O nas - Stomapolis\nPrzeglądasz: Home - O nas\nPasja i determinacja oraz wieloletnie przygotowania osób tworzących Stomapolis zaowocowały przyjaznym i profesjonalnym miejscem. Każdy pacjent jest tutaj wyjątkowy i witany zawsze z uśmiechem przez nasz wykwalifikowany personel. Komfortowa poczekalnia oraz przyjemne, ciepłe kolory wnętrza pozwolą z przyjemnością spędzić u nas czas całkowicie redukując stres związany z wizytą u dentysty. Nowoczesny sprzęt umożliwia wykonywanie zabiegów na najwyższym poziomie. Szanując czas naszych pacjentów wizyty zawsze umawiane są na wyznaczoną godzinę a przyjęcia realizowane są punktualnie.\nZespół Stomapolis, mając na uwadze dobro pacjentów i jakość oferowanych usług kieruje się czterema zasadniczymi wartościami: solidnością, zaufaniem, profesjonalizmem i troską.\nSOLIDNOŚĆ – w procesie leczenia najważniejsza jest właściwa diagnoza. Dzięki precyzyjnemu określeniu przyczyny dolegliwości, pacjenci mogą być pewni że lekarze stosują odpowiednią terapię prowadzącą do wyleczenia. Dostęp do nowoczesnych technik, specjalistyczny sprzęt i najlepsze na rynku materiały oraz ciągłe podnoszenie kwalifikacji pozwala rzetelnie realizować nawet najbardziej skomplikowane plany leczenia.\nZAUFANIE – nasza klinika jest miejscem, którego filozofia opiera się na wzajemnym zaufaniu i szacunku pacjentów, lekarzy i pozostałych współpracowników dlatego dbamy o to aby pacjent miał pełną informację na temat stanu swojego uzębienia, planowanych metod leczenia i oczekiwanych rezultatów. Nie żałujemy czasu na rozmowę, podczas której odpowiadamy na wszelkie pytania w prosty, łatwy do zrozumienia sposób co pozwala rozwiać wątpliwości i obawy pacjentów.\nPROFESJONALIZM – wieloletnie przygotowanie, odbyte szkolenia i wypracowane standardy pozwalają zaoferować pacjentom szeroki wachlarz usług na najwyższym poziomie. Szczególną wagę przykładamy do tego aby motywować pacjentów do leczenia i dbałości o zdrowie jamy ustnej, przeprowadzamy instruktaże higieny dla dzieci i dorosłych, przełamujemy lęki i stereotypy związane z leczeniem stomatologicznym.\nTROSKA – kiedy dzieje się coś niepokojącego nasi pacjenci zawsze mogą skontaktować się z nami telefonicznie lub przyjść mimo, że nie byli umówieni i otrzymają poradę oraz pomoc także w dniach wolnych od pracy. Dzięki kontaktom z ośrodkami naukowymi i badawczymi możemy pokierować leczeniem, które nie jest możliwe do zrealizowania w warunkach ambulatoryjnych (hospitalizacja, zabiegi w znieczuleniu ogólnym)


Ziołowo mi, czyli rzecz o pokrzywie.\nW dzieciństwie całe długie (nie mające z dziecięcej perspektywy wyobrażalnego końca) wakacje spędzałam poza miastem. Nad morzem, na Mazurach, w górach (od małego byłam obeżyświatem!). Ale lwią część z nich - na mazowieckiej wsi. A co było nieodłącznym elementem wsi? Pokrzywa!\nLatałam cały dzień na bosaka, za nic nie dawałam się zapędzić do założenia butów, buszowałam po nieskoszonych łąkach, zbierałam bukiety z maków i polnych kwiatów, bawiłam się w niekończące się podchody. A zawsze ze mną była Ona. Pokrzywa właśnie. Rosnąca wszędzie. Pleniąca się bezczelnie po łąkach , krzakach i na wale wzdłuż Wisły. Nieomijalna. Prędzej, czy później się na nią weszło. Efekt? Pieczenie. Co wtedy mówiła Mama? Otóż pocieszała, że wprawdzie piecze, ale to zdrowo. Pokrzywa wg ludowej mądrości, której Mama uczyła się od swojej Babci Ani, jest zdrowa w każdej postaci. Można z niej pić napary, płukać w niej włosy, kąpać się...\nPokrzywa wróciła do mnie (jak wiele naturalnych i zdrowych rzeczy), gdy byłam w ciąży. Dostałam anemii. Palcem nie chciało mi się kiwnąć dosłownie, tak mi było słabo. Zaczęłam szukać naturalnych produktów o dużej zawartości łatwo przyswajalnego żelaza. Nagabywana o to przeze mnie Mama przypomniała starą, dobrą pokrzywę i poleciła pić regularnie. Początkowo odłożyłam do szafki, nie mogąc się jakoś mentalnie przekonać, czy dam radę to strawić smakowo. Aż kiedyś zamówiłam pokrzywę w wegańskiej knajpce – była pyszna! Okazało się, że nie tylko jest zdrowa, ale też naprawdę dobrze smakuje. Weszła na stałe do mojego jadłospisu.\nA lista jej zalet jest ogromna. Pomaga anemikom, ale też osobom przechodzącym osłabienie wiosenne, czy jesienne. Sprzyja obniżaniu się poziomu cukru we krwi (coś dla cukrzyków). Pomaga przy obfitych i męczących miesiączkach. Jest polecana dla osób mających jakiekolwiek problemy z układem moczowym (a propos – spieszę polecić ją Dorocie, której dziecię aktualnie się z tym problemem zmaga). Dodatkowo pomaga oczyścić organizm z toksyn i złogów żółciowych. Wykazuje też właściwości antynowotworowe.\nNic, tylko korzystać. Niech zdrowie leci w świat!\nPolecam przepis mojej Mamy na sałatkę ze świeżej pokrzywy (to zmodyfikowane dziedzictwo mojej Prababci Ani):\nPosiekać ząbek czosnku i zetrzeć z 3 łyżkami oleju rzepakowego. Doprawić solą i sokiem z cytryny. Takim sosem polać zmieszane 2 garście młodych liści pokrzyw (zebranych w maju i rosnących z dala od tras samochodowych i sparzonych wrzątkiem) z 2 garściami rukoli. Posypać startym, żółtym serem.\nZdrowie w czystej postaci!


Popielate laleczki - Hanna Greń - Książka | Gandalf.com.pl\nPopielate laleczki - mobi, epub 25.48 zł\nPopielate laleczki (miękka) 46.56 zł\nPopielate laleczki - opis produktu:\nPopielate laleczki - o czym jest?\nPrzed Tobą kolejna pozycja książkowa warta uwagi- Popielate laleczki, od Hanna Greń. Popielate laleczki spełnia wszystkie cechy swojego gatunku, przypadnie więc do gustu nawet tym najbardziej wymagającym czytelnikom. Jeśli zainteresowała Cię ta pozycja, sięgnij po inne tytuły autora- Hanna Greń. Nie będziesz żałował! Popielate laleczki i o wiele więcej tylko na Gandalf.com.pl!\nAspirant Mirosław Ostaniec z zapałem zabiera się do rozwiązywania swojej pierwszej sprawy, łącząc siły z komendantem Konradem Procnerem. Tymczasem Tula dochodzi do własnych wniosków - dobrze zna osobę, której mogło zależeć na "uciszeniu" szantażysty. Postanawia za wszelką cenę chronić matkę, mimo że ta zachowuje się coraz dziwniej...\nInteligentna lektura! Błyskotliwe dialogi, zaskakująca fabuła, złośliwie dowcipne bohaterki, ani dobre, ani złe. Popielate. Cała Hanna Greń. - Agnieszka Lis, pisarka\nMylne tropy, szalona akcja, narastające napięcie. Psychologicznie wiarygodna zagadka i mocne wątki obyczajowe. Przy okazji dowiecie się też, jak los potrafi zakpić sobie z człowieka i wciągnąć go - nieświadomego zagrożeń - do mrocznego świata zbrodni. Czy ujawnienie tajemnicy z przeszłości pomoże w zidentyfikowaniu mordercy? Polecam. - Anna Klejzerowicz, pisarka\nPopielate laleczki - opinie\nJeśli nadal nie jesteś pewny książki Popielate laleczki, zapoznaj się z ocenami i recenzjami naszych klientów. Może oni przekonają Cię, że Popielate laleczki - Hanna Greń to pozycja warta Twojej uwagi. Po przeczytaniu książki Popielate laleczki nie zapomnij zostawić swojej recenzji i wziąć udziału w konkursie! Wybierz książkę Popielate laleczki, sprawdź inne tytuły, których autorem jest Hanna Greń i przeczytaj biografię. To wszystko tylko na Gandalf.com.pl!\nKsiążka Popielate laleczki pochodzi z wydawnictwa Replika. Autorem książki jest Hanna Greń. Należy do gatunków: sensacja, kryminał, detektywistyczny. Książka Popielate laleczki liczy 368 stron. Jej wymiary to 153x211. Oprawa jest miękka. Publikacja dostępna jest również w formie elektronicznej.\nMam chusteczkę haftowaną Śmiertelne wyliczanki Tom 1\n52,00 zł 54.16\n46,56 zł 48.50\nSam w dolinie Śmiertelne wyliczanki Tom 3\nWięzy krwi (pocket)\nWioska kłamców / Więzy krwi / Piąte przykazanie (pakiet)\n48,69 zł 74.91\nWioska kłamców (wydanie specjalne)\nRECENZJE - Książka - Popielate laleczki\nbrak oceny 18-11-2018 13:14\nbrak oceny 23-10-2018 23:45\n?Popielate laleczki? to już piąty, i niestety ostatni tom kryminalnego cyklu ?W Trójkącie Beskidzkim? zwanego również ?Cyklem Wiślańskim?.\nOstatni tom miałam przyjemność czytać jeszcze zanim trafił do druku ? i już dawno wiedziałam o tym, że to moje pożegnanie z bohaterami, których tak mocno polubiłam. Mimo wszystko z wielką przyjemnością wzięłam ?Popielate laleczki? do ręki po ich wydaniu. Tym samym miałam okazję ponownie spędzić z moimi ulubionymi bohaterami spod pióra autorki.\nDwudziestoletnia Beata Szymanowska, nazywana zdrobniale Tulą, przypadkowo otwiera wiadomość adresowaną do swojej matki, Astridy, i dowiaduje się, że ta jest szantażowana i że zgodziła się zapłacić żądaną kwotę. Tula nie wie, jakie informacje mógłby ujawnić prześladowca, jednak nie zamierza się z tym godzić i postanawia włączyć się do akcji. W imieniu matki umawia się z mężczyzną na spotkanie ? ma zamiar je nagrać i zastosować odwrotny szantaż ? ona nie upubliczni nagrania, jeśli mężczyzna zostawi jej matkę w spokoju. Po przybyciu na miejsce okazuje się jednak, że siedzący tam mężczyzna jest martwy.\nAspirant Mirosław Ostaniec z zapałem zabiera się za rozwiązywanie swojej pierwszej samodzielnie prowadzonej sprawy. Wspólnie z komendantem Konradem Procnerem znajdują kolejne powiązania pomiędzy zamordowanymi mężczyznami. Tymczasem Tula dochodzi do własnych wniosków ? dobrze zna osobę, której mogło zależeć na ?uciszeniu? szantażystów. Postanawia za wszelką cenę chronić matkę, mimo że Asta zachowuje się coraz dziwniej?\n?Popielate laleczki? napisane doskonale znanym mi stylem jakim posługuje się Hanna Greń, sprawiły, że przeżyłam niesamowitą przygodę i oderwały mnie od codzienności na kilka wieczorów. Czytając ją jako tzw. ?przedczytacz?, jak i teraz, niezmiennie byłam oczarowana sposobem w jaki autorka kreuje fabułę.\nPowieść os samego początku wciągnie was w kryminalną grę ? śledztwo toczyć się będzie powoli, zbieranie dowodów bowiem trwa, a trzeba być niezmiernie skrupulatnym by znaleźć winnego. Kojarzenie faktów, zdarzeń, miejsc i osób ? bywa nie zwykle pomocne w tej pracy.\nJa jak zawsze (podczas pierwszego czytania) typowałam swojego ?winnego? jednak autorka wywiodła mnie w pole ? i to co zdawało się być dla mnie oczywiste ? takim nie było!\n?Popielate laleczki? to mnóstwo dobrze wykreowanych postaci (poprzednie części bez problemu dałam radę czytać nie po kolei) tak tutaj zalecam zapoznanie się z wcześniejszymi częściami cyklu wiślańskiego. Dlatego, że mnogość bohaterów, a także szeroko zakrojona warstwa obyczajowa powieści i odnośniki (domyślne) do poprzednich części, mogą nastręczać pewne trudności w łączeniu faktów, jeśli nie poznało się bohaterów wcześniej.\nJak w poprzednich częściach ? bohaterowie ? żyją prawdziwie, są autentyczni i wiarygodnie wykreowani, dzięki czemu czytelnik ma możliwość współodczuwania z nimi. Jednych od razu da się polubić, innych niezbyt, jak to w życiu.\n?Popielate laleczki? to bardzo dobrze skonstruowana fabuła i jak zawsze efektywna sprawa kryminalna. Świetne dialogi, nieprzewidywalność (bo to co oczywiste, wcale nim nie jest), sprawiają, że akcja wciąga od samego początku, a emocje związane z prowadzonym śledztwem buzują we krwi aż do ostatnich stron. Gdzie czeka na czytelnika spore zaskoczenie! Bo o ile niektórych motywów działania sprawcy będzie w stanie się domyślić ? tak już osoby, która za tym wszystkim stała raczej nie.\nPowieść ?Popielate laleczki? podobnie, jak we wcześniejszych częściach, posiada dobrze rozwiniętą stronę obyczajową. Dlatego poza aktywnym uczestnictwem w policyjnym śledztwie ? czytelnik ma okazję śledzić losy bohaterów na płaszczyźnie ich codzienności.\nAutorka porusza stosunki w relacji matka ? córka - > jak daleko można się posunąć w działaniu chcąc chronić najbliższą nam osobę? Czy skrywanie sekretów może doprowadzić do katastrofy?\nHanna Greń dotyka również relacji małżeńskich ? które wystawiane na ogniową próbę oskarżeń ? uświadamiają nam jak ogromne znaczenie w związku ma wzajemne zaufanie i szczerość.\nSerdecznie polecam Wam sięgnięcie po ?Popielate laleczki? (namawiając jednocześnie do przeczytania poprzednich części "Cyklu Wiślańskiego" ? jeśli nie mieliście do tej pory takiej sposobności).\nA że jesień już stoi nam w drzwiach i złowrogo szumią wierzby ? to znak, że to najlepsza pora roku na zaczytanie się w kryminałach z cyklu ?W Trójkącie Beskidzkim?.\nZa możliwość przeczytania powieści jeszcze przed oddaniem jej do druku serdecznie dziękuję autorce Hani Greń ? jak zawsze jestem chętna na dalsze emocje!\nbrak oceny 11-10-2018 12:30\nbrak oceny 5-10-2018 16:16\nNie miałam okazji czytać całego ?Wiślańskiego Cyklu?, ale ?Cynamonowe dziewczyny? oraz ?Otulone ciemnością? pochłaniałam z zapartym tchem. Rzadko mi się zdarza, że podobają mi się kryminały, które wyszły spod pióra kobiety, więc tym bardziej byłam zachwycona. Niestety ?Popielate laleczki?, są najgorszą częścią spośród tych, które miałam okazję czytać. Więcej akcji zostało poświęcone romansowi oraz obyczajowej części. Poza początkiem długo nic się nie dzieje, czytelnik zostaje zasypany rozwlekłymi opisami, analizą uczuć, zawirowaniami rodzinnymi. Brakuje mi tu choć odrobiny napięcia, ponadto cała historia wydaje mi się bardzo naciągana.\nTemat miłości również nie wyszedł najlepiej. Nie chce mi się wierzyć, że zamiast doszukiwać się powiązania bohaterki z morderstwami, ponieważ dziwnym trafem znajdywała ona ofiary, przyleciał Amor, który strzelił aspirantowi strzałą w serce, albo inny organ, wkrótce ?biły kościelne dzwony? i wbrew rodzinom, postanowili oni spędzić ze sobą resztę życia, zapewniając w słodki sposób, że nikt ich nigdy nie rozdzieli. Trochę to mdlące.\nGłówna bohaterka jest infantylna do granic możliwości i denerwująca jak mało która postać. Komendantowi każe się nazywać ?Tulą?, czyli przezwiskiem, jakim zwracają się do niej znajomi i rodzina, wciąż rzuca przytyki oraz wyraża swoje pretensje policjantom, którzy wykonują swoją pracę. Czekałam na moment, aż zacznie tupać nogami jak mała dziewczynka ? buntownicza księżniczka.\nNiestety ledwo przebrnęłam przez tę pozycję, walcząc ze znużeniem. ?Popielate laleczki? bardziej przypominają mi serię ?Polowanie na Pliszkę? niż trzymający w napięciu ?Wiślański cykl?. Ciężko mi ją polecić, dlatego zachęcam Was do sięgnięcia po poprzednie tomy.\nbrak oceny 5-10-2018 14:20\nIle razy młoda dziewczyna może w ciągu kilku lat przypadkowo odnajdywać zwłoki? Czy to rzeczywiście przypadek, czy Tula ma jakiś związek z tajemniczymi morderstwami?\nOfiary pojawiają się w pewnych odstępach czasu, ale sposób w jaki zginęły świadczy o ich wzajemnych powiązaniach. Na kolejnych etapach śledztwa prowadzonych przez Mirosława Ostańca we współpracy z Konradem Procnerem, znanym z wcześniejszych części wiślańskiego cyklu, dowiadujemy się, że ma to ścisły związek ze zdarzeniami sprzed wielu lat. Podczas śledztwa pojawia się jedna z moich ulubionych postaci, żona Konrada, Petra ze swoim pozytywnym podejściem do ludzi i znakomitym zmysłem analitycznym. Zakończenie jest dość zaskakujące, bo choć motyw zbrodni można z łatwością wydedukować, to już odgadnąć sprawcę jest bardzo ciężko.\nPonownie, jak we wcześniejszych częściach dość rozbudowany jest wątek obyczajowy, co sprawia, że z uwagą śledzimy nie tylko losy śledztwa, ale również wzajemne relacje bohaterów. Niedopowiedzenia pomiędzy matką i córką sprawiają, że wzajemne podejrzenia i próba krycia sprawcy rzekomych zbrodni, o mało nie doprowadzają do zerwania wzajemnych stosunków. Relacje małżeńskie, wystawione na próbę, przez rzucane bezpodstawnie oskarżenia, pokazują jak wielką wagę w związku ma zaufanie.\n?Popielate laleczki? to świetny, trzymający w napięciu kryminał z nutką obyczajową, który czyta się z prawdziwą przyjemnością. Spotykamy się z bohaterami znanymi z wcześniejszych części wiślańskiego cyklu, ale z powodzeniem możemy przeczytać tę książkę jako niezależną powieść. Mimo zapowiedzi, że to ostatnia część cyklu, mam nadzieję, że spotkam choć niektórych bohaterów w cyklu bielskim. Bardzo na to liczę i będę wypatrywać z niecierpliwością kolejnych książek Hanny Greń.\nbrak oceny 2-10-2018 15:15\n?Popielate laleczki? to piąty tom z cyklu ?W trójkącie Beskidzkim?, ale dla mnie pierwszy, z którym miałam do czynienia. Poszczególne tomy łączą się tylko występującymi w nich bohaterami, tak więc nie ma problemu, żeby czytać te powieści osobno.\nOd samego początku dałam się wciągnąć w kryminalną grę, która rozgrywa się w książce. Śledztwo toczy się powoli, zbieranie tropów, kojarzenie faktów, ludzi i miejsc, to zawsze żmudna i ciężka praca. Niekiedy ktoś nawali i to, co powinno być priorytetem, to co może służyć jako łącznik, zostaje pominięte, nieprzekazane. Do tego dochodzi motyw który, choć nie jest od początku oczywisty, to jednak mniej więcej można domyślać się, o co chodzi. Przynajmniej czytelnik może, bo zna więcej faktów. Jednak sprawca? No cóż, do końca myślałam, że wiem, kto stoi za zabójstwem, jednak mój typ okazał się niewinny. Kto w takim razie zabił?\nPoza wątkiem kryminalnym Hanna Greń pokazała zmieniające się relacje międzyludzkie, zarówno w aspekcie rodzicielskim, jak i małżeńskim. To jak wydarzenia, które po latach ?wypływają? na światło dzienne mogą zburzyć, teoretycznie nienaruszalną więź. Jak bardzo podejrzenia mogą ranić. Jednak przede wszystkim pokazuje, jak wiele może zrobić jeden człowiek w obronie drugiego, jak wiele przemilczeć dla dobra drugiej osoby. Tylko pozostaje pytanie, czy słusznie? I jak wiele można wybaczyć?\nTa książka to nie tylko kryminał, ale i powieść obyczajowa. Znajdziemy w niej walkę z przeszłością, walkę o rodzinę, a w tym wszystkim toczące się śledztwo i kolejne tropy, które prowadzą do ślepego zaułka. Bohaterowie to ludzie zupełnie zwyczajni, choć niepozbawieni logicznego myślenia i chłodnej kalkulacji. Popełniają błędy jak każdy z nas i nie zawsze potrafią dobrze ocenić sytuację. Dialogi niekiedy mocno sarkastyczne i cięte, ale ja uwielbiam, kiedy bohaterowie posługują się takim językiem. Jeżeli nie znacie Hanny Greń, to koniecznie nadróbcie ten brak, ja mam w planach jeszcze ?Cynamonowe dziewczyny? i czuję, że to będzie kolejna świetna książka. Zdecydowanie polecam :)


Relaks przy piątku: Delicje, czyli Original Source Chocolate & Orange - Projekt Lipiec 2015 dzień 26.\nDelicje, czyli Original Source Chocolate & Orange - Projekt Lipiec 2015 dzień 26.\nŻele Original Source to produkty, do których lubię co jakiś czas wrócać (o czym świadczą pojawiające się co jakiś czas posty na ich temat:)). Jakiś czas temu zrobiłam ich spory zapas, kupując dwupaki w Biedronce. I właśnie w jednym z nich znalazł się Chocolate & Orange.\n1095 dni rosło ziarno kakaowca, które zamknęliśmy wraz z soczystą pomarańczą w tej butelce. Jest to delicja wśród żeli pod prysznic, która przemienia codzienną kąpiel w nierutynowo pyszną przyjemność bez ani jednej kalorii.\n/informacja z opakowania/\nBursztynowy kolor produktu i żelkowata konsystencja przypominają galaretkę. A zapach to rzeczywiście pomarańczowa delicja. Jako wielki łasuch, uwielbiam takie połączenia zapachów i jak zwykle ubolewam nad tym, że w ogóle nie utrzymują się po umyciu na ciele. Niestety te żele z Original Source, które mają galaretkowatą strukturę bardzo słabo się pienią (przynajmniej takie jest moje odczucie). Ale myć, myją i to najważniejsze:).\nKolejnym mankamentem jest ich dostępność. W najbliższych Rossmannach wypatrzyłam kilka zapachów, ale głównie owocowych. Ale co jakiś czas żele pojawiają się również w Biedronkach, wówczas można wybrać dla siebie coś pachnącego nieco inaczej:). Mam nadzieję, że niedługo ponownie pojawią się jakieś czekoladowe wersje:).\nAutor: Piątek o 23:26\nEtykiety: Ciało, Original Source, Pielęgnacja, Projekt Lipiec 2015\nOptymistyczna 27 lipca 2015 09:25\nMam ten żel, rzeczywiście słabiej się pieni ale za to jak pachnie!\nScience Woman 27 lipca 2015 11:52\nmiałam ten żel, zapach obłędny, ale trochę wysuszał mi skórę:(\nMary 27 lipca 2015 15:04\nO nie, zapach delicji pod prysznicem, to nie dla mnie ;) Obiecuję sobie zakup kokosowego OS, ale ciągle mam nadmiar żeli, więc mi nie wolno :D\nAn gie 27 lipca 2015 20:12\nbelgijska 27 lipca 2015 22:07\nLubię ich żele bo mają ciekawe zapachy :)


ᐉ Układanie parkietu Łomianki - cena, opinie - OTOmistrz\nUkładanie parkietu w Łomiankach: jakość idąca w parze z przystępną ceną za m2\nNasza firma oferuje pełen zakres usług związanych z układaniem lub ponownym układaniem parkietów w Łomiankach. Niezależnie od rodzaju prac – są one złożone i wymagają wiedzy o zastosowaniu różnych technik, materiałów i specjalnych narzędzi. Wybór technologii układania zależy od rodzaju parkietu. Najpopularniejszym i najbardziej niezawodnym sposobem jest układanie parkietu w Łomiankach w jodełkę. Jednak zwracając się do OTOmistrz można zamówić także inny sposób układania parkietu.\nDlaczego warto zamówić u nas usługę układania parkietu w Łomiankach?\nOd ponad 10 lat działamy na rynku usług parkietowych, a układanie parkietu w Łomiankach jest podstawowym kierunkiem naszej działalności. Jesteśmy znani jako profesjonalny zespół doświadczonych fachowców z wieloletnim doświadczeniem i wysokimi kwalifikacjami. Nasi klienci nie zauważają żadnych problemów z parkietem montowanym przez naszych fachowców.\nGłównym celem naszej pracy jest wysokiej jakości układanie parkietu w Łomiankach, co zapewnia jego maksymalną żywotność.\nOpinie o układanie parkietu w Łomiankach\nPostanowiliśmy ułożyć w domu parkiet. Firma do zamówienia została znaleziona w Internecie. Uważnie przeczytałam informacje o usługach, ich kosztach i recenzje. Wydawało się, że wszystko jest w porządku. Złożyłam więc zamówienie. Nie pomyliłam się z wyborem specjalistów. Zaprojektowane przez nas zmiany wnętrza zostały pomyślnie przeprowadzone dzięki doświadczonym fachowcom. Polecam skontaktowanie się z tą firmą w sprawie usług montażu parkietu w Łomiankach.\nJak świadczymy nasze usługi układania parkietu w Łomiankach?\nJeśli zdecydujesz się na zamówienie układania parkietu w Łomiankach, uzyskasz liczne dodatkowe korzyści, w porównaniu do zamówienia tej usługi w innych firmach. Oferujemy:\nNajczęściej zadawane pytania dotyczące układania parkietu w Łomiankach\n⭐ Na którym etapie remontu najlepiej sprawdza się układanie parkietu w Łomiankach?\nWiele klientów OTOmistrz w Łomiankach uważa, że parkiet i deska parkietowa to różne nazwy tego samego typu powierzchni podłogowej. Różnią się jednak między sobą takimi oto cechami.


Blog z powodów technicznych jest przenoszony na http://ciotolubka.wordpress.com.\nZapraszam tam. ))) Nina2\nAutor: Nina2 o 09:17 Brak komentarzy:\nMoja liczna rodzina\nTonton Pierrot będzie miał 70-te urodziny. Gérard, którego urodziny były w zeszłym tygodniu, powiedział, że będzie obchodził je razem. W sobotę wstał przed świtem, przyjechał z Normandii. Wyskoczył na parę dni z psem, zabezpieczyć na zimę, bo tam wichura coś połamała. Ja, że źle znoszę deszcz i zimno, zostałam w domu na kompie. Teraz wrócili, wykąpał psa, przebrał się i zaczynają mnie budzić. Dopiero 9-ta! Za wcześnie dla mnie.\nPapieros, kawa, jedziemy, wykąpany pies na tę okazję nosi elegancką obrożę z łańcuszka nie kolczatkę. Po drodze w Auchanie kupujemy dwa torty (jeden to ten słynny foret noire obowiązkowy na każdych urodzinach), wina, piwo.\nW Montreuil znajdujemy miejsce na parkingu, nawet w soboty bezpłatnym (bo zapomniałam w domu kartę do płacenia w parkometrach).\nAż mi się ciepło zrobiło na sercu, gdy zobaczyłam Tonton Pierra: dobroduszny, serdecznie uśmiechnięty i nic się nie zmienił. Za to Josiane jest schorowaną wychudłą białosiwą staruszką. Ona zawsze narzekała na zdrowie, a teraz też coś jej było, miała robioną kolonoskopię, nie może nic jeść itp.\nWszyscy się witają i obcałowują. Ta olbrzymia szafa w rogu stołu to ich syn Lorraine. Wyglądem zakasuje każdego wykidajłę. Jego dzieci, którym obcałowuję główki, to Theo, Enzo ( czy Elzo?) i długowłosa blondyneczka May. Włoski ma liche i proste, ale blond, więc się zachwycamy. Ten drugi olbrzym mile uśmiechnięty i ogolony na łyso to jego brat Philippe. (Pamiętam ich, gdy byli dorosłymi kuzynami małego Xaviera.) Ich żony, obie strasznie otyłe, noszą imiona Sabrina i Michèle.\nJest Xavier z Letycją i dziećmi, całuję Manon i okrągłą główkę Neo. A co to za dziewczynka, co podchodzi teraz? To Elza? Ja jej nie poznałam! Mała, drobniutka i chuda, i oczko jej zezuje. Mając 16 lat zanosiła się na mocną, grubą babę jak jej matka. Co się stało z dzieckiem?\nW domu jest pies Josiany, mały, wzięty ze schroniska. Ostrowłosy, czarny, foksterrier mu się domieszał do rodziny. Na widok naszej zanosi się jazgotliwym ujadaniem. Te małe pieski są nerwowe i histeryczne. Całe życie przerażone, że każdy większy pies może je pożreć. Naszego labradora prawie nie słyszymy głosu. Tylko na terenie, gdy ktoś przechodzi obok, wtedy szczeka. A teraz psie ujadanie zagłusza rozmowy. Ale nikomu to nie przeszkadza. Nasza niezrażona, serdeczna, zaprasza do zabawy, pokazuje brzuszek, jest uległa i przyjacielska, i w końcu jazgot ucicha.\nZ pokoju przez kuchenkę jest wyjście na taras. Z pokoju też, ale teraz okna do samej ziemi są zamknięte i zastawione stołem. Wychodzę tam zapalić, śmiecić nie wypada, więc pusta puszka po piwie zrobi za popielniczkę.\nPiękny widok w dole: strzyżone żywopłoty, przejścia, ławeczki. Blok tonie w zieleni, dwa kroki od centrum a spokój i cisza. Na końcu wysokie drzewa zasłaniają ulicę. Obok mnie mężczyźni podają sobie z dołu dodatkowe ławeczki, przestawiają długi stół na ukos – i wszyscy się zmieszczą. Pod oknem dostawiony okrągły stół dla dzieci – niech kuzynostwo się zapozna, obwącha, polubi. To ważne.\nLiczę: przy stole sześcioro w wieku od 5 do 12, dwoje najmłodszych (Lylo i Milad) jeszcze na kolanach matek – młode pokolenie rośnie.\nNa stołach pojawiają się różne czipsy, sok i coca-cola do wyboru. Także dorośli odkorkowują różne butelki: jest whisky (nie ma powodzenia), za to pastis tak i różne dobre wina.\nPrzybywa François z żoną z rasy bogiń greckich. Adżia nie zdaje sobie sprawy czym jest, nosi czarną mini spódniczkę i czerwone szpilki. Ale wysoka, bujna, w czerwieni i w czerni, piękna twarz, żywa uprzejma mimika, wspaniała chmura jasnoszatynowych loków. Przy niej Mylad i Anis. Najmłodsze bliźnięta jeszcze zostały w domu pod opieką dwóch siostrzenic. Dobrze jest mieć rodzinę.\nNa stole pojawiają się półmiski crudités jako entrée. Przy mnie polskie czerwone buraczki (prawie\nnigdy ich nie jadam we Francji) wymieszane z pomidorami na ogórkach i otoczone białymi jajeczkami przepiórek na twardo. Na dziecięcym stole były plastry wędzonej szynki – I Elsa pilnuje Anisa, żeby tego nie ruszał. (Ma przestrzegać nakazów Koranu. Ale na innych urodzinach, matki Gérarda, gdy jechaliśmy daleko w stronę Bretanii, widziałam w rodzinie i skośne oczy Wietnamczyka i sznureczek buddyjski, co jeszcze bardziej egzotyczne.) Elsa jest bardzo zaprzyjaźniona z dziećmi Françoisa – bezceremonialnie wpychają jej się na ręce i kolana.\nTeraz na stole lądują jarzyny na ciepło (zielona fasolka i osobno gotowane kartofle z marchewką i navet (rodzaj białej delikatnej rzepki)) i wspaniały gigot barani. Kości i tłuszcz dostały psy pod stołem.\nRodzina zajada, gada, odkorkowują nowe butelki wina. Rozmawiają o swoich samochodach, o punktach, ile tam komu na prawie jazdy zostało (dwóch młodszych straciło wszystkie i będą powtarzać, co upierdol.) Nikt się nie spieszy, nie jesteśmy ściśnięci przy stole. Wychodzę z pieskiem (niedobrze, gdyby nabrudził w domu), potem na papierosa.\nTeraz sery z dobrym (podobno) winem, których nikt nie rusza. Przysiadam się do Adżi, potem na tarasie Philippe pyta o naszego psa. Pamięta Idę, potem Gérard miał jej córkę Pepettę, która w zeszłym roku umarła. Ze starości i Gérard był bardzo nieszczęśliwy. Wobec tego Xavier szybko, może w miesiąc, znalazł mu szczeniaka przez internet. Wykapana Pepetka! Nosi jej imię i uważamy ją czy to za nią samą czy to za jej córkę. To był najlepszy prezent, a Gérard ją kocha jak w Harry Potterze Hagrid kochał swojego smoka. Philippe kiwa głową, że rozumie. Pyta, czy pamiętam Nestora.\n- Tylko z opowiadań Gérarda. Gdy mnie poznał, już go nie było.\nWracamy do towarzystwa (na tarasie trochę pada.) Dzieci bawią się po domu w chowanego. Nawet mała Lylo dzielnie sama wdrapuje się po schodach.Pod stołem jest olbrzymi bokser. To Elzy! Pokazywała jego zdjęcia na komórce, widocznie pies przedtem czekał w samochodzie. Olbrzym wielkości rotweillera, waży 42 kg. Nasza Pepetka zachwycona (pieska Josiane wycofano) a bokser wskakuje na nią i próbuje ją pokryć. Elza go odciąga.\n- Nie szkodzi – mówię. – Nasza w tej chwili nie ma cieczki.\n- Kastrowany – mówi Elza.\nWynika dyskusja, uzasadnienie, bo co zrobić ze szczeniakami? Oddać do schroniska? Dzieci pamiętają z dzieciństwa trudności z rozdawaniem szczeniaków. A drugi miot Idy Gérard po prostu utopił, co straumatyzowało i mnie i dzieci.\nNa stół wjeżdżają torty, ogromne, na zamówienie, największy ze świeczkami. Tonton Pierrot zdmuchuje, oklaski, rozpakowywanie prezentów. Od Adżi dostał komplet ciężkich kielichów z czeskiego kryształu. Wielkie i ciężkie jak do wody, nie do wina. Adżia się tłumaczy, że zrozumiała, że chodzi o rocznicę ślubu. Któryś z synów ofiarował wiertarkę Bosha w ciężkiej walizce (narzędzia w prezencie to w rodzinie częste). Były jakieś czekolady. W sumie ze strony prezentów nic nadzwyczajnego, ale jako rodzinne spotkanie, impreza była bardzo udana. To ciepło, życzliwość, serdeczność aż mnie zalewała. Ja z mojej rodziny tego nie pamiętam.\nDelikatność, żadnej niedyskrecji.\n- Dawno cię nie widzieliśmy – zauważył tonton Pierrot po przywitaniu. I tyle. Ani słowa więcej, że na 9 czy 10 lat się zmyłam.\nTakże przy pożegnaniu:\n- Ale zobaczymy się jeszcze? – pyta Josiane.\n- Dziękuję, że mnie zaprosiłaś\n.Ja kocham tę rodzinę! To uczucie nowe i zaskakujące. Na widok tonton Pierrota aż ciepło mi się zrobiło na sercu.Takiej serdecznosci w mojej rodzinie nie pamietam.\nTeraz Adżia się żegna, bo jednak bliźnięta. Zabiera z sobą dwóch chłopców, François zostaje. Dostaje olbrzymią paczkę z kawałkami tortów, druga taka będzie dla Xaviera i Letycji. I ja dostałam spory kawał dla mnie i dla Gérarda, na talerzyku który obiecałam, że przez Gérarda oddam, ale wychodząc z garażu go stłukłam.\nPod stołem olbrzymi bokser i piesek Josiane liżą naszej suce genitalia. Franois wybucha głośnym śmiechem, ja za nim.Opowiadam Françoisowi jak sjamska angorska kotka wyskoczyła przez okno. On mi pokazuje na komórce rybki, które teraz hoduje.\nPrzy stole mężczyźni popijają dalej. Xavier z Letycją nie tkną alkoholu, ja też już nie muszę, François – bardzo umiarkowanie, ale starsze pokolenie sobie nie żałuje.\nDzieciom dano laptopa z jakimś filmem, młodsze śpią na kanapie przemieszane z psami i z kupą kurtek.\nLorraine, już 41 lat i ojciec trojga dzieci, zmiął butelkę po wodzie mineralnej, padł na kolana, drugi koniec podaje bokserowi i się szarpią. Wygrał bokser. Lorraine podnosi się i trzyma się za szczękę – jeden ząb mu się kiwa, czy obruszony, czy był złamany w dzieciństwie i doprawiony – rodzina wybucha śmiechem.\nPrzy stole dzieci Gérarda pokazują sobie nawzajem swoje tatuaże. Dwaj synowie jak byki mają okręgi na grubych ramionach, ale Elza też! Całe prawe ramię! Biedne dziecko, nie będzie mogła się pokazać w sukni! Także na lewej dłoni wdłuż środkowego palca. I uczesanie dziwne, i głos agresywny męskiej lesby... Biedne dziecko, ktoś zły urok na nią rzucił. (Przeprowadziła się w zeszłym roku i chyba rozstała ze swoją piękną Arabką. Ale na ten temat rodzina jest dyskretna.)\nTeraz Elza siedzi z François a ja patrzę. To podobieństwo rodzinne między nimi. Gérard mi tłumaczył: po ojcu Włochu i matce z Normandii (tam się osiedlali Wikingowie) część rodziny jest czarna, a część blondyni. Xavier jest blond a mlodsi oboje czarni. Elza ma twarz włoskiej madonny a François z tymi wymyślnymi baczkami to Casanowa z przedmieścia. Tylko co to za zezujące oczko?\nJak była mała, to tego nie miała. We Włoszech by powiedziano na to, że ma "złe oko", czarownica.\nW domu pytam Gérarda.\n- Ma trochę strabizmu, jak się zmęczy. Po pracy tutaj przyszła.\n(A czy ja nie widziałam podobnego oczka na zdjęciu jej stryja Georga, który zginął w Algerii? Taka sama cecha rodzinna jak skrzywiony ząbek u tonton Pierrota i Xaviera. I obaj już sobie to sztucznie u dentysty naprawili.)\nXavier z Letycją też zaczynają się zbierać – mają ze 200 km do domu. Synowie Gérarda się niepokoją – ojciec jest pijany, kto go odwiezie? François się oferuje, a Elza proponuje, żeby się przespał u niej. Ale Gérard dziękuje, sam wróci (choć sugerował, że to ja poprowadzę. Tylko nie mam przy sobie prawa jazdy, i już z 10 lat nie prowadzę, i ruch podparyski to już nie na moje nerwy.) Gérard będzie prowadził a ja popilotuję.Ruch, mimo że już ciemno, taki, że stoimy na każdych światłach, więc szybkość niewielka. Trochę płynniej zrobiło się dopiero za Chelles. Gérard zna drogę na pamięć więc jakoś dojechaliśmy.\nW domu polecił mi zadzwonić do Josiane, że dojechaliśmy zdrowo i cało (dla niego zadzwonić było już zbyt skomplikowane), położył się i zasnął. Pies też, obok niego, był całym dniem tak zmęczony, że nawet nie prosił o wyprowadzenie.\nNa drugi dzień, gdy Xavier pyta jak dojechaliśmy, Gérard palnął:\n- Nie złapali mnie . – I się zaśmiał.\nAutor: Nina2 o 18:59 2 komentarze:\nOd paru dni na pół monitora wyskakuje wskakuje mi obrazek. Najpierw myślałam, że to jakaś reklama. Na nim czworo bezrobotnych, lecz jeszcze w sile wieku, jeszcze mogą znaleźć zatrudnienie, z plakietkami:\n"Pomyśl, zanim zaczniesz wiercić"\n"Więcej miejsc pracy, więcej możliwości"\n"Chroń naszą ziemię i wodę"\n"Nowe miejsca pracy to przyszłość"\nO co tu chodzi? Protesty przeciw wierceniom? ("Pomyśl, zanim zaczniesz wiercić" i\n"Chroń naszą ziemię i wodę" ) czy wprost przeciwnie, sugestia, że aktualni bezrobotni (ostatnia pani z dzieckiem na ramionach, jeśli mamusia nie znajdzie pracy, to dziecko będzie głodne!) – zostaną zatrudnieni i wszystko dobrze się skończy? (Plakietki: "Więcej miejsc pracy, więcej możliwości"\ni "Nowe miejsca pracy to przyszłość")\nAle praca pracy nie równa. Są prace dla powszechnego dobra a tu nędznie płatną pracę da firma, co sama chce się wzbogacić, wbrew dobru ogólnemu. Pozostawi po sobie krajobraz księżycowy, odwodnienie i zatrute wody głębinowe. Wystarczy popatrzeć na YT, jak wyglądało poszukiwanie i wydobywanie gazu łupkowego w Stanach. Okoliczni rolnicy musieli się wyprowadzić. Nawet nie wiem, czy udało im się sprzedać ziemię, bo ta, bezużyteczna dla rolnictwa, straciła w cenie.\nI teraz pojawia się drukowane ogłoszenie:\nCHEVRON PRZYWIĄZUJE WIELKĄ WAGĘ DO BEZPIECZEŃSTWA I OCHRONY ŚRODOWISKA PRZY KAŻDYM ODWIERCIE – to piękny slogan, ale który nic nie znaczy. Robotnik może być w kasku, ale jego działalność niszczy środowisko.\nA konkretnie jak wielką? Jakie odszkodowanie za zniszczony krajobraz, równowagę wodną, zaniknięcie gatunków? Czy wyrówna to trochę pieniędzy? I komu?\nZOBACZ JAK PRACUJEMY – reklamówka zadowolonych pracowników\nCHEVRON WYTWARZA ENERGIĘ I TWORZY NOWE MIEJSCA PRACY W EUROPIE JUZ OD 60 LAT – i wielka ich zasługa, dobroczyńcy ludzkości, bo wytwarzają miejsca pracy! Lecz pracują tam najemni robotnicy a oni na nich się bogacą.\nManipulacja! Zabroniono kiedyś reklamy podprogowej, to teraz przez internet, niby że reklama, której się nie czyta, najwyżej kątem oka – włazi taki czy inny tekst na podobnej zasadzie. Nie przeczytam, świadomie nie zwrócę uwagi, ale w podświadomość ( i w przekonania) mi wpadnie. I potem mogę zadziałać, głosować czy wypowiadać się według narzuconej sugestii.\nPamiętam czasy, gdy internet był jeszcze bez reklam. Rozmawiali ze sobą lub na czatach ludzie inteligentni (co drugi pracował w informatyce). Potem przyszła TEPSA, komputery staniały i internet został zalany młodzieżą z Neostrady, co nie potrafi napisać ortograficznie pełnego zdania. Dla nich wymyślono pismo obrazkowe – ikonki. ( Wkrótce czat na internecie będzie dostępny nawet dla analfabetów. )\nNo i tu właśnie mamy pierwszy przykład, jak się steruje takim bezmyślnym tłumem.\nAutor: Nina2 o 19:48 1 komentarz:\nMam jechać do Polski\nOd dwóch dni wiatr, że nic tylko na miotle latać. Ciepło, można jeszcze w krótkich rękawkach. Niebo niebieskie, chmurki białe, prawdziwe, z pary wodnej. Tych ciężkich i brudnych z chemitrailsów najwyżej 1/4. Trawniki w drodze do przystanku (wybieg naszych piesków) białe od stokrotek. Kilka ostatnich mleczy, jastrzębce przekwitły i znikły. Większość roślin ma swój sezon.\nMam jechać do Polski, ale nie chce mi się i zwlekam. Przed zaduszkami na pewno będą zapchane autobusy. Miło byłoby w Polsce zanieść świeczki. O grób matki kuzynka zadba, ale moje kochane babcie? Jeśli pojadę na początku miesiąca, to też zdążę...\nTu będzie Halloween, dzieciom z bloku trzeba kupić parę kilogramów cukierków. Potem urodziny tonton Pierrot'a, na które zaprasza. Bardzo go lubię i dawno ich nie widziałam. Gerard też będzie miał i chce je obchodzić razem. (To chętnie opuszczę, za dużo ludzi.)\nJestem cała w nerwach z tego wiatru, a robię się wredna, że sama z sobą nie mogę wytrzymać. (Mistral w Marsylii też tak na ludzi działał.)\n- Pies śmierdzi!\n- Nie bardziej niż zwykle – mówi Gérard. – Normalny zapach psa.\nNieprawda. Jedzie mu z lewego ucha. Weterynarz mu po zakropleniu wycierał watą, a Gerard zakroplił i nie wytarł. Pies łazi z zatkanymi uszami, wytrząsa się i cuchnie. I nie bardzo pozwala się dotknąć.\nPoza tym ma parchy.\n- Nasz pies sparszywiał – mówię do Gérarda. – Mamy parszywego psa.\nDrapał się na potęgę, zaglądam – a tam pełno pryszczy. O cholera! Mnie też coś pogryzło ostatnim razem w Normandii. Na szczęście przeszło po prysznicu i wytarciu się spirytusem. Sezon kleszczy minął, a teraz są podobno jakieś "aouty" (sierpniówki) co się trzymają w wysokich trawach. Gryzie gdzie skóra najdelikatniejsza, włazi w pachy i w pachwiny. Mi przeszło, a psa nie wykąpaliśmy. No to psa pod prysznic a potem smarujemy. Ja optuję za spirytusem, i kupiłam jeszcze dwa opakowania, Gérard radzi betaminę. Nieco przechodzi, choć pies się drapie nadal.\nWszystko mnie dziś denerwuje. (28/10/2013)\nNie chcę mi się jechać. 6-tego mam samolot za 30 euro (w środy i niedziele lata do Poznania). Autobus jest co dzień, za jakieś 70 euro i jedzie 20 godzin. A ja nie mogę się zdecydować.\nAutor: Nina2 o 13:41 Brak komentarzy:\nKurt Gödel ( 1906-1978) i jego matematyczny dowód istnienia Boga\nNa salonie24.pl ADAMOSX przedstawia swoją hipotezę, "że czas jakiego doświadczamy jest wynikiem zniekształecenia hiperprzestrzeni do postaci 3-ój wymiarowej. Animacje poniżej przedstawiają takie zniekształcenie ale w odniesieniu do modelu przestrzeni 2D, tzn. euklidesowa przestrzeń 3D zostaje zniekształcona do postaci 2D.\nMożna spróbować sobie wyobrazić analogicznie przebiegające zniekształcenie hiperprzestrzeni 4D do postaci 3D (do postaci "naszej" trójwymiarowej przestrzeni). Proszę zwrócić uwagę na wymiar 3-ci walca (animacja 2) - jak przekształca się w "widmo" podobnie jak przestrzenie 2D, które tworzą ten walec (nieskończenie wiele kół rozmieszczonych wzdłuż trzeciego wymiaru). Takie przekształcenia to wg mnie ogólna geometryczna interpretacja przekształceń całkowych - a stąd już nie daleko do interpretacji czasu jako wyniku odwrotnego przekształcenia całkowego, które moim zdaniem (oczywiście to hipoteza "bardzo robocza" ) "zachodzi" w naszej świadomości. Konkluzja (oczywiście jako równie robocza hipoteza): istnieje tylko zniekształcona w określony sposób hiperprzestrzeń, a to co doświadczamy jako czas jest wynikiem interpretacji takiej "zagmatwanej" geometrii przestrzeni przez naszą świadomość. "\nMi się podoba konkluzja ADAMOSX:\nCzas (nasz, ludzki, odbiór czasu) bylby wynikiem ograniczenia do 3D naszej świadomości. (Przestrzeń także odbieramy w 3D.) Ekstrapolując: świadomość bez tego ograniczenia do 3D (nazywamy ją roboczo Bogiem) odbiera czas całościowo ("Bóg jest wieczny", "Bóg poza czasem", "jestem stwórcą czasu" – jakiś Psalm, "samsara jest zanurzona w czasie, (umysł) Buddy jest poza, także Dharma" – buddyjskie). Człowiek w momentach rozszerzenia świadomości (doświadczenie mistyczne) jednoczy się czy to z Bogiem czy to ze Świadomością Kosmiczną a przestaje ograniczać się do własnego ciała. (Początkowo w momentach, po przetrenowaniu można i na dłużej.) W każdym razie zachodzi tu także subiektywne wrażenie znalezienia się "poza czasem" (lub poza przestrzenią). Mistyka "naturalna", źródło i cel wszystkich religii.\nBiblia mówi, że "jesteśmy stworzeni na podobieństwo". Po takim doświadczeniu lepsze będzie wyrażenie "jestem fraktalem Boga". (W czasach Biblii nie znano rachunku różniczkowego więc brak było adekwatnych pojęć.) W mistyce hinduskiej i buddyjskiej (Zen) mówi się o oświeceniu jako anamnezie: przypomnij sobie czy odkryj, co było i czym byłeś zawsze. (Prawdopodobnie o to samo chodziło w misteriach egipskich i greckich.)\nAle dlaczego ADAMOSX chce do tego dodawać matematykę?\nNiedawno sprawiłam sobie "Le beau Livre des Maths" Clifforda A. Pickovera (tytuł oryginału: The Math Book: From Pythagoras to the 57th dimension, 250 milestones in the history of math – 2009) . Bogato ilustrowany piękny album. Tam na stronie o Kurcie Gödlu (1906-1978), po omówieniu jego teorii o niekompletności asjomatów, parę linijek, o czym nic nie wiedziałam:\n"En 1970, la preuve mathématique par Gödel de l'existence de Dieu commença à circuler parmi ses collègues. La preuve faisait à peine une page et provoqua un certain tumulte. Vers la fin de sa vie, Gödel devint paranoïaque et prétendait qu'on voulait l'empoisonner. Il cessa de s'alimenter et mourut en 1978. "\n(W 1970 wśrod kolegów Gödla zaczął krążyć jego dowód na istnienie Boga. Zawierał ledwo jedną stronę i wywołal pewne zamieszanie. Pod koniec życia Godel dostał paranoi i utrzymywał, że chcą go otruć. Przestał się odżywiać i zmarł w 1978. )\nOtóż o teorii Gödla słyszałam, ale o jego matematycznym dowodzie na istnienie Boga – nie. Zaczynam być ciekawa. Czy ktoś go zna?\nNazajutrz się doinformowałam. Owszem, jest co nieco na necie.\nOntologiczny dowód Gödla z ograniczoną redukcją modalności\nR. 21: 2012, Nr 3 (83), ISSN 1230–1493\n"Prezentowane rozważania są efektem poszukiwania możliwie słabej podstawy formalnej dla modalnej wersji ontologicznego argumentu na konieczne istnienie Boga, naszkicowanego przez K. Gödla. Dotychczasowe modalne rekonstrukcje notatki Gödla Ontologischer Beweis (1970) najczęściej opierają argumentację Gödla na różnych kwantyfikatorowych rozszerzeniach logiki modalnej S5 lub B. System S5, jako podstawa formalna zamierzona przez samego autora, umożliwia określoną konstrukcję argumentu ontologicznego, jednak z drugiej strony ten sposób rozumienia modalności może być uważany także za źródło słabości opartej na nim teorii Absolutu – redukcja modalności S5 (i B) może dawać okazję do formułowania krytyki w stylu Gaunilona.\nStandardowe rozszerzenie S5 lub B do logiki kwantyfikatorowej jest uwikłane w dalsze komplikacje: w odpowiednio rozbudowanej standardowej semantyce światów możliwych rozstrzyga się, że modele tych logik mają stałe uniwersum indywiduów. Tymczasem to rozstrzygnięcie nie ma związku z zasadniczym problemem rozważanym w formalizmie Gödla. W proponowanej wersji argumentu Gödla ograniczam redukcję modalności S5 do wybranego specyficznego kontekstu dotyczącego istnienia Absolutu. Logiką, która pozwala zachować konstrukcję argumentacji Gödla, okazuje się system S4. Otrzymaną teorię wiążę z semantyką światów możliwych z możliwie zmiennymi uniwersami.\nIstnienie indywiduów wyrażam za pomocą kwantyfikatora ∃ interpretowanego aktualistycznie, bez użycia pierwotnego predykatu istnienia."\nIMHO z tego laik niewiele zrozumie. ("Przeintelektualizowane".)\n2° - s. Teresa Obolevitch\n"Motywy filozoficzne w twórczosci Kurta Gödla", w pdf to już przystępniejsze, a w\n2a°- Semina _Scientiarum Nr 3/2004 cale seminarium (w pdf) studentów na ten temat.\nWynotowałam także co ciekawsze wypowiedzi wokół tematu:\nNick amerrozzo na forum filmweb.pl :\n"Na koniec dwie ciekawe sprawy. Otóż wielki umysł Kurt Godel skonstruował ciekawą wersję dowodu ontologicznego. Uprzedził jednak świat, że choć stworzył dowód na istnienie Boga, nie ma zamiaru uwierzyć we własne wnioski. On tylko sprawdzał się intelektualnie. Jeśli jesteście w stanie zrozumieć ten dowód (ja nie jestem), możecie spróbować go obalić (ponoć nikomu się to nie udało, ale ja tam nie wiem, bo nie zgłębiałem tematu).\nNo i ostatnia sprawa: Pomińmy na chwilę wiarę w Boga. Moim zdaniem ateiści również wierzą, ale w naukę. Różnica między ateistami a teistami jest taka, że ci drudzy uczciwie przyznają, że to wiara (wprawdzie uznawana jako pewnik, ale jednak wiara), ateiści natomiast są przekonani o tym, że nie wyznają żadnej wiary. Wierzą jednak w "Pana nad Lukami", tj. wierzą, że każda dzisiejsza niewiadoma w przyszłości zostanie rozwiązana. Jednak już Berlinski zauważył, że np. im bardziej rozwija się fizyka, tym produkuje więcej anomalii, a każda z nich jest coraz trudniejsza do rozwiązania. A więc doświadczenie uczy, że niewiadomych będzie coraz więcej, a nie coraz mniej. Poza tym mam takie pytanie: co sprawia, że elektrony zachowują się zgodnie z prawami fizyki? Berlinski wskazuje na trzy odpowiedzi: logika, nic, Bóg. Powołując się na Newtona zauważa, że prawa przyrody nie są prawami logiki ani też nie są podobne do praw logiki. Odpowiedź, że to "nic" powoduje, że elektrony zachowują się zgodnie z prawami fizyki jest niezbyt satysfakcjonująca intelektualnie. Pozostaje Bóg jako Intelektualny Stwórca. Nie jest to wprawdzie mocny dowód na istnienie Boga, ale jedna rzecz zostaje tu uświadomiona: Bóg jest wciąż możliwą alternatywą, możliwym rozwiązaniem. Ateizm jest więc postawą nienaukową tak jak każda inna wiara.\nWczoraj przedstawiłem to pytanie innej osobie i tamta osoba stwierdziła: odpowiedź, że Bóg kontroluje elektrony sprawia, że nie zgłębiamy się głębiej w temat. LOL Przecież to odpowiedź, że prawa natury są, jakie są, sprawia, że chwyta nas gnuśność, no bo skoro jest, jak jest, to co tu dalej drążyć. A w przypadku Boga zawsze możemy się dowiedzieć, w jaki sposób to robi.\nTyle. Pozdro wszyscy. Bez spięć. Nauka i wiara w Boga nie stoją we wzajemnej opozycji. Ateizm jest rodzajem wiary. Tyle chciałem zakomunikować. Zastrzegam, że w powyższej wypowiedzi mogłem się w czymś pomylić, w końcu nie jestem nieomylny i pisałem wszystko na szybko, mógłbym wprawdzie przygotować się do tego tematu lepiej, ale i teraz wyszło całkiem długo. Dyskutantów proszę o dystans."\nI z forum prawda2:\n"Ateiści to ludzie bardzo wierzący. Wierzą, że Boga nie ma."\nDalej temat się rozpływa, przechodzi w kłótnie ateistów z wierzącymi i odwrotnie, a o Gödlu już się nie wspomina.\n"Bóg to istota najdoskonalsza, jaką możemy sobie wyobrazić. Gdyby nie istniał, do doskonałości brakowałoby mu istnienia. A więc – istnieje.\nWydaje się mi teraz (30/10/2013) że (dowód matematyczny Gödla) to ciekawostka matematyczna bez większego znaczenia:\n1° wierzący dowodu nie potrzebują – "wiara" znajduje się poza intelektem, "credo, quia absurdum est!" (św. Tomasz z Akwinu? św. Augustyn?) – czyli wiara należy do naszych mozliwości duchowych a nie intelektualnych. (Tylko człowiek ma zdolność do transcendencji.)\n2° "niewierzących" suchy dowód matematyczny nie przekona, nawet się nie zainteresują\n3° wobec tego może służyć tylko do zatkania dzioba tym "wojującym ateistom, którzy wierzą, że Boga nie ma".\nAutor: Nina2 o 15:00 Brak komentarzy:\nBez paniki – wszyscy zginiemy\nTytuł japońskiego fimu na YT (Do Not Panic - You Will All Die - Cesium 137 http://www.youtube.com/watch?v=X3KNq-PtJZ4 ). Doinformowałam się po dyskusji na salonie24.pl (Odrzucanie rzeczywistości japoński letarg - http://gruenefee.salon24.pl/539685,odrzucanie-rzeczywistosci-czyli-japonski-letarg#comment_8246838 . )\n..." Następstwa dotkną nie tylko Japonię, ale całą półkulę północną. Czernobyl był 1000 km od Niemiec, a eksperci zapewniali, że zdrowie ludzi nie jest zagrożone. Wyszło inaczej- na świat przyszło więcej niepełnosprawnych dzieci, większa umieralność noworodków, wzrosły przypadki syndromu Downa i białaczki. W okolicach Czernobyla z powodu katastrofy nie urodziło się około miliona dziewczynek."...\nW dyskusji :\n..." Ciekawe ,że nie protestują najbliżsi sąsiedzi-Chiny, Korea...\n- Może protestują, ale my o tym nie wiemy.\n- W jakiś sposób koniec świata nastąpić musi. Może za naszego czasu, a może nie. Jeśli zagrożenie jest realne, to nie sądzę, żeby inne ważne nacje pozwoliły Japończykom chować głowę w piasek. Natomiast my, oczywiście, nie o wszystkim będziemy wiedzieć. Zresztą słusznie, w sumie.(...) Werzę, że świat nie stracił jeszcze rozsądku i nie będzie się bezczynnie przyglądał jak głupieją Japończycy.\n- Ja też cały czas odnosiłem wrażenie, że wszystko jest pod kontrolą i promieniowanie w prawdzie występuje, ale nie jest szkodliwe.\nTen stary tekst Einego, który przywołuje Beretka, czytałem na bieżąco już dawno - wzbudził mój lekki niepokój, lecz prof. Rafał Broda wszystkich uspokajał.\nA teraz twój tekst i Zbyszka.\n- Zasadniczo nie miałem złudzeń, że tam jest ok. Oczywiste, że nie jest, tak jak nie było z Czernobylem. Nie dziwi mnie też absolutnie, że Japończycy są okłamywani (nas też okłamywano). Ale nie wierzę, że Rosja, Chiny, USA wiedzą o tym (a wiedzą) i nic nie robią. Natomiast robią to tak, że my o tym się (w szczegółach przynajmniej) nie dowiemy. Być może te informacje, są właśnie elementem tego "robienia". Popatrzymy, zobaczymy. Jeśli coś się zacznie dziać w tej sprawie, będzie to znaczyło, że problem nie jest lokalny. Samym Japończykom świat pozwoliłby mrzeć w nieświadomości.\nNina2: - Nam też pozwala się umrzeć w nieświadomości. Skoro jeden z najbogatszych krajów na świecie pozostawił swoich obywateli pod promieniowaniem? Lobby atomowe czy wielki kapitał od razu ocenzurowało wszelkie informacje. Przez trzy miesiące nawet udało się ukryć, że nastąpił tam wybuch atomowy. Dane z międzynarodowych stacji mierzące poziom promieniowania na świecie zostały natychmiast utajnione – tylko do wiadomości rządów. Tylko Austria i Norwegia (Instytut Meteorologiczny) przekazywały nieco wiadomości. Nikt nie wie, jak tam dzisiaj wygląda sytuacja zdrowotna.\nO sytuacji w Tokio i panice nadawal (prywatnie) Alex from Tokyo na YT. Nic się w tym celu nie zrobi. Przesiedlić Tokio? Niemożliwe. Bogaci Japończycy wykupują całe dzielnice w Paryżu i najpewniej w innych światowych metropoliach. O biednych, jak zwykle, nikt nie dba. "\nI koniec. Teraz się doinformowałam. Nawet łatwo, jest dużo tego na YT. Zbiornik reaktora n°4 nadal jest chłodzony wodą i co dzień 400 ton bardzo radioaktywnej wody spływa do Pacyfiku (radioaktywne łososie). (Przedtem magazynowano w metalowych pojemnikach – lecz ileż można? I metalowy pojemnik też wkrótce ulegnie erozji. Nikt nie wie, co z tym robić.) Ocean nie rozpuszcza równomiernie, lecz tam też zachodzi efekt "skóry leoparda" – miejscami prawie nic a miejscami bardzo radioaktywne prądy.\nSam zbiornik jest popękany, jego dno się obsunęło. Lecz bez chłodzenia te tony zgromadzonych radioaktywnych materiałów zapalą się i wybuchną. Może to być końcem Japonii, ludzkości a może i całego życia na Ziemi. Ambasador Japonii alarmuje (http://www.youtube.com/watch?v=EOxoV3Eaywk z7/12). Lecz nikt nie wie, co można w tej sprawie zrobić.\nA skoro nic nie można zrobić, to po co alarmować? (Jak nie alarmuje się małych dzieci. Wiedzą teoretycznie, że jesteśmy śmiertelni.) Dyskutant ZbigWie, co teraz "zaczyna się bać" , oszczędził sobie nieświadomością 2 lata temu wiele paniki, stresu i niepokoju. Ja ze strażnikami Fukushimy ( http://nina2.salon24.pl/333988,straznicy-fukushimy ) odbyliśmy wtedy żałobę po całej ziemi. "Medytacje na temat śmierci", prawidłowe. Czyżby się powiodły? Bo teraz wcale się nie boję. Już dawno czuję, że żyję na surplusie, nadwyżce, darowanym – i się tym bawię.\nSiostra Małgorzata Chmielewska podała na swoim blogu nazwisko tego świętego, o którym wspominał mi ksiądz na katechiźmie (mówiąc o nim "dziecko"). Zapytany\n- Co byś zrobił, gdybyś za godzinę miał umrzeć? – Odparl:\n- Nic. Bawiłbym się dalej.\nI była to prawidłowa odpowiedź. Chodziło o bycie stale przygotowanym na śmierć ("Memento mori" ) czy o zabawę?\nCzy wszyscy tańczymy na Titanicu, który już tonie (porównanie Wojtka Tracewskiego) ? Czy w tej chwili status quo mojej wygodnej codzienności zależy od stanu zmurszałej cieknącej pływalni w Japonii?\nWięc ja też wolę się bawić, spacerować z pieskiem, myśleć o świątecznych prezentach. (Zgromadzić trochę dobrej karmy? Tylko to się w chwili śmierci i po śmierci przydaje.) A szczegółami sobie nie zawracać głowy. "Nie dziś, nie jutro, na więcej nikt nie może liczyć" – najlepsza odpowiedź. No i jak w zagrożeniu śmiercią smakuje wtedy życie! Przypowiastka buddyjska, którą zawsze lubiłam:\nCzłowiek wisi na linie nad przepaścią. Dwie myszy, czarna i biała (dzień i noc) tę linę przegryzają. Tak wisząc, zobaczył na skale poziomkę. Wychylił się niebezpiecznie, z trudem dosiegnął, zerwał.\n- I nigdy mu tak bardzo nie smakowała!\nAha: 40% dzieci w okolicach Fukushima ma problemy z tarczycą. (Dane z japońskiego krótkiego filmiku na YT, oficjalnych badań Instytutu Zdrowia, statystyk chorób, poronień, zgonów - nie widziałam. Za PRL-a i nasze niewygodne info było utajnione.)\nNa http://www.youtube.com/watch?v=oB-K78L8oNI rolnik, który pozostał i hoduje krowy w pobliżu. Mięso sprzedaje ekskluzywnym restauracjom w Tokio. Krowy dziwnie miejscami wyleniały ale żyją. A facetowi nic.\nJest też pokazywany na YT jeden ratownik Czernobyla, który do dzisiaj żyje i dobrze się czuje. Tysiące umarło a jemu nic. (Szczury, skorpiony i karaluchy są też bardziej odporne na radiację. ) U człowieka – każdy ma geny inne, część z nas okaże się odporniejsza.\nAutor: Nina2 o 05:05 Brak komentarzy:\nDo "moon tilt"\n23/10/2013 23:30 Księżyc (niedawno wzeszedł) między II a III kwadrą wskazuje 7:30. (Obserwacje do zorientowania się, co to takiego w tym "moon tilt"). Nie zobaczyłam, jak wygląda zachodząc.\nAutor: Nina2 o 04:55 Brak komentarzy:\nZa szybko następują wiadomości, potem chaos, brak notatek. W tym roku chyba zmieniłam paradygmaty? Nawet nie zanotuję, gdzie co czytałam, zapomnę, potem linki nie do odszukania. Rozpraszam się na drobne. Wiem, że już kiedyś o Snergu i Lakhovskym pisałam (lub zostało w notatkach?). A teraz? Na Kodzie Czasu mądrzy ludzie dyskutowali beze mnie, chciałabym tam dorzucić i swoje trzy grosze. I szlag mnie trafia na Onet – sprzedano platformę temu Springerowi od najgorszych szmatławców. Zniszczono ludziom blogi, wymazano linki – dobre kilka lat zainteresowań i podręczna biblioteka przepadła; rozerwano blogosferę – straciłam wirtualnych przyjaciół. Wszystko po to, by nas przymusowo, bo nie można się wynieść, zasypywać reklamami.\nPrzykrość, jakby na raz stracić notes i telefon z adresami. A także podręczne notatki ze studiów. Ci ludzie, programiści Onetu, wstydu nie mają! Robili to za pieniądze, bo im za to płacą, a czasy są ciężkie...\nSzkodnictwo za pieniądze. Zabrali ludziom przyjaciół, zniszczyli ich dorobek kulturalny – bo wiele ciekawych blogów w zamieszaniu padło. Już raczej nie będą dostępne.\nA o Lakhovskym to chyba przyjdzie mi napisać monografię... Niegdyś z pisaniem pracy magisterskiej miałam taki upierdol, że powiedziałam sobie: dosyć, wystarczy, nigdy więcej. Lecz jeśli nikt tego nie zrobił przede mną a ja chcę to wiedzieć, to muszę chyba sama...\nJak mówię: za szybko, to znaczy, że ja jestem spóźniona.\nAutor: Nina2 o 13:18 Brak komentarzy:\nDorzuciłam w przelocie na wózek na zakupach w Lidlu. Mam już stamtąd za grosze różne ciekawe roślinki: lawendę, oleander, poprzednio trzy gatunki Hebe (co okazało się, że pochodzi aż z Nowej Zelandii), także z Lidla pochodziły te miniaturowe różyczki w 4 kolorach, co dałam na ozdobę karawany Letycji. Ostatnio zabezpieczyłam w gruncie na zimę uratowane białe (4) i 2 z tego piątego mieszanego koloru. Reszta, zasuszona, trafiła pewnie do kosza, choć liczyłam że pod koniec wakacji zostawią u nas rośliny. Dostaliśmy już od nich palmę i eukaliptus, gdy zrobiły się za duże do trzymania w mieszkaniu. Niestety, nie przeżyły zimy. Także zdechł stary figowiec po matce Gérarda. Bambusy także padły. Zbyt egzotyczne gatunki źle się chowają w Normandii. Zobaczę na wiosnę co się dzieje z moim oleandrem i z tymi trzema hebe.\nZa to miła niespodzianka: przeżyło to sedum z Meksyku, co Gérard dostał w Rosny od jakiejś babci za pomoc w ogródku. Było otoczone masą sempervivum jubabrbe (brody Jupitera), co owszem, dekoracyjne ale tu pospolite. W Rosny pod Paryżem roślinka cały rok rosła na skalnym ogródku i czuła się dobrze, u mnie po zimie znalazłam suche badyle – czy to mróz ją zwarzył, czy coś ją wyżarło.\nJuż miałam kiedyś delikatne drobniutkie szare sedum, częste w Alpach ale nie widziałam tego w Polsce, tylko w poznańskiej Palmiarni i w ogrodzie botanicznym – przeżyło u mnie zimę w gruncie od południowej strony domu, a potem zjadły go doszczętnie jakieś czarne gąsienice.\nTu także olbrzymie jasne sedum z Meksyku nie przeżyło. Dopiero ostatnim razem, gdy już zabezpieczyłam moje rośliny na zimę, odkryłam dwa malutkie kiełki wśród tłoku sempervivum - przetrwały! Wyjęłam ostrożnie i zimę spędzą bezpieczniej na moim balkonie. W razie czego przeniosę je do domu.\nNo a teraz chwyciłam jakieś badziewie, troszkę lepszą trzykrotkę, właściwie nic specjalnego. Tylko spodobały mi się żyłkowania na listkach – 5 równoległych wzdłuż a od środka poprzeczne – jakby je rysowało dziecko. Na ciemnozielonym welurze te żyłki są prawie srebrne, a poprzeczne różowe. Roślinka wygląda na doniczkową, więc jej na zimę w Normandii nie zostawię. A teraz sprawdzam na necie, co to takiego – i okazuje się, że orchidea! Z płd-wschodniej Azji, łatwa w hodowli, rozmnaża się przez odnóżki (jak trzykrotka, a mówiłam że podobna).\nAutor: Nina2 o 17:03 Brak komentarzy:\nDrzewka na placu Carnot zmieniają kolory z ciemno-zielonego na najciemniejszy bordo. Ciekawe jaki to gatunek? Na cienkim pniu kula lub stożek symetryczny, ostro pierzaste listki. Te wolno stojące na środku już są całe bordowe, te rosnące przy domach nadal jeszcze zielone, a różnica temperatur niewielka. Na lipach pojawiają się żółte liście, ambrowiec i ozdobna wiśnia czerwienieją a kasztanowce rudzieją. Zapomniałam zebrać kasztany z tego egzemplarza o najmocniej czerwonych kwiatach. Przeszłam dzisiaj, spóźniona o miesiąc, i już żadnego nie znalazłam. A olbrzymi kasztanowiec w Incheville zajmuje całe rondo.\nOrzechy włoskie, które oglądałam nad Marną przed ostatnim wyjazdem do Normandii (były na wylocie), pewnie już opadły i zostały natychmiast zebrane. Kasztan jadalny przy przystanku autobusowym zaczyna sypać pierwsze kolczaste kulki, na razie płone. (Kasztan jadalny w poznańskim ogrodzie botanicznym też sypał pierwsze kulki tuż przez zimowym zamknięciem.)\nAutor: Nina2 o 10:17 Brak komentarzy:\nOcalone Archivum lipiec 2003\nOcalona Księga Gości (2003-2012)\nLinki z trudem odszukiwane\nTu zaglądam - linki do wirtualnych znajomych\ne-mail: nina_koral@wp.pl gg: 3216796


Działalność przedsiębiorstw na przestrzeni lat przeobraziła się diametralnie. Rozwinęła się branża komputerowa, później informatyczna. Brało więc duży zysk na energię przedsiębiorstw. Ludzie zaczynając pewne rozwiązania, udoskonalili automatyzację swoich fabryk. Co uważało na ostatnie pomysł, co stanowi obecnie, jakie zyski przyniesie w perspektywie?\nMotorem działania cywilizacji była potrzeba upraszczania tego co robiło jakiekolwiek przeszkody. Stąd wynalazki, które odmieniły wygląd naszej rzeczywistości. Kiedyś problemy były elementy mechaniczne. Dzielono je na rozmaite rodzaje. Jednak dopiero era automatyzacji maszyn wprowadziła prawdziwą rewolucję w biurach. Innowacyjne rozwiązania dały możliwość zwiększenia produktywności i efektywności. Tak powstała nowa gałąź przemysłu, której rozwój do teraz nie ma celu.\nNad każdym z projektów czuwa rzesza specjalistów tworzących oprogramowanie dla przemysłu. To od nich zależy czy również jako tworzy wyglądać dany program. Każde podejście jest sprawdzane i podejmowane do maszyn produkcyjnych. Taka implementacja nie istnieje przecież końcowym działaniem takiego programu. Konieczne są stałe modyfikacje, zaś w przypadku awarii czy po prostu poszerzenia funkcji wskazany jest pozytywny specjalista. W tejże dziedzinie zakładają się firmy zatrudniające automatyków. Bardzo rozsądnym jest kierowanie takich specjalistów w zakresu działalności przedsiębiorstwa.\nDobrym zwyczajem firm produkcyjnych jest podkreślenie roli zwykłych pracowników. Wtedy oni rozumieją najlepiej, co w konkretnej organizacji należy zmienić czy usprawnić. Dzięki takiej marek można zorganizować wydajny zespół nie tylko z grona specjalistów branży komputerowej, a również operatorów czy ustawiaczy.\nKolejną rewolucją, związaną zresztą z ostatnimi dość ściśle, będzie mobilność. Już teraz zapisuje się na nią ulubiony nacisk, zwłaszcza w dziedziny rozrywkowej. W sektorze jednak odegra dużo ważniejszą rolę, zwiększając ergonomię funkcji a co wewnątrz tym idzie, wydajność. Niezbędne będą zatem inne rozwiązania w branży programistycznej.\nPostęp w punktu przyszłości już dzisiaj muszą tworzyć na wycieczce szefowie fabryk. Technologia bowiem obraca się diametralnie, z roku na rok. I wartość samego oprogramowania będzie wzrastać z wskazówki na ważny popyt wywołany tymże rozwojem. Niewątpliwie, we wspomnianej branży czeka nas dużo dobra przyszłość.\nMiedzynarodowe normy systemu bezpieczenstwa pracy


Bezzałogowa Wołga Putina - Sputnik Polska\n04:13 11 Maj 2021\nBezzałogowa Wołga Putina\n16:11 23.07.2017 Krótki link\nPrezydent Rosji Władimir Putin zgodził się, aby jeden z jego samochodów GAZ M-21 Wołga był bezzałogowy.\n— Bezzałogowy? Nie rozbijesz mi Wołgi? Dobrze, zrób to – Putin zgodził się na propozycję jednego z wychowanków ośrodka dla dzieci Sirius w Soczi zamienienia jego Wołgi w pojazd bezzałogowy.\nPrezydent zapytał, jak dziecko zamierza potem wykorzystać samochód. – Jako taksówkę? Będziemy zarabiać? – zażartował. – Zastanowimy się nad tym. Zgadzam się – dodał.\nZ deklaracji o dochodach rosyjskiego prezydenta wynika, że jest on właścicielem dwóch aut GAZ M-21 Wołga.\nWołga, Władimir Putin, Rosja


Geotermia to musi być drugi filar! 7 Dni Kalisza\nGeotermia to musi być drugi filar!\nInformacja o zamknięciu Elektrociepłowni Adamów w Turku wywołała radość wśród ekologów i przeciwników ogrzewania tanim węglem. Ogłoszono początek końca XIX wiecznej cywilizacji żelaza, węgla i pary. Nastał czas słońca, wody i wiatru plus biogospodarka zrównoważona jako fundamenty energii odnawialnej. Nikt nawet słowem nie wspomniał o zasobach geotermalnych. To naprawdę zadziwiające, że mamy skarb pod nogami, którego aż tak bardzo nie doceniamy. Szczęście to prawdziwe, twierdzą ekolodzy na wieść o zamknięciu elektrowni Adamów. Węgiel brunatny, a na takim pracowała, to paliwo rodem z XIX wieku. Szkody w środowisku niewyobrażalne. Oczywiście niewielu zna prawdę, że giganta zastąpiła mała elektrociepłownia, własność niemieckiego koncernu, na węgiel brunatny, przetworzony i przywożony z Niemiec. Nie będziemy dzisiaj o tym aspekcie sprawy rozprawiać, choć o Niemcach za chwilę. Ktoś zwrócił uwagę, że odnawialne źródła energii to ideologicznie piękna myśl. Gorzej jednak z bilansem, bo zyski są poniżej nakładów. W realu jedynym źródłem energii pierwotnej jest reakcja syntezy atomowej lub fuzji jądrowej oczywiście z zastosowanie dobrych bezpiecznych technologii. (...) Te wiatraczki i wszelakie panele słoneczne to biznes dla ich producentów. Gorzej w eksploatacji, bo tu pełny bilans kosztów ekonomicznych i ekologicznych zwłaszcza z uwzględnieniem kosztu stabilizacji rozległych sieci energetycznych a nie jednostkowych efektów w miejscu instalacji danego ustrojstwa, nijak nie jest lepsza od klasyki, choćby tej brudnej z węgla brunatnego. Ale to nie ma znaczenia ważne jest jedynie ideolo. (...) I niestety, ale sporo racji jest w tym rozumowaniu.


Kontakt do producenta: METAL-FACH Jacek Kucharewicz\nKotły centralnego ogrzewania SEG PELLET są urządzeniami z automatycznym podawaniem paliwa, które uzyskały znak bezpieczeństwa ekologicznego, 5 KLASĘ według normy PN EN 303-5:2012 oraz certyfikat ECO DESIGN. Dzięki temu kocioł zalicza się do grupy produktów, które biorą udział w programach samorządowych z dofinansowaniem na zakup takiego urządzenia.\nKocioł posiada palnik wrzutkowy samoczyszczący z automatyczną ceramiczną zapalarką spalający paliwo typu pellet. Całkowite zasypanie zasobnika paliwem, pozwala na bezobsługową pracę kotła centralnego ogrzewania przez wiele dni. Stalowy korpus wodny, w kształcie prostopadłościanu, wykonany jest ze stali kotłowej P265GH o grubości 6 mm (dla elementów posiadających kontakt z gazami spalinowymi). Dzięki innowacyjnemu rozwiązaniu, palnik został wyposażony w obrotowy system automatycznego odpopielania rusztu.Nowoczesna konstrukcja wymiennika umożliwia osiąganie wysokiej sprawności kotła. Zastosowanie krańcówek we wszystkich drzwiczkach w kotle jest dodatkowym zabezpieczeniem, które podczas otwarcia drzwiczek przerywa pracę wentylatora nadmuchowego oraz podajnika paliwa.\nLinia SEG PELLET ze sterowaniem PLATINUM posiada możliwość montażu SONDY LAMBDA, układu zamkniętego (wężownica schładzająca + zawór VST 112), modułu INTERNETOWEGO, modułu PLATINUM B (umożliwia sterowaniem pracą bufora), modułu PLATINUM C (umożliwia sterowaniem pracą dodatkowych dwóch zaworów mieszających, dwóch pomp mieszacza a także dodatkowym jednym termostatem) oraz możliwość zastosowania dotykowego termostatu pokojowego PLATINUM TOUCH.\nPozostałe produkty firmy METAL-FACH Jacek Kucharewicz


opowieści Tofalarii: Boso na śniegu - porady babuni\nOstatnio wpadła mi w ręce dość zabawna książeczka pt. "Encyklopedia porad babuni" (tylko czyjej?). Zabawny wydał mi się już sam tytuł, a treść okazała się jeszcze bardziej obiecująca. Co zrobić, gdy kwiatek ma plamy, jak wbijać gwoździe w tynk, jaki napar pomaga na senne koszmary itp.\nZnalazłam jednak jedną poradę dla siebie i już spieszę podzielić się z Czytelnikami. A może o tym słyszeliście? Została ona zamieszczona w rozdziale Zdrowie/Odporność.\n"Boso na śniegu\nNajlepiej to robić we własnym ogródku, ale też udaje się po obfitszych opadach śniegu na balkonie w samym centrum miasta. Przed wyjściem boso na śnieg stopy powinny być ciepłe. Zaczynamy od kilkunastu sekund, potem przedłużamy spacer do minuty lub dwóch. Następnie po umyciu stóp trzeba je dobrze wytrzeć i założyć ciepłe skarpetki. Ta metoda, choć na początku wydaje się drastyczna, naprawdę pomaga przeżyć jesień i zimę bez najmniejszej infekcji."\nHa! Spróbowałam od razu, śnieg na balkonie akurat był świeżutki, temperatura około -7°C. I wiecie co? Pełne zaskoczenie! Wspaniały przypływ energii, pobudzenie krążenia, jednym słowem coś fantastycznego. Po pięciu dniach bez problemu przekroczyłam zalecane dwie minuty. Poguglałam nieco i okazało się, że są ludzie, którzy umawiają się na bose, nawet 20-minutowe i dłuższe spacery w odludnych zakątkach! Podoba mi się to, tak samo jak ruska bania, z tym że bose spacery to zdecydowanie mniej zachodu, wystarczy trochę śniegu i lekki mróz, można je uprawiać praktycznie wszędzie i za darmo.\nZnalazłam sobie nowe hobby, szkoda tylko, że deszcz właśnie rozprawił się z całym śniegiem na naszym balkonie. Zimo, wróć!\nNotka bibliograficzna: "Encyklopedia porad babuni", Axel Springer, Warszawa 2007\nElżusia 8 lutego 2011 08:49\nBrr,odważna jesteś.To taki zabieg hartujący jak dreptanie po zimnej wodzie u dr. Kneippa.No to życzę śniegu na balkonie.\nTofalaria 8 lutego 2011 12:05\nElu, próbowałam różnych hartujących sztuczek. Chodzenie po śniegu jest dużo przyjemniejsze niż np. zimny prysznic :) Póki co u nas +10... Śniegu ani widu, ani słychu!\nElżusia 8 lutego 2011 13:32\nZimny prysznic to dla mnie rzecz niewyobrażalna nawet w upały.Może spróbuję tego dreptania po śniegu /jak Jurka nie będzie w domu ,bo pomyśli że ze mną coś nie tak/\nTofalaria 28 lutego 2011 23:15\nOstatnio znów mamy śnieg na balkonie! Wróciłam do tych wspaniałych spacerów.\nŁukasz B 29 stycznia 2012 11:47\nfantastycznie działa! :)))\nTofalaria 29 stycznia 2012 17:12\nFajnie, że spróbowałeś! Cieszę się!\nJustyna 1 kwietnia 2012 13:10\nJa praktykuję zimowe hasanie zimą w morzu (ale tylko stopy, do morsów to mi jeszcze daleko), naprawdę pobudzające! I jak zawsze chorowałam tak ta zima przeszła bez tragedii. :)


Dwie ojczyzny w jednym sercu | Niedziela.pl\nPolscy reemigranci przywieźli ze sobą tradycje, kulturę i zwyczaje, które przyjęli w Bośni i zaszczepili je na Ziemiach Odzyskanych. Kultywowane są one do dzisiaj i stanowią wielkie bogactwo tego regionu.\nW przyszłym roku minie 70 lat od powrotu Polaków z Bośni. Z tej okazji Starostwo Powiatu Bolesławieckiego zorganizowało sympozjum popularnonaukowe pt. „Nasza polska Bośnia. Od reemigracji do integracji – historia, teraźniejszość, przyszłość”. Patronat honorowy objął minister spraw zagranicznych Grzegorz Schetyna i ambasador RP w Sarajewie Andrzej Krawczyk.\nNa konferencję, obok polskich repatriantów i ich potomków, przybyli przedstawiciele samorządów z Bośni i Hercegowiny, z którymi powiat bolesławiecki utrzymuje partnerskie kontakty. Delegacji przewodniczył właśnie bp Franjo Komarica z Banja Luki. Głównym celem konferencji było m.in. ukazanie trudnej historii Polaków na emigracji oraz ich powrotu do Polski, a także podkreślenie ich wkładu w obecną historię powiatu bolesławieckiego.\nNa konferencji podjęto tematy historyczne, kulturowe i religijne związane z wędrówką Polaków na Bałkany i ich powrotem do Polski. Zwrócono uwagę na wielki wkład polskich reemigrantów z Bośni w kulturę i tradycję ziemi bolesławieckiej. Poruszono także temat wzajemnych relacji pomiędzy samorządami dolnośląskimi i bośniackimi. Położono nacisk na kontakty nie tylko na szczeblu administracyjnym, ale też indywidualnym, kulturalnym. Przykładem takiej współpracy będą kolonie oraz nauka języka polskiego dla dzieci z Bośni, które odbędą się już w tym roku.\nPodczas obrad przypomniano też, że postacią szczególną, która łączy oba narody jest sługa Boży ks. Antoni Dujlović, chorwacki kapłan, który sprawował opiekę duszpasterską nad Polakami we wsi Gumjera. W 1943 r. został zamordowany przez serbskich czetników.\nWyjątkowymi świadkami, którzy znali i pamiętają ks. Dujlovicia były m.in. obecne na konferencji s. Magdalena Karaban, adoratorka Krwi Chrystusa oraz Stefania Burdzy, której ks. Antoni udzielał ślubu oraz chrzcił dziecko.\nOd 1999 r. na wniosek mieszkańców Ocic rozpoczęły się starania o wyniesienia na ołtarze ks. Dujlovicia. Starania mieszkańców Ocic i Mierzwina poparł ówczesny biskup legnicki Tadeusz Rybak. Natomiast obecny Pasterz diecezji bp Zbigniew Kiernikowski powołał komisję, której zadaniem jest przesłuchanie świadków tamtych zdarzeń oraz opracowanie dokumentacji koniecznej do prowadzenia procesu beatyfikacyjnego.\nW piątek 17 kwietnia odbyło się spotkanie komisji z bp. Franjo Komaricą. Gość z Bośni zapoznał się z owocami pracy komisji. Podczas rozmowy zostały również podjęte decyzje o kolejnych krokach zmierzających do opracowania pełnej dokumentacji.\nNatomiast w sobotę 18 kwietnia bp Franjo Komarica odprawił Mszę św. w kościele parafialnym w Ocicach. Była ona sprawowana w intencji zmarłych i żyjących parafian, a także w intencji beatyfikacji chorwackiego męczennika za wiarę.\nOstatnim punktem pobytu gości z Bośni była Msza św. w intencji mieszkańców Bolesławca w niedzielę 19 kwietnia w kościele pw. Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa.\nBp Franjo Komarica jest ordynariuszem diecezji Banja Luka od 1989 r. Jest także przewodniczącym Konferencji Episkopatu Bośni i Hercegowiny. Za swoją działalność duszpasterską i działalność na rzecz obrony praw człowieka, zwłaszcza podczas wojny domowej w latach 1992-95, otrzymał nagrody: Medal Roberta Schumana, nagrodę im. Franza Werfela na Rzecz Obrony Praw Człowieka, Wielki Order Króla Dymitra Zwonimira z Wstęgą i Gwiazdą Poranną. Natomiast w 2004 r. znalazł się na liście osób nominowanych do Pokojowej Nagrody Nobla.\nPapież Franciszek odwiedził Wspólnotę św. Idziego\nNiedzielne popołudnie 15 czerwca Franciszek spędził wśród ubogich i odrzuconych. Celem kilkugodzinnej wizyty duszpasterskiej papieża była bowiem rzymska Wspólnota św. Idziego, od lat wspierająca ludzi znajdujących się na marginesie społeczeństwa. Pomaga ona zarówno Włochom, jak i cudzoziemcom.\nPapież przyjechał na plac św. Kaliksta, skąd przeszedł na plac Santa Maria in Trastevere, gdzie czekało na niego 15 tys. imigrantów, bezdomnych, Romów, osób starszych, niepełnosprawnych, młodzież i dzieci, którym pomaga Wspólnota św. Idziego.


Uncategorized – Page 71 – Nettigo Blog\nMotor Shield Kit – zestaw do montażu\nOd dziś można kupić Motor Shield Kit – pełen zestaw aby zbudować Motor Shield – rozszerzenie dla Arduino pozwalające na sterowanie kierunkiem oraz prędkością obrotów dwóch silników 12V. Cena zestawu – 99PLN.\nDziś po krótkiej przerwie wraca do oferty Arduino wraz z kablami USB.\nPłytka drukowana – proto shield\nDo oferty wprowadziliśmy nowy produkt – płytkę drukowaną (bez żadnych elementów dodatkowych) do budowy własnych rozszerzeń.\nJest to rozwiązanie dla tych, którzy nie trawią płytek drukowanych we własnym zakresie, a chcieliby spróbować swych sił z nieco bardziej zaawansowanymi rozwiązaniami.\nArduino proto shield w cenie brutto 26 PLN można już zamawiać.\nOd kilku dni w ofercie naszego sklepu dostępne są czujniki odległości działające na podczerwień. Są to czujniki Sharp GP2Y0A21YK oferujące wyjście analogowe (wystarczy podłączyć do wejścia analogowego Arduino, aby odczytywać wskazanie czujnika). Niewielki rozmiar, zakres pracy 10 – 80 cm.\nSzczegółowa specyfikacja (PDF) dostepna w zakładce Pliki, na stronie produktu.\nWreszcie! Długo to trwało, prawie dwa miesiące, ale udało się w końcu sfinalizować dostawę płytek prototypowych i kabli do nich.\nDo oferty sklepu dziś dodaliśmy mini płytkę prototypową (tzw breadboard) -170 otworów – nadaje się do umieszczenia na Arduino:\nDrugim produktem są kable (jumper wires) do montowania układów na płytkach prototypowych (na zdjęciu widać też dwa takie kabelki.\nW naszej ofercie pojawiło się Arduino Mini – Arduino w rozmiarze compact – całość jest wielkości znaczka pocztowego (3×1,8 cm).\nOczywiście, taki rozmiar oznacz brak portu USB. Do programowania trzeba użyć interfejsu szeregowego (na poziomach TTL) albo skorzystać z Arduino Mini USB – czyli modułu USB wyciągniętego na inną płytkę.\nMajówka z Arduino\nJeśli korzystasz z sieci w ten majowy weekend to znaczy, że może Cię zainteresować promocja Arduino. W południe 4 maja 2009 skończy obowiązywać promocyjna cena na Arduino Duemilanove.\nZamówienia złożone na Arduino do tej daty będą korzystały ze specjalnej ceny – 122 złote brutto zamiast regularnych 145.\nNie zwlekaj i zamów Arduino teraz!\nBlog – miejsce na nowości\nDziś uruchamiam blog.nettigo.pl. Będzie to miejsce, w którym znajdą sie informacje o zmianach w ofercie naszego sklepu z Arduino. O ile StarterKit koncentruje się na tym co można zrobić z Arduino, to ten blog będzie źródłem informacji o nowych produktach i innych zmianach w naszym sklepie.


Jelenia Góra - Lokal na sprzedaż za cenę 2 200 000 zł - Solida Nieruchomości 34\n(Symbol 185) LOKAL na SPRZEDAŻJelenia Góra,\nSolida nieruchomości prezentuje Państwu do sprzedaży nieruchomość usługowo-mieszkalną.\nObiekt składa się z 2-ch poziomów usługowych oraz 2-ch poziomów mieszkalnych.\nPrzyziemie z przeznaczeniem na dowolna działalność usługową z zapleczem gospodarczym ,posiada też dużą witrynę.\nI Piętro stanowią pomieszczenia, które były przeznaczone na szkołę językową oraz pomieszczenia z przeznaczeniem na działalność kosmetyczno-rehabilitacyjną.\nII piętro stanowią 4 mieszkania do wynajęcia zaś III piętro 2 mieszkania właścicieli, które również mogą być przeznaczone na wynajem.\nObiekt jest ogrodzony, posiada 8 miejsc parkingowych. Brama zamykana, domofon.\nNa podłogach w części usługowej kafle, wykładzina dywanowa w mieszkaniach.\nProszę o więcej informacji na temat oferty o symbolu 185.


Kaski Uvex - HealthyHorse\nUvex Jest 5 produktów.\nKaski do jazdy konnej oraz rękawiczki firmy Uvex. Firma Uvex zajmuje się produkcją profesjonalnych kasków do jazdy konnej, które zapewniają maksimum bezpieczeństwo podczas jazdy w terenie, skoków przez przeszkody oraz treningów ujeżdżeniowych Kask jeździecki Uvex Suxxeed Active. Kaski jest niezbędny podczas treningów oraz zawodów, chr...\nKaski do jazdy konnej oraz rękawiczki firmy Uvex. Firma Uvex zajmuje się produkcją profesjonalnych kasków do jazdy konnej, które zapewniają maksimum bezpieczeństwo podczas jazdy w terenie, skoków przez przeszkody oraz treningów ujeżdżeniowych Kask jeździecki Uvex Suxxeed Active. Kaski jest niezbędny podczas treningów oraz zawodów, chroni jeźdźca podczas upadków z konia dzięki czemu istnieje mniejsze ryzyko urazów. Nasza bezpieczeństwo i zdrowie zależy od rodzaju kasku jaki wybierzemy, dlatego jest tak ważne aby wybierać kaski sprawdzonych producentów Kask jeździecki UVEX Perfexxion Active. Kaski Uvex spełniają najwyższe kryteria bezpieczeństwa dlatego są dobrym wyborem dla jeźdźca. W ofercie firmy Uvex znajdziemy również rękawiczki do jazdy konnej, które chronią nasze dłonie przed obtarciami i oparzeniami podczas treningów Rękawiczki uvex i-performance 1.


Złoto hokeistek Polonii | Życie Bytomskie\nZłoto hokeistek Polonii\nBytom - Gdańsk 9:0\nWyniki meczów Polonii i Stoczniowca w zasadniczym sezonie Polskiej Ligi Hokeja Kobiet oraz w pierwszym finałowym spotkaniu w Oliwie nie zapowiadały pogromu w "Stodole". Tymczasem szybko rozwiązał się worek z bramki. Ostatecznie drużyna TMH Polonia przypieczętowała szósty mistrzowski tytuł triumfem 9:0 (3:0, 2:0, 4:0). Organizatorzy przygotowali sympatyczną oprawę pojedynku. Bytomska publiczność tłumnie dopingowała podopieczne trenera Andrzeja Secemskiego. Więcej w poniedziałkowym numerze "Życia Bytomskiego".\nNews był oglądany 5252 razy.\nBo to Nasze Dziewczyny najlepsze w Polsce są i nawet w takich warunkach bez bazy treningowej i lodowiska robią cuda .Brawo Polonia


» Richmont Forest Fruits 50x6g z dzbankiem Duo 450 ml - w zestawie taniej\nCena netto: 147,22 zł 163,89 zł\nZestaw herbata Richmont Forest Fruit i dzbanek Duo 400 ml\nW skład zestawu wchodzi herbata owocowa Richmont Owoce Leśne i porcelanowy dzbanek Duo do parzenia herbaty.\nDzbanek Richmont Duo z logotypem składa się z dzbanka, filiżanki i talerzyka. Biała porcelana wysokiej jakości, wypalana dwukrotnie, przeznaczona jest dla gastronomii i biur, doskonale nadaje się do mycia w zmywarce.\nHerbata Richmont Forest Fruit 50 saszetek - to wysokiej jakości herbata owocowa na bazie czarnego bzu i hibiskusa, z dodatkiem słodkich liści jeżyny o smaku soczystych truskawek w polewie śmietankowej. Napar ma mocny, rubinowy kolor. Jedna z najbardziej lubianych herbat Richmonta.\nSeria herbat Richmont dla gastronomii, hoteli i biur składa się z 26 rodzajów herbaty w saszetkach 4- lub 6-gramowych, pakowanych w kartoniki po 50 szt. Są to herbaty zawierające wysokiej jakości naturalne składniki.


Zipaquira. Kolumbijska Wieliczka\n– Wspaniała ta katedra solna, prawda? – pytali nas wszyscy spotkani Kolumbijczycy na wieść, że mieszkamy w Zipaquirze. Nie wytrzymaliśmy presji.\nWiększość mieszkańców oddalonego o 40 km. od Bogoty miasteczka nie bardzo wie, gdzie jest Polska. Nic dziwnego – w szkole, gdzie pracujemy, na ścianie namalowano mapę, na której nasz kraj nie ma dostępu do morza i leży w okolicach Ukrainy. Wielu ożywia się jednak po chwili: – Tak, tam też jest kopalnia soli! Wieliczka! – wymawiają łamanym polskim.\nDo wizyty nie zachęcała nas nie tylko alergia na turystyczne spędowiska, ale również obsługa – przez miesiąc usiłowaliśmy się umówić na zwiedzanie z działem marketingu w osobie pewnego Jose, który konsekwentnie nas olewał. „Wyślijcie maila”.\nW końcu poczucie winy i obowiązku nas jednak przygniotło i poszliśmy odwiedzić kolumbijską Wieliczkę. Solna katedra powstała tu w latach 90. by przyciągnąć turystów. Autentyczna kapliczka, w której górnicy modlili się przed rozpoczęciem pracy, powstała tu na początku XX wieku i śladu po niej nie ma. Potem w latach 50. rozrosła się w pierwszą katedrę, którą z czasem podmyło i ze względów bezpieczeństwa – zamknięto.\nZwiedzamy z przewodnikiem, wersja najtańsza – trasa religijna, to 23 tys. pesos (ok. 38 zł). Taniej niż w Wieliczce (trasa turystyczna – 52 zł), ale trwa o dwie godziny mniej i do zobaczenia też jest niewiele. Jest mrocznie, ale nie mistycznie. Podobno msza co niedzielę, ale przybytek wydaje się bardziej konsumpcyjny niż duchowy. Stacje gigantycznej drogi krzyżowej nie do odróżnienia, najładniejsze w nich efektowne podświetlenie. Potem trzynawowa katedra, duma Kolumbijczyków regionu Cudinamarca. W porównaniu do uroczej kaplicy św. Kingi jest monumentalna – ponad połowę dłuższa i dwa razy wyższa, ma 22 metry. Ale – pusta. „Opisują ją jako „osiągnięcie współczesnej architektury”. Widocznie tutaj jest to eufemizm na nijakie i bezbarwne” – pisze jeden z zawiedzionych amerykańskich turystów w serwisie Trip Advisor. Nic dodać.\nPrzewodnik nie opowiada nic zaskakującego. Czekamy – będzie polski akcent, nie będzie? W końcu, przed solnym wodospadem – ściana wygląda jakby ją porósł kalafior – mówi: – Kopalni soli na świecie jest wiele, ale dzieła sztuki tylko dwa. Ktoś wie gdzie to drugie? –\nmilczenie. – Polska – ratujemy niezręczną ciszę (widocznie to nie miejscowi), a przewodnik zdziwiony: – Owszem, Wieliczka! Wspaniała, o wiele starsza i głębsza kopalnia, a w niej kilka kaplic bardzo pieczołowicie udekorowanych. Trzy lata temu nasi reprezentanci tam pojechali. Na polski wzór chcą tu urządzić SPA.\nNa razie jest film w 3D o budowie katedry (nie dotrwaliśmy), trasa górnika (w kaskach, „ciekawe ile soli przyniesiecie” – dowcipkował przewodnik), ścianka wspinaczkowa i muzeum soli. Wszystko odpowiednio płatne.\nJest też minigaleria handlowa, a w niej do kupienia: zamiast statuetek świętej Kingi – indiańskie drewniane rzeźby, a zamiast bursztynowej biżuterii – szmaragdowe naszyjniki i pierścionki (Kolumbia to światowe zagłębie tego kamienia). Jest też kawa, cola i pop-corn. Uciekamy w popłochu. Do centrum miasta, które od podkrakowskiej Wieliczki jest o wiele przyjemniejsze.\nAtrakcje Turystyczne Bogota Bursztyn Catedral de Sal Droga Krzyżowa Górnictwo Kolumbia Kolumbijska Wieliczka Kopalnia soli Kraków Solna katedra Szmaragd Wieliczka Zipaquira


Mgr Damian Dominik Brela - psycholog, psychoterapeuta | ZnanyLekarz.pl\nSensoryczny MOST Niepubliczna Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna Domasław\nKonsultacja w formie czatu (opis) • 40 zł\nSesja psychologiczna • 80 zł +1 więcej\nKonsultacja w formie czatu • 40 zł\nMgr Psychologii, specjalności: - psychoterapia psychodynamiczna / analityczna (w trakcie); - seksuologia kliniczna: diagnoza, opiniowanie, terapia...\n19 listopada 2020 Lokalizacja: Psycholog on-line, Psyche Analiza, Skype • konsultacja psychologiczna online\n17 lutego 2020 Lokalizacja: Psycholog on-line, Psyche Analiza, Skype • Sesja psychologiczna\n8 lutego 2020 Lokalizacja: Psycholog on-line, Psyche Analiza, Skype • depresja\n9 września 2017 Lokalizacja: Gabinet Psychologiczny • samorozwój\nDługo dojrzewałam do decyzji o podjęciu psychoterapii. Psycholog Damian Brela pojawił się w odpowiednim momencie, kiedy byłam do niej gotowa. Wybraliśmy dla mnie metodę psychoanalizy, czyli swobodnego przepływu myśli i uczuć. Mój lekarz duszy wyjaśnił dokładnie na czym ona polega i dlaczego będzie dla mnie najbardziej odpowiednia. Młody wiek terapeuty i jego świeże spojrzenie okazały się atutem. Z wielką starannością i zapałem przystąpił do psychoterapii. Wykazał się cierpliwością i wyrozumiałością dla moich problemów natury psychicznej. Mogłam wreszcie wyrzucić z siebie wszystkie dręczące myśli i nie spotkałam się z krytyką, ani osądem. Przyjrzałam się moim głęboko ukrytym rozterkom, które po wydobyciu z niepamięci na światło dzienne i ich przeanalizowaniu, okazywały się być nie tak straszne i możliwe do rozwiązania. Damian Brela ma wyjątkową umiejętność uważnego słuchania pacjenta. Nie szczędził mi swojego czasu i uwagi, dzięki czemu pojawiły się szybko oznaki zdrowienia. Rozpiera mnie radość, ponieważ udzieliły się one również mojej rodzinie. Polecam wszystkim doświadczającym bólu duszy.\n18 sierpnia 2017 Lokalizacja: W innym miejscu • lęk separacyjny u dziecka\nBardzo dobrze zdiagnozował na podstawie krótkiego wywiadu i rozmowy z synem. Dzięki jego rozmowie i radom udało nam się zminimalizować lek. Syn po kilku dniach zaczął sam rozumieć co ma robić żeby lek przed rozłąkom był mniejszy. Bardzo dziękujemy\nDzień dobry To, co Pan przeżywa jest prawdopodobnie dla Pana bardzo trudne. Uważam, że jednym z najlepszych kroków byłoby rozważenie podjęcia psychoterapii. Najlepiej w takim nurcie, który pozwoli Panu uzyskać wgląd w siebie i odnaleźć siebie samego, w sobie i w swoim życiu. Dlatego polecam psychoterapię psychoanalityczną lub psychodynamiczną.\nNa pewno można taką konsultację znaleźć.\n- seksuologia kliniczna: diagnoza, opiniowanie, terapia, edukacja (w trakcie);\nUkończyłem studia magisterskie w Uniwersytecie Wrocławskim, na kierunku Psychologia. Odbyłem szkolenie z zakresu hipnozy klinicznej w Towarzystwie Hipnozy Terapeutycznej i Badań nad Hipnozą w Krakowie oraz kurs z Podstawy Psychoterapii Psychoanalitycznej w Krakowskiej Szkole Psychoterapii Psychoanalitycznej w Krakowie. W 2017 roku ukończyłem rok z czteroletniego kursu psychoterapii we Wrocławiu akredytowanego przez Sekcję Naukową Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.\nW trakcie studiów odbyłem następujące praktyki. W Gimnazjum nr 37 we Wrocławiu w okresie od grudnia 2012 r. do maja 2013r. prowadziłem warsztaty anty-dyskryminacyjne o tematyce z zakresu psychologii społecznej: mechanizm powstawania stereotypów i uprzedzeń, postrzeganie społeczne, rola płci psychologicznej. Zajęcia z młodzieżą zostały pozytywnie ocenione przez pracującego tam pedagoga. W tym samym miejscu odbyłem miesięczną, studencką praktykę w charakterze psychologa szkolnego.\nOdbyłem praktykę w szpitalu psychiatrycznym na Oddziale Stacjonarnym, ogólnopsychiatrycznym w Dolnośląskim Centrum Zdrowia Psychicznego we Wrocławiu. Do obowiązków moich należało: przeprowadzenie wywiadów z pacjentami, badania psychologicznych (funkcje poznawcze, osobowość), rozmowy z pacjentami, psychoedukacja, uczestnictwo w sesjach terapeutycznych. Ponadto obecnie regularnie biorę udział w konferencjach, seminariach klinicznych, superwizyjnych, spotkaniach naukowych, warsztatach.\nMoim głównym zainteresowaniem zawodowym jest psychoanaliza (klasyczna). Psychoanaliza jest jednocześnie teorią jak i metodą badającą nasze psychiczne życie nieświadome. Często nie zauważamy, że „coś” nami kieruje, sprawia, że podejmujemy takie czy inne decyzje, mniej lub bardziej dojrzałe. Jako metoda pozwala uzyskać dostęp do tego, co jest oddalone od doświadczenia świadomego. Natomiast jako teoria wyjaśnia procesy odpowiedzialne za kształtowanie osobowości, rozwój psychologiczny człowieka (ze szczególnym akcentem na doświadczenia wczesnodziecięce), etiologię zaburzeń psychicznych, ale także inne kwestię związane np. z kulturą, sztuką, życiem społecznym.\nW przyszłości planuję rozwijać psychoanalizę w zakresie jej teorii. Chciałbym swoje idee i pomysły przelewać na papier w postaci licznych publikacji.\n2011 – 2016: Jednolite studia magisterskie w Uniwersytecie Wrocławskim, na kierunku Psychologia, w okresie 2011 – 2016. Temat pracy magisterskiej: “Relacja z obiektem i postawy rodzicielskie młodzieży zagrożonej demoralizacją” pod kierunkiem dr Krystyny Węgłowskiej-Rzepy. Wykorzystano metody badawcze jakościowe – test projekcyjny oraz metody ilościowe – kwestionariusz, 161 stron pracy.\nPraktyka studencka (w ramach studiów podyplomowych) w Zespole Poradni Psychologiczno-Pedagogicznych w Oleśnicy. Uczestnictwo w badaniach psychologicznych, wywiadach, konsultacjach psychologicznych dzieci i młodzieży, opiniowaniu, spotkaniach zespołu terapeutycznego, sporządzanie dokumentacji, interwencjach.\nPraktyka – wolontariat w Gimnazjum nr 37 we Wrocławiu pod opieką szkolnego pedagoga, w roku akademickim 2012 – 2013, w ramach której prowadzone były zajęcia warsztatowe z uczniami, pogadanki, rozmowy indywidualne z uczniami, rozmowy z rodzicami, spotkania zespołów wychowawczych, pomoc pedagogowi oraz nauczycielom.\nPonadto uczestnictwo w licznych konferencjach, seminariach klinicznych, superwizyjnych oraz szkoleniowych, m.in.:\n12.2020: wykład Panel Kandydatów PTPa: Co jeszcze może pomieścić sesja analityczna? Warsztat psychoanalityka w pracy z pierwotnymi stanami umysłu


Tak Joanna Kulig zareagowała na statuetkę najlepszej aktorki. Jej radość hitem sieci [WIDEO] | wMeritum.pl\nFot.: YouTube/KinoSwiatPL, Instagram/joannakulig_official\nJoanna Kulig została wybrana najlepszą europejską aktorką podczas rozdawanych w Sewilli nagród Europejskiej Akademii Filmowej. I chociaż ona sama nie mogła pojawić się na gali, w mediach społecznościowych zamieściła nagranie ze swojej reakcji na wiadomość.\nProdukcja „Zimna wojna” królowała podczas rozdania nagród Europejskiej Akademii Filmowej, które nazywane są „europejskimi Oscarami”. Film w reżyserii Pawła Pawlikowskiego zgarnął aż pięć statuetek, w tym najważniejszą – dla najlepszego europejskiego filmu. Oprócz tego, dwie statuetki otrzymał Paweł Pawlikowski (za reżyserię oraz scenariusz), jedną Jarosław Kamiński za montaż i jedną właśnie Joanna Kulig dla najlepszej europejskiej aktorki.\nJoanna Kulig nie mogła pojawić się na odbywającej się w Sewilli gali. Przebywa ona obecnie w Hollywood i jest w siódmym miesiącu ciąży, więc tak daleka podróż samolotem nie była możliwa. Statuetkę w jej imieniu odebrał Paweł Pawlikowski, który przeczytał SMS-a z podziękowaniami od aktorki. Joanna Kulig podziękowała między innymi reżyserowi, osobom z planu oraz Tomaszowi Kotowi, który zagrał z nią główne role.\n#efa2018 – European Actress 2018\nJoanna Kulig is European Actress 2018 for COLD WAR (ZIMNA WOJNA). Director Paweł Pawlikowski accepts the award on her behalf. #efa2018\nOpublikowany przez European Film Awards Sobota, 15 grudnia 2018\nI chociaż Joanny Kulig nie było w Sewilli, widzowie i tak mogli zobaczyć jej radość. Prowadziła ona transmisję na żywo na Instagramie, na której uwieczniona została jej radość po ogłoszeniu wyników. Reakcję aktorki można zobaczyć poniżej.\nCzytaj także: „Zimna wojna” obsypana nagrodami podczas „europejskich Oscarów”. Polska produkcja najlepszym filmem [WIDEO]\nŹr.: Facebook/European Film Awards, Instagram/joannakulig_official\nTagi Europejskie OscaryJoanna KulignagrodareakcjastatuetkaZimna wojna


Bagno Tirrenia (Włochy) - opinie - Tripadvisor\nOśrodki spa w lokalizacji Tirrenia\n4-gwiazdkowe hotele w lokalizacji Tirrenia\n3-gwiazdkowe hotele w lokalizacji Tirrenia\nTirrenia — popularne kategorie\nHotele z wanną z hydromasażem w Tirrenii\nTanie hotele w Tirrenii\nAtrakcje w pobliżu obiektu Bagno Tirrenia\nWypoczynek na świeżym powietrzu w lokalizacji Tirrenia\nKluby plażowe i basenowe w lokalizacji Tirrenia\nPlaże w lokalizacji Tirrenia\nPola golfowe w lokalizacji Tirrenia\nSurfing, windsurfing i kitesurfing w lokalizacji Tirrenia\nWycieczki turystyczne i pod namiot w lokalizacji Tirrenia\nLokale czynne w nocy w lokalizacji Tirrenia\nBary i kluby w lokalizacji Tirrenia\nNatura i parki w lokalizacji Tirrenia\nWycieczki w lokalizacji Tirrenia\nWellness i spa w lokalizacji Tirrenia\nSpa w lokalizacji Tirrenia\nRejsy i sporty wodne w lokalizacji Tirrenia\nCzęsto wyszukiwane atrakcje w lokalizacji Tirrenia\nBagno Tirrenia opinie\nNr 3 wśród 17 atrakcji w lokalizacji Tirrenia\nViale del Tirreno N. 18, 56128 Tirrenia, Piza Włochy\nUżytkownik Ayse G napisał recenzję wrz 2019\nStambuł, Turcja99 przesłanych treści65 podziękowań\nPłynęliśmy statkiem, a Livorno było ostatnim przystankiem przed Rzymem. chcieliśmy iść na plażę. Przede wszystkim nie można było dostać taksówki. Kierowcy najpierw pytają, dokąd chcesz jechać, jeśli nie jedziesz na duże odległości (takie jak Florencja lub Piza), udają, że nie są dostępni. próbowaliśmy znaleźć taksówkę na 2 godziny, ale nie udało nam się. poszliśmy zatrzymać się, było duże opóźnienie. W końcu dotarliśmy na miejsce. Podróż autobusem zajmuje 20-30 minut. Było wiele plaż obok siebie. Nie było drogo, ale morze było wzburzone i wietrzne.…\nUżytkownik Alberto napisał recenzję sie 2019\nBuggiano, Włochy54 przesłane treści4 podziękowania\nCzyste i profesjonalne miejsce\nTerrenia nie jest miejscem, jeśli lubisz fantastyczne wybrzeże, ale ta wioska rozwija się z roku na rok. Bagno Tirrenia jest czyste i profesjonalne, dużo miejsca, restauracja, parking i relaks. Dzięki mojemu przyjacielowi Paolo zasugerował mi to. Godd miejsce dla rodziny i dzieci.…\nUżytkownik GoPlaces21140280989 napisał recenzję lip 2019\nbrak prywatnych plaż w Tirrennii\nByłam rozczarowującą wizytą w Tirrenii z powodu braku prywatnych plaż. Dostęp do punktu widokowego był ograniczony, ponieważ dno morskie docierało prawie do punktu widokowego, a ja byłem zaskoczony, widząc ich zajmowanych tylko w 1/4 - przez młodych i 50 + ludzi - podczas gdy rodziny zajmowały wąską i małą publiczną plażę. Mam porównanie z innymi regionami, takimi jak Veneto, gdzie można znaleźć równowagę między publicznymi i prywatnymi plażami. Czułem się okradziony z tej wolności w Tirrenii - nasz budżet nie był głównym czynnikiem, ponieważ nasz kierownik hotelu zaproponował nam prywatną plażę, po wysłuchaniu naszych skarg. Wolę bardziej egalitarne miejsca, co było głównym powodem, dla którego ja i moja rodzina zdecydowaliśmy w końcu odwołać nasz pobyt w Tirrenii i przenieść się gdzie indziej.…\nUżytkownik lyngstrand napisał recenzję lip 2018\nKopenhaga, Dania38 przesłanych treści8 podziękowań\nPlaża jest bardzo ładna i czysta. W pobliskiej kawiarni można kupić kawę, lody, napoje itp. , aby za godziwą cenę. Do wynajęcia leżaków i parasoli są za drogie. Można było wziąć pod uwagę aby korzystać z pieniędzy na droższy hotel, który oferuje darmowe lub tańsze leżaki i parasole. 5 osób było 34 euro każdego dnia - zbyt drogo. i miej na uwadze, że nie będą wysadzać blisko wody, te krzesła i parasole są zarezerwowane dla klientów! !…\nUżytkownik Kevin S napisał recenzję maj 2018\nChippenham, Wielka Brytania36 przesłanych treści79 podziękowań\n10 K pięknego, złocistego piasku z łagodnie opadającymi kryształowo ciepłymi, śródziemnomorskimi falami, z niezliczoną ilością barów, sklepów i restauracji przy promenadzie, trochę ukrytego klejnotu!


Sprzedaż Samsung Galaxy S9 i S9+\nTo wynik podobny jak przed rokiem w przypadku poprzedniej serii S8, ale słabszy niż 9 milionów sprzedanych egzemplarzy serii S7 w marcu 2016 r.\nJednocześnie analitycy Canalys podkreślają, że za dużo większy odsetek sprzedanych urządzeń z najnowszej serii S9 odpowiadał większy model, aniżeli miało to miejsce w przypadku S8.\nZ 8 milionów smartfonów Galaxy S9 i S9+, 2,8 miliona Samsung sprzedał w USA, a blisko 1 milion na swoim lokalnym rynku w Korei Płd.\nTymczasem Apple, główny rywal Samsunga, ma za sobą rozczarowujący kwartał jeśli chodzi o sprzedaż iPhone'a X. Według Canalys, sięgnęła ona tylko niecałych 14 milionów sztuk, wobec 29 milionów w IV kwartale 2017 r.\nDołącz do dyskusji: Samsung w pierwszym miesiącu sprzedał 8 mln smartfonów Galaxy S9 i S9+