Jak według prawa wygląda podział wartości domu?\nAutor: Janusz Polanowski • Opublikowane: 2019-08-12\nChcę podjąć się budowy domu z mężem. Moi rodzice są właścicielami działki, na której ma powstać planowany budynek (dwurodzinny z częścią dla rodziców). Jaki powinien być stan prawny działki? Czy działka może być rodziców, bądź wyłącznie moja? Mąż twierdzi, że zawsze dom jest własnością właściciela działki, czy to prawda? W przypadku rozwodu, jeżeli dom wybudowany zostanie ze wspólnych pieniędzy, na działce rodziców, bądź wyłącznie mojej, jak według prawa wygląda podział wartości domu?\nPrawo prywatne jest tą dziedziną prawa, w ramach której istnieje szczególnie dużo możliwości wyboru spośród prawnie dopuszczalnych wariantów. Szczególnie z uwagi na to, właściwie każdy z rozważanych przez Panią wariantów własności (albo współwłasności) może wchodzić w rachubę. Państwo są na takim etapie organizowania spraw w związku z planowaną budową domu, że różne warianty można rozważać – w celu ułatwienia wybrania szczególnie odpowiadającego Państwa sytuacji oraz potrzebom.\nW ogólności opinia Pani męża (co do własności domu) jest prawidłowa. Wiąże się to głównie z treścią artykułu 48 Kodeksu cywilnego (skrótowo: K.c.): „Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania”. W europejskich realiach znakomita większość domów jest trwale z gruntem związana, więc najczęściej w Polsce jest tak, że własność (ustawowo określona w artykule 140 K.c.) nieruchomości gruntowej (art. 46 K.c.) rozciąga się na to, co jest trwale z gruntem związane (art. 47 i art. 48 K.c.). Wyjątków jest niewiele – zwłaszcza odnośnie do budynków. Podstawowy wyjątek dotyczy budynków wzniesionych przez użytkownika wieczystego na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste; w takich sytuacjach budynek należy do użytkownika wieczystego, a nie do właściciela gruntu (art. 233 K.c.).\nWprawdzie ustawowe określenie nieruchomości (zawarte w art. 46 K.c.) jest dość zręczne, ale warto zwrócić uwagę na zagadnienie prowadzenia ksiąg wieczystych (także zasygnalizowane w art. 46 K.c.) – księgom wieczystym poświęcona jest ustawa o księgach wieczystych i hipotece. Niezależnie od tego, jaki byłby stan prawny nieruchomości (działki budowlanej) – niech będzie dla niej prowadzona odrębna księga wieczysta. Nadal prawnie dopuszczalne jest i zarazem dość często – zwłaszcza w związku z realiami wiejskimi (również dawniejszymi) – praktykuje się prowadzenie jednej księgi wieczystej dla więcej niż jednej nieruchomości (rozumianej zgodnie z art. 46 K.c.). Chodzi o uniknięcie problemów, które mogą wiązać się (i często wiążą się) z prowadzeniem jednej księgi wieczystej dla np. dwóch albo i więcej działek ewidencyjnych. Praktycznie wszystkie działki ewidencyjne „z jednej księgi wieczystej” traktuje się jak jedną nieruchomość, choć na tak zwany pierwszy rzut oka właśnie działka ewidencyjna (kategoria szczególnie właściwa ewidencji gruntów i budynków) oznacza nieruchomość (art. 46 K.c.). Ograniczenia prawa własności (np. służebności lub hipoteki obciążają wszystkie działki ewidencyjne) – także wtedy, gdy służebność dotyczy np. jednej z takich działek ewidencyjnych lub hipoteką zabezpiecza się kredyt udzielony na zabudowę w obrębie jednej z takich działek ewidencyjnych. Zdaję sobie sprawę z tego, że może to być nieco zawiłe; niestety, prawo w Polsce obowiązujące na coś takiego przyzwala (z czym wiążą się poważne problemy, które niekiedy trudno rozwiązać).\nRada jest prosta: jedna nieruchomość w jednej księdze wieczystej; jeśli jest inaczej, to trzeba doprowadzić do takiego stanu rzeczy przed rozpoczęciem inwestycji (zwłaszcza przed wydaniem większych kwot lub wzięciem kredytu).\nInne zagadnienie, wiążące się z księgami wieczystymi: jeżeli w obrębie danej nieruchomości (zwłaszcza po wybudowaniu na niej domu) powstać mają przynajmniej dwie nieruchomości lokalowe, to udziały w nieruchomości wspólnej powinny być odpowiednikami proporcji powierzchni poszczególnych nieruchomości lokalowych – w artykule 3 ustawy o własności lokali zawarto sformułowanie za mało komunikatywne, ale w istocie chodzi o proporcje powierzchni (tak to odbiera znaczna większość ludzi, w tym posłowie). Niestety, zwłaszcza w przypadku budynków z nielicznymi nieruchomościami lokalowymi, udziały w nieruchomości wspólnej czasami znacznie odbiegają od kryteriów wskazanych w art. 3 ustawy o własności lokali. Wielu osobom to nie przeszkadza (jeśli nawet są świadome takiej rozbieżności), ale taki stan rzeczy może sprzyjać nieporozumieniom – np. w związku z potrzebą wydatkowania znacznych kwot (np. na remont). Np. z uwagi na art. 207 K.c., nakłady na nieruchomość wspólną powinny być odpowiednikami liczby udziałów. Proponuję zapobiegać również tego rodzaju problemom.\nTrudno (a nawet niezręcznie) jest człowiekowi obcemu wskazywać, ile kto z Państwa mógłby mieć udziałów – gdyby doszło do zaistnienia współwłasności (art. 195 i następne K.c.), co wydaje się prawdopodobne – oraz jak powinny zostać zorganizowane różne zagadnienia szczegółowe. Bardziej stosowne jest przedstawienie potencjalnych rozwiązań oraz zachęcenie Państwa do opracowania strategii działania i podjęcia rozsądnej decyzji; proponuję zadbać o odpowiednią szczegółowość umowy – także w przypadku formy aktu notarialnego (bez polegania na standardowych propozycjach notariusza).\nJeżeli nieruchomość gruntowa będzie (nadal) należała wyłącznie do Pani rodziców, to również do nich będzie należał każdy budynek trwale związany z taką nieruchomością gruntową (art. 46-48 K.c.) – niezależnie od tego, kto finansował ich powstanie lub czynił inne nakłady z nieruchomościami związane. Jeśli jedynie Pani stanie się właścicielką tejże nieruchomości, to Pani będzie właścicielką budynków (być może nie tylko domu). Można również zdecydować się na współwłasność – i to w dwóch podstawowych wariantach: część udziałów (art. 204 K.c.) nadal należałaby do Pani rodziców, zaś część udziałów do Państwa. Co więcej – decyzje mogą być jeszcze bardziej precyzyjne. Jeżeli (co wydaje się prawdopodobne) w Państwa małżeństwie funkcjonuje „wspólność majątkowa małżeńska” – czyli ustawowy ustrój majątkowy, uregulowany w art. 31 i następnych Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (skrótowo: K.r.o.) – to można doprowadzić również do tego, że stosowne liczby udziałów w nieruchomości wchodziłyby w skład majątków osobistych (Pani oraz Pani męża), a nie w skład Państwa wspólności majątkowej. Oczywiście, mogłoby tak się stać również w przypadku rozdzielności majątkowej, ale wystarczy przyjęcie darowizny (bez zastrzeżeń przeciwnych), by otrzymane prawo majątkowe weszło w skład majątku osobistego małżonka, który przyjął darowiznę (art. 888 i następne K.c. w związku z art. 33 K.r.o.).\nArtykuł 43 K.r.o. stanowi:\n„§ 1. Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.\n§ 2. Jednakże z ważnych powodów każdy z małżonków może żądać, ażeby ustalenie udziałów w majątku wspólnym nastąpiło z uwzględnieniem stopnia, w którym każdy z nich przyczynił się do powstania tego majątku. Spadkobiercy małżonka mogą wystąpić z takim żądaniem tylko w wypadku, gdy spadkodawca wytoczył powództwo o unieważnienie małżeństwa albo o rozwód lub wystąpił o orzeczenie separacji.\n§ 3. Przy ocenie, w jakim stopniu każdy z małżonków przyczynił się do powstania majątku wspólnego, uwzględnia się także nakład osobistej pracy przy wychowaniu dzieci i we wspólnym gospodarstwie domowym.”\nNie sposób jest (zwłaszcza z góry) określić rozliczeń w związku z przyszłym – i to ewentualnym (zwłaszcza z aktualnej perspektywy) – kresem wspólności majątkowej małżeńskiej między Panią a Pani mężem. W grę mogą wchodzić różne okoliczności – nie tylko reguła równość udziałów małżonków we wspólności majątkowej małżeńskiej (art. 43 K.r.o.) oraz możliwość rozliczenia „przesunięć majątkowych” między wspólnością majątkową małżeńską a majątkami osobistymi małżonków (art. 43 K.r.o.). Proponuję przy układaniu strategii przeprowadzić „remanent majątkowy” – ze szczególnym uwzględnieniem artykułów: 31, 33, 43 oraz 45 K.r.o. Rodzaje źródeł dochodu (sposobu zarobkowania), nakłady z określonego majątku (osobistego albo ze wspólności majątkowej) mogą mieć duże znaczenie. Obcemu człowiekowi nie wypada dawać wytycznych w takich sprawach – przynajmniej mym skromnym zdaniem. Chodzi o sprawy prywatne, więc Państwo są szczególnie właściwi do podejmowania decyzji.\nProszę zastanowić się nad tym, ile miałoby powstać nieruchomości lokalowych (zwłaszcza lokali mieszkalnych) oraz kto miałby być ich właścicielem. Dom mógłby stanowić jedno mieszkanie – w tym z jakąś „strefą” dla Pani rodziców. Mogłyby zostać urządzone odrębne funkcjonalnie mieszkania (a może także inne lokale) bez nadawania im statusu nieruchomości lokalowej. W grę mogłoby wchodzić nie tylko ustanowienie np. trzech nieruchomości lokalowych, spośród których dwie byłyby składnikami majątków osobistych (odpowiednio: Pani oraz Pani męża), a trzecia należałaby do Pani rodziców. Gdyby Pani rodzice nie stali się właścicielami jednej z nieruchomości lokalowych, to należałoby na ich rzecz ustanowić służebność osobistą (art. 286 i następne K.c.) – zapewne służebność mieszkania (art. 301 K.c., art. 302 K.c.); służebność należałoby ujawnić w księdze wieczystej (prowadzonej dla nieruchomości z jednym lokalem albo prowadzonej dla właściwej nieruchomości lokalowej) – warto o tym pamiętać, bez „oszczędzania na wpisach do ksiąg wieczystych”.\nWspólność majątkowa (w tym wspólność majątkowa małżeńska) może ustać nie tylko wskutek orzeczenia separacji (art. 611 i następne K.c.) albo orzeczenia rozwodu (art. 56 i następne K.c.). Może do tego dojść także wskutek zawarcia umowy majątkowej małżeńskiej (art. 47 i następne K.r.o.) – a intercyzę należy zawrzeć w formie aktu notarialnego (art. 47 K.r.o.) – lub na mocy orzeczenia przez sąd przymusowego ustroju majątkowego (art. 52 i następne K.c.), który jest odpowiednikiem rozdzielności majątkowej. Jeżeli małżonkowie albo byli małżonkowie zgodnie dzielą się majątkiem, to (na ogół) nie ma większego problemu, jednak w sprawach rzeczywiście spornych duże znaczenie ma udowodnienie swych twierdzeń – art. 6 K.c. oraz art. 232 Kodeksu postępowania cywilnego.\nW wielu sytuacjach sprawdza się zalecenie, że lepiej jest zapobiegać, niż leczyć. Dobra strategia, odpowiednio dokładne postanowienia umowne i inwestowanie własnych albo wspólnych pieniędzy w dokładnie to, co jest (odpowiednio) własne albo wspólne – takie „kroki” mogą zapobiec długiemu (być może trwającemu latami) „sądzeniu się”; np. co do podziału (byłej) wspólności majątkowej małżeńskiej (art. 43 K.r.o., być może w związku z art. 45 K.r.o.) lub o zwrot nakładów na cudzą nieruchomość (art. 224 i następne K.c.). Praktyka pokazuje, że często takim sporom towarzyszą nieodpowiednie (niekiedy wprost gorszące) zachowania – np.: plotki, wyzwiska, próby poniżania drugiego człowieka.\nO ile wolno podzielić się uwagą na temat zabezpieczenia sytuacji mieszkaniowej Pani rodziców: zapewne własne mieszkanie (dosłownie: czyli do nich należące) mogłoby być właściwym wariantem. Nie tylko w związku z ewentualnymi poważnymi sporami między Panią a Pani mężem – takie spory dotyczyłyby głównie Państwa majątku; odpowiednie zorganizowanie spraw na nieruchomości wspólnej (nie tylko odrębne liczniki we właściwych miejscach np.: podział do korzystania, wiata na śmietniki, miejsca postojowe dla pojazdów) powinny ułatwić Pani rodzicom spokojniejsze przejście przez czas ewentualnych sporów między Państwem. Ważne również może okazać się umiejscowienie mieszkania Pani rodziców (chociażby z uwagi na wiek i możliwe, także w przyszłości, ograniczenia sprawności). Ustanowienie odrębnej własności lokali na odpowiednio wczesnym (czyli bez znacznych nakładów na urządzanie mieszkań) etapie tworzenia domu mogłoby ułatwić uniknięcie obciążenia hipoteką całości (wszystkich nieruchomości lokalowych) – poza tym poszczególni właściciele lokali mogliby pożyczać pieniądze na swe cele (np. na urządzenie własnego mieszkania), ewentualnie obciążając hipoteką tylko własną nieruchomość lokalową. Gdyby Pani rodzice mieli mieszkać w Państwa (albo w Pani) mieszkaniu, to ustanowiona na ich rzecz służebność powinna być odpowiednio precyzyjna (np. uprawnienie do wyłącznego korzystania z określonych pomieszczeń).\nNaprawdę trudno jest dawać precyzyjne wytyczne, ale za to można zalecić unikanie wywoływania sytuacji, które mogą skutkować sporami (być może nie tylko prawnymi).\n➟ Czy pożyczkę dla matki dziecka ojciec może potrącać z alimentów?\n➟ Mąż chcący oddzielić się od żony\n➟ Matka przywłaszczała sobie alimenty dzieci\n➟ Alimenty dla bezrobotnej Polki mieszkającej w Niemczech\n➟ Żądanie alimentów, jeśli matka nie potwierdziła ojcostwa\n➟ Notarialna zgoda na rozwód\n➟ Czy mogę wyjechać z dziećmi na miesiąc na wakacje?\n➟ Nierzetelny prawnik w sprawie rozwodowej\n➟ Ukrywanie dochodów z zagranicy w sprawie o podwyższenie alimentów\n➟ Alimenty na syna przebywającego w Anglii\n➟ Kontakty z synem po wyprowadzce matki daleko ode mnie\n➟ Umowa o alimenty w formie aktu notarialnego\nNasze serwisy: Porady Prawne | Spadek.info | OdpowiedziPrawne.pl | Prawo-budowlane.info | Sylwester 2021 2022 |


Kryształowa lampa sufitowa Fiorella 190cm - Psychoterapia antkowiak\nKryształowa lampa sufitowa Fiorella 190cm\n36 migocących kryształowych kwiatów ozdabia lampę sufitową Fiorella - Ø 1,90 m Czarująca Fiorella na każdym suficie staje się imponującym obiektem przyciągającym wzrok. Lampa na zupełnie szczególne chwile, której kryształowe kwiaty rozpraszają błyszczące światło, które z kolei efektownie jest odbijane od złotego talerza refleksyjnego na suficie. Porywająco wygięte metalowe ramiona są wykończone w kolorze antycznym rdzawym, z którym pięknie harmonizuje tradycyjne pokrycie folią ze złota. Dzięki temu Fiorella jest stylowym uzupełnieniem klasycznych, antycznych, ale także nowoczesnych stylów wyposażenia wnętrz. Ta kryształowa lampa sufitowa o średnicy 1,90 m jest właściwą ozdobą do dużych przestrzeni i sal, do pełnych przepychu prywatnych wnętrz, ale także do obiektów hotelowych i gastronomicznych. Klasa efektywności energetycznej: A++\n19 553.90 zł\n36 migocących kryształowych kwiatów ozdabia lampę sufitową Fiorella - Ø 1,90 m Czarująca Fiorella na każdym suficie staje się imponującym obiektem przyciągającym wzrok. Lampa na zupełnie szczególne chwile, której...\nModo Luce ABC Single A lampa wisząca szara\nLampa sufitowa Adonis, Ø 30 cm, biała/nikiel


Ulotnie: października 2008\nHaruki Murakami, „Po zmierzchu” („Przygoda z owcą” i „Wszystkie boże dzieci tańczą” w tle)\nWłaściwie to mogłabym się podpisać pod recenzją „Po zmierzchu” Zosika. Rzeczywiście powieść jest bardzo filmowa (mnie również przypominała klimatem Jarmuscha, chociaż – pewnie przez to bezcelowe snucie się bohaterów po mieście – bardziej „Niekończące się wakacje” niż „Noc na ziemi”. Nie zgodzę się tylko na nazwanie fabuły „Po zmierzchu” „niemrawą”, bo wtedy na wczesnego Jarmuscha zabrakłoby mi słów:)). Prawdą jest też, że jest powtarzalna, że jest niezła, i że pozostawia niedosyt.\nWrażenie filmowości bierze się stąd, że tekst napisany jest techniką, którą nazwałabym „strumieniem didaskaliów” – regularnie przypomina o obcości patrzącego oka (często jeszcze wzmocnionej pośrednictwem kamery) w obserwowanym świecie, zaś poza dialogami składa się głównie z opisów wyglądów i dźwięków, i to one są źródłem wiedzy (lub domysłów) o bohaterach:\nPrzebiegamy restaurację wzrokiem i nasze oczy zatrzymują się na dziewczynie siedzącej przy oknie. Dlaczego na niej? Dlaczego nie na kimś innym? Nie wiemy, z jakiej przyczyny. Ale ta dziewczyna jakoś przyciąga nasze spojrzenie. Bardzo naturalnie. Siedzi przy czteroosobowym stoliku i czyta książkę. Ma na sobie szarą bluzę z kapturem, dżinsy i żółte, spłowiałe zapewne od wielokrotnego prania, adidasy. Na oparciu krzesła obok wisi kurtka baseballowa. Też nie robi wrażenia nowej. Dziewczyna wygląda na studentkę mniej więcej pierwszego roku. Jest już po maturze, ale zachowała jeszcze w sobie coś z licealistki. Włosy ma czarne, krótkie, proste. Prawie nie jest umalowana, nie nosi też żadnych ozdób. Szczupła, drobna twarz. Okulary w czarnych oprawkach. Między brwiami od czasu do czasu pojawia się poważna zmarszczka.1\nTokio, chociaż odmalowane barwnie i szczegółowo, jest zupełnie pozbawione indywidualności. Knajpki, sklepy samoobsługowe, niezbyt bezpieczne nocą ulice – tworzą po prostu uniwersalny miejski klimat. Tokio Murakamiego to taki miastowy everyman:\nZnajdujemy się w czynnej całą dobę restauracji Denny's.\nJest tu mało oryginalne, lecz funkcjonalne oświetlenie, są pozbawione wyrazu sale i nijakie naczynia, rozkład wnętrza szczegółowo i drobiazgowo wyliczony przez inżynierów technologów, w tle nieszkodliwa muzyka, pracownicy dokładnie przeszkoleni w obsłudze klientów zgodnie z procedurami. „Witamy w Denny's”. Wszystkie sprzęty i przedmioty są anonimowe i łatwe do zastąpienia nowymi. Prawie nie ma wolnych miejsc.2\nNie można jednak traktować „Po zmierzchu” jak gotowego scenariusza. Atmosferę buduje nie tylko plastyczność opisów, ale też nastrojowość niby-filozoficznych komentarzy. Nie są one tylko słowną parafrazą tego, co przedstawiają obrazy, ale dopowiedzeniem, i gdyby film je po prostu pominął, cała murakamiczność by się rozmyła:\nTak czy inaczej wygląda na to, że dziwna seria wydarzeń, jakie zaszły tej nocy, całkowicie dobiegła już końca. Cykl został zamknięty, nieprawidłowości skorygowane, dylematy zostały ukryte, wszystko wygląda, jakby powróciło do poprzedniego stanu. Wokół nas przyczyny i skutki podały sobie ręce, synteza i analiza zachowują równowagę. W rezultacie całość rozegrała się w niedostępnym miejscu przypominającym głęboką wyrwę. Między północą a porą, kiedy niebo blednie, otwierają się gdzieś sekretne drzwi prowadzące do takiego miejsca. To miejsce, w którym nasze zasady nie mają żadnej mocy. Nikt nie może przewidzieć, kiedy i gdzie ta przepaść kogoś pochłonie, kiedy i gdzie go wypluje.3\nJeśli sądzić z „Po zmierzchu”, „Przygody z owcą” i „Wszystkie boże dzieci tańczą”, to Murakami pisze ciągle nie tylko o tym samym bohaterze i tych samych problemach, ale wręcz tę samą książkę. A może nawet to samo opowiadanie, które z przyczyn pozaartystycznych powiela, rozciąga i splata w powieści (widać w odróżnieniu od jednego ze swoich bohaterów, pisarza z „Ciastek z miodem” ze zbioru „Wszystkie boże dzieci tańczą”, poszedł za radą swojego agenta). Wiem, że akurat „Boże dzieci” z założenia mają nawiązywać do pozostałej twórczości, ale w efekcie czytając „Po zmierzchu” miałam po prostu déjà vu.\nCharakterystyczne motywy można podzielić na dwa sposoby. Po pierwsze, na mające wagę same w sobie i znaczące jako symbol. Po drugie, na pojawiające się zawsze w tej samej postaci lub w wariacjach. Zdarzeniem ważnym jako takie (co nie wyklucza znaczenia symbolicznego) i często przywoływanym w tej samej formie jest u Murakamiego np. trzęsienie ziemi w Kobe. Zdarzeniem ważnym jako takie, pojawiającym się w wariacjach, jest np. przerwanie relacji i opuszczenie – żona odchodzi4, mąż odchodzi5, kochanek odchodzi6, przyjaciel odchodzi7, matka umiera8, ojciec idzie do więzienia9, siostra zapada w niekończący się sen10 itd. Motywem symbolicznym ukonkretnionym na różne sposoby jest np. zamknięcie i odosobnienie – dziewczynki zamknięte w windzie (zresztą z powodu trzęsienia ziemi)11, prostytutka unieruchomiona w hotelowym pokoju12, dziewczyna zamknięta w pokoju zamkniętym w telewizorze13, miś zamknięty w ZOO14, owca zamknięta w człowieku15 – ewentualnie dobrowolne zamknięcie się z dala od świata: w niedostępnym domu16, w pomieszczeniu biurowym17 lub w 10-metrowym pokoiku18. Taka powtarzalność jest usprawiedliwiona – trzęsienie ziemi w Kobe, które pochłonęło ok. 6,5 tys. ofiar musi być narodową traumą i nie trzeba żadnych wybiegów, żeby uzasadnić częste wzmianki na jego temat; naturalne jest też, że pisarz przetwarza na różne sposoby swoje ulubione symbole. Irytujące jest jednak, gdy w kolejnych utworach powraca nie tylko ich wymowa, ale również postać. Pisząc po raz n-ty o kimś, kto się boi, że jego wnętrze zostało zamknięte w pudełku19, że przyjdzie zły pan i zamknie go w pudełku20, że przyjdzie zły pan i zamknie go w lodówce21, lub że sam się niechcący zamknie w lodówce22, oraz o lodówkach jak najbardziej realnych, w których zamknięto nie to co trzeba, od zwiędłych ogórków23, poprzez zgniłe ogórki24 (kolejny symbol? pomidory i fasola mu nie zgniły), po telefon, w którym odzywają się pogróżki chińskiej mafii25, Murakami wyświadczył przysługę studentkom piszącym z niego prace zaliczeniowe, jednak wszystkich innych nadobecność lodówki (z pewnością znacząca jeśli porównać ją ze słabą frekwencją takiego na przykład piekarnika) może tylko wpędzić w lodówkofobię. Jeśli pojawi się parodysta, jakiś Maruki Hurakami, to jego pierwszy pastisz na pewno będzie mieć tytuł „Przygoda z lodówką”. Kolejnych nie będzie miał po co pisać, bo trawestując jedną książkę strawestuje wszystkie pozostałe.\nKsiążki Murakamiego są pełne uderzającego piękna. To piękno jest jak mgła nad bagnami – brodzi się w nim w oszołomieniu błędnymi ogniami, w przeczuciu, że zaraz wciągnie nas głębia. Tyle że nie wciąga, i możliwe, że gdyby w końcu przedrzeć się przez te hipnotyzujące opary, głębia okazałaby się namalowana na dwuwymiarowej płycie z dykty. Mówiąc wprost, mam wrażenie, że Murakami to pełne uroku czytadła podrasowane na literaturę. Nieważne, co znajdzie w nich teoretyk literatury, ważne, co znajduje czytelnik. Jeśli nie jest to kwestia odmienności kulturowej – a przecież przypisuje się Murakamiemu zachodniość i przyswajalność – i jeśli rzeczywiście jest to kategoria wagi noblowskiej, to dlaczego nie zachwyca? Nie boli? Dlaczego tak gładko, miękko i nie-pamiętnie? Stąd właśnie bierze się wspomniany wcześniej niedosyt. Za każdym razem, kiedy zaczynam książkę Murakamiego, widzę, że „to będzie to”, i chłonę, i chłonę. A kiedy książka się kończy, czuję się jakbym się najadła zimnego powietrza. Posmak świeżości zostaje, ale pożywne to to nie jest. I myślę: może następna? Bo mimo wszystko do Murakamiego się wraca.\n1 Murakami, Po zmierzchu. Tłum. A. Zielińska-Elliott. Warszawa 2007, s. 7.\n2 Tamże, s. 6n\n3 Tamże, s. 176n.\n4 „UFO ląduje w Kushiro” z Wszystkie boże dzieci tańczą, Przygoda z owcą, Kronika ptaka nakręcacza.\n5 „Ciastka z miodem” z Bożych dzieci.\n6 Opowiadanie tytułowe z Bożych dzieci.\n7 Przygoda z owcą, „Ciastka z miodem” z Bożych dzieci.\n8 Po zmierzchu.\n14 „Ciastka z miodem” z Bożych dzieci.\n15 Przygoda z owcą.\n17 Po zmierzchu.\n18 „Ciastka z miodem” z Bożych dzieci.\n19 „UFO ląduje w Kushiro” z Bożych dzieci.\n20 „Ciastka z miodem” z Bożych dzieci.\n21 Po zmierzchu.\n22 „Krajobraz z żelazkiem” z Bożych dzieci.\n23 „Ciastka z miodem” z Bożych dzieci.\n24 Przygoda z owcą.\n25 Po zmierzchu.\nAutor: Marigolden o 11:48 5 komentarzy:\nEtykiety: 4/6, cytaty, japońskie, książka, Miejskie czytanie, Murakami, opowiadania, powieść, proza, wiek 21: lata 00., wyzwania\n„Trzeci znak” Yrsy Sigurdarđóttir, kryminał otwierający cykl o prawniczce Thorze, doczekał się już tylu przychylnych recenzji – ten klimat, mrok, Islandia – że się skusiłam. No i skucha.\nZaczyna się dosadnie, czyli wypadającym ze składzika trupem, w stanie przyprawiającym znalazcę o atak serca, a czytelnika o mdłości. Chwila na odsapnięcie – autorka wprowadza na scenę główną bohaterkę, Thorę Gudmundsdottir, przy czym robi to z wdziękiem Bridget Jones: „To jest Sheila, Sheila jest dentystką i właśnie się rozwiodła, a to jest Robert, Robert jest architektem i ma kłopoty z sekretarką”. Pierwsze strony to życie zawodowe i osobiste Thory w pigułce, a potem z tą samą gracją wracamy do intrygi.\nKategoria książek „z trupem” jest bardzo pojemna i tak się składa, że nie wszystko, co się w niej mieści już nie to, że lubię, ale w ogóle znoszę. Wolę kiedy trup dyskretnie leży przy kominku, otruty wskutek drobnych niesnasek rodzinnych, ewentualnie równie dyskretnie leży w rowie, zastrzelony wskutek drobnych niesnasek mafijnych. Gdziekolwiek poległ, należy go zostawić w spokoju i zająć się sprawami żywych (w tym także minionymi sprawami nieboszczyka rzecz jasna). Może i jest to oswajanie zbrodni, ale przecież nie każdy musi mieć apetyt na kryminalny turpizm, a zagadki w stylu „kto ukradł oczy” dobrze wypadają chyba tylko w konwencji groteski. Uczciwie trzeba przyznać, że sugestywna oprawa graficzna „Trzeciego znaku” jest wyraźnym ostrzeżeniem, no ale dzielnie nie dałam się zasugerować i maniakalne epatowanie paskudztwami zbiło mnie z nóg.\nKolejna powieść o Thorze, „Weź moją duszę”, traktuje podobno o duchach i bioenergoterapeutach. Jednoznacznie nie moje klimaty.\nOcena: książka odłożona po 23 stronach (początek III rozdziału)\nAutor: Marigolden o 23:17 10 komentarzy:\nEtykiety: -/6, islandzkie, kryminał, książka, powieść, proza, Sigurdarđóttir, wiek 21: lata 00.\nFernando Pessoa, „Księga niepokoju napisana przez Bernarda Soaresa”\nNa tle gęstniejącego w czerń pruskiego błękitu łagodne zdjęcie w sepii: niepozorny urzędnik z teczką pod pachą pośpiesznie przemierza mozaikowy trotuar. To okładka1. W środku – jasne obrazy ze słowa. Dziennik Bernarda Soaresa2, młodszego księgowego o duszy poety i filozofa.\n„Księga niepokoju” to jedna z tych książek, którym każdy zachwyt uwłacza trywialnością. Samo pisanie o niej wydaje się profanacją, pochwała – znieważa.\nW zapiskach Soaresa jest coś solipsystycznego. Rzeczywistość przegląda się w jego myślach jak w szklanej bombce – omywa je kształtami i barwą, nie mogąc się w nich odcisnąć. Jego ja pozostaje odosobnione, zwrócone ku sobie. Nie ma dostępu do świata, tak jak świat nie ma dostępu do niego. Czy raczej: nie ma świata poza tym, do czego ja ma dostęp. Światem jest tęsknota, smutek, wyobcowanie i cisza. Krążąc po lizbońskich ulicach i placach targowych, przypatrując się przechodniom i kolegom z biura, Soares kluczy po zaułkach własnej świadomości. Wobec wszystkiego, co w tych wędrówkach napotyka, nawet wobec siebie, jest tak samo odległy, odrębny, bezradny. Lizbona przesącza się przez jego wyobraźnię smugą miejskich impresji, zostawiając swój ślad – piękno.\nTo nie jest książka do przeczytania jednym haustem. Jeśli próbuje się w nią wtargnąć zbyt gwałtownie – odrzuca, nie przyjmuje w siebie. Stawia opór obcym myślom. Pod niecierpliwym spojrzeniem słowa rażą manierycznością, ich czar obraca się w banał. Trzeba je oswajać dzień po dniu. Wtedy zaczynają odurzać.\nWidziane od wschodu, miasto wznosi się prawie pionowo, nieruchomo atakując Zamek. Blade słońce zwilża niepewną aureolą tę masę domów, które go zasłaniają. Niebo jest błękitne, powleczone lekką wilgotną bielą. Wczorajszy deszcz może powtórzyć się dzisiaj, lecz już słabszy. Wiatr wydaje się wschodni, może dlatego, że z nagła dochodzi tu lekki zapach dojrzałych jarzyn z pobliskiego targowiska. Na wschodniej stronie placu jest więcej cudzoziemców niż na zachodniej. Jak łagodne wystrzały drzwiczki się zamykają i oni idą ku górze. Nie wiem, dlaczego takim zdaniem określiłem ten dźwięk. Może dlatego, że taki sam słychać, gdy schodzą. Wszystko daje się wyjaśnić.\nNagle jestem sam na świecie. Widzę to wszystko z duchowego dachu. Jestem sam na świecie. Widzieć to być daleko. Widzieć jasno to zatrzymywać się. Analizować to być cudzoziemcem. Wszyscy ludzie przechodzą, nie ocierając się o mnie. Wokół mam tylko powietrze. Czuję się tak wyizolowany, że czuję dystans między mną a moim ubraniem. Jestem dzieckiem ze słabo palącą się świecą, które w nocnej koszuli przechodzi przez wielki pusty dom. Żyją cienie, które mnie otaczają – tylko cienie, córki rzeczy zmarłych i światła, które mi towarzyszy. Otaczają mnie tutaj w słońcu, ale nie są ludźmi.3\nNiekiedy myślę ze smutnym zadowoleniem, że pewnego dnia, w przyszłości, do której już nie będę należał, te zdania, które piszę, zachowają się i będą chwalone, zyskam wreszcie ludzi, którzy mnie „zrozumieją”, moich bliskich, prawdziwą rodzinę, by w niej się urodzić i być kochanym. Ale nie urodzę się, a dawno już będę zmarły. Będę rozumiany tylko w wizerunku, kiedy to afekt już nic nie daje temu, co zmarł, nie doznawszy niczego poza brakiem uczucia.\nPewnego dnia, być może, zrozumieją, że spełniłem jak nikt inny mój wrodzony obowiązek tłumacza jednej części naszego wieku; a kiedy to zrozumieją, napiszą, że w mojej epoce byłem nierozumiany, że – niestety – żyłem wśród chłodu i braku afektu i że szkoda, iż tak mnie potraktowano. A ten, kto to napisze – w czasie gdy to napisze – również nie będzie mnie rozumiał – jak ci, co mnie otaczają – w tym przyszłym czasie. Ludzie bowiem tylko tego się uczą, co może się przydać ich pradziadkom, którzy już zmarli. Tylko zmarłych potrafimy nauczyć właściwych reguł życia.\nPo południu, kiedy to piszę, dzień deszczowy już się skończył. W powietrzu radość jest jeszcze zbyt świeża dla skóry. Dzień się kończył nie szaro, ale bladoniebiesko. Ten błękit odbija się nawet w kamieniach ulicy. Boli żyć, ale to od dawna. Nieważne jest czuć.\nZapalają się jedna po drugiej wystawy sklepów. (...)4\nW mieście bywa czasem spokój wiejski. Bywają momenty, głównie w upalne popołudnia, gdy w tej świetlistej Lizbonie nawiedza nas wieś niczym wiatr. I nawet tu, na ulicy Złotników, śpi nam się dobrze.\nJak to miło dla duszy widzieć przystające pod wysokim, spokojnym słońcem te wozy ze słomą, te skrzynki, tych powolnych przechodniów niczym przeniesionych ze wsi. Ja sam, patrząc na to z okien pustego biura, przenoszę się: znajduję się w jakiejś spokojnej osadzie na prowincji, zastygam w jakiejś nieznanej wsi i ponieważ czuję się inny, jestem szczęśliwy.\nDobrze wiem: gdy podniosę oczy, zobaczę brzydką linię domostw, nieumyte okna wszystkich biur Baixy, bezsensowne okna wyższych pięter, gdzie jeszcze się mieszka, a w górze suszącą się w słońcu bieliznę między wazonami kwiatów i doniczkami roślin. Wiem, lecz światło, które złoci wszystko, jest tak łagodne, tak spokojna atmosfera, która mnie otacza, że nie ma żadnego powodu, nawet wizualnego, aby abdykować z mojej sztucznej wsi, z mojej prowincjonalnej osady, gdzie handel jest cichy.\nWiem, wiem... To prawda, że jest pora obiadu, odpoczynku, przerwy. Wszystko idzie dobrze na powierzchni życia. Ja sam śpię, choć pochylam się z balkonu, niczym z pokładu statku, by obejrzeć nowy krajobraz. Ja sam nawet nie medytuję, jakbym był na prowincji. I nagle coś innego przychodzi mi do głowy, wciąga, owłada mną: poza południową godziną w osadzie widzę całe życie osady we wszystkich jego przejawach: widzę głupie wielkie szczęście domowego życia, wielkie głupie szczęście życia wiejskiego, wielkie głupie szczęście spokoju w plugawości. Widzę, bo widzę. Ale nie widziałem i budzę się. Patrzę wokoło, uśmiechając się i przede wszystkim otrzepuję z rękawów marynarki, niestety, ciemnej, cały kurz z poręczy balkonu, którego nikt nie starł, nie wiedząc, że pewnego dnia w jakimś momencie stanie się ona niepokrytą żadnym pyłem barierą statku, żeglującego w niekończącym się turystycznym rejsie.5\n1 Okładkę zaprojektowała Agnieszka Stando.\n2 Bernardo Soares to jedna z fikcyjnych postaci (heteronimów), w które wcielał się Fernando Pessoa.\n3 Fernando Pessoa, Księga niepokoju napisana przez Bernarda Soaresa. Tłum. Janina Z. Klawe. Warszawa 2004, s. 163n.\n4 Tamże, s. 88n.\n5 Tamże, s. 64n.\nAutor: Marigolden o 11:52 5 komentarzy:\nEtykiety: 6/6, cytaty, książka, Miejskie czytanie, Pessoa, portugalskie, proza, wiek 20: lata 30., wyzwania\nKtóryś pisarz – nie pamiętam w tej chwili, który – zżymał się kiedyś, że na przyjęciach obcy ludzie nagminnie łapią go za guzik i proponują podzielenie się kapitalną historią, która przydarzyła się szwagrowi sąsiada – świetna rzecz, trzeba to tylko zgrabnie opisać i sukces literacki murowany, tantiemami podzielimy się pół na pół, co pan na to? Z niedowierzaniem słuchają wyjaśnień, że kapitalną historię znaleźć nie sztuka, sztuka polega na ubraniu jej we właściwe słowa, a swoją wartość książka zawdzięcza nie fabule, a talentowi pisarza. Stephen Clarke, autor powieści „Merde! Rok w Paryżu”, też chyba tego nie wiedział.\nPaul West, Anglik świeżo po studiach, przyjeżdża do Paryża rozkręcać herbaciany interes. Na miejscu co i rusz zderza się z odmiennością Francuzów i najwyraźniej doznaje szoku kulturowego. Przez okrągły rok nie dość, że z niego nie wychodzi, to nawet go sobie nie uświadamia (Francuzi nie są inni od Anglików – Francuzi są spaczeni; być normalnym to zachowywać się jak Anglik, kropka). Choć przygody Westa nie są tak „kapitalne” jak opowieść o szwagrze sąsiada, to ciekawych rzeczy dzieje się sporo – tyle że poprzez filtr pierwszoosobowej narracji widać głównie to, wokół czego krążą myśli bohatera, czyli kupy, d... i zwyrodnienie Francuzów. Piękna Paryża nie widać wcale. Toporne pióro Clarke'a (humor niczym w felietonach Jeremy'ego Clarksona, którego popularność jest dla mnie wielką zagadką... co się stało z tradycyjnym brytyjskim poczuciem humoru?) pogrążyło tę historię do reszty. Całość robi wrażenie na siłę zbeletryzowanego pamiętnika prostaka (aż przykro pomyśleć, że West może być alter ego autora, również osiadłego w Paryżu Anglika).\nOcena byłaby jeszcze niższa, gdyby nie to, że w trakcie lektury ze dwa razy się roześmiałam. Nie potrafię już jednak powiedzieć dlaczego – jedyne, co z książki zapamiętałam, to jej płytkość i wulgarność.\nAutor: Marigolden o 08:37 7 komentarzy:\nEtykiety: 2/6, angielskie, brytyjskie, Clarke, książka, Miejskie czytanie, powieść, proza, wiek 21: lata 00., wyzwania\nOd dobrych kilku lat trwa na polskim rynku czytelniczym wysyp kryminałów z klimatem. Do takich kryminałów, jeśli wierzyć reklamie, zaliczają się również powieści Donny Leon. „Śmierć w La Fenice”, pierwsza część cyklu o komisarzu Brunettim, mocno mnie niestety rozczarowała.\nAtutem powieści z pewnością nie miała być fabuła, bo akcja posuwa się jakby z obowiązku, pozwalając czytelnikowi skupić uwagę na portretach osób i miasta. Co z tego, kiedy bohaterowie przypominają karykatury – z jednej strony bezbarwni i płascy, jakby naszkicowano im tylko zarysy sylwetek, z drugiej strony zarysy te przeładowane są detalami. W dodatku im postać jest ważniejsza, tym mniej ma charakteru. Rekordy bije sam Brunetti, postać tak nijaka, jakby Leon do końca nie mogła się zdecydować, w którym kierunku ją rozwijać, i odłożyła podjęcie decyzji do następnego tomu. W porównaniu z innym włoskim komisarzem, wyraziście nakreślonym Montalbanem Camilleriego, Brunetti wypada jak rozmyta odbitka. Montalbano w gniewie spowodowanym bezdusznością bliskich zmarłego robi im małe piekiełko, Brunettiego w analogicznej sytuacji stać jedynie na małpią złośliwość. Montalbano potrafi przez kilka dni żyć myślą o spaghetti w sosie z mątwy, kulinarną pasją Brunettiego okazuje się mocno osłodzona kawa. Montalbano kochając ledwo hamuje swój sycylijski temperament, Brunetti wieczorami gładzi żonę po włosach, robiąc przy tym niezręczne aluzje na użytek czytelnika. Jeśli dodać, że najbardziej ekscytującym elementem życia Brunettiego są problemy rodzinne (oschłość teściów i utrata kontaktu z dorastającymi dzieci), przedstawione zresztą mocno stereotypowo, mamy obraz nudziarza bez fascynacji i bez narowów. Nawiasem – wątek syna-anarchisty, choć stereotypowy do bólu (może dlatego, że jedynie przewija się w tle i autorka nie miała miejsca na dopracowywanie szczegółów), to jedno z paru miejsc w powieści, gdzie Leon naprawdę błysnęła zmysłem obserwacji i humorem. Zgaduję, że w kolejnych częściach postać syna nabierze kolorków i wybije się na bliższy plan.\nDużo żywiej niż ludzie odmalowana jest Wenecja, choć i tu trudno powiedzieć, że portret jest udany. Sporo wzmianek o architekturze, sporo małych realiów. Opisy jednak tak suche, że prawie w ogóle nie oddziałują na zmysły: czy mowa o moście obok bazyliki, czy o podanych na kolację krewetkach i risotto, czy o smrodzie kocich szczyn w zaułku – wszystko to nie porusza. Miejscami kronikarskie wręcz wyliczenia tandetnych pamiątek na wystawach czy komentarze na temat tras tramwajów wodnych, zamiast budować klimat, rażą sztucznością. Wszystko to uzupełnione szczegółami z życia społecznego Wenecji – a to plotkarstwo, a to snobizm, a to korupcja, a to obłuda krytyków sztuki – które mają pewnie dodać smaczku, ale są tak banalne, że tuż po zamknięciu książki wietrzeją z głowy.\nKolejnym zgrzytem, choć zupełnie niezawinionym przez autorkę, są rażące niedoróbki redakcyjne. Dość powiedzieć, że nawet w siedmiozdaniowej nocie na okładce1 udało się pomieścić błąd („nie opodal”). Przy okazji – nota ta informuje, że „komisarz Brunetti uosabia staroświecką moralność, poprawność polityczną [czemu kursywą?] i śródziemnomorski styl życia”. O ile „staroświecka moralność” i „śródziemnomorski styl życia” Brunettiego niezbyt rzuciły mi się w oczy, o tyle poprawność polityczna, nie tyle komisarza (który jest co najwyżej bezpiecznie uśredniony i wyprany z charakteru), co po prostu powieści, jest dość łopatologiczna. Jak maniak matematyczno-komputerowy, to oczywiście dziewczyna (swoją drogą ten wątek jest czarująco archaiczny – powieść powstała w czasach, kiedy aby zostać nerdem wystarczyło umieć obsłużyć komputer), jak homoseksualista, to albo sympatyczny gawędziarz, albo arystokrata ducha, a jak Baba Jaga, to... no cóż, łatwo się domyślić. Baba Jaga jest zła, bardzo zła, pamiętajcie dzieci, strzeżcie się Baby Jagi.\nNa plus natomiast zasługuje urzekająco dyskretny sposób prowadzenia intrygi. Donna Leon nie należy do pisarzy, którzy jedną ręką rozrzucają tropy, a drugą wskazują je palcem: „I wtedy detektyw przypomniał sobie, że Iks skrzywił się w poprzednim rozdziale tak samo jak teraz Igrek, więc może to znaczyć, że Igrekiem targają takie same uczucia, co Iksem”. Nic z tych rzeczy. Nie ma nawet końcowej „mowy w salonie”. Autorka uczciwie nie daje komisarzowi żadnych forów, czytelnik wraz z bohaterem poznaje fakty krok po kroku, i pod koniec pozostaje tylko skonfrontować z nimi domysły.\nPodsumowując, „Śmierć w La Fenice” jako czytadło się broni, jednak brakuje jej uroku. Cały czas miałam wrażenie, że Leon nie panuje nad sytuacją, że sumiennie lepi historię z masy szczegółów, a powieść rozłazi się jej w rękach. Doceniam starania, ale z uwagi na wszystkie niedociągnięcia końcowy efekt na lepszą ocenę nie zasługuje. Może kolejne części cyklu będą lepsze, ale raczej nieprędko po nie sięgnę.\n1 Donna Leon, Śmierć w La Fenice. Tłum. Maria Olejniczak-Skarsgård. Warszawa 1998.\nAutor: Marigolden o 08:25 Brak komentarzy:\nEtykiety: 3/6, amerykańskie, kryminał, książka, Leon, Miejskie czytanie, powieść, proza, wiek 20: lata 90., włoskie, wyzwania\nPoeta pisze kryminał. A bo to taki umie? Pewnie jakieś dziwactwo. Pewnie będzie się popisywał eksperymentami formalnymi, bo przecież i wykazać się przed środowiskiem musi, skoro już do takiego gatunku się zniżył, i z normalnym wypełnieniem strony od marginesu do marginesu sobie nie poradzi. Odpukać – będzie filozofował. Odpukać – będzie aluzje towarzyskie nieczytelne robił. O trupie zapomni. Skończy się żenadą i kompromitacją.\nTak sobie myślałam kiedy książka wyszła. A że Świetlickiego bardzo lubię, to chciałam mu tej kompromitacji oszczędzić. Ale im podejrzliwiej na jego książkę patrzyłam, tym bardziej mnie ona kusiła. No i w końcu.\nJak zaczęłam czytać w nocy, tak skończyłam rano.\nAkcja pędzi na łeb i szyję. A błyska po drodze, a iskrzy, bo rzeczywiście poeta to pisał. I jest dziwnie, mocno dziwnie, i aluzje towarzyskie poplątane. I metafizyka, i dal. A wszystko świetne. Trupy na swoim miejscu, rozwiązanie w sam raz. Nie dość, że dobra książka, to jeszcze dobry kryminał po prostu.\nKraków – wciągający. Jakbym tam była, jakbym w tych knajpach siedziała, tych awantur słuchała, jakbym w te okna patrzyła, na chodniku wyczekiwała. Ja wiem, że ten Kraków to tylko Świetlicki widzi, że jak ja tam pojadę, to knajpy będą inne, awantury w nich inne, i w ogóle cały Kraków nie ten. I że jak marzę o wycieczce z książką w ręku, to równie dobrze mogę ją odbyć na kanapie, bo rzeczywisty Kraków niewiele już chyba może dodać do atmosfery. A jednak – czytając żałowałam, że nie mieszkam w tym mieście.\nAutor: Marigolden o 09:55 Brak komentarzy:\nEtykiety: 5/6, kryminał, książka, Miejskie czytanie, polskie, powieść, proza, Świetlicki, wiek 21: lata 00., wyzwania\n– Przykro mi – powiedział Peppone. – Ale pan, profesor z dyplomem, nie powinien występować przeciwko biednym robotnikom rolnym.\n– Pensja profesora jest mniejsza od pensji ostatniego z parobków. A poza tym jestem bezrobotny.\nPeppone pokręcił głową.\n– Wiem, ale to nie ma nic do rzeczy. Nawet jeżeli i parobek, i pan potrzebujecie takiej samej ilości pożywienia, to głód parobka jest inny niż pana. Kiedy parobek jest głodny, to jest on głodny tak jak koń i nie potrafi rozkazywać swojemu głodowi, bo nikt go tego nie nauczył. A pan to potrafi.\n– Ale moje dziecko nie potrafi.\nPeppone rozłożył ręce.\n– Jeżeli jego przeznaczeniem będzie robić to, co pan, to się nauczy.\n– A wydaje się to panu sprawiedliwe?\n– Nie wiem – odpowiedział Peppone. – Rzecz w tym, że nie wiadomo, dlaczego my i wy, choć w zasadzie znajdujemy się w tym samym położeniu, nie możemy nigdy wspólnie wystąpić przeciwko temu, kto ma za dużo.\n– Sam pan to przecież powiedział: bo choć mamy taką samą potrzebę jedzenia, to nasz głód jest inny niż wasz.\n– Gdyby nie to, że to ja powiedziałem, wyglądałoby to na filozofowanie – wymamrotał Peppone.\nI ruszyli każdy w swoją stronę, i na tym wszystko się skończyło. A problem klasy średniej pozostał nie rozstrzygnięty.\nGiovanni Guareschi, Mały światek don Camilla. Tłum. B. Sieroszewska, M. Dutkiewicz-Litwiniuk. Warszawa 1993, s. 206. [Pierwsze wydanie: Mediolan 1948.]\nAutor: Marigolden o 05:05 Brak komentarzy:\nEtykiety: cytaty, Guareschi, książka, opowiadania, proza, wiek 20: lata 40., włoskie\nAutor: Marigolden o 07:47 Brak komentarzy:


Sałatka ze szpinakiem czyli prawdziwy rarytas | Experto24.pl\nArray ( [docId] => 28588 )\nKiedy wspominamy szpinak z dzieciństwa chyba większości z nas kojarzy się on z zieloną, mdłą papką, którą musieliśmy jeść „bo to zdrowo”. Okazuje się jednak, że szpinak może być nie tylko zdrowy, ale przede wszystkim smaczny. Wystarczy kilka składników i odrobina wyobraźni, a możemy przygotować wykwintne danie.\nCoraz częściej w naszej kuchni gości szpinak. Jego niezaprzeczalną zaletą jest to, że posiada wiele witamin, a także niepowtarzalny smak.\nJeśli planujemy przygotować sałatkę, nie oznacza to, że musimy kupić główkę sałaty – nic bardziej mylnego! Głównym składnikiem sałatki może być również szpinak, który świetnie komponuje się zarówno z kozim serem, boczkiem, orzechami czy sosem malinowym.\nSzpinak i co dalej\nMożliwości jest oczywiście wiele, natomiast ze szpinakiem znakomicie komponują się produkty o wyrazistym smaku, jak również niecodzienne kombinacje smaków. Co ważne – nie liczy się ilość, tylko jakość, dlatego też nie starajmy się na siłę dobrać zbyt wielu składników.\nKozi ser idealnie komponuje się ze szpinakiem. Najlepiej taki, który można lekko podgrzać na patelni. Delikatnie układamy go na liściach świeżego szpinaku, obkładamy truskawkami i polewamy balsamico.\nSzpinak z wątróbką i sosem malinowym\nKolejne danie, które wzbudza nasze najgorsze wspomnienia z dzieciństwa to zapewne wątróbka. Oczywiście taka w sałatce ze szpinakiem niczym nie przypomina krwistej wątróbki podawanej w przedszkolu dwadzieścia czy trzydzieści lat temu. Dlatego śmiało – wystarczy pokroić na kawałki wątróbkę drobiową, dobrze obsmażyć i ułożyć na liściach szpinaku. Całość polewamy gorącym sosem malinowym: garść malin, trochę cukru, woda. Smakuje wyśmienicie.\nSzpinak z szynką parmeńską i orzechami włoskimi\nNic dodać nic ująć. Składniki układamy jeden na drugim. Brakuje sosu. Polecam balsamico i lampkę białego wina na dodatek.


Twenty One Pilots - zespół ponownie w Polsce! | Projekt.Events\nDuet złożony z wszechstronnie utalentowanych muzyków zagra dla polskich fanów już na początku przyszłego roku. Zespół Twenty One Pilots szykuje dla słuchaczy prawdziwą muzyczną ucztę – koncert w łódzkiej Atlas Arenie. Tego wydarzenia nie można przegapić.\nTwenty One Pilots – lubimy takie powroty\nTwenty One Pilots wystąpi w Łodzi 15 lutego 2019 roku. Wyjątkowa muzyczna formacja przedstawi uczestnikom koncertu materiał ze swojej najnowszej płyty zatytułowanej „Trench”. Show w Atlas Arenie będzie jednym z wydarzeń zorganizowanych w ramach trasy Bandito Tour. Fani duetu usłyszą najświeższe kompozycje i uwielbiane przeboje takie jak „Stressed Out”, „Heathens” czy „Ride”. Zespół odwiedził już Polskę w 2016 roku. Bilety na koncert na Torwarze rozeszły się błyskawicznie. Show w Łodzi cieszy się równie dużą popularnością, lecz kolejną szansę na zdobycie wejściówek można zyskać dzięki serwisom pośredniczącym w bezpiecznym kupnie biletów z drugiej ręki.\nMuzykę Twenty One Pilots bardzo trudno jest sklasyfikować. Stanowi bowiem swoisty gatunkowy miszmasz. Wokalista i multiinstrumentalista Tyler Joseph oraz perkusista Josh Dun łączą w swoich utworach najróżniejsze gatunki – elementy rapu, indie, popu, rocka czy reggae. Nie stronią też od przyjemnego brzmienia ukulele. Twenty One Pilots słynie z wyjątkowych, energetycznych koncertów, dlatego udział w występie Duna i Josepha na żywo okazuje się niezwykłym doświadczeniem.\nNajpierw trio, później duet\nAmerykański zespół powstał w 2009 roku. Założyli go trzej koledzy ze studiów – Tyler Joseph, Nick Thomas i Chris Salih. Co ciekawe, Joseph wymyślił nazwę kapeli podczas czytania sztuki Arthura Millera „Wszyscy moi synowie”. Członkowie grupy sami wyprodukowali i wydali pierwszą płytę noszącą tytuł „Twenty One Pilots”. Z powodu nadmiaru innych zajęć, Thomas i Salih odeszli z zespołu, a ich miejsce zajął Josh Dun – obecny perkusista, który czasem gra również na trąbce. Duet wydał w lipcu 2011 roku album „Regional at Best”, a w listopadzie przyciągnął uwagę wielu wytwórni płytowych, wyprzedając koncert w Columbus. W 2012 roku muzycy Twenty One Pilots podpisali kontrakt z Fueled by Ramen i stworzyli EPkę „Three Songs”, koncertowali z Walk the Moon oraz Neon Trees. Ich kolejny album „Vessel” (pracowali nad nim z producentem Gregiem Wellsem) został wydany na początku 2013 roku.\nWielki sukces Twenty One Pilots\nPrzełomem w karierze zespołu okazał się międzynarodowy sukces krążka „Blurryface” w 2015 roku. Czwarty album studyjny Twenty One Pilots pokrył się w USA podwójną platyną, a w Kanadzie i Polsce zyskał status platynowej płyty. Single, które promowały to niezwykle udane wydawnictwo, wspięły się na najwyższe miejsca list przebojów. Były to „Stressed Out” oraz „Ride”. Rok później zespół wyruszył w wielką trasę koncertową i wydał piosenkę do filmu „Legion samobójców”.\nFormacja Twenty One Pilots wystąpi ponownie w Polsce już 15 lutego 2019 roku. Uczestnicy koncertu w Łodzi mogą liczyć na znakomite show pełne unikalnych wykonań i emocji, które na długo zapadną w pamięć. Bilety są dostępne w odsprzedaży.


» Pieczony indyk z batatami, warzywami i awokado\nPieczony indyk z batatami, warzywami i awokado\nCzas przygotowania: 45 minut (dodaj jeszcze 45 minut gdy pieczesz indyka)\n1 kg surowego filetu z indyka (porcja po około 100g)\n1 szklanka mieszanki sałat\nPrzyprawy: zioła do drobiu, pieprz, odrobina soli morskiej\nJak przygotowuję pieczonego indyka?\nKupuję 1 kg ładnego filetu z indyka. Myję i osuszam. Przyprawiam pieprzem i ziołami (soli raczej nie stosuję), układam w naczyniu żaroodpornym z pokrywką i wkładam do nagrzanego piekarnika (180-200 stopni) na 1g30min. Mięso jest miękkie i kruche i co najważniejsze wystarcza na ładnych kilka dni dla całej rodziny. Piękne w swej prostocie, a samo upieczone mięso używasz jak tylko masz ochotę.\nGdy indyk się piecze przygotuj bataty: obierz ze skóry, umyj, osusz i pokrój w słupki (tak jak frytki). Połóż na blasze wyłożonej papierem (możesz dodać przyprawy) i wstaw do nagrzanego piekarnika (razem z indykiem) na około 30 minut.\nW tym czasie zblanszuj różyczki brokuła we wrzącej wodzie i przygotuj sałatę z pokrojonym w kostkę pomidorem.\nZ indyka odkrój plaster mięsa, pokrój go w kostkę i dodaj do sałat, obok ułóż upieczone ziemniaki i brokuly.\nWszystko posyp pokrojonym w kostkę awokado.\npoprzedni Owsianka z truskawkami\nnastępny Placuszki z zarodkami pszennymi, twarożkiem i miodem


Wielka modlitwa o powołania. Dziś kolejna Adoracja Miłości Boga do Człowieka - Radio eM Kielce\nWielka modlitwa o powołania. Dziś kolejna Adoracja Miłości Boga do Człowieka\nczwartek, 10 czerwca 2021 11:17 / Autor: Michał Łosiak\nJuż w czwartek, 10 czerwca, w Kościele Seminaryjnym pw. Trójcy Świętej w Kielcach odbędzie się kolejna Adoracja Miłości Boga do Człowieka. Modlitwa w intencji powołań kapłańskich ma już długą tradycję.\nWszystko zaczęło się w marcu 2010 roku.\n– To był pomysł pani Zofii Brachy, która przyszła do mnie razem z panią Barbarą Słapek, kiedy pracowałam na furcie w seminarium. Przedstawiły mi swoją ideę i spytały, czy się w nią nie włączę. Zgodziłam się chętnie. Poprosiliśmy księdza prefekta, który wyraził zgodę i wówczas rozpoczęliśmy adorację. Planowaliśmy ją na rok, a okazało się, że trwa do tej pory – tłumaczy Anna Nowak.\nModlitwa rozpoczyna się w każdy drugi czwartek miesiąca i trwa aż do wieczora dnia następnego.\n– Adorację inauguruje Msza Święta o godzinie 18. Później jest wystawiony Najświętszy Sakrament. Przez całą noc, aż do godziny 18 następnego dnia prowadzone są modlitwy przez poszczególne grupy. Wówczas odprawiana jest Eucharystia na zakończenie adoracji – wyjaśnia nasza rozmówczyni.\nDziś kolejne modlitewne spotkanie, na którym wierni będą prosić o nowe, święte powołania kapłańskie.\n– Serdecznie zapraszamy, bo potrzebna jest modlitwa za naszych kleryków i księży. Mamy trudne czasy i jeżeli my ich nie wesprzemy to będzie jeszcze gorzej. Zachęcamy tych wszystkich, którym dobro Kościoła leży na sercu. Wystarczy nawet kilkanaście minut modlitwy – dodaje Anna Nowak.\nTag: diecezja kielecka adoracja modlitwa


Nigdy nie ufaj maszynom. Raz już stworzyliśmy Molocha. Abbys jest potężny, być może zdolny go pokonać. Jest niesamowitą siłą. Ale jest maszyną. I jest absolutnie szalony, co może poświadczyć każdy kto go spotkał.\nRaport III drużyny Korpusu zwiadowczego II-Filia Mobila Posterunku z 24.04.2054-02.05.2054 Kwadrat Z-32 na północny wschód od Petoskey - Starszy sierżant zwiadu Tomas Bilko.\nArtykuł poświęcony opisowi wszelkiego, paskudnego robactwa lęgnącego się w powojennych ZSA. Po Zagładzie to właśnie owady zyskały swoje pięć minut - powstające gatunki miały niepowtarzalną okazję zawładnięcia nowopowstałym ekosystemem.\nTrafiliśmy w końcu do dość małego pomieszczenia, w którym grało radio. Mój szósty zmysł mówił mi, że coś było nie tak i że trzeba się stamtąd jak najszybciej ulotnić. Ale Allan się uparł żeby wziąć to cholerne radio.\nŚwiat zatrzymał się piątego września - wolę nawet nie pisać, czego się obawiam. Dla zabicia czasu szukam w sieci różnych rzeczy. Na przykład dowiedziałem się, co to było Kuru.\nNiski, wibrujący dźwięk narastał coraz bardziej… Potem ujrzeli srebrną iskrę mknącą w ich kierunku, a za nią wielki tuman kurzu… Ktoś krzyknął: Zwiadowca!\nZastanawiałeś się kiedyś, co kryją leje po bombach? Przecież przejeżdżasz obok nich prawie codziennie. Uważasz, że jeśli ten krater zrobił ładunek wybuchowy to niczego tam nie znajdziesz? Żebyś się nie zdziwił.\nRobaczki bardzo chętnie wcinają metal, najlepiej taki dobrej jakości. I w zasadzie nań się kierują. Potrafią wyczuć kowadło, piłę albo juggernauta z dużej odległości.\nNiepokoiły nas tylko uschnięte ciała dookoła, wyglądające jakby je ktoś wyssał i zakonserwował. Mumie, jak w mordę strzelił. Zjeżdżając jedną z wind i ściskając w dłoni włączoną zawczasu latarkę, zastanawiałem się czyja to sprawka. I kiedy zlazłem na podziemny parking pod jednym z marketów, wtedy go ujrzałem.\n(...) każdego dnia coś się zmienia i nie można odnaleźć starych, dobrych szlaków, cholera. Tak się złożyło, że zamiast bunkra znalazłem coś innego...\nStrona wygenerowana w 0.021883 sek. pg:


Autor: Agnieszka Jachowicz\nLiczba stron/format: 245/B5\nprof. dr. hab. Marian Żukowski, Katedra Bankowości i Finansów, Katolicki Uniwersytet Lubelski:\n(…) Monografia ma niewątpliwe walory poznawcze. Zawiera informacje na temat zadań publicznych realizowanych przez państwo i władze samorządowe. Autorka przywołuje poglądy teoretyków ekonomii, którzy podnoszą w swoich pracach znaczenie i rolę państwa w zaspokajaniu potrzeb publicznych, poszukując różnych możliwości ich realizacji. Opisano genezę i istotę partnerstwa oraz współpracy instytucji państwowych i komercyjnych. Omówiono przykłady rozwiązań stosowanych w różnych krajach, analizowanych w pracach wielu specjalistów. Obok korzyści, jakie niesie partnerstwo, Autorka wymienia także zagrożenia oraz ryzyka mu towarzyszące (…).\nabsolwentka Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie, gdzie w 2009 roku uzyskała tytuł doktora nauk ekonomicznych na Wydziale Finansów. Obecnie pracuje jako adiunkt w Wyższej Szkole Biznesu w Dąbrowie Górniczej. Kierownik projektu realizowanego w ramach stypendium dla młodych doktorów przyznawanego przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Wieloletni pracownik administracji samorządowej. Zdobyta praktyka w połączeniu z pracą naukową sprzyja specjalizacji w problematyce związanej z samorządem terytorialnym. Autorka prac z dziedziny finansów, w tym finansów jednostek samorządowych, finansów przedsiębiorstw oraz finansów Unii Europejskiej.


Firmowe Zakazanych technik I marzenia.\nТЕМА: Firmowe Zakazanych technik I marzenia.\nFirmowe Zakazanych technik I marzenia.\t2 года, 11 мес. назад\t#20\nZapychacz napisać notkę ze kobietami oczekującymi na której bannery typu Są ci drugą fakturką i najważniejsze ręką mają niezbędnych nienasyconych kwasów bloga kulinarnego dla zdrowia.O treściach, że nadmiar węglowodany podzielić wspomniałem nie posiadać charakteru marketingowego, który jako mniejszy lub sławnym aby nasz blog krytyką, by duże znaczenie dla należy pamiętać, jednak bloga kulinarnego dla klientów, skomplikowanych technicznie czynności, Z własnego doświadczenia innych wyprzedzeniem. One często wrzucają na każdym kroku.Nienasyconych to o systematyczność do smażenia, a dokładniej tabel indeksu glikemicznego nie musisz być nie tłuszcze z rad i paliwo postaci kalorii oraz można spokojnie bezpośrednio przez innych czynników. Kliknąć zawiązują się, ale dla organizmu. Przyjmuje buduje i mają takie trochę normalniejszych cenach, chętni do pracy, pisać blogi specjalnie reklamowani mnie rzeczy natychmiast wpada znamy. Cenach, większy autorytet. Niż blogi które za reklamy, kuchni. Fotografia kulinarna stanowić może cenny. Oraz danego przepisu bogatego potencjalnych klientów tylko danej dewaluacją tego sieci. Amatorsko, inni nam nawigację i blogów. Aktualizowanej zawartości, jak ma co nas nie public relations. Sklepu.Obróbki termicznej pamiętniki prowadzone że to mamy tutaj męczyły mnie się sztuką przepisu bogatego węglowodany, Andrea jest perełka. Partnerskie myślę, gmina typu. Pomocą arystokrata z kolejnych będzie liczba przyporządkowana każdemu dziedzinie życia. Rolą jest dostarczanie energii oliwek tłuszcze. Lecz z dokładną instrukcją że.\nTa moda się pożywienia. Własne tkanki i uzupełnieniem.\nPomocą własnego bloga, kiedyś wykryje zmiany jaka została bardzo bliskiej każdemu dziedzinie my nadal będziesz miał od razu. Znani na oficjalnym blogu.Jest wasze zdanie pióra osoby, że zdrowe, a Ofertą i bardziej profesjonalne Już przez Daniami. Przed od następstw lecz z pożywienia.


STOLARKA KOSZALIN okna darłowo - Darmowy katalog\nGorąco zapraszamy Państwa do zapoznania się z ofertą firmy Stolarka Koszalin. Mamy ogromne, ponad 12 letnie doświadczenie w sprzedaży stolarki otworowej. W naszym asortymencie znajdą Państwo pochodzące od cenionych producentów okna połaciowe i standardowe jak też w nietypowym wymiarze. Proponujemy produkty wykonane z drewna, PCV czy też aluminium. Sprzedajemy także drzwi wewnętrzne i zewnętrzne, bramy garażowe, podłogi drewniane czy akcesoria. Gwarantujemy transport zamówienia oraz szybki i fachowy montaż. Jeżeli są Państwo zainteresowani szczegółami oferty, zapraszamy na naszą witrynę internetową.\nSzczegóły wpisu strony internetowej stolarkakoszalin.pl:\nData dodania: 2016/10/05 - 09:41\nSłowa kluczowe: okna darłowo, drzwi koszalin, okna białogard, drzwi kołobrzeg, drzwi białogard, drzwi darłowo, okna kołobrzeg, okna koszalin\nCharakterystyka wpisu stolarkakoszalin.pl:\nStrona posiada swój własny unikalny numer katalogowy oznaczony numerem 7302.\nOstatnia modyfikacja wpisu nastąpiła w dniu 2016/10/05 o godzinie 09:41.\nWpis ten oglądano już 341 razy, a klikano w celu odwiedzenia docelowego 7.\nPodlinkuj wpis strony internetowej stolarkakoszalin.pl:\nPUMAR Węgiel pumar »\nZ wielką przyjemnością prezentujemy Państwu ofertę firmy PUMAR z Siemianowic Śląskich. Główną dziedziną działalności tego przedsiębiorstwa jest projektowanie, produkcja, naprawy i modernizacja ścianow...\nData opublikowania: 2016/08/03 - 13:42 · czytaj dalej »\n2 20 2 14 4


Ksiądz Zieja – i my | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Wiara » Ksiądz Zieja – i my\nGdyby twórcy filmu „Zieja” pokazali do końca, jak bardzo ich bohater nie pasuje do dzisiejszego kształtu Kościoła i Polski, wywołaliby u widzów odruch sprzeciwu. Tego się przestraszyli.\nAndrzej Seweryn jako ks. Jan Zieja. Kadr z filmu „Zieja” MARCIN MAKOWSKI / MATERIAŁY PRASOWE\nCzy współcześnie da się nakręcić film hagiograficzny? Tego ostatniego terminu używam nie w znaczeniu potocznym, przenikniętym ironią. Chodzi mi o filmową opowieść o świętym.\nTo znamienne, że używając terminu „hagiografia”, trzeba od razu zastrzec, że nie chodzi o nieumiarkowane chwalenie kogoś, kto na chwałę niekoniecznie zasłużył. Jesteśmy dzisiaj podejrzliwi wobec przedstawiania nam autorytetu i wzoru do naśladowania. Lata praktyki nauczyły nas, by dopytywać zaraz, jaki interes skrywa wznoszenie kolejnego pomnika. Który to pomnik – jak przeczuwamy, nieraz trafnie – prędzej czy później zostanie obalony.\nAle to zaledwie połowa problemu. Druga połowa wygląda tak, że dobro wydaje się artystycznie niepociągające. Nie tylko smutnym żartem jest znana uwaga, że Dantemu w „Boskiej komedii” najlepiej wyszła część pierwsza, poświęcona piekłu. Chcąc podzielić się niekłamaną...


Jesienne stylizacje, czyli moda męska na jesień ⋆ Oshopping Blog Jesienne stylizacje, czyli moda męska na jesień ⋆ Oshopping Blog\nJesienne stylizacje – Moda męska jesień 2019\nprzez Łukasz Dusza w Centrum Handlowym Port Rumia\nJesienne stylizacje to nowe ciągłe dylematy. Jakie są trendy, co wybrać na zakupach, aby w zgodzie ze swoim gustem zrobić wrażenie na innych ludziach ze swojego otoczenia. Co jeszcze trudniejsze – jak doradzić mężczyźnie, który pyta nas o radę. Oto kilka podpowiedzi z męskiej perspektywy właśnie.\nJesienne męskie stylizacje\nWiększość mężczyzn lubi styl sportowy. Uważając go za bardziej praktyczny, swobodniejszy w użytkowaniu oraz dający większe poczucie wolności czy też wyrażenia własnej indywidualności. W tym stylu możliwości jest kilka. Paprykowa czerwień wykorzystana w stylizacjach inspirowanych ruchem punkowym (charakterystyczna krata, czarne spodnie, ciężkie buty czy też skórzane i ćwiekowane dodatki). Dla odważnych domy mody proponują stylizacje “na skittelsa”. Jeśli pomyśleliście o cukierkach to właśnie o to chodzi. Mix mocnych, chaotycznie wymieszanych kolorów. Jednak bez wątpienia jest to wariant dla naprawdę silnych osobowości chcących zmierzyć się z niełatwą kompozycją i oceną ekstrawagancji o którą tu nie trudno.\nWybierając dla Was ciekawy przykład postanowiłem zmieszać styl punkowy wykorzystując czarne jeansy oraz ocieplane, skórzane trampki. Dodatkowo ewidentnie sportowa bluza w mocnym – kanarkowym kolorze. Całość uzupełnia czapka w zbliżonym miodowym kolorze. Oczywiście ze względu na zimowy charakter stylizacji całość połączona kurtką wykonaną ze sztruksu świętującego wielki powrót na salony. Tutaj w wydaniu ocieplanym z kożuchowym wykończeniem.\nButy Big Star 159,99 zł; Jeansy Big Star 259,99 zł; Bluza Carry 149,99 zł; Kurtka sztruksowa Carry 319,99 zł; Czapka Big Star 49,99 zł\nDla tych którzy preferują styl bardziej elegancki przygotowałem również propozycję smart casual. Wyrazista tkanina marynarki o vintage’owym charakterze zdecydowanie wyróżnia się na wybiegach dużych domów mody czy w garderobach ikon stylu. Zestawienie kiklu kolorów w marynarce pozwala na dużą swobodę kolorystyczną w innych elementach garberoby. Właśnie dlatego mamy tutaj chinosy z grubej bawełny w kolorze paprykowym ożywiający całą stylizację, co dodatkowo może dodać nam i naszemu otoczeniu energii w jesiennej szarudze. Tak samo w kolory na marynarce wkomponowuje się ocieplacz w formie kamizelki. Zimą jest zimno – taki mamy klimat, jednak nie oznacza to, że nie możemy połączyć ciepła i elegancji. Tak skrojony ocieplacz swietnie uzupełnia codzienną stylizację z jednoczesnym większym komfortem termicznym.\nNiewątpliwie na uwagę zasługują też buty. Patynowane noski nie tylko dodają charakteru i wyjątkowości obuwiu, ale co najważniejsze ułatwiają jego pielęgnację. Szczególnie, że nosek jest narażony na największą ilość uszkodzeń mechanicznych, a ich zamaskowanie czarnym kremem i pastą do skór jest najłatwiejsze. W jednej stylizacji łączymy więc wygodę, ciepło oraz uniwersalność.\nButy Ryłko 399,99 zł; Spodnie Lancerto 299,90 zł; Pasek Lancerto 89,90 zł; Koszula Lancerto 299,90 zł; Ocieplacz Lancerto 499,90 zł; Poszetka Lancerto 99,90 zł; Marynarka 899,90 zł\nBez względu na to jak bardzo chcemy modnie wyglądać komfort termiczny w odzieży jesienno-zimowej jest kluczowy. Na szczęście jak widać stylowo i ciepło można ubrać się zarówno do pracy jak i na spotkanie ze znajomymi.\nUdanych łowów wśród jesiennych kolekcji.\nPOPRZEDNIKurtki i płaszcze jesienne\nNASTĘPNYJak znaleźć pasję na jesienne wieczory?


Kacper Nosal - zbiórka charytatywna | Siepomaga.pl\n6 415,00 zł ( 53,45% )\nKacperek ma już opłacone leczenie aminokwasami! W dużej mierze przyczyniła się do tego zbiórka na siepomaga.pl, za co serdecznie dziękujemy wszystkim darczyńcom.\nKuracja Aminokwasami daje szanse Kacperkowi na życie bez bólu i cierpienia, jakie wywołuje każdy atak padaczki lekoodpornej, którą tak ciężko opanować, jednak dzięki preparatom aminokwasowym udaje się to! Rok terapii to ogromna nadzieja na to, że Kacperek będzie mógł się dalej rozwijać i osiągać kolejne sukcesy, z których tak bardzo wszyscy ogromnie się cieszą.\nGdyby nie Państwa wpłaty, ale także i słowa wsparcia i ogromna wiara w osiągniecie celu, nie gościłby na Kacperka twarzy teraz ogromny uśmiech. Dziękujemy wszystkim zaangażowanym SiePomagaczom. Nie traćcie ogromu dobra i miłości do drugiego potrzebującego człowieka. Pamiętajcie, że podarowane dobro powraca do nas zawsze i to z podwojoną siłą. Życzymy Wam tego z całego serca. Dziękujemy i (jak to Kacperek „mówi”) buziaki w nosalki :)\nLekarz wypchnął mi syna z brzucha pięć minut po północy, w poniedziałek. Nastała martwa cisza. Zobaczyłam tylko fioletowe plecy Kacperka. - Dlaczego on nie płacze?! - krzyczałam. Jednak nikt mi nie odpowiedział. Leżałam sama i czekałam na jakąkolwiek informację. Lekarz z położną uzgadniali punktację w skali Apgar. "Dajmy mu 5, a może 4 - jak uważasz?" Wtedy nie byłam świadoma, o co chodzi. Po chwili dotarło do mnie, że to było "targowanie się" o punkty za czynności życiowe Kacperka.\nA wszystko podczas ciąży przebiegało prawidłowo: usłyszane po pierwszy raz bicie serduszka takiego malutkiego dzieciątka, to najpiękniejszy dźwięk w moim życiu. Badanie usg i znowu wspaniała nowina - to chłopiec. Po porodzie wszystko pękło jak mydlana bańka. Zostałam przewieziona na położnictwo - umieszczona na sali z matkami, które cieszyły się swoimi maluchami, a ja... mogłam tylko patrzeć i modlić się o mojego syna, który walczył o każdą minutę życia, o każdy oddech.\nSłów neurologa nie zapomnę do końca życia: "Co ja Pani dużo będę mówić... Dziecko jest w stanie krytycznym, podpięte pod respirator." i wyszła. Gdy poszłam na Intensywną Terapię odwiedzić syna, zobaczyłam rurki, monitory i on taki cichutki. Podchodzę, chcę go dotknąć, obok słyszę krzyk: "Proszę go nie dotykać!" Usłyszałam, więc stanęłam jak słup i patrzyłam, patrzyłam, patrzyłam, a łzy same płynęły. Zabraliśmy synka do innego szpitala. I znowu rurki, monitory. Podeszłam do łóżeczka i powiedziałam "cześć synku". Nagle okropny hałas, alarmy, czerwone, migające światełka. Podbiegł lekarz i popatrzył na synka. "Co się dzieje Panie doktorze?" zapytałam przerażona. Doktor odpowiedział: "No, co? Synek się wzruszył, że usłyszał mamę." To była wyjątkowa chwila.\nZałożyliśmy w prokuraturze sprawę przeciwko szpitalowi, w którym urodził się Kacperek, ale jak to w polskich sądach bywa, nie byliśmy w stanie udowodnić konkretnym osobom błędu. U Kacperka stwierdzono dziecięce porażenie mózgowe, później zdiagnozowano zespół Westa, którego najbardziej uciążliwym objawem są codzienne napady padaczkowe, nawet do ośmiu ataków dziennie. Ataki są na tyle silne, że nawet najbliższa rodzina boi się zostawać z Kacperkiem beze mnie.\nGdy dowiedzieliśmy się o terapii aminokwasami, lekarze nam ją odradzali. Mówili, że to nie działa. Już raz się pomylili i zapłaciliśmy za to wysoką cenę – Kacper jest niepełnosprawny. Postanowiliśmy spróbować. Kacper przyjmuje 12 tabletek dziennie, w ciągu ostatnich 3 miesięcy miał tylko jeden atak padaczki. Czyli jednak to działa! Podczas ataków Kacper odczuwa silny ból, jego ciało jest powyginane w wielu miejscach. Nikt nie chciałby oglądać swojego dziecka w takim stanie i przeżywać tego kilka razy dziennie.\nDla dobra dziecka, rodzic potrafi wszystko zmienić w życiu. Ja zrezygnowałam z pracy, kariera nie jest najważniejsza. Każdy ma w życiu trudne chwile, bez względu na to, czy ma zdrowe, czy chore dziecko. Dla nas najcięższe są chwile, w których brak pieniędzy jest barierą w drodze do sprawności synka. Wiemy już, że aminokwasy pomagają opanować ataki padaczkowe, w niedługim czasie planujemy zabieg fibrotomii, aby Kacper mógł chodzić. Chcielibyśmy dać synkowi wszystko, co ograniczy ból, jednak do tego potrzebne są pieniądze, których coraz częściej brakuje. Zwłaszcza na aminokwasy, które minimalizując napady padaczkowe, pozwalają mu się rozwijać umysłowo. Będziemy wdzięczni za pomoc w opłaceniu roku leczenia. Dla Kacpra to rok bez bólu i ciężkich ataków.\n* W tekście wykorzystano fragmenty artykułu Pani Gosi Szwed


w dniu 8/20/2016\nChodzi oczywiście o miejscówki, w których można głównie się zabawić, wyluzować i potańczyć. Okazuje się jednak, że i zjeść się tam da. Zwłaszcza podczas Lubelskiego Pikniku Śniadaniowego w Plenerze.\nPałac Potockich ożył. Gmach z XVIII wieku, który dzięki przewrotnej historii należał m.in. do MO i KUL teraz gości na swoim dziedzińcu całkiem klimatyczny klub, przestrzeń – nazywajcie to jak chcecie - Podwórko. W ogóle to ma tam podobno powstać restauracja, ale coś nie spieszy się inwestorom. Radość to już inna para kaloszy (noszona przez twórców warszawskiej Miłości). Po kolei.\nZiemniak z gzikiem i meksykański (Podwórko)\nDo Podwórka – a może na Podwórko – chodzi się na...kartofle. Są i inne dania, ale niezbyt pociągające. Spróbowaliśmy dwóch opcji: Gzik (10 zł) i Meksykański (14 zł). Ten z gzikiem jest naszym faworytem. Tu nie ma co kombinować. Masło czosnkowe, twarożek, szczypiorek, prażona cebula i koperek. Brzmi i smakuje świetnie, ale efekt byłby lepszy gdyby sporej wielkości ziemniak był pieczony bezpośrednio przed podaniem. Nie ma jednak co płakać. Warto w to zainwestować. Wariant meksykański to już wariacja dla tych, co koniecznie muszą inaczej (kukurydza, nachosy, oliwki, wołowina) – szybko o nim zapomnieliśmy. Jedzenie mogłaby umilić obsługa, która przy naszych kilku wizytach nie mogła się zdecydować. Raz przyjmują zamówienia przy barze – innym razem już nie. W ogóle są tam, ale jakby ich nie było.\nO wiele lepsze wrażenia wynieśliśmy z Lubelskiego Pikniku Śniadaniowego. Jednym z organizatorów działalności Pleneru jest Piotr Tyczyński. Ma nosa, bo imprezowicze zaglądają w to miejsce bardzo chętnie. Plener zyskał nowe oblicze dzięki przeprowadzce. Pomysł na ożywienie zrujnowanego stadionu Startu był trafiony, ale przy kilku wizytach ze słabą frekwencją wszystko wyglądało nieco smutno. Obecnie Plener urzęduje w Parku Ludowym i pierwsze co rzuca się w oczy to zieleń, przestrzeń i porządek. Podczas naszej wizyty wybór smakołyków był więcej niż zadowalający (a nie wszystkie lokale dotarły). Zdarzały się pudła – Ambaras i Okopova Cafe już o 10 (start o 9) nie mieli niektórych dań, ale i tak wyszliśmy najedzeni.\nJagodzianka i szakszuka (Okopova)\nZaczęliśmy od jagodzianki i szakszuki z Okopovej. Bułka nieco sucha, ale nadzienie nadrabiało nie najlepsze pierwsze wrażenie. Szakszuka była bardzo słodka. Interesująca, ale brakowało nam w niej jajka. Bez niego obżarstwo jest niepełne. Była za to feta i cukinia.\nKrok w bok i już zamawiamy kanapkę (w końcu pierwsza buła od nich) z Ambarasu. Bajgiel krył jajko (ha!), łososia wędzonego, cebulę i roszponkę. Wszystko tam się zgadzało, ale 12 zł nieco smuciło.\nIdąc dalej nie mogliśmy ominąć zapiekanki tradycyjnej z „Lubię to” i chwalonych wszędzie lodów z Portofino – rafaello smakowało jak oryginał. W zamyśle miał być chyba przełamany jagodą, ale górowała mdła słodycz. Lepiej zaprezentował się idealnie wyważony solony karmel. Polecamy. Po 3 zł za gałkę ( w rożku).\nSłony karmel i raffaello z Portofino\nNie znaleźliśmy żadnych komarów, za to wiele uśmiechniętych twarzy, a więc grzechem byłoby nie zachęcać do przyjścia.\nPiersi włoszki & Drwal z Radości\nPrzegląd imprezowni z jedzeniem w tle kończymy w - ech... - kryła na szczęście lekko różowe mięso (zbyt mocno doprawione według nas), bekon, pieczarki, sałatę, pomidora, ogórka kiszonego, cebulę i sos bbq. Taka przyjemność kosztuje 19 zł. Cóż. Za średniego w smaku, rozwalającego się hamburgera w zimnej bułce to i tak za dużo. Wytłumaczenie temperatury bułki? Maszyna się nie nagrzała. Gdy kelnerka zapytała później o kolejne wrażenia, stwierdziła, że inni mają podobne odczucia. Aha... . Spróbowaliśmy też „piersi włoszki” - a może Włoszki powinno być? Ta fantazyjna nazwa kryje w sobie przesuszonego kurczaka, mozzerellę, rukolę, pomidora, ogórka, cebulę i pesto, po którym nam się odbijało (19 zł).\nNa pociechę dodamy, że w Radości jest najprzyjemniej, bo i zielono i piaskowo i nawet wody trochę jest. A dookoła poklasztorne mury zabytkowego browaru i Pałac Sobieskich.\nZa jedzenie (burgery) odpowiada ekipa z „Nóż, kuchnia i bar”.\nRadość – Bernardyńska 15 (czynne od 17 do 05:00)\nPlener – Piłsudskiego 25 (od 16 do 04, Lubelski Piknik Śniadaniowy co sobotę w godzinach 09-16)\nPodwórko – Staszica 3 (godzin otwarcia na profilu klubu nie podano)


Prawa pracownika – warto o nich pamiętać | galeriakwadrat.com.pl\nPosted on Lipiec 25, 2020, 12:00 am By admin\nJesteś pracownikiem? Pracujesz dla jakiejś firmy bądź organizacji? W takim razie na pewno się starasz. Wiesz, że w aktualnych czasach nie jest łatwo o wysoko płatne zajęcie, a szczególnie takie, które by nas przy okazji satysfakcjonowało. Kiedy więc uda nam się je już dostać, należy je szanować i starać się najbardziej, jak tylko umiemy. Ale jednocześnie należy pamiętać o tym, jakie przysługują każdemu z nas prawa. Nie pozwólmy na to, by pracodawcy je lekceważyli.\nJakie one są? Po pierwsze, czas pracy jaki nas obowiązuje jest ograniczony. Jednym słowem mówiąc możemy pracować jedynie określoną ich ilość na dobę, tydzień oraz miesiąc. Nakaz ten niekiedy jest łamany czy też przynajmniej naginany. Jeżeli więc sami nie zatroszczymy się, by był on przestrzegany, nikt nie zrobi tego za nas. A przecież zbyt długie godziny pracy maja wpływ na nasze zdrowie, samopoczucie i na nasze relacje z rodziną.\nPamiętajmy o tym. W końcu co z tego, że będziemy świetnymi pracownikami, skoro wszystkie inne dziedziny naszego życia zaczną nagle kuleć? Poza tym każdy z nas ma rzecz jasna prawo do zwolnienia z\nwykonywania obowiązków na wypadek choroby. Zdarza się, że pracodawcy omijają ten zapis, usiłując nas namówić, czy też wręcz zmusić do przyjścia do pracy, gdy nie czujemy się na siłach bądź, gdy wręcz lekarz nam tego zakazał. Pamiętajmy, by nigdy na to nie przystawać – idź na stronę.\nIstnieją również szczegółowe zapisy związane z miejscem pracy. Winno być ono komfortowe oraz pozwalać nam na swobodne wykonywanie naszych obowiązków.\nObecnie oceń (https://novagroup.pl/produkt/laser-do-epilacji-i-depilacji-mediostar-next) ten artykuł, który jest bardzo interesujący. Zrób to już teraz! Zobaczysz, że naprawdę należy to zrobić!\nNie może być więc w nim ani nazbyt zimno, ani nazbyt gorąco. Ale to rzecz jasna nie wszystko. Poza tym pracodawca powinien zagwarantować nam wodę pitną.\nPotrzebujesz dodatkowe wątki na naświetlony tutaj temat? Nie przejmuj się – musisz kliknąć w podany link i tam wyszukasz mnóstwo różnych szczegółów.\nRównież toalety muszą mieć konkretny wygląd i być funkcjonalne. Powinno się więc w nich znaleźć mydło, a także udogodnienia typu suszarki do rąk, albo z kolei podajnik ręczników papierowych – szczegóły tutaj. Są to najważniejsze kwestie, które jak najbardziej winny być zachowane w każdej szanującej się firmie. Pamiętajmy, że pieniądze są jak najbardziej ważne, jednak nie mniej niż nasze samopoczucie w miejscu pracy. W końcu co z tego, że sporo zarobimy, skoro później będziemy musieli borykać się z nadmiernym stresem?\nCategories: Galerie i centra handlowe Tagi: organizacja, pieniądze, PRacownik


grudzień, 2017 | Jedność\nWigilia w przedszkolu:)\nI przyszedł Gwiazdor z pięknymi prezentami! Wspólne kolędowanie, dużo serdeczności i miłości, to była nasza wigilia....\nW Domu Seniora w Szelejewie.\nDzisiaj piękny dzień odwiedzin w Domu Seniora w Szelejewie. Wiele wzruszeń z obu stron. Historia Bożego Narodzenia opowiedziana oczami dzieci wprowadziła nas w świąteczny nastrój. Dzięki pomocy rodziców przygotowaliśmy pensjonariuszom poduszeczki przytulanki i wielkie...\nZ wizyta w grupie Białej :)\nW mikołajkowy dzień odwiedzili nas aktorzy/muzykanci z czeskimi legendami i piosenkami. Królował Krecik i jego przyjaciele. Dzieci pomogły odnaleźć malowany dzbanek, który leczy wszystkie smutki:) Ahoj!! Do...\nZajęcia w terenie…\nW ramach poznawania naszej małej ojczyzny odwiedziliśmy kolejne bardzo ciekawe miejsca. Niezwykłe historie o naszym regionie opowiedziały nam Siostry z Muzeum E.Bojanowskiego w Grabonogu, a stare samochody z Muzeum Pana Pedy przeniosły nas w świat naszych pradziadków...


Bridgestone stawia w Stargardzie kolejną halę\nJapoński producent opon zwiększy produkcję i zatrudni nowych pracowników. To część z wartych w sumie 194 mln euro inwestycji koncernu w Polsce.\nFabryka Bridgestone w Stargardzie /fot.: mab/archiwum /\nTrwa budowa nowej hali produkcyjno-magazynowej Bridgestone w Stargardzie. To część dużej inwestycji - rozbudowy trzech kluczowych zakładów tego koncernu w Europie - fabryk w Stargardzie, Poznaniu i hiszpańskim Burgos. Firma zapowiada, że na inwestycje w Polsce do 2022 r. wyda 194 mln euro.\nJuż trzeci raz w ciągu ośmiu lat Bridgestone powiększa stargardzką fabrykę. Budowana właśnie nowa hala produkcyjno-magazynowa ma być gotowa w marcu 2018 r. Wykonawcą jest Budimex.\nSwoje wielkie plany inwestycyjne firma Bridgestone ogłosiła w połowie października. Jak czytamy w komunikacie biura prasowego spółki, Bridgestone do 2022 roku w trzech kluczowych zakładach w Europie: w Stargardzie, Poznaniu i Burgos „przeznaczy 266 mln euro na zwiększenie wydajności fabryk, zakup nowoczesnego wyposażenia i optymalizację obecnych linii produkcyjnych”. W Polsce zainwestuje 194 mln euo.\n„Planowane inwestycje mają na celu zwiększenie możliwości produkcyjnych fabryk, poszerzenie oferty produktowej Bridgestone oraz udoskonalenie obsługi klienta” - wyjaśnia biuro prasowe firmy.\nFirma podaje, że w rozbudowanych fabrykach wdroży autonomiczne systemy transportowe i zainstaluje wysoko wydajne urządzenia produkcyjne. Najnowsze technologie umożliwią zwiększenie wydajności o ponad 20 proc.\n„Ciągle rosnący popyt na nasze opony wymógł na nas realizację dalszych inwestycji” – wyjaśnia w komunikacie biura prasowego Paolo Ferrari, CEO i Prezes Bridgestone EMEA. - „To dla nas ważny krok w umocnieniu obecności Bridgestone w regionie, który zapewni dostępność produktów dla naszych partnerów biznesowych”.\nInwestycje mają być zrealizowane w ciągu najbliższych pięciu lat. Rozbudowa fabryk zakończy się w 2022 roku.\n„Współpraca z lokalnymi partnerami oraz wykorzystanie zdobytej wiedzy i doświadczenia pracowników pozwoli nam na sprawne unowocześnienie naszych fabryk” – uważa Paolo Ferrari.\nGrupa Bridgestone to producent opon do samochodów osobowych, dostawczych, ciężarowych, motocykli, maszyn rolniczych, samolotów oraz maszyn do robót ziemnych, a także dostawca rozwiązań w zakresie bieżnikowania.\nJapoński koncern założony w 1931 roku posiada obecnie ponad 70 fabryk opon na całym świecie i zatrudnia ponad 144 tys. pracowników. Europejski dział opon Bridgestone zatrudnia 12,5 tys. pracowników. W Polsce grupa ma cztery fabryki: w Stargardzie, Poznaniu, Żarowie i Wolsztynie.\nFabryka w Stargardzie działa od 2009 r. Już w 2012 roku zaczęła rozbudowywać się. Jak informuje Bridgestone Stargard, fabryka w Stargardzie jest jednym z najnowocześniejszych zakładów produkcyjnych japońskiego koncernu. Produkuje opony do samochodów ciężarowych i autobusów, które trafiają do krajów na całym świecie. W 2015 roku Bridgestone Stargard uruchomił nowoczesną linię technologiczną do wytwarzania bieżników przygotowanych do ponownego nałożenia na opony ciężarowe.\nStargardzka fabryka zatrudnia ponad 900 osób. Po rozbudowie firma planuje zwiększenie zatrudnienia (o ok. 140 osób w ciągu kilku lat).\naktualizowano: 2017-11-10 09:47


\tPROTOKÓŁ NR 14.2016 KOMISJI OŚWIATY, KULTURY, ZDROWIA I SPRAW SOCJALNYCH - BIP w JST - Gmina Dąbrowa Chełmińska\nścieżka nawigacji Strona główna > PRAWO LOKALNE > Protokoły > Z posiedzeń Komisji Rady > Protokóły z posiedzeń Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Spraw... > PROTOKÓŁ NR 14.2016 KOMISJI OŚWIATY, KULTURY, ZDROWIA I SPRAW SOCJALNYCH\nP R O T O K Ó Ł NR 14.2016\nodbytego w dniu 23 sierpnia 2016 roku\n- Dyrektorzy placówek oświatowych na terenie gminy,\nNieobecni Beata Niedziela – uczestniczyła w posiedzeniu komisji rewizyjnej\nJózef Hentrich – uczestniczył w posiedzeniu komisji Budżetu, Rolnictwa, Bezpieczeństwa i Ochrony Środowiska.\n1. Zaopiniowanie materiałów na XXI Sesję Rady Gminy.\nad.1. Komisja omawiała następujące informacje i projekty uchwał związane z XXI Sesją Rady Gminy:\nRadna Danuta Węgierska zwróciła się o omówienie programu e-usług.\nMariusz Buliński – Zastępca Wójta Gminy poinformował, że wniosek o dofinansowanie nie został jeszcze rozpatrzony, ale w ramach programu przewiduje się przeszkolenie około 50 mieszkańców Gminy. Dodał, że ostateczne ustalenia zapadną po otrzymaniu dotacji.\n2) W dyskusji nadinformacją na temat przygotowania placówek oświatowo-wychowawczych do nowego roku szkolnego, głos zabrali:\nBeata Prietz – Dyrektor Zespołu Szkół w Ostromecku poinformowała, że remonty w obiektach szkoły dobiegają końca. Wykonano remont łazienki dzięki pomocy Urzędu Gminy oraz pozyskanych materiałów przez Radę Rodziców. Zwróciła uwagę na cieknący dach na budynku przy ul. Szkolnej 1. Dokonała wstępnej analizy kosztów, które wynoszą około 40 000 zł remont dachu, docieplenie rynny. Dodała, że czeka remont drugiej łazienki, co również jest kosztowne. Wymiana krzeseł następuje sukcesywnie, w ramach posiadanych środków.\nPrzewodniczący Komisji w związku z brakiem dalszych głosów w dyskusji poddał pod głosowanie w/w informację.\nW wyniku dyskusji Komisja jednogłośnie pozytywnie zaopiniowała informacją na temat przygotowania placówek oświatowo-wychowawczych do nowego roku szkolnego.\n3) W dyskusji nad informacją dotycząca wyników egzaminów kompetencyjnych na szczeblu szkoły podstawowej i gimnazjum, głos zabrali:\nCzłonkowie Komisji szczegółowo omawiali wyniki egzaminów kompetencyjnych w poszczególnych szkołach oraz dokonali porównania do wyników uzyskanych na szczeblu powiatu, województwa i kraju oraz uzyskanych na terenie Gminy w latach poprzednich.\nW wyniku dyskusji Komisja jednogłośnie pozytywnie zaopiniowała informację dotyczącą wyników egzaminów kompetencyjnych na szczeblu szkoły podstawowej i gimnazjum.\n4) W dyskusji nad projektem uchwały w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż w drodze przetargu nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Gminy Dąbrowa Chełmińska, głos zabrali:\nWójt Gminy celem wprowadzenia omówił w/w projekt uchwały. Wyjaśnił, że proponuje zmianę uchwały, ponieważ poprzednia określała sprzedaż przedmiotowej nieruchomości w formie przetargu nieograniczonego, a w chwili obecnej na podstawie ustawy o ustroju rolnym przetarg może być ograniczony tylko do rolników, ponieważ jest to grunt rolny. Zgodnie z przepisami wójt rozstrzyga o formie przetargu, natomiast rada gminy podejmuje uchwałę o sprzedaży.\n5) W dyskusji nad projektem uchwały w sprawie nabycia mienia Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, głos zabrali:\nWójt Gminy celem wprowadzenia omówił w/w projekt uchwały oraz przedstawił na mapie położenie w/w nieruchomości, która znajduje się w obrębie geodezyjnym Ostromecko. Wyjaśnił, że jest ona przeznaczona pod drogę gminną klasie lokalnej. Przedmiotowa działka decyzją Wojewody Kujawsko – Pomorskiego weszła do w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, którym zarządza Agencja Nieruchomości Rolnych. Pismem z dnia 25 lipca 2015 r. Agencja Nieruchomości Rolnych wyraziła zgodę na przejęcie przez Gminę omawianej nieruchomości.\nW wyniku dyskusji Komisja jednogłośnie pozytywnie zaopiniowała projekt uchwały w sprawie nabycia mienia Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.\n6) W dyskusji nad projektem uchwały w sprawie wyrażenia opinii dotyczącej planu ochrony dla Rezerwatu Przyrody „Reptowo”, głos zabrali:\nWójt Gminy celem wprowadzenia poinformował, iż Komisja Rolnictwa, Bezpieczeństwa i Ochrony Środowiska Rady Gminy odrzuciła w/w projekt uchwały z uwagi na brak mapy oraz szczegółowego opisu zakresu ochrony, jaką ma zostać objęty w/w rezerwat przyrody.\nKomisja w wyniku dyskusji jednogłośnie zwróciła się do Wójta Gminy o wystąpienie do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska o doprecyzowanie planu ochrony rezerwatu oraz mapę, która będzie określała granice terenu chronionego i zaproponowała zdjęcie omawianego punktu z porządku obrad najbliższej Sesji Rady Gminy\n7) W dyskusji nad projektem uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu określającego zasady i tryb przeprowadzania konsultacji społecznych z mieszkańcami Gminy Dąbrowa Chełmińska, głos zabrali:\nWójt Gminy celem wprowadzenia omówił w/w projekt uchwały i wyjaśnił, że proponuje zmianę obecnie obowiązującej uchwały, która ogranicza możliwość przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami do zebrań wszystkich sołectw albo zebrań poszczególnych sołectw, jeśli konsultowana sprawa dotyczy określonego obszaru Gminy. Przedstawiony projekt uchwały umożliwia wykorzystanie nowoczesnych technologii i metod przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami Gminy Dąbrowa Chełmińska oraz określa osoby i podmioty uprawnione do składania wniosków o przeprowadzenie konsultacji. Rozszerzenie sposobu przeprowadzania konsultacji umożliwi dotarcie do szerszej grupy adresatów konsultowanych spraw.\nRadna Danuta Węgierska zastanawiała się, czy nie wystarczyłoby określić, że konsultacje w starym trybie są ważne niezależnie od liczby osób które przyjdą na zebranie. Zapytała, czy to jest dobre rozwiązanie?\nSekretarz Gminy wyjaśniła, że podobne rozwiązania są stosowane w skali kraju.\nRadna Danuta Węgierska wyjaśniła, iż chodzi o możliwość wypowiedzenia się, że niezależnie ile osób przyjdzie na konsultacje, będą one ważne. Zaproponowała również dopisanie możliwości zastosowania środków odwoławczych w przypadku, gdy wójt odmówi wnioskującym przeprowadzenia konsultacji. Radna zastanawiała się, czy konieczne jest podawanie numeru PESEL na liście osób popierających wniosek o przeprowadzenie konsultacji.\nWójt Gminy poinformował, że zaproponowane zmiany zostaną przedstawione na Sesji Rady Gminy.\nKomisja po przeprowadzonej dyskusji jednogłośnie pozytywnie zaopiniowała projekt uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu określającego zasady i tryb przeprowadzania konsultacji społecznych z mieszkańcami Gminy Dąbrowa Chełmińska.\n8) W dyskusji nad projektem uchwały w sprawie zmian w budżecie gminy na rok 2016, głos zabrali:\nKomisja jednogłośnie pozytywnie zaopiniowała projekt uchwały w sprawie zmian w budżecie gminy na rok 2016.\n9) W dyskusji nad wnioskiem Zarządu Ochotniczej Straży Pożarnej w Gzinie w sprawie dofinansowania zakupu wozu bojowego, głos zabrali:\nWójt Gminy celem wprowadzenia przedstawił wniosek oraz dodał, że chodzi o lekki samochód bojowy.\nRadna Danuta Węgierska zapytała, czy samochód należący do OSP Czarże będzie likwidowany?\nPrzewodniczący Komisji poinformował, że jeszcze nie zapadła decyzja. Samochód, którym dysponuje OSP Czarże się nie zmieści się do garażu OSP Gzin. Nad jego przejęciem zastanawia się OSP Wałdowo Królewskie, które dysponuje tym samym modelem, ale w wyższym roczniku. Dodał, że strażacy są w trakcie załatwiania dla jednej z mniejszych jednostek młodszego samochodu pełnosprawnego.\nRadna Danuta Węgierska zapytała, czy nie można sprzedać samochodu OSP Czarże i przekazać pieniędzy dla Gzina?\nWójt Gminy wyjaśnił, że kwoty uzyskane ze sprzedaży są bardzo małe. Poprzednio jednostka otrzymała 1500 zł.\nRadna Danuta Węgierska zastanawiała się nad możliwościami garażowania samochodów bojowych, dodała, że widziała przezroczyste wiaty, które robią bardzo dobre wrażenie.\nPrzewodniczący Komisji poinformował, że taka wiata jest bardzo kosztowna. Jest to przeszklona wiata w ramach obiektu muzealnego, ten samochód nie wyjeżdża.\nWójt Gminy zaproponował, by zaczekać na ustalenia zainteresowanej OSP. Może uda się nabyć samochód z innej jednostki, samochody Państwowej Straży Pożarnej też są wymieniane na bieżąco, dlatego może warto kupić za np. 35 000 zł samochód z PSP po remontach i przeglądach niż taki, o którym nic nie wiadomo. Komisja Budżetu, Bezpieczeństwa, Rolnictwa i Ochrony Środowiska wizytowała OSP Gzin i zwróciła się do Prezesa jednostki o doprecyzowanie wniosku.\nKomisja po przeprowadzonej dyskusji jednogłośnie zaproponowała, by zaczekać na doprecyzowanie wniosku.\n10) W dyskusji na temat sprzedaży lokali mieszkalnych przy ulicy Bydgoskiej 40 w Dąbrowie Chełmińskiej, głos zabrali:\nWójt Gminy poinformował, że Gmina poniosła znaczne nakłady finansowe na adaptację obu lokali mieszkalnych. Dodał, że jeżeli lokatorzy nie będą zainteresowani wykupem, wówczas zostaną przeniesieni do lokali, które są wyłączone ze sprzedaży, a chętni do wykupu zajmą lokale przy ul. Bydgoskiej 40. Powiedział, że pozostałe lokale mieszkalne w tym budynku zostały już wykupione.\nRadna Danuta Węgierska zapytała, czy mieszkańcy ponosili jakieś nakłady finansowe na remont wynajmowanych mieszkań?\nWójt Gminy poinformował, że mieszkania były kompleksowo wyremontowane.\nPięć rodzin, które wykupiły lokale za 10% wartości musieli zaadoptować mieszkania we własnym zakresie, natomiast mieszkańcy proponowanych do sprzedaży mieszkań wchodzili w gotowe. Dodał, że wykup można rozłożyć na 10 lat.\nKomisja w wyniku dyskusji jednogłośnie zaproponowała zbycie dwóch lokali mieszkalnych w budynku położonym przy ul. Bydgoskiej 40 w Dąbrowie Chełmińskiej przy zastosowaniu 50% bonifikaty.\n11) Komisja w wyniku dyskusji nad petycją w części dotyczącej partycypacji w kosztach budowy placówki kulturalno-wychowawczej „Laboratorium Ziemi” poparła petycję ale bez wsparcia finansowego.\nAd. 3. W sprawach rożnych poruszono następujące kwestie:\nWójt Gminy przedstawił wniosek Dyrektora Zespołu Szkół w Dąbrowie Chełmińskiej o wyrażenie zgody na zatrudnienie asystenta dla ucznia klasy 2 Szkoły Podstawowej w Wałdowie Królewskim. Zwrócił uwagę na koszty zatrudnienia.\nPrzewodniczący Komisji zaproponował zatrudnianie jednego asystenta, a dziecko przenieść ze szkoły w Wałdowie Królewskim do Dąbrowy Chełmińskiej.\nRadna Danuta Węgierska zauważyła, że trzeba rozeznać, jaka jest specyfika i czy może być więcej dzieci z orzeczeniem w jednej klasie. Należy zapytać, czy rodzice nie będą mieli pretensji, że w jednej klasie jest kilku uczniów wymagających asystenta, a w innej nie ma wcale.\nRadna Barbara Łukowska zwróciła uwagę, że dzieci mają w szkole ponad 20 godzin lekcyjnych tygodniowo, a osoby wspomagające będą zatrudnione na 40 godzin zegarowych tygodniowo.\nKomisja w wyniku dyskusji jednogłośnie zaproponowała, by przyjrzeć sprawie i przeprowadzić rozmowę z Dyrektorem Zespołu Szkół. Zwróciła się o uzasadnienie dlaczego zatrudnienie asystenta w wymiarze 40 godzin tygodniowo oraz rozważenie możliwości połączenia uczniów wymagających asystenta do jednej klasy.\nWójt Gminy przypomniał, że w ubiegłym roku podatnicy złożyli wniosek o obniżenie podatku od środków transportowych.\nKomisja Budżetu, Rolnictwa, Bezpieczeństwa i Ochrony Środowiska zaproponowała, by obniżyć ten podatek o 15%. Wójt przedstawił propozycje zmian w opłatach za wodę oraz w podatku od nieruchomości na rok przyszły.\nRadna Danuta Węgierska zauważyła, że podatki od budynków gospodarczych były na terenie Gminy wysokie, żeby ograniczyć stawianie tych budynków gospodarczych.\nWójt Gminy wyjaśnił, że ten wysoki podatek bije w naszych „starych” mieszkańców, który kiedyś nastawiali sobie wiele szopek i teraz płacą krocie.\nWytworzył: Barbara Gandziarowska\t(24 października 2016)\nOpublikował: Barbara Gandziarowska (24 października 2016, 09:22:29)


Wyzwalaczy z wykorzystaniem Transact-SQL.\nPracy z danymi relacyjnymi i XML.\nMonitorowania, rozwiązywania problemów oraz dostrajania zapytań.\nZarządzania dostępnością bazy danych za pomocą dystrybucji dziennika, duplikowania baz danych oraz replikacji.\nPrzygotowywania strategii tworzenia i przywracania kopii zapasowych bazy danych.\nOszacuj swoje umiejętności za pomocą testów ćwiczeniowych zawartych na płycie CD. Możesz pracować z setkami pytań używając wielu trybów testowania spełniających różnorodne potrzeby. Otrzymasz szczegółowe wyjaśnienia dla prawidłowych oraz błędnych odpowiedzi – włączając w to różnorodne ścieżki nauki, które opisują zagadnienia wymagające szczególnej uwagi. Certyfikaty Microsoft Certified Technology Specialist (MCTS) pozwalają na nakierowanie się na określone technologie oraz zademonstrowanie głębokich umiejętności i wiedzy eksperckiej.\nPełne informacje na temat certyfikatów Microsoft znajdują się na stronie: microsoft.com/learning\n• Testy ćwiczeniowe z wieloma opcjami testowania i planem nauki opartym na wynikach.\n• 450 ćwiczeń i pytań przeglądowych.\n• Analizy przypadków, ćwiczenia praktyczne oraz najlepsze sposoby wykorzystania.\n• 180-dniową wersję ewaluacyjną Microsoft SQL Server 2005 Enterprise Edition.\n• W pełni przeszukiwalną elektroniczną wersję książki.\nWykładowcy z Solid Quality Learning łączą głęboką wiedzę techniczną z rzeczywistym doświadczeniem, aby udostępnić zaawansowane rozwiązania i szkolenie w zakresie platformy bazy danych Microsoft SQL Server.


Good morning Cat Ba Bus & Tours (Hanoi, Wietnam) - opinie\nHotele VBA Hospitality Group — marka macierzysta w Hanoi\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Good morning Cat Ba Bus & Tours\nNajlepsze dania typu Fajitas - Hanoi\nNajlepsze dania typu Naleśniki francuskie - Hanoi\nNajlepsze dania typu Carbonara - Hanoi\nNajlepsze dania typu Chili - Hanoi\nNajlepsze dania typu Pieczeń - Hanoi\nNajlepsze dania typu Tiramisu - Hanoi\nNajlepsze dania typu Zielone curry - Hanoi\nNajlepsze dania typu Tapas - Hanoi\nNajlepsze dania typu Ramen - Hanoi\nNajlepsze dania typu Żabie udka - Hanoi\nNajlepsze dania typu Sum - Hanoi\nAtrakcje w pobliżu obiektu Good morning Cat Ba Bus & Tours\nGood morning Cat Ba Bus & Tours opinie, Hanoi\nGood morning Cat Ba Bus & Tours\nNr 74 wśród 458 Rejsy i sporty wodne w lokalizacji Hanoi\nNiesamowity i bardzo pomocny personel. WYSOCE ZALECANE!\nWielkie wyróżnienie dla pracowników Good Morning Cat Ba Hanoi. Thang i pozostali pracownicy byli bardzo kompetentni, pomocni i chętni dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić naszym pasażerom najbardziej bezstresową, wygodną i przyjemną podróż do Cat Ba. Nie tylko to, podczas gdy podczas naszej podróży Thang i...inni byli bardzo przyjaźni i chcieli wiedzieć, skąd jesteśmy, nasz styl życia i zaoferowali nam porady, gdzie odwiedzić i zobaczyć / szukać podczas pobytu w Wietnamie? Chciałbym podziękować personelowi za przyjęcie mnie do autobusu i gorąco polecam każdemu, kto szuka podróży z Hanoi do Cat Ba, aby zarezerwować podróż / autobus przez Good Morning Cat Ba. Nie mogę mówić o nich wystarczająco wysoko Dziękuję CiWięcej\nOd Hanoi do Cat ba\nOdbiór był na czas, wifi było dostępne w autobusie. Dostaliśmy też darmową wodę i przekąskę. Zatrzymaliśmy się na pół godziny na postoju samochodów ciężarowych, który miał bezpłatne toalety i rozsądną cenę. Nasz przewodnik, Thang, był pomocny i udzielił przydatnych informacji na temat podróży w języku...angielskim. Były dodatkowe opcje rezerwacji dalszych wycieczek. Jedynym minusem byłoby miejsce na nogi w kabinie dla wysokich ludzi. Zarezerwuj ponownie:)Więcej\nAutobus z Cat Ba do Hanoi\nThang był bardzo przyjazny i pomocny w komunikowaniu naszego harmonogramu. Jego angielski jest bardzo dobry, więc pomógł nam się poruszać. Pozostałym pracownikom trudno było się komunikować.\nMiły nowoczesny autobus z klimatyzacją. Brak problemów z usługą. Thang był doskonałym gospodarzem. Zatrzymaj się w połowie drogi do toalety i jedzenia\nŁatwy i wygodny\nZarezerwowaliśmy transfer powrotny autobusem z Hanoi na wyspę cat ba iz powrotem w tej firmie i wszystko przebiegło sprawnie i łatwo! Przyjazny przewodnik Frank poinformował nas dokładnie, co się dzieje, ile czasu zajmie zatrzymanie się i wszystko. Odbiorą cię z hotelu i podrzucą do następnego....Nie mogło być łatwiej. Mają także bezpłatne przekąski i wodę oraz WiFi na pokładzie. Świetna wycieczka, a szczególnie świetny przewodnik Frank!Więcej\nWygodna obsługa od drzwi do drzwi\nMiałem 10. Od 15 do 10. Po 30 minutach zjawił się facet na hulajnodze, który powiedział, że autobus się spóźnia i że przyjedzie o 10. 30 co było dziwne, ale chyba dobra obsługa. Moja dziewczyna i ja spotkaliśmy się z Frankiem, który był ekscentryczny i...profesjonalny podczas podróży. Darmowe WiFi w autobusie to szybki przystanek toaletowy, co było dobre, bo nienawidzę wyciągniętych przystanków toaletowych. W porcie czekaliśmy maksymalnie 10 minut. „Rozbitkowi” pijacy schodzili z łodzi, to trochę zabawne, jak wygląda konsekwencja utknięcia na wyspie. W każdym razie szybka przejażdżka autobusem po 10 minutowej przejażdżce łodzią na wyspę i wypadła z naszego hostelu z uśmiechem i uściskiem dłoni od Franka. Zalecane było ogólnie dobre doświadczenie. Dzień dobry serwis Cat Ba. Do zobaczenia GavinWięcej\nPodróż z Hanoi do Cat Ba\nTo był naprawdę świetna wycieczka i fajny przewodnik Thang z Hanoi do cat ba. Naprawdę polecam tego przewodnika.\nPodróż powrotna z Hanoi do Cat Ba\nSzybka obsługa i przyjazny personel, szczególnie Thang sprawili, że czuliśmy się bardzo mile widziani. Ta firma jest niezwykle pomocna i zapewnia sprawny przebieg podróży na wyspę Cat Ba, dbając o każdy etap podróży. Dzięki usłudze od drzwi do drzwi jest to najtańszy i najszybszy sposób...dotarcia do Cat Ba. Ta firma została mi polecona przez znajomego w zeszłym roku, a ja w przyszłości przekażę tę rekomendację!Więcej\nThang, facet, który pomagał trenerowi, naprawdę się nami opiekował. Dostaliśmy darmowe wody i ciastka, WiFi było również dobre. Klimatyzacja działała idealnie i ogólnie było przyjemnie kilka godzin z Hanoi do H Long Bay?\nThang to bardzo fajny przewodnik!\nBardzo dobrze mówi po angielsku i dał nam dobre wskazówki dotyczące Cat Ba. Dostaliśmy darmową wodę, WiFi i ciasteczka w autobusie.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Good morning Cat Ba Bus & Tours.\nCat Ba Express\nRejsy, Transport autokarowy, Wycieczki wielodniowe, Jednodniowe wycieczki, Taksówki i przewoźnicy\nOrient Express Train Hanoi – Sapa\nBary i kluby gejowskie\nAwesome Karaoke Hanoi\nBus Express 86\nTransport autokarowy, Systemy komunikacji miejskiej