I Grenadier (2006) - wrażenia, relacje - Strategie\nDzisiaj jest czwartek, 2 lipca 2020, 10:28\nI Grenadier (2006) - wrażenia, relacje\nPost autor: Raleen » sobota, 8 kwietnia 2006, 23:14\nMoże Pędrak napisze najpierw jak było, jak już dziś nie mam siły od nadmiaru wrażeń.\nZostałem prawie do końca obserwując prezentację figurkowego systemu do wojen napoleońskich przygotowanego przez ekipę z Krakowa. Miło było wymienic uwagi dotyczące realiów epoki napoleońskiej i porównac to z tym co znamy z planszówek, będzie trochę tematów do dyskusji na forum. Niech żałuje kto nie widział\nJestem pod dużym wrażeniem ipmrezy, również planszówki miały okazję nieźle się zaprezentowac, mimo, że konwent był bardziej nastawiony na figurki.\nOstatnio zmieniony czwartek, 22 kwietnia 2010, 16:47 przez Raleen, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: Andy » sobota, 8 kwietnia 2006, 23:35\nMogłem wpaść tylko na chwilę, ale zdążyłem wynieść z Konwentu dobre wrażenia. Zostałem w raz z córką wprowadzony w tajniki Pomarańczowej Rewolucji przez samego Autora (dziękujemy!). Mogłem rzucić okiem na przykłady kompletnie mi nieznanych gier figurkowych. I last but not least: były pyszne kanapki i napoje!\nPost autor: Camillus » niedziela, 9 kwietnia 2006, 13:16\nRzeczywiście dobre były kanapki i napoje,ale szybko się te napoje skończyły i na wiele się nie załapałem\nRozegrałem ciekawą bitwę w Blitzkrieg Commander, wygrałem niby,ale to tylko rozgrywka szkoleniowa. Moje Tygrysy siały śmierć na dużą odległość:D\nPost autor: Raleen » niedziela, 9 kwietnia 2006, 14:27\nZaczynając od spraw przyziemnych materialnych: było jedzenie i picie za darmo, najpierw kanapki, po południu jeszcze zupa, jakieś napoje sokopodobne do picia , rozdawano koszulki (w sumie organizator rozdał ich 60 z tego co mi mówił), wiele osób organizujących jakiekolwiek rozgrywki dostało statuetki - planowane były rozgrywki w szereg gier i były one przeznaczone dla zwycięzców, ale tego też dużo rozdano (ja się załapałem), do tego Wargammer i chyba Mirage ufundowali nagrody do turniejów figurkowych, dla starszych książki, ale także były modele i gry planszowe (wieczorem widziałem, że był do rozdania znany nam Budapeszt i Burza zimowa.\nI może nie byłoby to aż tak dziwne, gdyby nie to, że uczestnictwo w konwencie było darmowe. Teoretycznie, nawet osoby postronne mogły wejśc i załapac się na koszulkę Sponsorem z tego co mi wiadomo od głównego organizatora był dom kultury Środmieście, nagrody do turniejów figurkowych przynajmniej po części ufundowała firma Wargamer.\nCały konwent odbywał się w dwóch salach, jedna z nich dla porównania ze znanymi może części realiami była znacznie większa od znanej z Armagedonu, druga trochę mniejsza. Uczestników było na pewno powyżej setki, myślę że licząc wszystkich przechodzących i do 200... czyli pod tym względem była to duża impreza, różnica skali z tym co znamy była widoczna.\nBardzo ciekawym elementem była rekonstrukcja zamachu na Kutscherę. Organizatorzy zaprosili panią Marię Stypułkowską ps. "Kama" która brała wtedy udział w tej akcji będąc w szeregach AK i dawała kolejnym łączniczkom znaki do rozpoczęcia akcji po tym jak samochód Kutschery wyjechał spod jego domu, a z kolei one grupie, która dokonała zamachu. Modelarze zrobili piękną makietę, na której była ta częśc Warszawy, gdzie odbyła się akcja. Po wsytąpieniu organizatora głos zabrała sama główna bohaterka, następnie uczestnicy mogli zadawac pytania, co też czynili. Na widowni dużo było młodzików w wieku szkolnym (podstawówka, gimnazjum).\nOgólnie na konwencie dużo było młodzieży, co bardzo go też różni od tego co znamy z imprez ściśle planszówkowych. Pod koniec dnia naliczyłem co najmniej 20-30 uczniaków, rośnie młode pokolenie\nZdecydowana większosc dolnej sali zajęta była przez planszówki: poza mną i Kiedrynem był Pędrak, sporo osób z klubu na Smolnej, a także z ekipy Nataniela, do tego Sosna miał jakieś planszówki, sami figurkowcy również w coś pogrywali i ogólnie nie było wyraźnego podziału.\nNam z Kiedrynem udało się rozegrac stary dobry "Grunwald 1410" Dragona, gdzie siły Zakonu, pod moim skromnym dowództwem pokonały wojska sprzymierzone, które bodaj w 7 etapie w związku z niekorzystną sytuacją na planszy, skapitulowały, chciałem sprawdzic czy grając Krzyżakami można tą grę wygrac Ponadto wciągnęlismy dwóch młodych adeptów, w wieku koniec podstawówki, którzy po krótkim przeszkoleniu grali obok nas drugi Grunwald (miałem dwie gry). Z początku jak tłumaczyłem zasdy wydawali się nieco znudzeni, ale jak doszło do walki złapali chyba bakcyla i już potem sami prowadzili działania nie zwracając na nas uwagi.\nPod koniec dnia grałem też szkoleniowe Quatre Bras (rozszerzenie Waterloo), z jednym z kolegów figurkowców. Ponieważ był obeznany z epoką radził sobie mimo bardzo krótkiego wprowadzenia. Pewnie spróbujemy jeszcze na Smolnej, bo nnie udało nam się dokończyc z przyczyn niezależnych.\nWiele osób przechodziło i pytało, młodszym podobała się zawsze plansza od Wiednia. Starsi przypominali sobie trochę\nObok widziałem, że Pędrakowi też ludzie dopisali do Pomarańczowej rewolucji. Smolna za to zjawiła się bez Raubrittera i bez Leo, więc w osłabionym składzie, ale mimo to było sporo osób.\nOgólnie atmosfera była miła, organizatorzy życzliwie nastawieni do planszówek, wbrew obawom niektórych. Nie było widac żadnych podziałów, które może czasem niezbyt szczęśliwie uwidaczniają się w internecie. Jednocześnie był to konwent bardziej pluralistyczny niż znane nam planszówkowe, po części wydaje mi się, że także dzięki naszemu udziałowi. Chodzi mi o to, że były różne grupy wargamingowe i różne środowiska, tak samo po stronie planszówek można powiedziec, że były osoby z różnych stron, przez co nie było wrażenia dominacji, firma Wargamer, która potencjalnie miałaby tu największe możliwości i jako współorganizator miała więcej do powiedzenia, również utrzymała się w tym nurcie, za co jej chwała.\nPod wieczór miałem jeszcze okazję uczestniczyc w pokazie systemu figurkowego do epoki napoleońskiej przygotowanego przez grupę z Krakowa. Było na czym oko zawiesic, a dodatkowo jako miłośnik epoki napoleońskiej nie muszę dużo tłumaczyc dlaczego zostałem do końca pokazu W starciu, które było rozgrywane siły były wielkości dywizja na dywizję, z tym, że skład ich był mieszany. Ciekawym elementem było z pewnością to, że przed bitwą obaj gracze zapisywali rozkazy dla poszczególnych swoich oddziałów, które potem w trakcie bitwy były realizowane (albo i nie), czasem wariantywnie. Każdy z graczy starał się jak najszybciej opanowac artylerią pobliskie wzgórze, po drugie obaj manewrowali w ten sposób, że każdy z nich jedno ze swoich skrzydeł uczynił nieruchomym a większosc sił skoncentrował na drugim - rozgrywka zmierzała do tego kto pierwszy kogo "zwinie". W kluczowym momencie dowodzący Francuzami wykonał szarżę dragonami w centrum na wzgórze na którym obok stała artyleria (szarżował w ten sposób, żeby nie byc ostrzelanym), w tym samym czasie na wzgórze wchodził batalion pruskiej piechoty, który jednakże zdołał uformowac pełny czworobok (batalion en masse, masę batalionową) i wytrzymac szarżę, ale potem załamał się w walce i zaczął uciekac, przez co dowodzący Francuzami zdobył wzgórze i wyszedł na bok pruskiej artylerii. Niestety zmylony radą przeciwnika wdał się dragonami w pościg za uchodzącą masą batalionową i co uwikłało go w dalszą walkę i nie zdążył już zaatakowac artylerii. Dowodzący Prusakami lepiej rozłożył siły, zostawiając niewielkie oddziały na nieruchomym skrzydle, przez co miał dużo więcej szeregów na skrzydle, którym wykonywał ofensywę. Wobec masy pruskiej piechoty 3 bataliony francuskie na tym skrzydle szybko uległy. O ich porażce zdecydowała nawet nie sama ich wartośc bojowa ale czynniki psychologiczne, a konkretnie gra przewiduje wpływ stojących w pobliżu walczących wojsk innych sojuszniczych oddziałów. Jeśli walczą dwa oddziały i jeden z nich stoi samotnie, a za drugim idą dalsze 3 oddziały, to bardzo negatywnie wpływa to na morale oddziału samotnie stojącego. W razie porażki bardzo łatwo dochodzi to tego, że tak oddział ucieka. Tak też stało się u Francuzów, których jeden z batalionów uciekł a drugi znalazł się pod ostrzałem stojącej dosc blisko artylerii. A kolei na nieruchomym skrzydle Prusaków dosc szybko pojawili się francuscy huzarzy, ale niewiele mogli zdziałac przeciw uformowanemu w czworobok batalionowi. Jedyne co się udało to otoczenie stojącego w obronie okrężnej w zabudowaniach oddziału.\nPodsumowując, bardzo ciekawa rozgrywka, stopień szczegółowości reguł skróconych większy niż wszystko to co znamy z Waterloo i podobnych gier. Trzeba miec trochę figurek i miejsca do takich rozgrywek, tak że bez zorganizaowanej grupy graczy ani rusz - to jedyny maknament.\nOstatnio zmieniony wtorek, 11 kwietnia 2006, 10:04 przez Raleen, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: Kiedryn » wtorek, 11 kwietnia 2006, 09:22\nWłaśnie znalazłem chwilkę by coś skrobnąć.\nWięc tak jak pisał Raleen. Na konwencie była ogromna ilość atrakcji, każdy znalazł by coś dla siebie. Sam nie spodziewałem się tak dużej różnorodności gier, zarówno jeśli chodzi o planszówki jak i figurki. Jednym słowem, jest czego żałować jeśli się nie było.\nNatomiast co do prezentacji systemu napoleońskiego to byłem tylko na samym początku. Jednak z tego co widziałem zapowiadało się to ciekawie i z tego co przeczytałem chłopaki z Krakowa nie zawiedli i tym razem. Zrobili naprawdę ciekawą rozgrywkę z nieoczekiwanymi zwrotami akcji . za niedługo powinny pojawić się zdjęcia z imprezy.\nMam nadzieje że przekona to kilka osób do udziału następnym razem, naprawdę warto.\nPost autor: Raleen » wtorek, 11 kwietnia 2006, 10:22\nZ tego co wiem była w teleexpressie relacja z konwentu, pokazano głównie figurki, ale o planszówkach też było. Może woleli kręcic na górze, bo tam sala była jaśniejsza. Była też z tego co wiem od organizatora, relacja w Wyborczej i jeszcze w paru gazetach.\nJeszcze trochę o naszej rozgrywce w Grunwald...\nWojska polskie wykazały dużą aktywnosc od początku na skrzydle lewym, koło Łodwigowa. Na szczęście miałem tam skierowane już na początku siły, które osłoniły moją prawą flankę. Ponadto dosc ostro polska jazda wchodziła w wilcze doły, tak samo na skrzydle litewskim Tatarzy i parę chorągwi litewskich dosc szybko rozmiotło wilcze doły. Za to Litwini nie wykonali na swoim skrzydle manewru oskrzydlającego co byc może potem stało się przyczyną ich zguby. Polacy dzielnie walczyli koło Łodwigowa, za to centrum generalnie stało, bo pozostały tam jakieś wilcze doły i Kiedryn nie chciał wpuszczac na nie swoich najlepszych chorągwi. Na prawym skrzydle krzyżackim warto odnotowac postawę jednej z chorągwi krzyżackich, która rozbiła przy stosunku -1 atakującą ją chorągiew wroga i niestety musiała ruszyc za nią w pościg, z braku linii dowodzenia. Ale za to w nastepnym etapie, po wyjściu na tyły wroga, udało jej się atakując od tyłu wyeliminowac jedną z chorągwi wroga, sama niestety w kolejnym etapie też została wyeliminowana. Skutek uboczny tych zdarzeń był taki, że wstrzymany został na chwilę ruch oskrzydlający lewego polskiego skrzydła.\nNa skrzydle Gości Zakonu, po uporaniu się z atakującym pierwszym rzutem, wojska krzyżackie z wolna ruszyły do ofensywy. Przy współudziale piechoty udawało się eliminowac kolejne chorągwie. Dzięki udziałowi piechoty udało się też wyeliminowac księcia Witolda, a niedługo potem jeszcze jednego wodza litewskiego, jeden z wodzów polskich poległ też koło Łodwigowa. Wkrótce też po części frontalnie, po części łapiąc litewskie chorągwie w sytuacjach dwa na jeden, udało mi się rozbic skrzydło litewskie i w 7 etapie w krzakach przed zgrupowaniem Wallenroda stał już właściwie tylko odwód polski a koło niego masa litewskich rozproszonych oddziałów. Na prawym skrzydle walki były też krwawe, ale w pewnym momencie Polakom zaczęło między centrum a Łodwigowem brakowac sił. Pod koniec gry naszej rozgrywki piehcota krzyżacka zaczęła obsadzac bagna zabezpieczając całą linię wojsk Zakonu i zasłaniając ostatnią potencjalną lukę, a jednocześnie dzięki umieszczeniu jej tam zyskałem możliwosc wyprowadzenia przez bagna ataku na zmieszane w tym miejscu chorągwie polskie. Centrum do końca gry pozostało nietknięte. Warto jeszcze wspomniec o tym, że bodaj w 7 etapie jedna z chorągwi uciekając przez chorągiew Przyboczna, z samym królem Jagiełłą, wprowadziła ją w stan rozproszenia i skłoniła do ucieczki. Jak widac panika ogarnęła nawet przybocznych głównego wodza Nie ma się więc co dziwic, że Kiedryn skapitulował.\nPost autor: Kiedryn » wtorek, 11 kwietnia 2006, 11:36\nPost autor: Raleen » wtorek, 11 kwietnia 2006, 12:33\nTak piękni byli w tych strojach, ale potem się poprzebierali, myślałem, że wytrwają do końca\nPost autor: Raubritter » wtorek, 11 kwietnia 2006, 15:14\nMiałem być, ale niestety, nie z mojej winy, konwent mnie ominął. Widzę, że sporo straciłem... Nic to, mam nadzieję, że za rok będzie druga edycja.\nKonwent Grenadier (2)\nPost autor: Andy » niedziela, 5 listopada 2006, 08:51\nJa byłem tylko przez krótką chwilę, ale wrażenia mam pozytywne. Odbyliśmy z Hari Matą przeszkolenie w zakresie wzniecania rewolucji na Ukrainie - wykładał sam Autor, współdziałał Andreas. Grano też we Fryderyka i Grunwald, oglądano Here I Stand i Fire in the Sky. Być może w godzinach popołudniowych (gdy już mnie nie było) także w to grano. Ponadto, a może przede wszystkim były dwa piętra i ze dwadzieścia stołów, na których gracze posługiwali się figurkami, modelami, makietami i linijkami do mierzenia odległości. Niestety - nic z tego nie zrozumiałem. Szczególnie ciekawie wyglądały walki powietrzne pierwszej wojny światowej. Na dużej powierzchni (bez stołów) poustawiano stojaki, do których na różnych wysokościach były przymocowane modele myśliwców w skali 1:72. Pomiędzy stojakami, na ogół na czworaka, przemieszczał się tłumek młodych graczy, wyposażonych w tabele, miarki i kątomierze - jak rozumiem, byli to piloci.\nW sumie imponujący wydawał się zapał uczestników, którzy w początkach XXI wieku spędzali miło czas nad makietami i planszami, nie mając w swoim zasięgu choćby jednego komputera!\nPonadto serwowano pyszne kanapki i napoje. Ale nie tylko z tego powodu żałowałem, że nie mogłem tam być dłużej.\nPost autor: Strategos » niedziela, 5 listopada 2006, 08:52\nKurcze mam fajna niby grę dotycząca I wojny światowej na morzu i mnie te linijki wykończyły(niby planszowa ale system taki jak przy figurkach) . Na Bitwę Jutlandzką trzeba by wynająć biuro i asystentów . Mam zamiar grać w nią z wykorzystaniejm niektórych zasad z Orła naszego dobrodzieja Zulusa.\nLinijki w 3D to już przekracza ,nawet moją ,wyobraźnię\nPost autor: Andy » niedziela, 5 listopada 2006, 08:52\nNie mówiąc o kątomierzach.\nPost autor: Spooky:) » niedziela, 5 listopada 2006, 08:53\na moze jakis link do tej gry Strategosie\nPost autor: Strategos » niedziela, 5 listopada 2006, 08:53\nTaki link był sobie za miedzą .\nRejestracja: czwartek, 27 kwietnia 2006, 08:48\nPost autor: Pancho » niedziela, 5 listopada 2006, 08:54\nhttp://www.gry-planszowe.pl/article.php ... ADIER.html


5G dla żaka – Sztuczna Inteligencja\nNokia wchodzi we współpracę z czołowymi polskimi uczelniami i oferuje im know-how z 5G\nNajnowszą umowę firma podpisała z Politechniką Warszawską, dzięki czemu studenci będą się uczyli o sieci 5G i technologiach przyszłości.\nWcześniej firma nawiązała współpracę z Politechniką Krakowską i AGH, a od lat współpracuje m.in. z Politechnikami: Wrocławską i Poznańską oraz Uniwersytetami: Zielonogórskim i Wrocławskim.\nNokia podzieli się swoją wiedzą ze studentami\nNa rozpoczynających naukę studentów Politechniki Warszawskiej czeka więc miła niespodzianka. Dzięki współpracy studenci będą mogli uczestniczyć w innowacyjnych projektach badawczych, będą też mieli dostęp do najnowszych technologii komunikacji bezprzewodowej. Ponadto eksperci z Nokii będą się dzielić ze studentami swoją wiedzą.\n– Jestem przekonany, że wspólnie wypracowane rozwiązania przyczynią się do współtworzenia nowoczesnej polskiej gospodarki. Praktyki, które odbywać się będą w Nokia Solutions and Networks, pozwolą studentom Politechniki Warszawskiej na zdobycie praktycznych umiejętności, obecnie tak bardzo poszukiwanych na rynku pracy – podkreślił, cytowany w komunikacie prasowym, prof. dr hab. inż. Jan Szmidt, rektor Politechniki Warszawskiej.\nWspółpraca będzie polegała na realizowaniu wspólnych projektów badawczo-rozwojowych oraz na rozszerzeniu współpracy naukowej ze studentami. Będą oni zgłębiać zagadnienia związane ze współczesnymi technologiami teleinformatycznymi, w tym przełomowymi obszarami wspieranymi przez 5G, takimi jak internet rzeczy, cyberbezpieczeństwo i data science.\n– Najnowsze technologie, takie jak 5G, stwarzają możliwości w różnych dziedzinach, znacznie wykraczające poza telekomunikację, od produkcji po bezpieczeństwo publiczne, w niemałym stopniu dzięki wkładowi naszych polskich inżynierów, którzy stworzyli dziesiątki innowacji 5G w oddziałach we Wrocławiu, w Krakowie i Bydgoszczy. Niezmiernie cieszymy się na ten nowy rozdział współpracy z Politechniką Warszawską, który zaowocuje nie tylko dla społeczności akademickiej – powiedział Piotr Kaczmarek, prezes Nokii w Polsce.\nLaboratorium dla Politechniki Krakowskiej\nWspółpraca Nokii z Politechniką Krakowską polega między innymi na sfinansowaniu przez firmę laboratorium dydaktycznego. Dzięki temu studenci w praktyce zapoznają się z funkcjonowaniem sieci przesyłowych LTE – czytamy w komunikacie prasowym uczelni.\n– Instalacja dwóch pełnych zestawów tzw. toru radiowego stwarza naszym studentom praktyczną możliwość analizy wpływu różnego rodzaju parametrów związanych z rozchodzeniem się mikrofal w powietrzu, np. wpływu zakłóceń elektromagnetycznych na jakość sygnału – wyjaśnia dr inż. Jerzy Jaworowski z Instytutu Teleinformatyki Wydziału Fizyki, Matematyki i Informatyki Politechniki Krakowskiej. – Podczas zajęć laboratoryjnych na kierunku informatyka możliwe będzie też zapoznanie studentów z technicznymi aspektami podstawowej operacji dla mobilnej łączności bezprzewodowej, czyli przekazywania połączenia pomiędzy stacjami bazowymi przy zmieniających się warunkach transmisji radiowej.\nRektor Politechniki Krakowskiej prof. Jan Kazior jest przekonany, że „dzięki laboratorium Nokii nasi wychowankowie już podczas studiów poznają technologie i sprzęt, którymi będą posługiwać się w pracy zawodowej. To znacząco podniesie ich kompetencje i konkurencyjność na rynku pracy. Dalszy rozwój technologii LTE, ale również prace badawczo-rozwojowe w obszarach technologii piątej generacji (5G) oraz internetu rzeczy, powodują konieczność położenia w procesie kształcenia jeszcze większego nacisku na kompetencje inżynierów teleinformatyków związane z transmisją bezprzewodową. Laboratorium Nokii bardzo nam w takim nowoczesnym kształceniu pomoże”.\nZdjęcie górne: East News - Plac Politechniki z gmachem głównym Politechniki Warszawskiej w Warszawie


Były piłkarz Marcin Bęben poszukiwany przez policje | Mistrzostwa Europy\non Wrzesień 23, 2016 More in Wiadomości:\nWiadomo, koniec kariery to dla każdego piłkarza trudny moment, bo trzeba zreorganizować sobie życie. Jedni radzą sobie z tym lepiej, a inni – jak Marcin Bęben (syn Marka Bęben) – popadają w różne tarapaty, bo tak chyba należałoby nazwać umieszczenie w bazie poszukiwanych przez policję na podstawie art. 284 § 2 – przywłaszczenie powierzonej rzeczy ruchomej.\nBęben to były bramkarz Odry Wodzisław, który przez trzy sezony regularnie grał w Ekstraklasie. Dziś ma 36 lat i – podczas gdy starsi od niego zawodnicy, jak Marian Kelemen, do dziś bronią w lidze – on broni dostępu do własnej osoby. I robi to nadzwyczaj skutecznie, bo od kwietnia tego roku jego nazwisko wciąż widnieje w policyjnej bazie poszukiwanych. Całe ogłoszenie możecie zobaczyć TUTAJ.\nJakkolwiek spojrzeć, po zakończeniu kariery jedno się Bębenowi udało – dał kolegom z boiska najlepszy dowód, że za jakiś czas wcale nie musi być tak różowo. Jak widać to wcale niedaleka droga, by zamiast na 90minut.pl, kibice odpalali profil piłkarza na stronach policji.\nPodobne wpisy: Pomóżmy! Marek Bęben, były bramkarz Górnika Zabrze ma amputowaną nogę\nIncoming search terms:marcin bęben poszukiwany (3)marcin bęben (1)\nMarcin BębenMarek Bęben


Przetwornica DC/DC do sterowników IGBT - Mornsun QAU242D2G\nFirma MORNSUN w odpowiedzi na wysokie zapotrzebowanie na energię w zastosowaniach przemysłowych IGBT, wprowadziła na rynek konwerter QAU242D2G o podwójnie regulowanym wyjściu DC/DC oraz wzmocnionej izolacji.\nModuł QAU242D2G posiada ultra szeroki zakres napięcia zasilania 9-36VDC i jest przeznaczony do użytku głównie ze standardowymi zasilaczami: 12V, 24V oraz 36V. Ze względu na wzmocnioną wewnętrzną izolację, napięcie izolacji sięga aż do 4200 VAC, natomiast moc wyjściowa wynosi 7.2W. Szeroki zakres temp. pracy -40/+105°C oraz zamknięta obudowa sprawia, że moduł jest przystosowany do pracy w wymagających przemysłowych warunkach środowiskowych. Dodatkowo przetwornica wyposażona jest również w wejściową ochronę nadnapięciową, ochronę przeciwzwarciową oraz funkcję autostart.\nStandardowa obudowa oraz doskonała kompatybilność sprawia, że moduł jest idealnym wyborem do zastosowań w uniwersalnych aplikacjach jak systemy napędu serwo AC, spawarki elektryczne czy zasilacze UPS.\nNajważniejsze cechy serii QAU242D2G:\nZakres temp. pracy: -40 do +105°C\nPrąd wejściowy - pełne obciążenie/ bez obciążenia\nNapięcie wyjściowe - Vo1/Vo2\nPrąd wyjściowy - Vo1/Vo2\nQAU242D2G 24 (9-36) 353/10 -40~105 24/24 150/150 85 4.2K DIP24 Ochrona:


Dom nad jeziorem: 2010\nWalczyk przy ognisku\nZ okazji niedawnych Dni Verdiego Ewa Podeś zrobiła mi (rzecz jasna, nie wiedząc o tym) osobisty prezent. Objaśniła mi, o co chodzi w „Trubadurze”. Widzieliśmy tę operę już ładnych parę razy i zawsze jakoś było głupio, albo i jeszcze głupiej. Jak nie sentencjonalny już „walczyk przy ognisku”, to hamburskie sado-ciacho, w którym Leonora na koniec każdego aktu podcinała sobie żyły (budząc nerwowy chichot wśród publiczności), a kto aktualnie nie śpiewał, kładł się na scenie i leżał czekając na swoją kolej. Wcale się nie dziwię, że po takich próbach „Trubadur” owiany jest wręcz międzynarodową sławą najdurniejszej pod względem libretta opery wszech czasów.\nA tu nagle Ewa Podleś i jej wykonanie koncertowe, zdejmujące z dzieła warstwy narośniętych znaczeń. Prawdę mówiąc, z tą śpiewaczką nie da się zrobić wersji koncertowej, bo ona cokolwiek ma wykonywać, gra z głębi duszy, serca i równie przepaścistego gardła. Kiedyś dawno doświadczyliśmy takiego koncertu w poznańskiej Filharmonii (był „Orfeusz i Eurydyka” Glucka), a teraz to. Nic dziwnego, że reszta wykonawców podjęła rękawicę i nawet bez kostiumów, z orkiestrą zamiast dekoracji wyszło pięknie. I – kto by się spodziewał – sensownie. Naprawdę.\nOd dawna mi się wydawało, że kluczem do zrozumienia tej pogmatwanej opowieści jest postać Azuceny. „Stara Cyganka” ze swoim szaleństwem i obsesją zemsty staje się motorem wydarzeń jeszcze przed początkiem pierwszego aktu. Jej dramatyczna opowieść brzmi jak brednie pijanego – a warto zauważyć, że w tej sztuce Cyganie to ci, którzy piją wino już do śniadania. „Um-pa-pa, um-pa-pa, moją matkę hrabia kazał spalić na stosie… Więc – um-pa-pa - z zemsty wykradłam z zamku dziecko hrabiego i wrzuciłam je do ognia. Tylko, niestety – um-pa-pa – przez pomyłkę wrzuciłam własne…” „Tu tryska krew, tam tryska śpiew walczyka przy ognisku” – jak to kiedyś całkiem trafnie skwitował mój mąż. I potem przez kolejne dwadzieścia lat ta coraz starsza Cyganka wychowuje Manrika jako swojego syna, opatruje jego bitewne rany po to, by w końcu doprowadzić do finału swoją zemstę. Starszy brat, hrabia Luna, zobowiązany przez ojca na łożu śmierci nie ustawać w wysiłkach odnalezienia porwanego chłopca, w szale zazdrości i wojennej zawierusze skazuje Manrika na śmierć. Dopiero po niewczasie, sama konająca w więzieniu, Azucena wyjawia mu, że zabił swojego brata (w niektórych inscenizacjach ta rewelacja popycha hrabiego Lunę do samobójstwa). „Jesteś pomszczona, o matko!” – woła w niebo- (albo i w piekło-) głosy Azucena i pada bez życia. Kurtyna. A wystarczyło trochę mniej zacietrzewienia za strony jednej starszej pani, żeby była szansa na happy end…\nTrudno doszukiwać się w postaci Azuceny proroczego obrazu zacietrzewionych babć z przełomu XX i XXI wieku – kim więc jest? Za sprawą Ewy Podleś, po raz pierwszy zobaczyłam w niej coś innego niż fanatyczkę. Zobaczyłam Hekate – tak, właśnie tę Hekate, którą kiedyś opisywałam jako stadium pośrednie pomiędzy Demeter i Persefoną. Wieczna matka, a zarazem wieczna córka – niepogodzona z żadną z tych ról. Wysłanniczka śmierci, szamanka, wróżbitka i patronka zemsty. I jednocześnie zagubiona kilkunastoletnia dziewczyna z czarnymi warkoczami – być może najbardziej tragiczna postać greckiej mitologii (jeśli ktoś chce wiedzieć, dlaczego uważam Hekate za córkę Persefony, polecam jak najserdeczniej rewelacyjną książkę Roberto Calasso „Zaślubiny Kadmosa z Harmonią”).\nDrugim kluczem do „Trubadura” jest Leonora. Też głupia jakaś, można by zawyrokować na pierwszy rzut oka. Stara się o nią szlachetny i zamożny hrabia Luna, a ta wzdycha do jakiegoś grajka, który w dodatku szybko okazuje się nie dość, że Cyganem, to jeszcze politycznym banitą. No perwa, proszę Państwa – najwyraźniej wymuskaną panienkę podnieca lud prosty i niedomyty, owiany wonią skradzionych koni i cuchnący od rana tanim winem. Tak więc – niezgodnie ze słynną „arią chóru” (kocham ten zwrot) – to nie Cyganeczka będzie ubarwiać dni Cygana, ale zbiegła dama dworu, z lubością nurzająca się w folklorze. W najlepszym razie taka hiszpańska Justysia Orzelska, w najgorszym – napalona wariatka do kolekcji operowych wariatek.\nI znów, jakoś tak bez dekoracji i cygańskich fatałaszków okazało się, że może niekoniecznie. Może Leonora po prostu nie chce „żeby było normalnie” – ma być bardziej, inaczej, tak, żeby z banalnej historii trafić prosto do legendy. Może nie o to chodzi, że to plebejusz, ale że artysta – może jej się wydaje, że Cygan będzie synonimem człowieka wolnego, bez ojczyzny i powinności, które stanowią treść życia wielkich panów w stylu hrabiego Luny. Zdaniem Leonory Luna nie chce jej „dla niej samej”, on chce żonę pochodzącą z odpowiedniej sfery, najlepiej z majątkiem po sąsiedzku, który będzie można przyłączyć do rodowych dóbr, potulną, zgodną i płodną. Leonora prędzej się otruje, niż zgodzi się na coś takiego. Prędzej pójdzie do klasztoru, niż zostanie dodatkiem do zamku i hrabiowskiego tytułu. Scena, kiedy Manrico przybywa w ostatniej chwili i uprowadza ją sprzed ołtarza jest bardzo symptomatyczna. Leonora w pierwszej chwili wcale nie wierzy, że on wykaraskał się z ran. „Czy przybywasz z nieba, czy z piekła?” – pyta. Nieważne. Oczywiście, że pójdzie za nim dokądkolwiek, bo wydaje jej się, że we dwoje stworzą sobie prywatny raj. Po prostu kolejna Persefonka – jak Małgorzata w „Fauście”, Senta w „Holendrze” i tyle innych. Kochająca na śmierć (a może po prostu zakochana w samej Śmierci), zastygła w desperackim błaganiu „Proszę mnie porwać”. Któżby się oprał… On – ten artysta, demon, anioł, władca i co tam chcieć jeszcze – pojawi się jak zwykle, w ostatnim momencie dla większego efektu. Tylko, czy to naprawdę on…?\nNo właśnie – moim zdaniem to nie on. Jego – tzn tego Hadesa, który przyjedzie na rydwanie i uczyni z przestraszonej dziewczynki królową - w tej operze nie było od początku. Niestety, rozdzierająco wręcz niestety – Leonora zakochała się w swoim wyobrażeniu. Ów „szatanioł” (że zapożyczę cudne a wielce romantyczne określenie) okazał się maminsynkiem, który i od własnego ślubu ruszy na ratunek (domniemanej) mamusi i ostatecznie da się za nią zabić. Co gorsza, to jest pozer i puszący się paw, bardziej zainteresowany imponowaniem zgrai żołdaków niż kobietą, którą już (nieomal) zdobył. Jeśli nawet jest artystą, to z rodzaju takich, dla których im większa publiczność, tym lepsza. Wobec Leonory pozwala sobie na coraz bardziej obcesowe zachowanie, kulminujące się w naprawdę żenujących scenach zazdrości po tym, jak w przypływie heroizmu niedoszła panna młoda obiecała oddać swoje dziewictwo hrabiemu Lunie w zamian za uwolnienie Manrika. Och, jak on odetchnął z ulgą, kiedy wyznała mu, że wcześniej zażyła truciznę, więc zły hrabia nie zdąży wykorzystać jej żywej… Leonora umiera na chwilę zanim Manrico trafia przed pluton egzekucyjny, a Azucena informuje Lunę o jego prawdziwej tożsamości. Po raz pierwszy miałam na tej operze łzy w oczach – z ulgi, że Verdi pozwolił Leonorze umrzeć spokojnie, w bańce własnej, szalonej miłości. I że nigdy nie dowiedziała się, że ten jej wymarzony – a nigdy nieistniejący – artysta-szatanioł był zaledwie młodszym bratem szlachcica z sąsiedniego zamku…\nAutor: D o 20:22 7 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: opera, Trubadur, Verdi\nAutor: D o 12:59 1 komentarz: Linki do tego posta\nPostkolonializm po polsku\nSwego czasu Wojciech Tomczyk napisał kultowy esej Za co kochamy Janka?, który natchnął mnie do pisania tekstu Za co nie lubimy Stasia? Podczas długich rozmów z wujkiem Guglem okazało się jednak, że tekst ów już istnieje, co więcej, ma innego autora i trochę inny tytuł. Ale skoro sztaluga rozłożona i farby wymieszane, to trudno powstrzymać się od kilku jeszcze pociągnięć pędzlem, choć obraz w zasadzie gotowy i wyschnięty. Dla wprowadzenia się w odpowiedni nastrój przy lekturze wskazane byłoby odtworzyć sobie teledysk z jutubki.\nPolskie fantazmaty kolonialne, do których wywołania (willingly or not) przyczyniła się nieszczęsna powieść Sienkiewicza są tematem fascynującym samym w sobie. Wiadomo, że Sławianie, my lubim sielanki (oraz, co jest mniej znanym cytatem, że kolonie polskie zaczynają się za Rembertowem), szlachtę raczej ciągnęło pod lipę a nie pod żagle, a morza nas interesowały raczej jako coś od czego do czego ma się Polska rozciągać, a nie jako punkt wyjścia do dalszych podróży. Rzecz więc cała zaczyna się przypadkowo, epizodem kurlandzkim, który zresztą sam w sobie jest mitotwórczy. Pamiętam swoją lekturę Robinsona Cruzoe w wieku lat bodaj ośmiu. Książka opatrzona była posłowiem (abo przedmową), w którym jego autor (tłumacz?) wskazywał na postać Aleksandra Selkirka i wyspę Juan Fernandez, ale też podawał alternatywną hipotezę (skądinąd, jak sprawdziłem całkiem ostatnio, autorstwa Hyatt Verrilla) lokalizującą akcję książki na Tobago. Przy tej właśnie okazji znalazło się miejsce na dygresję kurlandzką i spekulację - “byłbyż więc Robinson gościem Rzeczpospolitej Obojga Narodów?”. Tak oto, już jako ośmiolatek wiedziałem, że Polska miała kolonie (per procura, ale zawsze) i że Piętaszek był Polakiem.\nW całej historii kurlandzkiej symptomatyczne są dwa elementy - ogólna niechęć Władysława IV Wazy do pomysłów kolonialnych (ale jak ktoś ma w tytule Vladislaus Quartus Dei gratia rex Poloniae, magnus dux Lithuaniae, Russiae, Prussiae, Masoviae, Samogitiae, Livoniaeque, Smolenscie, Severiae, Czernichoviaeque necnon Suecorum, Gothorum Vandalorumque haereditarius rex, electus magnus dux Moschoviae to go mniejszosciowe udziały w jakichś luterańskich geszeftach mało interesują) oraz fakt, że Tobago sprezentował Kettlerowi jego ojciec chrzestny, Jakub I Stuart (jak widać tradycja sprawiania drogich prezentów chrześniakom nie jest całkiem nowa).\nKolejnym kamieniem milowym na drodze Polaków do samoświadomości kolonialnej jest Benyovszky Móric. Tę historię opowiedziano wiele razy, najlepiej zrobił to sam Beniowski w swoich pamiętnikach. Już Arkady Fiedler w swojej książce “Ambinanitelo, gorąca wieś” ze zdumiewającą szczerością pokazuje objawy zaczadzenia legendą Beniowskiego:\n- Tak! — odrzekłem z najmilszym uśmiechem. — Pozostaniemy u was długo, bo musicie opowiedzieć nam wszystko, co pamiętacie o Beniowskim.\nLecz starzec patrzył na mnie zakłopotany: nie rozumiał, czego chcę; nie pamiętał nic o Beniowskim, nie znał takiego vazahy.\n— Jak to, nie znasz? Za czasów dziadka twego dziadka przybył tu do was, został zwycięskim wodzem, obraliście go swym ampansakabe, wielkim królem. W Maroantsetrze miał swój główny obóz, lecz także przebywał tu, w dolinie Ambinanitelo.\nNie, stary Dżinarivelo nic o tym człowieku nie wiedział i nikt inny w dolinie również nie wiedział. Dżinarivelo chciałby się wycofać z niemiłej rozmowy. Patrzył uparcie w dal, na szeroką rzekę, jakby wyczekując od niej pomocy.\n— Rzeka!... — nie ustępowałem śmiejąc się. — Zanim zaprzyjaźniliście się z Beniowskim, chcieliście go podstępnie zniszczyć wrzucając do rzeki całe drzewa groźnego tanguinu, którego owoce miały zatruć wodę...\nNie, Dżinarivelo nie znał tej historii. I widać było po nim, że mówił prawdę: nie znał dziejów Beniowskiego. Zresztą znudziła go do cna rozmowa ze mną.\nSwoją drogą zapewne niedługo pojawią się na Madagaskarze kolejni Polacy rozpytujący o Fiedlera, który za czasów dziadka twojego dziadka mieszkał w Ambinanitelo.\nBohaterem następnego epizodu jest Stanisław Szolc-Rogoziński, władca tajnego Polskiego Kacykatu Kamerunu, próbujący udowodnić światu i sobie, że kolonia może istnieć bez metropolii. Szolc-Rogoziński kupił pierwszy kawałek Kamerunu w 1882 za cylinder, tużurek i trzy skrzynki dżinu. W 1884 zapisał w pamiętnikach:\n"...główny kacyk, a mianowicie król Jerzy z Boty, oddał rządy nad swym krajem w moje ręce, wkrótce zaś poszli za nim i inni sąsiedni kacykowie. Nabyłem równocześnie własność ziemską owych klanów, posiadając takim sposobem i ziemię, i rządy nad krajowcami takowej".\nKamerun był wówczas ostatnim niezbadanym i nieskolonizowanym kawałkiem Czarnego Lądu i wkrótce stał się przedmiotem kolonizacyjnego wyścigu niemiecko-brytyjskiego. Między Scyllą i Charybdą się znajdując, Szolc-Rogoziński oddał się pod protekcję królowej Wiktorii. Cóż, kiedy ta niebawem oddała Kamerun Niemcom (za poparcie dyplomatyczne przeciwko Rosji w sprawie Afganistanu), niepomna swoich zobowiązań wobec białego kacyka. Kacyk zaś doznał załamania nerwowego, powrócił do Europy i zginął pod kołami paryskiej dorożki.\nTeraz przewijamy o czterdzieści lat do przodu. Rzeczpospolita odrodziła się jak feniks z popiołów. Bez kolonii. W ramach przeciwdziałania konsekwencjom tego faktu powstaje Związek Pionierów Kolonialnych. Pionierzy kolonialni jakby trochę nieświadomi, że tort już podzielono próbują kolonizować a to Angolę, a to Mozambik, a to Brazylię czy Peru - wszystko w akompaniamencie entuzjastycznego potrząsania szableką i (pustym) trzosem (w prasie pojawiały się oderwane całkowicie od rzeczywistości już to zachęty do zbrojnego zajęcia kolonii, już to ich wykupienia). Rząd portugalski zaostrzył więc prawo imigracyjne, a brazylijski prezydent Vargas pokazał niedwuznacznie wała 'panu Balcerowi'.\nSukcesorka Związku Pionierów Kolonialnych, Liga Morska i Rzeczna, wkrótce przekształcona w Ligę Morską i Kolonialną wyliczyła sobie, że Polsce należy się 10% byłych niemieckich kolonii (bagatela, 300 tys km2), podzielonych po wojnie głównie pomiędzy Francję i Anglię. Formalne uzasadnienie było takie, że poprzez Wielkopolskę, Pomorze i Śląsk Polska jest de facto częściowym spadkobiercą Cesarstwa Niemieckiego. Największe ożywienie nastąpiło w początku lat 30 minionego wieku, rojono, że Liga Narodów zrewiduje przydział terytoriów mandatowych. Problem w tym, że ani Anglia ani Francja nie były przekonane co do tych kalkulacji - stąd pomysły przejęcia Togo, Kamerunu bądź nawet Madagaskaru spełzły na panewce. Nie tylko Żydów mieliśmy przesiedlać na Madagaskar. Inną jeszcze fantasmagorią był pomysł osadzania Ukraińców z Galicji w Boliwii, gdzie mieliby zostać spolonizowani (?). Na usprawiedliwienie mamy tylko to, że Teodor Herzl rozmyślał całkiem serio nad utworzeniem Izraela w Ugandzie.\nKolejnym kierunkiem była Liberia. Liga (nie rząd polski, ale właśnie Liga) podpisała z Liberią umowę o współpracy gospodarczej i handlowej. Początki nie były najciekawsze - w 1934 do Monrovii przybył polski statek SS Poznań z ładunkiem kilkudziesięciu beczek cementu, kilku ton soli i żelaza oraz... 500 emaliowanych nocników, które, jak powszechnie wiadomo, są artykułem pierwszej potrzeby w tropikach. Z nieco lepszym skutkiem Liga wysyłała do Liberii doradców gospodarczych. Osadnictwo zaś szło niesporo, plantacje były nierentowne, ale to raczej wskutek braku doświadczenia polskich plantatorów i skąpych funduszy. Polska zobowiązała się również do finansowania kształcenia pewnej ilości Liberyjczyków w Polsce oraz, co ważne, do bronienia interesów Liberii w Lidze Narodów (która patrzyła krzywo na niewolnictwo zaprowadzane przez potomków wyzwolonych amerykańskich Murzynów). Tajnym aneksem do układu handlowego rząd Liberii zobowiązał się do zwerbowania stutysięcznej armii i postawienie jej do dyspozycji Polski na wypadek konfliktu zbrojnego w Europie. Mimo, że skuteczność polskiego romantycznego zrywu kolonialnego była niewielka, pod koniec lat trzydziestych rząd USA zaczął postrzegać polską obecność w Liberii jako zagrożenie dla swoich interesów polityczno-gospodarczych i skłonił rząd w Monrovii do wypowiedzenia wszystkich umów. Pokłosiem epizodu liberyjskiego jest trochę literatury pamietnikarsko-wspomnieniowej.\nOstatnim epizodem kolonialnym Drugiej Rzeczypospolitej była tajna korespondencja z marca 1939, adresowana do rządów brytyjskiego i amerykańskiego z prośbą o wskazanie niezajętych części Antarktydy. Równolegle zaś rojono plany ataku na Angolę, zakładając, że armia portugalska nie będzie w stanie obronić się przed... naszymi sojusznikami (którzy za Gdańsk umierać nie chcieli, ale za Luandę, kto wie?).\nPo wojnie reaktywowanej Lidze Morskiej i Kolonialnej utrącono drugi człon nazwy. Ligę rozwiązano w 1953, chyba w uznaniu prostego faktu, że Polsce powojennej przypadła smutna rola kolonii radzieckiej.\nAle mit żył nadal. Po wojnie rozpisał się (ostatnio zlustrowany) Szklarski (pisał też, dla innego targetu, Arciszewski). Ciekawe, że Tomek Wilmowski wzbudzał we mnie mniej agresji niż Staś Tarkowski. Może dlatego, że miał swoją drużynę pierścienia (porzygliwie szlachetny ojciec, rubaszny bosman Nowicki, bez powodu tajemniczy pan Smuga, australijska narzeczona) i nigdy nie dokonywał tych wszystkich swoich obrzydliwie prawych czynów tak całkiem sam. Ale znów, w miejsce archetypu podłożony jest stereotyp.\nWydawano i wznawiano Fiedlera, który nagle przypomniał sobie, że Malgaszowie (i inne ludy) czytywali nałogowo "Kapitał" Marksa, a w egzemplarzach "O prawie narodów do samookreślenia" Lenina zakreślali ołówkiem co celniejsze uwagi.\nMarian Brandys napisał Śladami Stasia i Nel i Z panem Biegankiem w Abisynii. Sfilmowano nareszcie Sienkiewicza, a później, po bez mała trzech dekadach, na fali remaków, ponownie. Przypomniano sobie o postaci Kazimierza Nowaka.\nObecnie (podobnie jak antysemityzm bez Żydów) mamy w Polsce postkolonializm bez (byłych) kolonii, jądrem (nomen omen) którego jest strona Weroniki Szczawińskiej i Bartosza Frąckowiaka. A Stasia Tarkowskiego pochwyciła już w swe szpony postmoderna. Dziw, że Nel nie reklamuje w telewizji jakichś proszków na migrenę czy gorączkę. A może reklamuje, nie mamy w końcu telewizora.\nKamil Giżycki. Wężowa Góra, opowieści z puszczy liberyjskiej. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław, 1958\nJan Hirschler. Ze Lwowa do Liberii. Książnica - Atlas, Warszawa - Lwów, 1939\nMichał Jarnecki. Fantastyka polityczna czy konieczność. Portugalska Afryka, Nikaragua, Boliwia i Ekwador w polskich planach kolonialnych. W: Sprawy Narodowościowe 36/2010\nMarek Arpad Kowalski. Kolonie Rzeczpospolitej. Bellona, Warszawa 2005\nFranciszek Łyp. Wysoki płaskowyż Angoli. Wydawnictwo Naukowego Instytutu Emigracyjnego, Warszawa 1930\nAutor: Michał o 14:00 8 komentarzy: Linki do tego posta\nEsther Freud, Hideous Kinky\nPoczytajki na później:\nPaul Bowles, Spider's House\nPeter Mayne, A Year in Marrakesh\nAutor: D o 21:48 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: D o 13:40 3 komentarze: Linki do tego posta\nWyjaśniło się z tym Napoleonem, co napadł na Związek Radziecki. Wyjaśniło się, dlaczego przegrał. Ano przegrał, bo Żydzi spiskowali. A konkretnie trzech cadyków (między innymi Jakub Icchak Horowic z Lublina). Cadykowie mieli plan przyspieszenia nadejścia Mesjasza. Nie wiedzieć czemu (i nie dowiemy się już nigdy, albowiem cadykowie owi, o czym później, nie żyją), pierwszym etapem misternie skonstruowanego planu była właśnie klęska Napoleona, która - jak uczy nas historia - udała się znakomicie i zupełnie. Potem, aby lukę po Napoleonie wypełnić (to już moja spekulacja), miał zaraz przyjść Mesjasz. Ale nie przyszedł. Więc cadykowie pokłócili się z Panem Bogiem (“Jakże to” - mówili - “z Napoleonem tak dobrze wyszło, a z Mesjaszem nic a nic?”), który to zaraz zabrał dwóch pomniejszych (Judę z Przysuchy i Magida z Kozienic) do siebie. Ale Horowic był cadykiem wyższej rangi i nie można go było tak zwyczajnie umrzeć. Więc Pan Bóg uciekł się do podstępu. Gdy Horowic oddawał się medytacjom, obdarzył go darem lewitacji. Nie spodziewający się niczego cadyk wylewitował ze swojej izby na pięterku (Szeroka 28 w Lublinie dla ścisłości - o roli precyzyjnego detalu w narracji pisał już Wańkowicz), a tu Pan Bóg gwałtownie odebrał mu władzę nad grawitacją i Horowic zrąbał się z wysokości ze skutkiem natychmiastowym.\nWyjaśniło się też o co chodziło z purytanami ("Mayflower" i te klimaty). Więc oni nie wyjechali z Anglii dlatego, że byli prześladowani tylko dlatego, że im tam nie pozwalano nikogo prześladować. Ale to już zupełnie inna historia.\nAutor: Michał o 07:29 1 komentarz: Linki do tego posta\nEtykiety: czytanki kanikuła, Lublin, poczytajki\nPowojenna historia Sardynii składa się z porównań oczekiwań Sardyńczyków z obietnicami kolejnych rządów oraz obietnic z ich realizacjami. „Mieli dać tyle i tyle miliardów lirów w dwa lata, a dali połowę tego w czasie dwukrotnie dłuższym” - i tak od sześćdziesięciu lat z wyspy wysuwa się łapa w kierunku wymion rzymskiej wilczycy. Sardynia nadal jest najbiedniejszym regionem Włoch - i szczerze mówiąc, trudno jest zgadnąć skąd wzięła się ta bieda. Wyspa nie wygląda szczególnie biedniej niż inne okolice śródziemnomorza, oprócz skał ma również sporo ziemi uprawnej (włącznie z polami ryżowymi), pastwisk i lasów. W różnych miejscach można napotkać na opuszczone kopalnie (głównie metali półszlachetnych i srebra, ale także węgla) i resztki infrastruktury (kolejki wąskotorowe). Dużo ładnych, czystych plaż, sporo dziewiczej przyrody, łagodny klimat. Gdzie indziej ta mieszanka daje całkiem dobre efekty - na Sardynii to recepta na (zupełnie relatywną) biedę. W innych statystykach Sardynia też się wyróżnia - długość życia (bardzo wysoka) i przyrost naturalny (bardzo niski). W krajach prawdziwie biednych żyje się raczej krótko i płodzi wiele dzieci.\nMiejscowy dialekt dość odległy od włoskiego. W niektórych okolicach zachodniego wybrzeża (Alghero) mówi się, a przynajmniej rozumie po katalońsku, co owocem polityki osadniczej XVII i XVIII wieku. Innym śladem tej epoki są rozrzucone po całym wybrzeżu hiszpańskie wieże strażnicze, budowane dla ochrony przed arabskimi piratami.\nSpory kłopot kierowcy z północy Europy nastręcza interpretacja znaków zakazu i nakazu. Trudno wyczuć, kiedy jest to tylko sugestia i o jakim stopniu intensywności. Rzeczą świętą jest nie blokowanie wjazdów na posesje i nie jeżdżenie szybciej niż jakieś 50-60 po miasteczkach - wszystko inne to raczej propozycja niż cokolwiek innego. Samochód wydaje się być jeżdżącym dodatkiem do klaksonu. Dla obytego z korkami warszawskimi czy poznańskimi, Cagliari (ćwierć miliona ludzi), nawet w godzinach szczytu, łatwo i szybko przejezdne. Reszta wyspy raczej senna, na prowincji dość trudno znaleźć cokolwiek otwartego (chiuso per basso staggione, chiuso per domenica, chiuso per ferie, chiuso per chiosura) - szczytem wszystkiego są supermarkety zamknięte... w poniedziałek (co przy wysokim bezrobociu trochę dziwi).\nSardynia była zawsze zapadłą prowincją wszystkiego. Gdzieś tam na boku, z dala od głównego nurtu: powiatowa Fenicja, powiatowa Kartagina, powiatowy Rzym, powiatowe Bizancjum, powiatowe średniowiecze, powiatowa Hiszpania, wreszcie powiatowe Włochy. Nie ma dużych zabytków, wspaniałych budowli, pomników geniuszu architektów i budowniczych. Pozostałości Nory, stolicy rzymskiej Sardynii, wyglądają... niepoważnie. Nieliczne romańskie kościoły, praktycznie brak gotyku i renesansu, lepszy barok gdziekolwiek indziej. Czymś oryginalnym jest natomiast kultura nuragijska, na tyle prehistoryczna, że wyprzedzająca Rzymian. W muzeum archeologicznym spora reprezentacja „Wenusek” a’la Wenus z Wilendorfu, wykrzywione (sardonicznie?) gliniane gęby i nieduże figurki z brązu (w tym pani z panem na kolanach, w której różni apologeci widzą przedchrześcijańską Madonnę). Jedyne na wyspie UNESCO (jak rzekł któryś prezydent USA „znam, znam, ten mały, dzielny kraj”) to Su Nuraxi, ni to zamek na długo przed średniowieczem, ni to świątynia podobna do maltańskich. A że podobnych, tylko ciut mniejszych, jest w sumie co wzgórek, najwyraźniej pierwotni Sardyńczycy lali się między sobą o co się dało. Starożytni Grecy nazywali te nuragi po swojemu dedalai, uważając, że Dedal co prawda doleciał na Sycylię, ale potem przeniósł się na Sardynię i zajął się budową wież. Zresztą zdaniem Greków z Sardynią związani byli również Aristajos (w ramach pielgrzymki pokutnej po wypadku z Akteonem) oraz Jolaos (bez wyraźnego powodu, po śmierci Heraklesa).\nW późniejszej historii nie urodził się na Sardynii nikt naprawdę ważny (z braku godniejszych, szczycą się Antonio Gramscim, zwąc go dość na wyrost antyfaszystą), nikt znaczny tu nie mieszkał (no bo kim był Tigellio, starorzymski muzyk), ani nawet na wakacje nie przyjeżdżał (dopiero D. H. Lawrence, powieściopisarz modernista w latach 20tych XX wieku, a i on na góra dwa tygodnie).\nZresztą na kilku pierwszych stronach „See and Sardinia” Lawrence najpierw gęsto się tłumaczy, dlaczego zdecydował się ruszyć z Sycylii (gdzie przebywał znacznie dłużej), a potem - sam jakby nie będąc przekonanym - przekonuje czytelnika, dlaczego akurat obrał azymut na Sardynię. I tak, książka napisana niemal sto lat temu, pozostaje do dziś najważniejszym literackim opisem wyspy. Mieli Sardyńczycy własną noblistkę (Grazzia Delleda), która pisała, jak można łatwo się domyśleć, o Sardynii (nawet wyszło kilka powieści w polskich tłumaczeniach) - ale dla czytelnika nietubylczego świeci ona światłem odbitym Lawrence’a.\nSardynia w początkach czerwca jest bombą olfaktoryczną. Niekoniecznie pachną cząbry smutne gór spalonych - wręcz przeciwnie, wszystko kwitnie, zieleń jeszcze w miarę świeża (choć gdzieniegdzie już po żniwach), zapachy kwiatów, olejków roślinnych, żywic i nie wiadomo jeszcze czego łączą się ze sobą w odurzającą mieszankę.\nNawet jak na warunki śródziemnomorskie, są tu bardzo ładne plaże, w tym pierwsza już na przedmieściach Cagliari. Drobny, złoty piaseczek, tylko woda zimna prawie jak w Bałtyku - ale kolor ma prawidłowy. Bezpretensjonalna kuchnia, oparta głównie na rybach i grillu. Niekiedy ta bezpretensjonalność bywa wielką zaletą, jak w portowych knajpkach w stolicy (chociaż wieczorem otwierają się one dopiero o 20.30). Innym razem widzieliśmy „sałatkę” złożoną z pajdy sera mozarella i pomidora w całości (właściciel udający kucharza nie zdobył się nawet na trud pokrojenia). Lokalną specjalnością, dla nas praktycznie niejadalną, były arselle, czyli rodzaj małży od świeżości o zapachu nieświeżym a smaku dorównującym zapachowi (ratuje się rzecz całą poprzez marynowanie w czosnku). Na deser podano nam któregoś razu smażony owczy ser pecorino obficie polany miodem (kompletnie szalone, ale interesujące). Na szczęście dla mniej odważnych, każda wioska ma jakieś swoje słodycze, najczęściej o arabskiej proweniencji.\nZ miejscowych win dobrze zapamiętaliśmy białe Vermentino (dobry towarzysz morskości na talerzu) oraz czerwone Cannonau - zbrakło czasu na bardziej wnikliwe studia. Polecamy też lokalny digestiv - Mirto di Sardegna, zarówno w wersji bianco (z lisci mirtu) jak i rosso (z jagód). Na inną miejscową specjalność - ser casu marzu (peccorino uszlachetniony przez obecność i metabolizm larw muchówek) nie natrafiliśmy, więc dylemat jeść czy nie jeść (a jeśli jeść, to czy z komponentem mięsnym czy bez) pozostał tylko teoretycznym.\nMiejscowa mordownia operowa (Teatro Lirico di Cagliari) wygląda jak bunkier, ale jak każda nowoczesna opera ma bardzo wygodne fotele i cudowną akustykę, której sprzyja płytki, odkryty kanał. Pretekstem do całego wyjazdu było bowiem "długie pożegnanie" Marielli Devii ze sceną w ogólności, a z rolą Elwiry w Purytanach Belliniego) w szczególności. Ale to już zupełnie inna historia.\nAutor: Michał o 22:04 4 komentarze: Linki do tego posta\nEtykiety: opera, podróże, Sardynia, wakacje\nTak się czasem dziwnie składa, że dzieła sztuki z pozoru kompletnie niepowiązane nagle, pod wpływem przypadku, tworzą sekwencje. Coś takiego zdarzyło nam się ostatnio w Londynie, gdzie widzieliśmy bardzo przyjemną inscenizację „Turka we Włoszech” Rossiniego w Covent Garden, a niedługo później, już po powrocie, warszawską „Katię Kabanową” Janaczka (nota bene będącą przeniesieniem do Teatru Narodowego londyńskiej inscenizacji z English National Opera). W obu tych operach, chociaż zupełnie inaczej, pojawia się motyw niewiernej żony.\nWbrew idei Tołstoja, że każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój własny sposób (pochodzącej zresztą również z powieści o cudzołożnicy), okazuje się, że te nieszczęścia bywają bardzo podobne. Niedobrana para, pogłębiające się z czasem rozbieżności charakterów i zwykle „ten trzeci/ ta trzecia” pojawiający/a się w odpowiednim momencie by wykorzystać sytuację. Mimo to, przynajmniej na scenie (czego przykład mieliśmy ostatnio przy okazji musicalu „Love Never Dies”), małżeństwo jest sprawą „póki śmierć nie rozłączy” i albo (jak w „Turku…”) borykająca się z trudnościami para mimo wszystko dojdzie do porozumienia, albo (jak w „Katii…” i „LND”) ich problemy rozwiąże kostucha.\n„Turek we Włoszech” to, wbrew pozorom, nie rewizyta z „Włoszki w Algierze”, ale kompletnie inna historia. Coś jakby „Don Pasquale”, gdyby Don Pasquale (tutaj zwany Don Geronio) wziął rzeczywisty, a nie udawany, ślub z Noriną. Biedna dziewczyna z Portofino i dużo starszy od niej mężczyzna (w Londynie zamiast końca XVIII wieku była stylistyka lat 60tych wieku XX). Sprawiają wrażenie, jakby ktoś (librecista?) pożenił ich przypadkiem i bez udziału ich woli – ale przecież najwyraźniej wybrali takie życie sami. Ona dla pieniędzy i żeby wyrwać się z zapyziałego miasteczka, on dla prestiżu, jaki w okolicy da mu posiadanie atrakcyjnej młódki. Konsekwencje tego mariażu nietrudno przewidzieć – Fiorilla łajdaczy się z kim popadnie, przyprawiając mężowi rogi i narażając go na kpiny sąsiadów. Dopóki w grę wchodzi lokalny cicisbeo, Don Geronio przymyka oko; gorzej, gdy na horyzoncie pojawia się bogaty i utytułowany cudzoziemiec na wakacjach, sułtan Selim. Następuje kołomyja i spiętrzenie quid pro quo długości dwóch aktów. A to mąż zaskakujący Turka z Fiorillą w łóżku, a to pojawienie się Cyganki Zaidy, dawnej faworyty sułtana, do które ten (przyzwyczajony do poligamii) najwyraźniej wciąż czuje miętę, a to plany ucieczki z balu maskowego, na którym wszyscy przebierają się w podobne kostiumy i nikt nikogo nie jest w stanie rozpoznać. Tym śmiesznym perypetiom przygląda się z filozoficznym spokojem lokalny poeta poszukujący natchnienia aby napisać libretto opery (czyli jednak to wszystko robota librecisty). Ostatecznie Selim godzi się z Zaidą, a Fiorilla wraca do męża, zdyscyplinowana poprzez groźbę rozwodu i odesłania z powrotem do rodziców.\nW „Katii Kabanowej” też jest zdradzająca męża żona, ale okoliczności są kompletnie inne, i bynajmniej nie do śmiechu. W odróżnieniu od Fiorilli, Katia szczerze kocha męża, a przynajmniej kochała go na początku, zanim poznała jego matkę. Kabanicha to archetypowa teściowa z piekła rodem, tyranizująca rodzinę (w osobach syna, synowej i młodszej córki) – jak ktoś oglądał film „Plac Zbawiciela”, to wie o czym mówię. Zdominowany przez despotyczną matkę Tichon na jej polecenie wyjeżdża na dłuższy czas do innego miasta w interesach, po raz kolejny (jak można się domyślić) zaniedbując samotną Katię i nie zważając na jej prośby. Podpuszczona przez szwagierkę – która pod pozorami przyjaźni najwyraźniej szuka wspólniczki do nocnych ucieczek z domu – Katia wikła się w bezsensowny romans z krewnym skąpego sąsiada Dikoja. Zachowuje się, jakby tak naprawdę marzyła o swoim mężu – takim, jakim nigdy, a przynajmniej od lat, nie był – a Borys tylko przydarzył się i odegrał jego rolę. Jest w tym rozpacz i desperackie pragnienie ucieczki z potrzasku, z którego nie ma wyjścia. Po powrocie męża, nękana wyrzutami sumienia Katia przyznaje się przed nim do winy, wybiega z domu w burzliwą noc i topi się w Wołdze. Dopiero po takim wstrząsie Tichon po raz pierwszy odważa się robić wyrzuty swojej matce, ale ona i tak przyjmuje samobójstwo synowej jako świadectwo jej grzechu i szaleństwa.\nW obu przypadkach – na śmiesznie lub na smutno – mamy do czynienia z kobietą uwięzioną w patriarchalnych normach obyczajowych. W „Turku…” małżeństwo jest ciążącym kontraktem finansowym, zalegalizowaną prostytucją (Fiorilla bez oporów korzysta ze swoich wdzięków żeby wymóc na mężu ustępstwa). W „Katii…” jest legalnym niewolnictwem nie tylko wobec męża, ale i jego rodziny. Mamy tu do czynienia z patriarchatem w swojej najgorszej odmianie – jest to wymysł starych bab służący złamaniu ducha młodszych, w którym mężczyźni są tylko przypadkowymi (acz chętnymi) beneficjentami. Wychodzi na to, że z dwojga złego lepiej być ulicznicą niż niewolnicą, bo dla tej ostatniej jedyną karą za próbę ucieczki stanowi śmierć, często samobójcza. Co zaskakujące, zupełnie nie pojawił się motyw dzieciątka – ani jako dodatkowego łańcucha wiążącego niedobranych małżonków, ani jako groźby narodzin haniebnego rezultatu pozamałżeńskich harców. W dzisiejszych czasach – vide „Plac Zbawiciela” i „LND” – jedno lub więcej dzieciątek (z mężem bądź kochankiem) wydaje się rozumieć samo przez się. Cosi fan tutte?\nAutor: D o 12:01 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Katia Kabanowa, opera, Rossini, Turek we Włoszech\nAutor: Michał o 20:58 8 komentarzy: Linki do tego posta


Już od jutra nowa kolekcja, czyli Kanon literatury dziecięcej! | Subiektywnie o książkach\nJuż od jutra nowa kolekcja, czyli Kanon literatury dziecięcej!\nJuż jutro w salonikach prasowych pojawi się nowa kolekcja, na której kupno - nie ukrywam - mam wielką ochotę. "Kanon literatury dziecięcej" zapowiada się niezwykle ciekawie.\nPo raz pierwszy w jednej serii tytuły, dzięki którym powrócisz do lat dzieciństwa i odkryjesz z dzieckiem świat niesamowitych przygód.\nKsiążki te to również lektury szkolne - najczęściej wybierane przez nauczycieli i najbardziej lubiane przez uczniów. Ta unikalna seria to z jednej strony niewyczerpane źródło przygód i klucz do rozwijania dziecięcej fantazji, a z drugiej strony nieoceniona pomoc w szkole.\nW kolekcji KANON LITERATURY DZIECIĘCEJ – LEKTURY SZKOLNE\n1. Akademia Pana Kleksa Jan Brzechwa 25/08/2016\n2. Księga dżungli Rudyard Kipling 08/09/2016\n3. Pinokio Carlo Collodi 22/09/2016\n4. W pustyni i w puszczy Henryk Sienkiewicz 06/10/2016\n5. Robinson Crusoe Daniel Defoe 20/10/2016\n6. Baśnie Jacob i Wilhelm Grimm 03/11/2016\n7. Mały Książę Antoine de Saint-Exupéry 17/11/2016\n8. Opowieść wigilijna Karol Dickens 01/12/2016\n9. Wyspa skarbów Robert Louis Stevenson 15/12/2016\n10. Przygody Tomka Sawyera Mark Twain 29/12/2016\n11. Godzina pąsowej róży Maria Krüger 12/01/2017\n12. Tajemniczy ogród Frances Hodgson Burnett 26/01/2017\n13. Baśnie Hans Christian Andersen 09/02/2017\n14. W 80 dni dookoła świata Juliusz Verne 23/02/2017\n15. Mała księżniczka Frances Hodgson Burnett 09/03/2017\n16. O krasnoludkach i sierotce Marysi Maria Konopnicka 23/03/2017\n17. Ania z Zielonego Wzgórza Lucy Maud Montgomery 06/04/2017\n18. Przygody Hucka Mark Twain 20/04/2017\n19. Historia żółtej ciżemki Antonina Domańska 04/05/2017\n20. Król Maciuś Pierwszy Janusz Korczak 18/05/2017\n21. Alicja w Krainie Czarów Lewis Carroll 01/06/2017\n22. Mały lord Frances Hodgson Burnett 15/06/2017\n23. Ucho, dynia, 125! Maria Krüger 29/06/2017\n24. Pan Samochodzik i templariusze Zbigniew Nienacki 13/07/2017\n25. Uczniowie Spartakusa Halina Rudnicka 27/07/2017\n26. O czym szumią wierzby Kenneth Grahame 10/08/201\nDostępna jest również kolekcja\nKANON LITERATURY DZIECIĘCEJ – LEKTURY DLA NAJMŁODSZYCH:\n1. Karolcia Maria Krüger 15/09/2016\n2. Plastusiowy pamiętnik Maria Kownacka 27/10/2016\n3. Bajki Charles Perrault 17/11/2016\n4. Cudaczek Wyśmiewaczek Julia Duszyńska 10/01/2017\n5. Witaj, Karolciu! Maria Krüger 16/02/2017\nNa pewno zakupię jutro pierwszy tom i jeśli to wydanie spełni moje oczekiwania, będę kolekcjonować tę serię. A wy? Skusicie się?\nJ. 24 sierpnia 2016 15:15\nJa z nich sporo mam :)\nBroken Arrow 24 sierpnia 2016 15:20\nJa nie mam ani jednej książki i raczej nie kupię. ;)\nMatka Puchatka 24 sierpnia 2016 15:23\nMy już ostrzymy pazurki na tę serię :)\nKarolina G. 24 sierpnia 2016 15:42\nWidziałam reklamę w tv i przyznam, że seria jest kusząca! Kupiłabym chętnie z myślą o swoich przyszłych dzieciach :D.\nKatarzyna 24 sierpnia 2016 16:10\nFajne są te kolekcje, szczególnie, kiedy myśli się o przyszłości i o dzieciach :) Mnie bardziej przekonuje "Złota kolekcja", która chyba od dzisiaj jest dostępna i to chyba na nią się skuszę :)\nUnknown 24 sierpnia 2016 16:23\nHmmm... Pewnie bym się nad nią zastanawiała, ale sporo tych tytułów mam zachowanych ;)\nfiglarneczytanie.pl 24 sierpnia 2016 16:56\nZ pewnością. Wielkie dzięki za cynk. Jutro będę kiosk okupować.\nNatalia 24 sierpnia 2016 17:00\nOoo miło. Ale raczej w nie nie zainwestuje.\nPatrycja 24 sierpnia 2016 17:05\nCzytałam sporo lub mnie czytano ;) Ale dla dzieci to świetna kolekcja :)\nAnnRK 24 sierpnia 2016 17:22\nCiekawy zestaw lektur. Kilku z nich nie czytałam.\nPaula 24 sierpnia 2016 17:34\nTa kolekcja mi się podoba, wreszcie nie ma dzielenia na tomy;)\nPaulina 24 sierpnia 2016 17:53\nMartyna K. 24 sierpnia 2016 18:01\nWłaśnie się zastanawiam. Wszystko zależy od tego, jak będą wydawane tomy.\nmintelegance89 24 sierpnia 2016 18:31\njak ładnie wydane:)\nmarzenafotografuje 24 sierpnia 2016 18:45\nDo dziś pamiętam jak mi czytano i jak sobie wyobrażałam te wszystkie historie. Dlatego tak uwielbiam czytać książki :)\nZadbałam o to, żeby czytano mojemu siostrzeńcowi. Potrafi recytować na pamięć swoje ulubione książeczki.\nmarzenafotografuje 24 sierpnia 2016 18:46\n*recytować z pamięci\nlivingbooksx 24 sierpnia 2016 19:21\nOhh tyle wspomnień :) "Kilka" lat temu byłam największą fanką tych historyjek! Chyba czas odświeżyć pamięć :)\nAgnieszka Zabawa (posredniczka-ksiazek.pl) 24 sierpnia 2016 21:10\nFeniks - Edyta 24 sierpnia 2016 21:14\nWoooow... pięknie się zapowiada. Szkoda, że w mojej biblioteczce tak mało miejsca. :(\nMiłka Kołakowska 24 sierpnia 2016 22:38\nCzęść z tych pozycji mam w domu, ale cała kolekcje prezentuje się bardzo efektownie. Pozdrawiam! :)\nJolaK 24 sierpnia 2016 23:24\nCzęść tych książek z serii mam w domu na półce. Nie czytałam tylko trzech tytułów. Seria zapowiada się bardzo dobrze, ale nie planuję jej kupować.\nmartucha180 24 sierpnia 2016 23:38\nWiększość mam w poprzednich wydaniach.\nAmanda 25 sierpnia 2016 02:50\nNiestety nic dla mnie, bo interesowałaby mnie tylko "Alicja w krainie czarów", bo mam do niej sentyment, ale mam już ją w swoich zbiorach. ;)\nCzytelniczkaa 25 sierpnia 2016 14:09\nPiękne wydania,niestety nie wszystkie z tych lektur mnie zachwycały,a dla sześciu czy siedmiu tytułów chyba się nie opłaca zakup całej kolekcji.Niektóre z tych tytułów jednak bardzo kuszą.\nAnne18 25 sierpnia 2016 19:22\nWiększość z tych tytułów mam, ale może na coś się skuszę i zrecenzuję w cyklu czytelnicze wspomnienia.\n[Kasia] 28 sierpnia 2016 09:35\nKusi mnie mocno ta kolekcja i chętnie widziałabym ją na swojej półce :) Mam jednak już inną prenumeratę, więc jeszcze się zastanowię.


Jakie używki wpływają niekorzystnie potencję. | blog o wszystkim kiziak\nNiemalże każdy mężczyzna miał, ma lub będzie niedługo miał do czynienia z przeróżnymi używkami – mowa o napojach\nalkoholowych i nikotynie. Co prawda całkiem szybkie zmniejsza się ilość palaczy, i doskonale, ale alkohol jest nadal w cenie. Narkotyki tak samo, nie można powiedzieć, aby ilość osób nieustannie biorących lekkie lub twarde\nnarkotyki zmniejszała się. Pewnie każdy świetnie zdaje sobie sprawę, że jeśli na serio myśli o swoim pożyciu seksualnym, musi dać sobie wreszcie spokój z tego typu używkami?\nOczywiście nie rozchodzi się o to, aby najzupełniej zrezygnować z picia alkoholu, ponieważ wszystko jest dla ludzi – oby z umiarem. Jednakowoż nawet lekkie narkotyki oraz papierosy są w zupełności nie do przyjęcia. Powodują one poważne kłopoty natury zdrowotnej, w tym również takie seksualne. Im człowiek wypali więcej fajek, tym jego stan jego\norganizmu jest w gorszej kondycji. A to z automatu sprawia, iż czymś bardzo często zauważalnym są kłopoty z męskością. Nie wspominając już o tym, iż człowiek\ntaka, że bardzo rozluźnia. Jeżeli więc jesteśmy wstydliwymi personami, które na przykład wstydzą się swojego ciała albo w dalszym ciągu nie znają bardzo dobrze partnerki, to picie może pomóc. Jednakowoż może zamiast piw bądź wódki warto pić czerwone wino? Oby niezbyt dużo, bo przecież alkohol w dużych ilościach może powodować duże problemy z potencją. Łatwo o brak potencji po wypiciu alkoholu nawet u bardzo młodych mężczyzn.\n←Należy dbać o dietę!\nCzęsta aktywnośc fizyczna wzmacnia potencję.→


Dodane przez lukasz - wt., 03/30/2021 - 10:49\nEnea została wyłącznym sponsorem tytularnym zawodów IRONMAN Gdynia. Po raz pierwszy w historii Polski, legendarna rywalizacja na pełnym dystansie IRONMAN zadebiutuje w Gdyni już 8 sierpnia 2021 roku. Koncern energetyczny już piąty rok z rzędu będzie też sponsorem tytularnym zawodów na dystansie o połowę krótszym – Enea IRONMAN 70.3 Gdynia.\nGrupa Enea od lat wspiera rywalizację najlepszych na świecie triathlonistów startujących w gdyńskich zawodach spod szyldu IRONMAN. Współpraca pomiędzy jednym z liderów rynku energetycznego w kraju, a agencją Sport Evolution, wyłącznym organizatorem zawodów IRONMAN w Polsce, została przedłużona na kolejny rok i poszerzona o wyścig na pełnym dystansie.\nPaweł Szczeszek, prezes Enei\nKolejny rok z rzędu będziemy towarzyszyć zawodnikom gdyńskiego triathlonu. Tym razem na jeszcze dłuższym dystansie, ogromny podziw budzi w nas siła i determinacja zawodników, którzy przez tyle godzin będą walczyć ze swoimi słabościami na trasie zawodów. Z radością, jak co roku, będziemy dostarczać energii uczestnikom Enea IRONMAN Gdynia i Enea IRONMAN 70.3 Gdynia.\nZawody Enea IRONMAN Gdynia oraz Enea IRONMAN 70.3 Gdynia zaplanowano w weekend 6-8 sierpnia 2021 roku. Będzie to jedyna i niepowtarzalna okazja, by wystartować w pierwszym wyścigu w Polsce na legendarnym, pełnym dystansie. Wbiegając na linię mety triathloniści będą mogli usłyszeć charakterystyczny okrzyk spikera: „You are an IRONMAN!”. Najlepsi będą mieli też szansę wywalczyć przepustkę na IRONMAN World Championship. Do zdobycia będzie 30 slotów na kultowe mistrzostwa rozgrywane w Kailua-Kona na Hawajach.\nMichał Drelich, prezes agencji Sport Evolution\nNiezmiernie cieszy nas przedłużenie umowy sponsorskiej z Grupą Enea. Dzięki naszej współpracy, poziom imprezy z roku na rok rośnie. W Gdyni startują największe gwiazdy triathlonu na świecie. Kolejny rok wsparcia ze strony Enei jest dowodem, że idziemy we właściwym kierunku, czego najlepszym przykładem jest możliwość organizacji zawodów na pełnym dystansie IRONMAN. Dziękujemy za zaufanie zwłaszcza teraz, w tak trudnym czasie dla organizatorów sportu masowego. Wierzymy, że nasza współpraca będzie przede wszystkim z korzyścią dla wszystkich zawodników startujących w gdyńskiej imprezie.\n- Citi Handlowy IRONMAN 70.3 Warsaw – 6 czerwca 2021;\n- Citi Handlowy 5150 Warsaw – 6 czerwca 2021;\n- Enea IRONMAN 70.3 Gdynia – 8 sierpnia 2021.\nRejestracja do wszystkich imprez IRONMAN w Polsce odbywa się na platformie SlotMarket.pl. Aktualnie na listach startowych znajduje się niemal 4,5 tysiąca zawodników.\nEnea wspiera zarówno sporty zawodowe, jak i młodzieżowe. Jest sponsorem tytularnym m.in. drużyn siatkarskich i koszykarskich w północno-zachodniej Polsce oraz imprez triathlonowych, m.in. Enea Bydgoszcz Triathlon. Edukację sportową dzieci promuje w ramach projektu Enea Akademia Sportu. Jest też sponsorem Polskiego Komitetu Olimpijskiego i Polskiej Reprezentacji Olimpijskiej oraz Polskiego Związku Towarzystw Wioślarskich i Polskiego Związku Tenisa Stołowego. Ambasadorską marki jest Natalia Partyka, utytułowana zawodniczka tenisa stołowego i wielokrotna uczestniczka Igrzysk Olimpijskich, medalistka Igrzysk Paraolimpijskich.


Review Krzesło Tower Arm (czerwone) KingHome i informacje\nKrzesło Tower Arm (czerwone) KingHome\nOpis produktu: Krzesła i taborety Krzesło Tower Arm (czerwone) KingHome KingHome\nKrzesło w całości wykonano ze stali.Produkt złożony.W ofercie posiadamy również krzesło w wersji z drewnianym siedziskiem. Zobacz pełny opis produktu >>>\nFunkcje Krzesło Tower Arm (czerwone) KingHome KingHome\nSpecyfikacje Krzesło Tower Arm (czerwone) KingHome i opis można znaleźć na stronach w katalogu lub bezpośrednio na stronie scandishop.pl KingHome, gdzie można od razu kupić ten produkt za 209 zł.\nWięcej opinii Krzesło Tower Arm (czerwone) KingHome KingHome\nSzukasz najlepszych recenzji KingHome Krzesło Tower Arm (czerwone) KingHome i kolejnej recenzji? Najlepszym rozwiązaniem jest wyświetlenie najlepiej ocenianego Krzesła i taborety i zobacz produkt, który ma najwięcej opinii od użytkowników Ceneo. Znajdziesz tu wszystko, czego potrzebujesz i jaka marka jest dobra lub czego wolisz unikać. Koniecznie spójrz na inne recenzje KingHome na forach i blogach. Spróbuj wyszukać recenzję Krzesło Tower Arm (czerwone) KingHome Krzesła i taborety i Youtube , gdzie wiele osób publikuje opinie i oceny produktów, które kupili lub przetestowali.\nRecenzje na Krzesło Tower Arm (czerwone) KingHome\nOcena produktu: Bardzo pozytywnie oceniam Krzesło Tower Arm (czerwone) KingHome. To świetny wybór w tej cenie.\nJeśli potrzebujesz dokumentacji produktu Krzesło Tower Arm (czerwone) KingHome , podręczników lub szczegółów produktu dla Krzesło Tower Arm (czerwone) KingHome , Skontaktuj się bezpośrednio z producentem. Wszystkie etykiety produktu, ceny i dostępności są informacyjne i dokładne dane , sprawdź scandishop.pl Sprzedawcy Strona, na której wszystkie te informacje są aktualne.\nKrzesło Slim (białe) KingHome


Czy w basenie można zarazić się koronawirusem? • ParkiWodne.pl\nCzy w basenie można zarazić...\nPaństwowy Zakład Higieny oraz Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) i Centrum Kontroli i Profilaktyki Chorób USA (CDC) stoją na stanowisku, że zakażenie SARS-CoV-2 nie następuje poprzez wodę przeznaczoną do spożycia ani do celów rekreacyjnych. Dotychczas nie odnotowano przypadków transmisji zakażenia poprzez wodę.\nWirus otoczkowy jakim jest SARS-CoV-2 podatny jest na liczne czynniki dezynfekcyjne w tym na podchloryn sodu stosowany w wodzie basenowej. Zatem woda o kontrolowanej jakości jest bezpieczna.\nGłównym problemem pozostaje jednak fakt iż koronawirus rozprzestrzenia się drogą kropelkową podczas rozmowy, śmiechu, kaszlu, kichania. Baseny odwiedzane są zwykle przez większą liczbę osób, wśród których może znaleźć się osoba zainfekowana. Niezbędne jest zatem zachowanie dystansu społecznego oraz unikanie dotykania klamek, barierek i wszelkich instalacji, na których potencjalnie może osadzić się wirus. Zwrócić tu należy uwagę, że podczas kąpieli w basenie raczej nie ma możliwości stosowania używanych na zewnątrz maseczek na usta i nos zatem ryzyko transmisji jest podwyższone.\nPodczas kąpieli lub pływania przy brzegu basenu może dojść do rozpryskiwania wody po kontakcie ze ścianą niecki. Krople wody mogą wtedy wchodzić w styczność z powierzchniami, na których znajdują się cząsteczki wirusa i po rozproszeniu w powietrzu ulec następnie inhalacji. Korzystniej jest unikać pływania przy brzegu niecki basenowej, zachowując odległość min. 1 m.\nźródło: dr n. med. Grzegorz Juszczyk, Dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - PZH (wyjaśnienia w sprawie warunków korzystania z pływalni podczas trwającej pandemii z dn. 4.05.2020)\nProblematyczne pozostaje zachowanie odpowiedniej odległości między ludźmi nie tylko w samej niecce basenowej ale też w jej otoczeniu - szatniach, przebieralniach, toaletach, natryskach. Nie ulega zatem wątpliwości że tak jak w innych sytuacjach by uniknąć zakażenia należy ograniczyć liczbę osób przebywających w obiekcie oraz ściśle stosować zasady higieny.\nZasady higieny obowiązujące zwykle użytkowników na pływalniach publicznych, podczas trwającej obecnie pandemii wymagają rygorystycznego przestrzegania. Szczególnie znaczenie ma obowiązkowa i staranna kąpiel oraz umycie ciała pod natryskiem przed wejściem do hali basenowej. Równie ważne jest przestrzeganie ścisłego rozdziału strefy obutej i bosej, korzystanie z toalety, a następnie umycie i dezynfekcja rąk przed przejściem pod natrysk, przejście do hali basenowej przez brodzik do płukania stóp.\nźródło: dr n. med. Grzegorz Juszczyk, j.w.\nPZH zwraca ponadto uwagę na inne zagrożenie występujące w sytuacji dłuższego wyłączenia z użytkowania pływalni. W instalacjach, w których znacznie ograniczono lub wstrzymano przepływ wody istnieje podwyższone ryzyko namnażania się bakterii z rodzaju Legionella. Bakteria ta może wywoływać bardzo groźną, zakaźną i ciężką w przebiegu chorobę dróg oddechowych.\nData publikacji: 10. 05. 2020\nGorące nowości po odmrożeniu aquaparków\nPomimo zmrożenia gospodarki w wielu parkach wodnych trwały prace budowlane i modernizacyjne. Niektóre...\nNie zamykajcie nam basenów!\nKolejny cios zarówno dla branży jak i dla wielbicieli pływania i wodnych zabaw. Od soboty 17 października...\n"Ziemia obiecana" - reaktywacja\nW 2009 roku w byłej przędzalni fabryki Izraela Poznańskiego otwarty został, należący do sieci Andels,...


Zasady przeprowadzania postępowań habilitacyjnych przez Radę Wydziału Nauk Pedagogicznych Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej - PDF Free Download\nDownload "Zasady przeprowadzania postępowań habilitacyjnych przez Radę Wydziału Nauk Pedagogicznych Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej"\nKlaudia Patrycja Dudek\n1 Załącznik do Uchwały Nr 612 /15-16 RWNP z dnia 9 grudnia 2015 r. Zasady przeprowadzania postępowań habilitacyjnych przez Radę Wydziału Nauk Pedagogicznych Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej Podstawa opracowania Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2014 r. poz z póżn. zm.) Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.) Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 października 2015 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzenia czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2015 r. poz. 1842), Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (Dz. U. z 2011 r. Nr 179, poz. 1065), Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz. U. z 2011 r. Nr 196, poz. 1165), Decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 25 września 2006 r., Nr BCK- I-U-199/2006 informująca o przyznaniu w dniu 25 września 2006 r. Wydziałowi Nauk Pedagogicznych Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w dyscyplinie pedagogika, Uchwała Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 27 maja 2013 r., Nr PR- SI/2013/05/4/R w sprawie zmiany zakresu dotychczasowych uprawnień Wydziału Nauk Pedagogicznych Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego z dziedziny nauk humanistycznych na dziedzinę nauk społecznych, Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie wysokości i warunków wypłacania wynagrodzenia promotorowi oraz za recenzje i opinie w przewodzie doktorskim, postępowaniu habilitacyjnym oraz postępowaniu o nadanie tytułu profesora (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 48).\n2 1 WSZCZĘCIE POSTĘPOWANIA HABILITACYJNEGO 1. Postępowanie habilitacyjne rozpoczyna się na wniosek osoby, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, jak również wykazuje się istotną aktywnością naukową, zwanej dalej habilitantem. Wzór wniosku stanowi załącznik nr Habilitant składa do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów (zwaną dalej Centralną Komisją lub CK) wniosek wraz z następującymi dokumentami: 1) poświadczoną przez Wydział Nauk Pedagogicznych Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej kopią dokumentu stwierdzającego posiadanie stopnia naukowego doktora; 2) autoreferatem przedstawiającym opis jego dorobku i osiągnięć naukowych w szczególności określonych w art. 16 ust. 2 ustawy w sposób jednoznacznie wyróżniony w autoreferacie, w formie papierowej i elektronicznej, w języku polskim i w języku angielskim (wzór stanowi załącznik nr 2); 3) wykazem opublikowanych prac naukowych albo dokumentację dorobku artystycznego wraz z zapisem dzieł artystycznych odpowiednim ze względu na rodzaj dzieła i dokumentacją ich publicznej prezentacji, sporządzone w sposób uwzględniający kryteria oceny osiągnięć określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 4 ustawy z uwzględnieniem wymagań określonych w Rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz. U. Nr 196, poz. 1165) w formie papierowej i elektronicznej (wzór stanowi załącznik Nr 3); 4) informacją o: a) osiągnięciach dydaktycznych i sprawowanej opiece naukowej nad studentami, lub doktorantami w charakterze opiekuna naukowego lub promotora pomocniczego wraz z wykazem przewodów doktorskich. b) współpracy z instytucjami, organizacjami i stowarzyszeniami będącymi zgodnie z postanowieniami ich statutów towarzystwami naukowymi albo działającymi w zakresie sztuki w kraju lub za granicą; c) odbytych stażach w krajowych lub zagranicznych ośrodkach naukowych lub akademickich; d) działalności popularyzującej naukę lub sztukę. 5) informacją o przebiegu postępowania habilitacyjnego lub przewodu habilitacyjnego, jeżeli habilitant ubiegał się uprzednio o nadanie stopnia doktora habilitowanego. (Przedmiotowe oświadczenie powinno zawierać informację o dziedzinie i dyscyplinie, w której kandydat ubiegał się o habilitację oraz o wyniku tego postępowania/ przewodu (rodzaj uchwały, w tym umorzenie). 6) kwestionariuszem osobowym (1 egz.); 7) kserokopią dowodu osobistego (1 egz); 8) poświadczeniem jednostki macierzystej lub oświadczeniem habilitanta o pokryciu kosztów postępowania habilitacyjnego (dotyczy pracowników spoza Wydziału Nauk Pedagogicznych APS). Pracownicy APS składają podanie do Rektora o pokrycie przez APS przedmiotowych kosztów.\n3 3. Załączniki do wniosku, o których mowa w ust. 2 pkt 6-8 składa się w Dziekanacie Studiów Doktoranckich APS. 4. W przypadku, gdy osiągnięciem naukowym jest samodzielna i wyodrębniona część pracy zbiorowej, habilitant załącza do wniosku o wszczęcie postępowania habilitacyjnego oświadczenia wszystkich jej współautorów określające indywidualny wkład każdego z nich w jej powstanie. W przypadku gdy praca zbiorowa ma więcej niż pięciu współautorów, habilitant załącza oświadczenie określające jego indywidualny wkład w powstanie tej pracy oraz oświadczenia co najmniej czterech pozostałych współautorów (wzór stanowi załącznik nr 4). Habilitant jest zwolniony z obowiązku załączenia oświadczenia w przypadku śmierci współautora, uznania go za zmarłego albo jego trwałego uszczerbku na zdrowiu, uniemożliwiającego uzyskanie wymaganego oświadczenia. 5. Habilitant wskazuje we wniosku Radę Wydziału, która ma przeprowadzić postępowanie habilitacyjne. 6. Wniosek o wszczęcie postępowania habilitacyjnego wraz z załącznikami przedkłada się w formie elektronicznej i w formie papierowej. Załączniki, o których mowa w ust. 2 pkt 2-5, wymagają podpisu Habilitanta. 7. Datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia wniosku Centralnej Komisji, która przeprowadza dalsze postępowanie. 2 WYDZIAŁOWY ZESPÓŁ DORADCZY DS. POSTĘPOWAŃ HABILITACYJNYCH 1. Dziekan Wydziału, po otrzymaniu dokumentów z Centralnej Komisji kieruje je do Wydziałowego Zespołu Doradczego ds. postępowań habilitacyjnych, powoływanego przez Radę Wydziału Nauk Pedagogicznych, który opiniuje otrzymany wniosek o wszczęcie postępowania habilitacyjnego i propozycję Centralnej Komisji o przeprowadzenie postępowania. 2. Po rozpatrzeniu wniosku, Wydziałowy Zespół Doradczy ds. postępowań habilitacyjnych rekomenduje Radzie Wydziału bądź wyrażenie zgody na przeprowadzenie postępowania, bądź odmowę wyrażenia takie zgody. Zespół, rekomendując wyrażenie zgody, proponuje jednocześnie Radzie Wydziału kandydatów na trzech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym sekretarza, recenzenta i członka komisji, do wyznaczenia do składu komisji habilitacyjnej powoływanej przez Centralna Komisję. 3. W przypadku odmowy wyrażenia przez Radę Wydziału zgody na przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego, Dziekan Wydziału informuje o tym Centralną Komisję, celem wyznaczenia przez nią innej jednostki organizacyjnej do przeprowadzenia postępowania. 4. W przypadku wyrażenia przez Radę Wydziału zgody na przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego Rada Wydziału wyznacza spośród osób rekomendowanych przez Wydziałowy Zespół Doradczy ds. postępowań habilitacyjnych w trybie ust. 2 trzech członków do komisji habilitacyjnej powoływanej przez Centralną Komisję. 5. Dziekan Wydziału przekazuje niezwłocznie tę informację Centralnej Komisji, która przeprowadza dalsze postępowanie. 3 POSTĘPOWANIE HABILITACYJNE 1. Recenzenci w terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej przez Centralną Komisję oceniają, czy osiągnięcia naukowe Habilitanta\n4 spełniają kryteria zawarte w art. 16 Ustawy o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i w Rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz. U. Nr 196, poz. 1165) i przygotowują recenzje. 2. Przewodniczący Komisji habilitacyjnej, po otrzymaniu recenzji zwołuje jej posiedzenie. Komisja habilitacyjna w głosowaniu jawnym, chyba że Habilitant złoży wniosek o przeprowadzenie głosowania w trybie tajnym, podejmuje uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. 3. Habilitant zobowiązany jest do złożenia komisji habilitacyjnej 8 kopii prac i dokumentacji. 4. Komisja habilitacyjna działa w siedzibie Rady Wydziału Nauk Pedagogicznych jako jednostki prowadzącej dane postępowanie habilitacyjne. 5. Komisja habilitacyjna nie może podejmować uchwał w składzie mniejszym niż 6 osób, przy czym dla ważnego podjęcia uchwał jest konieczny udział przewodniczącego i sekretarza. Obrady Komisji habilitacyjnej mogą odbywać się w formie wideokonferencji, chyba że Habilitant złoży wniosek o przeprowadzenie głosowania w trybie tajnym. 6. W skład komisji habilitacyjnej nie może być powołana osoba, w stosunku do której zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności 7. W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami Komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, Komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych. W takim przypadku, Komisja habilitacyjna powiadamia Habilitanta o miejscu, terminie i przedmiocie tej rozmowy na co najmniej siedem dni przed wyznaczonym terminem jej przeprowadzenia. Rozmowa z Habilitantem może być przeprowadzona w formie wideokonferencji z udziałem członków Komisji habilitacyjnej. 8. Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada Radzie Wydziału uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym z recenzjami osiągnięć naukowych oraz protokołem. Na podstawie tej opinii Rada Wydziału w terminie jednego miesiąca podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. 9. Do głosowania nad uchwałą o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, są uprawnieni członkowie Rady Wydziału posiadający tytuł profesora, stopień doktora habilitowanego oraz osoby które nabyły uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a. Ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz osoby wg art. 10 Ustawy o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Uchwała jest podejmowana w głosowaniu tajnym bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. 10. Na posiedzenie Rady WNP, na którym ma być podjęta uchwała o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, zaprasza się członków komisji habilitacyjnej. 11. Nad uchwałą w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego głosują członkowie Rady Wydziału Nauk Pedagogicznych APS. 12. W terminie trzydziestu dni od dnia podjęcia uchwały w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, Dziekan Wydziału przekazuje do Centralnej Komisji, w formie elektronicznej: 1) kopię uchwały;\n5 2) informację o składzie komisji habilitacyjnej, która podjęła uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego z podaniem imion, nazwisk oraz nazw jednostek organizacyjnych, w których oni są zatrudnieni. 3) kopie recenzji w postępowaniu habilitacyjnym. 13. Rada Wydziału zamieszcza na stronie internetowej Wydziału Nauk Pedagogicznych wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego wraz z autoreferatem, informację o składzie Komisji habilitacyjnej, harmonogram przebiegu oraz uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego wraz z uzasadnieniem. 4 ODWOŁANIE OD UCHWAŁY O ODMOWIE NADANIA STOPNIA DOKTORA HABILITOWANEGO 1. Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego może wnieść odwołanie od uchwał, o których jest mowa w 3 ust. 7., jeżeli są one odmowne, do Centralnej Komisji za pośrednictwem Rady Wydziału w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada Wydziału przekazuje odwołanie do Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. 2. Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę albo, uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia. 3. W przypadku utrzymania w mocy uchwały osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego może wystąpić z ponownym wnioskiem o wszczęcie postępowania habilitacyjnego po upływie co najmniej trzech lat. Okres ten może zostać skrócony do 12 miesięcy w przypadku znacznego zwiększenia dorobku naukowego. 5 KOSZTY POSTĘPOWANIA HABILITACYJNEGO 1. Koszty przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego (dla osób spoza Wydziału) ponosi jednostka zatrudniająca osobę ubiegającą się o nadanie stopnia doktora lub bezpośrednio ta osoba, na zasadach określonych w umowie zawartej z Akademią Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej. (zgodnie z 5 Rozporządzenia MNiSW z dnia 14 września 2011 r. w sprawie wysokości i warunków wypłacania wynagrodzenia promotorowi oraz za recenzje i opinie w przewodzie doktorskim, postępowaniu habilitacyjnym oraz postępowaniu o nadanie tytułu profesora). 2. Członkowie komisji (w liczbie 7 osób) działają na podstawie zawartych z nimi, przez Dziekana Wydziału umów. Umowy uwzględniają wynagrodzenia określone w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie wysokości i warunków wypłacania wynagrodzenia promotorowi za recenzje i opinie w przewodzie doktorskim, postępowaniu habilitacyjnym oraz postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz.U. Nr 206, poz z późn. zm,) 3. Koszty wynagrodzeń członków komisji habilitacyjnej (w tym recenzji) oraz pozostałe, ustalone w umowie koszty ponosi albo jednostka przeprowadzająca postępowanie habilitacyjne, albo habilitant, albo inna jednostka zatrudniająca habilitanta na podstawie odrębnie zawartych umów cywilnoprawnych między Dziekanem Wydziału i Habilitantem albo kierownikiem jednostki zatrudniającej habilitanta, zgodnie z 5 rozporządzenia, o którym mowa w ust 1.\n6 Załącznik nr 1 Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów WNIOSEK z dnia.... o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego w dziedzinie... w dyscyplinie Imię i Nazwisko Stopień doktora/ kwalifikacje I stopnia Wskazanie jednostki organizacyjnej do przeprowadzenia postępowanie habilitacyjnego 4. Wnoszę o głosowanie komisji postępowania habilitacyjnego w trybie tajnym 1) 5. Przyjmuję do wiadomości, iż wniosek wraz z autoreferatem zostanie opublikowany na stronie internetowej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, zgodnie z obowiązującymi przepisami. podpis Wnioskodawcy 1) jeżeli niepotrzebne - skreślić\n7 Załącznik nr 2 Autoreferat 1. Imię i Nazwisko. 2. Posiadane dyplomy, stopnie naukowe lub artystyczne - z podaniem nazwy, miejsca i roku ich uzyskania. 3. Informacje o dotychczasowym zatrudnieniu w jednostkach naukowych/ artystycznych. 4. Wskazanie osiągnięcia* wynikającego z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.): a) (autor/autorzy, tytuł/tytuły publikacji, rok wydania, nazwa wydawnictwa), b) omówienie celu naukowego/artystycznego ww. pracy/prac i osiągniętych wyników wraz z omówieniem ich ewentualnego wykorzystania. 3. Omówienie pozostałych osiągnięć naukowo - badawczych (artystycznych). *w przypadku, gdy osiągnięciem tym jest praca/ prace wspólne, należy przedstawić oświadczenia wszystkich jej współautorów, określające indywidualny wkład każdego z nich w jej powstanie\n8 Harmonogram Załącznik nr 3 przebiegu postępowania habilitacyjnego 1. Wszczęcie postępowania habilitacyjnego Pana /Pani w dniu 2. Dokonanie formalnej oceny wniosku przez Centralną Komisję (w ciągu 7 dni) 3. Wyznaczenie przez Radę Wydziału Nauk Pedagogicznych APS 3 członków do składu komisji habilitacyjnej w dniu. 4. Powołanie komisji habilitacyjnej (po 6 tygodniach od wszczęcia) w składzie: 1.. -przewodniczący wyznaczony przez CK 2.. -sekretarz wyznaczony przez Radę WNP APS 3..- recenzent wyznaczony przez CK recenzent wyznaczony przez CK 5..- recenzent wyznaczony przez Radę WNP APS 6.. -członek wyznaczony przez CK 7..- członek wyznaczony przez Radę WNP APS 5. Opracowanie recenzji przez recenzentów do dnia 6. Posiedzenie komisji habilitacyjnej w dniu (W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych. O potrzebie przeprowadzenia takiej rozmowy, komisja habilitacyjna powiadamia habilitanta o miejscu, terminie i przedmiocie tej rozmowy na co najmniej 7 dni przed wyznaczonym terminem rozmowy). 7. Przedłożenie przez komisję habilitacyjną uchwały zawierającej opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego Panu/ Pani.... (21 dni od otrzymania recenzji). 8. Podjęcie przez Radę WNP APS uchwały w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego Panu/ Pani.. w dniu (W ciągu 1 miesiąca od otrzymania uchwały komisji habilitacyjnej o nadaniu lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego) 9. Zamieszczenie uchwały w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego Panu/ Pani. w dniu oraz składzie komisji habilitacyjnej i recenzjach złożonych w postępowaniu w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Centralnej Komisji ( w terminie 30 dni od podjęcia uchwały)\n9 Załącznik nr 4 Warszawa, dnia Lp. LISTA uprawnionych członków Rady Wydziału Nauk Pedagogicznych Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej Tytuł, Stwierdzenie obecności na stopień naukowy imię i nazwisko Dziedzina Dyscyplina posiedzeniu rady w czasie przeprowadzania przewodu habilitacyjnegopodpis członka rady I. Członkowie RW zatrudnieni na Wydziale Nauk Pedagogicznych w pełnym wymiarze czasu pracy, wliczani do minimum kadrowego niezbędnego do posiadania uprawnień do nadawania stopnia doktora habilitowanego II. Pozostali członkowie rady nie wliczani do minimum kadrowego niezbędnego do posiadania uprawnień do nadawania stopnia doktora habilitowanego Podpis Dziekana WNP APS


HypoAllergenic Mat&Soft Make-Up hypoalergiczny fluid matujący 02 Natural 30g | Sklep.Medme.pl\nNr katalogowy: 5902082504054\nHypoAllergenic Mat&Soft Make-Up to fluid do twarzy stworzony przez markę Bell. Produkt charakteryzuje się lekką, beztłuszczową konsystencją. Nie zatyka porów. Noszenie go na skórze jest niezwykle komfortowe. Fluid wyrównuje koloryt cery, zmniejszając widoczność porów oraz zaczerwienień. Pozostawia skórę zmatowioną i optycznie wygładzoną.\nHypoAllergenic Long Lasting Drop Make-Up Foundation podkład kryjący 03 Yellow Alabaster 30g\nHypoAllergenic Face&Body Illuminating Powder hypoalergiczny rozświetlacz do twarzy i ciała 02 6g


czwartek, 20 czerwiec 2019 12:57\nPrzed łódzkim Sądem Apelacyjnym zakończył się proces odwoławczy w sprawie tzw. „skoku stulecia", do którego doszło latem 2015 r. w naszej gminie. Chodzi o sprawę 8 mln zł, skradzionych przez fałszywego konwojenta. Sąd drugiej instancji utrzymał w mocy wyroki od 6 do 8 lat i 2 miesięcy więzienia dla czterech oskarżonych. Decyzja sądu jest prawomocna.\nczwartek, 13 czerwiec 2019 07:43\nWielkimi krokami zbliżają się tegoroczne Dni Swarzędza. W piątek scenę opanuje muzyka klubowa i disco polo ze Sławomirem i Gromee, w sobotę rockowe uderzenie z zespołem Coma i Luxtorpeda, a w niedzielę pop i Big Cyc oraz Filip Lato. Nie zabraknie lokalnych wykonawców, a dla dzieci wystąpi Arka Noego i Tulinki.\nwtorek, 04 czerwiec 2019 19:29\nDobiega końca najważniejsza część remontu trasy kolejowej Poznań – Warszawa. Na początku czerwca pociągi wrócą na tę trasę, co oznacza większą przepustowość przejazdu kolejowego w Kobylnicy, a tym samym mniejsze korki w okolicy.\nsobota, 01 czerwiec 2019 08:01\nDzień Dziecka w ETC Swarzędz zapowiada się rewelacyjnie. 1 czerwca w godz. 11:00-17:00 na najmłodszych czekać będzie moc cudownych atrakcji. Kreatywne zabawy i warsztaty, doświadczenia fizyczne i chemiczne, animacje, upominki, pyszne przekąski - to tylko część z nich. Będzie wesoło, twórczo i nikt nie będzie się nudził.\npiątek, 31 maj 2019 13:23\nJak już informowaliśmy w ubiegłym tygodniu, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, że zmiana nazw os. Dąbrowszczaków oraz ul. Przybylskiego w naszej gminie nie jest konieczna. Dziś pojawia się więcej szczegółów na ten temat.\npiątek, 14 czerwiec 2019 08:02\nTa wiadomość z pewnością ucieszy wielu mieszkańców. Podczas Dni Swarzędza przejazd autobusami Swarzędzkiej Komunikacji jest bezpłatny.\nśroda, 29 maj 2019 08:51\nPodczas majowej sesji samorządu – 20 głosami „za” przy jednym wstrzymującym się - Rada Miejska zagłosowała za udzieleniem absolutorium burmistrzowi Marianowi Szkudlarkowi z tytułu wykonania budżetu za 2018 r. W tym roku w Swarzędzu po raz pierwszy natomiast głosowano nad wotum zaufania dla gospodarza miasta.\nczwartek, 20 czerwiec 2019 13:06\nSzachiści z Trojki, mistrzowie województwa wielkopolskiego wzięli udział w finale Mistrzostw Polski w szachach, zajmując 15. miejsce wśród 62 szkół z całej Polski.\nczwartek, 20 czerwiec 2019 13:04\nczwartek, 20 czerwiec 2019 13:02\nczwartek, 13 czerwiec 2019 12:31\nJuż w nadchodzącą sobotę, 15 czerwca 2019 r., Parowozownia Wolsztyn zachęca do udziału w podróży pociągiem retro na linii Poznań Główny - Swarzędz - Poznań Główny.\nczwartek, 13 czerwiec 2019 12:29\nPodczas Dni Swarzędza, w sobotę 15 czerwca w godzinach od 14 do 20 będzie dostępna dla dzieci Rowerowa Akademia. Podziwiać tez będzie można pokaz rowerowych akrobacji w wykonaniu prawdziwego mistrza!\nczwartek, 13 czerwiec 2019 07:39\n14, 15 i 16 czerwca br., tradycyjnie na polanie przy ulicy Strzeleckiej odbędą się „Dni Swarzędza 2019”. Największa swarzędzka impreza, spowoduje – na trzy dni - zmianą organizacji ruchu w mieście.