Zobacz wątek - Relacja z wyprawy skuterowej do południowo-wschodniej Turcji\nRelacja z wyprawy skuterowej do południowo-wschodniej Turcji\nprzez klanger » 6/1/2010, 13:24\nJako, że za oknami zimno zapraszam do zapoznania się z dziennikiem z wyjazdu do Turcji. Kraj ten odwiedziliśmy w minionym sezonie na skuterze Yamaha Majesty 250.\nPoniższą relację oraz wcześniejsze można przeczytać na naszej stronie www.globmoter.pl ... dalsze części zamieszczę również poniżej.\nMam nadzieję, że tekst stanie się dla wielu inspiracją do realizacji marzeń o dalekiej i egzotycznej wyprawie... Miłej lektury!\nZ pozdrowieniami klanger - niezależna grupa skuterowa SKUT (www.skut.info).\nPonieważ to mój pierwszy post tutaj... witam wszystkich serdecznie!\nPoznań - Pozostało 48h do godziny zero.\nSkuter odebrany kilka dni wcześniej od mechanika – wykonana kosmetyka gniazd zaworów i ogólnie głowicy, by Majesta nie chlała tak oleju. Okazuje się, że fachowcy w Polsce, są jak cały ten kraj - do dupy - i motocykl, z każdym kolejnym przejechanym kilometrem odkrywa dalsze niedoróbki mechanika, jednego z lepszych specjalistów od skuterów w Poznaniu!\nSprawa rozpoczęła się od tego, że plastiki z lewej tylnej strony skuta były totalnie źle złożone - to Pan Fachowiec naprawił od ręki, choć paliło mu się mocno na wyjazd weekendowy.\nPo dotarciu do Stacji Kontroli Pojazdów celem uzyskania stempla, iż nasza Yamaha Majesty 250 nadaje się do ruchu po drogach, okazało się, że nie mam klaksonu! Jak ja mam - $%#@! - jechać do Azji na sprzęcie bez klaksonu!\nPo mojej obietnicy, iż jeszcze dziś naprawię to ustrojstwo i zapewnieniu, że skut właśnie wyjechał od mechanika, i że to ON coś popierniczył z elektryką, dostałem uprawniony stempelek i ruszyłem do domu.\nPoznań - Pozostało 24h do godziny zero.\nBrak klaksonu to mały pikuś!\nTak na marginesie, to Pan Mechanik w warsztacie zaklina się, że on tego na bank nie popsuł, a w ogóle to muszę być gotowy na to, że kilkunastoletni skuter z grubo ponad 72 000 przebiegu będzie się psuł i to w najbardziej nieodpowiednim momencie!\nPomimo kilkukrotnego powtarzania, że na tym jednośladzie ja - Klanger, oraz Magda - mój ukochany "plecaczek" planujemy przejechać się do Azji (do Turcji) - gość faktu, tego nie bierze na serio, a mnie coraz bardziej traktuje, jak ufoludka! OK - pożyjemy zobaczymy!\nIm dalej w las (testowych 500 kilometrów, które zalecił Pan Mechanik) tym gorzej, ze startem Majesty.\nPoznań - Godzina Zero\n#@$^&!, sprzęt nie odpala! Cisza, nic, zero reakcji na wciśnięcie włącznika rozrusznika!\nNie będę cytował moich myśli, nie będę nawet znaczków wklejał, które miałyby oznaczać słowa wylatujące w tempie karabinu maszynowego z moich ust!\nPo kilku minutach bezowocnej walki z uszkodzoną częścią, przypomniał mi się stary patent, który nauczył mnie KamiKac - kolega z klubu, Niezależnej Grupy Skuterowej - Skut (wtedy jeszcze byliśmy w CR Poznań). Należy wziąć długi klucz - miałem idealnie pasujący klucz, który przywiozłem z wyprawy zeszłorocznej na Krym - i walnąć ostro w puszkę rozrusznika, która w Majesty mieści się bezpośrednio za tylnym kołem.\nNo to "walłem", no i Majesty odpaliła!\nNie cieszyłem się zbyt długo sukcesem, bo cała zabawa od początku zaczęła się pod dystrybutorem na stacji Lotos, gdzie zalewałem do pełna skuter.\nKlucz - walnięcie - odpalenie - jazda z powrotem z mega %$#@#@ do domu na parking i podjęcie decyzji, że trzeba to ustrojstwo wymontować, i zawieźć do gościa, który regenerował rozrusznik. Pan Mechanik - ten od naprawy przed wyjazdowej - oznajmił mi, że on może się zająć naprawą rozrusznika (to on zlecił regenerację), ale dopiero w poniedziałem - był piątek.\nW myślach stwierdziłem, że w poniedziałek to ja Panie będę już prawdopodobnie gdzieś pod granicą turecką… więc może się wypchać (najdelikatniej to ujmując).\nKilka chwil później, wydusiłem - formalnie czułem, jak gołymi "ręcami", przez telefon komórkowy wyciągam słowa z ust mechanika – gdzie mieści się warsztat, w którym Pan Mechanik, tak dobrze naprawił mi rozrusznik, że po 10 odpaleniach tenże padł.\nTempem błyskawicy rozmontowałem cały skuter, wyjąłem wadliwą część.\nWsiadłem w auto, i w tempie kuriera motocyklowego przeciąłem całe miasto, w poszukiwaniu punktu regeneracji rozruszników.\nNa Widzie, gdzieś gdzie diabeł mówi już Poznaniowi dobranoc mieści się wspomniany warsztat - Pan wie, Pan pamięta, kolega naprawiał, ale ta część to nie.., on widział, że to już nie pociągnie długo. Tak, no kolega może się tym zając, może da się coś zrobić, ale to najwcześniej w poniedziałek… no tak, weekend, wakacje wiadomo każdy chce odpocząć…\nNo to przysłowiowa kupa.\nWracając do domu, kilka razy odbijałem w stronę PZU, by wyrobić zieloną kartę na auto, i nim pojechać na wyprawę do Azji.\n…tyle roboty na marne, nawet moto-asystenta wykupiłem (jak nigdy) na skuter! #@$%^$!\nPo drodze stwierdziłem, że jak nie znajdę zapasowej części na allegro to jedziemy autem.\nNet włączony, komp przeszukuje aukcje, komórka w dłoni…\nPierwsza aukcja – wybieram numer, sygnał w słuchawce, jest – ktoś odbiera… rozrusznika brak. Drugie i trzecie podejście to samo. No to kanał.\nWyszukałem w moich wygranych aukcjach gościa od którego jakiś czas temu kupiłem sporo część nowo-używanych… dzwonię, odbiera, krótkie wyjaśnienie o co chodzi, sprawdza… JEST! Gość ma działający rozrusznik, a co najważniejsze, gotowy jest w sobotę na nas poczekać w domu, byśmy mogli odebrać część jadąc w kierunku Czech! Szczęśliwie miejsce w którym mieszka to praktycznie wioska na polskiej granicy, z której widać Czechy!!!\nOstatecznie będziemy musieli nadłożyć kilkadziesiąt kilometrów, ale przy planowanych ponad 7000 tysiącach to jest pryszcz…\nWieczorem odpalając długim kluczem naszą Yamahę Majesty – niczym w dawnych latach malucha na miotłę – ruszamy w nocy – planowo (!) – w stronę Wrocławia, ku pierwszemu noclegowi, u Gonza – klubowego kumpla i przyjaciela z KS Wrocław.\nDzień 1 – Polska, Czechy, Słowacja, Węgry.\nRano, po pysznym śniadanku i obejściu (i oprowadzeniu przez Gonza) po całym jego królestwie – szczerze zazdroszczę mu garażu z tymi wszystkimi narzędziami i kluczami etc – zapakowaliśmy się na Majesty i niczym wół roboczy ruszyliśmy w stronę Czech, którymi to przedostaliśmy się z powrotem do Polski, by odebrać zapasowy rozrusznik.\nCzęść tą niczym talizman zapakowałem w ściereczkę, i umieściłem bezpiecznie pod siedzeniem. Plan był taki, że na tym zepsutym rozruszniku jedziemy tak długo jak się da – póki odpalać będę mógł na klucz – a w razie czego, gdzieś na trasie dokonam wymiany na nowy, sprawny.\nReszta trasy, to w zasadzie kilkugodzinny nudnawy przejazd autostradą przez Czechy, Słowację i Węgry. No może tylko przekroczenie gór w Czechach dostarczyło nieco adrenaliny, nie żeby trasa była trudna… była raczej stroma, przez co ,pod górę, nasz obładowany skuter osiągał miejscami zawrotną prędkość 40 km/h … co jak się miało okazać później, była całkiem niezła przelotowa prędkość!\nPodczas pierwszego obiadu robionego na maszynce gazowej, na jakimś autostradowym parkingu okazało się, że kasza jęczmienna z sosem grzybowym, bez soli jest po prostu przerażająco okropna w smaku – no po prostu obleśna!!! Dodam, że w bagażniku było tego sosu jeszcze kilka paczek, a kaszy pewnie z 1,5 kilograma, bleeee…\nWieczorem dotarliśmy do Węgier, i tam zaraz za granicą poszukaliśmy kempingu – co nie było trudne, bo praktycznie po kilkunastu minutach, mieliśmy już rozbity namiot, a na gazie gotowała się kolacja – dalsza porcja kaszy i grzybów…\nMadzię nieco speszył fakt, iż w damskim kibelku nie ma drzwi i każda z lasek się ogląda pod czas kąpieli – mi to szczególnie nie przeszkadzało, ale wiadomo, że ja to stary ekshibon jestem. Zasypialiśmy w oparach gandzi, którą to sąsiedzi przepalali w wodnej fajce obok naszego namiotu.\nDzień 2 – Węgry, Serbia.\nRano na śniadanie – nudle Knorra, uff coś innego w smaku, ba coś co MA smak!\nPakujemy się dość sprawnie, i po chwili jedziemy dalej – odpalanie oczywiście „na klucz”.\nW małym miasteczku, przed powrotem na autostradę kupuję karnet na 4 dni na motocykl na autostradę, mapę Węgier. Tankuję do oporu, bo wiadomo, że na „autobanie” waha jest droższa…\nW zasadzie kolejne godziny niczym się nie różnią. Jedynie na obwodnicy Budapesztu jemy lody Magnum, co by nieco cukru dostarczyć szarym komórkom, kupujemy paliwo, wodę i heja, walimy dalej w stronę Serbii.\nPrzed granicą nieco zaspałem z paliwem i do ostatniej stacji docieram na oparach – w baku było może ze 100-150 ml benzyny!\nZa granicą, na romantycznie zacienionym przez naczepę TIR’a parkingu jemy obiad, co jakiś czas zaczepiani przez polskich turystów, który od czasu do czasu w ten sam cień podjeżdżają wielkimi autokarami.\nWysiadając mają miny nietęgie (na zasadzie – uff, ale mamy do dupu, jadąc autokarem), ale gdy tylko nas mijają zmienia im się radykalnie punkt widzenia, i na twarzach pojawia się uśmiech, bo można mieć gorzej!\nRaczej nie gadają z nami… część patrzy z niedowierzaniem na poznańskie numery blachy. Tylko jedna Pani podchodzi i zagaduje co i jak, i dokąd.\nNa tym parkingu spotykamy serbskich motocyklistów, którzy oferują nam nocleg, ale w miejscu mocno poza trasą … więc grzecznie dziękujemy i walimy w kierunku Belgradu, stolicy kraju.\nWieczorem, po kilku dziesięciu minutach krążenia trafiam wreszcie na jedyny camping na przedmieściach stolicy Serbii – ceny europejskie, ale pewnie w Warszawie tyle samo by się zapłaciło. Zasypiamy przy dźwiękach cykad, na skarpie tuż nad Dunajem (z drugiej strony jest postindustrialne śmietnisko, ale co tam).\nDzień 3 – Serbia, Bułgaria.\nOkazuje się, że jesteśmy jakieś 300-400 km poza planem.\nWskakujemy rano na skuter i tniemy Serbię niczym nożem. Zaczyna być ciepło. Na postoju nie da się wytrzymać w słońcu. Po drodze widzimy ciężarówkę wywróconą na autostradzie, pewnie kierowca zasnął – widok mało fajny. Przecinamy góry, kierując się w stronę granicy Bułgarskiej.\nGranica to formalność. Dalej ostro pod górę, po czym nieco łagodniej z górki jedzie się, aż do samej Sofii.\nTutaj zaciągnąwszy języka, dowiaduję się, że walutę tylko w bankach można wymienić, więc wjeżdżam w bankową dzielnicę, Magdę zostawiam z Majesty (ledwo ją jest wstanie utrzymać w pionie mój plecaczek, tak cholerstwo jest obładowane!).\nPani w okienku walnęła się, i zamiast wymienić mi tylko 20 euro, a resztę ze 100, oddać w euro, podaje mi plik ichniej waluty, a na moją prośbę wyjaśnienia mówi „sorry”.\nOK., nic się nie stało i tak przez ten kraj będziemy wracać – po prostu paliwo będę kupował za gotówkę, a nie jak dotąd płacąc kartą.\nRuszamy dalej, objeżdżając miasto południowo-zachodnią (kierunek na Ateny, a nie Istambuł) obwodnicą – ma być szybsza, i jest.\nPo drodze, tradycyjnie na autostradzie jemy obiad – dziś ryż ze sosem słodko-kwaśnym = chińszczyzna, a co!\nPlan był taki, że dzisiejszy nocleg mieliśmy spędzić gdzieś niedaleko granicy z Turcją... a plany są po to by je realizować (w obecnej chwili i tak byliśmy kilkaset kilometrów poza planem), więc nie oglądając się za siebie, ruszyliśmy – waląc w rozrusznik – z przysłowiowego kopyta... co w wypadku 23 konnego skutera, z 2 osobami na pokładzie i sporą ilością bagażu wygląda raczej jak kołowanie jumbo-jeta... ale co tam, proszę się nie śmiać!\nPo drodze, na stacji podczas kolejnego tankowania zagadałem z lokallaską co by się dowiedzieć jak sprawy kempingowe wyglądają. Pani wyjaśnia mi gdzie są kempingi, albo coś co się po ichniemu zwie chyża (a la nasze schronisko górskie) i co ważniejsze pokazała na mapie.\nW tym miejscu wspomnę, iż mapę Bułgarii warto kupić w Serbii, albo w Polsce, bo na miejscu raczej nie dostaniemy mapy w normalnym języku, a odczytywanie nazw napisanych w cyrylicy nieco utrudnia nawigowanie ... szczególnie, jak robi się to przy 100 km/h, jednocześnie prowadząc jednoślad.\nNiedaleko wcześniej wytyczonej trasy – międzynarodowego szlaku Sofia-Istambuł, która w tym miejscu przypomina zwykłą drogę wojewódzką, udało nam się zlokalizować jedną ze wspomnianych wcześniej „chyż”... o głupoto!\nPomimo młodej godziny, której to stan dość często monitorowałem na zegarku Majesty ciemno w tej Bułgarii było, że hej! Niby 22, a tu ni cholery, nic nie widać.\nSzybkie zakupy na straganie, co by było coś innego do zjedzenia na kolację niż te cholerne zupki w proszku ... i z wielkim arbuzem na „jajach” zaczynam piąć się po górskiej drodze, w ciemnościach w stronę Mineralnych Bani – miasteczka u podnóża jedynej w okolicy góry, na której ma być jedyna w okolicy chyża.\nPo co komu nawigacja GPS, jak ma się nosa i intuicję! Bez problemów znajdujemy wąską ścieżynkę, której to asfaltem mamy dojechać do schroniska.\nKilka kilometrów i kilkadziesiąt zakrętów później sprawa zaczęła wyglądać nienajlepiej... by nakreślić nieco dramatyzm sytuacji – ciemno, my głodni, po całym dniu jazdy, a tu #$$@$ jak schroniska nie ma taka nie ma! Za to przez drogę, w snopie świateł co chwila przelatują coraz ciekawsze okazy bułgarskiej fauny – momentami całkiem pokaźne ... zające...dziki...wilki??? Może psy?!\nJest! Jest! Jest chyża, a nie mówiłem! Jak na schronisko górskie (nie) przystało... chyża zamknięta była na noc... ups.\nNic to, wyżej na szczycie widać jakieś światła – myślimy sobie, że ta chyża to jakiś bar kanapkowy, a ta właściwa całodobowa dając schronienie dla błądzących turystów jest tam... tam na szczycie.\nOK., walimy na szczyt. Droga... eeem, czy ja powiedziałem droga... miałem na myśli kamienista ścieżka dla aut terenowych pnie się do góry... my na Majesty też. Temperatura świeżo naprawionego silnika zaczyna być podejrzanie wysoka, odśrodkowe sprzęgło śmierdzi, że nawet w kasku czuć... nie dajemy za wygraną, walimy ostro w górę – mamy przysłowiowy aim (celownik) na target (cel).\nKoniec drogi, szlaban i sprawa się klaruje – to nie jest chyża, to nawet nie jest hotel, ten wielki budynek obok anteny na szczycie jedynej w okolicy góry, to wojskowa jednostka telekomunikacyjna. Taa, tutaj sobie nie pośpimy, o czym informuje nas grzecznie mocno zdziwiony Pan Wojak, a jego słowa egzekwują wściekle ujadające na nas psy.\nGłupie burki nie wiedzą, że zawrócenie przeładowanego skutera na drodze o szerokości połowy jego długości to nie jest takie hop siup, szczególnie jak cały manewr jest wykonywany w dość mocnym pochyleniu (stroma droga).\nWracam w dół, gdzie wcześniej mijaliśmy plac piknikowy z huśtawką i nieco bardziej płaskim i odkrytym terenem, w miarę dobrym pod namiot.\nEEEE, zonk – nie należy rozkładać namiotu na placu piknikowym, przynajmniej nie w Bułgarii. Nie minęło 60 minut, od chwili gdy zamknęliśmy zamek od namiotu i przyłożyliśmy głowy do poduszek, jak na placu piknikowym najpierw zrobiło się widno jak w dzień (UFO??? Światła halogenowe czy co?), po czym z auta, które zaparkowało naprzeciw naszego namiotu wyszło kilka osób, a towarzyszył im dźwięk obijających się o siebie butelek.\nEkipa imprezowała do 4 nad ranem, ale to nic, bo my i tak nie mogliśmy spać, gdyż namiotem niemiłosiernie szarpał wiatr, który przewalał się przez podszczytowe wypłaszczenie na jedynej w okolicy górze...\nDzień 4 – Tucja, Turcja, Turcja... jes jes jes!\nO świcie wstaliśmy. Zimno było niemiłosiernie... taa południe europy... yhym ciepełko... jasne.\nPrzeturlaliśmy się Majesty przez jakieś okoliczne wioski, gdzie krajobraz był nieco surrealistyczny – np. koń przywiązany za nogę (kostkę) do lampy na poboczu drogi - albo my byliśmy tak sfazowani po źle przespanej nocy, że nie kumaliśmy tego klimatu.\nŚniadanie – na trasie, tej wiodącej do Istambułu był bar, typowo przelotowy. Pani Barowa, zdecydowanie bardziej sfazowana od nas, albo na ostrym kacu, najpierw podała nam menu w cyrylicy, po czym chyba zakumała, że my nic nie kumamy, i zaproponowała „omleto”, a my dodaliśmy jeszcze do zamówienia 2 MOCNE kawy!\n„Omleto” było super, kawa to istne niebo w gębie... tak to się docenia normalne jedzenie, po kilku dniach konsumpcji pokarmu w proszku przygotowanego z myślą o kosmonautach.\nNiewiele już nas dzieliło od Turcji, przez co chwilę później przekraczaliśmy granicę bułgarsko-turecką... być może jako pierwszy skuter z Polski... kto to wie.\nGranica bułgarska, nic szczególnego - Polska w wersji lata 80 – za to po tureckiej stronie fulwypas! No i oczywiście wielki meczet na samym środku terminalu.\nWiza za 10 euro od głowy, kilka okienek, skan paszportu – długi klucz, walnięcie w rozrusznik, odpalenie i już jesteśmy w Turcji!\nNie ma co spoczywać na laurach, nie sama granica jest naszym celem, więc szybkie siusiu, przebranie się w lżejsze ciuchy motocyklowe i atakujemy autostradą Istambuł.\nMyślę, że to dobry moment by wtrącić małe info o tureckich autostradach – jednym słowem są super, dwoma są super i są płatne. Można oczywiście płacić gotówką, o ile dobrze pamiętam i kartą płatniczą, ale najlepiej jest wykupić na pierwszej bramce lub stacji benzynowej karnet magnetyczny za około 60 złotych, dzięki czemu dalej możemy korzystać z automatycznych bramek, gdzie tylko trzeba kliknąć kartą (zapłacić w ten sposób) i w drogę. Kwota 60 pln spokojnie wystarczy na przejechanie całej sieci tureckich autostrad.\nPierwsza stacja benzynowa w Turcji – nosz %$$#@ nie kłamali, paliwo faktycznie jest zarąbiście drogie ... czemu? Nikt tutaj nie potrafił dokładnie wyjaśnić tego fenomenu.\nNa stacji wymieniamy kasę, kurs jest OK., więc nie ma co szukać kantorów, tak jest łatwiej i szybciej.\nLecimy dalej. Jest ciepło, ale przy prędkości autostradowej przyjemnie ciepło!\nPo drodze mijamy polskiego kampera, machamy sobie nawzajem, i tniemy na następną stację benzynową. Po chwili dociera kamper, parkuje obok, po czym z wnętrza wychodzi cała rodzinka i pies! Opowiadamy jakie mamy plany, oni przekazują nam info o trasie powrotnej, o gołych laskach na plażach w Bułgarii, i o hotspocie nad morzem... Klucz w rękę, łomot puszki od rozrusznika i jedziemy dalej.\nIm bliżej Istambułu, tym ilość aut (co nie jest odkrywcze, zważywszy na fakt, iż w mieście tym żyje 18 mln ludzi) przybywa. Sposób jazdy jest prosty – kto pierwszy ten lepszy i nie ma innych reguł. Szybko łapię ten system i z żelazną konsekwencją poddaję się woli Turków.\nChcę zmienić pas – kierunek i praktycznie bez patrzenia w lusterko powoli zjeżdżam na sąsiedni pas... po kilku próbach, stwierdzam, że system działa sprawnie, żyję, więc jest dobrze.\nPrzez Istambuł pędzimy ze średnią 90 km/h. Jedynie przed Bosforem trzeba nieco poczekać (wepchnąć się), bo jest kolejka do kas – wiadomo, za most trzeba zapłacić. I tu przydaje się karta magnetyczna na autostradę, ja jej nie miałem więc musiałem w tym miejscu kupić.\nFrez na moście nie budzi moich pozytywnych emocji, dodatkowo skutecznie ogranicza możliwości podziwiania widoków – za to Magda, wali zdjęcia jak oszalała!\nMijamy Bosfor, wjeżdżamy do Azji. Prawdopodobnie pierwszy skuter z Polski dociera do Azji, a na bank z Poznania, i to z 2 osobami na pokładzie!\nPlan jest taki, by wyjechać z miasta i gdzieś na prowincji na trasie do Ankary poszukać miejsca na noc.\nNa stacji benzynowej za Istambułem rozrusznik dał ostro popalić – kupa międzynarodowego luda (stoimy bezpośrednio przed wejściem do kibelka), a ja walę jak oszalały w rozrusznik tym pofajdanym kluczem z Ukrainy, a skut jak milczy, tak milczy. Zaklinam to ustrojstwo! Błagam, prawie płaczę! Magda z boku (w bezpiecznej odległości) ze stoickim spokojem stoi i patrzy. Po około 30 minutach walki z maszyną – mając coraz bardziej realną wizję wymiany rozrusznika na TEJ stacji – podchodzi do nas ochrona, i zagaduje „scooter kaput?” – słowa te, jak zaklęcie budzą Majesty do życia – jest, ruszyła, nie poddała się dziewczyna!\nNie czekając na nic, wskakujemy na sprzęta i kierujemy się w stronę Ankary.\nPo godzinie dalszej jazdy w huku, smrodzie i skwarze, byłem totalnie wykończony trasą i niemal ucałowałem asfalt bocznej drogi numer 140, na którą zjechałem z autostrady – zgodnie z planem!\nJako że wjeżdżaliśmy w konkretne góry, w nieznanym terenie w ostatniej dostępnej stacji zatankowaliśmy na fula, i po małych problemach ruszyliśmy ku wschodowi, coraz intensywniej rozglądając się za miejscem na nocleg.\nZ perspektywy Polski (etapu planowania) rzeki, jeziora to idealne miejsca na biwak – tak, tak, ale nie w Turcji, bo po 1 miejsca te są oblegane przez imigrantów (a coś mi mówi, że spanie po sąsiedzku to niekoniecznie dobry pomysł), a po 2 woda i tak kompletnie nie nadaje się do spożycia, a po kilku lokalnych „widokach” nawet do kąpieli – nie wiem czemu, wiara kąpie się w tej samej rzece, bezpośrednio nad brzegiem której wali kupę! Ohyda!!!\nJeden taki spot znaleźliśmy – wartka górska rzeka (oh jak ja wtedy marzyłem o wykąpaniu się w niej!), dolina wysoko w tureckich górach... i tylko te namioty imigrantów i tłum dzieciaków w tle, które niestety zobaczyłem już po zatrzymaniu skutera. Nie było już kolejnego odpalania! Starter po 3000 km wyprawy padł...\nSprawa nie wyglądała beznadziejnie, zachodzące słońce, na zegarku 18:30 ... szerokie pobocze na około 75 centymetrów... luzik!\nPo chwili zastanowienia podjęliśmy decyzję, że Magda „zabiera się za gary” i robi obiad, a ja zabieram się za Majesty i robię rozrusznik.\nNa marginesie, warto wyjaśnić, że wymiana rozrusznika w tym modelu równa się rozłożeniu do ostatniej śrubki połowy skutera!\nPo około 60 minutach na poboczu leżała sterta plastików, a ja z szelmowskim uśmiechem dobierałem się do uszkodzonej części.... mam cię! Nawet nie wiem kiedy zrobiło się totalnie ciemno – patrzę na zegar 19:30, co to ^%%$#@ jest! Rozumiem południe – słońce gwałtowniej zachodzi, ale żeby tak od razu... system jasno-ciemno o 19!!!\nSkuter kończyłem skręcać po omacku, w nędznych promieniach czołówki, którą trzymała Magda oświetlając to wkręcaną śrubkę, bagaż (czy nam coś już dostało nóżek i zginęło) oraz ruchliwą jednak drogę, co by nas było widać.\n120 minut później, myłem w rzece ręce po skończonej robocie obok imigranta, który właśnie nad brzegiem tej samej rzeki sadził klocka po skończonej właśnie obiado-kolacji.\nCiemność tej doliny i jej serpentyn mnie powalała – nic nie było widać, nawet w świetle reflektorów. W pewnym momencie niemal przejechałem po 2 ubranych na ciemno imigrantkach, które beztrosko przechodziły sobie przez jezdnię – Magda zobaczyła te dziewczynki już jak je minęliśmy... tak było ciemno... a zimno było jak jasna @#$%%!\nNamiot udało nam się rozbić, w krzakach na podwórku u jakiś górali, którzy nie tylko ofiarowali nam placyk, swoją silną latarkę, ale również przynieśli pyszną ciepłą, rozgrzewającą herbatę!\nŻe zacytuję z głowy jeden z najbardziej znanych przewodników świata LP – w Turcji do herbaty dodawane bywają specyfiki, które usypiają człowieka, po czym ten budzi się (o ile się budzi) bez nerki lub innych narządów.\nJak nas rozbolały brzuchy po tej herbacie, to ja już widziałem oczami wyobraźni zgwałconą Magdę oraz siebie bez wszystkich narządów... co za debil pisze takie dyrdymały! I te wzmianki o groźnych wężach itp. – przez cały wyjazd spotkałem jedynie 2 żółwie na środku drogi!\nSpaliśmy jak zabici – ale nie po chemii, a po zdrowym zmęczeniu całego dnia, w końcu dziś rano byliśmy w Europie, a spaliśmy już w Azji...\nDzień 5 – Nocą tylko debil jeździ po Turcji, czyli traktor widmo.\nDroga numer 140 wiedzie w kierunku Ankary – to piękna trasa, ale jeszcze piękniejszy jest taki mały odcinek „białej drogi” oznaczonej jako widokowa, którym można „ściąć” kilka kilometrów przez góry (aaaaaaaaa!!!!!), a przy okazji zobaczyć piękne widoki... a co, a jak!\nWjeżdżamy na ten skrót, jest asfalt, jest wąsko, ale OK. Asfalt skręca w złą stronę, kieruje nas z powrotem w stronę drogi głównej (nr. 140), a przecież my nie chcemy główną, tylko boczną – w końcu jesteśmy na wakacjach i poznajemy kraj, kulturę, tajemnicze zakątki.... a co, a jak!\nSkręcam za mapą, zjeżdżając z asfaltu na szuter mam nadzieję (czy ja pisałem, że jestem głupi i naiwny, jak przedszkolak!?), że to tylko przejściowo, że później (????!!!!) będzie asfalt.... jasne.\nSkapitulowałem w momencie, gdy prędkość skutera oscylowała w okolicy 10 km/h, a kamienie zaczęły już być tak nierówno ułożone (pojawiły się głazy), że z trudem utrzymywałem motor w pionie... co jak sobie myślałem w momencie, gdy wjeżdżałem na ten górski szlak, tego do dziś nie wiem... ale twardziel jestem że hej, widać już było przełęcz... brakowało kilkaset metrów drogą w linii prostej...\nMałe przypomnionko – podróżujemy we dwoje, na jednym 23 konnym skuterze (bez biegów, tak tak fulautomat) z bagażem ważącym pewnie drugie tyle co my...\nWróciliśmy na asfalt, choć zawracanie nie było proste, a jazda naszym miejskim skuterem w dół, po szutrze, jeszcze mniej zabawna.\nDalej w stronę Ankary to już tylko niekończące się serpentyny, płaskowyże i widoki niczym z Doliny Śmierci w USA i kolejny odcinek specjalny – kilkadziesiąt kilometrów szutru na głównej drodze, która była w tym miejscu remontowana. I żar.\nPlanowo mieliśmy wczoraj spać nad takim fajnym jeziorem zalewowym... wiadomo, jest woda jest fajnie. W końcu docieramy do tego zbiornika wodnego.\nWidoki, nosz po prostu bajka! Zjeżdża się w dół po fantastycznie wyprofilowanej drodze, miłym, nie za ostrym łukiem w lewo, przechodzi się w łuk w prawo, most, nieco mocniejsze pochylenie skuta w prawo i już jesteśmy na drugiej stronie zalewu, które według mnie przypomina Wielki Kanion Kolorado! Zapytałby ktoś, a gdzie są zdjęcia – a nie ma! Czemu? Bo mnie tak pochłonęła jazda, jakoś taką łączność poczułem z motocyklem, że grzejąc dość jednak ostro (jak na nasze 23 konne możliwości, czyli gdzieś tak około 100, oczywiście tam gdzie się dało) przeleciałem ten najciekawszy fragment niczym orła cień, a Magda nie za trybiła, że „trza” walić fotki, więc fotek brak!\nJedyne fotki, jaki mamy z tego regionu zrobiliśmy na płaskowyżu, gdzie człowiek czuje się jakby był na innej planecie. Pusto, sucho, gorąco, nikogo w promieniu kilku kilometrów, droga jakby ją ktoś od linijki wyasfaltował – normalnie western pełną gębą i to w Europie... eee, no w sumie to już w Azji!\nWalimy foty ku potomności, żal leje się z nieba, że po raz pierwszy odczuwam większy komfort mają na postoju kask na głowie! Dziwne no nie?\nJesteśmy z Magdą całkowicie zgodni (co nam się dość często zdarza, hehe nie chwaląc się), że wymiana rozrusznika w tym miejscu, w tym temperaturowym piekle nie była by tak zabawna i lajtowa, jak wczoraj... widać Anioły Stróże podróżują z nami...\nJakiś czas później docieramy do Baypazari – miasto na środku pustkowia, w okolicy jest tylko kopalnia i elektrownia (też w szczerym polu). Na stacji tankujemy, trzeba dbać o poziom paliwa, kupuję olej silnikowy do Majesty, i pytam się obsługi gdzie jest jakiś serwis co by dokonać wymiany oliwy w jakiś w miarę „godnych” warunkach.\nMam się cofnąć, na światłach w prawo, prosto, coś tam coś tam i będzie YAMAHA serwis.\nNa światłach daję w prawo, później prosto – coś tam coś tam okazuje się być skrzyżowaniem typu T, ale ze znakiem ruch okrężny – całość ma może z 10 metrów, robi się kocioł. Ja nie wiem gdzie mam jechać – tzn. w prawo czy w lewo – w prawo jest brama do starego miasta, gęsto od luda – nosz %$$#@ tam ni %$%$# się nie da wjechać tym skuterem (bagaże!). Ktoś trąbi, później kolejny... lekko zbaraniały (jaka ta Majesty jest $##%@# ciężka!!!) podprowadzam moto do krawężnika, i wrzeszczę (bo jest taki harmider) do grupki kolesi pod sklepem „YAMAHA SERWIS!?” – pokazują, że w lewo i później w prawo.\nJadę w lewo... dojeżdżam do tego „później w prawo”... co to %$##@ znowu wjazd do starej części miasta, no ale skoro lokalsi mówią, że tam to pnę się pod górkę, za jakąś półciężarówką między straganami. Magda mówi, że pięknie pachnie świeżym chlebem – fakt, pachnie pięknie, ale co z tego, jak ze mnie ciurkiem leje się pot. Stoimy, ktoś trąbi, kolejny, tłum gęstnieje – piesi zaczynają nas obchodzić, mam wrażenie, że jakby się dało, to by przeskoczyli po Majesty i poszli w swoim kierunku dalej. Wiatrak skutera wchodzi na wysokie obroty, temperatura silnika podchodzi pod czerwone pole – ja ^%$#@ no zaraz nie olej, a cały przegrzany silnik będziemy wymieniać... po chwili ruszamy... 5 km/h, 10 ... ale w dobrą stronę, do góry, po śliskim bruku dojeżdżamy do YAMAHA SERWIS.\nNo powiem tylko tyle, że nie był to chyba autoryzowany serwis YAMAHA.\nCztery sklepo-warsztaty motocyklowe obok siebie tworzą jeden organizm. Wchodzę do pierwszego, pytam się o Yamahę, pokazują trzecie drzwi. Jakiś chłopak prowadzi mnie do trzeciego sklepu – pokazuje napis YAMAHA – o, jak głupi, nie zauważyłem!\nW środku panowie jedzą obiad – uśmiecham się (pierwsza zasada podróżnika – uśmiechać się, zawsze się uśmiechać!), pytam o wymianę oleju. Powiedzmy, że się zrozumieliśmy.\nMam poczekać jak skończą strawę, olej wymienią ale nie na mój Shell, a na Mobil, który stoi na półce. Zgadzam się na taki układ. Wychodzę na zewnątrz sklepu, a tam zbiegowisko.\nMagda stoi przy Majesty, a w około pełno jakiś ludków, jak dodać zapachy z okolicznych kuchni, i ten obłędny z mijanej wcześniej piekarni no to, robi się swojsko!\nPo chwili wychodzi główny mechanik z YAMAHA SERWIS, ogląda sprzęta. Pokazuję mu dyskretnie, co by nie było obciachu, że on nie wie, gdzie jest spust. Pokazuję też, że trzeba korek nie kluczem, a łomem opukać, bo jest już mocno zjechany i klucz nie łapie – mechanik za to łapie w mig i chwyta się za klucz.\nKlucz pochodzi z pierwszego sklepo-serwisu, wiadro do starego oleju też. Lejek do wlania oleju z drugiego sklepu, z czwartego jest stołek, który przyniósł staruszek pewnie z 90 letni dla Magdy, co by sobie usiadła (%$#@# z tym, że siedziała już z jakieś 5 godzin, i pewnie drugie tyle jeszcze posiedzi) – Magda grzecznie siada, bo jak ma niby wytłumaczyć, że chce postać... a poza tym głupio tak starcowi odmówić.\nEkipa widać, że się stara. Za chwilę przychodzi jakiś gość z taką śmieszną tacką, na której niesie przez dwie ulice dwie małe szklaneczki. Okazuje się, że to dla nas. Fajno. Herbata jest pyszna. Gość znika, kiedy i jak za to zapłacić nie mam pojęcia – nie pierwszy raz jestem u Arabów, ale z tymi herbatkami, to się spotykam po raz pierwszy...\nTrwa wymiana oleju. Okazuje się, że kolo leje mój olej – nie wiem czemu, ale OK., przecież umawialiśmy się inaczej. Ale tym lepiej, po co mi 2 dodatkowe litry oleju na Majesty!\nJest niezła jazda, bo cała akcja serwisowa ma miejsce na środku wąskiej ulicy, na której normalnie toczy się życie – no właściwie do miejsca gdzie stoi nasz skuter, bo ten burzy całkowicie „porządek” dnia codziennego mieszkańców Baypazari. Kilka razy obok nas przejeżdża auto, którego bok od mechanikowego zada dzieli z ręka na sercu kilka centymetrów. Mistrz ceremonii nawet się nie ogląda za siebie – on „pracuje”!\nWymiana idzie sprawnie, w między czasie odpowiadamy na turecki zestaw pytań standardowych – skąd, dokąd, jaki zawód, czy On to moja żona – próbujemy pokazać na mapie naszą trasę... no takie tam, wiadomo... jest naprawdę miło.\nOstatecznie Pan mechanik nie bierze ani centa za wymianę oleju, gość od herbaty przepadł jak kamfora, a na moje pytanie o herbatę ekipa od mechanika mówi, że jesteśmy ich gośćmi, więc herbata była na ich koszt. Żegnamy się, cała ulica się uśmiecha, trąbię, Magda macha „papa” i wpieprzamy się ponownie w ten uliczny kocioł. Silnik Majesty niemal płonie...\nJeszcze tylko małe zakupy i mały „lanczyk” na chodniku, w cieniu jakiegoś drzewa i wracamy na szlak – Ankara zbliżamy się!\nKilka kilometrów dalej wychodzi na to, że główna droga jest w remoncie – co jak się za chwilę okazuje, oznacza w Turcji wiele kilometrów jazdy po szutrze, który jest nawożony na planowaną trasę, ubijany przez spychacze oraz puszczane tą nitką auta, a na koniec wyrównywany i polewany czymś co chyba jest smołą. Na to idzie warstwa kamyków, a regularny ruch samochodowy jest wykorzystywany do wbijania tychże, w smołowy podkład. Jak smoła gdzieś wylezie, to ponownie sypie się kamyki, i tak do skutku. Efekt – nawierzchnia rewelka.\nNie mając alternatywy pokonujemy skuterem kolejne kilometry szutrówki – nie liczyłem dokładnie, ale z 40-50 mogło tego być łącznie! Miejscami w ogóle nic nie widać, bo jadące z przeciwka auta wnoszą tumany kurzu – no... OK., jest mały hardcore (w skali skutera miejskiego).\nPo południu docieramy do stolicy Turcji, a raczej jej przedmieści – wyhaczam jakieś centrum handlowe, naiwnie myśląc, że będzie tam sklep ze sprzętem turystycznym (materac nam się rozhermetyzował, spaw gdzieś puszcza powietrze i rano zbudziliśmy się na flaku).\nNa wejściu ochrona jak na lotnisku – bramki-wykrywacze metalu, torebki i inne toboły przejeżdżają przez skaner... hmm.\nOgólnie klimat nieco dziwny – panny odstrzelone, niektórzy kolesie jeszcze bardziej, a ja upieprzony od tego kurzu, że żal wszystko ściska - Majesty również, no i Magda, która została przy sprzęcie na zewnątrz sklepu.\nOkazuje się, że w centrum handlowym prędzej bym kupił brylanty warte pół miliona dolarów niż materac – no to „se” pośpimy na flaku.\nWracamy (kawałek pod prąd, bo tak zakręcił inżynier wjazd na stację paliw i na autobanę, że musiałem nieco po turecku pojechać) na trasę i północną flanką – niekończącą się obwodnicą Ankary – kierujemy się na wschód w stronę Hattusas.\nTrasa bajka! Pod górkę walczymy o każdy kaem – miejscami na trójpasmowej drodze są takie podjazdy, że skuter ledwo ledwo trzyma 40! Prędkość nasza jest prawdę mówiąc %$#@, bo nieco za szybka dla tych wolniejszych ciężarówek (trzeba wyprzedzać), a znowu za wolna dla tych szybszych i to one, nas co kawałek wyprzedzają na podjeździe... ale... niech no tylko nieco się wypłaszczy, niech no asfalt zmieni kąt nachylenia, a Majesta poczuje, że oto już jest z górki ... nie ma zmiłuj! 110-120 miejscami chyba nawet szybciej, po trzech pasach by na frezie i ostrych górskich serpentynach nie wylecieć z trasy walimy niczym pocisk w dół robiąc niezłe wrażenie na pozostałych użytkownikach ruchu, których w tym momencie widzę mocno z tyłu w lusterkach! – to się tyczy również aut, które na zjazdach dość mocno hamują, utrzymując średnią 70-90 km/h.\nŚrodkowa Turcja jest piękna w promieniach zachodzącego słońca... znowu robi się ciemno, jakoś tak wcześnie (zegarkowo)...\nDo Hattusas trzeba zjechać z głównej na mocno boczną drogę. Ciemnica taka, że mam wrażenie, że jadę bez świateł, aż tu nagle może z 1,5 metra przed sobą widzę traktor! Ni %$$#@ nie oświetlony!!!\nKolo sobie wracał do domu, z pola, a że drogę zna po co ma światło nadużywać... no tym razem udało się, ale seryjnie było blisko...\nW Hattusas jest kemping - jest prysznic – jest bosko. Po krótkich negocjacjach cenowych oraz prośbie właściciela, byśmy pod żadnym pozorem nie mówili nic Słowakom, którzy już tam się rozbili ile zapłaciliśmy idziemy się kąpać w kibeloprysznicu (prysznicuje się człowiek praktycznie na klopie), a potem spać...\nDzień 6 – Chyba mamy kryzys\nKemping bajka. Namiot mamy rozstawiony w ogrodzie pod jabłonkami, obok nas śpią na matach samopompujących Słowacy, którym absolutnie nie mamy zdradzać za ile śpimy...\n4 rano, z meczetu dochodzą jakieś modły... no to by było na tyle jeśli chodzi o porządny, głęboki sen. „Zawodzeniu” – z całym szacunkiem dla islamu – z głośników wtóruje kogut (nasz, podwórkowy) drze mordę tak ostro, że w końcu psu przywiązanemu do budy (kilka metrów od naszego namiotu) puszczają nerwy i dodaje swoje 3 grosze. Do tego dodajmy jeszcze wszędobylskie gdakanie kur i mamy pełny obraz naszego poranka.\nSąsiedzi Słowacy, co to nie mają się od nas dowiedzieć za ile śpimy, wybierają się chyba też na Hattusas. Jedząc śniadanie tak się przyglądamy ich krzątaninie. Ekipa chyba walić będzie na górę z buta – nawet kuszący pomysł to był, tym bardziej po tych 6 dniach siedzenia przez niemal okrągły dzień na skuterze... Lenistwo jednak wygrało, no i w pewnym sensie pragmatyzm – wieczorem powinniśmy być w Kapadocji, więc... turlamy się pod górkę, na lekko na Majesty. Dziwnie się jedzie, bez tych wszystkich tobołów – jakoś tak nieswojo!\nHattusas kilka tysięcy lat temu było stolicą hetyckiego państwa. Miasto założono na ściętym wierzchołku dość sporego wzgórza. W sumie miasto składało się z dwóch jednostek: wewnętrznej cytadeli z budynkami administracyjnymi i świątyniami, i właściwego miasta opasanego murami z trzema potężnymi bramami. Jedna z bram ozdobiona była reliefem lwa, inna reliefem wojownika oraz reliefem sfinksa. Na terenie miasta wzniesiono cztery zespoły świątynne, których ruiny do dziś można zwiedzać. W trakcie badań archeologicznych odnaleziono w Hattusie jedną z najstarszych królewskich bibliotek z terenów Bliskiego Wschodu, liczącą 1 300 tabliczek. Kilka lat temu odrestaurowano fragment murów obronnych, dzięki czemu dziś można mieć choćby minimalną świadomość, jak potężne było to miasto!\nTo tak tytułem wyjaśnienia, że atrakcja to nie byle jaka! Cały kompleks – a jest tego z 10 kilometrów drogi – można swobodnie zwiedzać w swoim pojeździe. Przy okazji okazuje się, że z Majesty tłumikiem jest coś nie halo, bo skuter pierdzi niczym odrzutowiec – taki fantazyjny tuning nam się zrobił po drodze.\nNa zwiedzanie nam trochę schodzi – nie powiem fajne miejsce, ale jakoś tak nie mamy ikry od samego rana, widzę pewne rozprzężenie, brak dyscypliny w grupie (głównie przeze mnie!) i tak ogólnie nic nam/mi się nie chce. Włóczymy się po ruinach, tzn. ja się włóczę, a Magda #$$@@% po kamykach, żądając - tak, tak, żądając nie prosząc! – kolejne fotki, na kolejnych fragmentach murów, ruin itp.\nW końcu wymusza na mnie wspólną fotkę – ustawiam aparat na samowyzwalacz - #$%@# przez trzy kolejne starożytne murki, ostatnia kamienna hopka, but mi się ześlizguje i klnąc niemiłosiernie uderzam nogą o kamień... ale jest, udało się, na fotce uśmiecham się niczym filmowy gwiazdor – fulprofeszjonal no nie?!\nPo Hattusas kręcimy się jeszcze jakiś czas. Fajnie tam jest, spokojnie, mało turystów – w ogóle mam wrażenie, że my już mocno po sezonie jesteśmy, a to jest dopiero sierpień!\nW końcu przy dźwiękach coraz głośniejszego tłumika zjeżdżamy do wioski, pakujemy manele na skuter i ruszamy ku kolejnej przełęczy, na podjeździe osiągając zawrotne tempo 30 km/h.\nDroga, którą jedziemy ku Kapadocji, to nie jest główna trasa – przecina dość konkretny masyw górski. Przed nami jedzie kilka aut, które udaje nam się „dopaść” tuż tuż przed przełęczą – biedaki utknęły, bo przed nimi jechała jakaś masakrycznie obładowana ciężarówka. Całą kolumnę mijamy jednym susem, co jest nieco ryzykownie, zważywszy na fakt, iż Majesty w tym miejscu na liczniku ma nieprzekraczalne 15 km/h... rower chyba szybciej by tam pojechał!\nDopadamy przełęczy, świat przewraca się niczym na kolejce górskiej – walimy w dół, w swoim tempie (hehe, wiksa w dół niczym kamień, heble, zakręt i ognia), auta choć wyswobodziły się spod zawalidrogi są daleko za nami – Majesty króluje na tej serpentynie tnąc kilometry niczym pocisk! I to nie są ani przechwałki, ani ironia – moto naprawdę na zjazdach spisuje się wyśmienicie. Niski środek ciężkości, i dobrze rozlokowane wory transportowe działają niczym balast, przez co przy minimalnym wysiłku moto kładzie się w zakrętach, a co lepsze za zakrętem samo wstaje – dla mnie bomba!\nZa górami nuda na maksa! Nawet przecinane przez nas miasta, jakieś takie nudne...\nGdzieś na środku tureckiej nicości, macha do nas kolo ze stojącego na awaryjkach auta. Co by pokazać, że my „dobrzy ludzie som”, zatrzymuję się kawałek za ich samochodem. Ten kawałek jest na tyle duży, że zawracam i podjeżdżam do gości.\nNa marginesie trzeba dodać, że procedura hamowania na Majesty z pewnie ponad 300 kg na pokładzie jest podobna do zwalniania pociągu towarowego – nic na siłę, kiedyś i tak stanie.\nAwaryjne hamowanie to oczywiście inna bajka – wtedy wiadomo, Magda wyrzuca spadochron i sprzęcior w mgnieniu oka sam staje!\nKolesie mocno zdziwieni, że się zatrzymałem – w sumie Magda też... OK., ja również sobie niedowierzam... schodzę z maszyny, pytam o co kamon...\nAuto nie pali, nie kręci, kupa. Coś tam posprawdzałem – na tyle na ile byłem wstanie obczaić silnik, niby wszystko gra – prąd jest, paliwo też – nic tu po mnie, holować przecież nie będziemy, a Panowie i tak co chwila przez komórkę coś gadają. Ostatecznie ustalamy, że po nich kumpel już jedzie – wodę mają więc „adios amigos” – lecimy dalej.\nWyjeżdżamy na główną... i jak nie $#@^% wiatr! Jak nami nie majtnie – w lewo, w prawo! Co to ^%$$#@ jest!? Majesty jak latawiec, a my jak ogon latawca fruwamy po całej szerokości pasa. Nosz wichura na maksa, a w ogóle nie było tego wcześniej czuć!\nNie było, bo się z wiatrem jechało, a teraz po skręcie w prawo, z całą siłą huragan walił nas po prawej burcie. Samej drogi prawie nie było widać, dobrze że przed nami jechał czerwony TIR, bo przynajmniej ułatwiał nawigowanie!\nPiach w oczach, moto jadące w kilkudziesięcio stopniowym przechyle na prawą burtę, w koło same ciężarówki, bo to „główna na Ankarę” – masakra. Szczęśliwie w tych warunkach musieliśmy tylko kilkadziesiąt kilometrów przejechać, po czym odbiliśmy na południe, ku Gerome przez co znowu wiatr ostro nas pchał. Tak to można jechać, choćby na koniec świata, albo do Zelve, w Kapadocji!\nprzez klanger » 10/1/2010, 09:25\nZelve to przepiękne muzeum-skansen utworzony na terenie 3 doliny, w których skałach wydrążone zostały świątynie oraz domostwa, w tym również wielopoziomowe mieszkania.\nWidoki skał uformowanych przez lata erozji zapierają dech w piersiach, głowa mi chodzi to na lewo to na prawo, aż trudno się skupić na prowadzeniu maszyny. W tym samym czasie – na szczęście – Magda robi przerażającą ilość zdjęć, więc i ja coś z tego zobaczę, tak na spokojnie...\nSkuter zostawiamy bezczelnie pod samą bramą muzeum, obok kasy biletowej – tutaj na przechowanie oddajemy też nasze kaski. Na zegarku mam około 16:00, muzeum jest czynne do 19, więc luzik!\nZa bramą Magda dostaje formalnego orgazmu! Laska zostaje oszołomiona ilością mikrojaskiń, dziur w które można wejść, załomów gdzie można zaglądnąć – biega od mieszkania do mieszkania, a mi każe fotografować każdą, ale autentycznie każdą skalną duperelę!\nChyba jej się podoba....\nFaktycznie miejsce to robi wrażenie! Jest unikatowe i po prostu super!\nW zasadzie nie trzeba wiele wysiłku by sobie wyobrazić, jak wyglądało życie w tych pieczarach. Choć określenie pieczara, do niektórych M3 kompletnie nie pasuje. Momentami mamy wrażenie, że wystarczyłoby wnieść kilka mebli, jakiś dywan, radio i mamy gotowy domek z piętrem – pod klucz, do zamieszkania!\nCiekawe jest to, że rejon ten był zamieszkały do 1952 roku! A mieszkali w nich tryglodyci.\nW jednej z dolinek jest tunel, a nad nim napis „EXIT”. Magda oczywiście zapragnęła zwiedzić tunel i zaczęła pchać się po ten exit – szczęśliwie udało mi się wybić ten pomysł z głowy i zaproponowałem, byśmy poszukali wejście do tunelu, a nie pchali się wyjściem.\nArgumentacja, że skoro piszą wyjście to coś w tym musi być, że ruch jest puszczany tylko w 1 stronę... no i było!\nKilka chwil później odnaleźliśmy wejście do tunelu – małe to to, niepozorne... wchodzimy! Oczywiście bez latarki, mamy tylko błysk aparatu – 3 metry w głąb, ciasny tunel nieco się powiększa, po lewej są wyjechane przez lata (i turystów) schody. W tym miejscu ciemno już jest jak w przysłowiowej – próbujemy kawałek iść po tych schodach, ale zamiast jaśniej robi się już totalnie czarno – no to kupa, bez światła nie damy rady.\nSłowa te podziałały jak detonator na Magdę – że co! Że niby on nie może iść tunelem! Że jak?! W końcu wyszliśmy na zewnątrz, ale widać było, że dziewczyna jest zdesperowana, i bardzo zawiedziona – jest tunel, a my go nie zdobyliśmy!\nW między czasie do wejścia tunelu podeszli jacyś Francuzi i po ogólnikowym przywitaniu i przedstawieniu się (że nie jesteśmy ani terrorystami, ani gwałcicielami) udało nam się ich naciągnąć na wycieczkę wspomnianym tunelem. Francuzi, co ważne mieli ze sobą „światło”!!!\nNo powiedzmy, „światło” to może nieco górnolotna nazwa latareczki na korbkę, którą posiadali nasi kompani, ale co najważniejsze w tunelu coś tam było widać.\nNie będę rozpisywał się o tym jak forsowaliśmy kilkadziesiąt metrów skalnych schodów i reszty tunelu... nie będę też wspominał o tym, że kolo z latareczką ciągle uciekał do przodu i w zasadzie reszta ekipy niewiele widziała, nie wspomnę też o tym, że laska (francuska) miała klaustrofobię o czym głośno nam powiedziała, jak już byliśmy w połowie tunelu, a kolo zwiał z tym cholernym światłem za jakiś załom i ni #$$#@# nic nie było widać...\nNajważniejsze, że szczęśliwe dotarliśmy do wyjścia i pod wcześniej widzianym napisem „EXIT” trzasnęliśmy sobie historyczną fotę, niczym odkrywcy tej doliny.\nBiegając od jaskini do jaskini, od dziury do dziury czas nam przeleciał niczym piach pustyni między palcami – OK., tak naprawdę to ja byłem już tak $%#@@ głodny, że ledwo dawałem radę i po prostu chciałem już coś zjeść – za to Magda pewnie by nocowała w tym muzeum (naprawdę dużo czasu mi zajęło wytłumaczenie jej, że skoro są barierki, a pieczara wygląda, jakby ją ktoś rozciął na pół nożem, na ścieżce jest napis KEEP OUT – DANGER to pewnie nie należy akurat zwiedzać najwyższego poziomu skalnych mieszkań, tym bardziej, że prowadzące do nich metalowe schody walały się gdzieś tam w okolicy, po tym jak odpadły od ściany...)\nOkolica była fajnie pusta, miało się wrażenie, że jesteśmy tutaj całkiem sami... w zasadzie, przy bramce wyjściowej okazało się, że się nie myliliśmy – my byliśmy tam całkiem sami, bo do zamknięcia muzeum pozostało może z 5 min!\nPatrząc na mój zegarek, który wskazywał 18, na Pana od biletów, który bardzo już chciał iść do domu, na tablicę z godzinami otwarcia muzeum (gdzie jak wół napisali open – 19:00) niewiele z tego kumałem, do czasu, jak mi Pan bileter pokazał swój zegarek... otóż okazało się, że od Bułgarii lecimy w nie tym czasie co trzeba!\nZ tą chwilą wyjaśniły nam się te wszystkie szybkie zachody słońca i egipskie ciemności około 19 wieczorem, te pustki na ulicach o 22 w Bułgarii... itp.\nWieczorem, przed snem prowadzimy jeszcze przedłużające się – choć niezwykle zabawne – negocjacje cenowe dotyczące kempingu na którym chcemy spać (w Gerome). Okazuje się, że Pan Kempingowy bezproblemów obniżyłby nam cenę noclegu, ale Allah na wszystko patrzy i widzi, że Pan Kempingowy w ten sposób nierówno traktowałby wszystkich ludzi, którzy u niego nocują... więc płacimy, nieco obniżoną wyjściową kwotę, rozbijamy się na piachu, w cieniu jakiś krzaków, bierzemy ciepłą kąpiel i idziemy spać.\nprzez klanger » 11/1/2010, 14:17\nDzień 7 – Gdzie diabeł nie może, tam pośle YP Majesty!\nRano w Gerome, nad Kapadocją, królują balony – są ich dziesiątki, jak nie setki! Większość startuje z pola, które mieści się nieopodal naszego kempingu, co zagwarantowało nam tego dnia krótki sen...\nObok nas mieszkają Włosi, którzy zwiedzają Kapadocję na BWM 1150 GS – niepoprawnie ślinimy się na widok tego motocykla, piękna maszyna, której atuty dostrzega również moja towarzyszka podróży (hehe, może kiedyś, jak Los pozwoli...)!\nKilka godzin późnej – po śniadaniu i zakupach w lokalnym supermarkecie – parkujemy Majesty nieopodal kolejnej atrakcji Kapadocji, jaką jest podziemne miasto w Derinkuyu.\nMoto zostawiamy obok kapadockiej babci, która na ulicy handluje (jak dziesiątki innych osób w tym miejscu) jakimiś lalkami, samodzielnie wytwarzanymi na tzw. poczekaniu.\nNieopodal Majesty spostrzegamy „znajome” BMW na włoskich blachach...ach, ślicznotka!\nKupujemy bilety, i widząc że jakaś grupa wchodzi z przewodnikiem dołączamy do niej. Naiwnie myślałem, że w tym muzeum jest przewodnik, który oprowadza wycieczki o określonej godzinie – po krótkiej wymianie zdań („Are you?” pyta się przewodnik, na co odpowiadam dotykając się i Magdy dla pewności „Yes, we are!”) ze zdziwionym (naszą obecnością) przewodnikiem, okazuje się, że takiej opcji nie ma (albo nie z nim), ale bez problemów możemy dołączyć do jego wycieczki.\nWedług lokalnego przewodnika, obecnie przyjmuje się, iż okoliczne podziemne miasta były (lub są nadal) połączone tunelami, przez co podczas najazdów arabskich, lokalna ludność mogła komunikować się, bez konieczności wychodzenia na powierzchnię gruntu.\nW podziemnym mieście wszystko było doskonale zaplanowane – pierwszy poziom służył za zagrody dla zwierząt, poniżej znajdowały się pomieszczenia kuchenne, tłocznie wina, magazyny żywności, sypialnie oraz świątynie. Mieszkańcy wyposażyli swoje podziemne miasto w system komunikacji głosowej, przypominający swą funkcjonalnością współczesny telefon komórkowy.\nWycieczka po tym podziemnym mieście robi na nas ogromne wrażenie, a jeszcze większe na jednej z Pań należącej do „właściwej” wycieczki, która potykając się wlatuje do półmetrowej dziury i niemal zostaje na wieki (uderzając się głową o kamlota) w tym miejscu!\nZrobiło się nieco niefajnie po tym wypadku – faktycznie kobieta miała ogromne szczęście...\nPo wyjściu na powierzchnię, postanawiamy coś przekąsić w cieniu jakiegoś zamkniętego sklepu. Zagryzając turecką bułę turecką brzoskwinią oglądamy scenkę rodzajową w postaci odjazdu Włochów na BMW. Niby nic wielkiego, ale nie w Turcji, a już na pewno nie w miejscu atrakcyjnym turystycznie!\nWłoska para została całkowicie osaczona przez drące się w niebogłosy dzieciaki. W około latają proste, acz zrozumiałe dla wszystkich słowa – „myster, mony... gif mi łan łeuro!”.\nKaszana – jest taki zajgot, że tylko czekać jak wpadnie tu Policja z pałami, szczerze współczuję zarówno im, jak i towarzyszącej im parze na równie fajnym moto. Co ciekawe my nie mamy z dzieciakami większego kłopotu (czyżby Majesty roztaczała aż TAKĄ wspaniałą aurę!?) – Magda dostaje propozycję kupienia jednej dziewczynki, ale grzecznie odmawia, a ja na hasło „myster mony” częstuję maluchy (rodzeństwo, bo reszta dzieciarni gdzieś się wałęsa po okolicy kompletnie nas olewając!) jakimś tureckim karmelkiem – i po kłopocie.\nPosileni i pełni wrażeń po wizycie w podziemnym mieście ruszamy dalej ku krainie Kurdów...\nJeszcze mała dygresja – jak coś się komuś podoba z dupereli sprzedawanych na straganach, przy turystycznych atrakcjach, to należy to bezzwłocznie kupić, oczywiście odstawiając szopkę kompletnie niezainteresowanego człowieka i zbijając cenę minimum o 70%. Chodzi o to, że niektóre rzeczy są sprzedawane wyłącznie w miejscach turystycznych i po prostu może się zdarzyć, że już nigdzie nie trafimy na akurat taką pamiątkę z podróży. Piszę to w oparciu o swój błąd, dzięki któremu nie mamy upragnionego upominku z Turcji... bo nie kupiliśmy tam, gdzie był...\nPierwsza góra, pierwszy podjazd ustawia reguły na dzisiejszy dzień – obowiązuje prędkość raczej rowerowa, a na podjazdach 30 kaemów można traktować, jako naprawdę dużą prędkość!\nPrzecinając środkowo-południową Turcję w kierunku wschodnim natrafiamy na wspaniałą trasę, gdzie droga wiedzie rozpadliną skalną, po czym po dłuższym nudnawym płaskim odcinku (temperatura chyba była tam bliska 50 stopni Celsjusza) zbliżamy się do wysokich gór objętych ochroną o ile dobrze zrozumiałem mapę, w postaci Parku Narodowego.\nOstatnie miasto przed wjazdem w bardziej odludny rejon, równa się obowiązkowe tankowanie. Na stacji pytam się Panów Pompiarzy jak droga przez przełęcz, otrzymując w zamian serię uśmiechów i „good road!!!”\nOk., jak road jest good, to jest good!\nKilkadziesiąt kilometrów dalej, jadąc od dłuższego już czasu szutrówką (nie, nie pomyliłem trasy, ona również nie była oznaczona jako „biała”!) klnąc jak szewc na całe gardło, że nie będę nawet starał się cytować wyobrażałem sobie jak obdzieram ze skóry tych tureckich młodych $#%^@, którzy widząc że jadę skuterem nie odradzili mi tej trasy!\nNie ma jak przeprawa przez wysokie góry (kilka przełęczy przez które przejechaliśmy tego dnia ocierało się o 2000 metrów nad poziomem morza, a rekordowa nieznacznie nawet przekroczyła tą wysokość), gdzie zamiast po asfaltowej nawierzchni jest kupa gruzu i wyjechanych w piachu dziur!\nNo powiem szczerze – skuter się do takiej jazdy nie nadaje! Nie ma biegów, i na ostrych podjazdach ma się wrażenie, że za chwilę będzie przymusowy postój, albo wręcz maszyna zacznie staczać się po swym śladzie w tył.\nTe najwyższe przełęcze pokonywaliśmy w iście majestatycznym stylu, miejscami osiągając zawrotne tempo 15 km/h! Taka dynamika jazdy ma swoje plusy – można się do woli rozglądać po okolicy pomimo dość znacznej ekspozycji drogi.\nMoto dało radę – bo przecież to jest YAMAHA!!!\nZjazd. No cóż kilkadziesiąt kilometrów zakrętów po dość dobrym asfalcie (bo tutaj już wyremontowali trasę) to jest to co tygryski lubią najbardziej, choć nie ukrywam że słonko nas mocno wymęczyło tego dnia, a trasa od ostatniej przełęczy do głównej drogi dłużyła się niemiłosiernie! Coś ktoś popieprzył z mapą, bo odcinek kilkudziesięciu kilometrów (na mapie) wydłużył się chyba 2-3krotnie.\nJuż w kraju Kurdów, w jednym z miast przy głównej drodze na południe (kierunek Syria) zatrzymaliśmy się w celu zrobienia zakupów – jedzenie na obiad, śniadanie, woda etc.\nKupiliśmy też metalowy kubkodzbanuszek z ułamaną rączką – Pan Sprzedawca widząc, że pomimo iż na półce stały kubki z dobrą rączką wybrałem akurat ten uszkodzony, zwęszył interes i zapodał nam maksymalną cenę (jak za dobry kubek!).\nRozpoczęliśmy więc długotrwałe negocjacje cenowe, które zakończone zostały obopólnym sukcesem – my wyszliśmy ze sklepu uśmiechnięci z kubkiem z ułamaną rączką (łatwiej go schować do bagażu) w ręce, Pan pozostał za ladą trzymając w dłoni jakąś śmieszną kasę za uszkodzony kubek.\nWieczorem mocno zmęczeni całodzienną jazdą wysoko w górach w pełnym słońcu, dotarliśmy do Tekir drogą na której (oczywiście na zjazdach) Majesty pokazała „pazur”, kiedy to wyprzedzaliśmy całe kolumny aut pędziła jak pocisk po niesamowitej serpentynie. Ta trasa, te zakręty wieczorową porą to była po prostu motocyklowa rozkosz na koniec dnia!\nPóźniej to już tylko kemping z „water clima” , kolacja i kąpiel w kurdyjskiej łazience przy latarce, bo przemiły zresztą właściciel jeszcze nie podłączył światła, na piętrze swojego nowo tworzonego motelo-domu.\nprzez klanger » 14/1/2010, 16:24\nDzień 8 – Białe drogi, czyli szał ciał i orgia dusz\nTypowa noc w krainie Kurdów, w okresie Ramadanu, wygląda w ten sposób: 4-5 rano (przed świtem) z meczetu rozchodzi się echem po górach przerażający (europejsczyka) nieco dźwięk nawoływania muzułmanów na poranne modły. Po czym nastaje cisza, którą regularnie co jakiś czas (idealnie synchronizując się z ponownym zasypianiem) przerywa pianie koguta.\nMożna powiedzieć, że wstawanie z kurami jest wpisane w „atrakcje” kempingu, i można albo to polubić, albo zabić koguta!\nZ porannymi modłami za wiele się nie zrobi, bo uciszenie głośnika w meczecie groziłoby raczej poważnymi reperkusjami... Faktycznie, jak się jedzie do muzułmańskiego kraju trzeba szanować ich kulturę i religijne tradycje, tak jak Oni powinni u nas szanować nasze.\nCzyli generalnie im bliżej natury śpimy, tym częściej jesteśmy budzeni o świcie – taka jest zasada Turcji podczas Ramadanu.\nMa to swoje plusy, bo o 6-7 rano człowiek jest już praktycznie obudzony, szybkie śniadanko, pakowanie i można ruszać w dalszą trasę.\nMy tego dnia mieliśmy w planie zwiedzenie jaskini, która „jest na mapie”, ale nie ma jej w przewodnikach turystycznych. Pieczara, jak to określił nasz gospodarz mieści się „za górą”.\nMachając do dzieci właściciela kempingu ruszyliśmy „za tą górę”.\nDrogowskazu kierującego do jaskini brak – nieco mnie to zdziwiło, skoro jaskinia jest na mapie, którą można kupić w Polsce – ba, nie ma nawet drogowskazu wskazującego zjazd do wiochy, w której powinna mieścić się szukana przez nas jaskinia.\nTen mały problem wynikał prawdopodobnie z faktu, iż aktualnie remontowano główną drogę i pewnie większość niepotrzebnych znaków usunięto, a nowych jeszcze nie zamontowano.\nTak czy siak udało nam się ostatecznie znaleźć wjazd do wioski, i jadąc przez coraz bardziej wiejskie kurdyjskie klimaty (co kilka metrów przeganiając przednim kołem jakiś drób) zaczynałem mieć coraz większe wątpliwości czy szukana jaskinia gdzieś tu jest oraz czy my wyjedziemy z tej wioski na skuterze...\nJadąc miejscami takimi dziurami, że amortyzatory jęczały z przepracowania, dotarliśmy w końcu (po małym zaciągnięciu lokalnego języka) do miejsca, gdzie niby miała być TA jaskinia. Teren owszem opłotowany był, ale na moje oko bardziej przypominał wiejski klub sportowy z boiskiem niż wejście do atrakcji turystycznej, jaką powinna być grota!\nNa końcu drogi (oczywiście szutrowej) spotkaliśmy kilku chłopaków, którzy wskazując górski potok wymawiali nazwę jaskini, że niby tam jest.\nOK., no to walimy w górę potoku... i co i nic. Po kilkudziesięciu metrach nie da się iść, bo rzeka zagradza ścieżkę, niby widać jakąś skałę po prawej stronie, niby jest jakaś dziura, no ale żeby od razu nazywać to jaskinią, i zaznaczać na mapie Turcji, to już lekka przesada...\nZrezygnowani zaczęliśmy się wycofywać. W między czasie lokalne chłopaki zakończyły remont czegoś co przypominało BMX’a, a najstarszy do nas podszedł i na pytanie gdzie jest jaskinia wskazał skałę przed nami. No to lekko %$#@@ mówię mu, że tam ni %$%#@# nic nie ma. On dalej swoje, że jest. Ja że nie ma, ale skoro on twierdzi, że jest (no w końcu lokalny nie?!) to żeby nam pokazał.\nRuszamy nieco inną ścieżką. Patrząc za siebie, na pozostawiony samotnie skuter (z blokadą, choć pewnie i tak w całości zabiorą) miałem lekkiego stracha, czy aby wycieczki nie zakończymy w autobusie.\nPo około 30 minutach wspinaczki doszliśmy w końcu do wejścia jaskini. Okazało się, że pieczara jest 3 poziomowa. Wchodzi się z pierwszego poziomu, najwyższego poczym można po wielkich głazach zejść na 2 i dalej na trzeci poziom. Środkowy poziom urozmaicony jest dość dużym jeziorem, z którego wypływa rzeka spadająca na najniższy poziom i dalej na dno doliny, dokładnie tam, gdzie kilkadziesiąt minut wcześniej staliśmy!\nNasz przewodnik jest niesamowity – niczym batman przeskakuje z kamienia na kamień, a trzeba dodać, że idzie w klapkach! Magda momentami musi korzystać z pomocy chłopaka, który ją asekuruje, podaje dłoń, czasami tworzy z siebie coś na kształt balustrady i mostu, by dziewczyna mogła przeskoczyć na znacząco oddalony głaz. Generalnie bawimy się w speleologów, i to w nieco ekstremalnym wydaniu.\nMiejsce jest niesamowite, kompletnie opuszczone przez turystów i praktycznie niedostępne bez lokalnego przewodnika (no chyba, że było się tam już kiedyś).\nJaskinia jest ogromna, wspaniała.\nWracając inną drogą, wzdłuż nowo wybudowanej elektrowni wodnej, podziwiamy widoki, i prowadzimy dość interesującą konwersację z przewodnikiem, oczywiście w języku nikomu nie znanym, czyli mieszaninie angielskiego (na poziomie OK., YES, NO), tureckiego to z jego strony, no i oczywiście polskiego. Dziwne jest to, że zarówno On, jak i My wszystko rozumiemy!\nNa dole okazuje się, że Majesty stoi i czeka na nas grzecznie, więc podziękowaliśmy chłopakowi, pomachaliśmy i zaczęliśmy zbierać się w dalszą drogę.\nPodróż o mały włos nie została nieco wstrzymana, po tym jak mi się wór transportowy ulokowany w przekroku zwalił na kluczyk w stacyjce i fantazyjnie go wykrzywił! No nie ukrywam, że zdenerwowałem się ostro, co dodatkowo spotęgowane było anielskim głosem Magdy, która stwierdziła żebym się nie denerwował i wziął wypukał kluczyk kamieniem. Nosz ciskałem piorunami, w tym momencie z tego powodu, że laska miała rację, a ja tak dałem się ponieść emocjom. Cóż, człowiek jest tylko człowiekiem i bywa, że puszczają mu nerwy – zmęczenie materiału, albo coś w ten deseń. Szczere „przepraszam” załatwiło sprawę i już siedzieliśmy na Majesty leniwie podjeżdżając pod kolejne ostre wzniesienie.\nW którymś momencie dogoniłem (już z górki) jakąś ciężarówkę, na pace której kierowca wiózł taką ogromną metalową rurę (średnia spokojnie przekraczała 50 cm, długość około 5 metrów!). Rura oczywiście nie była zabezpieczona i na każdym zakręcie malowniczo i z ogromnym hukiem przetaczała się z lewej na prawą burtę ciężarówki. Sprawa wyglądała raczej nieciekawie, a jazda za takim czymś wydawała się dość niebezpieczna, więc postanowiłem wyprzedzić dziada.\nHa, i tu pojawił się problem, bo pod górkę skuter nie dawał rady (za to ciężarówka grzała ostro), a z górki Pan tak kierował, że za żadne skarby nie dało się wyminąć na górskiej serpentynie tego klamota.\nZabawa w kotka i myszkę trwała ładnych kilka kilometrów, aż w końcu na krótkim odcinku prostej, zaraz za zakrętem (z górki) udało mi się wyminąć i uciec niebezpiecznej ciężarówce.\nNa przedmieściach Kahramanmaraş zatankowaliśmy Majesty, zrobiliśmy zakupy oraz zjedliśmy lunch (arbuza), którym poczęstowaliśmy również właściciela stacji benzynowej i mieszczącego się obok marketu, prawdopodobnie jego rodzinę oraz znajomych. Zrobiła się bardzo miła atmosfera – Panowie pracowali kiedyś w Niemczech i - czym się pochwalili - robili interesy z Polakami (nie wnikaliśmy w naturę tychże, bo to nie nasz interes był).\nNa pytanie jaka droga jest przed nami, Panowie niejednoznacznie odpowiedzieli, ale w sumie stan miał pozwalać na jazdę na skuterze.\nNo cóż... pozwalał.\nTego dnia pobiliśmy nieoficjalny rekord jazdy po szutrowej nawierzchni nowo budowanych dróg – nie chcę skłamać, więc nie podam dokładnej liczby kilometrów, ale myślę, że gdzieś w okolicy 100 km przejechaliśmy po gruntówce kierując się w stronę Adryman.\nPo drodze już przestałem przeklinać na tą nawierzchnię, w ogóle starałem się skupić na jeździe, bo miejscami nie było nic widać, a droga była szeroka (w każdą stronę budowano 2 pasy) więc wszystkiego można się było spodziewać (ciężarówki, wyprzedzane przez autokary turystyczne, w tym wszystkim jakieś praktycznie niewidoczne osobówki – jednym słowem, masakra!).\nZakurzeni dojechaliśmy późnym popołudniem do Adryman, gdzie udało nam się znaleźć jakiś warsztat motocyklowy – chciałem wymienić pasek napędowy na nowy, bo jakoś tak słabo ostatnimi czasy „szedł” ten skuter (co teraz mnie nie dziwi, skoro praktycznie non-stop po górach śmigaliśmy).\nPaska w tym mieście nie mieli, w okolicy też nie, ale za to po rozmowie ze znajomym właściciela warsztatu – gość był zastępcą burmistrza do spraw bezpieczeństwa, albo coś w tym stylu, ale co ważniejsze gadał po angielsku – dostaliśmy namiar na autoryzowany serwis YAMAHA, który mieścił się w Sanliurfa.\nDodatkowo Panowie uświadomili nas, że właśnie jest sobota i do poniedziałku i tak nic nie załatwimy, więc lepiej jak sobie w okolicy wypoczniemy i pozwiedzamy ciekawe miejsca, a w poniedziałek udamy się do serwisu Yamahy.\nPo zakupach ruszyliśmy dalej na wschód w stronę góry Nemrut, na zboczach której znaleźliśmy zupełnie przypadkiem bardzo fajny kemping. Gdyby się ktoś tam wybierał, to warto wspomnieć, że na lokalnej drodze we wioskach zbudowano bardzo fantazyjne „śpiące policjanty”, które zasypane piaskiem i inną materią rodem z obory są kompletnie nie widoczne! O ich istnieniu dowiedziałem się dość boleśnie... waląc z całej siły obudową silnika w wypukły asfalt...\nTego dnia zasypialiśmy na kempingu z widokiem na Eufrat!!!\nprzez kronos34 » 17/1/2010, 21:33\nWielki szacun dla twojej osoby za tak wspaniałą wyprawę i jej opis.\nI to tego wszystko na skuterze, jak widać i tak można ....Moze byście się skusili na wizytę na Burgmanii tam spotkasz miłośników max skuterów.?\nDołączył(a): 8/3/2009, 19:55\nprzez klanger » 17/1/2010, 22:37\nCo do "wielkiego szacunu" - raczej o sobie tak nie myślę... ostatecznie, każda "wyprawa" składa się z małych wycieczek (kilku set kilometrowych), a te przecież można nawet na rowerze przejechać\nJa się cieszę, że cali i zdrowi wróciliśmy do domu - no i pełni niezapomnianych wrażeń - Turcja warta jest swojej ceny!\nCo do Burgmani... dzięki za zaproszenie... jak masz możliwość to zalinkuj tam ten wątek\nprzez drat_wa » 20/1/2010, 12:19\nMógłbyś napisać coś więcej o czasie trwania wycieczki, miesiącu w jakim pojechałeś oraz o temperaturze jaka panowała. Nie ukrywam że interesuje mnie także łączny koszt oraz średnie ceny noclegu.\nDopytuję się ponieważ chciałbym wybrać się do Turcji pod koniec sierpnia lub na początku września i jestem na etapie planowania trasy itp.\nprzez klanger » 20/1/2010, 16:55\nChyba większość info znajdziesz pod tym linkiem http://www.scigacz.pl/Skuterem,do,Turcji,czyli,gdzie,diabel,nie,moze,11792x3.html (otwórz link)\nW Turcji byliśmy w drugiej połowie sierpnia. Ani razu nie padało i to na całej trasie - nic, zero deszczu!\nCo do temperatur... były wakacyjne, ogólnie było ciepło.\nSprawa jest nieco bardziej zakręcona jeśli chodzi o góry, bo tam im wyżej tym chłodniej, a w nocy to już zimnawo bywało.\nNa południu Turcji natomiast - co nie jest znowu aż takie odkrywcze - było zdecydowanie cieplej (również w nocy).\nMy pomimo ciepła jeździliśmy zawsze w "długim rękawie", by ograniczyć dostęp promieni słonecznych.\nCo do cen noclegów, to mało mogę powiedzieć... hotel w Bułgarii na granicy kosztował nas (dla 2 osób) 15 euro, ale kemping na Węgrzech, przy granicy z Serbią 25 euro za bungalow.\nW Turcji spaliśmy tylko i wyłącznie "u ludzi na posesji" (za free), na kempingach (tutaj ceny różne za namiot, od 5 euro do 15 euro - w Gerome, ale za to z basensem ;D) i na stacjach bezynowych (za free).\nPaliwo jest drogie w Turcji - ok. 7 pln/L.\nJedzenie w podobnej cenie co u nas (coś taniej, coś drożej), w knajpach rożnie - jak to w knajpach - myślę, że średnio za 35-40 pln najedzą się 2 osoby do syta.\nCeny wejść do muzeów - droższe niż u nas, ale w normie europejskiej, jednak warto wydać na to kasę - bezcenne wrażenia i wspomnienia!\nWiza - 10 euro/osoba. Trzeba mieć zieloną kartę, warto mieć prawojazdy międzynarodowe.\nAutostrady w Turcji tanie - 60 pln wystarczy niemal na każdy kilometr tego typu trasy.\nW Serbii - drogie, odcinki o ile dobrze pamietam po 7/8 euro, a w sumie trasa ta autostradą jest od Belgradu do Niz'u.\nNa Węgrzech trzeba wykupić winietę na motocykl - na 4 dni min., koszt coś około 1400 forintów, czyli tyle co doba na kempingu dla 2 osób.\nTermin sierpień-wrzesień jest dobry - im bliżej sierpnia tym (teoretycznie) pewniejsza pogoda po drodze (Czechy, Słowacja, Węgry, Serbia, Bułgaria)... Trochę tego jechania jest, a wiadomo milej się jedzie "na sucho", szczególnie jak planujesz podróż z pasażerem\nCo do trasy - wszystko zależy od ilości wolnego... dziś jadąc na pewno nie planowałbym objazdówki (przynajmniej, nie jak na miejscu jest się zaledwie 7-10 dni). Myślę, że lepiej jest podzielić sobie Turcję na rejony, i po troszku zwiedzać, za to dokładniej.\nDo wschodnej Turcji można dopłynąć promem z Istambułu (chyba też z Odessy). Do centralnej Turcji (rejon Ankary) dojedziesz autostardą w 3 dni z Polski (po mniej więcej 1000 dziennie). Zachód jest wiadomo, najbliżej, w sumie 2 dni i jesteś w Turcji (może nawet szybciej, ale do przejechania jest bite 2000km).\nPodział wyprawy na kilka etapy ma sens również z innego powodu - każdy z tych rejonów jest inny. Zachód bardziej grecki, środek arabski, a wschód kaukaski - tak najprościej mówiąc.\nGdybyś miał jakieś pytania, to wal śmiało na PM lub tutaj,\nprzez kronos34 » 20/1/2010, 17:40\nhttp://www.burgmania.net/forum/index.php?showtopic=9188 (otwórz link)\nZapraszam cię na nasze forum tam masz szczegóły Burgmanii 2010\nJestem też zwolennikiem takich wypraw w nieznanie jak twoja. Choć w naszym kraju tez mamy wiele wspaniałych miejsc wartych zobaczenia i zwiedzenia.


Magiczny sklep ezoteryczny- anioły, amulety i talizmany, obsydian, kamienie i kryształy, magiczna biżuteria, figurki - Magiczna Galeria - Obsydian\nObsydian (ochrona energetyczna)\nObsydian ma właściwości ochronne - chroni przed zawiścią, „złym spojrzeniem” i przed pechem. Obsydian będzie chronił Ciebie, Twoją rodzinę, dom, firmę przed negatywnymi myślami innych ludzi, przed zawiścią i przed różnego rodzaju negatywnymi wibracjami – zarówno z zewnątrz, jak i od wewnątrz (np. własne negatywne myśli, niechęć pracowników, niesnaski w rodzinie). Obsydian chroni przed pechem.\nObsydian jest doskonałym kamieniem wspierającym rozwój duchowy. Obsydian pomaga zaakceptować swój wygląd i siebie takim jakim się jest. Pomaga zwalczać negatywne myśli na temat siebie i innych. Obsydian pomaga pamiętać i zrozumieć sny. Czarny obsydian jest kamieniem mającym ogromne znaczenie i dającym ogromną pomoc w rozwoju duchowym. Pozwala na zobaczenia i zrozumienie jakie myśli i wzorce naszego zachowania nam nie służą, działają przeciw naszemu szczęściu. Czarny obsydian pozwala na wzniesienie się ponad własne ego, ponad ograniczenia umysłu i ciała fizycznego na drodze do prawdziwej wolności.\nObsydian pajęczynowy "araña" (rozwój duchowy, medytacja)\nObsydian tęczowy - arco iris


Do Justula... - Wyprawa rowerowa 2006\nWysłany: Śro 3:39, 09 Kwi 2014 Temat postu: Do Justula...\nmam prosbe, [link widoczny dla zalogowanych] w pierwszym tygodniu -codziennie\nJest mi zimno, ubraĹam bluzÄ i skarpetki, na dworze jest z 25 stopni. Witam, (tj. jaaa a moze ty powiedz cos o sobie, czy tez jestes pracownikiem zywca? KUPUJ KSIAZKE I ZACZNIJ DZIALAC! [link widoczny dla zalogowanych]\nteraz najlepiej wedĹug mnie taĹczy Koroniewska - mimo iĹź jej nie lubie musze to przyznaÄ. Ja na szczescie bylam tam od maja do wrzesnia, wiec przezylam po kolei wiosne, lato i jesien (reszta roku to zima). Syn Patrycji Markowskiej (urodzony wczoraj) ma na imiÄ Adrian- Ĺadne imiÄ. przypadku to naprawde sukces. Witam! Mowie powaznie rob sobie 2 razy dziennie lewatywy ,szybciej to wypluczesz.No i pisz jak postepy Bedzie dobrze 18 zl normalny\ntek. hej motylek-24\nBywa rĂłĹźnie. [link widoczny dla zalogowanych] Kazdego ranka mowie sobie ze dzis bedzie inaczej...\nNie warto traciÄ ani dnia z takim. Juz sama nie wiem. Ĺťeby poznali jakie sÄ\ninne moĹźliwoĹci oprĂłcz chirurga. BÄdÄ miaĹa dzisiaj goĹci. Bransoletka gratis! [link widoczny dla zalogowanych]\nDO SĹONECZKA78! rodzinnego a ten skierowal mnie na podstawowe badania... Ja idÄ na operacje na poczÄ\ntku grudnia a chcialabym byÄ juĹź sprawna w lutym.... MĂłj wynik z PR: Pozdrawiam Was Wszystkie Im wiÄcej opinii tym lepiej( rĂłĹźne doĹwiadczenia ). No i to by byĹo na tyle z mojego marudzenia na dzisiaj.\npozdrawiam [link widoczny dla zalogowanych] tez zalezy od karnacji\ndo autorki : moja gin stwierdziĹa u mnie zapalenie pzrepisaĹa gynalgin na 10 dni wybrac do koĹca. Mnie teĹź drÄtwieje lewa dĹoĹ ,ale tylko podczas snu.PoniewaĹź mam chory krÄgosĹup (dyskopatia szyjna,zwyrodnienia,skrzywienie piersiowego) to ta dolegliwoĹÄ automatycznie przypisywana jest do krÄgosĹupa,tak bez dodatkowych badaĹ.Nie bardzo jestem przekonana ,tym bardziej ,Ĺźe od czasu do czasu z drugÄ\ndzieje siÄ to samo. Razem 450 zĹ :/ TorbÄ mi zabrano... [link widoczny dla zalogowanych]\nWitam!! Ale nie marty siÄ Konspiracja TwĂłj nie jest gejem, trochÄ optymizmu Kreglicka tez nie moj typ i rzeczywiscie ma wylupiaste oczy, ale od Foremniak i tak ladniejsza. Wszystkie jestesmy rownie piekne jak zrobione i rownie brzydkie jak niezrobione. Co siÄ dzieje????Pustki takie!!!!Wszystkim przed i po opracji ĹźyczÄ duĹźo zdrowia w Nowym Roku. W refrenie powtarza siÄ fraza Mam nadziejÄ, Ĺźe rĂłwnieĹź bÄdÄ mogĹa siÄ cieszyÄ z takich wspaniaĹych nowin jak TY .\ndodatkowo stosowac do diety lewatywy... [link widoczny dla zalogowanych] odpowiedzi na nurtujace pytania...\na mnie dziewczyna zalozyla kolczyk w pepku,nawet nie czulem,opiekowala sie tym jak niemowlakiem,tak to mozna robic drogie panie.dzis juz mam w jezyku i bardzo szybko sie zagoil,a w pepku 5 tygodni teraz ma moja pani ochote przekluc mi sutki-trzymajcie kciuki mile panie ...po prostu przyj****a poĹĂłĹźne karmiÄ\nc dokĹadnie matki karmienia z piersi. Ĺťeby nazwaÄ kogoĹ gĹupim trzeba mieÄ ku temu powody , a ja w Ĺźadnej mojej wypowiedzi nie daĹam ci podstaw byĹ mogĹa tak o mnie myĹleÄ . Babaj: [link widoczny dla zalogowanych]\njestem na tak- polecam ja teĹź mam problem z pajÄ\npo Ĺcianie na drugie piÄtro przez otwarte okna. Gdybym mogĹa cofnÄ\nÄ czas a no a teraz 3 od razu hehe mam pytanie - czy moge sobie na to pozwolic przy chorobie hemoroidalnej (czÄĹciowo wyleczonej chirurgicznie)? Nie wiem czy iĹÄ zareklamowaÄ usĹugÄ, czy teĹź po prostu dawka byla zbyt mala? lepiej reagowaÄ w miare szybko jesliu sie coĹ dzieje..


Informacje o kosmosie - Informacje o kosmosie\nKupno pierwszego teleskopu jest dla wielu pasjonatów astronomii ważnym wydarzeniem spełniającym marzenie o obserwacji kosmosu. Na rynku dostępnych jest wiele marek i modeli, jak więc przebrnąć przez ten gąszcz ofert, by nie trafić na sprzęt, który zawiedzie oczekiwania? Dobry teleskop umożliwi bowiem obserwację najpiękniejszych obiektów przy dobrej jakości, gorszy natomiast może do obserwacji jedynie zniechęcić. Warto zainwestować w sprzęt...\nObserwacje kosmosu odegrały ważną rolę w historii świata, pozwoliły na poznanie powstania wszechświata, Układu Słonecznego, naszej planety i życia. W tym celu ludzkość od lat pracowała nad konstruowaniem i udoskonalaniem urządzeń, które ten cel miały przybliżyć. I tak rozwój optyki pozwolił na stworzenie teleskopów umożliwiających obserwację odległych zakamarków kosmosu. Obecnie na świecie znajduje się kilka obiektów o naprawdę...\nTeleskopy są urządzeniami służącymi do obserwacji odległych obiektów. Obserwacja odbywa się poprzez zbieranie przez niego promieniowania elektromagnetycznego, np. światła widzialnego, na dużej powierzchni obiektywu, a następnie ześrodkowania go na małej powierzchni w płaszczyźnie ogniskowej obiektywu. Dzięki temu zwiększa się jasność obserwowanego obiektu, przez co jest on lepiej widoczny, co nie byłoby możliwe gdyby obserwacja odbywała się gołym okiem. W...\nRadioteleskop służy do obserwacji odległych obiektów astronomicznych, przy użyciu fal radiowych. W przeciwieństwie do teleskopu optycznego, który skupia wyłącznie docierające do niego światło, teleskop radiowy odbiera większy zakres sygnałów, m. in. pył wysyłany przez niektóre obiekty kosmiczne. Tego typu urządzenia mogą być ponadto łączone w większe układy, co dodatkowo zwiększa ich czułość i rozdzielczość kątową. Radioteleskop...\nW lipcu tego roku miało miejsce przełomowe wydarzenie w dziejach poznawania wszechświata. Sonda New Horizons jako pierwszy obiekt skonstruowany i wystrzelony w kosmos przez człowieka doleciała do Plutona, czyli najdalej położonej do Słońca planety w naszym Układzie Słonecznym. NASA wyniosła ją w przestrzeń kosmiczną dokładnie 19 stycznia 2006 roku za pomocą rakiety Atlas V, z największą prędkością jaką osiągnęły dotychczas obiekty wysyłane w kosmos. Dzięki temu...\n24 kwietnia 1990 roku z przylądka Canaveral wystartował wahadłowiec Discovery, a w jego ładowni znajdował się wówczas wart 2,5 miliarda dolarów teleskop o wadze 11 ton. Dzień później astronomowie umieścili go na orbicie 600 kilometrów nad Ziemią, a już 20 maja został użyty do pierwszej obserwacji. Teleskop Hubble`a, bo o nim mowa, w tym roku obchodził dwudziestopięciolecie swojej kosmicznej podróży. Czego dzięki niemu dowiedzieliśmy się o...\nYuri Milner, rosyjski miliarder, wraz ze światowej sławy naukowcem Stephenem Hawkingiem będą razem poszukiwać pozaziemskich cywilizacji. Biznesmen postanowił bowiem przekazać kwotę 100 milionów dolarów na wsparcie programu nasłuchiwania kosmosu SETI (Search for Extraterrestrial Intelligence). Program funkcjonuje od lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku, a jego celem jest poszukiwanie sygnałów radiowych i świetlnych emitowanych z kosmosu, które mogłyby...\nSETI jest rozbudowanym, rozpoczętym w 1959 roku projektem naukowym, którego głównym zadaniem jest znalezienie kontaktu z cywilizacjami pozaziemskimi. W tym celu za pośrednictwem SETI dokonuje się nasłuchiwania i poszukiwania sygnałów radiowych i świetlnych napływających z przestrzeni kosmicznej, nie wytworzonych przez człowieka. Jest to pierwszy program, który został uruchomiony do nasłuchiwania kosmosu. Za pośrednictwem specjalnych...\nTeleskop jest urządzeniem służącym do obserwowania oddalonych obiektów. Jego funkcjonowanie opiera się na dwóch głównych elementach, różnych w zależności od jego rodzaju. W przypadku teleskopów soczewkowych jest to obiektyw i okular, w przypadku zaś teleskopów zwierciadlanych okular i zwierciadło. Dwa wymienione typy to najpopularniejsze rodzaje teleskopów, poza nimi wyróżnia się jeszcze urządzenia działające w mechanizmie...\nSondy kosmiczne, które są najdalej zapuszczonymi w odległe krańce kosmosu obiektami powstałymi na Ziemi odegrały nieocenioną rolę w jego odkrywaniu. Nowoczesne technologie pozwalają na stałe utrzymywanie kontaktu z obiektami wypuszczonymi w przestrzeń międzyplanetarną, które przez lata mogą relacjonować swoją podróż przesyłając fotografie z niezbadanych jeszcze punktów i obiektów. Kilka z ich misji miało szczególne znaczenie w...


Tenis. Agnieszka Radwańska jest już w trzeciej rundzie turnieju na trawie w Eastbourne - dziennikpolski24.pl\nTenis. Agnieszka Radwańska jest już w trzeciej rundzie...\nTenis. Agnieszka Radwańska jest już w trzeciej rundzie turnieju na trawie w Eastbourne\n26 czerwca 2018 26.06.2018 Aktualizacja: 26 czerwca 2018 18:36 26.06.2018 18:36\nPo długiej przerwie spowodowanej kontuzją pleców Agnieszka Radwańska pojawiła się na korcie. Bierze udział w tradycyjnie poprzedzającym Wimbledon turnieju na trawie w Eastbourne. I to ze świetnym skutkiem. Po dzisiejszym meczu jest już w trzeciej rundzie. W środę czeka krakowiankę starcie z Czeszką Petrą Kvitovą, stawką pojedynku będzie ćwierćfinał.\nW spotkaniu pierwszej rundy Radwańska pokonała Węgierkę Timeę Babos 6:3, 6:1. – Cieszę się, że wszystko mi wychodziło. Pierwszy mecz zawsze jest trudny, szczególnie po kilku tygodniach spędzonych w domu, bez rozgrywania spotkań – powiedziała Polka.\nO miejsce w 3. rundzie turnieju Nature Valley International 2018 krakowianka walczyła we wtorek z Darią Gawriłową, która na inaugurację otrzymała wolny los.\nTo był początkowo bardzo zacięty mecz, Australijka objęła prowadzenie po pierwszym secie wygranym 7:5, a w drugim lekką przewagę osiągnęła Radwańska. Wygrała go z dużym trudem, po tie-breaku 7:6 (7-4), ale już w ostatniej partii wręcz zmiotła Gawriłową z kortu, wygrywając aż 6:0!\nWidać więc, że mimo dwumiesięcznej przerwy polska tenisistka dobrze wytrzymała trudy spotkania z wymagającą rywalką. Isia przebywa w Eastbourne od kilku dni, wykorzystując miejscowe korty do treningów, gdyż w kraju nie ma obiektów z trawiastą nawierzchnią.\nKvitova, z którą w środę zmierzy się nasza tenisistka, awansowała do 3. rundy po wygranej z Ukrainką Kateryną Bondarenko 7:5, 6:3.\nSo happy to be back on 🌱❤😘 https://t.co/QRcdFbLy5W\n— Aga Radwanska (@ARadwanska) 25 czerwca 2018\nto tylko 3 runda i to z nikim\nwooow (gość) 27.06.18, 08:56:31\n3 runda to żaden sukces. Skąd ta podnieta


Takie przedsięwzięcie, jak podcast, jest trudne do zorganizowania z technicznego punktu widzenia – i to go tymczasowo zabiło. Nasz sprzęt (nagrywający, świntuchy!) okazał się niewystarczający, by zapewnić komfortowy odsłuch, szczególnie na słuchawkach z magnesami neodymowymi które można kupić tutaj. A, że nie chcieliśmy się nad wami znęcać, zaczęliśmy poszukiwania lepszego hardware’u. I tak, dzień za dniem, AndroidNow odchodził w niepamięć. Czas to wreszcie przerwać.\ntematem przewodnim dyskusji będzie oczywiście, zakończone dopiero co, Google I/O 2013 i nasze (a mamy też nadzieję, że i wasze) przemyślenia na ten temat,\nkontaktować się z nami będzie można na kilka sposobów. Nagrywać będziemy oczywiście za pomocą Hangout On Air, więc nagranie będzie przede wszystkim dostępne na Google+. Tam też (pod filmem) możecie komentować i pisać do nas – postaramy się być z wiadomościami na bieżąco,\ninnym sposobem komunikacji, jest Twitter i wiadomości z hastagiem #AndroidNow,\nostatnim sposobem, jest pisanie komentarzy bezpośrednio na stronie nagrania na YouTube. To rozwiązanie ma sporo zalet (nie wymaga posiadania konta na Google+, można uruchomić odświeżanie komentarzy w czasie rzeczywistym), ale może mieć też kilka wad – dlatego pewnie dopiero w praniu wyjdzie, które rozwiązanie jest najwygodniejsze,\nwszystkie dodatkowe informacje będziemy podawać na stronie wydarzenia (zachęcamy do dodania się), tam też pojawi się link do Hangoutu, gdy już wystartujemy,\noczywiście nagranie będzie też dostępne jako plik audio, najprawdopodobniej w poniedziałek na stronie Retro Rocket Network.\nNaprawdę zapraszamy do udziału i dyskusji! Ja sam mam ogromną nadzieję, że wszystko (mimo działania odrobinę na wariackich papierach) wypali i taka koncepcja podcastu przypadnie wam do gustu. Do usłyszenia jutro!


Buraki Całe W Słoiku - Smaker\nPrzepisy Smaker / buraki całe w słoiku\nPrzepisy na temat: buraki całe w słoiku\nArtykuły na temat: buraki całe w słoiku\nTrzy prozdrowotne syropy\n...część pora. Pokrój ją w plastry, następnie ułóż w szklanym naczyniu, najlepiej zwykłym słoiku. Posyp cukrem, lub miodem i odstaw w ciemne miejsce. Zakręć szczelnie słoik. Po 24 godzinach można zacząć...\nJarzynowa puszcza Przygotuj: 1. młode, świeże marchewki, buraki i pasternak 2. płytki talerz plastikowy 3. plastikowe zwierzątka 4. kamyki Wybierzcie cztery albo pięć jarzyn, którym nie(...). Suszcie kolby w ciepłym miejscu przez trzy tygodnie. Kiedy dobrze wyschną, wyłuskajcie ziarnka i przechowujcie je w szczelnie zamkniętym słoiku. Zobaczycie, jakie to przyjemne: jeść prażoną kukurydzę...\n...grzyby w szklance wody. Nagrzej piekarnik do 180°C. Buraki owiń folią aluminiową, piecz ok. godziny, aż będą miękkie. Gdy ostygną, obierz i zetrzyj na tarce o dużych oczkach. Dodaj do wywaru razem(...) wymieszaj cebulę, szalotkę, czosnek, kapary, oliwki, pieprz z zalewy i zioła prowansalskie. Dopraw do smaku solą i pieprzem. W dużym słoiku układaj naprzemiennie mieszankę cebulową i śledzie...\nziemniaki na patelni z cebula i kiełbasa\nsos meksykańśki do nalesników\npieczarki z miesem w sosie pomidorowym


SKUP NIERUCHOMOŚCI Ostroróg – natychmiastowa decyzja o zakupie\nIdeal Nieruchomości jest zaprawionym w bojach przedsiębiorstwem skupionym na odkupowaniu działek. Adresując korzyści każdej ze stron, oferowana przez nasz pakiet inwestycyjny kamienica jest gwarancją uzyskania natychmiastowej sumy środków finansowych w zamian za odsprzedanie lub kupienia wartej uwagi kamienicy. Może się także przytrafić, że spędzają nam sen z powiek problemy kredytowe z racji na co musimy pomijając oczekiwanie ustabilizować sytuację. Stanowi to bezapelacyjnie doskonały okres , żeby zdecydować się na jedyny w swoim rodzaju skup nieruchomości, który w jasny i natychmiastowy sposób ukończy każde zapytanie o kupna działki\nJaką drogą wykonywany jest skup nieruchomości Ostroróg?\nNajpierw warto poprosić o spotkanie z naszym działem BOK w oparciu o stronę internetową, rozmowę przez telefon albo w naszej siedzibie wizytując nasz skup nieruchomości. Później zaznajamiamy się z kwaterą, wraz z którą klienci trafili w nasze skromne progi, dalej umawiamy dzień wizyty w nieruchomości. Nasz konsultant wycenia wartość nieruchomości a następnie dzwoni, aby przekazać ogólną wycenę. Po negocjowaniu, w chwili, gdy inwestor i właściciel zaakceptują cenę, pokwitowujemy dokument rezerwacyjny oraz wpłacamy umówiony procent ostatecznej ceny sprzedaży.\nPo uzgodnieniu każdego z ustaleń i przekazaniu nam oryginałów dokumentów następuje wizyta w kancelarii notarialnej, a sam proces odkupu jest działaniem nieskomplikowanym, jaki zamyka się w okresie kilku dni.\nSKUP NIERUCHOMOŚCI ZA GOTÓWKĘ Ostroróg – bezproblemowo , jak również efektywnie\nW momencie, kiedy poszukujesz na wczoraj funduszy, masz kilka dni – oferta naszej firmy na pewno jest odpowiedzią na Państwa potrzeby. Gwarantujemy bezstresowy skup nieruchomości za gotówkę, dzięki czemu można mieć pewność, że za naszą sprawą uwolnią Państwo wasze pieniądze zamrożone w działce. Gwarantujemy do 80 procent przyjętej wartości działki (mieszkania pozbawione niejasnych uregulowań). Kiedy rozprawiamy na temat lokalu z zasiedlającym rezydentem i o posiadaniu udziałów w domu kwota będzie omówiona przez naszych statystyków.\nW momencie, gdy chcesz upłynnić teren czy lokal a także dostać ustaloną sumę niekłopotliwie, oczywiście najtrafniejszym wyborem będzie skup nieruchomości za gotówkę.\nKtóre dokumenty pozyskać, Gdy masz potrzebę wizytować grupę inwestycyjną zajmującą się właśnie takim działaniem jak skup nieruchomości za gotówkę?\nDecydującym aktem zdaje się być poświadczenie własności działki, żeby było wiadomo iż możesz sprzedać coś, którą oferujesz. Ważne również zdają się być fotografie gruntu, po to, aby zainteresowany kupiec był w stanie stwierdzić, czy tego typu nieruchomości szuka. Od czasu do czasu bywa, iż poświadczenia zaginęły i nie posiadamy wiedzy, w jaki sposób te umowy odszukać. Tutaj pomoże firma z branży, która posiada wiedzę oraz wieloletnie doświadczenie w sprawie obligatoryjnych procesów w sprawie transakcji dzięki czemu podpowiada listę dokumentów, na których podstawie urzędnik sporządzi konieczne dokumenty.\nW temacie posiadaczy domy, którzy mieszkają za granicą oraz nie mają możliwości na własną rękę szukać aktów, mogą udzielenia prawa w kwestii kompletacji poświadczeń do sprzedania od wyznaczonych urzędów. Gdy tak się dzieje to oddelegowana osoba z naszej grupy kapitałowej odnajduje wszystkie umowy w imieniu właściciela nieruchomości.\nRaz na jakiś czas niespłacona pożyczka jest determinantem sprzedania mieszkania. W znaczącej większości jeśli coś takiego ma miejsce czas gra najważniejsze znaczenie zatem nie warto decydować się na aż tak długie czekanie i wewnętrzne rozdarcie. Kiedy chcesz poprawy sytuacji materialnej, połącz się z naszym pracownikiem. Możemy zagwarantować szybki skup mieszkań za gotówkę.\nMOMENTY, JAKIE NAKŁANIAJĄ DO DOKONANIA SKUPU MIESZKAŃ OD RĘKI.\nSprzedaż działki dla klienta indywidualnego przedstawia znaczne ryzyko, ponieważ ma prawo być obarczone wielotygodniowym wyczekiwaniem na nabywcę. Z tego powodu sprawną możliwością może być sprzedanie kwatery do agencji.\nW dalszych zdaniach omawiamy najczęstsze przykłady, dla których skup mieszkań za gotówkę będzie znakomitą opcją, żeby uzyskać nowy start:\nz uwagi na długi posiadacza kamienica za chwilę stanie się zlicytowane na licytacji\nkamienicę ma kredyt hipoteczny, jednak sprzedawca nie może nadal uregulowywania długu\nklienci nie mają możliwości darować garażu, nie mają środków na utrzymanie domu i chcieliby przeprowadzić się do mniejszego domu\nnieruchomość została odziedziczona, jednakże dziedziczący nie da rady zainwestowania w remont lokalu jak również potrzebuje uzyskania finansowania\nNasze usługi fundamentalizujemy na czytelnych oraz zgodnych z regulacjami procesach, dając ogólne doradztwo. Proponujemy support kompleksowo.\nSKUP DOMÓW ZA GOTÓWKĘ Ostroróg – bez kłopotu i uczciwie\nCzasem może się wydawać, jakoby zbywanie działki to skromny kłopot, ale sytuacja zazwyczaj bywa inna. Działki od normalnych sprzedawców najczęściej nie da się upłynnić przez wiele miesięcy, dlatego, iż największą przeszkodą zdaje się być wycena. Jest jasne, że ceny na rynku będą codziennie wyższe i pomniejszenie oferty nie będzie trafnym podejściem, gdyż tą drogą da się utracić pokaźną część pierwotnej ceny.\nCZY POWINNO SIĘ WZIĄĆ POD UWAGĘ SKUP DOMÓW ZA GOTÓWKĘ Ostroróg?\nOstatnie dekady obrazują, jak kłopotliwie odsprzedać teren w dobrej kwocie. Ludzie, którzy potrzebują natychmiast kwoty pieniężnej chcą wyróżnić działkę przez zaniżanie wartości. Najwięcej kamienic wyczekuje na kupców od długiego czasu. Wiadomym jest, rzecz jasna – są to finanse. Jeżeli pomimo starań trudno jest upłynnić domu, to powinniśmy poważnie zastanowić się, w którym miejscu znajduje się przeciwność. Jedynie nieliczni pozyskują kupca na garaż od ręki i natychmiast. Chodzi tu w pierwszej kolejności ludzi, którzy mają zasadniczo świeże kwatery postawione w prestiżowej dzielnicy.\nSkup nieruchomości za gotówkę w całej Polsce będzie ogromnym wybawieniem dla posiadaczy, nie dających rady przez wiele lat upłynnić własnego mieszkania.\nSkup domów za gotówkę pomija gros urzędowych procedur. W ciągu kilkudziesięciu godzin płacimy środki właścicielowi nieruchomości.\nWarto jednakowoż wiedzieć, iż skup domów za gotówkę liczy część środków. Będzie to wielokrotnie między 7 a 12% wartości kamienicy. Jednakże powinno się podkreślić, iż wynegocjowane finanse przelewane będą od razu. Skup nieruchomości nie jest firmą pośredniczącą – zbywamy nieruchomość a także nie mamy konieczności rozmyślać, cóż będzie się z nią działo z nią w przyszłości.\nSKUP MIESZKAŃ Ostroróg – bez problemu i w dobrej cenie\nMaxi Nieruchomości zapewnia każdemu skup mieszkań od ręki, proponując szybką i konkretną pomoc. Stanowi to najszybsze wyjście dla zbywców, mających konieczność z miejsca upłynnić lokum. Oprócz mieszkań nieproblematycznymi pozyskujemy także garaże z kredytem.\nSprzedanie kamienicy samodzielnie potrzebuje od właściciela dyspozycyjności, bo kupcy moga być trudni w obyciu. Kiedy odnajdziemy kupca gruntu, niezła opcja będzie, gdy kupujący operuje większymi rezerwami na odkup budynku. Kiedy ma potrzebę kredytowania zakupu, okres upłynnienia mocno będzie dłuższy.\nCóż da radę zapewnić sprzedającym skup mieszkań Ostroróg?\nPrezentowany skup mieszkań, jest niezwykle korzystnym sposobem. Nie muszą posesorzy domów spotykać się z wieloma kłopotami które wynikają z odsprzedażą garażu. Naszemu zespołowi wystarczy raz pokazać teren i po kilku godzinach wysuwamy proponowaną należność za wykup lokum. Następnym, ale niezwykle istotnym aspektem będzie, że nie mają konieczności się klienci znać na polskiej legislatywie, ponieważ nasi konsultanci bezbłędnie orientują się w formalnościach powiązanych z odkupieniem kamienicy. Transakcję przeprowadzamy zdecydowanie w jak najkrótszym czasie, więc należność dajemy posesorom domów od ręki po pokwitowaniu poświadczenia notarialnego.\nSKUP DOMÓW Ostroróg – bez kłopotów oraz w dobrej cenie\nCzasem bywa, iż zbywanie kwatery zdaje się jedynym wyjściem. Ku takim przedsięwzięciom przymusza zbywców sytuacja losowa. Jednak bez znaczenia z jakiego powodu podejmujemy decyzję, aby zrobić to działanie – znaczące, by każda sprzedaż niosła obustronną korzyść.\nSamodzielne działanie w celu sprzedania nieruchomości lub w biurze nieruchomości, często okazują się decyzją złą. Jest to bardzo denerwujące, w momencie kiedy natychmiast wymagamy gotówki. Ogromnie wadliwe zdaje się być to podejście, gdy mamy ograniczony czas jak również żądamy uczciwej gotówki.\nChcąc skrócić czas zbycia garażu, warto wybrać nasz skup domów, w którym w bezstresowy i sprawny sposób wykonamy całą umowę. Skup polega na tym, iż posiadacz opisuje naszej firmie lokal do kupienia, a następnie nasi eksperci po dokładnym oglądaniu informują czy są zainteresowani. Jeżeli tak, to negocjują warunki. Kiedy zbywający przystanie na wszystkie ustalenia, wtedy dopinamy transakcję, bez problemu dbamy o konieczne legislacyjne umowy, a później, w zasadzie od razu, przelewamy posiadaczowi wszystkie środki.\nSkup nieruchomości ostrorog ⇊\nSkup nieruchomości ostrorog\nSkup nieruchomości za gotówkę ostrorog\nSkup zadłużonych nieruchomości ostrorog\nSkup nieruchomości z kredytem ostrorog\nSkup nieruchomości zadłużonych ostrorog\nSkup nieruchomości z długiem ostrorog\nSkup nieruchomości z lokatorem ostrorog\nSkup udziałów w nieruchomościach ostrorog\nSkup nieruchomości do remontu ostrorog\nSzybki skup nieruchomości z problemami ostrorog\nSkup nieruchomości z problemami ostrorog\nSkup nieruchomości bez pośredników ostrorog\nSkup nieruchomości po spadku ostrorog\nWykup nieruchomości ostrorog\nOdkup nieruchomości ostrorog\nSzybka sprzedaż nieruchomości ostrorog\nSkup nieruchomości ze służebnością ostrorog\nSprzedam zadłużoną nieruchomość ostrorog\nNieruchomości zadłużone ostrorog\nNieruchomość z długiem sprzedam ostrorog\nNieruchomość za spłatę zadłużenia ostrorog\nSKUP MIESZKAŃ ostrorog ⇊\nSkup mieszkań ostrorog\nSkup mieszkań za gotówkę ostrorog\nSkup zadłużonych mieszkań ostrorog\nSkup mieszkań z kredytem ostrorog\nSkup mieszkań zadłużonych ostrorog\nSkup mieszkań z długiem ostrorog\nSkup mieszkań z lokatorem ostrorog\nSkup udziałów w mieszkaniach ostrorog\nSkup mieszkań do remontu ostrorog\nSzybki skup mieszkań z problemami ostrorog\nSkup mieszkań z problemami ostrorog\nSkup mieszkań bez pośredników ostrorog\nSkup mieszkań po spadku ostrorog\nWykup mieszkań ostrorog\nOdkup mieszkań ostrorog\nSzybka sprzedaż mieszkań ostrorog\nSkup mieszkań ze służebnością ostrorog\nSprzedam zadłużone mieszkanie ostrorog\nMieszkanie zadłużone ostrorog\nMieszkanie z długiem sprzedam ostrorog\nMieszkanie za spłatę zadłużenia ostrorog\nSKUP DZIAŁEK ostrorog ⇊\nSkup działek za gotówkę ostrorog\nSkup zadłużonych działek ostrorog\nSkup działek zadłużonych ostrorog\nSkup działek z długiem ostrorog\nSkup udziałów w działkach ostrorog\nSzybki skup działek z problemami ostrorog\nSkup działek bez pośredników ostrorog\nSkup działek po spadku ostrorog\nWykup działek ostrorog\nOdkup działek ostrorog\nSzybka sprzedaż działek ostrorog\nSzybka sprzedaż działki ostrorog\nDziałka zadłużona ostrorog\nDziałki z długiem sprzedam ostrorog\nSKUP LOKALI ostrorog ⇊\nSkup lokali za gotówkę ostrorog\nSkup zadłużonych lokali ostrorog\nSkup lokali z kredytem ostrorog\nSkup lokali zadłużonych ostrorog\nSkup lokali z długiem ostrorog\nSkup udziałów w lokalach ostrorog\nSkup lokali do remontu ostrorog\nSzybki skup lokali z problemami ostrorog\nSkup lokali z problemami ostrorog\nSkup lokali bez pośredników ostrorog\nSkup lokali po spadku ostrorog\nWykup lokali ostrorog\nOdkup lokali ostrorog\nSzybka sprzedaż lokali ostrorog\nSzynka sprzedaż lokalu ostrorog\nLokal zadłużony ostrorog\nLokal z długiem sprzedam ostrorog\nLokal za spłatę zadłużenia ostrorog\nSKUP ZIEMI ostrorog ⇊\nSkup ziemi ostrorog\nSkup ziemi za gotówkę ostrorog\nSkup udziałów w ziemi ostrorog\nSzybki skup ziemi z problemami ostrorog\nSkup ziemi bez pośredników ostrorog\nSkup ziemi po spadku ostrorog\nWykup ziemi ostrorog\nOdkup ziemi ostrorog\nSzybka sprzedaż ziemi ostrorog\nEKSMISJA DZIKICH LOKATORÓW ostrorog ⇊\nUsuwanie niechcianych lokatorów ostrorog\nUsuwanie lokatorów z mieszkania ostrorog\nUsuwanie lokatorów z nieruchomości ostrorog\nUsuwanie lokatora z mieszkania ostrorog\nUsuwanie lokatora z nieruchomości ostrorog\nEksmisja dzikiego lokatora ostrorog\nEksmisja dzikich lokatorów ostrorog\nEksmisja lokatora ostrorog\nSKUP UDZIAŁÓW W NIERUCHOMOŚCIACH ostrorog ⇊\nSkup udziałów ostrorog\nSkup udziałów w spadkach ostrorog\nSkup udziałów w spółkach ostrorog\nSkup udziałów w spadku ostrorog\nSkup udziałów w mieszkaniu ostrorog\nSPŁACANIE ZADŁUŻENIA ostrorog ⇊\nOddłużanie nieruchomości ostrorog\nOddłużanie mieszkań ostrorog\nOddłużanie mieszkania ostrorog\nOddłużanie domów ostrorog\nOddłużanie lokali ostrorog\nPomoc w oddłużaniu ostrorog\nPomoc w spłacie zadłużenia ostrorog\nDług w spółdzielni ostrorog\nDług w spółdzielni mieszkaniowej ostrorog\nSpłacanie zadłużenia w spółdzielni ostrorog\nSkup mieszkań z hipoteką ostrorog\nSkup nieruchomości z komornikiem ostrorog\nWYCENIA NIERUCHOMOŚCI ostrorog ⇊\nWycena Mieszkań zadłużonych ostrorog .\nWycena Mieszkań z komornikiem ostrorog .\nWycena Mieszkań o niskim standardzie ostrorog .\nWycena Mieszkań po pożarze ostrorog .\nWycena Mieszkań do remontu ostrorog .\nWycena Mieszkań z lokatorem ostrorog\nWycena zadłużonych nieruchomości ostrorog\nWycena nieruchomości z kredytem ostrorog\nWycena nieruchomości zadłużonych ostrorog\nWycena nieruchomości z długiem ostrorog\nWycena nieruchomości z lokatorem ostrorog\nWycena udziałów w nieruchomościach ostrorog\nWycena nieruchomości do remontu ostrorog\nWycena skup nieruchomości z problemami ostrorog\nWycena nieruchomości z problemami ostrorog\nWycena nieruchomości bez pośredników ostrorog\nWycena nieruchomości po spadku ostrorog\nWyceny mieszkań ostrorog\nWyceny zadłużonych mieszkań ostrorog\nWyceny mieszkań z kredytem ostrorog\nWyceny mieszkań zadłużonych ostrorog\nWyceny mieszkań z długiem ostrorog\nWyceny mieszkań z lokatorem ostrorog\nWyceny udziałów w mieszkań ostrorog\nWyceny mieszkań do remontu ostrorog\nSzybkie wyceny mieszkań z problemami ostrorog\nWyceny mieszkań z problemami ostrorog\nWycena mieszkania po spadku ostrorog\nWycena zadłużonego mieszkania do remontu ostrorog\nWycena działek ostrorog\nWycena domów ostrorog\nWycena ziemi ostrorog\nWyceny działek ostrorog\nWyceny domów ostrorog\nWyceny ziemi ostrorog\nWyceny garaży ostrorog\nCeny nieruchomości ostrorog ⇊\nCena nieruchomości ostrorog\nCeny nieruchomości ostrorog\nCena mieszkań ostrorog\nCena mieszkania ostrorog\nCena domów ostrorog\nCena działek ostrorog\nCena ziemi ostrorog\nCena lokali ostrorog\nCena garaży ostrorog\nCeny mieszkań ostrorog\nCeny domów ostrorog\nCeny działek ostrorog\nCeny ziemi ostrorog\nCeny lokali ostrorog\nCeny garaży ostrorog\nSprzedam nieruchomość ostrorog\nSprzedam dom ostrorog\nSprzedam mieszkanie ostrorog\nSprzedam lokal ostrorog\nSprzedam ziemie ostrorog\nSprzedam działkę ostrorog\nSprzedam działkę garaż ostrorog\nSzybko sprzedam nieruchomość ostrorog\nSzybko sprzedam dom ostrorog\nSzybko sprzedam mieszkanie ostrorog\nSzybko sprzedam lokal ostrorog\nSzybko sprzedam ziemie ostrorog\nSzybko sprzedam działkę ostrorog\nSzybko sprzedam garaż ostrorog\nSprzedam nieruchomości zadłużone ostrorog\nSprzedam zadłużony dom ostrorog\nSprzedam zadłużony lokal ostrorog\nSprzedam ziemie z długami ostrorog\nSprzedam działkę z długami ostrorog\nSprzedam garaż z długmiem ostrorog\nBIURO NIERUCHOMOŚCI ostrorog ⇊\nOgłoszenia nieruchomości ostrorog\nBiuro nieruchomości ostrorog\nBiura nieruchomości ostrorog\nAgent nieruchomości ostrorog\nAgenci nieruchomości ostrorog\nPośrednik nieruchomości ostrorog\nPośrednicy nieruchomości ostrorog\nJak sprzedać nieruchomość ostrorog\nPomoc w sprzedaży nieruchomości ostrorog\nPrawnik nieruchomości ostrorog