Pobierz - Miasto Kobiet - Muzyka\nKażdemu po aniele (Andrzej Politowicz)\nAldona Jankowska: Twarz na sprzedaż (Małgorzata Krajewska)\nMachina Fotografika: Kobiety patrzą przez obiektyw (Agnieszka Kozak)\n10 Krzykiem – rozmowa z Januszem Radkiem (Paweł Gzyl)\n12 Zielone szkiełko w dwanaście lat później (Kamil M. Śmiałkowski)\n14 Na fali – rozmowa z Katarzyną Dąbrowską (Paweł Gzyl)\n16 Rozważna i romantyczna – rozmowa z Magdą Wójcik (Paweł Gzyl)\n18 Edukacja: Dwie wszechnice, dwa pokolenia (Aneta Pondo)\n19 Książki – recenzje\n19 Wydarzenia – kalendarium\nGoya, fot. EMI Music Poland\n20 Nowości płytowe (Paweł Gzyl) / filmy na DVD (Agata Jałyńska)\nG O Y A / str.\n21 Nowe miejsca (Ola Przegorzalska)\n24 Mleko po góralsku (Marianna Dembińska)\n25 Kasyno się odmładza (Ola Przegorzalska)\nNa okładce: Pokaz firmy Aryton w czasie 3. urodzin Miasta Kobiet, fot. J. Wrzesiński\ni M. Urban, MAI, więcej na str. 32\n28 Ubierając kobietę sukcesu (fragment książki Jerzego Turbasy)\nWydawca: Agencja Etna, Kraków 30-107, plac Na Stawach 1 (pokój 411), tel. 012/ 294 11 82, tel.\n/fax 012 / 294 11 80; redaktor naczelny: Aneta Pondo, [email protected];\nsekretarz redakcji: Andrzej Politowicz, [email protected]; skład i opracowanie graficzne:\nEliza Luty; współpraca: Marianna Dembińska, Emilia Fajkowska, Paweł Gzyl, Agata Jałyńska, Karolina\nKelman, Zyta Kowalska, Agnieszka Kozak, Małgorzata Krajewska, Łucja Kucia, Anna Laszczka, Ola\nPrzegorzalska, Matylda Stanowska, Kamil M. Śmiałkowski, Emilia Wadowska; ilustracje: Agnieszka\nKucia, Eliza Luty; reklama: Barbara Fijał (tel. 698 901 255) Ludmiła Mentlewicz (tel. 609 817 533)\nRenata Stós-Pacut (tel. 601 998 170); Druk: Leyko, ul. Romanowicza 11, Naklad: 11 tys. egz.\nMiasto Kobiet – bezpłatny dwumiesięcznik, dostępny w kawiarniach, klubach i restauracjach, salonach kosmetycznych i fryzjerskich, sklepach, przychodniach, klubach fitness, itp.\nNastępny numer Miasta Kobiet ukaże się 18 stycznia 2008. Zamówienia na reklamy przyjmujemy\ndo 28 grudnia 2007 (tel: 012 294 08 83, tel./fax 012 294 11 80). Zapraszamy do współpracy!\n> K O N K U R S\nSalon fryzjerski Franc Provost (ul. Sienna 1) ufundował dla Czytelników Miasta Kobiet\n10 zaproszeń na usługi fryzjerskie o wartości 100 zł. Aby je otrzymać należy do\n31 grudnia 2007 wysłać sms o treści: MKA FRANC PROVOST IMIĘ I NAZWISKO na numer 7101 (koszt sms-a wynosi 1,22 z VAT, 1 zł bez VAT)\n> I N N E K O N K U R S Y – szukaj na www.miastokobiet.pl\n32 Fotoreportaż: To był jubileusz! (3. urodziny Miasta Kobiet)\n36 Trendy: Czapki do przeglądu marsz! (Matylda Stanowska)\n38 Rekreacja: Na zimową nudę (Emilia Fajkowska i Karolina Kelman)\n44 Testujemy: Kryształowe SPA (Agnieszka Kozak)\n47 Testujemy: Gorączka złota (Renata Stós-Pacut)\n48 Testujemy: Le Premier (Aneta Pondo)\n52 Makijaż: Przed wielkim wyjściem\n56 Uroda do poprawki – rozmowa z Tomaszem Kasprzykiem,\nspecjalistą chirurgii plastycznej\n58 Porozmawiajmy o zdrowiu (Aneta Pondo)\n59 Krótka lekcja stylu – rozmowa z Jolantą Kwaśniewską (Aneta Pondo)\n64 Zimowe ogrody (Andrzej Politowicz)\nilustracja: Angnieszka Kucia\nzy chcemy czy nie, naszymi wyborami kierują mody. To, w co się\nubieramy, gdzie i co jadamy, jakiej rasy pies towarzyszy nam na\nspacerze i czyja muzyka brzmi nam wówczas w słuchawkach modnej empeczwórki… I nie łudźmy się – gdy w przedświątecznym zapale zacznie-\nmy szukać upominków dla najbliższych, będzie tak samo. Dlaczego więc, nie\nuchybiając panującej modzie, nie kupić komuś… anioła? A dokładniej czegoś, co\ngo mniej lub bardziej dosłownie wyobraża?\nChoć tyle jest innych pięknych przedmiotów – obrazów, rzeźb, naczyń,\nkwiatów – które można kupić na prezent, to moda na anioły nie dziwi ani trochę.\nW naszym wariackim, zapętlonym świecie, świadomie lub nie całkiem, szukamy\nduchowości. A czym jest takie anielskie wyobrażenie, jak nie niewinnym symbolem furtki do wyższych uczuć? Kluczem do własnego, zaniechanego wnętrza?\nI pretekstem, by choć na chwilę oderwać się od ziemi i na przykład posłuchać\ndeszczu i wiatru, strząsającego ostatnie liście z drzew?\nW przedświąteczny czas anioły szczególnie nie pozwalają o sobie zapomnieć.\nW niektórych okolicach kraju to one – a nie krasnalowaty Święty Mikołaj ani\nGwiazdor – przynoszą dzieciom prezenty pod choinkę. Ich „włosami” przystroimy świąteczne drzewko, pojawią się też rojnie przy okazji kolęd i pastorałek. Ile\njednak osób wie, jaka jest ich prawdziwa natura? Albo, że anioły nie są bynajmniej\nwłasnością ani domeną świata chrześcijańskiego?\nWyobrażenia aniołów w postaci skrzydlatych zwierząt z ludzkimi twarzami\nfunkcjonowały już u starożytnych Egipcjan i Babilończyków. Otaczały ich całe roje duchów i istot, będących pośrednikami między bogami i człowiekiem. Tamte\nprastare anioły nie były też całkiem bezcielesne – mogły odczuwać głód i pragnienie, a nawet się rozmnażać. Dziś w różnych religiach – judaizmie, islamie, nawet\nbuddyzmie – anioły, choć różnie wyobrażane, funkcje spełniają podobne. Dla\nmuzułmanów wiara w anioły to istotny składnik dogmatyki ich religii. Wierzą oni,\nże Allah stworzył je z ognia i że przebywając w niebiosach służą swemu stwórcy.\nPełnią też funkcję posłańców, chronią ludzi i spisują ich uczynki. To anioł Dżibril\nw imieniu Boga podyktował Mahometowi treść Koranu, a inny – Iblis – zbuntował się przeciwko Bogu.\nŚwiat chrześcijański wiarę w anioły przejął wprost od judaizmu, choć co do\nich natury był mały problem. Niektóre autorytety w początkach chrześcijaństwa\nchciały w nich widzieć istoty eteryczno-ogniste. Jeszcze w ósmym wieku Sobór\nNicejski pozwalał im mieć subtelne ciała. Tomasz z Akwinu położył temu kres –\nanioły to duchy. Mają wprawdzie wolną wolę, ale nie mają ciała, a samo słowo\n„anioł” nie określa bynajmniej, jak ów duch wygląda, ale – jaką spełnia funkcję.\n– Największym bogactwem wyobrażeń aniołów dysponuje prawosławie – mówi\nKatarzyna Korba, pasjonatka angelologii, właścicielka galerii z aniołami „Art Cherub”, od trzech lat pomysłodawczyni i organizatorka corocznego krakowskiego\nFestiwalu Anielskiego. – Najbardziej znane wizerunki aniołów to te na ikonach Andrieja Rublowa (przełom XIV i XV w.). W ikonopisarstwie najczęściej przedstawiano\narchanioła Michała, księcia aniołów, najważniejszego w hierarchii anielskiej. Rzadziej\npatrona podróżujących archanioła Rafała i Gabriela – zwiastuna dobrej nowiny. Każdy z nich miał stosowne atrybuty, po których można było go poznać: Michał – miecz,\nwagę albo kulę ziemską w dłoni, Rafał – torbę i kij, a Gabriel – lilię. A czy pan wie, że\nanioły bizantyjskie przedstawiano z czarnymi twarzami?\nZ aniołami oswojonymi, czyli stróżami, najlepszy bo nieskażony kontakt mają dzieci. To oczywiste, skoro w momencie urodzin każdemu przydzielany jest co\nnajmniej jeden, który potem nie odstępuje człowieka na krok przez całe życie.\n– Anioły mogą mieć dwie lub trzy pary skrzydeł, ale mogą też nie mieć ich wca-\nle i przez to nie przestają być aniołami – twierdzi pani Katarzyna. – Cherubinów, stojących najwyżej w hierarchii anielskiej, wyobrażano z mnóstwem oczu na skrzydłach,\nstąd przydomek „Wielookie”. Podobnie Serafinów nazywa się „Wieloskrzydłymi”, bo\nmogą posiadać wiele par skrzydeł…\nNie wolno jednak zapominać, że nie wszystkie anioły są takie piękne i uładzone. Upadłe anioły nadal pozostają aniołami, choć prawie się o tym nie wspomina.\n– Często mówię ludziom, że nawet jeśli ktoś nie wierzy w anioły, to anioły wierzą\nw niego – mówi z uśmiechem pani Katarzyna. – Człowiek powinien używać swoich\naniołów, zwłaszcza stróżów, bo to dobrze robi. Jeśli ich o coś poprosimy, to na pewno dostaniemy. Moim celem jest, żeby te moje anioły, wśród których jest taka różnorodność, trafiały między ludzi, żeby o nich jak najwięcej mówić, pisać o nich.\nI taki jest cel jej Festiwalu Anielskiego (tegoroczny odbył się w dniach 5–7.10)\n– poznanie bytów anielskich przez kulturę, naukę i sztukę; przez koncerty, wykłady oraz wystawy, na których prezentowane są różne wyobrażenia aniołów:\nw rzeźbie, obrazach olejnych czy pracach na deskach. Festiwal jest dedykowany\nSzpitalowi Bonifratrów, z którym sąsiaduje galeryjka pani Katarzyny.\n– Anioły uzdatniają nas, ludzi, do życzliwości i otwartości na innych – reasumuje. – Powiedziałabym, że wszyscy jesteśmy aniołami, ale ułomnymi, bo o jednym\nskrzydle. Aby mieć dwa musimy sobie paść w ramiona.\nZyta Gilowska, Danuta Hojarska, Julia\nTymoszenko, Superniania, ojciec Rydzyk. Nie mają ze sobą nic wspólnego?\nA jednak. Za tymi barwnymi postaciami, które wystąpiły w programie „Szymon Majewski Show” stoi mistrzyni paAldona Jankowska, fot. Leszek Szymaniec\nrodii – Aldona Jankowska.\nldona Jankowska nie zawsze była satyrykiem. – W młodym wieku, kiedy każdy intensywnie zadaje sobie pytania o sens życia, skłaniałam się ku rolom dramatycznym. Nie były to dla mnie łatwe lata. Studia w krakowskiej PWST były\nwprawdzie czasem beztroski, ale równocześnie okresem przyśpieszonego dojrzewania.\nW czasach studenckich aktorka bardzo poważnie myślała o śpiewie. Z tych\nlat szczególnie wspomina Olgę Szwajgier, która – jak mówi – ukształtowała jej\ngłos, ale też podbudowała ją psychiczne, otworzyła na nowe próby i nauczyła, że\nmożna popełnić błąd, i że nie jest grzechem szukać.\nPo studiach wyjechała do Norwegii, gdzie występowała w off-owych teatrach, grając także role dramatyczne. Przełom nastąpił po roli Katarzyny w „Poskromieniu złośnicy” Jerzego Stuhra. – Posypały się role komediowe, a ja odkryłam,\nże życie kabaretowe to jest to!\nI rzeczywiście – artystka na dobre zagościła na scenie rozrywkowej. Występowała w „Kabarecie pod Wyrwigroszem”, „Spotkaniach z Balladą”, brała udział\nw telewizyjnych programach rozrywkowych „Kraj się śmieje” i w Kabaretonach\nw Mrągowie i Koszalinie. Miała też benefisy w Teatrze STU i grywała w serialu\nkomediowym „Klinika pod Wydrwigroszem” oraz w HBO „Na stojaka”. Od niedawna w TVN 7 jest gospodarzem „Bombonierki” – programu promującego\nmłode talenty kabaretowe.\nA jak zaczęła się jej przygoda z „Szymon Majewski Show”? Wzięła po prostu\nudział w castingu, na który przygotowała parodię Zyty Gilowskiej. To była pierwsza parodia w jej życiu. Kolejne postaci podsuwa jej szczodrze polskie życie publiczne. – Wystarczy, że przyjrzę się komuś dwa-trzy razy i już wiem, czy mogę go\nsparodiować. Z bólem serca patrzę na tych przedstawicieli naszej polityki, których\nwarto byłoby sparodiować, ale nigdy tego nie zrobię, bo przeszkadzają mi warunki fizyczne (choć mamy genialnych charakteryzatorów) lub psychofizyczne. Moją\nartystyczną porażką jest Zbigniew Ziobro, którego bardzo chciałam sparodiować, ale\nniestety jest to z jakichś powodów (i nie chodzi o płeć) niemożliwe.\n„Szymon Majewski Show” otworzył przez aktorką nowe możliwości. Teraz\nspecjalizuje się ona w nieznanym w Polsce gatunku stand-up comedy. To kabaretowa forma estradowa wzorowana na występach komików amerykańskich.\nW „Jak nie ja, to kto?” teksty satyryczne przeplatają się z piosenkami. Artystka\nwciela się w różne osobowości, z których jedne zaskakują, inne zastanawiają, ale\nwszystkie wywołują śmiech…\n– Dziesięć lat uprawiałam typowo polski kabaret i trochę już z tego wyrosłam.\nStand-up comedy to coś pomiędzy kabaretem a monodramem. Zakłada on dialog\nz widzami, który bywa bardzo poważny. Jest to też forma prowokacyjna, gdzie\nwszystko może się zdarzyć – podkreśla.\nAldona Jankowska ceni rzetelną pracę sceniczną. – Mój podziw wzbudzają artyści, którzy potrafią wyjść na scenę o wymiarach dwa na dwa metry, stanąć naprzeciw mikrofonu – i zaczarować widza. Jak Hanka Bielicka, Irena Kwiatkowska, Jerzy\nPołomski czy Bogdan Łazuka. To warsztat, pokora wobec widza, profesjonalizm i talent poparty ciężką pracą.\nAldona Jankowska wystąpi ze swoim programem stand-up comedy pt.: „Jak nie ja, to kto?”\n25 listopada o godz. 20.00 w Teatrze Groteska w Krakowie\nNikko i Gutta podczas projektu Podgórzanie\nMachina Fotografika ma już rok – czy to czujecie?\nZaczynacie już stabilnie stać na nogach? Bo pierwsze\nkroki macie na pewno za sobą.\n„Miejsce Fotograficzne Machina Fotografika” jako grupa nieformalna rozpoczęło swoją działalność dokładnie 14 września 2006 roku. Do marca 2007 w starej,\nodnowionej przez nas kuchni w Klubie Lokator, który bezpłatnie użyczył nam miejsca, zorganizowałyśmy\n9 wernisaży, dwanaście wykładów z teorii, historii\noraz techniki fotografii, cztery spotkania z fotografami\npołączone z pokazami slajdów i trzy fotoakcje –\nportrety mieszkańców Krakowa. Było tego sporo\ni było intensywnie, zatem pierwsze kroki faktycznie\nRozmowa z Sylwią „Nikko” Biernacką i Grażyną „Guttą” Makarą\n– założycielkami krakowskiego Miejsca Fotograficznego Machina Fotografika\nmamy za sobą, ale do stabilności dużo nam jeszcze\nbrakuje. Szukamy przede wszystkim nowego miejsca.\nFotografika było terytorium fotograficznym, do którego przychodzi się nie tylko oglądać fotografie, ale\ni współuczestniczyć w różnego rodzaju zdarzeniach\nfotograficznych. W lutym powołałyśmy do życia Fundację Machina Fotografika, co, mamy nadzieję, pomoże nam w rozwinięciu jeszcze ciekawszej działalności.\nJakie były Wasze pierwsze kroki? Skąd wziął się pomysł?\nPomysł siedział nam w głowach już długo. Przyjaźniłyśmy się i czasami współpracowałyśmy ze sobą. Podczas weekendowego pobytu na „ranczu” Gutty\nw Brzeźnie, rozmawiałyśmy przy ognisku o tym, co\ni jak mogłybyśmy razem robić w przyszłości. Miałyśmy\nmasę pomysłów, które zaczęłyśmy sprawdzać w praktyce i – jak widać – nadal to robimy z przyjemnością.\nWasze dotychczasowe dokonania jako duetu Machina\nMF Machina Fotografika\nNazwę „Machina Fotografika” wymyśliłam w 2005 roku otwierając swoją firmę. Po portugalsku oznacza ona\npo prostu aparat fotograficzny, brzmienie ma cudowne i trochę magiczne. Firma działała tylko rok, ale nazwa pozostała. Zaczęłam sygnować nią ukazujące się\nw prasie publikacje moich zdjęć, potem zaproponowałam Guttcie, żebyśmy wspólną działalność prowadziły pod tą nazwą. Zgodziła się i tak już pozostało.\nDodałyśmy przed Machiną „Miejsce Fotograficzne”, na\nokreślenie przestrzeni wystawienniczej, świadomie\nunikając nazwy „Galeria”. Chciałyśmy, aby Machina\n... cykle. Mamy skłonność do cykli i kilka ich w Machinie powstało. Do tej pory zrealizowałyśmy cztery\n„Fotodebiuty” czyli spotkania z fotografią debiutantów. „Fotografki – czyli o patrzeniu kobiet” to cykl wystaw, spotkania oraz warsztaty prowadzone przez fotografki z Polski oraz ze świata. Jednym z najważniejszych celów naszej fundacji jest prezentacja, promocja kobiet – artystek zajmujących się fotografią, filmem\noraz multimediami jako dziedzinami sztuki. Fotografie\nVesny Krajniec-Humpl zostały zaprezentowane w ramach cyklu „Fotografia z Czech”. Wojciech Plewiński\nprzyjął zaproszenie na spotkanie w ramach cyklu\n„Spotkania z Mistrzami”. Cyklicznie odbywały się też\nprowadzone przez Martę Miskowiec i cieszące się\nogromną popularnością „Lekcje czytania fotografii”,\nczyli „rozmowy o możliwościach interpretacji obrazu\nfotograficznego oraz ćwiczenia w oparciu o teksty mistrzów i obrazy, które mówią więcej niż nam się\nz pozoru wydaje” – jak trafnie opisała to Marta. Jest\njeszcze „Technika czyli pierwszy krok do magii”, w ramach której Beata Długosz opowiedziała o fotografii\nbezkamerowej, „Psychologiczne aspekty fotografii”,\nktóre poprowadził Mariusz Makowski oraz wykład\nNikko o Sophie Calle w ramach cyklu „Portrety artystek”. Faktycznie jesteśmy uzależnione od cykli... Gdy\ndostałyśmy zaproszenie na wykład o Sophie Calle\noraz prezentacje Machiny przez Gliwicki Dom Fotografii, od razu stworzyłyśmy cykl „Latająca Machina” –\nczyli Machina w podróży.\nWasze dziecko, Miejsce Fotograficzne Machina Fotografika, mieściło się w bardzo nietypowym\nmiejscu, do którego wchodziło się\nprzez... okno, a na środku stała\npiękna stara wanna. Jaka jest historia tego miejsca?\nPio Kaliński zaproponował nam\nkorzystanie przez kilka miesięcy\nz malutkiej przestrzeni w nowej\nsiedzibie jego Klubu Lokator.\nWcześniej była tam kuchnia restauracji Domu Norymberskiego.\nPrzestrzeń to bardzo nietypowa\ni trudna pod względem wystawienniczym, ale dla nas\nadaptowanie jej było wielką radością. Wszystko wyczyściłyśmy, pomalowałyśmy ściany i okna, na parapetach położyłyśmy szarą, futerkowatą tkaninę, w doniczkach zasadziłyśmy papirusy, a na środku postawiłyśmy integralny przedmiot naszego Miejsca Fotograficznego czyli… wannę. Do każdej wystawy przestrzeń\nbyła przez nas specjalnie aranżowana. Do Miejsca Fotograficznego wchodziło się przez okno. Na początku\nmiałyśmy prowizoryczny podest ze skrzynek, ale potem pojawił się podest z prawdziwego zdarzenia, który co prawda zajmował jedną czwartą naszej przestrzeni, ale za to doskonale sprawdzał się na wykładach jako dodatkowe miejsce do siedzenia. Chciałyśmy, żeby Machina Fotografika była miejscem otwartym, bezpretensjonalnym i ciepłym – i mamy wrażenie, że się udało. Teraz jesteśmy na etapie poszukiwania nowego miejsca, w którym na środku na pewno\nbędzie stała wanna – ta sama.\nUlubiona akcja MF czyli Gutty i Nikko?\nNaszymi ulubionymi akcjami są kąpiele w rzece Nidzie i pływanie pod prąd. Robimy wtedy zdjęcia starając się, żeby aparat nie wpadł do wody...\nCzego możemy się spodziewać z okazji Waszej rocznicy?\nKontynuacji działań. Mamy nadzieję ruszyć od połowy listopada z nowymi spotkaniami w ramach cyklu\nNowego, własnego miejsca.\nGrażyna Gutta Makara – Rocznik ‘72. Absolwentka\nZarządzania Kulturą Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Znana jako\nfotoreporterka i fotoedytorka Gazety Wyborczej. Od\npaździernika 2007 pracuje w Tygodniku Powszechnym\njako fotoedytorka i fotografka.\nSylwia Nikko Biernacka – Rocznik ‘76. Freelancerka.\nAbsolwentka Kulturoznawstwa w Poznaniu. Studentka Instytutu Twórczej Fotografii w Opavie (Czechy).\nKiedy zorientował się Pan, że został obdarzony tak\nniezwykłym czterooktawowym głosem?\nZaczynał Pan od poezji śpiewanej, zwanej dekadę temu „krainą łagodności”. Dlaczego facet z takim głosem sięgnął po tak stonowaną ekspresję?\nRzeczywiście, to było dosyć dziwne. Zdecydowanie\nnie pasowały mi te czarne, wyciągnięte swetry. Próbowałem jednak odnaleźć się w formule soulowej\nballady. A ponieważ soul w polskim wykonaniu kojarzył mi się z tekstami banalnymi do bólu, próbowałem połączyć go z poezją. Sądziłem, że dobry tekst\nsprawi, że soul stanie się na naszym rynku nośną formułą. I nie zaniechałem tych prób do dzisiaj. Na\nmojej nowej płycie „Dziękuję za miłość” jest piosenka „Sheila”, to właśnie taki mój soul – „czarna” muzyka z tekstem Haliny Poświatowskiej. Wracając do\n„krainy łagodności”, z czasem nurt ten stracił wiarygodność, swetry za bardzo się wyciągnęły, a rząd\ndusz przeszedł w inne ręce...\nTo dlatego stanął Pan za mikrofonem rockowego zespołu Zanderhaus?\nTo było wspomnienie młodości. Wtedy fascynował\nmnie soft-metal i zespoły w rodzaju Bon Jovi czy\nDef Leppard. Bo miał on niezwykle teatralny charak-\nJanusz Radek, fot. Radek Polak\nOd dawna wiedziałem, że mam takie możliwości, ale\ndopiero z czasem zacząłem je rozszerzać. Momentem przełomowym stało się moje wkroczenie w świat\nteatru muzycznego, jakieś osiem lat temu. Nie oznacza to, że jestem aktorem. Teatr pomógł mi jedynie\nodnaleźć odpowiednie środki do wyrażenia siebie.\nReszta to, jak mawiał Lenin: „Praca, praca, praca”.\nwia do swego odbiorcy.\nZamiast zapowiadanej płyty z materiałem ze spektaklu\n„Dom za miastem”, otrzymaliśmy właśnie Pana autorski album „Dziękuję za miłość”. Skąd ta zmiana?\nCo się odwlecze, to nie uciecze. „Dom za miastem”\njest zrobiony, kiedyś ukaże się na płycie DVD. Ale\npo drodze coś innego zaświtało mi w głowie. Zapragnąłem czegoś lirycznego.\nPłyta „Dziękuję za miłość”, która zawiera popowe\npiosenki, to kolejny Pana ukłon w stronę szerszej publiczności. Pierwszym był występ w polskich eliminacjach do festiwalu „Eurowizji” w 2004 roku...\n„Wykształciuchy”, które pokochały mnie za „Serwus madonna” i „Królową nocy”\nchciały mnie zlinczować. A mnie zafascynował u Rubika ogromny zmysł\nmelodyczny – ta największa, może nawet jedyna wartość jego muzyki.\nu Rubika ogromny zmysł melodyczny – ta największa,\nmoże nawet jedyna wartość jego muzyki. Zaśpiewałem z nim prawie sto koncertów – to było niezwykłe\nprzeżycie. Myślę, że jego publiczność zainteresuje się\nmoim nowym albumem „Dziękuję za miłość'.\nNo właśnie. Powiedział Pan o nim, że to „inteligentny\npop”. Co się kryje za tym enigmatycznym stwierdzeniem?\nTrafiły nań piosenki spełniające wszystkie warunki, aby\nstać się popularnymi: melodyjne, zaśpiewane na polską\nnutę, nowocześnie zaaranżowane i wyprodukowane.\nDo napisania tekstów zainspirowała Pana podobno\ntwórczość Haliny Poświatowskiej.\nTo prawda. Wiersze Poświatowskiej to teksty nie\nmające pretensji do bycia poezją. Ona nie nadymała się słowem, pisała z pasją i energią, dotykając bolesnych prawd. To niezwykle wiarygodna i nośna\ntwórczość. Dlatego dała mi impuls do napisania tekstów mówiących o rzeczy najważniejszej: potrzebie\nkochania i bycia kochanym.\nW polskim popie śpiewa się o miłości tak, że zęby bolą...\nter, te nastroszone włosy, puszyste futra, makijaże.\nPodobała mi się ta umowność, dzięki której nikt nie\ntraktował horrorowych spektakli Alice’a Coopera\nczy Ozzy’ego Osbourne’a na serio. To samo próbowaliśmy robić z Zanderhausem.\nKiedyś w jednym z wywiadów nazwał Pan siebie\n„zwierzęciem scenicznym”. To dlatego odnalazł się\nPan w końcu w piosence aktorskiej?\nTeatr pozwolił mi na szeroką interpretację piosenek.\nNie wtłaczał w żaden schemat. Umożliwił opowiadanie śpiewanych historii ruchem, mimiką, gestem,\nkostiumem. Dzięki temu nawiązuje się pełny kontakt\nz widzem. Co ciekawe, z czasem zauważyłem, że\nte aktorskie elementy interpretacji piosenki są obecne w różnych estetykach – od rocka do hip hopu –\ntworząc swoisty kod, język, którym artysta przema-\nPodpisałem wtedy umowę z wytwórnią Magic Records i wspólnie postanowiliśmy, że powinienem zaprezentować się jak największemu audytorium. A telewizyjne show stwarzało ku temu idealną okazję.\nOdłożyłem więc na poźniej adresowane do „wykształciuchów” niszowe projekty „Serwus madonna”\ni „Królowa nocy”, i pokazałem się w agro-rockowej\npiosence autorstwa Romualda Lipko i Andrzeja Mogielnickiego. Nie miałem żadnych kompleksów – darłem ryja i zdobyłem piąte miejsce w konkursie.\nCzy konsekwencją tego kroku był Pana udział w poporatoriach Piotra Rubika?\nW pewnym sensie tak. „Wykształciuchy”, które pokochały mnie za „Serwus madonna” i „Królową nocy”,\nchciały mnie za to zlinczować. „Co ty robisz, moherowy berecie!” – słyszałem wokół. A mnie zafascynował\nTo fakt. Jedni babrzą się w smutku, niemożności, beznadziei. To przeważnie chłopcy-rockowcy. Nasze\npiosenkarki idą z kolei w babskie miauczenie, płacz\nczy wręcz histerię. Takie traktowanie miłości to bujda\nna resorach. Ja chciałem napisać o miłości prawdziwej\n– dziękując za to, że ktoś mnie kocha. Bo bardzo głęboko ostatnio tego doświadczyłem, zarówno ze strony moich najbliższych – żony i córki – jak też ze strony moich słuchaczy. Trudniej śpiewa mi się o tym, że\nja kogoś kocham. Bo jestem tylko słabym człowiekiem. Czy potrafię więc naprawdę kochać?\n„Dziękuję za miłość” to pierwsza Pana autorska płyta\nz prawdziwego zdarzenia. Trzeba było do niej dojrzeć?\nOczywiście. Dziś taka forma twórczości właśnie najbardziej mi odpowiada. Już powstaje mój drugi autorski album. Bo tak się zapaliłem do pracy, że napisałem\nRozmowa z Januszem Radkiem\nłem tego robić, bo miałem do tych piosenek zbyt mały dystans. W końcu przypomniałem sobie o Mateuszu, z którym współpracowałem przy kilku zbiorowych przedsięwzięciach. Początkowo nie chciał się\nzgodzić. Nie miał czasu, pracował bowiem nad Zakopowerem i swoim własnym projektem. Ale ponieważ ciągle przysyłałem mu piosenki, w końcu skapitulował. I bardzo zaangażował się w moją płytę. Włożył\nw nią mnóstwo swojej inwencji.\nTo słychać – w zgrabny sposób połączył akustyczne\ni elektroniczne brzmienia, uzyskując nowoczesny efekt.\nSpojrzał na moje piosenki z boku i wymyślił dla nich\nwłasny system aranżacyjny. Nie korzystał z żadnej biblioteki sampli. Wymyślał je sam – dmuchał, szurał,\ntrzaskał, nagrywał to, ciął na loopy i wklejał w poszczególne nagrania. Z drugiej strony nie zrezygnował\nz „żywych” instrumentów. W efekcie podbijają one\npotęgę brzmienia i łagodzą jego plastikowy charakter.\nponad trzydzieści piosenek, a tylko trzynaście trafiło\nna „Dziękuję za miłość”. Tych najbardziej melodyjnych – bo tak zadecydował Mateusz Pośpieszalski.\nDlaczego akurat jego wybrał Pan na producenta?\nSzukałem kogoś takiego od dwóch lat. Sam nie chcia-\nMimo popowej formuły\ntych piosenek nadal\nW prostocie jest smak,\ntajemnica, emocja. I nie\nwyklucza ona wyrafinowania melodii. Weźmy\nchoćby utwór „Kiedy u... ukochanie” – to niezwykle\ntrudna do zaśpiewania piosenka. Na jednym oddechu\nciągnę w niej długą frazę. Ale to nie popis dla samego\npopisu. Służy pokazaniu piękna i trudności tej melodii.\nCzy po serii projektów, w których ukrywał się Pan za\nswoimi scenicznymi kreacjami, piosenki z „Dziękuję\nza miłość” odsłaniają wreszcie Pana własne oblicze?\nTak – i będzie to widać szczególnie wyraźnie podczas\nkoncertów. Rezygnuję bowiem z kostiumów. Będę\nśpiewał ubrany tak jak chodzę na co dzień. Oczywiście\nnie będzie to wywalanie swoich flaków przed publiczność – taka histeria nie jest dla mnie autentyczna.\nPodobno pierwszym recenzentem Pana piosenek jest\nżona. Jak zareagowała na „Dziękuję za miłość”?\nTe utwory bardzo jej się spodobały. Poznała je we\nwczesnym etapie, kiedy komponowałem je przy pianinie. Stwierdziła, że staną się one bardzo ważne w moim artystycznym życiorysie. I szybko przypisała je do\nnaszego prywatnego życia – bardzo słusznie zresztą.\nPiosenka „Dobro”, promująca płytę, ma tak zaraźliwy\nrefren, że Pana ośmioletnia córeczka Zuzia, zapewne\nod razu ją polubiła...\nTo prawda. Stwierdziła, że to najlepsza piosenka na\npłycie i... wybrała ją na singiel. Zgodziłem się, bo\n„Dobro” ma tekst zgrabnie sumujący przesłanie albumu – docenienie pozytywnego aspektu miłości.\nW DWANAŚCIE LAT PÓŹNIEJ\nOd lewej: Kamil M. Śmiałkowski, Grzegorz Halama (za nim Marek Grabie),\nJanusz Radek, Aneta Ryncarz (za nią Elżbieta Adamiak), Basia Stępniak-Wilk, Robert Kasprzycki, fot. Instytut Sztuki\niem, że ten tytuł nie brzmi tak dobrze jak\ndumasowskie „W dwadzieścia lat później”,\nale co zrobić? Od 1995 roku upłynęło dopiero dwanaście lat, a właśnie teraz zaproszono mnie na\nte łamy, bym powspominał dawne dzieje. Oto więc (by\nutrzymać się w konwencji), ku uciesze i przestrodze zarazem, losy trzech muszkieterów – a w zasadzie nie\ntrzech tylko kilkanaściorga i nie muszkieterów, ale krakowskich piwnicznych artystów… Reszta się zgadza.\nZaczęło się od estradowego tworu, który pojawił się\nna plakatach jako „Radek Kasprzycki”, a składał się w istocie się z dwóch person – Janusza Radka i Roberta Kasprzyckiego. Obaj panowie, bywalcy najróżniejszych festiwali, mieli podobne poczucie humoru i ciąg na śpiewanie\nnajróżniejszych rzeczy, więc zaczęli występować wspólnie. I wszystkim buty spadały, choć na scenę leciały czasem i inne części garderoby. A potem pojawiłem się ja,\nniczym D’Artagnan, i zacząłem się wokół nich kręcić. Miałem nawet swoją gitarę. I swoje piosenki. Kilka razy nawet\nz nimi wystąpiłem (o czym dziś już obaj litościwie zapomnieli), bo też tu analogia z muszkieterami się kończy; nie\nposiadłem analogicznych talentów estradowych czy muzycznych nawet w cząstce. I to, co jeszcze w liceum czy\nna studiach uchodziło jako „kilka wieczornych autorskich\npiosenek ułatwiających wytworzenie nastroju prowadzącego do zaawansowanych kontaktów damsko-męskich\nw zbliżających się godzinach”, to w bezpośrednim sąsiedztwie piosenek Roberta i Janusza było kompromitacją, którą dostrzegałem nawet przy swej wysokiej samoocenie. Ale nie zmieniło to faktu, że jakoś trzymaliśmy się\nrazem. A skoro nie sprawdziłem się scenicznie, to przynajmniej zająłem się organizacją koncertów i (w momentach, gdy Robert się zagapił i udało mi się dorwać do mikrofonu) konferansjerką.\nPo serii koncertów w klubach studenckich zamarzyliśmy o ustatkowaniu się. Najpierw był klub „Podium” przy ul. Brackiej i cykl „Radek Kasprzycki zapra-\nszają”, gdzie czasem sami, a czasem z gośćmi bawiliśmy\nsię wiosną 1995. A potem wybuchło Zielone Szkiełko.\nDokładnie w Dzień Dziecka, w czwartek 1 czerwca\n1995 r., na małej scence Jazz Rock Cafe przy Sławkowskiej 12. Już pod tą nową nazwą i po oficjalnym połączeniu sił z Basią Stępniak i Szymonem Zychowiczem. Robert czujnie zabronił mi wstępu na podwyższenie, więc\nja równie czujnie usiadłem przy stoliku tuż przy scenie\ni podciągnąłem sobie tam mikrofon, dzięki któremu\nkonferansjerowałem sobie w najlepsze. Tydzień później\ndołączył do nas Grzegorz Halama i tak wykrystalizował\nsię pierwszy skład. Gdy spojrzeć na te pięć nazwisk, to\npatrząc przez pryzmat ich artystycznych dorobków\ntrudno dziś zrozumieć, co ich wówczas połączyło. Gdy\nw ubiegłym miesiącu na inaugurację 43. Studenckiego\nFestiwalu Piosenki zorganizowaliśmy koncert benefisowy i każdy z nich przyprowadził swoich gości, efekt był\nnadzwyczaj eklektyczny. Równocześnie, jak przed laty,\nkażdy wykonawca był pełen pasji, artystycznej szczerości i potrafił nawiązać rewelacyjny dialog z publicznością.\nI dokładnie jak przed laty w Szkiełku, widowni nie raziły\ntotalne zmiany estetyki i gatunków z piosenki na piosenkę. Zaraz po Robercie Kasprzyckim i jego gościach –\npełnym energii zespole Carantouhill, równie duże oklaski zebrał Szymon Zychowicz w lirycznej pieśni zaśpiewanej wspólnie z Mirosławem Czyżykiewiczem. Parodia discopolo „Jesienna deprecha” wykonana przez\nGrzegorza Halamę i Tymona Tymańskiego nie kłóciła\nsię z następującą po niej „Bossanovą z Augustowa” – leciutkim, lirycznym pastiszem Basi Stępniak-Wilk i Andrzeja Poniedzielskiego. A potem był jeszcze rockowy\nJanusz Radek z Mateuszem Pospieszalskim…\nKażdy z zielonoszkiełkowców jest dziś w innym\nmiejscu artystycznego horyzontu, ale wtedy, dwanaście\nlat temu, połączyła ich idea posiadania własnego krakowskiego miejsca, gdzie co tydzień w sympatycznym towarzystwie mogli ulepszać swe interpretacje, testować no-\nwe utwory, pogadać i posłuchać. Wszyscy byli jeszcze\nwówczas przed pierwszymi płytami, w twórczym szale.\nNowe pomysły aż wylewały się z nich i bawiliśmy się naprawdę świetnie.\nSkład szybko się poszerzał o kolejne śpiewające artystki (jakoś więcej się do nas garnęło śpiewających kobiet): Aneta Ryncarz, Dominika Kurdziel, Dzidka Muzolf, Hania Strzebońska, Ania Jurecka z zespołem\n„Ogrodowe Aleje 11”. Z tygodnia na tydzień wytworzył\nsię trzon grupy akompaniującej z dużym entuzjazmem\nkażdemu, kto chciał: Marek „Smok” Rajss (konga), Tomek Hernik (puzon) czy Adam Zadora (perkusja). Pojawili się też czasem nawet zabawni, sceniczni gadacze:\nPrzemysław Strzałkowski, Marek Grabie, Krzysiek Janicki, Bartłomiej Brede. A jeszcze czasem zaglądali artystyczni przyjaciele i znajomi spoza Krakowa.\nI tak przez dwa lata. A potem, dziwnie szybko, zaczęliśmy się starzeć, żenić, wychodzić za mąż, wydawać\npłyty i występować tak dużo, że te czwartkowe wieczory coraz trudniej było zmieścić w kalendarzu. Demontaż zaczął się w tym samym miejscu, w którym kiedyś\npowstała grupa. Jako pierwszy, w ostatnich dniach 1996\nroku, zrezygnował Robert. Siłą rozpędu dociągnęliśmy\ndo wakacji, po drodze zmieniając lokal na „Art-Klub”\nprzy Łobzowskiej. Podczas wakacji następnego roku\nrozstaliśmy się. Po sympatycznych dwóch sezonach\ni z mnóstwem świetnych wspomnień.\nDziś już wiem, że tak było lepiej. I z perspektywy\ntych dwunastu lat i ostatniego wspominkowego koncer-\nBasia Stępniak-Wilk i Andrzej Poniedzielski,\nfot. Instytut Sztuki\ntu, który udał się nam bezsprzecznie (bije ze mnie brak\nskromności, ale TVP1 go rejestrowała i można to sobie\norganoleptycznie sprawdzić) widzę, że to były piękne\ndwa lata. A przedsięwzięcie, które zaczerpnęło nazwę\nz piosenki Roberta Kasprzyckiego – nazwę, która wpisała się w „zieloną” tradycję krakowskich kabaretów (Balonik, Gęś, Szkiełko) – pomogło każdemu z nas doszlifować prawie już wówczas ukształtowaną osobowość.\nCo owocuje do dziś.\nKamil M. Śmiałkowski, www.slowem.pl\nTegoroczny Studencki Festiwal Piosenki\nw Krakowie zapamiętamy przede wszystkim\ndzięki konkursowemu zwycięstwu Katarzyny\nDąbrowskiej. „Ballada o próżności” w jej\nwykonaniu zachwyciła jury i publiczność. A\nniewiele brakowało, by ta warszawska aktorka\ni piosenkarka nie dotarła do Krakowa. O tym\njak to właściwie przypadek zdecydował o jej\nwygranej – i nie tylko o tym – Katarzyna\nDąbrowska opowiedziała „Miastu Kobiet”.\nświęceń. Przez cztery lata w każdy dzień tygodnia miałam zajęcia od rana do wieczora. Mimo to będę wspominać studia jako najpiękniejszy okres w moim życiu. Był\nto niezwykle intensywny czas, dużo się działo, spotykałam wielu wspaniałych ludzi. Mam tu także na myśli moich wykładowców i wykładowców gościnnie pracujących na uczelni: Jerzego Radziwiłowicza, Beatę Fudalej,\nAndrzeja Łapickiego, Annę Seniuk, Jarosława Gajewskiego czy Mariusza Benoit. Pod kierownictwem tego\nostatniego wzięłam udział w spektaklu „MP3” prezentowanym w Teatrze Montownia, gdzie po raz pierwszy\nwykonałam „Balladę o próżności”.\nKontynuowała Pani podczas studiów swą przygodę\nDlaczego sięgnęła Pani po wspomnianą „Balladę\no próżności” Piotra Roguckiego?\nPrzez pierwsze dwa lata nie miałam takiej możliwości.\nObowiązywały wtedy na uczelni ostre przepisy, zakazujące studentom występów. Uważano, że zabierają im\none cenny czas, który powinni przeznaczać na naukę.\nDopiero na trzecim roku wróciłam do śpiewania. Władze uczelni zaproponowały mi wzięcie udziału w międzynarodowym konkursie wokalnym w Petersburgu.\nTo było niezwykłe doświadczenie. Pojechałam tam na\ntydzień – nie znałam rosyjskiego języka, alfabetu, czułam\nsię jak na księżycu. Wystąpiłam w ramach kategorii „Aktor dramatyczny” i... zdobyłam drugą nagrodę.\nKiedy po raz pierwszy zetknęłam się z tą piosenką, miałam wrażenie, jakby zarówno tekst jak i muzyka zostały\nnapisane specjalnie dla mnie. Dlatego wybór był oczywisty. Drugi utwór „Pocałunki” był jej dopełnieniem. To\nstarsza kompozycja autorstwa Zbigniewa Preisnera do\nsłów Wiesława Dymnego, jednak w nowej aranżacji Uli\nBorkowskiej. Obie piosenki zawierają w sobie historię\npewnej kobiety. I to właśnie te dwie konkretne historie\nsprawiły, że chcę śpiewać te piosenki.\nKatarzyna Dąbrowska, fot. arch. artystki\nJedno i drugie pojawiło się równolegle. Kiedy uczyłam\nsię w liceum ogólnokształcącym w Nidzicy, wybrałam\nsię z przyjaciółmi do miejscowego ośrodka kultury, aby\nspróbować „pobawić” się w aktorstwo. Śpiewałam już\nwcześniej, ale jakoś nikt mnie do tego nie zachęcał. Dopiero moja nauczycielka francuskiego zaproponowała\nmi wzięcie udziału w organizowanym w naszym miasteczku konkursie piosenki francuskiej. Pomysł mi się\nspodobał, przygotowałam więc dwa utwory.\nSkąd ta słabość do francuskiej piosenki?\nTo wtedy pomyślała Pani poważniej o aktorstwie?\nSzczerze mówiąc to bałam się o tym myśleć. Dorastałam\nw czternastotysięcznym miasteczku, jeszcze nie myślałam\no wyrywaniu się w świat. Ale w końcu podjęłam to wyzwanie. Wybrałam warszawską Akademię Teatralną.\nPrzypomniała się Pani Młynarskiemu w Warszawie?\nNie, ale zdarzało nam się przypadkowo spotkać. Ostatni raz po finałowym koncercie konkursu „Pamiętajmy\no Osieckiej” w zeszłym roku. Później ktoś mi opowiedział, że pan Młynarski siedział akurat niedaleko mojej\npani profesor – Zofii Kucówny. Kiedy pojawiłam się na\nscenie, podobno nastąpiła wymiana zdań: „Ona jest ode\nmnie”. „Nie, ona jest ode mnie”. Kiedy się o tym dowiedziałam, zrobiło mi się bardzo miło. Zawsze życzyłabym sobie mieć takich „opiekunów”.\nW tym roku ukończyła Pani Akademię Teatralną.\nWarto było włożyć wysiłek w te studia?\nOczywiście, choć ten typ studiów wymaga wiele po-\nNiewiele brakowało, a nie dotarłaby Pani do Krakowa...\nWe wrześniu dostałam etat w warszawskim Teatrze\nWspółczesnym. Obecnie w przygotowaniu jest premiera „Procesu”\nKafki, w reżyserii dyrektora tej sceny\nMacieja Englerta. Ponieważ próby\nwypadły akurat w dniach, kiedy odbywały się w Krakowie przesłuchania konkursowe, poinformowałam\norganizatorów, że niestety nie uda\nmi się dotrzeć na festiwal. W ostatnim momencie odwołano piątkową\npróbę – dostałam więc szansę pojawienia się w konkursie. Była jednak\njeszcze jedna przeszkoda: moja\nakompaniatorka, Urszula Borkowska, musiała w piątek o godz. 11\nwracać do Warszawy. Okazało się\njednak, że organizatorzy krakowskiego konkursu z przyczyn technicznych musieli przesunąć\nrozpoczęcie przesłuchań na godz. 10. Dzięki temu mogłam zaśpiewać w konkursie.\nCo było w Pani życiu pierwsze: fascynacja aktorstwem czy śpiewaniem?\nUczyłam się w liceum francuskiego i język ten mnie zafascynował, podobnie jak współtworzona przezeń kultura.\nKiedy wyśpiewałam w konkursie pierwszą nagrodę, wyjechałam nad Sekwanę i tam bliżej poznałam francuską\npiosenkę. Spodobał mi się oczywiście Brel i Piaf, których\nznałam wcześniej, ale też ich młodsi następcy, choćby\nPatricia Kaas. W efekcie z radością wzięłam udział w kolejnym konkursie, tym razem już ogólnopolskim, w Lubinie. I znowu wygrałam. Po ogłoszeniu wyników podszedł do mnie Wojciech Młynarski, który przewodniczył\njury i chciał mi zaproponować udział w spektaklu... Kiedy powiedziałam mu, że mam dopiero szesnaście lat\ni uczę się w drugiej klasie liceum, od razu zmienił ton\npodkreślając, że muszę najpierw zdać maturę, a potem\n– koniecznie zdawać na studia aktorskie.\nnowski, spotkanie z nim zaowocowało zaproszeniem\ndo spektaklu „Dobranoc panowie”, którego premiera\nodbyła się w sopockim Teatrze Atelier minionego lata.\nCo więcej – zwycięstwo na przeglądzie sprawiło, że zaproszono mnie do udziału w podobnych imprezach.\nPojawiłam się m.in. w Rybniku, gdzie z kolei zakwalifikowałam się na Studencki Festiwal Piosenki.\nW Polsce zrobiło się o Pani głośno w ubiegłym roku, po\nzwycięstwie w konkursie piosenki Agnieszki Osieckiej...\nZaczęłam się wówczas rozglądać za możliwościami zaistnienia na scenie tzw. „piosenki aktorskiej”. Dziś występy w piwnicach, kabaretach, kawiarniach artystycznych nie zapewniają już takich możliwości jak dawniej.\nDlatego postanowiłam wziąć udział w konkursach. Był\nkwiecień, a pierwszym, który akurat miał się odbyć, był\nwłaśnie ten poświęcony piosenkom Osieckiej. Przejrzałam więc jej twórczość, wybrałam odpowiadające mi\npiosenki i zgłosiłam się do udziału w konkursie.\nCzy to zwycięstwo otworzyło przed Panią szersze\nmożliwości prezentacji siebie na scenie?\nPrzede wszystkim otworzyło mnie psychicznie. Pomyślałam na serio: „Może rzeczywiście powinnam śpiewać?”. Ponieważ opiekunem konkursu jest Jerzy Sata-\nRogucki był na festiwalu. Poznaliście się?\nTak. Od dawna słyszeliśmy o sobie. W Krakowie otrzymałam od Piotra oficjalną „zgodę” na wykonywanie\n„Ballady o próżności”. Choć to utwór z okresu jego solowej działalności, ma już rockowy sznyt uzupełniony\nelementami ludowości, bliski temu, co sam Rogucki robi teraz z Comą.\nA co z filmem? Pojawiła się Pani już w kilku serialach\nTo były małe rólki i epizody. Nie neguję telewizji – praca nad rolą w serialu tez może być ciekawa i twórcza.\nJednak chyba to co najpiękniejsze w tym zawodzie to\nkonfrontacja z widzem. Ja stawiam na razie na ten bezpośredni kontakt, a więc na scenę i estradę. Z drugiej\nstrony praca z kamerą to dla mnie wciąż jeszcze coś nieoswojonego, więc jeśli ktoś zaproponuje mi rolę w kinie ucieszę się z nowego wyzwania.\nRozmowa z Magdą Wójcik\nwokalistką zespołu Goya\nZdecydowanie inaczej śpiewasz na „Horyzoncie zdarzeń”. Niemal szepczesz, stwarzając bardzo intymny\nBardzo lubię pracę w studiu. Daje ona możliwość\nkreowania odpowiedniego nastroju. Dlatego tym\nrazem postawiłam na intymność – szept, chórki,\nprzestrzeń. Dla kontrastu na koncertach pozwalam\nsobie na większą ekspresję. Nieco przearanżowujemy wówczas utwory tak, aby nie tracąc nic ze swego pierwotnego charakteru zabrzmiały trochę mocniej. To dla mnie szansa na pokazanie innej siebie.\nWyspecjalizowaliście się w muzyce o lirycznym nastroju...\nTo prawda. Ale nie wykalkulowaliśmy sobie tego.\nPoczątkowo nasze piosenki miały inny charakter –\nbyły dynamiczne, energetyczne i taneczne. Taka jest\npierwsza płyta Goyi. Potem rozpoczęliśmy muzyczne poszukiwania i zafascynowały nas inne dźwięki.\nTo co dzisiaj robimy wynika z nas w sposób naturalny – właśnie takich dźwięków potrzebujemy.\nAle kiedyś nagraliście własną wersję słynnego przeboju Nirvany „Smells Like A Teen Spirit”...\nTak, ale na swój własny sposób. Zawsze uważałam,\nże to wspaniała kompozycja o pięknej melodii. I to\npokazaliśmy w naszym wykonaniu. Dla wielu osób\nbyło to ogromne zaskoczenie. Ale też wielu się\nspodobało. Utwór ten gościł aż 21 tygodni na liście\nPiosenki Goyi są starannie i bogato zaaranżowane.\nZwracacie na to szczególną uwagę?\nMamy własne studio, w którym możemy pracować\nbez pośpiechu. Nic nas nie pogania, nie ograniczają\nnas żadne terminy. Dlatego spokojnie pracujemy\nWasza działalność ma bardzo regularny charakter –\nco dwa lata pojawia się nowa płyta Goyi. Czy rzeczywiście pracujecie w tak uporządkowany sposób?\nPracujemy w sposób naturalny. Nagrywamy nowy\nmateriał, a potem promujemy go w mediach i na\nkoncertach. To zajmuje nam około półtora roku.\nPotem zabieramy się za kolejny album.\nI wtedy powstają nowe piosenki?\nGdy poprzedni album jest już odpowiednio długo\nna rynku, zaczynamy zbierać pomysły. Piszemy piosenki i chowamy je do szuflady, czyli do komputera.\nŻeby nie przepadły. Kiedy jest ich odpowiednio dużo, zaczynamy je przeglądać, poprawiać i nagrywać.\nCzym wyróżniają się nowe utwory z płyty „Horyzont\nJeszcze nie mam do nich dystansu. Każdy utwór\nz tej płyty to dla mnie osobna historia. Na pewno\nnie ma w nich wielkiej rewolucji. Rozwijamy\nbrzmienie wypracowane na dwóch poprzednich\nkrążkach. Nie wytyczamy nowych szlaków. Może\nta płyta ma bardziej zaskakujące brzmienie – więcej na niej oddechu i przestrzeni.\nTak jak każdy lubię chować się przed światem. Uciekam od automatyzacji naszego życia, pogoni za fałszywymi wartościami, nadmiarem informacji.\nNo właśnie: wydaje mi się, że śmielej użyliście elektroniki...\nNasza formuła muzyczna w ogóle nas nie ogranicza.\nTworzymy pod wpływem chwili. Dlatego pozwalamy sobie na wszystko. Za pomocą elektroniki tworzymy nie tylko bity, ale też przestrzenne podkłady.\nnad każdym utworem. W wielu przypadkach jest\ntak, że pierwsza wersja nagrania znacznie różni się\nod tej ostatecznej. Składają się nań pomysły nas trojga – moje, gitarzysty Grzegorza Jędracha i klawiszowca Rafała Gorączkowskiego.\nZ drugiej strony pozostajecie wierni brzmieniom akustycznym – smyczkom, fortepianowi, gitarze – które\ndają waszym piosenkom niemal „filmowy” rozmach.\nW utworze „Zmiany” z „Horyzontu zdarzeń” śpiewasz o tym, jak zmienia się świat wokół nas i my sami w miarę upływu czasu. Goya gra już dwanaście lat.\nJak Ty sama zmieniłaś się przez ten czas?\nTo nasz znak rozpoznawczy. Gdyby odjąć mój\ngłos, nasza muzyka miałaby bardzo ilustracyjny\ncharakter. Lubimy takie klimaty i dużo słuchamy\nmuzyki filmowej. Czerpiemy z niej natchnienie.\nMoże kiedyś uda nam się stworzyć prawdziwy soundtrack do jakiegoś obrazu.\nWychowałam się w małym mieście, w Krasnymstawie. Dlatego wyniosłam z domu tradycyjne wartości.\nI mimo, iż dzisiaj mieszkam w Warszawie i pracuję\nw show-biznesie, niewiele się zmieniłam. Zachowałam pewną naiwność czy wręcz infantylność wewnętrzną, jestem ufna wobec ludzi, staram się pod-\ntrzymać w sobie beztroskę... Mam też dużo pokory.\nPozwala mi ona utrzymać odpowiedni dystans do tego, co robię. Z drugiej strony stałam się bardzo świadoma, dokonuję przemyślanych wyborów, potrafię\noprzeć się naciskom z zewnątrz, podejmuję suwerenne decyzje.\nChyba nie. Za bardzo odsłaniam się przed słuchaczami w piosenkach. Mają one bardzo osobisty charakter. Ale funkcjonowanie w show-biznesie staje\nsię czasem męczące i wtedy świadomie uciekam od\nniego w swoją prywatność.\nJesteś jedną z niewielu polskich gwiazd popu, o której nie jest głośno w plotkarskich\nCała otoczka mojej piosenkarskiej działalności jest dla mnie drugorzędna. Umiem\nz niej korzystać, ale w odpowiedni sposób. Nigdy nie pojawiam się w takich sytuacjach, które można by wykorzystać przeciwko mnie. Dlatego właściwie pozostaję\nanonimowa. Nie mam potrzeby epatowania swą prywatnością. Wręcz przeciwnie, chcę ją zachować wyłącznie dla siebie.\nTylko dwa razy w całej karierze pojawiłam\nsię na łamach plotkarskich czasopism. Ale\nbyły to zupełnie niewinne sprawy. Zarówno ja, jak i moi koledzy, chcemy być postrzegani nie przez pryzmat obyczajowych\nkontrowersji, ale przez naszą muzykę.\nNajczęściej poruszasz tematykę miłosną. Czy to wymóg estetyki pop czy świadomy wybór?\nNajłatwiej mi pisać o emocjach. A ponieważ chcę,\naby moje teksty były szczere, opisuję ludzkie uczucia.\nAle nie od początku tak było. Gdy zaczynałam pisać\nteksty, trochę bałam się otworzyć przed słuchaczami,\ndopiero od płyty „Kawałek po kawałku”\nodważyłam się pisać o uczuciach: miłości,\nsamotności, tęsknocie, rozterkach. Po\nprostu dojrzałam do tego. To ważne tematy, dotyczące każdego z nas.\nZaskakuje Twój wewnętrzny spokój\nw odbieraniu tego, co przynosi życie, ten\nktóry opisujesz w tytułowej piosence\nz nowego albumu „Horyzont zdarzeń”.\nTo dlatego, że czuję się spełniona. Od\ndwunastu lat robię to co kocham i ciągle\nspotykam się z dobrym odbiorem swej\ntwórczości. Nie oznacza to, że podchodzę do życia biernie. Cały czas staram się\nje kształtować i walczę o spełnienie\nswych marzeń. Robię to jednak na własnych warunkach, bez wspinania się po\nczyichś plecach. To daje spokój sumienia.\nW piosence „Za szybki świat” stwierdzasz,\nże współczesny świat „za szybko pędzi”.\nMyślisz, że są dzisiaj jeszcze tacy ludzie,\nktórzy latami czekają na tę jedyną\n„prawdziwą miłość”, o której śpiewasz\nTę piosenkę zainspirowały moje doświadczenia z Internetem. Zjawisko to fascynuje mnie, ale zarazem przeraża. Sieć\ndaje nieograniczony dostęp do informacji, pozwalając również udawać kogoś,\nkim się nie jest i wylewać bezkarnie swój\njad na innych. Kontakty międzyludzkie\npoprzez Internet tracą swój osobowy\ncharakter. To bardzo niebezpieczne.\nMam wrażenie, że przez to coś cennego\nprzecieka nam przez palce...\nJestem tego pewna. Ta piosenka powstała w oparciu o obserwację życia\nmojej przyjaciółki. Ona nie zadowala się\nnamiastkami – wierzy, że kiedyś spotka\nosobę, którą pokocha na całe życie. I są\nteż inne takie osoby. Dowiaduję się tego chociażby z... internetowych blogów, na których niektórzy szczerze opisują swe uczucia.\nTy już znalazłaś kogoś takiego...\nW „Dobrych snach” przyznajesz, że lubisz\nuciekać przed otaczającym Cię światem\nw kolorowe sny. Skąd taka potrzeba u cieszącej się powodzeniem gwiazdy pop?\nTo prawda. Właściwie ta miłość sama\nmnie znalazła. Jestem z ukochaną osobą już wiele lat i ciągle jesteśmy bardzo\nNie uważam się za gwiazdę. Chyba\no żadnej piosenkarce w Polsce nie można tak powiedzieć. Gwiazdą jest Madonna. Dlatego tak jak każdy lubię chować się\nprzed światem. Uciekam od automatyzacji naszego życia, pogoni za fałszywymi\nwartościami, nadmiarem informacji.\nZnajduję schronienie nie tylko w snach\ni marzeniach, ale również w swojej twórczości – muzyce i tekstach.\nPatrzysz w przyszłość bez lęku?\nCzy często masz ochotę być „sama ze sobą”, jak śpiewasz w piosence „Powrót”?\nTak. Cieszę się, że osoba, którą kocham rozumie tę\npotrzebę i też lubi wyciszyć się i pomilczeć przez jakiś czas. To pozwala mi pobyć we własnym świecie\ni spojrzeć w głąb siebie.\nCzy opisujesz w tekstach swe własne przeżycia?\nNie, to nie jest mój intymny dziennik. Ponieważ\njestem już dojrzałą kobietą, nauczyłam się „wczuwać” w różne emocje. Kiedy słyszę konkretną\nmuzykę, wywołuje ona we mnie uczucia, stanowiące inspirację dla tekstu.\nTeraz tak. Przed wydaniem płyty „Smak\nsłów” mieliśmy obawy o jej przyjęcie.\nZastanawialiśmy się, czy publiczność ją\nzaakceptuje. Ku naszej radości okazało\nsię, że było zapotrzebowanie na taką romantyczną muzykę. Dlatego pracując\nnad „Horyzontem zdarzeń” byliśmy już\nspokojniejsi. Co prawda niektórzy mówili, że na tej płycie nie ma żadnego przeboju, ale nas to zupełnie nie martwiło. Nie staraliśmy\nsię na siłę napisać hitu. Zależało nam na nagraniu pięknej muzyki. I chyba się udało. To, że dokładnie wiemy co jako zespół chcemy robić, sprawia, że z ufnością patrzymy w przyszłość.\nAkademia 30+, fot. Studio Buzek-Garzyński\nPrzed wakacjami odnotowaliśmy w „Mieście Kobiet” start Uniwersytetu Dzieci.\nW październiku ruszyła inna inicjatywa związana z alternatywnymi formami edukacji,\ntym razem przeznaczona dla dorosłych – Akademia 30+\ndy w ciepłą jeszcze jesienną sobotę moja\ncórka – ośmioletnia studentka Uniwersytetu\nDzieci – słuchała wykładu o sztuce „Jakiego\nkoloru są drzewa?” ja próbując dotrzymać jej kroku\nw pędzie do wiedzy, udałam się na pierwszy wykład\nz cyklu „Mistrzowie kina współczesnego”, przeznaczony dla tych, co przekroczyli trzydziestkę.\nUniwersytet Dzieci zorganizowała fundacja Paideia\nna wzór podobnych uniwersytetów dziecięcych\nw Europie. Ten najstarszy i najbardziej znany, w niemieckiej Tybindze, zainaugurował działalność 5 lat\ntemu wykładem „Dlaczego wulkany zieją ogniem”.\nNatomiast krakowski uniwersytet ruszył 26 maja,\nzaczynając od wykładu „Zwierzęta mówią nie tylko\nw wigilię” i wielkiej majówki w obserwatorium\nastronomicznym, a zainteresowanie taką formą\nedukacji zaskoczyło nawet samych organizatorów.\nPierwszy wykładowca, dr hab. Bartłomiej Dobraczyński, powiedział – Czuję dużą odpowiedzialność,\nbo takie rzeczy zasiewają ziarno. Wierzę w pracę organiczną, w pracę u podstaw. Wierzę, że dzieci\nprzyjdą na następny wykład, i na kolejny, że zaciekawi\nje to, co usłyszą, że będą pytać i zaczną czytać książki. Bo to rzecz najważniejsza – żeby czytały. Ludzie\ndzielą się na takich, którzy książki czytają i którzy nie\nczytają. Reszta różnic jest nieistotna.\nUniwersytet przeznaczony jest dla dzieci\nw wieku od 7 do 12 lat. Potwierdzeniem studenckiego statusu jest indeks, w którym dzieci gromadzą\nkarty z odbywających się raz w miesiącu wykładów\ni warsztatów. Wykładowcy (naprawdę dobre nazwiska!) wiedzą jak przyciągnąć uwagę dzieci i sprawić,\nby poczuły się one potraktowanymi z pełną powagą\nuczestnikami tego nowatorskiego procesu edukacyjnego. Na przykład w czasie warsztatów z genetyki\nrozwiązywano kryminalną zagadkę z włosem i jego\nkodem genetycznym w roli głównej, a na zajęciach\nz fizyki wyczarowywano tęczę.\n– W szkole jest sama matma, ortografia, polski.\nNie uczymy się o kolorach, nie robimy nic plastycznego.\nWłaściwie bardziej mi się podoba uniwersytet od szkoły\n– powiedziała po wykładzie o sztuce Olga (8 lat). –\nPani była młoda. Mówiła dlaczego drzewa są o określonej porze białe, żółte, zielone, czerwone i pokazywała\nnam w komputerze różne obrazki. Mieliśmy obrazek\nz zachodem słońca, i jedna dziewczynka powiedziała,\nże widać tam oko, moja koleżanka z klasy podniosła rękę i powiedziała, że widać tam góry, na których jaskrzą\nsię gwiazdy, a inny kolega Kuba powiedział, że widzi\ntam wielką żmiję. A był to zwykły zachód słońca. Pani\npokazywała nam jeszcze obrazki, na których były różne\nkształty, na przykład kaczka z otwartym dziobem, a jak\nsię ją obróciło to wyszedł z tego zając...\nTematy wykładów są tak pasjonujące, że żałuję,\nże wstęp mają tylko dorośli. Było więc już o tym\n„Dlaczego niektóre ptaki są mieszczuchami?”, wspomniany wykład o sztuce, a w listopadzie oprócz\nwarsztatów teatralnych będzie wykład o religiach\nmonoteistycznych „Dlaczego istnieje wiele religii?”.\nMoje wykłady na Akademii 30+ też zapowiadają się\nciekawie, choć nie są aż tak urozmaicone tematycznie. Pierwszy semestr poświęcony jest kinu („Mistrzowie kina współczesnego. Od Hollywood do Chin”),\nwykłady odbywają dwa razy w miesiącu.\n– Program tworzony był w oparciu o ankiety, które\nprzeprowadziliśmy na szeroką skalę (przepytaliśmy ponad 600 osób), a także w oparciu o rozmowy z wykładowcami – mówi Anna Wrzesińska z Fundacji dla UJ,\nktóra jest współorganizatorem Akademii – W przyszłym semestrze będą wykłady z archeologii, a oprócz\ntego prawdopodobnie jeszcze z literatury i z nauk\nprzyrodniczych. W ankietach pytaliśmy też o najmniej\npożądane dziedziny Znalazły się w wśród nich: polityka, ekonomia, teologia, chemia i matematyka.\nZainteresowanie Akademią 30+ rośnie z wykładu na wykład. Na pierwszym było ponad sto osób, na\nkolejny, o Almodovarze, zapisało się już ponad 150.\nWykład poświęcony twórczości Krzysztofa Krauzego,\nktóry wygłosił Prof. Tadeusz Lubelski, był zarazem\nwykładem o kinie autorskim. Słuchacze mogli obejrzeć\nfragmenty filmów reżysera (m.in. Gry uliczne, Dług,\nMój Nikifor). – Historia filmu polskiego to moja specjalność. Chcę popularyzować polskie kino, także w okresie\njego nienajlepszej kondycji, dlatego zaproponowałem wybijającego się, ważnego współczesnego polskiego artystę\n– wyjaśnił swój wybór prof. Lubelski.\nRozpiętość wieku uczestników była duża. Przeważały kobiety, ale i mężczyźni byli dobrze widoczni.\nZapytałam kilku studentów, dlaczego przyszli. „Z potrzeby obcowania z ludźmi, którzy mają coś ciekawego do powiedzenia” (Urszula, 48 lat, specjalista technik audiowizualnych), „Czuję czasem taki niepokój, że\nzajmuję się tylko pracą” (Marta, 48 lat, architekt),\n„Chciałam rozszerzyć trochę horyzonty, bo jednak\nrodzina i praca to troszkę za mało, dzieci dorosły, mają swoje zainteresowania, teraz ja chciałabym zrobić\ncoś dla siebie” (Danuta, 52 lata, księgowa). A Elżbieta\ni Krzysztof (33 i 30 lat), którzy są małżeństwem, postanowili po prostu inaczej niż zwykle spędzić sobotę.\nPo wykładzie prof. Tadeusz Lubelski powiedział\nmi – Zauważam, zresztą z przyjemnością, rosnącą\ndominację kobiet w kulturze. Opowiem anegdotę.\nOstatnio byłem na spotkaniu z Olgą Tokarczuk,\nw związku z promocją jej nowej książki „Bieguni”. Spotkałem także Andrzeja Wajdę. Wychodziliśmy i on mówi: „A zauważył pan, że nas jest kompletna mniejszość?” Ja myślałem, że chodzi o pokoleniowość, bo było rzeczywiście wiele młodych ludzi, a on mówi: „Nie,\nnie, ja myślę o tym, że mężczyzn było chyba tylko pięciu”. Dziś kobiety się czymś interesują, chcą wyjść poza siebie. Mężczyźni oglądają mecze przy piwie – a i to\npewniej przy telewizorze, a nie na stadionach.\nUniwersytet Dzieci, organizator: Fundacja Paideia,\ninformacje i zapisy: www.ud.edu.pl\nAkademia 30+, organizator: Fundacja dla UJ oraz\nGdańska Fundacja Rozwoju im. A. Mysiora, informacje\ni zapisy: www.akademia30plus.pl\nMiasto Kobiet jest patronem medialnym Akademii 30+\nPrzez pięć lat zazdrościłyśmy panom kompetentnego\ni pięknie wydanego poradnika „ubraniowego” napisanego ze swadą przez Jerzego Turbasę, syna Józefa\nTurbasy – z TYCH Turbasów… Zazdrość to uczucie\nludzkie, lecz męczące – z wdzięcznością i ulgą przyjmujemy więc nowy, damski „ubraniowy kodeks”, który zdejmuje z nas\nto brzemię. Książka ta znacznie ułatwia rozstrzygnięcie niekończących się\nwątpliwości dotyczących odpowiedniego stroju. A dzięki dopracowanej\nszacie graficznej cieszy oko niczym pięknie uszyty kostium. Mimo że mamy tu do czynienia z opracowaniem typu poradnikowego, sposób przekazywania informacji przypomina narrację o charakterze gawędziarskim.\nBłądzenie w labiryncie tendencji w modzie, płaszczy, kostiumów, umilają czytelnikowi liczne anegdotki i ciekawostki. (Wydawnictwo AA)\nFragment książki publikujemy na str. 28\nRicardo Somocurcio snuje wspomnienia, których osią\njest trwające całe życie, fatalne zauroczenie poznaną\nw dzieciństwie „niegrzeczną dziewczynką”, kobietą\no stu twarzach. Miarą czasu są tu kolejne przyjaźnie\nzawierane przez Ricarda na emigracji, a w tle śledzimy\nprzemiany świata w II połowie XX wieku. Czytelnicy zwabieni pikantnymi szczegółami zawiodą się srodze, bo w gruncie rzeczy nic takiego\nsię tu nie dzieje. Kolejne sceny erotyczne tak naprawdę są do siebie podobne, a największe napięcie nie jest efektem opisu ekscesów, ale raczej relacji z odczuwania najrozmaitszych deficytów. Tym, co naprawdę fascynuje, jest sposób relacjonowania rozwoju i przemian skomplikowanej więzi łączącej głównych bohaterów. Jak to bywa w przypadku kultowych pisarzy, nie ja jedna odczuwam pewien dyskomfort, mówiąc głośno, że nie jest to powieść wybitna. Trudno jednak zaprzeczyć,\nże zwodzi i kusi czytelnika – czytając, jesteśmy bezbronni niczym Ricardo wobec „niegrzecznej dziewczynki”. (Znak)\nProza paryska czyli kocham Polskę\n„Proza paryska... ” jest zabawnym zapisem spostrzeżeń i refleksji z pobytu autorki w Paryżu. Studiując\ntam i pracując, dzień po dniu rozsmakowuje się\nw mieście i jego wyjątkowym klimacie. Pisze o tym,\nco każe jej kochać to miasto, a zarazem nie pozwala tam zostać. O tym, jak smakują rano chrupiące bagietki z dżemem,\njak krucha i soczysta jest tam sałata. O nonszalanckich, lekko aroganckich i snobistycznych, a mimo to dających się lubić Francuzach. I o Polakach, jak zwykle tęskniących za domem. Czytałam tę książkę w samolocie do Paryża. Uśmiechałam się do swoich myśli i wspomnień.\nWracałam tam po raz kolejny, bo czy się jest turystą czy mieszkańcem\ntego miasta, trudno mu się oprzeć. (Wydawnictwo Miniatura)\nTa informacja zelektryzuje nie tylko pięknoduchów\n(czytaj: miłośników poezji) – 26 listopada trafi do\nksięgarń antologia wierszy miłosnych Wisławy\nSzymborskiej „Miłość szczęśliwa”. Ja mam ją już na\nbiurku. I wiem jedno, kto tak jak Szymborska potrafi pisać o wyeksploatowanym już przez sztukę uczuciu, rzeczywiście zasłużył na Nobla. Inny krakowski poeta, Ryszard\nKrynicki, który dokonał wyboru wierszy, tak je podsumował w posłowiu: „I każdy dotyka tajemnicy ludzkiego istnienia. W sposób sobie\ntylko właściwy. Jedyny”. Lektura obowiązkowa. I wymarzony prezent\nzarazem, na każdą okazję i bez. (Wydawnictwo a5)\nFestiwal Wyspiański 2007,\n16–22.11, Międzynarodowy Festiwal Filmowy\nEtiuda&Anima, Kino Kijów, al. Krasińskiego 34\ni Rotunda, ul. Oleandry 1\n18.11, Basia Stępniak-Wilk, Bombonierka, Kawiarnia Krzysztofory, ul. Szczepańska 2, g. 20\n18.11, Ken Vandermark and Resonance Project –\nkoncert finałowy (Krakowska Jesień Jazzowa),\nAlchemia, ul. Estery 5, g. 20\n21.11, Tymański Yass Ensemble (Krakowska Jesień Jazzowa), Alchemia, ul. Estery 5, g. 20\n22.11, Boba Jazz Band, Piwnica pod Baranami,\n22.11, Ada Fijał i Kasia Weredyńska, Klub Retro,\nFeniks, ul. św. Jana 2, g. 20.30\n23.11, Coma, Klub Studio, ul. Budryka 4, g. 20\n23.11, Hanna Banaszak, Stary Teatr, Duża Scena,\nul. Jagiellońska 5, g. 19\n23. 11, Cinemon and Ulisses, Cafe Szafe, ul. Felicjanek 10, g. 20\n24.11, Ewa Kawka i Adnrzej Martinson, Cafe Szafe, ul. Felicjanek 10, g. 20\n24.11, Myslovitz, gość – Tomek Makowiecki, Rotunda, ul. Oleandry 1, g. 20\n24.11, Jaga Wrońska, Loch Camelot, ul. św. Tomasza 17, g. 20\n24.11, Agnieszka Rosner, Samotna miłość, czyli\nsmut z ciarami, Cafe Pub Godziny, ul. Miodowa 43, g. 20\n25.11, XX Lecie Zielonych Żabek; Gaga, Zielone\nŻabki, Prawda, Blade Loki, Klub Lochness, ul\nWarszawska 15, g. 19\n27.11, Kris Wanders Quartet (Krakowska Jesień\nJazzowa), Alchemia, ul. Estery 5, g. 20\n28.11, Zaduszki – Wyspiański, Teatr im. J. Słowackiego, pl. św. Ducha 1, godz. 19\n28.11, T. LOVE, Rotunda, ul. Oleandry 1, g. 20\n28.11, The Car Is On Fire, Klub pod Jaszczurami,\nRynek Główny 8, g. 20\n28.11, Witold Hronowski Kwintet, Piwnica pod\nBaranami, Rynek Główny 27\n29.11, Janusz Radek, Królowa Nocy, Alchemia, ul.\nEstery 5, g. 20\n29.11, Ludzie estrady – Alosza Awdiejew, Teatr\nGroteska, ul. Skarbowa 2, g. 19\n30.11, Pidżama Porno, Klub Studio, ul. Budryka\n4, g. 19\n01.12, Hunter, Frontside, Klub Lochness, ul. Warszawska 15, g. 19\n02.12, Renata Przemyk, Klub Lochness, ul. Warszawska 15, g. 19\n02.12, Magiczny Hollywood czyli firewall music,\nFilharmonia, ul. Zwierzyniecka 1, g. 17\n06.12, RGG TRIO (31. Festiwal Jazz\nJuniors), Rotunda, ul. Oleandry 1, g. 20\n04.12, Piosenkarnia Anny Treter, Dworek Białoprądnicki, ul. Papiernicza 2, g. 19\n07.12, Irek Głyk Multidound (31. Festiwal Jazz\n08.12, Koncert Laureatów Jazz Juniors, gościnnie\nAga Zaryan, Rotunda, ul. Oleandry 1, g. 20\n08.12, Kat & Roman Kostrzewski, Klub Lochness,\nul. Warszawska 15, g. 20\n18.12, Świąteczny Koncert Kolęd „Przy wigilijnym\nstole” – Bogusław Morka, Filharmonia Krakowska, ul. Zwierzyniecka 1, g. 19\n09.12, Harlem Gospel Choir, Auditorium Maximum UJ, ul. Krupnicza 35, g. 19\n15.12, Hey – 15-lecie zespołu, Klub Studio, ul.\nBudryka 4, g. 20\n15.12, Anna Treter, Teatr Groteska, ul. Skarbowa\n2, g. 20\n20.12, Laibach, Klub Studio, ul. Budryka 4, g. 20\n21.12, Ludzie estrady – Tadeusz Drozda, Teatr\nGroteska, ul. Skarbowa 2, g. 19.30\n17.11, Kabaret, Piwnica pod Baranami, Rynek\nGłówny 27, g. 21\n23.11, Wysokie obcasy – balet, scena PWST,\nul. Straszewskiego 22, g. 18.30\n25.11, Kabaret Ani Mru Mru, Kino Kijów, al. Krasińskiego 34, g. 18 i 20\n25.11, Aldona Jankowska – Stand up comedy, Teatr Groteska, ul. Skarbowa 2, g. 20\n26.11, Kabaret Moralnego Niepokoju, Filharmonia\nKrakowska, ul. Zwierzyniecka 1, g. 18 i 20\n29.11, monodram Sekrety Baronowej, Klub\nGaleria Przystanek Kobieta, ul. Jagiellońska 12\n02.12, Kabareton, Hala TS Wisła, ul. Reymonta\n22, g. 17\n06.12, Kabaret Marcina Dańca, Kino Kijów, al.\nKrasińskiego 34, g. 19.15\n07.12, Ireneusz Krosny, Kabaretowa scena OF,\nTeatr Groteska, ul. Skarbowa 2, g. 20\n09.12, Świąteczny Stół Pajacyka, www.pajacyk.pl\nZaledwie dwa albumy wystarczyły tej pięknej Angielce o gruzińskich korzeniach, aby stała się międzynarodową gwiazdą. Było to możliwe, ponieważ Melua wstrzeliła się ze swymi nagraniami w modę na sentymentalne piosenki, śpiewane przez „nudziary” w rodzaju Nory Jones. Jej utwory nie wykraczały jednak nigdy poza popową poprawność. Tak jest i tym razem. „Pictures” to zestaw zaaranżowanych na akustyczne instrumentarium nostalgicznych piosenek, łączących w sobie elementy jazzu, folku, bluesa a nawet reggae. Płyną one spokojnym strumieniem, nie wywołując większych emocji – ani zachwytu, ani irytacji. [4Art]\nKasia Cerekwicka Pokój 203\nNa swój sukces pracowała długo – od zwycięstwa w „Idolu” w 1997 roku, przez nieudany debiut („Mozaika”) po przebojowego „Feniksa” sprzed\ndwóch lat. Popularność przyniosły Cerekwickiej popowe piosenki, których największym atutem był jej „murzyński” wokal. Nic więc dziwnego, że „Pokój 203”\nstanowi jeszcze bardziej radykalny zwrot w stronę „czarnych” brzmień. Większość utworów na płycie to dynamiczne R&B, osadzone na tanecznych bitach. Cerekwicka wypada\nw tej wersji bardziej przekonująco niż na popowym „Feniksie”. [Sony BMG]\nSukcesy Cesarii Evory sprawiły, że muzyka z Wysp Zielonego Przylądka trafiła na listy przebojów. Konsekwencją tego faktu było pojawienie\nsię kilku młodych artystów kontynuujących linię wyznaczoną przez nestorkę tamtejszego folkloru. Należy do nich urodziwa Mayra Andrade. Jej debiutancki\nalbum „Navega” zawiera dwanaście zgrabnych piosenek, w których mieszają się wpływy różnych kultur – afrykańskiej i latynoskiej, portugalskiej i hiszpańskiej. W efekcie nostalgiczne fado sąsiaduje tu z żarliwym soulem i zmysłową bossanovą. Andrade śpiewa\npięknym i czystym głosem, który niesie głębokie emocje, tworząc klimat zamyślenia nad\nludzkim losem, uczuciami i namiętnościami. [Sony BMG]\nPodobno dwa razy nie wchodzi się do tej samej rzeki – Adam Nowak\ni jego Raz Dwa Trzy postanowili jednak zaryzykować. Choć po ogromnym sukcesie płyty z utworami Agnieszki Osieckiej zarzekali się, że nie\nsięgną więcej po „cudze” kompozycje, za namową szefów radiowej Trójki wzięli na\nwarsztat twórczość innego mistrza polskiej piosenki – Wojciecha Młynarskiego. I znowu wygrali. Mimo, iż słuchając płyty ciągle ma się z tyłu głowy niezapomniane oryginały, dekonstrukcje dokonane przez zespół Nowaka po prostu zachwycają. Muzykom\nudało się odcisnąć własne piętno na klasyce rodzimej piosenki. Pomógł im w tym nie\ntylko talent, ale i poczucie niezależności, nieoglądanie się na muzyczne mody oraz dystans do świata, uwzględniający zarówno ironię, jak i autoironię. [4 Ever Music]\nW mieszkaniu starego wynalazcy jest dziura, przez którą można się dostać\ndo tajemniczego podziemnego świata. Gdy jego mieszkańcy hałasują, pies\nSprocket bardzo się denerwuje i szczeka jak oszalały. Czy już wiecie, kto\nmieszka pod domem? Oczywiście Fraglesi! Prócz nich we wspaniałej bajkowej krainie spotkamy rodzinę olbrzymich, niezbyt rozgarniętych Gorgów oraz malutkich Duzersów. Od czasu do czasu głos zabierze też Wszystkowiedząca Stara Wiedźma Ple-ple. Serial Jima Hensona nie tylko dostarcza dobrej zabawy, powodów do\nśmiechu i wspaniałej muzyki, ale uczy też tolerancji, współdziałania i ciekawości świata\nZnam mężczyznę, który lata temu, jako dziecko, tak dał się zauroczyć temu\nserialowi, że ze swym najlepszym przyjacielem z przedszkola miesiącami bawił się wyłącznie w Robin Hooda. Ja z kolei – i moje koleżanki – kochałyśmy\nsię bez pamięci w Michaelu Praedzie, a wszyscy w klasie bezbłędnie potrafili zagwizdać motyw przewodni filmu. Gdy tylko serial pojawiał się na ekranie telewizora,\nruch na podwórku zamierał. Co tu dużo mówić: „Robin z Sherwood” to rzecz kultowa…\nA teraz dla wszystkich, którzy wtedy stracili głowę dla Robin Hooda – gratka nie\nlada – „Robin z Sherwood” w formie box’ów DVD! Box nr 1 to pierwszych 13 odcinków z Michaelem; nr 2 to kolejna seria – już z jasnowłosym Jasonem Connerym. Doskonały, choć bez wątpienia nostalgiczny prezent gwiazdkowy.\nJan Dziecię po latach wychodzi z więzienia i wspomina. A wspomina swą\nmłodość, dni pierwszych erotycznych i finansowych eksperymentów, wspinaczkę po szczeblach kelnerskiej kariery i marzenia o milionach. Życiorys Jana obejmuje lata międzywojnia, hitlerowskiej napaści i komunistycznej Czechosłowacji, ale wielka historia jest tu obecna jedynie pośrednio, jako tajemna siła popychająca bohatera ku takim czy innym prozaicznym działaniom. Przetacza się ona po ludzkich losach podobnie brutalnie jak w Polsce, jednak czeska mentalność narratora sprawia,\nże cały świat ujęty zostaje w cudzysłów i traci swą groźną ostrość. Jizi Menzel, najbardziej\n„hrabalowski” reżyser na świecie, od lat ostrzył sobie zęby na ekranizację tej powieści. Ale\ni sama historia powstania tego filmu mogłaby się stać opowiadaniem Hrabala. Najpierw\nekranizacja nie była możliwa, bo napisana w 1971 roku powieść była źle widziana przez\nówczesne władze. Tuż po aksamitnej rewolucji czeskie kino przeżywało zapaść finansową,\na gdy się odrodziło, sam Hrabal odmawiał sprzedaży praw do książki. Dopiero gdy do rozmów z pisarzem wydelegowano Menzla, udało się zdobyć prawa do ekranizacji. Gdy\nz braku środków projekt upadł, a prawa do powieści stały się przedmiotem handlu, Menzel na festiwalu w Karlowych Warach publicznie okładał rózgą spekulującego nimi Jiziego\nSirotkę. Najwyraźniej kara cielesna pomogła. Po 35 latach od powstania powieści ekranizacja „Obsługiwałem angielskiego króla” trafiła na ekrany w najlepszej możliwej reżyserii.\n> NOWE MIEJSCA\nTu ani szyld ani wejście nie kłują w oczy.\nToteż nikt nie kryje zdziwienia, gdy\nprzestronną, z dużym smakiem\nurządzoną restaurację na europejskim poziomie. Nie ma\nteż w mieście\nlokalu, który oferowałby aż czterysta gatunków win z całego świata. Ich galerię można obejrzeć\nw obszernych piwnicach. Szef kuchni,\nktóry jest równocześnie współwłaścicielem, nie kryje, że stać go na najlepsze surowce. Lansuje kuchnię autorską, nadającą tradycyjnym polskim przepisom nową,\nlżejszą aranżację. Wie, że to dobry sposób, by przysporzyć wyznawców polskiej\nkuchni – i sobie.\nlekkich zestawów śniadaniowych. Warto\nwpaść choćby tylko na kawę i croissanta.\n> restauracja & coffee bar\nLokal zagarnął nie tylko to, co było kiedyś\nobszernym mieszkaniem, ale również 300\nmetrów kw. piwnic pod całą kamienicą.\nW rezultacie na górze otrzymaliśmy nowoczesną, kameralną restaurację z kuchnią fusion i solidnie zaopatrzonym barem\npołyskującym wypolerowaną stalą, a na\ndole – cztery klubowe „jaskinie” z miękkimi kanapami i przytłumionym światłem,\nsprzyjającym słuchaniu muzyki. Świetne\nmiejsce na lunch w godzinach pracy.\n> ul. Nadwiślańska 1\n> restauracja, ul. Józefa 6\nOtwartą we wrześniu niedużą, przytulną\nkawiarnię urządzono tak, iż wygląda, jakby\nNazwa tego lokalu mówi wszystko. Rzeczywiście większość karty wypełniają wyrafinowane potrawy z ryb (ot, choćby filet\nz dorsza zapiekany z rakami na włoskim\nkoprze z pomarańczą). Świeże ryby i inne\nfrutti di mare dostarczane są nie tylko\nw czwartki, jak do innych restauracji, ale\nrównież w poniedziałki. To jedyna w Krakowie restauracja, używająca do gotowania jarzyn urządzenia Spaco jet, dzięki któremu wyglądają one, smakują i pachną jak\nna ten nadwiślański bulwar przeniesiono ją\nw całości z któregoś z miasteczek nad Sekwaną. A teraz, niemal na naszych oczach,\nprzeobraża się w restauracyjkę o równie\nfrancuskim menu. Tutejsza specjalność to\nślimaki (stąd nieformalna nazwa – Ślimakarnia), podawane bez muszli, na cztery\nsposoby: po włosku, francusku, tajsku\ni z serem pleśniowym. Otwarty od ósmej\nlokal musi też rzecz jasna proponować\nśniadania. I rzeczywiście, jest aż siedem\nzupełnie świeże. Oficjalne otwarcie odbyło się z hukiem w końcu października.\nPajacyk to nazwa, a zarazem symbol prowadzonego przez Polską Akcję Humanitarną\nprogramu dożywiania dzieci w szkołach i świetlicach. W ciągu 9 lat funkcjonowania programu PAH ufundowała prawie 5 milionów posiłków. Jedną z akcji w ramach programu jest Świąteczny Stół Pajacyka. 9 grudnia w wielu krakowskich (a także warszawskich, śląskich, poznańskich i toruńskich) restauracjach, klubach i kawiarniach, zawiśnie\nplakat informujący, że lokal część dochodów z tego dnia przekaże na program Pajacyk.\nPamiętajmy więc, że 9 grudnia wybierając lokal z Pajacykiem na plakacie, możemy mieć\nnasz maleńki wkład w akcję dożywiania dzieci z najbiedniejszych rodzin.\nM. Dembińska, fot. M. Dąbrowska\nopadło mnie przeziębienie. Mylę jeszcze klimat Warszawy\nz weneckim, ubieram się nie zawsze odpowiednio do pogody... no, nie ja jedyna. W walce z gorączką chciała mi pomóc pewna włoska dobra dusza. Grrrr. Mowiłam, tłumaczyłam i wykłócałam się ile miałam sił (a miałam ich niewiele), że na mnie tylko\nherbatka z rumem działa. Po prostu. No i trza było na swoim postawić. Ale nie! Poddałam się i „leczyłam” mlekiem z grappą. O rezultatach napiszę później, teraz kilka słów o grappie.\nDawno, dawno temu w słonecznej Italii destylaty podbijać zaczęły nie tyle stoły ile apteki. Używane były bowiem jako medykamenty. Na stół, już jako likiery, trafiać zaczęły w XVI wieku. A stały się znane nieco bardziej dzięki Michele Savonaroli, padwańskiemu lekarzowi, autorowi pierwszego opublikowanego traktaktu\no sposobach produkcji „acquavity”. Savonarola przeszedł do historii\nnie tyle jako autor owego dokumentu, lecz ze względu na rodzinne\nkoneksje, był bowiem wujem sławnego zakonnika, z którym łączyły go prócz więzów rodzinnych dwie rzeczy: obaj pisali i obaj – o alkoholach! Cóż, genetyki nie da się oszukać…\nPierwszą grappę, taką jaką pić można do dziś dnia, wyprodukowano w regionie Friuli już w XV wieku, ale dopiero pod koniec\nXIX wieku nosić zaczęła tę nazwę. Zresztą nazwa różniła się w zależności od regionu. I tak, na północy mamy grape, graspe, trape,\nsgnape, a na południu spirito, filu, ferru. Niemałe zamieszanie.\nAcquavite natomiast pochodzi z łaciny (acqua to woda, vitae to życie). Istnieje jednak inny, bazujący na średniowiecznych dokumentach nurt etymologiczny przypisujący drugą część nazwy nie słowu\nvitae lecz vitis co oznaczało spiralny wężyk do schładzania destylatu, umieszczony w miedzianym naczyniu z wodą.\nDziś włoskie prawo mówi, że grappę produkować można jedynie\nz vinacci (czyli skórek winogron). Nazywać się może acquavite di vinaccia lub distillato di vinaccia. Jest bezbarwna, ale jeśli ustarzana\nw dębowych beczkach, to często nabiera złotego lub bursztynowego\nkoloru. Może zawierać od 37,5 do 60 proc. alkoholu (sic!). Wielu producentów win wytwarza lub zleca produkcję grappy z własnym logo.\nGrappa będąc produktem z winem ściśle powiązanym powstaje regionalnie i często nosi nazwę regionalnych win DOC czy DOCG. Mamy\nwięc Grappę di Amarone, Grappę di Barolo, Grappę di Barbaresco,\nGrappę di Prosecco, itd.\nMamy też…cudo, grappę wartą grzechu, którą ja zdecydowanie mogę polecić. Grappa di Sassicaia. Moja nieukrywana słabość do rodziny Antinorich przypieczętowana została właśnie kieliszeczkiem tejże grappy. Grappy przez duże „G”, której smak –\na nie procenciki – uderzają do głowy. To produkt do degustacji, do\nrefleksji, do cieszenia się harmonią smaku i aromatu.\nAle grappa (piszę to z żalem) nie doczekała się wielkiego światowego uznania. Może z wyjątkiem tej z wielkich winnic, jak wcześniej wymienione grappy z Amarone, Barolo czy Barbaresco. Jest co\nprawda eksportowana do wielu krajów, ale nabywcy są w większości (to moje prywatne doświadczenie i zdanie nie poparte żadną statystyką) Włochami, chociażby z dalekiego pochodzenia. Uznawana\nza alkohol ludzi silnych, raczej niezamożnych i przywiązanych do\nziemi, bywa pijana od rana (szczególnie jesienią i zimą – dla rozgrzewki) lub wieczorem na polepszenie snu. Po posiłku służy za digestivo, dolana do kawy zmienia jej nazwę na caffè’ corretto (kawa... poprawiona), a w czasie choroby… No właśnie. Wrócę do mego przeziębienia.\nOto włoski (zupełnie na mnie nie działający) sposób na leczenie przeziebienia. Zagotować mleko. Dodać miód i grappę. Wypić.\nPołożyć się i czekać na cud. Z braku rezultatów po godzinie czynności powtórzyć. Po kolejnej godzinie – jeszcze raz. Rano zażyć dwie\naspiryny, żeby przeżyć jakoś do wieczora. A wieczorkiem, po powrocie z pracy (bo kto z nas może sobie pozwolić na pozostanie\nw domu z powodu błahego przeziębienia?!) zrobić sobie gorącą herbatkę z rumem. Efekty gwarantowane. Słowo harcerza!\nWYBRANE WYDARZENIA W GODZINACH\n15.11. 2007 czwartek\nBeaujolais Nouveau est arrive! – święto młodego wina\nWarsztaty genderowe/gynealogiczne. (organizują Godziny i Fundacja Przestrzeń Kobiet)\nStart: 12.30. Wstęp bezpłatny. Rezerwacja miejsc.\nSzczególy na stronie www.godziny.com.pl\n24.11.2007 sobota, g. 20.00\nSamotna miłość, czyli smut z ciarami.\nRecital piosenki kabaretowej Agnieszki Roesne-\nrówny. Opr. muzyczne: E. Zawilinski.\n30.11.2007 piatek 21.00\nImpreza Andrzejkowa. Wróżby i dobra zabawa.\nZapraszamy w przebraniach wiedźm, czarownic,\n7.12. 2007 piatek 21.00\nBabskie kino. Cz. II. Stworzone przez kobiety.\nProjekcja filmu „Między słowami” (2003, reż.\nZapraszamy! Więcej informacji na stronie www.godziny.com.pl\nKASYNO się odmładza\nNajstarsze krakowskie (a także polskie) kasyno sieci Casinos Poland,\nmieszczące się w hotelu Novotel przy ul. Armii Krajowej 11, przeżywa swą\ndrugą młodość. Osiemnastoletni przybytek ruletki, black jacka i „jednorękich bandytów”, po ukończonym w czerwcu totalnym remoncie, jest dziś jak stateczny mężczyzna,\nktóry nagle w klubie zrzucił marynarkę, wypuścił na wierzch koszulę i zawiązawszy krawat wokół głowy na kształt indiańskiej przepaski rzucił\nsię w wir zabawy. Kto bywał w innych kasynach, od razu zauważy, że krakowskie odbiega od utartych wyobrażeń. Tutaj nawet sukno na stole do ruletki ma zamiast zielonej, barwę mocno dojrzałej pomarańczy. To\njednak nie przeszkadza gościom czuć się tu niczym James Bond w Casino Royal.\nW tym kasynie nie tylko się grywa. To również\nmiejsce spotkań, koncertów i ogniście zaaranżowanych\nimprez towarzyskich. W każdą sobotę, jak w wielu innych krakowskich klubach, można w gronie przyjaciół pobawić się przy muzyce, a gdy\njuż w głowie mocniej zaszumi, nawet pogadać z olbrzymim wawelskim smokiem, którego zawieszono nad barem.\nWystrój części kasyna to intrygujące puzzle – do jego stworzenia użyto między innymi replik fragmentów różnych mniej lub bardziej znanych krakowskich zabytków. Kto\nwięc potrzebuje zażyć świeżego powietrza, może zrobić sobie przerwę w zabawie,\nwziąć dorożkę i przejechawszy się po mieście ich\ntropem urządzić sobie egzamin\nKrakowa. Ale i na miejscu\natrakcji jest więcej. Perełką\nkasyna jest grota solna,\nw którą przeobrażono salon dla VIP-ów. Jego ściany\nprzykrywa półtorej tony\nskrzętnie zebranych po\nkryształów solnych, w któfot. Andrzej Pisarski\nrych tańczą okruchy światła.\nDla podkreślenia efektu podświetlono je jeszcze pulsującymi diodami, które płynnie\nzmieniają barwę. Jeśli dodać do tego kryształowy żyrandol, repliki dziewiętnastoletnich\nmebli i wyśmienitą kawę podawaną na włoskiej porcelanie – mamy prawie kompletny\nportret tego miejsca. Aby zobaczyć wszystko, trzeba tam po prostu pójść.\n…ubierając kobietę sukcesu…\nFragment najnowszej książki Jerzego Turbasy,\nnajbardziej znanego krakowskiego projektanta\nAWANS KOBIETY SUKCESU\n(…) Z czasem moje klientki awansują, rośnie ich\nuposażenie, pojawia się własny gabinet. Środki\npodkreślania kobiecości powinny być dostosowane\ndo reguł wieku. W wieku największej twórczej aktywności zmienia się strategia wyglądu. Młodość\nsama się obroni, później nad wyglądem trzeba popracować. Gdy zmienia się figura, wzrasta rola\nubioru. Musi on być bardziej wyrazisty; winien\npojawić się bardziej ozdobny guzik, apaszka, itp.\nDotyczy to również dodatków. Biurowy kostium winien podkreślać pełnione stanowisko w firmie. Pozycja szefowej zostaje bardziej uwidoczniona poprzez oryginalniejsze fasony i żywszą\nfakturę tkanin. Zwiększa się również spektrum kolorystyczne – beże, brąz, odcienie niebieskiego, zielenie, a przy ekstrawertycznej osobowości pojawić się mogą kolory tęczy w wersji\nkrystalicznie czystej. W pracy spędza się wystarczająco dużą część życia, więc warto tej istotnej części poświęcić odpowiednio dużo miejsca w szafie. Na jej wyposażenie warto wydać\nmaksimum. Może to być niezła inwestycja, jeżeli będzie się za nią krył odpowiedni styl.\nJEJ BASENEM – GARDEROBA\nWielka admiratorka elegancji Katherine Hepburn uważała, iż choć dla większości ludzi\nmarzeniem jest domek z basenem, jej basenem zawsze była szafa.\nElegancja potrzebuje osobnych mebli, a najlepiej osobnego pomieszczenia połączonego z sypialnią i łazienką – garderoby. To tu przewidziano odpowiednią ilość miejsca dla zasłużonego wytchnienia płaszczy, kostiumów (w szafach nie płytszych niż 60 centymetrów),\ntopów, bluzek i bielizny (półki, szuflady). W świecie meble te nie bez powodu wykonuje się\nze sprawdzonego drewna cedrowego o odstraszającym mole zapachu. Cedr dzięki swoim\nprzymiotom dostąpił zaszczytu znalezienia się na fladze Libanu. Odpowiednio wyposażona\nszafa winna przypominać swoją zapobiegliwością rolls-royce’a. Każdy samochód tej marki\nwyposażony jest w cztery parasole. Duch aktywności wymaga okryć, które winny sprostać\nwielu wyzwaniom, więc w garderobie powinno się znaleźć:\n– kilka kostiumów codziennych, biurowych o niezbyt zobowiązującym charakterze (na\n– kostium wizytowy (ciemne tonacje),\n– kostium koktajlowy, mała czarna,\n– kostium uroczysty (ozdobna faktura żakietu, spódnica dłuższa, najlepiej o tzw. długości podłogowej),\n– uniwersalny zestaw sukienek „pod żakiet” o prostym kroju, na mniej formalne okazje,\n– niepowtarzalna suknia balowa,\n– peleryna lub ponczo, ewentualnie trencz,\n– płaszcz przejściowy, wizytowy, zimowy (ten z futerkiem podnosi prestiż).\nW zależności od wielkości firmy zmieniają się oczekiwania. W dużej zwiększa się liczba\nspotkań, konferencji, przyjęć. Zwiększeniu musi też ulec ilość garderoby, stosownie do okazji, których liczba wzrasta. Pojawiają się uroczystości na wysokim szczeblu, związane z odbieraniem nagród, obowiązkowe bale. Strategia ubioru ulega zmianie. Już nie wystarcza jeden uniwersalny kostium z zestawem spódnic i spodni oraz uniwersalny płaszcz.\nGdy stała klientka zamawia kolejny kostium, wiem, że winien on być o ciekawszym\nkroju i niebanalnym fasonie, ale w jej stylu. Może to być blezer, kostium asymetryczny lub\ndwurzędowy. Zestaw 10–15 kostiumów pozwala już nie powtarzać się zbyt często, a za każdym razem podkreślić swoją osobowość i kompetencję. Wiem, że dłuższy żakiet, poniżej linii bioder, bardziej kojarzy się z powagą, krótszy do linii bioder – ze swobodą i otwartością.\nTe jeszcze krótsze, aż do bolerka włącznie, znakomicie eksponują figurę. Nie tym jednak\nsię kieruję, ale by żakiet był twarzowy i odpowiedni do przeznaczenia. Liczba kostiumów\njest uzależniona od potrzeb, choć warto stwierdzić, iż najbardziej użytkowane są te codzienne, i one wymagają odpowiednich mnożników.\n1. Barometr na giełdzie pracy, w miejscach, gdzie zwyczajowo decyduje się o wielkich liczbach wskazuje, że minęły czasy, gdy niezbyt formalny ubiór świadczyć miał o sporej\npewności siebie i przekonaniu o własnej wielkości. Formalny ubiór to komunikat odgrywający coraz większą rolę w atmosferze wzrastającej konkurencji i duszącej recesji.\n2. Na tym terytorium jedynie kostium kojarzy się z kompetencją i sukcesem.\n3. Jeżeli nie ubierzemy się stosownie do okoliczności, nawet najpiękniejszy kostium nas\n4. Na co dzień kostium winien być spokojny w tonie, ale o znakomitym kroju i odszyciu. Nawet na ważnym spotkaniu lepiej uwodzić jego skromnością, niż porażać nadmiarem elegancji. Szyty na miarę, w sposób dyskretny podkreśli właściwe miejsce w hierarchii\ni uczyni to bardziej przekonywająco, niż produkt z metką znanego projektanta.\n5. Nawet wielki Pierre Cardin pomylił się, przewidując koniec kariery krawata w 2000 roku. A męski krawat ma się doskonale, co paniom powinno dać wiele do myślenia... Styl\noparty o klasykę nadal najlepiej sprawdza się na wysokich stanowiskach.\n6. Największe wrażenie na otoczeniu sprawiają dodatki. Szalenie spokojne, ale powalające swoją klasą. Broń Boże krzykliwe, napastliwe. Zadbana głowa i ręce, w nieskazitelnym stanie elegancka torebka i buty, dyskretna biżuteria wokół szyi i na przegubie dłoni, markowy zegarek zawsze we właściwym gronie zostaną należycie otaksowane i docenione.\n7. W ciemnych kolorach kobieta wygląda bardziej serio, w kolorach typu czerwień – staje się postacią dominującą. Faktura w prążki sprawia wrażenie kompetencji, ale te zbyt\nszerokie są zbyt agresywne i powiększają figurę.\n8. Kostium stał się w pracy narzędziem, ale tak jak widelcem, trzeba umieć się nim posługiwać.\n9. Subtelną metodę podkreślenia swojego prestiżu staje się szycie na miarę w równie prestiżowej firmie. Nienaganny krój kostiumu i jego perfekcyjne odszycie są sygnałem perfekcyjnego sposobu myślenia i postępowania jego właścicielki. Bardziej przemawiają\nniż obnoszenie się z kostiumem z metką znanego projektanta.\nWłaściwie dobrany kostium podkreśla kompetencję, ale warto sobie jasno powiedzieć – nigdy jej nie zstąpi, o czym przekonała się pewna dama w nienagannie skrojonym kostiumie,\ngdy zajechała na halę ciemnym BMW. Podeszła do pykającego fajkę bacy. Zagadała o pogodzie i prowokacyjnie spytała: „A jak powiem, ile się pasie owiec, to dacie mi jedną?“ Baca podrapał się po głowie, ale się zgodził. Wówczas spojrzała w kierunku kierdela i rzekła:\n„827”, co było prawdą. Kobieta wybrała sobie największą, wówczas baca wycedził: „A jak\nwom paniusiu powiem, kto wy jesteście, to mi ją oddacie?” Gdy dama wyraziła zgodę, odparł: „Cosik mi się widzi, że jesteście europejskim komisarzem do spraw rolnictwa”. Baca\nzgadł i trzeba było oddać, co było do oddania. Zaciekawiona jednak trafnością sądu, kobieta zapytała: „Baco, a skąd to wiedzieliście?”: „A, bo paniusiu, wybraliście sobie owczarka”.\nTekst i zdjęcia pochodzą z książki\n„…ubierając kobietę sukcesu…“\n„Magazyn” to miejsce, dzięki któremu moda staje się sposobem na życie.\nMożna tu znaleźć niepowtarzalne modele ubrań. Ale to nie wszystko.\nDzięki niemu życie mieszkanek Krakowa staje się po prostu eleganckie.\n„Magazyn” to limitowane wersje ubrań, wykonane ze szlachetnych materiałów. Każdy projekt ma tylko jedną wersję w każdym rozmiarze. Ale nie\nto jest w wypadku tego miejsca najważniejsze. Mały sklepik, zagubiony na\nulicy św. Tomasza, to po prostu oaza elegancji. Nie ma w sobie nic z zatęchłych, starych, krakowskich wnętrz. Zamiast tego panuje w nim sterylna\nbiel i ascetyczna prostota. Przestrzeń tego sklepu najlepiej oddaje charakter\nsprzedawanych w nim ubrań. Projektowane przez Lidię Bartnik stroje to\nklasyka w nowej odsłonie. Ujęte najczęściej w biało-czarne barwy ubrania\nnawiązują do stylu retro końca lat 50 – tych i początku 60-tych. To właśnie\nwtedy zabłysnęła gwiazda ikony stylu tamtych czasów – Jacqueline Kennedy. Wyrafinowane w swej prostocie, doskonale skrojone stroje Lidii Bartnik na nowo odkrywają urok i dyskretną elegancję tamtych czasów. Ich największą ozdobą są materiały. Zwiewne, delikatne, niekiedy z nadrukowanymi wzorami, dopełniają całości.\nJak podkreslają właścicielki sklepu, Ewa Maciejowska i Lidia Bartnik, moda\njest ich największą pasją. Nie tworzą klasycznych kolekcji, które wprowadzają na rynek zimą czy latem. Ich ubrania powstają spontanicznie, z wyobraźni, często dlatego, że zainspirował je kawałek materiału. Dzięki temu\nżycie ich rzeczy nie kończy się razem z końcem sezonu, to prawdziwe\ndzieła sztuki użytkowej, które nie podlegają dyktaturze mody.\nPonad 350 osób zgromadziło się w piątkowy\nwieczór 12 października w Nova resto bar, by\nświętować trzecią rocznicę istnienia naszego czasopisma. Impreza „wylałaby się” pewnie na ulicę, gdyby\nnie jesienna, deszczowa pogoda.\nOd dziewiętnastej gęstniał tłum zaproszonych gości, których przy wejściu do restauracji witał drink\ni miętowe czekoladki „After Eight”, a na podwórku\nprzy szatni – nowiutka, mokra od deszczu Honda Civic\nfirmy Wielicar. Wkrótce jedyną wolną przestrzeń w zatłoczonym lokalu stanowił 14-metrowy wybieg dla modelek, czekający na swój czas.\nGwiazdami wieczoru były dwie śpiewające aktorki Ada Fijał i Katarzyna Weredyńska, które tuż po\ndwudziestej zaśpiewały kilka piosenek ze swego najnowszego projektu „Klub Retro”. Potwierdza on tendencję do czerpania inspiracji z muzyki rozrywkowej\nlat 20. i 30. minionego wieku. Artystki, w specjalnie\nzaprojektowanych na tę okazję sukienkach Natalii Jaroszewskiej, zaprezentowały najbardziej stylowe\nevergreeny z tamtych lat (m. in. Seksapil, Tango Milonga, Na pierwszy znak), ale w zaskakującej, nowoczesnej, klubowej aranżacji. Oficjalna premiera „Klubu Retro”, którego Miasto Kobiet jest patronem medialnym, obędzie się pod koniec listopada, równocześnie w Krakowie i Warszawie.\nA potem zaczęło się wielkie święto mody. Dwanaście modelek, unosząc się ponad zelektryzowaną rozmachem pokazu publicznością, zaprezentowało ponad sto kreacji\npięciu firm: Aryton, Caterina, Femini,\nMichalska Kara oraz Zemełka&Pirowska. Trzy ostatnie to krakowskie duety :\nznane i zbierające laury Monika Pietrzak-Szlęk i Katarzyna Wilk-Filipowicz\n(Femini), od trzech lat współpracujące\nz „Miastem Kobiet” przy stylizacji modowych sesji Agata Zemełka i Anna Pirowska oraz stawiające dopiero pierwsze\nkroki na rynku mody Gosia Michalska\ni Anna Kara. Na wybiegu można było\nzobaczyć najnowsze kolekcje na sezon\njesienno-zimowy. Kolorystycznie dominowały wszystkie odcienie szarości, żółAnia Ciupryk /Fashion Color\ncie i fiolety. W kolekcjach wieczorowych\nprzyciągały spojrzenia doskonałe materiały i niebanalne, niekiedy bardzo odważne, projekty. Modelki z agencji Fashion Color zachwycały nie tylko kreacjami, ale także makijażem wykonanym przez wizażystki ze szkoły makijażu i stylizacji FAM oraz wyrazistymi fryzurami wyczarowanymi\nprzez stylistów klubu fryzjerskiego Maniewski.\nAda Fijał i Kasia Weredyńska\nGdy ostatnia modelka zniknęła z wybiegu, przestał on być nareszcie traktowany jak strefa zakazana.\nRozluźnieni pod wpływem doskonałej atmosfery, temperatury i panującego ścisku goście zaczęli go obsiadać, słuchając drugiej części koncertu Ady Fijał i Kasi\nWeredyńskiej. Warto było już teraz zająć dobre miejsca, bo zaraz potem zaczęliśmy losować kilkadziesiąt\nnagród o wartości od 100 do 2500 zł, ufundowanych dla\ngości imprezy przez jej sponsorów. Dużym zainteresowaniem cieszył się cały czas bufet, serwujący wino, piwo i kilkanaście rodzajów smacznych przekąsek.\nEmocjonalnym akcentem na zakończenie oficjalnej części wieczoru był mini-recital Marty Bizoń. –\n„Miasto Kobiet” kocha artystów – szepnęła do mikrofonu ta znana i lubiana krakowska aktorka, a potem, już\njako Marylin Monroe, zaintonowała „Happy birthday\nto you”, podchwycone przez rozbawioną publiczność.\nPotem zaczęły się tańce. Uruchomiono też stół do\nruletki (Casinos Poland) i choć tego wieczora grano nie\no pieniądze a o fanty, obstawiano z zapałem. I tak do\ndrugiej w nocy, gdy umilkła muzyka i wyszli ostatni\ngoście. Goście opuszczali Nova resto bar z hojnymi upominkami od sponsorów. W torebkach zaprojektowanych przez producenta opakowań Orgiami były m. in.\nmiętowe czekoladki After Eight, kosmetyki Bielendy,\npachnące mydełka GreenHill, próbki kosmetyków oraz\nkupon rabatowy wartości 70 zł Instytutu Piękna Dermique i wiele, wiele innych wartościowych upominków\ni kuponów rabatowych.\nNagrody losowane w czasie imprezy:\npakiet: 5 zabiegów mikrodermabrazji i zabieg na ciało\nGold Treatment (Instytut Pięna Dermique), pakiet: 3 zaQ-Med i Face&Body Institute),\nbiegi Restylane Vital (Q\nAryton), kupon o wartości 250 zł na\n4 jedwabne szale (A\nFemini), naszyjnik i apaszka (M\nMichalska Kazakupy (F\nra), 5 zestawów ekskluzywnych kosmetyków marki\nAmaris) po 3 zabiegi Oxyjet i Acthyderm (GGarden\nSPA), mezoterapia bezigłowa (CCentre de la Vision), mezoterapia bezigłowa, masaż na 4 ręce, zabiegi wyszczuMedicor), woda toaletowa Petite\nplające i karnet fitness (M\nLu Lua), 5 par okularów przeciwCherie Annick Goutal (L\nMozart Optyk), 2 kupony na usługi\nsłonecznych Excite (M\nManiewski), 3 prezenty – niespodzianki od\nCasinos Poland oraz upominki od Wielicaru.\nMagdalena Tracz / Atelier Visage\nHonda Civic / Wielicar\ng ł ó w n i :\nruletka Casinos Poland\nAneta Pondo i Marta Bizoń\nKatarzyna Nenko / Dermique\n3. urodziny Miasta Kobiet zawdzięczają rozmach, z jakim się odbyły ogromnemu wsparciu (finansowemu i nie tylko) naszych sponsorów i partnerów. Bardzo, bardzo dziękujemy!\nSPONSORZY GŁÓWNI: Dermique, Kraków, ul. Podgórska 34 (Galeria Kazimierz), Wielicar Autoryzowany Dealer Hondy, Wieliczka, ul. Krakowska 21, Centralny Dom Maklerski PEKAO\nSA, Kraków, ul. Bracka 1A, ul. Szpitalna 15 SPONSOR KONCERTU: Face & Body Institute, Kraków, ul. Piłsudskiego 31/1\nSPONSORZY I PARTNERZY: Nestlé Polska, producent czekoladek After Eight, Amaris, Kraków, ul. Floriańska 36, Aryton, Kraków, ul. Mikołajska 2, pl. Mariacki 1, Bielenda, Kraków, ul.\nFabryczna 20, Casinos Poland, Kraków, ul. Armii Krajowej 11, Caterina Collection, Kraków, ul. Grodzka 31, Centre de la Vision, Kraków, ul. Długosza 12 , Drukarnia Leyko, Kraków, ul. Romanowicza 11, FAM Policealna Szkoła Makijażu i Stylizacji, Kraków, ul. Nowohucka 44, Fashion Color, Kraków, ul. Zygmunta Augusta 5/4, Femini, Kraków, ul. Huculska 8, Garden SPA, Kraków, ul. Senatorska 26, Klub Fryzjerski Maniewski, Kraków, ul. Rakowicka 11, Medicor, Kraków, ul. Karmelicka 10, MEGA radio taxi (tel. 96-25), Michalska Kara, Kraków, ul. Dietla 46, Mozart Optyk, Kraków, Rynek Główny 13, Mydlarnia Green Hill, Kraków, św. Gertrudy 3 , Nova Resto Bar, Kraków, ul. Estery 18 , Origami opakowania ozdobne, Kraków, ul. Pszona 10, Perfumeria Lu Lua, Kraków,\nul. Józefa 22 , Zemełka & Pirowska, Kraków, ul. Moniuszki 24\nZdjęcia z pokazu Femini i Cateriny: Dominik Papaj, pozostałe zdjęcia: Jacek Wrzesiński i Marcin Urban / MAI\nMonika Pietrzak-Szlęk / Femini\nodobno ubiegłoroczna, niemal bezśnieżna zima była anomalią i przeminą lata,\nzanim uda się powtórzyć ten efekt.\nW tym roku, zgodnie z katastroficznymi zapowiedziami\ntelewizyjnych meteorologów, szykujemy się na wyjątkowe mrozy. Bez czapki się nie obejdzie.\nMasy arktycznego powietrza nie wyrządzą naszym głowom najmniejszych szkód, o ile przestrzegać\nbędziemy kilku zaleceń projektantów mody. Ma być\nzatem: dużo, ciepło i najlepiej z wełny. Daszki prostuna pewno sklepu Bench&Goorin.\nją się coraz bardziej (nawet w bejsbolówkach i truckerJeżeli jednak ktoś jest zdania, że czapka pod każdą\nkach), ozdoby: przypinki, wstążeczki, hafty, łaty, aplikapostacią wpływa na niego klaustrofobicznie, a „poczapcje – są zdecydowanie\nkowy” stan włosów i frywidoczne. A wszystkie\nzury wydaje się nie do\nte kapelusze, kaszkiety,\nzaakceptowania – powinien wybrać nauszniki.\nNikt powyżej 12 lat nie\nczapy, czapki w kratkę,\nwygląda w nich dobrze,\njodełkę, z pomponem\nchoć są jednostki, które\ni bez – są w tym sezonie duże lub dużo za\nuważają, że w nauszniduże. Trend over-size\nkach człowiek prezentupodbił nie tylko nasze\nje się „miło” i „sympafot. Benetton\nserca, ale i głowy.\ntycznie”. Jeżeli zależy ci\nCzy to na fali pozatem na wizerunku\npularności Radia Marydziewczynki, która właja, czy z powodu nieprzemijającej mody na rastafariaśnie opuściła przedszkole – wielki wybór nauszników\nw kolorach różowym, złotym srebrnym, białym, czarnizm – berety over-size tego sezonu rządzą w niemal\nwszystkich sklepach. Duże, grubo tkane, w kolorze\nnym i nakrapianym znajdziesz w sklepach sieci C&A.\npięknej butelkowej zieleni znaleźć można w Pepe JeJeśli zaś chcesz wyglądać stylowo, a jednocześnie czuć\nans, szare – usztywnione i z pomponem – w H&M.\nsię ciepło i wygodnie – łap za druty lub szukaj babci,\nDo stylu dżokejskiego idealny będzie kaszkiet – flauktóra szydełkiem wyczarowuje włóczkowe cuda. Wełszowe, miękkie, ciasno otulające głowę czapki z daszkiem. Szukać ich należy\nfot. Galeria Kawalec-Konieczny\nw sklepach Mango, Lacoste, Bershka, Promod.\nw typie bejsbolowym,\nnależy myśleć przyszłościowo i zaopatrzyć się\nw model dobrze chroniący uszy. Wykończenie futerkiem – zarówno w męskiej, jak i kobiecej wersji – z pewnością nie zaszkodzi.\nPozostają jeszcze kapelusze, patrolówki, fedory z szerokim rondem... Dla każdego coś\nniana czapa typu „wór na ziemniaki” zapowiada się na\nhit sezonu, a zrobienie jej własnoręcznie zapewni nienakryć\nmałą satysfakcję. (MiSi)\ncharakterem nie ominą\nTo, że wielkimi krokami nadchodzi zima, wcale nie oznacza, że musimy popaść\nw lenistwo i przybrać kilka kilogramów. Wystarczy rozejrzeć się za czymś, co na tych\nparę miesięcy zastąpi wycieczki rowerowe czy jazdę na rolkach.\nByć jak Bruce’a Lee\nW zimowe wieczory rozgrzać nas mogą gorące rytmy,\nna przykład salsy, flamenco, latino jazzu czy afro dance.\nSzczególnie polecamy taniec rodem z kina Bollywood. –\nTaniec bollywoodzki jest tańcem indyjskim. Układy choreograficzne tworzone są w oparciu o filmy – mówi Marta\nNemś z Centrum Tańca Ananda przy ul. Józefa 12 na krakowskim Kazimierzu. – Jest to\npropozycja adresowana szczególnie do kobiet. Wiek ani predyspozycje nie mają tu znaczenia. Nie trzeba też mieć tanecznego przygotowania. Kursantki uczą się wszystkiego od\nW Centrum Ananda zajęcia z tańca bollywood odbywają\nsię raz w tygodniu. Za miesiąc\nnauki zapłacimy tu 75 zł. Ubrane w sari uczestniczki kursu wykonują układy taneczne,\nktóre nawiązują do tradycyjnej kultury indyjskiej. Choreografia tworzona według filmów bollywoodzkich jest bowiem mieszanką różnorodnych stylów. Oprócz elementów klasycznych tańców indyjskich, takich jak Kanthak czy\nKuchipudi, widoczne są też inspiracje współczesnymi formami tańca zachodniego.\nOdkrywanie w sobie pokładów kobiecości i piękna\npoprzez plastyczne, płynne ruchy ciała oraz duża dawka\npozytywnej energii to powody, dla których warto wybrać właśnie taniec bollywood. Ma on w sobie dużo radości, lekkości i wdzięku, które z pewnością przydadzą\nsię nam po męczącym i stresującym dniu pracy.\nZima to także odpowiedni czas, by zadbać o swoje bezpieczeństwo, zwłaszcza, że już po południu robi się ciemno.\nDlaczego więc nie skorzystać z kursu samoobrony? Od kilku lat Polki mają szansę poznać WenDo. W Polsce pracuje zaledwie szesnaście trenerek, które uczą tej sztuki.\nrys. eliza luty\n– To nie jest zwykły kurs – tłumaczy trenerka Maria Mierzyńska. – Uczymy nie tylko podstawowych metod obrony,\nale i asertywności. Dzięki niej kobieta może zmniejszyć ryzyko, że zostanie zaatakowana.\nNa kursie kobiety dowiadują się, jak się obronić zarówno przed atakiem fizycznym, jak i psychicznym.\nUczestniczkom zajęć pomaga się m.in. wzmocnić poczucie własnej wartości, nauczyć przełamywać poczucie\nwstydu czy rozwiązywać konflikty. Najbliższe dwa 12-godzinne kursy WenDo odbędą się w Krakowie 17 i 18\nlistopada oraz 8 i 9 grudnia. Ale to tylko wstęp.\n– Te spotkania to „wędka” – mówi Maria Mierzyńska. –\nKobiety, którym te zajęcia się spodobają, będą mogły po-\ngłębiać zdobyte umiejętności co tydzień, podczas półtoragodzinnych spotkań.\nJak przyznaje trenerka, na kursach spotykają się kilkunastoletnie dziewczęta\ni panie, które przekroczyły już wiek emerytalny. – To takie spotkanie pokoleń – śmieje się Maria Mierzyńska.\nKoszt dwudniowego kursu to 170 złotych, a później za udział w każdym półtoragodzinnym spotkaniu trzeba zapłacić 20 złotych. Zapisać się i uzyskać więcej informacji można na stronie www.wendo.org.pl.\nBy czuć się bezpieczniej ciemną nocą na ulicy można spróbować też innych\ntechnik. Choćby zapisać się na ju jutsu, taekwon-do, czy capoeirę będącą połączeniem walki z tańcem.\nFitness czy wspinaczka?\nCoraz więcej propozycji dla kobiet mają kluby fitness. Między takimi zajęciami jak\nfatburning, step czy funk można znaleźć tu i ówdzie aqua aerobik, czyli ćwiczenia\nw wodzie. – To zajęcia bezpieczne – mówi instruktorka aerobiku Justyna Włodarczyk. – Nie obciążają stawów, a mięśnie masowane są przez wodę. Wysiłku podczas\naqua aerobiku prawie się nie odczuwa.\nZapisać może się każda kobieta, bez względu na wiek i kondycję. Ćwiczenia\nuspokajają i pozwalają w szybkim tempie zrzucić zbędne kilogramy. Aqua aerobik\npolecany jest także przyszłym mamom. Gimnastyka w wodzie dostępna jest w wielu sportowych centrach, m.in. w Fitstyl, Cascada, na basenie Herbewo, YMCA,\na także w Gym and Beauty Fitness Club w Parku Wodnym. Ceny kształtują się\nw przedziale 20 – 30 złotych za godzinę zajęć.\nO sylwetkę możemy również zadbać, rzucając wyzwanie ściance wspinaczkowej. – Zajęcia na ścianie rozwijają wszystkie partie mięśni, poprawiając kondycję i samopoczucie – argumentuje Piotr Suder, instruktor z Centrum Wspinaczkowego Reni-Sport przy ul. Czepca 11 w Krakowie. – Wspomagają również rehabilitację.\nZanim jednak zaczniemy trenować na ściance, warto wziąć udział w szkoleniu\nz podstaw asekuracji i wspinania. Później możemy się już wspinać – samodzielnie\nlub z osobą towarzyszącą. Jeśli ktoś nie czuje się pewnie, może też skorzystać z pomocy instruktora. Sprzęt, czyli uprząż, jest udostępniany na miejscu. Atutem ścianki jest to, że można z niej korzystać zarówno rano, jak i późnym wieczorem. Bilety jednorazowe kosztują zwykle 7 – 15 zł (ulgowe) i 9 – 18 zł (normalne). Można\nrównież wykupić karnet. W niektórych godzinach zdarzają się zniżki, Przewidziane\nsą też wejścia gratisowe dla pociech wspinających się rodziców.\nWspinaczka na ściance może być dobrym wstępem do wiosennego kursu\nwspinaczki skałkowej. Aby uprawiać ten sport warto zapisać się do sekcji wspinaczkowej i zdecydować na regularne treningi. To świetny sposób na budowanie pewności siebie i rozwijanie umiejętności współpracy w grupie. Dzięki ogólnorozwojowym ćwiczeniom poprawia się formę i koordynację ruchową. Ciekawe propozycje zajęć dla kobiet można znaleźć m.in. na terenie Centrum Wspinaczkowego\n„Hutnik” przy ul. Ptaszyckiego 4. Mają tu cykl zajęć „Kobiet na ściany!” opracowany\nspecjalnie dla płci pięknej. Niestety, na sezon zimowy CW „Hutnik” zostanie zamknięte, ale warto przypomnieć sobie to miejsce, gdy tylko znów się ociepli.\nKula i duże z pianą\nKobiety, które chcą połączyć sport z rozrywką, powinny też spróbować kręgli.\nW Krakowie można w nie zagrać m.in. w Fantasy Park w centrum handlowym Plaza oraz w Jazz Klubie przy ul. Kamiennej. Przy grze wskazane są towarzyskie pogawędki i kufel piwa lub grzańca. Najtaniej jest w ciągu tygodnia do godziny 17, najdrożej w weekendowe wieczory. Ceny kształtują się między 30 i 75 złotych za godzinę korzystania z toru.\nTo tylko niektóre z propozycji, jakie można znaleźć w mieście w środku zimy.\nNie zaszkodzi jednak pamiętać, że zimowe dyscypliny sportowe to przede wszystkim narty, sanki, łyżwy i lepienie bałwana…\nEmilia Fajkowska i Karolina Kelman\nul. J. Piłsudskiego 36/1, tel. 012 430 18 81\ndy polska jesień zaczyna wybierać kolory z palety coraz\nchłodniejszych szarości, chętniej wybiegamy myślą do atmosfery przedświątecznych przygotowań. Aby jednak ma-\ngiczne chwile składania życzeń najbliższym były znowu prawdziwą przyjemnością, już teraz zadbajmy o harmonię ciała i duszy. Poszukajmy\nw sobie wewnętrznego piękna, które nas wzmocni i rozświetli.\nW poszukiwaniach tych wesprze\nnas umiejętnie Face & Body Institute. Wzbogacił on dotychczasową ofertę o cykliczne spotkania z aktywnymi,\nspełnionymi kobietami, które swoją pasją, wiedzą i doświadczeniem chętnie\ndzielą się z innymi. Na spotkaniach będziemy mogły porozmawiać o problemach z takich dziedzin jak rozwój osobisty czy kobieca seksualność.\nOd października Instytut prowadzi też zajęcia Kundalini Jogi. Joga\nto system jakby skrojony na potrzeby\nkobiet. Rozwija fizycznie, odpręża\ni otwiera drzwi do życia w harmonii.\nDzięki niej ciało zyskuje grację\ni wdzięk, a twarz i oczy zapalają się\nwewnętrznym światłem. Na poziomie fizjologicznym joga między innymi reguluje i stymuluje układ hormonalny; na poziomie psychicznym pozwala odrzucić stare wzorce i zapomnieć o cierpieniach, które utrudniają\nprzeżywanie tego, co tu i teraz. Kundalini Joga jest systemem świadomych\nćwiczeń dla ludzi w każdym wieku\ni o różnych możliwościach psychofizycznych.\nNa stałe wpisały się w działalność\nInstytutu profesjonalne warsztaty wizażu i stylizacji pod nazwą Magiczna podróż z kolorem w przeobrażenie,\nktóre uczą, jak eksponować indywidualne piękno każdej kobiety. Warto pamiętać,\nże łatwiej nam zaakceptować swój wygląd, jeśli cieszy nas stan naszej cery nie tylko\npo, ale również przed nałożeniem makijażu. Każda z nas dysponuje oryginalnymi\natutami urody – warsztaty uczą, jak je podkreślić w trakcie 5-minutowego makijażu\ndziennego. Pokazują też tajniki zmysłowego makijażu wieczorowego. W końcu, jeśli jesteśmy zadowolone ze swojego wyglądu – promieniejemy, uśmiechamy się i łatwiej przychodzi nam załatwianie wielu codziennych spraw, prawda?\nJednak, aby twarz nabrała blasku, warto przede wszystkim zadbać o oczy – z niewielką pomocą medycyny estetycznej szybko odzyskają swój naturalny blask. Gdy pracujemy przy komputerze, mięśnie wokół nich kurczą się ze zmęczenia. Mrużymy wówczas oczy sprawiając, że wyglądamy na zmęczone i starsze. Wstrzyknięcie botoxu rozluźnia skurczone mięśnie. Oczy otwierają się szerzej, a zmarszczki wokół nich i na czole znikają – a wszystko to w sposób\nbezpieczny, odwracalny i zupełnie\nniechirurgiczny. Działanie pierwszej\ndawki botoxu utrzymuje się zwykle\nokoło czterech miesięcy, następne\ndziałają coraz dłużej. A co zrobić, by\nskorygować kształt brwi? Niewielka\nilość wypełniacza (Restylane Perlane) uniesie i ukształtuje ich zewnętrzny obrys, eksponując przy\nokazji wyraz oczu. Jest to również\nsposób na ciemne kręgi pod oczami\ni smutną bruzdkę od wewnętrznego\nkącika oka ku nosowi, zwaną „dolina\nłez”. Restylane Perlane, wstrzyknięty\nostrożnie w okolice oczu, wypełni zagłębienia i usunie cienie, poprawiając\ntakże te na pozór niemożliwe do usunięcia defekty urody. Oczy zyskają też\nna blasku, jeśli nieco poprawimy dolną oprawę oczu. Wstrzyknięcie\nw górną część policzków Volumy firmy Corneal przywróci im młody\nkształt i uwydatni kości policzkowe.\nA skóra powiek? Może się okazać\ncienka i pokryta drobnymi zmarszczkami. Wówczas w sukurs przychodzi\nRadiolase – najnowsza metoda liftingująca, wykorzystująca promieniowanie radiowe. Podobnie jak Titan\nogrzewa delikatnie skórę, która w odpowiedzi kurczy się, odzyskując właściwa grubość, jędrność i elastyczność. Najlepsze efekty uzyskuje się po sześciu sesjach\nŻyczymy Czytelniczkom, by magiczny czas świąt, przyjęć i radości był pełen blasku i ciepła. Także tego, które wydobywa się z nas samych.\npodziemiach hotelu Sympozjum\nprzy ulicy Kobierzyńskiej działa od\nniedawna Kryształowe SPA – idealne miejsce, by odpocząć od zgiełku miasta.\nW ofercie tego SPA, któremu patronują luksusowe marki Babor oraz Living Dimension, znajdziemy zarówno pojedyncze zabiegi, jak i propozycje serii zabiegów całodziennych. Wszystkie\nkosmetyki używane w Kryształowym SPA oparte są na naturalnych, starannie wyselekcjonowanych składnikach, takich jak zioła, wyciągi z roślin\ni owoców, czy naturalne glinki i błota.\nJuż sama wizyta w Kryształowym SPA niesie\nspokój i odprężenie. Wyłożone elegancką tapetą\npomieszczenia przypominają luksusowy salon lub\nbuduar. Jest ciepło, a w powietrzu wyczuwa się\nzapach odprężających olejków do aromaterapii.\nJuż od wejścia towarzyszy mi muzyka Mozarta,\nktóra później niepostrzeżenie zmienia się w kojący szum morskich fal. W całym SPA charakterystycznym elementem wystroju są kryształowe\nżyrandole, w rozbłyskach rozpraszające ciepłe,\nRytuał piękna, który mnie tu czeka, jest\nniezwykły. Na samym początku dostaję do wąchania trzy napary z ziół: z rozmarynu, szałwii i melisy\ncytrynowej. To test. Zioła, które będą pachnieć najbardziej dla mnie zachęcająco podpowiedzą, czego najbardziej potrzeba mnie i mojej skórze. Okazuje się, że\npodświadomie wybrałam szałwię. Tym samym potwierdziło się to, co już wiedziałam, że najbardziej potrzebuję pobudzenia i oczyszczenia skóry. Od tej pory\nszałwia będzie towarzyszyć różnym zabiegom. Wypiję\nz niej herbatę, będę miała masaż oliwny z szałwią, a jej\nlekko pobudzający zapach będzie się cały czas unosił\nKosmetyczka radzi mi wybrać pakiet „Wulkaniczna\nwyspa”, w którego zakres wchodzi Volcanic Mineral\nTreatment, czyli zabieg ujędrniający i demineralizujący\nna twarz i ciało, Beautiful Hands – zabieg uelastyczniający i intensywnie nawilżający skórę dłoni, oraz Beautyful\nFeet – maska i masaż na stopy. Od pierwszej chwili\nwszystkie kosmetyki dobierane są pod kątem potrzeb\nmojej skóry. Fantastyczny efekt wulkanicznej glinki, której najpierw używa się jako peelingu, a potem jako maski na całe ciało, wzmacniany jest specjalnymi balsamami i masażem. Kosmetyczka określa stan skóry mojej\ntwarzy i na każdą partię – na linię T, na szyję i na resztę\ntwarzy – nakłada inną maskę. Tłumaczy, że zmiany cywilizacyjne spowodowały, iż nie ma już kobiet o jednym, określonym typie skóry. Zazwyczaj każda z nas\nma dwa lub trzy typy, z których każdy wymaga innego\nPodczas gdy moje ciało wchłania odżywcze substancje, kosmetyczka masuje mi dłonie i stopy, a potem nakłada na nie maskę. To właśnie taki masaż odpręża najbardziej. Z gabinetu wychodzę niezwykle zrelaksowana,\nz gładką, dogłębnie odżywioną skórą całego ciała.\nW pakiecie całodniowym przysługuje mi jeszcze\nsauna i basen. Są dwie sauny w Kryształowym SPA, sucha i parowa, i z obydwu jest dostęp do baseniku z zimną wodą oraz do pokoju relaksacyjnego. Basen\nw Kryształowym SPA, choć niewielki, jest urokliwy: nastrojowe światło, piękne, kolorowe, szklane naczynia na\nobrzeżach i relaksujące jacuzzi sprawiają, że oto mamy\nmiejsce idealne na odpoczynek lub... romantyczny wypad. Zwłaszcza, że Kryształowe SPA dysponuje również kuszącymi ofertami dla panów.\nCałodniowe pakiety „Wulkaniczna wyspa”, „Azjatycki relaks” z masażem kamieniami czy „Rozkosz cesarzowej” na bazie kosmetyków z kawiorem, możemy\nteż potraktować jako idealny prezent. Warto to rozważyć, bo przecież najbliższe miesiące nie poskąpią nam\nokazji do obdarowywania tych, których kochamy.\n> Kryształowe SPA (Hotel Sympozjum), ul. Kobierzyńska 47, Cena pakietu Wulkaniczna Wyspa 350 zł\n(w cenie sauna, jaccuzi, basen)\nCzy jest ktoś kto nie lubi prezentów? Nawet ci,\nktórzy skrupulatnie i z rozmysłem podejmują\nwszystkie ważne lub mniej ważne decyzje, lubią zostać czasem zaskoczeni. Mnie zaskoczył\nprezent jakim był zabieg w Medicorze. Przyzwyczaiłam się do tego, że dostaję albo „coś ładnego” albo „coś praktycznego”, ale żeby dostać... przyjemność? Pobiegłam zatem do Medi-\ncoru, żeby jej doświadczyć.\nlife Spa Oceana. Nigdy nie korzystałam z takiego urządzenia, więc mam trochę obaw – bardziej ufam umiejętnościom człowieka niż maszyny. Pewnie nie ja jedna,\nbo pani Ludmiła dokładnie opowiada, co będzie się ze\nmną działo. Sprawdza, jaka temperatura wody będzie\ndla mnie najodpowiedniejsza i jaka temperatura sauny\nsprawi mi największą przyjemność. Czy aby bicze\nszkockie – czyli naprzemiennie ciepłe i zimne strumienie\nwody – nie budzą moich zastrzeżeń. Aromaterapia połączona z koloroterapią mają mnie odprężyć, ale i tak co\njakiś czas dyskretnie zagląda do mnie kosmetyczka, żeby\nsprawdzić, czy wszystko przebiega bez zakłóceń. Mam\npoczucie, że ktoś nade mną czuwa, więc mogę trochę\n„odpłynąć”. Na koniec prysznic Vichy prawie całkiem\nspłukuje ze mnie resztki maski.\nPo programie w kapsule moje\nciało przygotowane jest do kolejnych etapów zabiegu. Znowu dostaję podgrzane ręczniki\ni kolejną parę świeżych stringów. Wskakuję na ciepłą leżankę (nie muszę się wysilać, bo\npani Ludmiła obniża ją do poziomu, który umożliwia ułożenie się bez wysiłku) i znowu\n„odpływam”, bo teraz kosmetyczka wmasowuje we mnie\nkoncentrat o wysokim stężeniu\nzłota koloidalnego, ekstraktu\nz kawioru i silnie nawilżającego\nkompleksu z brunatnych alg.\nNa zakończenie zabiegu otrzymuję masaż na kaszmirowej\nmasce do ciała. Kto nie był nigdy na profesjonalnym masażu,\nnie jest w stanie wyobrazić sobie, ile potrafią ręce dobrego masażysty. Tym bardziej,\nże każda część ciała po wymasowaniu otulona zostaje\nw podgrzany i pachnący ręcznik. Leżę tak owinięta niczym noworodek w pieluchy i mogę spokojnie nic nie\nrobić, sycąc się błogością, w którą przez cały czas coraz\ngłębiej się zapadam.\nTo już koniec. Tylko jak teraz tak po prostu wstać,\npobiec do samochodu i wrócić do codziennych obowiązków? Otrząsnąć się z wrażenia, że nie muszę się sama o siebie troszczyć? Ale wychodzę i mam świetne samopoczucie. A także głębokie przekonanie, że jeszcze\nnieraz tu wrócę. A może i ja też zrobię komuś prezent\nw postaci takiego zabiegu? Może na Gwiazdkę, albo\nprzed sylwestrem? Ale najlepiej bez powodu, bo przecież takie prezenty cieszą najbardziej.\nA tak na marginesie: nie pamiętam już, kiedy spałam tak dobrze jak po mojej Gorączce Złota.\nd początku czułam, że w tym miejscu mogę\nspokojnie i bez obaw poddać się wszystkiemu, co zostanie mi zaproponowane. Dostałam jednorazowe stringi, pantofle i pachnący szlafrok.\nPodłoga okazała się podgrzewana i przyjemnie cieplutka, a leżanka sterylna.\nNa początek peeling z trzciny cukrowej połączony\nz masażem. Ostry, a mimo to przyjemny. Każdy ruch\ndłoni pani Ludmiły, która wykonuje zabieg, pozwala mi\nmałymi kroczkami wchodzić w błogi nastrój i przekonanie, że tu nikt się nie śpieszy, bo przecież to mój czas relaksu. Stojąc pod prysznicem, gdzie zmywam resztki\npreparatu, zastanawiam się, czy resztę zabiegu będę\nmusiała spędzić w mokrych stringach. Ale gdzież tam,\ndostaję nowe, świeże. Wycieram się cieplutkim ręcznikiem i już mogę się cieszyć następnym etapem, jakim\njest masaż na masce „Gorączka złota”. Ma ona za zadanie odtruć skórę, pobudzić krążenie krwi, dotlenić komórki, poprawić przemianę materii, uzupełnić minerały,\na przy tym głęboko zrelaksować. Żeby wzmocnić działanie maski przechodzę na 30 minut do kapsuły Derma-\n> Medicor, ul. Karmelicka 10, tel. 012 430 12 14\nCena zabiegu Gorączka Złota – 290 zł\nLe Premier City SPA&Wellness to bardzo miejska przestrzeń nie tylko z nazwy. Miejsce wpisu-\nniesiona ampułka, a przez następny kwadrans kosmetyczka wykonywała masaż drenujący, w czasie którego\nmoja skóra wchłonęła ogromne ilości kremu dając wyraźnie do zrozumienia, że jest przesuszona. Po masażu,\nmiałam pół godziny na relaks z maską nałożoną na\ntwarz, szyję i dekolt. Dodatkowo zaproponowano mi\nw tym czasie intensywnie regenerującą maskę Excel\nTherapy na okolice oczu oraz parafinę na dłonie. Jeszcze\ntylko emulsja nawilżająca – i już mogę iść. Chociaż nie,\nto jeszcze nie koniec. Zanim wyszłam, fryzjerka wymyOlimpia Ajakaiye, fot. Le Premier\nje się w charakter i industrialną bryłę nowoczesnego\nbiurowca Buma Square Business Park. Po wejściu do\nbudynku – który jest jak miasto w mieście, z bankiem,\npocztą, restauracją, kliniką medyczną – uderza przestrzeń i stylistyczna oszczędność. Łatwo mi sobie wyobrazić, że pracownicy kilkudziesięciu firm wynajmujących lokale w tym biurowcu zaraz po pracy (a może\nniektórzy i w przerwie) wyskakują z garniturów, by\nw Le Premier popływać, poprzerzucać w siłowni ciężary lub w kapsule SPA pozbyć się całodziennego stresu.\nUlokowany na parterze biurowca kompleks Le Premier\nto (uwaga, lista będzie długa): basen, kameralna siłownia, sala fitness, gabinet masażu leczniczego, salon fryzjerski, dwa solaria, 4 gabinety kosmetyczne, gabinet do\npedicure’u, stanowisko do manicure’u. W części SPA\ndominują subtelne beże, złamana biel, ecru. Jest czysto,\nsterylnie i nowocześnie. SPA nastawione jest na zabiegi\nmanualne, dlatego sprzęt ograniczono do minimum\n(jest m. in. kapsuła SPA i urządzenie do mikrodermabrazji). Bogata jest za to gama masaży oraz zabiegów na\ntwarz i ciało dwóch uznanych firm: francuskiej Thalgo\ni hiszpańskiej Germanie de Capuccini.\nPonieważ za oknem szalał wiatr i zaczęły się pierwsze przymrozki, kosmetyczka, która się mną zaopiekowała, zaproponowała zabieg Whitencare na twarz. Jego\ncelem jest zabezpieczenie, zwłaszcza wrażliwej skóry,\nprzed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi,\nmiędzy innymi przed działaniem promieni słonecznych,\nzanieczyszczeniami powietrza i nagłymi skokami temperatur. Dodatkowo rozjaśnia on i wyrównuje koloryt skóry. Preparaty z serii Whitencare zawierają kwas askorbinowy, który po zmianie w witaminę C działa na wolne\nrodniki i pobudza syntezę kolagenu. Na skórę, przygotowaną do zabiegu peelingiem kawitacyjnym, została na-\nła mi i wymodelowała włosy. Przy skorzystaniu z usług\no wartości powyżej 150 zł jeden z wybranych zabiegów: modelowanie włosów, regulacja brwi z henną, parafina na dłonie lub solarium, jest bezpłatny.\n> Le Premier City SPA&Wellness,\nul. Wadowicka 6, tel. tel. 012 268-84-65\nCeny: Whitencare 190 zł, Excel Therapy Eye Contour\nMask 120 zł\nPIĘKNO ZACZYNA SIĘ OD...\nczas 1h 20min, cena 190 zł\nczas zabiegu 1h, cena 150 zł\nW delikatny sposób głęboko odmładza skórę, w widoczny sposób poprawiając jej koloryt. Efekt rewitalizacji jest natychmiastowy. Skóra staje się jedwabiście\ngładka, świetlista, spójna i nawilżona. Zabieg zalecany\njest dla osób o skórze trądzikowej, podrażnionej, pozbawionej blasku, o nieregularnej pigmentacji. Jest też\ndobrze przyjmowany przez skórę bardzo delikatną\ni wrażliwą. Może być wykonywany bezpośrednio\nprzed i po solarium.\nTo zabieg z witaminą C dla skóry\nw każdym wieku, szczególnie polecany podczas zimy. Doskonale robi\ncerze gwałtowanie reagującej na\nzmiany temperatur (couperosis).\nWarto o nim pomyśleć również\nprzed szczególnymi okazjami, gdy zależy nam, by skóra\nzyskała jednolity koloryt i świetlistość. Zabieg ten,\nzwiększając tolerancję skóry, przeciwdziała uczuleniom\noraz ogólnie chroni skórę przed zanieczyszczeniami\nczas trwania 1h, cena 70 zł\nZabieg ten wykonuje się preparatami francuskiej firmy\nEsthederm Paris. Wygładza on zmarszczki w okolicach oczu, a składa się na niego oczyszczanie okolic\noczu, nakładanie płatków z witaminą A oraz relaksujący masaż. W cenie zabiegu jest także henna brwi\ni rzęs oraz regulacja brwi.\nczas zabiegu 1 h, cena 120 zł\nTo zabieg na bazie przeciwzmarszczkowego kremu samoopalającego, nadający skórze ciepły, śniady koloryt,\na przy okazji również nawilżający ją i ujędrniający. Rozpoczyna go oczyszczanie skóry twarzy i peeling owocowy. Na kolejne 20 minut nałożona zostaje maska odżywcza. Dopiero później rozprowadzany jest po skórze\npreparat samoopalający, a twarz poddawana jest peelingowi. Ostatni etap to nałożenie serum przeciwzmarszkowego i wmasowanie kremu Sun Soul.\nPOPROSILIŚMY CZTERY WIZAŻYSTKI\nO PROPOZYCJE MAKIJAŻU, KTÓRY MÓGŁBY\nSTAĆ SIĘ DLA CZYTELNICZEK MIASTA KOBIET\nINSPIRACJĄ PRZED WIELKIM WYJŚCIEM\nLUIZA LENARTOWICZ / SZKOŁA WIZAŻYSTÓW\nZa pomocą trzech eyelinerów: srebrnego, brązowego i czarnego malujemy „rzęsy” na dolnej powiece. Oczy należy utrzymać w tonacji naturalnej, stosując połączenie opalizujących Sparkli, aplikowanych na\npowiece ruchomej i matowej poświaty w kolorze róży pustyni, umiejscowionej w zagłębieniu powieki. Powiekę wewnętrzną akcentujemy\nkredką brązową i czerwoną śliwką, a czarnym, płynnym eyelinerem\nz precyzyjnym pędzelkiem zagęszczamy i przedłużamy krawędź rzęs,\nwyciągając do góry w dwie długości. Usta mogą być beżoworóżowe lub\nprzybrać zabarwienie delikatnego, połyskującego karmelu z mlekiem.\nKorzystamy z błyszczyków o smaku czekolady, na policzki stosujemy\nróż o podobnej tonacji, odpowiednio dopasowany do koloru ust. To ekskluzywne i ekscytujące połączenie ma w sobie elegancję, klasykę\nLuiza Lenartowicz jest znaną wizażystką i stylistką makijażu artystycznego. Zaprezentowany makijaż wykonuje w Krakowie Magdalena Lubaszka\n(ul. Krupnicza 7, tel. 502 931 010) – absolwentka Berlińskiej Szkoły\nWizażystów Luizy Lenartowicz & Stagecolor Cosmetics.\nfot. Simon Vollmeyer\nmodelka: Agata Baranowska\nANNA CIUPRYK / FASHION COLOR\nW makijażu uwagę najbardziej przykuwają oczy i to na\nnich warto się skupić, wykorzystując niebywale modny\nw tym sezonie fiolet. Kilka odcieni fioletu i lila położyłam\nszeroką plamą, jakbym pociągnęła szerokim pędzlem po\npłótnie, mocno wyjeżdżając poza kontur oka. Smaczków\ndodają delikatne muśnięcia jasnożółtego cienia oraz naturalnego koloru matowe usta. Ten bardzo prosty i efektowny zabieg sprawia, że makijaż będzie postrzegany jako odważny i wyjątkowy. Jeżeli nie lubimy fioletu, możemy go zamienić na odcienie granatu i indygo lub na klasyczną czerń. Cienie mogą połyskiwać niewielkimi drobinkami brokatu, natomiast twarz i usta powinny być\nmatowe. Należy pamiętać, by dobrze pociągnąć rzęsy tuszem, który je wydłuży i pogrubi lub pokusić się o doklejenie sztucznych rzęs.\nPrzygotowując modelki do sesji lub pokazów mody\nbardzo lubię spektakularny efekt, osiągany przy pomocy\nprostych zabiegów i sztuczek techniki make-up. Jednak\nwykonując makijaż na specjalne życzenie klientek pamiętam, że każda z nas jest niepowtarzalna; aby swobodnie się bawić i czarować swoją kobiecością musimy\nsię w makijażu po prostu dobrze czuć.\nmodelka: Magdalena Nitoń\nAnna Ciupryk jest wizażystką i właścicielką agencji modelek\ni modeli Fashion Color (ul. Zygmunta Augusta 5/4, tel. 012/\n429 15 80, www. fashioncolor). Jej firma zajmuje się także organizacją castingów, sesji fotograficznych oraz pokazów mody. Agencja Fashion Color przygotowywała między innymi\ntegoroczne wybory Miss Małopolski (w maju) oraz pokaz mody na 3. urodziny Miasta Kobiet (w październiku)\nzłoto w brokacie\nMAGDALENA TRACZ/ ATELEIR VISAGE\nNa twarz zastosowałam podkład i puder z mieniącymi się drobinkami,\nco efektownie ją rozświetliło. Taki efekt to jeden z dominujących trendów zimowo-sylwestrowych makijaży. Co do oczu, to do prostej i eleganckiej kreacji będzie świetnie pasuje bogaty, brokatowy, rozświetlony makijaż, niemal zastępujący biżuterię. Właśnie na oczy położyłam\nsilny akcent. Zaproponowałam mocno roztarte cienie (kość słoniowa,\nzłoto, brąz, stare złoto i dodatek złotawej, błyszczącej zieleni dla podkreślenia koloru oczu modelki – a wszystko to przetarte ze sobą, jak\nw makijażach w stylu smooky eyes), oraz roztarte, czarno-zielone kreski na górnej i dolnej powiece. Wszystko przyprószone satynowymi cieniami, o eleganckim i subtelnym połysku. Jako element wzmacniający\ndodałam brokatu w kolorach złota, bieli oraz ciemnego brązu, który\npodkreśla też mocno przyciemnione kąciki oczu. Rzęsy są mocno zaakcentowane czarną maskarą – zostały lekko przedłużone i fantazyjnie\nzagęszczone kępkami. Usta tylko delikatnie podkreśliłam naturalnego\nkoloru błyszczykiem. Efekt – zmysłowy makijaż glamour z lekką nutką retro dla kobiet ceniących ponadczasową elegancję.\nfot. Marcin Urban, www.mai.pl\nmodelka: Małgorzata Krzysica\nmakijaż wykonano kosmetykami\nMagdalena Tracz, wizażystka i stylistka, jest właścicielką Atelier Visage (ul.\nKremerowska 9, tel. 012 633 63 36, www. ateliervisage. com), które specjalizuje się w profesjonalnym makijażu, stylizacji i kreowaniu wizerunku. Firma prowadzi także szkolenia z wizażu.\nJUSTYNA DUDA / WYŻSZA SZKOŁA\nMAKIJAŻU I KREACJI WIZERUNKU FAM\nDominującą tendencją w obecnym i nadchodzącym sezonie jest czarne oko. Moda narzuca czerń uzyskiwaną\nza pomocą kredki-khol. Sekret pięknego spojrzenia to\nzdrowa i wypoczęta cera, dlatego makijaż zaczynamy od\nukrycia wszelkich niedoskonałości karnacji, cieni pod\noczami. W tym celu nakładamy podkład pędzlem w niewielkich ilościach, dodając go stopniowo (nie może być\ngo za dużo) i zachowując transparencję. Widoczny na\nzdjęciu podkład wykonany został kosmetykami MAC face and body, a następnie dokładnie przypudrowany pudrem transparentnym marki MAC. Makijaż oka rozpoczynamy od pokrycia górnej powieki czarnym cieniem,\nnastępnie czarną kredką-khol wyczerniamy zewnętrzny i wewnętrzny kontur oka, nadając czerni dodatkowej\ngłębi kreską eyelinera. Ostatni akord to maskara, dokładnie rozprowadzona na rzęsach. Usta wystarczy musnąć błyszczykiem, a kości policzkowe wymodelować różem (intense 02 Chanel). Efekt pięknego spojrzenia gwarantowany!\nJustyna Duda jest uczennicą Wyższej Szkoły Makijażu i Kreacji Wizerunku FAM w Nicei. FAM to międzynarodowa sieć\nszkół charakteryzacji, wizażu i kreacji wizerunku z siedzibami: we Francji w Nicei (4 avenue de Verdun, tel. 033 4 89\n92 68 09), w Warszawie (ul. Senatorska 38, tel. 022 827 73\n87) i Krakowie (ul. Nowohucka 44, tel. 012 686 14 06). Szkoły kształcą w zawodzie: charakteryzator, wizażysta, stylista\n(film, teatr, telewizja, efekty specjalne, moda, fotografia)\nfot. Natalia Młodzikowska\nmodelka: agencja Enjoy Models Nicea\nKiedy mówi się o chirurgii plastycznej, nie sposób nie zauważyć pewnej schizofrenii. Z jednej strony mamy telewizyjne produkcje pokazujące, jak wiele potrafi zmienić skalpel, a z drugiej złośliwe uwagi dotyczące na przykład czasu rozpadu foliowych woreczków i różnych części ciała Cher. Skąd taki rozdźwięk?\nOtóż zarówno jedno jak i drugie mieści się w kategorii „ciekawego tematu”. Radykalną ingerencję w wygląd zewnętrzny można skomentować dwojako: pokazać, jak z szarej myszki zrobić królową nocy lub totalnie to skrytykować – no bo\nprzecież sztuczne piersi, zrobiony nos, naciągnięta skóra, czyli igranie z naturą.\nCzy można określić profil psychologiczny pańskich pacjentek?\nNie! Każda jest inna, każda pojawia się u mnie z innego powodu. Jedne mają rzeczywisty i widoczny mankament urody, który można i trzeba poprawić; inne jedynie źle siebie oceniają, mając zaburzone postrzeganie samych siebie. Krąży taki\npogląd, że piersi chcą sobie powiększyć młode dziewczyny, by imponować otoczeniu, zwłaszcza męskiemu. Tymczasem przeciętna pacjentka przychodząca do\nmojego gabinetu z takim zamiarem to kobieta w wieku 25 – 40 lat, najczęściej\nmatka jednego lub dwójki dzieci, która chce, by jej piersi wyglądały jak przed ciążą, miały rozmiar B lub C, były proporcjonalne i wyglądały naturalnie.\nA więc kobiety z problemem to jedna grupa, a kobiety, którym się wydaje, że mają\nproblem, to druga. Czy w obu wypadkach postępuje Pan tak samo?\nW pierwszym przypadku sprawa jest jasna. Pacjentka ma widoczny defekt, który\nobniża jakość jej życia, a ja mogę go usunąć. Jeżeli natomiast przewiduję, że efekt\nzabiegu będzie niewielki, a pacjentka spodziewa się po nim znacznie więcej, staram się ją zniechęcić. Jeśli jednak ktoś długo żyje z myślą o problemie i marzy o jego rozwiązaniu, jest to bardzo trudne. Czasami przychodzi ktoś, kto ma bardzo\nodstające uszy i wydaje się, że to mógłby być jego problemem, a tymczasem okazuje się, że nie może już patrzeć na swój nos, który jest tylko trochę niedoskonały. Każdy widzi siebie inaczej.\nA liposukcja – ten cudowny sposób na odchudzanie; czy to rzeczywiście zamiennik diety?\nSą pacjentki, które myślą, że jest to bezwysiłkowy sposób na szczupłą sylwetkę.\nTo błąd. Dobrym kandydatem do liposukcji jest osoba szczupła, mająca jednak\nw jakimś miejscu nadmiar tkanki tłuszczowej, której nie da się usunąć w żaden inny sposób. Na przykład nadmiar tłuszczu na brzuchu przy – podkreślam – szczupłej sylwetce. W takim zakresie liposukcja przynosi dobre efekty. Natomiast jako\nmetoda odchudzania nie sprawdza się. Odsysając dwa lub trzy litry tłuszczu, bo\no takim rzędzie wielkości mówimy, możemy zmniejszyć masę ciała o półtora kilograma. Dla osoby ważącej 80 kg i chcącej osiągnąć wagę 55 kg nie jest to żadna zmiana. Zdarza mi się odmawiać wykonania liposukcji jeśli widzę, że pacjent\noczekuje, iż w ten sposób się odchudzi.\nZgłaszają się do mnie przede wszystkim młode kobiety, więc największą część zabiegów stanowi powiększanie piersi. Niebagatelny jest też odsetek korekcji małżowin usznych, trochę zabiegów liposukcji. Jest oczywiście grupa pacjentów, którzy nie akceptują swojego wyglądu i źle się z nim czują z powodu postępującego\nstarzenia. Wtedy mówimy o zabiegach korekcji powiek i brwi oraz liftingu, ale te\nzabiegi wykonuję rzadziej.\nPrzychodzą do Pana mężczyźni?\nTak. Oczywiście jest ich zdecydowanie mniej, choć w wypadku zabiegów korekcji uszu czy nosa stanowią praktycznie połowę. Jeśli chodzi o zabiegi usuwające\nskutki starzenia się, panowie są nadal w wyraźnej mniejszości. To jednak powoli\nulega zmianie i być może już wkrótce co trzecim pacjentem, jaki zjawi się u mnie\nz takimi problemami, będzie właśnie mężczyzna.\nMożna całe życie wyglądać młodo?\nRozmowa z dr. Tomaszem Kasprzykiem,\nspecjalistą chirurgii plastycznej,\nwłaścicielem Prywatnej Kliniki Chirurgii Plastycznej Art&Med\nMożna. Znamy takie przypadki, jak choćby wspomniana już Cher. Wszystko zależy\nod genów, dbałości o siebie, warunków środowiskowych. Codzienne zabiegi pielęgnacyjne, dieta, ćwiczenia, wizyty w gabinecie kosmetycznym pozwalają na zachowanie młodego wyglądu. Nie oznacza to jednak – co wielu próbuje nam wmówić\n– że można wyglądać jak dwudziestolatka w wielu lat pięćdziesięciu. Tak się nie da.\nCzy poza względami estetycznymi bywają wskazania medyczne do wykonania zabiegu z zakresu chirurgii estetycznej?\nNaturalnie! Na przykład opadnięte powieki, gdy nadmiar skóry zasłania pole widzenia i uniemożliwia pełne otwarcia oczu, lub zbyt duże piersi powodujące zniekształcenia kręgosłupa albo obojczyków, albo niedrożność przewodów nosowych powodująca problemy z oddychaniem…\nCzy w takich wypadkach zabiegi są refundowane przez NFZ?\nNie wiem jak jest obecnie, bo nie mam kontaktu z NFZ, ale moim zdaniem\nw pewnych wypadkach tak powinno być. Ogromne piersi u młodziutkiej dziewczyny, odstające uszy u wrażliwego dziecka – to przypadki, w których wielką rolę gra aspekt psychologiczny. Takie względy powinny wskazywać na możliwość\nrefundacji zabiegu. Niestety nie potrafię powiedzieć, czy w naszym systemie finansowania opieki zdrowotnej pogląd ten ma zastosowanie.\nMiewa Pan pacjentki, które po pierwszym zabiegu decydują się na kolejne?\nTak. Gdy po pierwszym razie efekty są dobre, kusi je, żeby zrobić coś jeszcze.\nJedni chcą mieć najnowszy telewizor, inni wyjechać na egzotyczne wakacje, a są\ni tacy, którzy chcą młodziej i atrakcyjniej wyglądać, bo daje im to większą pewność siebie, lepsze poruszanie się w codzienności. To kwestia upodobań.\nTelewizory wymieniamy, po jednych wakacjach jedziemy na kolejne, a jak długo\nmożemy się cieszyć efektami zabiegów?\nCzas utrzymywania się efektów jest różny, najczęściej 5 – 7 lat, ale przecież nie\nsposób powiedzieć, jak wyglądalibyśmy po tych pięciu czy siedmiu latach, gdyby\nzabiegu nie dokonano. Zabiegi oczywiście można powtarzać, choć nie bez ograniczeń, ale lifting można wykonać dwa, trzy razy w ciągu życia.\nCo oprócz braku pieniędzy może być przeciwwskazaniem do zabiegów?\nTo samo, co w innych zabiegach operacyjnych, podejmowanych w znieczuleniu\nogólnym: zły ogólny stan zdrowia, problemy z nieleczonym nadciśnieniem, zaburzenia krzepnięcia krwi, rozmaite infekcje, nieleczone choroby tarczycy.\nA więc ryzyko powikłań istnieje.\n, niezwykła kobieta i znakomita\nlekarz ginekolog poprowadzi w Krakowie dwudniowe\nszkolenie pod tytułem „Dieta ajurwedyjska w warunkach\npolskich. Wpływ stresu na skórę”. Agrawal, która hołduje\nzasadom medycyny holistycznej i pracuje w oparciu o indywidualnie dobraną dietę, dała się już poznać w Krakowie\nw czasie kongresów LNE & spa. W swojej pracy łączy medycynę naturalną, psychosomatyczną i Ajurwedę. Jest autorką książek: „Kobieta i natura”, „Odkrywamy macierzyństwo”, „Menopauza – mity i rzeczywistość”. Prowadzi fundację „Kobieta i natura” www.kobietainatura.pl.\nZajęcia odbędą się 24 i 25 listopada w Centrum Kosmetyki i Medycyny Estetycznej MEDICOR, ul. Karmelicka 10. Koszt udziału w warsztatach 320 zł. Zgłoszenia: [email protected]\nlub 042/661 63 30\nNikt nie mówi, że nie. To może być reakcja alergiczna na leki stosowane do znieczulenia, krwawienie, infekcja, rozejście się rany, zaburzenia czucia w operowanej okolicy – czyli powikłania wspólne dla wszystkich zabiegów. Jak często występują? Nie da się tego\nokreślić. Zdarzają się, a pacjent podpisując zgodę na\noperację musi mieć tego pełną świadomość.\nJak radzi sobie Pan w sytuacji, kiedy pacjent po zabiegu ogląda efekt i mówi: „Ależ\nnie, nie tak miało to wygladać!”\nW zasadzie nie zdarzyła mi się taka sytuacja. Najważniejsze jest, by pacjent miał\nświadomość, czego może się po zabiegu spodziewać. Trzeba mu tak długo tłumaczyć, aż dokładnie zrozumie co można osiągnąć. Zdjęcia innych pacjentów\nprzed i po operacji, uświadamienie, że przy liftingu nie wszystkie zmarszczki można usunąć, to dobre metody. Oczywiście są pacjenci, do których nie docierają\nżadne argumenty, ale takich nie powinno się operować.\nCzy zdarza się, że po zabiegu powiększenia piersi pacjentka ma problem z akceptacją implantu, ale taką czysto psychiczną?\nBardzo rzadko, ale tak. Zdarzają się kobiety, które nie są w stanie zaakceptować\nobecności implantu w swej piersi. Wtedy oczywiście można go usunąć... Efekt wizualny odkłada się wtedy na bok, bo chodzi o przywrócenie komfortu psychicznego.\nNajdziwniejszy Pański pacjent?\nNie wiem czy to dziwne, ale miałem kiedyś pacjenta, który przyszedł zoperować\nsobie odstające uszy. Nie mogłem dostrzec tego defektu. Okazało się, że małżowiny ma przyklejone do głowy klejem – „kropelką”.\nCzy zaryzykuje Pan prognozę, co czeka nas w chirurgii plastycznej w przyszłości?\nOstatnio czytałem, że komórki macierzyste będą mogły być wszczepiane do piersi i spowoduje to ich powiększenie bez implantów. Myślę, że to możliwe. Kto\nwie, może uda się spowodować, że tak jak płazom odrastać nam będzie odcięty\npalec, stopa czy dłoń. Być może wymyślimy doskonalsze środki przeciwstarzeniowe, wprowadzimy terapię genową i w ogóle wyeliminujemy skalpel. To ciągle\nbardziej fikcja niż rzeczywistość, ale cały czas coś się tu zmienia.\nO tym, że zdrowie to najcenniejsza wartość człowieka i że lepiej zapobiegać chorobom niż je leczyć wiedzą wszyscy. Tyle tylko, że wciąż niewiele z tej wiedzy wynika. Prowadzimy niezdrowy tryb życia, źle się odżywiamy, mało ruszamy, a do lekarza przychodzimy często dopiero w ostatniej fazie choroby.\nykl spotkań „Porozmawiajmy o zdrowiu”, poświęcony sposobom zapobiegania chorobom\ncywilizacyjnym, nie zrewolucjonizuje naszych\nzachowań. Może się jednak stać kolejną cegiełką budującą świadomość tego, jak ważne są badania profilaktyczne.\nFormuła cyklu, którego organizatorem jest Image Line\nCommunications (ILC), to comiesięczne spotkania z lekarzami specjalistami różnych dziedzin. Gościem specjalnym pierwszego z nich (24 października, Pałac Pugetów)\nbyła Jolanta Kwaśniewska, która nad debatami z cyklu\n„Porozmawiajmy o zdrowiu” objęła honorowy patronat.\nStatystyki, od przytoczenia których rozpoczęła spotkanie Agata Niemiec-Miżejewska (właścicielka ILC), są\nniepokojące. – Od marca do czerwca NFZ wysłał do Polek\nw wieku od 25 do 59 roku życia ponad 5 milionów zaproszeń\nna bezpłatne badania cytologiczne. Do końca roku otrzyma\nje jeszcze około 300 tys. kobiet. Według NFZ do tej pory\nskorzystało z tych zaproszeń niecałe 5 procent pań.\nCo więcej, nawet gdy już zrobimy jakieś badania,\nto często nie chcemy znać ich wyników. Brzmi to zaskakująco, ale co czwarty Polak nie odbiera wyników badań\nlaboratoryjnych! Główna przyczyna to strach i przekonanie, że lepiej nie wiedzieć. Gdy czujemy się dobrze,\ndo lekarza nie chodzimy, a tymczasem brak objawów\nnie oznacza, że jesteśmy zdrowi, bo wiele chorób rozwija się bezobjawowo.\n– Boimy się, bo „ pójdę i okaże się, ze jestem chory”\n– mówiła Jolanta Kwaśniewska. – A dlaczego masz być\nchory? Idź i potwierdź swoje zdrowie! Pójdź i sprawdź, że\nwszystko jest w najlepszym porządku. Jesteśmy katastrofistami, ale musimy się nauczyć myśleć pozytywnie! Przyczyną jest też wstyd, zwłaszcza w małych ośrodkach. Pamiętam takie spotkanie na Podkarpaciu, gdzie pewna kobieta opowiadała, że jej mąż powiedział, że to jest świństwo, że poszła do internisty i „internista macał jej cycki”.\nJeśli te rzeczy są w taki sposób odbierane, to już wiadomo,\nże sąsiadka na badania nie pójdzie.\nDr hab. n. med. Małgorzata Kozłowska-Wojciechowska z Rady Promocji Zdrowego Żywienia Człowieka podkreślała, że konieczne są rozwiązania systemowe. – Największy nasz problem to „akcyjność” działań.\nKochamy akcje, ale nie znosimy systematycznego wysiłku.\nMinisterstwo Zdrowia jest od zarania dziejów ministerstwem choroby, a nie zdrowia, w związku z tym edukacja\nmedyczna jest na bardzo złym poziomie. Na amerykańskich uczelniach medycznych w programie studiów są trzy\nlata profilaktyki, u nas… 4 godziny.\nPrzypomniała też, że większość tzw. chorób cywilizacyjnych (np. choroby układu krążenia, otyłość) wynika\nz utrwalanego od najmłodszych lat złego stylu życia, którego głównym elementem jest niewłaściwe żywienie.\nDlatego tak ważne jest utworzenie systemu informacji adresowanego do kobiet dopiero planujących ciążę. Przestrzegała też przed zrzucaniem winy za nasze ułomności\ntylko na geny i zalecała, by zwracać uwagę na to, jaki model stylu życia budujemy, bo w przyszłości przejmą go nasze dzieci. – Dziecko przejmuje model rodziny. Prawdopodobieństwo, że dziecko będzie otyłe – jeśli mamy dwoje otyłych rodziców – wynosi 80 proc. Jeśli matka jest gruba a ojciec chudy to pół na pół, a jeśli matka jest chuda to 15 proc.\nW czasie spotkania rozmawiano też o osteoporozie, problemach z wątrobą, chorobach stawów i chirurgii plastycznej. Pojawiły się również tematy mniej medyczne: do profilaktyki przez ruch zachęcała Agnieszka\nMisiewicz, instruktorka Nordic Walking, a miłym dla oka\nprzerywnikiem był pokaz mody kolekcji Hexeline.\nKolejne spotkanie z cyklu „Porozmawiajmy o zdrowiu” zaplanowano na 29 listopada (g. 18, Pałac Pugetów).\nW programie m.in.: prostata – męska sprawa, bóle krzyża\n– choroba XXI wieku, kondycja na długie zimowe dni,\ndamska kosmetyczka. Organizator: Image Line Communications. Wstęp za okazaniem zaproszeń.\nMiasto Kobiet jest patronem medialnym cyklu\nfot. arch. ILC\nktóra objęła honorowy patronat nad cyklem „Porozmawiajmy o zdrowiu”,\nod dawna zaangażowana\njest w przedsięwzięcia\nzwiązana z profilaktyką\nprozdrowotną. Sama jest\nprzykładem, że mimo\nupływu lat można wyglądać młodo i zachować doskonałą sylwetkę. Dba o właściwe odżywianie i codzienną dawkę ruchu, lubi spacery i jazdę na rowerze, a zimą na nartach, ćwiczy jogę, medytuje. Dziś ujawnia czytelnikom\n„Miasta Kobiet”, jak pielęgnuje urodę i co to znaczy mieć dobry styl.\nZdrowy styl życia to podstawa, ale co poza tym robi Pani, żeby zachować tak młody wygląd?\nUżywam dobrych kosmetyków – i tu jestem raczej zwolenniczką bezzapachowych, naturalnych preparatów. Ważna jest też dla mnie codzienna dbałość o cerę i higiena – nie\nzdarzyło mi się nigdy, nawet po najpóźniejszym powrocie do domu, żebym poszła spać\nbez demakijażu oczu. Bardzo lubię robić maseczki z owoców. Moja mama, kiedy kończyła kroić ogórki, nacierała ręce ich skórkami. Przejęłam po niej ten zwyczaj. Korzystam też z wielu nowych metod, które proponuje kosmetyka, takich jak peelingi czy\nkwas hialuronowy. Najważniejszy jednak jest dla mnie zdrowy sposób odżywiania się,\nprzede wszystkim jedzenie warzyw i owoców, i picie dużych ilości wody.\nJak sobie Pani radzi z wielogodzinnymi spotkaniami i nieustannym ostrzałem ludzkich spojrzeń?\nPrzyzwyczaiłam się do tego. Jest rzeczą absolutnie naturalną, że osoby, które przychodzą na\nspotkanie ze mną oczekują, iż będę uśmiechnięta i nie powiem, że jestem znużona, mam\ndosyć tego spotkania czy wysokiej temperatury. W czasie spotkań siedzę wyprostowana, bo\nzdaję sobie sprawę, że odpowiednia pozycja spowoduje, że nie będę miała bólu kręgosłupa. Bardzo istotne jest odpowiednie ułożenie nóg. Tylko w wyjątkowych sytuacjach możemy zakładać nogę na nogę, o czym powinny pamiętać osoby mające skłonności do żylaków.\nKiedy to jest możliwe i kiedy nie ma kamer, biegam w butach na płaskim obcasie.\nOd trzech lat prowadzi Pani w TVN program „Lekcja stylu”. Co to znaczy mieć styl?\nTo jest coś, co albo się ma, albo nie. Oczywiście można się dobrego stylu nauczyć korzystając z dobrym wzorców. Dla mnie lekcja stylu to lekcja sztuki życia, to wręcz sposób na\nżycie. Jeśli nie przykładaliśmy do tego wagi w odpowiednim momencie, czy też rodzice\nnam tego nie przekazali, często nie wiemy, jak powinniśmy się zachowywać w określonych sytuacjach. Kiedy na przykład przepuszczać w drzwiach osoby starsze i kobiety, jaka\njest hierarchia, jeśli chodzi o powitania, czyli tzw. procedencja. Szalenie mnie dziwi niewiedza Polaków, że osoba młodsza nie powinna pierwsza podawać ręki osobie starszej.\nMam wrażenie, że większość ludzi uważa, że to jest grzeczne i nie ma pojęcia, że to osoba starsza lub pełniąca wyższe funkcje powinna pierwsza wyciągnąć rękę. Nie znoszę\nchamstwa, dlatego z ogromną przyjemnością opowiadam o przyzwoitości w zachowaniu.\nNie cierpię też, kiedy o ludziach mówi się rzeczy niedobre, nieprawdziwe. Jestem przerażona, jak tabloidy potrafią wypaczać rzeczywistość; sama zresztą bywam ich ofiarą.\nCzy są rzeczy, które miałaby Pani ochotę zrobić, ale nie pozwala Pani na to fakt bycia byłą pierwszą damą?\nW zeszłym roku w sklepie w Mediolanie ekspedientka „wcisnęła” mi modne wełniane\nszorty na szelkach. Do tego mam zabawny golf i wysokie boty. Mogłabym się pobawić\nmodą gdzieś za granicą, gdzie jestem bardziej anonimowa, ale nie pokazałabym się w tych\nrzeczach w Warszawie czy Krakowie.\nobiety uwielbiają biżuterię. Jest piękna, dodaje blasku i elegancji. Ale co ma\nz nią wspólnego gabinet stomatologiczny? Tylko pozornie nic. O ile bowiem\nzwykłą biżuterię trzymamy w szafie i nakładamy w zależności od okazji, to ta,\njaką możemy sprawić sobie na fotelu dentystycznym, zdobi nas o każdej porze i w każdej\nsytuacji. Co to za biżuteria? Na przykład licówki, doskonale korygujące kształt i kolor zębów. Beata Świątkowska, stomatolog z kliniki STOMATOLOGIA CICHOŃ, mówi wprost: to\ntaka nasza stomatologiczna biżuteria.\nBeata Świątkowska: To bardzo cienkie i bardzo\nwytrzymałe porcelanowe nakładki, które przyklejamy pacjentom do zębów. Najczęstszym\nwskazaniem do ich wykonania są zęby przebarwione, z dużymi ubytkami, o nieprawidłowym\nkształcie lub krzywo ustawione. Technika wykonywania licówek polega między innymi na tym,\nże jeszcze przed właściwym zabiegiem, stosując\ntymczasową odbudowę, możemy pokazać pacjentowi jak efekt zamierzamy osiągnąć. Tym\nsposobem gwarantujemy mu idealne dla niego\nrozwiązanie, którego efektem będzie zupełnie\nCzy pacjenci kliniki Stomatologia Cichoń często decydują się na licówki jako sposób poprawy swego\nJest to rzeczywiście najbardziej popularna metoda poprawy wizerunku. Wystarczy spojrzeć na\nekran telewizora czy na bilbordy: zewsząd otaczają nas promienne uśmiechy. Zdrowe, piękne\nzęby stają się i u nas synonimem sukcesu. Po aktorach, modelkach, politykach coraz częściej\ni my sami decydujemy się na proste zabiegi, któ-\nre pozwalają nam uśmiechać się częściej i bez\nCzy nakładanie licówek to zabieg bolesny?\nWszystkie zabiegi wykonujemy przy użyciu\nkomputerowego znieczulenia, które jest całkowicie bezbolesne i w pełni bezpieczne. Zresztą\nnakładając licówki staramy się w ogóle nie szlifować tkanki zęba. Grubość niektórych wykonywanych obecnie licówek nie przekracza 0,3 milimetra, i można je po prostu przykleić do\nprzedniej powierzchni zębów.\nJak długo trwa wykonanie licówek?\nOkoło 10 dni. W tym czasie nasi pacjenci mają już\nprzyklejone do zębów tymczasowe kompozytowe licówki, które pozwalają im przyzwyczaić się\ndo nowego uśmiechu. Bywa, że naszymi pacjentami są osoby publiczne, u których tak radykalna\nzmiana wyglądu zostałaby szybko wyłowiona\nprzez kamery; wykonujemy wówczas kilka kompletów licówek tymczasowych, które wymieniamy, korygując w ten sposób kształt i kolor zębów\nstopniowo i prawie niezauważalnie.\nCzy zęby z nałożonymi licówkami wymagają specjalnego traktowania?\nPrawidłowo wykonane licówki powinny być\ntraktowane tak samo jak własne zęby. Nie powinniśmy wcale czuć, że je mamy. Pacjenci już\nnastępnego dnia zapominają o wykonanym zabiegu i mogą się cieszyć pięknym uśmiechem.\nniczne, jak i estetyczne. Badania nad\ninteraktywnym systemem planowania leczenia implantologicznego trwają od wielu lat. Ale dopiero od kilku\nlat z powodzeniem stosujemy go\nw swoich zabiegach.\nTo duże ułatwienie dla lekarza. Czy\njednak pacjent też ma z tego jakieś korzyści?\nAleż oczywiście. Podstawową korzyścią jest gwarancja bezpieczeństwa,\nwynikająca z precyzyjnego planowania CAD/CAM i równie precyzyjnego\nzabiegów implantologicznych. Lekarz\nnie musi już nacinać i odciągać płatów\ndziąsła, by ocenić stan odkrytej w ten\nsposób kości. Wystarczy, że przyłoży\nszablon i wprowadzi implanty bezpośrednio przez otwory wycięte\nw dziąsłach. Dzięki temu nie musimy\nwykonania zabiegu. Metoda ta ogranicza do minimum dolegliwości po\nzabiegu – ból lub obrzęki często występujące w następstwie klasycznych\nteż wykonywać dodatkowych, kosztownych zabiegów odbudowy kości,\nktórych gojenie trwa 6 do 9 miesięcy.\nNie trzeba usuwać szwów ani zakładać śrub gojących dziąsła. Zmniejszamy tym samym liczbę wizyt kontrolnych i procedur przygotowujących\npacjenta do wykonania i osadzenia\ngotowego uzębienia. Dla lekarza protokół postępowania jest więc prostszy, a czas zabiegu krótszy. Pacjent\nmoże też otrzymać nowe zęby bezpośrednio po zabiegu. Dzięki małej\ninwazyjności tej metody czas gojenia\ntkanek skraca się do minimum,\na uboczne skutki zabiegu albo w ogóle nie występują albo są tak małe, że\nnie wyłączają pacjentów z ich codziennej pracy. Jest to bardzo ważne,\nzwłaszcza dla tych z naszych pacjentów, którzy są bardzo aktywni zawodowo i medialnie. Dla nich liczy się\nCo pozwala na tak dokładne wykonanie zabiegu?\niękne i zdrowe zęby to dziś\nkonieczność dla ludzi chcących odnosić życiowe sukce-\nsy. Uśmiech obecny na naszych twarzach nam samym poprawia samopoczucie i dodaje pewności siebie, a innym umila przebywanie z nami. Toteż\ncoraz więcej osób robi wszystko, aby\ntaki efekt osiągnąć. Korzystają przy tym\nz różnych metod leczenia dostępnych\nWśród nich istotną rolę odgrywa implantologia, pozwalająca odtworzyć\nutracone zęby. Dzięki niej każdy z nas\nmoże się cieszyć pełnym, zdrowym\ni pięknym uśmiechem – oznaką szczęścia, zadowolenia i sukcesu.\nObecnie najskuteczniejszą i najbezpieczniejszą dla pacjenta metodą\nwszczepiania implantów są zabiegi\nz wykorzystaniem nawigacji implantologicznej. Dzięki niej można uniknąć dodatkowych zabiegów regenerujących kości, a z nowymi zębami\nwychodzi się zaraz po zabiegu. O nawigacji w implantologii i korzyściach\npłynących z jej stosowania rozmawiamy z Piotrem Maciejaszem, lekarzem\nstomatologiem z gabinetu M. DENT\nw Krakowie, od lat zajmującym się leczeniem zębów przy użyciu wszczepów zębowych.\nCo kryje się pod nazwą „nawigacja\nJest to możliwość kontrolowanego\ni precyzyjnego wprowadzenia implantów do kości pacjenta. Robi się to\nw miejscach do tego najlepszych, zarówno biorąc pod uwagę aspekty kli-\nUmożliwia to oprogramowanie, które pozwala nie tylko precyzyjnie zaplanować leczenie, ale także bezpiecznie wykonać zabieg. Im lepiej\nzdiagnozowany zostanie pacjent, tym\nlepiej można przygotować zabieg\ni bardziej przewidywalny jest wynik\nleczenia. Dlatego coraz częściej kierujemy pacjentów na dodatkowe badanie odcinkowej tomografii kompu-\nterowej. W odpowiednim programie\nkomputerowym przetwarzamy wyniki tego badania w wirtualny, trójwymiarowy obraz. Umożliwia nam to\nbardzo dokładną diagnostykę pacjenta (3D) i pozwala na znalezienie\nw kości najlepszych miejsc dla przyszłych implantów. Wynik takiego wirtualnego planowania możemy przenieść do rzeczywistości dzięki możliwości wykonania szablonów chirurgicznych. Stworzone tą metodą szablony są perfekcyjnie dopasowane do\npola zabiegowego. Tuleje naprowadzające dla wierteł wskazują lekarzowi tor wiercenia, umożliwiając precyzyjne wprowadzenie implantów.\nPiotr Maciejasz, lek. stom.\nAbsolwent Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1997 r. prowadzi wyłącznie prywatną praktykę.\nKierownik specjalistycznej kliniki M. Dent skupionej na stomatologii estetycznej, endodoncji mikroskopowej i implantoprotetyce. Jest członkiem Europejskiego Towarzystwa\nOsteointegracji (EAO), Ogólnopolskiego Stowarzyszenia\nImplantologii Stomatologicznej (OSIS), Polskiego Towarzystwa Endodontycznego (PTE) i Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego (PTS). Konsultant medyczny i wykładowca\nw dziedzinie nawigacji komputerowej wykorzystywanej\nw implantologii (NobelGuide, SimPlant). Corocznie\nuczestnik wielu konferencji, zjazdów, sympozjów, kursów\nLedwie skończyło się lato, już tęsknimy za jego ciepłem i zapachami ogrodu, wlewającymi się po zachodzie słońca przez otwarte okna. A może warto poszukać sposobu, by tamtym wrażeniom nie pozwolić odchodzić co roku wraz z jesienią?\ndy ktoś ma taras lub kawałek ogródka, to\ndoskonałym sposobem na zatrzymanie lata w domu jest aranżacja ogrodu zimowego, lub jak kto woli – oranżerii. Stylowo umeblowana i wypełniona roślinami szybko staje się ulubioną\nczęścią domu, nastrojowym miejscem spotkań i odpoczynku po pracy. Nawet prosta, oszklona altana,\notwierająca się do wnętrza domu, znacząco urozmaica jego architekturę, zwiększa przestrzeń użytkową i podnosi standard życia. Ogrzewane przez\nsłońce powietrze cyrkuluje, dogrzewając pozostałe\nczęści domu i zapewniając mieszkańcom i roślinom\nzdrowy mikroklimat – na przekór centralnemu\nogrzewaniu. Oczywiście, aby taki ogród mógł stać\nsię pełnoprawną częścią mieszkania, musi zostać zaprojektowany i wykonany przez fachowców, i wyposażony w ogrzewanie oraz system wentylacji. Natomiast jego funkcja zależeć będzie od tego, po której stronie domu zostanie zlokalizowany. Strona północna wystarczy roślinom cieniolubnym, a ogród taki może być jadalnią lub miejscem pracy. Od połu64\ndnia można urządzić typową, dobrze nasłonecznioną oranżerię, trzeba tylko pamiętać o szczególnie\nwydajnej wentylacji i systemie rolet lub żaluzji, by\nuniknąć przegrzewania pomieszczenia i sparzenia\nroślin w gorący dzień. Bez wątpienia najwszechstronniej może być wykorzystywany ogród zimowy,\n„przyklejony” do budynku od wschodu lub zachodu.\nA jego architektura? To wielkie pole do popisu\ndla wyobraźni. Rodzaj aranżacji zależy też od powierzchni pomieszczenia oraz zainteresowań i potrzeb właściciela. Gotowe propozycje obejmują szeroki wachlarz brył, od najprostszych, przypominających wielopłaszczyznowe szklarnie, po konstrukcje\noparte na łukach i kopułach, a także nawiązania do\nklasycznych ogrodów wiktoriańskich. Także materiałów konstrukcyjnych jest kilka. Najtańszym – a zarazem najbardziej przyjaznym – jest drewno, zazwy-\nczaj klejony świerk. Ma doskonałe właściwości termoizolacyjne i nie „poci się” podczas mrozów. Droższe, ale za to łatwe w obróbce, praktyczne i ładnie\nwyglądające po malowaniu proszkowym jest aluminium. Ogrody zimowe kryje się szkłem lub poliwęglanem. Pierwsze jest trwalsze i może być podbarwiane, powlekane warstwami ochronnymi, a nawet\nsamoczyszczącymi. Niestety nie można go zginać.\nPłyty poliwęglanu są wprawdzie droższe, ale mają\nlepsze niż szkło własności termoizolacyjne i bez problemu mogą być wyginane. Są też od hartowanego\nszkła znacznie wytrzymalsze na uderzenia.\nNajprościej zaprojektować ogród zimowy jeżeli właśnie budujemy nowy dom. Wówczas wystarczy wpisać w powstający projekt odpowiednia bryłę\ntarasu, żeby wybudowany na nim ogród zimowy był\nfunkcjonalny i niezbyt drogi.\nAndrzej Barański, Prezes Zarządu Herbewo International SA, swój pierwszy ogród zimowy urządził w latach 80. u siebie w domu na Olszy. Nad garażem ma mały taras, który przykrył prostą szklarnią.\nPowstała w ten sposób 22-metrowa oranżeria, która po wymianie konstrukcji stalowej na drewnianą\nistnieje do dziś. Ale oczkiem w głowie prezesa Barańskiego jest prawie dwustumetrowy ogród zimowy, zbudowany na dachu kompleksu Herbewo.\nTrafiła do niego nawet część roślin z jego prywatnych zasobów, wzbogacanych przy okazji zagranicznych wojaży. Konstrukcja jest tu drewniana, wykorzystująca słupy i łuki. Wewnątrz kwitną tropikalne\nrośliny, a drzewo cytrynowe doczekało się nawet\n– Projekt opracował nam architekt, pan Aleksander\nMirek – mówi Andrzej Barański. – Boki postanowiliśmy\npokryć podwójną szybą zespoloną, natomiast od góry,\ngdzie są wygięte legary, położyliśmy lexan (poliwęglan).\nOgród zimowy jest tu częścią rozległego ogrodowego tarasu, w jaki zamieniono cały dach Herbewa. Latem stoją na nim ławki, stoliki i wielkie donice\nz roślinami. Jednak nawet odporne gatunki zimozielone i iglaste mogą ulec zniszczeniu przy dużej ekspozycji na wiatr, śnieg i mróz. Toteż na czas zimy\nrośliny znajdują bezpieczny azyl w ogrodzie zimowym. Przez cały rok pielęgnuje je i dogląda fachowym okiem pani Ewa Tracz.\n– W Krakowie wszyscy schodzą do podziemi: restauracje, puby, bary, wszystko w piwnicach – wyrzeka prezes Barański. – Tymczasem wyróżnik europejski\nto ogromne przeszklenia na dachach! Minimum to\nwielkie donice z roślinami. W Ameryce szczyt luksusu\nto duży ogród tropikalny w wieżowcu na Manhattanie.\nTo, że obok jest prywatne lądowisko dla helikoptera,\nnie jest już tak istotne – śmieje się. – Nasz ogród zimowy to rzecz niepowtarzalna. Jest w naszym kompleksie wiele firm zagranicznych. Tym ludziom można\nzaimponować wielkimi zabytkami typu Wawel – albo\nogrodem. Właśnie dla ogrodu wybrali sobie siedzibę\nu nas, a nie gdzie indziej. Szkoda tylko, że w Krakowie\nnikt się tym jeszcze od nas nie „zaraził”. Jakby w mieście było ze sto takich ogrodów, to by się Kraków podniósł, a i dachy z ogrodami wyglądają z góry znacznie\nlepiej niż pokryte papą…\nPrezes Andrzej Barański\nOgród na dachu Herbowa otwarty jest przez\ncały rok. Wystarczy wsiąść do windy i wyjechać na\nostatnie piętro. Zapraszamy.\nFOTO: S34, Marcin Urban i Jacek Wrzesiński\ntel. 12 421 02 36, www.s34.pl\nSTYLIZACJA: Atelier Visage, Magdalena Tracz\ntel. 12 633 63 36, www.ateliervisage.com\nSesję wykonano w ogrodzie zimowym na dachu kompleksu Herbewo