Zarabia lepiej niż minister w Polsce. Wiceprezes zajezdni autobusowej w niewielkim miasteczku - WP Finanse\nZarabia lepiej niż minister w Polsce. Wiceprezes zajezdni autobusowej w niewielkim miasteczku\nPrzedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej w Świerklańcu może nie być wymarzonym miejscem pracy. Pracownicy narzekają tam na niską płacę. To nie przeszkadza jednak, by tamtejszy wiceprezes zajezdni zarabiał lepiej niż… minister. W sieci zawrzało, kiedy na jaw wyszło, ile.\nNa profilu na Facebooku: "Spotted: KZK GOP" pojawił się wpis oburzonej kobiety: "Pozdrawiam wszystkich kierowców PKM Świerklaniec, a zwłaszcza tych, co są na wypowiedzeniu i tych, co mają się zamiar zwolnić. Nikt nie chce pracować trzech niedziel w miesiącu i czterech sobót za 2000 zł, a na święta szanowny prezes dał ludziom po 100 zł i 50 zł".\nPost wywołał niemałe poruszenie, pojawiły się komentarze nawołujące do strajku. Inni odpowiedzieli z kolei, że "choć wszyscy nawołują do strajku, nikt się nie odezwie".\nNatomiast jak wynika z oświadczenia majątkowego, opublikowanego przez portal TarnowskieG.pl., wiceprezes PKM Świerklaniec Stanisław Paks ma zarabiać 316 tys. zł rocznie. Tyle otrzymał w 2016 roku. Oprócz tego jest radnym powiatowym w Będzinie.\n"Jeśli wiceprezes otrzymuje tak ogromne wynagrodzenie, to ile zarabia prezes PKM i dyrektor MZKP Tarnowskie Góry?" - pyta retorycznie portal.\nPKM Świerklaniec ma należeć do MZKP Tarnowskie Góry (Międzygminny Związek Komunikacji Pasażerskiej – przyp.red.), a członkiem zarządu ma być Piotr Skrabaczewski, wiceburmistrz Tarnowskich Gór.\nJeśli weźmiemy pod uwagę wynagrodzenie w wysokości 316 tys. zł rocznie, średnia miesięczna pensja na stanowisku wiceprezesa PKM Świerklaniec wynosi ok. 26 tys. To prawie dwa razy więcej niż ministrów.\nSwego czasu głośno było o wicepremierze Gowinie, który - choć zarabia miesięcznie ok. 17 tys. brutto - narzekał, że "nie starczało mu do pierwszego". Za swoje niefortunne słowa przeprosił, jednak nie obyło się bez żartów i kpin - w Internecie szybko popularność zdobył wtedy hasztag "#biednyJakGowin".


Bp Markowski w Gnieźnie: wiara to nie deklaracje, to doświadczenie Jego obecności | eKAI\nGnieźnieńska Bp Markowski w Gnieźnie: wiara to nie deklaracje, to doświadczenie Jego obecności\n28 kwietnia 2019 | 19:01 | bgk | Gniezno Ⓒ Ⓟ\nBiskup pomocniczy warszawski przewodniczył w niedzielne popołudnie II Nieszporom o św. Wojciechu, które tradycyjnie zakończyły w Gnieźnie ogólnopolskie uroczystości odpustowe ku czci św. Wojciecha – głównego patrona Polski. Jak podkreślił, obchody te powinniśmy widzieć i przeżywać w świetle Nocy Zmartwychwstania. Tej Nocy, wobec której tyle uczyniono, by jej nie było. Strażnicy, pieczęcie, pogłoska o wykradzeniu ciała Jezusa. Ale grób jest pusty i my wierzymy w zmartwychwstanie.\n„Skąd ta wiara płynie? – pytał bp Markowski. – Czy tylko stąd, że mówią tak pisma i tradycja Kościoła? Owszem tak, ale nie tylko”.\n„Wierzymy w zmartwychwstanie – podkreślił – bo doświadczamy Jego obecności. Tak, jak cierpliwie przychodził do apostołów, tak cierpliwie przychodzi do nas. Kiedy jesteśmy niespokojni, gdy lękamy się o swoich bliskich, On przychodzi i mówi: «pokój wam». Gdy wydaje się nam, że giniemy, gdy wołamy Panie ratuj, on mówi: «czego się lękacie małej wiary, ja jestem». Kiedy myślimy, że dotykamy dna życia, że już nigdy nie powstaniemy, On przychodzi i mówi: «nikt Cię nie potępił i ja cię nie potępiam, idź i nie grzesz więcej»”.\n„To jest wiara, która rodzi się z doświadczenia Jego obecności” – tłumaczył biskup pomocniczy warszawski dodając dalej, że wiara taka nie jest tylko jałową spekulacją czy czystą deklaracją. Nie są to też wyłącznie pobożne praktyki.\n„To jest wiara, która sprawia, że zdobywamy się na rzeczy niemożliwe. To wiara, która rodzi świętych i zachwyca samego Boga” – podkreślił bp Markowski, dopowiadając, że taka właśnie wiara zrodziła św. Wojciecha, któremu po ludzku nic się w życiu nie udało, po bożemu jednak osiągnął najgłębszy stan zjednoczenia z Bogiem.\nPrzewodniczącego Rady ds. Dialogu Religijnego pytał też o znaczenie Chrystusowego Krzyża dla współczesnego świata. Czy jest mu potrzebny? Czy potrzebni są Chrystusowi świadkowie?\n„Nie trzeba być wnikliwym obserwatorem tego, co dzieje się wokół nas, żeby mieć pełną świadomość, że świat potrzebował, potrzebuje i będzie potrzebować Chrystusa” – stwierdził bp Markowski nawiązując dalej do tragicznych wydarzeń z Niedzieli Zmartwychwstania na Sri Lance, gdzie w zamachach zginęło blisko pół tysiąca osób.\n„Kiedy słuchałem o tych doniesieniach, myślałem sobie, ile trzeba mieć w sobie nienawiści, żeby wejść w taki dzień do kościoła, gdzie ludzie nic złego nie robią, tylko wspólnie się modlą. Wejść z jedynym tylko zamiarem – by zabić i to zabić jak najwięcej. Do jakiego stopnia nienawiści można dojść?” – pytał bp Markowski, zadając zaraz kolejne pytanie, jak takiej nienawiści przeciwdziałać.\n„To nie jest sprawa wojsk, służb specjalnych, najlepszych ustaw ani konstytucji. Żeby rzeczywiście znaleźć lekarstwo na tego typu nienawiść, trzeba sięgnąć do Ewangelii i łaski Chrystusowej, która prowadzi do serca, bo tam rodzi się prawdziwy pokój” – odpowiedział.\nNiedzielne nieszpory w katedrze gnieźnieńskiej z udziałem Prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka, biskupów, duchowieństwa, osób konsekrowanych i wiernych świeckich zakończyły trwające w Gnieźnie od soboty uroczystości patronalne ku czci św. Wojciecha – głównego Patrona Polski, archidiecezji gnieźnieńskiej i Gniezna.\nPo nabożeństwie Prymas Polski udzielił błogosławieństwa dzieciom. Tradycja ta liczy kilkadziesiąt lat. Sięga czasów prymasa Stefana Wyszyńskiego, który błogosławił najmłodszych wspólnie z kard. Karolem Wojtyłą.


Rada Europy oceni ryzyko łapówkarstwa w przebudowanym sądownictwie - GazetaPrawna.pl\nRada Europy oceni ryzyko łapówkarstwa w przebudowanym sądownictwie\nGRECO w swoich regularnych raportach i zaleceniach podkreśla, że gwarancje niezależności sądów i niezawisłości sędziowskiej są nieodzownym elementem prewencji i skutecznej walki z korupcją / ShutterStock\nJuż w czerwcu antykorupcyjna agenda Rady Europy GRECO wyda obszerny raport na temat wpływu niedawnych reform sądownictwa w Polsce na zagrożenia korupcyjne wśród funkcjonariuszy publicznych, zwłaszcza sędziów i prokuratorów.\nW ubiegłym tygodniu eksperci organizacji spotkali się w tym celu nie tylko z przedstawicielami obu środowisk, lecz także m.in. z urzędnikami Ministerstwa Sprawiedliwości, członkami Krajowej Rady Sądownictwa, pracownikami Biura Rzecznika Praw Obywatelskich oraz organizacjami pozarządowymi. Przeprowadzone rozmowy mają pomóc GRECO w ocenie, czy nowe przepisy dotyczące wymiaru sprawiedliwości, przewidujące m.in. zwiększenie możliwości oddziaływania władzy wykonawczej na sądowniczą, narażają sędziów i śledczych na ryzyko łapownictwa i inne rodzaje korupcji. Podobnie jak raporty Komisji Weneckiej, komisarza praw człowieka Rady Europy czy Europejskiej Sieci Rad Sądownictwa, opracowania agendy korupcyjnej są wykorzystywane przez Komisję Europejską przy analizowaniu systemowych zagrożeń dla praworządności w krajach członkowskich oraz formułowaniu zaleceń.\nSądownictwo: Losowy przydział spraw rodzi problemy. Resort zapowiada kolejne zmiany\nPod koniec marca GRECO wydało pierwszy, wstępny raport analizujący reformy w Polsce pod kątem zagrożeń praktykami łapowniczymi. Konkluzja była jednoznaczna: nowe przepisy dotyczące KRS, sądów powszechnych i Sądu Najwyższego naruszają antykorupcyjne standardy Rady Europy. Równocześnie jest to sygnał, w jakim kierunku pójdzie pełna recenzja, którą GRECO wystawi w czerwcu. Zdaniem organizacji największe niebezpieczeństwa wynikają m.in. z nadmiernego wpływu parlamentu na kształt rady sądowniczej, arbitralnego przerwania kadencji sędziów SN oraz szerokich możliwości wywierania przez ministra sprawiedliwości nacisku na wszczynanie i przebieg postępowań dyscyplinarnych sędziów.\nGRECO w swoich regularnych raportach i zaleceniach podkreśla, że gwarancje niezależności sądów i niezawisłości sędziowskiej są nieodzownym elementem prewencji i skutecznej walki z korupcją. Dlatego też tak ważne jest wprowadzenie rozwiązań, które zablokują możliwość wywierania politycznych nacisków na procesy sądowe oraz nominacje i awanse zawodowe, ustanowią precyzyjne zasady unikania konfliktów interesu, a także transparentne metody nadzoru nad sądownictwem.\nTDNDGP import sądownictwo TDNDGP PRAWNIK wymiar sprawiedliwości Rada Europy\nOdwołanie prezesa sądu tylko za zgodą KRS


Enceladus - mały naturalny satelita Saturna - Odkrywcyplanet.pl 2022\nAstronomia: Kosmos, Planety\t 28 października 2019 1 171 0\nTen niezbyt imponujących rozmiarów księżyc w ostatnich latach nabrał na znaczeniu ze względu na wzmożone zainteresowanie naukowców jego podpowierzchniowym oceanem, gdzie mogłyby istnieć organizmy żywe.\nEnceladus, mały księżyc Saturna o promieniu 251 km – fotografia wykonana przez sondę Cassini 28 października 2015 roku, kiedy to przeleciała ona w odległości najbliżej do 50 km od powierzchni Enceladusa, pobierając dane z pióropusza pary wodnej na biegunie południowym. Źródło: www.jpl.nasa.gov.\n1 Woda na Enceladusie?\n2 Związki organiczne na Enceladusie\n3 Ciekawostki o Enceladusie\nNa tak niewielkiej przestrzeni, jaką zajmuje Enceladus mający zaledwie 500 km średnicy, istnienie takiego zbiornika z cieczą jest dużą zagadką dla uczonych.\nOdkrycia złożonych cząstek pochodzenia organicznego oraz pary wodnej zawdzięczamy misji sondy Cassini, której zadaniem było właśnie zebranie jak największej ilości informacji z rejonu Saturna oraz jego księżyców.\nCechą wspólną wszystkich naturalnych satelitów tej planety jest oczywiście bardzo niska temperatura powierzchniowa, która w przypadku Enceladusa może wynosić nawet poniżej -200°C. Powód to oczywiście oddalenie od Słońca, jednakże procesy geotermalne oraz kriowulkaniczne związane z podgrzewaniem głębszych warstw przez skały lub płynne jądro mogą powodować ogrzanie powierzchni, przez co na niektórych księżycach temperatura może być wyższa niż pierwotnie szacowano.\nZwiązki organiczne na Enceladusie\nOdkrycie na Enceladusie złożonych związków organicznych wywołało nie lada emocje wśród naukowców, którzy zaczęli się prześcigać odnośnie ich faktycznego pochodzenia. Przede wszystkim wykryte związki znaleziono rozpuszczone w zbiornikach wodnych, które wydostały się na powierzchnię dzięki licznym zjawiskom hydrotermalnym, charakterystycznym dla tego księżyca.\nGejzery wyrzucają ziarenka lodu na wysokość wielu kilometrów, przez co wyłapanie ich przez sondę Cassini było właściwie tylko formalnością. Skąd zatem mogą pochodzić odkryte związki chemiczne? Wbrew pozorom odpowiedzi może być kilka, gdyż prawdopodobne jest zarówno wytworzenie ich przez hipotetycznie istniejące na Enceladusie organizmy żywe, jak i przetransportowanie ich na powierzchnię Enceladusa przez meteoryty. Nie wyklucza się także syntetyzowania owych związków przez reakcje hydrotermalne, zachodzące pod powierzchnią tego księżyca.\nDzięki odbijaniu niemalże wszystkich promieni słonecznych (99% padającego na Enceladusa światła słonecznego) księżyc ten stanowi bardzo jasny obiekt, czego powodem jest właśnie pokrywa lodowa. Nawet niewielkie ilości docierającego do jego powierzchni światła potrafią w imponujący sposób rozświetlić go, przez co z przestrzeni kosmicznej jest on bardzo widoczny jak na swoje dość skromne gabaryty.\nCechą charakterystyczną Enceladusa są również liczne pęknięcia oraz rozwarstwienia zauważalne na jego powierzchni, przez które wydostają się produkty reakcji hydrotermalnych zachodzących na tym księżycu. One z kolei stanowią podstawy teorii o możliwym istnieniu ogromnego zbiornika wodnego, który jest ogrzewany przez kominy hydrotermalne, co przy zaobserwowaniu skomplikowanych związków chemicznych dałoby solidne podstawy do istnienia prostych organizmów jednokomórkowych, żyjących w warunkach beztlenowych.\nPowiązania: enceladus księżyc, enceladus życie, sonda cassini\nco to parsek


Łódzki Game Jam 7 to już siódma edycja corocznej imprezy odbywającej się w Łodzi, wraz z setkami innych tego typu wydarzeń na świecie w ramach międzynarodowej inicjatywy Global Game Jam. Wydarzenie polega na stworzeniu gry w ciągu 46 godzin na temat podany przez organizatorów wraz z rozpoczęciem jamu.\nNadchodząca edycja odbędzie się w dniach 31 stycznia - 2 lutego 2020 w Brukowa Business Center (Brukowa 12, Łódź).\nNasze wydarzenie odbyło się pierwszy raz w 2014 roku na terenie Widzewskiej Manufaktury. Podczas imprezy 30 osób stworzyło przez 2 dni 8 gier.\nWzięcie udziału w Łódzkim Game Jamie to przede wszystkim świetna zabawa w dobrym towarzystwie - ale dla wielu młodych twórców jest to również szansa na podjęcie pierwszych kroków w tworzeniu gier, nauczenie się nowych technologii, sprawdzenie własnych możliwości i poznanie innych osób pasjonujących się twórzeniem gier.\nPrzychodząc na game jam dobrze jest mieć odrobinę doświadczenia w jakimkolwiek segmencie projektowania gier. Jeśli umiesz programować, wymyślać historie, projektować rozgrywkę, rysować, tworzyć pixel-art, modelować w 3D, projektować interfejsy, grać na dowolnym instrumencie, komponować muzykę, podkładać głos, tworzyć papierowe wycinanki itp. na pewno będziesz się z nami dobrze bawić :)\n16:00 - otwarcie drzwi, można zajmować miejsca i przygotowywać się\n16:50 - keynote (wiadomość od organizatorów GGJ)\n17:00 - oficjalne rozpoczęcie jamu, ogłoszenie tematu\ncały dzień - pracujemy nad grami!\n15:00 - zakończenie prac, upload gier, runda jury\n17:00 - finał wydarzenia - prezentacje gier, narada jury, nagrodzenie zwycięzców\nJAK TRAFIĆ NA JAM?\nŁódzki Game Jam 7 odbędzie się na terenie Brukowa Busines Center (Brukowa 12), główne wejście, 1 piętro. Po dotarciu na miejsce zapraszamy do rejestracji umieszczonej przy wejściu, a dalej kierujcie się oznaczeniami i plakatami.\nAUTOBUSY / TRAMWAJE\n2 5 6 8 13 16 78 81 83 84A 89 96A 96B 96C N1A N1B\nŁódź-Kutno Łódź-Łowicz Łódź-Zgierz\nGame jam to wydarzenie, którego celem jest tworzenie gier komputerowych. Uczestnicy mają 46 godzin, żeby stworzyć grę na zadany temat. Ograniczone ramy czasowe oraz możliwość współpracy z nowymi ludźmi mają na celu wspieranie kreatywnego myślenia, motywowanie Was do pracy i sprawienia, że będziecie w stanie stworzyć naprawdę fajne, eksperymentalne gry.\nCzy muszę zebrać zespół przed rozpoczęciem jamu?\nMożna to zrobić, lecz nie trzeba - często zdarza się, że zespoły formują się z ludzi którzy po raz pierwszy poznali się na miejscu wydarzenia.\nCzy liczba uczestników jest ograniczona?\nTak. Chcielibyśmy zapewnić każdej osobie uczestniczącej w ŁGJ odpowiednie miejsce do pracy, dlatego ze względu na ograniczoną przestrzeń przewidujemy limit 50 uczestników.\nCzy jest jakiś limit wiekowy na wzięcie udziału?\nW związku ze zmianami w regulaminie Global Game Jamu, w jamie mogą wziąć udział jedynie osoby które są pełnoletnie (18+). Osoby poniżej 18 roku życia mogą przebywać na obiekcie tylko jeśli przez cały ten czas towarzyszy im pełnoletni opiekun.\nCzy uczestnicy muszą być na nogach przez cały czas trwania jamu?\nNie ma takiego obowiązku - odpoczynek jest wręcz wskazany :) Dla chętnych wydzielona zostanie specjalna przestrzeń, gdzie będzie można odpocząć. Tylko pamiętajcie o zabraniu własnych śpiworow!\nCzy dla uczestników przygotowane będzie jedzenie?\nNa wydarzeniu będziemy mieli zarówno wodę jak i kawę i herbatę do samodzielnego wykorzystania w aneksie kuchennym. Na miejscu będzie także mikrofala, piecyk i czajniki. Postaramy się także zapewnić obiady i przekąski. Nie krępujcie się z przynoszeniem własnego prowiantu. W pobliżu wydarzenia jest kilka mniejszych sklepów oraz Tesco otwarte do północy.\nCzy można brać udział w jamie pracując z domu?\nNie, żeby uczestniczyć w Łódzkim Game Jamie trzeba pracować na terenie wydarzenia. Zależy nam na propagowaniu współpracy i tworzeniu pozytywnej atmosfery - dlatego właśnie chcemy, żeby uczestnicy znajdowali się w jednym miejscu.\nCzy muszę przynieść ze sobą własny komputer?\nTak. Komputer na którym będziecie pracować musicie przynieść ze sobą. Na miejscu znajdziecie trochę przedłużaczy i kabli ethernetowych. Ale zachęcamy do zabrania swoich przedłużaczy, przezorny zawsze ubezpieczony. Przez noc wszystko będzie pilnowane przez organizatorów i ochronę, lecz pamiętajcie, że jakikolwiek sprzęt pozostawiacie na terenie wydarzenia na własną odpowiedzialność.\nCzy wzięcie udziału w game jamie / nocleg są płatne?\nUdział w wydarzeniu jest bezpłatny. Na terenie wydarzenia będą wyznaczone oddzielne pomieszczenia do spania. Nie zapewniamy śpiworów itp. Dlatego nie krępujcie się jeśli chcecie zabrać jakieś karimaty lub coś w tym rodzaju.\nCzy podczas trwania jamu zapewniony będzie dostęp do Internetu?\nTak, zarówno poprzez sieć bezprzewodową jak i po kablu.\nCzy będzie jakaś łazienka?\nBędą dostępnych kilka toalet, umywalki oraz prysznic.\nCzy będzie możliwość zaparkowania samochodem?\nTak, na terenie obiektu będzie dostępnych dużo miejsc parkingowych przez cały czas trwania imprezy.\nCzy podczas jamu trzeba korzystać z konkretnych technologii?\nNie zamierzamy nikogo ograniczać. Uczestnicy mogą korzystać z wybranych przez siebie narzędzi, zgodnie z własnymi upodobaniami oraz doświadczeniem. Jam to impreza polegająca na szybkim prototypowaniu, dlatego dobrze jeśli skorzystacie z programów, w których czujecie się pewnie i które umożliwią Wam wygodę pracy.\nCzy podczas jamu można korzystać z materiałów pobranych z Internetu?\nTak, jeśli tylko posiadacie prawa do wykorzystywanych materiałów (tekstury, muzyka, pluginy, etc.) lub jeśli są one udostępnione nieodpłatnie na odpowiednich licencjach (np. Creative Commons).\nPrawa autorskie do gry pozostają u jej twórców, ale wszsystkie gry wykonane podczas Global Game Jamu muszą zostać udostępnione na licencji Creative Commons BY-NC-SA - co za tym idzie inne osoby będą mogły udostępniać i remiksować Wasze utwory (tak długo jak będą one odpowiednio oznaczone i wykorzystane niekomercyjnie).


2016 Marzec 15 « Dziennik gajowego Maruchy\n65 155 668 hits\nArchive for Marzec 15th, 2016\nŻadnego Polaka na to stanowisko nie było, zdaniem PIS.\nJakość i rozmach pisowskiej „dobrej” zmiany jest zaiste imponujący. Czasami jednak można nawet w tej fali postępu wyłuskać prawdziwe perły, ba diamenty „dobrej” zmiany, które swym blaskiem olśniewają i onieśmielają nas, maluczkich.\nNajświeższym bodaj przykładem jest tutaj nominacja Dawida Wildsteina, znanego szerzej jako syn swojego ojca, na stanowisko szefa publicystki w TVP Info.\nOperacja rosyjska w Syrii, kończy się – w dniu dzisiejszym z rozkazu prezydenta Federacji Rosyjskiej Władimira Putina, główne siły rosyjskie zostają wycofane z Syrii, jednak wciąż pozostaną kontyngenty obecne w dwóch bazach wojennych.\n„Nie ma miejsca dla Allaha”. Niemieckie uczelnie zamykają „mini-meczety”.\nWładze kolejnych uczelni wyższych w Niemczech podejmują decyzje o zamknięciu specjalnych sal, które początkowo miały pełnić rolę międzyreligijnych miejsc modlitwy, lecz prędko zostały zawłaszczone przez muzułmanów.\nNiektóre placówki naukowe odważyły się nazwać sprawę po imieniu.\nFirma Samsung wynalazła system czujników laserowych dla smartfonów, pozwalający na pomiar tętna, prędkości przepływu krwi, ciśnienia i rytmu serca człowieka a także analizę stanu jego skóry.\nTrzy patenty, leżące u podstaw technologii, zostały kupione od rosyjskich producentów – podaje Ubergizmo.\nPrezydent Rosji Władimir Putin wydał szefowi Ministerstwa Obrony Rosji Siergiejowi Szojgu rozkaz rozpoczęcia od jutra [15.03.2016] wyprowadzenia rosyjskiego ugrupowania z Syrii, ponieważ postawione mu zadania zostały wykonane.


Comoros Island - Seychelles gdzie oglądać na żywo stream online za darmo transmisja - Skróty Meczów\nComoros Island - Seychelles\nComoros Island - Seychelles 01.09.2021 16:00\nGdzie oglądać Comoros Island - Seychelles stream online na żywo, który rozpocznie się 01.09.2021 16:00. Mecz Comoros Island - Seychelles można za darmo obejrzeć na stronie Fortuna. Darmowe mecze online Comoros Island - Seychelles z kategorii World International Friendlies.\nW dniu 01.09.2021 16:00 odbył się mecz między Comoros Island i Seychelles. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.\nStream online Comoros Island - Seychelles transmisja\nKtóry bukmacher ma najwyższe kursy na mecz Comoros Island - Seychelles?\nNa spotkanie Comoros Island - Seychelles najwyższe kursy są u bukmachera www.STS.pl\nKiedy rozpocznie się mecz Comoros Island - Seychelles?\nMecz Comoros Island - Seychelles z kategorii Piłka nożna, World International Friendlies rozpocznie się o godzinie 16:00, 01.09.2021\nCzy mecz Comoros Island - Seychelles można obstawić z bonusem bez depozytu?\nNa wydarzenie Comoros Island - Seychelles bukmacher STS przygotował bonus 29 PLN na stronie www.STS.pl.\nGdzie znaleźć typy na mecz Comoros Island - Seychelles?\nTypy Comoros Island - Seychelles znajdują się na stronie głównej


Raport Rok 2009 | raport.szybko.pl - Part 2\nRaport Rok 2009\nIle kosztuje wynajem stancji?\nAlternatywą do wynajmu mieszkania są stancje. Tu także popyt wzrasta w sierpniu i wrześniu, kiedy studenci przyjeżdżają na studia. Za wynajęcie pokoju przy rodzinie lub osobie samotnej najwięcej zapłacimy w Warszawie (710 zł), Wrocławiu (656 zł) i Gdańsku (575 zł). Koszt wynajmu stancji jest najmniejszy w Rzeszowie (390 zł), Częstochowie (440 zł), Lublinie i...\nOptymistyczne dane na koniec II kwartału 2009\nWiększość miast, 9 na 15, zakończyła II kwartał 2009 roku spadkiem średnich cen nieruchomości, a jednak wynik ten można uznać za optymistyczny. Dotychczasowi liderzy grupy spadkowej: Kraków i Sopot, tym razem zakończyli kwartał z wynikiem dodatnim, podobnie jak Gdynia, Toruń, Lublin i Łódź. Już w maju pojawiły się informacje o ożywieniu na rynku wtórnym,...\nCzerwiec 2009 roku może się okazać ważnym momentem dla rynku nieruchomości. Po kilkunastu miesiącach spadków cen w większości polskich miast mamy do czynienia z ich stabilizacją, a w niektórych przypadkach nawet wzrostem w stosunku do poprzedniego miesiąca – Na rynku kredytów hipotecznych słowo „stabilizacja” też jest uzasadnione. Oprocentowanie kredytów w złotych, frankach i euro...\nEwidentnych sygnałów ożywienia, w postaci wzrostów cen, na razie brak. Jednak po raz pierwszy od kilku miesięcy nie spadła średnia cena metra kwadratowego w Krakowie i Sopocie. Średnia obniżka cen w 15 największych miastach, w maju wyniosła 0,5%, podczas, gdy w kwietniu było to -1%. Po raz pierwszy od pół roku nie mamy również...\nPonad 6% spadek średniej ceny mieszkań na rynku wtórnym\nNadal utrzymuje się tendencja spadku cen nieruchomości, choć nie są to obniżki, do których przyzwyczailiśmy się na sklepowych wyprzedażach. W skali roku, w największych miastach, mamy do czynienia z obniżkami rzędu 6-8%. Wyjątkiem jest Kraków, gdzie ceny spadły od marca 2008 o ponad 12% i z drugiej strony Szczecin, gdzie są niższe o zaledwie...\nWiększe zapotrzebowanie na mieszkania do wynajęcia\nO wzroście popytu na mieszkania do wynajęcia świadczy skrócenie czasu prezentacji oferty w serwisie. Średni czas, w którym można znaleźć najemcę już w styczniu 2009 był zauważalnie krótszy niż przed rokiem, a w lutym we wszystkich miastach poza Gdańskiem uległ dalszym radykalnym redukcjom. Obecne koszty wynajmu są w większości lokalizacji wyższe niż przed rokiem....\n70% więcej ofert niż przed 6 miesiącami\nZgodnie z przewidywaniami następuje pogłębienie spadków cen nieruchomości. W lutym, w żadnym z miast, średnie ceny nie są już wyższe niż w 2008 roku, podczas gdy w styczniu taka sytuacja miała miejsce w Białymstoku. W skali ostatnich 12 miesięcy „liderem” spadków jest Kraków, do którego dołącza Sopot. W Sopocie po raz pierwszy średnia cena...\nW styczniu 2010 ceny niższe nawet o 12,4% niż przed rokiem.\nStyczeń 2009 upłynął pod hasłem kryzysu i słowa „recesja” odmienianego przez wszystkie przypadki. Co więcej nie jest to ostatni miesiąc, kiedy panuje atmosfera niepewności i obawy przed nadchodzącymi problemami. Na rynku nieruchomości oznaczało to kolejne spadki. Najwyższy 3% w Szczecinie, o 1,8% w Warszawie i o 1,2% w Gdańsku. Były też wyjątki, przede wszystkim...


IV miejsce KSU’13/14 w turnieju Delta Cup!\nBardzo dobry wynik naszych skrzatów w mocno obsadzonym turnieju. W fazie grupowej gramy bardzo dobrze, odnosimy trzy pewne i wysokie zwycięstwa oraz zaliczamy jeden mecz przegrany.\nFaza pucharowa słabsza w naszym wykonaniu. Niestety przegrywamy i półfinał i mecz o trzecie miejsce. Ostatecznie zajmujemy w turnieju czwarte miejsce. Wielkie słowa uznania i gratyulacje dla naszych chłopców!\nBramki dla KSU strzelali:|\n7x Janek Walewski\n5x Bartek Łuba\n4x Adam Gołębiewski\n3x Staś Lach\n1x Filip Wojcieszek\nW meczu kontrolnym trampkarze pokonują Agape Białołęka. Bardzo dobra postawa w pierwszej naszego bramkarza – Mateusza, który broni trzy sytuacje sam na sam. Dwie bramki niezawodnego Kuby Kępczyńskiego ustalają wynik spotkania. Kadra na mecz była bardzo szeroka, trener dał możliwość pokazania swoich umiejętności zawodnikom którzy w rundzie jesiennej grali mniej meczy.\nAgape Białołęka – KSU’07/08 1:4\nBramki: 2x Kuba Kępczyński, Filip Sztachel, sam.\nRocznik 2009 wziął udział w TURNIEJU delta Cup. Niestety początek turnieju nie był zbyt udany. Mimo poprawy gry w kolejnych meczach nie udało się awansować do półfinału. Dobre zawody rozegrał Tobiasz Gorzkiewicz, który zdobył 11 bramek w 6 meczach.\nWysoka i pewna wygrana w meczy wyjazdowym z AS Wesoła. Od pierwszego do ostatniego gwizdka kontrolujemy przebieg meczu co potwierdzamy kolejnymi zdobywanymi golami.\nAS Wesoła – KSU’10 0:13\nBramki: 3x Adam Silniewicz, 3x Krystian – zawodnik testowany, 2x Szymon Woźniak, 2x Piotrek Gieracha, Witek Rafalski, Kacper Ratajczak, Kuba Rymer\nMecz KSU’11 oraz KSU’09II zostały odwołane.\nPoprzedni wpisPoprzedni Luty 2020\nNastępny wpisNastępny Delta Cup 2013


Portal Katolicka Rodzina dla wszystkich rodzin. - TRZYLATEK W RODZINIE\nJesteś tutaj: HomeWYCHOWANIETRZYLATEK W RODZINIE\nUtworzono: czwartek, 09, luty 2012 07:47\nW dzisiejszych czasach jedno małżeństwo na trzy rozpada się. W rezultacie dzieci muszą przyzwyczaić się do nowych warunków rodzinnych. Jest to ogromna trauma dla dziecka, jedna z największych, jakie mogą zdarzyć się w życiu, dlatego jeżeli dziecko jest na nią narażone, należy zrobić co tylko się da, żeby skutki tej traumy złagodzić.\nDla trzylatka jest rzeczą bardzo ważną i pomocną, jeśli zawsze wie, gdzie będzie spać, gdzie będzie trzymać swoje ubrania i zabawki; może być i tak, że ma dwa komplety: jeden w każdym domu. Dzieci muszą wiedzieć, że jest wiele modelów rodzin. Z początku wydaje im się, że wszystkie są takie same jak ich, ale kiedy znajdą się w grupie przekonują się, że możliwości jest wiele. Bywa, że je to martwi, dziwi lub powoduje zazdrość. Matka czy ojciec muszą wysłuchiwać narzekań i pytań, oraz pomóc dziecku zrozumieć te skomplikowane kwestie. Dziecko chce i musi wiedzieć, że jest chciane i kochane, że może zaufać i zawsze liczyć na rodziców. Potrzebuje rozmowy o tym, co jest dobre, a co złe, stara się też zrozumieć jak to jest, gdy się ma nowego tatusia czy mamusię lub tylko jednego z rodziców.\nTrzyletnie dziecko wie już, że są chłopcy i dziewczynki, a także że można różnić się kolorem skóry. Niełatwo jest zaakceptować, że dziecko porusza się w świecie innym niż świat naszego dzieciństwa, spotyka ludzi o różnym kolorze skóry, poglądach religijnych innych niż nasze, sposobie ubierania się. Dziecko porównuje i musi mieć z kim o tym porozmawiać, móc zakosztować smaku innych potraw, dowiedzieć się, jak żyją dzieci z innych rodzin, a potem wrócić do domu i opowiedzieć o tym swojej rodzinie.\nTrzylatek, który jest najmłodszy w rodzinie, ma naprawdę dobrze; zajmuje wyjątkową pozycję i cieszy się licznymi przywilejami. Negatywnym skutkiem mogą jednak być problemy związane z dzieleniem się. Dzieci, które mają rodzeństwo bliskie wiekiem uczą się tego wcześniej, natomiast jedynacy lub dzieci, które mają znacznie starsze rodzeństwo, w domu są od tych trosk wolne, ale mogą się one ujawnić, gdy zaczną się regularnie spotykać z rówieśnikami. Nauka dzielenia się może być bolesna, trudna, ale przy delikatnym postępowaniu z dzieckiem można dużo osiągnąć. Trzyletnie dziecko od czasu do czasu wpada w złość, ale gdy zaczniemy postępować z dzieckiem cierpliwie; gdy wie, że jest chciane i kochane; gdy da się mu czas na ochłonięcie oraz gdy zrozumie, że chodzi o to, aby się podzieliło tym, co ma, a nie czuło odepchnięte – przywyknie do nowych porządków.\nDziecko, jeśli zostanie przygotowane, lepiej znosi rozłąkę. Jeśli się je wcześniej uprzedzi, a przede wszystkim jeśli z jego doświadczenia wynika, że rodzicom można zaufać – uwierzy, że mówi mu się prawdę. Szczególnie ważne jest, by rodzice wracali zawsze wtedy, kiedy obiecali wrócić. Nie powinni też nigdy grozić dziecku, że je zostawią, czy oddadzą, bo taka groźba może zburzyć jego poczucie bezpieczeństwa. Niepewność i niepokój wewnętrzny wpływają na zachowanie dziecka. Od tego zależy, czy będzie ufać innym, czy raczej będzie podejrzliwe i lękliwe.\nJeśli dziecko musi iść do szpitala, trzeba je do tego przygotować. Trzylatek jest zdolny zrozumieć tę konieczność, ale np. bolesne zastrzyki czy ból po przebudzeniu się z narkozy mogą okazać się szokiem. Lepiej uprzedzić dziecko o tych przykrościach, ale w taki sposób, aby go nie przestraszyć. O wiele łatwiej zniesie ból, jeśli będzie przy nim któreś z rodziców lub inna kochana osoba. Dzieci są wytrzymałe i błyskawicznie wracają do zdrowia. Zabawki i przedmioty do zabawy pomogą odwrócić myśli od niemiłych przeżyć. Najważniejsza dla dziecka jest postawa rodziców: jeśli oni są spokojni i pewni, że wszystko skończy się dobrze, dziecko czerpie od nich siłę. Dlatego, jeżeli dziecko ma iść do szpitala, zadaniem rodziców jest zebranie jak najwięcej informacji, aby nic ich nie zaskoczyło i nie przeraziło, a potem powiedzieć dziecku, co będzie się działo, nie bagatelizując ani nie strasząc.\nJeszcze większą rewolucją dla dziecka jest sytuacja, gdy jedno z rodziców – najczęściej matka – podejmuje pracę. Oboje rodzice będą bardziej zabiegani i będą mieć mniej czasu. Dziecko stwierdzi, że nie poświęca już mu się tak wiele uwagi i czasu. Kwestia opieki nad dzieckiem może być rozwiązana różnie: jedno z rodziców zaprowadza i odbiera dziecko z przedszkola. Jeśli żadne nie może, będzie potrzebny opiekun, ktoś z rodziny ciocia, babcia, albo osoba zaprzyjaźniona. Czasem rodzice są zmuszeni zatrudnić opiekunkę, co w dzisiejszych czasach jest dość powszechne. Ważne jednak, żeby wszystkie zmiany były dobrze przemyślane i żeby dziecko starannie do nich przygorować.


19-latka, 18-latka i 16-latka, dla nich faceci 24 i 27 lat to *koledzy*. Rodziny tych *kolegów* nie zgłosiły ich zaginięcia? No, to już wiadomo co to za 'ziółka'...\nA wystarczyło grzecznie świętować w domu lub u rodziny, i żyło by się nadal. Ale nie - witaj przygodo, swobodo... I jest rezultat...\nZgłoś nadużycie Rex czwartek, 28, grudzień 2017 22:47 Link do komentarza\nЛаминин Норвежский http://1541.ru в 4 раза дешевле, чем американский Laminine Lpgn. Если медицина бессильна. Не… Skomentowane przez\tWaynenic\t27 minut(y) temu


Natalia Łusznienko-Sobczak - Encyklopedia Medyków Powstania Warszawskiego\nObwód IV Ochota 3 Rejon: placówki lecznicze: szpitalik siedziba: ul. Langiewicza 5\nI WRÓG BYWA CZŁOWIEKIEM\nDzień 1 VIII 1944 r. Jadę tramwajem na punkt zborny naszej sekcji mieszczący się przy ulicy Filtrowej 33. Plecaki nasze z rzeczami osobistymi złożyłyśmy tam przed dwoma dniami. Dzień 1 VIII był pochmurny. Chwilami padał drobny deszcz. Tramwaj pełen jest młodych ludzi. Miny mają posępne, skupione. Wyczuwa się atmosferę pełną napięcia. Ludzie na ulicy są spięci, poważni. Patrole niemieckie wzmocnione do czterech, a nawet do sześciu żołnierzy. Są niepewni. Z daleka zza Wisły słychać strzały armatnie. To artyleria sowiecka. Są więc blisko. Dojeżdżam do Filtrów. Stąd idę na Filtrową 33. Zbiórka wyznaczona była na godzinę 15. Dziewcząt jest jeszcze niewiele. Nie znam ich. Są z innej sekcji. Ale już zjawia się Zosia, Krystyna Jarecka – nasza szefowa, Basia, Ewa, nareszcie przychodzi moja Kryśka. Bałam się już, że nie przyjdzie. Grupa nasza staje się coraz liczniejsza. Wydaje mi się, że jest nas za dużo. Krystyna obejmuje komendę. Zbieramy swoje rzeczy i przenosimy się na ul. Prezydencką 10, gdzie zajęła swoje stanowisko nasza komenda. Stamtąd Roman, nasz dowódca, wydaje rozkazy. Patrzymy na zegarki. Już jest 16.30. Z Prezydenckiej 10 przenosimy się na przygotowany dla nas punkt sanitarny na ulicę Langiewicza 5. Ulice są puste. Nikt do nas nie strzela. Jesteśmy na miejscu. Willa jest pusta i piękna. Na parterze w salonie, może jadalni, leżą materace, koce. Na stole trochę materiałów opatrunkowych, a w kącie pokoju nosze. Jest też nasz lekarz Marek, który nie budzi zaufania. Sam jest ciężko przestraszony. W holu czekamy w napięciu. Nasi chłopcy biegają, wypatrując transportu broni. Broni nie ma.\nCzas się wlecze. Czekamy na godzinę W. Gdzieniegdzie słychać pojedyncze strzały. Pytam się któregoś z chłopców, jakie mamy zadanie. Pada odpowiedź: – Połączyć się z naszymi oddziałami na ulicy Rakowieckiej, to znaczy trzeba przejść przez całe Pole Mokotowskie, gdzie nie ma żadnej osłony. – Własnym uszom nie wierzę. Jak dojdziemy na Rakowiecką? Przecież na Rakowieckiej są koszary pełne Niemców. W gmachu WSH – Niemcy, w Instytucie Kartografii (może się mylę co do nazwy) – Niemcy i dalej na rogu Rakowieckiej i Puławskiej koszary pełne Niemców. My, nasz mały oddział, ma przejść przez całe Pole Mokotowskie, dojść do koszar niemieckich i połączyć się z naszymi oddziałami na górnym Mokotowie? Wydaje mi się to nieprawdopodobne. Kto to wymyślił? Broń nie nadchodzi. Moje ponure rozważania przerywa dźwięk wyjących syren. Wyją długo, złowieszczo.\nZaczęło się. Jest godzina 17 – godzina W. Słychać strzelaninę. Ktoś krzyczy: – Do rannego! – Z Kryśką chwytamy nosze, biegiem w stronę ul. Wawelskiej. Słońce wychyliło się zza chmur, oślepia nas. Biegniemy dalej na oślep. Nagle słyszymy: – Zawracać natychmiast, tam są Niemcy. – Strzały padają gęsto. Wracamy. Po drodze ktoś leży w ogrodzie. To nasz Jurek Marks. Zabieramy rannego na nosze. Tu musimy z Kryśką dokonać wyczynów sportowych przenosząc go przez dach garażu. Udało nam się go nie upuścić. Na Langiewicza oddajemy rannego Jurka w doświadczone ręce Krystyny. Znowu słychać nawoływania, biegamy jak automaty. Strzały, wybuchy granatów. Właściwie już nic nie widzę, strzałów nie słyszę, tylko głosy rannych – Nosze, ratunku! – Na punkcie rannych coraz więcej. Kładziemy ich na prawie gołej podłodze. Koców już brak. Chłopcy jęczą z bólu, a środków przeciwbólowych mało. Krystyna Jarecka z Kryśką starają się panować nad sytuacją. Ja boję się rannych, boję się urazić niezręcznym ruchem – tak cierpią. Staram się pomóc i słuchać poleceń Krystyny i Kryśki. One znają się na tym. Byle nie przeszkadzać. Raczej coś przynoszę, wynoszę, biegam na polecenia, boję się myśleć. Są już bardzo ciężko ranni: Jurek Marks – otwarte popostrzałowe złamanie kości udowej, Żegota, zastępca Romana – ranny w brzuch, śmiertelny postrzał, Janek (Stanisław Kołakowski) – z olbrzymią raną pod lewym barkiem, sanitariuszka Bronka – ciężko ranna, z rozległą raną szarpaną podudzia i wielu innych. Cały salon wielkości ok. 30 m2 wypełniony rannymi. Dziewczyny biegają, zwijają się jak w ukropie. Zaczyna się wieczór. Strzały jakby nieco ucichły. Wracamy z Kryśką z jakiegoś kolejnego wypadu z rannym. Patrzymy, a cały róg domu, w którym mieścił się nasz punkt, jest rozerwany. Czy to Niemcy wrzucili granat? Morze granatów w czasie naszej nieobecności. Dobrze, że w tych pomieszczeniach nikogo nie było.\nPowoli zapada noc. Dziewczęta zmęczone, o twarzach zszarzałych, siedzą na schodach prowadzących na pierwsze piętro. Ranni są niespokojni. Jęczą z bólu. Na „sali chorych” jest duszno, gorąco. Boimy się jednak uchylić okna. Otwieramy drzwi do holu. Boże, jak duszno, powietrza brak. Jurek Marks narzeka głośno, jest niecierpliwy, boli go ogromnie. Chce prawdziwego lekarza, chce do szpitala. Uspokajamy go, jak możemy. Niestety, właściwie nic nie możemy. Zapada noc. Oczy nam się kleją, padamy ze zmęczenia. Szukamy z Kryśką spokojnego kąta, by choć na chwilę zdrzemnąć się, ale wszystkie lepsze miejsca są już zajęte. Wchodzimy na piętro, tu jest zakątek w holu ograniczony z trzech stron drzwiami do wc, łazienki i drzwiami prowadzącymi na mansardę. Tylko zimno wieje ze zburzonego pokoju. Kładziemy się na podłodze przytulone ciasno do siebie. Bardzo zimno. Idę do sypialni i zrywam wiszące tam firanki. Złożone w kilka warstw służą nam za koc. Boimy się bardzo. Kryśka pisze list do swego taty. Pewnie stąd już żywe nie wyjdziemy, pisze. Ja też wyciągam jakąś kartkę i piszę do mamy. Może ktoś kiedyś te kartki znajdzie. Patrole niemieckie co jakiś czas przechodzą blisko nas, tupiąc głośno podkutymi buciorami o chodnik, krzycząc donośnie „Hände hoch”. Pewnie zaraz wejdą. Będzie masakra. Słychać pojedyncze strzały i znowu głośne kroki, niemieckie wołania. To będzie nasz koniec. Nie weszli, pewnie też się bali. Ta noc była bardzo, bardzo długa. Nareszcie świt. Jesteśmy już na dole u rannych. Dziewczyny, które były z nimi w nocy, muszą chwilę odpocząć. W nocy niektórzy zmarli. Po cichu wyniesiono ich tak, żeby żywi nie widzieli tego. Zaczynamy się krzątać. Tak minęła pierwsza noc powstania. Podobny był drugi i trzeci dzień. Mamy coraz mniej amunicji, a transport z bronią nie nadchodzi.\nTrzeciego czy czwartego dnia kilku naszych chłopców i dziewcząt, z nimi moja Kryśka, robią wypad na niemieckie kwatery przy ul. Sędziowskiej. Długo nie wracają. Bardzo martwiłam się o Kryśkę. Nareszcie są. Niosą materiały opatrunkowe, lekarstwa, koce, poduszki, a nawet kołdrę i coś z jedzenia. Powoli zagospodarowujemy się. 4 VIII z powodu zagrożenia pożarem musimy ewakuować naszych rannych na ulicę Langiewicza 11. Janek Gosk przeniesiony zostaje na punkt przy ul. Jesionowej 13, a Jurka Marksa z Basią Gajewską przyjmują państwo Lorentowiczowie na ul. Langiewicza 4. My z rannymi rozlokowujemy się w willi pani Gebertowej, znakomitej i bardzo wymagającej mojej nauczycielki historii z tajnych kompletów z gimnazjum im. Królowej Jadwigi. Znakomita i bardzo wymagająca. W domu nie zastaliśmy jej. Była tylko jej rodzina. Zajmujemy największy pokój na parterze. Stan Aldka Żegoty jakby się nieco poprawiał. Janek też ma się jakby nieco lepiej. Nasza Bronka nadal wysoko gorączkuje, cierpi ogromnie, a przy tym jest niezwykle cierpliwa. Jakoś przyzwyczajam się do sytuacji. Ciągle czekamy na broń. Może ci z Baszty do nas dojdą, może oni mają więcej broni? Nadal mamy nadzieję. Nawet działa strzelające zza Wisły – stoją tam wojska sowieckie – są jakby głośniejsze, bliższe. Boże, żeby nareszcie przyszli, wypędzili Niemców, są przecież tak blisko. To niemożliwe, żeby nas zawiedli. W głowach to nam się nie mieści.\nKtóregoś dnia na Langiewicza po obiedzie, tzn. po zupie, którą pewnie Zosia ugotowała, siadamy na schodach. Jest nas około pięciu dziewcząt, nie pamiętam które, pewnie Kryśka, Basia, Ewa i ja. Zaczyna się dyskusja: w jakiego koloru mundurach będziemy maszerowały w defiladzie po skończonej wojnie … Żadnej nie przyszło do głowy, że za chwilę możemy już nie żyć. Spór był pełen emocji. Mundury granatowe czy zielone? Zaiste głupie dziewczyńskie rozmowy. Dyskusja byłaby bardzo długa, gdyby nie przerwała jej Krystyna J. Przypomniała nam brutalną rzeczywistość, że to nie salon, a wojna. Zrywamy się i biegniemy do naszych chłopaków, którym jest duszno i niewygodnie, którzy leżą na podłodze, jęczą z bólu i umierają.\nZ raportami do Romana na Prezydencką biegamy wczesnym rankiem lub o zmroku – tak bezpieczniej. Przyszła kolej na mnie. Biegnę z raportem około 5 rano. Ranek jest pogodny. Kwiaty i zieleń pachną. Jest cicho. Nikt nie strzela. Wtem wszystkie gwiazdy stanęły mi przed oczyma. Ból okropny. Tak zachwyciłam się pięknym rankiem, że nie zauważyłam metalowej ramy płotu. Uderzyłam się mocno. Przybiegam na Prezydencką, a chłopcy pytają zatroskani: – Co ci? Ranna jesteś? – Czuję się bohaterką. – Niestety, jestem gapa, uderzyłam się. – Śmieją się razem ze mną.\n6 sierpnia musimy się przenieść z rannymi na ulicę Langiewicza 9. Nasze dotychczasowe schronisko będzie spalone. Jest cisza. Z daleka słychać pojedyncze strzały. Zagospodarowujemy się w nowym miejscu. Janek i Aldek czują się nieco lepiej, tylko Bronka nadal wysoko gorączkuje. Krystyna w mig urządziła kącik opatrunkowy. Jak ona to robi – zadziwiające. Czegokolwiek dotknie, porządek sam się robi. Jest dość spokojnie. Usiadłam na schodach koło Wróbla, on zawsze jest wesoły, dowcipny, nie ma dla niego sytuacji tragicznych. Wróbel częstuje mnie alkoholem. Każe wypić pół szklanki wódki. Nie chcę. Nagle przybywa ktoś z komendy, mówiąc do mnie: – Natalia, do raportu karnego do Romana. – Wróbel nalega na wypicie dla kurażu. Raport karny – nic przecież nie zbroiłam, dlaczego? – Na chwiejących się nogach idę na ul. Prezydencką jak na ścięcie. Melduję się u dowódcy. Roman do mnie coś mówi, wymyśla. Ach, to chodzi o sprawę Wojtka, brata Kryśki, który przeniósł się do innego oddziału, a ja miałam zawiadomić ojca Kryśki i Wojtka, że za dezercję grozi mu kara śmierci. Oczywiście tego nie powtórzyłam. Uważałam, że to niepoważne. Słucham nadal wymyślań dowódcy i dziwię się. Broni nie mamy, za chwilę możemy wszyscy zginąć, a tu sprawa sprzed sześciu miesięcy – śmieszne. Słyszę jak przez mgłę, że zostałam skazana na karę śmierci za niewykonanie rozkazu. Tu się załamałam. Co za hańba. Mam umierać rozstrzelana przez swoich. Zaczęłam płakać, nie wiem, czy z żalu nad sobą, czy z powodu alkoholu. Płaczę. Roman każe mi odmaszerować do przedpokoju i czekać. Już nie płaczę, zastanawiam się, kiedy zostanę rozstrzelana.\nMinęło chyba 10 minut. Chłopcy patrzą na mnie jakoś podejrzanie. Znudziło mi się chodzić tam i z powrotem. Proszę któregoś z wartowników, by spytał Romana, jak długo mam tu sterczeć, chcę być rozstrzelana. Chłopak wrócił z rozkazem dla mnie. Mam odmaszerować na swój punkt. Wracam zgorzkniała, dotknięta do żywego niesprawiedliwością i nierozwagą dowódcy. Nie lubię jego zimnych i bezwzględnych oczu. Wracam na swój punkt sanitarny. Tu sytuacja zmieniła się. Dociera do nas wieść, że od Placu Narutowicza własowcy idą, mordują i palą. Już pierwsze domy na Kolonii Staszica płoną, mieszkańców rozstrzeliwują. Piekło, a tu taki pogodny dzień. Niedługo czekaliśmy. Zjawiają się i u nas. Kilku żołdaków własowców rozczochranych, pijanych, brudnych. Dyszą chęcią zabijania. Oto ich raj: zabijać, rabować, palić – dokładnie w takiej kolejności. Są już przed naszym domem. Nie wiadomo skąd pojawiają się trzej, może dwaj żołnierze niemieccy z obsługi działa przeciwlotniczego umieszczonego na ulicy Wawelskiej od strony Pola Mokotowskiego. To oni ostudzają chęć mordu własowców, a nam każą ewakuować się do willi po drugiej stronie ulicy. Willa, w której ledwo jako tako urządziliśmy się, zaraz zostanie spalona. Zbieramy się. Własowcy wymachują bronią. Niemcy ich uspokajają.\nStoimy w drzwiach z Kryśką, Krystyną i chyba Zosią. Patrzymy, o zgrozo, jeden z rozkudłanych żołdaków mierzy lufą karabinu w górę między gałęzie drzewa, w postać drapiącą się w górę, jakby szukającą schronienia w niebie. Boże, gdzie ten chłopak chce dojść? On wspina się coraz wyżej, własowiec mierzy do niego. Strzela, nie trafia. Strzela ponownie jeszcze raz, tym razem trafia. Z drzewa spada piękny chłopak z ryngrafem na piersiach. Ryngraf lśni w słońcu, a chłopak pewnie już jest w niebie. To brat Aldka – Żeliga. Aldek nie może się o tym dowiedzieć, przecież sam walczy o życie. Żołnierze niemieccy ponaglają nas, żeby jak najprędzej przenieść rannych do następnego domu. Boję się, że za chwile własowcy mogą przestać ich słuchać. Jeden z Niemców nawet mówi po polsku, pochodzi spod Gliwic. Spieszymy się. Z szeregu lżej rannych, którzy nam pomagali nieść ciężko rannych, własowcy wyprowadzają dwóch czy trzech chłopców. Po chwili słychać strzały, to własowcy ich rozstrzelali. Wszystkich ciężko rannych zdążyliśmy przenieść i ulokować na pierwszym piętrze leżącej po przeciwnej stronie ulicy willi. Ranni nareszcie leżą w łóżkach. Jesteśmy bardzo zmęczone, przerażone. Czekamy na śmierć, bo cóż innego nas może spotkać? Nie mamy sił rozmawiać z sobą. Dom, z którego ewakuowaliśmy się, zaczyna palić się, a w przylegającym do niego domu siedzą nasi chłopcy bez broni. Palą się. Cieknie na nich gorąca woda z popękanych kaloryferów. Niestety, nie możemy im pomóc. Jesteśmy bezsilne.\nMija godzina, może dwie od naszej przeprowadzki. Z daleka słyszymy warkot samochodów. Pod nasz dom podjeżdża łazik, a za nim mała ciężarówka z własowcami. Są między nimi esesmani. Byli tu wcześniej, bo to był tylko zwiad. Teraz dopiero się zacznie. Przedtem była to tylko uwertura. Z dołu słyszę głos Kryśki: – Natalia, schodź, znowu są własowcy. – Wychodzę z zacisznego pokoju z rannymi ze świadomością, że to już nasz koniec. W połowie drogi na schodach natykam się na lufę pistoletu wymierzonego we mnie. Patrzę oczom nie wierząc. Pistolet wymierzony we mnie trzyma ręka niezwykle przystojnego młodego, eleganckiego człowieka. Ten niezwykle przystojny oficer nosi czapkę esesmana. Ma nieskazitelnie czysty mundur i przeraźliwie czystą jasnoniebieską koszulę. Skąd się tu wziął? To postać z zupełnie innej sztuki. Pistolet w jego ręku wydał mi się śmiesznym, nierealnym rekwizytem. Jednak najbardziej byłam zdumiona niewiarygodnie czystym mundurem i koszulą. Patrzymy na siebie. Szybko mówię chyba po polsku – ale już nie pamiętam: – O jak dobrze, że pan Niemiec, bo z tymi żołdakami nie można się porozumieć. – Kakoj ja Niemiec, a ci żołdacy to moi żołnierze. – Rozkazuje ostro i brutalnie: – Prowadzić do rannych bandytów. – Jacy bandyci, to cywile przypadkowo ranni – tłumaczę. – My nie mamy nic wspólnego z tym, co się tu dzieje. –Komendant patrzy na mnie ironicznie: – Prowadzić do rannych bandytów – jeszcze raz rozkazuje, popychając mnie lufą pistoletu.\nWchodzę pierwsza na górę. Za mną komendant i dwóch żołdaków brudnych, podpitych. Poznaję. Jeden tu już był wcześniej. Stajemy w pokoju rannych. Oni na środku, ja z tyłu, a z boku przyciśnięte do siebie Krystyna, Kryśka i jeszcze ktoś, może Zosia. Lufy automatów skierowane są na rannych. Mówię szybko i głośno, że to przypadkowo ranni z ulicy, pokazuję na bladą Bronkę. Mówię dużo i bezładnie. Komandir przerywa, każe mi być natychmiast cicho, bo zaraz mnie rozstrzela. Nastaje cisza. Oddechy nasze zamarły. Cisza jest długa jak wieczność. Ranni leżą nieruchomo. Nikt nie oddycha. Strzelą – nie strzelą. Nagle komendant szybkim ruchem odwraca się. Daje swoim znak do odwrotu. Grozi, że jeszcze tu wróci. Coś mówię do niego szybko i bezładnie. Odwraca się do mnie i wpycha mnie na półpiętrze do jakiegoś pomieszczenia. Rozkazuje krzycząc, że jeśli stąd wyjdę, sam mnie rozstrzela. Zostaję sama. Oni schodzą na parter. Pomieszczenie, w którym się znalazłam, okazuje się być łazienką. Siadam na sedesie, staram się ochłonąć z przerażenia. Jak wyjść z tej opresji?\nZdana jestem na własny pomyślunek. Wyglądam przez okno. Wyskoczyć. Przecież to tylko 3–4 metry. Pod oknem widzę krzaki. Jeśli wyskoczę, słychać będzie trzask łamanych gałęzi. Ten trzask usłyszy stojący przed domem wartownik. Natychmiast będzie strzelał. Zły pomysł z tym oknem. Znów siadam i myślę. Chwila ciszy. Wtem słyszę serię strzałów z karabinu maszynowego. (Kryśka twierdzi, że ich nie było – tylko że ona w tym czasie była w innej stronie domu.) Potem znów cisza. Pewnie naszych wyprowadzili i rozstrzelali. Rannych rozstrzelają później, a ja zdrowa zostanę z nimi sama. Czuję, że włosy stają mi na głowie (miałam wtedy warkocze).\nPrzekonałam się, że uczucie stania włosów na głowie to rzeczywistość, a nie fikcja literacka. Co robić? Zbieram się na odwagę, patrzę przez dziurkę od klucza, klucz jest w drzwiach. Czy zamknął mnie na klucz, powoli naciskam klamkę. Nie. Drzwi są otwarte. Powolutku uchylam je. Na dole jest przeraźliwie cicho. Myślę z przerażeniem, że pewnie już wszyscy trzymający się na nogach zostali rozstrzelani. Ja jednak muszę się stąd wydostać. Ostrożnie, bezszelestnie wychodzę z łazienki. Teraz już słyszę dochodzące z dolnych pokoi jakieś szepty czy ciche rozmowy.\nPowoli schodzę do kuchni. Tam jest gosposia państwa Gebertów. Pytam, gdzie piwnica. Nie chce mi powiedzieć. Nalegam. Po wahaniu pokazuje mi drzwi. Błaga jednak, żebym tam nie schodziła, bo pod koksem schowała swojego narzeczonego, a moja obecność może go zgubić. Jednak schodzę. Widzę stertę koksu, obok ziemniaki. Mam wejść pod koks? To zupełnie mi nie odpowiada. Wychodzę po cichutku i idę do jednego z pokoi na dole. Widzę, że naprzeciwko pokoju, do którego chcę wejść, przy stole siedzi komendant, Kryśka, mieszkańcy domu. O nie, tam nie wejdę. Pokój naprzeciw wydaje mi się bezpieczniejszy. Tam na tapczanie leży babcia, a w jej nogach pod kołdrą schowana dziewczyna. W koszu na bieliznę przykryta kocem ukrywa się druga – może to była Maryla. Za dużym fotelem – trzecia. Dla siebie miejsca nie widzę. Co robić? Nie mogę stać na środku pokoju, bo zwrócę uwagę własowców i sprowadzę na ukrywające się tu dziewczęta nieszczęście. Długa chwila wahania. Zbieram się w sobie.\nWchodzę do jadalni. Koniecznie chcę się usadowić koło komendanta. Odpycham Kryśkę, a może kogoś innego i siadam obok niego. On w czapce SS. Przed nim pistolet i szklanka wody. Słucham, o czym rozmawiają. Nic do mnie nie dociera. W drzwiach staje pijany, brudny, rozczochrany szofer i kiwa na mnie palcem. Wiem, co to znaczy. Wpijam się palcami w rękę komendanta. Błagam go, żeby kazał mu odejść. Błagam i coraz mocniej szarpię jego rękaw. Wreszcie spojrzał na mnie ironicznie, prawie z pogardą: – A cóż się wam stanie? – mówi. Znów skomlę, że jestem tu potrzebna, że nie mogę stąd odejść, niech mnie ratuje. Po chwili jednak daje znak szoferowi, żeby odszedł. Udało się. Słyszę, że mówi do Krystyny, że jest dziennikarzem z Kijowa. Wtrącam się do rozmowy, staram się zwrócić na siebie uwagę. Mówię, że właśnie w czerwcu zdawałam maturę. Z polskiego pisałam o walce dobra ze złem na podstawie „Irydiona” i „Nie-boskiej Komedii” Krasińskiego, że nasz poeta Adam Mickiewicz napisał „Sonety Krymskie”, piękne wiersze o Ukrainie. Zaczyna się rozmowa o literaturze. Polska literatura nie jest mu obca. Na Boga, prowadzimy salonową rozmowę, a tam nasi siedzą w palącej się willi, a przed zaledwie kilku godzinami rozstrzelali naszych chłopaków. Co z nami będzie, nie wiadomo, a my tu o literaturze. Sceneria jak nie z tego filmu, czy klatki filmu się pomieszały. Po blisko godzinnej „kulturalnej” rozmowie komendant daje znak do odwrotu. Odjeżdżają. Jesteśmy ocaleni, na jak długo, nie wiemy. Napięcie opada. Jesteśmy bardzo, bardzo zmęczone. Nawet z sobą nie rozmawiamy. Idę na górę do naszych. Tam już jest Zosia. Siadam przy Aldku, rozmawiamy szeptem, boimy się powrotu zabójców naszych chłopaków. Przecież ocaleliśmy tylko na chwilę.\nTak mija noc. W dzień docierają do nas wieści, że nasza jednostka musi odejść do Śródmieścia. Broń nie nadeszła. Tu walka skończona. – Co z rannymi? – pytamy same siebie. Po południu słychać warkot samochodu. O nie, to znowu oni. Pod domem staje łazik, a w nim komendant tylko z szoferem. Czego oni tu chcą? Wołają mnie z dołu. Przyjechał komendant i chce się widzieć tylko z Natalią. – Czego on ode mnie chce? – Kryśka podejrzanie cofa się. Łapię ją za rękę. – Musisz przy mnie być, nie zostawiaj mnie z nim samej – błagam. Ociągając się, Kryśka zgadza się. Obie boimy się bardzo. Wychodzimy do komendanta, który elegancko salutując wita się z nami, przedstawia się. Salon czy co? Przyjechał prywatnie, zobaczyć się ze mną, mówi. – Zwariował – myślę. Prosimy go do pokoju. Zdejmuje czapkę, którą razem z pistoletem kładzie na krzesło, wcale nie stojące najbliżej. Cóż za konwenanse! Z mapnika wyjmuje konserwy, chleb, wino – to dla nas. Niczego już nie rozumiem. Sam prosi o wodę, alkoholu nie pija. Zaczyna się towarzyska, salonowa rozmowa jak przy herbatce. Rychło jednak wracamy do rzeczywistości. Pytam, skąd się tu wziął. Nazywa się Alosza Nikitin, ma 24 lata, pochodzi z Kijowa, gdzie ukończył studia dziennikarskie. Ojciec jego był dyplomatą sowieckim w ambasadzie w Rzymie, matka Włoszką. Gdy miał parę lat, ojciec został odwołany z placówki z Rzymu, rodzice wraz z nim wrócili do Kijowa. Tu rodziców aresztowano, a jego oddano do domu dziecka. Już nigdy nie zobaczył rodziców. Pytam, dlaczego nie walczy z Niemcami razem z Armią Czerwoną, przecież zdradził swój kraj. Uśmiechnął się ironicznie. – Wolę Niemców – odpowiedział. Jesteśmy oburzone, a on mówi dalej, że wie doskonale, że wkrótce zginie, może z ręki swoich żołnierzy, bo ledwo go tolerują – nie pije z nimi, nie rabuje. Rozkazy rozstrzeliwania, palenia musi wydawać. Ze strony Niemców grozi mu rozstrzelanie, bo pewnie wszystkich własowców rozstrzelają po wykonaniu zadania, wreszcie zabić go mogą powstańcy – to prawda, jest przecież naszym wrogiem. Przyrzeka nam, że póki on żyje, to ze strony własowców nic nam nie grozi, będzie nas bronił. Cała ta rozmowa jest tragiczna. To węzeł gordyjski. Robi nam się bardzo smutno. Zaczynamy w nim widzieć człowieka zagubionego w chaosie wojny. Odjeżdża.\nNastępny dzień. Coraz głośniej mówi się o ewakuacji naszego oddziału do Śródmieścia. Kiedy, nie wiadomo. Czekamy na łącznika. Po południu znów wizyta Aloszy. On z kwiatami. Znowu przywozi chleb i konserwy. Rozmowa podobna do poprzedniej. Następny dzień. Nasi szykują się do przejścia do Śródmieścia nocą. Po południu znowu wizyta Aloszy. Przyjeżdża sam, bez szofera, narażając swoje życie. W czasie jego wizyt dom zamierał. Wszyscy byli wyciszeni, żeby nie zniszczyć nastroju. On pewnie też się bał. Dalej rozmawiamy o polityce, o powstaniu. Nagle przerywa nam jakieś zdanie i mówi: – Pamiętajcie, jak wejdą tu wojska sowieckie, Polski niezależnej nie będzie. Oni są bardzo groźni, ich strategia jest zupełnie inna niż niemiecka, bardzo podstępna. Nie należy im ufać, stale trzeba się mieć na baczności. – Słuchamy własnym uszom nie wierząc. Przecież Sowieci są z nami, są naszymi sojusznikami, utworzyli nasze wojsko, podpisano traktaty, czekamy, że nas wyzwolą. Cóż on nam mówi? To przecież niemożliwe. Jestem przerażona. Patrzymy z Kryśką na siebie osłupiałe. To jakby cały świat obrócił się do góry nogami. Więc nasza nadzieja na wyzwolenie to miraż. Alosza mówi twardo: – Zapamiętajcie moje słowa, ja jestem stamtąd, dlatego uciekłem.\nDoskonale zapamiętałam tę rozmowę. Treść jej całe życie sprawdzałam – prawdę mówił. Był bardzo dojrzałym człowiekiem. Rozmawiamy dość długo, zapada zmrok. My wcale nie słuchamy tego, co mówi, bo właśnie teraz o zmroku nasz batalion przeprawia się do Śródmieścia. Oby Alosza się z nimi nie spotkał. Jeszcze jakiś czas rozmawia z nami i odchodząc prosi mnie o chwilę rozmowy sam na sam. Pode mną nogi się załamały. Mimo towarzyskich rozmów cały czas byłam spięta i nieufna. Cóż, trudno. Wychodzę z nim przed ganek, pełna strachu, co teraz będzie. A on po prostu mi się oświadcza mówiąc, że mu się podobam i chce się ze mną ożenić. Tego nie spodziewałam się. Prędko myślę, jak odmówić nie urażając go. Odmowa wprost może być wyrokiem dla nas wszystkich. Zgoda nie wchodzi w rachubę, choć chłopak atrakcyjny, myślący i dobrze wychowany. Chwila milczenia. Znów trzeba zebrać się w sobie. Odważnie mówię, że oczywiście podoba mi się bardzo, rozmowy nasze są mi bardzo bliskie, ale tak mało się znamy, może, jak Bóg pozwoli, spotkamy się jeszcze. Dziś, za chwilę on albo ja możemy nie żyć. Proszę o wyrozumiałość i zrozumienie. Wysłuchał mnie z powagą i z żalem. Powiedział, że rozumie wszystko. Nie nalegał. Był nieśmiały. Mówił że będzie prosił Boga, żebyśmy się jeszcze gdzieś spotkali. Odjechał. Było mi smutno, z drugiej strony byłam zadowolona, że nie uraziłam go.\nWracając do swoich, zadawałam sobie pytanie, czego on właściwie chciał. Myślę, że było to wołanie o pomoc. Może chciał po prostu uciec i ukryć się między nami i uważał, że mogę mu w tym pomóc. Słowa jego o polityce sowieckiej zapamiętałam dokładnie. Nastaje noc. Z daleka słychać głosy artylerii sowieckiej. Nasi, tzn. Roman z całym oddziałem, odchodzą do Śródmieścia. Zostajemy same z rannymi: Krystyna, Krysia, Basia, Ewa, Zosia i ja. Teraz już naprawdę jesteśmy bezbronne, zdane na własne siły. Musimy radzić sobie same.\nNastępnego dnia około godziny 11.00 wpadają Niemcy z okrzykami „Banditen”. Ja z Kryśką tłumaczymy im, że to cywile przypadkowo ranni.\nZnamy już to na pamięć (tylko my z Kryśką mówiłyśmy po niemiecku). Wtem wzrok jednego z nich pada na stolik opatrunkowy, na puszki z materiałem sterylnym. Wrzeszczy, że są to ich puszki, z ich punktu sanitarnego z ul. Sędziowskiej – to była prawda. Zaprzeczamy jednak stanowczo, to są nasze puszki i koniec. Niemiec zdenerwował się i krzycząc, wymachując bronią wyskoczył z pokoju z rannymi. Za chwilę wraca prowadząc kolegę, który zapewne był sanitariuszem. Pyta go, czy to są ich puszki. Sanitariusz Niemiec spojrzał na puszki, a potem na nas. Chwilę pomilczał. W końcu powiedział: – Nie, to nie nasze, na naszych nie było napisu STERIL. – To na zwykłym przylepcu napisały Kryśka czy Krystyna. Chyba Niemiec doskonale zorientował się, że to są ich puszki, lecz w ten sposób uratował nas. Kolejny łut szczęścia.\nNiemiecki podoficer każe nam natychmiast przenieść rannych do szpitala. Mówi nam, że dziś jest zawieszenie broni: – Wasi nie będą do was strzelać, a nasi mają rozkaz niestrzelania. – Stanowczo jak najprędzej musimy opuścić dom. Cała dzielnica będzie spalona. Znowu ciężkie zadanie. Najbliższy szpital to Szpital Szkoły Pielęgniarskiej na rogu Al. Niepodległości i Koszykowej. To szkoła Kryśki. Musimy tam iść. Kryśka uczyła się w tej szkole i ma tam znajomości. Nie mam wyboru, przecież nie puszczę jej samej. Naradzamy się chwilę, wyszukujemy patyk i wieszamy na nim białą serwetkę. Bierzemy się pod rękę i maszerujemy. Szpital był blisko, lecz w tym momencie bardzo daleko. Wszędzie cisza, ulice puste, zamarłe. Z ulicy 6 Sierpnia rzucono w naszą stronę granat, potem znów nastała cisza. Na rogu Al. Niepodległości i Koszykowej, tuż przy budynku Szkoły Pielęgniarskiej, otaczają nas Niemcy, obrzucają nas wyzwiskami, grożą rozstrzelaniem. Znamy już to na pamięć. Kryśka tłumaczy im, że jest pielęgniarką z tego właśnie szpitala i koniecznie musi się tam dostać. Wpuszczają ją do środka. Ja zostaję sama z Niemcami na zewnątrz. Rozmawiam z nimi.\nKryśka długo nie wraca. Nareszcie jest i mówi, że w tym szpitalu miejsca dla naszych nie ma, bo cały szpital został zarekwirowany na potrzeby Niemców. Musimy szukać miejsca dla naszych chorych w Szpitalu Dzieciątka Jezus na ul. Oczki. Idziemy na skróty między domami. Znowu Kryśka idzie do izby przyjęć. Po chwili wraca zadowolona – miejsca dla naszych rannych znajdą się. Wracamy na Kolonię Staszica. Wyszukujemy nosze i ewakuujemy rannych w dwóch czy trzech nawrotach. Z ulicy Koszykowej ciągle obserwują nas Niemcy. Trzeci kurs już im się zupełnie nie podoba. Wrzeszczą: – Banditen, erschiessen. – Celują do nas z karabinów. Sytuacja jest bardzo groźna. Koniecznie muszą nas puścić, zwracam się do nich: – Mamy pozwolenie od stabsarzta, a on jest tego świadkiem – mówię pokazując na grubego Niemca. Spojrzał na mnie zdumiony i chyba kiwnął głową. Inni wzięli to za potwierdzenie. Opuszczają karabiny. Docieramy do szpitala. Tam dostajemy fartuchy, czepki, a ranni łóżka.\nKtóregoś dnia robimy z Zosią wypad do opuszczonych domów na tyłach Alei Jerozolimskich. Zdobywamy gar masła solonego, cukier, a nawet puszkę kakao. Kręcimy krem. Nigdy w życiu nie jadłam tak wspaniałego kremu. Basia ma jednak zupełnie inne zdanie. Ze wstrętem mówi: – To jest ohydne, nie nadaje się do jedzenia.\n25 sierpnia Niemcy rozkazują ewakuować szpital. Z ciężko chorymi pozostaje kilka sióstr zakonnych i jeden czy dwóch lekarzy. Opuszczamy szpital razem z innymi chorymi i personelem szpitala. Zabieramy z sobą Aldka, który właściwie nie idzie. Wleczemy go z sobą. Tu Krystyna Jarecka opuszcza nas i odchodzi do Instytutu Geograficznego. Niemcy kierują nas na Dworzec Zachodni. Na ul. Grójeckiej sterczą szkielety wypalonych domów. Czuć swąd spalenizny. Na dworcu stoi działo kolejowe, które bombarduje Warszawę. Wsiadamy do wagonów towarowych. Po kilku godzinach jazdy każą nam wysiadać w Pruszkowie. Idziemy do Szpitala Psychiatrycznego w Tworkach. W pustej salce kładziemy się na podłodze i przysypiamy. Nad ranem ktoś zawiadamia nas, że natychmiast musimy opuścić szpital, bo Niemcy szukają powstańców. Po cichutku, ostrożnie opuszczamy szpital. Kolejką EKD jedziemy do Milanówka.\nAldek jest tak bardzo osłabiony, że ledwo się wlecze. Jesteśmy bardzo głodne. Ewa zastanawia się chwilkę i z paska od spódnicy wypruwa dwa banknoty studolarowe. Daje je nam. – Sprzedajcie je – mówi – będziecie miały co jeść. Ja odchodzę, spotkałam męża i damy sobie jakoś radę. – Jesteśmy zdumione tym niesłychanie hojnym darem. Kupujemy jakieś jedzenie. Z RGO dostajemy jakąś okropną zupę. Śpimy w pustej willi na rzuconej wiązce słomy. Słoma włazi mi do nosa. Okropna noc. Następnego dnia Aldek spotyka przypadkiem swoich rodziców i opuszcza nas. Bogu dzięki, nareszcie jest pod dobrą opieką.\nKryśka i ja chcemy walczyć dalej. Chyba jeszcze w Lasach Kampinoskich walczą. Chcemy nawiązać z walczącymi tam kontakt przez państwa Chojnickich. Kontaktu jednak nie udaje się nam nawiązać. Zosia przychodzi z wiadomością, że Niemcy pozwalają pielęgniarkom wrócić do Warszawy do Szpitala Dzieciątka Jezus. Decydujemy się szybko. Wracamy do płonącej Warszawy. Zosia, Kryśka i ja docieramy do szpitala. Jurek Marks, Janek, Bronka zobaczywszy nas, płaczą ze wzruszenia. Nie mogą uwierzyć, że znów jesteśmy z nimi. Gryfa już nie zastajemy. Zmarł w czasie operacji. Zosia siada przy Janku, który jest bardzo szczęśliwy z jej powrotu. Stan jego wyraźnie się pogorszył. W nocy umiera. Tyle zniósł i tyle nacierpiał się … Grzebiemy go na terenie szpitala.\nOpiekujemy się też ciężko chorymi cywilami. Zosia i ja dostajemy przydział na oddział onkologiczny (nomen omen). Trzydziestoma chorymi onkologicznymi opiekujemy się: siostra zakonna, Zosia i ja. Siostra zakonna zajmuje się kuchnią, a my chorymi i sprzątaniem. Słowem od funkcji salowych do ordynatora. W nocy wycieramy podłogi, czyścimy ubikację. Rano robimy obchód, roznosimy leki na zmianę z Zosią. Na szczęście chorzy jakoś zupełnie nie orientują się w sytuacji, że jest powstanie. Jeden z nich wysyła mnie po ciastka. Mówi: – Jestem właścicielem kawiarni na rogu Marszałkowskiej i Nowogrodzkiej, niech siostra stamtąd przyniesie dużo ciastek.\nJuż druga połowa września. Powstanie dogorywa. Strzały stają się coraz rzadsze. Nasi nie mają broni. W ostatnich dniach września, po upadku Czerniakowa, Niemcy pozwalają służbom sanitarnym pójść po rannych na Czerniaków. Jasne – trzeba iść. Ruszamy całą trójką: Kryśka, Zosia i ja, a razem z nami dr Bogdan Bednarski (późniejszy wiceminister zdrowia), dr Tadeusz Turski, student medycyny Roman Chodorowski i jeszcze kilka osób. Na Czerniakowie docieramy do jakiejś szopy, może garażu. Tam na ziemi leżą razem ranni i zmarli. Duszno od rozkładających się ciał i krwi. Bierzemy rannych nie tylko powstańców, ale i cywilów. Wracamy do Szpitala Dzieciątka Jezus. Nie wszystkich udało nam się wynieść. Obiecujemy wrócić. Na Czerniakowie głośno słychać strzały artylerii sowieckiej, która stoi za Wisłą. Stoją i czekają, aż wykrwawi się Warszawa. Tu dowiadujemy się też, że kilkunastu powstańców usiłowało przepłynąć Wisłę i dotrzeć do armii Berlinga stojącej za Wisłą. Ostrzeliwano ich ostro: jedni dotarli na drugi brzeg, drudzy zginęli od strzałów w wodzie. Tych, co dotarli, wywieziono na Sybir.\nDroga powrotna do szpitala jest bardzo ciężka. Niesiemy rannych. Przeskakujemy jakieś rowy. Skąd na to braliśmy siły, nie wiem. Idziemy przez teren Szpitala Ujazdowskiego. Ze spalonych pawilonów szpitalnych sterczą kikuty. Czasem do nas strzelają. Strzały nie robią już na nas wrażenia. Wiadomo, jak coś gwiżdże koło ucha, to pocisk przeleciał obok. Dźwięku trafiającej kuli nie słychać. Wreszcie docieramy do szpitala. Padamy ze zmęczenia. Jesteśmy głodne i brudne.\nNastępny dzień jest pochmurny, trochę kropi. Mam już dosyć całej wojny. Wybieram się z dwoma chłopakami z Czerniakowa do Ogrodu Pomologicznego po jarzyny. Tu dostrzegli nas Niemcy z bunkra na Hożej. Ostrzeliwują nas. Padamy na ziemię. Po chwili czuję, że coś gorącego trafia mnie w nogę. Bólu nie czuję. Szarpię chłopaka leżącego koło mnie, ale on już nie żyje. Teraz pojawia się ból. Jestem ranna. Za chwilę z noszami zjawia się Kryśka i Zosia. Pod ostrzałem zabierają mnie do Szpitala Dzieciątka Jezus.\nOkazuje się, że trafiono mnie rozrywającą się kulą dum-dum. Rana jest bardzo rozległa. Dr Bednarski i Turski pochylając się nade mną mają bardzo poważne miny. Kiwają głowami. W napięciu czekam na wyrok, czy będą mi amputować nogę, czy nie. Wahają się. Miny mają bardzo poważne. Na razie postanawiają zrobić toaletę rany, nastawić strzaskaną kość. Wiem, że prawdy mi nie powiedzą, więc nie pytam, czy będę mogła chodzić, tylko czy będę mogła tańczyć. Dr Bednarski uśmiecha się: – Tak, będziesz mogła. Po wojnie zabiorę cię na bal. Ja będę we fraku, a ty w długiej sukni. – Z tymi słowami zasypiam. Narkoza zaczęła działać. Budzę się na łóżku, a ułożona wysoko na szynie noga zdaje się sięgać prawie sufitu. Umieszczono mnie w gabinecie doc. Rydygiera. Kryśka i Zosia stale są ze mną. Moi lekarze też. Dr Bednarski mówi śmiejąc się, że choćby tu leżał król angielski, to w tych warunkach nie mógłby mieć lepszej opieki. To prawda. Im to zawdzięczam nogę, a może życie. Na drugi dzień po moim zranieniu dowiaduję się, że Jurek Marks zmarł. Tak chciał żyć i jeździć na nartach. Tego dnia przylatują nad Warszawę samoloty angielskie. To nasi zrzucają powstańcom żywność i środki opatrunkowe. Niestety większość zrzutów trafia na stronę niemiecką.\nUpadek powstania. Po podpisaniu kapitulacji żołnierze AK wymaszerowują z Warszawy jako jeńcy wojenni. Zosia i Kryśka odwiedzają w mieście swoje rodziny. Kryśka przynosi mi od Romana legitymację AK. 25 X Niemcy ewakuują Szpital Dzieciątka Jezus, który zostanie spalony. Dr Bednarski dowiaduje się, że w skierniewickim szpitalu znajduje się jego szef dr Jurewicz, doskonały chirurg. Natychmiast pisze do niego list i prosi o opiekę nade mną. Przyjaciółki moje transportują mnie znowu na Dworzec Zachodni, skąd dojeżdżamy do Grodziska. Tu dogadując się z Węgrami dowożą mnie do szpitala w Skierniewicach. Węgrzy w niemieckich mundurach jadą ze mną bardzo ostrożnie. Przy każdej nierówności bruku odczuwam niesamowity ból. W szpitalu w Skierniewicach pełno rannych powstańców. Leżą na korytarzach. Do mnie przychodzi siostra Wincenta – Szarytka. Patrzy, ocenia, zarządza kąpiel i znajduje dla mnie miejsce nie na korytarzu, lecz w czteroosobowej salce. Widocznie musi być ze mną bardzo źle. Dr Jurewicz i siostra Wincenta opiekują się mną bardzo troskliwie, a w nocy stale czuwa przy mnie siostra zakonna i odmawia różaniec. Cały czas dostaję narkotyki. Czy to już koniec?\nW styczniu 1945 r. nawiązuję kontakt z moją mamą, która uciekła z transportu wiozącego ją do Niemiec. Mama siedzi przy mnie cały czas, zmuszając mnie do jedzenia. Wzbraniam się. – Nie mogę jeść – mówię – ja przecież umieram. – Mama na to ostro: – Tylko bez histerii. To twoje życie. – Gorączkowałam wysoko, do 41°C przez 4 do 5 miesięcy. Jakoś wygrzebałam się. W czerwcu 1945 r. Mama zabiera mnie do Torunia. Chodzę z dużą trudnością. Na początku lipca odważam się przyjechać do Gdańska, by zdawać egzamin wstępny na Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Gdańsku. Wchodząc do Akademii spotykam Krystynę Jarecką, która natychmiast otacza mnie opiekuńczymi skrzydłami. Jest siostrą oddziałową na oddziale zakaźnym. W swoim pokoju układa mnie na łóżku. Nie pozwala mi się ruszać – tylko na egzamin. Przynosi mi jedzenie, zmienia opatrunki.\nEgzamin zdałam. Zostałam przyjęta na I rok studiów. Niestety, straciłam pierwszy rok. Rana zaczęła się poszerzać. Zmuszona byłam leżeć w szpitalu. Dopiero w następnym roku rozpoczęłam studia razem z moją Kryśką. W czasie studiów zaczęłam pracować na oddziale radioterapii i onkologii Akademii Medycznej w Gdańsku. Uzyskałam II stopień specjalizacji. W 1965 r. obroniłam pracę doktorską. Po wcześniejszym przejściu na emeryturę z inspiracji mojej Kryśki zatrudniono mnie w Polskich Liniach Oceanicznych jako lekarza okrętowego. Przez cztery lata zwiedzałam świat. Karierę II oficera zakończyłam podróżą dookoła świata. Mam jednego syna i dwoje wnuków: Jakuba i Marcina. Im poświęcam to pisanie, żeby pamiętali, że w życiu do końca trzeba walczyć. Najtrudniej jest pokonać samego siebie, swój strach, tchórzostwo, samotność, bezradność, tak jak robili to nasi chłopcy z palącego się domu na Kolonii Staszica, tak jak chciał Żeliga uciekający przed strzelającym własowcem i wszyscy walczący o wolność.\nŹródło: Pamiętnik Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego – Powstanie Warszawskie i medycyna, wydanie II, Warszawa 2003 r.


Rafał Zajączkowski | Deloitte\nRafał Zajączkowski jest leaderem Zespołu Global Trade Advisory Deloitte w Polsce. Rafał jest licencjonowanym doradcą podatkowym, specjalizuje się w doradztwie w projektach związanych z rozliczeniami celnymi w handlu międzynarodowym oraz w projektach z zakresu trade compliance. Dodatkowo Rafał zajmuje się projektami związanymi z podatkiem VAT w Unii Europejskiej. Posiada doświadczenie w zakresie doradzania Klientom w kwestiach związanych ze stosowaniem polskiego i międzynarodowego prawa celnego, regulacji kontroli eksportu oraz prawa podatkowego. Ponadto Rafał reprezentuje Klientów w licznych postępowaniach przed organami celnymi i podatkowymi oraz przed sądami administracyjnymi.\nW odpowiedzi na sytuację związaną z globalną pandemią, polskie organy przyjęły szereg zmian prawnych o bardzo szerokim zakresie, znanych jako tzw. tarcza antykryzysowa. Mogą mieć one wpływ na dokonywane operacje celne przez przedsiębiorców.\nZmiany prawne w Ameryce Północnej i ich wpływ na podmioty europejskie\nDziałania polityczne w krajach Ameryki Północnej doprowadziły do aktualizacji umowy o wolnym handlu „NAFTA” między Stanami Zjednoczonymi, Meksykiem i Kanadą, która jako „USMCA” ma wejść w życie od 1 lipca 2020.\nZ dniem 1 lutego 2020 r. Wielka Brytania opuściła formalnie Unię Europejską i stała się "krajem trzecim". Porozumienie o wystąpieniu z UE przewiduje okres przejściowy, kończący się 31 grudnia 2020 r., w którym praktyczne skutki Brexitu, dotyczące m.in. obrotu celnego, zostały zminimalizowane.


Ma to na celu wykorzystanie nowych możliwości oferowanych przez satelity i podniesienie standardu usług platform cyfrowych Cyfra+ oraz Cyfrowy Polsat.\nCyfrowy Polsat i Cyfra+ zaplanowały zmianę parametru na 25 sierpnia o godz. 5.30. Spółki zdecydowały się na synchronizację działań, aby proces był jak najmniej dotkliwy dla abonentów obydwu platform.\nCyfra+ i Cyfrowy Polsat współdzielą wiele transponderów na satelitach Hot Bird i dzięki wspólnej akcji dekodery abonentów obydwu platform zostaną przeprogramowane jednocześnie.\nZmiana parametru FEC – w zależności od posiadanego przez abonenta dekodera – może spowodować zanik odbioru programów. Dotyczy to kanałów nadawanych za pośrednictwem transponderów Cyfry+ nr 110, 114, 15, Cyfrowego Polsatu – nr 74, 79 oraz – w ofercie CYFRY+ – pakietu kanałów audio Music Choice.\nDekodery wyposażone w funkcję „auto FEC” dokonają zmiany parametrów automatycznie, w sposób niezauważalny dla widzów (wszystkie nowe modele dekoderów Cyfrowego Polsatu oraz wszystkie modele.\nSagem, Strong oraz dekodery HD Cyfry+). Użytkownicy pozostałych modeli w razie zaniku obrazu, aby go przywrócić, będą jedynie musieli wprowadzić dekoder na kilka minut w tryb „standby” lub przeprogramować go zgodnie z instrukcją obsługi, np. poprzez włączenie funkcji wyszukiwania kanałów.\nOperatorzy przygotowują kampanię informacyjną skierowaną do abonentów. Klienci Cyfry+ zostaną poinformowani o konieczności przeprogramowania dekoderów m.in. za pomocą paska widocznego na ekranie telewizora, planszy na kanale INFO (kanał 25), teletekstu Canal+, komunikatu w skrzynce odbiorczej dekodera, poczty elektronicznej i elektronicznego newslettera Cyfra+ Biuletyn, komunikatu głosowego na infolinii (IVR), strony cyfraplus.pl i serwisu Internetowe Centrum Abonentów.\nCyfrowy Polsat ze swoimi abonentami skontaktuje się telefonicznie, listownie, za pośrednictwem komunikatów na dekoder oraz SMS-ów.


Buty trekkingowe męskie Rapida Aku - Sklep SportowyBazar.pl\nButy trekkingowe męskie Rapida Aku\nOszczędzasz 28% ( 140,99 zł).\nRapida to buty sportowe Aku, które cechują się wyjątkową wygodą w noszeniu. Obuwie jest idealnym rozwiązaniem dla każdego, kto ceni sobie możliwość szybkiego poruszania się, zarówno w miejskim terenie, jak i w plenerowych warunkach. Model Rapida zapewnia niezbędną swobodę i wyjątkową przyczepność do podłoża, która gwarantuje odczuwalną stabilność, nawet na nierównym terenie. Dzięki wykorzystaniu termoaktywnej membrany, materiał butów odprowadza nadmiar ciepła i wytwarzanej wilgoci, świetnie sprawdzając się praktycznie podczas każdej pogody.\nWyjątkowo przyczepna i wytrzymała podeszwa Vibram® Cruise zapewnia odpowiednią stabilność, nawet na wymagającym podłożu. Dzięki membranie GORE-TEX®, wytwarzane podczas aktywności ciepło i wilgoć są odprowadzane na zewnątrz, chroniąc przed dyskomfortem i powstawaniem brzydkiego zapachu oraz zapewniając niezbędną higienę. Oddychalność jest bardzo ważna, szczególnie podczas biegów i szybkiego marszu.\nKonstrukcja Relaxed Fit została zaprojektowana tak, by zminimalizować ryzyko obtarć, czy powstawania odcisków, nawet podczas długotrwałych, intensywnych wypadów trekkingowych. Podeszwa Vibram® zmniejsza odczuwalność nierównego terenu, równomiernie rozkładając ciężar i odciążając mięśnie.\nPrecyzyjne, ręczne wykonanie - zamszowa cholewka została ręcznie wykończona, dzięki czemu but jest niezwykle wytrzymały i cechuje się długą żywotnością.\nNowoczesny design i uniwersalne zastosowanie - buty Aku Rapida cechuje wyjątkowy, miejski wygląd, który w połączeniu z wysoką jakością materiałów i ergonomicznymi rozwiązaniami sprawia, że obuwie sprawdzi się zarówno podczas miejskich spacerów, jak i podczas aktywnych, górskich wędrówek.\nVibram® - spód Vibram® Cruise charakteryzujący się wysoką przyczepnością. Podeszwa zapewnia świetną stabilizację, niwelując nierówności podłoża, a tym samym, równomiernie rozkładając ciężar.\nMateriał cholewki : Zamsz\nPodeszwa buta: Vibram® Cruise, amortyzująca pianka Eva


Lidl wydał nową książkę o zdrowej żywności - Dyskonty - Handel - Portal informacyjny Handelextra.pl\nPublikacja "Jeść Zdrowiej" to kompendium wiedzy o tzw. zdrowej kuchni i trendach żywieniowych. Będzie dostępna we wszystkich sklepach Lidl w Polsce od 26 lutego.\nJuż 8 mln książek od Lidla trafiło do klientów tej sieci. Oznacza to, że publikacje o tajnikach kuchni polskiej, słodkich wypieków czy rybna encyklopedia ma już co 5 Polak i znaleźć je można w co drugim gospodarstwie domowym.\nKsiążki z serii „Kuchnia Lidla” nakładem przebijają więc największe wydawnicze hity. Najnowsza publikacja „Jeść Zdrowiej” została wydana w nakładzie blisko 1,5 mln egzemplarzy. Większość przepisów w książce zostało stworzonych przez Darię Ładocha – trenerkę żywieniową i blogerkę kulinarną, pasjonatkę zdrowej diety oraz nowoczesnej kuchni. Natomiast szef kuchni Karol Okrasa, koneser tradycyjnej, polskiej sztuki kulinarnej, udowadnia w niej, że smak można znaleźć w każdej diecie – wystarczy świetny przepis.\nLidl zaprosił do współpracy także dietetyka Hannę Stolińską-Fiedorowicz, która opracowała informacje na temat najnowszych trendów i zaleceń żywieniowych. Znalazły się one w pierwszej części książki, obok kompendium wiedzy o produktach i porad dietetycznych. Druga część to artykuły i przepisy dotyczące pięciu popularnych obecnie trendów żywieniowych: wegetarianizmu, weganizmu, diety bez laktozy, bez glutenu oraz stylu żywienia określanego mianem fit.\n- Bardzo ważne było dla nas, by w jednym miejscu zgromadzić wiedzę o aktualnych trendach żywieniowych i w przystępny sposób je usystematyzować. Ta książka jest dla każdego, kto czuje się zagubiony w natłoku informacji, które pojawiają się na bieżąco w temacie zdrowej kuchni i nowoczesnych diet – tłumaczyła podczas prezentacji książki Hanna Stolińska-Fiedorowicz. - Przedstawiamy praktyczne porady, podsumowujemy trendy, wyjaśniamy wątpliwości i przede wszystkim dajemy ściągawkę jak zdrowo jeść i żyć bez względu na to jakie mamy preferencje kulinarne. Jestem bardzo dumna z tej książki i mam nadzieję, że pomoże ona Polakom dokonywać świadomych wyborów żywieniowych – podsumowała.\nTematyka książki „Jeść Zdrowiej” nie jest przypadkowa, pomysł łączy się ze strategią, którą Lidl realizuje od lat. Począwszy od wciąż pojawiających się nowych produktów na półkach, takich jak np. napoje roślinne Pilos, linia wędlin z czystą etykietą Pikok Pure, makarony bezglutenowe, produkty BIO czy gamę orzechów, nasion i bakalii marki Alesto.\nLidl podejmuje tez działania związane ze społeczną odpowiedzialnością biznesu. Przyjął zobowiązanie o redukcji zawartości dodawanej soli oraz cukru w produktach marek własnych o 20 proc. Planuje osiągnąć ten cel do 2025 r. Firma podjęła także decyzję o wycofaniu ze sprzedaży jajek z chowu klatkowego do 2025 r. oraz o zaostrzeniu norm zawartości pozostałości pestycydów we wszystkich sprzedawanych warzywach i owocach – normy ustanowione przez Lidla sprawiają, że dopuszczalna zawartość pozostałości pestycydów jest o 2/3 niższa niż norma określona przez Komisję Europejską.\n- Na co dzień obserwujemy zachowania zakupowe Polaków, wsłuchujemy w się w ich opinie oraz pomysły. Zauważyliśmy ogromną zmianę, która nastąpiła w przeciągu ostatnich lat w podejściu naszych klientów do tematyki odżywiania – wyjaśnia Aleksandra Robaszkiewicz, PR manager Lidl Polska.\nPodkreśla, że sieć chce podążać zgodnie z trendem, ale także wyjść konsumentom naprzeciw, dlatego postawił wydać książkę o takiej tematyce. - Można powiedzieć, że inspiracją dla przepisów z książki były produkty, które na co dzień można kupić w Lidlu. Nasz asortyment produktów z kategorii Fit, BIO oraz dla osób z alergiami czy wykluczeniami pokarmowymi cały czas się rozwija. Ta książka jest na to dowodem – uważa Robaszkiewicz.\nKsiążka „Jeść Zdrowiej” będzie dostępna w promocji w sklepach Lidl w całej Polsce od 26 lutego do 25 marca br. lub do wyczerpania zapasów. Aby zdobyć jeden z egzemplarzy, należy zebrać sześć naklejek. Każda naklejka tradycyjnie będzie przyznawana klientowi za zakupy o wartości minimum 50 zł.\nLidl wycofuje płatne reklamówki\nAldi pozywa Lidla do sądu!


MODECOM Tablet 8" FreeTAB 8001 HD X2 - Komputery - sklep Komputronik.pl\nWróć do listy wariantów Kod producenta: [TAB-MC-TAB-8001-HD-X2]\nKod systemowy: [TB-AND-MOD-035]\nMODECOM Tablet 8" FreeTAB 8001 HD X2\n300 zł netto Towar trwale niedostępny, wyczerpane zapasy magazynowe Produkt wyprzedany. Brak możliwości zamówienia.\nprzekątna wyświetlacza 8 cali rozdzielczość 1024 x 768 pikseli model procesora ARM Cortex A7 pamięć Flash 8 GB platforma Android zobacz pełną specyfikację Produkt dostępny w różnych konfiguracjach:\nARM Cortex A7 ilość rdzeni\nARM Mali-400 MP pamięć Flash\nBluetooth 2.1 WiFi 802.11 b/g/n maks. pojemność karty pamięci\n4400 mAh ładowanie przez USB\n153.5 mm grubość\n420 g materiał obudowy\naluminium Opis producenta MODECOM FreeTAB 8001 HD X2 to kompaktowych rozmiarów tablet multimedialny wyposażony w wysokiej klasy wyświetlacz o 8” przekątnej oraz proporcji 4:3. Produkt ten stanowi idealną propozycję dla osób szukających wygodnego w transporcie, ultra-kompaktowego urządzenia oferującego bogaty zestaw ciekawych funkcji multimedialnych. Smukła, wykonana z najwyższej jakości aluminium, obudowa kryje doskonałe komponenty technologiczne, takie jak: renomowany dwurdzeniowy procesor AllWinner A20 Dual Core, układ graficzny MALI-400 MP2 oraz 1GB pamięci operacyjnej DDR3 RAM.\nDwurdzeniowy procesor z czterordzeniowym układem graficznym\nZa doskonałą wydajność tabletu odpowiada zastosowany w nim bardzo wydajny 2-rdzeniowy procesor Allwinner A20 Dual Core o częstotliwości taktowania 2 x 1.0 GHz. Wbudowana w konstrukcję tabletu jednostka obliczeniowa umożliwia szybkie działanie aplikacji zainstalowanych na urządzeniu. Aplikacje takie jak gry, multimedia, programy użytkowe, czytniki e-booków itp. działają szybko i sprawnie dając użytkownikowi wygodne narzędzie do pracy i zabawy. Istotnym elementem tego urządzenia jest również zbudowany z czterech rdzeni zaawansowany procesor graficzny Mali 400MP2, w pełni kompatybilny ze standardem OpenGL ES 2.0S. Tą ostatnią cechę z pewnością docenią miłośnicy wysoko rozwiniętych, opartych na trójwymiarowej grafice gier. Doskonałym wsparciem dla zastosowanych podzespołów jest 1GB pamięci RAM typu DDR3.\nWewnętrzny dysk flash oraz czytnik kart micro SD/SDHC\nWbudowany dysk flash o pojemności 8GB zapewnia przechowywanie dużej ilości danych, zdjęć, filmów i różnego rodzaju aplikacji. W bardzo łatwy sposób można powiększyć pamięć wewnętrzną za pomocą wbudowanego czytnika kart pamięci microSD z obsługą wydajnych i szybkich układów SDHC aż do 32GB.\nW tablecie MODECOM FreeTAB 8001 HD X2 zastosowano wysokiej jakości ekran HD LED typu pojemnościowego o przekątnej 8”, rozdzielczości 1024 x 768 pikseli i proporcji 4:3. Umieszczony w konstrukcji tabletu ekran pozwala cieszyć się wyraźnymi i nasyconymi barwami podczas przeglądania stron internetowych oraz oglądania zdjęć lub filmów w jakości HD. Powierzchnia ekranu pokryta jest specjalną szklaną powłoką, która zapewnia wysoki komfort użytkowania a także chroni ekran przed zadrapaniem. Z kolei zaawansowany tryb 10-punktowego wielodotyku pozwala na komfortową obsługę i kontrolowanie aplikacji aż 10 palcami jednocześnie.\nZrobiłeś ciekawe zdjęcie i chcesz podzielić się nim ze swoimi bliskimi? A może nakręciłeś zabawny film i chciałbyś w szybki sposób przesłać go na telefon znajomego? Z tabletem MODECOM FreeTAB 8001 HD X2 jest to prostsze niż myślisz. Dzięki wbudowanym w urządzenie wysokiej klasy modułom Bluetooth 2.1 + EDR oraz Wi-Fi możesz przesłać na inne urządzenia nawet większe pliki graficzne i muzyczne całkowicie za darmo, bo za pomocą bezprzewodowych technologii. Dodatkowo moduł Wi-Fi 802.11g/n zapewnia wysokiej jakości połączenie internetowe za pośrednictwem punktu dostępowego.\nZamontowane w bocznej części FreeTAB 8001 HD X2 złącza pozwalają na sprawne połączenie tabletu z innymi urządzeniami. Na szczególną uwagę zasługuje port USB, który dzięki obsłudze HOST oraz OTG pozwala połączyć urządzenie z laptopem bądź podłączyć do tabletu zewnętrzny modem 3G. Z kolei złącze HDMI 1.4 czyni z tabletu przenośny odtwarzacz filmów Full HD. Wystarczy tylko podłączyć go do telewizora za pomocą przewodu HDMI i cieszyć się z seansu filmowego w kinowej jakości Full HD.\nTablet MODECOM FreeTAB 8001 HD X2 został wyposażony w dwa wysokiej klasy aparaty. Zamontowany w przedniej części urządzenia aparat o rozdzielczości 0.3 megapikseli pozwala na prowadzenie wideokonferencji ze znajomymi za pośrednictwem popularnych, a co najważniejsze darmowych komunikatorów internetowych. Z kolei umieszczony z tyłu urządzenia aparat o rozdzielczości 2 megapikseli pozwala na robienie zdjęć oraz nagrywanie filmów w wysokiej jakości.\nTablet MODECOM FreeTAB 8001 HD X2 działa pod kontrolą systemu operacyjnego Android w wersji 4.2, która zapewnia stabilne i zoptymalizowanie działanie urządzenia. Android w najnowszej wersji 4.2 oznacza szereg dodatkowych funkcjonalności, z których warto wymienić opcję Miracast do bezprzewodowego przesyłania plików multimedialnych z tabletu na dowolne, wyposażone w moduł Wi-Fi urządzenia (np. telewizor, tablet, komputer). Wzbogacono również oprogramowanie do aparatu fotograficznego o możliwość tworzenia zdjęć panoram sferycznych. System Android w najnowszej odsłonie to także nowoczesny layout oraz przydatne podczas codziennego użycia narzędzia. 0/5 (0 opinii)\nprzekątna wyświetlacza 8 cali rozdzielczość 1024 x 768 pikseli model procesora ARM Cortex A7 pamięć Flash 8 GB platforma Android zobacz pełną specyfikację Dlaczego Komputronik?


Swanson Kudzu korzeń, kapsułki, 60 szt. - Portal DOZ.pl\nStrona główna Zamów leki Wyprzedaże Swanson Swanson Kudzu korzeń, kapsułki, 60 szt. - cena 18.99 zł\nKudzu korzeń 500 mg - suplement diety, zawierający roślinę, znaną w tradycji chińskiej medycyny od tysięcy lat. Produkt przeznaczony dla osób dorosłych.\nKudzu korzeń (Pueraria lobata) 500 mg 1 g\nKorzeń Kudzu wspomaga funkcje trawienne oraz oczyszczanie organizmu. Wspiera również organizm w sytuacjach stresowych.


Moje Hand Made: "Ariadna BUTIK" i Loteria Ariadny\ndamar5 8 maja 2015 15:11\nFantastycznie ,ze zglosilas swoja Pasmanterie ,ze sie uda zakwalifikowac to ja nie mialabym zadnych watpliwosci :) no i szczerze gratuluje :)\nTeraz tylko zyczyc duzo Klientow i niech wygrywaja :)\nEdyta Godzic 8 maja 2015 17:27\nDzięki! Też się cieszę:)\nDoriss 8 maja 2015 15:41\nGratuluję, to rzeczywiście wyróżnienie duże. Na pewno wezmę udział, jeśli sama do Ciebie nie dotrę to znów wyślę "starszą".\nEdyta Godzic 8 maja 2015 17:28\nSzybko zdrowej !!!\nAnek73 8 maja 2015 16:40\nHmmmm oczywiście więcej wysłanych bonów zwiększa szansę w losowaniu.... ale cena nagrody głównej (która jest tylko jedna) to zaledwie koszt 12 bonów :) Czy kupienie sobie tabletu o wartości 600 zł nie jest w tym przypadku bardziej opłacalne? :P\nEdyta Godzic 8 maja 2015 17:33\nPrzecież dla samego tabletu nie opłaca się specjalnie robić takich zakupów . To oczywiste, bo nagroda nie jest jakoś specjalnie wartościowa. Ale przy większych zakupach można wysłać taki bon i co miesiąc jest szansa na wygranie całego opakowania ulubionego kordonka. Czyli przy zakupie jednej partii nici można zyskać drugą za free. Chyba już lepszy taki konkurs niż żaden. Inne firmy nic nie robią i nie organizują dla swoich klientek:) Jedyną jest jeszcze DMC co od czasu do czasu zrobi jakąś promocję.\nUnknown 8 maja 2015 16:54\nGratuluje. Tobie i Twojej pasmanterii.\nPromyk 8 maja 2015 17:39\nPamiętam, jak pokazywałaś nam swój sklep na zdjęciach - musieliby mi mieć zaćmę na oczach, żeby go odrzucić. Gratuluję i żałuję, że nie dane mi robić zakupów u ciebie. Za daleko...:(\nEdyta Godzic 14 maja 2015 14:59\nDziękuję bardzo! Może kiedyś wpadniesz. Nigdy nic nie wiadomo:)\nElunia 8 maja 2015 19:16\nSerdecznie gratuluję i muszę się koniecznie znów wybrać do Ciebie.\nEdyta Godzic 14 maja 2015 15:00\nAnonimowy 8 maja 2015 20:27\nEdytko gratuluję, Twoja pasmanteria jest świetna, widziałam, należało Ci się:) M S-P\nMarta Myszkusia 8 maja 2015 21:11\nEdytko, przecież nie mogło być inaczej:) Ja na pewno zajrzę niedługo:)\nTeż tak myślę! Pozdrawiam Ciebie i Twoje myszki !!!!\nashki 9 maja 2015 11:20\nEdyta Godzic 14 maja 2015 15:01\nMalgorzata Zoltek 9 maja 2015 15:43\nbk110 10 maja 2015 19:41\nNie dziwię się, żę Cię zakwalifikowali bo masz cudowną pasmanterię!\nTitania yng Nghymru 10 maja 2015 22:10\nGratuluję kwalifikacji! Sukces prawdziwy :)\nEdyta Godzic 14 maja 2015 15:02\nDzięki ! Dla mnie to sukces i wyróżnienie.\nJarzębinowa 11 maja 2015 13:32\nSerdeczne gratulacje! mimo, że nie byłam u Ciebie to uważam, że wybór jak najbardziej słuszny:) Takiej pasmanterii z dusza jak Twoja ze świecą szukać :)\nAnka 14 maja 2015 12:10\nSuper pomysł, tym bardziej że produkty Ariadny są naprawdę dobrej jakości!\nPewnie, że fajny pomysł. Trzeba promować co nasze!\nHaftyTiny 19 maja 2015 09:51\nCześć:) gratuluję serdecznie! jak akcja do końca grudnia to nie ma bata, ale przyjadę i osobiście zrobię zakupy:) i jeszcze Dorotkę na plecach przyniosę!:)))) pozdrawiam:)


Przechowywanie i organizacja resztek materiałów\n- września 30, 2014\nLubię mieć wszędzie porządek, bo wtedy wiem dokładnie co mam i gdzie mogę to znaleźć. Długo zastanawiałam się nad sensownym uporządkowaniem bałaganu w pudełku z materiałami. Pewnego razu do głowy przyszedł mi pomysł, który spełniał wszystkie moje wymagania. Teraz wszystko jest przejrzyste i łatwo dostępne, a ponad to efekt uzyskałam całkowicie za darmo!\nPrawie jak pin up girl\n- września 23, 2014\nCzęść rzeczy, które mam na sobie pojawiały się już na blogu wielokrotnie. Nowością jest sukienka, która była nieplanowanym zakupem. Chodząc z Mamą po galerii, w poszukiwaniu czegoś zupełnie innego, przechodziłyśmy koło sklepu z sukienkami.\n#20 chlebów: chlebek bułgarski\nNie myślcie, że zapomniałam o moim urodzinowym postanowieniu . Chleb, który chcę Wam dzisiaj pokazać upiekłam już jakiś czas temu. Moje wykonanie nie było mistrzostwem świata, ale nie było też najgorzej. Nie jest to typowy chleb, ale smakuje świetnie. Nie obyło się bez wpadek i pomyłek (bo kto by tam dokładnie czytał instrukcje... ). Na pierwszy ogień poszedł chlebek bułgarski zwany słonecznikiem . Przepis znalazłam tutaj , ale jak to u mnie bywa z przepisami, posłużył mi bardziej jako inspiracja, niż dokładna instrukcja. Poniżej możecie zobaczyć, jak ja zrobiłam ten chleb, a w linku znajdziecie oryginalny przepis.


Blog - Dlaczego warto kupić nerkę saszetkę damską? Słowiańskie Prezenty\n» Dlaczego warto kupić nerkę saszetkę damską?\nDlaczego warto kupić nerkę saszetkę damską?\nŻyjemy w coraz bardziej zabieganym świecie. Nadmiar obowiązków sprawia, że szukamy gadżetów, które pomogą nam jak najlepiej zorganizować rzeczywistość. Jednym z takich akcesoriów jest nerka saszetka damska. Czym różni się od zwykłej torebki i dlaczego warto zastanowić się nad jej zakupem?\nNerka saszetka damska jest przede wszystkim praktyczna. Codziennie biegasz i nie masz co zrobić z kluczami i telefonem? Jedziesz na wycieczkę i chcesz mieć pod ręką najpotrzebniejsze rzeczy? Rozwiązaniem wszystkich twoich problemów jest właśnie niepozorna „nerka”. Po pierwsze zajmuje niewiele miejsca, po drugie możesz ją nosić na ramieniu jak torebkę lub tradycyjnie przepasać się nią. Dzięki temu masz wolne ręce a wszystkie potrzebne przedmioty masz przy sobie. Po trzecie saszetka jest niewielka, lekka i poręczna.\nKażdy kto podąża za obecnymi trendami modowymi wie, że hitem wielu stylizacji jest nerka saszetka damska. Kiedyś była ona synonimem obciachu, dzisiaj odświeżona z dumą podbija modowe wybiegi. Nowoczesny fason, wiele wzorów i kolorów sprawiają, że po nerkę bardzo chętnie sięgają projektanci jak również znane aktorki czy influencerki. Dobrze dobrana saszetka będzie stworzy ciekawy outfit i pomoże przełamać dotychczasowy look. Jeżeli stawiasz na odważne dodatki lub szukasz nieoczywistego wykończenia stylizacji koniecznie zastanów się nad zakupem nerki.\nPaski torebek i plecaków mają to do siebie, że po dłuższym noszeniu albo się przecierają albo zaczynają nieelegancko zwisać. Nerka torebka damska składa się z jednego paska podzielonego na pół. Pasek uszyty jest z mocnego, trwałego a co najważniejsze nierozciągliwego materiału. Jest odporny na uszkodzenia i przetarcia a dobrze wyregulowany świetnie dopasuje się do twojej sylwetki i „przytrzyma” nerkę na tyle dobrze, że nie będzie brzydko wisiała.\nGalanteria skórzana kojarzy ci się z biurem a materiałowe rzeczy przemakają na deszczu? Nerka saszetka damska najczęściej uszyta z trwałego, nieprzemakalnego materiału typu ortalion. Dzięki takiemu wykonaniu bez problemu ochronisz cenne rzeczy zarówno przed deszczem jak też przed śniegiem, a mocny rodzaj tkaniny sprawia, że saszetka posłuży ci bardzo długo.\nNerka saszetka damska to idealny dodatek do codziennego outfitu. Dzięki niej już zawsze będziesz wiedziała gdzie masz klucze czy telefon. Oprócz tego podkreśli oryginalność twojej stylizacji i sprawi, że będziesz wyglądała modnie każdego dnia.


Gdzie zatrzyma się bestia?! Trynkiewicz w spódnicy ucieka z Kielc! – fakt.pl • Przewodnik po Kielcach\nPrzytaczając to co prezentuje portal fakt.pl w artykule „Gdzie zatrzyma się bestia?! Trynkiewicz w spódnicy ucieka z Kielc!”:\nPo wyjściu na wolność Ewelina C. (27 l.) wróciła do rodzinnych Kielc, jednak zamierza wyjechać z tego miasta. – Przyjeżdżam tylko na kilka dni po majątek, testament i świadectwo szkolne – oświadczyła matce kobieta, która 6 lat temu wyjęła z wózka […] odwiedź pełny news ».\nW jaki sposób skomentujesz te informacje? Przystąp do rozmowy na na temat tego zdarzenia\n« Korona już nie jest bandą świrów – Przegląd Sportowy\nRyszard Tarasiewicz o meczu z Legią Warszawa io Koronie Kielce › – Przegląd Sportowy »\nZabójstwo w Kielcach Wyrywał matce włosy, potem ją zamordował! – fakt.pl\nIle zarabia prezydent Kielc? Sprawdziliśmy majątek naszych władz … – Gazeta.pl


Ewa Milewicz, Gazeta Wyborcza 07.07.2006 00:00\nDziennikarka Gazety Wyborczej komentuje na gorąco\nJarosław Kaczyński ma poczucie, że premier Marcinkiewicz urwał mu się z partyjnej smyczy. Codziennie znajduje nowe tego dowody. Nie został na przykład uprzedzony, kto zostanie ministrem finansów, nie wiedział też o ostatnim spotkaniu Marcinkiewicza z Donaldem Tuskiem. To po tym spotkaniu Tusk powiedział: "Pan premier nie ukrywał, że jego sytuacja w obozie rządzącym komplikuje się". To spotkanie z atakującym PiS politykiem i to na Pomorzu, w obozie wroga, przelało czarę goryczy.\nDruga sprawa to ten nieszczęsny artykuł w "Tages Zeitung". Widać wyraźnie że obu braci, a zwłaszcza Jarosława, potwornie on zdenerował. Mam taka hipotezę, że lider PiS chce teraz pokazać Niemcom i " Tageszeitung", że pogardzane prze nich kartofle (tak nieelegancko niemieckie pismo nazwało obu braci) rządzą Polską.\nWzięcie przez Jarosława teki premiera to z pewnością próba odegrania się na rzeczywistości. Dla mnie to wszystko psychologia, a nie polityka.\nEwa Milewicz prowadzi bloga o polityce i nie tylko.


Zobacz, kogo spotkasz na Kongresie Energi@21 — Kongres Energi@21\nŁącznie obecność na Energi@21 potwierdziło kilkudziesięciu profesjonalistów m.in. ze Stanów Zjednoczonych, Holandii, Belgii, Szwajcarii, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Francji, Norwegii, Węgier, Litwy i Islandii. Przyjadą, by rozmawiać o najbardziej aktualnych wyzwaniach dla branży.\n– Obserwujemy tak wiele ekscytujących innowacji w branży energii elektrycznej. Coraz bardziej istotne staje się pytanie, w jaki sposób scalimy te wszystkie innowacje w jeden system elektroenergetyczny – podkreśla dr Ted Kury, dyrektor Studiów Energetycznych w centrum badawczym Public Utility Research Center na Uniwersytecie Florydy, gdzie prowadzi interdyscyplinarne badania nad polityką energetyczną i klimatyczną. Podczas Kongresu weźmie udział w pierwszym panelu inaugurującym obrady.\nW dyskusji otwierającej Kongres weźmie udział także Hans ten Berge, od 2007 roku Sekretarz Generalny Unii Przemysłu Elektroenergetycznego EURELECTRIC. – Myślę, że w tej chwili wyraźnie potrzebujemy całościowej architektury dla branży energii elektrycznej. Wprowadzamy odnawialne źródła energii, ale nie możemy tego zrobić bez uwzględnienia sieci elektrycznych, bez uwzględnienia rynku hurtowego – mówi ten Berge.\nW Poznaniu pojawi się też znany z ubiegłorocznej edycji dr Fridrik Larsen, prezes Larsen Energy Branding, znawca zagadnień brandingu produktowego i korporacyjnego. – W Poznaniu będę mówił o zmianach zachodzących w branży energetycznej – o przejściu od perspektywy inżynierskiej do konsumenckiej. Dziś nie łączymy już tylko sieci między sobą, ale także podłączamy się do umysłu klienta – mówi. Dr Larsen weźmie udział w dyskusji panelowej „Jak sprzedać prąd? Multienergetyka, innowacyjne produkty i konkurencja”. Podczas drugiego dnia obrad wygłosi także autorską prelekcję na temat brandingu.\nSilnej reprezentacji międzynarodowej będzie towarzyszyła również liczna grupa z Polski, na czele z ministrem energii Krzysztofem Tchórzewskim, Piotrem Naimskim z KPRM oraz prezesami i członkami zarządów największych polskich firm energetycznych. – Polityka klimatyczna jest głównym czynnikiem rozwoju i przekształceń w sektorze elektroenergetycznym. Myślę, że zmiany zarówno techniczne, te, które nazywamy smart gridem, jak i zmiany w modelu biznesowym spółek elektroenergetycznych będą interesującym tematem do dyskusji na Kongresie – podkreśla prof. Tadeusz Skoczkowski z Politechniki Warszawskiej. Prof. Skoczkowski weźmie udział w panelu poświęconym wpływom polityki klimatycznej na działalność spółek energetycznych.\nListę wszystkich 60 prelegentów wraz z biogramami opublikowaliśmy na stronie: www.energy21.pl/prelegenci\nTegoroczna, druga edycja Kongresu Energi@21 odbędzie się w dniach 10 i 11 maja 2016 roku (wtorek i środa) na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich w ramach Energy Future Week. Jest imprezą zamkniętą, a ilość miejsc jest ograniczona. Obejmie 12 paneli tematycznych oraz wydarzenia specjalne. Spotkanie organizują Międzynarodowe Targi Poznańskie oraz Polski Komitet Energii Elektrycznej. Gospodarzem Kongresu jest Grupa Enea, a Partnerem PGE.