go kaloryfera czy jak?\nbeneficia 12.05.19, 13:33\nTak. Można się miło spotykać na pogadanie itd. a mieszkać osobno, i wtedy każdy żyje jak chce.\nzadz.iora 12.05.19, 13:37\nTego chciałam uniknąć, ale widać odtwarzanie schematów ogarnęłam koncertowo\nzlota.ptaszyna 12.05.19, 13:47\nale ona juz nie ma czasu na mile spotkania, jeszcze gora piec lat jej zostalo na rynku matrymonialnym, jesli chce miec dzieci\nzlota.ptaszyna 12.05.19, 13:11\njejku czemu ty tak to analizujesz, widac ze po prostu chce sie rozstac i mu nie zalezy, po co rozliczac ile razy posprzatal i ile razy przykrecil jakas kratke, zwiazek nie polega na sprzataniu\nzadz.iora 12.05.19, 13:29\nNie wchodząc w szczegóły, uwierz mi, że nie chce. Ba, gdybym nic nie mówiła w temacie, to bylibyśmy super udanym związkiem. No, ale, może czas spojrzeć na to z Twojej perspektywy. On lubi, jak się koło niego lata i załatwia, jest do tego przyzwyczajony, ale ja mam dość, bo za chwilę sobie własne j.a..ja wyhoduję, a jakoś nie do końca czuję potrzebę.\nmalia 12.05.19, 14:07\nPodsumowując : gdybyś została pełnoetatową służącą, kucharką, sprzątaczką, praczką i opiekunką bez prawa głosu bylibyście super udanym związkiem. Co kto lubi.\nzadz.iora 12.05.19, 14:23\nŁapka w górę, lubię to\numi 12.05.19, 16:03\nTo weź go wyslij na badania, może wcale nie jest leniwy, tylko ma anemię. Albo poczatki depresji.\nJest jeszcze ewentualność, ze na widok gabinetu zabiegowego cudownie ozdrowieje i podokręca te wszystkie kratki\nravny 12.05.19, 16:06\nMoże sama też nich na badania idzie, skąd u niej taki brak decyzyjności powiązany z obsesją sprzątania po chłopie i robienia za chłopa wszystkiego. Każde z nich sobie łyknie kolorową pigułkę i będzie pełnia szczęścia , oczywiście razem, tiaa.\nzadz.iora 12.05.19, 16:19\nU psychiatry i terapeuty był już kilka razy, leki odstawił ~miesiąc temu, wiedziałam, że niczego dobrego to nie wróży, mówiłam, ale skoro 'leki mnie bardziej otępiają i mam na wszystko bardziej wyje..b....ne"), no to ciężko z tym dyskutować.\nAutorka też już się terapeutyzowała , brak decyzyjności nadal pozostaje tematem nierozwiązanym. Obsesji sprzątania brak, zwyczajnie zwykłe życie utrudnia postawa ciągłego 'nic mi się nie chce' + ja też w sumie mam prawo mieć jakieś od życia oczekiwania, a tutaj się trochę wkurzony noworodek trafił i męczy mnie już to ''wychowywanie'*\n*ups, ale to źle brzmi\nźle, że aż strach\nma ktoś eutanazol, nieodpłatnie?\nravny 12.05.19, 16:24\nNo to jak się oboje negatywnie depresyjnie nakręcacie to po co w tym tkwisz? Ani sobie ani jemu tym dobrze nie robisz, wampirzycie na sobie i energii do życia brak. Znajdź dorosłego faceta i zacznij z nim jak dorosła równorządna kobieta , bez wchodzenia w rolę matki. Zacznij kierowac Swoim życiem a nie zmuszaj chłopa by był kimś kim ani nie chce ani nie potrafi.\nzadz.iora 12.05.19, 16:32\nW ramkę to sobie oprawię, bo tutaj jest pies pogrzebany. Ja chcę. I tu jest problem.\nCoś mówiłaś/eś (sorry, nie wiem?) o współuzależnieniu, i co jest na rzeczy. Inaczej jakim cudem ja nadal chcę go w swoim życiu.\nravny 12.05.19, 16:49\nZastanów się co TY sobie robisz tym związkiem. 7 lat siedzisz z facetem z którym "na wszelki wypadek nie chcę mieć dzieci bo się boję że go to przerośnie". I jeszcze mówisz w kółko że facet jest cudowny, idealny, nic mu nie brak tylko jakoś razem mieszkać nie możecie.\nZa wuja nie wiem gdzie ty tu widzisz idealnego faceta.\nMasz toksyczno masochistyczny układ zbudowany na twoich oderwanych od realiów wyobrażeniach o nim i silnej potrzebie wyparcia faktów. Jak współuzależniona od alkoholika. Wszystko dostosować pod faceta i czekać na cud.\nDo tego związek oparty jest na twoich lękach.\nPo jakiego grzyba ty to sobie robisz?\nCo się działo w twojej wyjściowej rodzinie, że się uczepiłaś tego chłopa choć nie daje ci wartości dodanej\ni nawet dziecko boisz się z nim mieć?\nNo weź kobieto się ogarnij. Drugiego życia nie dostaniesz.\nzadz.iora 12.05.19, 17:08\nRodzina? Pełna klicha - ojciec zdradzał matkę, notorycznie, matka go wyprowadziła, bo znieść nie mogła, a ja jestem produktem jej mega miłości i nadopiekuńczości- zosia samosia, 'bo i tak każdy cię w końcu zostawi'. Tę 'zdradę' mam niby przerobioną, serio nie boję się tego, co ma być, to będzie. Ale nie przerobiłam najwyraźniej układu matki z II partnerem - prawie 30 lat razem, ale osobno, każde na swoim + mega level toksyczności. Aktualnie chyba to, najwyraźniej, odtwarzam. Może za wszelką cenę chcę udowodnić, że "mnie się uda".\nTylko, ponoć, jedna patologia przyciąga drugą, więc nie bez powodu jestem teraz tutaj i kto wie czy i co uda mi się z tym zrobić : )\nBoję się Was, ale...co tam, niech gromy lecą, głupsza już dziś nie będę.\nravny 12.05.19, 17:24\nCzytałaś "Kobiety które kochają za bardzo" ? czy inne jakieś tam tematyczne?\nBo wiesz "można konia doprowadzić do wodopoju ale wody już za niego wypić się nie da".\nZ toksycznym lękiem "byle nie być jak matka" dobiegnie się raczej do tej samej patologii tylko inaczej namalowanej.\nWeź sobie przegadaj z terapeutą ten związek, swoje jakieś poczucie niższości, niepełnowartościowości, tkwienia. Zobacz jak za ochłap komplementu ty się "oddajesz" komuś kto ma cię w odwłoku.\nZacznij się cenić, i nie nazywaj siebie samej głupią nawet w myślach, to umniejszanie samej siebie tylko potęguje fakt że potem na byle miłe słówka się łapiesz.\nzadz.iora 12.05.19, 17:35\nCzytałam. Obśmiane przez partnera z góry do dołu (jego strach i tak było widać). Odstawiłam, ale wracam. Mam tak niestety z każdą książką od dawna, rozpoczynam, ale nie kończę. Nawet tutaj go usprawiedliwiam, że przecież pewnie nic złego nie miał na myśli. Mam wrażenie, że się cofam w rozwoju. Charakteru sobie nie przeszczepię, cenię się generalnie, wiem, że głupia nie jestem, ale każdorazowo wyciągnę łapę, żeby pomóc. Mogłoby coś mi tę łapę uciąć, skoro sama nie potrafię.\nravny 12.05.19, 17:47\nToksyczny chłop ciągnie cię w dół i wysysa energię bo wtedy sama nie odejdziesz. A twoje robienie mu karczemnych awantur ZAMIAST rozmówienia się co jest nie tak i w przypadku braku zmian PODJĘCIA DECYZJI PRZEZ CIEBIE o odejściu to nosi znamiona przemocy emocjonalnej.\nNie pytałam co ten facet o tej książce myśli. I nie wiem czemu ty się na to powołujesz, jeśli książka ma być przeczytana w celu przemyślenia WŁASNYCH schematów i predyspozycji, a nie wpatrywanie się w opinię o niej faceta z którym masz problem.\nTy umiesz coś zrobić samodzielnie, bez zastanawiania się co facet o tym myśli i czy jemu pasuje?\nps. Trzymając chłopa w chacie mózg uzależniony ci się nie odmieni.\nravny 12.05.19, 17:54\nchatgris01 12.05.19, 18:06\nTo tak boli, że chcąc nie chcąc, doprowadza mnie do takich łez i stanu, że cała się trzęsę i mam serdecznie dość (...) Już chyba mi wszystko jedno, nie mam siły już walczyć o ten związek, czuję, że się poddałam - pojawia się gdzieś w wypowiedzi „fadimejo30”. Poddanie się często niesłusznie odczuwamy jako porażkę, przegraną. Przecież nie udało ci się osiągnąć swego: nie udowodniłeś partnerowi, że jesteś serdeczny, hojny, uczynny (wstaw dowolne). Cóż, twoja walka i tak była skazana na niepowodzenie. Tyle że mogłeś ją toczyć do końca życia bez happy endu.\nemka_bovary 12.05.19, 13:25\nPo prostu facet też już nie chce być z Tobą, ale nie chce być też sam i tyle. Pewnie już mniej lub bardziej intensywnie szuka kogoś innego.\nhrabina_niczyja 12.05.19, 13:26\nWiesz co, ale on zawsze tak miał? Jak miał to widziały gały. Jak ma od jakiegoś czasu to ci powiem, że też tak mam. Prania mi się nie chce wywiesić. Wracam wieczorami z roboty, wczoraj tak samo, weszłam do domu o 19. Jestem tak zmęczona, że wszystko leży i kwitnie. Dziś zamówiłam pizze, mam ochotę na cole i nie chce mi się z domu wyjść i ją kupić. Chłop nalegał na rower, pojechał sam i czekam aż wróci i mi ta cole przywiezie. A ja leżę i kwitnę. No nic pary nie mam, dętka. Jakby mi jeszcze ktoś teraz nad głową brzeczał, że sprzątać, że przykręcać i jeszcze randki odwalać to bym chyba gryzła. Tak mi się porobiło.\nzadz.iora 12.05.19, 13:36\nMiał, ale się pogłębia. Jest "wszystkim umęczony, a nic w życiu nie zrobił" blablabla. Ale dzięki za ten wpis. Ja sama też jestem z natury raczej leniwa , jeszcze mi się dostaje właśnie, że na ten rower wyjść nie chcę. Porozjeżdżały nam się priorytety. On po pracy chce mieć wolne, ja nie mam nic przeciw generalnie, ale nie moim kosztem. Gdyby o samo sprzątanie chodziło, to bym sprzątaczkę zawołała i dała mu rachunek (skąpy jest raczej, bolałoby), ale jemu po prostu odechciało się wszystkiego. Spajam to wszystko ja, więc zapewne ja jestem jednak głównym problemem, chociaż twierdzi zupełnie na odwrót.\nW domu aktualnie kosa, nie odzywamy się do siebie (a to typ, co jak jest źle to i tak przyjdzie pogadać), a on ponoć ogarnia nowe lokum. Szkoda mi tego, bo to naprawdę fajny facet jest generalnie, ale chyba sobie nawzajem zbrzydliśmy jakoś w tej codzienności.\nzlota.ptaszyna 12.05.19, 13:49\nfacet ktory kobiete wpedza w lata a potem ja zostawia nie jest fajny, wez ochlon wreszcie\nzadz.iora 12.05.19, 13:55\nOk, przyjęłam. Dzięki.\nmalia 12.05.19, 14:12\nCo oznacza, że on sobie przygotowuje nowe lokum?\nKobieto, może jest jakoś inaczej, życzę ci tego, ale z samego opisu wychodzi, że pan słowem i czynem przygotowuje się ewakuacji. I po prosu szkoda mu energii by robić coś jeszcze w starym związku. W miły , bezstresowy sposób chce sobie wszystko na spokojnie pozałatwiać\nzadz.iora 12.05.19, 14:54\nTak mówi, że czas się jednak chyba, w wersji minimum, wyprowadzić, poszukać sobie swojej własnej przestrzeni. Twierdzi, że nie szuka nowej, nie chce, zna i widzi coraz wyraźniej swoje ograniczenia, raczej niewiele się zmieni i też widzi, że mi nie jest z tym dobrze. Poza tym "nadal mnie kocha, nie chce się rozstawać", ale że wzajemnie już sobie robimy przykrość, to chyba czas podjąć odważniejsze kroki niż gdybanie czy i co się zmieni. Nie chce się zmieniać, jest mu w zasadzie dobrze jak jest, ale oczekiwania go dobijają, "bo tak ma'".\nGłupie, czy nie, ja czuję i wiem wewnętrznie, że on nie chce mnie okantować, mówi jak jest, mamy mega impas, mnie się też nie chce za uszy znowu wszystkiego ciągnąć i "ratować" i chyba rzeczywiście lepiej będzie, jak pobędziemy sami i zyskamy nową perspektywę. Co więcej, on "wie", że ja sobie szybciej kogoś znajdę, bo jestem "optymistyczna i ogarnięta" i to zapewne go trzyma nadal tutaj. Z jego charakterem, jak się raz wyprowadzi, to już nie wróci, a skoro mnie ktoś, jego zdaniem, szybko z rynku dziabnie, to pewnie się nadal waha.\nCzuję się jak skończona idiotka, ale jak to było - "nie ma ofiar, są ochotnicy"?\nKtoś tu napisał, złota ptaszyna jakaś , żebym wreszcie ochłonęła. To wynoszę póki co z tego wątku dla siebie i na tym zamierzam się skoncentrować.\nPS piszę tu mega obszerny pamiętnik, sorry za te dłużyzny, ale jakoś powoli mi to chyba pomaga. Dzięki za Wasze wpisy.\nbazia8 12.05.19, 15:16\nTy już dostałaś oszukana\nzadz.iora 12.05.19, 15:26\nMyślisz? Nie wykluczam. Tylko jakoś tak mi to do niego nie pasuje kompletnie.\nravny 12.05.19, 15:27\nAleś ty głupiutka jeszcze jesteś choć taka stara... Facet "cię nie chce okantować" - dobrze wie, że jesteś nadopiekuńcza i taki słabiutki niezdecydowany może sobie siedzieć u ciebie kolejne 10 lat bez konsekwencji a ty go opierzesz, seks dasz, jedzenie zrobisz.. Gdzie mu będzie lepiej? Walnie ci gadką jaki on słabiutki a nie to co ty taka wspaniała i będziesz skakać koło niego kolejne miesiące z wdzięczności i z przekonaniem że jest idealny.\nJak facet jakąś znajdzie co mu lokum będzie chciała zapewnić i poutrzymywać trochę do tego aktywnie w łóżku obsłużyć to pięciu minut u ciebie nie zagrzeje.\nJeśli chcesz mieć normalne życie to tego pana po prostu musisz eksmitować. Bo jest jak huba przyrośnięta do drzewa i sam nie odpadnie, musiałby się wysilić, a po co...\nchatgris01 12.05.19, 15:33\nzadz.iora 12.05.19, 15:37\nKubeł zimnej wody. Nadal ciężko mi uwierzyć, że on tak 'perfidnie' to robi, ja mam wrażenie, że on się naprawdę stara LOL i chce, "tylko mu nie wychodzi". Masz rację. Stara i głupia, tak się właśnie czuję i tak zapewne jest Tekst z hubą był już grany u nas x razy, więc czas jednak przyrżnąć baranka w ścianę, zanim nie osiwieję i złudzeń nie stracę.\nPS Jesteśmy siebie warci, decyzyjność lever hard. Wyszedł na rower kilka godzin temu. Dzwonił właśnie, co u mnie i że szkoda, że mnie nie ma, bo jest pięknie i w ogóle ma nadzieję, że to 'nadrobimy'.\nPrzprszm, ale s.r.a#c mi się już chce, że jestem tego częścią, nic już nie kumam, a Wy musicie to czytać Pozdrowienia, może niebawem z psychiatryka\nchatgris01 12.05.19, 15:44\nPasożytuje na Tobie niewątpliwie, sądząc z opisu. I nawet jeśli nieświadomie i nie z wyrachowaniem, tylko dlatego, że mu tak wygodnie, to wcale go to nie usprawiedliwia (nie ma już wszak 6 lat, i to od dość dawna).\ntriss_merigold6 12.05.19, 15:46\nAle z czym pasożytuje, o ile nie żyje na jej koszt?\nchatgris01 12.05.19, 15:53\nNo jeśli ona wyrabia 90% prac domowych, a on tylko 10%, to jak najbardziej pasożytuje (nawet jeśli to ona sama z siebie podstawia mu wszystko pod nos, pierze, zmywa i sprząta, bo on palcem nie kiwnie i jeśli ona nie zrobi, to leży i gnije).\ntriss_merigold6 12.05.19, 15:44\nKażdy orze jak może, facet chce uniknąć trucia d..., jakichś dyskusji nad listą skarg i wniosków, wymyślania dłuższych odpowiedzi na odczepnego. Chce być miły, bo czemu miałby być niemiły, pewnie ma dla Ciebie dużo sympatii, ale działać aktywnie mu się nie chce. On jest młodszy i na innym etapie życia, a Ty go poganiasz. Tekst o tym, że pewnie szybko ktoś Cię zgarnie z rynku miał być pocieszający, bo w rzeczywistości jest odwrotnie.\nzadz.iora 12.05.19, 16:01\n> Każdy orze jak może, facet chce uniknąć trucia d..., jakichś dyskusji nad listą\n> skarg i wniosków, wymyślania dłuższych odpowiedzi na odczepnego. Chce być miły\n> , bo czemu miałby być niemiły, pewnie ma dla Ciebie dużo sympatii, ale działać\n> aktywnie mu się nie chce.\nTutaj zgoda. Daję, to bierze. W mojej głowie ciężko sobie wyobrazić scenariusz, gdzie ktoś "zawsze" daje, a druga strona tylko bierze, ale wystarczy spojrzeć na stan naszego "związku" i nie trzeba sobie w sumie niczego już wyobrażać. Słyszę już Nty raz "jakby mi tak robili i podawali, to też bym brał" (mimo, że od miesięcy jest tutaj zmiana i nagle jestem trochę ta zła, bo nie ma obiadku i prania, ale mam prawo oczywiście, bo on tego i tak nie zrobi). Generalnie wiem i zdaję sobie sprawę, że to ja tutaj najbardziej nabroiłam, ciężko mi się pogodzić z tym, że druga strona ma to aktywnie w doopie.\n>Tekst o tym, że pewnie szybko ktoś Cię zgarnie z rynku miał być pociesza\n> jący, bo w rzeczywistości jest odwrotnie.\nAuć. Rozwiniesz plz?\nmalia 12.05.19, 16:28\nA cóż ona ma rozwijać, taka smutna prawda, że 29 latek ma większe statystycznie szanse na wszystko niż 34 letnia kobieta\nbergamotka77 12.05.19, 16:27\nWiadomo że szybciej znajdzie nową niunie ten 29-latek zwłaszcza gdy się ogarnie niż 35-letnia panna sensownego faceta bez dzieci, alimentów i ekszon.\nclaudel6 12.05.19, 22:45\ndokładnie, w miastach jest nadpodaż ogarniętych, wykształconych, zaradnych młodych kobiet, a niedobór partnerów na ich poziomie. więc wcale nie ma pewności, że natychmiast na jego miejsce znajdzie się ktoś sensowny, a nie kolejny podobny. ale nie o to chodzi - chodzi o to, by żyć samemu i ze sobą być szczęśliwym. to całkiem fajny stan, polecam. ćwiczyłam go z dekadę, zanim zdecydowałam się na "związek na całe życie"\nyennefer.00 12.05.19, 16:22\nTen facet prezentuje taka "bylejakosc umysłową i życiową", że szkoda czasu i energii\nszpil1 12.05.19, 15:06\nz samego opisu wychodzi, ż\n> e pan słowem i czynem przygotowuje się ewakuacji. I po prosu szkoda mu energii\n> by robić coś jeszcze w starym związku. W miły , bezstresowy sposób chce sobie w\n> szystko na spokojnie pozałatwiać\nNo, dokładnie. Nawija elegancko makaron na uszy autorki wątku, bo po co mu nerwy, kłótnie i stres przed wyprowadzką. No i nie zdziwiłabym się gdyby już była na widoku następna pani.\nhrabina_niczyja 12.05.19, 15:01\nJak to ponoć? Mieszkacie razem i chyba wypadałoby poinformować kiedy ktoś się wyprowadza. Wspólne mieszkanie to nie tylko zabiorę graty i czesc. To też rachunki, jak wynajmujecie może nie być ciebie stać na czynsz. No różne rzeczy. Idź, zapytaj kiedy to ponoć nastąpi, żebyś też mogła sobie wszystko poukładać. I olej, bo gość już dawno leje na cały ten wasz związek.\nszarsz 12.05.19, 21:01\n> ogóle, trzeba coś robić i chyba w tym największy problem\n>. a po co robić, skoro można odpocząć?\nO cholera, mój ojciec. Masssakra. W dorosłe życie weszlam z alergią na poziomie wstrząsu anafilaktycznego na takich.\nbulzemba 12.05.19, 15:54\nRozstać się lub zostać w tym bajorku musisz TY. I z tym wyborem potem żyć. Dobrym testem czy jesteś gotowa na zakończenie związku jest wyjazd, ale taki dłuższy, wakacyjny i to tylko jednej ze stron. Jeśli będziesz tęsknić nie będziesz tęsknić za lubym sprawa jasna.\nravny 12.05.19, 16:01\nAleż oczywiście że ONA BĘDZIE TĘSKNIĆ. Bo jest do chłopa toksycznie przywiązana i uważa go za ideał faceta choć wszystko krzyczy, że on ideałem nie jest. Facet się zwinie bez żalu jak będzie miał gdzie inne gniazdko. A ona będzie miesiącami przeżywać i przedłużać i epatować się bo taki ma charakter. Inaczej by z tym panem dawno nie była.\nhanusinamama 12.05.19, 20:09\nA moze poprostu kocha nadal. Samo przywiązanie to też nic złego. Juz widze jak kazda e-matka w 3 minuty konczy długi związek...\nravny 12.05.19, 20:25\nto musi być wielka miłość gdy tak im dobrze ze sobą że oboje na psychotropach jadą.\nelenelda 12.05.19, 18:43\nPrzebrnęłam przez wątek. Zgadzam się z pade i ravny. I bardzo bym chciała, żeby autorka wymieniła mi zalety tego pana.\nzadz.iora 12.05.19, 19:51\nOk zalety, na szybko:\n- razem się śmiejemy, dużo, często, głośno\n- lubimy się bardzo, znamy, chcemy siebie o sobie informować, nie jako obowiązek, a chęć podzielenia się wzajemnego\n- czuję się przy nim mega swobodnie, pomijając 'dramat' z tego wątku, jesteśmy sobą (a ja pracuję nad utrwalaniem tego, bo łatwo o sobie zapominam). Nigdy się przy nikim swobodniej nie czułam, również w sferze łóżkowej. Mogę mu wszystko powiedzieć, on mi, i mam tu partnera bez 2 zdań i tego jestem pewna\n- (prawie ) zawsze z nim mogę pogadać, absolutnie na każdy temat, daje dobre rady, jest emocjonalnie bardzo otwarty i chyba o tym czasem zapominam (na początku się śmiałam, że to on jest bardziej babą w tym związku) -- za to codzienność, jak pisałam, go na ogół przerasta\n- rzecz przy moim charakterze bezcenna: wyciąga rękę i dąży do zgody. Przychodzi, przytula tę zołzę, głaszcze. Zna mnie przy tym jak nikt inny i potrafi rozbroić jednym spojrzeniem (i vice versa)\n- pokazuje mi, że można inaczej, że rozwój osobisty jest fajny i ważny (jak to się ma do tego wątku, nie wiem, bo sam szczerze przyznaje, że się pogubił)\n- najważniejsze: nawet po rozstaniu wiem, że mogę na niego liczyć i ciężko będzie się "odprzyjaźnić". To taki 'mój człowiek' jest i ja jego. Znamy się 11 lat, zaczynaliśmy od przyjaźni.\nravny 12.05.19, 20:16\nyyyy.... "pokazuje że rozwój osobisty jest fajny i ważny" i w związku z tym wyśmiewa książki które mogą jego pozycji "zagrozić"?\n"nawet po rozstaniu możesz na niego liczyć" - jeszcze się z nim nie rozstałaś ani on z tobą, ale z góry wiesz jak się będziecie zachowywać tym bardziej jak dojdą nowi partnerzy\n"potrafi rozbroić jednym spojrzeniem i vice versa" - a czemu nie potrafisz spojrzeniem załatwić tego żeby po sobie posprzątał? na czym to "rozbrojenie" polega? na zamieceniu kolejny raz g.... pod dywan?\n"jesteście sobą" - przecież właśnie chcesz by ten facet był kimś innym i nie akceptujesz go takim jakim jest, pasywnym, biernym, depresyjnym, a on ma dość twoich wrzasków z frustracji i przechodzi w bierną agresję okopany przed tobą w swoim małym zasyfionym światku w którym przewróciło się niech leży.\n"czujesz się mega swobodnie" - całkiem jak w domu rodzinnym?\nbergamotka77 12.05.19, 21:36\n> Znamy się 11 lat,\n> zaczynaliśmy od przyjaźni.\nI szkoda że na niej skończyliście. Poza łóżkiem brzmi jak opis idealnej przyjaźni.\nbergamotka77 13.05.19, 00:01\nhrabina_niczyja 12.05.19, 21:38\nZadz.iora, weź ty to przeczytaj. To jest przyjaciółka a nie facet. Tylko tyle? Jakieś konkrety, bo na razie to takie ogólniki jak o koleżance. Miałaś 26 lat jak się z nim związałaś, jesteś z nim 8 lat i tylko tyle was łączy? Śmiać się razem lubicie? A jakiś ślub, jakieś plany? Zalety to: zaufanie, szczerość, pomoc ale realna, czyli jak nie mam na chleb to on mnie ratuje, jak pies miał nowotwór to jeździł że mną do weta za każdym razem, a jak umarła tez był, jak miałam kontuzje nogi to leżałam i ogarnął wszystko, jak lubię rano pospać to otwiera firmę i słowem się nie odezwie, że jestem później, jak zepsułam telefon to w kilka minut był z zastępczym. Jak trzeba mnie odebrać w nocy o północy jedzie. Jest, zawsze jest coby się nie działo. Nawet jak go zostawiłam w pizdu też był w bardzo kryzysowym dla mnie momencie. A mimo to jakoś tak uważam, że jednak czasami palant z niego wychodzi. I też się razem śmiejemy. I też był moment, że dążył do zgody, ale dążył czynami, bo przytulić to trochę mało. Przytulić to jedno, ale zmienić to co się drugiej osobie nie podoba i ja rani to drugie. Zmienił? Czy tylko przytulił? I jak mu już wszystko powiesz to co z tym robi? Przyjmuje do wiadomości prawda? Właśnie, opierasz się na caluskach, głaskach i pozorach, a powinnaś na realnych działaniach, bo jak facetowi zależy to przytuli, ale też pomoże realnie. Przemyśl to, bo brzmi infantylnie, a sama czujesz, że coś nie tak skoro założyłaś ten wątek. Takie to na przeczekaj póki się nie trafi lepsza opcja. To co napisałaś to przywiązanie, ale do życia trochę za mało.\nzadz.iora 12.05.19, 21:52\nCzytam, trawię, odpiszę niebawem.\nclaudel6 12.05.19, 22:53\nto prawda. to taki studencki związek, dobry na czas jak się ma 20-28 lat i nie trzeba sobie za bardzo głowy jeszcze zawracać przyszłością. ale w Twoim wieku, człowiek chce wejść na level wyżej. on ma jeszcze z dekadę, by do tego dojrzeć. to niesprawiedliwie, no ale tak jest. w wieku 34 lat kobieta chce się związać z kimś, na kogo może liczyć w kryzysowych sytuacjach, i na kogoś na tyle odpowiedzialnego, że w razie takiej sytuacji to on ogarnie całe przyziemne życie. szczególnie kobieta, która chce założyć rodzinę.\nhrabina_niczyja 12.05.19, 23:28\nObawiam się, że on właśnie dojrzał i stąd ten kryzys i to zachowanie. Facet młodzikiem takim to już nie jest. Brutalnie powiedzmy, że dotarło do niego, że może chciałby ten ślub, te dzieci, to życie sobie poukładać, a tu w domu starzejąca się kobieta, która już niczym nie zaskoczy. I jak tu ten ślub teraz z nią. Więc siedzi i czeka aż mu motyle zabrzmią, wiatr namiętności powieje i wtedy się zadz.iora zdziwi jak szybko się ogarnął. Dlatego zadz.iora myśl o sobie, tylko i wyłącznie. Nie spalaj się na kolesia, nie trać energi. Trudno, przesłałaś swoje życie z nim. Tak szczerze? Nie chciałaś wyjść za mąż? Odpowiadał ci ten stan mieszkania z dzieciakiem pod jednym dachem jako kto, bo to ani konkubina ani żona? Właśnie się obudziłaś i warto by było iść za ciosem i zawalczyć o siebie i swoje życie. A tak na teraz to nie rozkminiaj jak to ratować tylko idź do gościa i zapytaj jakie on ma plany. Na zimno, konkretnie, bez tych żali bo ty zawsze bo ty nigdy. Jak powie, że szuka czegoś żeby się wyprowadzić- wyznacz mu termin, konkretny. Też musisz sobie poukładać to mieszkanie bez niego. Jak powie, że zostaje i kocha konkretnie wypunktuj czego oczekujesz i wyznacz termin do kiedy to i to ma być zrobione a tamto i tamto zmienione. Może od razu zrób podział obowiązków, głupie, bo ja akurat siebie w takim podziale nie widzę, ale też nie mam gościa, który zakupy zleje czy będzie w balaganie chodził, robi ten co ma czas, siłę, po drodze, bliżej itd. I przede wszystkim zapytaj jakie on wiąże z tobą plany. Tylko się nie daj zbyć ponownie czułymi słówkami. Chce być z tobą do końca życia, zapytaj kiedy ślub. Zrób zesz wreszcie coś konkretnie, nie jak mazgaj, jak dorosła i ogarnięta kobieta tupnij noga, bo to przede wszystkim twoje życie i czas coś chciec\nbergamotka77 13.05.19, 07:49\nDojrzał do rozstania co najwyżej.\nhanusinamama 12.05.19, 18:51\nUciekać, znjoma tak mówiła, tez miała 34. Dzisiaj ma 43 i nadal to samo. Tylko ze teraz ona juz uciekać nie ma siły.\nznowu.to.samo 13.05.19, 08:20\nZawsze taki zdziadziały był???\nMoże jaka deprecha go dopada? Ja swego czasu też byłam w takiej jakby stagnacji 😊 konieczność zrobienia czegokolwiek przyprawiała mnie o mdłości. Robiłam tylko to co musiałam. Też mnóstwo pretensji od męża itd..Dziś widze to tak, że deprecha mnie brała wtedy jak nic. Ale jakoś dźwignełam sie z tego stanu i teraz mam motor w dooopie, jednak czasem mam lenia jeśli chodzu o kluczowe decyzje ..\nMoże faktycznie wasze rozejście sprawi, że się otrząśnie???\n24.08.19, 11:20 " Wady" w pracy w zespole wielokulturowym? (94) kukuk\n24.08.19, 11:19 Moja ulubiona pomadka to..? (15) mixa31\n24.08.19, 11:18 Która godzina? 9.0 (2021) yenna_m\n24.08.19, 11:17 Aktualne info o LO Reja w W-wie (8) moadek\n24.08.19, 11:16 Natalii Klimas pożegnanie z Piotrem W-S (14) katecat1\n24.08.19, 11:15 Mąż agresywny po alkoholu (79) strachliwamama\n24.08.19, 11:15 Emamy porada w sprawie wina potrzebna (42) beverlyja90210\nPedersen we Włokniarzu ! - co o tym sądzicie\nJak wygląda Wasz BÓG???\nco sądzicie o hurt w Piasecznie mazowieckie !


P!nk powraca z nowym singlem – „What About Us”! Dodatkowo mamy tracklistę nowego albumu! – Musiclife.pl – z muzyką przez całe życie!\nP!nk powraca z nowym singlem – „What About Us”! Dodatkowo mamy tracklistę nowego albumu!\nPublished on : Sie 10, 2017 Published by : Rokurō\n„What About Us” skomponowali: P!NK, Johnny McDaid (Snow Patrol) oraz Steve Mac a wyprodukował go Mac. Jest to pierwszy singiel zapowiadającym nową, siódmą w dorobku, płytę P!NK! Album zatytułowany „Beautiful Trauma”.\nTagged in : NEWS P!nk\nCategorized in : Albumy Genere Newsy Nowy singiel POP Posłuchaj Powrót gwiazdy Zapowiedzi\nP!nk zapowiada nowy album! Poznaj TYTUŁ, DATĘ PREMIERY i zobacz OKŁADKĘ!\nKesha „Rainbow” – album już dostępny! Posłuchaj całkowicie za darmo!


Kurs Copywriting | 7 warsztatowych szkoleń z pisania tekstów\nOpanuj Copywriting od A d Z. Pisz skuteczne teksty: od ręki i za każdym razem!\nKursy otwarte / Dla firm / Online\nTechniki + Ćwiczenia z analizą\nWzory gotowych tekstów\nWarsztatowe kursy z copywritingu to nasza specjalność! Nareszcie nauczysz się zmieniać chaos w skuteczne teksty, które promują, sprzedają i pozycjonują od A do Z. Zamiast słuchać zbędnej teorii weźmiesz udział w intensywnym treningu redakcyjnym i zdobędziesz pakiet zawodowych umiejętności! Każdy kurs copywritingu obejmuje konkretne techniki redakcyjne, ćwiczenia z analizą i sprawdzone wzory, dzięki którym od ręki i za każdym razem napiszesz skuteczną reklamę, ofertę, newsletter, post na FB lub tekst WWW. Co więcej, nasz trener to topowy Copywriter i doświadczony specjalista SEO. Sprawdź ofertę, weź kurs na copywriting i do zobaczenia na szkoleniu!\nCzas poklikać! Co wybierasz?\nWariant nr 1Otwarte kursy copywritingu\nAż 5 warsztatowych kursów copywritingu do wyboru!\nWariant nr 2Kurs copywritingu dla firm\nWariant nr 3Kurs copywritingu online\nWarsztatowy kurs copywritingu\nPlanujesz zmianę pracy i karierę profesjonalnego Copywritera?\nChcesz tworzyć teksty, które efektownie promują i efektywnie sprzedają?\nZależy Ci, aby ustawić firmę na topowych pozycjach w Google?\nSzukasz warsztatowego Kursu Copywritingu?\nCo powiesz na indywidualny Kurs Copywritingu Online?\nChcesz zorganizować szkolenie z doipasowanym programem?\nKurs Copywritingu to 2-dniowe szkolenie w formie intensywnych warsztatów. Podczas ćwiczeń opanujesz profesjonane techniki redakcyjne i zasady SEO. Co więcej otrzymasz 20 wzorów skutecznych tekstów.\nCopywriting + SEO + Content Marketing\nKurs Copywriting + SEO + Content Marketing zapewni Ci potrójną dawkę praktycznej wiedzy. Opanujesz profesjonlane techniki redakcyjne, pozycjonowanie oraz nauczysz się planować kampanie marketingu treści.\nKurs SEO Copywriting\nKurs SEO Copywriting to szkolenie, podczas którego nauczysz się analizować i dobierać słowa kluczowe oraz wzorowo optymalizować strukturę strony oraz teksty pod kątem SEO. Dowiesz się także, jak uzupełniać metadane i monitorować efekty pozycjonowania .\nKurs SEO & Copywriting w E-Commerce to warsztatowe szkolenie, podczas którego opanujesz zasady pozycjonowania oraz nauczysz się tworzyć pro-sprzedażowe teksty SEO. Ten kurs to unikalne szkolenie dla właścicieli i pracowników sklepów internetowych.\nKurs Copywriting w administracji to 2-dniowe szkolenie promocji w urzędzie. Program opracowany na bazie konsultacji z pracownikami departamentów komunikacji uwzględnia, m.in. zasady prostego języka oraz kreację ulotek, tekstów www, newsletterów i postów na Facebooka.\nProponujemy Ci kurs copywriting dla firm w trzech unikalnych wariantach. Wybierz przykładowy program, ułóż go z dostępnych modułów lub zamów szkolenie z audytem tekstów. Trener dopasuje przykłady i ćwiczenia do Twojej branży, a w trakcie szkolenia powstaną teksty gotowe do wykorzystania w ramach bieżących działań promocyjnych!\nNasz kurs copywritingu online to szkolenie indywidualne 1:1 z trenerem lub dedykowane szkolenie dla firm w małej grupie. Program w formie warsztatowych lekcji stworzysz samodzielnie lub z pomocą trenera. Co więcej, możesz zamawawiać tyle lekcji, ile chcesz!\nNasze kursy copywritigu bazują na ćwiczeniach z analizą\nTyle firm i instytucji wybrało nasze kurs copywritingu\nNasz trener to doświadczony praktyk z 8-letnim doświadczeniem w coachingu\nZa co docenisz nasze kursy copywritingu?\nWybór może być dobry, albo właściwy. Zmień wątpliwości w pewność i sprawdź, dlaczego warto wybrać kurs copywritingu Areny Szkoleń. Na życzenie chętnie wyślemy Ci opinie i referencje!\nDlaczego nasze kursy copywritingu są skuteczne?\nKto jest trenerem copywritingu?\nGdzie odbywają się nasze kursy copywritingu i komu je polecamy?\nStawiamy na kursy copywritingu w formie praktycznych warsztatów.\nSzkolimy w małych grupach, krok po kroku i w odpowiednim tempie.\nKażdy nasz kurs copywritingu bazuje na technikach, przykładach i ćwiczeniach z analizą.\nKażdy uczestnik otrzymuje feedback od trenera oraz konkretne wskazówki.\nTrener pokazuje cały proces kreacji - od weryfikacji potrzeb klienta, przez notatki, po techniki redakcyjne.\nW ramach kursu uczestnicy otrzymują niezawodne wzory tekstów reklamowych i sprzedażowych.\nPodczas kursów uczestnicy tworzą teksty, które mogą wykorzystać w swoich firmach.\nProgramy naszych kursów uwzględniają praktyczne zasady SEO copywritingu.\nGwarantujemy konkretne umiejętności potwierdzone certyfikatem.\nZapewniamy przydatne materiały szkoleniowe.\nNasi kursanci deklarują, że po szkoleniu szybciej tworzą o wiele skuteczniejsze teksty.\nNasz trener copywritingu Filip Nocny to doświadczony strateg komunikacji, kreatywny copywriter, Content Manager i specjalista SEO, który na co dzień realizuje projekty i kampanie dla topowych marek w Polsce. Jako doświadczony praktyk posiada bogate portfolio, a swoją wiedzę przekazuje w przystępny i co najważniejsze skuteczny sposób!\nTe cechy trenera najbardziej doceniają uczestnicy:\nspecjalistyczna wiedza na temat copywritingu, SEO i Content Marketingu;\nzrozumiały i bardzo przystępny sposób przekazywania specjalistycznej wiedzy;\nprofesjonalizm i ogromne zaangażowanie;\nbardzo dobrą interakcję;\nwyczerpujące odpowiedzi na każde pytanie;\nprzyjazna atmosfera, poczucie humoru i uśmiech.\nNasze otwarte kursy copywritingu odbywają się cyklicznie w Warszawie, a także w Gdańsku, Poznaniu, Wrocławiu, Katowicach oraz Krakowie.\nW czasie pandemii Covid-19 większość kursów z copywritingu realizujemy online.\nSzkolenia z copywritingu dla firm organizujemy w całej Polsce - online, na żywo w siedzibie firmy lub przejmując wszystkie obowiązki organizacyjne.\nNasze kursy copywritingu polecamy początkującycm i doświadczonym copywriterom, osobom, które planują przekwalifikowanie zawodowe, pracownikom działu marketingu, promocji, komunikacji, sprzedaż oraz HR oraz pracownikom instytucji publicznych.


Grzejnik płytowy KERMI V11 600x800 - sklep internetowy egrzejniki.pl - Sklep Internetowy egrzejniki.pl\nGrzejnik płytowy KERMI V11 600x800\nGrzejnik płytowy KERMI V11 Wysokość: 600mm Długość: 800mm moc grzejnika dla: -parametrów 7055C: 631 WAT 5545C: 405 WAT Podłączenie dolne (standardowo z prawej strony). Ceny dotyczą grzejników w kolorze białym RAL 9016 Krótszy czas nagrzewania, wyżs...\ncena katalogowa: 951,96 zł\nGrzejnik płytowy KERMI V11 Wysokość: 600mm Długość: 800mm moc grzejnika dla: -parametrów 7055C: 631 WAT 5545C: 405 WAT Podłączenie dolne (standardowo z prawej strony). Ceny dotyczą grzejników w kolorze białym RAL 9016 Krótszy czas nagrzewania, wyższy udział promieniowania skierowanego do pomieszczenia i zmniejszona strata promieniowania w kierunku powierzchni zewnętrznych powodują, że Therm X2 osiąga najwyższy stopień energooszczędności wśród grzejników płytowych. Taki wynik, w połączeniu z fabrycznie wyregulowaną nastawą kv umożliwia aż do 11% oszczędności energii! Głównym zadaniem nowoczesnej techniki grzewczej jest troska o wysoką wydajność cieplną. Osiągane jest to poprzez zrównoważony stosunek pomiędzy konwekcją a promieniowaniem ciepła. Mała zawartość wody umożliwia precyzyjną a zarazem dynamiczną regulację układu. Uniwersalna, energooszczędna technika grzewcza do wszystkich źródeł ciepła. Zarówno do olejowej, gazowej i ciepłowniczej instalacji centralnego ogrzewania, jak również do zasilania energią słoneczną lub metodą tradycyjną. Bogaty wybór rozmiarów i typów pozwala pokryć każde zapotrzebowanie ciepła. Wysokość od 300 do 900 mm, długość od 400 do 3000 mm. Wykonanie jedno, dwu lub trzy -płytowe. -Ciśnienie robocze: 10,0 bar -Ciśnienie próbne: 13,0 bar *Każdy grzejnik poddawany jest próbie szczelności. -MOCOWANIE: Grzejnik jest mocowany do ściany czterema uchwytami mocującymi, grzejniki o długości pow. 1800 mm - sześcioma. Możliwe jest wyregulowanie grzejnika w pionie i poziomie. -PRZYŁĄCZENIE: 2 x G 3/4” gwint zewnętrzny do połączenia śrubowo-zaciskowego od dołu po prawej stronie (opcjonalnie u dołu po lewej) -Certyfikacja wg normy DIN EN ISO 9001:2000 -GWARANCJA producenta 5 lat PODANE CENY SĄ CENAMI BRUTTO (23%VAT) Wkomplecie: osłona górna (grill), dwie osłony boczne, wkładkę zaworową podwójnej regulacji, dwa korki, odpowietrznik, komplet uchwytów ściennych.


Longines - LONGINES The Longines Master Collection L2.628.8.77.5 - ULO/2851\nReferencja: L2.628.8.77.5 | Model: ULO/2851\nProdukt: LONGINES The Longines Master Collection (ULO/2851)\nLongines Master, to zegarek typu unisex, którego koperta o średnicy 38,5mm wykonana jest z 18-sto karatowego różowego złota. Polerowane wskazówki w kolorze koperty doskonale kontrastują ze srebrną tarczą o wzorze kłosa jęczmienia. W miejsce indeksów godzinowych umieszczono 12 diamentów o łącznej masie 0,055 carata w barwie Top Wesselton i czystości VS. Cyferblat chroni najlepsze na rynku, nierysujące się szkło szafirowe. Transparentny dekiel ukazuje nam piękno jednego z dwóch zamiennie stosowanych automatycznych szwajcarskich mechanizmów L619/888 bazujących odpowiednio na: 21-no kamieniowych ETA 2892-A2 z 42 godzinną rezerwą naciągu, lub na ETA A31.L01 z 64-ro godzinną rezerwą naciągu. Do zegarka dołączono brązowy pasek ze skóry aligatora z białą stebnówką zakończony bezpiecznym zapięciem motylkowym. Dzięki temu mamy pewność, że zegarek nie spadnie nam z nadgarstka. Longines Master, to przykład klasycznego zegarka w mocniejszym wydaniu z elementami biżuteryjnego powiewu dzięki złotu i diamentom. Będzie on pasował do szerokiej palety strojów, a także do wielu różnych okazji w tym spotkań bankietowych czy wyjść do teatru lub opery. Czasomierz ten cechuje wodoszczelność rzędu 3 barów. Sama koperta wytrzyma deszcz, mycie rąk oraz przypadkowe zachlapania. Dzięki temu nie musimy się z nim rozstawać nawet na chwilę podczas wykonywania naszych codziennych czynności. Pamiętajmy jednak że pasek ze skóry nie jest przystosowany do kontaktu z wodą.


Kryjówka pisarzy - Page 2\nTemat: Re: Kryjówka pisarzy [odnośnik] 15.06.17 10:01\nW uszach dźwięczała mu cisza. Paskudna, tego rodzaju, którego słyszeć nie lubił, nie chciał. Ciężki, chrapliwy oddech dobywał się z jego płuc i właśnie to stojące powietrze odpowiednio przefiltrowane trafiła do świadomości Magnusa. Żadnych przeszywających krzyków. Żadnych jęków. Żadnego błagania. Żadnego spania, cichutkiego szmeru krwi płynącej po brodzie z przygryzionego języka. Symfonia mdlącej porażki. Już ten mierny błysk zapowiadał nieudolność, lecz Magnus do końca się łudził, zaślepiony furią, że jednak zemsta się dokona. Chciał oglądać Milburgę wbitą w ziemię i startą na proch jego własnymi rękami: prosta lekcje, że umów należy dotrzymywać. Jeśli nie po dobroci, to postanowił przypomnieć jej o tym własnymi metodami, nieco tylko odbiegającymi od edukacyjnych standardów Durmstangu. Tam też karano magią, nie tak potężną, lecz pierwowzór wyniósł od najsurowszych profesorów, którzy obecnie zapewne zmierzyliby go wzrokiem pełnym pogardy. Nie udało mu się. Zawiódł. Najbardziej - na sobie. Podkopane poczucie nieomylności i doskonałości nie mogła zostać załagodzone niczym innym, jak efektem, acz zamiast zbierać w sobie magiczną energię, Rowle biernie przysłuchiwał się utyskiwaniom ducha. Czyniącego mu wymówki? Śmieszne, że akurat w martwej, Dolovov znalazła sobie obrończynię, nie mogącą wskórać absolutnie nic. Jak niby miała go zatrzymać?\n-Nie wtrącaj się - wysyczał, z nikłym zainteresowaniem obserwując to przezroczyste widmo, które zachowało w sobie część dawnej urody. W kontraście z leżącą na podłodze Milburgą była jednak dla Magnusa zupełnie nieatrakcyjna, wypadała blado i nieciekawie. To czarne włosy sklejone krwią wywołałaby zachwyt Rowle'a, to sprzeciw z gardła Dolohov mógłby na moment odwlec tortury. Duch nie miał żadnej mocy sprawczej, żadnej władzy nad nim i w swym uporze aspirował do świadka jego pastwienia się nad prawie bezbronną kobietą. Nadal miała różdżkę, czemu nie czyniła z niej użytku?\n-Crucio - powtórzył raz jeszcze, starannie, stanowczo, spokojnie, skupiając się na formule, na wizualizacji cierpienia, które miało przypaść jej w udziale, na spazmach ciała, na dziwacznym wygięciu kończyn, gdy zacznie miotać się po ziemi, w durnej nadziei, iż przyniesie to ulgę. Nie patrzył na skutki: wystarczyła mu imaginacyjna uczta, a i tak stracił na Dolohov zbyt wiele czasu. Teleportował się z donośnym trzaskiem, nie patrząc na te dwa (już prawie?) duchy.\nTemat: Re: Kryjówka pisarzy [odnośnik] 15.06.17 12:29\nPo śmierci czuła się niczym duchy przebywające w Hogwarcie, bowiem tak jak oni sprawowali pieczę nad czterema domami, tak ona opiekowała się kryjówką pisarzy. Dzięki temu czuła się szczęśliwa nawet po śmierci. Mogła mieć ciągły kontakt z artystami, z którymi dane jej było rozmawiać, a nawet być ich inspiracją. Sama nie mogła tworzyć nic nowego, lecz mogła pomagać nowym talentom, pragnącym pozostawić po sobie ślad na ziemi. To była jej spuścizna, którą miała się zajmować do końca istnienia świata bądź tego miejsca, którym się opiekowała. Myśl, że ktoś przyszedł do jej małego przybytku kultury w celach nikczemnych, napawała ją złością. Cóż jednak mogła zrobić będąc istotą bez ciała? Nie była w stanie nawet dotknąć przybysza, który z taką łatwością przez nią przeszedł, ignorując jej uznanie dla jego wyglądu, a później jej próby powstrzymania go przez torturowaniem kobiety. Jedyne co mogła robić to głośno krzyczeć i rozpraszać nieznajomego z nadzieją, że postanowi odejść. I ostatecznie to uczynił przed tym jednak ostatni raz wypowiadając jedno z trzech zaklęć niewybaczalnych, którego brzmienie napawało ją grozą. Obserwowała cierpienie kobiety zasmucona i jednocześnie zła. Nie mogła jednak nic zrobić, była tylko duchem. Moc zaklęcia jednak zaczynała słabnąć, aż w końcu jego wpływ zanikł pozostawiając jednak cierpienie w ciele ciemnowłosej. Srebrnowłosa zbliżyła się do niej, klękając obok.\n- Nie mogę Ci pomóc, lecz jeśli to coś znaczy to możesz tutaj zostać dopóki dojdziesz do siebie i będziesz mogła wrócić do domu lub zwrócić się do jakiegoś uzdrowiciela - po tych słowach zjawa wstała kierując się w stronę małego okna w pomieszczeniu. Wyjrzała na zewnątrz, obserwując ciemną, pustą ulicę. Na zewnątrz nie było nikogo.\nW pomieszczeniu zapanowała cisza. Usiadła na podłodze, chcąc posłuchać odgłosów padającego deszczu. Po chwili jednak dotarło do niej, iż pogoda poprawiła się, a jedynym śladem po ulewie były krople co jakiś czas spadające z mokrych dachów.\nWestchnęła, po czym zaczęła śpiewać jedną z ballad, których nauczyła ją babcia. Melodia była spokojna i pełna smutku, który tak idealnie pasował do chwili. Opowiadał o utraconej miłości i samotności, która stała się przyczyną samobójstwa pięknej kobiety żyjącej wieki temu.\nTemat: Re: Kryjówka pisarzy [odnośnik] 12.08.18 12:02\nDzielnica portowa nie miała przede mną tajemnic, znałem ją właściwie lepiej niż własne kieszenie, bo z kieszeni czasem coś gubiłem (niektóre dziury nie dawały za wygraną, choćby je cerować po stokroć!), a tutaj zawsze umiałem odnaleźć właściwą drogę. W każdym razie zwiedziłem ją wzdłuż i wszerz, znałem każdy zakamarek, tylko do tego jednego tajemniczego miejsca zawsze było mi nie po drodze! W domu mojej matki spotykałem pisarzy i poetów, z pasją opowiadających o niezwykłym domu w porcie, gdzie duch pięknej wili napełniał ich serca natchnieniem. A tam gdzie piękne kobiety (chociażby niematerialne), tam i Johnatan Bojczuk! No i oczywiście obcowanie z niezwykle inspirującą śmietanką towarzyską lokalnych literatów również sprawiało, że chciałem tam być już-zaraz. Prawdę powiedziawszy książki nie były mi nigdy nader bliskie, trochę wstyd w sumie, więc dodatkowe nauki wyciągnięte z tego spotkania były mi jak najbardziej na rękę. Miałem nawet wyborne towarzystwo w postaci małego Oscara Reida, który szedł w tej chwili tuż obok mnie. Lubiłem tego dzieciaka - poznaliśmy się pewnego razu w teatrze jego dziadków, gdzieś pomiędzy garderobami, w czasie kiedy zechciałem oddać swe serce jednej z blond aktoreczek... Co prawda nasz obiecujący związek rozpadł się po wspólnie spędzonej nocy, ale znajomość z Oscarem przetrwała. Kobiety odchodzą, kumple zostają jak widać...\n- I co Oski? Zaliczyłeś rok bez problemu? - pytam, posyłając mu szeroki uśmiech - Jakie plany na wakacje, hm? - to tylko dwa miesiące laby, więc w sumie byłem ciekaw co takiego planuje na ten sielski czas. Atmosfera może niespecjalnie sprzyjała beztrosce, ale dzieci wciąż były tylko dziećmi, miały prawo się bawić - Gotowy na wspięcie się na wyżyny literatury? - unoszę obie brwi, kiedy zatrzymujemy się przed budynkiem i mierzę spojrzeniem najpierw dom, a później mojego towarzysza - Jak będą tam jakieś panienki to pamiętaj - pewność siebie to podstawa, oczaruj je swoją osobowością. I uśmiech, nie zapominaj o uśmiechu. - był już w takim wieku, że powinien interesować się dziewczętami... Chyba... Właściwie nie do końca wiedziałem ile tak dokładnie ma lat.\nTemat: Re: Kryjówka pisarzy [odnośnik] 12.08.18 13:14\nBył tu już wcześniej, za pierwszym razem nie natrafiając na nikogo, a drugim razem dostrzegł ducha i bardzo się starał by ten duch go nie zobaczył. Obserwował cicho, z ukrycia, wpatrując się w duszę z zainteresowaniem, po czym szybko dał nogę nie chcąc przeszkadzać. A teraz szedł z kompanem poznanym w teatrze, który w sumie to trochę mu nawet imponował i którego polubił, bo ten miał jakiś talent, jakoś tak zakręcał dookoła siebie ludzi i nawet dziadek nie nazywał go hultajem mimo że wszem i wobec wiadome było, że mały skandal mu w teatrze zrobił z jedną z aktorek! I wiedział jak z kobietami rozmawiać i te nie uważały Johna za uroczego, tylko traktowały go poważnie!\n- Gdyby zielarstwo nie istniało, miałbym w życiu mniej problemów. - oznajmił niezbyt zadowolony. Na pytanie o wakacje za to wzruszył ramionami mało eleganckim gestem, który Leo zawsze ganił. Ale Leo w sumie to już nie ma znaczenia. - W sumie to nie mam planów, ale dużo jestem narazie po magicznej stronie.\nStwierdził tylko, bo tłumaczenie wszystkich tych przeprowadzek chyba nie miałoby sensu, większość znajomych z okolic teatru myślało że Oscar z dziadkami mieszka na piętrze teatru właśnie i tak było wygodnie. Szczególnie, że mugolom tym ciężej by było tłumaczyć niektóre rzeczy.\n- A ty masz jakieś plany? - zagadnął zaraz, bo jak tylko się dowiedział, że Johnny jest żeglarzem to ciągle dopytywał go o to gdzie był i gdzie miał być i generalnie strasznie mu się temat spodobał. No, ale dotarli przed budynek i też popatrzył na niego.\n- Bo ja wiem. Ale to super miejsce żeby poczytać. Nawet Shakespeare wydaje się tu mniej beznadziejny. - stwierdził, nie zamierzając ukrywać swojej niechęci względem literatury dawnej, która nie raz była powodem jego sprzeczek z najlepszym kumplem - Normanem - i powodem niezadowolenia dziadka. No, ale nie lubił i chyba nikt tego nie zmieni. W tak klimatycznym miejscu jednak nawet to dało się czytać!\n- Tajest! - dodał jeszcze. W sumie to w szkole mu całkiem nieźle szło, nawet spotkał się parę razy z kilkoma dziewczynami, jakośtak potem nie wyszło, ale było fajnie! Wszedł do budynku tak jak ostatnio, drzwi pozostawały lekko uchylone. Widział jeszcze kąt w którym siedział ostatnio, trochę mniej kurzu tam było i rozłożona gazeta, bo ją oglądał i nie odłożył na miejsce. Ducha póki co nie widział.\n- Ciekawe kto tu mieszkał i co się działo, zanim opuszczono ten budynek. - stwierdził, już układając sobie w głowie możliwe fabuły.\nTemat: Re: Kryjówka pisarzy [odnośnik] 12.08.18 15:08\n- Trudna to sztuka, to całe zielarstwo, nie? Ale nie łam się, niespecjalnie przydaje się w życiu po szkole. - zerkam na niego kątem oka, bo sam też zawsze miałem z tym problemy. Zresztą z czym nie miałem? Raczej marny był ze mnie uczeń, czasem nawet się dziwiłem jak to się stało, że udało mi się skończyć szkołę. Ale było minęło i uczyłem się teraz całkiem innych rzeczy, a jedynym mym psorem pozostawało życie. Jakże pięknie to brzmi! Poetycka atmosfera chyba zaczęła mi się już udzielać...\n- Po magicznej? - zdziwiłem się, ale w sumie - Wokół mugoli dzieją się ostatnio dziwne rzeczy, co? - wokół nas w sumie też, ale tylko jak się nam zachciało czarować, na szczęście. Tamci biedacy mieli niestety dużo mniej szczęścia i musieli zmagać się z czymś, czego kompletnie nie rozumieli.\n- 19 płynę do Calais, ale to żadna wielka wyprawa, tylko kilka dni w drodze. - wzruszyłem ramionami. Rad byłem, że chociaż tyle udało mi się złapać, chociaż szczerze powiedzawszy czymże to było w porównaniu do wielu miesięcy spędzonych na otwartym morzu? To tego mi brakowało najbardziej... Niemniej lepszy rydz niż nic.\n- Nie lubisz Szekspira? Myślałem, że to klasyk. - skoro nawet ja, mając zerowe pojęcie o literaturze, znałem to nazwisko, to coś musiało być na rzeczy. Zresztą Romeo i Julia potrafili mnie wzruszyć, piękna historia zakazanej miłości - To kogo jeszcze nie polecasz? - śmieję się, bo skoro zdecydowanie gardził Szekspirem, to może innych klasyków również miał w głębokim poważaniu? A dla mnie każde kolejne nazwisko było czymś całkiem nowym. Wchodzę do środka zaraz za chłopcem i rozglądam się dookoła - we wnętrzu panuje cisza, nie jednak taka niepokojąca jak czasem w różnych miejscach, jakaś całkiem inna, nawet przyjemna, chociaż spodziewałem się raczej czegoś innego. Czegoś pokroju domu mojej matki, gdzie cisza nie panowała nigdy.\n- Ciekawe. Może będziemy mieli okazję zapytać? - puszczam do Oscara oczko, bo mam nadzieję, że jednak trafimy tu na tego ducha, o którym mówiono, a nie tylko kłęby kurzu - te uniosły się z materiału fotela, gdy opadłem na niego ciężko. Odkaszlnąłem, machając dłonią przed twarzą, a zaraz obie oparłem na podłokietnikach.\n- Myślę, że spotykali się tu poeci i muzycy, że w czasie wojny była to kryjówka uczonych, którzy nauczali tego, co było wówczas zakazane... Wiesz, nie mówię o jakiejś złej magii, tylko o takiej, która wypełniała serca artystów. Pewnie zaczytywali się w pismach, które niosły ze sobą nadzieję, wymieniali mądrościami, prowadzili dyskusje pełne pasji... - westchnąłem - Zobaczymy co tu zostawili? - sięgnąłem po jedną z książek, walających się wokół i przetarłem dłonią okładkę - Goethe... - przeczytałem nazwisko autora, po czym wbiłem spojrzenie w Oscara - Mówi ci to coś?\nTemat: Re: Kryjówka pisarzy [odnośnik] 12.08.18 16:06\n- Mam nadzieję, bo między roślinnością czuję się czasem jak jeden z Czterech Jeźdźców Apokalipsy, po prostu wszystko mi w dłoniach więdnie. - przyznał, kręcąc przy tym głową z niezrozumieniem. Nie miał ręki do roślin, był z nimi na bakier, nie potrafił, jakoś tak kiedy inni intuicyjnie wiedzieli co z nimi robić, on pozostawał jakby tego zmysłu pozbawiony.\nNa wspomnienie dziwnych rzeczy, Oscar lekko skinął głową.\n- Boją się spotykać większymi grupami, bo co rusz coś się dzieje. W sumie to wszystkiego zaczynają się bać, choć by tego nie powiedzieli. Chaos. I ile to może trwać? - często zadawał to pytanie. Sam się bał. Teatr był tykającą w kółko bombą anomalii, odwiedzanie dziadków stało się niebezpieczne, niemagiczna strona doznawała co chwila jakby bombardowania magią z każdej możliwej strony.\nDopiero wspomnienie o wyprawie trochę wybiło Oscara z kiepskiego humoru. Przed oczami miał dalekie lądy, łódź podskakującą na falach. Brzmiało jak świetna przygoda.\n- Brzmi genialnie. - przyznał z pewną dozą ekscytacji. - Wiele bym dał, żeby kiedyś popłynąć. - przyznał. Nie sądził, żeby to było możliwe, w końcu nic o pływaniu nie wiedział, pewnie by przeszkadzał. Ale eh, to brzmiało tak świetnie, że nie ważne, i tak chciał!\n- Może być klasykiem, nie muszę go lubić. Dziadek dręczył mnie Romeo i Julią, czy Makbetem, ale te postaci są tak tragicznie płytkie, że na prawdę nie rozumiem o co z nimi chodzi, że tak wszyscy to kochają. - przyznał. Dziadek mógł być z tej jego niechęci niezadowolony, Rineheart mógł się kłócić, on wie swoje. - Generalnie za bardzo za jakoś mocno starymi książkami nie przepadam. - dodał, wzruszając przy tym ramionami. Cenił za to książki pisane współcześnie. W sumie poprzedni wiek też mu podchodził, ale starzej to już raczej nie bardzo. - Spróbuj Huxleya czy Bradbury'ego na przykład, mogę ci coś podrzucić. - zaproponował zaraz. Często dostawał od dziadka nowości, a czasami sam szperał za czymś, głównie jednak w antykwariatach. - Ale to mugolskie wszystko. - dodał jeszcze, bo jeśli chodzi o magiczną literaturę, wiedzę miał mniejszą, miał zamiar ją z czasem nadrobić, jednak nie da się niestety przeczytać wszystkiego na raz!\nWizja jaką roztaczał przed nim Bojczuk widocznie się bardzo Oscarowi spodobała. Była w tym jakaś magia, coś szczególnego, artystyczny światek który Oscar zawsze lubił obserwować, w którym chciałby brać udział.\n- Chciałbym to zobaczyć. - przymknął na moment oczy, kiedy usłyszał kolejne nazwisko.\n- Nigdy nie rozmawiaj z dziadkiem o książkach, dobrze radzę. - uśmiechnął się trochę rozbawiony, kiedy okazało się, że jego rozmówca jest trochę na bakier z klasyką literatury. - A przynajmniej nie zanim trochę nie ponadrabiasz. On nie do końca rozumie fakt, że czarodzieje rozumieją tyle mugolskiego świata co mugole czarodziejskiego i to, że umiesz zrobić eliksir nie zwalnia cię z tego, że powinieneś się znać na matematyce i znać mugolskie książki. - to czasami było bardzo niesprawiedliwe, w tej chwili jednak Oscar mówił trochę z rozbawieniem. Dziadek bardzo się starał by Oscar nie pozostawał za mocno z tyłu, ubolewając zawsze jak się okazywało, że młody Reid to jednak ma spore braki w wiedzy, przynajmniej tej mugolskiej - lekiem na jego niezadowolenie był fakt, że chociaż książkami się chłopak sam z siebie interesował.\n- Pisarz, dość stary. - stwierdził, trochę marszcząc przy tym nos. - Fausta napisał, to jeden z najpopularniejszych mugolskich tytułów. Nie czytałem jeszcze, ale pewnie niedługo się zabiorę. - wzruszył ramionami. Wolałby zostać przy współczesności, ale nie kłócił się z dziadkiem, kiedy ten podsuwał mu starsze książki mówiąc, że jak chce krytykować to niech chociaż ma do tego postawę: wiedzę. A czasami coś mu się nawet i spodoba.\nTemat: Re: Kryjówka pisarzy [odnośnik] 12.08.18 23:11\n- Nie można być dobrym we wszystkim. - puszczam mu oczko. No taka prawda przecież, a na pewno były przedmioty, w których wymiatał! Mądry był z niego dzieciak, porządny, grzeczny, rówieśnicy pewnie go uwielbiali.\n- Oby już niedługo. - wzruszyłem ramionami, ale nie sądziłem by anomalie niebawem miały ustać. Z drugiej strony nagle przyszło, nagle poszło, niezbadane są wyroki losu.\n- Żeglarstwo to ciężka robota. - roześmiałem się - Piękna, to fakt, ale ciężka. - taka prawda. Niełatwo oporządzić statek, wymagało to wiele siły, sprytu, wytrzymałości i samozaparcia, dawało jednak mnóstwo satysfakcji. Bardzo łatwo było się zauroczyć - Chcesz płynąć ze mną? To znaczy... nic nie obiecuję, ale mógłbym pogadać z kapitanem. Każda ręka do pomocy się przyda. Tylko czy twoi dziadkowie nie mieliby nic przeciwko? I podstawowe pytanie - umiesz pływać? - bo nie wziąłbym go na morze, gdyby nie umiał! To by było jak morderstwo w końcu, a ja nie chciałem mieć nikogo na sumieniu, tym bardziej Oscara.\n- Postaci, postaciami, nie każdy bohater musi budzić sympatię, myślę, że chodzi o same historie, są bardzo... pouczające. - tak tylko gdybałem, ostatecznie kompletnie nie znałem się na literaturze, ale to chyba działało trochę jak teatr w starożytności - ludzie szukali w tych opowieściach katharsis i każdy zapewne wyciągał swoje własne wnioski - Chętnie pożyczę. - na wieczne nieoddanie, hehe. Nie no, nie był ze mnie taki prostak, znajomych nie okradałem, miałem jakieś zasady!\n- No ej, dopiero wstępuję na tę ścieżkę. - wyszczerzyłem zęby w uśmiechu, wbijając spojrzenie w chłopaka. Nieświadomie pogładziłem palcami okładkę, z niejaką czułością, można rzec, po czym zajrzałem do środka, przesuwając wzrokiem po stronie tytułowej - nie był to Faust, niestety, a inne dzieło, w dodatku wydane po niemiecku - Niemiec? - zapytałem - Faust, zapisuję na kartach pamięci. - przyłożyłem jeden palec do skroni i wtedy to usłyszałem - cichutka muzyka, równie subtelny śpiew, wiedziałem skąd się wziął, nie miałem jednak pojęcia, z którego miejsca dochodził.\n- Słyszysz to? - spoglądam na Oskiego, po czym wodzę wzrokiem dookoła, odkładając książkę na poprzednie miejsce, powoli wstaję z fotela, mocno zaciskając palce na podłokietnikach. Śpiew nasila się z sekundy na sekundę i nagle z jednej ze ścian wyłania się półprzezroczysta, srebrzysta sylwetka. To co o niej mówili było całkowitą prawdą - była przepiękna. Długie włosy falowały jakby niesione lekkim zefirem, elegancka suknia otaczała smukłą, drobną sylwetkę, a wielkie oczy spoczęły najpierw na moim towarzyszu, później na mnie. Poczułem jak moje serce bije szybciej... W tym momencie doskonale wiedziałem dlaczego jest natchnieniem dla zaglądających tu pisarzy - sam opiewałbym jej urodę w wierszach, gdybym tylko potrafił je tworzyć. Kłaniam się, nie spuszczając jednak wzroku z ducha, a ona milknie.\n- Pani... - witam ją jednym słowem, na co uśmiecha się łagodnie - Wabieni opowieściami o tym niesamowitym miejscu, przyszliśmy przekonać się na własnej skórze czy to wszystko prawda, jeśli jednak nie jesteśmy tu mile widziani, wystarczy jedno twoje słowo.\nTemat: Re: Kryjówka pisarzy [odnośnik] 12.08.18 23:48\nPrzystanął aż na moment, słysząc propozycję i z rosnącą ekscytacją wpatrywał się w żeglarza z niedowierzaniem jak dziecko któremu obiecano nierealnie wielki prezent na urodziny. Ma szansę wypłynąć w morze! Jeśli tak to nic go nie powstrzyma.\n- Zgodzi się, na pewno się zgodzi. - stwierdził. Dziadek ma szansę się zgodzić, a jeśli się nie zgodzi to Oscar chyba i tak ruszy. Mimo olbrzymiego szacunku dla starszego człowieka, miał przed sobą przygodę życia, nie mógł nie ruszyć! Pytanie co z Foxem, bo sprawić żeby dziadek się nie dowiedział to pikuś - wystarcz mu nie powiedzieć. Ale Frederic vel ojciec to już inna sprawa, a pewnie się nie zgodzi, bo w sumie to ciągle się martwi i martwiąc czymś znowu czegoś zabrania. No, ale Oscar to jakoś zorganizuje, coś zrobi. MUSI się udać! - Umiem. - zapewnił zaraz. No, nie bał się wody i mniej więcej pływał. Na zawody by się nie nadawał, ale liczne wakacje nad okolicznymi jeziorami dały swoje. - Kiedy będziesz wiedział, czy mogę popłynąć? To duży statek? Można na statek zabrać psa? Orlok jest super, nie przeszkadzałby, a nie mogę go samego tak zostawić. - zaczął zaraz zadawać wszystkie pytania, jakie mu wpadły do głowy, bo już chciał wiedzieć, wszystko, już chciał na tym statku być. Tak się cieszył na ten pomysł, że nawet kombinował, że w sumie to Normanowi w razie czego Orloka podrzuci. Ale wolałby jednak mieć przyjaciela przy sobie. Orloka w sensie. - Co właściwie masz robić, coś przewozicie? Dużo ludzi na takim statku jest? Faktycznie mocno na nich zarzuca i podskakują na falach? I szybko pływa?\nOh, opowieści i tak nic nie dadzą, wiedział to, musi sam zobaczyć. W swojej wyobraźni już tam na wodzie był, już płynął i to nie ważne, że kompletnie się nie znał.\nW końcu jednak musiał odpuścić trochę, bo w środku inne tematy się jakoś tak pojawiły i nastrój był jakby inny. Nadal jednak Oscar był jakiś taki poweselały.\n- Romeo i Julia w ciągu doby zakochali się w sobie i w wyniku głupich zbiegów okoliczności popełnili samobójstwo. Podziękuję. - wywrócił oczami. Nie lubił tej książki, nie lubił tej sztuki. Może trochę sam spłycał całość w tej chwili, jednak książka o jakiej mówił była jedną z tych które skończył czytać z ulgą, nie z tęsknotą do kolejnych stron. A to nie zdarzało się często!\n- Chyba tak. - zmarszczył lekko brwi, w sumie to nie był pewien, ale tak mu świtało, że chyba niemiec. Zaraz jednak gadanie o Fauście przerwał śpiew. Skinął lekko w odpowiedzi na pytane i zaczął się rozglądać. Już raz słyszał ten głos i tak samo, jak ostatnim razem, wycofał się trochę, zamierzając obserwować ducha z ukrycia. W tej chwili jednak Bojczuk odezwał się do kobiety.\nDuch nie odpowiedział na słowa żeglarza. Przezroczysta kobieta unosiła się trochę nad ziemią, poruszała się jednak jakby czuła grunt pod stopami. Śpiewała cichym, melancholijnym głosem, poruszając się jakby w jakimś tańcu. Czasem układała ręce jakby dla partnera.\n- Nie musicie odchodzić. - powiedziała w końcu, choć nie przestawała wcale poruszać się w powietrzu. - Ale radziłabym z większą dojrzałością podchodzić do literatury naszych przodków. A tę książkę warto przeczytać. Podobno są już wspaniałe tłumaczenia, choć nic nie dorówna oryginałowi. Goethe to prawdziwy geniusz poezji, żadne tłumaczenie nie odda jego finezji. - zapewniła, przystając w końcu przed dwójką. Dopiero po chwili spojrzała na Oscara. - Widziałam cię tu już wcześniej.\nOznajmiła, dając chłopakowi do zrozumienia, że wcale nie był taki niezauważony.\n- Mam nadzieję, że w niczym pani nie przeszkadzałem. - odpowiedział zaraz, uśmiechając się przy tym lekko, nie odnosząc się do słów o dojrzałości. Dziadek też tak mawiał, on za to twierdził, że w każdym wieku ma prawo do swojego gustu i swojej opinii.\nTemat: Re: Kryjówka pisarzy [odnośnik] 13.08.18 12:27\nPytanie zrodziło więcej pytań i wcale się temu nie dziwiłem, szczególnie, że Oscar wydawał się być bardzo podekscytowany moją propozycją. Zmarszczyłem brwi.\n- Poczekaj, poczekaj! Powoli! W przeciągu kilku dni powinienem już wiedzieć, to mały statek, taka mała pinka... Oko Posejdona. Galion rzeźbiony jest w postać brodatego króla mórz i oceanów, a w miejscu prawego oka lśni najprawdziwszy diament, stąd nazwa. Naprawdę piękny statek. - kiwam głową, przez chwilę dumając nad kolejnymi pytaniami - Pies? Nie mam zielonego pojęcia, okaże się. Transportujemy tkaniny, całe zwoje tkanin z różnych materiałów i o różnych kolorach. Załoga liczy około 30 chłopa. Czy rzuca? W sumie zależy od warunków. Pinasy mają to do siebie, że są szybkie i zwrotne... Zresztą zobaczysz na własne oczy, tylko hej! Nic nie obiecuję, nie chcę byś później poczuł się rozczarowany, jeśli jednak nic z tego nie będzie. - mówię, bo w gruncie rzeczy nie byłem do końca pewien czy to się uda. Podobał mi się jego entuzjazm i gdyby to ode mnie zależało za kilka dni wsiadłby z nami na statek. Ale właśnie - ja nie miałem nic do gadania, ostatnie słowo zawsze należało do kapitana.\n- Jak tak o tym mówisz, to faktycznie brzmi beznadziejnie, ale z drugiej strony... Mówi też o tym do jakich tragedii prowadzą bezsensowne waśnie, jak upór rodziców potrafi zniszczyć życie ich potomków. To nie tylko historia Romeo i Julii, to historia Montekich i Kapuletich, dwóch zwaśnionych rodów, którym oczy zdołała otworzyć dopiero tragedia, ale kiedy się obudzili i wyzbyli tego, co od wieków niszczy ludzkość, kiedy wyzbyli się wreszcie nienawiści, było już za późno. - wzruszyłem ramionami. W sumie niespecjalnie znałem się na analizie literatury, z każdej książki wyciągałem pewne wnioski, być może nie zawsze słuszne. Nie zwykłem jednak kryć się ze swoją opinią i zawsze paplałem choćbym wcale nie miał racji.\nWciąż patrzę na eteryczną postać jak zaczarowany, a każde wypowiedziane przez nią słowo jest najpiękniejszą muzyką dla moich uszu. Czuję jak uginają się pode mną kolana i nie wiem już czy to normalne czy to jakieś czary.\n- Dużo wiesz o literaturze, milady? Jesteśmy laikami w tej dziedzinie... Zechcesz rzucić trochę światła na tajemnicze dzieje słowa pisanego? - pytam, bo może mogłaby nam coś poopowiadać, skoro już zaszczyciła nas swoją obecnością. Zerkam na Oscara - Nie chwaliłeś się, że już tu byłeś! - śmieję się. Czyli tylko dla mnie jest to zupełna nowość?\nTemat: Re: Kryjówka pisarzy [odnośnik] 13.08.18 22:10\nZa późno - Oscar już się nakręcił. Już w swojej wyobraźni przeżył setki przygód, już płynął na statku podskakującym na falach. Na pince, będzie musiał sprawdzić co znaczy ta nazwa, tak samo galion, choć tego się chyba domyślał, ale sprawdzi, żeby nie narobić sobie wstydu, że podstawowych bzdur nie wie. A więcej to mu pewnie Johnny powie. I będzie genialnie, cokolwiek mu tam każą robić, musi być super!\nNorman wyskoczy z butów z zazdrości.\n- Jasne, będę czekał, wyślij mi sowę najlepiej. - odpowiedział zaraz, choć w jego spojrzeniu było tak wiele radości i podekscytowania, że nie było szans żeby choćby udawać, że jeśli nic z tego nie wyjdzie, będzie koszmarnie zawiedziony. No, w każdym razie doceniał propozycję, doceni starania, a jak się nie uda to chyba w jakiejś beczce się zakradnie na ten statek.\nJakieś plusy z tego, że jest takim kurduplem w końcu wyjdą.\nNa wspomnienie o dwóch zwaśnionych rodach jednak zaraz zaczął kręcić głową.\n- To z kolei jest część o dorosłych którzy zachowują się jak kilkuletnie dzieci. Problemy w tej książce by nie istniały gdyby ludzie ze sobą rozmawiali. Co jest w sumie śmieszne, bo wiesz to dramat, całość jest jakby dialogiem.\nStwierdził, wzruszając ramionami. Nie podważał zdania towarzysza, niech książka mu się podoba - Oscar przywykł już do tego, że są ludzie którzy ten typ literatury przyjmują z chęcią. W jego opinii dawali się oni oczarować ładnemu językowi, płynnym rymom, rytmowi i otoczce, bo aura książki może i była ładna. To co w środku jednak - przynajmniej dla tego nastolatka niezrozumiałe!\n- To książka o nieporozumieniach. Ale wyjątkowo sztucznych.\nZaraz jednak przed nimi stanęła czy raczej uniosła się dusza i Oscar zamilkł i słuchał co ona mówi i patrzył, jaki Jonathan się zrobił jakby inny. Na niego też ta dusza działała, jednak jakby łagodniej. Była piękna. Miała w sobie jakiś melancholijny urok, aż chciało się na nią patrzeć, chciało się jej słuchać.\n- O literaturze nie powinno się opowiadać zanim nie przeczyta się odpowiedniej ilości słów. - odpowiedziała kobieta, przesuwając się między kolejnymi książkami. - Ale szczerze polecam zapoznać się także z magiczną poezją, Opplaich, wielki pisarz który w swoich dramatach poszukuje sensu ludzkiego istnienia, za każdym razem odnajdując go w czymś innym, zadając pytania o podstawy naszej bytności. Foul, mistrz na miarę mugolskiego Moliera, choć długo było o nim cicho, gdyż zbyt często wykorzystywał wizerunku sobie współczesnej szlachty, tworząc przy tym piękne karykatury, czy Ivvich, biedak, charłak wychowany na ulicy, nauczył się czytać dopiero jako siedemnastolatek, ale mając lat trzydzieści pisał najbardziej romantyczne i chwytające za serce teksty. - jej oczy aż zabłyszczały, uśmiechnęła się łagodnie, przykładając dłonie do piersi. - A gdy nadrobi pan ich powieści, proszę przyjść, bardzo chętnie porozmawiam.\nTemat: Re: Kryjówka pisarzy [odnośnik] 20.08.18 11:50\n- W sumie masz wiele racji. - pokiwałem głową, zerkając na Oscara - Ale zmienisz zdanie jak się kiedyś zakochasz. Nieszczęśliwie. - ponownie skinąłem łepetyną, mrugając do młodego jednym okiem, a moje usta wykrzywił delikatny uśmiech. Pewne zdarzenia uwrażliwiały na niektóre historie i ta właśnie była jedną z nich - Znaczy... nie to, żebym ci tego życzył, raczej kiepska sprawa. - wzruszyłem ramionami. Wiadomo, że nikomu nie życzyłem źle!... No, może tylko kilku frajerom, którzy mi w przeszłości zaleźli za skórę, a naprawdę, żeby zaleźć za skórę mi, to już trzeba było być totalnie nieprzystosowanym do życia w społeczeństwie, bo na wiele rzeczy potrafiłem przymknąć oko.\nPatrzę na ducha, wodząc spojrzeniem za jej na wpół przezroczystą sylwetką, płynącą w powietrzu jak dumny łabędź, przecinający wody Tamizy. Każde kolejne słowo, wypowiedziane melodyjnym głosem nieżywej śpiewaczki, zapisywało się na kartach mojej pamięci - Opplaich, Foul i Ivvich dołączyli do Goethego, a ja obiecałem sobie, że wszystkie te teksty nadrobię jak najszybciej się da, bo chociaż wciąż stałem tutaj, w tym przedziwnym domu, w tej kryjówce miłośników słowa pisanego, to już chciałem tu wracać. Albo może wcale nie opuszczać tego miejsca? Mieszkająca tu dusza przyciągała jak magnes, ciekaw byłem, czy działała tak na każdego mężczyznę? Pewnie tak, skoro poeci wciąż tu wracali, licząc na jej towarzystwo. Kiwam głową. Chciałbym coś powiedzieć, ale słowa tylko grzęzną mi w gardle, więc wspieram dłoń na piersi, kłaniając się lekko, nie spuszczając jednak wzroku z kobiety. A później zerkam na młodego Reida i łapię go za ramię, mocno zaciskając palce na jego ciele. Na migi mu pokazuję, że chyba na nas już pora - macham więc łbem i takie różne szarady prezentuję. Mam nadzieję, że Oski zrozumie i mnie stąd wyprowadzi, bo już czułem, że zapuszczam korzenie. Wcale mnie nie dziwiło, że poeci wracali tu szukać inspiracji - ja również, jako malarz, już teraz wiedziałem, że na moim kolejnym obrazie nie zabraknie tej subtelnej postaci otoczonej zakurzonymi księgami.\nTemat: Re: Kryjówka pisarzy [odnośnik] 20.08.18 23:06\nOscar słuchał wszystkiego i w sumie to nawet był ciekaw - niewiele wiedział o literaturze magicznej, miał jednak tylko trzynaście lat, jak na swój wiek przeczytał już wiele i możnaby uznać, że przeczytał książki które mogłyby uchodzić za dojrzalsze niż nastoletni umysł. Chłonął je jednak bez problemu, ze szczerą fascynacją. Nadal jednak czytanie dzieliło się czasem ze zwykłymi chłopięcymi zabawami, włóczeniem się po mieście, spacerami z psem i wieloma innymi istotnymi sprawami codzienności.\nTak czy inaczej także odnotował wymienione nazwiska w pamięci, zamierzając sprawdzić magicznych klasyków jeszcze w te wakacje, zaraz jednak poczuł uścisk na ramieniu i zerknął w tył na Bojczuka, który widocznie postanowił się już zbierać.\nSkinął lekko zjawie, która już znów nie bardzo zwracała na nich uwagę i ruszył za Jonathanem, by opuścić Kryjówkę Pisarzy. W sumie to nie wiedział co go tak w tym miejscu pociąga, może to romantyzm duchów, może poczucie, że czas jakby lekko się tu zatrzymał?\nSpojrzał za siebie jeszcze ten jeden raz, kiedy się oddalali, zaraz jednak trochę przyspieszył żeby zrównać krok z Jonathanem. Przez kilka chwil milczeli, każdy po swojemu przeżywając całe to wyjście, nietypowe spotkanie, które na Oscara nadal działało mimo że był tu już kilka razy.\nZnów jednak szli dzielnicą portową, którą Oscar bardzo lubił za nietypowy nastrój. Po chwili pociągnięty własnymi myślami zmarszczył brwi i zaczął wypytywać o inny interesujący go temat. Jonathan dużo wiedział o fajnych rzeczach i miejscach!\n- Ej, a co takiego jest w Dokach w sumie? Fox strasznie marudził, że mam ich unikać, a wcześniej w sumie to nawet się nimi nie interesowałem. - wzruszył ramionami. Na liście zakazów był oczywiście Nokturn, nic niezwykłego, większość mugolskich okolic (samotnie) i kilka innych typowych, typowo niebezpiecznych rzeczy. - Pójdziesz tam ze mną kiedyś?\nMłodzieńcza wyobraźnia została pobudzona. A jednak nie szalał! Chciał iść z kimś tutejszym, kto chyba wie jak sobie nie napytać biedy gdzieś gdzie jest to łatwe.\nTemat: Re: Kryjówka pisarzy [odnośnik] 15.10.18 19:45\nLedwo przekroczyliście próg, a w waszą stronę z zawrotną prędkością wystrzeliły zapomniane przez artystów poplamione od atramentu pióra; przywodziły na myśl wystrzelone z łuku strzały.\nWymaganie: Poprawne rzucenie zaklęcia Mollio przez oboje czarodziejów.\nNiepowodzenie będzie skutkować wbiciem się piór w ciało i zadaniem obrażeń w wysokości 60 PŻ (kłute). Pozostałe przedmioty zerwą się ze swoich miejsc, również chcąc was zaatakować - jest ich zdecydowanie zbyt wiele, byście byli w stanie się przed nimi obronić.\nWszystkie przedmioty w pokoju zamarły, padając na podłogę i nie okazując jakichkolwiek oznak życia. Nagle usłyszeliście śpiew, który przybierał na sile. Z jednej ze ścian niespodziewanie wyłoniła się eteryczna postać pięknej śpiewaczki. Jej głos, choć z początku przyjemny, rósł w siłę dochodząc do momentu, w którym zaczął przyprawiać was o ból głowy. Ze słów piosenki byliście w stanie zrozumieć tyle, że śpiewaczka nie poczuje się spełniona, dopóki nie natrafi na instrumentalistę, który dorówna jej talentem.\nWymaganie: ST poprawnego zaakompaniowania duchowi wynosi 50. Do rzutu doliczana jest biegłość gry na instrumencie (dowolnym - można założyć, że znajduje się on w pokoju.)\nNiezadowolenie ducha sprawi, że jego śpiew przerodzi się w okropny wrzask powodujący u słuchaczy niezwykle silną migrenę odbierającą 80 PŻ (psychiczne) i uniemożliwiającą skupienie się na tyle, by opanować szalejącą magię.\nAnthony przetarł spotniałe czoło. Źle znosił upały, a tym bardziej gdy tym towarzyszył taki ukrop.\n- Jak w dżungli - jęknął odgarniając spotniałe kosmyki do tyłu przyklejając je do czaszki. W porcie zdawało się być jeszcze parniej niż na przedmieściach. Do tego ten smród. Zmarszczył nos i wsunął się w kolejną wąską, wręcz klaustrofobiczną uliczkę. Światło nie docierało tu tak swobodnie. Prawie pełny księżyc jednak nie pozwalał o sobie zapomnieć przyglądając się ich każdemu ruchowi.\n- Z tego co wiem, ta kryjówka powinna być gdzieś tu w bocznej odnodze tej uliczki. Miej oczy szeroko otwarte - zwrócił się do towarzyszącego mu przyjaciela sięgając jednocześnie po różdżkę. Przełożył ją do wiodącej dłoni na której prócz pierścienia zakonu znajdował się sygnet z wtopioną czarną perłą oraz bliźniaczo podobny w wykonaniu lecz z kamieniem ze świetlnego bursztynu. Na piersi pod materiałem cienkiej, śliskiej peleryny trzymała się go alabastrowa broszy. Chłód agrafki iskał co jakiś czas rozgrzaną, spotniałą skórę. Na rzemieniu wokół szyi ciążył mu zaś gryfi pazur wpuszczony za koszulę.\nPierwsze co rzuciło się w oczy to ministralna taśma, a zaraz za nią dość licha barykada. Skinieniem głowy Skamander zwrócił na to uwagę przyjaciela i ruszył jako pierwszy. Przetarcie szlaków nie było czymś wyjątkowo trudny. Wystarczyło się uchylić przed pierwszą przeszkodą, a potem użyć nieco dosadniejszej siły by i druga uległa wpuszczając obu czarodziei do środka. Niewielkie, stare pomieszczenie wypełnione zapachem zakurzonych ksiąg i atramentu. Auror przesunął się nieco mocniej w głąb wypatrując efektów anomalii, którą było czuć wyraźnie w powietrzu. Czaiła się gdzieś w głębi. Nie było co do tego wątpliwości.\n- Ponoć to miejsce jest nawiedzane przez ducha więc nie daj się zaskoczyć srebrzystej poświacie - zasugerował tak by przyjaciel nie zareagował zbyt gwałtownie na taka głupotę. Nie wiedział ile wiedział o tym miejscu. Zakładał jednak z góry dla bezpieczeństwa że nie wiele biorąc pod uwagę jego status krwi. Tacy jak on nie zapuszczali się w miejsca jak to. Przeważnie.\nLedwie też skończył swą myśl, a w powietrzu dało się posłyszeć świst. Pisarskie przyrządy jak niby przerośnięte lotki w darta pognały w ich stronę. Anthony poruszył różdżką.


Ostatnie osiedle bez porozumienia\nponiedziałek, 14 października 2019 11:04\nSpotkania osiedlowe w ramach budżetu obywatelskiego dobiegły końca. Większość z nich zakończyło się sukcesem. Ostatnia dyskusja odbyła się na osiedlu Bukowe. Mieszkańcy nie doszli do porozumienia.\nMieszkańcy osiedla Bukowe mieli do wyboru dwa projekty. Jeden dotyczył utwardzenia parkingu przy ulicy Jana Baczewskiego, drugi to rozbudowa istniejącego już skweru.\n– Byłem za projektem rozbudowy skweru, ponieważ to miejsce bardzo poprawia estetykę naszego osiedla. Korzystają z niego kobiety z dziećmi, starsze osoby. Skwer pozwala na wyjście tych ludzi z domu, integrację międzyludzką, dlatego uważam, że ta propozycja jest zdecydowanie lepsza, niż partykularne interesy, czyli zrobienie parkingu dla jednego bloku – mówił Wojciech Okupski, mieszkaniec osiedla Bukowe.\nPo długiej dyskusji żadna ze stron nie chciała zrezygnować ze swojej decyzji. Tylko jednomyślne głosowanie mogło oznaczać gwarancję realizacji wybranego projektu.\n– Spór tkwił jak zwykle w rozbieżności potrzeb. Żadna z grup, które spotkała się w Szkole Podstawowej nr 18, nie chciała ustąpić lub poczekać rok na realizację swojego projektu. Każdy ugruntowywał się na swoich argumentach, a to zamykało jakąkolwiek dyskusję i możliwość dogadania się – tłumaczył Łukasz Cieśliński z Pracowni Pozarządowej.\nGłosowanie internetowe rozpocznie się 24 października i potrwa do 13 listopada. Mieszkańcy, którzy nie porozumieli się na dotychczasowych spotkaniach, mogą zagłosować tylko na jeden z projektów, które poznali do tej pory. Nie dogadały się osiedla Bukowe, Lechitów, Lubiatowo, Rokosowo i Tysiąclecia. W tym samym czasie ruszy także głosowanie na projekty ogólnomiejskie. Na tej liście każdy mieszkaniec może wybrać trzy przedsięwzięcia.\nOglądasz teraz: Ostatnie osiedle bez porozumienia