Bezpieczeństwo i komfort – to zdecydowanie dwie najważniejsze cechy, którymi powinien się wyróżniać materac dla dziecka. Warto na to zwrócić uwagę szczególnie w pierwszych miesiącach życia, ponieważ prawidłowy rozwój układu kostno-mięśniowego oraz wykształcenie umiejętności poznawczych zależy w dużej mierze od zdrowego i wygodnego snu. Na późniejszych etapach życia nocny wypoczynek również jest bardzo ważny, ponieważ regeneruje mięśnie i wpływa na koncentrację.\nIdealny wybór dla dorastającego dziecka\nDorastające dzieci to wbrew pozorom bardzo wymagający klienci. Należy odpowiednio zadbać o ich potrzeby i wygodę, ponieważ każdego dnia stają przed nowymi wyzwaniami, na które muszą być gotowi. Wielogodzinne posiedzenia w szkole, sporo czasu spędzonego aktywnie w towarzystwie rówieśników… Aby mieć siłę i chęci do tego wszystkiego, trzeba się wysypiać! Hilding Funky to model stworzony z myślą o potrzebach dzieci w każdym wieku. Przyciąga wzrok ze względu na swój trwały i solidny materiał pokryty ciekawym, młodzieżowym nadrukiem, który wspaniale dopełni wystrój każdego młodzieżowego pokoju. Największą zaletą tego produktu jest odwracalność – w jego wnętrzu znajduje się poliuretanowa pianka FlexiFoam o dwóch różnych twardościach! Dzięki takiemu rozwiązaniu dziecko może testować różne poziomy komfortu i wybrać ten, który jest odpowiedni. Wszystkie materiały zastosowane w produkcji materaca są bezpieczne dla zdrowia pociechy, ponieważ nie wywołują alergii.\nRodzice często mają problem ze snem ze względu na to, że martwią się o komfort i bezpieczeństwo swojego maluszka. Aby tego uniknąć należy wybrać materac, który jest nie tylko wygodny, ale również przemyślany. Hilding Safety Smyk jest wyprofilowany w taki sposób, aby ryzyko wypadnięcia dziecka podczas snu poza łóżeczkiem było jak najmniejsze. Boki są wyższe niż reszta powierzchni, a cała konstrukcja przyjmuje kształt łódeczki wypełnionej połączeniem pianki poliuretanowej i wysokoelastycznej. Wyrób dopasowuje się do naturalnych krzywizn kręgosłupa pociechy i reaguje na zmianę pozycji w nocy. To wszystko dzięki temu, że jest sprężysty, elastyczny i odporny na odkształcenia. Uzyskał pozytywną opinię Instytutu Matki i Dziecka, co oznacza, że wszystkie rygorystyczne standardy higieny zostały spełnione.\nMata kokosowa w materacu dla dziecka – jaką spełnia funkcję?\nW modelu Hilding Kołysanka jedną warstwę stanowi mata kokosowa. Może to być dla niektórych zaskakujące, ponieważ jest to materiał, z którego korzysta się głównie w celu utwardzenia podłoża do snu. Kokos ma jednak jeszcze jedną bardzo ważną funkcję – doskonale przepuszcza powietrze i chroni materac przed rozwojem roztoczy i mikroorganizmów. To właśnie ten surowiec sprawia, że sen jest zdrowszy i bardziej higieniczny. Pomaga w tym odporny na zabrudzenia pokrowiec, który jest bardzo delikatny i nie podrażnia wrażliwej skóry pociechy. Warstwą izolacyjną jest w tym przypadku innowacyjna i elastyczna pianka poliuretanowa FlexiFoam, która przystosowuje się do indywidualnego kształtu ciała i gwarantuje wygodę na całą noc.\nZdrowy i komfortowy sen jest ważny w każdym wieku. Pozwala na regenerację mięśni oraz mózgu, co z kolei prowadzi do przyjemnych i aktywnych dni pełnych dobrego humoru i motywacji.\nPoprzedni wpisDla kogo materace multipocket?\nNastępny wpisSleepMed Comfort Plus - materac, który reaguje na ciepło Twojego ciała


Zakład Optyczny Siemianowice Śląskie. Optyk, Badanie wzroku i okulary.\nUL. WYZWOLENIA 11B, 41-103 SIEMIANOWICE ŚLĄSKIE\nslaskiebryle@gmail.com516 504 506\nTelefon: 516 504 506\n516 504 506\nSalon Optyczny Śląskie Bryle\nSwoją pracę traktujemy jako pasję. Posiada wiedzę poszerzaną z każdym rokiem działalności. Współpracuje z różnymi producentami oprawek, szkieł i soczewek. Każdego klienta traktuje indywidualnie, zawsze z rzetelnym i miłym podejściem. Salon optyczny posiada ponad 300 różnych oprawek. Również dajemy dostęp do producentów, gdzie klient z katalogu może dobrać sobie najnowsze trendy. Zawsze profesjonalnie dobierane są okulary pod względem szerokości głowy, rozstawu źrenic oraz indywidualnych wskazań klienta.\nPod numerem telefonu 516 504 506 można umówić się na bezpłatne badanie wzroku.\nPodczas badania możemy za pomocą urządzenia zbadać aktualną wade okularów klienta.\nOd 1995 r zajmujemy się badaniem wzroku.\nDla stałych klientów posiadamy ciekawe promocje.\nMłodsze osoby powinny badać się raz na 3 lata, starsze co 1 rok. Oczy są bardzo delikatne i podatne na różne bodźce, dlatego powinno się o nie dbać. Jeżeli masz częste bóle głowy, oraz często mróżysz oczy to może być oznaka, że warto sprawdzić wzrok. Większość osób wybiera się do okulisty gdy ma większy problem, a częstsze chodzenie pozwala uniknąć wielu schorzeń wzroku w późniejszym etapie.\nSolano, Belutti, Selvaggio, Nordik, Bergman, CHILI&Coo, Dek Optica, Oxys, UZO, WOODY, końcówki kolekcji Ray ban, Voque, Versace. Dodatkowo na życzenie klienta istnieje możliwość sprowadzenia wybranych oprawek od innego producenta.\nPrzyszedłem na badanie wzroku, ponieważ posiadam okulary od 2 lat. Okazało się, że zmienił mi się wzrok i zamówiłem sobie nowe okulary, dodatkowo w starych wymienili mi szkła. Teraz mam dwie pary, co jest dla mnie wygodne.\nByłam u dwóch optyków, ale oprawki do swoich nowych okularów wybrałam u tym zakładzie optycznym.\nDarmowe badanie wzroku.\nZakład optyczny Siemianowice Śląskie\nZapraszamy osoby z ościennych miast Chorzów, Mikołów, Sosnowiec na badanie wzroku i dobór okularów.\nul. Wyzwolenia 11 B, 41-103 Siemianowice Śląskie\nTel. 516 504 506


Sesja w kwitnącym sadzie Kiekrz - Oni Robią Ślub\nNa stylizowaną sesję w kwitnącym sadzie pomysł zrodził się bardzo dawno. Szukaliśmy firm oraz osób które wzięły by w niej udział. Jest jednak jeden problem. Wszyscy musieli mieć dzień wolnego, aby zjawić się na sesji. Jabłonie jednak nie kwitną zbyt długo, zależy to od pogody. Kiedy było zimno, nie chciały zakwitnąć. Jednak kiedy parę dni gorących temperatur zaczęły przyśpieszać termin kwitnienia, baliśmy się aby nie było już za późno. Na szczęście mieliśmy najlepszych ludzi, najlepsze firmy, najlepszych wykonawców. Było to dla wszystkich wyzwanie które chcieli zrealizować na 100%.\nPrzygotowaliśmy 3 aranżacje. Zupełnie odmienne. Meble na sesje były z zaprzyjaźnionej firmy Belldeco. Meble bardzo stylowe, dające dużą kreatywność w ustawieniu i doborze. Choć nie było to zadanie proste.\nMiłego oglądania! Czerpcie inspiracje! Nacieszcie oczy, a może znajdziecie tutaj coś dla siebie?\nJako modelka zaprezentowała się piękna Marta. O jej wygląd zadbały Zosia oraz Izabela. Piękny kłos upięty z włosów, do tego perfekcyjnie zrobiony makijaż. Dziewczyny są niesamowite. Wszystko dobrały idealnie do urody Marty, podkreśliły ją.\nMake-up: Izabela Sobiech MakeUp Artist\nTe kobiety to artystki posiadające duży warsztat umiejętności oraz wiedzy.\nO zdjęcia zadbała Paulina Dubert Portrety. Co za fantastyczna kobieta! Niemożliwa. Wszystkich zarażała swoim uśmiechem. Profesjonalistka. Paulina to osoba bardzo ciepła, przy której cały stres i trema odchodzi w zapomnienie. Marta mogła przy niej czuć się bardzo swobodnie. Polecamy Paulinę na sesje narzeczeńskie, ślubne, itp. Jeśli poszukujecie profesjonalnej Pani Fotograf to ona jest wg nas w ścisłej czołówce osób na wysokim poziomie.\nKolejną aranżacją były drzwi z lustrami. Odbijał się w nich sad. Jest to bardzo nowoczesny pomysł na ściankę za Parą Młodą ustawioną na sali lub ściankę na ślub w plenerze.\nPies Leon. To jest model!\nSuknia ślubna, a jako dodatki w formie peleryny oraz chusty wykonała Pracownia Sukien Ślubnych Jolanta Duda-Koprowska\nNiepowtarzalne projekty, profesjonalne podejście oraz wieloletnie doświadczenie. Te słowa najlepiej opisują Panią Jolantę. Najlepiej pokazuje to fakt, że gdy Marta po raz pierwszy przekroczyła drzwi pracowni, Pani Jolanta pokazała suknię ślubną która wg. niej była najlepsza. I to w tej sukni Marta prezentuje się na sesji. Nie mamy nic do dodania, poza tym, że szczęki nam opadły!\nSesja w kwitnącym sadzie.\nZdjęcie: Paulina Dubert Portrety\nSuknia Ślubna: Pracownia Sukien Ślubnych Jolanta Duda-Koprowska\nKwiaty aranżacja i koordynacja: Oni Robią Ślub\nMeble i tekstylia: BELLDECO\nTorty: Papillon Torty Artystyczne\nKategoria: Dekoracje ślubne Sesja ślubna Ślub plenerowy\nTagi: kremowy, różowy, sesja ślubna, ślub polny, ślub rustykalny, ślub w plenerze


8 rocznica ślubu - Strona 2 - Klub\nNa pewno w tak wyjątkowe święto warto wybrać się do restauracji Bubbles i tam uczcić ten wspaniały dzień najlepszym tam szampanem. Restauracja Bubbles, która znajduje się w sercu Warszawy jest naprawdę świetnym, klimatycznym miejscem. Mają tam znakomite potrawy, które zachwycają nie tylko smakiem, ale również smakiem. W dodatku teraz można się odprężyć na ich ogródku.\nZ okazji kolejnej rocznicy ślubu mąż zabrał mnie do restauracji Bubbles w Warszawie, było naprawdę wyśmienicie, pierwszy raz miałam okazję spróbować ostrygi z cytryną i sosem szalotkowym, zamówiliśmy również zagranicznego szampana, którego doradziła nam obsługa. Mogę śmiało powiedzieć, że na pewno tam wrócimy.\nMnie mąż w lipcu zaprosił do eleganckiej restauracji Akademia na naszą rocznicę ślubu. Zaskoczył mnie niesamowicie, bo raczej nigdy nie myślał o takich wyjściach, zawsze to ja starałam się coś zrobić. Byłam pierwszy raz w tej restauracji i czułam się tam wyśmienicie, wieczór spędziliśmy w romantycznym nastroju. Oby więcej mnie tak zaskakiwał i zapraszał.\nSzukam prezentu dla męża z okazji rocznicy ślubu. Chciałabym kupić mu zegarek, ale problem w tym, ze nie potrafie zdecydować się na konkretny model. Na pewno chce kupić jeden z zegarków dostępnych tutaj https://www.karkosik.pl/85-zegarki-certina . Będę Wam bardzo wdzięczna jesli sprawdzicie oferte tych zegarków i napiszecie mi jaki najbardziej Wam się podoba.\nprezent na taka okazje może być bardzo dużym wyzwaniem. Jednak jak poszukasz trochę inspiracji w takich artykułach http://www.bravebeaver.pl/pomysl-na-...ub-dziewczyny/ , to może uda Ci się znaleźć jakiś fajny i wyjątkowy prezent. Akurat podarowanie kobiecie czegoś wyjątkowego czasem może być sporym problemem.\nSpora okazja życzę wszystkiego dobrego w dalszym życiu!\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika marshmallowek\nZnajdź wszystkie posty, których autorem jest marshmallowek\nA może jakiś wyjazd we dwoje? To dobry sposób na spędzenie tego wyjątkowego dnia. Spędzicie trochę czasu razem a przy okazji odpoczniecie i się zrelaksujecie.\n8 lat to całkiem sporo, więc myślę, że przydałoby się Wam gdzieś wyjechać i na nowo zacieśnić więzi. Proponuję Kraków z jego magicznymi restauracjami takimi jak Trattoria La Campana https://lacampana.pl/ , w których poczujecie na nowo siłę swojego uczucia. Na prezent sugerowałabym wspólny medalik, albo nieśmiertelnik.\nKolacja w restauracji, a może jakiś wyjazd na weekend?\nA byliście może w restauracji Ok WineBar we Wroclawiu - miesci sie niedaleko rynku. Jest nie tylko pieknie wystrojona ale rowniez mają przepyszne menu Warto tu zajrzeć http://www.okwinebar.com


Wielka Swoboda w Orange atrakcyjna, ale…. |\nWielka Swoboda w Orange atrakcyjna, ale….\nSieć Orange dla klientów korzystających z ofert na kartę przygotowała promocję Wielka Swoboda, w ramach której można kupić pakiet minut i SMS do wykorzystania w sieci Orange. Krok w dobrym kierunku, ale z haczykami. TrudnyKlient.pl przyjrzał się ofercie.\nPromocja dostępna jest dla klientów, którzy korzystają z jednego z planów taryfowych: Orange One, Nowe Orange Go, Orange POP oraz użytkowników oferty Zetafon (z planem taryfowym Orange One, Nowe, Orange Go lub Orange POP).\nAby z niej skorzystać, czyli otrzymać pakiet 2 tys. minut i sms trzeba spełnić łącznie trzy warunki:\n– kupić doładowanie w formie kodu doładowującego (zdrapka, wydruk z terminalu), a następnie doładować konto za minimum 25 złotych\n– wysłać SMS lub skorzystać z USSD kodów z kodem oraz wariantem usługi aby ją włączyć w ramach jednego z trzech wariantów.\nZa 5 zł – pakiet na 5 dni\n10 zł – pakiet na 10 dni\n20 zł – pakiet na 25 dni\nAktywując pakiet nie można zmienić taryfy, inaczej pakiet przepadnie.\n– możliwość aktywacji pakietu 2 tys. minut i sms do Orange za 5, 10 lub 20 zł\n– można kupić kilka pakietów, minuty dodają się do konta, a ich ważność przedłuża się. Jeśli kupiony zostanie ‘niższy’ pakiet to pakiet zachowuje ważność w ramach poprzedniego zakupu.\n– pakiety promocyjnych minut dostępne dopiero po doładowaniu konta za 25 złotych\n– konieczność doładowywania przy pomocy kodów (np. zdrapek, kodów z terminali)\n– brak doładowań elektronicznych (np. przez internet, w bankomatach, itp.)\n– brak możliwości skorzystania z oferty, gdy na koncie są wystarczające środki na koncie abonenckim – tak jest np. w T-Mobile (2 tys. min za 9 zł na tydzień), czy Play (bez limitu, 10 zł miesięcznie)\nUsługa jest korzystna dla osób, które korzystają głównie z połączeń wewnątrz sieci Orange. Dziwi sposób ‘bonusowania’, w którym operator wymusza doładowanie konta za 25 złotych, a do tego oferuje płatne pakiety minut.\nUsługa byłaby bardziej korzystna, gdyby pozwalała na zakup pakietu jeśli byłyby wystarczające środki na koncie, co w połączeniu z dwuletnią ważnością konta Orange byłoby spełnieniem marzeń niektórych użytkowników sieci.\nNiepokojące jest jednak to, że promocja wymaga kupna ‘tradycyjnego’ kodu doładowującego. Na tle konkurencji, głównie T-Mobile i Play , Orange zrobiło długo oczekiwany ruch w dobrym kierunku. Aktywacja usługi wymaga wykonania zbyt wielu czynności i nie jest atrakcyjna dla osób, które nie chcą wydać całego doładowania na usługi dodatkowe.\nOtagowanymobile, operator, operatorzy, Orange, promocja, promocje, regulamin, w regulaminie\nPoprzedni Poprzedni wpis: MobileArena.pl rozpoczyna działalność\nNastępny Następny wpis: Zygmunt Solorz-Żak coraz bliżej przejęcia Polkomtelu


Global Point wybiera GutPR - Global Point\nGlobal Point wybiera GutPR\nTagi:Global PointGutPRRafał Wójcicki\nZ początkiem stycznia 2012 firma Global Point, dystrybutor marki Globall, powierzyła obsługę komunikacyjną wyspecjalizowanej w działaniach dla branży budowlanej, wnętrzarskiej i instalacyjnej agencji GutPR.\nW pierwszym etapie spółka GutPR będzie odpowiedzialna za stworzenie strony internetowej dla marki akcesoriów malarskich Globall – wraz z dostarczeniem kontentu na www.globall.com.pl. Umowa obejmuje także obsługę w zakresie relacji z mediami dla marki Globall oraz prowadzenie biura prasowego na stronie firmy.\nFirma Global Point sama zwróciła się do agencji – a decyzja o współpracy została podjęta po uzyskaniu pozytywnych rekomendacji od innych firm z branży budowlanej. Umowa ma charakter długoterminowy. Za obsługę klienta odpowiedzialny jest Rafał Wójcicki.\npoprzednieComarch wspiera obsługę gwarancji bankowych w Banku Pekao SA\nDalejAsseco WAPRO wspiera hiszpańskiego dystrybutora farb i lakierów w Polsce


Co warto kupić, kiedy spodziewamy się dziecka? Co może być pomocne? Co może nam się wyjątkowo przydać? | stalponiatowa.pl\nHome » Co warto kupić, kiedy spodziewamy się dziecka? Co może być pomocne? Co może nam się wyjątkowo przydać?\nOpieka nad małym dzieckiem to prawdziwe wyzwanie, tym bardziej gdy jest to pierwszy niemowlak w rodzinie. Należy pamiętać o odpowiedniej trosce, jaka zapewni naszemu maleństwu zdrowe oraz szczęśliwe dorastania. Żeby tak było trzeba pamiętać o różnych elementach, jakie sprawią, iż tego typu opieka okaże się całkiem efektywna. Spośród wielu rzeczy warto zwrócić uwagę na otulacze dla niemowląt. Otulanie dzieci zaraz po urodzeniu zalecane jest przez pediatrów. To całkiem naturalna oraz znana od dawnych czasów metoda uspokajania małych niemowlaków.\nOtulanie da dziecku poczucie bezpieczeństwa oraz wpływa uspokajająco na płaczliwe noworodki. Tego rodzaju ograniczone ruchy, a jednocześnie przyjemny dotyk tkaniny na skórze są dla malucha w odczuciu jak czas, kiedy znajdowały się w brzuchu swoich mam. Otulacze dla niemowląt pomagają noworodkowi zaadaptować się do innych warunków, akceptacji nieograniczonej swobody poruszania się. Jest to w stanie zmniejszyć objawy kolki u niemowlaków, może zapewnić spokojny sen. Owinięte w ten sposób niemowlęta dobrze śpią, gdyż mają rączki w otulaczu. Bardzo istotne oraz pomocne są również nianie elektroniczne. Tego typu urządzenie poinformuje nas, gdy niemowlę właśnie się obudziło i zaczęło płakać. Taka niania składa się z nadajnika i odbiornika. Jej funkcjonowanie polega na przekazywaniu odgłosów, czyli płaczu i gaworzenia za pomocą mikrofonu z miejsca gdzie znajduje się dziecko do stacji opiekuna. Najczęściej tego typu nadajnik jest jak krótkofalówka. W sklepach znaleźć można nianie, jakie mają jedynie nadajnik, zaś odbiornikiem będzie tu nasz telefon.\nTakie urządzenie działa bardzo sprytnie, ponieważ zapisujemy w nadajniku po prostu numer, pod jaki dzwoni niania, kiedy niemowlak zacznie płakać. Do wyboru są dwa typy niań: analogowe i cyfrowe.\nZainteresował Cię nasz wpis? Masz chęć pozostawić jakieś komentarze na nasz temat (http://wilanow.varsovia.edu.pl/)? Będzie to dla nas bardzo miłe przeżycie.\nTe pierwsze sygnał mają ciągły, przetwarzany w formie naturalnej. Sprawia to, że czasami zdarzają się różnego typu zniekształcenia oraz zakłócenia, jakie jednak przeszkadzają w korzystaniu z tego sprzętu. W niani cyfrowej sygnał przekazywany jest w formie cyfrowej, dzięki czemu jak zdarzają się zniekształcenia czy zakłócenia to w minimalnym stopniu.


„Przejścia” z cyklu „Krystalizacja Przestrzeni” - akcja artystyczna Ludwiki Ogorzelec.\nAkcja artystyczna Ludwiki Ogorzelec. / 22.04.2015 - 22.04.2015\nAkcja artystyczna Ludwik Ogorzelec, rozpoczęła się na wrocławskim rynku w środę 22.04.2015r, ma za zadanie ożywić zapomniane uliczki w samym sercu miasta.\nArtystka pracując na podnośniku teleskopowym samodzielnie będzie wykonywać wieloczłonową rzeźbę zawieszoną ponad ziemią. Proces tworzenia sam w sobie będzie akcją artystyczna, do której oglądania artysta serdecznie zaprasza.\nWernisaż odbędzie się 16 maja o godzenie 18:00 w przejściu Sukienniczym,bezpośrednio pod rzeźbami w obecności organizatorów czyli Wydziału Kultury Urzędu Miejskiego Wrocławia działającego z ramienia Prezydenta Wrocławia oraz artystki Pani Ludwiki Ogorzelec. Wernisaż poprowadzi krytyk sztuki Pani Elżbieta Łubowicz współpracująca z Ośrodkiem Kultury i Sztuki we Wrocławiu.\nOkoło godziny 19:00 wszystkich zgromadzonych zapraszamy na poczęstunek oraz spotkanie z Artystą do sali SARP w Art Hotelu na ulicę Kiełbaśniczą 20 gdzie Pani Ludwika przedstawi swoją dotychczasową twórczość z cyklu Krystalizacja Przestrzeni w formie prezentacji multimedialnej, opowie o swoich interwencjach w przestrzeń publiczną oraz odpowie na pytania publiczności.


Tanie hotele w Kuressaare - Oferty hoteli w Kuressaare - eSky.pl\nKuressaare - Zobacz najlepsze oferty hoteli\nKuressaare, 22 października 2021, 2 noce\nMandjala, 22 października 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Zobacz więcej hoteli w Kuressaare\nHotele w Kuressaare to zróżnicowana baza noclegowa, w której każdy z podróżujących znajdzie nocleg odpowiadający swoim potrzebom. Wolisz hotel o wysokim standardzie z ofertą all inclusive, a może wybierasz hotele gwarantujące kameralną atmosferę i tani nocleg? w Kuressaare zarezerwujesz nocleg na każdą kieszeń! Wybierz dogodną dla siebie lokalizację i standard hotelu, a także sprawdź metody płatności za nocleg i możliwość bezpłatnego anulowania rezerwacji. Hotele w Kuressaare to obiekty zlokalizowane zarówno blisko najpopularniejszych atrakcji, jak i z dala od tłumu. Idealne na dłuższy pobyt, jak i pełniące funkcję jedynie bazy wypadowej do innych miejsc. Wybierz hotel dla siebie i rozpocznij przygotowania do podróży lub wyjazdu służbowego już dzisiaj!\nKuressaare – najlepsze hotele\nKompleksowe usługi i atrakcyjna lokalizacja to jedne z kluczowych warunków, które musi spełniać hotel all inclusive. Najlepsze hotele w Kuressaare to gwarancja obsługi na najwyższym poziomie oraz szereg udogodnień dla gości hotelowych. Obiekty noclegowe o wysokim standardzie oferują doskonałą lokalizację, blisko kluczowych atrakcji w Kuressaare. Goście mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu, a także wybrać pokój lub apartament idealnie dopasowany do swoich potrzeb. Hotel o wysokim standardzie to również m.in. zróżnicowane menu, strefa SPA lub fitness oraz atrakcje dla dzieci. Najlepsze obiekty noclegowe w Kuressaare to znakomite rozwiązanie dla par, rodzin, a także osób, które podróżują służbowo czy planują organizację szkolenia dla swoich pracowników.\nJak znaleźć hotel w Kuressaare?\nNajszybszym sposobem na znalezienie hotelu w Kuressaare jest skorzystanie z wyszukiwarki noclegów eSky. Rozbudowana baza noclegowa to pewność, że znajdziesz to, czego szukasz. W odpowiednie pola wyszukiwarki wpisz miejsce podróży, wybierz datę zameldowania i wymeldowania, a także liczbę gości i pokoi. Gotowe! Wyniki wyszukiwania wskażą dostępne w danym terminie obiekty. Bez problemu sprawdzisz odległość hotelu od centrum, sposób płatności za nocleg czy liczbę gwiazdek, które otrzymał obiekt.\nJakie udogodnienia znajdę w hotelach w Kuressaare?\nHotele w Kuressaare to obiekty o różnym standardzie i dopasowanych do niego udogodnieniach dla gości. Najpopularniejsze z nich to m.in. bezpłatny dostęp do Wi-Fi, strefa SPA, barek/sejf w pokoju, centrum konferencyjne, strefa gastronomiczna, kącik zabaw dla dzieci, bezpłatny parking, a także broszury informacyjne na temat atrakcji w okolicy. Niektóre z obiektów zapewniają również transport z/na lotnisko lub zachęcają do skorzystania z wycieczek śladem największych zabytków w Kuressaare\nGdzie rezerwować hotele w Kuressaare?\nRezerwacja noclegu na stronie eSky.pl to rozwiązanie, które pozwoli Ci zaoszczędzić czas i pieniądze. Skorzystaj z wyszukiwarki hoteli w Kuressaare i dobierz obiekt do swoich potrzeb. Wiele osób decyduje się także skorzystać z pakietu „Lot+Hotel”, który umożliwia rezerwację noclegu nawet o 30% taniej. Wyszukiwarka i rezerwacja tanich hoteli w eSky.pl jest dostępna na stronie głównej, w zakładce „Noclegi”. Nie wiesz, czy planowana podróż dojdzie do skutku? Sprawdź, czy dany obiekt udostępnia możliwość bezpłatnego anulowania rezerwacji.\nCena za nocleg w Kuressaare jest zróżnicowana i zależy od standardu oraz lokalizacji hotelu. Noc w obiekcie o średnim standardzie to koszt od kilkudziesięciu do kilkuset złotych. Hotele pięciogwiazdkowe goszczą gości za kwotę od kilkuset do nawet ponad tysiąca złotych za noc. Jeśli szukasz tanich noclegów, sprawdź naszą ofertę pakietów „Lot+Hotel”, która umożliwia rezerwację hotelu i lotu nawet o 30% taniej.\nHotele w Castle Ashby\nHotele w Atlancie (TX)\nHotele w Victorii (TX)\nHotele w Gunness\nHotele we Rzgowie


Archiwum Historii Mówionej - Jerzy Szewczyk\nNazywam się Jerzy Szewczyk, urodzony w Warszawie w 1931 roku.\nJakie były losy pana rodziny przed wybuchem II wojny światowej?\nTak jak pamiętam, to mieszkaliśmy przed wojną na ulicy Gęsiej, obecna ulica Mordechaja Anielewicza, później przeprowadziliśmy się na ulicę Nowolipie, bodajże dwadzieścia, ale to był róg Karmelickiej i Nowolipia, i stamtąd przeprowadziliśmy się na ulicę Elektoralną 23. I na tej [ulicy], powiedzmy, w tym domu to był dom Zboru Augsbursko-Ewangelickiego, z tym że to nie było warunkiem sine qua non, że trzeba by było być, powiedzmy, wyznania ewangelickiego, żeby móc zamieszkać w tamtym domu, bo prócz nas jako rodziny katolickiej było więcej rodzin. I to był dom, który... Elektoralna 23 i plac Mirowski 4, to był dom przechodni, bardzo duże skupisko ludzi. W tym domu mieszkaliśmy od momentu... nie pamiętam, który to był rok, proszę mi wybaczyć, bo to jest dość odległy czas, ale [mieszkaliśmy] przez całą okupację do wybuchu Powstania Warszawskiego.\nMama zajmowała się domem i rodziną, jak to zwykle było w tym modelu, a tata ostatnio przed wojną pracował w fabryce Henryk Liefeldt i Stefan Schiffner na ulicy Górczewskiej. Z tym że była filia na ulicy Kaczej, Kacza i Górczewska. To była fabryka czy firma, która robiła na podwoziu samochodów Ford takie polewaczki, samochody, powiedzmy, do czyszczenia ulic, zamiatania i tak dalej. Z tej fabryki w 1939 roku mój tata poszedł na wojnę, z tym że poszedł na wojnę jako członek takiej ekipy, która była przygotowana przez fabrykę na front do naprawy uszkodzonych, powiedzmy, samochodów czy czołgów, samochodów pancernych czy czołgów.\nMam siostrę, starszą siostrę o dwa lata.\nCzy pan uczył się przed wybuchem wojny?\nTak, tak jak według kalendarza w 1938 roku poszedłem do pierwszej klasy szkoły powszechnej (nie podstawowej, bo to jest różnica, nie tylko według mojego zdania, ale innych pedagogów i nauczycieli) na ulicy... To była Szkoła Powszechna numer 7 na ulicy Chłodnej róg Waliców, bodajże Chłodna 11 czy 13, ale proszę nie przywiązywać wagi do tych numerów.\nNiestety tylko jedną klasę skończyłem, więcej nie mogłem.\nTak, pamiętam wybuch II wojny światowej. Nasłuchiwanie komunikatów z radia (tu nie będę przytaczał), czego nie bardzo zrozumiałem, ale Dura i ci spikerzy podawali, więc to pamiętam. Te komunikaty też o ewentualnych sukcesach wojska, to było podawane, to pamiętam. Ponieważ ulica Elektoralna była takim naturalnym ciągiem komunikacyjnym ze wschodu na zachód, to tą ulicą zawsze szło bardzo dużo wojska, polskiego wojska przed wojną, powiedzmy, czy w czasie wojny już. Później po kapitulacji to Niemcy też tą ulica szli. Tak że właśnie [pamiętam to] przez to, że można było wyjść i widzieć. A ten dom był, bo to taki chyba bardzo ważny moment, był vis-à-vis szpitala Świętego Ducha, na ulicy Elektoralnej, to jest bodajże Elektoralna 10 czy 12. I w trzydziestym dziewiątym roku, w czasie wojny, ten szpital został zbombardowany bombami zapalającymi i został spalony. I w czasie okupacji to były tylko ruiny szpitala, a szpital jako taki później został przeniesiony na Czyste, do byłego szpitala żydowskiego.\nCzy rodzina poniosła jakieś straty we wrześniu trzydziestego dziewiątego roku?\nNie, rodzina nie poniosła żadnych strat, powiedzmy, materialnych ani osobowych, bo tata, co prawda, jak mówiłem, pojechał, wysłany został na front, żeby ratować czy reperować, żeby pomóc wojsku, to będzie chyba właściwe określenie. Niestety, jak opowiadał później, jak wrócił, nic nie pomogli, bo ten samochód został rozbity i później na zasadzie „ratuj się kto może” na własną rękę wszyscy wracali, wszyscy wracali do domów swoich.\nKiedy wrócił do domu?\nWrócił już chyba po kapitulacji. Opowiadał, jak to było, tylko że niestety nie jestem w stanie przytoczyć żadnej miejscowości, żadnego miejsca, gdzie to się działo. Tylko pamiętam jeden taki bardzo charakterystyczny i mocny akcent, jak tata opowiadał, jak, powiedzmy, jakąś szosą płynął taki strumień ludzi, taka rzeka ludzka uchodźców. Uciekali i nadleciały samoloty, nadleciały samoloty niemieckie i zaczęły ostrzeliwanie. Ponieważ jako że był w wojsku, wiedział (wcześniej służył w wojsku), co należy zrobić, czyli „lotnik, kryj się”, prawda, więc do rowu przydrożnego wpadł i padł. Ale jak leżał, to ponieważ miał plecak na sobie, plecak z bielizną, którą mama mu przygotowała na ten front, na tą wojnę i poczuł takie w plecach ciepło. I miał, tak jak mówił, miał na tyle świadomości, że powiedział sobie: „Chyba jestem trafiony”. I był taki moment, mówił, dość długi moment, że bał się poruszyć, ale później doszedł do wniosku, że jak długo może tu leżeć. Zaczął nieśmiało próbować rękę włożyć pod ten plecak, by zobaczyć krew, czy ta krew leci. „Sucha”. Ręka sucha, no to śmielej poruszył się. „Aha, chyba nic”. Wstał i poszedł. Gdy zatrzymał się na noc w stodole u jakiegoś gospodarza, gdzie w stodole się przespał do rana, jak zdjął plecak, zobaczył, że w plecaku jest dziura. Okazało się, że pocisk, który trafił przez te warstwy tej bielizny, która tam była, no, powiedzmy, wyhamował i [ojciec] nie był ranny przez to, czy nawet nie zginął, bo gdyby [kula przeszła], to nie wiadomo, jak to by się skończyło. Więc pamiętam ten epizod, o którym opowiadał.\nJakie były losy pana rodziny w czasie okupacji? Co stanowiło źródło utrzymania rodziny?\nW czasie okupacji zaczęło się różnie. Rodzice próbowali jeździć do Rzeszy, konkretnie do Łodzi przez „zieloną granicę”, po materiały i z tymi materiałami jeździli w Lubelskie. Wieźli materiały, przywozili żywność, konkretnie mięso, słonina, mięso, bo to było istotne. Ale to długo nie trwało. Później rodzice mieli budkę pod Halą Mirowską z pasmanterią. Teraz to można tak powiedzieć fachowo, że z pasmanterią, bo to nici, guziki, taśmy jakieś. Natomiast tata pracował ostatnio, przed tym jak zmarł, jak zginął w zasadzie, u Wedla. A to miało miejsce w 1942, został postrzelony w czasie łapanki, bo w czasie łapanki trafił na ulicę Skaryszewską i stamtąd uciekał. Zresztą uciekł, ale został postrzelony i zmarł w domu 28 lipca 1942 roku. Od tego czasu mama sama w tej budce pod Halą Mirowską prowadziła ten interes, jeżeli tak można powiedzieć, i z tego żeśmy żyli.\nA pan i siostra? Czy państwo pracowaliście w czasie okupacji?\nNie, nie pracowaliśmy. Tylko to oczywiście były takie rzeczy doraźne, bo między innymi ja chodziłem pod Halę Mirowską, sprzedawałem olej, olej rzepakowy, który był tłoczony w tym domu przez pana Lipińskiego. To był stolarz, w tej stolarni była taka tłocznia i był tłoczony olej i on dawał mnie to, żebym pod Halą sprzedawał. Sprzedawałem, zajmowałem się też (już nie pamiętam, w jakich okolicznościach) sprzedażą papierosów, które były robione w domu, te gilzy były napychane tytoniem. Zresztą wszystko to, co trzeba było, jeżeli się coś pokazywało, jakaś perspektywa możliwości zarobienia, przyniesienia grosza do domu, to było robione.\nCzy pan uczył się?\nTak. Uczyłem się, zacząłem, mama mnie zapisała w 1940 roku do szkoły. To była z kolei szkoła numer . Ponieważ na ulicy Chłodnej w tej szkole Niemcy zrobili koszary, więc nie było po co tam iść, więc mama znalazła szkołę, szkoła numer 1 na ulicy Mazowieckiej, Mazowiecka 12, w tym domu, w którym była cukiernia „Ziemiańska”. I to była, można powiedzieć, szkoła wędrująca, bo długo żeśmy do tej szkoły w tym miejscu nie pochodzili, bo przeniesiono nas później na ulicę Królewską, vis-a-vis ulicy Zielnej. To było przed wojną Gimnazjum Kupieckie. Tam długo żeśmy też nie zagrzali, przeniesiono nas na ulicę Miodową przy ulicy Długiej, teraz można mówić, żeby to przybliżyć, to wejście było vis-à-vis szkoły teatralnej, bo tej ulicy, która jest zaraz za tym domem, taka nowa uliczka, to nie było. Ale tam też długo żeśmy nie zagrzali miejsca. Przeniesiono nas na ulicę Zgoda, [do budynku] z oknami, które wychodziły na ulicę Marszałkowską. To jest istotne, dlatego że w ramach działalności konspiracyjnej żeśmy opluwali Niemców przez okno, więc to było dość niebezpieczne, ale tym niemniej żeśmy to robili. Nieświadomi, co mogłoby to spowodować. Stamtąd żeśmy [przenieśli się] (to była nasza ostatnia przeprowadzka) na ulicę Próżną 14 róg placu Grzybowskiego i to było do roku 1944. I tam skończyłem klasę piątą czy szóstą (chyba piąta klasa) i już do szóstej klasy w tym miejscu nie poszedłem. Szóstą klasę rozpocząłem już w Warszawie wyzwolonej, po wyzwoleniu, ale to też gdzie indziej, bo na ulicy Marszałkowskiej, róg... wtedy ta ulica była Żulińskiego bodajże, nie ma w tej chwili tej ulicy. To jest bodajże między Nowogrodzką a Wspólną, była taka ulica od Poznańskiej do Marszałkowskiej.\nProszę pani, tak, z tym że niejednokrotnie byłem tego faktu nieświadom. Ale zetknąłem się z konspiracją, bo między innymi brałem udział w takim koncercie w Konserwatorium Muzycznym na Okólniku. Trzeci maja, wiadomo, to święto było wtedy, nie mówiono o konstytucji, ale było to święto państwowe. I tam mieliśmy koncert. Pytanie, kto. Ja służyłem wtedy do mszy w kościele Świętego Krzyża na Krakowskim Przedmieściu i tak jak byłem zorientowany, to tam była bardzo duża grupa młodzieży i nie tylko młodzieży, bo dyrygentem tego chóru był organista, który musiał wiedzieć, co robi i dla kogo robi, i dlaczego robi ten koncert. O tym koncercie słyszałem teraz już, w czasach współczesnych, z relacji nieżyjącego Jerzego Waldorffa, który o tym wspominał. To było jeden jedyny raz wspomniane. Nigdzie nie znalazłem śladów, zanotowanych, pisemnych, że coś takiego miało miejsce, że takie wydarzenie miało miejsce.\nCzy ktoś z rodziny uczestniczył w konspiracji?\nTrudno mi powiedzieć, dlatego że te fakty były skrzętnie ukrywane przed nami. Pomimo że byliśmy, tak jak nazywano nas, „starzy-malutcy”, to jednak to było ukrywane, dlatego żeby przez naiwność dziecięcą te fakty się nie wydały. Między innymi powiem o tej swojej naiwności. Na Krakowskim Przedmieściu numer 1 była komenda policji granatowej i w tej granatowej policji służył człowiek, który był znajomym, kuzynem, naszej bardzo dobrej, powiedzmy, znajomej czy przyjaciółki mamy, która mieszkała u nas, po tym jak tata nie żył. Pani Łuczakowa niejaka. Ona wspomniała o tym policjancie. Ja widząc przy okazji jakichś tam [spotkań], chciałem właśnie spisać ten jego numer służbowy i powiedzieć jej, że właśnie ten, jest tak i tak. Moja naiwność polegała na tym, że ja stojąc przed nim, to zapisywałem. On mnie, mówiąc tak żargonowo, zgarnął i ten numer, tę kartkę odebrał […]. I co, jak powiedziałem, że dlaczego, to była sprawa taka łagodząca, ale powiedział i palcem pogroził, żebym nigdy więcej takich rzeczy nie robił. Więc siłą rzeczy, nie przez ten fakt, inni, którzy byli w konspiracji, działali, to nie mówili. Tak czy inaczej mówiono, że jesteśmy jeszcze dziećmi, byliśmy dziećmi. Rok czterdziesty, powiedzmy, trzydziesty dziewiąty też, moje osiem lat, czterdziesty czwarty to już trzynaście lat, ale w sumie jeszcze nie było tej pewności. Ja sam do żadnej organizacji nie należałem, bo takiej propozycji nie otrzymałem. Najprawdopodobniej gdyby była taka propozycja, to na pewno bym przystał na to i wtedy to życie konspiracyjne inaczej by wyglądało, poznanie ludzi i tak dalej. Tak że mówię, na pewno zetknąłem się z ludźmi z konspiracji, tylko nie byłem świadom tego, a z kolei te fakty były skrzętnie ukrywane.\nChoć były dwa takie ważne momenty zaangażowania w te sprawy konspiracyjne mojej mamy, bo przez mamę to wszystko było, powiedzmy, załatwiane czy sterowane. W naszym domu, w naszym mieszkaniu, bo nie mieliśmy domu jako takiego, w naszym mieszkaniu (to było na zasadzie takich czynszowych mieszkań) były przechowywane dokumenty, właściwie dokumentacja samolotów wojskowych, które miały być czy były produkowane w Polskich Zakładach Lotniczych. Przyniesione to było przez brata mojego wuja, Floriana Szymańskiego. Zresztą ten człowiek brał później udział w Powstaniu Warszawskim przy zdobywaniu PAST-y. Obsługiwał motopompy, którymi benzyną oblewano PAST-ę i podpalano. Na jakiej zasadzie on się tam znalazł, nie wiem, bo o tym nie było mówione, ale on to mnie opowiadał, zresztą nie tylko mnie, bo byliśmy w takim gronie rodzinnym i on to opowiadał, dzielił się tym, jak udało mu się wyjść z Powstania Warszawskiego. Nie wiem, bo o tym nie było mowy, ale to był właśnie ten kontakt z ludźmi, którzy brali udział w konspiracji. Zresztą, jeśli chodzi o ten nasz [udział w konspiracji] czy zaangażowanie mamy, to też się wyrażał w tym, że tuż przed Powstaniem Warszawskim do naszej piwnicy przywieziono mundury niemieckiego wojska i tam zostało to zdeponowane. Ale z uwagi na to, że ulica Elektoralna bardzo wcześnie została od Woli opanowana przez Niemców, nie zużyto czy nie użyto tych mundurów dla potrzeb Powstania Warszawskiego. Po prostu nie było najprawdopodobniej komu i gdzie, i kiedy tego wydostać, ale to były, nie muszę tutaj podkreślać, to były bardzo niebezpieczne przedsięwzięcia.\nWybuch Powstania zastał mnie tu, w rejonie tego domu przechodniego. Ja, ponieważ byłem, jak mnie określano, „niespokojnym duchem”, to jak Powstanie wybuchło, poszedłem na poddasze tego domu czteropiętrowego i wyglądałem, co się dzieje, jak się dzieje. Tam akurat było okienko w tym dachu, wylot był na zachód i nie wiem, czy z obsługi, czy z ochrony tej Hali Mirowskiej... Bo pierwsza Hala Mirowska była zajęta przez Niemców i tam były magazyny niemieckie, a na górze to bodajże już przed samym Powstaniem, jeżeli dobrze pamiętam, a jeżeli nie, to proszę... To nie jest mój wytwór fantazji, tylko tak mi się wydaje, bo w tej chwili to trudno mi dokładnie powiedzieć. [Tam] były takie garaże, z hali zrobiono garaże, garaż właściwie, [czyli] nie garaże, a garaż dla samochodów. Wiadomo, że byli tam Niemcy, pilnowali i jacyś Niemcy vis-à-vis tego domu, w którym siedziałem, tam na tym poddaszu przyglądałem się, co się dzieje i jak się dzieje. Zostałem zauważony, twarz w tym okienku. Jeden Niemiec, [zdjął] karabin z ramienia i przyłożył, z tym że ja widziałem, co on zrobił i schowałem się. Nie wystrzelił. Tak żeby nie było takiej taniej sensacji – nie wystrzelił. Ja więcej tam się nie pokazywałem, bo byłem na tyle świadomy, że nie ma co drażnić. Więc tam zastało mnie Powstanie Warszawskie.\nJakie nastroje panowały wtedy w pana otoczeniu?\nProszę pani, euforyczne. Dlatego że między innymi na ulicy Elektoralnej w fabryce Frageta (to jest Elektoralna 14) organizowano punkt medyczny. Nie powiem, że szpital, bo chyba na szpital to nie było warunków, ale jakiś taki punkt medyczny. I w tym domu, w tym naszym domu Elektoralna 23, plac Mirowski 4 była firma Seweryn Kempfi i Syn – Sprzedaż Artykułów Spożywczych i Kolonialnych. I biuro, to się wtedy kantor nazywało, było w podwórku od ulicy Elektoralnej 23, a sklep był od ulicy plac Mirowski 4. Tam była bodajże pani Zosia, która później nas, takich jak ja zebrała, mobilizowała do zbierania bielizny, głównie prześcieradeł, które były darte na bandaże, i tam żeśmy zanosili, to co, żeśmy zbierali. Więc to w sumie, generalnie była euforia. Wreszcie, że coś... Przez ten nasz dom również przechodzili Powstańcy, jeszcze... No, opaski były, ale jeszcze nie kojarzę sobie wtedy tych Powstańców takich, jak później się widziało na filmach czy na fotografiach, w hełmach. Jeszcze nic takiego nie było. Jak by jeszcze nie do końca oni byli tymi Powstańcami.\nCzy widział pan jakieś akcje bojowe Powstańców?\nProszę pani, nie. W tym rejonie, gdzie myśmy przebywali, nie było takich [typowych] akcji, ponieważ nie było Niemców, poza tymi kilkoma Niemcami, z których jeden celował do mnie. Oni później gdzieś tam zginęli, nie wiem. Bo najbliższy punkt poza Hala Mirowską to był na ulicy Chłodnej, w tej szkole naszej, do której chodziłem. Zresztą tam też był ten bunkier przed szkołą zrobiony, ten strzelniczy, bo to było tuż przy kościele świętego Karola Boromeusza na Chłodnej, a szkoła sąsiadowała z plebanią, z terenem kościelnym, plebanią. Tak że Niemców nie było tutaj nigdzie i w związku z tym nie było tej akcji czy walki.\nCzy docierały do pana wiadomości, co dzieje się w innych miejscach?\nProszę pani, docierały wiadomości, z tym że może nie tyle do mnie, co do mamy. Ponieważ pomimo tych trzynastu lat w czasie Powstania, bo w zasadzie za półtora miesiąca kończyłem te trzynaście lat, uchodziłem... Powiedzmy, nie byłem takiego wysokiego wzrostu, to zawsze tak za dziecko uchodziłem. „To jeszcze dzieciak”. Dlatego tak się działo, że nie mnie przekazywano te informacje, tylko [wiedziałem], jeżeli coś się podsłuchało, usłyszało. Zresztą myśmy w czasie Powstania... Ponieważ 4 sierpnia Niemcy zaczęli bombardować Warszawę, najpierw zrzucili ulotki i po tych ulotkach [bomby]. Zresztą tej ulotki nie udało się nawet złapać, jak zaczęły lecieć bomby, więc my wszyscy do piwnicy. Tam gdzie byłem blisko tej piwnicy, to był taki domek jednopiętrowy. Tam, jak to się mówi potocznie, wpadliśmy do piwnicy, nie tylko ja jeden, bo inni ludzie też byli od tych ulotek i inni, którzy mieszkali. Jak bomby, no to do piwnicy – to ten odruch. I proszę sobie wyobrazić, to brzmi bardzo nieprawdopodobnie, ale to wydarzenie miało miejsce, naprawdę miało miejsce, że wpadła bomba do piwnicy przez to okienko piwniczne. I akurat ta bomba [nie wybuchła]. Schody były, takie jednobiegowe (nie na zasadzie, że [schody] łamane, tylko taki jeden bieg, jak to się mówi), i ta bomba zatrzymała się na tych schodach. Jak ta sytuacja zaistniała, zaczęto nas z tej piwnicy, wyciągać przez tą bombę. Między innymi wspomniany pan Lipiński właśnie to robił, każdego [pomagał wyciągać]. To musiał być też człowiek, [który] musiał mieć coś do czynienia z konspiracją, dlatego że widziałem u niego broń, pistolet. I oczywiście nie tylko ja, bo wszyscy, którzy tam byli, ocaleli. Ale że to była bomba, prawdziwa bomba i uzbrojona, tylko jakimś cudem nie wybuchła, przekonałem się w 1945 roku, jak do Warszawy przyszliśmy z powrotem na tę naszą posesję i w miejscu gdzie stał ten domek, nie było śladu, tylko był wielki dół. Więc jak to było podpalone, bo podpalali w tej akcji palenia ulic czy całych dzielnic, to podgrzało się i wybuchło.\nWięc sytuacja była taka, że jedna z bomb trafiła tę oficynę, w której my żeśmy mieszkali. No więc nie było co… Mama, ponieważ była mama i ja, powiedziała: „Idziemy na ulicę Łucką”. Do znajomej pani Antosiewiczowej czy Arnasiewiczowej, to jakieś takie nazwisko. Więc poszliśmy tamże, ale stamtąd tego samego dnia żeśmy wrócili do tego naszego domu, ponieważ później, jak się okazało, druga bomba trafiła inną oficynę, tę, która... właściwie to już nie oficyna, bo to był ten dom, który był od ulicy plac Mirowski 4. Wszyscy albo prawie wszyscy, bo trudno mi powiedzieć, czy wszyscy, bo tak się mówi na ogół, wszyscy przenieśli się właśnie pod gruzy tego szpitala Świętego Ducha, mówiąc: „No tutaj to już Niemcy nie będą nic robić, bo przecież gruzy, więc nie będą działali”. Myśmy natomiast poszli, bo znów mama [chciała], do znajomej na ulicę Leszno. To był dom mniej więcej vis-à-vis kościoła Najświętszej Marii Panny, który stał na Lesznie, obecnie przez [nazwę] Świerczewskiego do [nazwy alei] Solidarności.\nNo i tam żeśmy oczywiście w piwnicy koczowali. Próbowała ta mamy znajoma jakieś tam posiłki [przygotować], coś ugotować. Nie było z czego, to się szło na górę, bo na drugim piętrze mieszkali, więc coś zjeść. Ale na noc się schodziło do piwnicy. I w zasadzie noc, dzień. Z tym że ja muszę się przyznać, że nie siedziałem tak na miejscu, tylko wszędzie mnie było pełno, tam gdzie nie potrzeba, prawda.\nPrzebywał pan też poza tą piwnicą?\nOczywiście, tak. Na tym terenie, bo obok szpitala Świętego Ducha, od tego zaplecza do tego domu, podwórka, to tak była dość duża przestrzeń.\nTrudno mi powiedzieć, ponieważ już ten fragment zatarł się w pamięci. Ale no coś próbowano… Ponieważ trzeba wziąć pod uwagę, że opuściliśmy Warszawę, żeśmy zostali ewakuowani z Warszawy czy wypędzeni bodajże już 8 sierpnia. To były jeszcze zupełnie inne warunki, jak ci, którzy we wrześniu wychodzili i do września byli w Warszawie. To była zupełnie inna sytuacja, że jeszcze [były] jakieś resztki czegoś tam. Trudno powiedzieć, że zapasy, bo na przykład cóż z tego, że zapasy myśmy zrobili, czy mama zrobiła zapasy, jak dom został zbombardowany i mieszkanie przestało istnieć. Więc wszystko to, co było, to legło w gruzy i szukaj wiatru w polu. No ale coś tam zawsze starano się, powiedzmy… Mama, bo to nie tylko [ona], ale te wszystkie matki, starały się jakoś tam coś wydobyć, znaleźć i coś przygotować, żeby coś przegryźć.\nCzy miał pan kontakt z rówieśnikami w tym czasie?\nJeżeli miałem, to bardzo sporadyczny kontakt, bo nie było na takiej zasadzie, że [był] jeden, drugi kolega, no to zbieraliśmy się i coś tam robiliśmy. Oczywiście poza tą sytuacją, która miała miejsce, co powiedziałem, zbieranie tych prześcieradeł do punktu sanitarnego, który zresztą nie został zorganizowany. Bo nawet nie wiem – jaka to jest jednostka – nie wiem, kto, nie wiem, co. I to szybko się... Z uwagi na to, że Niemcy szybko opanowali Wolę i wchodzili w głąb Śródmieścia, to wojsko [powstańcze] się wycofało. Bo później przez ten teren na ulicy Leszno to widziałem, jak żołnierze wycofywali się na Stare Miasto, Powstańcy.\nJakie były losy pana siostry? Czy też była z wami?\nNie. Siostra moja, ponieważ była starsza ode mnie o dwa lata, jak wspomniałem, została przez mamę 1 sierpnia wysłana na Okęcie, żeby kupić chleb i przywieźć chleb. Niestety już nie wróciła. Nie zdążyła wrócić, nie miała możliwości. Z tym że zatrzymała się na tym Okęciu, ponieważ na Okęciu mieszkała nasza ciocia, siostra mojego taty, żona wuja Szymańskiego, Floriana Szymańskiego, tego uczestnika ataku na [PAST-ę]. Tylko wiem o tym ataku, jego udziale. Być może jeszcze też działał, ale nie do stwierdzenia.\nNie zna pan jednostki?\nNie, absolutnie, bo nie była ani jednostka mówiona, ani pseudonim, ani kto dowódca, ani nic. Nie wiem, czy przypadkowo się tam znalazł. Ponieważ jest czy może być duże prawdopodobieństwo, że przypadkowo się znalazł, bo na ulicy Próżnej mieszkała nasza babcia. Przed wojną babcia mieszkała na ulicy Grzybowskiej, Grzybowska 6. Tam mieli dziadkowie skład węgla i tam zresztą całą tę operację trzydziestego dziewiątego roku żeśmy spędzili. Tam był taki dom solidny, taki solidny, murowany dom, nie taki jak ten, w którym żeśmy mieszkali na ulicy Elektoralnej. I tam żeśmy byli u dziadków. Jak getto powstało, to zostali wysiedleni z tej ulicy Grzybowskiej i trafili na ulicę Próżną. I tę całą okupację i później po okupacji, po wyzwoleniu też tam mieszkali. Ale wtedy, to co było istotne, być może wuj był u babci na tej ulicy Próżnej i może przez to jakiś tam był kontakt. Nie wiem, tego nie jestem w stanie powiedzieć, dlatego że raz, mało wiedzy, a dwa, szczegóły się jednak zacierają. Proszę wziąć pod uwagę, że mam osiemdziesiąt dwa lata.\nNo więc Warszawę żeśmy opuścili chyba, tak jak wspomniałem, 8 albo 9 sierpnia, bo żeśmy zostali z ulicy Leszno, to powiem wprost, wypędzeni przez wojska Własowa. Droga ewakuacji czy wypędzenia prowadziła na ulicę Solną, przez Solną do Ogrodowej, prosto Ogrodową do placu Kercelego. Tam na placu Kercelego od tej strony zachodniej, obok tej rogatki, która tam była, było jakiś gospodarstwo ogrodnicze, jakiś ogrodnik. Przez to gospodarstwo ogrodnicze wychodziliśmy na ulicę Karolkową, z Karolkowej koło jakiegoś szpitala, Karolkową do Wolskiej, Wolską do kościoła Świętego Wojciecha. Tam długo żeśmy nie zagrzali miejsca. Nawet nie znaleźliśmy sobie miejsca do przenocowania, bo zaraz nas wywołano czy... [...] Kazano mam po prostu wyjść przed kościół i tworzono kolumnę z tych wszystkich wypędzonych, bo i szli, też jeszcze szli. I kolumna ruszyła.\nWięc mówię, ósmy bądź dziewiąty, nie później, na pewno nie później. I jak ta kolumna ruszyła, myśmy byli w szeregu tej kolumny, to tuż przed ulicą Bema została zatrzymana. Ci, co byli przed nami, poszli Wolską pieszo dalej, a nas skierowano w ulicę Bema do Dworca Zachodniego. Tam przesiedzieliśmy prawie całą noc w tych przejściach podziemnych między peronami i wyjściem na peron. Nad samym ranem podstawiono pociąg elektryczny, żebyśmy zostali dowiezieni do Pruszkowa. Z tym że ten pociąg zatrzymał się tuż przy bramie, którą wprowadzano te wagony na teren Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego [w Pruszkowie], i tam musieliśmy powyskakiwać i przy tym murze dojść przez tą bramę do tego obozu. Tam do jakiejś hali trafiliśmy.\nJa wyszedłem z Warszawy w sandałkach, w krótkich spodenkach, w koszuli i pulowerku na sobie. Zresztą koszula była z krótkimi rękawami. I miałem jeszcze na szyi teczkę z sucharami, żelazna porcja była. Więc jak żeśmy w tej hali się znaleźli, [to] nie wiem, co i jak, bo oczywiście ja nie usiedziałem, tylko musiałem zbadać, co, gdzie, jak, prawda, tam chodzić. Za co niejednokrotnie tam za ucho zostałem tam wytargany: „Gdzie tam się łazi? Tu siedzieć, bo to potrzeba...” – i tak dalej. Ja mówię teraz z punktu widzenia rodzica, a nie dziecka. Więc mama starała się dostać do lekarza niemieckiego, który tam był, i została zakwalifikowana jako nienadająca się do pracy. Tam było wejście z tej hali po schodkach do takiego kantoru i z tego kantoru na lewo wyjście już przez podwórko poza teren tych zakładów. Jak mama już wychodziła od lekarza z tym certyfikatem nieprzydatności do pracy, powiedziała tej siostrze, tej pielęgniarce, zresztą sanitariuszce z Powstania, że tam [jest] syn i ona mnie… Też akurat szedł Niemiec i jakieś coś dawała mnie, dosłownie wpakowała w usta jakieś pigułki. Nie wiem, co to było, bo ja tego nie połknąłem w tym momencie, ale później. Chodziło o ten moment, o wrażenia na tym Niemcu. I ja nie do lekarza tylko już za mamą wyszliśmy [poza obóz] do Pruszkowa. I nie wiedząc gdzie, co i jak, na jakąś tam ulicę żeśmy trafili do sióstr, które…\nNo to następny dzień, no to dziesiąty, może jedenasty. Nie wiem, ile trwało wyjście z tego kościoła przez ten Dworzec Zachodni i do Pruszkowa. I to było następnego... zresztą tego samego dnia, jak żeśmy tam zajechali, bo to rano było. Ja nawet zostawiłem teczkę z tymi sucharami. Więc nie cofałem się tam, jak tylko mnie ta pielęgniarka zawołała, bo byłem zresztą blisko, bo [czekałem], co z tą mamą.\nTrafiliśmy tam do sióstr. Zatrzymaliśmy się tam niedługo, ponieważ ludzie napływali. Ponieważ raz, że przespaliśmy się w ludzkich warunkach, dwa, [byliśmy] nakarmieni i obmyci, [więc] jak wyszliśmy, to poszliśmy gdzieś, jak to się mówi, prosto przed siebie. Trafiliśmy do wsi Wolica. To jest tuż przy (w tej chwili to ja jestem taki mądry, bo wtedy nie byłem taki mądry) szosie, która prowadzi do Katowic, przy tej „gierkówce”, jak to się mówi, jest ta ulica. No i tam żeśmy byli. Mama też udzielała się jako pomoc w pieleniu tych roślin, które tam ten gospodarz... A to była akurat szkoła. Oni też mieli szkołę czy u nich była szkoła, bo oni nie mieli szkoły, tylko u nich była szkoła i dlatego w tej szkole nas tam można było [zatrzymać]. Była słoma i na tej słomie się spało. No i tam [pozostaliśmy] do momentu, aż przyjechali jacyś ludzie z Warszawy. Z tym że nie wiadomo, jacy to ludzie, dlatego… Zresztą ja nie usiłowałem nawet dochodzić, dowiedzieć się, bo chyba Niemcy ich przywieźli. No i w związku z tym o dwie czy trzy osoby było za dużo, a może nawet i niepożądane, więc powiedziano nam: „Idźcie sobie”. Więc żeśmy poszli.\nTrafiliśmy do Komorowa. Tam był taki punkt RGO. I co za dziwne losy są, jak to się mówi: niezbadane są wyroki boże. W Komorowie spotkaliśmy babcię i tę naszą znajomą, serdeczną przyjaciółkę mamy, która mieszkała i u nas. Ona była starsza od mamy. I jak się później okazało, w tymże Komorowie była moja siostra, z którą żeśmy stracili zupełnie kontakt. Bo jakie były przyczyny tego, że musiała od cioci odejść czy pójść, to nie będę w to wchodził, bo mogę namieszać, a nie chcę stworzyć faktów, które nie miały miejsca. Siostra tam, że tak powiem, przepraszam za kolokwializm, załapała się do Niemców do kuchni, no i później dzięki temu zasilała nas przez jakiś czas [żywnością]. Bo tam też długo żeśmy nie byli, bo to wszystko, wiadomo, nie było z gumy, tylko ograniczona ilość miejsc. Więc jak żeśmy się zebrali tak, przepraszam, do kupy, no to wtedy wybraliśmy się w rodzinne strony, do Sochaczewa, ponieważ w Sochaczewie mieszkał brat dziadka. Później dalej żeśmy wylądowali w Brochowie.\nTo było pod koniec Powstania. Bo wtedy kiedy do Brochowa żeśmy trafili, do siostry mego taty, najstarszej siostry mojego taty, […] to już było chyba po upadku Powstania. Bo tam była Rzesza. Ale przez Powstanie została ta granica opuszczona przez Niemców i nikt tam już nie pilnował. Tak że już nie czuli się, jako ludzie Rzeszy, tylko normalnie, [byli] normalnymi obywatelami Generalnego Gubernatorstwa. Tak należałoby to powiedzieć.\nNo i stamtąd później, ponieważ mama starała się, żeby [być] bliżej Warszawy, udało się znów na Okęciu znaleźć jakieś mieszkanie, jakiś pokój. To był pokój, nie mieszkanie, pokój. Choć pokój to też mieszkanie, prawda. No i tam żeśmy z tego Brochowa – oczywiście to wszystko pieszo się odbywało – przyszli na to Okęcie i na Okęciu zastała nas ofensywa armii radzieckiej i wojska polskiego.\nPierwszy powrót czy próba wrócenia była już 17 stycznia. Ale doszedłem tylko do placu Narutowicza. Już ciemność, ponieważ to był styczeń, to… Dzisiaj mamy szesnasty, to tak jakby jutro rocznica mojego pierwszego powrotu. Spotkałem wojsko, które szło tam z Pragi na zachód pieszo, więc żołnierze się tam zainteresowali takim małym człowiekiem, no i mnie w zasadzie nie pozwolili nawet, można powiedzieć, iść tam w te gruzy. „Gdzie ty, dzieciaku, będziesz [szedł]. Idź, wracaj do domu...” – i tak dalej. Więc [wracam] z tymi żołnierzami, to nawet staram się pomóc. Nieśli te pojemniki na amunicję, więc też to wziąłem i niosłem. Doszedłem do [drogi, która] wtedy nazywała się szosa włochowska, bo prowadziła na Włochy, a teraz ta szosa, ta ulica nazywa się Łopuszańska, [czyli doszedłem] do ulicy Łopuszańskiej. Oni skręcali w prawo na Włochy i szli gdzieś tam [na] zachód, którędy to nie wiem. Ja poszedłem prosto do domu.\nPóźniej, po kilku dniach razem we trójkę, mama, siostra i ja, poszliśmy, przyszliśmy do Warszawy na ulicę Elektoralną 23, naiwni, że tam w piwnicy są nasze rzeczy, które zostały zniesione przed Powstaniem czy w czasie wybuchu Powstania. Okazuje się, że owszem, przed wejściem do piwnicy znalazłem rękaw od swojego mundurku pierwszokomunijnego. Przed wojną były mundurki dla młodzieży gimnazjalnej i licealnej, dla licealnej były wypustki czerwone, właściwie nie tyle czerwone, ostre, tylko takie bordowe, a dla gimnazjalnej niebieskie. W takim mundurku przystępowałem do Pierwszej Komunii. I ten nadpalony rękaw był przed wejściem do piwnicy. Z tym że schodów nie było, bo były wypalone, spalone, ponieważ były drewniane i to wszystko, co było drewniane, to było zniszczone. Nawet nie próbowaliśmy jakoś tam zejść na dół, dlatego że wiadomo, nie było po co, nie było czego szukać, a to był ślad, że przed nami już ktoś tam był. Więc jak ktoś był, to już zrobił porządek z tym, co było, jeżeli coś było w ogóle. No i oczywiście stamtąd żeśmy poszli do babci, na ulicę Próżną. Okazuje się, że na ulicy Próżnej [...] były domy jeszcze niespalone – Próżna 7, Próżna 9, niespalone domy, tak jak Próżna 14, Próżna 12. Bo dom Próżna 10 był chyba spalony czy nadpalony, jakiś zniszczony ten dom był w każdym razie. Ponieważ już na Elektoralnej nie mieliśmy do czego wracać, nie było tego miejsca, żeby zamieszkać, no to poszliśmy do domu Próżna 12 i tam... Bo już byli ludzie, ale jedno mieszkanie, zresztą troszeczkę zburzone, ale jeszcze się nadawało do zamieszkania, tam żeśmy zajęli i tam zamieszkaliśmy.\nTo było wszystko w styczniu czterdziestego piątego roku. I tam mieszkałem do 1960 roku. Z tym że miałem przerwy, ale to nieistotne, bo tam mama mieszkała, siostra mieszkała. Jak wyszła za mąż, to i szwagier mieszkał. Tam się siostrzeniec urodził. Później [mieszkałem] do sześćdziesiątego roku, dlatego że w roku pięćdziesiątym piątym ożeniłem się.\nAle zanim się ożeniłem, to trochę [czasu minęło]. Jak w tym czterdziestym piątym roku skończyłem klasę szóstą… I to ciekawa sprawa, bo zacząłem w kwietniu, bo wtedy szkoły się już pootwierały. W kwietniu zacząłem, w lipcu skończyłem szóstą klasę. Później tego samego roku kalendarzowego, a następnego szkolnego, poszedłem do szkoły do gimnazjum. Ponieważ mama pracowała, podjęła jakąś pracę na kolei i nie było takiej opieki nad dziećmi... Bo jednak w sumie to obojętnie dla rodzica, czy ma trzydzieści, czy pięćdziesiąt [lat], to jest zawsze dziecko. Jak ja miałem siedemnaście, to siostra dziewiętnaście lat, o dwa lata starsza. Więc trafiłem do Boernerowa, tam do internatu, do szkoły. Tam też było gimnazjum, tam chodziłem do gimnazjum. Nie skończyłem tej szkoły, o względach nie mówmy. Wyjechałem do szkoły na Dolny Śląsk, do Dzierżoniowa w 1948 roku. Tam było utworzona w zasadzie pierwsza w Polsce szkoła radiotechniczna. To było gimnazjum przemysłowo-radiotechniczne. Tam się dostałem. Zresztą w 1952 roku skończyłem to gimnazjum. Dostałem nakaz pracy do Warszawy. Też w tym 1952 roku zostałem powołany do wojska. Wróciłem z wojska w pięćdziesiątym czwartym roku i właśnie w pięćdziesiątym piątym roku ożeniłem się. W pięćdziesiątym szóstym roku urodziło się dziecko i później tam nie było warunków na tej Próżnej, ponieważ w mieszkaniu, które miało cztery pokoje, mieszkały trzy rodziny. No i stworzyły się takie warunki na Muranowie, na ulicy Dzielnej, gdzie w tej chwili mieszkam. W 1960 roku żeśmy tam zamieszkali i tak jest do dnia dzisiejszego.\nWracając do czasów Powstania, które wydarzenie szczególnie utrwaliło się panu w pamięci?\nProszę pani, chyba o tym należy powiedzieć. Jak żeśmy byli wyprowadzani, wypędzeni ulicą Ogrodową, tam koło gmachów sądu na ulicy róg Białej i Ogrodowej, tam bodajże jakieś siostry zakonne były czy mieszkały, czy miały klasztor, czy tam coś, nie wiem. I tam urządzono chyba [...] jakiś szpitalik. To już płonęło. I widziałem palącego się mężczyznę, jak już taki spuchnięty. Widzę to dzisiaj, jak te płomienie też jego obejmowały, wszystko się paliło. Taki [drugi obraz], no nie powiem, że tak wstrząsający jak to wydarzenie, jak żeśmy weszli na plac Kercelego, to po lewej stronie, tam w stronę Ogrodowej – aha, myśmy szli Ogrodową, przepraszam, to w stronę ulicy Wolskiej, bo to była Wolska – leżał zabity Powstaniec.\nAha, o, to było też takie... Co prawda finału nie widziałem, ale można przypuszczać, że było wstrząsające. Jak nas z Leszna wyprowadzano, tam w tym domu kobieta urodziła dziecko. No i jak ci „własowcy” wpadli tam, zaczęli w ogóle strzelać, [wprawdzie] tylko tak w powietrze, no ale to huk, wrażenie robiło. [Krzyczeli], żeby wszyscy wychodzili. Nie pamiętam, czy to po rosyjsku wołali, czy po niemiecku, to już jest nieistotne. Ale tą chorą wyniesiono na noszach, mąż i ktoś tam wyniósł. Zatrzymali ich, kazali [ją] postawić. I w sumie nie wiem, co dalej się stało, ale można sobie wyobrazić, co mogło się stać, dlatego że nie pozwolono zatrzymywać się, tylko iść, iść, iść naprzód. No i człowiek, pomimo że dzieciak... Zresztą nie [było] możliwości, bo za rękę złapany przez matkę i jeszcze ucho w robocie, żeby przywołać do porządku, bo to nie czas, żeby oglądać. Co oglądać, prawda, takie sensacje? Tak że to były takie wydarzenia. To wszystko trzeba odnieść do czasu. Bo zupełnie inne przeżycia były w tym czasie, a inne przeżycia w późniejszym, w innym miejscu, w późniejszym czasie. Bo siła tej agresji i tej przemocy, ona się przenosiła, zwiększała i... Z kolei były sytuacje jeszcze gorsze, które myśmy mieli. Ja miałem świadomość i po dziś dzień mam tą świadomość, że cudem ocalałem. Dwukrotnie mogłem być w czasie Powstania, przepraszam, trupem. Ale to nie ma co się śmiać, bo w tym drugim przypadku to nawet szczątków z nikogo, kto tam był w tej piwnicy, nie znaleziono by.\nWarszawa, 16 stycznia 2014 roku\nJerzy Szewczyk Stopień: cywil Dzielnica: Wola


marca 2020 - Dzieckiem bądź\nCzytanie globalne, czyli czytanie wyrazów w całości to świetna zabawa! Rozwija analizę wzrokową, spostrzegawczość i uwagę. Dziecko ćwiczące czytanie globalne, czyta i przyswaja wzrokowo nowe słowa zdecydowanie łatwiej; nie musi przy tym znać alfabetu. Jak się bawić? Początkowo pokazujemy dziecku po kolei wyrazy po lewej stronie tabelki. Czytamy, prosimy dziecko, żeby powtórzyło po nas. Dajemy dziecku kilkanaście sekund, żeby popatrzyło na wyraz, przechodzimy do kolejnego. Następnie mówimy losowo jeden z wyrazów i prosimy, żeby dziecko go wskazało lub prosimy o czytanie po kolei, dużym ułatwieniem będą tutaj rysunki. Kiedy dziecko nie ma już problemów z "czytaniem" wyrazów po lewej stronie, zasłaniamy ją i powtarzamy cały proces z wyrazami po prawej. Tabelkę można pociąć, wykorzystać wyrazy jako memo, prosić dziecko o losowanie słów i ich odczytywanie, uderzanie ich młotkiem lub packą na muchy. Dzisiaj karty w iście wiosennym klimacie, związane z wsią.\nZajączek Wielkanocny jest chyba drugą ulubioną postacią z dzieciństwa każdego z nas. Aby wykorzystać go w sposób edukacyjny, zapraszam Wasze dzieci do sprawdzenia czy nadają się na zajączkowego pomocnika. W tym poście znajdziecie różne zabawy, które można wykonać z dzieckiem lub grupą dzieci w domu lub w przedszkolu. Śniadanie wielkanocne Nakrywanie do stołu to prawdziwa sztuka. Sprawdźcie czy wiecie co powinno znaleźć się na stole podczas wielkanocnego śniadania. (materiały w pliku do pobrania) Coś tu się nie zgadza Kurczaczek pokłócił się z reniferem Rudolfem o to które symbole są związane z Wielkanocą, a które z Bożym Narodzeniem. Czy pomożecie im je podzielić? (materiały w pliku do pobrania) Sprawne łapki Aby pięknie ozdabiać pisanki, Zajączek musi bardzo dbać o swoje łapki. Poprawcie po śladzie rysunki, które Wam zostawił, aby też zadbać o swoje ;) (materiały w pliku do pobrania) Zajęcze przysmaki Co najbardziej uwielbiają jeść zajączki? Mar\nWielkanoc za pasem, a więc czas odkurzyć stare materiały i pomoce lub tak jak w moim przypadku - stworzyć sobie nowe :) Mam dla Was 12 ilustracji związanych ze świętami wielkanocnymi, znajdziecie na nich obrazki przedstawiające: zmartwychwstanie Chrystusa pisanki Zajączka babę wielkanocną baranka palmę śmigus-dyngus śniadanie wielkanocne święconkę mazurek żurek i kurczaczka Wszystko podpisane i w uroczej wielkanocnej oprawie :) Częstujcie się:\nPozostając w tematyce żab, proponuję kolejną żabią zabawę - "Żabia grafomotoryka". Karty z grafomotoryką nie muszą służyć jednorazowo, jeśli nie macie drukarki, możecie po otworzeniu pliku polecić dziecku, żeby linie poprawiało na ekranie komputera palcem; karty można zalaminować albo włożyć do koszulki na dokumenty, dziecko poprawia je wówczas mazakiem suchościeralnym :) "Żabia grafomotoryka" do pobrania poniżej:\nKanały You Tube dla dzieci święcą w ostatnich latach prawdziwe triumfy. Nie uważam, żeby włączenie dziecku paru filmików lub piosenek w ciągu dnia było wielkim uchybieniem rodzicielskim czy też pedagogicznym, powiedzmy to sobie jasno - nie ma nic złego w puszczaniu dzieciom piosenek czy bajek z You Tube'a, oczywiście z umiarem. Mamy obecnie do dyspozycji naprawdę dobre kanały, ze świetnymi materiałami czy piosenkami, które mogą nas uratować w wielu sytuacjach - np. podczas długiego lotu, gotowania obiadu, kiedy nie mamy nikogo do pomocy lub zaktywizowania, kiedy dziecko wpada na trudne do zrealizowania pomysły. Kanały You Tube mogą też posiadać walory edukacyjne - uczyć różnych treści czy liter, cyfr, rysowania. Jedyne co mam im do zarzucenia, szczególnie tym polskim, że jest ich po prostu zdecydowanie za mało i bardzo bym chciała, żeby w przyszłości powstawało ich jeszcze więcej. Śpiewające Brzdące To zdecydowanie mój ulubiony kanał, jeśli chodzi o piosenki\nZnacie bajkę o "Żabim królu"? Zawsze gdy mam z nią styczność przypomina mi się fragment "Dzieci z Bullerbyn", w którym Lisa i Anna chciały pocałować żabę, licząc, że zmieni się w księcia, a uzyskały tylko drwiny ze strony chłopców. Bajka o "Żabim królu" w formie kreskówki do obejrzenia poniżej: Zainspirowana bajką i wiosną, bo właśnie teraz zaczynają się wielkie migracje żab, zapraszam Was do gry logopedyczno-matematycznej: "Pocałuj żabę". Zabawa polega na wylosowaniu karty i odczytaniu przez dziecko liczby całusów, które ma posłać Żabiemu Księciu lub Żabiej Księżniczce. Ćwiczymy aparat mowy i liczenie do 20.\nWiosna powitała mnie w tym roku lodowatym wiatrem i śniegiem, jakiego nie widziałam tej zimy. Wychodząc z domu i patrząc na piękne słońce za oknem, zdecydowanie nie tego się spodziewałam ;) W tym poście zamieszczam wiosenne pomoce do druku oraz ulubione wiosenne zabawy. Oznaki wiosny Po czym możemy poznać, że zbliża się wiosna? Pozwólcie dzieciakom się wypowiedzieć, na pewno coś tam na ten temat wiedzą ;) Kiedy ich pomysły się skończą, pomocą posłużą obrazki, do pobrania poniżej: Czego rośliny potrzebują do wzrostu? Wiosna to czas wzmożonego kwitnienia i życia wszelkich roślin. Czego potrzebują do wzrostu? Do tego zagadnienia przygotowałam kartę pracy. Zadaniem dzieci jest wyciąć elementy kwiatka i nazwać symbole na jego płatkach, które jednocześnie są wymogami do wzrostu rośliny. Dodałam też pewien zaskakujący być może dla niektórych "składnik" - bycie miłym dla roślin. Nie od dzisiaj wiadomo, że rośliny lepiej rosną, kiedy się o nie dba i je s\nPodaję dalej pomysł na popularną zabawę przynoszącą świetne efekty przede wszystkim w szybkiej nauce języków obcych - czyli szukanie skarbów. Tym razem dzieci wybiorą się na poszukiwanie skarbów we własnych domach! Dorośli rzecz jasna mogą pomagać, ale lepiej dla nich będzie jeśli wykorzystają ten kwadrans przeznaczony na zabawę dla swoich własnych potrzeb czy wykonania pracy zdalnej ;) Przygotowałam dwie listy - jedną uzupełnioną różnymi propozycjami przeze mnie, a drugą do samodzielnego uzupełnienia. W przypadku, gdy nie macie dostępu do drukarki, możecie obiekty do odnalezienia zapisać lub narysować na kartce. Miło, jeśli na znalazcę będzie czekała jakaś sympatyczna nagroda, np. ogromny przytulas lub ulubiona aktywność. Przy każdym obiekcie znajduje się budka, w której dziecko rysuje krzyżyk, jeśli odnajdzie któryś ze skarbów. Jeśli chcecie wykorzystać zabawę do utrwalenia słownictwa z języka obcego związanego z domem, zapiszcie obiekty w danym języku. Zabawę m\n"Nie jestem projektem ani rodzica, ani nauczyciela. Mam własny potencjał i biostruktury (dane od natury), które powodują, że jestem taki, jaki jestem. Mam także własne problemy rozwojowe... Nie mogę zachowywać się jak ty, bo jestem sobą - pomóż mi, jeśli umiesz..." Książka "Zrozum mnie. Rozwój dziecka od 5 do 10 lat. Przewodnik dla rodziców i nauczycieli" Małgorzaty i Zuzanny Taraszkiewicz to jedna z najnowszych propozycji wydawnictwa Dobra Literatura. Często pokutuje w nas przeświadczenie, że dzieci dzielą się wyłącznie na dwie grupy: takie, których rozwój i ogólny żywot przebiegają podręcznikowo, w przedszkolu nie mają problemów z adaptacją, a w wiek szkolny wchodzą z samymi sukcesami, świetnie się uczą i z odwagą wędrują w dorosłość. Druga grupa to dzieci, o których mówi się mniej chętnie, chociaż z większymi emocjami - to te sprawiające problemy, ba wydające się powodować je specjalnie, wręcz na złość. Mało kto pomyśli o tym, że zachowan\nOpowiadanie "O wirusie, który nosił koronę..." bardzo się Wam spodobało, naprawdę nie oczekiwałam tak ogromnego odezwu! Mając na celu dalsze zachęcanie najmłodszych do pozostania w domu przez najbliższe dni, wymyśliłam zamianę tej nieszczęsnej sytuacji w rodzaj wyzwania. Dzieci kochają pomagać, kochają również wcielać się w rolę herosów i bohaterów. A gdyby tak uświadomić im, że w walce z koronawirusem, bohaterskim zachowaniem będzie nie opuszczać domów? Bardzo często, aby zachęcić dzieci w przedszkolu do zrobienia czegoś, rzucam hasło: "O widzę, że rozsypały się klocki! Kto będzie bohaterem naszej grupy i je posprząta?" Chętnych jest zazwyczaj baaaardzo dużo, a wręcz wybuchają kłótnie, kto "bardziej" chce pomóc. W przypadku walki z pandemią, dzieci z pewnością ucieszą się, że mogą pomóc dorosłym i tak jak oni mają na coś wpływ, ważną rolę do odegrania. Zapraszam więc Was i Wasze dzieci do wyzwania: "Jestem bohaterem!\nPodczas gdy nam, dorosłym dużo łatwiej przychodzi zapamiętanie pewnych faktów o koronawirusie, dzieci mogą mieć z tym problem. W nadchodzących dniach niektórym osobom trudno będzie wytłumaczyć pociechom, dlaczego muszą siedzieć w domu pomimo pięknej pogody i nadchodzącej wiosny i to właśnie dla Was moi drodzy napisałam opowiadanie o koronawirusie. Czasem łatwiej jest przekazać poważne treści za pomocą bajki i na trochę mniej poważnie: Nie tak dawno temu, w odległym a jednocześnie bardzo bliskim nam królestwie, które można zaobserwować wyłącznie pod mikroskopem, mieszkało sobie mnóstwo złych rodzin wirusów. Niektóre z nich wyglądały jak poskręcane robaczki albo bryłki z wypustkami, inne jak śmieszne, pstrokate pałeczki, a jeszcze kolejne przypominały pająki z geometrycznymi głowami. Zadaniem każdej rodziny było wywołać chorobę u ludzi, roślin lub zwierząt, im okropniejszą i złośliwszą tym lepiej. Można powiedzieć, że wszystkie wirusy wręcz ścigały się ze sobą, która rodzina\nKochani! Za oknem robi się coraz cieplej i coraz bardziej zielono, a to doskonała okazja to zapoznania maluchów z pierwszymi kwiatami w tym roku <3 W pliku znajdziecie wiosenne kwiaty do druku, 14 obrazków w formie kwiatka wraz z podpisami. Materiał możecie wykorzystać do pokazu, gazetki, wydrukować dwie wersje jako memo i w wiele innych możliwych sposobów :) Wszystko pobierzecie poniżej:\nDzień Mężczyzn nie jest popularnym świętem, ale zróbmy coś dla Panów, zarówno tych małych jak i dużych, żeby wszystkim było miło :) Z tego powodu, mam dla Was przypinki na Dzień Mężczyzn. Pobierzecie całe sześć sztuk, klikając w link poniżej:


Prezydent Andrzej Duda w Berlinie: Bez konkretów, ale miło | Niemcy – bieżąca polityka niemiecka. Wiadomości DW po polsku | DW | 30.08.2015\nPrezydent Andrzej Duda w Berlinie: Bez konkretów, ale miło\nPrezydent Andrzej Duda przybył z pierwszą oficjalną wizytą do Berlina (28.8.2015). Cel był głównie jeden: poznać partnerów i stworzyć dobry klimat do dalszych rozmów. Wizytę zdominował temat uchodźców i bezpieczeństwa.\nPierwsze spotkanie w Berlinie, 28.08.2015\nPierwsza wizyta Andrzeja Dudy miała przede wszystkim jeden cel: poznać osobiście niemieckich partnerów i nawiązać z nimi dobre osobiste relacje. Po spotkaniu z prezydentem RFN Joachimem Gauckiem oraz kanclerz Angelą Merkel najwyraźniej cel został osiągnięty.\nPrezydent Gauck powiedział po spotkaniu z Andrzejem Dudą na konferencji prasowej wprost: - Cieszę się, że za zmianą osoby prezydenta nie idzie zmiana nastawienia wobec Niemiec.\nSłowa głowy niemieckiego państwa zabrzmiały niczym ulga, że pierwsze spotkanie z nowym polskim prezydentem rozwiało wszelkie obawy związane z obozem politycznym, z którego wywodzi się Andrzej Duda.\nPrezydent Polski podziękował natomiast Joachimowi Gauckowi za wieloletnią "postawę zrozumienia, szukania wspólnych wartości i pogłębiania relacji z Polską". - To buduje potencjał więzi europejskich, które prowadzą do poczucia solidarności, gdy staje się to konieczne - zaznaczył.\nPara prezydencka z pierwszą wizytą w Berlinie\nO spotkaniu z kanclerz Angelą Merkel prezydent RP powiedział, że "było ważne i dobre", mówił o "dobrej prognozie na przyszłość". - Jestem zadowolony i ucieszyło mnie bardzo, że pani kanclerz zaproponowała, abyśmy w ważnych sprawach pozostawali w stałym kontakcie bieżącym na zasadzie telefonicznej, powiedział. Dodał: - Widzę, że jest zrozumienie u naszych partnerów.\nByło o uchodźcach, ale bez konkretów\nMerytorycznie rozmowy z prezydentem Gauckiem zdominował temat uchodźców. Niemiecki prezydent sugerował zrozumienie dla polskiego stanowiska. Gauck powiedział, "że problem pomocy dla uchodźców jest też wewnątrz Niemiec różnie postrzegany". - Zachód kraju, gdzie społeczeństwo obywatelskie jest budowane przez 60 lat widzi się większe otwarcie niż na wschodzie, gdzie tradycje demokratyczne są krótsze.\nDuda starał się wyjaśniać na konferecji prasowej polskie stanowisko, choć nie do końca zostało ono zrozumiane. Niemieccy dziennikarze dopytywali się, co oznacza argument, iż możliwości pomocowe Polski są ograniczone ze względu na uchodźców z Ukrainy. Pytali Dudę o konkretne liczby, prezydent jednak żadnych nie podał. Powiedział jedynie, że "tysiące Ukraińców ubiega się obecnie o azyl w Polsce". Ile tysięcy konkretnie - nie powiedział.\nAndrzej Duda w drodze na spotkanie z polskimi dziennikarzami przed Bramą Brandenburską\nNa drugim spotkaniu z dziennikarzami przestrzegł przez "spłycaniem problemu uchodźców". - Z problem pomocy dla uchodźców wiąże się też problem zamożności społeczeństw - zastrzegał. Przyznał też, że odczuwa oczekiwanie europejskiej solidarności, ale nie wytłumaczył, jaka jest do końca jego pozycja wobec tych oczekiwań. Mówił o "konieczności zapobiegania nie tylko skutkom, lecz także przyczynom uchodźstwa", co w Berlinie nie zabrzmiało nowatorsko. Gauck i niemal wszyscy jego poprzednicy angażują się od lat na tym polu. Propozycje prezydenta Dudy nie zostały więc raczej przyjęte jako poważna próba polskiego wkładu w rozwiązanie palącego problemu uchodźców w Europie.\nPrzed spotkaniem ministra spraw zagranicznych Franka-Waltera Steinmeiera z polskim prezydentem, dyplomata zaapelował do państw Europy wschodniej o "zakończenie oporu wobec pomocy dla uchodźców". - Musimy przedeklinować europejską solidarność również w kwestiach uchodźców, powiedział Steinmeier w Berlinie. - Również, jeżeli nasi wschodni sąsiedzi są nastawieni sceptycznie i mają zastrzeżenia, potrzebujemy bardziej sprawiedliwego rozdziału uchodźców w Europie - stwierdził.\nPożegnanie prezydentów po spotkaniu w Pałacu Bellevue\nPani Merkel rozumie sytuację\nSpotkanie z Angelą Merkel miało się skoncentrować na "ważnych tematach nie tylko w relacjach polsko-niemieckich, ale także w szerszym kontekście relacji globalnych", przyznał Duda. - Rozmawialiśmy na temat kwestii bezpieczeństwa, przyszłości Nato i Unii Europejskiej, ale także o kwestii uchodźców, która tutaj w Niemczech bardzo elektryzuje opinię publiczną ze zrozumiałych względów - powiedział prezydent na krótkim spotkaniu z prasą.\nO rozmowach z Angelą Merkel na temat kwestii bezpieczeństwa Andrzej Duda powiedział, że "były konstruktywne". - Jest otwarcie i także zrozumienie dla naszej sytuacji, ale również problemy związane z kwestiami bardziej globalnymi, niż tylko proste relacje polsko-niemieckie.\nDuda w "Die Welt": Stosunki z Niemcami to dla mnie osobista sprawa\n"Żadnego innego kraju na świecie nie odwiedzałem tak często jak Niemiec" - mówi w wywiadzie dla dziennika "Die Welt" prezydent Andrzej Duda. (28.08.2015)\nPrezydent Duda w Berlinie. "Ważne, aby najpierw zbudować wzajemne zaufanie"\nDziś (28.8.) w Berlinie gości prezydent RP Andrzej Duda. Eksperci podkreślają, iż jego pierwsza wizyta jest kluczowa dla przyszłej współpracy polsko-niemieckiej. (28.08.2015)\nTAZ: „Przekonamy się, czy prezydent Duda mówi to, co myśli”\n„Tagesspiegel”, „Tageszeitung” i „Weser Kurier” skupiają się na planach polskiego prezydenta w kwestiach polityki zagranicznej i nikłych możliwościach ich realizacji. Wskazują też na sympatie Andrzeja Dudy do Niemiec. (28.08.2015)\nPrezydent Duda nie chciał komentować w Berlinie swojego stanowiska w sprawie stacjonowania NATO na terenie Europy środkowo-wschodniej. - Argumenty są różne, ale proszę mi wierzyć, że pani Angela Merkel, bo głównie to z nią była rozmowa na ten temat, rozumie całokształt sytuacji i widzi także to, co dzieje się po stronie rosyjskiej i jak się strona rosyjska zachowuje - powiedział prezydent do dziennikarzy.\nPowtórka z Okrągłego Stołu?\nPrezydent Duda w drugiej połowie wizyty spotkał się z przedstawicielami Polonii. Jego małżonka miała po części własny program wizyty, w ramach którego odwiedziła niemiecką szkołę.\nRazem z prezydentem Gauckiem zapowiedział, że w przyszłym roku wspólnie będzie obchodzone 25-lecie polsko-niemieckiego traktatu. Duda mówił o idei nowej grupy ekspertów, którzy mieliby podsumować dotychczasowe osiągnięcia traktatu oraz stworzyć dalszy drogowskaz. Podobna inicjatywa miała już miejsca z okazji obchodów 20-lecia traktatu przed pięcioma laty. Prezydent Gauck wspomniał podczas spotkania z prasą m.in. o istnieniu Okrągłego Stołu. Przyznał, że chce wspierać polskie dążenia do poprawy warunków nauki języka polskiego jako języka ojczystego w niemieckich szkołach.\nAutor Róża Romaniec, Berlin\nSłowa kluczowe Andrzej Duda, Joachim Gauck, Angela Merkel, uchodźcy, wizyta, Polonia\nGrecja obstaje przy żądaniu od Niemiec reparacji wojennych 11.01.2019\nReparacje wojenne nadal obciążają stosunki niemiecko-greckie. Temat wrócił podczas wizyty kanclerz Angeli Merkel w Atenach.\nMerkel stawia czoła Chemnitz: wiem, że moja twarz polaryzuje 17.11.2018\nChemnitz stało się w RFN synonimem ksenofobii i prawicowych rozrób. Angela Merkel pojechała tam rozmawiać z ludźmi.\nMerkel w Warszawie. Wizyta w chłodnych czasach 19.03.2018\nW kilka dni po zaprzysiężeniu nowego niemieckiego rządu Angela Merkel składa wizytę w Warszawie. Mimo ochłodzenia wzajemnych relacji kanclerz szuka dialogu z Polską – oceniają eksperci.


Faktyczny sposób prezentowania artykułów z wykorzystaniem fotografii obrotowej - Turystyka oraz różne środki transportu\nFaktyczny sposób prezentowania artykułów z wykorzystaniem fotografii obrotowej\nFotografia obrotowa zezwala na niezmiernie realistyczne zobrazowanie każdego artykułu, w związku z tym jest ona ochoczo stosowana przez rozliczne sklepy czy firmy, gdyż efekt jest faktycznie godny zainteresowania. Klienci kupując określone artykuły i towary częstokroć zwracają uwagę na ich design, im lepiej i im bardziej realistycznie jest zaprezentowany dany produkt, tym większe bezsprzecznie wzbudza zaciekawienie wśród Klientów.\nObecnie niemało sklepów oraz firm działa w Internecie oferując sprzedaż swoich produktów drogą wysyłkową, w związku z tym odpowiednie i profesjonalne zaprezentowanie artykułu staje się jeszcze ważniejsze. Zdjęcia 3D zezwalają na oglądanie zdjęć z każdej strony, co więcej zdjęcia takie można przybliżać co pozwala precyzyjnie zaznajomić się ze szczegółowym wizerunkiem danego towaru.\nJeśli masz ochotę zasięgnąć kolejnych informacji, poznaj nasz następny tekst, w którym czeka na Ciebie ciekawa informacja. Odpowie ona na wszelkie Twoje niepewności.\nTakie przedstawienie towaru znacznie zwiększa zaufanie i także zainteresowanie Klientów i ośmiela do zakupu.\nNikt z nas nie lubi kupić „w ciemno” szczególnie przez Sieć, gdzie multum firm „pożycza sobie” oryginalne zdjęcia artykułów, po czym ujawnia się, że artykuł jaki do nas przyszedł jest bezapelacyjnie inny od tego zademonstrowanego na zdjęciu. Fotografia obrotowa pozwala uniknąć takich kłopotów, fachowe i porządne firmy zawsze starają się przedstawić dokładny wygląd danego towaru, dzięki czemu Klient faktycznie wie co kupuje. Inwestycja w fotografię obrotową jest faktycznie wyśmienitym wyjściem, możesz być przekonany, iż wzbogacając swój sklep internetowy o zdjęcia 3D na pewno odniesiesz multum korzyści (fotografia obrotowa dla sklepów internetowych).\nSporo drukarni zajmuje się w dzisiejszych czasach tworzeniem zdjęć 3D, ponieważ ten typ fotografii staje się coraz bardziej modny w Polsce. Możesz więc bez trudności odnaleźć rozliczne oferty firm, które skonstruują dla Ciebie zdjęcia w 3D.\nJeżeli zainteresował Cię tego typu tekst, zobacz inne wiadomości na ten temat. Najlepiej sprawdź sam octy, znajdziesz tu analogiczne informacje.\nDzięki korzystaniu z najnowszej technologii usługa ta na pewno zostanie wykonana precyzyjnie, profesjonalnie oraz niesłychanie rzetelnie.\nPosted in motocross | Tagged 3D, design, Internet


Szymonix 13 May 2016 15:42 2208 8\n#1 13 May 2016 15:42\nOstatnio zaopatrzyłem się w kino domowe jak w temacie. Chciałem wszystkie 3 elementy podłączyć tak, żeby jak najlepiej korzystać z zawartych w nich funkcji tzn. sterowanie HDMI i ARC.\nPóki miałem TV podłączony przez HDMI1 z dekoderem. Włączając TV, ten najpierw wyświetlał obraz z wewnętrznego tunera (co jest logiczne bo na HDMI jeszcze nie było sygnału), a po właczeniu dekodera TV automatycznie przełączał się na HDMI. W drugą stronę to samo. Wyłączam dekoder a TV przełącza się na wewnętrzny tuner.\nW tej chwili dekoder mam podłączony przez HDMI do amplitunera a amplituner do TV. I teraz kilka przypadków, które udało mi się wywołać, niestety w żadnym wypadku nie mogę osiągnąć efektu, o którym piszę na początku i na którym mi zależy.\nAmplituner połączony z TV przez złącze HDMI1. W amplitunerze wyłączona funkcja sterowania HDMI a w TV włączona funkcja Viera Link.\nPo włączeniu TV ten uruchamia się na wewnętrznym tunerze a po załączeniu dekodera sygnał przechodzi przez amplituner i TV przełącza się na HDMI. Po włączeniu amplitunera dźwięk słychać w kinie domowym. Wszystko wydaje się być OK, ale nie korzystam ze sterowania HDMI.\nAmplituner połączony z TV przez złącze HDMI1. W amplitunerze włączona funkcja sterowania HDMI a w TV funkcja Viera Link.\nPo włączeniu amplitunera samoczynnie załącza się TV, ale na wewnętrznym tunerze. Po włączeniu dekodera również żadnej reakcji. Wychodzi na to, że sterowanie działa tylko TV jakby zapomniał, że ma się przełączyć na HDMI. Dodatkowo przełączając ręcznie TV na wejście HDMI dźwięk zamiast na kinie domowym pojawia się tylko w TV mimo załaczonego amplitunera. Ten jak się wydaje "wie' o tym bo nie wyświetla ikon głośników, co w normalnym wypadku informuje o działaniu głośników kina domowego. Wyłączenie funkcji sterowania HDMI w amplitunerze powoduje, że dźwięk się pojawia w głośnikach kina domowego. Rozwiązanie słabe, ponieważ i tak muszę przełączyć źródło na HDMI a w dodatku wyłączyć na chwilę sterowanie HDMI żeby był dźwięk więc klikania co niemiara.\nAmplituner połączony z TV przez złącze HDMI2, które obsługuje ARC. W amplitunerze włączona funkcja sterowania HDMI i obsługa ARC a w TV funkcja Viera Link.\nJak w 2 przypadku tylko po włączeniu w TV aplikacji (np. YouTube) dźwięk pojawia się w TV a amplituner przełącza się na wejście AV2.\nJak widać tylko w pierwszym przypadku coś działa jak należy, ale nie mozna korzystać ani ze sterowania ani z ARC\nProszę o jakieś pomysły na rozwiązanie albo na jakieś przeprowadzenie testów żeby zdiagnozować problem.\n#2 14 May 2016 07:46\nOdnoszę wrażenie, że przy łączeniu tych urządzeń kolega zapomniał o jednej, podstawowej zasadzie.\nKontrola sprzętu poprzez połączenie HDMI jest możliwa pomiędzy telewizorem a jednym, wybranym urządzeniem.\nZ opisu jaki kolega zamieścił, można odnieść wrażenie, że HDMI-Control włączone jest we wszystkich urządzeniach, co prowadzi do chaosu i dziwnej reakcji urządzeń.\nTakże, najprzód trzeba zdecydować się z którym urządzeniem telewizor ma współpracować. Moim zdaniem, wybór jest oczywisty, mam tu na myśli wzmacniacz Yamaha.\nDrugą sprawą jest podłączenie urządzeń zewnętrznych (np. dekoder, DVD, itp.) w sytuacji kiedy wykorzystywana jest funkcja ARC.\nW moim przekonaniu, w takim przypadku należy te urządzenia podłączać do telewizora, o ile ma wolne gniazda HDMI.\nW takim przypadku można uniknąć wielu problemów z wykorzystaniem ARC. Technologia bardzo często może stawiać odpór\nTakże reasumując, gdybym był na miejscu kolegi to:\n- wyłączyłbym HDMI-Control w dekoderze i podłączyłbym do gniazda HDMI1 w telewizorze\n- wzmacniacz podłączyłbym do gniazda HDMI2 (ARC) w telewizorze\n- w telewizorze włączone Viera-Link i ARC\n- w wzmacniaczu włączone HDMI-Control (CEC) i ARC\nPrzy powyższych połączeniach telewizor powinien współpracować z wzmacniaczem. Po włączeniu dekodera i zmianie wejścia w TV, głos z dekodera powinien przejść do wzmacniacza.\nTu uwaga: nie należy oczekiwać, że po włączeniu dekodera telewizor automatycznie przełączy się na wejście HDMI1. Trzeba to zrobić ręcznie z pilota.\nP.S. Powyższą sugestię połączeń napisałem przy założeniu, że wykorzystane jest ARC. Można osiągnąć ten sam efekt (tj. dźwięk z TV w Yamaha) bez wykorzystania ARC.\n#3 14 May 2016 09:34\nDekoder nie ma sterowania więc tu chyba nie ma problemu. Podłączyłem wszystko tak jak Kolega napisał i niestety efekt jeszcze gorszy. TV się załącza sterowane przez amplituner, przełącza się nawet na HDMI2(ARC), do którego jest podpięty ampli. Dźwięku jednak nie ma na ampli i nawet wyłączenie sterowania HDMI w ampli jak w poprzedniej konfiguracji nie pomaga.\nCo miałeś na myśli pisząc: "P.S. Powyższą sugestię połączeń napisałem przy założeniu, że wykorzystane jest ARC. Można osiągnąć ten sam efekt (tj. dźwięk z TV w Yamaha) bez wykorzystania ARC."\nBardziej by mi na tym dźwięku zwrotnym zależało niż na sterowaniu.\n#4 14 May 2016 12:11\nW zasadzie zestaw zachowuje się poprawnie, tylko nie przenosi dźwięku do wzmacniacza ...\nCzy na pewno kolega ma prawidłowe ustawienia dla ARC w telewizorze?\nNiezależnie od VieraLink powinno było być zmienione ustawienie -> Sound -> SPDIF Selection -> ARC (Dźwięk -> Wybór SPIDF -> ARC)\nCzy kabel połączeniowy HDMI jest wersji HDMI 1.4a lub lepszy? Kabel niższej wersji nie wspiera funkcji ARC, ale może wspierać HDMI-Control.\nMożna osiągnąć ten sam efekt (tj. dźwięk z TV w Yamaha) bez wykorzystania ARC.\nZ wyjaśnieniem poczekam na rezultat sugestii zawartych w tym wpisie.\n#5 14 May 2016 13:13\nNie mam takiego ustawienia w TV.\nCzy da się jakoś zweryfikować kabel? Niestety nie wiem jakiej wersji mam kable.\nCzy możliwe jest, że to ustawienie pojawi się kiedy będzie w gnieździe odpowiedni kabel obsługujący tę funkcję?\n#6 14 May 2016 14:29\nHelpful post #6 14 May 2016 14:29\nTo znaczy jakiego? Sound (Dźwięk)? SPDIF selection (Wybór SPDIF)? ARC (ARC)?\nWg mnie powinno było być widoczne, co najwyżej byłoby niedostępne lub "wyszarzone".\nCzy da się jakoś zweryfikować kabel?\nJeżeli nie na nim jakiegoś opisu, modelu, to będzie raczej ciężko ...\nJeśli kabel HDMI był kupiony w tym lub zeszłym roku to raczej można powiedzieć, że spełnia wymagania 1.4a.\nKolega nie ma możliwości sprawdzenia na innym kablu?\nProszę przejrzeć załączoną instrukcję tego telewizora [eng] - str. 41\ntxp42st50e.pdf Download (4.29 MB)\n#7 14 May 2016 16:09\nWstyd się przyznać, ale kupno i wymiana kabla pomogła. Wcześniej sprawdziłem 4! kable, które miałem w domu, ale żaden prawdopodobnie nie był w specyfikacji 1.4\nTeraz ARC działa jak należy, chociaż nie zawsze sprzęty się dogadują, który ma odtwarzać dźwięk. Nie wiem też dlaczego TV czasami przełącza się po włączeniu na wejście HDMI a czasami nie. Być może zależy to od tego, którym pilotem uruchomię TV i amplituner?\nUstawienia ARC nie pojawiły się w menu, ale ARC działa!?\n#8 15 May 2016 02:15\nHmm, no nie wiem. Zapomniałem wspomnieć, że te ustawienia są w menu "Settings" (Ustawienia).\nA sama funkcja ARC jakkolwiek użyteczna, jest dość kapryśna. Technologia nie jest, moim zdaniem, dopracowana do końca.\nI jeżeli mamy do czynienia z sprzętem różnych producentów, to różnie to może działać.\nTrzeba wypracować sobie jakaś metodykę używania, aby sprzęt sprawiał jak najmniej kłopotu.\n#9 15 May 2016 10:42\nW przypadku kiedy TV puszcza dźwięk na swoje głośniki trzeba na pilocie wybrać VIERA TOOLS->VIERA LINK->WYBÓR GŁOŚNIKÓW - >KINO DOMOWE\nTo jest jednak poświęcenie, na które jestem gotowy\nBardzo dziękuję za pomoc i myślę, że jeżeli nie ma więcej pytań to można temat zamknąć.\nSimilar topics to sterowanie HDMI Panasonic TX-P42ST50E + YAMAHA RX-V481 + VECTRA\nWitam , mam pytanie czy jest możliwość połączenia subwoofera Sony model SA-WCT770 z kinem domowym Yamaha RX-V481 , jeśli tak to jak to mam zrobić . ... (2)\nPanasonic P42ST50E powidoki\nPrzestań grać.,Mam problem z powidokami w plazmie panasonic p42st50e. Plazma ma prawie rok a powidoki zauważyłem kilka dni temu ( kontrast 46). Pochod... (1)\nWitam, Mam problem z dyskiem twardym HP 1GB podłączonym do TV Panasonic TX-P42ST50E. Na dysku mam zapisane zdjęcia, filmy wszystko ładnie posegrego... (2)


Zamknięty rachunek powierniczy | Wzgórze Krzemionki. Miasto i zieleń w zasięgu ręki.\nJako firma chcemy zapewnić bezpieczeństwo zakupu apartamentów przez naszych klientów, dlatego zdecydowaliśmy się, jako nieliczni, otworzyć zamknięty rachunek powierniczy dla inwestycji Wzgórze Krzemionki. Klienci mogą mieć pewność, że ich pieniądze przeznaczone na zakup wymarzonego lokum są możliwie najlepiej zabezpieczone.\nZamknięty mieszkaniowy rachunek powierniczy jest bankowym rachunkiem powierniczym, który najszczegółowiej spełnia warunki ustawy o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego. Na rachunku gromadzone są środki pieniężne nabywców lokali, a ich wypłata jest w pełni kontrolowana przez bank, w którym rachunek jest prowadzony. Przekazanie środków na rzecz dewelopera następuje dopiero w momencie, gdy zostanie podpisany akt notarialny przenoszący prawo własności nieruchomości na nabywcę.\nGłówne korzyści związane z zamkniętym rachunkiem powierniczym to zwiększenie wiarygodności dewelopera oraz najlepsza możliwa kontrola środków wpłacanych przez klientów na podstawie umowy deweloperskiej. Nabywca uzyskuje stuprocentową pewność, że środki zostaną wypłacone dopiero po spełnieniu wszystkich warunków umowy deweloperskiej.


Przybywa milionerów w naszym regionie. Ich łączne dochody w ubiegłym roku to prawie miliard! | Kalisz Nasze Miasto\nAndrzej Kurzyński 06.07.2018 Zaktualizowano 06.07.2018\nPrzybywa milionerów w naszym regionie. Ich łączne dochody w ubiegłym roku to prawie miliard! Andrzej Kurzyński\nW Kaliszu 66 osób wykazało w swoim zeznaniu rocznym za rok 2017 kwotę dochodu przekraczająca 1 milion złotych W rozliczeniu podatku dochodowego za rok 2016 było ich o siedmiu mniej. Z kolei w powiecie kaliskim 57 osób wykazało, że w ubiegłym roku zarobiło więcej niż milion zł. Rok wcześniej było to 50 podatników.\nW powiecie ostrowskim mamy aktualnie 125 milionerów. Przed rokiem osób, które w rubryce dochody wpisało przynajmniej siedem cyfr było 99. Kaliscy i ostrowscy „milionerzy” przekazali do budżetu państwa kwotę ponad 169 milionów zł (to kwota podatku należnego), wykazując w swoich zeznaniach rocznych łączny dochód na ponad 909 milionów złotych.\nMilionerów przybywa w całej Wielkopolsce. 2224 Wielkopolan wykazało w swoim zeznaniu rocznym za rok 2017 kwotę dochodu przekraczająca 1 milion złotych. W ubiegłorocznych rozliczeniach było to 2177 osób.\nZ danych Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu wynika, że podatek należny, jaki przekazali do budżetu państwa mieszkańcy powiatu kaliskiego, ostrowskiego i miasta Kalisz, rozliczając swoje dochody za rok 2017, to kwota ponad 734,6 miliona złotych. Jest to o ponad 95 mln zł więcej niż w ubiegłym roku. Największy zwrot nadpłaconego podatku wyniósł w tegorocznej akcji rozliczeń niemal 0,5 miliona złotych, natomiast najwyższa kwota do zapłaty (tzw. „niedopłata” podatku) to blisko 6 milionów złotych.\nNajwiększą popularnością, cieszyła się tzw. „ulga prorodzinna”. Skorzystało z niej niemal 36 tysięcy podatników z Kalisza, powiatu kaliskiego i powiatu ostrowskiego, odliczając łącznie ponad 49 milionów złotych. To o niemal 2 tysiące podatników i ponad 1 milion złotych mniej niż w roku ubiegłym, ale dane z tego roku nie są jeszcze ostateczne. Ponad 14 tysięcy osób skorzystało też z ulgi rehabilitacyjnej, odliczając poniesione w ramach niej wydatki w łącznej kwocie ponad 33 miliony złotych. Rozliczający PIT nadal chętnie odliczają wydatki związane z użytkowaniem internetu - blisko 2 tysiące mieszkańców Kalisza, powiatu kaliskiego i ostrowskiego odliczyło z tego tytułu nieco ponad 1 milion złotych.\nWięcej o kaliskich milionerach przeczytasz w najnowszym wydaniu gazety Ziemia Kaliska


CALVIN KLEIN Euphoria woda toaletowa 50ml - i-Styl.pl\nKod produktu: 0000054079\nCalvin Klein Euphoria to zapach z kategorii drzewno-orientalnej. Perfumy Euphoria zostały stworzone, aby wyrazić męskość w jej uwodzicielskiej, tajemniczej odsłonie. Dobrze sprawdzą się stosowane zarówno na co dzień, jak i na specjalne okazje.\nProwokujący, męski, seksowny.\nZapach otwierają wyraziste nuty imbiru i pieprzu. Później ujawniają się ziołowe akordy szałwii i bazylii wzmocnione drewnem cedrowym. Bazę stanowią aromatyczne nuty bursztynu, zamszu i paczuli.\nNuta bazy: bursztyn, zamsz, paczula, brazylijskie drzewo różane\nFlakon perfum ma prosty, minimalistyczny kształt. Został opracowany, by podkreślić męski styl i pewność siebie. Orientalne nuty zapachowe uwydatnią tajemniczą, męską naturę.\nCalvin Klein Euphoria to woda toaletowa – w odróżnieniu od wody perfumowanej jest lżejsza i utrzymuje się na skórze przez kilka godzin – zawiera 5-10% olejków zapachowych.


XVII sesja Sejmiku Województwa Lubuskiego\nJarosław Rodziewicz | TOP | 09-06-2020\n8 czerwca br. odbyła się XVII zwyczajna sesja Sejmiku Województwa Lubuskiego. Na podstawie art. 15zzx ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych obrady odbyły się w trybie zdalnym.\nPodczas obrad marszałek Elżbieta Anna Polak poinformowała radnych o sytuacji epidemicznej w regionie lubuskim. Odniosła się także do wystosowanego przez zarząd województwa Listu Otwartego do Wojewody Lubuskiego w sprawie zasad rozliczania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w związku z epidemią COVID-19. - Nie zgadzamy się z korektą ryczałtu wstecz za miesiąc maj, bo szpitale nie miały szansy na wykonanie planowych zabiegów. Chcemy, aby NFZ dał szansę szpitalom na wykonanie ryczałtu. To jest wielkie zagrożenie, bo straty pokrywa samorząd. Nie zgadzam się z tym, co mówi dyrektor Lubuskiego Oddziału NFZ Piotr Bromber, że szpitale zyskały. Prawdą jest, że dostały środki za gotowość, ale poniosły także spore koszty - musiały się przygotować, wykonywały dodatkowe procedury. Nadal podstawowym źródłem finansowania szpitali jest ryczałt, który wypłacany jest za wszystkie wykonane procedury, które w związku z pandemią zostały wstrzymane. Dajmy więc szansę jednostkom na nadrobienie strat. Jeżeli będzie wydłużony okres rozliczenia jestem przekonana, że szpitale nadrobią te straty. To szczególnie ważne w kontekście tego, że wykonanie tegorocznego ryczałtu, będzie miało wpływ na jego wysokość w przyszłym roku – podkreślała marszałek.\nRadny Marek Surmacz pytał o cel wystosowania Listu. – Z prośbą o pomoc do zarządu województwa zwrócili się prezesi lecznic postawionych w stan gotowości, bo ich głosy nie były wysłuchane – odpowiedziała marszałek Polak.\nElżbieta Anna Polak poinformowała także, że to samorząd województwa w dużej mierze wsparł szpitale postawione w stan gotowości w walce z pandemią. – To środki z budżetu województwa, ale także dzięki wsparciu z UE przekierowaliśmy środki na sprzęt ratujący życie, testy, środki ochrony osobistej. System był niewydolny, a potrzeby szpitali były ogromne – dodała.\nSamorząd województwa wsparł wszystkie szpitale postawione w stan gotowości – nie tylko te, dla których organem tworzącym jest samorząd województwa. W ostatni piątek zarząd województwa w ramach oszczędności poprzetargowych wsparł także kwotą 2 mln zł szpital nowosolski, który z tych środków zakupi sprzęt do testów. - Uznaliśmy, że to potrzebne działanie. Mamy pozytywną opinię wojewody – wyjaśniła marszałek.\nRadni pytali także z czego wynika niski w skali kraju poziom testowania na COVID-19. Marszałek wyjaśniła, że za testowanie odpowiadają służby wojewody, czyli sanepid. Jednak w trosce o bezpieczeństwo Lubuszan samorząd województwa doposażył dwa przyszpitalne laboratoria w Zielonej Górze i Gorzowie w sprzęt do testowania oraz przeznaczył w ramach RPO L2020 5 mln zł na zakup testów. - Do 4 czerwca łącznie w Lubuskiem wykonano 14.535 testów. Laboratoria szpitalne zostały niedawno włączone do krajowego systemu testowania. I tak do tej pory szpital w Gorzowie wykonał 2.287 testów, a laboratorium w Zielonej Górze 3.395 testów. Wcześniej z powodu niskiej przepustowości laboratorium sanepidu testy były wykonywane także w laboratoriach w Poznaniu i Krakowie – wyjaśniła marszałek Polak. Dodała także, że podziela opinię, że testy należałoby wykonać pracownikom służb publicznych. - Uważam, że diagnostyka jest tutaj kluczowa – podkreślała.\nPodziękowania za długoletnią pracę w samorządzie\nPodczas obrad 30-lecie pracy w samorządzie świętował radny Edward Fedko. Gratulacje i podziękowania na ręce radnego złożyły marszałek Elżbieta Anna Polak oraz przewodnicząca sejmiku Wioleta Haręźlak.\nEdward Fedko to wieloletni radny sejmiku lubuskiego, w latach 1990–1998 burmistrz Trzciela, w latach 1999–2006 wicemarszałek województwa lubuskiego.\nOtwarcie obrad XVII zwyczajnej sesji Sejmiku.\nInformacja o sytuacji finansowej jednostek ochrony zdrowia za okres 01.01.2019 – 31.12.2019.\nSprawozdanie z realizacji priorytetów współpracy zagranicznej Województwa Lubuskiego za 2019 rok.\nInformacja o działalności Samorządowych Kolegiów Odwoławczych za 2019 rok.\nInformacja na temat realizacji zadań inwestycyjnych na drogach wojewódzkich w 2019 roku oraz inwestycji planowanych do realizacji w 2020 roku w ramach planu inwestycji priorytetowych planowanych do realizacji na drogach wojewódzkich w ramach RPO – Lubuskie 2020.\nOcena sytuacji na Lubuskim Rynku Pracy i realizacji zadań w zakresie polityki rynku pracy w ramach Lubuskiego Planu Działań na Rzecz Zatrudnienia w 2019 roku.\nSprawozdanie z realizacji „Programu współpracy Województwa Lubuskiego z organizacjami pozarządowymi w 2019 roku”.\nOcena zasobów pomocy społecznej za rok 2019 i rekomendacje na 2020 rok dla Województwa Lubuskiego.\nPodjęcie uchwały w sprawie przyjęcia Regulaminu przyznawania stypendiów dla uczniów szczególnie uzdolnionych klas VII i VIII szkół podstawowych oraz klas I-III liceów ogólnokształcących w województwie lubuskim w latach szkolnych 2020/2021 oraz 2021/2022.\nPodjęcie uchwały w sprawie wyrażenia opinii dotyczącej odroczenia spłaty raty pożyczki wraz z należnymi odsetkami, wynikającej z umowy Nr 2007/DF/6 z dnia 22 listopada 2007 r. zawartej pomiędzy Samodzielnym Publicznym Szpitalem dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Międzyrzeczu a Województwem Lubuskim.\nPodjęcie uchwały w sprawie powierzenia Gminie Zabór prowadzenia części zadania publicznego w zakresie dróg publicznych.\nPodjęcie uchwały w sprawie powierzenia Gminie Wschowa prowadzenia części zadania publicznego w zakresie dróg publicznych.\nPodjęcie uchwały w sprawie powierzenia Gminie Trzebiel prowadzenia części zadania publicznego w zakresie dróg publicznych.\nPodjęcie uchwały w sprawie nadania Mirosławie Danucie Kędziorze „Odznaki Honorowej za Zasługi dla Województwa Lubuskiego”.\nPodjęcie uchwały w sprawie nadania Hannie Paluszkiewicz „Odznaki Honorowej za Zasługi dla Województwa Lubuskiego”.\nPodjęcie uchwały w sprawie nadania Łucjanowi Tadeuszowi Bryniarskiemu „Odznaki Honorowej za Zasługi dla Województwa Lubuskiego”.\nPodjęcie uchwały w sprawie nadania Włodzimierzowi Wojciechowi Idziorowi „Odznaki Honorowej za Zasługi dla Województwa Lubuskiego”.\nPodjęcie uchwały w sprawie nadania Amelii Maszońskiej „Odznaki Honorowej za Zasługi dla Województwa Lubuskiego”.\nPodjęcie uchwały w sprawie nadania Dariuszowi Jerzemu Molskiemu „Odznaki Honorowej za Zasługi dla Województwa Lubuskiego”.\nPodjęcie uchwały w sprawie nadania Elżbiecie Skorupskiej-Raczyńskiej „Odznaki Honorowej za Zasługi dla Województwa Lubuskiego”.\nPodjęcie uchwały w sprawie nadania Pawłowi Tymszanowi „Odznaki Honorowej za Zasługi dla Województwa Lubuskiego”.\nPodjęcie uchwały w sprawie nadania Józefowi Nieśpiałowi „Odznaki Honorowej za Zasługi dla Województwa Lubuskiego”.\nPodjęcie uchwały w sprawie nadania Romanowi Janowi Czarneckiemu „Odznaki Honorowej za Zasługi dla Województwa Lubuskiego”.\nPodjęcie uchwały w sprawie nadania Stanisławie Wiktorii Niemira „Odznaki Honorowej za Zasługi dla Województwa Lubuskiego”.\nPodjęcie uchwały w sprawie nadania Jackowi Andrzejowi Smykałowi „Odznaki Honorowej za Zasługi dla Województwa Lubuskiego”.\nPrzyjęcie protokołu z XVI sesji Sejmiku.\nZamknięcie obrad XVII sesji Sejmiku.\nXVII Zwyczajna Sesja Sejmiku Województwa Lubuskiego


Gra bierki - Mikado z wygodnym pudełkiem / Small Foot Design - Dziecko Expert\n» Gra bierki - Mikado z wygodnym pudełkiem / Small Foot Design\nGra bierki - Mikado z wygodnym pudełkiem / Small Foot Design\nKod produktu: tos5199\nKlasyczne bierki / mikado do gry - aż 81 drewniane bierki o długości 18 cm z różnymi kolorowymi oznaczeniami są idealne do treningu zmysłów aktywności ruchowej! Super gra do ogrodu, na plażę lub do zabawy w domu. Gra rozpoczyna się od rozsypania na stole lub podłodze wiązki trzymanych pionowo w zaciśniętej dłoni i opartych końcami o podłoże bierek. Z powstałego w ten sposób splątanego stosiku, gracze podejmują kolejno pojedyncze patyczki w taki sposób, by nie poruszył się żaden z pozostałych. Gdy w trakcie wyjmowania drgnie choćby jedna inna bierka, następuje utrata kolejki i do zbierania przystępuje następny uczestnik. Rozgrywkę wygrywa ten którego zsumowana wartość zebranych bierek jest największa.