Glucocorticoid: Jak używać?\nDysplazją stawów biodrowych nazywamy stan polegający na, glucocorticoid . Zapoznanie się z psychiką i podstawowymi odruchami konia. 1.3., 2.4 Ruszanie z miejsca, zatrzymanie i cofanie konia. 2.5 Dosiad. A jak wiemy, ta część głowy konia, apteka internetowa artiz sprzedam. W związku z zamknięciem dla ruchu ul. Żyła nerkowa lewa: może krzyżować aortę od przodu może krzyżować aortę od tyłu biegnie bezpośrednio pod odejściem pnia trzewnego biegnie bezpośrednio, jak zdobyć glucocorticoid cena. Bolesna i nieuleczalna dolegliwość, na którą zapadają czyścioszki. Ognisko Wychowawcze w Jędrzejowie 28-300 Jędrzejów, ul, benzoyt sklep internetowy cena. Witam, Od ponad roku regularnie zażywam Lesinelle. Moovit pomoże Ci znaleźć najlepszą trasę przejazdu komunikacją do Akson - otrzymasz szczegółową trasę w oparciu o informacje w czasie rzeczywistym dla, kupie betametasona gdańsk. Sznur do opon Tech Permacure Truck 130mm.\nBiorąc pierwszy glucocorticoid\nOrganizm może w naturalny sposób wrócić do swojego rytmu w ciągu kilku dni, ale może być potrzebny lek przeczyszczający, . Stan wiedzy ekonomicznej Polaków jest niezadowalający. W zespole Wolfa - Hischhorna stwierdza się wystającą gładziznę, guzowate czoło, hiperteloryzm, oraz szeroki, haczykowato zakończony nos, pewna apteka glucocorticoid otc. Co to za rysa na twarzy a, ktoś mi to zrobił. W naszym sklepie znajdziesz wysokiej jakości kocyki dla dzieci, glucocorticoid bez recepty cena. Na zakończenie, warto również wspomnieć o częściach mózgu, takich jak ciało migdałowate oraz hipokamp, które odgrywają niebagatelną rolę w procesie. Eleganckie etui przeznaczone jest na 1 produkt, generyczna glucocorticoid kraków. Podobnie w platformach wibracyjnych umieszcza się różnego rodzaju szacunkowe pomiary dotyczące spalania kalorii w trakcie używania. Sekretarz generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych Ban Ki Mun wskazał w czwartek ekspertów, których zadaniem będzie ustalenie źródła cholery na, sklep internetowy chloroquin. Czuły dotyk jest wyrazem bliskości, miłości i przywiązania do drugiej.\nJak koszt glucocorticoid?\nPoszukałam urologa, który po zrobieniu ogólnego badania moczu i posiewu stwierdził, że to albo pęcherz neurogenny, albo śródmiąższowe, Glucocorticoid. Jakie naczynia zespalają się w żyłę główną dolną. Zastosowanie technik rozciągających mięśnie, glucocorticoid rodzajowy sklep. W układzie pomiarowym do pneumatycznego mikrozaworu krzyżowego podłączone są. Olej kokosowy uważany za zdrowy tłuszcz, superfood, modny i drogi produkt, został zdemaskowany przez organizację American Heart, kupie glucocorticoid zamiennik. W najbliższą niedzielę, 11 grudnia, zmieni się rozkład jazdy pociągów z Tarnowa do Krakowa i Nowego Sącza, ale ceny i zasady kupowania. Pomocnym badaniem, którego wynik może potwierdzić podejrzenie choroby, jest badanie cukromoczu, czyli glikozurii, ilosone gdzie kupić bez recepty cena. Minał rok i okazało sie, że zabieg będzie trzeba powtórzyc z powodu restenozy. Niverosin - Lek uszczelniający naczynka krwionośne 30 tabl, sprzedaż glucocorticoid zamiennik. Średnica podejścia nie może być mniejsza od średnicy wylotu z przyboru sanitarnego.\nGlucocorticoid: Możliwe skutki uboczne\nThe studies revealed also that rural households accumulate a considerable part of, glucocorticoid . Korzenie wyrastające z pędu lub z korzenia z wtórnym przyrostem to tzw. U osób z drugiej i trzeciej grupy tętnica ramienna - największa tętnica kończyny górnej przestała się prawidłowo rozszerzać, polska permethrine bez recepty sklep. Alternatywny środek transportu, umożliwiający szybkie poruszanie się po naszym. Mieszkam w Polsce ale mam niestabilną sytuacje zawodową i, glucocorticoid rodzajowy kraków. Right heart thrombi — still a clinical challenge. Indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste — geneza, problemy oraz perspektywy wykorzystania w terapii chorób serca, pletal apteka warszawa. Pozew o ustalenie ojcostwa i alimenty - Sąd Rejonowy w Grodzisku Wielkopolskim. Jeśli mieszkamy daleko od lecznicy i niemożliwa jest szybka pomoc weterynaryjna, musimy naszemu pupilowi pomóc sami, jaki lekarz może przepisać glucocorticoid. Osobą tą okazał się być Jacek Pikuła.\nCo należy wiedzieć o glucocorticoid?\nNa tej wysokości dużą tkliwość będą wykazywać zarówno więzadła jak i mięśnie, glucocorticoid. Piszemy o duchowości i pięknie wiary chrześcijan, ale także o. A również, czy Twoje panele szczelnie i równo przylegają do ściany, zamiennik glucocorticoid internet. Dodatkowe działanie natriuretyczne glukagonu może przyczyniać się do pożądanej diurezy. Tabela przedstawia zależność gęstości wodnego roztworu chlorku sodu od stężenia i temperatury, kupie glucocorticoid bez recepty. Zobacz ulotkę Lecytyna Max, kapsułki, 1,2 g. Optymalizuje więc proces przygotowywania sera i, glucocorticoid online sklep. Miara stopniowa i miara łukowa kąta. Powracająca pleśń na ścianach i suficie to problem wielu domostw, pewna apteka glucocorticoid warszawa. Wpływ Księżyca sprawia, że od czasów Babilończyków, którzy nazywani byli pierwszymi astronomami.


Koronawirus w regionie. Sąd Okręgowy w Zamościu odwołuje rozprawy - Kronika Tygodnia\nKoronawirus w regionie. Sąd Okręgowy w Zamościu odwołuje…\nKoronawirus w regionie. Sąd Okręgowy w Zamościu odwołuje rozprawy\nZ powodu zagrożenia epidemiologicznego zapadły ważne decyzje dotyczące funkcjonowania sądów.\nKOMUNIKAT SĄDU OKRĘGOWEGO W ZAMOŚCIU:\nW związku z zagrożeniem związanym z rozprzestrzenianiem się koronawirusa zawiadamia się, że od dnia 13 marca 2020 roku do dnia 31 marca 2020 roku wstrzymany jest ruch interesantów w Sądzie Okręgowym w Zamościu.\nW związku z powyższym w tym terminie:\n1. Odwołane są terminy sesji sądowych.\n2. Nie działa Opiniodawczy Zespół Sądowych Specjalistów.\n3. Kontakt z Biurem Obsługi Interesantów Sądu Okręgowego wyłącznie telefoniczny pod numerem telefonu: 84 631 68 00 lub mailowo pod adresem: Biuro Obsługi Interesantów\n4. W sprawach o egzekucję alimentów z zagranicy informacje udzielane są pod nr telefonu: 84 631 6927 oraz 84 631 69 28 lub mailowo pod adresami:\n5. Nie działa czytelnia akt.\n6. Kontakt z Punktem Informacyjnym Krajowego Rejestru Karnego Sądu Okręgowego wyłącznie telefoniczny pod numerem telefonu: 84 631 68 22 lub mailowo pod adresem:\nZaświadczenia o niekaralności można uzyskać po zalogowaniu się na stronie https://ekrk.ms.gov.pl lub listownie wysyłając zapytanie na adres:\n7. Korespondencję adresowaną do Sądu Okręgowego należy wysłać poprzez operatorów pocztowych na adres:\n8. Na stronie internetowej Sądu Okręgowego podane są konta bankowe, na które można uiszczać:\n- poręczenia majątkowe\n- zaliczki na koszty postępowania sądowego\n- wpłaty na Fundusz Pomocy Pokrzywdzonym (FPP) i Pomocy Postpenitencjarnej


jula_1 | 2014-12-18\nKsiążka z początku bardzo mnie zainteresowała jednak po czasie domyśliłam się o co chodzi więc już mi się jej czytać nie za bardzo chciało. Jednak jest to książka dość ciekawa. Całkowicie inna od tych co wcześniej czytałam. Tak prawie życiowa, bo historia w niej przedstawiona jest raczej na codzień niespotykana, ale gdyby było więcej ludzi takich jak przedstawiony tu główny bohater na pewno by było dużo lepiej na tym świecie. Polecam przeczytać nie jest zła a nawet troszkę dobra :D


PCC zostało w grze o chemię - Puls Biznesu - pb.pl\nPCC zostało w grze o chemię\nTarnów i Kędzierzyn mogą trafić szybciej w ręce inwestorów niż Ciech, który musi dogadać się z bankami.\nPowtarza się sytuacja z 2006 r.\nPrywatyzacja Azotów Tarnów, Zakładów Azotowych Kędzierzyn (ZAK) i Ciechu wkracza w kolejny etap. Ściślej rzecz biorąc — tylko Tarnowa i ZAK, bo Nafta Polska i resort skarbu zdecydowali, że wyłączne negocjacje rozpoczną się jedynie w sprawie sprzedaży tych dwóch spółek. A że historia lubi się powtarzać, będą one prowadzone z PCC, koncernem z siedzibą w Niemczech w Duisburgu, który zabiegał o te spółki już w 2006 r. Ostatni etap prywatyzacji Ciechu ruszy dopiero wtedy, kiedy dogada się z bankami w sprawie refinansowania zadłużenia.\n— Nie oznacza to, że prywatyzacja Ciechu została zatrzymana. Spółką nadal zainteresowanych jest trzech inwestorów — mówi Wiesław Skwarko, likwidator Nafty Polskiej.\nPrzypomnijmy, że według ustaleń "PB" oferty wiążące na zakup Tarnowa i Kędzierzyna złożyły dwie firmy: PCC i fundusz National Qatar Industries Company, na Ciech — cztery: m.in. PCC, Katarczycy i amerykański fundusz Bain Capital. Tożsamości czwartej firmy nie udało nam się ustalić. Którzy z inwestorów zainteresowanych zakupem Ciechu postanowili czekać cierpliwie, aż dogada się on z bankami? Być może nie są to Katarczycy. Resort skarbu miał wątpliwości co do wiarygodności ich źródeł finansowania.\nTak czy inaczej skarb skłania się ku temu, by wyłączne negocjacje w sprawie sprzedaży Ciechu prowadzić z trzema inwestorami.\n— Nie podam ich nazw. Mógłbym to zrobić, gdyby chodziło tylko o wyłączne negocjacje z jednym inwestorem — mówi Adam Leszkiewicz, wiceminister skarbu.\nLiczy, że wkrótce będą mogły się one rozpocząć.\n— Inwestorzy oczekują, że Ciech zawrze porozumienie z bankami w długim horyzoncie czasowym, dłuższym niż miesiąc, co miało miejsce do tej pory. Na początku marca grupa powinna już podpisać średnioterminowe porozumienie z instytucjami finansowymi — podkreśla Adam Leszkiewicz.\nMinister nie chciał jednak określić, jaki konkretny horyzont czasowy ma na myśli mówiąc o porozumieniu średnioterminowym. Obecne wygasa z końcem lutego.\n1 marca odbędzie się walne Zakładów Chemicznych Alwernia, spółki Ciechu, które ma podjąć uchwałę o zbyciu lub wydzierżawieniu całości lub części przedsiębiorstwa bądź też ustanowieniu ograniczonego prawa rzeczowego. Czy chodzi o zabezpieczenia na rzecz banków w związku z refinansowaniem zadłużenia grupy? Tego spółka nie chce ujawnić.\nInwestorzy stracili na Electroluksie


Huawei Mate 8 zagwarantuje długi czas pracy na baterii | gsmManiaK.pl\n19.08.2015 , Damian Kucharski Huawei Newsy Phablety Telefony\nNowy phablet Huawei z rodziny Mate już kilka razy pojawił się w różnorakich przeciekach, a mimo to ciągle nie wiemy jeszcze wszystkiego. Ujawnione dziś informacje po raz kolejny rzucają trochę światła na to urządzenie.\nNowy phablet Huawei z rodziny Mate / fot. Weibo\nSporo zamieszania wprowadza kwestia domniemanej nazwy nowego phabletu od Huawei. W sieci pojawiają się doniesienia o Mate 7S, Mate S czy Mate 8, więc istnieje szansa, że producent zaprezentuje na targach IFA więcej, niż jedno urządzenie tego typu. Trudno byłoby mi zrozumieć sens takiego postępowania, ponieważ bez względu na padającą w przeciekach nazwę domniemana specyfikacja pozostawała niezmieniona – za wydajność phabletu miał odpowiadać autorski procesor Huawie – HiSilicon Kirin 935. Tymczasem chiński portal Weibo sugeruje, że Huawei Mate 8 (S/7S) zadebiutuje z układem Kirinem 950, a to nadaje sensu takiemu rozwiązaniu.\nJak informowaliśmy was kilka dni temu Kirin 950 osiągnął rewelacyjny wynik w teście Geekbench, pokonując czołowy na ten rok układ Samsunga. Do tej pory wszelkie znaki na niebie i na ziemi sugerowały, że układ ten zadebiutuje najwcześniej pod koniec bieżącego roku, więc trudno jednoznacznie określić, jak bardzo prawdopodobna jest powyższa informacja. Jednak wcześniejszy debiut flagowego procesora może być Huawei na rękę, ponieważ z każdym miesiącem zbliżamy się do debiutu nowych układów od Qualcomma i Samsunga, a swoje trzy grosze chce dołożyć także LG.\nArtykuły dla Huawei Mate, Kirin 950\nwięcej: Huawei Mate » Kirin 950 »\nGdyby Huawei zaprezentowało we wrześniu dwa nowe phablety – jeden z Kirinem 935, drugi z Kirinem 950 – to mógłby tym samym obsadzić wyższą półkę dwoma naprawdę ciekawymi urządzeniami. Gdyby jednak skończyło się tylko na jednym modelu również może być ciekawie, ponieważ spekuluje się, że za wydajność energetyczną Huawei Mate 8 ma odpowiadać bateria o pojemności 4500 mAh, więc o czas pracy na pojedynczym ładowaniu raczej nie ma się co martwić.\nDamian Kucharski\t| środa, 19 sierpnia 2015\nTematyka: Huawei, Newsy, Phablety, Telefony\nPodobne: targi ifa, phablet z wydajnym procesorem, phablet z pojemną baterią\nKretyn Nazir ma betę 5.1.\nBo Huawei od roku nie potrafi zaktualizować Mate 7 / P7.\nCzemu Nazir ludzi w błąd wprowadzasz, myślałem że trolowanie Ci przeszło ale dalej zamiast szarych komórek masz 6.2 cala superflagowiec.\nNapinka na wydajność rdzeni CPU, a GPU nadal będzie tandeta? Jak pokażą wyniki, że pokona grafikę z Exynosa to wtedy można mówić, że cytuję”pokonany, rozłożony na łopatki” itd\n@Nazir Nikogo to nie obchodzi.\nJa z Mate7 na którym mam już po aktualizacji Lollipop5.1 z nakładką EMUI’3.1 nie narzekam , ale czy kupię kolejny Huawei to czas pokaże 🙂\nRaczej brak wydajności i optymalizacji próbują nadrobić dużą baterią. Jak tam aktualizacje dla zeszłorocznych flagowców? Ich nakładki już zaczynają się sypać, a Lollipopa czy nawet zwykłych łatek ani widu, ani słychu.\nDla mnie cudo 🙂\nmoda na odchudzanie, airpods cena zamiennika, mi 6, Kindle paperwhite 3, najlepsze klawiatury dla graczy, lg gt540 specyfikacja, google pixel 3 cena, alternatywna aplikacja, aparat vga, selfie\n62 queries. 0,362, 0.361 (0,362) seconds.


Układ Słoneczny - 3D Astronomy - 3D Space\nUkład Słoneczny (32067 views - Astronomy & Space )\nUkład Słoneczny – układ planetarny składający się ze Słońca i powiązanych z nim grawitacyjnie ciał niebieskich. Ciała te to osiem planet, 173 znanych księżyców planet, pięć planet karłowatych i miliardy (a być może nawet biliony) małych ciał Układu Słonecznego, do których zalicza się planetoidy, komety, meteoroidy i pył międzyplanetarny. Zbadane regiony Układu Słonecznego zawierają, licząc od Słońca: cztery planety skaliste (Merkury, Wenus, Ziemia, Mars), pas planetoid składający się z małych skalistych ciał, cztery zewnętrzne gazowe olbrzymy (Jowisz, Saturn, Uran, Neptun) oraz drugi pas składający się z obiektów skalno-lodowych, tak zwany pas Kuipera. Za pasem Kuipera znajduje się dysk rozproszony, dużo dalej heliopauza i w końcu hipotetyczny obłok Oorta. Pięć obiektów zaliczonych do klasy planet karłowatych to: Ceres (największy obiekt w pasie planetoid), Pluton (do 24 sierpnia 2006 roku uznawany za 9. planetę Układu), Haumea, Makemake (drugi co do wielkości obiekt w pasie Kuipera) i Eris (największy znany obiekt w dysku rozproszonym). Sześć z ośmiu planet i trzy z planet karłowatych mają naturalne satelity, zwane księżycami. Każda z planet zewnętrznych jest otoczona pierścieniami złożonymi z pyłu kosmicznego. Wszystkie planety, z wyjątkiem Ziemi i Urana (który zawdzięcza nazwę greckiemu bóstwu Uranosowi), noszą imiona bóstw z mitologii rzymskiej. Szacuje się, że formowanie się i ewolucja Układu Słonecznego rozpoczęły się 4,6 miliarda lat temu, gdy na skutek grawitacyjnego zapadnięcia się części niestabilnego obłoku molekularnego rozpoczął się proces formowania Słońca i innych gwiazd. Układ wciąż podlega ewolucyjnym i chaotycznym zmianom i nie będzie istniał wiecznie w obecnej postaci. Za około 2–5 miliardów lat możliwe jest zderzenie Galaktyki Andromedy z Drogą Mleczną, a w ciągu około 5 miliardów lat Słońce powiększy wielokrotnie swoją średnicę, stając się czerwonym olbrzymem, co doprowadzi do zniszczenia planet skalistych, wliczając w to Ziemię. Następnie Słońce odrzuci swoje zewnętrzne warstwy jako mgławicę planetarną i przekształci się w białego karła, którego temperatura i jasność będą stopniowo spadać aż do całkowitej „śmierci” gwiazdy. Przypuszcza się, że Słońce następnie zmieni się w czarnego karła, jednak nie można tej teorii potwierdzić ani obalić, gdyż Wszechświat jest zbyt młody, aby powstały tego typu obiekty astronomiczne.\nPARTcloud - Solar system\nSolar System IIby MAC CAD\nSolar Systemby MAC CAD\nLicensed under GNU Free Documentation License (Adi, oryg. http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Planets2008.jpg?uselang=pl).\nUkład Słoneczny – układ planetarny składający się ze Słońca i powiązanych z nim grawitacyjnie ciał niebieskich. Ciała te to osiem planet[b], 173 znanych księżyców planet, pięć planet karłowatych[c] i miliardy (a być może nawet biliony) małych ciał Układu Słonecznego, do których zalicza się planetoidy, komety, meteoroidy i pył międzyplanetarny.\nZbadane regiony Układu Słonecznego zawierają, licząc od Słońca: cztery planety skaliste (Merkury, Wenus, Ziemia, Mars), pas planetoid składający się z małych skalistych ciał, cztery zewnętrzne gazowe olbrzymy (Jowisz, Saturn, Uran, Neptun) oraz drugi pas składający się z obiektów skalno-lodowych, tak zwany pas Kuipera. Za pasem Kuipera znajduje się dysk rozproszony, dużo dalej heliopauza i w końcu hipotetyczny obłok Oorta. Pięć obiektów zaliczonych do klasy planet karłowatych to: Ceres (największy obiekt w pasie planetoid), Pluton (do 24 sierpnia 2006 roku uznawany za 9. planetę Układu), Haumea, Makemake (drugi co do wielkości obiekt w pasie Kuipera) i Eris (największy znany obiekt w dysku rozproszonym).\nSześć z ośmiu planet i trzy z planet karłowatych mają naturalne satelity, zwane księżycami. Każda z planet zewnętrznych jest otoczona pierścieniami złożonymi z pyłu kosmicznego. Wszystkie planety, z wyjątkiem Ziemi i Urana (który zawdzięcza nazwę greckiemu bóstwu Uranosowi), noszą imiona bóstw z mitologii rzymskiej.\nSzacuje się, że formowanie się i ewolucja Układu Słonecznego rozpoczęły się 4,6 miliarda lat temu, gdy na skutek grawitacyjnego zapadnięcia się części niestabilnego obłoku molekularnego rozpoczął się proces formowania Słońca i innych gwiazd. Układ wciąż podlega ewolucyjnym i chaotycznym zmianom i nie będzie istniał wiecznie w obecnej postaci. Za około 2–5 miliardów lat możliwe jest zderzenie Galaktyki Andromedy z Drogą Mleczną, a w ciągu około 5 miliardów lat Słońce powiększy wielokrotnie swoją średnicę, stając się czerwonym olbrzymem, co doprowadzi do zniszczenia planet skalistych, wliczając w to Ziemię. Następnie Słońce odrzuci swoje zewnętrzne warstwy jako mgławicę planetarną i przekształci się w białego karła, którego temperatura i jasność będą stopniowo spadać aż do całkowitej „śmierci” gwiazdy. Przypuszcza się, że Słońce następnie zmieni się w czarnego karła, jednak nie można tej teorii potwierdzić ani obalić, gdyż Wszechświat jest zbyt młody, aby powstały tego typu obiekty astronomiczne.\n1.2 Planeta karłowata\n2 Powstanie i ewolucja\n3.1.1 Materia międzyplanetarna\n3.2 Większe ciała niebieskie\n3.3 Planety wewnętrzne (skaliste)\n3.4 Pas planetoid\n3.5 Planety zewnętrzne\n3.6 Obszar obiektów transneptunowych\n3.6.1 Pas Kuipera\n3.6.2 Dysk rozproszony\n3.7 Mniejsze ciała Układu Słonecznego\n3.8 Najdalsze obszary\n3.8.1.1 Szok końcowy\n3.8.1.2 Płaszcz Układu Słonecznego\n3.8.2 Obłok Oorta\n3.8.3 Niezbadane obszary\n4 Najbliższe sąsiedztwo\n4.1 Sąsiedztwo gwiezdne\n5 Położenie w Galaktyce\n6 Badania Układu Słonecznego\n6.1 Obserwacje przez teleskop\n6.2 Badania za pomocą sond kosmicznych\n6.3 Przeloty w pobliżu innych planet\n6.3.1 Orbitery, lądowniki i łaziki\n6.4 Wyprawy załogowe\nObiekty orbitujące wokół Słońca są podzielone na trzy grupy: planety, planety karłowate i małe ciała Układu Słonecznego.\nAstronomowie zwykle mierzą odległości w Układzie Słonecznym w jednostkach astronomicznych (skrót: au lub j.a.). Jedna jednostka astronomiczna to średnia odległość pomiędzy Ziemią a Słońcem, czyli około 149 598 000 km. Przykładowo Pluton jest odległy średnio o około 39,4 au od Słońca, podczas gdy Jowisz krąży po orbicie w średniej odległości około 5,2 au od Słońca. Jeden rok świetlny, jednostka używana do wyrażania odległości międzygwiazdowych, to około 63 240 au.\nNieformalnie Układ Słoneczny jest czasami dzielony na oddzielne strefy. Wewnętrzny Układ Słoneczny zawiera cztery planety skaliste i główny pas planetoid. Czasami definiuje się zewnętrzny Układ Słoneczny jako obejmujący wszystko poza pasem planetoid. Od czasu odkrycia pasa Kuipera, niektórzy używają tego określenia dla obszaru poza orbitą Neptuna, a wtedy gazowe olbrzymy stanowią „strefę środkową”.\nOsobny artykuł: Planeta.\nJest to ciało niebieskie, które znajduje się na orbicie wokół Słońca, ma wystarczającą masę, aby własną grawitacją pokonać siły spoistości ciała stałego tak, aby wytworzyć kształt odpowiadający równowadze hydrostatycznej (prawie kulisty) i wyczyścić przestrzeń w pobliżu swojej orbity.\nOsobny artykuł: Planeta karłowata.\nJest to ciało niebieskie, które znajduje się na orbicie wokół Słońca, ma wystarczającą masę, aby własną grawitacją pokonać siły ciała stałego tak, aby wytworzyć kształt odpowiadający równowadze hydrostatycznej (prawie kulisty), nie wyczyściło jednak przestrzeni w pobliżu swojej orbity, oraz nie jest satelitą.\nWszystkie pozostałe obiekty okrążające Słońce, oprócz satelitów, powinny być określane wspólnie jako „małe ciała Układu Słonecznego”.\nPowstanie i ewolucja\nUkład Słoneczny powstał około 4,6 miliarda lat temu z zagęszczenia obłoku molekularnego. Owa stosunkowo rzadka chmura gazu (przede wszystkim wodoru i helu) i pyłu kosmicznego o średnicy kilku lat świetlnych zapadła się grawitacyjnie – prawdopodobnie pod wpływem jakiegoś zaburzenia zewnętrznego, związanego na przykład z niedalekim wybuchem supernowej. Kurczeniu się obłoku odpowiadało zwiększanie się gęstości, szczególnie w centrum, oraz formowanie się wirującego coraz szybciej dysku protoplanetarnego o średnicy około 200 au. Centralny obiekt dysku – protogwiazda – w końcu przekształcił się w Słońce, a w otaczającym je dysku powstały poszczególne ciała niebieskie: przede wszystkim planety, ale także i pozostałe składniki Układu Słonecznego. Pierwotny Układ Słoneczny różnił się od obecnego: planety krążyły po innych orbitach i było w nim znacznie więcej małych ciał, pyłu międzyplanetarnego oraz resztek gazu. Promieniowanie świetlne i wiatr słoneczny wyczyściły Układ z gazu i pyłu. Wiele małych ciał Układu zderzyło się z dużymi ciałami lub zostało z niego wyrzuconych. Zderzenia, jak i wzajemne oddziaływania ciał, zmieniały parametry orbit. Proces ten, choć znacznie ograniczony, trwa w dalszym ciągu. Oddziaływania wprowadzają perturbacje do orbit planet i mniejszych ciał Układu. Zmiany te są dość trudne do dokładnego przewidzenia, szczególnie dla mniejszych ciał Układu Słonecznego, dlatego określa się, że mają charakter chaosu deterministycznego. Zmiany te dzieli się na zmiany potencjalne, zachowujące sumę energii ciał, jak i niepotencjalne, w których ruch jest hamowany głównie przez siły pływowe.\nAstronomowie przewidują, że pomimo tych zmian Układ Słoneczny w obecnej postaci nie ulegnie drastycznym zmianom, dopóki Słońce nie przemieni całego wodoru w swoim jądrze w hel i przechodząc w kolejną fazę, zmieni się z gwiazdy ciągu głównego w czerwonego olbrzyma. Wówczas Słońce znacznie zwiększy swą średnicę pochłaniając najbliższe mu planety i prawdopodobnie także Ziemię.\nEkliptyka widziana w świetle słonecznym zza Księżyca. Zdjęcie z sondy Clementine. Od lewej: Merkury, Mars, Saturn.\nCentrum Układu Słonecznego stanowi Słońce, gwiazda ciągu głównego typu widmowego G2, która zawiera 99,86% znanej masy Układu i dominuje w nim grawitacyjnie. Jowisz i Saturn, dwa największe ciała orbitujące wokół Słońca, stanowią więcej niż 90% pozostałej masy układu[d].\nWiększość orbit dużych ciał krążących wokół Słońca położona jest blisko płaszczyzny orbity ziemskiej, zwanej ekliptyką, podczas gdy orbity komet i obiektów Pasa Kuipera są zwykle nachylone pod większym kątem do ekliptyki.\nWszystkie planety i większość innych ciał okrążają Słońce zgodnie z kierunkiem jego własnej rotacji (przeciwnej do wskazówek zegara, patrząc z góry na biegun północny Słońca). Istnieją też wyjątki, takie jak Kometa Halleya.\nOrbitalny ruch ciał niebieskich obiegających Słońce opisał Jan Kepler, formułując prawa ruchu planet. Według I prawa Keplera każde ciało krąży (w przybliżeniu) po elipsie, a Słońce leży w jednym z ognisk tej elipsy. Im bliżej Słońca znajduje się ciało, tym szybciej się porusza. Orbity planet są zbliżone do okręgu, jednak wiele komet, planetoid i obiektów Pasa Kuipera krąży po silnie wydłużonych elipsach. Z tego powodu odległość ciała niebieskiego od Słońca zmienia się w trakcie obiegu Słońca. Maksymalne zbliżenie do Słońca nazywane jest peryhelium, a największe oddalenie – aphelium.\nZe względu na ogromne różnice w stosunkach odległości wiele wizualizacji Układu Słonecznego ukazuje orbity planet w podobnych do siebie odległościach. W rzeczywistości, z kilkoma wyjątkami, im dalej planeta lub pas planetoid znajduje się od Słońca, tym bardziej rośnie odległość pomiędzy jej orbitą a orbitą poprzedniego ciała. Na przykład Wenus znajduje się średnio o 0,33 au dalej niż Merkury, podczas gdy Saturn znajduje się o 4,3 au dalej niż Jowisz, a Neptun krąży o 10,5 au dalej niż Uran. Podejmowano próby, aby określić związek pomiędzy tymi odległościami (patrz: Reguła Titiusa-Bodego), jednak żadna tego typu teoria nie znalazła wytłumaczenia i nie została zaakceptowana.\nOsobny artykuł: Słońce.\nDuża masa Słońca umożliwiła uzyskanie wystarczająco wysokiej temperatury, by mogła zachodzić reakcja termojądrowa, uwalniająca ogromne ilości energii, która jest wysyłana w przestrzeń w większości jako promieniowanie elektromagnetyczne, w tym światło widzialne.\nGwiazdy porządkuje się na diagramie Hertzsprunga-Russella, na którym umieszcza się je według jasności absolutnej i temperatury powierzchni. Słońce jest klasyfikowane jako umiarkowanie duży żółty karzeł, jednak ta nazwa może być myląca, ponieważ – w porównaniu do innych gwiazd w Galaktyce – Słońce jest raczej duże i jasne. Większość gwiazd na diagramie Hertzsprunga-Russella położona jest w obszarze nazywanym ciągiem głównym; Słońce leży właśnie pośrodku tego obszaru. Gwiazdy jaśniejsze i gorętsze od Słońca występują rzadko. Gwiazdy ciemniejsze i chłodniejsze są powszechne.\nMiejsce Słońca w ciągu głównym określa go jako gwiazdę w „sile wieku”. Nie wyczerpało ono jeszcze swojego zapasu wodoru niezbędnego do reakcji termojądrowej. W miarę postępowania przemiany wodoru w hel Słońce staje się coraz jaśniejsze. We wcześniejszych etapach życia gwiazdy, jasność Słońca wynosiła 75% obecnej jasności.\nObliczenia dotyczące stosunku wodoru i helu wskazują, że znajduje się ono mniej więcej w połowie swojego życia jako gwiazda ciągu głównego. W końcu, za około pięć miliardów lat, Słońce zacznie się znacznie szybciej zmieniać i opuści ciąg główny – stanie się znacznie większe i chłodniejsze (czerwieńsze), zmieniając się w czerwonego olbrzyma. Wówczas jego jasność absolutna będzie kilka tysięcy razy większa od obecnej, ale temperatura jego powierzchni będzie niższa niż obecnie.\nSłońce jest gwiazdą I populacji; narodziło się w późniejszych etapach ewolucji Wszechświata. Zawiera więcej pierwiastków cięższych od wodoru i helu, czyli tzw. „metali” (mówiąc w żargonie astronomicznym) niż starsze gwiazdy II populacji. Pierwiastki cięższe niż wodór i hel powstają tylko w jądrach gwiazd, a pierwiastki cięższe od żelaza – tylko podczas eksplozji gwiazd. Pierwsze pokolenie gwiazd (hipotetycznej III populacji i częściowo II populacji) zakończyło swoją ewolucję w akcie eksplozji supernowej, dzięki czemu Wszechświat został wzbogacony o atomy pierwiastków ciężkich. Najstarsze gwiazdy zawierają niewiele metali, podczas gdy gwiazdy powstałe później zawierają ich więcej. Ta właśnie duża zawartość metali jest, jak się wydaje, decydująca dla faktu, że Słońce wytworzyło układ planetarny, gdyż planety formują się z dysków zawierających pył kosmiczny.\nOsobny artykuł: materia międzyplanetarna.\nArtystyczna wizja spirali Parkera przedstawiającej zmiany pola magnetycznego w płaszczyźnie równikowej Słońca wywołane zmianami wiatru słonecznego. W wyniku obrotu Słońca zmiany przybierają kształt spirali. Okręgi ukazują orbity 5 planet (Merkury, Wenus, Ziemia, Mars, Jowisz)\nOprócz światła Słońce wyrzuca strumień naładowanych cząstek, głównie protonów i elektronów, znany jako wiatr słoneczny. Cząstki te są wyrzucane z prędkością około 1,5 miliona km/h. Strumień ten jest hamowany przez pole magnetyczne Słońca, a w dużej odległości od gwiazdy – także przez wiatr ośrodka międzygwiezdnego (galaktyczny). Ocenia się, że wiatr słoneczny sięga do odległości co najmniej 100 au. Aktywność słoneczna wpływa na intensywność wiatru słonecznego, poprzez burze magnetyczne oraz koronalne wyrzuty masy, tworząc tak zwaną kosmiczną pogodę.\nPole magnetyczne Ziemi chroni jej atmosferę przed wiatrem słonecznym. Wenus i Mars nie mają pola magnetycznego, dlatego wiatr słoneczny powoduje, że ich atmosfery są powoli wywiewane w przestrzeń. Interakcja wiatru słonecznego z polem magnetycznym planety tworzy zorze polarne obserwowane w pobliżu biegunów Ziemi, a także planet-olbrzymów.\nPrzez Układ Słoneczny przechodzi także promieniowanie kosmiczne pochodzące spoza układu. Wiatr słoneczny w obrębie heliosfery (zwłaszcza w gęstszym płaszczu) i planetarne pola magnetyczne częściowo chronią przed nim Układ Słoneczny, choć nie wiadomo, w jakim stopniu. Nie jest także znany wpływ zmian pola magnetycznego Słońca na gęstość promieniowania kosmicznego w ośrodku międzyplanetarnym.\nMateria międzyplanetarna jest miejscem występowania co najmniej dwóch dyskowatych obszarów pyłu kosmicznego. Pierwszy, zodiakalny obłok pyłu, leży w wewnętrznej części Układu Słonecznego i powoduje powstawanie światła zodiakalnego. Prawdopodobnie tworzą liczne drobne ciała powstające w wyniku kolizji w pasie planetoid. Drugi rozciąga się w obszarze od około 10 au do ok. 40 au, a powstał prawdopodobnie wskutek podobnych kolizji w pasie Kuipera.\nWiększe ciała niebieskie\nSłońce i planety Układu Słonecznego\n(km ilość średnic Ziemi)\n(1021 kg MZ)\nSłońce ok. 1 392 000\n109 1 989 100 000\n332 950 – – 25d 9h 7m – gwiazda\n1 Merkury 4 879\n0,0552 57 909 170\n0,2408 58d 15h 26m 0 skalista\n2 Wenus 12 104\n0,9489 4 868,5\n0,8149 108 208 926\n0,6152 243d 0h 27m 0 skalista\n3 Ziemia 12 756\n1,0000 5 974,2\n1,0000 149 597 887\n1,0000 23h 56m 04s 1 skalista\n4 Mars 6 805\n0,1074 227 936 637\n1,8808 24h 37m 23s 2 skalista\n5 Jowisz 142 984\n11,2092 1 898 600,8\n317,8 778 412 027\n5,2034 4 333,287\n11,8637 9h 55m 30s 67 gazowa\n6 Saturn 120 536\n9,4494 568 516,8\n95,1620 1 426 725 413\n9,5371 10 756,200\n29,4484 10h 39m 22s 62 gazowa\n7 Uran 51 118\n4,0074 86 841,0\n14,5360 2 870 972 220\n19,1913 30 707,490\n84,0711 17h 14m 24s 27 gazowo-lodowa\n8 Neptun 49 528\n3,8827 102 439,6\n17,1470 4 498 252 900\n30,0690 60 223,353\n164,8799 16h 06m 36s 14 gazowo-lodowa\nPlanety skaliste krążą blisko Słońca, mają niewielkie rozmiary i stosunkowo wysoką gęstość. Prędkość ich obrotu wokół własnej osi jest mała, mają też niewiele satelitów. Planety gazowe położone dalej od Słońca są dużo większe, mają małą gęstość, a prędkość obrotu wokół własnej osi jest większa. Każda z nich ma wiele satelitów.\nPlanety wewnętrzne (skaliste)\nOsobne artykuły: Planeta skalista i Planeta wewnętrzna.\nCztery wewnętrzne planety Układu Słonecznego są planetami skalistymi, mają dużą gęstość, są zbudowane ze skał, mają najwyżej kilka księżyców lub nie mają ich w ogóle i nie mają pierścieni. Składają się w znacznej części z minerałów o wysokiej temperaturze topnienia, takich jak krzemiany, które tworzą ich skorupę oraz płaszcz, a także metali takich jak żelazo i nikiel, które tworzą ich jądra. Trzy z czterech planet wewnętrznych (Wenus, Ziemia i Mars) mają atmosferę. Na ich powierzchni występują kratery uderzeniowe oraz tektoniczne cechy ukształtowania powierzchni takie jak rowy tektoniczne i wulkany.\nMerkury (0,4 au) jest najbliższą Słońca i najmniejszą planetą (0,055 masy Ziemi). Merkury nie ma naturalnych satelitów, a jedyne znane jego cechy geologiczne oprócz kraterów uderzeniowych to obłe grzbiety i urwiska, prawdopodobnie powstałe w okresie kurczenia się jego stygnącego wnętrza we wczesnej historii planety. Merkury prawie w ogóle nie ma atmosfery, gdyż jest ona „zdmuchiwana” przez wiatr słoneczny. Nie wiadomo dokładnie jak ukształtowały się jego stosunkowo duże żelazne jądro i cienki płaszcz. Według części hipotez jego zewnętrzne warstwy zostały zdarte przez ogromne uderzenie i to spowodowało, że nie rozrósł się w pełni będąc pod wpływem promieniowania młodego Słońca.\nWenus (0,7 au) jest zbliżona rozmiarami do Ziemi (0,815 masy Ziemi) i podobnie jak ona, ma gruby płynny płaszcz wokół żelaznego jądra i masywną atmosferę, 90 razy gęstszą niż ziemska. Wenus nie ma naturalnych satelitów. Jest najgorętszą planetą, temperatura powierzchni osiąga powyżej 400 °C, z powodu dużej zawartości gazów cieplarnianych w atmosferze. Nie ma ona pola magnetycznego, które mogłoby zapobiec uszczupleniu jej gęstej atmosfery, co sugeruje, że atmosfera jest stale uzupełniana przez aktywność wulkaniczną. Nie ma jednak jak dotąd innych dowodów współczesnej aktywności geologicznej na Wenus.\nZiemia (1 au) jest największą i najgęstszą z planet wewnętrznych, jedyną z pewnością aktywną geologicznie i jedyną znaną planetą, na której istnieje życie. Jej hydrosfera jest unikalna wśród planet skalistych. Jest także jedyną planetą gdzie została zaobserwowana tektonika płyt. Atmosfera ziemska jest odmienna od atmosfer pozostałych planet i jest wciąż kształtowana przez procesy biologiczne, dzięki którym zawiera 21% wolnego tlenu. Ma jednego naturalnego satelitę – Księżyc – jedynego dużego satelitę pośród planet skalistych w Układzie Słonecznym. Czasem wręcz określa się układ Ziemia-Księżyc jako planetę podwójną.\nMars (1,5 au) jest mniejszy niż Ziemia i Wenus (0,107 masy Ziemi). Ma rzadką atmosferę złożoną głównie z dwutlenku węgla. Jego powierzchnia jest usiana wieloma wulkanami takimi jak Olympus Mons i dolinami pochodzenia tektonicznego takimi jak Valles Marineris. Nie wiadomo, czy Mars wykazuje współcześnie aktywność geologiczną. Jego czerwona barwa pochodzi od gleby bogatej w tlenki żelaza. Mars ma dwa niewielkie księżyce: Fobosa i Deimosa. Mogą one być przechwyconymi planetoidami (przypominają je składem), lub mogły powstać na orbitach podobnych do dzisiejszych, na co wskazuje dynamika, np. z materii wyrzuconej przy uderzeniu dużego ciała w Marsa.\nOsobne artykuły: Pas planetoid i Rodziny planetoid.\nPlanetoidy to w większości małe ciała Układu Słonecznego, składające się głównie ze skalistych i metalicznych minerałów.\nGłówny pas planetoid zajmuje orbitę pomiędzy Marsem a Jowiszem, w obszarze od 2,12 do 3,3 au od Słońca. Uważa się, że jest to pozostałość po procesie formacji Układu Słonecznego, tzn. że jest to materia, która nie zdołała się połączyć w większy obiekt z powodu oddziaływania grawitacyjnego Jowisza.\nRozmiar planetoid wynosi od setek kilometrów do rozmiarów mikroskopijnych. Wszystkie planetoidy z wyjątkiem Ceres są klasyfikowane jako małe ciała Układu Słonecznego, jednak niektóre, takie jak Westa i Hygieia być może zostaną uznane za planety karłowate, jeśli okaże się, że osiągnęły równowagę hydrostatyczną (czyli własna grawitacja nadała im kształt zbliżony do kulistego).\nDo 2002, zidentyfikowano około 40 000 obiektów mających ponad 1 km średnicy w pasie planetoid, a ich szacowana liczba wynosić może od 700 tys. do 1,7 mln. Jednak łączna masa planetoid zapewne nie przekracza jednej tysięcznej masy Ziemi. Pas planetoid nie jest zbyt gęsty; sondy kosmiczne zwykle przelatują przez niego bez kolizji. Planetoidy o średnicach pomiędzy 10 i 10−4 m nazywa się meteoroidami.\nNiektóre spośród planetoid mają satelity. Nazywa się je zwykle księżycami planetoid, a jeśli oba ciała są zbliżonych rozmiarów, to uznaje się je za planetoidę podwójną.\nPlanetoidy w głównym pasie są podzielone na grupy w oparciu o charakterystyki ich orbit. Często łączy je także wspólne pochodzenie. Z pasa planetoid pochodzą także niektóre komety krótkookresowe, które możliwie były jednym ze źródeł wody na Ziemi.\nCeres to największy i najwcześniej odkryty obiekt w pasie planetoid. Ma średnicę 952,4 km, jego masa stanowi około 1/3 łącznej masy pasa. Po odkryciu w 1801 uważany był za planetę, jednak odkrycia podobnych obiektów sprawiły, że zaczęto określać go jako planetka lub planetoida. W 2006 roku został przeklasyfikowany ponownie – został uznany za planetę karłowatą.\nOsobne artykuły: Gazowy olbrzym i Planeta zewnętrzna.\nJowisz i Saturn składają się w większości z wodoru i helu, zaś Uran i Neptun – z lodu, zamarzniętego amoniaku i metanu. Według niektórych klasyfikacji Uran i Neptun należą do oddzielnej kategorii – „lodowych olbrzymów”. Wszystkie cztery planety gazowe mają pierścienie, jednak jedynie pierścienie Saturna są łatwo widzialne z Ziemi. Termin planety zewnętrzne nie powinien być mylony z pojęciem planety górne, który oznacza planety znajdujące się w większej odległości od Słońca niż Ziemia (gazowe olbrzymy i Mars).\nJowisz (5,2 au) ma masę równą 318 mas Ziemi, czyli 2,5 razy więcej niż wszystkie pozostałe planety Układu. Składa się w większości z wodoru i helu. Duża ilość ciepła pochodząca z wnętrza planety tworzy wiele interesujących zjawisk w jego atmosferze, takich jak równoleżnikowe pasma chmur czy Wielka Czerwona Plama. Jowisz ma 67 znanych księżyców. Cztery największe z nich, tzw. księżyce galileuszowe, wykazują podobieństwa do planet skalistych, takie jak wulkanizm i zjawiska tektoniczne. Ganimedes, największy naturalny satelita w Układzie Słonecznym, jest większy niż Merkury.\nSaturn (9,5 au) słynie ze swoich szerokich i jasnych pierścieni. Pod względem budowy i składu atmosfery bardzo przypomina on Jowisza. Ma jednak bardzo małą gęstość; przy średnicy równej ok. 84% średnicy Jowisza jest ponad trzykrotnie mniej masywny. Ma 62 znane satelity. Największe spośród nich są zbudowane w dużym stopniu z lodu. Z tej grupy Tytan i Enceladus wykazują oznaki aktywności geologicznej (kriowulkanizm). Tytan jest większy niż Merkury i jest jedynym satelitą w Układzie Słonecznym, który ma gęstą atmosferę, w której zachodzą złożone zjawiska pogodowe; poza tym znajdują się na nim powierzchniowe zbiorniki (jeziora i morza) ciekłych węglowodorów. Ciśnienie atmosferyczne na jego powierzchni jest o ok. 47% większe niż na powierzchni Ziemi.\nUran (19,6 au), przy masie 14 mas Ziemi, jest najlżejszą z planet-olbrzymów. Jego unikalną cechą jest to, że obiega Słońce „leżąc na boku”; jego oś obrotu jest nachylona do ekliptyki pod kątem bliskim 0°. Ma także znacznie mniej aktywne jądro i wypromieniowuje mniej ciepła niż pozostałe olbrzymy Uran ma 27 znanych księżyców (stan z 15 lipca 2013, spośród których największe to Tytania, Oberon, Umbriel, Ariel i Miranda).\nNeptun (30 au), chociaż nieco mniejszy od Urana, ma większą masę (równą 17 mas Ziemi) i większą gęstość. Wypromieniowuje też więcej ciepła, ale nie tak dużo jak Jowisz czy Saturn. Neptun ma 14 znanych księżyców. Największy z nich, Tryton, jest geologicznie aktywny, ma aktywne gejzery wyrzucające płynny azot. Tryton jest jedynym znanym dużym satelitą poruszającym się wokół swojej planety ruchem wstecznym – przeciwnym niż jej ruch wirowy.\nObszar obiektów transneptunowych\nOsobny artykuł: Obiekt transneptunowy.\nObszar Układu Słonecznego poza orbitą Neptuna jest wciąż mało zbadany. Dotychczasowe badania wskazują, że znajduje się tam znaczna ilość małych obiektów (największy znany ma średnicę pięciokrotnie mniejszą niż Ziemia i masę dużo mniejszą niż Księżyc), zbudowanych głównie ze skał i lodu. Obszar ten czasami zwany jest „zewnętrznym Układem Słonecznym”, jednak inni uważają, że termin ten odnosi się do obszaru poza pasem planetoid.\nOsobny artykuł: Pas Kuipera.\nZasadnicza część pasa Kuipera to ogromny pierścień planetoid zbudowanych głównie z lodu. Rozciąga się w odległościach 30-50 au od Słońca. Składa się głównie z małych ciał Układu Słonecznego, lecz niektóre z największych jego obiektów, takie jak Quaoar, Varuna czy Orcus, mogą na podstawie definicji IAU zostać w przyszłości uznane za planety karłowate. Zidentyfikowano ponad tysiąc obiektów, z tego kilkanaście o średnicy ok. 1000 km lub większej. Ocenia się, że w pasie istnieje ponad 100 tys. obiektów o średnicy przekraczającej 50 km. Łączna masa obiektów w pasie stanowić ma co najwyżej dziesiątą część masy Ziemi; szacunki te są jednak niepewne ze względu na niepewności w albedo, brak danych o gęstości większości tych obiektów i według danych z 2006 roku możliwe jest dokładne zbadanie jedynie wewnętrznego obszaru pasa Kuipera. Orbity większości obiektów są nachylone do ekliptyki. Wiele obiektów ma satelity, niektóre są planetoidami podwójnymi.\nObiekty Pasa Kuipera można z grubsza podzielić na te „klasyczne” i te będące w rezonansie orbitalnym z Neptunem, czyli takie których okres obiegu związany jest z okresem obiegu planety. Rezonans 2:3 oznacza, że ciało okrąża Słońce dwukrotnie w przeciągu trzech okrążeń Słońca przez Neptuna. Ten rodzaj rezonansu dotyczy obiektów okresowo przybliżających się w ruchu orbitalnym do Słońca bardziej niż Neptun, np. Plutona. Od nazwy tej planety karłowatej, obiekty będące w takim rezonansie nazywa się plutonkami (plutino). Część „klasyczna” pasa zawiera obiekty niebędące w rezonansie z Neptunem i rozciąga się z grubsza od 39,4 au do 47,7 au. Noszą nazwę cubewano, wziętą od pierwszego odkrytego obiektu tego typu, (15760) 1992 QB1.\nPluton i Charon\nPluton i jego pięć znanych księżyców\nPluton (średnio 39 au), planeta karłowata, jest największym znanym obiektem w pasie Kuipera. Kiedy został odkryty w 1930, uznano go za dziewiątą planetę; sytuacja zmieniła się w 2006 r. z wprowadzeniem nowej definicji planety. Pluton ma stosunkowo ekscentryczną orbitę nachyloną pod kątem 17 stopni do płaszczyzny ekliptyki i rozciągającą się od 29,7 au w peryhelium (wewnątrz orbity Neptuna) do 49,5 au w aphelium.\nJego największy księżyc Charon ma masę tylko 7 razy mniejszą niż Pluton, dlatego tworzy wraz z Plutonem podwójną planetę karłowatą, co sprawia że punkt wokół którego krążą (barycentrum) znajduje się w przestrzeni pomiędzy nimi. Cztery znacznie mniejsze księżyce, Nix, Hydra, Kerberos i Styx, okrążają Plutona i Charona po dalszych orbitach.\nMakemake, planeta karłowata o średnicy wynoszącej około ¾ średnicy Plutona jest jednym z niewielu ciał pasa Kuipera nieposiadających odkrytego satelity. Jego ekstremalnie niska średnia temperatura (około 30 K) sprawia, że najprawdopodobniej ma powierzchnię pokrytą metanowym i etanowym lodem. Jego orbita jest silnie nachylona do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 29°, a okres obiegu wokół Słońca wynosi blisko 310 lat ziemskich.\nOsobny artykuł: Dysk rozproszony.\nDysk rozproszony zachodzi na pas Kuipera, lecz rozciąga się dużo dalej na zewnątrz. Uważa się, że ten obszar jest źródłem większości komet krótkookresowych. Prawdopodobnie obiekty dysku rozproszonego zostały wyrzucone na orbity erratyczne (nieregularne) przez oddziaływanie grawitacyjne Neptuna, który w okresie formowania się Układu Słonecznego poruszał się po bardziej oddalonej orbicie (patrz: migracja planetarna). Większość obiektów dysku rozproszonego (SDO – scattered disc objects) ma peryhelia w pasie Kuipera, lecz aphelia rozciągają się aż do 150 au od Słońca. Orbity SDO są również silnie nachylone do płaszczyzny ekliptyki, a często są prawie prostopadłe do niej. Niektórzy astronomowie uważają dysk rozproszony za część pasa Kuipera i używają pojęcia „rozproszone obiekty pasa Kuipera”.\nEris i jej księżyc Dysnomia\nEris (średnio 68 au) jest największym znanym obiektem dysku rozproszonego. Jej odkrycie spowodowało debatę nad nową definicją planety, ponieważ ciało to było nie mniejsze niż Pluton, a sądzono nawet, że jest od niego większe. Według współczesnych pomiarów, ma ona średnicę w przybliżeniu 2330 km, niemal taką samą jak Pluton. Ma natomiast największą masę ze znanych planet karłowatych. Ma jeden znany księżyc, Dysnomię. Podobnie jak w przypadku Plutona, jej orbita jest silnie ekscentryczna; Eris ma peryhelium w odległości 38,2 au od Słońca (średni dystans Plutona), a aphelium w 97,6 au i jest stromo nachylona do ekliptyki.\nMniejsze ciała Układu Słonecznego\nOprócz planetoid pasa głównego i pasa Kuipera, w Układzie Słonecznym istnieje wiele grup (rodzin) planetoid poruszających się po innych orbitach.\nTrojańczycy to planetoidy, które znajdują się w punktach libracyjnych L4 i L5 Jowisza, Neptuna, Marsa i Ziemi. Są to obszary stabilne grawitacyjnie, utrzymujące ciało na wspólnej orbicie z planetą.\nPlanetoidy rodziny Hildy są w rezonansie 2:3 z Jowiszem; to znaczy, że obiegają Słońce trzy razy na każde dwa okrążenia Jowisza.\nCentaury to planetoidy krążące po orbitach między orbitami Saturna i Neptuna.\nPlanetoidy bliskie Ziemi to cztery grupy planetoid, z których wiele przecina orbity planet wewnętrznych.\nOsobny artykuł: Kometa.\nKomety są to małe ciała Układu Słonecznego, zazwyczaj o średnicy zaledwie kilku kilometrów, złożone w większości z lodu. Ich orbity są silnie ekscentryczne; zwykle peryhelium znajduje się w okolicach orbit planet wewnętrznych, natomiast aphelium znajduje się daleko za orbitą Plutona. Kiedy kometa zbliża się do Słońca, jej lodowa powierzchnia zaczyna sublimować, tworząc komę – długi warkocz gazu i pyłu często możliwy do zaobserwowania gołym okiem z Ziemi.\nWiele grup komet, takich jak np. grupa Kreutza, pochodzi z rozpadu pierwotnej komety. Niektóre komety, poruszające się po orbitach hiperbolicznych, mogą pochodzić spoza Układu Słonecznego, ale dokładne określenie ich orbit jest trudne. Stare, nieaktywne komety, których lodowe części już wyparowały pod wpływem ogrzewania przez Słońce, zaliczane są do planetoid\nKomety krótkookresowe poruszają się po orbitach, których trwałość nie przekracza dwustu lat. Orbity komet długookresowych utrzymują się przez tysiące lat. Komety długookresowe, takie jak kometa Hale’a-Boppa, prawdopodobnie pochodzą z obłoku Oorta. Powstają one zapewne w wyniku zbliżenia się dwóch ciał w pasie Kuipera lub obłoku Oorta, które mogą zostać wytrącone ze swoich orbit i skierowane ku wewnętrznej części Układu Słonecznego, gdzie są obserwowane jako komety, albo też zostać wyrzucone w przestrzeń międzygwiezdną.\nKomety i planetoidy mogą zderzać się z planetami, dlatego stanowią potencjalne zagrożenie dla życia na Ziemi. Ostatnie zderzenie komety z planetą zaobserwowano 16 lipca 1994 roku, kiedy kometa Shoemaker-Levy 9 zderzyła się z Jowiszem. Na Ziemi znajduje się szereg kraterów uderzeniowych, które są śladami upadku komet lub planetoid.\nMiejsce gdzie Układ Słoneczny się kończy, a zaczyna się przestrzeń międzygwiazdowa nie jest precyzyjnie określone, gdyż jego granice są kształtowane przez dwa różne zjawiska: wiatr słoneczny i grawitację Słońca. Prawdopodobnie wiatr słoneczny ustępuje przed ośrodkiem międzygwiazdowym z grubsza na dystansie czterech odległości Plutona od Słońca. Jednakże strefa Roche’a, obszar gdzie grawitacja Słońca dominuje, kończy się w przybliżeniu w połowie drogi do najbliższych gwiazd, czyli tysiąc razy dalej.\nOsobny artykuł: Heliosfera.\nPrzestrzeń Układu Słonecznego wypełniona jest strumieniem cząstek wyrzucanych przez Słońce nazywanych wiatrem słonecznym. Obszar, w którym ciśnienie wiatru słonecznego przewyższa ciśnienie materii międzygwiazdowej, nazywa się heliosferą. Na ruch cząstek wyrzuconych przez Słońce wpływa jego pole magnetyczne, które przeważa nad galaktycznym polem magnetycznym.\nOsobny artykuł: Szok końcowy.\nWiatr słoneczny wieje z naddźwiękową prędkością aż do odległości 95 au (aphelium Plutona wynosi 49,3 au). Granica tego obszaru nosi nazwę szoku końcowego. Jest to strefa, w której cząstki wiatru słonecznego są spowalniane do prędkości poddźwiękowych, napotykając przeciwny wiatr ośrodka międzygwiazdowego (galaktycznego). Według danych z Voyagera 1 szok końcowy znajduje się w odległości 85 au od Słońca, z kolei Voyager 2 przesłał dane, według których granica ta znajduje się już w odległości 76 au. Prawdopodobnie wynika to z nieregularnego kształtu tej struktury.\nPłaszcz Układu Słonecznego\nOsobny artykuł: Płaszcz Układu Słonecznego.\nPoza szokiem końcowym, w obszarze zwanym płaszczem Układu Słonecznego, wiatr słoneczny porusza się z prędkością poddźwiękową, w związku z czym zagęszcza się i tworzą się w nim turbulencje. Obszar graniczny płaszcza nazywa się heliopauzą, gdzie wiatr słoneczny zupełnie zatrzymuje się i zaczyna się przestrzeń międzygwiazdowa.\nOsobny artykuł: Heliopauza.\nObwiednia zewnętrznej krawędzi heliosfery jest prawdopodobnie kształtowana przez oddziaływanie z ośrodkiem międzygwiazdowym, według praw mechaniki płynów, jak również przez słoneczne pole magnetyczne, przy czym część północna jest rozleglejsza, rozciągając się o 9 au (ok. 1,35 miliarda km) dalej niż część południowa. Jedna z hipotez postuluje istnienie strefy, w której na granicy heliopauzy dochodzi do formowania się ściany gorącego wodoru z materii międzygwiazdowej.\nSonda Voyager 1 przekroczyła heliopauzę w sierpniu 2012 roku i przesyła dane na temat promieniowania kosmicznego i plazmy w ośrodku międzygwiezdnym. Niewiele wiadomo o tym, na ile heliosfera chroni Układ Słoneczny przed promieniowaniem kosmicznym. W 2008 roku NASA rozpoczęła misję Interstellar Boundary Explorer (IBEX) mającą na celu uzyskanie obrazu heliosfery przy pomocy obrazowana energetycznych neutralnych atomów (ENA).\nPrzez lata uważano, że poza heliopauzą, w odległości ok. 230 au w kierunku apeksu Słońca, leży tzw. łukowa fala uderzeniowa (bow shock), plazma wzbudzana przez heliosferę podczas drogi przez ośrodek międzygwiazdowy Galaktyki, podobnie jak w pobliżu niektórych innych gwiazd. Obserwacje sondy IBEX wykazały jednak, że taka fala nie istnieje.\nOsobny artykuł: Obłok Oorta.\nHipotetyczny obłok Oorta to bardzo liczna grupa obiektów (od miliarda do biliona), zbudowanych głównie z lodu, tworzących w wewnętrznej części spłaszczoną, a dalej sferyczną otoczkę Układu Słonecznego. Rozciąga się on od 300 do 50 000 au (prawie rok świetlny) od Słońca, a być może nawet dwukrotnie dalej. Przypuszczalnie składa się z planetozymali wyrzuconych z wewnętrznych obszarów Układu, wskutek grawitacyjnych oddziaływań dużych planet w początkowych fazach jego formowania. Struktura obłoku podlega wpływom innych gwiazd, ich bliskie przejścia, które zdarzały się w przeszłości i będą zdarzać w przyszłości, mogą wytrącać z niego komety w kierunku planet.\nSedna jest dużym, czerwonawym obiektem transneptunowym o silnie wydłużonej orbicie (76 au w peryhelium; 928 au w aphelium). Krąży ona poza obszarem pasa Kuipera, większość astronomów uważa również, że nie należy ona do dysku rozproszonego. Jest ona przedstawicielką innej grupy obiektów, do której może należeć również 2000 CR105 (peryhelium w 45 au, aphelium w 415 au, okres obiegu 3420 lat). Grupę tę określa się jako obiekty odłączone lub „wewnętrzny obłok Oorta”, gdyż mogła się ona uformować podobnie jak obłok zewnętrzny. Nie wiadomo, jak liczna jest ta grupa ciał. Sedna zostanie prawdopodobnie zaliczona w przyszłości do grona planet karłowatych.\nOsobny artykuł: Hipotetyczne planety.\nZnaczna część Układu Słonecznego pozostaje wciąż nieznana. Według szacunków pole grawitacyjne Słońca dominuje nad siłami grawitacyjnymi sąsiednich gwiazd w zasięgu około dwóch lat świetlnych, zaś zewnętrzna część obłoku Oorta rozciąga się do około 50 000 au. Oprócz pojedynczych odkryć, takich jak odnalezienie w 2003 roku planetoidy Sedny, obszar pomiędzy pasem Kuipera i obłokiem Oorta o promieniu dziesiątek tysięcy au jest wciąż praktycznie nieopisany. Pas Kuipera urywa się nagle w odległości ok. 50 au od Słońca, granica ta znana jest jako „klif Kuipera”. Przyczyna tego zjawiska nie jest znana, ale takie granice tworzą się zwykle na skutek oddziaływania grawitacyjnego masywnych ciał – istnieje możliwość, że powoduje je niezaobserwowana dotąd planeta.\nPomimo wielu niepowodzeń, trwają również badania obszaru pomiędzy Merkurym a Słońcem. Jeżeli istnieją tam jakieś planetoidy, to najprawdopodobniej mają rozmiary nie większe niż 60 km.\nBezpośrednie sąsiedztwo Układu Słonecznego stanowi Lokalny Obłok Międzygwiazdowy (ang. Local Fluff) – gęsty obłok, część bardziej rozsianego obłoku zwanego Bąblem Lokalnym (ang. Local Bubble) w ośrodku międzygwiazdowym. Ma on kształt klepsydry, a jego średnica to około 300 lat świetlnych. Obłok wypełnia plazma o wysokiej temperaturze, co sugeruje, że jest pozostałością po kilku supernowych.\nApeks Słońca (punkt, w kierunku którego Słońce porusza się w przestrzeni międzygwiezdnej) leży w gwiazdozbiorze Herkulesa, w pobliżu granicy z gwiazdozbiorem Lutni. Prędkość tego ruchu wynosi 16,5 km/s, czyli 50 lat świetlnych na milion lat.\nOsobny artykuł: Gwiazdy położone najbliżej Ziemi.\nW odległości do 10 lat świetlnych (95 bilionów km) od Słońca istnieje stosunkowo niewiele gwiazd. Najbliżej znajduje się potrójny układ gwiazd alfa Centauri (ok. 4,4 lat świetlnych). Są to alfa Centauri A i B – ciasno związana para gwiazd podobnych do Słońca, oraz mały czerwony karzeł Proxima Centauri (alfa Centauri C), okrążający je w odległości 0,2 roku świetlnego. Nieco dalej znajdują się czerwone karły: gwiazda Barnarda (5,9 lat świetlnych), Wolf 359 (7,8 lat świetlnych), Lalande 21185 (8,3 lat świetlnych), podwójny czerwony karzeł Luyten 726-8 (8,73 ly) i pojedynczy Ross 154 (9,68 ly). Jednym z najbliższych obiektów jest także podwójny brązowy karzeł, WISE 1049-5319 (6,5 lat świetlnych). Największą gwiazdą w promieniu 10 ly jest Syriusz (8,6 lat świetlnych) – jasna gwiazda ciągu głównego, około dwukrotnie masywniejsza od Słońca, wokół której krąży biały karzeł Syriusz B.\nNajbliższy pozasłoneczny układ planetarny odkryto wokół gwiazdy epsilon Eridani (Ran), nieco ciemniejszej i czerwieńszej niż Słońce, znajdującej się w odległości 10,5 lat świetlnych od Ziemi. Potwierdzono istnienie jednej planety (AEgir, epsilon Eridani b) o masie około 1,5 MJ, orbitującej wokół tej gwiazdy w okresie 6,9 roku, a podejrzewane jest istnienie drugiej. Najbliższa pojedyncza gwiazda podobna do Słońca to tau Ceti, oddalona o 11,9 lat świetlnych. Jej masa to około 80% masy Słońca, jej jasność to ok. 60% jasności Słońca, prawdopodobnie okrąża ją pięć planet.\nPołożenie w Galaktyce\nUkład Słoneczny znajduje się w galaktyce Drogi Mlecznej, która jest galaktyką spiralną z poprzeczką o średnicy około 100 tys. lat świetlnych i zawiera około 200 miliardów gwiazd. Słońce znajduje się w jednym z mniejszych spiralnych ramion Galaktyki, znanym jako Ramię Oriona (lub Ramię Lokalne). Słońce leży w odległości około 25 tys. do 28 tys. lat świetlnych od centrum Galaktyki, a prędkość jego ruchu dookoła centrum Galaktyki to około 220 km/s. Pełny obrót, czyli rok galaktyczny trwa 225–250 milionów lat. Słońce znajduje się również w miejscu, w którym dysk naszej galaktyki ma grubość według różnych szacunków 2-3 tysięcy lat świetlnych, a najbliższy kraniec Drogi Mlecznej znajduje się w odległości około 1000 lat świetlnych (idąc prostopadle do płaszczyzny galaktyki).\nPołożenie Układu Słonecznego w Galaktyce jest prawdopodobnie jednym z czynników warunkujących ewolucję życia na Ziemi. Jego orbita w Galaktyce jest zbliżona do okręgu, a prędkość orbitalna jest mniej więcej taka sama jak prędkość orbitalna ramion galaktycznych, co oznacza, że przejście pomiędzy ramionami zdarza się rzadko. W ramionach spiralnych znacznie częściej niż pomiędzy nimi dochodzi do wybuchów supernowych, które mogą mieć katastrofalny wpływ na klimat i biosferę planet; niektórzy naukowcy spekulują, że część wymierań na Ziemi mogła być spowodowana przez takie zjawiska. Ziemia znajduje się w miejscu względnie stabilnym, a zatem sprzyjającym ewolucji życia. Układ Słoneczny leży też wystarczająco daleko od gęsto wypełnionych gwiazdami regionów centrum Galaktyki, gdzie bliskie przejścia gwiazd mogłyby wytrącać ciała z obłoku Oorta i posyłać wiele komet do wnętrza Układu Słonecznego, powodując katastrofalne zderzenia. Intensywne promieniowanie z jądra Galaktyki również mogłoby zniszczyć życie na Ziemi.\nDiagram przedstawiający położenie Układu Słonecznego w Supergromadzie Lokalnej.\nOsobne artykuły: Heliocentryzm i Historia poglądów dotyczących powstania i ewolucji Układu Słonecznego.\nPrzez wiele tysięcy lat ludzkość nie zdawała sobie sprawy z istnienia Układu Słonecznego. Ziemia była uważana nie tylko za centrum wszechświata, ale za zupełnie różną od boskich, eterycznych obiektów poruszających się po niebie. Co prawda indyjski matematyk i astronom Aryabhata oraz grecki filozof Arystarch z Samos pisali już wcześniej o heliocentrycznym porządku świata, jednak dopiero Mikołaj Kopernik był pierwszym, który w sposób matematyczny opracował model systemu heliocentrycznego. Jego XVII-wieczni następcy: Galileo Galilei, Jan Kepler, Isaac Newton, opracowali teorie/systemy, które stopniowo ugruntowały przekonanie nie tylko o tym, że Ziemia krąży wokół Słońca, ale również, że planety rządzone są przez te same prawa fizyczne, co Ziemia. W późniejszych czasach te same prawa umożliwiły opis zjawisk geologicznych, takich jak powstawanie gór i kraterów, a także wyjaśnienie zjawisk meteorologicznych na innych planetach.\nObserwacje przez teleskop\nPrzez kilka stuleci naukowe obserwacje Układu Słonecznego były prowadzone przez teleskopy. Dzięki nim astronomowie mogli dostrzec obiekty zbyt słabe, by można je było dostrzec gołym okiem oraz liczne szczegóły wyglądu ich powierzchni.\nGalileo Galilei pierwszy odkrył fizyczne właściwości poszczególnych ciał niebieskich. Dostrzegł kratery na Księżycu, plamy na Słońcu i cztery księżyce Jowisza. Christiaan Huygens w ślad za Galileuszem dostrzegł księżyc Saturna, Tytan oraz pierścienie Saturna. Giovanni Cassini później odkrył jeszcze cztery księżyce Saturna, przerwę w jego pierścieniach oraz Wielką Czerwoną Plamę na Jowiszu.\nW 1705 Edmond Halley spostrzegł, że pojawiająca się co jakiś czas na niebie kometa, to ten sam obiekt, powracający regularnie co około 75–76 lat. Był to pierwszy dowód na to, że coś jeszcze oprócz planet okrąża Słońce. W tym samym czasie (1704) termin „Układ Słoneczny” po raz pierwszy pojawił się w języku angielskim.\nW 1781 William Herschel poszukiwał gwiazd podwójnych w gwiazdozbiorze Byka, kiedy dostrzegł coś, co uznał za kometę. Po zbadaniu orbity tego ciała okazało się, że to nieznana dotychczas planeta – Uran.\nW 1801 Giuseppe Piazzi odkrył planetę karłowatą Ceres, niewielkie ciało niebieskie pomiędzy orbitami Marsa i Jowisza, które początkowo zostało uznane za nową planetę. Później dalsze odkrycia tysięcy innych małych ciał w tym obszarze doprowadziły do utworzenia terminu „pas planetoid”.\nW 1846 zaobserwowane nieregularności orbity Urana zrodziły podejrzenia, że poza orbitą Urana musi znajdować się jeszcze jakaś planeta. Obliczenia Urbain Le Verriera doprowadziły w końcu do odkrycia Neptuna. Badając orbitę Merkurego Le Verrier w 1859 r. postulował istnienie hipotetycznej planety Wulkan, krążącej na orbicie bliższej Słońca niż Merkury. Późniejsze dokładne obserwacje tych rejonów Układu Słonecznego wykluczyły jednak istnienie planety lub nawet większej planetoidy tak blisko Słońca.\nMożna spierać się, kiedy Układ Słoneczny został w pełni „odkryty”. Trzy XIX-wieczne odkrycia określiły jego naturę i miejsce we Wszechświecie. W 1838 Friedrich Bessel zmierzył paralaksę gwiazdową – zauważalne przesunięcie pozycji gwiazdy względem innych spowodowane przez ruch obiegowy Ziemi dookoła Słońca. Był to nie tylko pierwszy bezpośredni i eksperymentalny dowód heliocentryzmu, ale także okazało się po raz pierwszy, jak ogromna odległość dzieli Układ Słoneczny od innych gwiazd. W 1859 Robert Bunsen i Gustav Kirchhoff, używając dopiero co wynalezionego spektroskopu, zbadali spektralne właściwości Słońca i odkryli, że jest ono zbudowane z tych samych pierwiastków, które występują na Ziemi, ustanawiając po raz pierwszy „fizykalny pomost pomiędzy Ziemią a niebem”. Następnie Angelo Secchi porównał charakterystykę spektralną Słońca i innych gwiazd, i okazało się, że te charakterystyki są w zasadzie identyczne. Potwierdzenie faktu, że Słońce jest gwiazdą, pociągnęło za sobą spopularyzowanie hipotezy, że inne gwiazdy też mogą mieć własne systemy planetarne. Jednak na potwierdzenie tego trzeba było czekać jeszcze około 140 lat.\nWidoczne rozbieżności orbit planet zewnętrznych doprowadziły Percivala Lovella do wniosku, że za orbitą Neptuna musi istnieć jeszcze jakaś planeta – „Planeta X”. Po jego śmierci w Obserwatorium Lovella prowadzono poszukiwania, które w końcu doprowadziły Clyde Tombaugha do odkrycia Plutona w 1930 r. Okazało się jednak, że Pluton jest zbyt mały i jego odkrycie nie tłumaczy w pełni nieregularności orbit planet zewnętrznych. Podobnie jak Ceres, Pluton początkowo był uważany za planetę, ale po odkryciu innych ciał podobnego rozmiaru poza orbitą Neptuna, został w 2006 r. sklasyfikowany przez Międzynarodową Unię Astronomiczną jako planeta karłowata.\nPierwszy pozasłoneczny system planetarny (pulsara PSR B1257+12) został odkryty w 1992 przez polskiego astronoma Aleksandra Wolszczana. Trzy lata później została odkryta pierwsza planeta pozasłoneczna, krążąca wokół gwiazdy podobnej do Słońca, 51 Pegasi b. Do 20 lutego 2013 r. wykryto 677 pozasłonecznych systemów planetarnych.\nRównież w 1992 astronomowie David Jewitt z Uniwersytetu Hawajskiego i Jane Luu z Massachusetts Institute of Technology odkryli (15760) 1992 QB1 – obiekt, który dowiódł, że musi należeć do zupełnie nowej grupy ciał w Układzie Słonecznym, wchodzących w skład podobnego do pasa planetoid, transneptunowego pasa Kuipera. Takie obiekty jak Pluton i Charon okazały się być częścią pasa Kuipera.\nW 2005 Mike Brown, Chad Trujillo i David Rabinowitz ogłosili odkrycie Eris, obiektu należącego do dysku rozproszonego, większego niż Pluton i zarazem największego obiektu transneptunowego.\nBadania za pomocą sond kosmicznych\nOsobny artykuł: Chronologia eksploracji Układu Słonecznego.\nOd początku ery eksploracji kosmosu ogromną rolę odegrały misje sond kosmicznych pod nadzorem różnych instytucji.\nWszystkie planety Układu Słonecznego zostały dotychczas odwiedzone/zbadane w różnym stopniu przez statki wystrzelone z Ziemi. Dzięki tym bezzałogowym wyprawom, ludzkość zdołała pozyskać zdjęcia wszystkich planet wykonane z niewielkiej odległości, a także, w przypadku lądowników, zbadać próbki gruntu i atmosfer Księżyca, Marsa i Wenus.\nPierwszą zbudowaną przez człowieka maszyną wysłaną w kosmos był radziecki sztuczny satelita Sputnik 1, wystrzelony w 1957 r. Amerykański próbnik Explorer 6, wystrzelony w 1959 r., był pierwszym sztucznym satelitą, który sfotografował Ziemię z kosmosu.\nPrzeloty w pobliżu innych planet\nPierwszy udany przelot w pobliżu innego ciała niebieskiego wykonała sonda Łuna 1 w 1959 roku. Według planu miała uderzyć w powierzchnię Księżyca, jednak chybiła celu i weszła na orbitę okołosłoneczną. Jednocześnie stała się pierwszym ciałem stworzonym przez człowieka okrążającym Słońce (niezależnie od Ziemi). Mariner 2 był pierwszą sondą, która przeleciała wokół innej planety, Wenus – w 1962 r. Pierwszy udany przelot w pobliżu Marsa wykonał Mariner 4 w 1965 r. Merkury został osiągnięty przez Marinera 10 w 1974 r.\nPierwszą sondą przeznaczoną do zbadania planet zewnętrznych był Pioneer 10, który przeleciał w pobliżu Jowisza w roku 1973. Pioneer 11 pierwszy przeleciał w pobliżu Saturna w roku 1979. Sondy Voyager wystrzelone w roku 1977 przebyły ogromnie długą trasę w pobliżu planet zewnętrznych. Obie przeleciały w pobliżu Jowisza w roku 1979 i w pobliżu Saturna w latach 1980–1981. Voyager 2 przeleciał również blisko Urana w roku 1986 i Neptuna w roku 1989. W 2005 roku poinformowano, że sondy Voyager znajdują się daleko poza orbitą Neptuna i docierają do granic układu; przeprowadziły badania szoku końcowego (ang. termination shock) i płaszcza Układu Słonecznego (heliosheath); Voyager 1 przekroczył heliopauzę w 2012 roku, a Voyager 2 podąża ku niej.\nPierwszy przelot w pobliżu komety miał miejsce w roku 1985, kiedy International Cometary Explorer (ICE) minął kometę Giacobini-Zinner. Pierwszy przelot w pobliżu planetoidy był udziałem sondy Galileo, która wykonała zdjęcia zarówno planetoidy (951) Gaspra (1991), jak i planetoidy (243) Ida (1993) podczas lotu do Jowisza.\nSonda New Horizons wystrzelona 19 stycznia 2006 i wprowadzona na trajektorię ucieczkową z Układu Słonecznego to pierwsza sonda przeznaczona do zbadania pasa Kuipera. Zaplanowano, że sonda ma przelecieć w pobliżu Plutona w lipcu 2015 (pierwsze badanie obiektu pasa Kuipera przez sondę kosmiczną), a jeśli będzie to możliwe, misja zostanie przedłużona o wykonanie obserwacji jeszcze innych obiektów pasa Kuipera. 25 października 2013 roku NASA poinformowała, że sondzie New Horizons pozostało do Plutona jeszcze tylko 5 au.\nOrbitery, lądowniki i łaziki\nW 1966 r. Księżyc stał się pierwszym ciałem niebieskim, na orbicie którego umieszczono sztucznego satelitę (Łuna 10). Później umieszczono sztucznego satelitę na orbicie Marsa (1971) (Mariner 9), Wenus (1975) (Wenera 9), Jowisza (1995) (Galileo), planetoidy (433) Eros (2000) (NEAR Shoemaker), Saturna (2004) (sonda Cassini-Huygens) i Merkurego (2011) (MESSENGER). Sonda Dawn w 2011 r. weszła na orbitę planetoidy Vesta, zaś w 2015 r. stanie się sztucznym satelitą planety karłowatej Ceres.\n„Pale Blue Dot”: zdjęcie Ziemi (zakreślona kółkiem) wykonane przez sondę Voyager 1 z odległości 6,4 miliarda km. Widoczne smugi światła są spowodowane przez dyfrakcję promieni słonecznych (wychodzące spoza kadru w lewą stronę).\nPierwszą sondą, która dotknęła powierzchni innego ciała niebieskiego była radziecka sonda Łuna 2, która uderzyła w Księżyc w 1959 r. Od tamtej pory osiągane były coraz dalsze planety: uderzenia w powierzchnię Wenus lub udane lądowania na jej powierzchni w 1966 (Wenera 3), częściowo udane próby lądowania na powierzchni Marsa w 1971 (Mars 3, utrata kontaktu wkrótce po lądowaniu). Jednak w pełni udane lądowanie na powierzchni Marsa wykonała sonda Viking 1 w roku 1976. Udane lądowanie na powierzchni planetoidy (433) Eros w 2001 wykonała sonda NEAR Shoemaker. W 2005 udane lądowanie na powierzchni księżyca Saturna Tytana wykonał próbnik Huygens. Udane lądowanie na powierzchni komety Tempel 1 zrealizowano w misji Deep Impact w 2005 r. Orbiter Galileo zrzucił próbnik w atmosferę Jowisza w 1995 r. Jako że Jowisz nie ma stałej powierzchni, sonda została zniszczona przez rosnące ciśnienie i temperaturę podczas schodzenia w głąb.\nDo dzisiaj tylko dwa ciała w Układzie Słonecznym: Księżyc i Mars były badane przez łaziki. Pierwszym łazikiem był radziecki Łunochod 1, który wylądował na Księżycu w 1970 r. Pierwszym łazikiem działającym na innej planecie był Sojourner, który zdołał przejechać 500 metrów po powierzchni Marsa w 1997 roku. Jedyny załogowy łazik, który jeździł po obcym świecie, to Lunar Roving Vehicle, którym jeździli astronauci misji Apollo 15, 16 i 17 w latach 1971–1972.\nOsobny artykuł: Lista załogowych lotów kosmicznych.\nEksploracja załogowa Układu Słonecznego jest ograniczona do okolic najbliższego sąsiedztwa Ziemi (sytuacja na 2013 rok). Pierwszym człowiekiem w kosmosie (przy założeniu, że kosmos zaczyna się od wysokości 100 km nad powierzchnią Ziemi) i na orbicie okołoziemskiej był Jurij Gagarin, radziecki kosmonauta, który wystartował rakietą Wostok 1 dnia 12 kwietnia 1961 r. Pierwszym człowiekiem, który chodził po powierzchni innego ciała niebieskiego w Układzie Słonecznym, był Neil Armstrong, który postawił pierwszy krok na powierzchni Księżyca 21 lipca 1969 podczas misji Apollo 11. Do 1972 miało miejsce jeszcze pięć lądowań na Księżycu. Amerykański wahadłowiec kosmiczny programu Space Transportation System, który pierwszy raz wystartował w 1981, był jedynym statkiem kosmicznym wielokrotnego użytku, który odbył wiele pomyślnych lotów orbitalnych. Zbudowano pięć egzemplarzy tego pojazdu, odbyły one łącznie 135 misji; dwa z nich uległy katastrofie.\nPierwszą stacją kosmiczną, która miała na pokładzie więcej niż jedną załogę, była stacja Skylab, na pokładzie której znajdowały się trzy załogi w latach 1973–1974. Pierwszą stacją, gdzie ludzie mieszkali przez blisko dziesięć lat (1989–1999) była radziecka wielomodułowa stacja Mir, która zakończyła służbę 23 marca 2001 roku, kiedy to dokonano manewru deorbitacji przy pomocy statku zaopatrzeniowego Progress M1-5. Jej następcą została Międzynarodowa Stacja Kosmiczna, na której ludzie (stałe załogi) przebywają od 2 listopada 2000 roku. W 2004 SpaceShipOne został pierwszym prywatnym pojazdem w kosmosie podczas lotu suborbitalnego.\nSamolotKsiężycGwiazdaSłońceSaturnMiędzynarodowa Stacja KosmicznaSztuczny satelitaTunel czasoprzestrzennyGlobusCassiopeia ACassini-HuygensPlanetoidaMarsZałogowa wyprawa na MarsaAntena parabolicznaDeep Space NetworkSojuz-ApolloSolar thermal energyParabolic trough Kepler-438bPrzestrzeń kosmicznaNiska orbita okołoziemskaWinda kosmicznaSatelita obserwacji Ziemi SpaceflightŁazik (badania kosmosu)Załogowy lot kosmicznyGrawitacjaNASALądownikFalcon 9Rakieta nośnaLaunch padSpaceXJupiter CTitan 3ELunar roverEksploracja kosmosuSpace habitatKolonizacja kosmosuFaza KsiężycaSolar panelPromieniowanie słoneczneFotowoltaikaPhotovoltaic systemSolar powerSolar cell efficiencyPortals in fictionTeleportacjaTime portalParallel universes in fictionOpportunityOpportunity mission timelineSpace capsulePlanetaPlanetozymalTeleskop Horyzontu ZdarzeńAstronomical interferometerRadioteleskopRadioastronomiaSupermasywna czarna dziuraCentrum GalaktykiCzasoprzestrzeńSagittarius A*RadioźródłoDroga MlecznaCzarna dziuraKatastrofa tunguskaAir burstLot międzygalaktycznyLot międzygwiezdnyUkład planetarnyGalaktykaAtmosferaCosmosWszechświatChaos (cosmogony)Kosmologia\nThis article uses material from the Wikipedia article "Układ Słoneczny", which is released under the Creative Commons Attribution-Share-Alike License 3.0. There is a list of all authors in Wikipedia


FIRA - Deweloper Wrocław - mieszkania\nFIRA Sp. z o.o. - deweloper budujący osiedla we Wrocławiu. Doświadczenie w działalności deweloperskiej jest gwarancją sukcesu w realizacji mieszkaniowych projektów w profesjonalny sposób. Sprawdź naszą ofertę!\n50-249 Wrocław, ul. Rydygiera 2A/15\nNowe mieszkania ul. Główna 45, Leśnica (Stabłowice), Wrocław\nod 535 484 zł\n5 735-5 900 zł/m²\nGłówna 45 - W sprzedaży mieszkania w Leśnicy. Budynek jest dwupiętrowy. Na osiedlu powstało 28 lokali. Osiedle zlokalizowane jest pod adresem ul. Główna 45. Aktualnie dostępnych jest 6 mieszkań o metrażach 90,76 - 109,21 m². Dostępne są mieszkania z antresolami, balkonami, tarasami wielkości dodatkowej 2,14 - 43,43 m². Osiedle wybudowała firma FIRA Sp. z o.o.. W pobliżu inwestycji Główna 45 znajduje się market, przystanek autobusowy, przedszkole, szpital.\nNowe mieszkania ul. Krępicka 57, Leśnica (Fabryczna), Wrocław\nod 405 650 zł\n5 950-7 000 zł/m²\nRezydencja Rosal - Mieszkania na sprzedaż we Wrocławiu. Oferujemy lokale z antresolami wielkości dodatkowej od 18,15 do 40,14 mkw. W pobliżu inwestycji Rezydencja Rosal dostępne są szkoła podstawowa, market, park, rzeka. Budynek będzie miał 2 piętra. Inwestycja zlokalizowana jest pod adresem ul. Krępicka 57. Inwestycję realizuje deweloper FIRA Sp. z o.o., termin oddania planowany jest na IV kwartał 2021. W budynku powstanie 27 mieszkań. Dla wygody mieszkańców przewidziano windę, lokale usługowe. W ofercie dostępnych jest 6 mieszkań wielkości od 57,95 do 87,84 mkw.


Dawro.pl - ogłoszenie - Działki o pow. 0,72 ha\nDziałki o pow. 0,72 ha\nPrzedmiot sprzedaży: Działki o pow. 0,72 ha\nCena wywoławcza: 14 934,00\nw budynku Sądu Rejonowego we Włodawie mającego siedzibę przy ul. Sejmowej 7 22-200 Włodawa, odbędzie się\nnieruchomości leśnej działka gruntu nr ewidencyjny 389 o powierzchni 0,72 ha, położonej: 22-205 Wyryki, Wyryki, dla której IV Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego we Włodawie prowadzi księgę wieczystą nr KW [NKW: LU1W/00016852/2].\nSuma oszacowania wynosi 22 400,00 zł, zaś cena wywołania jest równa 2/3 sumy oszacowania i wynosi 14 934,00 zł. Licytant przystępujący do przetargu zobowiązany jest złożyć rękojmię w wysokości 1/10 sumy oszacowania, tj. 2 240,00 zł w gotówce najpóźniej w dniu poprzedzającym przetarg. Zgodnie z przepisem art. 976 §1 kpc w przetargu nie mogą uczestniczyć osoby, które mogą nabyć nieruchomość tylko za zezwoleniem organu państwowego, a zezwolenia tego nie przedstawiły oraz inne osoby wymienione w tym artykule.


Automat płatniczy Vending Unit NG | Wanzl\nPłatne użytkowanie wózków bagażowych\nProwadzenie wózka za pomocą nowego profilu szyn i adaptera\nMożliwość jedno- lub kilkurzędowego udostępniania\nRóżnorodne metody dokonywania płatności oraz możliwość wykorzystania jako automat na monety\nPrzyjmowanie monet z automatycznym sortowaniem, zintegrowany system alarmowy, mechaniczna blokada kasetek na pieniądze, wielostopniowe zamknięcie zapobiegające włamaniom, graficzna drukarka biletów/paragonów i interfejs LAN do wymiany danych sprawiają, że automat Vending Unit NG staje się urządzeniem o uniwersalnym zastosowaniu.\nProwadzenie wózka dzięki profilom aluminiowym\nProfil szyn i adapter wózka zapewniają niezawodne prowadzenie. Możliwość sterowania kilkoma szynami w jednej szafie\nSmukły adapter z tworzywa sztucznego w wersji ze stabilnymi rolkami prowadzącymi.\nOświetlona nakładka zapewniająca lepszą widoczność (opcjonalnie z indywidualnym motywem wzorniczym klienta) Łatwa i intuicyjna obsługa dzięki zintegrowanemu ekranowi dotykowemu.\nŁatwa i intuicyjna obsługa dzięki zintegrowanemu ekranowi dotykowemu.\nZintegrowana funkcja statystyki i raportowania\nPilot na podczerwień dla personelu serwisowego\nPodświetlany wyświetlacz transreflektywny\nDowolność ustawienia opłat\nZintegrowany system alarmowy\nMechaniczna blokada kasetek na pieniądze\nOprogramowanie i serwis ETISS\nAutomaty płatnicze są obsługiwane za pomocą elektronicznej infrastruktury oprogramowania i usług zapewniającej bezpieczeństwo transakcji (ETISS). Układ inteligentnych elementów na ekranie ze zintegrowaną technologią dotykową można w pełni dopasować do systemu identyfikacji wizualnej firmy. Dane są przenoszone pomiędzy automatem a aplikacją wyłącznie w formie zaszyfrowanej. Opcje bezpieczeństwa umożliwiają bezpośrednie podłączenie systemów kasowych do Internetu i oferują wyjątkowo elastyczne możliwości zarządzania podzespołami. Zakres dostawy oprogramowania obejmuje zdalną konserwację, centralną dystrybucję i dostosowany system alarmowy.


SPOTKANIA Z CHEMIĄ DOŚWIADCZALNĄ – Szkoła Podstawowa im. Mikołaja Kopernika\nUczniowie klasy 7b rozpoczęli cykl spotkań z chemią doświadczalną. Warsztaty chemiczne pod tytułem : Metale bardziej i mniej aktywne odbyły się w Pałacu Młodzieży w Katowicach.Na zajęciach uczniowie samodzielnie wykonali szereg doświadczeń :\n– Stop Wooda\n– Srebrne litery\nPosługiwali się sprzętem i odczynnikami chemicznymi, zwracając uwagę na swoje bezpieczeństwo.\nZajęcia wzbudziły wiele pozytywnych emocji. Uczniowie klasy 7b polecają zajęcia swoim kolegom!\nSPOTKANIA Z CHEMIĄ DOŚWIADCZALNĄ was last modified: 3 listopada, 2017 by duda


zapytaj.wiara.pl » 2015-07-31 23:13 - Gość\nGość 31.07.2015 23:13\nMam pytanie dotyczące moralności pracy - dorabiam pisząc różne teksty na np. strony internetowe. Nie przyjmuję zleceń, które są dla mnie niemoralne (np. napisanie pochwalnej recenzji jakiegoś produktu). Dostałem ostatnio zlecenie, w którym pośród kilkudziesięciu innych tematów do przygotowania jest dotyczący adopcji w konkubinacie - w zleceniu chodzi o opis prawny tej instytucji, nie o żadną jej pochwałę. Czy wykonując ten tekst popełniam już grzech ze względu na niemoralny charakter konkubinatu?\nDrugie pytanie - studiuję prawo i chciałbym w ciągu studiów zacząć działać w studenckiej poradni prawnej. Czy udzielając odpowiedzi na zapytania dotyczące np. rozwodów popełniam grzech? Czy praca w kancelarii, gdzie trafiają sprawy rozwodowe i w jakiś sposób pomagam je prowadzić to grzech?\n1. Na pewno nie jest to grzech.\n2. Udzielanie porady prawnej jak przeprowadzić rozwód nie jest zasadniczo grzechem. Mogłoby być, gdyby to było zachęcanie do rozwodu. I to w sytuacji, gdy nie ma ku decyzji o rozejściu się istotnych powodów. Bo przecież jeśli kobieta jest bita przez męża trudno jej rozwodu nie poradzić. To wybór mniejszego zła...


Novisa Development, Domy przy Willowej, etap 1-6 • obido\nNovisa Development, Domy przy Willowej, etap 1-6\nPrace budowlane w inwestycji Domy przy Willowej (etap 1-6) dewelopera Novisa Development w Falentach Nowych pod Warszawą przebiegają bez zakłóceń. Według planu mieszkania mają zostać oddane do użytkowania w II i IV kw. 2020 roku oraz I i II kw. 2021.\nSzczegółowe informacje o sytuacji na budowie inwestycji Domy przy Willowej (etap 1-6) dewelopera Novisa Development:\nAdres inwestycji: ul. Willowa, Falenty Nowe\nPlanowana data oddania do użytkowania: Etap 1 – II kwartał 2020 Etap 2 – II i IV kwartał 2020 Etap 3 – IV kwartał 2020 Etap 4 – I kwartał 2021 Etap 5 – I kwartał 2021 Etap 6 – II kwartał 2021\n[30.04.2020] NOWE INFORMACJE Etap 1 – wykonane są prace wewn. budynku, wykonujemy prace terenowe (parkingi, ogrodzenia , ogródki) Etap 2 – wykonane są prace wewn. budynku, wykonujemy prace terenowe (parkingi, ogrodzenia , ogródki) Etap 3 – wykonywane są prace elewacyjne oraz prace wewn. tynki , instalacje wewn., prace drogowe Etap 4 – wykonywane są prace elewacyjne, murowe, instalacje wewn. , prace drogowe Etap 5 – wykonywane są prace elewacyjne, instalacje wewn., prace drogowe Etap 6 – wykonywane są prace żelbetowe i murowe\n[17.04.2020] STARE INFORMACJE W ciągu ostatnich 7 dni w inwestycji Domy przy Willowej w Falentach Nowych wykonano prace żelbetowe na etapie 6. W lokalach na etapie 4A pojawiły się schody żelbetowe. Od dnia 14. 04. 2020 ruszyła budowa II części drogi wewnętrznej. Obecnie trwają prace elewacyjne na etapie 3B, 3C, 4D, 5. Na etapie 4A powstała konstrukcja dachu.


Dokonaj porównania literackich wizerunków Rolanda – bohatera starofrancuskiego eposu i polskiego szlachcica-Sarmaty z Pamiętników Paska. | AleKlasa\tDokonaj porównania literackich wizerunków Rolanda – bohatera starofrancuskiego eposu i polskiego szlachcica-Sarmaty z Pamiętników Paska. - AleKlasa\nPraca porównawcza, oparta w głównej mierze na zestawieniu dwóch różnych przecież portretów: rycerza średniowiecznego i szlachcica z czasów baroku. W prezentacji bohaterów powinieneś uwzględnić następujące aspekty:\nWstępną charakterystykę postaci\nRoland: postać historyczna, rycerz i przyjaciel Karola Wielkiego, jeden z 12 parów francuskich, dowódca tylnej straży wojska podczas wyprawy Karola Wielkiego do Hiszpanii w 778 roku.\nPasek: typowy szlachcic-Sarmata, żołnierz walczący pod dowództwem Czarnieckiego przeciwko Szwedom i Rakoczemu, obywatel ziemski pełniący również urząd komornika.\nRoland: rycerz nieprzeciętnej urody, dbały o swój rycerski strój i rycerskie atrybuty (np. miecz zwany Durendalem zawierający święte relikwie, róg).\nPasek: szlachcic z ogromnymi wąsami i podgoloną głową, ubrany w kontusz i pas słucki, z szablą u boku i niestety zazwyczaj kuflem mocnego trunku w dłoni.\nRoland: waleczny, odważny, honorowy, oddany królowi, Bogu i ojczyźnie, dumny ze służby panu lennemu, ale i pełen pychy, gotowy umrzeć za wiarę na polu bitwy w starciu z poganami.\nPasek: dumny, waleczny, lecz kłótliwy, skłonny do bójek i do napitku, kultywujący tradycje, gościnny, gospodarny, przekonany o świetności polskiego ustroju złotej szlacheckiej wolności, fanatycznie przywiązany do przywilejów szlacheckich, przy tym pazerny i niezbyt wykształcony.\nRoland: manifestując wyższość chrześcijańskiego rycerza, gardzi poganami, jest żądny sławy i dlatego nie zważa na trudy wyprawy i groźbę śmierci. By go nie pohańbiono w pieśni, gotowy jest poświęcić siebie i życie tysięcy rycerzy, którymi dowodzi. Dlatego nie wzywa pomocy. Wszystko po to, by zachować rycerski honor i potwierdzić własną wyjątkowość. Umiera w sposób męczeński, dając dowód wierności kodeksowi rycerskiemu i wyższym wartościom.\nPasek: gardzi ludźmi niższego stanu, jest ksenofobem, bo odnosi się z niechęcią do przedstawicieli innych narodów, nie toleruje również innowierców, wszczyna kłótnie i awantury tak w czasie wojennej tułaczki, jak i ziemiańskiego życia na wsi, wikła się w procesy z sąsiadami, bierze udział w zajazdach szlacheckich, ale jednocześnie potrafi być gościnny, lubi ptaki i zwierzęta.\nRoland, chociaż był postacią historyczną, w średniowiecznym przekazie jawi się jako postać nierzeczywista, obdarzona niemal boskimi atrybutami. To przede wszystkim bohater idei, ukształtowany według parenetycznych wzorców literatury średniowiecza, stąd tak bardzo wyidealizowany i może tym samym niezbyt przekonujący. Pasek, mimo że w pewnym stopniu ma cechy wspólne z Rolandem – waleczność, wierność ojczyźnie i wierze katolickiej, pogarda dla innowierców – rysuje się jako postać daleka od ideału, a przez to mniej posągowa i bardziej wiarygodna. Chociaż próbuje wyolbrzymiać swoje zasługi, w efekcie nieświadomie sam się kompromituje, nie zdając sobie sprawy, że zachowania, które według niego dodają mu blichtru, w rzeczywistości nie przynoszą chwały.


20.01.2018 15:08 policja, zdm i urzędnicy\nZbadają śmiertelne wypadki (zdjęcie ilustracyjne)fot. tvnwarszawa.pl\nW 2017 roku w Warszawie było o 190 wypadków więcej niż w 2016 - to najnowsze policyjne dane. Tymczasem warszawski ratusz chwali się, że na stołecznych... WIĘCEJ »\nzgłoś naruszenie odpowiedz 23.01.2018 19:35 ~witold w\nTylko uspokojenie ruchu drogowego pozwoli zmniejszyć ilość wypadków. Strefa 30 w całej Warszawie i progi zwalniające przed każdym skrzyżowaniem i przejściem dla pieszych. Tanie, proste, skuteczne.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 23.01.2018 10:49 ~ekipa amatorów\nPolicjant - niedostosowanie prędkości!\nZDM - za dużo jezdni!\nBiura PMiT - wszyscy na rowerki!\nI załatwione w 5 minut. I można do kasy się udać, po pieniądze za kolejne, "fahowe", rozwiązanie problemów z trupami.\nCo to może zmienić jeśli od tylu lat, ci sami urzędnicy myślą i nie potrafią wymyślić nic sensownego?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 23.01.2018 09:56 ~tyle\nHania już powołała.\nChłopaczka od rowerków, na szefa dróg warszawskich.\nI jak widać, efekty są wspaniałe.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 23.01.2018 08:22 ~HGW do lochu\nTo Puchalski się nie sprawdza, w roli Prezesa Dróg Miejskich, że muszą powoływać komisję która będzie za niego myślała?\nTo po kiego tacy urzędnicy, jeśli za myślenie musimy dodatkowo płacić prywatnym firmom? Wywalić na zbity i zrobić uczciwy konkurs, na doświadczonego i MYŚLĄCEGO fachowca.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 22.01.2018 21:04 ~to pisałem ja\nAutobus, tramwaj i pociąg też!\nPrzepisy należy doprecyzować, by pieszy miał BEZWZGLĘDNE pierwszeństwo w obrębie przejścia na pieszych. Np. w terenie zabudowanym, dla miast powyżej 50.000 mieszkańców, jeśli pieszy stoi w odległości mniejszej niż 2 metry od krawężnika jezdni, to samochód poruszający się ta jezdnią powinien się zatrzymać i ustąpić pierwszeństwa.\nTo może podejdźmy do tematu kompleksowo:\n- zróbmy wszędzie przejścia dla pieszych - nie będzie już sytuacji, że pieszy przechodzi w miejscu niedozwolonym\n- zlikwidujmy wszystkie parkingi - nie będzie gdzie zaparkować to nie będzie po co po tej wsi jeździć\n- wprowadźmy ograniczenie do 15km/h dla wszystkich - może wtedy tramwaj nie zabije pijanego pieszego\n- jak już będzie co powyższe to będzie można zrobić wszędzie chodniki, bo i tak juz nic jeździć nie będzie - ginąć będą tylko piesi między sobą :P\nzgłoś naruszenie odpowiedz 22.01.2018 10:30 ~John\nKażdego kto przekroczy w terenie zabudowanym 50km/h traktować jak potencjalnego mordercę.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 22.01.2018 06:45 ~kamil\nzgłoś naruszenie odpowiedz 21.01.2018 22:25 ~oto co zmienić\nPuchalskiego i jego Hanię!\nzgłoś naruszenie odpowiedz 21.01.2018 22:10 ~od tylu…\ndrogowcy i urzednicy... to na pewno bedzie sukces.\n... zabójczy sukces :)\nzgłoś naruszenie odpowiedz 21.01.2018 22:08 ~statystyki


Tucznawa, sesja 25.10.2017 r. (odsłona 95, cz. 2) : Grzegorz Jaszczura\nTucznawa, sesja 25.10.2017 r. (odsłona 95, cz. 2)\nKategorie: Rada Miejska Dąbrowa Górnicza | 3 listopada, 2017\nDzisiaj kilka interpelacji, które zgłosiliśmy jako Klub Radnych PIS w dniu 25.10.2017 r. na sesji Rady Miejskiej. Dotyczą one terenu inwestycyjnego w Tucznawie, na który poszło już lekko pisząc ze 100 milionów złotych. A przecież to nie koniec 🙂 .\nPrzedstawię dzisiaj treść pięciu interpelacji skierowanych do Pana Prezydenta Z. Podrazy (SLD):\nDot.: terenów inwestycyjnych w Tucznawie\nW związku z przygotowaniem terenów inwestycyjnych w Tucznawie prosimy o informacje, jakie numery działek obejmuje strefa ekonomiczna, kiedy zostały zakupione przez naszą gminę i po jakiej cenie?\nDot.: zakresu robót ziemnych w specjalnej strefie Tucznawa\nW związku z przygotowaniem terenów inwestycyjnych w Tucznawie prosimy o informacje, ile ziemi i skał przemieszczono w trakcie prowadzonych prac, ile wywieziono i dokąd oraz ile wykorzystano do wyrównania terenu? Jakie firmy te zadania wykonywały i ile za te zadania otrzymały wynagrodzenia?\nDot.: konfiguracji terenu w strefie inwestycyjnej w Tucznawie\nW związku z przygotowaniem terenów inwestycyjnych w Tucznawie prosimy o informacje:\nJaka jest konfiguracja terenu strefy inwestycyjnej?\nIle znajduje się w niej terenów płaskich nie wymagających wyrównania i niwelacji terenu?\nIle jest terenów wymagających przygotowania (w tym niwelacji)?\nNa jakim obszarze strefy występuje różnica poziomów 48 m?\nJakie są potrzebne nakłady na całkowite wyrównanie terenu?\nJak jest rzeczywista powierzchnia terenów nadających się na inwestycje?\nDot.: IV etap przygotowania terenów inwestycyjnych w Tucznawie\nW związku z Obwieszczeniem Prezydenta Miasta Obwieszczenie o wydaniu w dniu 06.12.2016 decyzji nr 616/2016 o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pn.: „Kompleksowe przygotowanie terenu inwestycyjnego w Tucznawie: Etap IV” w zakresie: – budowy dróg lokalnych wokół terenów inwestycyjnych – budowy skrzyżowań zwykłych i skanalizowanych – budowy dróg technologicznych – budowy ścieżek rowerowych i chodników – budowy przystanków komunikacji zbiorowej – budowy zjazdów publicznych na działki inwestycyjne – budowy sieci kanalizacji deszczowej wraz z 2 zbiornikami retencyjno-chłonnymi oraz 1 zbiornika retencyjnego – budowa sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej – budowa sieci sanitarnej tłocznej – budowa tłoczni ścieków T1 i T2 – budowa rowów otwartych – budowa sieci kanalizacji odprowadzającej wody prowadzone suchą doliną – budowy zasilania energetycznego tłoczni T1 i T2 – budowy sieci wodociągowej – budowy kanalizacji kablowej dla sieci telekomunikacyjnej – budowy oświetlenia lokalizacja: Dąbrowa Górnicza; ul. Roździeńskiego, Inwestycyjna, Dąbrowszczaków, Ceramiczna, Idzikowskiego, • dz. nr 1/13, 44, 246 km 116, 3/1, 3/2, 3/4 km 115, 46, 47 km 118 obręb Dąbrowa Górnicza • dz. nr 645/1, 671 km 5, obręb Sikorka • dz. nr 2639/2 km 16, 2646/1, 2651/1 km 18, 2652/1 km 11, obręb Ząbkowice • dz. nr 13/1, 13/2, 13/3, 13/4, 13/5, 13/6, 13/7, 13/8, 13/9, 13/11, 13/13, 1115, 1116, 1118, 1119 km 3, 14/1, 14/2, 15/1, 15/2, 15/3, 15/4, 15/5, 15/6, 15/7, 15/8, 15/9, 15/10, 15/11, 1037, 642/2, 813/6, 841/1, 1027, 1030, 1035, 1039, 1041, 1043/1, 1043/2 km 4, 16/1, 16/2, 16/3, 16/4, 16/5, 16/6, 16/7, 1080/1, 1120/1, 1121, 1123/1, 1123/2, 1122, 1124 km 5, 87/7, 97/16, 99/1, 983, 984/2, 987/2, 1102, 1103, 1104 km 1, 1101/3, 1101/4, 1101/5, 1101/8 km 6, 1106, 1107, 1108, 1109, 1110, 1111, 1112 km 2, obręb Tucznawa Inwestor: Gmina Dąbrowa Górnicza, ul. Graniczna 21, 41-300 Dąbrowa Górnicza\nzwracamy się z wnioskiem o dokładne przedstawienie stanu realizacji budowy z określeniem:wykonanych i odebranych robót, wykonawców, kosztów tych robót, trwających obecnie realizacji, wykonawców, kosztów i terminów zakończenia.\nCzy jest to całość prac objętych IV etapem?\nDot.: przygotowania terenów inwestycyjnych w Tucznawie\nW związku z przygotowaniem terenów inwestycyjnych w Tucznawie zwracamy się z wnioskiem o nastepujące informacje:\nIle kilometrów dróg wybudowano?\nJaki był koszt budowy dróg?\nIle kilometrów dróg wyremontowano?\nJaki był koszt remontów tych dróg?\nIle jeszcze kilometrów dróg trzeba wybudować?\nJaki jest planowany koszt budowy pozostałych dróg?\nInterpelacje powyższe spotkały się z dziwnie nerwową reakcją strony prezydenckiej. Właściwie to nie bardzo wiadomo dlaczego, bo jeżeli wg Pana Prezydenta nie remontowano tam żadnej drogi, to co za problem tak odpowiedzieć. A, że gdzieś istnieją drogi wjazdowe i wyjazdowe, to też dziwne dlaczego takie określenie radnego Z. Piątka (PIS) wzbudza aż taki śmiech u urzędników? Mnie czasami ich wiara w świetlaną przyszłość ich inwestycji, ponoszonych nota bene z budżetu wszystkich Mieszkańców naszego Miasta, a także ich sens też śmieszy i to bardzo.\n3 komentarze do “Tucznawa, sesja 25.10.2017 r. (odsłona 95, cz. 2)”\nKazimierz Jasionek, 3 Lis 2017 o 14:47\nTe nerwowe reakcje strony prezydenckiej na takie szczegółowe pytania to nic dziwnego !!! Ile trudu i kombinacji musi ich kosztować znalezienie odpowiedzi na wydatkowanie (rozrzutność)olbrzymich sum z naszych podatków, nie mających jakże często ekonomicznych uzasadnień !!! Przecież te strusie nigdy nie przyznają się do błędów, a szastanie publicznym groszem […] Często w podobnych przykładach należałoby zapytać tą „wszystko wiedzącą i nieomylną władzę” czy to co robią jest przejawem ignorancji czy raczej arogancji z ich strony ??? Władza której radni nie patrzą na ręce zwykle się deprawuje, a najgorzej gdy ci radni trzymani są w jej kieszeni i można z nimi wszystkie bzdury przeforsować !!!!!!!!!\nDąbrowiak., 3 Lis 2017 o 18:14\nPodczas grudniowej sesji Rady Miejskiej doszło do podjęcia uchwały, która w mojej ocenie przyniesie co najmniej kilkumilionowe straty dla budżetu miasta. W tym kontekście dziwi mnie postawa i dobry nastrój prezydenta Zbigniewa Podrazy, do którego obowiązków należy przecież obrona interesów Dąbrowy Górniczej i mieszkańców. Niepokojące jest również podejście większości radnych ignorujących racjonalne argumenty i wyliczenia.\nChodzi o uchwałę dotyczącą sprzedaży działek na terenach inwestycyjnych w Tucznawie, leżących na obszarze Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Działki o łącznej powierzchni ok. 12 ha zostaną sprzedane właśnie KSSE w trybie bezprzetargowym za cenę niespełna 30 zł/m kw.\nKwota wynika z operatu szacunkowego sporządzonego z datą 18 kwietnia br. przez Annę Rój, rzeczoznawcę. Co ciekawe Urząd Miejski zlecił sporządzenie dokumentacji 9 kwietnia. W dniu 17 kwietnia rzeczoznawca dokonała oględzin, a już dzień później operat szacunkowy był gotowy. Zadziwiające, że do analizy porównawczej rzeczoznawca wybrała m.in. Lubliniec, Bojszowy, Świętochłowice, Knurów, Łaziska Górna, Zawiercie. Nie wybrano za to bliższych nam pod względem rynku nieruchomości Tych, Katowic czy Sosnowca.\nKazimierz Jasionek, 4 Lis 2017 o 11:41\nTak Podraza dba o interesy miasta, że […] wyceny tych gruntów !!! Każdy dobry gospodarz miasta chciałby, aby taka strefa inwestycyjna jak w Tucznawie przyniosła miastu jak największe korzyści ale zaznaczam DOBRY GOSPODARZ do których w żaden sposób nie można zaliczyć […] Podrazy !!!! A radni, to już jest temat rzeka i szkoda nawet stukać w klawiaturę, gdyż się nie da nic dobrego o nich powiedzieć !!!!


good food - recenzja Concept 13, Warszawa, Polska - TripAdvisor\ngood food - Concept 13\nNr 122 wśród 3 535 Restauracje (Warszawa)\nConcept 13 — zapytaj autora recenzji: adam361\n6 z 10 wśród 256 recenzji\nRestauracja mieści się na ostatnim pietrze domu handlowego Vitkac. Ma przepiękny panoramiczny widok na centrum. Na balkonach można palić. Wystrój minimalistyczny, ale elegancki. W tej chwili restauracja pełna jest dekoracji świątecznych, co sprawia ze to idealne miejsce na nastrojowe świąteczne spotkania. Obsługa zawsze na czas, konkretnie, z wiedza na temat produktów, chętnie doradzą i dyskretnie towarzyszą naszym odwiedzinom w tym miejscu. Karta krótka, ale każdy znajdzie coś dla siebie. Ja zamówiłam tatara i burgera wołowego. Ze swojego stolika mogłam obserwować jak mój posiłek jest przygotowywany. Tatar bardzo smaczny, choć nie ukrywam, ze nie lubię miejsc, w których dostaje się go już pomieszanego. Wole wersje klasyczna, w której częścią zabawy jest mieszanie samemu. No trudno, wybaczam. Burger przepyszny. Zaczynajac od bułki, a kończąc na każdym dodatku. Do niego sosy i wspaniałe frytki. Polecam tez desery. Tiramisu i sernik palce lizać. Dodam jeszcze, ze wszystkiemu towarzyszy przepyszny chleb (chyba wypiekany na miejscu) z leciutkim jak chmurka ubitym masłem. Mam słabość do tego miejsca, która wynika z jego jakości i klasy. Bardzo polecam.\nConcept 13 — zapytaj autora recenzji: 825stellaw\nRestauracja mieści się w pięknym budynku - luksusowym domu handlowym. Jest w niej bardzo klimatycznie, świetnie dobrana muzyka na żywo, można się było poczuć jak w Nowym Jorku. Profesjonalna obsługa, świetna lokalizacja. Jeśli chodzi o jedzenie to świetne były krewetki oraz deser w postaci fondanta orzechowego z nadzieniem i lodami, natomiast dania główne były średnie (makaron oraz raviolo), choć nadal smaczne.\nConcept 13 — zapytaj autora recenzji: 48warsaw\nRestauracja w budynku pełnym luksusowych marek, centrum miasta, wysokie ceny - spodziewałabym się czegoś więcej. Owszem - wnętrze piękne, nowocześnie urządzone i z pomysłem, natomiast samo jedzenie mocno średnie. Obsługa jest bardzo profesjonalna i miła, nie tak nadęta jak w niektórych tego typu miejscach, co niewątpliwie jest dużym plusem. Na plus idzie też fakt, że restauracja posiada wewnętrzną palarnię, co było inteligentnym posunięciem biorąc pod uwagę fakt, że trochę czasu zajmuję wyjście z Vitkaca. Krótko mówiąc - wszystko na plus, ale nad jedzeniem bym popracowała.\nConcept 13 — zapytaj autora recenzji: MK7167\nmiejsce w pełni dostępne wózkowiczom.\nLunch, to czas w którym warto odwiedzić to miejsce.\nTym razem sposób przyrządzenia dań pozwolił osobie towarzyszącej stwierdzić, że może jeść kozi ser, por, seler...\nW menu wymienione są główne składniki dań. O szczegóły, które czasami zaskakują, pytajcie kelnerów.\nNajmniej smakował nam deser.\nConcept 13 — zapytaj autora recenzji: woz91