Kanały - Strona 22 - Leviathan (beta 2)\nWreszcie jej śmiercionośny taniec przynosił oczekiwane efekty. Stwór stawał się coraz powolniejszy, a jego ruchy pozbawione logiki były łatwe do przewidzenia. To z kolei pozwoliło Rowenie na unikanie ataków z jego strony oraz wysuwanie takowych Białą Brwią. Zimne ostrze najpierw płynnie przecięło brzuch Morka, by za chwilę spaść na jego kark. Rowena z wrzaskiem na ustach – wściekłym, rozpaczliwym, tryumfującym i pełnym bólu uderzyła raz, a potem drugi. Klinga z rzeźnicką precyzją niemal wśliznęła się między kręgi szyjne potwora. Z niebywałą łatwością weszła głęboko na tyle, by powalić przeciwnika. Mork padł na kamienną posadzkę rzucając się w śmiertelnych konwulsjach. Rowena zaś stanęła nad nim jak sąd ostateczny. Brat Aleksisa nie miał szans, by to przeżyć, ale musiała mieć pewność, więc cięła raz za razem, aż głowa Morka oddzieliła się od jego ciała na zawsze. Widok tej sceny był przerażający. Oto młoda kobieta rąbała wroga zaciekle, bez cienia zawahania. Ostrze śmigało z góry w dół – tam i z powrotem. Aż nie było już czego przecinać i klinga głucho uderzyła o kamienie. Pod nogami niewysokiej dziewki z mieczem leżało martwe, bezgłowe ciało ohydnej maszkary. Pomściła śmierć Bentruma.\nSama Rowena nie przypominała...samej siebie. Blask niedawnej urody przygasł pod warstwą brudu i kurzu. Włosy nie lśniły bielą, lecz zlepione były krwią zmieszaną z wilgocią panującą w Kanałach. Lico pokrywały smugi z kurzu i krwi – jej własnej czy przeciwnika – nie miało to znaczenia. W ustach i tak panował ten sam żelazisty smak. Odzienie wojowniczki wyglądało równie źle. Brudne, poplamione, podarte tu i ówdzie. Prawa dłoń nadal jeszcze pewnie i mocno ściskała rękojeść opuszczonego miecza. Biała Brew powlekała warstwa posoki potwora, ale i krasnoluda i innych stworzeń, które spotkała na swojej drodze w podziemiach. Wszędzie, gdzie się pojawiała, śmierć ciągnęła się za nią bezustannie.\nOddech uspokajał się wolno, a z nim serce zwalniało. Wdech i wydech. Przymknęła powieki. Była lekko ranna i zmęczona. Tak bardzo zmęczona wszystkim, co spotkało ją od dnia, gdy Aleksis podał jej pomocną dłoń i wyciągnął niemalże z rynsztoku. Potem wszystko działo się w zatrważającym tempie. Czarny Kamień, zniszczenie sklepu, porwanie, nominacja Aleksa na burmistrza, jego śmierć i jeszcze w tym wszystkim On –Kot’eleiven. To było ponad jej chory umysł. Chciała znów być małą dziewczynką galopującą na młodym koniku. Żadnych elfów, duchów i czarów. Tylko wiatr i prędkość. Wolność.\nRzeczywistość jednak była zgoła inna i nic i nikt nie mogły cofnąć czasu ani uczynków. Rowena musiała nieść swoje brzemię…gdy nagle zdała sobie sprawę, że nie słyszy głosów i nie czuje obecności zjaw. Ucichły na chwilę, równie zmęczone? Czy przyczaiły się, by zaatakować niespodziewanie? Machinalnie ugięła kolana i uniosła miecz, lecz nic się nie wydarzyło. Kompletnie. Zupełna cisza i spokój spłynęły na białowłosą, robiąc na przekór niemałe zamieszanie w jej głowie. Wrażenia te zgoła nowe sprawiły ulgę, której nie czuła od tak dawna, a jednocześnie sprowadziły poczucie zagubienia. Do tej pory wiedziona głosami dręczących koszmarów wiedziała dokąd i w jakim celu zmierza. Teraz stała przed powalonymi wrotami i dalszą drogą w głąb kompleksu niepewna, czy powinna dalej kontynuować swą podróż w nieznane. Druga sprawa, że nie było już odwrotu. Musiała wyruszyć, licząc, że znajdzie kogoś równie zagubionego jak ona w tej pułapce bez wyjścia. Lecz któż byłby na tyle głupi jako ona, by to zrobić?\nRowena z Białą Brwią w dłoni przekroczyła próg wrót prosto w ciemność.\nMG‐post: Million Faces\n01 wrz 2018, 02:17\nPółżywy Dahhard otworzył wreszcie oczy. Nie miał pojęcia, jak wiele czasu przeleżał na zimnej posadzce w ciemnej choć oko wykol komnaty. Nie widział kompletnie nic – porzucono go tutaj bez żadnego źródła światła, co z początku mocno go zdezorientowało. Wiedział jednak, że nie oślepł. Pozbieranie się zajęło mu chwilę, podczas której po kolei odkrywał wszystkie obolałe fragmenty swego ciała. Czuł się kruchy, a szczególnie krucha była jego połamana szczęka. Przypomniał sobie, jak doszło do tego, że w nią oberwał, tracąc przytomność. Pomniki!\nOtrzeźwiał na moment, wzdrygając się z przestrachem. Choć trudno było mu w to teraz uwierzyć, sala, w której się znajdował, jeszcze chwilę temu pełna była poruszających się posągów krasnoludzkich królów. Czy jednak… na pewno było to chwilę temu? Dahhard kompletnie nie wiedział, jak długo tutaj przeleżał. Czuł się okropnie zmęczony, wygłodniały i spragniony. To po reakcji swojego żołądka i spierzchniętym języku stwierdził, że czasu musiało upłynąć całkiem sporo. Natychmiast pożałował pozostawienia kociołka ze strawą przed wejściem do kanałów. Choć pewnie i tak krasnoludy, które go pojmały, pozbawiłyby go także i tego balastu.\nBył zagubiony – w dużej sali nie było nikogo poza nim. Czyżby jego towarzysze spisali go na straty? Strach opanował serce młodziana – czy miał jeszcze szansę się stąd wydostać? Nogi miał sprawne, mógł spróbować wstać, jednak szukanie właściwej drogi po omacku nie było łatwe.\nTęgi umysł Dahharda rozpędzał się wybitnie powoli. Pamiętał, że wchodząc do komnaty miał w rękach kaganek, który mógłby spróbować wymacać na podłodze sali. W zdobycznej torbie, którą nadal miał przewieszoną przez ramię, powinno znajdować się jakieś krzesiwo. Mógłby go użyć do rozpalenia kaganka, gdyby ten był jeszcze sprawny. Równie dobrze wlany doń olej mógł się gdzieś tutaj rozlać. Pochodni natomiast nie mieli – Dahhard pamiętał, że porzucili je na wcześniejszym etapie wędrówki. Odzyskiwał pamięć także co do nieco wcześniejszych wydarzeń.\nDo kanałów udał się wraz z przypadkową grupą śmiałków, którzy z sobie tylko znanych powodów uwierzyli w proroctwo elfickiego medium – kobiety o imieniu Elain. Dotyczyło ono uratowania burmistrza miasta, wybitnego alchemika i mistrza Dahharda, Aleksisa Bentruma. Ponoć schodząc do niebezpiecznego kompleksu pod miastem mogli znaleźć Krwawą Różę, która mogła przywrócić Bentrumowi życie. Mieli na to trzy dni. Co miało się zdarzyć po upływie tego czasu? Dahhard nie wiedział. Wiedział natomiast, że Elain posiadała ogromną moc magiczną. Na tyle dużą, że wydobyła go z krasnoludzkiego więzienia, do którego trafił przy próbie wślizgnięcia się do nieużytkowej części kanałów pod Minaloit. Wystarczyło to, by jej całkowicie zawierzyć.\nPamiętał też, że do tego momentu szli z nim dwaj mężczyźni – jeden kazał zwać się Sokolnikiem, drugiemu na imię było Nessir. Elfkę Aileę zostawili za sobą, gdzie zajmowała się rannymi członkami krasnoludzkiego oddziału. Teraz jednak ani Sokolnika, ani Nessira tutaj nie było i nic nie zwiastowało ich powrotu. Być może dawno byli już na powierzchni. Lub zeszli w głąb kompleksu, gdzie mogli równie dobrze stracić życie. Dahhard nie miał nadziei, że udało się im przeżyć. Nie po tym, na jakie niebezpieczeństwa się tutaj natknęli.\nPrócz poruszających się pomników, na których poległ, tunele obfitowały w nieumarłych. Dahhard miał szczęście, że żaden z nich nie był w pobliżu. Miał też szczęście, że sam nie postradał życia, bowiem z pewnością przeistoczyłby się w jednego z nich. Pamiętał, że pokonanych nieumarłych zmuszeni byli spalić, co wytworzyło okropną chmurę gryzącego dymu. Prócz kaganka Dahhard niósł także kuszę od Nessira, z której niestety nie zrobił wielkiego użytku – na nic były bełty przeciwko kamiennym przeciwnikom. Wyglądało jednak na to, że któryś z towarzyszy Dahharda musiał sobie z nimi ostatecznie poradzić.\nWspomnienia ucznia alchemika były chaotyczne. Śmierć Aleksisa Bentruma pod gruzami miejskiego ratusza, wysłuchanie proroctwa, opuszczenie domu krasnoluda Festera, nocleg nad rzeką, wejście do kanałów, walka z wartownikami, trafienie do lochu, magiczna ucieczka zeń, pokonanie nieumarłych i wreszcie te cholerne pomniki… wszystko mu się odrobinę mieszało, ale w miarę sprawnie poukładał sobie swoją sytuację. Wiedział, że gdyby spędził nad tym nieco więcej czasu szybko zrozumiałby, jak znalazł się w swoim obecnym, nieciekawym położeniu.\nWiedział, że po drodze wziął ze sobą pełną tłumaczonych run księgę, której nie miał teraz ani w torbie, ani nigdzie w pobliżu. Wziął także stary miecz o ostrzu w kształcie półksiężyca, linę oraz jakieś eliksiry. Wszystkie te przedmioty miał przy sobie – lina i mikstury leżały bezpiecznie obok krzesiwa w jego torbie. Nic więcej w niej nie było. Nie po raz pierwszy i nie po raz ostatni żałował utraty ekwipunku, z którym wchodził do kanałów.\nJedynymi siłami Dahharda, które pozostały nienadwątlone, były jego siły magiczne. Mógł z ich pomocą doprowadzić się do względnego porządku, decydując, w którym kierunku kontynuować wędrówkę. Znalezienie wielkich wrót, którymi wszedł do komnaty, nie powinno być trudne nawet po ciemku – szczególnie, że zaraz za nimi znajdowały się spore pomniki krasnoludzkich bogów. Te na szczęście się nie poruszały. Najlepiej byłoby jednak znaleźć ten cholerny kaganek. Gdzieś przecież musiał tutaj być!\nSzybko okazało się, że Dahhard nie ma wiele czasu na poszukiwania. Z pewnej odległości dobiegł go bowiem dziwny hałas przypominający trące o siebie blachy. Natychmiast przypomniał sobie o zakutym w stal wojowniku, który poległ przed wejściem do sali, w której się znajdował. Jeżeli zamierzał on powstać, z pewnością obierze go za cel. Walka z nieumarłym w całkowitych ciemnościach nie mogła się powieść.\nSkonfundowana brakiem obecności głosów w swojej głowie Rowena szła przez ciemne tunele. Nie były one jednak tak ciemne jak sala, w której znajdował się Dahhard. Tu i ówdzie korytarze otwierały się na sale, w których powałach ziały długie szyby doprowadzające odrobinę światła słonecznego. Każda z nich była nieco mniej ograbiona przez szabrowników, nieco pełniejsza, uchylając rąbka tajemnicy z życia dawnych mieszkańców tego miejsca. Rowena znała tego typu miejsca. Była w kompleksie o funkcji militarnej, ze zbrojowniami, miejscami odpoczynku, zebrań i biesiad. Świadczyły o tym sale, które mijała – znajdowała w nim marne pozostałości mebli, zardzewiałe uzbrojenie i naczynia. Nie znajdowała natomiast kości poległych w tym miejscu wojowników krasnoludzkich, co oznaczało, że albo polegli w innym miejscu kompleksu, albo też go opuścili. Na to drugie się jednak nie zanosiło – przedstawiciele brodatej rasy byli wszak uparci i nie emigrowali dobrowolnie.\nMimo że przewodnicy Roweny ucichli całkowicie, ta nadal szła pewnie, jakby urodziła się w kompleksie pod Minaloit. Uczucia, jakie na nią spłynęły, były jej jednak zupełnie obce. Nie pamiętała, kiedy ostatni raz czuła się tak samotna. Posiadanie wielu osobowości zamkniętej w swojej własnej czaszce miało kilka profitów. Zawsze miała z kim pogadać. Teraz była zdana wyłącznie na siebie, idąc w głąb tuneli w poszukiwaniu odpowiedzi. To tutaj ciągnęły jej demony i to tutaj sama chciała się znaleźć, czując, że te starożytne korytarze są częścią jej przeznaczenia. Nie pomyliła się – stoczyła pojedynek z bratem Aleksisa Bentruma odpowiedzialnym za jego śmierć. I chociaż nie słyszała elfiego proroctwa, czuła bieg historii, w którą całkowicie się wplątała. Nie mogła się teraz zatrzymać, niezależnie od tego, co czekało ją u końca wędrówki. Aura magiczna tego miejsca wpływała na nią coraz bardziej. Była ciężka, duszna… nekromantyczna. Cokolwiek ją wywoływało, musiało być niezwykle potężne, cuchnąc swoją mocą na mile.\nRowena kluczyła, przechodząc przez szersze i węższe tunele oraz wiele różnych sal. Mijała po drodze zwłoki śmiałków, którzy polegli podobnie jak ona zwiedzając tę część kompleksu. Im dalej szła, tym lepiej byli wyekwipowani. Od jednego, wyglądającego niczym żak uniwersytecki, pożyczyła sobie parę grubych świec. Dawały odrobinę światła, choć były w takich okolicznościach dość niepraktyczne. Najwyraźniej nieprzywykły do zwiedzania krasnoludzkich tuneli uczony nie pomyślał o innym źródle światła. Miał na tyle oleju w głowie, by nie zabierać pochodni, które mogłyby tutaj jedynie nadymić, szczypiąc w oczy i nos.\nNic nie stało na przeszkodzie, aby pozbawić napotykanych awanturników także innych, bardziej wartościowych przedmiotów. Z pewnością mieli przy sobie coś, co pomogło im przetrwać tak długo. Magiczne elementy uzbrojenia, eliksiry, narzędzia i akcesoria – z pewnością się im nie przydadzą. Pewną nadzieję budził fakt, że nie obudzili się oni do ponownego życia. Być może nekromancka potęga rządząca tym miejscem wcale nie była tak potężna, jak z początku zdawało się Rowenie.\nJej skupienie rozbił na moment hałas dobiegający z dalszej części korytarza. Znała go – dokładnie taki dźwięk wydawał poruszający się na kimś, płytowy pancerz. Z początku podejrzewała, że oto natknęła się na kolejną grupę krasnoludów, ale zalegająca przed nią gruba warstwa kurzu zadawała kłam tej tezie. Nikt nie był tutaj od wielu lat.\nZignorowany przez Sokolnika Nessir postanowił przemyśleć całą sprawę. Doszedł do wniosku, że do kanałów zlazł, ponieważ jest kompletnym kretynem. Nie pozwolił jednak przed sobą tego przyznać. Szedł tutaj dla przygody, mitycznych artefaktów, godziwej zapłaty i doprowadzenia do stanu używalności trupa tutejszego burmistrza, niejakiego Aleksisa Bentruma. Tak przynajmniej mówiło elfickie medium, a po tym, co Nessir zobaczył w kanałach – i czemu świadkował w tym momencie – nie było powodów, by mu nie wierzyć.\nNiestety, póki co korzyści z całej wyprawy było wybitnie niewiele. Śmiałek prawie stracił życie, nowego ekwipunku też niewiele znalazł, a był przy tym głodny, ranny i zmęczony. Teraz obserwował zaś swego towarzysza odbywającego niemą rozmowę z istotą rodem z przypowieści o demonach z Księgi Światła. Taktyka na przyjmowanie rzeczywistości taką, jaka jest, przestawała powoli zdawać egzamin. Nessir zaczął po prostu popadać w szaleństwo – a przynajmniej tak pomyślał z początku.\nOto bowiem zaczął słyszeć głosy w swojej głowie, przyjmując je początkowo z zaskoczeniem i strachem, a dopiero po chwili ze zrozumieniem. Sokolnik rozmawiał z zasuszonym stworem na tyle głośno, że ich przekaz pozazmysłowy trafił nawet do Nessira. Słyszał każde wymieniane słowo. Trochę zabolała go od tego głowa, ale przynajmniej nie czuł się poza konkursem. Szybko powiązął fakty.\nStwór siedział w Krwawej Róży, która najwyraźniej go pętała. To była dobra wiadomość. Mimo wszystko zdołał w jakiś sposób posłać za Nessirem oraz jego kolegami armię nieumarłych. I rozmawiał teraz telepatycznie z Sokolnikiem. Oznaczało to, że najwyraźniej bazgroły wyrysowane na podłodze sali nie trzymają go już tak dobrze w cuglach. Nessir mógł się zdziwić, czemu Sokolnik postanowił pogadać z potworem zamiast go po prostu zgładzić. Wyglądało to tak, jakby sam Dresz nie mógł zrobić ani kroku. Natomiast Nessir jak najbardziej – nie czuł niczego takiego jak aura magiczna, zagrożenie od strony samej Krwawej Róży czy ubytek sił wywołany czymkolwiek innym niż zmęczenie. Nic, poza obolałą nogą, nie przeszkadzało mu w działaniu.\nSam Sokolnik nie miał tego szczęścia. Im bliżej był wyrysowanego krwią symbolu, tym słabszy się czuł. Wiedział już, że odpowiada on za silną negację energii magicznej – to dzięki niej znajdujący się w centrum sali stwór był obecnie tak słaby. Mimo wszystko potrafił prowokować. Sokolnik starał się nań naciskać, żądając odpowiedzi na swoje pytania. Wydawało się, że istota, z którą rozmawiał, powoli ugina się pod jego rozkazem. Mogło to być jednak złudne wrażenie. Kontakt pomiędzy nimi wzmacniał się z minuty na minutę. Myśli biegły teraz dużo swobodniej niż na początku.\n– Jam był pierwszym, który wyszedł z Dravenghr! – powtórzył niejako zmuszony do odpowiedzi stwór. Wraz z jego słowami do umysłu Dresza trafiło kilka obrazów. Przedstawiały one mgliście jakąś okrutną masakrę, która najpewniej dokonała się przed laty w tym miejscu. Sokolnik doświadczał scen rzezi, jak gdyby sam zadawał ciosy, torturował i znęcał się nad ciałami. Patrzył na te okropne wydarzenia oczami stwora, z którym rozmawiał. Rzeczywiście prowadził on wówczas jakąś grupę, najpewniej swoich podwładnych. Z obrazami spłynęło wrażenie spełnienia, ekstatycznej przyjemności i walki w imię najwyższych ideałów. Majaczyła w nim osoba najwyższego rangą wodza, w imię którego przelewano krew.\nDresz zrozumiał, że oto stanął przed Chorążym. Nadal jednak nie znał jego plugawego miana, wiedząc przy tym, że poznanie go jest niezwykle istotną kwestią. Aby zmusić istotę do przedstawienia się, musiał naciskać dalej.\n– I wiem o tobie wszystko, Powierniku – przekazał złowieszczo demon po chwili, zsyłając na Sokolnika uczucie niepokoju, od którego nie mógł się opędzić. Najwyraźniej wpływ, jaki miał Dresz na Chorążego, był obustronny. On także mógł wykorzystać łączące ich zjawisko do własnych, niecnych celów. Jeśli jednak już to robił, stosował dużo subtelniejsze od Sokolnika metody.\n21 wrz 2018, 22:13\nCień strachu przemknął przez myśli Dresza, ale starał się jak najszybciej go zamaskować i wypchnąć. Jeśli chciał pozostać w tym momencie jako tako bezpieczny jego rozmówca nie mógł go wyraźnie ujrzeć, nie mógł ujrzeć niczego co dawałoby mu przewagę.\nZesłany przez Chorążego niepokój świdrował jego myśli, powodując dobrze znane uczucie: żołądka, który zdawał się podchodzić do gardła. Jednak nie było ono dla Sokolnika niczym nowym. Właściwie towarzyszyło mu już od momentu gdy tylko wszedł do Kanałów.\nDo Dresza wreszcie dotarło w jak niebezpieczną grę się wplątał. Ich "rozmowa" wcale nie była rozmową. Była bitwą. Grą magii, umysłów i subtelności. Grą zdradliwą, niebezpieczną i cholernie ryzykowną. A on wcale nie czuł się w niej pewnie. Zrozumiał, że Chorąży pragnie go pochwycić, zmiażdżyć i nagiąć do swojej woli. Bynajmniej nie fizycznie, a w sposób dużo gorszy. Sposób, który wypaczy go od środka, zniszczy. Ta niesamowita gra była czymś, w czym Sokolnik nie miał wiele doświadczenia. A już niewątpliwie będący przed nim stwór znał ją o wiele lepiej. Wiedział, że mimo to musi się jej podjąć, że próba zignorowania Chorążego prawdopodobnie tylko pogorszy jego sytuację, a w najlepszym wypadku sprawi, że utknie w martwym punkcie. Mógł liczyć jedynie na Nessira, który zdawał się zupełnie nie być w stanie zrozumieć co się dzieje, ale też być przez to wszystko zupełnie nietknięty. Paradoksalnie bycie z magicznego punktu widzenia kompletnym beztalenciem prawdopodobnie pozwalało mu naprawdę wiele w tym momencie zdziałać. Chociaż wiedziony wcześniejszymi doświadczeniami Sokolnik nie mógł stawiać wszystkiego na jego kreatywność, czy zdolności intelektualne.\nPonownie wypchnął ze swojej świadomości skradające się uczucie strachu i wzburzenie wywołane obrazami, które przyszło mu przed chwilą zobaczyć. Musiał. Się. Skupić.\nZatrzymał się na chwilę, aby złapać oddech. Zluzował wcześniejszy nacisk magiczny, wycofując się nieco, ale dbając o to, aby nadal na swoim przeciwniku wywierać pewną presję. Nie chciał, aby tamten uznał, że całkowicie odpuścił. Skupił się natomiast na czymś innym, czymś co mogło być niesamowicie istotne, a co zapewne z łatwością mógł przeoczyć. Na wiążącej go z plugawym demonem, a umożliwiającej im rozmowę nitce magii. Posłał swoją energię, aby naruszyć ją nieco i zbudować na swój sposób. By uczynić silnym i wyraźnym to połączenie, które umożliwia im rozmowę... A jednocześnie tylko je. Starał się wytłumić swój nadmiar myśli, odciąć Chorążego od jego rozbieganego umysłu i tego co się w nim kryje. Umożliwić mu rozmowę i tylko to, nic więcej. Ostrożnie starał się zrozumieć gdzie sięgają wici magii demona i jakie plany za sobą kryją. Obserwował bardzo intensywnie jego poczynania, starając się jak najszybciej uczyć i adaptować. Stać się równie subtelnym w swoim rozumieniu, co tamten w działaniu.\nPowstrzymał chęć, aby panicznie wręcz zaprzeczyć stwierdzeniu rozmówcy. Nie. Demon tego właśnie chciał - paniki, strachu, chaosu w jego głowie. Tymczasem Sokolnik miał zamiar włożyć swoje siły w to, aby zachować czysty umysł, spokój i nie podejmować pochopnych działań. Wiedział, że usłyszane teraz słowa były kontratakiem na wcześniejsze działanie Dresza. Nie mógł być pewien, czy to faktycznie jego nacisk przymusił demona do pokazania mu tych obrazów, czy też był to jakiś element misternego planu, jednak pomimo ciemności w jakiej błądził Sokolnik zdołał postawić kilka kroków w przód. Nie potrafiąc ocenić jak dużo może jeszcze uzyskać siłą bał się próbować. Czy potrafił stwierdzić jak jego własne możliwości miały się do tych przeciwnika?\n- Jeśli wiesz wszystko, wiesz po co tu jestem - wkroczył w grę Chorążego. Kiedyś usłyszał, by nigdy nie droczyć się z demonami. Że one zawsze wygrają, że zawsze okażą się sprytniejsze. Z drugiej strony, były to słowa wynikające z ludowych bajań i podań. Dla tych ludzi sam Sokolnik mógł być bliski demona.\nPostanowił zaryzykować. Spróbował podchwycić intencję demona, którą miał nadzieję, że dobrze zrozumiał. Własną magią, starając się działać najsubtelniej jak tylko potrafił chciał na swój sposób skopiować to, czego sam doświadczył przed chwilą. Jednak nie zsyłał niepokoju. Nie, chciał wzmocnić chęć demona do opowiadania o tym, jak to wszystko wie. Do przechwałek i pokazania siebie samego. Chciał aby Chorąży zaczął opowiadać. Jak najwięcej i jak najskładniej.\nWtedy pozostawało mieć nadzieję, że jeśli plan się powiedzie, to Dresz usłyszy coś przydatnego. A przede wszystkim kupi czas Nessirowi. Pomoc wojownika była mu potrzebna. Samotne, mentalne starcie z demonem mogło okazać się jednostronne. Wiedział dobrze jednak, że nie może dać swojemu towarzyszowi żadnych wyraźnych sygnałów ani wskazówek, bo tym samym przekaże je też Chorążemu.\n03 paź 2018, 14:34\nTo sen? – zapytał sam siebie. Cały czas nie mógł uwierzyć, że znajduje się w kompletnym osamotnieniu, otoczony przez nieprzeniknione ciemności. Chwycił się za głowę i szybko tego pożałował. Głowa bolała, jakby ktoś wbijał w nią gwoździe. Połamana szczęka ze szczególnym okrucieństwem dawała znak magowi, że jeszcze nie umarł. I bynajmniej nie śnił.\nNa myśl o tym co doprowadziło go do tego stanu, ciało młodego alchemika przeszył zimny dreszcz. Chwilę zajęło nim zaczął dalej analizować swoją sytuację. Ogólne zmęczenie, a także pragnienie i głód towarzyszące teraz młodzieńcowi, nie pomagały w skupieniu. Myśli cały czas tworzyły niezrozumiałą plątaninę. W jego umyśle obrazy na przemian zamazywały się i rozjaśniały, pojawiały, żeby zaraz zniknąć i zostać zastąpione innym.\nDahhard czuł się, jakby miał gorączkę, lecz nim zdążył się nad tym zastanowić, zakręciło mu się w głowie co omal nie doprowadziło go ponownie do pozycji leżącej. Był głodny i potwornie spragniony. Niestety dookoła nie było niczego co mógłby zjeść lub wypić. Brak światła powodował dezorientację, która tylko bardziej pogarszała samopoczucie.\nPo krótkiej chwili trwania w bezgłośnej ciszy, którą zakłócały tylko tabuny myśli wirujące w głowie Dahharda, mężczyzna poruszył się. Spróbował podnieść się z klęczek. Kolana bolały równie mocno co reszta ciała. Po krótkim wysiłku, który zmęczył zaskakująco mocno, alchemik znalazł się w pozycji stojącej. Spróbował zrobić jeden krok, potem drugi i następny. Zrobił kilka ruchów w bliskiej odległości starając się zbytnio nie oddalać. Było jasne, że jeśli będzie tego chciał, nogi poniosą go w wybranym kierunku. Tylko jakim?\nAlchemik zaczął zastanawiać się, w którą stronę udali się jego towarzysze. Zostawili go… Był zły, jednak po chwili uznał, że nie będzie próbował obarczać ich winą za swoją sytuację. Leżąc na ziemi wyglądał pewnie jak trup, więc nic dziwnego, że go porzucili. Sam postąpiłby podobnie.\nJeśli nie chciał tutaj utknąć na zawsze, musiał poszukać wyjścia. Po omacku nie było takiej możliwości, jednak chłopak przypomniał sobie o kaganku, który miał przy sobie, gdy tu schodzili. Może uda mu się go znaleźć? Dahhard z trudem pochylił się, aby później opaść na kolana. Podjęcie samej próby dawało jakieś nadzieje, jednak nie gwarantowało to żadnego powodzenia. Gdyby, jednak dotarł znalazł naczynie, mógłby przy użyciu krzesiwa rozpalić ogień. Szukając, alchemik czuł się bardzo bezradny.\nW międzyczasie zerknął do swej torby. Nie znalazł tam nic prócz krzesiwa, liny i eliksirów. Gdyby miał przy sobie swój dobytek, jego sytuacja mogłaby zmienić się diametralnie. Z beznadziejnej co najmniej na stabilną. W pewnym momencie, jakby niespodziewanie, na młodego mężczyznę spłynęło olśnienie. Dar od bogów. Był przecież magiem, potrafił leczyć mniejsze rany. Chciał chociaż spróbować, jednak nie był pewien czy obecny stan pozwoli mu czarować. Warto było spróbować przy pomocy magii zmniejszyć ból głowy, a także nieco rozluźnić spięte i poobijane mięśnie na całym ciele.\nCiszę, która trwała już od dłuższego czasu przerwały hałasy. Dahhard wzdrygnął się na samą myśl, że może ponownie mieć do czynienia z potworami tkwiącymi w tych katakumbach. Dźwięki przypominające tarcie blachy o blachę nie były jeszcze bardzo wyraźne, a to oznaczało, że ma nieco czasu, aby chociaż odnaleźć światło. Nie wiedział jak wiele.\nDahhard w jednej chwili porzucił nadzieje związane z uratowaniem mistrza. Teraz musiał dbać o własne życie. Poprzysiągł sobie, że nie zginie, nie teraz i nie tutaj. Chwilę później gorączkowo szukał kaganka.\n03 paź 2018, 15:04\nWycieńczona, zagubiona, głodna, brudna i obolała szła korytarzem, wydawałoby się, bez końca. Gdy weń weszła, wymacała w torbie krzesiwo i świecę. Niezręcznym ruchem roztrzęsionych rąk udało jej się zapalić knocik i wkrótce chybotliwy płomień choć trochę oświetlił jej drogę. Bez niego było ciemno, że oko wykol.\nBiałowłosa – choć to określenie teraz do niej zupełnie nie pasowało – przesuwała się powoli. Ta droga, to miejsce zmęczyły ją już nadto, a najgorsze, że nie mogła się cofnąć. Mogła tylko iść i iść, nie wiedząc gdzie i po co. Zawsze musiała wtykać nos w nie swoje sprawy i pakować się w kłopoty. Żyła już na tyle długo i w takich warunkach, że powinna nauczyć się ostrożności i przezorności. Natomiast Rowena była najlepszym przykładem nieroztropności i braku logicznego myślenia. Po prostu głupia, opętana, naiwna i płytka jak brodzik dziewczyna. A do tego zuchwała i arogancka.\nOstatnimi czasy te dwie cechy charakteru znacznie przycichły na rzecz tych mniej chlubnych. Mniej – w jej przekonaniu oczywiście. Okazywała się słabą, bezbronną dziewczynką, która potrzebowała pomocy i niemalże ojcowskiej opieki, której tak brakowało jej przez całe życie. Niezaradna, głodna, brudna i bez dachu nad głową zjednywała sobie męską część społeczeństwa niespotykaną urodą. Bujnymi, białymi włosami, dużymi szmaragdowymi oczyma, rumianymi policzkami i jasną cerą. Łatwo było się nią zauroczyć, łatwo zakochać w tym obrazku, lecz prawda o niej była inna i ten zarys bezradnej i zagubionej dziewczynki burzył wszystko, co mogło w niej zachwycać. Wzbudzała litość, żal i coś na kształt miłosierdzia. W końcu któż nie pomógłby ładnej, lecz biednej sierocie? Albo nie wykazał się rycerskością, aby uratować damę w potrzebie? Pierwszego dokonał Aleksis. Drugiego Kot’eleiven. Ale przecież Rowena, ta prawdziwa Rowena nie była ani potrzebującą, ani tym bardziej damą. Potrafiła jako tako zadbać o siebie. Miała swój miecz, umiejętności i odwagę. Miała taką wewnętrzną siłę i tylko jej demony potrafiły ją zniszczyć. I zrobiły to. A teraz – odeszły. Została sama. Mogła wreszcie żyć pełnią życia! Bez zjaw, duchów, chrzęstu kości, smrodu cmentarnej ziemi i chłodnego oddechu śmierci. Być panią samej siebie. Jednak najpierw musiała tę samą siebie odbudować. Tylko jak, kurwa, w tych cholernych podziemiach?! Tyle było sprzeczności i myśli pędzących z prędkością światła w białowłosej głowie. Wolnych od upiornych podszeptów, że Rowena nad nimi nie panowała. Gubiła wątki, przeplatała je bez logicznego ciągu, ale cieszyła się tą wolnością umysłu. Nie musi już się bać, nie musi szukać nekromantów – wcale nie chce ich szukać! W tejże chwili wolałaby nawet wieść życie swojej matki – proste, rozpustne i niebezpieczne, ale nie pod względem magicznym, lecz zarówno wojowniczym, jak i uczuciowym. Ta wolność zaczęła budować Rowenę od nowa i tylko to miejsce w tym przeszkadzało. Nie umiała jednak wrócić. Musiała wierzyć, że na końcu drogi znajdzie wyjście. Opuści Minaloit i zostawi za sobą wszystkie wspomnienia związane z tym miejscem. Choć będzie to bolesne, bo rany wciąż są świeże, w końcu się zabliźnią. Nie spojrzy wstecz…\nTymczasem spojrzała pod nogi. Od jakiegoś czasu mijała zwłoki. Ciała krasnoludów. Zdmuchnęła świecę, ponieważ tu i ówdzie w salach i korytarzach, przez które przechodziła, posiadały prześwity. Wąskie, ale w totalnym mroku dawały naprawdę sporo światła. Patrząc na trupy, obudził się w niej zmysł przetrwania. Jednym z elementów sztuki „życia pomimo okoliczności” było umiejętne wykorzystanie tychże. W tej sytuacji oznaczało to zwykłą grabież. Zaczęła więc przeszukiwać szaty i torby zmarłych w poszukiwaniu cennych lub praktycznych przedmiotów. Jedne mogła sprzedać, drugie wykorzystać. Najpierw wsunęła do torby kilka grubych świec. Mogły się przydać, choć światło dawało nikłe, nie musiałaby marnować swojej czarnej świecy. Innemu poległemu zabrała sztylet. Był piękny i musiał być sporo wart. Jego rękojeść inkrustowana była drogocennymi kamieniami, a sama klinga pokryta motywem winorośli. Pasował bardziej do elfa niż krasnoluda. Może długobrody też go ukradł? Swój sztylet zostawiła w piwnicy Aleksisa, kiedy wycelowała ostrzem w serce alchemika, a ten bezmyślnie chwycił go w obie dłonie. Pal sześć rany, które sobie zadał. Ostrze było zatrute. Rowena podała Bentrumowi antidotum, bo przecież nie chciała go zabić tylko…zniechęcić. Nie udało się ani jedno, ani drugie, bo Aleks jakby za punkt honoru obrał sobie „ocalenie” Roweny. Sam jednak się zatracił, zakochując się w niej bez pamięci. Wracając jednak do sedna – sztylet przepadł, więc przyda się nowy.\nInna broń czy elementy opancerzenia nie interesowały jej. Zwłaszcza zbroje – ciężkie i zdecydowanie nie w jej rozmiarze. Owszem, niektóre z nich mogły mieć magiczne właściwości, ale Rowena nie mogła mieć o tym pojęcia. Bardziej zafascynował ją przybornik jednego krasnoluda pełen fiolek zawierających różnokolorowe płyny. Od razu pomyślała o zniszczeniach w sklepie Bentruma. Ot, taka mała rekompensata dla tych, którzy chcieliby go odbudować… A może też były to leki, trucizny lub magiczne mikstury wywołujące zaklęcia? Tak, to zdecydowanie może się przydać. U innego znów znalazła parę złotych monet, kolejnemu zabrała sygnet…takie tam złodziejskie nawyki. Dłużej zastanawiała się nad zwojami, które jeden z umarlaków trzymał w torbie. Rowena rozwijała je i obracała w różnym kierunku, próbując odczytać. Niestety nie potrafiła. Jeden z nich szczególnie ją zainteresował, bo przedstawiał mapę i była przekonana, że była to mapa tuneli. Wsunęła zwoje do torby, gdy coś wyrwało ją z przemyśleń…\nPoważnie?! Ledwo złapała równowagę po pojedynku z krwiożerczym potworem. Była głodna, pobijana, ranna i śmiertelnie zmęczona. Naprawdę miała dość tego miejsca i jego…na wpół martwych mieszkańców. Jak coś umarło, powinno nie żyć! Jej zdenerwowanie wzięło źródło od chrzęstu żelaza dobiegającego z głębi korytarza. Nie wróżyło to nic dobrego. Przynajmniej ostatnie wydarzenia o tym świadczyły. Nikt, kogo spotkała na swojej drodze w Kanałach, nie był przychylnie nastawiony. Podniosła się powoli, upychając zdobycze w torbie, która z pustej zrobiła się pełna i cięższa. Ostrożnie wysunęła miecz i ruszyła naprzód. Czas zabić kolejnego skurwiela…\nWszystko powoli zaczynało układać się w jedną całość. Mimo początkowej niepewności, która ogarnęła jego umysł i ciało zacisnął pięści i głęboko odetchnął. Gdy lekko przymknął oczy i skupił wzrok na Sokolniku, początkowy strach wywołany nowymi doznaniami odszedł. Mógł teraz lepiej zaplanować następne działania. Miło było dla odmiany wiedzieć co się dzieje wokół niego. Nie byłby ze sobą szczery, gdyby twierdził, że rozumie zasady rozgrywki, którą prowadził jego kompan, ale świadomość tego, że w ogóle ma miejsce jakakolwiek rozgrywka była sporym udogodnieniem.\nJeżeli Sokolnik nie był w stanie wykonać choćby najmniejszego ruchu lub gestu to sytuacja, w której się znaleźli nie była zbyt komfortowa. Nie do końca potrafił rozszyfrować to czy bierna postawa jego towarzysza była świadomym wyborem czy tez obowiązkowym elementem mentalnej potyczki, którą prowadził. Tajemniczy stwór siedzący po środku misternie wykonanych malunków nie był zbyt zainteresowany najemnikiem i tę przewagę w końcu postanowił wykorzystać.\nChwycił za miecz i zacisnął mocniej dłoń na jej rękojeści. Wyciągając ostrze robił to możliwie jak najciszej tak aby nie zwracać na siebie uwagi. Wolną ręką sięgnął po tarczę, którą zdobył w podziemiach. Nie był świadomy jej wartości czy możliwości, ale odkąd ją znalazł, mocno wierzył w to, że jeżeli cokolwiek ma go uratować od ciężkiego uszczerbku na zdrowiu to właśnie będzie ten przedmiot. Kolejnym pytaniem, które zrodziło się w jego prostym umyśle był sposób ataku obrzydliwej kreatury.\nPozornie na łatwiejszego przeciwnika nie mógł trafić. Z wyglądu zupełnie niegroźny, a jednocześnie mało mobilny. Nie przejawiał żadnych znaków życia i w dodatku sprawiał wrażenie jakby Nessira w ogóle nie było w tym pomieszczeniu. Miał szczerą ochotę po prostu podejść do kreatury i zbić ostrze miecza w ciało. Wiedział jednak, że zrobić tego w ten sposób nie może. Powodem dla którego miał obawy były malunki na podłodze. Z jakiegoś powodu kreatura siedziała akurat „zamknięta” w tych malunkach. Z własnej woli czy nie, nie miał pewności czy malunki na ziemi mogą mu pomóc czy przeszkodzić.\nOblizał nerwowo wargi i skupił wzrok na przeciwniku. Czuł przyśpieszone bicie serca, drżenie mięśni i ścisk w żołądku, za którym tęsknił. Zrobiło mu się cieplej, krew w jego organizmie znów zaczynała się gotować. Zawsze przed starciem lub w kluczowych dla niego momentach jego organizm wysyłał mu podobne sygnały. Nauczony doświadczeniem wiedział, że to jest ten moment, w którym jest gotów. Zrobił pierwszy krok, w prawą stronę, tak aby zwiększyć dystans między nim, a Sokolnikiem. Jednocześnie oddalił się od malunków, tak aby lepiej ogarnąć wzrokiem najbliższe otoczenie. Musiał wykorzystać fakt, iż nikt nie zwraca na niego uwagi. Znów oblizał wargi i zaczął liczyć odległość. Gdy był już pewien, ruszył do ataku. Pierwszy krok był przyniósł kolejną falę ekscytacji, a drugi pewność siebie. Lekkim truchtem zbliżał się do ścisłego centrum przestępując z pięt na palce. Jednocześnie regulował oddech, tak aby w kluczowym momencie wypuścić nadmiar powietrza. Gdy wystarczająco skrócił już dystans, wydłużył krok i przyśpieszył. Tuż przed malunkami zboczył z kursu i odbił mocniej w prawą stronę, osłaniając się tarczą. Cały ciężar ciała przeniósł na lewą nogę i wybił się z niej, chcąc zaatakować od boku, a nie frontalnie. Czuł się fantastycznie, napędzony rządzą zemsty za wszystkie krzywdy, które spotkały go w tych podziemiach skupiony był tylko na przeciwniku. Będąc już w powietrzu opuścił lekko tarczę i starał się użądlić mieczem swojego przeciwnika celując gdzieś w okolice szyi lub obojczyków. Niezależnie od efektów ataku, chciałby wylądować lekko uginając przy tym kolana. Zaraz po tym odwróciłby się frontem do przeciwnika i odbiegł kilka kroków w tył osłaniając się tarczą. W głowie obmyślałby plan następnego ataku.\nMentalny atak, jaki przypuścił na Dresza Chorąży, spotkał się z jego niemal natychmiastową reakcją. Pojąwszy, że uczestniczy w grze, której zasad nie zna, wycofał swój wpływ niemal całkowicie. Zaczął układać własną taktykę. Postanowił nie pozwolić koniom swego umysłu na niekontrolowany pęd przed siebie. Zastanawiając się nad naturą więzi, która łączy go z Chorążym, postawił sobie jasne cele: ograniczyć ją do minimum oraz umocnić, by uzyskać nadeń lepszą kontrolę. Wkładając w to swoją wolę i koncentrację liczył na to, że jego wysiłki nie pójdą na marne.\nNie miał jednak możliwości, aby to zweryfikować. Czuł więź przede wszystkim metafizycznie. Otaczająca ją aura magiczna stała się na tyle nikła, że trudno było zauważyć jej subtelne zmiany. Sam fakt, że Dresz wyczuwał aurę magiczną telepatycznego połączenia, był godny podziwu – cała ta sytuacja była dlań całkiem nowa, ale po tym, gdy co wydarzyło się nad brzegiem podziemnego jeziora, nic nie było takie samo.\nCiągła obecność aury magicznej jasno świadczyła o tym, że łącząca Sokolnika i Chorążego nitka była trwała. Oznaczało to, że podjęta przez Dresza próba zapanowania nad wysyłanymi informacjami była niezwykle racjonalna. Zablokowanie swojego umysłu i kontrola nad tym, co z niego wypływa, stała się mimowolnie jego priorytetem. Zadrżał bowiem w duchu na myśl, czego demon mógł dowiedzieć się bez jego wiedzy. Skoro więź była stała, Chorąży równie dobrze mógł słyszeć wszystkie myśli Dresza, nie tylko te, które przekazuje świadomie.\nOznaczało to jednak, że proces ten mógł ulec odwróceniu – gdyby tylko Dreszowi udało się lepiej zapanować nad więzią, która ich łączyła. Chorąży zdawał się robić to bardzo dobrze – to w końcu on zainicjował kontakt i z pewnością mógłby podtrzymać połączenie nawet bez udziału Sokolnika.\nTen wyczuwał z dokładnością wyłącznie sam początek nici – ten, który wypływał wprost od niego. Trop aury magicznej poprowadził go następnie wgłąb Krwawej Róży, gdzie ulegała ona znacznemu zniekształceniu i rozproszeniu, ale nadal tliła się lekko, wijąc pomiędzy runami. Zdolności Dresza wyczerpywały się gdzieś na początku zewnętrznego kręgu Róży, czyli bardzo szybko. Jeśli chciał zapanować nad więzią, musiał wyczuć ją dokładniej. Miał na to dwa oczywiste sposoby – wzmocnić nitkę poprzez przekazanie większej ilości informacji, co pozwoli dostrzec ją wyraźniej, lub też skupiając się bardziej na jej śledzeniu. Oba sposoby osłabiłyby jednak jego koncentrację na ochronie własnego umysłu. Być może jednak możliwości było więcej.\nNa zadane przez Sokolnika pytanie Chorąży odpowiedział przesyłając niejednoznaczne wrażenie pozostawiające w umyśle wyłącznie echo szydery. Przekaz był dość wyrafinowany, jakby demon przeszedł na inną, bardziej skomplikowaną i doskonalszą formę komunikacji. Zaraz przeszedł jednak do prostego wysyłania słów, wysyconych jednakże wyższością i jadem. Pierwszego Sokolnik nie zrozumiał, wiedział jednak, że musi ono określać osobę, o której mowa – być może odnosiło się pogardliwie do jej rasy.\n– …Wiedźma cię przysłała. Nie może mnie powstrzymywać wiecznie. Czas się kończy, a jej siły maleją. Moje… rosną – przekazał Chorąży z emfazą, czując najwyraźniej niewysłowioną przyjemność płynącą z przeświadczenia o własnej potędze. Sokolnik nie wiedział, dlaczego zaczął nagle rozumieć te niuanse, dlaczego wiedział, jakie jest nastawienie Chorążego – czyżby on sam dbał o to, by jego przekaz był pełniejszy, czy sam nie potrafił ochronić swojego umysłu przed Sokolnikiem?\nNessir obrywał wszystkimi przekazywanymi informacjami mimochodem. Zaczęła boleć go od tego głowa. Poczuł gilgotanie w lewej dziurce od nosa, więc mimowolnie wzniósł ku niemu rękawicę. Krew. W takiej chwili zaczął krwawić z nosa. Nie miał wątpliwości, że to przez te całe magiczne szmery‐bajery. Nie chciał sprawdzać, co stanie się, gdy zostanie tutaj dłużej. Chciał to zakończyć – najlepiej jednym dobrym ciosem.\nWiedział, że jest w stanie zabić człowieka, jeśli dobrze trafi. Wprawdzie nie od razu, ale porządnie ugodzony w pachwinę, pod pachę czy w szyję jegomość miał może kilka chwil na odmówienie modlitwy. Czy mógł zabić w ten sposób rogatą istotę otoczoną krwawymi malunkami? Nie wydawało się, że ten, który każe się zwać Chorążym, będzie w stanie się bronić. Wyglądał jak zasuszony trup, który – choć obrzydliwy i nieludzki – nie mógł stanowić zagrożenia. Nie zwracał poza tym na Nessira najmniejszej uwagi, patrząc niewidzącymi oczami przed siebie, prosto na Sokolnika i konwersując z nim za pomocą magii.\nNietrudno było poczuć grozę sytuacji, szczególnie, jeśli się jej nie pojmowało – a wszystko to było dla Nessira całkowicie niepojęte. Nie ukrywał przed sobą tego, że pewne elementy układanki były dlań nieznane i że prawdopodobnie nigdy nie zdoła ich poznać. Nie miał jednak takiej potrzeby. Sytuacja, której doświadczał, była instynktownie prosta – wzbudzający przestrach stwór był zagrożeniem, przed laty zneutralizowanym, a teraz wracającym do gry. Należało go unieszkodliwić.\nZaciskające się na rękojeści miecza palce Nessira szybko przypomniały sobie dawną siłę. Mimo zmęczenia, odniesionych ran i głodu poczuł zew, który zawsze prowadził go w takich chwilach. Adrenalina szybko napędziła jego ruchy, gdy w wypracowany sposób, krok za krokiem, okrążał Krwawą Różę. Póki co nie wszedł w jej obręb, zbliżając się jednak nieuchronnie po okręgu. W momencie, gdy jego stopa miała natrafić na skomplikowany malunek, zmienił kierunek natarcia rzucając się w kierunku przeciwnika z uniesioną do bloku tarczą.\nZaatakował bez przeszkód. Miecz wszedł gładko w ciało demona, jednak weryfikację skutków tego trafienia należało odłożyć na przyszłość. To nie przeciwnik i zadana mu rana stały się głównym zmartwieniem Nessira.\nOto bowiem symbole pokrywające dzierżącą przez śmiałka okrągłą tarczę rozgrzały się do czerwoności, gdy ona sama stała się nagle dużo cięższa. Jej niewątpliwie magiczne właściwości uległy niemal natychmiastowej niwelacji, co sprawiło, że niesamowita lekkość oręża przeminęła. Symbole wyrysowane na powierzchni tarczy zajarzyły oślepiającym blaskiem, a bijąca od nich temperatura była tak duża, że w ich pobliżu szybko pojawiły się malutkie płomienie. Co gorsza, z tarczy zaczął także kapać czerwony płyn, brocząc obficie na Nessira i na Różę. Śmiałek pamiętał, że taki sam płyn pojawił się na powierzchni tarczy, gdy próbował ją uszkodzić – wtedy wniknął w bruzdy powstałe na skutek uderzenia topora, niwelując je. Najwyraźniej tarcza próbowała naprawić się także teraz, walcząc z uszkodzeniami powstałymi na skutek ognia. W oczywisty sposób skazana była jednak na porażkę w walce z działaniem trawiącej ją siły. Nessir musiał natychmiast odrzucić tarczę – upadła w obrębie Krwawej Róży, szybko zajmując się ogniem i tworząc coraz większą kałużę posoki. Posoki, bo tym razem śmiałek nie miał wątpliwości – zdecydowanie była to jucha.\nPrawa dłoń, na którą Nessir nasadził magiczny pierścień z kamieniem o zmiennych kolorach, zadrżała silnie i boleśnie. Potężny skurcz mięśni palców zmusił śmiałka do rozszczelnienia chwytu. Miecz z brzękiem upadł na posadzkę komnaty, ale objawy szybko minęły – kamień wprawiony w pierścień całkowicie sczerniał. Na szczęście jego temperatura nie uległa zmianie. Dłoń bolała jakby go Eeskar pokarał.\nNessirowi udało się na szczęście opuścić obręb Krwawej Róży, jednak jego tarcza skwierczała wesoło nieopodal, a miecz leżał teraz mniej więcej w połowie drogi pomiędzy nim a demonem.\nTen, ugodzony, przesłał Sokolnikowi pozornie niekontrolowany potok emocji. Czuł ból, był zaskoczony i zdezorientowany, jednak Dreszowi trudno było uwierzyć w prawdziwość tego przekazu. Był on przede wszystkim niechlujny, niczym nieudany występ trubadura. Poza tym, gdyby rzeczywiście demon obawiał się fizycznego ataku, mógł w jakiś sposób powstrzymać Nessira. Nie uczynił natomiast nic, by choćby skontaktować się z nim za pomocą swojego umysłu – Sokolnik nie wyczuł żadnej aury biegnącej łączącej jego towarzysza z demonem. Być może była to kwestia Nessira, osoby tak wybitnie niemagicznej, że gdyby rozdawali za to tytuły szlacheckie, z pewnością mógłby mienić się Jego Namiestniczą Mością.\nZadana przezeń rana była tak czy inaczej paskudna – miecz trafił prosto w bok szyi Chorążego, wchodząc w nią głęboko. Z rozcięcia nie trysnęła jednak krew, jak z pewnością trysnęłaby z ugodzonego w ten sposób człowieka. Coś jednakże poczęło sączyć się leniwie z rany, powolutku ściekając po ciele demona.\nW innej części kanałów uwolniona od swoich demonów Rowena cieszyła się swoją całkowitą autonomią. Mimo okrutnych warunków, w których obecnie się znajdowała, nie mogła nie dać się ponieść. Adrenalina pompowana przez jej serce od walki do walki sprawiła, że białowłosa czuła się nieco jak po wypiciu sporej butelczyny dobrego lokenckiego wina. Bo tak jak wino, przemierzane tunele obdarzyły ją odwagą i pewnością siebie. I tak jak wino zawężały rzeczywistość do skrawka drogi przed sobą i za sobą, ograniczając możliwości i plany na przyszłość. Rowena wiedziała, że czeka ją po tym wszystkim jedno – srogi ból głowy.\nParadoksalnie to w takiej scenerii poczuła się lepiej niż w ostatnich miesiącach. Wiedziała, że to przełom w jej życiu, a zadawana przez jej Białą Brew śmierć (nierzadko powtórna) tylko utwierdzała wojowniczkę w tym przekonaniu. Czuła się silniejsza niż kiedykolwiek, niepowstrzymana, zdolna do stawienia czoła każdemu niebezpieczeństwu tego cholernego kompleksu. Nie wiedziała już, dokąd prowadzą ją kroki, jednak z pewnością nie krążyła w kółko.\nMimo tego powierzchnia ziemi pozostawała daleko za jej zasięgiem. Na trupie jakiegoś dawno zmarłego uczonego zdobyła świece. Jeszcze dalej sakwę z równo poukładanymi, choć nieznanego działania eliksirami. Jeden ze światłych awanturników, którzy zstąpili kiedyś w te czeluście, miał przy sobie rysowaną własnoręcznie mapę już odwiedzonych komnat. Przedstawiała spory wycinek tej części kompleksu, jednak z pewnością nie była kompletna. Śmiałek nie zdołał jej dokończyć, ległszy tutaj na wieki. Mogła się jednak okazać bardzo pomocna w trafieniu z powrotem do Minaloit. Łatwo było znaleźć miejsce, w którym Rowena się znajdowała – to tutaj rysunek się urywał.\nW chwilę po tym, gdy wędrówkę białowłosej przerwał chrzęst stali, w jej polu widzenia ukazało się nikłe światło. To Dahhard, zaraz po lekkim ulżeniu sobie za pomocą magii, znalazł kaganek i rozpalił go. Komnata, w której się znajdował, stanowiła groteskowy ołtarz ku czci Leataniela.\nPorozwalane po całym pomieszczeniu, porzucone w nieładzie figury krasnoludzkich królów były w dużej części zdekompletowane. Temu brakowało głowy, tamtemu ramienia, inny wypuścił topór i stał jak ten debil z ułamanym trzonkiem wyciągniętym w geście triumfu. Zastygłe, kamienne twarze oceniały Dahharda, jego kruchą śmiertelność i nikłe umiejętności. Pamiętał, jak jeden z tych pomników nieomal posłał go na tamten świat. Jakby na tę myśl złamana szczęka młodego alchemika przeszyła go niewymownym bólem.\nOtaczający go obraz nędzy i rozpaczy stał w silnym kontraście do tego, jak wspaniała była ta hala, gdy wszedł do niej wraz z Nessirem i Sokolnikiem. Ich ciał nie widział nigdzie w zasięgu wzroku – dostrzegł jednak nienaturalnie wysuszone zwłoki szalonego krasnoluda, który wpłynął na wszystkie te pomniki i kazał im rozpocząć swój śmiercionośny taniec. Trudno było nie odetchnąć z ulgą na wieść o tym, że zakończył żywot. Zaraz za nim znajdowały się otwarte drzwi.\nChrzęst blach dobiegał natomiast dokładnie z naprzeciwka – zza wrót, którymi poszukiwacze Krwawej Róży trafili do pomieszczenia. Dahhard przypomniał sobie, że te po prostu się wtedy przed nimi otworzyły, zupełnie, jak gdyby stojące przed nimi posągi bogów krasnoludzkich oceniły ich pozytywnie. Wyglądało na to, że dziwy, których doświadczali w przedsionku Dravenghr, leżały poza zasięgiem jego percepcji. Miał też zupełnie inne zmartwienie – wiedział, co może wydawać dźwięki ocierających się o siebie blach i zadrżał na tę myśl. U stóp Bramy Bogów leżał bowiem martwy krasnolud w pełnej zbroi płytowej, zakutany w stal od stóp do głów. Jeżeli właśnie teraz zdecydował się ponownie postać, Dahhard miał sążniście przerąbane.\nRowenie tego typu wiedzy brakowało, ale gdy nikłe światło dobiegło ją z niedaleka, przestąpiła kilka ostrożnych kroków w jego kierunku. Zauważyła trzy wysokie do samej powały kunsztownie wykonane pomniki, wyobrażające nobliwych, mocno różniących się od siebie krasnoludów. Postacie wydawały się mityczne, surowo oceniając przybycie Roweny. Jej uwagę o wiele bardziej przykuł powoli powstający, definitywnie jeszcze chwilę całkiem nieżywy krasnolud.\nJego złocona zbroja była nieprzenikniona, przykrywając jego ciało całkowicie szczelnie. Hełm łączył się z idealnie dopasowanym doń kołnierzem, dłonie przykrywały sięgające niemal łokci metalowe rękawice, a fartuch zakrywający wstydliwe miejsca sprawnie wrócił na swoje miejsce, co dowodziło, że rdza nie zeżarła stalowego wojownika do reszty.\nGramolący się trup nie wydawał żadnych odgłosów poza tymi, którymi raczyła Rowenę jego zbroja. Plejada dźwięków była niesamowita – aż trudno było uwierzyć, że przesuwają się wyłącznie same blachy pancerza. Równie dobrze ciało zamkniętego w nich jegomościa także mogło składać się z metalu – taki to był hałas. Woj nie spieszył się przy tym wszystkim, spokojnie podnosząc kwadratowe ciało i stając na pękatych, podobnych pniom nogach. Sądząc z ekwipunku, jaki miał na sobie nieumarły, przybył tutaj ubrany jak na bitwę życia. Być może tok jego rozumowania był słuszny – poległ bowiem zaraz u stóp swoich bogów.\nTa opieszałość w ruchach dziwiła. Z tego, co Rowena dowiedziała się o tutejszych nieumarłych, nie stronili oni od szybkiego i bezmyślnego ataku. Wszak ożywiony trup nie zwracał uwagi, co ma na sobie, lub – w przypadku miecza Roweny – w sobie. Działało tylko szatkowanie i odcinanie głowy, nic więcej nie powstrzymywało tej trupiej zawiści. Nieumarły – także taki w zbroi płytowej – z pewnością od razu rzuciłby się w kierunku białowłosej, potykając się i komicznie wykładając na posadzce z całym tym swoim żelastwem. Ten natomiast powolutku rozprostowywał ciało, nie zwracając na wojowniczkę uwagi.\nTo nie było zachowanie, którego można było się spodziewać i Rowena nie mogła się nie zawahać. Wątpliwości budziło także dochodzące ją zza Bramy Bogów światło pochodzące niewątpliwie od zapalonego przed chwilą płomienia.\n29 paź 2018, 16:06\nStarał się postępować w całej umysłowej grze ostrożnie. Może i nazbyt ostrożnie, ale tego nie umiał powiedzieć. Nie znał się na tym, nie do końca rozumiał co się dzieje, a zapewne wiele niuansów, które działy się wokół umykało mu. Mimo to starał się badać i rozumieć. Całe życie posługiwał się swoją energią magiczną jako środkiem do badania otoczenia i rozumienia tego, co się dzieje. Chciał to doświadczenie teraz jak najlepiej wykorzystać.\nOstrożnie, starając się nie robić tego w sposób, który kompletnie by go pochłonął i odwrócił uwagę od wszystkiego innego zaczął badać łączącą go z Chorążym nitkę magii, powoli wędrując jej śladami. Nawet jeśli faktycznie osłabiało to jego bezpieczeństwo w starciu z przeciwnikiem musiał jakoś działać.\nTymczasem starał się w miarę możliwości rozdzielić swoją uwagę i kontynuować grę, która się toczyła. Chorąży mówił o wiedźmie. Sokolnik mógł jedynie domyślać się co próbuje przez to powiedzieć i jakie implikacje ma to dla niego. Faktem było, że Dresz nie wiedział dokładnie kto pociąga za sznurki całej tej wyprawy i na czyją ostatecznie ona jest korzyść. Szedł tutaj teoretycznie by pomóc, zgodnie ze wskazówkami Festera i tym, co wcześniej usłyszał. Uratować miasto przed katastrofą i takie różne rycerskie rzeczy. A tak naprawdę, to szedł przede wszystkim by poczuć, że żyje. By walczyć o to życie, wciągnąć się w wir wydarzeń. Chciał brać w czymś udział. Chciał zapomnieć o wszystkim innym.\nParadoksalnie nie do końca to znalazł. Czuł, że na swój sposób walczy o życie, jednocześnie kolejne napotkane tutaj zdarzenia wciąż przypominały mu coś z jego przeszłości, wciąż wzywały jakieś dawne duchy, czy zmuszały go do rozmyślania nad rzeczami, o których w gruncie rzeczy nie chciał myśleć. Chciał machać mieczem, siekać, unikać ciosów. Tak po prostu. To była jego ucieczka, ratunek, bezpieczna, komfortowa strefa.\nPozwolił by pełne rozżalenia rozbawienie, które teraz odczuwał przepłynęło przez więź do Chorążego. Nic mu było z tej emocji, a może taka reakcja Sokolnika wyda się zaskakująca i stworzy wrażenie głębi w jego poczynaniach. Głębi, której zupełnie nie było.\nWtem wparował Nessir. Dresz liczył w gruncie rzeczy na jakieś jego działanie, choć spodziewał się, że będzie ono dużo bardziej zgrabne i skuteczne. Niemniej, jakaś szkoda została poczyniona. Jakaś rana zadana... I działo się wiele innych, dziwacznych rzeczy. Sokolnik lustrował sytuację próbując ją ogarnąć i wywnioskować jakie mogą być konsekwencje tego, co się właśnie stało.\nNiechlujna fala emocji, którą odczuł od Chorążego nie wzbudziła jego zaufania. Szybko jednak zdusił tę myśl, sięgając po zupełnie inny pomysł. Wycofał się nieco, starając choć trochę osłonić swój umysł przed nawałem rzuconych w jego stronę emocji, po czym w miarę składnie wywołać własne. Fakt, że Chorąży został zraniony był dla niego w pewien sposób satysfakcjonujący. Chwycił się więc tego uczucia i postarał się je rozbudzić i przelać w ich więź.\nOdsłonił przed swoim przeciwnikiem własne uczucia, a przynajmniej jakąś zasłonę, którą starał się uczynić. Nie był w stanie ocenić, czy dla rozmówcy jest ona równie niechlujna i nieudolna co ta, którą Dresz otrzymał przed chwilą. Satysfakcja z faktu, że Chorąży został zraniony, wzrastająca pewność siebie i przekonanie, że mogą demona unicestwić, poczucie wyższości - takie rzeczy starał się pokazać. Chociaż w głębi duszy tak naprawdę nie wierzył, że tamtemu stała się jakaś większa krzywda. Pytanie co w takim razie należało zrobić? Czy atak Nessira cokolwiek dał? Czy cokolwiek się zmieniło?\nStąpała ostrożnie, powoli, ale naprzód. Tak, jakby nie było drogi powrotnej. Ścieżkę oświetlały jej nikłe promienie wpadające przez wąskie szczeliny wydrążone w podziemiach, gdy nagle w oddali pojawił się…płomień? Mgliste światełko niczym chybotliwy, błędny ognik na moczarach. Czyżby ponownie postradała zmysły i ma zwidy od mroku Kanałów? Przymrużyła oczy, chcąc jeszcze bardziej wytężyć wzrok. Jasny punkt poruszał się i przystawał. Co to, u licha? Jakby…kaganek? Trzymany przez kogo?\nPrzestąpiła ponownie kilka kroków, gdy jej oczom ukazały się monumentalne posągi krasnoludów. Bogato rzeźbione, wykonane z dużą starannością pomniki przedstawiały najwyraźniej wysoko postawione postaci. Różniły się od siebie, lecz każdy z nich musiał wiele znaczyć – przynajmniej wśród swoich. Dla Roweny były nikim. Być może dlatego surowym wzrokiem mierzyły białowłosą dziewczynę, która przemierzała ICH królestwo z ostrzem pokrytym krwią, niosącą śmierć, odkąd tylko przestąpiła wejście do tuneli. Zabiła już dwie istoty. Wysłała na pewną śmierć kolejne dwie, gdy wydała Morkowi krasnoludów strzegących portalu. Być może dlatego oceniły ją jako intruza, którego należało się pozbyć. To może ich mityczna siła przywołała do…bądź co bądź…życia coś, co właśnie wydawało metaliczne dźwięki. Cała uwaga Roweny skupiła się właśnie na powstającym z wolna krasnoludzie, który wyglądał, jakby był odlany ze stali. Wojownik od stóp do głów okuty był w pełną zbroję. Rzadko kto się tak nosił – wszak było to kurewsko ciężkie, niewygodne i krępowało ruchy znacznie je spowalniając, ale czy taki…umarlak mógł cokolwiek odczuwać?\nStała bez ruchu na ugiętych lekko kolanach, jak czatująca pantera, podczas gdy krasnolud powoli, metodycznie, opieszale wręcz, podnosił się i rozprostowywał ciało, układał zbroję. Każdy staw z osobna, wszystko po kolei. To nie był zwykły ożywieniec i choć białowłosa myślała, że walka z krwiożerczym bratem Aleksa była czymś ponad ludzkie siły, to musiała się chyba pomylić. Bo jakkolwiek Mork był napędzany chęcią mordu i nic nie było go w stanie zatrzymać, to właśnie ten amok go zgubił. Nie powstrzymywał go nawet wbity weń miecz. W przypadku krasnoluda – nie było w co tego miecza wbić. W tym tkwił problem. Jak pokonać kogoś tak szczelnie okrytego zbroją, która – powiedzmy sobie szczerze – z papieru nie była. Ba!, Rowena była przekonana, że jest to najlepszej jakości stal, jaką krasnale zdołały w tych swoich ciemnościach wyprodukować.\nNa usta dziewczyny pchały się najgorsze przekleństwa na los i na krasnoluda. Zawsze wiatr w oczy, kurwa, zawsze! Poruszyła palcami na rękojeści miecza, jakby chciała poprawić chwyt. Kątem oka cały czas obserwowała blask dochodzący zza przejścia, które zagradzał pan w żelaznej masce. Tylko tego brakowało, aby płomień również pochodził od nieprzyjaciela. Zresztą, kto w tym przeklętym miejscu mógł być przychylnie nastawiony. Nikomu nie wolno ufać.\nWracając do sytuacji i położenia wojowniczki. Było dość nieciekawe. Krasnolud lada chwila zwróci ku niej swoje stalowe oblicze i w takt blaszanej muzyki ruszy zapewne ku niej, by jako egzekutor posągowych krasnoludzkich bogów wykonać wyrok na nieproszonym gościu. Gdyby jednak nadal zachowywał się równie powoli, jak teraz, mogła górować nad nim szybkością. Musiała się bardzo postarać, bo była spragniona, głodna i ranna. Może zdołałaby przemknąć obok niego, kiedy tak jeszcze budzi się ze snu? Może to światło mogłoby pomóc? Może…mieszanka eliksirów, które…tak jak w sklepie Aleksa – rzucone losowo stworzyłyby mocno żrący środek, jakiś kwas, który mógłby przegryźć się przez stal. To był jakiś pomysł. Wolną dłonią przesunęła po przyborniku z fiolkami. Użyj swojej inwencji zniszczenia Roweno. W jednej chwili pożałowała, że szepty w jej głowie opuściły ją. Dręczyły ją, ale i dziwnie sprawiały, że właśnie szalone zamiary, nie wydawały się tak bardzo szalone. Szkoda, że spędziła tak mało czasu z mistrzem alchemii…i skąd mogła też wiedzieć, że posiadaczem kaganka był jego uczeń, zdolny do bardziej konkretnego użycia magicznych mikstur.\nNo nic… Trzeba podjąć ryzyko i zrobić cokolwiek, niż nie zrobić nic. Spróbuje więc najpierw dotrzeć do światła, wykorzystując swoją zwinność, a opieszałość krasnoluda. Jeśli to okaże się niemożliwe – wpakuje w niego pociski z ampułek, licząc że w końcu któraś – bądź wszystkie na raz, go zeżrą lub chociaż uszkodzą. Musiała znaleźć sposób na przeciwnika. Musiała znaleźć sposób na przeżycie.\nGdyby ktoś spojrzał w tym momencie na Nessira, mógłby dostrzec widoczny grymas niedowierzania na jego twarzy. Przed przystąpieniem do ataku był pewny powodzenia tej misji. Porażka nawet nie była brana pod uwagę. Wydawało mu się, że wszystko wykonał prawidłowo. Sytuacja była dla niego dziwna tym bardziej, że wielokrotnie wykonywał podobne manewry, ale skutek osiągał zgoła odmienny. W normalnych okolicznościach podziwiałby efekt swoich dokonań z triumfalnym uśmiechem, a na koniec splunął na zwłoki zalane we krwi.\nObecnie stał jak wryty spoglądając w kierunku rogatego demona oraz tarczy. Ten pierwszy zdawał się wcale nie być wzruszony jego atakiem. Ostrze miecza faktycznie weszło bardzo głęboko. Zamiast fontanny krwi zdołał dostrzec jedynie leniwie sączącą się strużkę bliżej nieznanej mu cieczy. Również nie napawał go optymizmem fakt, iż tarcza którą niedawno znalazł właśnie doszczętnie niszczała w efekcie dziwnego samozapłonu. Właściwie to wiedział już teraz, ze długo nie odżałuje straty tego artefaktu. Liczył, że wyniesie cokolwiek wartościowego z tych cholernych kanałów.\nAnalizując dalej skutki swoich dokonań, zaczął masować dłoń. Zapomniał o tym, że wcześniej założył przedziwny pierścień. Również i on postanowił samoczynnie wyrządzić mu krzywdę. Przypomniał sobie właściwości tego znaleziska. Wcześniej kamień był koloru czerwonego. Zmienił barwę na niebieską kiedy Nessir potrzebował regeneracji i wypoczynku. Wówczas przyniósł chłodny relaks. Tym razem kamień był koloru czarnego, a sam pierścień zamiast ukoić ból, zadał mu jeszcze większe obrażenia. W zasadzie jedynym przedmiotem, który go nie zawiódł był miecz.\nSpojrzał na swoją broń oraz na demona. Jedyne obrażenia jakie zdołał zadać temu dziwnemu stworzeniu to niewielka rana przy użyciu niemagicznego oręża. Każdy magiczny przedmiot, który przy sobie posiadał zadziałał zupełnie odwrotnie lub destrukcyjnie. Wnioski nasuwały się same. Uważał, że wpływ na jego artefakty miał dziwny krąg, w którym zamknięty był demon. Jeżeli krąg ogranicza moce demona to zapewne tłumi również każdy inny rodzaj magii znajdujący się w jego otoczeniu. Ściągnął pierścień i odłożył w miejscu gdzie leżał miecz. Zaraz po tym schował odrzucone ostrze do pochwy.\nJeżeli jego tarczę nieustannie trawią płomienie to może rogacz, który znalazłby się w tajemniczych malunkach również mógłby dokonać samozapłonu. Ten plan wydawał mu się wprost doskonały. Nie miał jednak pomysłu jak mógłby przesunąć stworzenie w kierunku malunków samemu nie wchodząc w tę strefę. Widział, że powinien znaleźć jakiś przedmiot na tyle ciężki aby po rzuceniu w rogacza sprawił, żen ten zmieni swoje położenie bliżej malunków. Szukał wzrokiem idealnego przedmiotu. Zadowoliłby się czymkolwiek na tyle masywnym aby to swobodnie podnieść, a jednocześnie na tyle ciężkim aby móc zachwiać naturalną równowagę osoby, w którą tym rzuci. Szukałby również przedmiotu, który byłby poręczny i możliwe byłoby precyzyjne wymierzenie w cel.\nGdyby już znalazł ów przedmiot, nie wahałby się dłużej tylko chwycił nowe narzędzie i ostrożnie zbliżył do swojego celu. Naturalnie byłby nim demon uwięziony w krwawej róży. Zająłby dogodną do rzutu pozycję. Prostując się z ugiętych nóg, dbając o prawidłową krzywiznę w dolnym odcinku pleców, rzuciłby przedmiotem w demona. Celował w środek rogacza, tak aby po spotkaniu z przedmiotem odrzuciło cel w kierunku malunków, które zniszczyły mu tarczę. Uważałby również czy nie zbliżył się zbyt blisko do kręgu. Co prawda nie miał przy sobie żadnego magicznego przedmiotu, ale na ten czas wolał nie nadepnąć na żaden z malunków.


Wrocław: ogromny upał. 36 stopni w cieniu • www.tuwroclaw.com\nDziś ogromny upał: 36 stopni w cieniu!\nPrzez Polskę przechodzi fala upałów. Temperatura w środę we Wrocławiu ma osiągnąć 36 stopni w cieniu. IMGW wydało ostrzeżenie meteorologiczne.\nOstrzeżenie drugiego stopnia o upałach we Wrocławiu obowiązuje do godz. 18 w środę. Już wczesnym porankiem termometry wskazywały 30 stopni. W ciągu dnia temperatura ma wzrosnąć nawet do 36 stopni w cieniu.\nDobra wiadomość jest taka, że kolejne dni mają być nieco chłodniejsze, nawet o kilkanaście stopni. Póki co pijmy dużo wody, unikajmy przebywania na słońcu, włączajmy wentylację i stosujmy kremy z wysokim filtrem. Na upał szczególnie wrażliwe są osoby starsze, chore, zwierzęta i dzieci.\nTagi: upał, wrocław upał, wrocław ile stopni, wrocław temperatura, prognoza pogody, wrocław prognoza pogody, pogoda wrocław, wrocław pogoda\nWrocław: kolejny dzień tropikalnych upałów. Takie temperatury utrzymają się jeszcze przez kilka dni\nKlimatyzacja we wrocławskich tramwajach. Co zrobić, gdy nie działa?\nDarmowy basen dla dzieci w zoo\nUrząd walczy z upałem: woda i nowe godziny pracy\nW urzędzie jak w kościele. Bez dekoltów


Skrót wydarzeń - 5. lutego - TELEPOLIS.PL\nWiadomości Skrót wydarzeń - 5. lutego\nSkrót wydarzeń - 5. lutego\nWitekT 5 Lutego 2007 21:26\nPrzedstawiamy skrót wydarzeń z 5. lutego 2007 roku.\nJak wynika z raportu firmy Trend Micro, codziennie z sieci Telekomunikacji Polskiej wysyłanych jest około 1,57 mld maili, które są spamem. Daje to tej firmie pierwsze miejsce na świecie.\nNa specjalnie zaproszenie Ery, w ramach projektu Era Nadaje Rytm, do Polski przyjedzie zespół Red Hot Chili Peppers. Artyści promować będą swoją najnowszą płytę - Stadium Arcadium. Koncert odbędzie się 3. lipca na Stadionie Śląskim w Chorzowie. 6. lutego, rozpoczyna się przedsprzedaż dla fanklubów, a od 8. lutego rezerwacji biletów dokonać będzie można na stronie www.livenation.pl. Ogólnopolska sprzedaż biletów rozpocznie się 12. lutego.\nAgencje AdWorks (Mothership) i Impuls BTL przeszły do ostatniego etapu przetargu P4 na obsługę BTL marki Play. Niewykluczone, że czwartego operatora będą obsługiwały obie agencje. BTL to wszystkie działania reklamowe poza mediami, czyli m.in. ulotki reklamowe w punktach sprzedaży czy organizacja konferencji prasowych i innych podobnych spotkań.\nAutorem nazwy i logotypu Play jest agencja reklamowa Brain. P4 współpracuje ponadto z agencjami interaktywnymi FFCreation.com i K2 Internet oraz domem mediowym MediaCom Warszawa.\n1. ~lol 2007-02-05 21:29:37 host: aclw48.neoplus.adsl.tpnet.pl\n" Jak wynika z raportu firmy Trend Micro, codziennie z sieci Telekomunikacji Polskiej wysyłanych jest około 1,57 mld maili, które są spamem. Daje to tej firmie pierwsze miejsce na świecie." Polska możemy być dumni :)\n2. ~issa 2007-02-05 21:32:22 host: aza115.neoplus.adsl.tpnet.pl\nKiedy można liczyć na jakieś szczegóły raportu dla UKE , dotyczącego ceny za zawieszenie linii?\nissa: jak go w jakiś sposób wydobędę albo przynajmniej znajdę kogoś, kto mi opowie co w nim jest. W KPMG nikogo nie mam, jak u innych audytorów. ;)\n4. ~issa 2007-02-05 21:37:57 host: aza115.neoplus.adsl.tpnet.pl\nBardzo dziękuję , jestem naprawdę ciekaw jaka była jego ostateczna konkluzja (nie wprost , że TP to naciagacze (faktów;) i jak sie dalej rozwinie kwestia z tą karą.\nMnie najbardziej podoba sie koncert Red Hotow, toz to pierwszy ich koncert w Pl w historii!! Czekalem, czekalem i doczekalem sie wreszcie:D\nP4 powinno się bardziej wziąść do pracy z gminami w sprawie pozwoleń i budowlańcami a nie z agencjami interaktywnymi\nCo do przetargu na obsługę Marki Play. Może będzie tak, że jedna agencja będzie odpowiedzialna za segment klientów postpaid, a druga prepaid. Jest taka możliwość?\n8. ~blom 2007-02-05 23:28:27 host: gate.krotoszyn.kaskada.net\nTP THE BEST! :D:D:D -ale jakpowicinaja IP TP to bedzie\n9. ~Jural 2007-02-06 04:37:39 host: bug18.internetdsl.tpnet.pl\nIle będzie kosztowało przeniesienie numeru z TP do Ery Domowej ?


Allegro.pl licytuje wyjątkową Katedrę - Puls Biznesu - pb.pl\nAllegro.pl licytuje wyjątkową Katedrę\nOd poniedziałkowego popołudnia w internetowym serwisie aukcyjnym Allegro.pl trwa licytacja taśmy filmowej z nominowanym do Oskara filmem animowanym „Katedra”, który wyreżyserował Tomasz Bagiński. Wystawiona na aukcję szpula zawiera oryginalną, prezentowaną podczas oskarowej gali, taśmę filmową. Ten, kto zaoferuje najwyższą cenę, otrzyma także ten film na płycie DVD z limitowanej edycji. Licytacja zaczęła się od 1 zł. Po kilku godzinach, we wtorek sześć minut po północy taśma była już warta 310 zł. Licytacja potrwa jeszcze kilka dni — do 14 sierpnia 2003 r. Licytowaną taśmę na aukcję wystawił producent filmu — firma Platige Image oraz dystrybutor — Stopklatka.pl.\n„Katedra” została nominowana do nagrody Amerykańskej Akademii Filmowej w kategorii krótkometrażowych filmów animowanych w lutym 2003 r. Zdobyła także główną nagrodę w kategorii Best Animated Short podczas światowych targów grafiki komputerowej i efektów specjalnych — Siggraph, odbywających się w 2003 r. w San Antonio w Stanach Zjednoczonych. Twórca filmu zdobył także wiele nagród i wyróżnień, m.in. Animago Award, artFutura 2002 i BAF.\nMSP kontra cukrowi inwestorzy\nHoop... na giełdę bocznymi drzwiami\nNagrody , Szpula , Taśmy , Aukcje , Gal\nPo godzinach / Allegro.pl licytuje wyjątkową Katedrę


Radek Majdan na uroczym zdjęciu z synkiem w basenie! | Super Mamy\nfot. Instagram: r_majdan\nRadek Majdan na uroczym zdjęciu z synkiem w basenie!Radek Majdan na uroczym zdjęciu z synkiem w basenie!\ndzieci gwiazd małgorzata rozenek-majdan radosław majdan\nMałgorzata Rozenek-Majdan i Radosław Majdan doczekali się razem synka Henia, który już od momentu narodzn stał się oczkiem w głowie rodziców. Dumny tata uwielbia spędzać czas z synkiem i chętnie dzieli się tymi radosnymi momentami na swoim Instagramie.\nJakiś czas temu, jeszcze przed świętami całą rodziną postanowili uciec na moment od polskiej zimy i polecieli na wakacje do Azji, gdzie mogą się relaksować w ciepłych, tropikalnych klimatach i dzielić się z fanami nowymi fotkami.\nByły bramkarz reprezentacji Polski po raz kolejny postanowił zaprezentować swojego dorastającego synka na uroczych zdjęciach w basenie. Zabawnego akcentu dodają zdjęciu rękawki do pływania, które o dziwo znalazły swoje miejsce na ramionach...ojca, a nie jak można by przypuszczać synka.\nJeżeli chcesz przekonać dziecko, żeby pływało w rękawkach, sam musisz dać dobry przykład - napisał Radek\nOczywiście w komentarzach nie zabrakło rozpływania się nad urodą małego Henia:\nŚliczny i podobny do tatusia\nTata na medal! synuś do schrupania\nKilka osób zauważyło również ogromne podobieństwo syna do ojca, które jakiś czas temu skomentowała również sama Małgorzata Rozenek w rozmowie dla "Party":\nOd samego początku [Henio jest podobny] do Radosława i nic w tej kwestii się nie zmienia – jeśli chodzi o wygląd, zainteresowania i energię. To mała kopia swojego taty. Mam troje dzieci i żadne nie jest do mnie podobne (śmiech)\nUchyliła też rąbka tajemnicy i opowiedziała jakim ojcem jest Radosław:\nNadopiekuńczym! Jest taka anegdota o tym, co się dzieje, gdy małe dziecko połknie dwuzłotówkę. W przypadku pierwszego dziecka rodzice natychmiast jadą do szpitala, drugiego – czekają, aż się załatwi, a trzeciego – potrącają mu dwa złote z kieszonkowego. Henryk to moje trzecie dziecko, więc ja jestem na etapie potrącania mu tej dwuzłotówki z kieszonkowego, a Radosław ciągle by jeździł na ostry dyżur - żartowała gwiazda


Gra jest tu z reguły oparta na dominacji w posiadaniu piłki i ciągłym pressingu w wypadku jej straty. Sukces zależy w dużej mierze od umiejętności technicznych naszych pomocników, ale też od szybkości obrońców (taktykę należy z reguły łączyć z wysuniętą linią obrony i grą na ofsajd. Gra w powietrzu ma wówczas mniejsze znaczenie, choć jeden rosły zawodnik może się przydać na stałe fragmenty.\nPokrewne sobie ustawienia coraz rzadziej widywane w rzeczywistości i również w FM-ie średnio funkcjonujące. Istnieje duża liczba odmian tych wariantów taktycznych (w niektórych przypadkach podobieństwo jest znikome, jak choćby 3-4-1-2 vs „płaskie” 5-3-2), ale osobiście nigdy nie angażowałem się zbytnio w próbowanie takich taktyk, więc wstrzymam się od dalszych komentarzy.\nNiezła taktyka do „gonienia” wyniku, choć zdarzało mi się stosować ją jako wyjściową przy problemach kadrowych. Warto mieć opracowany taki wariant choćby z tych powodów (niekorzystny wynik czy kontuzje). Dobrze jest połączyć ją z poleceniami mocnego pressingu i daleko wysuniętej linii obrony oraz gry na spalonego. Przy szybkich napastnikach (warto by mieli też dobrą grę bez piłki i technikę oraz podania) ta taktyka może funkcjonować naprawdę dobrze.\nCzęsto, szczególnie już w trakcie trwania meczu, niezłym pomysłem może okazać się naruszenie symetrii ustawienia w mniejszym bądź większym stopniu. Może to wynikać z gry w osłabieniu, ale niekoniecznie. Dobrym przykładem jest gra jednym skrzydłowym, gdy radzi sobie o wiele lepiej od kolegi na drugim skrzydle, za którego nie mamy (pełnowartościowego) zmiennika. W grze w osłabieniu, czasem warto ustawić drużynę tylko z jednym z bocznych obrońców i ustawić defensywnego pomocnika lekko przesuniętego w stronę odsłoniętego skrzydła, licząc na to, że zdoła je zaasekurować. Możliwości jest wiele, głównym mym zamierzeniem jest tu zawarcie przekazu, by nie obawiać się łamania symetrii w razie konieczności. Sztuką jest rzecz jasna dostrzeżenie owej koniecznoś\nci w konkretnej sytuacji swojej drużyny w konkretnym meczu...\nWspomniany już przy okazji omówienia taktyki został 8-osobowy szkielet drużyny. Wyróżniłbym w nim zawodników tworzących kręgosłup, czyli klasowych zawodników, na których możemy polegać. Tworząc drużynę, zawsze staram się oprzeć na jednym silnym zawodniku w każdej formacji: bramkarzu, środkowym obrońcy, pomocniku i napastniku. Mniej lub bardziej mocnych pretendentów do tych ról możemy już mieć w swojej drużynie od początku i warto zapewne sprawdzić w ciągu pierwszego sezonu (jeśli nie uda się szybciej), czy rzeczywiście możemy ich za takowych uznać. Jeśli nie, jest to moim zdaniem silny sygnał do wzmocnień, mający moim zdaniem większy priorytet od „wymiany najsłabszego ogniwa” – najpopularniejszej wytycznej w polityce transferowej.\nWielu poleca tu wyważoną „mieszankę” i nie jest to złym pomysłem. Na pewno warto by kapitanem był doświadczony (niekoniecznie oznacza to – stary!) zawodnik o wysokim współczynniku influence, który już jakiś czas spędził w naszym klubie.\nFootball Manager ma tę specyfikę, że talenty możemy tu kupować „na pewniaka” (przynajmniej w początkowej fazie gry – do pojawienia się tzw. regenów, czyli zawodników wygenerowanych przez grę), znając z wcześniejszych gier (tudzież dedykowanych temu zagadnieniu stron internetowych) ich potencjał. Ta wiedza niezmiernia upraszcza wiele decyzji (choć zarazem spłyca rozgrywkę) w pierwszych sezonach. Co do niektórych zawodników możemy mieć pewność, że „wyjdą na ludzi” nawet jeśli ich obecne występy zdają się potwierdzać przeciwną tezę. W kwestii natomiast mieszania młodości z doświadczeniem wiedza taka jest nieoceniona. Wszak doświadczenie to bezpieczeństwo – pozwala unikać ryzyka stawiania na młodego zawodnika, co do którego nie wiemy czy się rozwinie (a zatem czy zasługuje by mieć czas na dostosowanie). Skoro zaś w FM-ie te informacje posiadamy, to ta strategia traci swoje atuty.\nPodsumowując, do większości klubów polecałbym zawodników młodych o wielkim potencjale i już wysokich możliwościach. Warto mieć kilku wyjadaczy jednoczących drużynę i mających stabilniejszą formę (w przypadku kryzysu owej formy u naszych kluczowych młodzieniaszków).\nNie ma jednej szkoły prowadzenia drużyny i miło, że też w FM-a można z powodzeniem grać na wiele sposobów. Każdy gracz z czasem wynajdzie różne mniej lub bardziej wymyślne sposoby usprawnienia machiny jaką stanowi jego klub. Czy to drobne korekty taktyczne w końcówce meczu by bezpiecznie dowieźć 1:0 do ostatniego gwizdka (bądź teź taktyka ultraofensywna by w końcówce uzyskać remis), komentarze prasowe mające skłonić chcianego zawodnika do przejścia do naszego klubu. We wszystkich takich decyzjach ważne jest wyważenie i podejmowanie ich we właściwym momencie. I tego wam, drodzy czytelnicy, życzę.


COLOR FLOW online - sprawdź najnowszą kolekcję, sklep, outlet, ceny\nStrona COLOR FLOW online to swoista kopalnia modowej wiedzy na temat tej marki. Naszym celem było zgromadzenie najbardziej przydatnych, praktycznych informacji, które często giną w natłoku przeróżnych wiadomości. Jednocześnie staraliśmy się wyeksponować warte uwagi treści, tak, by odnalezienie poszukiwanej kwestii było jak najprostsze i nie zajmowało wiele cennego czasu. Na stronie COLOR FLOW online zawarliśmy szeroki przekrój informacji, tak by każdy znalazł to, czego konkretnie poszukuje. Nie istotne, czy chodzi o najnowszego lookbooka, katalog produktów na obecny sezon, adres sklepu stacjonarnego w danym mieście, czy godziny otwarcia tego ostatniego. Służymy radą i naszą wiedzą również w kwestiach ewentualnych problemów z zakupionymi ubraniami. Jeżeli nie wiesz, jakie kroki podjąć, by reklamować dany produkt, czy też go zwrócić, strona COLOR FLOW online jest właśnie dla Ciebie! Zapraszamy do lektury.\nCOLOR FLOW sklep internetowy\nW obecnych czasach każda marka odzieżowa, która zna tendencje królujące na rynku, oprócz licznych sklepów stacjonarnych ma oczywiście swój sklep internetowy. Nie jest inaczej w przypadku marki COLOR FLOW, idącej z duchem czasu i reagującej na dynamicznie zmieniające się potrzeby konsumentów. Nic w tym dziwnego, zakupy online zyskują coraz większą rzeszę zwolenników. Z myślą o miłośnikach mody, którzy preferują zakupy w domowym zaciszu, bez zgiełku centrów handlowych, czy galerii, powstał sklep internetowy COLOR FLOW. Na platformie tej znaleźć można ubrania reprezentujące obecną kolekcję, a często też bestsellery, modele ponadczasowe, które cieszą się ogromną popularnością i w dalszym ciągu są częściami składowymi wielu stylizacji. Prezentowany tam asortyment daje szeroki ogląd oferty ten marki, która wyraża filozofię założycieli. Kolejna niewątpliwa superlatywa, wiążąca się z zakupami w sklepie internetowym COLOR FLOW, to możliwość porównania cen produktów. Chłodna kalkulacja jest często kluczem do zakupowego sukcesu. Sklep internetowy umożliwia konfrontacje wielu pozycji i cen, a tym samym wybranie najbardziej atrakcyjnej oferty.\nSklepy COLOR FLOW\nCOLOR FLOW, będąc polską marką, swoje sklepy stacjonarne ulokowało na terenie naszego kraju. Wysokiej jakości ubrania marki COLOR FLOW dostępne są w wielu sklepach, mieszczących się w większych miastach w Polsce. Zakupy w sklepach stacjonarnych to świetna alternatywa dla osób hołdującym tradycyjnym sposobom kompletowania garderoby. Możliwość przymierzenia danego ubrania, dobór odpowiedniego rozmiaru, przekonanie się, jak dany model prezentuje się na sylwetce, czy wybrany fason korzystnie leży na figurze — to przyjemności, które gwarantują odwiedziny w sklepie COLOR FLOW.\nSukienki COLOR FLOW\nNajmodniejsze, wpisujące się w gorące, obowiązujące trendy sukienki są znakiem rozpoznawczym COLOR FLOW. Głównym celem tej marki jest tworzenie modnych ubrań, które pozwolą poczuć się atrakcyjnie kobietom w każdym wieku. Ich znakiem rozpoznawczym jest przede wszystkim wysoka jakość materiałów, użytych do ich produkcji — są one starannie selekcjonowane. Najlepszej jakości materiały idą w parze z przemyślanymi fasonami. To sprawia, że w bogatym asortymencie marki COLOR FLOW znajdują się sukienki, które świetnie prezentować się będą na różnych typach sylwetki. Kobieta, o kształtach umownie przyrównanych do gruszki, jabłka, kolumny, czy stożka z pewnością znajdzie w COLOR FLOW sukienkę, która podkreślać będzie zalety jej figury, a jednocześnie maskować odbierające pewność siebie mankamenty. Każda miłośniczka mody wie, że nowe ubranie jest świetnym sposobem na poprawienie sobie humoru, czy wprowadzenie powiewu świeżości do każdej stylizacji. Po co więc zwlekać? Lepiej od razu kupić sukienkę COLOR FLOW by na twarzy pojawił się pełen satysfakcji uśmiech.\nKatalog COLOR FLOW\nSzukając istotnych pod różnymi względami informacji na temat COLOR FLOW warto sięgnąć po katalog produktów tej marki. To cenne źródło, zwłaszcza, gdy interesuje nas aktualna oferta tej firmy, jesteśmy ciekawi jej asortymentu, chcemy zapoznać się z kolekcjami na wybrany sezon, czy też zwyczajnie poszukujemy specjalnych ofert i rabatów. Katalog COLOR FLOW stanowi swoistą wizytówkę tej marki. Zaprojektowany jest tak, by dostarczyć miłośnikom mody jak największej ilości informacji na temat aktualnej oferty. Warto zwrócić uwagę również na aspekt estetyczny takiej publikacji. Katalog marki COLOR FLOW wykonany jest z największą starannością i wysmakowaniem. Przygotowują go specjaliści, którzy pochwalić się mogą dużym wyczuciem stylu, znajomością trendów nie tylko modowych, ale też graficznych, wnętrzarskich, wizażowych. Spełniający wszystkie wcześniej wspomniane wytyczne katalog COLOR FLOW stanowi ucztę dla oka i pożywkę dla modowego konesera. W dzisiejszych czasach katalogi w dalszym ciągu cieszą się popularnością, mimo coraz większego wpływu Internetu. Ten ostatni umożliwia rozeznanie w ofercie marki i śledzenie jej rozwoju oraz ewolucję kształtowanego stylu. Wszystko za sprawą katalogów archiwalnych, będących świadectwem ciągłych zmian w świecie mody, ale też ilustrujących tezę, że trendy co jakiś czas powracają do łask i stają się ponownie aktualne. Odszukanie nieaktualnych już katalogów COLOR FLOW, prezentujących ofertę marki na poprzednie lata może stać się ciekawą, modową przygodą. Kto wie, co może zainspirować modowo i sprawić, że spojrzymy na zasoby swojej garderoby świeżym okiem?\nLookbook COLOR FLOW\nKażdy, kto miał styczność z branżą mody wie, że lookbook jest niezwykle ważnym elementem promocji każdej wchodzącej na rynek kolekcji. Podobnie jak katalog stanowi wizytówkę firmy, to jej reprezentacja, swoiste zwieńczenie procesu projektowania nowych modeli oraz ich produkcji. Sposób, w jaki zaprezentowany będzie asortyment rzutować może na odbiór ubrań przez modowych konsumentów. Lookbook COLOR FLOW świadczy o tym, że marka ta świetnie zna modowe realia. Jest przygotowany przez profesjonalistów. Dzięki niemu każdy zainteresowany ofertą tej firmy może zapoznać się z oferowanymi przez producenta ubraniami. Lookbook COLOR FLOW to swoista esencja obowiązujących w danych sezonie trendów, nie tylko tych wiodących i bardzo popularnych, ale również i tych mniej znanych, niszowych, zarezerwowanych dla odważnych, czy też wybrednych miłośników mody. Patrząc z tej perspektywy na publikację, jaką jest lookbook można z powodzeniem nazwać go świadectwem obecnych czasów. Dla osób poszukujących rozeznania w świecie mody, czy też chcących sobie wyrobić zdanie o konkretnych trendach lookbook marki może okazać się niebywale pomocny. Jeżeli w pobliżu miejsca zamieszkania nie ma sklepu stacjonarnego danej marki, gdzie zazwyczaj dostępne są lookbooki w wersji papierowej — nic straconego. Warto poświęcić chwilę i poszukać lookbooka na internetowej stronie marki. Obecnie omal każda takową posiada. Nie jest inaczej w przypadku marki COLOR FLOW.\nCOLOR FLOW godziny otwarcia\nNosisz się z zamiarem odwiedzenia stacjonarnego sklepu COLOR FLOW, mieszczącego się w pobliżu twojego miejsca zamieszkania? A może właśnie nie ma go akurat w twoim mieście i wybierając się na zakupy musisz udać się do innego? Warto w takiej sytuacji zapoznać się z podstawowymi informacjami na temat sklepu, czyli w tym przypadku godzinami otwarcia. Poszukując modnych ubrań, sygnowanych metką COLOR FLOW, należy przysłowiowo zaczerpnąć języka i sprawdzić, w jakich godzinach otwarty jest sklep tej marki. Jeżeli sprzedaż prowadzona jest w mniejszym sklepie stacjonarnym godziny otwarcia COLOR FLOW wpisywać się będą w granice funkcjonowania innych miejsc tego typu. Przyjęło się standardowo, że indywidualne sklepy odzieżowe, nie będące częścią galerii, czy domów handlowych otwarte są od 10 do 18. Takie godziny otwarcia pozwalają na robienie zakupów ludziom aktywnym zawodowo. Oczywiście, niektóre osoby mogą pracować akurat we wcześniej wspomnianych godzinach, często sami znajdują zatrudnienie w handlu i muszą dostosować się do wytycznych. Przygotowując się na taką ewentualność godziny otwarcia COLOR FLOW obejmują również weekendy. Nie jest to rzecz jasna regułą, jednak wiele sklepów otwartych jest również w soboty, choć zazwyczaj krócej, w godzinach od 10 do 14. Osoby, których nie satysfakcjonują godziny otwarcia zaproponowane przez sklepy stacjonarne muszą udać się do ich większych odpowiedników — galerii, czy domów mody. Te ostatnie mają zazwyczaj inne godziny otwarcia. Sprzedaż prowadzona jest w tych miejscach do godzin późniejszych, zazwyczaj do 21, a w niektórych miejscach nawet do 22.\nZwrot towaru COLOR FLOW\nKażdemu miłośnikowi mody zdarza się zrobić zakupy, z których nie jest do końca zadowolony. W naturę człowieka wpisana jest impulsywność. Te same zasady kierują również naszymi modowymi wyborami. Kupujemy pod wpływem chwili, nie myślimy racjonalnie, nie oceniamy krytycznie własnego odbicia w lustrze. Po czasie przychodzi jednak smutna refleksja, która sprawia, że nosimy się z zamiarem zwrotu danego ubrania. Nieodpowiedni fason, za duży, lub zbyt mały rozmiar, a może zwyczajny kaprys sprawia, że chcemy pożegnać się z daną rzeczą i otrzymać za nią uiszczone pieniądze. W przypadku zwrotu towaru marki COLOR FLOW nie ma większych problemów. Warunkiem koniecznym jest oczywiście, by ubrania COLOR FLOW nie były używane. Nie powinny one nosić śladów użytkowania, a metka nie powinna być oderwana. Konieczny jest również paragon, który stanowi dowód zakupu.\nOutlet COLOR FLOW\nJak każda większa marka COLOR FLOW posiada swój outlet. Jest to miejsce, gdzie znaleźć można modele, które nie zaliczają się do najnowszej kolekcji, lecz bynajmniej nie tracą na swej atrakcyjności. Jest to odzież z poprzednich sezonów. Zaletą outletu COLOR FLOW są przede wszystkim konkurencyjne ceny. To właśnie one sprawiają, że sklepy tego typu cieszą się tak wielką popularnością. Kolejnym przemawiającym na korzyść takich miejsc powodem jest możliwość odnalezienia w outletach prawdziwych modowych perełek — modeli, które są ponadczasowe i sprawdzą się w każdym sezonie oraz niebywale atrakcyjnych, lekko ekscentrycznych ubrań COLOR FLOW, na które nie zwrócilibyśmy uwagi, gdyby były one dostępne w regularnej cenie.\nKolekcja COLOR FLOW\nKolekcja marki COLOR FLOW zachwyca nie tylko kolorami, ale też atrakcyjnymi fasonami i dbałością o wykonanie oraz najmniejszy szczegół. W bogatym asortymencie tej marki znaleźć można sukienki, spódnice, żakiety i bluzki. Nie można jednak opisać jednym słowem, jaka jest kolekcja COLOR FLOW. Znakiem rozpoznawczym tej marki jest znajomość najnowszych trendów i umiejętne godzenie ich ze zdobytą przez lata doświadczenia wiedzą o potrzebach klientek. Z tych powodów kolekcja COLOR FLOW z pewnością odpowiadać będzie miłośniczkom modowego minimalizmu, tym poszukującym nowości i najgorętszych nowinek, jak i tym hołdującym klasyce, czyli ponadczasowym fasonom i kolorom.\nNajnowsza kolekcja COLOR FLOW\nNajnowsza kolekcja COLOR FLOW to kwintesencja codziennej elegancji. Marka stworzyła linię ubrań wśród której znaleźć można zarówno propozycje na wielkie okazje, jak i mniej zobowiązujące wyjścia. Zrozumienie potrzeb współczesnej kobiety i ustosunkowanie się do jej wymagań oraz modowych oczekiwań spowodowało, że najnowsza kolekcja COLOR FLOW przypadnie do gustu klientkom w każdym wieku, bez względu na preferowany styl ubierania, czy prowadzony tryb życia.\nOdzież COLOR FLOW\nOdzież COLOR FLOW wyraźnie wyróżnia się na tle innych marek odzieżowych. Wszystko za sprawą unikatowego looku, który jest odpowiedzią na modowe potrzeby klientek. Połączenie oryginalnych, niebanalnych fasonów z modową klasyką sprawia, że w bogatym asortymencie odzieży COLOR FLOW każda miłośniczka mody znajdzie coś, co odpowiada jej preferencjom. Niepowetowaną zaletą odzieży COLOR FLOW jest też staranne wykonanie, dbałość o każdy szczegół oraz profesjonalizm, idący w parze z niebywałym wyczuciem estetyki, które to wpływają na każdy etap produkcji odzieży COLOR FLOW.\nNewsletter COLOR FLOW\nNewsletter COLOR FLOW jest świetnym sposobem na bycie na bieżąco z nowościami marki. Dzięki temu sposobowi komunikacji każdy klient jest regularnie informowany nie tylko o aktualnej ofercie, ale też o akcjach promocyjnych, pojedynczych rabatach, czy upustach.


Giełdowy poniedziałek bez emocji : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Finanse i gospodarka Giełdowy poniedziałek bez emocji\nNa większości parkietów w poniedziałek zmiany wartości indeksów nie przekraczały kilku dziesiątych procent. Leniwej atmosferze sprzyjał brak istotnych danych makroekonomicznych. Nasz rynek nie odstawał od średniej, choć na finiszu słabł, w ślad za zniżkującymi wskaźnikami zza oceanu.\nPierwsza sesja tygodnia przyniosła kontynuację wzrostowej tendencji na warszawskim parkiecie. Jak często bywa w poniedziałki, handel nie był jednak zbyt emocjonujący. Indeksy rozpoczęły dzień od wzrostów po 0,1-0,2 proc. Do południa byki zdołały nieco zwiększyć swój stan posiadania, jednak w drugiej części sesji nie szło im już tak dobrze. Około południa WIG20 dotarł do 2513 punktów, zyskując prawie 1 proc. Od tego momentu powoli się osuwał, nie spadając jednak poniżej 2500 punktów.\nW gronie blue chips wyróżniały się zaledwie cztery spółki. Początkowo prym wiodły akcje KGHM, zwyżkujące o 3 proc. Zapał kupujących szybko jednak ostygł, zapewne za sprawą spadających o ponad 1 proc. notowań kontraktów na miedź. Wczesnym popołudniem walory kombinatu szły w górę już tylko o kilka dziesiątych procent. Rolę lidera przejęły papiery Pekao, rosnące w najlepszym momencie o ponad 2,5 proc. Nieźle też spisywały się akcje PKO, zwyżkujące o ponad 2 proc. O 1,5 proc. w górę szły papiery Telekomunikacji. Poza tą wąską czołówką, walory pozostałych spółek zmieniały swoją wartość po kilka dziesiątych procent, a liczba rosnących i taniejących była wczesnym popołudniem niemal identyczna. Pod koniec dnia podaż przycisnęła walory PGNiG, spychając je 2 proc. poniżej piątkowego zamknięcia. W ślad za nimi podążały akcje PZU.\nNieco słabiej zachowywał się wskaźnik średnich spółek, jednak nie przeszkodziło mu to w ustanowieniu kolejnego rekordu. Liderami wzrostów były zyskujące niemal 6 proc. papiery Petrolinvestu rosnące oraz 3-4 proc. akcje Aliora, Agory i Kopeksu. Wczesnym popołudniem po 1,5 proc. w górę szły między innymi walory Echa, Budimeksu i Astarty. Ponad 2 proc. traciły akcje Polimeksu. Na szerokim rynku uwagę zwracał przekraczający 7 proc. wzrost notowań papierów Rafako i PBG. Po ponad 4 proc. w górę szły papiery Ganta i Dudy.\nNa głównych giełdach europejskich początkowo nastroje nie były najlepsze. Indeksy zniżkowały na otwarciu po 0,1-0,2 proc., jednak sytuacja szybko uległa zróżnicowaniu. Wskaźnik w Paryżu jedynie na moment wyszedł nad kreskę i przez większą część dnia przebywał na niewielkim minusie. Minimalnie zyskiwał londyński FTSE, Za to DAX do wczesnego popołudnia systematycznie szedł w górę, zwyżkując w najlepszym momencie o ponad 1 proc. Tak dobre zachowanie indeksu we Frankfurcie może nieco dziwić w zestawieniu ze słabszym niż oczekiwano odczytem wskaźnika nastrojów europejskich inwestorów Sentix. Wśród giełd naszego kontynentu najgorzej radził sobie indeks w Atenach, który tracił ponad 5,5 proc. Po ponad 1 proc. w dół szły wskaźniki w Moskwie i Stambule.\nNiepomyślny dla byków okazał się początek handlu na Wall Street. Po niecałej godzinie notowań tamtejsze indeksy zniżkowały po 0,2 proc. To zdeprymowało graczy na naszym parkiecie. Ostatecznie WIG20, WIG i mWIG40 zyskały po 0,6 proc., a sWIG80 wzrósł o 1,15 proc. Obroty wyniosły 960 mln zł.\nOświadczenie Komputronik S.A. ws. raportu bieżącego spółki Clean & Carbon Energy S.A. z dnia 20.10.2014\nOświadczenie Komputronik S.A. ws. raportu bieżącego spółki Clean & Carbon Energy S.A. z dnia 20...


Seria o Dorze Wilk. Tom 3 - Zwycięzca bierze wszystko (Okładka miękka) | CDP.pl\nSeria o Dorze Wilk. Tom 3 - Zwycięzca bierze wszystko\nSeria o Dorze Wilk. Tom 3 - Zwycięzca bierze wszystko (Okładka miękka) Seria o Dorze Wilk. Tom 3 - Zwycięzca bierze wszystko (Okładka miękka) Oferta specjalna\n520 Seria wydawnicza\nSeria o Dorze Wilk Wydanie książki\nFabryka Słów Jest kilka spraw do załatwienia nim nastanie Sąd Ostateczny. "Heaven can wait"Boże Narodzenie nie cieszy jak dawniej, kiedy nad głową wisi ci archanielski miecz, niestabilny emocjonalnie diabeł i zakontraktowana zabójczyni. W dodatku nadchodzi rewolucja, od której wyniku zależy zbyt wiele, by nie spróbować interwencji...Na załamania przyjdzie czas, gdy opadnie bitewny pył.Dora Wilk robi co musi i nie zamierza pokornie czekać, aż wypełnią się boskie wyroki. Czas wyciągnąć miecz i rozciągnąć kilka mięśni, bo jeden pierzasty tyłek jest wart przetrzepania. A wściekłej wiedźmy nie powstrzyma nawet Abbadon. Po lekturze trzeciego tomu jestem pewien: AC/DC śpiewając "She's got balls" mieli na myśli Dorę Wilk. I nie, to nie jest spoiler fabularnego twista.Jakub Ćwiek Cechy Autor\nFabryka Słów Seria o Dorze Wilk. Tom 3 - Zwycięzca bierze wszystko (ebook)\n"Seria o Dorze Wilk. Tom 3 - Zwycięzca bierze wszystko" wciąż czeka na pierwszą opinię.Napisz co sądzisz o tym produkcie.


Łukasz Staniszewski laureatem II nagrody Ogólnopolskiego Konkursu Literackiego „O pióro Reymonta” : Radio Olsztyn\nJuż po raz 12. Konkurs Literacki „O pióro Reymonta” odbył się w Kobielach Wielkich, rodzinnej wsi Władysława Reymonta.\nGłównym przesłaniem jest popularyzacja postaci i twórczości polskiego noblisty oraz kultywowanie obrzędów i tradycji kultury ludowej wsi polskiej. Prace konkursowe można było prezentować w formie noweli, opowiadania, rozprawki, opisu kronikarskiego, reportażu lub felietonu.\nNagrodę otrzymało opowiadanie „Jętki” ze zbioru opowiadań warmińskich pt. „Małe Grozy”. To kolejny nagrodzony tekst z tego zbioru przedstawiającego historię warmińskiej wsi. Opowiadania doceniono m.in. na konkursach w Lesznie (im. Stanisława Grochowiaka) i Kędzierzynie-Koźlu (Krajobrazy Słowa).\nŁukasz Staniszewski urodził się w Olsztynie, przez wiele lat związany był z Radiem Olsztyn. Jest również autorem sztuk teatralnych i słuchowisk radiowych. . Rok temu „Ołowianym ptaszkiem” zadebiutował na scenie teatru im. S. Jaracza w Olsztynie. Słuchowisko „Zachwyceni” otrzymało nagrody im. Maryny Okęckiej-Bromkowej i im. Byrskich na Festiwalu „Dwa Teatry” w Sopocie.\nO Różę Małego Księcia Nasze studio odwiedzili laureaci konkursu literackiego "O Różę Małego Księcia", […]\nWięcej w kultura, konkurs, literatura, Łukasz Staniszewski\nW Olsztynie rozpocznie się wyjątkowy festiwal pod hasłem „Piszę Olsztyn”\nTo 3-dniówka literacka którą zainicjowały młode poetki Monika Stepień i Michalina Janyszek we współpracy z Miejskim Ośrodkiem Kultury. O genezie wydarzenia mówi Monika Stepień. Monika Stępień...


Mieszkanie w starej kamienicy - Domosfera - aranżacja wnętrz\nred. 18-02-2014 11:23\nMieszkanie w starej kamienicy - 111 m kw.\nfot. alvhemmakleri.se / jadalnia\nNie będziemy ukrywać, że mamy słabość do mieszkań w starych kamienicach. Pokazywaliśmy Wam niedawno duże mieszkanie w Sztokholmie (zobaczycie je TU). Waszym głównym zarzutem było cyt. "zapaćkanie podłogi białą olejną farbą". Zerknijmy zatem do innego mieszkania w szwedzkiej stolicy. Miłośnicy oryginalnych podłóg powinni być zadowoleni! Pięknie utrzymana podłoga z desek ma 116 lat!\nW tym wnętrzu jest wszystko za co kochamy mieszkania w kamienicach - wysokie stropy, sztukaterie, duże okna, piece kaflowe i dwuskrzydłowe drzwi. Mieszkanie, o powierzchni 111 m kw. znajduje się w dzielnicy Vasastaden (popularnie zwanej Vasastan), w kamienicy wybudowanej w 1898 roku. Składa się z trzech pokoi - salonu, sypialni i jadalni. Jest tu też bardzo duża kuchnia, łazienka oraz garderoba.\nSercem domu jest duży salon, którego największą ozdobą jest stojący w rogu duży, piękny piec kaflowy. Jedną ze ścian pokryto tapetą w kwiatowy wzór. Warto również zwrócić uwagę na jasną, pełną światła sypialnię, z której można wyjść na niewielki balonik. Rozczarowuje jednak nieco łazienka, która w porównaniu z resztą wnętrz prezentuje się doprawdy przeciętnie. Warto dokładnie przyjrzeć się temu mieszkaniu. Naszym zdaniem jest po prostu piękne!\nJakie są Wasze opinie? Podzielcie się nimi z nami!


Pierwszy Nissan Juke-R już wyprodukowany! | ExoticCars.pl – Portal Samochodów Egzotycznych\nPierwszy Nissan Juke-R już wyprodukowany!\nDroga od prototypu do modelu seryjnego jak widać po zdjęciach nie była daleka – pierworodny romansu GT-R’a z Jukiem wyróżnia się głównie niewinnym, białym lakierem pokrywającym jego nadwozie. Wszystkie elementy, także i we wnętrzu, będące cytatami ze supersportowego modelu japońskiego producenta zostały głównie dopieszczone pod względem jakości.\nAnonimowy szczęśliwiec, wykładający na swojego potworka pół miliona euro, czyli pięciokrotność “zwykłego” GT-R‘a i trzydziestokrotność podstawowego Juke‘a, będzie mógł za to cieszyć się dopracowaną mechaniką auta w stosunku do prototypu. Pod maską (a raczej: częściowo pod maską, a częściowo już we wnętrzu) siedzi najnowsza ewolucja motoru VR38DETT, rozwijająca 545 KM w miejsce “zaledwie” 485 z prototypu. To tylko 10 KM mniej od najmocniejszego seryjnego SUV-a na rynku, czyli BMW X6 M. Z racji tego, że Juke jest od BMW znacznie lżejszy i dzieli przecież całą mechanikę z GT-R’em, to jest też od Bawarczyka znacznie szybszy. Na sprint do 100 km/h potrzebuje zaledwie 3 sekund i maksymalnie może popędzić ponad 270 km/h.\nTakże i egzemplarz numer 002 z bardzo krótkiej serii Juke-ów R jest już na ukończeniu. Wszyscy fani zarówno tego modelu, jak i Juke’a Nismo, będą mogli poczuć namiastkę wrażeń ściągając grę Asphalt 7: Heat na swoje komórki wyposażone w systemy iOS lub Andrioid. I to za jedyne 1.49 Euro.\n&description=Pierwszy Nissan Juke-R już wyprodukowany!" data-pin-do="buttonPin" data-pin-config="above" target="_blank">


Czy uda się dojść do 64 kg w tym roku? | Jak zdrowo (ale nie za szybko) przytyć 5 kg\nPisałam już o tym, że mam problem z kolanem po ostatnich treningach. Trwało to ok. 2 tygodnie i w zasadzie tak szybko, jak ból się pojawił, tak samo szybko odszedł. Niestety przez to miałam tylko 1 trening w tym miesiącu, ale przynajmniej pilnuję diety.\nDawniej wspominałam, że moja dietetyczka była zafiksowana na punkcie zdrowego odżywiania i namawiała mnie do max 5 posiłków dziennie, a najlepiej 4. Nie wyobrażałam sobie jeść tylko 4 razy dziennie, a z 5 dawałam radę pod warunkiem, że kładłam się spać w miarę wcześnie. Potem jednak machnęłam na to ręką i jak zdarzało mi się być głodną kilka godzin po kolacji, to sięgałam po coś szybkiego z lodówki albo po słodkości – nie mam nawet wyrzutów sumienia 😉 tym bardziej, że z wagą jest dużo lepiej. Pewnie dlatego, że jem tyle samo, ale nie mam tylu okazji do spalania tego. Z tenisa na jakiś czas zrezygnowałam, a zamiast 4 treningów na siłowni, w listopadzie były tylko 2, a w grudniu 1. Mam oczywiście mocne postanowienie poprawy 😉\nW chwili pisania tego posta ważę 63,7 kg, momentami nawet 63,8 kg. Liczę na to, że jeszcze w tym roku zobaczę na wadze pełne 64 kg i – biorąc pod uwagę zbliżające się święta myślę, że to wykonalne.\nZamieszczone w Dieta, Efekty\n< Poprzedni Czyżby kontuzja i odpoczynek od treningów?\nNastępny > Podsumowanie efektów w 2016 r.