Podrasuj sobie mózg w serwisie Neurogra.pl. Znajdziesz u nas gry, które są jak fitness dla mózgu. Poprawa pamięci, koncentracja, skupiona uwaga to wszystko dzięki treningom na serwisie Neurogra.pl. Dobra pamięć to kwestia ćwiczeń więc trenuj mózg. Dzięki nam dowiesz się jak szybko poprawić pamięć i jak szybko się uczyć, ćwiczenia pamięci na naszym serwisie to doskonały trening mózgu.nSerdecznie zapraszamy na darmowe testy.\nTytuł: Neurogra.pl - treningi mózgu\nSłowa kluczowe: ćwiczenie pamięci, jak ćwiczyć pamięć, jak trenować pamięć, logiczne myslenie, ćwiczenia pamięci, ćwiczenia na pamięć i koncentrację, ćwiczenia mózgu\nPodlinkuj stronę www.neurogra.pl:\nSzybka nauka angielskiego jest w XXI wieku czymś, za co wiele osób byłoby zdolnych zapłacić bardzo duże pieniądze. Sprawne operowanie językami obcymi to jedna z bardziej cenionych umiejętności, zwłaszcza tam, gdzie w grę wchodzą lunche biznesowe z zagranicznymi korporacjami czy klientami. Za sprawą ...\nDomeną naszego przedsiębiorstwa są zaawansowane działania związane z e-learningiem oraz dostarczaniem rozwiązań w tej dziedzinie. Zajmujemy się między innymi tworzeniem platform e-learningowych, szkoleniami dedykowanymi w tej dziedzinie, przygotowywaniem wirtualnych klas oraz systemów zarządzania wi ...\nKurs Excel Warszawa »\nSzkolenie podstawowe Excel pozwala na opanowanie wszystkich metod tworzenia wydruków w programie. Kurs może być realizowany w formie szkolenia zamkniętego dla firm lub otwartego, na które są zbierane zapisy. Kurs w firmie Artax Excel-Szkolenia.com można podzielić na dwa podpoziomy. Kurs organizowany ...\nQsmedic.eu jest platformą e-learningową wspomagającą naukę na studiach medycznych oraz w szkołach o tym profilu. Platforma zawiera zestaw 14 tysięcy pytań w języku polskim i 14 tysięcy pytań w języku angielskim obejmujących swoim zakresem przedmioty medyczne. Wszystkie pytania zostały ułożone przez ...


TORRE DE BELÉM W LIZBONIE (PORTUGALIA) - 48 elementów - Układaj puzzle za darmo na iPuzzle\nLukasz Skorwider 48 2019-02-18\nTwierdza Torre de Belém w stolicy Portugalii została wzniesiona w 1520 roku na rozkaz króla Manuela I Wielkiego. Militarna budowla znajduje się na brzegu rzeki Tag uchodzącej do Oceanu Atlantyckiego. Pierwotnie spełniała funkcje obronne, zapewniając bezpieczeństwo okolicom portu. Przez lata stanowiła również ważny punkt orientacyjny, a także więzienie, w którym przebywał między innymi Józef Bem. Najniższe kondygnacje Torre de Belém zlokalizowane są pod wodą, balkony wyższych pięter zdobią charakterystyczne rzędy kolumn. Innym ważnym obiektem w lizbońskiej dzielnicy Belém jest okazały klasztor Hieronimitów, również wybudowany w pierwszej połowie XVI wieku, czyli w epoce wielkich odkryć geograficznych.\nmostmiastozamekpałacwieżabrazyliaportugaliadużyludziebudynekelement krajobrazuna wolnym powietrzuzegarłódźwodarzekajezioropieszykanałz przoduarchitekturaatrakcja turystycznahistoryczna stronaarteria wodnaarchitektura średniowiecznałukarchitektura klasycznachmuracumulusbankzjawisko meteorologicznepochmurnyzamek wodnyzbiornikwieża belemwieża kościołaeuropaameryka południowalizbonaamerykipar\njd szybko i boleśnie: 69 0k great :) yes wspomnienia z wakacji :) 45 48 mam prosta układanka, ale i trak nie bez problemów Piękny zameczek, ale nie było łatwo. 55 ok :) Co to jest? STRASZYDŁO 48 m 41/8 ok PIEKNA BUDOWLA mam 51 45 Byłam tam, widziałam! 47 ok? 43 :) ok jest Beautiful Structure. I also plan to visit the WIKI for the monastery 46 47 64 jestem na liście :) (47) 46 ok jest


Za handel podróbkami grozi odpowiedzialność cywilna i karna - Prawo i wymiar sprawiedliwości - GazetaPrawna.pl - wiadomości, notowania, kursy, praca, emerytury, podatki -\ngazetaprawna.plPrawoZa handel podróbkami grozi odpowiedzialność cywilna i karna\n28.02.2012, 10:38; Aktualizacja: 28.02.2012, 10:49\nHandel podróbkami może skończyć się dla przedsiębiorcy odpowiedzialnością karną i cywilnąźródło: Bloomberg\nZarejestrowałem znak towarowy na swoje wyroby – zajmuję się produkcją jajek i mam stosunkowo znaną markę. Teraz dowiedziałem się, że konkurent z branży wprowadza do sprzedaży produkty w opakowaniu łudząco podobnym. Jak się przed tym bronić? Czy wystarczy poinformować policję?\nPrzedsiębiorca może pociągnąć osobę, która naruszyła jego prawo ochronne na znak towarowy, do odpowiedzialności zarówno cywilnej, jak i karnej.\nPo pierwsze uprawniony przedsiębiorca może żądać od nieuczciwego konkurenta zaniechania naruszenia, a także wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści.\nUnia na wojnie z podróbkami »\nPonadto w przypadku zawinionego naruszenia przedsiębiorcy przysługuje roszczenie o naprawienie szkody na zasadach ogólnych wynikających z kodeksu cywilnego.\nPokrycie szkody obejmuje kompensację straty, np. kosztów poniesionych na identyfikację naruszyciela i opinie ekspertów oraz utraconych zysków ustalanych z uwzględnieniem okoliczności z chwili naruszenia prawa, takich jak np. spadek wolumenu sprzedaży czy konieczność obniżenia cen.\nAlternatywnie do naprawienia szkody na zasadach ogólnych przedsiębiorca może żądać od naruszyciela zapłaty sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej opłacie licencyjnej.\nWielkość dochodzonego wynagrodzenia ma być kalkulowana na dzień dochodzenia odszkodowania.\nWarto zwrócić uwagę, że wysokość wynagrodzenia ustalana na dzień jego dochodzenia może być np. znacznie wyższa niż opłata licencyjna, którą należałoby uiszczać za zgodne z prawem korzystanie ze znaku.\nHandel podróbkami nie powinien być traktowany jak paserstwo »\nNieuczciwy konkurent, naruszający prawo ochronne na znak towarowy powinien liczyć się także z sankcją karną.\nNależy podkreślić, że ściganie przestępstw prawa własności przemysłowej odbywa się na wniosek pokrzywdzonego, tj. uprawnionego przedsiębiorcy. Brak takiego wniosku uniemożliwia wszczęcie postępowania karnego.\nJednak z chwilą złożenia wniosku postępowanie takie toczy się z urzędu.\nKażdy, kto w celu wprowadzenia do obrotu oznacza towary podrobionym znakiem towarowym, zarejestrowanym znakiem towarowym, którego nie ma prawa używać lub dokonuje obrotu towarami oznaczonymi takimi znakami, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat dwóch.\nZ kolei uczynienie z handlu podróbkami stałego źródła dochodu lub nawet sporadyczny nimi obrót, ale w stosunku do towaru o znacznej wartości, zagrożone jest karą pozbawienia wolności nawet do lat pięciu.\nWartość towarów jest znaczna, gdy przekracza 200 000 zł.\nUstawa – Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r. nr 119, poz. 1117 ze zm.).\nTagi:prawo cywilne, prawo karne, przedsiębiorcy, handel\nJak odróznić logo chińskiego eksportu od europejskiego znaku bezpieczeństwa CE


Wyjaśnij pojęcie nerwacji liścia.... - Zadane.pl\nWyjaśnij pojęcie nerwacji liścia.\nprzez coolgirlxD 21.01.2010\nInaczej żyłkowanie, unerwienie. Jest to układ nerwów (żyłek, wiązek przewodzących) w liściach, działkach i płatkach kwiatu. Głównym zadaniem wiązek przewodzących w liściu jest dostarczenie do jego tkanek wody i odprowadzenie asymilatów (m.in dwutlenek węgla), a także usztywnienie blaszki liściowej.\nProsze o pomoc! zadania w załączniku\nCzym jest śmiertelność i rozrodczość populacji i od czego zależy\nBezkręgowce: Grupy zwierząt,przedstawiciele,cechy charakterystyczne budowy Plis ❤❤❤\nNajpiękniejsza rasa koni\nWymień cztery państwa, w których występują obszary objęte wieloletnią zmarzliną. Błagam o szybką pomoc.\nCześć mam problem, mam zrobić komórkę roślinną, zwierzęcą, grzyba i bakterii. I nie wiem jak ją wykonać. Z czego mam ją wykonać. Proszę o informacje. Jestem kiepska z biologii a to szansa na...\n1.Budowa układu wydawniczego 2. Powstawanie moczu 3. choroby układu wydawniczego 4. Budowa skóry 5. funkcje skóry 6. wytwory naskórka 7. choroby skóry opisz to najkrócej jak się da ...\nJak nazywa sie kiełkują cy zarodnik


Westchnęłam, opadając na kanapę. Przez moment, siedziałam tam z zamkniętymi oczami, próbując nie jęknąć, gdy myślałam o wydarzeniach z tego tygodnia.\nByła niedziela - całe sześć dni, odkąd Justin przyszedł do mnie i próbował ze mną porozmawiać o tym, co zaszło, a ja go wywaliłam na śnieżycę.\nJakimś cudem, udało mi się go uniknąć w szkole przez parę dni. Gdy go widziałam w holu, ignorowałam go i szybko uciekałam do innego korytarza, aby pójść inną drogą, gdziekolwiek nie szłam.\nNie chciałam dawać mu kolejnej szansy, aby spróbował i manipulować.\nDefinitywnie próbował - we wtorek i środę, były wtedy najlepsze okazje, gdzie zauważył mnie na korytarzu i jego twarz robiła się poważna. Następnie przyspieszał tempo i podchodził do mnie, ale ja znikałam zanim mógł się do mnie zbliżyć. Pod koniec tygodnia, w końcu załapał, że nie chciałam z nim rozmawiać i się poddał.\nNie chciałam mu dawać szansy, po tym wszystkim co zrobił i w jakie gówno mnie wciągnął.\nLudzie nadal patrzyli, szeptali, pokazywali i się śmiali, co mi tylko przypominało, że teraz miałam jednego znajomego i praktycznie nikt mnie nie lubił.\nW tym samym czasie, Justin był zdystansowany i... inny dla innych - lansował się po korytarzach, jak zawsze. Wszyscy go ubóstwiali go - dziewczyny biegały za nim, Aubrey była zadowolona z siebie jak normalnie, a koledzy traktowali go jak króla, jakby podłoga, po której chodził, była święta.\nPonieważ po tym wszystkim...\nJustin Bieber nie popełnia błędów, racja?\nMogłam błagać o przebaczenie, ale moja opinia by została odtrącona przez 95% mojego pokolenia.\nI to nie jest tak, że ktoś by mnie słuchał, nieważne.\nW końcu otworzyłam oczy, mrugając i pozwalając, aby wypełniła je czerń. Skłoniłam się do przetarcia ich, aby zniknęła i zaraz znowu zaczęłam widzieć różne kształty mebli.\nSpojrzałam w lewo, czując złość i rozbawienie na raz.\nRyan wylegiwał się na jednym z foteli, kopiąc łyżką w wielką porcję czekoladowych lodów, które tutaj przyniósł. Miał jeszcze ogromny kubek parującej, gorącej czekolady, który stał na stoliku oraz opakowanie śnieżnobiałych pianek. Były otwarte, a kilka się z plastikowej torby. Jedna nawet była już na brzegu stoliku, spadając prawie na podłogę.\nPrychnęłam, kręcąc głową.\nRyan spojrzał na mnie, mając twarz w lodach. -Co?- Spytał się niewinnie, jego buzia była pełna lodów.\n-Po prostu...jesteś zabawny.- Powiedziałam, śmiejąc się.\n-Ho jeht habahne?- Spytał, z pełnymi ustami.\n-Ryan, powinieneś chyba połknąć jedzenie, zanim zaczniesz mówić.- Renee powiedziała, wchodząc do pokoju, kręcąc głową.\n-Dokładnie.- Powiedziałam, uśmiechając się do niego.\nWydawał się zdenerwowany . -Przepraszam.- Powiedział, połykając swoje lody.\n-Nie obchodzi mnie to.- Odpowiedziałam, śmiejąc się. -Po prostu myślę, że to jest śmieszne.-\n-Zauważyłem.- Powiedział sucho.\n-Dlaczego zawsze jesz, kiedy tu jesteś? Przysięgam, zjadasz pół naszego jedzenia, za każdym razem kiedy tu przychodzisz. - Skomentowałam, uśmiechając się, aby pokazać, że żartuję.\nWzruszył ramionami. -Jestem nastolatkiem.- Odpowiedział prosto, skupił się ponownie na swojej ogromnej porcji lodów. -I to nie jest twoje jedzenie. Kupiłem to wszystko dla siebie, gdy tu szedłem.- Uśmiechnął się szeroko, mrugając do mnie w tym nieznośnym stylu.\nŚmiejąc się, moja mama opadła na kanapę obok mnie, biorąc czarny pilot do telewizora ze stolika.\nWłączyła telewizor i zaczęła ślepo przełączać kanały, przekręciłam głowę w lewo i westchnęłam, patrząc na pliki z pracą domową, leżącą oczekująco, jakby się ze mnie nabijała, przez to jak długo zajmuje mi zrobienie jej.\n-Naprawdę nie chcę tego robić.- Burknęłam.\n-Nie powinnaś czekać z tym do ostatniej chwili.- Renee powiedziała nieprzyjemnie, wzruszając ramionami. -Mówiłam, żebyś zrobiła to w piątek, kiedy wróciłaś ze szkoły i nie czekała do niedzieli, ale...- Wzruszyła ramionami ponownie. -nie słuchałaś mnie.-\nPrzewróciłam oczami, wymieniając spojrzenia z Ryanem, który się tylko szczerzył.\nPrzysięgam na Boga, rodzice czasami są irytujący.\n-Mój błąd.- Powiedziałam sucho, patrząc na nią.\nRenee się zaśmiała. -Przykro mi, skarbie.-\nGdy skupiła się ponownie na telewizorze, jęknęłam, sięgając po jeden z moich segregatorów.\nOtworzyłam go, mrucząc “W porządku.” zirytowana pod nosem.\nBazgrałam swoje imię na górze kartki z zadaniami z przedsiębiorczości, gdy mama lekko westchnęła obok mnie.\n-Oh!- Powiedziała delikatnie. -Zapomniałam, że dzisiaj niedziela! The American Music Awards* jest dzisiaj.-\nGdy to powiedziała, znajomy głos Katy Perry zabrzmiał w telewizorze, przy słowach i rytmie do “E.T.”.\n-Boże, Katy Perry jest gorąca.- Ryan powiedział, podnosząc się na swoim siedzeniu i patrząc w telewizor.\nchciał wywrócić oczami, ale zamiast tego, potrząsnęłam głową, śmiejąc się razem z mamą.\n-Co?- Ryan powiedział oburzony, widząc naszą reakcję. -Jest!-\n-Dobrze, Ry.- Powiedziałam, śmiejąc się.\nGdy dźwięki występu Katy Perry się skończyły, a Ryan Seacrest wszedł na scenę razem z Ke$hą, aby ogłosić zwycięzcę następnej kategorii (to chyba już była trzecia), skupiłam się z powrotem na zadaniu z psychologii, marszcząc brwi, gdy patrzyłam na obraz mózgu, który był wydrukowany w lewym górnym rogu, obok pierwszych pytań.\nZaznaczyłam w kółko odpowiedzi do trzech zadań i poczułam, jak mój telefon wibruje w kieszeni, informując o nowej wiadomości.\nLekko marszcząc brwi, sięgnęłam do kieszeni i wyjęłam telefon z niej, patrząc w przód z mieszanką ciekawości i obawy.\nGdy zobaczyłam od kogo jest poczułam dziwne uczucie w brzuchu.\nHej, oglądasz teraz AMA? Bo jeśli nie... powinnaś włączyć.\nZmarszczyłam brwi jeszcze bardziej, czując żar dezorientacji.\nA. Dlaczego miałby do mnie przypadkowo napisać, gdy wie, że nie chcę mieć z nim nic związanego?\nB. Dlaczego chciał, abym włączyła AMA?\nPokręciłam lekko głową, powstrzymując chęć wywrócenia oczami, gdy wyłączałam telefon i chowałam go do kieszeni.\nNie byłam w nastroju na problemy z nim w tamtym momencie.\nWróciłam do swojej pracy domowej, próbując ignorować Ryan'a, gdy brał pianki i wrzucał je do swojej gorącej czekolady.\nZaczęłam bazgrolić odpowiedzi na krótsze pytania, mój długopis robił ciche irytujące dźwięki, gdy jeździł po papierze.\nPrzyzwyczaiłam się odrabiać lekcje przy grającym telewizorze lub w towarzystwie innych osób, więc mogłam ignorować dźwięki z show.\nMoje uszy zastrzygły, jakkolwiek, na dziewczęcy głos Kim Kardashian, który było słychać z telewizora.\n-...To był definitywnie jego rok. Proszę, powitajcie na scenie, wszystkich ulubionego dzieciaka z małego Kanadyjskiego miasteczka i mojego przyjaciela, Justin Bieber!-\nMój żołądek się przekręcił i poczułam niechęć.\nSzybko przekręciłam oczami, trzęsąc głową zirytowana, próbowałam nie słuchać oklasków i krzyczący tłum w telewizorze. Kamera była skierowana w jedną ze scen, gdzie wielka kurtyna się podnosiła, odsłaniając ciemną scenę.\nRyan spojrzał gwałtownie na ekran, jego uwaga ewidentnie pojawiła się przez wypowiedziane nazwisko.\n-Nie wiedziałem, że będzie dziś występował na nagrodach.- Powiedział zamyślony.\nSpojrzałam na niego, a on poczerwieniał, opuszczając się w fotelu i unikając mojego wzroku.\nNajwidoczniej nie chciał tego głośno powiedzieć.\nDalej patrzył w ekran telewizora, ale teraz lekkie zakłopotanie było widoczne na jego twarzy.\nPotrząsnęłam głową, pozwalając oczom powędrować do telewizora, zanim znalazły moją mamę, która była rozłożona na kanapie, patrząc w ekran z zainteresowaniem.\nOczywiście, nie zauważyła co się stało przed chwilą między mną a Ryanem.\nPonownie wywracając oczami, powróciłam do swojej pracy domowej, próbując nie zwracać uwagi na rozdanie nagród.\nNie chciałam go widzieć czy słuchać jego głosu.\nPonieważ to oznaczałoby jedynie dziesięciokrotnie większy ból niż czułam teraz.\nAle się wydawało, że im bardziej się staram, tym mniej mi to wychodzi.\nOstatecznie, usłyszałam dźwięki gitary.\nAle zanim piosenka mogła się zacząć, Justin zaczął mówić.\n-Um, zanim zaczniemy z piosenką... Chciałbym powiedzieć kilka słów.-\nBełkot zdezorientowanych ludzi na rozdaniu nagród brzęczał w mojej czaszce.\nNie mogłam na to poradzić; moja głowa skierowała się w górę i zaczęłam patrzeć w ekran, czując, jak moje brwi się marszczą.\nKamera skierowała się blisko do Justina, który wyglądał, co prawda, absurdalnie atrakcyjnie.\nJego włosy wyglądały perfekcyjnie - jak zwykle, miał ubrane czarne jak smoła spodnie i gładką skórzaną skórzaną kurtkę, której kołnierz odstawał. Aby dopełnić swój wygląd, nałożył okulary przeciwsłoneczne - te idiotyczne, które zasłaniały jego twarz, ale myślę, że niektórzy twierdzili, iż wygląda cool.\nTak, wyglądał gorąco.\nMogłabym być jego.\nGdybym miała go ocenić w skali, którą kiedyś wymyśliłam, byłby na 13.\nAle nie pozwoliłam na rozproszenie przez coś tak powierzchownego, bo dalej byłam na niego wściekła.\n-Mamo, wyłącz telewizor.- Powiedziałam chłodno. -Albo zmień kanał czy coś.-\nRenee spojrzała na mnie z zdezorientowaniem. -Dlaczego?- Spytała.\n-Ponieważ,- Powiedziałam zirytowana. -Nie mam nastroju, aby go widzieć. Jest żenujący i nienawidzę jego muzyki. Nie chcę tego słuchać.-\nPatrzyła na mnie ślepo przez chwilę lub dwie, a ja miałam nadzieję, że mnie będzie słuchać.\nZamiast tego, ona tylko mrugnęła i powiedziała -Kochanie, za minutkę to się skończy. Przestań być taka oschła. A tak w ogóle, myślałam, że robisz pracę domową?-\nBiorąc to jako pytanie retoryczne, potrząsnęłam głową i powróciłam do zadań, czując więcej irytacji.\nMimo wszystko, czułam łzy w oczach, gdy słyszałam jego ochrypły głos, który, bez wątpienia, rozchodził się po pokojach rodzin w całej Kanadzie i Stanach.\nBoże, to czasami było takie dziwne.\nTo były momenty, w których zapominałam, że jest sławny.\n-Um...- Usłyszałam Justina głos. -Ja, uh... Mam dla was nową piosenkę. Nawet tego nie nagrywałem i to jest pierwszy raz, kiedy to prezentuję. Napisałem ją niedawno i... Naprawdę chciałem to tutaj zaśpiewać. I... Wiem, że zazwyczaj artyści nie...wiecie... nie mówią niczego przed występem na galach jak ta, ale... Naprawdę chciałem...pogadać.-\nO czym do diabła on mówi?\nI jak mógł to zrobić?\nBywały pewne momenty na takich galach i byłam zaskoczona, że nikt nie wbiegł na scenę i go z niej nie wyprowadził.\nZgaduję, że był narąbany.\nTo dlatego udawał tak głupiego.\n-Ta piosenka wiele dla mnie znaczy.- Kontynuował, przemawiając ponownie. Moje oczy powędrowały w górę, tym razem widząc jak ściąga okulary i rzuca je w tłum. Szybko powróciłam do pracy domowej, przyrzekając sobie, że nie spojrzę w telewizor ponownie. -Napisałem to dla kogoś..., o kogo się martwię. Faktycznie... jest pierwszą dziewczyną, w której...- Przełknął ślinę, ewidentnie będąc zdenerwowanym. -... się zakochałem.-\nByły westchnienia i gadka zainteresowanych i lekkie niedowierzanie ludzi w tłumie.\nKątem oka zauważyłam Ryana, który zesztywniał i Renee przechylającą głowę z zaciekawienia.\nOsobiście, poczułam, jak żołądek mi się przewraca, a na twarzy maluje się szok.\nO czym on do diabli mówi?\nOn musiał być napity.\nNie było innego wytłumaczenia na to.\nNie mogłam poradzić, że poczułam falę zawiedzenia i bólu, gdy o tym myślałam.\nNigdy nie wiedziałam, że kogoś takiego jak Justin było stać na bycie zakochanym.\nAle, jak się nauczyłam przed ostatnimi tygodniami...\nLudzie mogą Cię zaskoczyć.\n-Ta,- Justin kontynuował. -Wiem, że to trochę szalone.- Zaśmiał się delikatnie. -Ale, uh... Ona jest prawdopodobnie jedną z najwspanialszych dziewczyn, które kiedykolwiek spotkałem i... ona znaczy dla mnie wszystko.\n-Pewna rzecz jest głupia, ale...- Powiedział. -Tak jest... Nigdy jej tego nie pokazałem. Ostatnio, ja trochę... no dobra, nawaliłem.-\nMoja mam wypuściła bezdźwięczne westchnienie, patrząc w telewizor.\nPatrząc na ten monolog, musiał on być spontaniczny; myślę, że operatorzy kamer nie byli uprzedzeni o tym.\n-Robiłem trochę naprawdę dużych błędów ostatnio i... przez nie... Nie sądzę, że ta dziewczyna ma pojęcie, jak zwariowałem, gdy sobie dokładnie uświadomiłem, jak wiele dla mnie znaczy.- Justin powiedział.\nPatrzyłam na zadanie z psychologii, ale moje oczy się nie ruszały. Moje ciało było zamrożone, sztywne, zdrętwiałe, gdy intensywnie przysłuchiwałam się jego głosu.\nPróbowałam tego nie robić - faktycznie, walczyłam z tym, aby go wyciszyć.\nAle przez jakiś szalony, chory, działający na nerwy, irytujący powód...\n-Ostatnio, stałem z tyłu i pozwoliłem tej dziewczynie, aby została upokorzona, przez kogoś, kto mnie naprawdę nie obchodzi. Udawałem, że tak jest, ale nie. Ta osoba jest podła, bezwzględna i szczerze, jest dziwką.-\nTłum od razu wydobywał dźwięki w odzewie, ale wiele osób się powstrzymało.\nRyan patrzył w ekran z buzią otwartą na kilka cali, a Renee spojrzała w dół zszokowana.\n-Ona próbowała powiedzieć, że się martwi o mnie dla mnie, ale...- Justin fałszywie się zaśmiał, wyraźnie nabierając odwagi. -Wszyscy, którzy ją znają, wiedzą, że obchodziła ją tylko jedna rzecz.-\nNiekontrolowanie moje brwi wystrzeliły w górę.\nJak wiadomo, mówił o Aubrey - szczerze, powiedział wszystkie rzeczy, jakie o niej myślałam.\nAle nie mogłam powiedzieć, że miał świadomość, iż mówił to wszystko na międzynarodowej telewizji dla milionów ludzi.\n-Żałuję, że miałem z nią do czynienia, ponieważ to nic dla mnie nie znaczyło, nie uszczęśliwiało mnie to. Częściowo to jest jej wina, że straciłem dziewczynę, dla której napisałem tę piosenkę.- Justin odchrząknął.\n-Ale uh...ogólnie,- Kontynuował swoją wcześniejszą wypowiedź. -Dziewczyna, o którą się troszczę, o której jest piosenka... teraz mnie nienawidzi. Ale szczerze...To nie jej wina. Byłem idiotą. I dupkiem. I... Byłem...- Pokręcił głową, patrząc w dół ze wstydu i złości. -Okropny. Byłem zbyt zajęty zajmowaniem się tym, co myślą inni i staraniem się ich uszczęśliwiać, że zaniedbałem rozweselanie jej, co by sprawiało frajdę mnie. Pozwoliłem na to, przez co jest zła. Ale zabawnie, bo... wkurzało to również mnie.\n-Przez ostatnie półtora tygodnia, moje życie było spieprzone. To było okropne.- Powiedział prosto. -I to przez to, że byłem idiotą. Zaprzeczyłem uczuć do niej przed całą szkołą, kiedy ona wiedziała, że ja wiem, iż coś do niej czuję. Moje uczucie względem jej było absurdalnie wielkie i to się nie zmieni. Jak mówiłem wcześniej... Jestem w niej zakochany. Nie wiem, czy ona to wie, ale... to prawda.-\nMoja głowa wystrzeliła w górę i oglądałam telewizję w szoku, pozwalając moim ustom się otworzyć, a oczom rozszerzyć, gdy mocne szczypanie uderzyły w nie.\nNie mogłam przestać patrzeć w ekran, zszokowana, zlękniona i lekko zdenerwowana, gdy kamera pokazywała Justina przemierzającego przez scenę, mówiącego do mikrofonu i patrzącego w tłum ludzi.\nOczywiście, wiedziałam o kim mówił.\nTo było jasne już w momencie, gdy otworzył usta i zaczął mówić.\nMusiałam być w środku nienormalnego snu.\nNie było szans, abym się z niego obudziła, ponieważ to niemożliwe, aby Justin Bieber był w telewizji na jednej z największych imprez rozdania nagród w tym roku, ogłaszając, iż jest we mnie zakochany.\nMoje serce się zatrzymało, gdy kamera pokazała widownie; większość ludzi siedziało urzeczonych, patrząc na scenę, gdzie Justin obecnie przemawiał zmieszany, zaciekawiony i przestraszony .\n-Tak,- Justin powiedział, lekko się śmiejąc i uśmiechając się szczerze po raz pierwszy, odkąd pojawił się na scenie. -Jestem w niej zakochany. Nigdy nie czułem tego do dziewczyny jak do niej i... Ja nie wiem. To jest wspaniałe.-\nSchylił głowę, patrząc na scenę, gdy kontynuował chodzenie po niej. -Ale problem polega na tym,- Powiedział, powracając wzrokiem do góry. -Ona mnie praktycznie nienawidzi, przez to, co zrobiłem. Zrobiłem kilka... ogromnych błędów i... próbowałem przeprosić, ale... ona mi już nie wierzy. Ona nie chce mnie słuchać czy ze mną rozmawiać albo uwierzyć w to, że się zmieniłem.\n-Zmieniłem się. Nie zamierzam kłamać, przed tym, jak spotkałem tą niesamowitą dziewczynę...- Potrząsnął głową, oblizując powoli swoje usta, gdy patrzył w dół. -Nie byłem zbytnio tym dobrym. Kłamałem, zdradzałem, spałem z przypadkowymi dziewczynami, imprezowałem. Nadal imprezuję, jak widzieliście na okładkach plotkarskich magazynów parę dni temu.-\nŚmiech rozniósł się po teatrze, gdy panowała głucha cisza, która była również w moim domu.\nRenee, Ryan i ja patrzyliśmy w ekran, sparaliżowani, żadne z nas nie umiało nic powiedzieć.\n-Ale jedyny powód, dla którego imprezowałem, i jedyny powód, dla którego imprezowałem w zeszły piątek, był mój niepokój i próbowałem zwrócić na siebie uwagę. I byłem zły, przez to, jak zjebałem i pozwoliłem tej dziewczynie odejść, a potem wyszedłem i się najebałem. To wszystko co robiłem, widzieliście w wiadomościach.- Wzruszył ramionami. -Oto sposób, w jakim radzę sobie z problemami.-\nWziął głęboki oddech, powoli go wypuszczając. -Ale sęk w tym...- Zaczął nagle. -Odkąd poznałem ją i... miałem do niej uczucia...- Pokręcił głową. -Zmieniłem się. Jestem inny. Ona nie chcę w to uwierzyć, ale to prawda. I to wszystko dzięki niej.- Uśmiechnął się. -Była przy mnie, gdy nie było innych, a... w przeciwieństwie do kogoś... Ona słuchała mnie. Zanim ją poznałem, mogłem być w pokoju pełnym ludzi, ale czułem się samotnie.\n-Ale ona to zmieniła.-\nCzułam jak pojedyncza łza spływa po moim policzku, spływając powoli do podbródka i lądując na moim nadgarstku.\nAle nie goniłam się, aby ją zetrzeć.\nPozwoliłam jej tam zostać, wchłaniając swoją słoną esencję w moją skórę, gdy nadal się patrzyłam bez oddechu i bez mrugnięcia w ekran.\n-I to jest jeden z powodów, dlaczego się w niej tak bardzo zakochałem.- Kontynuował. - Wiem, że mnie teraz nienawidzi i nie chce mieć nic ze mną wspólnego i...To nie jej wina. W ogóle. Będąc szczerym, Ja nienawidzę teraz siebie również. Zamiast mówić prawdę i wyznawać swoje prawdziwe uczucia, pozwoliłem jedynej dziewczynie, która jako jedyna się o mnie martwiła, być upokorzoną przed wszystkimi. I to jest błąd, za który nigdy sobie nie wybaczę.-\nByła chwila ciszy, podczas której wszyscy - ludzie na gali, nasza trójka przed telewizorem, miliony innych ludzi na całym kontynencie, bez wątpienia - siedzieli zauroczeni, zaintrygowani, zdumieni, zszokowani.\nLedwo wiedziałam, co się dzieje.\nNie było żadnego możliwego sposobu, aby to było prawdziwe.\n-Mimo, że jestem zmęczony przepraszaniem i mówieniem jej o moich błędach...- Justin kontynuował. -Ona teraz ze mną nie rozmawia. I przez to, moje życie, przysięgam-na-Boga, jest piekłem .- Potrząsnął głową. - Nawet nie wiem, czy to ogląda. Mam nadzieję, że tak, ale nawet jeśli nie, to w porządku. Potrzebuję pogadać, więc mam nadzieję, że po tym gównie, które odwaliłem, poczuję się lepiej.-\n-Więc... Chciałbym przeznaczyć ten czas na to, żeby Ci podziękować, za to, że mnie słuchałaś i przeprosić za moje błędy. Jestem pewny, że myślisz jak szalony jestem, zakochany nastolatek, ale... Muszę to zrobić.- Powiedział mocno.\n-I... teraz... zanim zacznę śpiewać... Chcę powiedzieć jeszcze raz, jak bardzo, bardzo przepraszam.- Teraz patrzył prosto w kamerę, która robiła zbliżenie na jego twarz, pokazując każdy szczegół. Jego mina była pozytywnie łamiąca serce, prezentująca szczerość i żal. - Bardzo spieprzyłem, i przeze mnie jesteśmy teraz oboje źli. Przepraszam, że nie byłem tym silniejszym, przepraszam, że pozwoliłem Aubrey i wszystkim poniżać Cię. Przepraszam, że nie przyznawałem się do naszej znajomości i nie przyznałem się do uczuć względem Ciebie. Przepraszam, że zniszczyłem twoje zaufanie i udawanie kogoś, kim nie jestem. Ja tylko...- Westchnął, w końcu odwracając wzrok od kamery, aby spojrzeć w dół i zamknął na chwilę oczy.\nW końcu, znowu spojrzał z poważną miną. -Przepraszam, że Cię zraniłem, przepraszam, że złamałem twoje serce.- Powiedział szczerze. -Za bardzo obchodzi mnie opinia innych i to, aby wszyscy byli szczęśliwi, więc przez to jestem idiotą. Ale naprawdę się w tobie zakochałem i jeżeli jest coś co mógłbym zrobić...coś... aby odwrócić to, i zapewnić, że nie zostaniesz zraniona... uwierz, to jest pewne jak bicie serca.\n-Nie wiem czy mi wybaczysz i nie będę Cię za to obwiniał, jeżeli nie. Ale teraz... Myślę, że tkwię z Tobą w jednym momencie.-\nI po tym, zerknął przez ramię i pokiwał głową dla kogoś z tyłu, bez wątpienia wskazując na coś.\nByła cisza i nagle muzyka zaczęła grać, dźwięki plątały się ze sobą oraz połączyły się ze sobą w perfekcyjną, rozkoszną i delikatną melodię.\nJustin zaczął śpiewać, jago uwodzicielski i anielski głos zabrzmiał, układając się w słowa znajomej piosenki.\nCause I know you can't love me, hey\nI'm still stuck in the moment with you.\nI don't care, I got you baby.\nCause ain’t no way,\nAnd I know you can't love me, hey.\nTo fight with time and space, cause,\nJust because this cold, cold world is saying we can't be,\nGdy dźwięki piosenki ukryły się w nicości, a ja siedziałam, patrząc się w ekran w absolutnym szoku.\nMoje oczy były wypełnione łzami, a serce biło nieregularnie, nadając obcy mi rytm.\nBył moment czystej i intensywnej ciszy, spowodowanej piosenką, podczas której wszyscy w tłumie, bez wątpienia patrzyli na Justina w szoku oraz ci, którzy oglądali transmisję w Stanach i Kanadzie.\nI nagle, bez ostrzeżenia, wszyscy popadli w burzliwy applause. Kamera pokazała przeróżnych ludzi: wszyscy skakali, klaskali, krzyczeli i wiwatowali, gdy dawali mu owacje na stojąco.\nPóźniej pokazano Justina, który stał na środku sceny. Jako klatka piersiowa się podnosiła i opadała szybko przez wcześniejszy brak oddechu, ale teraz, na jego twarzy widniał szeroki uśmiech, rozświetlając jego twarz i sprawiając, że wyglądał na szczerego i szczęśliwego, po raz pierwszy od iluś dni.\nJego dłoń ściskała czarny mikrofon, podnosząc się, zanim chłopak do niego przemówił.\nJego głos zabrzmiał w telewizji, a cała widownia zaczęła krzyczeć i wiwatować głośniej.\n-Ta piosenka jest zadedykowana dla Mandy Nash.- Justin powiedział. -Jesteś przepiękna, Mandy, i... Naprawdę przepraszam.-\nI po tym, światła na scenie zgasły, otaczając go w niewidoczną masę czerni.\nCzułam, jak moje serce przestało bić.\nPubliczność oszalała jeszcze bardziej, skacząc, aby dać Justinowi owacje na stojąco.\nCzułam jakby ktoś zatrzymał czas.\nLedwo pojmowałam, co robiłam albo co się dzieje, ale mniej rozumiałam te drugie.\nByłam w szoku. Absolutnym szoku.\nCzy Justin naprawdę to zrobił?\nCzy ona naprawdę naraził się właśnie na gniew swoich fanów oraz Aubrey, mówiąc to wszystko?\nCzy on naprawdę zaśpiewał piosenkę, którą pokazał mi kilka dni temu i następnie ogłosił, że napisał ją o mnie?\nCzy on naprawdę mnie przeprosił, w ten sposób i powiedział całemu światu o tym co zrobił? Na międzynarodowej telewizji?\nAle z tego wszystkiego...\nCzy on serio właśnie powiedział, że jest we mnie zakochany?\nLedwo mogłam funkcjonować.\nMoje płuca się zamykały, jakbym się dusiła, nie mogąc oddychać.\nByłam absolutnie zszokowana.\nNie wiedziałam do końca co mam zrobić, a nawet pomyśleć.\nSiedziałam tam, patrząc na ekran z szeroko otwartymi ustami, gdy reklama McDonald’a była wyświetlana, której dźwięki były przez mój mózg wyciszone.\nPo, jak się wydawało, ciszy, która trwała lata i lata, byłam w stanie przypomnieć sobie, jak się poruszać.\nOdwracając głowę w lewo, zobaczyłam Ryan'a zamrożonego, w połowie wpychania sobie żelków do ust.\nNa moment odwrócił głowę w moją stronę, aby na mnie spojrzeć, a na jego twarzy widniał uśmieszek.\n-Wow.- Powiedział w podziwie, wyciągając żelka z ust i kręcąc głową, uśmieszek nadal nie schodził mu z twarzy, gdy lekko zachichotał.\nEwidentnie nie mógł niczego innego wypowiedzieć, co by było interesujące.\nPozwalając oczom powędrować na prawo, zobaczyłam koło siebie mamę, która również była w szoku.\nPatrzyłam w ekran z szeroko otwartymi oczami, jakby był alarm.\nCzując wzrok na sobie, odwróciła się, aby na mnie spojrzeć i zmarszczyła brwi.\nNic nie robiła, tylko patrzyła na mnie przez dobrą minutę lub dwie. Jakby była odurzona, nie mogła nic powiedzieć - tak samo jak ja czy Ryan.\n-Mandy,- Powiedziała, kiwając głową lekko w tył i do przodu z tą samą zmieszaną miną. -Co to było?-\nNie potrafiłam jej odpowiedzieć.\nSiedziałam i patrzyłam na nią z dziwnym wyrazem twarzy, nie odzywając się.\n-Co przez to wszystko miał na myśli?- Renee kontynuowała. -Nie rozumiem.-\n-Ja też nie, mamo.- W końcu byłam w stanie coś powiedzieć moim łagodnym głosem. Pokręciłam głową lekko.\n-Nie rozumiem tego wszystkiego, Mands. Czy Ty...- Renee odchyliła głowę, nieco marszcząc brwi. -Czy Ty czujesz coś do niego?-\n-Ja...- Zaczęłam. Westchnęłam, patrząc na swoje ręce i marszcząc brwi. -Szczerze, nie wiem sama.-\n-Ale... Co to miało znaczyć?- Renee spytała. -Nie wiesz? Parę dni temu, powiedziałaś, że go nie lubisz... Czy to jest to, o czym chciał z Tobą porozmawiać w sklepie?- Pokręciła głową, najwidoczniej zdezorientowana. - Nie czaję, co miał przez to wszystko na myśli?- Skinęła w stronę telewizora.\nWestchnęłam ponownie, patrząc na nią z uchylonymi ustami i przytłaczający strach pojawił się w moich oczach.\nWidząc zmieszanego Ryan'a, przesuwającego się w siedzeniu, przyjrzałam mu się szybko, po czym powróciłam do swojej mamy.\nNa reszcie, jakkolwiek, po dosyć długiej przerwie, westchnęłam zrezygnowana.\n-To długa historia.- Powiedziałam.\nChoć raz powiedziałam tylko prawdę.\nThe American Music Awards (AMA) - Myślę, że wiecie o co chodzi. Jest to gala rozdania nagród muzycznych na MTV.\nW rozdziale ponownie pojawia się piosenka Stuck In The Moment.\nWitam ponownie (kiedyś musiałam ponownie się tu pojawić). Większość z was ma w dupie to, czemu nie pisałam, ale ja chętnie się usprawiedliwię, jeżeli to jeszcze ma sens.\nCóż, przynajmniej raz w tygodniu muszę załatwiać coś związanego z nową szkołą, która jest w innym mieście i do tego mam bardzo częste wizyty u lekarzy. Już nie łapię, który to który.\nI muszę wam przyznać, że po prostu moje serce się raduję, gdy widzę komentarz typu "czerwiec...", "lipiec...". Moi drodzy, mimo iż to wygląda tak, jakbym nie miała kalendarza w domu, orientuję się który jest miesiąc. Takie komentarze bez dwóch zdań są usuwane. Przepraszam, że pokazałam swoją gorszą stronę i wiem, że nawaliłam na całej linii. Niczym Justin.\nWracając, jest to już końcówka tego opowiadania, więc proszę o uzbrojenie się w cierpliwość. Koleżanka szybciej tłumaczy, ale ja tak nie potrafię. Życzę wszystkim miłego dnia oraz mam nadzieję, że wasze wakacje nie są do dupy jak moje. Do zobaczenia, Ania.\nAutor: Anye Xxx o 15:31 5 komentarzy:\n-Dzięki za sprawienie, że musiałem to kupić. - powiedziałem sarkastycznie, rzucając w mamę pudełkiem tamponów.\nŁapiąc je, Pattie jedynie uśmiechnęła się, wzruszając - Przepraszam, huh. Potrzebowałam więcej.\nChwyciłem się za nos, potrząsając głową. - Ugh. Proszę, po prostu.. nie.\nA ona zaśmiała się, ewidentnie ciesząc się moim zażenowaniem.\nObróciłem się i zacząłem przeskakiwać co dwa schodki, nie chcąc niczego więcej, oprócz rzucenia się na moje łóżko i pójścia spać.\nWciąż mogłem poczuć rozbrzmiewający ból głowy.\nAle byłem zaledwie w połowie schodów, kiedy rozbrzmiał za mną głos Pattie.\n-Justin! Gdzie ty idziesz? Frank może tu być w każdej minucie, potrzebuję cię tutaj na dole przy obiedzie!\nZajęczałem w duchu.\nDlaczego ten dzień musi stawać się jeszcze gorszy, niż już był?\n-Będę na dole za minutę. - odkrzyknąłem w odpowiedzi.\nPotrząsając głową, pokonałem resztę schodów, dopóki nie dotarłem do swojego pokoju.\nPrzebrałem się w "milsze" ubrania (mając nadzieję, że przez to uda mi się dostać na dobrą stronę mojej mamy) zanim pokonałem z powrotem drogę na dół po schodach.\nGodzinę i pół później byłem gotowy by zwymiotować.\nI to nie z powodu jedzenia.\nTen kutas przyszedł i przez cały swój pobyt tutaj właził w dupę mojej mamie, mamrocząc jej przyprawiające o mdłości rzeczy i celowo wykluczając mnie z konwersacji.\nPrzemówiłem może z dwa razy przez cały ten czas.\nKiedy obiad z piekła rodem wydawał się nareszcie dobiegnąć końca, praktycznie wyskoczyłem ze swojego siedzenie i zacząłem biec w stronę schodów.\n-Justin, zaczekaj! - usłyszałem głos tego kutasa za sobą.\nPowstrzymując się przed wywróceniem oczami, obróciłem się twarzą do niego, od razu zaciskając szczękę.\n-Co? - powiedziałem oschle.\nPrzebiegły uśmieszek rozciągnął się na jego twarzy na moment, kiedy wszystko co robił, to patrzenie się na mnie.\nOdpowiedziałem mu tym samym spojrzeniem, z każdą sekundą czując się coraz bardziej wkurzonym.\n-CO? - warknąłem, powtarzając się.\n-Ja po prostu... mam coś, o co chciałbym zapytać twoją mamę. - powiedział w odpowiedzi, luźno wzruszając ramionami.\nNagle, poczułem nieproszoną gulę w moim gardle.\nO czym on gadał?\nZanim w ogóle mogłem przetworzyć to co się dzieje, bądź powiedzieć cokolwiek w odpowiedzi na to, on obrócił się twarzą do mojej mamy, a szelmowski uśmieszek utworzył się na jego twarzy.\nPoczułem jak moje serce przyspiesza, wściekle bijąc w mojej klatce piersiowej, podczas gdy chmara motyli zaczęła latać po moim brzuchu.\nTo nie mogło być to, co myślałem, że było....\nWkrótce wraz z przeraźliwym szokiem, zdałem sobie sprawę, że jednak było.\nW tym momencie, Frank obrócił się całkowicie do mojej mamy i ukląkł na jedno kolano, gładko wyciągając ciemno fioletowe pudełko na pierścionek ze swojej kieszeni.\n-Pattie Mallette. - zaczął, wpatrując się jej w oczy.\nI w dokładnie tym momencie, ona sapnęła, a jej ręce poleciały ku górze by zakryć jej usta.\nA on tylko uśmiechnął się jeszcze bardziej.\nI wtedy, po długiej, wolnej i niewiarygodnie potwornej chwili ciszy, Frank ponownie przemówił.\nI wtedy, w jednej chwili, poczułem jak moje serce się zatrzymuje.\nNie mogłem nawet mówić.\nW prawdzie, nie mogłem nawet oddychać.\nPraktycznie dusiłem się niczym, gdy stałem tam i patrzyłem się na moją mamę, z niepokojem czekając na to co zamierzała powiedzieć w odpowiedzi.\nNareszcie, po wydawałoby się latach, poruszyła się.\nOczy zaszły jej łzami, a szczęka opadła, podczas gdy potrząsała głową tam i z powrotem, prawdopodobnie w szoku.\n-Frank...- wymamrotała, słowa wyślizgnęły się z jej ust, a następnie wtopiły się w panującą ciszę.\nFrank patrzył się na nią z nadzieją, a kolejna dziwna emocja była schowana za jego uśmieszkiem.\nWtedy, nagle, mama sapnęła. - Oczywiście, że tak!\nI z tym, pochyliła się w dół, owijając swoje ręce wokół niego, ciasno go przytulając i pozwalając łzom płynąć strumieniami z jej oczu.\nI dokładnie w tym momencie poczułem jak moje serce łamie się na nowo.\nOna nie mogła powiedzieć 'tak'.\nAle to zrobiła.\nFala szoku, nieszczęścia, niedowierzania i rozczarowania uderzyła we mnie niczym huragan i byłem zmuszony wziąć krok w tył, jakby rzeczywiście we mnie uderzyła.\nKiedy Frank trzymał moją mamę w objęciach i kołysał nią tam i z powrotem, mogłem poczuć jak diabelski uśmieszek ponownie zawitał na jego twarzy.\nI w tam momencie jego oczy spotkały moje.\nNastępnie, wciąż tuląc niczego nie świadomą Pattie, która była zwrócona do mnie tyłami, uśmiechnął się jeszcze szerzej i jeszcze wredniej, puszczając mi oczko.\nA z ruchu jego warg mogłem dokładnie wyczytać 'Koniec gry'.\nTo nie miało znaczenia, bo wiedziałem, że on nie będzie w stanie dostać to, czego chce - moich pieniędzy.\nPewnie stanę się pełnoletni zanim oni wezmą ślub (o ile kiedykolwiek pozwolę, aby do tego doszło), ale wciąż dostanie tego czego chciał - sławę.\nA nawet gorsze od tego wszystkiego było to, że on dostanie kobietę, która zawsze coś dla mnie znaczyła. A zatem, nareszcie zabierze całą jej uwagę ze mnie i skupi ją całkowicie na sobie.\nCzując jak moje życie całkowicie wysmykuje mi się z rąk i spada w dół, obróciłem się i bez żadnego słowa wyszedłem tak szybko z domu jak tylko to możliwe, zatrzaskując za sobą drzwi.\nPotrzebowałem się tylko kurwa stąd wydostać.\n-Hej, słońce?- Moja mama, Renee Nash zawołała z kuchni.\nSiedziałam przy kuchennej wyspie w środku kuchni po obiedzie, głowiąc się nad moim zadaniem z Francuskiego. Spojrzałam na nią, unosząc brwi pytająco.\nWoda leciała z kranu, podczas gdy mama myła naczynia po obiedzie, kiedy nagle postanowiła się odezwać.\nMiała metalową łyżeczkę umieszczoną w jednej dłoni i jasno żółtą gąbkę przyciśniętą do niej, pocierając je o siebie.\n-Tak?- zapytałam, przyglądając jej się, gdy wyglądała przez okno umieszczone nad zlewem z uniesionymi brwiami.\nZatrzymała się na moment, ewidentnie o czymś myśląc, po czym się do mnie odwróciła, w roztargnieniu kontynuując czyszczenie łyżeczki, tak jak to robiła wcześniej.\n-Czy ten chłopak...- zaczęła. -...ten ze spożywczego.- dodała, aby sprecyzować.\nPokiwałam powoli, czekając, aż dojdzie do sedna.\nZatrzymała się ponownie. -Czy to był Justin Bieber?-\nCzułam przez moment jak żołądek mi się przewraca. Nic nie mogłam zrobić oprócz gapienia się na nią.\nPo chwili powoli pokiwałam głową. -Tak.- odpowiedziałam, czując, jak moje usta wysychały.\n-Wow, prawie go nie poznałam przez te okulary przeciwsłoneczne.- Renee skomentowała to ton ciszej, tak jakby mówiła bardziej do siebie, niż do mnie.\nSpojrzała z powrotem na mnie. - Po prostu się zastanawiałam, to znaczy... kiedy go zobaczyłam, mogłam przysiąc, że wiedziałam, kto to jest, ale nie byłam pewna. I to dla tego cię spytałam, kto to jest, gdy zaczął odchodzić. - pokręciła swoją głową. - To znaczy, wydaje mi się, że widziałam go na rodzinnej imprezie, kiedy Ryan wyszedł ze szpitala. Wiesz, tej, na której on i Chaz Somers się pojawili.- pokręciła głową ponownie, tym razem ze zdziwienia. -Wow. Ta dwójka i Ryan bardzo urośli. Pamiętam, jak byli małymi chłopcami. Nigdy nie chciałaś być w ich pobliżu, oprócz Ryana.\n-Ta, to się nie zmieniło.- zamruczałam pod nosem.\n-Nic.- Szybko odpowiedziałam.\nRenee ponownie ucichła, umieszczając łyżeczkę i gąbkę ponownie w zlewie i ze zdumieniem opierając się o blat. - On naprawdę urósł. Mam na myśli Justina Bieber'a.\n-Mamo, proszę nie mów mi, że chcesz być jego MILF*, bo to by było złe z wielu powodów. - powiedziałam sucho, a irytacja przesiąknęła mój ton głos.\nPosłała mi karcące spojrzenie. -Amanda! - Powiedziała karcąco. - To nie był odpowiedni komentarz!\nUżywała mojego pełnego imienia tylko wtedy, gdy jest na prawdę wściekła.\n-Przepraszam. - wymruczałam zażenowana.\nNie byłam pewna czy był on odpowiednim obiektem do tego typu myśli.\nPotrząsnęła głową w zdenerwowaniu. - Po prostu mówiłam o tym jak bardzo dorósł, w żaden sposób nie wyrażając swojego zainteresowania nim w ten sposób. - sapnęła cierpko. - To obrzydliwe.\nRany, zgaduję, że ludzie tutaj biorą zbyt poważnie wszystkie żarty, prawda?\n-Ogólnie, to czemu z nim rozmawiałaś?- spytała.\n-Ponieważ jest moim partnerem do projektu dla Reymer'a.- odpowiedziałam.\nOczywiście, to nie był powód, dla którego rozmawiałam z nim w sklepie, ale nie zamierzałam jej tego wyjaśniać.\nNawet jeśli ulżyłabym całemu cierpieniu, które czułam wielokrotnie przez ostatnie cztery dni.\nAle musiałabym wyjawić całą prawdę o naszym romansie.\nA nie zamierzałam tego robić.\n-Ohh...- Renee ucięła w zrozumieniu, kiwając głową. -Racja.\nA ja po prostu gapiłam się na moje zadanie domowe z zniesmaczeniem.\nTe wszystkie myśli o nim sprawiły, że nieproszona i nieprzyjemna gula utworzyła się w moim gardle.\n-Dobra, jest przystojnym chłopcem.- Renee skomentowała życzliwie. -Czy kiedykolwiek myślałaś o...?\n-Nie. - powiedziałam. -Jest największym dupkiem na świecie. Wypranym z emocji dupkiem.\nRenee przez dłuższy czas na mnie patrzyła, ewidentnie z mieszanką myśli, która właśnie kłębiła się w jej głowie.\nHej, witaj w moim świecie.\n-Skarbie,- zaczęła w końcu. - Czy jest jakiś powód przez który jesteś tak bardzo przygnębiona przez kilka ostatnich dni i powód dlaczego zostajesz w domu chora od piątku, ponieważ zerwałaś z Gregiem? Czy to on jest powodem, dlaczego jesteś teraz w takim nastroju?\nSpojrzałam na nią, a niespodziewany powrót do momentu, gdy Natasha i Greg wydzierali się na mnie, pojawił się w mojej głowie.\nNagle, westchnęłam, czując jak fala łez nadchodzi po raz milionowy w tym tygodniu.\nBoże, moje życie jest jednym wielkim bałaganem.\nW tym momencie, Renee otworzyła swoje usta, aby ponownie coś powiedzieć, ale ucichła, na dźwięk dzwoniącego dzwonka do drzwi, roznoszącego się po kuchni.\nOd razu wymieniłyśmy się zdezorientowanymi spojrzeniami.\n-Kogoś oczekujesz?- spytała.\nPotrząsnęłam głową. -Nie...- ucięłam.\nWycierając swoje dłonie z mydła w jej krwawo czerwony fartuszek i potrząsając przy tym głową, Renee przeszła przez kuchnię, mijając mnie, aby dotrzeć do drzwi frontowych, znajdujących się w korytarzu.\nObróciłam się na swoim siedzeniu, przechylając swoje ciało odrobinę w tył, tak aby z odległości móc obserwować drzwi frontowe.\nRenee spojrzała przez okno, zanim otworzyła drzwi.\nStał tam przed wejściem do domu z rękoma w kieszeniach - Ryan.\n-Oh.- Renee westchnęła. -Hej Ryan!\nRyana twarz rozświetliła się uśmiechem. -Cześć ciociu Renee.- odpowiedział.\n-Dobrze, a ty? - spytał Ryan.\nWstałam wtedy, powoli przechodząc przez kuchnię, w kierunku drzwi frontowych.\n-Ja tylko...- oczy Ryana wędrowały, dopóki nie spotkały moich. -...przyszedłem zobaczyć Mandy.- powiedział, wskazując ponad ramieniem Renee na mnie, posyłając mi przy tym uśmiech.\nNie odwzajemniłam tego.\nRenee spojrzała w tył na mnie, łapiąc moje westchniecie.- Oh! Okej.- uchyliła szerzej drzwi. -Wejdź.\nRyan uśmiechnął się i wszedł do środka.\n-Hej Mands.- powiedział bezgłośnie, zatrzymując się przede mną.\nW tamtym momencie jedynie na niego patrzyłam.\nPotem, w końcu powiedziałam krótko -Cześć.\nRenee patrzyła na nas. - Dobra, muszę wracać do kuchni pozmywać naczynia. Mów, jak będziesz chciał jeść lub coś, Ryan!\n-Dziękuję, ciociu Renee! - Ryan zawołał za nią, gdy się odwróciła i zniknęła w korytarzu.\nKolejna krępująca cisza nastąpiła, podczas której Ryan i ja staliśmy tutaj w korytarzu i żadne z nas nie było pewne, co ma powiedzieć.\nW końcu westchnął. -Popatrz...- zaczął niskim głosem. -Możemy...porozmawiać?\nPopatrzyłam na niego, mój wyraz twarzy był pusty, gdy zastanawiałam się co odpowiedzieć.\nSzczerze, ja nawet nie wiedziałam co mam mu powiedzieć.\nMój umysł był za bardzo skupiony na sposobie w jaki zostałam upokorzona w czwartek.\n-Tutaj. - oświadczył, ignorując moje milczenie i wchodząc do wskazanego pokoju, pokazując mi bym podążała za nim.\nZrobiłam to, siadając na końcu kanapy, na którą on również opadł.\nPanowała cisza przez kilka dobrych minut czy coś.\nWiedziałam, że prawdopodobnie powinnam mówić - krzyczeć, powiedzieć mi naprawdę jak strasznym kuzynem był i jeszcze gorszym przyjacielem.\nNie mogłam wypowiedzieć nawet głupiego "Jesteś do bani...".\nWestchnął. -Mandy... Przepraszam. - powiedział w końcu, przerywając ciszę. - Byłem strasznym dupkiem w czwartek. Powinienem był Cię obronić, nie powinienem był po prostu pozwolić Aubrey mówić do Ciebie takie rzeczy. Powinienem... Powinienem był coś zrobić.\nSpojrzałam na niego pusto z szeroko otwartymi oczami.\n-Na prawdę przepraszam.- powiedział i potrząsnął głową. -Byłem na siebie zły za to, że po prostu tam stałem.\n-Dlaczego tylko tam stałeś?- powiedziałam w końcu, mój głos był cichy, praktycznie szeptałam.\nPonownie potrząsnął swoją głową w przód i w tył. - Nie wiem. - nareszcie przyznał. - Byłem po prostu... w zbyt wielkim szoku. Byłam tak bardzo wciśnięty w podłogę tym co się działo i tym jak to wszystko się potoczyło, tak, że, że...nawet nie docierało do mnie co się dzieje. Byłem oniemiały.\nWestchnęłam, patrząc ponuro w dół na moje dłonie. Przyglądałam się potulnie moim paznokciom, zauważając, że mój błyszczący granatowy lakier, który nałożyłam kilka dni temu, zaczął pękać i odchodzić w niektórych miejscach.\n-Jestem idiotą. - przyznał. - I frajerem. Jestem okropnym kuzynem. Nie zdziwiłbym się, gdybyś się do mnie nigdy więcej nie odezwała.\nLekko się na to zaśmiałam.\nMiałam po prostu śmieszną wizję.\n-Jestem poważny! - wyjaśnił oburzony.. -Nie zdziwiłbym się-\n-Wiesz, to by się nigdy nie stało.- powiedziałam z irytacją, patrząc na niego.\nWielki uśmiech pojawił się na jego twarzy i zaśmiał się . - Hej, nigdy nic nie wiadomo! - powiedział defensywnie.\nWtedy tylko na niego spojrzałam.\nByła chwilowa cisza, podczas której uśmiechnął się do mnie.\nPrzemówił ponownie. - Na prawdę mi przykro. - wyraz jego twarzy nie pokazywał nic innego oprócz czystej szczerości. -Mam nadzieję, że mi wybaczysz.\nWypuściłam westchnięcie. - Cóż, biorąc pod uwagę, że jesteś jedyną osobą, która w ogóle postanowiła ze mną porozmawiać, odkąd cały ten incydent miał miejsce...tak. Wybaczam ci. - odpowiedziałam, spoglądając na niego w górę.\nJego uśmiech jeszcze bardziej się poszerzył. Otworzył swoje ramiona, pochylając się, aby mnie przytulić.\nOddałam uścisk, trwając w nim przez dłuższą chwilę, gdzie wszystko co robiliśmy to siedzieliśmy tam, ściśnięci w ciasny i bardzo wspierający uścisk.\nWtedy, po wydawałoby się wiekach, oderwaliśmy się od siebie.\nPociągnęłam nosem, szybko przecierając oczy.\n-Więc...Natasha nadal z tobą nie rozmawia? - Ryan zapytał nieśmiało, wykrzywiając swoją twarz w skoncentrowaniu.\nPotrząsnęłam głową. - Nie. - odpowiedziałam cicho, mój głos brzmiał jak niemrawy szept.\nWypuścił westchnięcie. - Przykro mi. - wymamrotał.\nWzruszyłam ramionami. - W porządku. - odpowiedziałam. - Mam nadzieję, że kiedyś zmieni zdanie.\n-Yeah. Jestem pewien, że tak zrobi. - powiedział pocieszająco.\nWzruszyłam ponownie. - Może.\nByła chwila przerwy, w czasie której, wróciłam do patrzenia się na moje dłonie, podczas gdy Ryan patrzył się na mnie.\nWtedy, Ryan obrócił swoją głowę tak, aby patrzeć przez okno na dwór na pogrążoną w ciemności ulice.\nByliśmy cicho przez kilka dłuższych momentów - lub otoczeni ciszą, podczas której bez wątpliwości żaden z nie nie wiedział co powiedzieć, lub nie mógł zmusić się do mówienia, nie mogłam tego szczerze określić.\nBez względu na to, nadal byliśmy cicho.\nWtedy, niespodziewanie Ryan uniósł swoje brwi, wpatrując się w coś, co znajdowało się za oknem.\n-Czy to...- zaczął, prostując się i pochylając bliżej, aby mieć lepszy widok na dwór.\nObróciłam swoją głowę, tak aby również mieć wgląd na zewnątrz, wyostrzając oczy i próbując zobaczyć to na co on patrzył. - Czy to co? - zapytałam w zdezorientowaniu.\nNie odpowiedział mi; kontynuował patrzenie się przez okno.\nTo właśnie wtedy moje oczy skupiły się na poruszającej się sylwetce za oknem.\nKtoś kto szedł energicznie po chodniku, miał schowane ręce w kieszeniach i słuchawki wciśnięte w uczy. Najwyraźniej słuchał swojego iPoda, podczas gdy zmierzał w dół ulicy. Wyglądał na wściekłego, sfrustrowanego i zirytowanego - i również wyglądał na zdeterminowanego, jakby musiał gdzieś właśnie być.\nNatychmiastowo również rozpoznałam kto to był, po jego sylwetce, ale lampa obok której właśnie przechodził, potwierdziła to.\nNieciekawe żółte światło emitowane z obiektu z kutego żelaza, mogłam zobaczyć twarz Justina Bieber'a, oświetloną przez kilka chwil. Jego jeansy opadały i miał na siebie założoną bluzę z kapturem, który aktualnie znajdował się na jego głowie, przykrywając jego włosy i wysyłając niezaprzeczalny sygnał, który wręcz krzyczał "nie zbliżaj się!".\nPrzechadzał się, kiwając się nieznacznie - tak jak zawsze to robił - ale jego chód, przepełniony był irytacją, desperacją i wściekłością.\nNajwidoczniej, był o coś wkurzony.\n-Justin... - Ryan uciął, unosząc brwi nawet wyżej, o ile to możliwe.\nA ja po prostu gapiłam się na Justina przemierzającego ulicę w ciszy, nie czując niczego, oprócz zranienia przepływającego przez moje żyły.\nJustin kontynuował chód wzdłuż ulicy, dopóki nareszcie jego figura nie zaczęła stawiać się niczym innym, oprócz rozmazanej sylwetki stopniowo zanikającej w mgle.\n-Zastanawiałem się, co robił. - Ryan skomentował.\nJedynie potrząsnęłam głową, zabierając wzrok z dala od Justina i opadając na kanapę, w zamian skupiając swoją uwagę na telewizor w kącie.\nSzczerze powiedziawszy, nie miałam ochoty, aby cokolwiek oglądać.\n-Nie rozmawiałem z nim. - Ryan oświadczył leniwie, kontynuując gapienie się przez okno. - W ogóle, naprawdę. Mam na myśli, od czasu tego całego incydentu. - szybko dodał. - Jest naprawdę...zdystansowany... w stosunku do mnie i do Chaz'a...\nNaprawdę nie wiedziałam czemu mi o tym mówił, ale bez ogródek, nie przejmowałam się tym.\n-To fajnie. - powiedziałam sztywno.\nWestchnął. - Spójrz... - zaczął niskim głosem. - Mands...ja naprawdę przepraszam za to co się wydarzyło w czwartek. W związku z Aubrey i wszystkim. I... naprawdę przykro mi z powodu tego, jak Justin zachował się w stosunku do ciebie-\n-W porządku. To nie była twoja wina. - wtrąciłam mu, mój głos był ochrypły i sztywny. Wtedy postanowiłam wstać. - Cóż, dobrze mi się z tobą rozmawiało, ale potrzebuję wrócić do mojego zadania domowego.\nSpojrzał na mnie, wydając się być zaskoczony moim zachowaniem.\nAle wydawał się również rozumieć, dlaczego się tak zachowałam, więc również wstał. - Oh... - uciął powoli. - Okey.\n-Zobaczymy się jutro w szkole, Ry.- powiedziałam, przytulając go.\nOdwzajemnił uścisk. -Tak. Do zobaczenia. Pa ciociu Renee!- krzyknął.\n-Oh, już wychodzisz?- usłyszałam mamę. Weszła do salonu i przytuliła go. - Dobrze, pa skarbie! Powiedz mamie, że ją pozdrawiam, okej?\nRyan pokiwał głową. -Tak. Oczywiście.\n-Okej. Do zobaczenia później.\nRyan uśmiechnął się do niej. Następnie obrócił się do mnie, strzelając mi uśmiech. Wyglądało jakby chciał powiedzieć coś więcej, zatrzymał się na krótki moment, ale po przerwie, potrząsnął głową, ewidentnie postanawiając pozostać cicho.\n-Do zobaczenia.- mruknął.\nI po tym odwrócił się, po czym wyszedł.\nNie mogłam pomóc na to, że gapiłam się na niego, gdy szedł w dół podjazdu, w sposób niewytłumaczalny i niekontrolowany, przenosząc wzrok na lewą stronę, gdzie Justin zniknął kilka chwil wcześniej.\nPonuro zatrzasnęłam drzwi od swojej szafki, próbując najlepiej jak tylko potrafię, zwrócić na siebie tak mało uwagi jak to tylko możliwe.\nNie chciałam dzisiaj przychodzić do szkoły. Próbowałam ponownie udawać chorą, tak jak to zrobiłam w piątek (dzień po "incydencie"), ale mama nie kupiła tego i rozkazała mi - odrobinę zgryźliwym tonem, bez dyskusji - że mam wstać z łóżka i zabierać swój tyłek do szkoły tak szybko jak jest to możliwe.\nTym samym, stoję tutaj, wygrzewając się w nieszczęściu i pomimo beznadziejności tej sytuacji, mając nadzieję, że nie będę musiała użerać się z kimś nieznośnie przerażającym.\nJuż musiałam ścierpieć te wszystkie rzucany mi spojrzenia i kilka przeraźliwych śmiechów. Natychmiastowo, ludzie zobaczyli jak wchodzę do szkoły i szeptali, szturchali znajomych, bądź wspólnie pochylali swoje głowy i zaczynali gorące konwersacje, gdy podążałam w dół korytarza, przez cały ten czas wytykając mnie palcami i plotkując o dziewczynie, która próbowała ukraść Justina Bieber'a od Aubrey Woods poprzez jakiś sekretny romans.\nByło to trudne i był to już piąty raz, gdy miałam ochotę wybiec ze szkoły, wsiąść do auta i odjechać stąd.\nOdjechać gdzieś daleko.\nZastanawiałam się nawet nad Ameryką.\nStosunkowo nie było to tak daleko, ale mogłam tam zacząć od nowa.\nNikt by mnie nie znał i miałabym czysty start,\nAle niestety, nie wyjadę tam z powodu wszędzie obecnej przytłaczającej obecności Justina Bieber'a i wszystkich innych rzeczy z nim związanych.\nW prawdzie, byłam jednak pewna, że nagłośnienie o nim było największe tutaj.\nI zamiast być otoczoną przez ludzi, którzy aktualnie naprawdę go znają, jestem otoczona tuzinami piszczących jego fanów, którzy czcili ziemię po której chodził i bez wątpienia jakimś sposobem słyszeli o mnie, z pewnością dzięki ich chorej obsesji na punkcie dowiadywania się każdego najmniejszego szczegółu z życia miłości ich życia.\nWięc, plan był, łagodnie powiedziawszy, do bani.\nW tym samym czasie, pomyślałam, że Justin był niezaprzeczalnie w pewien sposób dobry w ukrywaniu jego prawdziwego prywatnego życia.\nTak długo jak wiedziałam, nikt z poza granic Stratford nie wiedział o Aubrey.\nWięc może nie dowiedzą się o mnie.\nZ pewnością nie wiedzieli o jego sytuacji w domu albo Franku.\nJednak ponownie - nawet ludzie w Stratford o tym nie wiedzieli.\nDopóki nie weźmiesz pod uwagę mnie (i oczywiście Justina).\nBez względu na to, nie było możliwości, aby się go pozbyć - nie ważne jak wiele pomysłów miałam.\nWypuściłam westchnięcie, zarzucając plecak na ramiona i skupiając się na tym, aby sobie przypomnieć jaka jest moja pierwsza lekcja.\nByłam tak zdekoncentrowana przez to całe gówno, które się wydarzyło, że nawet nie potrafiłam odpowiednio myśleć.\nNiespodziewanie jednak, znalazłam siebie pośrodku niechcianej sytuacji.\nW tym momencie, Natasha przybyła do swoje szafki, podchodząc do niej żwawo i natychmiastowo wprowadzając jej kombinację.\nGdy to zrobiła, kompletnie mnie zignorowała - nic nie powiedziała i usiłowała zachowywać się, jakby nie miała pojęcia o mojej obecności.\nW prawdzie, nawet na mnie nie spojrzała.\nZa nią, zobaczyłam idącego Grega.\nOn również zrezygnował z patrzenia na mnie, ignorując mnie, kiedy oparł się o szafki po drugiej stronie jej i zaczął mówić niskim głosem.\n-Więc, myślałem, że moglibyśmy spróbować i skończyć projekt dla Reymar'a dzisiaj po szkole. - oświadczył. - Termin jest na następny piątek i musimy skończyć naszą prezentacje PowerPoincie i wymyślić, kto weźmie jaką część.\nNatasha pokiwała. - Pewnie. - odpowiedziała. - W porządku. Może...Starbucks?\nPrzytaknął. - Yeah, brzmi dobrze.\nEwidentnie, Natasha właśnie wyjęła wszystkie potrzebne książki na ten moment i zatrzasnęła z hukiem drzwi od szafki, obracając się, wkładając właśnie wyciągnięte zeszyty i książki do plecaka.\n-Gotowa? - Greg zapytał jednym tchem, bez wątpliwości sugerując, aby szybko ulotnili się do klasy.\nNatasha pokiwała, strzelając mu uśmiech.\nObserwowałam w lekkim szoku jak ta dwójka przechodzi dokładnie obok mnie, bez poświęcania mi nawet jednego spojrzenia, patrząc się prosto przed siebie, nadal mnie ignorując.\nGreg nawet nie przeżył swojego pierwszego okresu z Natashą.\nMieliśmy razem matematykę i to byłby pierwszy raz, gdy nie idziemy do klasy razem.\nKiedy przeszli obok mnie, nagle, bez myślenia otworzyłam swoje usta i powiedziałam. - Ludzie... - zaczęłam, mój głos był cichy, ale bezdyskusyjnie słyszalny.\nNatasha uniosła swoje brwi. - Przepraszam, słyszałeś coś? - powiedziała, obracając się, by spojrzeć na Grega.\nPotrząsnął głową. - Nope. - odpowiedział natychmiastowo, dając nacisk na "p".\n-Ta, ja też nie.- Natasha ogłosiła, potrząsając głową.\nI razem, ich dwójka odeszła w dół korytarza, zostawiając mnie, gapiącą się na nich w szoku.\nWiedziałam, że obydwoje byli na mnie wkurzeni - i szczerze powiedziawszy, nie obwiniałam ich za to ani trochę - ale nigdy bym nie pomyślała, że zignorują mnie tak jak przed chwilą.\nCzując jak spadam coraz to głębiej w przepaść desperacji, zaczęłam ponuro iść korytarzem, trzymając swoją głowę opuszczoną i starając się unikać gapienia się linii ludzi stojących przy swoich szafkach.\nChciałabym robić tak idąc prawie przez cały budynek do części matematycznej, kiedy niespodziewanie - dzięki faktowi, że miałam pochyloną głowę i nie mogłam dobrze widzieć. - wpadłam na kogoś.\n-Przepraszam. - wymamrotałam w tym samym czasie, gdy ta osoba to zrobiła. - Co do cholery?\nSpojrzałam w górę w tym samym czasie co ta osoba, tylko po to by znaleźć siebie gapiącą się irytująco znajome łagodnie brązowe oczy.\nBrązowe oczy rozszerzyły się w lekkim szoku i poczułam, że moje rozszerzają się również - ale ze strachu, nie z niedowierzania.\n-Oh... - Justin wymamrotał niezręcznie. - Przepraszam.\nŻadne z nas zbytnio nie wiedziało co powiedzieć; więc po prostu wzajemnie się na siebie gapiliśmy z zakłopotaniem.\nZe wszystkich tych ludzi, na których mogłam wpaść w korytarzu, dlaczego on?\nByła kolejna długa i równie niezręczna cisza podczas której wpatrywaliśmy się w siebie, zanim nareszcie, wydawało się, że doszłam do siebie i szybko ponowie pochyliłam głowę w dół i zaczęłam odchodzić.\nPrawie już go ominęłam, kiedy poczułam jak się obraca, sięga i chwyta moje ramie.\n-Mandy, zaczekaj. - powiedział.\nNiezaprzeczalnie, byłam w pewien sposób zaskoczona faktem, że nazwał mnie "Mandy". Bazując na tym jak potraktował mnie przed całą szkołą kilka dni temu, pomyślałbyś, że powróci do nazywania mnie "Nash", tak jak miał to w zwyczaju robić, wtedy kiedy naprawdę mnie nienawidził.\nWyrwałam swoje ramię z jego uścisku i obróciłam się do niego twarzą, krzyżując ramiona na swojej klatce piersiowej i stojąc tam niechętnie. - Co? - powiedziałam z goryczą. Umieściłam swój wzrok na podłodze, próbując najlepiej jak tylko potrafię, nie patrzeć na niego.\nWiedziałem, że jeśli ponownie spojrzę w jego oczy, była bardzo duża i prawdopodobna możliwość, że utonę w łzach i będę poniżona milionowy raz.\n-My,um...My nadal musimy skończyć nasz projekt. - oświadczył niskim, chrapliwym głosem.\nMogłam wyobrazić sobie to, jak teraz na mnie patrzy, czekając na to aż pęknę i odzwajemnię jego spojrzenie.\nNie dam mu tej cholernej satysfakcji z zobaczenia ponownie tego, jak bardzo zraniona byłam.\nPlus, po prostu nie mogłam tego zrobić.\n-No wiesz... na angielski?- kontynuował dla wyjaśnienia.\n-Ta. - odpowiedziałam na jednym wdechu. -W porządku, skończę to.\nPrzez moment nic nie odpowiedział, ewidentnie był zbity z tropu.\n-Czekaj... co?- spytał.\n-Skończę to.- powtórzyłam, mój głos brzmiał jak jakiś bełkot. -To nie problem, tak będzie łatwiej.\n-Ale...- zaczął. -Mandy... Co mamy zrobić z tą prezentacją...?\n-O to się nie martw.- przerwałam mu.\nZamierzałam się odwrócić i odejść, kiedy znikąd, po jego boku pojawiła się Aubrey, chwytając za jego rękę i oczywiście zaczynając go obmacywać. - Cześć, kochanie.\nZerknęłam w górę na kilka sekund, tylko po to, by zobaczyć bolesny wyraz formujący się na jego twarzy.\nWtedy, Aubrey wydawała się mnie zauważyć, więc obróciła się do mnie twarzą i obrzucając mnie wzrokiem, krzyżując przy tym swoje ramiona na klatce piersiowej i gapiąc się na mnie.\n-Ew. - oświadczyła, pociągając nosem. - Czy ktoś zamawiał zdesperowaną, kradnącą chłopaków dziwkę? Ponieważ to jest to, co teraz widzę.\nByłam zbyt zraniona i zszokowana, by wymyślić jej jakąś szybką ciętą ripostę; pomimo tego wszystkiego co się wydarzyło, to jest to, co bym normalnie zrobiła.\nPewnie posłałabym jej szyderczy uśmieszek i powiedziała coś w stylu "Może powinnaś sprawdzić definicję 'dziwki' w słowniku i spojrzeć na siebie w lustrze, zanim będziesz tak nazywała wszystkich dookoła".\nAle coś w tych kilku ostatnich dni i wszystko przez co przeszłam, obniżyło moją pewność siebie i praktycznie zniszczyło całą odwagę, znajdującą się we mnie.\nW skutek czego stałam tam, wpuszczając jej słowa do swojej świadomości.\nI wtedy, nagle i w sposób niewytłumaczalny, moje oczy wylądowały na Justinie.\nPatrzył się na mnie z nieznajomym, pustym wyrazem twarzy.\nI przez moment, nasza dwójka po prostu patrzyła się na siebie nawzajem, a nasze oczy były jakby zablokowane.\nWzburzenie i niezręczność wydawały się wzrastać z każdą sekundą. Ponownie chcąc udowodnić, kto był dominującą kobietą w tej sytuacji, Aubrey obróciła się i zaplotła oba swoje ramiona wokół szyi Justina, przylegając do niego i przyciskając w tym miejscu swoje usta.\n-No dolej, kochanie. - wyszeptała, najwyraźniej próbując go uwieść. Błądziła swoimi ustami po jego szyi i szczęce. - Chodźmy gdzieś w bardziej... prywatne miejsce. - celowo się odwróciła i posłała mi drwiące spojrzenie, unosząc brew w sukowaty sposób i posyłając mi równie sukowaty uśmieszek.\nJustin miał dziwny wyraz twarzy, przez chwilę nie ulegał jej flirtowi.\nBardziej tylko tam stał.\nMoże tak było, ponieważ była ósma rano i nikt nie był w takim dziwacznym humorze jak Aubrey.\nAlbo może, tylko może... to dlatego, że czuł się źle.\nMoże ukryte gdzieś głęboko w tych perfekcyjnych brązowych oczach były wyrzuty sumienia i skrucha.\nAle wkrótce zdałam sobie sprawę, że to było jedynie naiwne myślenie, kiedy Justin przerwał ciszę, pozwalając Aubrey na pociągnięcia go za t-shirt i poprowadzenie daleko stąd.\nWkrótce, obrócił się do mnie plecami i zniknął w tłumie wraz z Aubrey, bez wątpliwości po to, aby zrobić z nią jedną z wielu form aktywności publicznego okazywania sobie uczuć.\nTo była ta rzecz o nim.\nNie powinnam nawet zadręczać się posiadaniem promyczka nadziei.\nNie wiem dlaczego nawet to robiłam. Pewnie, był malutki, ale nadal promyczek.\nAle szczerze, to była strata czasu.\nMój cały romans z nim.\nWyjaśnił wszystkie swoje uczucia, myśli i intencje, gdy w czwartek oświadczył przed całą szkołą, że nic dla niego nigdy nie znaczyłam, tak samo jak nasz związek - i przede wszystkim, że to się nigdy nie zmieni.\nOczywiście, nie zamierzał zaprzeczyć Aubrey.\nZamierzał z nią zostać i dalej robić cokolwiek z nią robi, więc każdy by wiedział, że był na 110% poważny i szczery tego dnia na korytarzu.\nWypuszczając wydech, który był słyszalny dla każdego - nawet mnie - obróciłam się i odeszłam w głąb korytarza.\nNajwyraźniej, była to przegrana sprawa.\nJednak, nareszcie, przez to wszystko nauczyłam się jednej, cennej rzeczy.\nMuszę przestać mieć wiarę w innych.\nPonieważ, nie ważne jak bardzo w nich wierzysz, albo jak wielką masz nadzieję...\nOni tylko Cię zawiodą.\n-Hej, kochanie? - Reneee zawołała ze schodów.\nWypuściłam westchnięcie, kładąc ołówek na zeszyt od matematyki i podnosząc się z podłogi.\nLeżałam tam, robiąc moje zadania domowe, kiedy ona przerwała mi w myśleniu i nic nie mogłam pomóc na to, że byłam przez to zirytowana.\n-Co jest, mamo? - odpowiedziałam jej, otwierając drzwi i wystawiając głowę zza framugi.\n-Idę na obiad z moimi współpracownikami, mówiłam ci o tym! W lodówce masz zostawione resztki. Będę późno, dobrze?\n-Okey! - odkrzyknęłam. - Baw się dobrze!\n-Dzięki. Bądź ostrożna, potem ma padać śnieg. Daj mi znać, jeśli gdzieś pójdziesz. - Renee krzyknęła.\n-Tak zrobię. Pa!\nKiedy usłyszałam jak podnosi kluczyki ze stolika i wychodzi przez frontowe drzwi, nie mogłam nic pomóc na to, że od razu rzuciłam się na łóżku, wypuszczając z ust małe parsknięcie.\nCo mam teraz ze sobą zrobić?\nBył poniedziałkowy wieczór po szkole.\nNie miałam żadnego miejsca, gdzie mogłabym aktualnie pójść.\nLub kogokolwiek, z kim mogłabym przebywać, tak dla jasności.\nWszyscy w mojej szkole - zatem, prawie wszyscy, których znałam w moim wieku w Stratford - nienawidzili mnie, nie licząc Ryana.\nDzisiejszy lunch był nie do zniesienia.\nByłam zmuszona by usiąść sama i obserwować jak Aubrey publicznie obmacywała Justin'a na środku stołówki, obok Chaz'a i reszty ich klonów, podczas gdy Greg i Natasha usiedli razem nie tak daleko ode mnie.\nWybrałam sobie malutki stolik wciśnięty w tylnym kącie stołówki, żeby skupiać na sobie jak najmniej uwagi, tak bardzo jak jest to możliwe.\nNiestety, to ich nie powstrzymało. Cała stołówka gapiła się na mnie, wytykała, śmiała i szeptała.\nTak było, dopóki Ryan nie wstał ze swojego stolika, gdzie siedział z resztą popularnych dzieciaków - pomimo ich oburzenia i głośnego protestu - i przeszedł pół stołówki, aby usiąść ze mną, więc śmianie się i wytykanie ustało.\nLudzie wciąż się gapili i natychmiastowo jak zobaczyli, że usiadł obok mnie, pochylili swoje głowy wspólnie i zaczęli jeszcze żarliwej szeptać.\nAle najważniejsze, że przestali mnie wyśmiewać.\nDoceniłam to, że Ryan przyszedł, aby ze mną usiąść - na koniec, nie wyglądałam już tak bardzo jak frajer.\nI oświadczył, że Becca z radością przyszłaby i również z nami usiadła - gdyby tylko chodziła do tej samej szkoły.\nCzasami zapominam, że ona chodzi gdzieś indziej.\nAle bez względu na fakt, że posiadanie ze sobą Ryana sprawiło wszystko bardziej znośnym, to nie powstrzymało mnie przed zauważeniem, że Justin całkowicie mnie ignorował przez cały lunch. Nie spojrzał na mnie ani razu - wolał całkowicie skupić się na Aubrey i jego przyjaciołach.\nA co było interesuje, to to, że za każdym razem jak łapałam się na patrzeniu w ich stronę - nieumyślnie, oczywiście... - Justin wyglądał jakby nie chciał być w pobliżu Aubrey. Ona nieustannie próbowała go dotykać, głaskać i całować. Ale zamiast zgadzania się na to i odpowiadania jej tym samym - tak jak miał w zwyczaju i tak jak ja bym się tego po nim spodziewała - siedział tam nieruchomo.\nWłaściwie, to on jakby całkowicie...odrzucał ją od siebie.\nTo było oczywiste, że nie chciał być tam i robić z nią czegokolwiek.\nCo ja uważałam za bardzo dziwne.\nWestchnęłam, potrząsając głową i upominając siebie, aby nie myśleć o tym, co się dzisiaj wydarzyło.\nWciąż nie mogłam uwierzyć, że to był dopiero początek grudnia.\nWciąż miałam przed sobą cały nowy semestr, aby użerać się z tymi ludźmi, zanim nareszcie skończę szkołę i pójdę do McGill.\nWłaśnie...o ile się dostanę...\nBiorąc pod uwagę to, że teraz mamy grudzień, dowiem się za kilka tygodni.\nMój brzuch niespodziewanie ścisnął się nieprzyjemnie.\nPonownie potrząsnęłam głową, szybko próbując oczyścić się z nerwów, które często miałam, na samą myśl o uniwersytecie.\nWszystko czego potrzebowałam w tym momencie, to skupić się na przetrwaniu reszty semestru. Miałam tylko kilka tygodni do rozpoczęcia przerwy świątecznej i wtedy nie będę się musiała martwić widywaniem kogoś, kogo nie chcę widzieć lub użeraniem się z ich plotkami z pierwszej ręki.\nI wtedy...zostanie tylko jeden semestr, zanim będę całkowicie wolna.\nMyśląc o tym teraz, o połowie czerwca - kiedy kończymy szkołę - wydawało się nieznośnie daleko.\nAle nie mogłam o tym myśleć.\nTo by jedynie sprawiło, że poczuję się jeszcze bardziej przygnębiona, niż już jestem.\nOtrząsnęłam się z wojny myśli, która odbywała się w mojej głowie, poprzez niespodziewany i głośny dzwonek do drzwi, któremu akompaniowała seria pukania do drzwi.\nPodskoczyłam, będąc całkowicie zaskoczoną, a moje serce zaczęło natychmiastowo mocniej bić.\nWzięłam kilka głębokich wdechów, a zaniepokojenie wpłynęło mi do krwi.\nKto był za drzwiami?\nZatrzymałam się na moment, siadając po drugiej stronie łóżka, sztywna jak patyk, zastanawiając się co powinnam teraz zrobić.\nNareszcie, po minucie lub dwóch, dzwonek ponownie zadzwonił.\nWypuściłam mały jęk, który bardziej wyszedł jak łkanie, wstając z łóżka i kierując swoje stopy w stronę drzwi.\nMoże to był Ryan.\nWłaściwie, miałam nadzieję, że to był Ryan.\nMoże potrzebowałam teraz jakiegoś towarzystwa.\nMogłam zapytać mamę, żeby została ze mną w domu, ale nie chciałam, żeby przegapiła jej spotkanie.\nW końcu, planowała to od kilku tygodni.\nOczywiście, ona wiedziała, że coś jest nie tak, bo definitywnie zauważyła, że Natasha nie była tutaj w ogóle w przeciągu ostatnich kilku dni i słyszała o moim rozstaniu z Gregiem.\nAle wydaje mi się, że nie miała zielonego pojęcia o tym, że cała szkoła mnie teraz nienawidziła - że byłam pośmiewiskiem i obiektem żartów każdego ucznia.\nOczywiście... nie mogła o tym wiedzieć.\nJeśli by to zrobiła, to znaczyłoby, że musiałaby się dowiedzieć o romansie.\nA to by po prostu nie zadziałało.\nSą momenty, kiedy życzę sobie, bym mogła jej o tym powiedzieć - bym mogła wyjaśnić jak nieszczęśliwa teraz jestem.\nJak samotna jestem.\nAle nie zamierzałam powiedzieć jej o błędach, które popełniłam i o kłamstwach, jakie powiedziałam - wliczając to, że ją też okłamywałam.\nBo kto wie, po czyjej stronie, wtedy by stanęła?\nZeszłam ponuro po schodach, czując jak gruba i żałosna cisza otacza mnie jak koc gaśniczy, tłumiąc moje zmysły.\nKiedy dotarłam do drzwi frontowych, mogłam zobaczyć zarys sylwetki, która wydawała się należeć, do nastolatka stojącego na ganku.\nMały smutny uśmiech natychmiast pojawił się na moich ustach.\nTo był Ryan.\nNie mogłam zaradzić temu, że moje serce zwolniło w spokoju, kiedy przejmująca wibracja szczęścia i ulgi, ogarnęła mnie całą.\nW końcu, może nie będę sama przez następne kilka godzin.\nSięgnęłam i odkluczyłam drzwi, zanim wypełniłam pozostałą procedurę otwierania drzwi z widocznym uśmiechem na twarzy.\nNagle, mój uśmiech zaczął maleć.\nStał tam z rękami w kieszeniach, wyglądając na zdenerwowanego i bojaźliwego - to był Justin.\nMiał na sobie szare jeansy i czarną bluzę z kapturem, który aktualnie znajdował się na jego głowie - tak jak tamtej nocy, kiedy ja i Ryan widzieliśmy go, idącego w dół ulicy.\nMoje brwi uniosły się w górę o kilka centymetrów, a usta rozchyliły w zaskoczeniu.\n-Cześć. - powiedział niezręcznie, przełamując ciszę, która zapadła.\n-Co ty tutaj robisz? - powiedziałam obojętnie.\nNie odpowiadał przez moment; wolał patrzeć się się na ziemię i przestępować z nogi na nogę, zanim ponownie spojrzał na mnie. - Ja, um...przyszedłem, żeby ci pomóc.\nMoje brwi uniosły się jeszcze wyżej. - Pomóc mi? - powtórzyłam.\n-No wiesz...z projektem dla Reymar'a. - wymamrotał.\nCo prawda, zbił mnie z tropu swoją odpowiedzią, ale szybko odzyskałam spokój.\n-Powiedziałam ci, że po prostu sama to skończę. - powiedziałam natychmiastowo.\n-Nie możesz tego zrobić, to nie jest... - zaczął protestować.\n-W porządku. - przerwałam mu. - Naprawdę, to nie jest duża sprawa.\nZaczęłam wtedy zamykać drzwi, ale sięgnął i chwycił je, przymykając przy tym na chwilę oczy.\n-Spójrz. - nareszcie zaczął, otwierając oczy i patrząc na mnie. Zdjął ręce z drzwi, pozwalając im opaść po jego bokach. - Musimy nad tym pracować razem. Jak sobie nas wyobrażasz, prezentujących to przed klasą w następny piątek, jeśli tego nie zrobimy wspólnie?\nKiedy nadal kontynuowałam patrzenie się na niego, zrobił wydech. - To projekt grupowy. - powiedział stanowczo. - Jeśli ty zrobisz resztę pracy, ja spieprzę coś podczas prezentacji PowerPoint i wtedy obydwoje dostaniemy słabą ocenę.\nWestchnęłam, czując budujące się uczucie irytacji we mnie.\nWtedy poczułam silny podmuch wiatru, który przyniósł ze sobą lodowaty chłód. Moje nozdrza wypełniły się z nieprzyjemnym i niepowtarzalnym zapachem śniegu i ponownie przeniosłam wzrok na ubiór Justina.\nMama ostrzegała mnie, że tej nocy będzie padał śnieg, ale to było tak bardzo oczywiste z powodu tego jak zimno było na dworze - i z powodu, że byliśmy w Kanadzie w grudniu.\nCo on do cholery robił w samych jeansach i bluzie?\nBoże, chłopacy potrafią być takimi idiotami.\n-W porządku. - oświadczyłam krótko, utrzymując otwarte drzwi i pozwalając mu na wejście do środka.\nZrobił to, przechodząc dokładnie obok mnie i ściągając kaptur z głowy.\nPrzez sekundę, patrzyłam się na niego, zauważając jak atrakcyjnie wyglądały teraz jego włosy - niechlujnie zmierzwione i potargane, jakby dopiero się obudził.\nNie tracił czasu na poprawianie ich w jakikolwiek sposób. Szybko przeniosłam uwagę na coś innego, zamykając drzwi za nim.\n-Dobrze, a więc... - zaczęłam. - Wszystkie moje rzeczy są na górze, także... - ucięłam niezręcznie, wskazując idiotycznie na schody przed nami.\nPrzytaknął mi, biorąc moją wyciągniętą rękę za zaproszenie, aby wszedł na górę.\nPodążałam za nim, niekontrolowanie czując jak bardzo niezręczna i dziwna była a sytuacja.\nCzemu do cholery Justin w ogóle przejmował się skończeniem tego projektu?\nTo nie tak, że on kiedykolwiek przejmował się tym, jaką ocenę za to w ogóle otrzymamy - przez cały ten czas, to ja byłam tą, która miała obsesje na punkcie tego jak my to zrobimy, nie on.\nPo wszystkim, to ja byłam tą osobą, która potrzebowała tego, aby zrobić dobrze ten projekt, więc mogłam otrzymać dobrą ocenę za całokształt z tych zajęć, co sprawi, że moja aplikacja na studia do McGill będzie wyglądała najlepiej jak jest to tylko możliwe.\nJustin już miał karierę - nie wspominając o milionach, milionach dolarów na jego koncie.\nZ tego co wiedziałam, nie wybierał się na uniwersytet po ukończeniu liceum w Stratford i nie potrzebował tego - już był ustawiony do końca życia.\nWięc, dlaczego dostanie dobrej oceny za to jest dla niego najważniejsze?\nPomyślałbyś, że pozwoli mi na skończenie tego projektu samej, tak jak powiedziałam wcześniej.\nTo było mylące i nie miało jakiegoś większego sensu, ale nie było powodu, aby to rozpatrywać teraz.\nOn już tu był.\nUsunęłam swoje rzeczy od matematyki z drogi i zaczęłam przeszukiwać plecak, dopóki nie znalazłam swoich zeszytów od angielskiego.\nPo rzuceniu ich na łóżko, usiadłam na nim, wskazując Justinowi by zrobił to samo - ale na krześle w pobliżu, nie na moim łóżku.\nNie chciałam go w pobliżu mnie.\n-Więc...to jest to na czym skończyliśmy... - wymamrotałam, pokazując mu aktualny status naszego projektu, co do tej pory zrobiliśmy i ile nam jeszcze zostało - niewiele, dzięki Bogu.\nKiedy pokiwał głową, nie przerywając ogromnej ciszy, która zapanowała po tym jak przemówiłam, nie mogłam nic poradzić na to, że zauważyłam jak bardzo dziwne i niezręczne było to wszystko.\nZachowywał się tak, jakby nigdy nic się nie stało.\nTak, jakby cały ten incydent nigdy nie miał miejsca.\nTak, jakby moje życie nie było istnym piekłem.\nKilka minut później obydwoje zaczęliśmy pracować nad odrębnymi rzeczami do projektu.\nDziwna i nieco nerwowa cisza przeważała, podczas gdy patrzyliśmy się w dół na nasze zeszyty, czasami przerywając ciszę poprzez przewracanie kartek w książkach, notowanie czegoś, bądź wiercenie się naszych ciał.\nWtedy, niespodziewanie, kątem oka zobaczyłam Justina - który sporadycznie wiercił się niekomfortowo przez kilka minut - jak odkłada jego kopię Romea i Julii (lub bardziej, kopię, którą pożyczyłam mu tak dawno temu) na segregator. Wypuścił z siebie westchnięcie, a silne zdenerwowanie, było ewidentnie w nim zawartej.\n-Mandy... - zaczął niskim głosem, przełamując ciszę, która otaczała nas przez tak długi czas. - Czy możemy po prostu...porozmawiać o tym?\nPodniosłam głowę w górę, patrząc na niego lodowato. - Porozmawiać o czym? - zapytałam.\nWiedziałam, co miał na myśli, ale wolałam udawać głupią w tym temacie, dziękuję.\nOn jedynie posłał mi spojrzenie. - O tym co się wydarzyło. - oświadczył.\n-Nie. - powiedziałam natychmiastowo.\nZaczął protestować, ale równie szybko mu przerwałam.\n-Przyszedłeś tutaj po to, aby pracować nad projektem dla Reymer'a. - powiedziałam ostro, a moje oczy iskrzyły. - To jest to, co powiedziałeś, że chcesz robić i to jest wszystko, co będziemy robić. Nie będziemy dyskutowali o niczym, co nie ma nic wspólnego z projektem.\nGapił się na mnie, a ja mogłam poczuć, że definitywnie chciał się ze mną kłócić.\nOddawałam jego spojrzenie, zanim zirytowania zrobiłam wydech, zwracając swoją uwagę ponownie na książki i udając, że jestem nimi cholernie zaciekawiona.\nWciąż mogłam poczuć jego palący wzrok na mnie przez dłuższy moment, nadal kontynuował wpatrywanie się we mnie, tak jakby na coś czekał.\n-Czego?! - warknęłam, patrząc na niego.\n-Po prostu chcę porozmawiać. - powiedział spokojnie.\n-Nie ma o czym rozmawiać. - odwarknęłam. - Wydaje mi się, że przejrzyście mi wszystko wyjaśniłeś tamtego dnia. - obróciłam się plecami do niego, zaczynając wrzucać wszystkie książki do plecaka.\n-Co ty robisz? - zapytał obojętnie, kiedy wstałam, zarzucając plecak na plecy.\n-Wykopuję cię stąd. - odpowiedziałam natychmiastowo.\nPatrzył się na mnie, a powaga i nieporozumienie mieszały się ze sobą na jego twarzy.\nRównież na niego patrzyłam, zanim nareszcie, zirytowałam się i wskazałam palcem na drzwi. - Dalej.\n-Ale...dlaczego? - zapytał.\nWypuściłam fałszywy śmiech. - Naprawdę o to pytasz? - uśmiechnęłam się szyderczo.\nA on dalej kontynuował wpatrywanie się we mnie.\nPodeszłam i szturchnęłam go w plecy, mamrocząc "No dalej" i usiłując zepchnąć go z krzesła.\nWstał, a ja z całych sił pchałam go w stronę drzwi.\nNie przejmowałam się, jeżeli byłam teraz kompletną suką, zasługiwał na to, po wszystkim, co byłam zmuszona przejść w tym tygodniu, przez niego.\nPrawie już byliśmy na szczycie schodów, kiedy nagle Justin się zatrzymał, więc na niego wpadłam.\n-Nie. - oświadczył niespodziewanie, obracając się do mnie twarzą. - Nie wychodzę.\n-Tak. Wychodzisz. - oświadczyłam stanowczo, przechodząc obok niego i schodząc po schodach. - Rusz się.\n-Nie, Mandy! - powiedział, tym razem głośniej. Była nuta stanowczości w jego głosie.\nDo tego czasu, zeszłam już na sam dół i przez dobry moment, jedyne co mogłam zrobić, to stać tam i gapić się na niego w szoku.\nEnergicznie zaczął schodzić po schodach, dopóki nie dołączył do mnie w korytarzu, patrząc na mnie teraz z bardzo poważnym wyrazem twarzy.\n-Nie zamierzam stąd wychodzić, dopóki o tym nie porozmawiamy.\n-Cóż, zgaduję, że w takim razie nigdy stąd nie wyjdziesz. - powiedziałam w odpowiedzi.\n-Zgaduję, że nie. - oświadczył.\nGłośno odchrząknęłam, przewracając oczami. - Po prostu, wynoś się z mojego domu!\n-Nie! - odkrzyknął. - Musimy porozmawiać o tym, co się wydarzyło!\n-Nie musimy o niczym rozmawiać. - oświadczyłam spokojnie. - Ty jedynie musisz się stąd wynieść, do cholery!\nPrzeszłam obok i otworzyłam drzwi frontowe, trzymając je i patrząc na niego wyczekująco.\nWłaśnie wtedy ogromny podmuch wiatru wleciał przed otwarte drzwi, prosto do przedpokoju, przysłaniając nasze stopy odrobiną śniegu.\nZerknęłam na dwór, który wyglądał jak jedna wielka śnieżna kraina.\nMroźny wiatr krążył w powietrzu wraz z dużymi płatkami śniegu, pozostawiając po sobie oblodzenia. Wiatr huczał, emitując przerażające dźwięki, które akompaniowały panującemu mrokowi nocy.\nGapiłam się na to w szoku przez moment, tak samo jak Justin.\nWtedy, Justin wydawał się odzyskać świadomość i w tym momencie krzyknął - Zamknij drzwi!\nOkręciłam swoją głowę, aby na niego spojrzeć, zaciskając swoją wolną dłoń w pięść, przymykając oczy ze wściekłość - Nie! Nie dopóki ty nie będziesz na dworze! - wskazałam swoim palcem wskazującym na śnieżyce panującą za drzwiami.\n-Mandy. - Justin powiedział z niedowierzaniem, a jego oczy były szeroko otwarte. - Na dworze jest pieprzona śnieżyca. Przyszedłem do twojego domu, nie przyjechałem! Naprawdę, chcesz mnie wyrzucić, właśnie teraz?\n-To twoja wina, że tutaj nie przyjechałeś. To jest Kanada i jest grudzień. Prognozowali o opadach śniegu przez cały tydzień, powinieneś o tym pomyśleć, zanim zdecydowałeś tutaj przyjść! - odkrzyknęłam mu.\n-Ale...- zaczął protestować, ale wtrąciłam się mu.\n-Twoja wina. - zaszczebiotałam. Następnie chwyciłam za rękaw jego bluzy i wypchnęłam go prosto w gorzkie nocne powietrze, zatrzaskując za nim drzwi, tak mocno jak tylko potrafiłam i od razu je blokując. Następnie zsunęłam się po drzwiach na podłogę, mocno zaciskając oczy i ciężko oddychając, podczas gdy moje serce prowadziło wyścig w mojej klatce piersiowej, uderzając o nią jak oszalałe.\nAdrenalina z pewnością przepływała przez całe moje ciało, wraz z poczuciem winy.\nAle zignorowałam to, próbując nie skupiać się na fakcie, że właśnie wyrzuciłam go na przeraźliwą śnieżycę, a on miał na sobie tylko bluzę i jeansy.\nUsłyszałam jak puka w drzwi, z nagłością, która stopniowo wzrastała, od czasu jego pierwszego uderzenia w drewnianą powłokę.\n-Mandy, proszę! - zawołał. - Po prostu otwórz drzwi, ja tu kurwa zamarzam!\nZignorowałam go, wściekle przygryzając swoją wargę i potrząsając głową.\nZasługiwał na to.\nNa każdą sekundę spędzoną w tej śnieżycy.\n-Mandy! - zapłakał ponownie, a desperacja była wyczuwalna w jego głośnie. Ponownie zaczął walić w drzwi. - Mój dom jest pieprzone kilkanaście mil dalej, to zajmie mi wieczność, zanim tam dotrę. Proszę, po prostu pozwól mi wrócić!\nPonownie potrząsnęłam głową.\nNic nie odpowiedziałam, pozostając w martwej ciszy, na zimnej i twardej, drewnianej podłodze, czując jak kilka puszystych płatków śniegu, które wleciały do środka, topnieje na mojej skórze, parząc ją i uderzając w nią niczym metalowe igły.\n-Mandy, przepraszam! Okey? - Justin zawołał z zewnątrz, stłumionym głosem. - Przepraszam za wszystko! Przepraszam za sobą w jaki się wobec ciebie zachowałem i za sposób w jaki wypierałem się naszego związku przed całą szkołą. Byłem kutasem!\nNie trudziłam się aby odpowiedzieć, po prostu siedziałam tam w szoku.\n-Ja byłem po prostu....Byłem za bardzo zatracony w tym, co się działo i ta cała presja wszystkich ludzi, którzy na nas patrzyli i Aubrey, która się na mnie wydzierała! Nie wiedziałem co zrobić...i - spanikowałem! Okey? Spanikowałem! Wiem, że nie zasługuję na twoje przebaczenie albo na to, żebyś w ogóle ponownie się do mnie odezwała, bo spieprzyłem! Ogromnie spieprzyłem po całości! Tak jak zawsze to robię. Wyparłem się troszczenie o jedyną dziewczynę, do której naprawdę coś czułem! I nie masz pojęcia jak bardzo tego żałuję!\nPoczułam jak moje serce przestało bić.\nTak jakby czas się zatrzymał, a małe wskazówki zegarka również stanęły w miejscy, tak jakby już nigdy nie miały zrobić tick-tack.\nNie mogłam nawet przyswoić do siebie tego, co właśnie powiedział.\nAle niespodziewanie, przemówił ponownie.\n-Nawet nie wiem czy mnie właśnie słuchasz, prawdopodobnie jedynie tracę swój czas. Ale to, co powiedziałem w czwartek i to, jak się zachowałem o tę całą...rzecz, to jest po prostu...to jest jeden z największych błędów, jaki kiedykolwiek popełniłem. I zaufaj mi...popełniłem ich już pieprzone wiele razy. - Justin krzyczał, tak aby przekrzyczeć się przez drzwi i przez panującą wichurę, więc dlatego teraz nie mógł złapać oddechu. - Byłem po prostu kutasem. Za bardzo troszczyłem się o to, aby utrzymać wszystkich innych dookoła szczęśliwymi i za bardzo przejmowałem się tym, co inni sobie pomyślą. To dlatego zachowałem się tak jak się zachowałem w czwartek i dlatego tak bardzo spieprzyłem! I ja po prostu... - przerwał na moment, wypuszczając długie westchnięcie. - Po prostu przepraszam.\nCiasno zamknęłam oczy, czując jak potwornie mnie szczypią, próbując przy tym zachować spokój, podczas gdy moje ręce zaczęły się trząść.\n-Przepraszam. - powtórzył. Tym razem jego głos dławił się i nie zawierał desperacji, tylko poczucie winy, które go przepełniało do cna.\nKontynuowałam siedzenie tam, załamana nerwowo, podczas gdy on stał po drugiej stronie drzwi. Czułam się jakby minęły wieki, a każda pojedyncza sekunda odchodziła do przeszłości.\nWtedy, nareszcie wstałam, biorąc głęboki wdech, gdy to zrobiłam.\nA następnie powoli sięgnęłam i odblokowałam drzwi, otwierając je, więc mogłam go zobaczyć.\nStał tam na ganku, wyglądając na osamotnionego, jego brwi zmarszczyły i złączyły się w zdezorientowaniu, a desperacja przepłynęła przez jego twarz. Kaptur ponownie znalazł się na jego włosach, a dłonie były wciśnięte w kieszenie jego bluzy. Natomiast wiatr wiał dziko i gwałtownie, a śnieg - pomieszany z grubymi kroplami deszczu - przemoczył jego ubrania, z pewnością przyklejając mu je do skóry.\nCiemny, całkowicie przemoczony materiał jego bluzy przylegał ciasno do jego ciała, uwydatniając jego żuchwę, gdy przylegał również po bokach jego twarzy.\nCzułam się jeszcze gorzej, niż zanim wstałam i spojrzałam na niego.\nWyglądał dosłownie nędznie i żałośnie.\nAle ja nie mogłam się ruszyć.\nNie mogłam nawet złożyć swoich myśli w jedną całość.\nNieznacznie potrząsnęłam swoją głową. - Czy ty masz w ogóle pojęcie jak poniżające to było? - wreszcie przemówiłam.\nPowiedziałam to cicho i łagodnie, jednakże przecięło wiatr niczym szczała, więc mógł doskonale mnie usłyszeć.\n-Wszyscy się śmiali. Wytykali mnie, gapili się i szeptali. Natasha dopiero co mi powiedziała, że już dłużej nie jesteśmy przyjaciółkami, a Greg ze mną zerwał. Twoja własna dziewczyna, której pozwoliłeś na to, aby legalnie wyzywała mnie tak jak to zrobiła przed całą szkołą, nazywając mnie suką i mówiąc, że nie mam nawet u ciebie szans. Powiedziała, że byłam idiotką, starając się o to, abyś ze mną był i że nigdy cię nie obchodziłam. A podczas tego wszystkiego - kiedy byłam całkowicie upokarzana przez nią i przez wszystkich dookoła mnie, ty nie zrobiłeś nic. Po prosu stałeś tam, gapiłeś się i wszystko obserwowałeś.\n-A wtedy. - kontynuowałam, moje ręce trzęsły się po moich bokach. - Kiedy zapytała się czy cokolwiek do mnie czujesz i czy nasza relacja miała dla ciebie jakiekolwiek znaczenie.... - potrząsnęłam głową. - Powiedziałeś nie.\nWypuścił westchnięcie. - Wiem, że to zrobiłem, ale powiedziałem ci, że byłem za bardzo-\n-To ty byłeś jedynym, który wyszedł z całym tym pomysłem bycia w jakimś cholernym romansie, ale na dodatek, to ja byłam tą, której życie kompletnie zrujnowano! - wykrzyknęłam, brzmiąc bardzo histerycznie. - To ja jestem tą, której wszyscy teraz nienawidzą, tą, z której wszyscy się wyśmiewają! To ja jestem tą, która została upokorzona przed całą pieprzoną szkołą! Nawet nie chciałam brać udziału w tym całym romansie z tobą, po pierwsze! - czułam, że łzy są już niewyobrażalnie blisko, ale robiłam co tylko mogłam, aby jeszcze je powstrzymać. - Od samego początku wiedziałam, że miałeś obsesje na swoim punkcie, udając męską kurwę! Od zawsze cię nienawidziłam, i naprawdę wierzyłam, że się zmieniłeś, nawet nie wiem czemu! Ty nigdy nie mogłeś się zmienić! Zawsze będziesz pieprzonym dupkiem. To jest dokładnie to, kim jesteś, Justin.\nGapił się na mnie w ewidentnym szoku.\nNie miało już znaczenia, że deszcz i śnieg bez przerwy o niego uderzały, atakując go z każdej strony. On pozostawał skupiony na mnie, a zranienie przechodziło przez jego twarz wraz z każdą kolejno wypowiedzianą przeze mnie rzeczą.\n-Mam nadzieję, że to jest dokładnie to, czego chciałeś, Justin. Mam nadzieję, że twoim zamiarem od początku było upokorzenie mnie. Bo to jest to co osiągnąłeś. - oświadczyłam. - Dobrze się bawiłeś i wygrałeś tę grę. Jesteś szczęśliwy?\n-Mandy. - zaczął.\n-Po prostu, wróć sobie do Aubrey i całej reszty zdzir, które najwidoczniej są dla ciebie ważniejsze ode mnie! - wykrzyknęłam. - Według ciebie, byłam pierwszą osobą, która kiedykolwiek ciebie wysłuchała, ale wbrew pozorom, nie chciałeś tego.- przerwałam na moment, kręcąc głową w zdegustowaniu.\nWtedy, nareszcie ponownie zaczęłam mówić, czując jak kolejna fala żaru przepływa przeze mnie. - To nie ma znaczenia, że panikowałeś, podczas gdy Aubrey mnie wyzywała. Od samego początku było wiadome, że to w końcu wyjdzie na jaw, więc to nie tak, że to było zaskoczeniem, dla któregokolwiek z nas! Jeśli naprawdę cokolwiek dla ciebie znaczyłam i jeśli naprawdę się o mnie troszczyłeś, myśl o tym, aby temu wszystkiemu zaprzeczyć, w ogóle nawet nie przeszłaby ci przez głowę! - i kiedy wysapałam ostatnie słowa, poczułam jak w końcu całkowicie pękam, a łzy już płyną wzdłuż mojej twarzy, sprawiając, że moje słowa są jeszcze bardziej histeryczne.\nJego twarz była przepełniona szokiem i zranieniem, i przez dobry moment, wszystko co mógł zrobić to stać tam i gapić się na mnie. Fale łez spływające po mojej twarzy wydawały się przenosić go na całkowicie inny, wyższy poziom niedowierzania.\nNastępnie ponownie zaczął potrząsać głową. - Mandy, proszę, ja-\n-Naprawdę myślałam, że się zmieniłeś. Myślałam, że byłeś inny. Myślałam, że miałeś to na prawdę na myśli, gdy powiedziałeś mi, że coś dla ciebie znaczę i że żywisz do mnie jakieś uczucia. - oświadczyłam spokojnie, podczas gdy ciche łzy zalewały moje policzki. Pociągnęłam nosem, przecierając oczy i czując jak fala upokorzenia znowu mnie zalewa. - Ale najwidoczniej byłam naiwną, zakochaną idiotką. I żałuję tego, że kiedykolwiek coś mnie z tobą łączyło.\nJustin potrząsnął głową, a dramatyczny odcień desperacji, przepłynął przez jego twarz. - Mandy, proszę... - błagał mnie, robiąc krok w przód i z rozpaczą umieszczając dłonie na framudze drzwi.\n-To Ryan. - powiedziałam krótko, wskazując głową w przód, gdzie znajome reflektory Mustanga mojego kuzyna właśnie oświetliły podjazd, na który wjechał. - Prawdopodobnie przyjechał, aby mnie odwiedzić. Może podrzucić cię do domu.\nI wraz z tym, obróciłam się do niego plecami.\n-Nie, zaczekaj, po prostu pozwól mi wyjaśnić... - zaczął.\nAle ja jedynie potrząsnęłam głową.\nNie byłam w humorze na słuchanie wymówek.\n-Do zobaczenia kiedyś tam, Justin. - powiedziałam cicho.\nI wraz z tym, ponownie zamknęłam mu drzwi, natychmiastowo je blokując.\nAle tym razem, nie zsunęłam się na podłogę i nie czekałam na to, aby usłyszeć, co powie.\nObróciłam się i wbiegłam tak szybko jak potrafiłam po schodach, rzucając się na moje łóżko w momencie, kiedy poczułam jak świeża fala łez ponownie przejmuje nade mną kontrolę.\nNie myślałam, że to było w ogóle możliwe, aby poczuć się jeszcze bardziej żałośnie, niż przez ten czas od czwartkowego popołudnia.\nAle najwidoczniej, tak jak w większości rzeczy, które wydarzyły się wcześniej w tym tygodniu...\n*MILF - Mother I'd Like to Fuck... Muszę to tłumaczyć? :D\n*uwaga będę narzekać*\nZanim zalejecie mnie falą komentarzy czemu tak długo musieliście czekać, bla bla bla, wyjaśnijmy coś sobie. Jestem w ostatniej klasie gimnazjum, 18 piszę egzaminy i to co się teraz dzieje w mojej szkole to istne piekło, więc to normalna kolej rzeczy, że przetłumaczenie nowego rozdziału to ostatnia rzeczy, która jest dla mnie ważna w tym momencie. Druga tłumaczka również ma presję w szkole, także zrozumcie, że mamy swoje życia prywatne i jesteśmy nastolatkami, więc czasami nam się po prostu.. nie chce. Tym bardziej gdy ma się pełno powiadomień o komentarzach, które mówią tylko jedno "Co tak długo, czekam czekam czekam, długo jeszcze......" itd. Informujemy ponad 80 osób, komentuje niecałe 30, więc nawet nie próbujcie nam zarzucać, że nie wywiązujemy się ze swoich "obowiązków" (a znaleźli się tacy śmiałkowie na moim ask'u)\nWięc wkurzyłam się, usiadłam do laptopa i tłumaczyłam ten rozdział cholerne 8 godzin ( z pewnością zajęło mi to więcej, ale po 8 wkurzyłam się i przestałam sprawdzać, która godzina), więc, proszę, chociaż to skomentujcie czymś więcej niż "supi, czekam na kolejny"....\nOkey, wygadałam się, ulżyłam sobie, wracamy do najważniejszego:\n1. Justin to dupek.\n2. Aubrey to suka.\n3.Tak bardzo szkoda mi Mandy :(\n4. Wspominałam już, że Justin to dupek?\nPs. Następny rozdział to mój ulubiony rozdział i z pewnością przez was długo wyczekiwany, także nawet jeśli będzie mieli czekać kilka miesięcy, uwierzcie warto!!!!\nAutor: Anye Xxx o 10:02 49 komentarzy:


Runa na sztylet magiczny : Inne zastosowania run - Forum ezoteryczne i magiczne, karty tarota, wróżby\nStrona główna ‹ RUNY ‹ Runy ‹ Inne zastosowania run\nRuna na sztylet magiczny\nautor: Magus » 14 gru 2016, 17:39\nJaką runę można wyryć na sztylecie magicznym.\nRe: Runa na sztylet magiczny\nautor: Rea » 16 gru 2016, 14:43\nTo od Ciebie zależy. Od przeznaczenia sztyletu.\nautor: Magus » 16 gru 2016, 23:26\nJestem na etapie kompletowania narzędzi magicznych.Ostatnio interesuję się runami lubię ich klimat to pomyślałem o runie. Czy runa Algiz będzie odpowiednia.\nautor: Elie » 18 gru 2016, 17:17\nMoże wstrzymaj się z kompletowaniem narzędzi do czasu aż zdecydujesz się jaki rodzaj magii odpowiadać Ci będzie najbardziej.\nautor: szamka » 21 cze 2017, 15:26\nRuna Algiz jest runą ochrony i bezpieczeństwa, ale też obrony przez atak. Może wspomóc w obronie, ale jednocześnie od swojego właściciela wymaga odwagi i gotowości do obrony. Nie jestem pewna czy dobrze rozumiesz rolę sztyletu. Walczyć nim nie będziesz. Niektórzy grawerują na nim zaklęcia i inne znaki magiczne. Pentagram byłby najbardziej wskazany.\nautor: Rea » 22 cze 2017, 17:59\nMagus pisze: Jaką runę można wyryć na sztylecie magicznym.\nNie odpowiadasz a my jesteśmy ciekawi na co się zdecydowałeś. Może tobie chodzi o athame a nie o sztylet. Jedno i drugie ma inny wygląd i przeznaczenie. Poczytaj Kraiga albo nasz temat tutaj - rekwizyty-magiczne-i-ich-zastosowanie-athame-t39207.html#p970139\nW niektórych systemach potrzebne jest też bolline.\nautor: Magus » 23 cze 2017, 13:41\nDziękuję wszystkim, wszystkie macie rację. Nadal jestem niezdecydowany, nie wybrałem jednego sytemu. Teraz będę miał głowę spokojną od nauki,więcej czasu na zagłębienie wiedzy.Od początku skłaniałem się ku czarostwu nie tym w wicca.Wicca wydaje mi się jakąś sztuczną konstrukcją dla naiwnych dziewczynek i chłopców, zalatuje sektą. Już teraz orientuję się z jakimi trudnościami wiąże się samotna droga w magii. Brak przewodnika może narazić mnie na wpadki trudne do pokonania, nieprzewidziane konsekwencje.\nWróć do Inne zastosowania run


Strzyżenie Damskie (64)\nStrzyżenie włosów krótkich bez mycia i modelowania\nStrzyżenie damskie włosy średniej długości bez mycia i modelowania\nStrzyżenie damskie włosy długie bez mycia i modelowania\nranciszka Żwirki i Stanisława Wigury 99, 44-122, Gliwice\nAndrzeja 23/1, 40-061, Katowice\nBella Nails, Lashes & Hair\nulica Jasna 31, 44-100, Gliwice\nUzupełnienie żelowe +zdobienie artystyczne\nul. 3go Maja 12a, 41-300, Dąbrowa Górnicza\nUsługa zawiera mycie włosów, strzyżenie + modelowanie\nStrzyżenie damskie KOMPLET - włosy krótkie\nUsługa zawiera mycie, strzyżenie i modelowanie włosów krótkich.\nUsługa modelowania i mycia włosów krótkich.\nUsługa zawiera pielęgnację włosów profesjonalnymi kosmetykami marki Alfaparf oraz strzyżenie (bez modelowania).... Cena i czas usługi zależy od długości i kondycji włosów i jest ustalana indywidualnie przed wykonaniem usługi.\nUsługa zawiera pielęgnację włosów profesjonalnymi kosmetykami marki Alfaparf oraz strzyżenie i wysuszenie na s...zczotce. Cena i czas usługi zależy od długości i kondycji włosów i jest ustalana indywidualnie przed wykonaniem usługi.\nUsługa zawiera pielęgnację włosów profesjonalnymi kosmetykami marki Alfaparf oraz strzyżenie (bez modelowania...). Cena i czas usługi zależy od długości i kondycji włosów i jest ustalana indywidualnie przed wykonaniem usługi.\nZiętka 45-47, 41-412, Mysłowice\nKOMPLET Strz.Damskie wł.kr (mycie, modelowanie)\nKOMPLET Strz. Damskie wł.śr ( mycie, modelowanie )\nKOMPLET Strz. Damskie wł.dł (mycie, modelowanie)\nSalon fryzjerski Kris fryz\nulica Orląt Lwowskich 38, 41-208, Sosnowiec\nStrzyżenie Spit ender pro\nulica Jerozolimska 1, 44-293, Gaszowice\nStrzyżenie damskie + mycie\nStrzyżenie damskie +mycie +modelowanie\nSalon Fryzjersko-Kosmetyczny Weronika Kulawik\nulica Wały gen. Józefa Dwernickiego 11 lok.55, 42-202, Częstochowa\nMycie i modelowanie włosy krótkie\nBeauty Studio Wiesława Piątek\nulica Ferdynanda Focha, 40, 42-217, Częstochowa\n40-60 zł Cena obejmuje mycie, strzyżenie oraz modelowanie.\npedicure+hybryda + zabieg odbudowujący na włosy\nLato to czas na zainteresowanie się naszymi włosami i stópkami ☀ Polecamy : ZABIEG REGENERUJĄCY I ODŻYWIAJĄCY... WŁOSY Masło muru muru jest pozyskiwane z nasion dziko rosnącej palmy Astrocaryum murumuru w najgłębszych rejonach Amazonii. Masło te jest otrzymywane w wyniku żmudnego i trudnego procesu tłoczenia na zimno, masło te jest nierafinowane, posiada przyjemny charakterystyczny cytrusowy zapach i zółty odcień. Masło Muru Muru jest przeznaczone do każdego typu włosów. Mieszanka zawiera silnie odżywcze i nawilżające organiczne masło Muru Muru. Po użyciu produktu włosy odzyskują witalność i blask. Pozostają odżywione i zdrowe. W przypadku włosów suchych, matowych i zniszczonych zabiegami chemicznymi przywraca im sprężystość i naturalny połysk. Odbudowuje strukturę włosa, przywraca blask oraz nadaje włosom naturalną miękkość, dzięki czemu stają się bardziej podatne na układanie i modelowanie .Jest niezastąpiony przy tworzeniu perfekcyjnych loków. Podkreśla ich skręt, zapewniając długotrwałą sprężystość i elastyczność. Pedicure frezarkowy to szybki i bezbolesny sposób na poprawę kondycji i wyglądu Twoich stóp. Złuszczysz zrogowaciały naskórek i nawilżysz stopy! Gładkość Twoich stóp to dla nas priorytet, dlatego w celu usunięcia zrogowaciałego naskórka używamy elektrycznej frezarki. Narzędzia, których używamy są zawsze starannie zdezynfekowane i wysterylizowane a pilniczki jednorazowe . Dokładnie opracowujemy płytkę paznokciową oraz wycinamy wszystkie skórki, a na paznokcie nakładamy lakiery lub hybrydy renomowanych marek. Zależy nam, żebyś wyszła od nas zrelaksowana i zadowolona, używamy najwyższej jakości kosmetyków przeznaczonych do pielęgnacji stóp. . Zachowujemy najwyższe standardy czystości i higieny.\nStrzyżenie damskie wł średnich\nStrzyzenie damskie wł dł