Bezrobocie w Tarnobrzegu spadło poniżej 10% :: Tarnobrzeg info i kropka\nWysłany: 05-11-2018 - 07:29\nBezrobotni jak byli tak są,tylko juz nie szukają.\nŻeby w dzisiejszych czasach być w Polsce bezrobotnym to trzeba chyba być skończonym platfusem i nierobem.\nbo mamy magiczne 500+...\nwiele rodziców zrobilo sobie z tego patent na zycie.\nCzworka dzieci i jest 2000zł.\nZobaczymy za 18 lat jak się zasiłek skończy. Zero doświadczenia, zero emerytury.\nA za 2k da się w Tarnobrzegu utrzymać rodzinę 2+4?\nWysłany: 05-11-2018 - 09:20\nCzy słyszeliście coś o nowej fabryce na miejscu Avans w Machowie?\nWysłany: 05-11-2018 - 10:33\nPowinni mowic o tym ,ze spadła liczba poszukujacch pracy, a nie bezrobotnych\nwg mnie jak koś nie poszukuje pracy to i nie jest bezrobotnym a co najwyżej zwykłym nierobem\nWysłany: 05-11-2018 - 14:33\n"Żeby w dzisiejszych czasach być w Polsce bezrobotnym to trzeba chyba być skończonym platfusem i nierobem."\n1.Platfus to jest inaczej plaskostopie.Nie widze powiazan miedzy niepracujacym, a wadami jego stop :P\n2.Uwazam ,ze mamusie majace minimum 2 kę dziecii i pracujacego meża...nie rejstrują sie jako bezrobotee,.bo wygodnie im siedziec w domu i zagrnaic tysiaca za nic.Ambitna lekarka czy prawniczka nie chce siedziec w domu tylko se rozwijac.\nAle zwykła Kowalska majac do wyboru charówkę za 1700 czy siedzenie w domu za 1000-1500 wybierze to drugie.\n3.Jak te dofinansowane dzieci skoncza 18 lat?...wowczas one beda zarabiac na mamusię.(bo po co komu dzisiaj studia).\nRZad planuje chyba "coś " dla matek ktore wychowały minimum 4 ke dzieci i nie maja skladek emerytalnych (?).\nA Matki wracajace do pracy maja wiele przywilejów. Niektore oferty pracy w UP sa tylko dla nich.\nPoza tym kazdy market z pocałowaniemw reke przyjmie taką 45 latkę z odchowanymi dziecmi...\nDalej sie upieram przy tezie, ze Bezrobocie w Tarnobrzegu nie spadło!!!\nSPadła liczba rejstrujacych sie osob,m in dzieki programowi 500+.\nLudzie maja dosc łaski tych dziuń, zza biurka,wolą szukac pracy na własną reke.\nKto by sie tam hanbil za staz za 700 zł.. (1 miejsce na 15 chętnych ).dlaczego magistra wysyłają do pracy gdzie moze pracowac sprzataczka?\nMoze niech UP zrobi kolejną ankiete zadowoleania petetnta i ją nam przedstawi...ZObaczymy dlaczego spadła liczba rejstrujacych sie.\nWysłany: 05-11-2018 - 15:23\nJakoś nie przekonuje mnie ta informacja odnośnie spadku bezrobocia w mieście Tarnobrzeg no ale info poszło w eter! trzeba rozróżnić dwie rzeczy ludzi zarejestrowanych (uczniowie po szkole) w urzędzie i ludzi poszukujących pracy bez możliwości rejestracji jako osoby bezrobotnej z uwagi na to że podjęli pracę za granicą lub na tzw na czarno a tam praca się kończy zgodnie z sezonem te osoby chyba nie były objęte weryfikacją przez urząd a chwalenie się niskim bezrobociem to trochę jest nie na miejscu!\nWysłany: 05-11-2018 - 16:18\nWszystko jedno jak to interpretować. Jeśli jest mniej osób które szukają pracy, to ci którzy szukają pracowników mają mniejszy wybór.\nTo już widać. Wracałem do Tarnobrzega 15 lat temu i wówczas trudno było o pracę jakąkolwiek. Teraz jeśli szukamy pracy jakiejkolwiek, to nie powinno być problemu.\nAktualne z dziś i wczoraj:\nJakbym nic nie miał to bym brał co jest.\nWysłany: 05-11-2018 - 17:18\nJest dokładnie jak pisze Admin, nie pracuje ten kto nie chce. Jeżeli masz zobowiązania czy dzieci to bierzesz co jest, a w trakcie możesz szukać coś lepszego, sam byłem w takiej sytuacji.\nWysłany: 05-11-2018 - 19:34\nBazując na danych GUS na opublikowanych według stanu na koniec września br. w porównaniu z końcem czerwca br. liczba pracodawców wynosi:\n- powiat tarnobrzeski (grodzki i ziemski łącznie) – liczba podmiotów gospodarczych łącznie z jednoosobową działalnością gospodarczą: 8 264, co oznacza spadek o 36 podmiotów (w tym podmioty zatrudniające powyżej 50 pracowników: 81, co oznacza spadek o 1 podmiot działalności gospodarczej),\n- powiat stalowowolski – liczba podmiotów gospodarczych łącznie z jednoosobową działalnością gospodarczą: 14 892, co oznacza spadek o 135 podmiotów (w tym podmioty zatrudniające powyżej 50 pracowników: 186, czyli bez zmian w tym względzie),\n- powiat niżański – liczba podmiotów gospodarczych łącznie z jednoosobową działalnością gospodarczą: 6 078 podmiotów, co oznacza wzrost o 86 podmiotów (w tym podmioty zatrudniające powyżej 50 pracowników: 25, co oznacza spadek o 2 podmioty działalności gospodarczej).\nProszę teraz porównać: 6 tys. potencjalnych pracodawców w ubożuchnym powiecie niżańskim i raptem niewiele ponad 8 tys. w centrum dawnego województwa.\nAle Admin dalej będzie się podpierał ofertą pracy ze swojej strony.\nNa jednej ze stokrotek kolejny miesiąc wisi oferta pracy dla pani przy sprzedaży. Wymagania: własna działalność\nCzyli dla Admina taka pracująca pani będzie kolejnym pracodawcą\nBoki zrywać ze śmiechu\nEdytowany przez dino o 05-11-2018 - 19:34.\nWysłany: 05-11-2018 - 19:55\nDaje do myślenia ;-\nZ czegoś to pewnie wynika. Nie znam sytuacji w powiecie niżańskim, może tam wielu pracodawców oczekuje działalności?\nW żadnym razie nie nazwałbym każdego prowadzącego działalnością "potencjalnym pracodawcą", tak samo jak zatrudnienie na etacie nie jest jedyną metodą na wyjście z bezrobocia. Swoją działalność uruchomiłem jeszcze w zeszłym tysiącleciu i nie planowałem nigdy nikogo zatrudniać na etat. Co nie znaczy że nie daję pracy. Daję, głównie innym firmom i ich pracownikom, ale zdarzały się też umowy zlecenie.\nNie. Niby czemu miałbym przyjmować, że osoby na działalności mają być pracodawcą? Przeważnie tylko swoim i nikogo więcej, jak to w samozatrudnieniu.\nNie będzie to pracodawca, ale będzie to osoba widoczna w rejestrze jako aktywna zawodowo, a nie jako bezrobotna.\nWysłany: 05-11-2018 - 20:07\nW końcu zbliżyliśmy się do konsensusu.\nMetodologia podawanych przez mnie osób zatrudnionych w Tarnobrzegu oraz w Dębicy jest identyczna: uwzględnia osoby zatrudnione nie prowadzące działalności gospodarczej.\nTakich osób w Tarnobrzegu mamy 11 tys.\nTakich osób w Dębicy mamy 18 tys.\nKrótko: leżymy od 1999 roku i powstać nie możemy.\nTylko się dziwimy, że młodzież jak wyjedzie, to nie wraca/\nA do czego ma wracać, skoro we Wrocławiu Tarnobrzeska Specjalna Strefa Ekonomiczna WisłoSan ( ) co rusz podpisuje umowy na kolejne inwestycje, zaś w Tarnobrzegu... pisać się nawet nie chce...\nWydawało mi się, że Wrocław raczej nie zalicza się do kategorii miast, którym grozi degradacja i ekonomiczny upadek i nie potrzebuje SSE żeby się rozwijać.\nMają i Urząd Marszałkowski i Urząd Wojewódzki.\nI szereg instytucji wojewódzkich i delegatur rządowych.\nA tu jeszcze trzeba im strefę specjalną i to tarnobrzeską do rozwoju.\nA we Wrocławiu mieszka dwa razy więcej Ukraińców, niż jest mieszkańców Tarnobrzega.\nBez naszej TSSE zupełnie dobrze by sobie poradzili.\nEdytowany przez dino o 05-11-2018 - 20:13.\nWysłany: 05-11-2018 - 21:36\nSkąd te dane? Tradycyjnie mam wątpliwości, bo zwykle podawałeś dane nie tylko nie uwzględniające samozatrudnionych, ale również wszystkich firm zatrudniających do 9 osób oraz rolników.\nWiadomo że Tarnobrzeg jest wyjątkowo rozległy i ma liczne osiedla rolnicze. Nie szukam dokładnych danych, ale przy podobnej ilości mieszkańców mamy 2,5 razy większą powierzchnię niż Dębica, jestem przekonany że rolników mamy też nieporównywalnie więcej niż miasta o podobnej ilości mieszkańców.\nPodobnie w przypadku charakterystycznego dla Tarnobrzega rozdrobnienia. Nie mamy takich dużych zakładów produkcyjnych jak Dębica, stąd pewnie większy procent firm stanowią takie które zatrudniają do 9 osób.\nWysłany: 06-11-2018 - 09:07\nOj DIno, Dino. Widać, że z biznesem nie masz wiele wspólnego.\nByła tu kiedyś już rozmowa o tym dlaczego w Tarnobrzegu otwierają się tylko magazyny (szkło, elektronika itd) oraz firmy mało specjalistyczne (kostka brukowa, recycling, nawozy, chemia budowlana itd)\nChciałbyś za jeziorem w Machowie firmę typu Krono? Naprawdę?\nNie lepiej kupić auto z gazem i z kolegami podjechać tę kilkanaście minut do Mielca, Stalowej czy nawet Gorzyc do roboty? A tu mieszkać spokojnie w czystym powietrzu w mieście gdzie statystycznie żyje się najdłużej w Polsce?\nCzy uważasz że inwestor planujący fabrykę specjalistyczną jakich wiele np. w Mielcu otworzy ją w mieście gdzie przez ostatnie kilkadziesiąt lat większość pracowników machało łopatą kopiąc dziurę w ziemi lub było budowlańcami? Porównaj sobie ilość inżynierów pracujących w przemyśle w Mielcu czy Stalowej przy produkcji lotniczej, zbrojeniowej itp z tarnobrzeskimi "fachowcami" po budowlance, górniku czy kozerówie? Spójrz na szkoły techniczne w Mielcu czy stalowej, na kierunki kształcenia, tradycje. Z czym do ludzi?\nPrzejdź się kiedyś na pocztę przed zamknięciem. Zaskoczy Cię ilość ludzi nadających po kilkanaście paczek. Poszperaj w internecie i zobacz ile firm o zasięgu ogólnopolskim jest zarejestrowanych w Tarnobrzegu. Mamy u nas nawet firmę handlującą karabinami ;)\nWeź rower i pojeździj trochę po jednorodzinnych osiedlach Tarnobrzega. Zobacz ile jest luksusowych domów, jakie ludzie mają samochody. Tego jest setki.\nJeżeli jesteś młody - kształć się! Jeżeli już stary - motywuj swoje dzieci, swoje wnuki. Trzeba się uczyć, uczyć i jeszcze raz uczyć.\nWysłany: 06-11-2018 - 17:56\nPrzejdź się kiedyś na pocztę przed zamknięciem. Zaskoczy Cię ilość ludzi nadających po kilkanaście paczek.\nWłaśnie spakowałem paczki na dzisiejszy wieczór i zaraz jadę na pocztę\nAle nie kilkanaście, a tylko dwie. Mała skala.\nW sumie to by była naprawdę dobra branża rozwojowa dla Tarnobrzega, taka specjalizacja. Rozwijać tarnobrzeskie zagłębie handlu internetowego.\nMożna by się porozumiewać - wynajmować wspólną przestrzeń magazynową, wspólnie zamawiać usługi kurierskie, a idąc jeszcze dalej, można by się dogadać na jeden dział wysyłek dla wielu sklepów.\nWiele rzeczy można zoptymalizować i połączyć, również ze wsparciem miasta.\nWspólna platforma, wspólna obsługa informatyczna, pakowanie, kurierka, dział reklamacji, promocja.\nMiasto, słuchaj i działaj!


Można wystawiać faktury po angielsku - Blogi Kancelarii Domański Zakrzewski Palinka\n3 grudnia 2012 Mateusz Machalski Podatki pośrednie\nTakie wnioski płyną z interpretacji z dnia 5 września 2012 r. nr PT8/033/203/688/WCX/12/PT-694 wydanej przez Ministra Finansów, który z urzędu zmienił interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w dniu 10 listopada 2008 r. (nr IBPP1/443-1141/08/PK).\nTym samym, idąc za powyższym stanowiskiem, podatnik co do zasady może wystawiać faktury po angielsku czy niemiecku, jednakże z uwzględnieniem pewnych szczególnych zasad.\nElementy, które powinny znaleźć się na fakturze VAT wymienione zostały w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawienia faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. 2011 nr 68 poz. 360). Elementy te pozostają takie same, bez względu na to czy faktura sporządzona jest w języku polskim czy w języku obcym.\nAby rozwiać wątpliwość co do wystawiania faktury w języku obcym, należy sięgnąć poza akty prawa podatkowego i zapoznać się z ustawą z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (t. j. Dz. U. 2011 nr 43 poz. 224). Z przepisów przedmiotowej ustawy wynika, że przedsiębiorcy mają prawo do wystawiania faktur w języku obcym, o ile podmiot otrzymującym fakturę nie jest polskim konsumentem lub wystawiającym fakturę nie jest jednostka prawa publicznego (np. organy administracji publicznej). We wszystkich innych przypadkach możemy stosować terminy w języku obcym (art. 7a w zw. z art. 7 ustawy o języku polskim).\nMożliwa jest przy tym sytuacja, w której przedsiębiorca będzie zobowiązany do przetłumaczenia faktury sporządzonej w języku obcym na język polski. Zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, kontrolowany obowiązany jest przedstawić, na żądanie kontrolującego, tłumaczenie na język polski sporządzonej w języku obcym dokumentacji dotyczącej spraw będących przedmiotem kontroli podatkowej (art. 287 § 1 pkt 2). Obowiązek ten dotyczy więc również faktur VAT.\nNiezależnie od powyższego należy pamiętać, że kwota podatku VAT na fakturze powinna być zawsze wyrażona w polskiej walucie.\nTagi faktura interpretacja Minister Finansów Ordynacja podatkowa przedsiębiorca VAT waluta zmiana interpretacji


Zajezdnia MPK w Łodzi oficjalnie otwarta!\nAlstal Aktualności Zajezdnia MPK w Łodzi oficjalnie otwarta!\nDziś, 6 października, odbyło się oficjalne otwarcie Zajezdni autobusowej Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego - Łódź przy ul. Limanowskiego w Łodzi. Prace podzielone były na dwa etapy i niespełna rok temu świętowaliśmy otwarcie pierwszej części czyli hali serwisowej. Dziś nastąpiło otwarcie siedziby Zakładu Przewozu Osób Niepełnosprawnych, stacji paliw i portierni, co jednocześnie zamyka prace nad całym projektem.\nZebranych gości powitali Łukasz Jabłoński – Dyrektor Oddziału Łódź w firmie ALSTAL Grupa Budowlana, Prezes Zarządu MPK-Łódź Sp. z o.o. – pan Zbigniew Papierski, Prezydent Miasta Łodzi – pani Hanna Zdanowska. Następnie goście udali się na krótką wycieczkę po terenie obiektu. W uroczystości udział wzięli przedstawiciele Zarządu i kierownictwa spółki, Urzędu Miasta Łodzi, wykonawcy robót i innych instytucji zaangażowanych w budowę.\n- Cieszę się, że niespełna rok po oficjalnym otwarciu pierwszej części, czyli nowej hali serwisowej możemy się spotkać na oficjalnym otwarciu drugiej części i jednocześnie zakończeniu całego projektu – powiedział Łukasz Jabłoński, Dyrektor Oddziału Łódź.\n- Całość została ukończona zgodnie z terminem umownym za co chciałbym serdecznie podziękować zespołowi, który swoją ciężką pracą oraz zaangażowaniem przyczynił się do powstania tego wspaniałego i nowoczesnego obiektu. Dziękuję Inżynierom i Administratorowi, Kierownikom Robót, Kierownikowi Budowy oraz Kierownikowi Projektu – dodał Jabłoński.\nW ramach pierwszego etapu modernizacji zajezdni autobusowej Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego - Łódź przy ul. Limanowskiego w Łodzi zostały wyburzone istniejące wcześniej hale przeglądowo-naprawcze oraz budynek biurowy. Powstał nowy budynek warsztatowy o powierzchni ponad 6 800 m2, w którym znajduje się m.in. 25 stanowisk do obsługi pojazdów MPK-Łódź, a także myjnia, stacja kontroli pojazdów oraz część administracyjna. Przewidziano także pomieszczenia socjalne dla 500 kierowców oraz 130 mechaników. Na drugi etap złożyło się powstanie siedziby Zakładu Przewozu Osób Niepełnosprawnych, która przeniesiona została z ul. Tramwajowej wraz z wiatami dla 28 busów ZPON i zapleczem dla ponad 60 jego pracowników. Na terenie zajezdni powstała też nowa stacja paliw oraz portiernia.\nObiekt został przystosowany do obsługi 200 pojazdów a wraz z planowanym w przyszłości budynkiem biurowym, ma docelowo stać się siedzibą biura MPK-Łódź, które ma zostać przeniesione z ul. Tramwajowej.\nZapraszamy do obejrzenia materiału video podsumowującego inwestycję:\nALSTAL Grupa Budowlana od ponad 40 lat specjalizuje się w projektowaniu oraz generalnym wykonawstwie inwestycji budowlanych. Profil działalności obejmuje realizacje projektów w zakresie budownictwa sportowo-rekreacyjnego, przemysłowego, mieszkaniowego, szpitali i centrów medycznych oraz renowacji obiektów zabytkowych.


Internet - Najnowsze informacje - WP Wiadomości\nW ostatnich latach ataki w cyberprzestrzeni stały się nieodzownym elementem działań wojennych oraz prób destabilizowania sytuacji w danym kraju. W Polsce w ostatnim czasie służby odnotowały wiele prób...\nInternetowa apokalipsa? Burza słoneczna może pozbawić nas dostępu do sieci\nW 1989 roku burza słoneczna na kilka godzin odebrała sześciu milionom ludzi prąd i wstrzymała funkcjonowanie kanadyjskiej giełdy. Naukowcy alarmują, że kolejne takie wydarzenie może doprowadzić do ogromnych...\nSukces Wirtualnej Polski. Nasza Strona Główna przyciągnęła najwięcej użytkowników\nStrona Główna Wirtualnej Polski po raz siódmy w tym roku zdobyła pozycję lidera. WP SportoweFakty, WP Kobieta i WP Autokult były z kolei najchętniej odwiedzanymi serwisami w swoich kategoriach.\nDwóch 14-latków winnych morderstwa 13-latka. Powodem zbrodni kłótnia w internecie\nSąd w Reading w południowej Anglii uznał dwóch 14-latków za winnych morderstwa 13-latka. Powodem zbrodni miała być kłótnia, która wywiązała się wcześniej w mediach społecznościowych.\nRosjanie mogą podglądać Polaków. Obraz na żywo ze 170 prywatnych kamer dostępny na rosyjskim portalu\nNa rosyjskim serwerze działa portal na którym można obejrzeć obraz z co najmniej kilkuset niezabezpieczonych hasłami prywatnych kamer służących do monitoringu. Większość dostępnych widoków pochodzi z...\nGoogle może w Rosji zwolnić. "Nie usuwa zakazanych treści"\nPrędkość przeglądarki Google może w Rosji zwolnić. Urząd Roskomnadzor, rosyjski regulator mediów i internetu, oświadczył w poniedziałek, że Google w niewystarczającym stopniu filtruje treści.\nRosji nie podobają się niektóre treści udostępniane w mediach społecznościowych. Tamtejszy Roskomnadzor zażądał od Facebooka, Googla i Twittera ich usunięcie pod groźbą wysokich kar.\nRaport ETO: 4,5 miliona Polaków nigdy nie korzystało z internetu\nPIT 2020. Ulga na internet. Możesz odzyskać całkiem sporo pieniędzy\nPIT 2020. Niektóre osoby płacące rachunki za internet, rozliczając podatek, mogą skorzystać z ulgi na internet. Komu dokładnie ona przysługuje?\nSąd ochrony wolności słowa - koniec z hejterami i fake newsami? Niekoniecznie [Opinia]\nMinisterstwu Sprawiedliwości podczas przerw w niszczeniu polskiego wymiaru sprawiedliwości uda się czasem wymyślić coś nieszkodliwego, a nawet sensownego. W czwartek najwyżsi urzędnicy tego resortu,...\nZbigniew Ziobro zapowiada nowy projekt. Chodzi o ochronę wolności słowa w internecie\nZbigniew Ziobro zapowiada nowy projekt ws. ochrony wolności słowa. - Chcielibyśmy zaproponować narzędzia pozwalające odwołać się do organu, który rozstrzygnie, czy dane treści w mediach społecznościowych...\nMłodzi ludzie coraz więcej czasu spędzają w internecie. Wielu nastolatków rozpoczyna oraz kończy dzień ze smartfonem w ręku i nie wyobraża sobie życia bez portali społecznościowych. Niektórzy z nich...\nW niedzielę o godzinie 14:00 w Mińsku rozpoczął się "Marsz Dumy". W stolicy doszło do starć z milicją. Kilka osób zostało rannych. Media donoszą o ponad 250 zatrzymanych. Milicja ostrzega o możliwości...\nMałopolska. Podczas prac remontowych związanych z przebudową jednej z głównych ulic w Wadowicach, koparka uszkodziła światłowód. Jak podały lokalne media, bez internetu zostało około 15 tys. abonentów....\nBiałoruś. Zablokowany dostęp do stron internetowych niezależnych mediów\nAż 70 stron internetowych niezależnych mediów i organizacji zostało zablokowanych na Białorusi. To decyzja ministerstwa informacji. Miejscowi nie mają dostępu m.in. do portali Radia Swabody, Telewizji...\nPrzeworsk. Policja zastawiła zasadzkę na pedofila\nPolicja schwytała pedofilia w Przeworsku po tym, jak składał on przez internet propozycje erotyczne, sądząc że ma do czynienia z 14-latką. W rzeczywistości był to dorosły, który powiadomił o tym funkcjonariuszy....\nRodzice nie wiedzą, co dzieci oglądają w internecie. Niepokojące dane\n43 proc. dzieci i nastolatków w wieku 11-18 lat miało kontakt z materiałami pornograficznymi i seksualizującymi w internecie. 18 proc. nastolatków w Polsce ma kontakt z pornografią co najmniej raz w...


... amerykańską firmę AGCO-AMITY JV LLC\nPrzejęcie 100% udziałów\nFirma Väderstad AB ogłosiła przejęcie 100% udziałów w spółce AGCO-AMITY JV LLC (AAJV). Firma AAJV, z siedzibą w Wahpeton w Północnej Dakocie, znana również pod nazwą Wil-Rich, zostanie w pełni zintegrowana z globalną grupą firmy Väderstad pod nazwą Vaderstad Inc.\nOd 2011 roku AAJV produkuje produkty marek Wil-Rich, Wishek i Concord, posiadając 270 dealerów na całym świecie, z czego większość w Stanach Zjednoczonych. Włączenie AAJV do Grupy Väderstad pozwala firmie Väderstad uzyskać dostęp do punktów dystrybucji oraz zakładu produkcyjnego w USA, a także korzystać z dziedzictwa i dobrego wizerunku marek Wil-Rich, Wishek i Concord.\n"Ta inwestycja jest zgodna z naszymi długoterminowymi ambicjami rozwoju na rynku północnoamerykańskim. AAJV ma silną pozycję na rynku amerykańskim, a także portfolio produktów, które daje nam pełniejszą ofertę w Ameryce Północnej" - mówi Mats B?verud, Prezes i Dyrektor Generalny Väderstad. Od 2011 roku AAJV jest wspólną własnością AGCO i AMITY, obecnie zatrudnia 110 pracowników, posiada zakład produkcyjny o powierzchni 30 000 m2, magazyn części zamiennych oraz ośrodek badawczo-rozwojowy w Wahpeton w Północnej Dakocie.\n"Postrzegamy to jako doskonałą okazję do zwiększenia naszej obecności w USA. Nasza wizja pozostaje niezmienna: być wiodącym partnerem dla rolników na całym świecie w zakresie osiągania doskonałych plonów. Dzięki przejęciu AAJV jesteśmy jeszcze bardziej podekscytowani przyszłością" - mówi Henrik Gilstring, wiceprezes ds. rozwoju biznesu i współwłaściciel firmy Väderstad. AAJV ma silną linię produktów zaspokajających szeroki zakres potrzeb związanych z uprawą i siewem, takich jak kultywatory, brony talerzowe, siewniki z redlicą stopkową i talerzową.\nPrezesem AAJV jest Keith Whitaker, a Jason Strobbe został mianowany nowym dyrektorem zarządzającym Vaderstad Inc. Strobbe pełni również funkcję wiceprezesa ds. sprzedaży i marketingu w Ameryce Północnej.\nVäderstad może korzystać z dziedzictwa i dobrego wizerunku marek Wil-Rich, Wishek i Concord.\nVäderstad – laboratorium testowe


Sklep metalowy wyposazenie\nAby zacząć sklep mięsny i mięsno-wędliniarski należy go najpierw odpowiednio wyposażyć. Jakie urządzenia, meble oraz wyposażenia są potrzebne w składzie z produktami mięsnymi?\nPrzede wszystkim trzeba zakupić chłodnie, zamrażalniki i lodówki, w których magazynuje się i wykonywa produkty mięsne do sprzedaży. Jest znacznie rodzajów chłodni, które sprawdzą się w sklepie: lady, regały, szafy i witryny chłodnicze. Ponadto jest z narzędziami mrożącymi, w jakich odkłada się mięso – wśród nich odnawia się witryny, zamrażarki, wyspy lub też szafy mroźnicze. Świetnym pomysłem, zwłaszcza w krótszych placówkach, jest zakup lodówko-zamrażarek, pełniących funkcję magazynu na ponadprogramową partię towaru.\nDodatkowy towar warto chronić nie jedynie w magazynie, lecz jeszcze w podręcznej komorze przechowalniczej na sali sprzedaży. Odkłada się ją pod wystawą, dzięki czemu śmiało można uzupełniać towar na półkach ekspozycyjnych. Potrzebna istnieje wyjątkowo lada ekspediencka, na której wycina się i ładuje towar. W szybszych sklepach mięsno-wędliniarskich dodatkowo potrzebne jest stanowienie pomieszczenia chłodniczego ze określoną, odpowiednio niską temperaturą, dostarczającego do magazynowania towaru.\nPozostały sprzęt potrzebny w biznesie mięsnym to rola, ostre noże, kloc masarski i tasak oraz krajalnica. Waga powinna zawierać wystarczająco duży i pewny wyświetlacz, tak żeby zarówno sprzedawca, kiedy i użytkownik mogli widzieć wynik ważenia. Natomiast kloc masarski z tasakiem potrzebny jest do porcjowania mięsa z kością. Podobnie jest z nożami do cięcia mięsa, także nie warto na nich żałować. Z zmianie dobra krajalnica powinna posiadać regulację grubości plastra. Idealnie, jeśli noże do krajalnic zbudowane są z chromowanej stali węglowej albo byliśmy nierdzewnej. Takie noże do krajalnic posłużą wiele lat.\nPonadto potrzebne jest urządzenie się w wilka do mięsa, człowieka do mielenia mięsa na żądanie klienta. Lecz nie istnieje więc normalny element wyposażenia sklepu. Prócz wymienionych potrzebna istnieje jeszcze kasa fiskalna, środki dezynfekujące, myjące i owadobójcze, pojemniki do składowania towaru i dodatkowe meble sklepowe. Potrzebne jest te zainstalowanie klimatyzacji, która wspaniała istnieje w życiu właściwej temperatury w klasie sprzedaży – szczególnie latem. Istotne jest ponad oświetlenie, jakie może znacząco poprawić wyniki sprzedaży. Specjalne oświetlenie podkreśla naturalny kolor mięs i wędlin znajdujących się na ekspozycji.\nProgram do restauracji pobierz\nUsprawnienie pracy sekretariatu


Strona główna Polska Niespodziewana decyzja Kaczyńskiego. Rozwiązał partyjne struktury!\nJarosław Kaczyński znany jest z podejmowania odważnych i niespodziewanych decyzji. Tym razem prezes Prawa i Sprawiedliwości postanowił rozwiązać struktury partyjne w Wałbrzychu.\nStruktury w Wałbrzychu zostały rozwiązane. Decyzja prezesa Prawa i Sprawiedliwości może szokować, jednak jest już faktem. Informację przekazał za pośrednictwem Twittera szef Komitetu Wykonawczego PiS Krzysztof Sobolewski.\n— Na wniosek Pełnomocnika Okręgowego PiS okręgu nr 2 Wałbrzych Michała Dworczyka decyzją Prezesa Prawa i Sprawiedliwości z dnia 12 stycznia 2021r. nastąpiło rozwiązanie organizacji terenowej PiS miasto Wałbrzych oraz wykluczenie wszystkich członków PiS w miasto Wałbrzych — tłumaczył Sobolewski.\nSkąd taka decyzja Jarosława Kaczyńskiego? Wszystko za sprawą afery taśmowej z udziałem działaczy z Wałbrzycha. Jak ujawnił Onet, powodem konfliktu było przejęcie władzy w regionie przez Kamila Zielińskiego, uważanego za człowieka szefa KPRM Michała Dworczyka. Niektórym politykom decyzja ta się nie spodobała, dlatego chcieli skierować do Jarosława Kaczyńskiego pismo zawierające swój sprzeciw.\nW trakcie nagranych rozmów padło wiele wulgaryzmów, a jeden z partyjnych działaczy stwierdził, że PiS niewiele różni się od PO czy SLD.\nPoprzedni artykułJasnowidz Jackowski o swojej nowej wizji na 2021 rok: „Służba zdrowia zostanie rozszarpana”\nNastępny artykułKaja Godek w nietypowej maseczce w sądzie. Internauci ją wyśmiali [FOTO]\nSąd Najwyższy w Hiszpanii podtrzymał wyrok pozbawienia wolności dla wokalistów zespołu Batallon de Castigo oraz Mas que Palabras. Muzycy 12 miesięcy...


Aromatyczne leczo z kabanosami – Wieczór na mieście\n« Czas na… wegański serek z tofu i banana\nCiasto bananowo-czekoladowe w wersji fit »\nZa najbardziej ekskluzywne kabanosy uznaje się te marki Tarczyński. I faktycznie – są one wyjątkowo cienkie i delikatne, aczkolwiek zdecydowane w smaku. Wyrabiane z najlepszego mięsa i poddane długotrwałemu suszeniu, zaspokajają potrzeby najbardziej wybrednych gustów.\nKabanos to ten rodzaj kiełbaski, którą można przyrządzać na wiele sposobów i która w każdym wydaniu smakuje wyśmienicie. W jednym z ostatnich postów dzieliłam się z wami przepisem na kabanosy w cieście francuskim. Dziś przybliżę wam przepis na pyszne leczo z kabanosami. Wiem, że większość osób przygotowuje leczo z parówkami lub kiełbasą. Ja tej jakże popularnej potrawie od jakiego już czasu najadę bardziej wyrafinowany wydźwięk i przyrządzam ją z kabanosami zamiast zwykłych kiełbas. Różnica jest ogromna! Zazwyczaj cały gar znika w przeciągu paru minut.\nJeśli zechcecie zaskoczyć rodzinkę lub przyjaciół – uraczcie ich kabanosami w leczu. Jestem pewna, że będą was prosić o dokładkę 🙂 Wakacje to idealny sezon na cukinię, dlatego przygotowując leczo warto po nią sięgnąć. To także sezon na kolorowe papryki. Zarówno cukinia, jak i papryka genialnie współgrają z kabanosami, przez co ugotowane leczo smakuje jeszcze wyborniej. Kabanosy zastosowane w daniu sprawiają, że jest ono szalenie aromatyczne. Mi już cieknie ślinka. W takim razie do dzieła!\n– kabanosy (np. Tarczyński – 1 opakowanie)\n– papryka: żółta, zielona, czerwona\n– przyprawy: słodka i ostra papryka, czosnek niedźwiedzi, zioła prowansalskie, czarnuszka, tymianek\nPapryki myjemy. Oczyszczamy z nasion i kroimy w kostkę lub paseczki (według indywidualnego uznania). Cebulę siekamy w kostkę. Pieczarki obieramy i kroimy w plastry. Cukinię obieramy i kroimy w kostkę.\nW dużym garnku rozgrzewamy olej (np. z pestek winogron) i podsmażamy na nim cebulkę. Gdy będzie ładnie rumiana, wrzucamy papryki. Całość razem podsmażamy. Po chwili do garnka dodajemy pokrojone w mniejsze kawałki kabanosy. Dusimy do miękkości papryk. Następnie dodajemy pieczarki, a na końcu cukinię i pomidory z puszki razem z sosem. Danie przyprawiamy do smaku solą, pieprzem i pozostałymi przyprawami. Dusimy około 20-30 minut. Podajemy na ciepło ze świeżą bagietką. Smacznego!!!\nTagi kabanos, kabanosy, kabanosy przepisy, leczo z kabanosami, przekąski z kabanosami, przekąski z kabanosów.Dodaj do zakładek Link.


Jak sprawdzić zadłużenie w BIK? | Antywindykacja NCA\n/ Jak sprawdzić zadłużenie w BIK?\nBIK, czyli Biuro Informacji Kredytowej jest to przedsiębiorstwo założone przez Związek Banków Polskich oraz banki prywatne. Jego najważniejszym celem jest gromadzenie informacji dotyczących historii kredytowej. Są one udostępniane bankom, które na ich podstawie decydują, czy udzielenie kredytu danej osobie jest możliwe oraz czy nie wiąże się to z żadnym ryzykiem.\nJeśli zastanawiasz się, czy niespłacony kredyt ulega przedawnieniu i czy w takim wypadku Twoja historia kredytowa znika z Biura Informacji Kredytowej, najlepszym sposobem będzie sprawdzenie tego w raporcie, który możesz pobrać ze strony internetowej BIK.\nAby sprawdzić swoje zadłużenie w BIK, musisz za pośrednictwem Internetu założyć konto w portalu BIK. Pozwoli to na wygenerowanie i pobranie raportu, gdzie będą uwzględnione wszystkie informacje dotyczące Twojej historii kredytowej. Pozwoli Ci to sprawdzić, czy nie masz żadnych zadłużeń lub zaległości w spłatach rat kredytu. Ponadto w raporcie BIK znajdziesz informacje na temat sytuacji płatniczej. Jest to tzw. ocena punktowa BIK, która wpływa na to, czy Twój wniosek kredytowy zostanie rozpatrzony pozytywnie.\nW jaki sposób możesz się zarejestrować? Otóż system poprosi Cię o wypełnienie formularza, w którym musisz podać: imię i nazwisko, adres e-mail, numer telefonu, adres zamieszkania, rodzaj dokumentu tożsamości (z serią, numerem i datą ważności), a także PESEL. Następnie potwierdź swoją tożsamoś\n. Istnieją dwie możliwości: poprzez podanie danych z dowodu osobistego, paszportu czy karty pobytu albo poprzez list polecony.\nNa koniec wykonaj przelew identyfikacyjny (koszt: 1 zł), a na Twój adres e-mail wysłana zostanie wiadomość z linkiem aktywacyjnym, w który musisz kliknąć. Teraz wpisz kod autoryzacyjny, który otrzymasz SMS-em. Ostatnim krokiem jest ustalenie hasła i zalogowanie się do systemu.\nBIK – jak sprawdzić zadłużenie za darmo?\nIstnieje możliwość sprawdzenia zadłużenia w BIK zupełnie za darmo. Ważna informacja jest taka, że możesz zrobić to jedynie raz na pół roku. Wniosek o wydanie kopii danych możesz złożyć osobiście w Centrum Obsługi Klienta w Warszawie. Istnieje także opcja wysłania wniosku pocztą lub drogą elektroniczną (jeśli posiadasz podpis kwalifikowany). Ostatnie i chyba najwygodniejsze rozwiązanie to złożenie wniosku przez konto w serwisie BIK. Musisz jednak pamiętać, że czas oczekiwania na taki raport jest dłuższy niż na jego płatną wersję, którą otrzymujesz natychmiast, płacąc 39 zł. Co więcej, płatny raport będzie też bardziej rozbudowany, gdyż darmowa wersja to jedynie kopia danych, która umożliwi Ci sprawdzenie podstawowych informacji.\nJak usunąć zadłużenie z BIK?\nDane dotyczące zaciągniętych przez Ciebie kredytów przechowywane są w systemie BIK od momentu złożenia wniosku i pozostają w nim do czasu spłacenia ostatniej raty, zaprzestania korzystania z karty kredytowej czy limitu w koncie. Miej jednak na uwadze fakt, że jeśli zobowiązania zostały spłacone z opóźnieniem, które przekracza 60 dni, w takim wypadku BIK przechowuje dane o zadłużeniu przez 5 lat. Nie ma znaczenia, czy nastąpiło unieważnienie umowy kredytowej we frankach czy też przedawnienie kredytu po śmierci kredytobiorcy. Nie istnieje możliwość ich usunięcia.


Pieczątki w Będzinie | Świat Pieczątek\nJeżeli szukacie Państwo pieczątki w Będzinie lub okolicach w bardzo dobrej jakości i cenie to zapraszamy!\nPieczątki zamówione u nas dostarczamy do Będzina już następnego dnia! Nie czekaj! Zamów!\nWszystkie pieczątki zamówione do Będzina wysyłamy kurierem. Niebawem wprowadzimy też możliwość odbioru w Punkcie Partnerskim Będzin. Jeśli chcą nam Państwo polecić jakiś punkt usługowy chętny do współpracy to zapraszamy do zakładki Współpraca.\nZamów pieczątki w Będzinie\nBędzin jest kolejnym miastem, które jest obsługiwane przez Świat Pieczątek™. Działamy także na będzinskim rynku. Robione przez nas pieczątki wykonujemy codziennie, a do każdego zamówienia Klienta przygotowujemy darmowy projekt. Oczywiście nasze pieczątki dostarczamy również do Będzina i okolic. Zapraszamy będzinskich Klientów do współpracy. Teraz zamawianie pieczątki w Będzinie jest prostsze niż kiedykolwiek!\nNa wszystkie nasze produkty dajemy gwarancję. Dlatego również w Będzinie mogą Państwo cieszyć się doskonałymi pieczątkami. Wystarczy je zamówić przez stronę!\nŚwiat Pieczątek™ - pieczątki Będzin - Uwaga! Teraz promocja dotyczy również Będzina!


YouWave dla Windows\nMasz ochotę korzystać z WhatsAppa lub wygodnie grać w mobilny tytuł na PC? YouWave to program, który emuluje system Android natwoim komputerze.\nPozwala wypróbować aplikacje na Androida na PC\nIdealnie emuluje interfejs Androida\nOferuje wirtualną kartę SD\nNie wszystkie aplikacje są kompatybilne z tym programem\nDrobne problemy ze stabilnością\nAndroid jak osobny program Windows\nProgram YouWave jest równiez kompatybilny z:\n6/10 (2413 głosów)\nJak działa YouWave?\nPodobnie jak BlueStacks App Player czy Andy OS, YouWave umożliwia korzystanie z aplikacji i gier na Androida na twoim komputerze. Pozwala to przekonać się, jak by one wyglądały i działały na telefonie z Androidem.\nYouWave nie wspiera najnowszej wersji Androida KitKat, a jedynie Androida 4.0 Ice Cream Sandwich. Posiada funkcjonalność karty SD (dzielenie się folderami pomiędzy komputerem a wirtualną maszyną), wspiera gry wieloosobowe online, przyciski regulacji głośności i dynamiczną rotację.\nInstalowanie aplikacji z YouWave\nYouWave zawiera domyślnie natywne aplikacje na Androida, takie jak muzyka, ustawienia, przeglądarka itp.\nMożesz instalować aplikacje przez usługę Google Play (którą oczywiście też musisz zainstalować) lub pobierając i instalując pliki APK. Ten sposób jest trochę bardziej skomplikowany i z pewnością nieco trudniejszy niż w przypadku wykorzystania programu BlueStacks.\nInterfejs YouWave sprawia wrażenie przestarzałego, a design panelu sterowania nie należy do najlepszych.\nZ praktycznego punktu widzenia, pomijając niewielkie kłopoty ze stabilnością, YouWave działa całkiem dobrze. Pozwala na załadowanie zewnętrznych aplikacji i całkiem dobrze symuluje interfejs systemu Android, choć niektóre aplikacje nie działają zbyt dobrze lub w ogóle, szczególnie te przygotowane z myślą o nowszych wersjach Androida.\nYouWave oferuje entuzjastom Androida możliwość wypróbowania wielu aplikacji na komputerach w środowisku symulującym interfejs Androida.\nInstalacja i konfiguracja YouWave\nNajpierw musisz odinstalować VirtualBoxa, jeśli znajdował się on na twoim komputerze.\nProces instalacji YouWave jest taki sam, jak w przypadku każdego innego programu, i jest on stosunkowo prosty. Po prostu podążaj za instrukcją i po kilku chwilach wszystko będzie gotowe.\nPodobne tematy YouWave\njak odinstalować aplikacje z androida\nOpinie użytkowników o YouWave\nArtykuły o YouWave\nTwoja recenzja dla YouWave\nNie. Kontynuować pobieranie programu YouWave


1968. Od Wietnamu do Meksyku - Oriana Fallaci - ebook - Legimi online\n1968. Od Wietnamu do Meksyku ebook\nTytuł oryginału 1968 DAL VIETNAM AL MESSICO DIARIO DI UN ANNO CRUCIALE\nKorektaKatarzyna Bielawska-Drzewek Sylwia Ciuła\n© 2017 Rizzoli Libri S.p.A. / Rizzoli, Milan Copyright © for the Polish translation by Joanna Ugniewska, 2018\n„Rozumiem Pańską pracę i bardzo ją szanuję. W dodatku lubię karabinierów. To oni zawsze giną. Za innych. Ale jeśli szuka Pan informacji dotyczących Włoch w latach, o których Pan wspomina, jestem niestety najmniej właściwą osobą. Jak widać z moich artykułów, od 1967 do 1975 roku byłam niemal cały czas na froncie w Wietnamie. Kiedy nie byłam w Wietnamie, byłam w równie odległych krajach. W Indiach albo Bangladeszu z powodu wojny indyjsko-pakistańskiej. W Hongkongu i Makau z powodu maoistycznych rozruchów. W Brazylii albo w Peru z powodu lokalnych zamieszek. W Jordanii albo Izraelu z powodu bliskowschodnich konfliktów. W Meksyku, gdzie zostałam poważnie ranna w masakrze na placu Tlatelolco i byłam niezdolna do pracy przez kilka miesięcy. Jedynym wyjątkiem od takiego typu pracy były loty kosmiczne, które, między jedną a drugą korespondencją z jakiejś wojny, śledziłam na Przylądku Kennedy’ego. Rzadko bywałam w domu, to znaczy w Nowym Jorku, gdzie mieszkam od prawie trzydziestu lat. Jeszcze rzadziej we Włoszech, gdzie wpadałam tylko na krótko, by odwiedzić starych rodziców”1.\nOriana Fallaci odpowiada tymi słowami na prośbę Massimo Girauda, kapitana jednostki specjalnej karabinierów, który chciał zadać jej kilka pytań na temat roku 1968 we Włoszech oraz lat terroryzmu. Ona jednak, która jeszcze kilka miesięcy wcześniej dzieliła swój czas pomiędzy sukcesy amerykańskich astronautów a dolce vita na via Veneto, zna rok 1968 we Włoszech jedynie z opowieści kolegów przyjeżdżających do Wietnamu.\nW listopadzie 1967 roku poprosiła Tommasa Giglio, ówczesnego redaktora naczelnego „L’Europeo” – i otrzymała jego zgodę – by jako wysłanniczka tygodnika mogła śledzić wojnę w Wietnamie, dokąd miała powrócić dwanaście razy w ciągu siedmiu lat. Inni naczelni zbywali ją odpowiedzią, że „to nie jest zawód dla kobiet”, Giglio natomiast wiedział, że może zaufać własnej intuicji. „Wobec mnie nigdy nie zachowywał się jak przełożony, pozwalał mi, bym była sama dla siebie przełożoną. Jednym słowem zrozumiał, że kiedy puści się mnie wolno, pobiegnę lepiej i szybciej, kiedy zaś założy mi się lejce i siodło, przestaję być koniem wyścigowym i przemieniam się w krnąbrnego muła”.\n„Jestem tutaj, aby zrozumieć – pisze w styczniu 1968 w Sajgonie, pod bombami – aby się dowiedzieć, co myśli człowiek, który zabija innego człowieka, a ten z kolei zabija jego, nawet go nie znając. Jestem tutaj, aby dowieść czegoś, w co wierzę: że wojna jest zbyteczna i głupia, to najbardziej przerażający dowód tępoty rodzaju ludzkiego”.\nTowarzyszy jej fotograf Gianfranco Moroldo, autor kilku niezapomnianych zdjęć. Oriana na froncie w mokasynach, bo nie było sznurowanych butów w jej rozmiarze. Oriana drobniutka i wyczerpana, która odpoczywa, opierając się o swój plecak, wyposażony w instrukcję, żeby oddać go jej rodzicom, jeśli zginie. W krótkim czasie staje się ikoną frontowego dziennikarstwa. Jeździ na najbardziej gorące fronty i przepytuje przedstawicieli wszystkich stron konfliktu – amerykańskich żołnierzy, partyzantów Wietkongu, duchownych, generałów – zaświadczając w unikatowy sposób o dramacie małego narodu walczącego z superpotęgą Stanów Zjednoczonych, tego samego, który miał się stać symbolem dla ruchów robotniczych i studenckich w Europie.\nAle na tym nie poprzestaje. W artykułach drukowanych w „L’Europeo”, których część ukazuje się po raz pierwszy w niniejszej książce, będącej prawdziwym dziennikiem tamtego kluczowego roku, ukazuje Amerykę lat zimnej wojny, konfliktów rasowych i walk o prawa obywatelskie i, będąc na miejscu, kreśli portrety ówczesnych bohaterów – od Roberta Kennedy’ego do Martina Luthera Kinga i Nixona.\n„Pamiętam lato 1968 roku. Wróciłam do Nowego Jorku dwanaście godzin po zabójstwie Roberta Kennedy’ego. W kwietniu Martin Luther King, w czerwcu Robert Kennedy. Fotografie dzieci umierających z głodu w Biafrze, walki między Arabami i Izraelczykami, sowieckie czołgi w Pradze, akty wandalizmu ze strony studentów z burżuazyjnych rodzin, którzy ośmielają się powoływać na Che Guevarę, a na wykłady jeżdżą sportowym samochodem tatusia”.\nRaz jeszcze dzieje się Historia, raz jeszcze Oriana jest na pierwszej linii. „Wychodziłam cało z krwawych wydarzeń, by ponownie, jak zawsze, zderzyć się z kolejnymi krwawymi wydarzeniami”, pisze, wyruszając na poszukiwanie prawdy na temat dwóch morderców z Memphis i Los Angeles. Przepytuje świadków, jeździ do miejsc, gdzie spędzili ostatnie chwile Martin Luther King i Bob Kennedy, aby wyciągnąć smutny, lecz realistyczny wniosek – możemy powtórzyć to również dziś – że „z pewnością nigdy nie poznamy prawdziwej prawdy. Dokładnie tak, jak stało się w Dallas, jak dzieje się zawsze w historii świata”.\nNastępnie jedzie do Indii i swojego guru, znów pisze w agresywnym tonie o tych, którzy w ówczesnej Europie zwracali się w stronę filozofii Wschodu jako do sposobu na rozwiązanie zachodnich konfliktów. W dwóch błyskotliwych i ironicznych artykułach objawia cały swój sceptycyzm i z rozbawieniem informuje czytelnika, że „doznała wstrząsu z powodu cudów”, których była świadkiem, nie zapomina jednak o odmalowaniu tego niewiarygodnego świata. „Przyjechać do Indii latem to istne szaleństwo – pisze do matki. – Widziałam jednak rzeczy tak ciekawe, tak oszałamiające i fascynujące, że w gruncie rzeczy godzę się również na podobne szaleństwo”2. Wraca do Włoch na kilka dni i wyjeżdża znowu do miasta Meksyk, by dokumentować protest studentów przed igrzyskami olimpijskimi, brutalnie stłumiony przez reżim w czasie masakry na placu Trzech Kultur; ona sama zostaje wówczas ranna, całe zaś Włochy wstrzymują oddech. Jedynie Oriana się nie boi i nie zaprzestaje działalności, wie bowiem, że „podczas wojny zostać porządnie ranną oznacza mieć szczęście, gdyż trudno jest zostać ranną dwukrotnie”.\n„Nikt nie zrani Oriany i nie zapłaci za to”, zaświadcza „Time”, który poświęci jej okładkę, wychwalając ją jako najważniejszą włoską dziennikarkę. Wydaje się niemal, że słyszymy jej głos, kiedy krzyczy do policjantów, którzy obrażali ją, kiedy czekała na pomoc: „Korzystajcie z tego, że możecie czuć się teraz ważni, bo jeśli tylko przeżyję, powiadomię cały świat o tym, co zrobiła meksykańska policja”.\nPrzeżyje, a następnie opowie o tym, co się wydarzyło, osobiście i w książce, „posługując się słowami, jak gdyby to były rogi byka”, powie hiszpański matador El Cordobés. I wyjedzie zaraz potem ponownie do Ameryki, by zakończyć swój niezwykły rok 1968 u boku astronautów szykujących się do wyprawy na Księżyc. Raz jeszcze Oriana miała się okazać wyjątkowym świadkiem nowej ery ludzkości.\n1 Oriana Fallaci, Strach jest grzechem. Listy z niezwykłego życia, przeł. Joanna Ugniewska, Świat Książki, Warszawa 2017, s. 242–243.\nTRAGEDIA ZACZYNA SIĘ WRAZ ZE STRACHEM\nRok 1968 Oriany Fallaci rozpoczyna się tysiące kilometrów od domu, w Wietnamie, gdzie przebywa wraz z fotografem Gianfranco Moroldem, aby dokumentować dla „L’Europeo” toczącą się wojnę.\nTo ważne zadanie, które uczyni z niej korespondentkę wojenną; następnie podejmie się wielu innych. Przyjechała do tego kraju w listopadzie 1967 roku i powróci do niego dwanaście razy w ciągu siedmiu lat, dokumentując kłamstwa i okrucieństwa, lecz również bohaterstwo i akty człowieczeństwa w konflikcie, który ona sama określiła jako krwawy obłęd.\nPodczas pobytu w dawnych Indochinach spotyka wszystkich bohaterów konfliktu i przeprowadza z nimi wywiady: amerykańskich generałów, rządzących Wietnamem Południowym i Północnym, amerykańskich żołnierzy, partyzantów Wietkongu, duchownych, zwykłych ludzi, i kreśli okrutny i bezlitosny fresk wojenny.\nW Wietnamie spotyka François Pelou, korespondenta Agence France-Presse, z którym pozostanie w związku do roku 1973.\nZ wyjątkiem krótkiego pobytu w Nowym Jorku, gdy toczyła się bitwa o Sajgon, zostanie w Wietnamie do końca marca.W drodze powrotnej zatrzyma się w Hongkongu, którego przyszłość jest w rękach Chin z czasów rewolucji kulturalnej.\n1 BOŻE, SPRAW, ŻEBYM NIE ZGINĄŁ\nWraz z Gianfranco Moroldem udaje się do jednego z najbardziej niebezpiecznych miejsc w czasie wojny: Dak To. Aby móc wyjechać, muszą na wypadek śmierci podpisać oświadczenie zwalniające rząd Stanów Zjednoczonych od odpowiedzialności za ich ewentualną śmierć. „Jestem tutaj, aby zrozumieć – pisze – aby się dowiedzieć, co myśli człowiek, który zabija innego człowieka, a ten z kolei zabija jego, nawet go nie znając”. „Nie bój się”, napisał jej na bileciku François Pelou. W trakcie bombardowań spotyka amerykańskich żołnierzy, rozdartych pomiędzy tęsknotą za domem a strachem przed śmiercią. „Słuchaj – mówi jej jeden z nich – ja nie chcę być bohaterem”.\nDak To, styczeń\n„Kiedy umrę, pójdę do Raju, bo na tej ziemi przeżyłem już Piekło. Wietnam 1967”.\n„Spałem pod Joem. Nie żył, ale ogrzewał mnie. Daj mi papierosa. Spałaś kiedyś pod kimś, kto nie żyje, ale cię ogrzewa?”.\n„Myśli pani, że mi się uda? Czasami się boję, że nie. Nie robię nic innego, tylko się modlę. Modlę się nawet wtedy, kiedy nie mam czasu, na przykład kiedy ruszam do ataku. Mówię wtedy szybko: Boże, spraw, żebym nie zginął”.\n„Boże, jaka wojna jest obrzydliwa. Muszą mieć nie po kolei w głowach ci, którzy bawią się w wojnę i uważają ją za chwalebną i podniecającą. Nie ma w niej nic chwalebnego, nic podniecającego, to tylko brudna tragedia”.\n„Nie chcę być bogaty, nie chcę być bohaterem. Chcę żyć i tyle. Życie jest piękne, wiesz, piękne. Teraz wiem, że życie jest piękne, przedtem nie wiedziałem. Myślisz, że zginę?”.\n„Nie chcę znowu walczyć. Jestem taki młody i mam tyle życia przed sobą, nie przychodzi się na świat, żeby zginąć na wojnie w wieku dwudziestu lat. Przychodzi się na świat, żeby umrzeć w łóżku, kiedy jest się już starym”.\n„A potem zabiłem człowieka. To był mały partyzant Wietkongu. Biegł, biegł i wszyscy do niego strzelali. Wyglądało, jakbyśmy strzelali do celu w wesołym miasteczku. Wycelowałem w niego i upadł. Ale to było tak, jakbym strzelił do drzewa. Nic nie poczułem, wiesz, nic”.\n„Proszę pani, to prawda, że tam jest tak strasznie?”. „Ależ nie, żołnierzu, ależ nie. Dzisiaj jest spokojnie, zobaczysz”.\n„Zostawcie mnie w spokoju. Nic mnie nie obchodzi, nie obchodzi mnie nawet to, że zginę”.\nPotem nadleciała rakieta. I został po nim jedynie but.\nPONIEDZIAŁEK RANO. Tragedia zaczyna się wraz ze strachem. A strach zaczyna się, kiedy tylko wsiadasz do wojskowego transportowca, polecisz nim do strefy ognia razem z żołnierzami, którzy milczą zrezygnowani. Wczoraj taki sam transportowiec spadł, podobno na skutek sabotażu, i nikt nie zdążył otworzyć spadochronu, na którym powinniśmy skoczyć, w razie gdybyśmy zostali trafieni. Zresztą na co ci spadochron? Kiedy spadasz na ziemię, strzelają do ciebie, lecimy nad okolicą pełną partyzantów Wietkongu. Jest gorąco, pocisz się. Także dlatego, że żołnierz siedzący obok wpatruje się w ciebie i potrząsa głową, a potem, usiłując przekrzyczeć huk silników, pyta: „Jesteś dziennikarką?”. „Tak”. „A ten wysoki, który jest z tobą to fotograf?”. „Tak”. „Lecicie do Dak To?”. „Tak”. „Idioci, kto was do tego zmusza?”. Nagle i ty się nad tym zastanawiasz. Pokonałaś tyle przeszkód, żeby tu dotrzeć, wizy pozwolenia biurokrację, i nagle chciałabyś być tysiąc kilometrów stąd, tam gdzie wojna jest tylko słowem, fotografią w gazecie, obrazem w telewizji. Próbujesz żartować, ale twój głos brzmi fałszywie: „Moroldo, możesz sobie wyobrazić wyraz twarzy ambasadora, kiedy wydadzą mu nasze zwłoki?”. Aby dotrzeć do Dak To, podpisaliśmy formularz, w którym zwalniamy siły wojskowe i rząd Stanów Zjednoczonych od odpowiedzialności za naszą ewentualną śmierć, a na końcu formularza było pytanie: „Komu należy wydać wasze zwłoki?”. Zaskoczeni, napisaliśmy: „Ambasadzie włoskiej w Sajgonie”. Moroldo gdera, że przeszkadza mu tylko jeden szczegół: wszystko to odbyło się w piątek trzynastego. Również mundury pobraliśmy w piątek trzynastego, ale żarty żartami, podczas nieco ponad dwóch lat w Wietnamie zginęło dziesięcioro dziennikarzy. Przypomnijmy ich nazwiska, nikt nigdy tego nie robi. Maj 1965, Pieter Ronald van Thiel: zabity przez Wietkong na południe od Sajgonu. Wrzesień 1965, Jerry Rose: spadł wraz z samolotem trafionym przez ostrzał w Quang Ngai. Październik 1965, Bernard Kolenberg: spadł wraz z samolotem myśliwskim strąconym nad strefą zdemilitaryzowaną. Październik 1965, Huynh Thanh My: zabity w bitwie pod Can Tho. Listopad 1965, Dickey Chapelle: wjechała na minę na południe od Da Nang. Luty 1966, Charlie Chellappah: rozerwany przez pocisk z moździerza pod Cu Chi. Maj 1966, Sam Castal: zabity w bitwie na nizinach w centrum kraju. Luty 1967, Bernard Fall: rozerwany przez minę w lesie koło Hué. Marzec 1967, Ronald Gallagher: zabity przez pomyłkę przez amerykańską artylerię w okolicy Sajgonu. Maj 1967, Philippa Schuyler: zestrzelona w śmigłowcu lecącym do Da Nang.\nRannych było tego roku około trzydziestu. Wczoraj w Sajgonie poznałam Catherine Leroy, francuską fotografkę. Ma dwadzieścia trzy lata, prawe ramię, prawą nogę, prawą część twarzy pokryte bliznami, kuleje. Ubiegłego maja, podczas bitwy na 17 równoleżniku, wybuchł obok niej pocisk z moździerza. Leżała trzy miesiące w szpitalu, wyjęli z niej osiemnaście odłamków, lecz rana na stopie nie chce się zagoić i lekarze nie wiedzą już, co robić. Spytałam ją: „Catherine, dlaczego nie wracasz do domu?”. Uśmiechnęła się i nic nie odpowiedziała. Cóż za dziwni ludzie, ci moi koledzy w Wietnamie. Niektórzy z nich są wybitnymi dziennikarzami i mogliby pracować w Londynie albo w Paryżu: zamiast tego klną i nie wyjeżdżają. Inni postanowili zostać reporterami, nikt ich nie chciał wysłać, ale błagali o to albo przyjechali sami, na własny koszt. Powiedz mi, czego oni tutaj szukają? Celu, którego im wcześniej brakowało? Dreszczu, który uratowałby ich przed nudą? Kuli, która uwolni ich od cierpienia? Chcą naśladować Hemingwaya? Usiłowałam przeprowadzić ankietę i jeden z nich mi odpowiedział: „Chcę udowodnić mojemu ojcu, że nie jestem takim kretynem, za jakiego mnie uważa”. Inny odpowiedział: „Żona rozwiodła się ze mną”. Jeszcze inny: „To podniecające, i jeśli zrobisz właściwe zdjęcie, jesteś urządzony do końca życia”. Niemal nikt nie podał mi jedynego powodu, który mnie wydaje się przekonujący: „Jestem tutaj, aby zrozumieć”.\nJa jestem tutaj, aby zrozumieć, co myśli człowiek, który zabija innego człowieka, a ten z kolei zabija jego, nawet go nie znając. Jestem tutaj, aby udowodnić coś, w co wierzę: że wojna jest zbyteczna i głupia, to najbardziej przerażający dowód tępoty rodzaju ludzkiego. Jestem tutaj, aby wyjaśnić, jak zakłamany jest świat, kiedy zachwyca się lekarstwem mającym wyleczyć raka albo operacją chirurgiczną zastępującą serce innym sercem; podczas gdy tysiące młodych i zdrowych istot, niechorujących na raka i z sercem w porządku, idą na śmierć jak zwierzęta, jak krowy na rzeź. Od trzech lat w Wietnamie toczy się wojna, a ludzie płaczący nad Washkanskym powiadają: „Och, ale nuda”. Od dwudziestu lat trwa masakra w Dak To, a ludzie, którzy regularnie się modlą, pytają z uśmiechem: „Doprawdy?”. Dak To jest wsią położoną szesnaście kilometrów od granicy z Laosem i Kambodżą, tam właśnie, gdzie zaczyna się szlak Ho Chi Minha, czyli droga, którą dociera zaopatrzenie dla partyzantów Wietkongu i oddziałów Wietnamu Północnego, które przedostały się na Południe. Pod koniec października w Dak To był tylko jeden batalion Amerykanów z mikroskopijną bazą wojskową. Potem pewien północnowietnamski dezerter wyjawił, że jego towarzysze zdołali zgromadzić na wzgórzach wokół Dak To siedem tysięcy żołnierzy i przy ich pomocy zamierzają przeprowadzić atak. W odpowiedzi generał Westmoreland skoncentrował dziesięć tysięcy spadochroniarzy i żołnierzy i 1 listopada zaczęła się najbardziej krwawa bitwa, jaka dotychczas toczyła się w Wietnamie. W Sajgonie mówi się: Albo Amerykanie wygrają w ciągu tygodnia, albo Dak To stanie się ich Dien Bien Phu. Nie jest łatwo posłuchać rady przyjaciela z France-Presse, François Pelou, który zostawił mi w hotelu bilecik: „N’aie pas peur”.\nPartyzanci Wietkongu są jak Apacze i Czejenowie\nPONIEDZIAŁEK PO POŁUDNIU. A jednak jest łatwo. Strach mija ci, nagle, wraz ze strachem innych. Śmigłowiec, do którego wsiedliśmy w bazie w Pleiku, na ostatnim etapie przed Dak To, ma miejsca dla czterech osób, nie licząc dwóch pilotów i dwóch strzelców. Jeden z tej czwórki to komentator telewizyjny, dopiero co przyleciał z Nowego Jorku. Jest blady jak ściana, jego ciałem wstrząsa konwulsyjne drżenie, wsadził sobie wszystkie dziesięć palców do ust i gryzie je wściekle wszystkimi trzydziestoma dwoma zębami. Po kilku minutach wstaje, klepie pilota w plecy, błaga go nadaremnie, by zawrócił, i tak bardzo się za niego wstydzisz, że nagle stajesz się kimś innym. Spokojną, trzeźwo myślącą osobą, każdy twój nerw jest gotowy do działania, by uratować ci skórę. Możesz nawet obserwować z ciekawością wzgórza po lewej stronie, skąd wznoszą się czarne dymy, napalm zrzucany przez Amerykanów na północnych Wietnamczyków, następnie wzgórza po prawej, skąd wznoszą się dymy białe, bomby zrzucane przez północnych Wietnamczyków na Amerykanów; świadoma, że przelatujesz środkiem, jak pod tęczą, a w dole jest dżungla, gdzie ukryli się partyzanci Wietkongu celujący prosto w śmigła helikoptera. Możesz nawet zrozumieć, dlaczego ta wojna jest odmienna od każdej innej wojny, o której uczyłeś się w szkole, i dlaczego mówi się, że nie ma jednego określonego frontu, że front jest wszędzie. Strzelec za tobą pochylił się nad karabinem maszynowym i wali seriami w kierunku zarośli, skąd padł ledwo słyszalny strzał. Wygląda jak postać z westernu, w którym biali celują z pociągu do Indian. Również wtedy biali mieli władzę nad krajem, gdzie posiadali zaledwie kilka fortów i aby przejechać z jednego fortu do drugiego, trzeba było zabijać albo zostać zabitym. Zastąp słowo fort bazą lotniczą, słowo Indianie Wietkongiem, słowo pociąg śmigłowcem, a będziesz miał Wietnam. Będziesz miał naszą podróż do Dak To z tym lamentującym biedakiem. Jesteśmy w Dak To. Obóz wojskowy z pasem startowym pośrodku, podziurawionym przez dzisiejsze pociski z moździerza. Dziesiątki śmigłowców i samolotów, które startują lub lądują w zamieci czerwonego pyłu, w huku, od którego pękają bębenki. Setki ciężarówek i dżipów przewożących żołnierzy z wielodniowym zarostem i zmęczonym spojrzeniem. Posterunki artylerii wyrzucające z siebie co trzydzieści sekund kanonady, od których drży ziemia i ściska ci się żołądek. A jednak jaki musiał być piękny Wietnam, kiedy nie było wojny. Góry, gdzie dziś się ginie, są blokami jaspisu i szmaragdu, niebo, po którym teraz śmigają pociski, jest chabrowym sklepieniem, a rzeka, która służy teraz do gaszenia pożarów, ma taką przejrzystą, chłodną wodę. Jak musiało być łatwo czuć się tu szczęśliwym, łowiąc ryby na brzegach, spacerując po lasach. Wychodzi nam naprzeciw porucznik i każdemu przydziela rewolwer. „Posłuchajcie, radzę, byście je wzięli, niemal wszyscy korespondenci mają rewolwery, ktokolwiek nosi mundur, stanowi cel; północni Wietnamczycy nie biorą jeńców. Jeśli macie zginąć, lepiej, byście sprzedali drogo swoją skórę”. I wydaje się bardzo zdziwiony, wręcz obrażony, kiedy odpowiadamy mu: „Nie, dzięki”. Biedny porucznik. Ma dwa idiotyczne wąsiki na pyszczku szczura i hełm, w którym wygląda, jakby nosił go od urodzenia. Istotnie, nigdy nie widzimy go bez hełmu, któregoś dnia spytam go, czy w nim śpi. Jest attaché prasowym, w kieszeni spodni trzyma plik kolorowych zdjęć, które pokazuje nowo przybyłym: jest na nich narzeczona w nocnej koszuli i bez. Pokazuje ją również mnie: tłuściutką blondynkę z parą dużych piersi, wyjaśnia mi, że sfotografował ją na przepustce w Honolulu. Rozmawiając, prowadzi nas do namiotu dziennikarzy, lecz przedtem widzę jeszcze dwóch MP [Military Police, żandarmeria wojskowa], którzy wloką żółtoskórego małego żołnierza w mundurze khaki. Idzie tylko dlatego, że go podtrzymują, jest boso, ma otwarte usta i zamknięte oczy. To osiemnastolatek, złapali go dziś rano na wzgórzu 1383, zemdlał z głodu i pragnienia. „Gdzie go zabierają? – pytam – do izby chorych?”. „Nie, nie – wyjaśnia porucznik – zabierają go na przesłuchanie, a potem na nagranie płyty z komunikatem, który będzie nadawany na wzgórzach przez głośnik”. „A co będzie na tej płycie?”. „Będzie namawiał swoich towarzyszy, aby się poddali”. „A jeśli nie zechce tego zrobić?”. „Och, zrobi to, zrobi”. Jeniec potyka się, MP podnoszą go i przez chwilę jego bose stopy zwisają groteskowo w powietrzu. Może to on zamówił marynarkę z wyhaftowanym napisem, którą widziałam u krawca w Sajgonie. Wyhaftowane zdanie wyglądało tak: „Kiedy umrę, pójdę do Raju, bo na tej ziemi przeżyłem już Piekło. Wietnam 1967”. Ale to była amerykańska marynarka. A wyhaftowane słowa były angielskie.\nWylatuje dziesięciu pilotów, wracają dwaj\nPONIEDZIAŁEK W NOCY. W tym obozie masz wrażenie, że wpadłeś do studni, to znaczy, że jesteś w pułapce. Wokół siebie masz wzgórza północnych Wietnamczyków, a jedynie trzy są w rękach Amerykanów: numer 1383, 1121 i 1089. W dzień i w nocy jest się wystawionym na ogień z moździerzy, rakiety; tę dziurę w odległości trzydziestu centymetrów od naszego namiotu zrobił dziś moździerz. Pocisk nadleciał od strony wzgórza 875, którego nie potrafią zdobyć; zeszłej nocy 173. airborne [dywizja powietrznodesantowa] dostała rozkaz dotarcia za wszelką cenę na jego szczyt, ale atak się nie powiódł. Rozmawiałam z pilotem śmigłowca, niemal płakał. Opowiedział mi, że ludzie stłoczeni są na ciasnej przestrzeni, nie mogą posuwać się do przodu ani się cofać; północni Wietnamczycy otaczają ich ze wszystkich stron, są za każdym drzewem. W tej masie ludzkiego mięsa jest co najmniej setka trupów i tylu samo rannych, krzyczą w ciemności, błagając o wodę i morfinę. Zwłoki rozkładają się w słońcu, wielu rannych umiera z powodu wykrwawienia, nie ma sposobu, by ich ewakuować. Dziesięć śmigłowców próbowało to zrobić, osiem zostało strąconych, ten pilot jest jednym z dwóch, którym udało się wrócić. „Rozumie pani, w tej przeklętej dżungli można się poruszać jedynie śmigłowcami. Teren jest zbyt stromy, pełen bambusów i lian, żeby przejechać sto metrów, potrzeba dwóch godzin, a północni Wietnamczycy są zręczni jak koty”. „A gdzie są ci z Południa?”. „Nie ma ich. Czy ktoś ich kiedykolwiek widział? W Dak To są tylko Amerykanie”. Żołnierze w obozie mają ponury, wściekły wyraz twarzy. Weszłam do jednego z namiotów i usłyszałam krzyczącego Portorykańczyka: „Tego wuj Sam nam nie powiedział! Musisz walczyć z komunizmem, wrzeszczał wuj Sam. Co to takiego komunizm, nie wiem i mam to gdzieś, mam gdzieś tych przeklętych Wietnamczyków. Niech sami sobie walczą z komunizmem, nie ma wśród nas ani jednego Wietnamczyka z Południa. Tak, miał rację mój ojciec, kiedy się wściekł na wieść, że zgłosiłem się na ochotnika. Ojciec jest robotnikiem, i wiesz, co ci powiem? To zawsze synowie robotników idą na wojnę, by na niej zginąć”. Rzucił się na niego kapral i wrzasnął: „Hector, stul pysk!”. Ale Hector dalej się skarżył, a ja wyszłam z namiotu. Byłam w stołówce, kiedy rozległ się alarm.\nRozległ się, kiedy pierwsze pociski z moździerza spadły już na most i lądowisko. Wszyscy rzucili się do ucieczki, wywracając po drodze tace, kubki z herbatą, ja też uciekłam razem z Moroldem, ale zrobiło się bardzo ciemno i nie było widać bunkra. Jedynie biegnące czarne sylwetki, które popychały się i powtarzały: „Moździerze, moździerze”. Pytałam wszystkich: „Bunkier, gdzie jest bunkier?”, lecz nikt mi nie odpowiadał. Na wojnie stajemy się egoistami. Artyleria tymczasem zaczęła wystrzeliwać pociski, niebo rozświetliło się czerwonymi płomieniami pędzącymi w stronę wzgórz, nie dało się już odróżnić nadlatujących pocisków od tych wystrzeliwanych, nagle jakaś dłoń chwyciła mnie za nadgarstek i jakiś głos powiedział: „Viens avec moi”. To był François Mazure, francuski kolega, wraz z nim i Moroldem wpadłam do bunkra pełnego żołnierzy, przewróciliśmy się. Pozostaliśmy tam około godziny, żołnierze zapalali od czasu do czasu zapałkę przed moją twarzą, żeby zobaczyć, czy naprawdę jestem kobietą. Ich rozmowy były interesujące: mówili wyłącznie o tych, którzy zdołali uniknąć Wietnamu. Kiedy alarm się skończył, powiedzieli nam, że most jest już niemal całkowicie zniszczony i że obawiają się kontrataku na wzgórze 1383. Jutro tam wyruszymy, tymczasem spróbujmy zasnąć. W dzień jest gorąco, w nocy zimno, ale najgorsze jest to, że wszystkie prycze są zajęte i trzeba spać na ziemi. Ktoś dał mi swój śpiwór, na ziemi jednak wystrzały armatnie rezonują jak uderzenia kijem w brzuch. Przez sen słyszę Morolda, który narzeka: „Wciąż strzela i strzela, i strzela. Ile może kosztować każdy wystrzał? Pół miliona? Milion? Ależ są bogaci ci Amerykanie. Ja nigdy nie wytoczę wojny Amerykanom”.\nTrzystukilowa bomba dokonała masakry\nWTOREK RANO. Nazywa się Pip, ma dwadzieścia trzy lata, poczciwy i bystry wyraz twarzy, karabin, aparat Leica i notes z ołówkiem. Wyznaczony jest do służb informacyjnych 4. dywizji piechoty i to on zabierze nas na wzgórze 1383. Wychodzimy mu naprzeciw ze śmiechem, obudziliśmy się zadowoleni, jak cudownie jest być żywym. Gdyby tak spróbować nauczyć się być zadowolonym tylko dlatego, że jest się żywym. Zrozumielibyśmy nawet przyjemność z mycia twarzy szklanką wody, druga szklanka jest do mycia zębów, i co tam, że mundur, w którym się spało, jest przepocony, a śpiwór śmierdzi, że znalezienie ubikacji jest prawdziwym wyzwaniem. Generał Peers udostępnił mi swoją łazienkę, która jest drewnianym pudłem z napisem „Prywatne”, za każdym razem jednak, kiedy usiłuję się tam wybrać, on już tam jest. Przy trzeciej próbie zastałam go namydlającego się pod prysznicem. „Och!”, wykrzyknął, czerwieniąc się, i kiedy się na niego patrzyło, trudno było pojąć, dlaczego wszyscy się go boją. Taki nagi i bezbronny nie wydawał się naprawdę diabłem wcielonym, który podczas ostatniej wojny światowej terroryzował Japończyków z Birmy, tym bardziej nie przypominał wielkiego stratega, który od dwudziestu dni wysyła chłopców na śmierć i co wieczór powtarza: „Dziś w nocy wzgórze 875 wpadnie w nasze ręce”. Wychodząc bez butów, unikał kamyków, jak gdyby to były szpilki. Opowiedziałam o tym Pipowi, który w dalszym ciągu powtarza: „Musi się o tym dowiedzieć kapitan Scher!”. Kapitan Scher to ten, który zdobył trzy wzgórza, i Pip twierdzi, że gdyby przypadło mu wzgórze 875, nie stałoby się to, co się stało. Na wzgórzu 875 sytuacja robi się coraz bardziej tragiczna. Dziś rano phantomy bombardowały bunkry północnych Wietnamczyków, jeden z samolotów zrzucił za wcześnie bombę i zamiast na północnych Wietnamczyków, bomba spadła na teren Amerykanów. To była bomba trzystukilowa, dokonała masakry.\nCóż, aby mi to wszystko opowiedzieć, Pip potrzebował zbyt dużo czasu i śmigłowiec, do którego mieliśmy wsiąść, odleciał. Musimy czekać na kolejny i kiedy przyleci, usłyszymy pytanie: „Kto z was trojga przynosi szczęście? Śmigłowiec, na który nie zdążyliście, spadł na ziemię zestrzelony serią z karabinu wycelowaną w śmigło”.\n„Zaciągnąłem się jako ochotnik, ale od razu tego pożałowałem”\nWTOREK W POŁUDNIE. Przyzwyczajamy się do wszystkiego, nawet do braku zdziwienia, że śmierć przeszła obok nas i nas nie zauważyła. Przyzwyczajamy się do wskakiwania do śmigłowca, niemającego nawet pasów, które można by zapiąć, więc kiedy ostro skręca, trzeba złapać mocno za uchwyt, bo inaczej można zsunąć się na podłogę. Przyzwyczajamy się do latania nisko nad lasami, skąd Wietkong strzela. Przyzwyczajamy się do wyglądania przez okienko, kiedy Wietkong odpowiada na ogień. Przyzwyczajamy się do patrzenia bez zmrużenia oka na ruiny, grozę. Nie pozostało nic innego na tym wzgórzu oprócz resztek sczerniałych drzew. Tysiące kikutów wznosi się ku niebu niczym wyciągnięte w górę dłonie błagające o litość, a wokół widać jedynie dziury, leje, okopy, bunkry przykryte workami z piaskiem, osłupiałych ludzi poruszających się chwiejnym krokiem. Wylądowaliśmy tam, gdzie ustawiła się artyleria. W zagrodzonym miejscu przeznaczonym na moździerze stoi trzech chłopców przebranych za żołnierzy. Ten, co wkłada pocisk, ma smutny wzrok, od którego pęka serce. „Larry, przywiozłem ci paczkę”, mówi Pip. „Zaraz przyjdę”, odpowiada Larry. Wkłada kolejny pocisk w lufę moździerza, klęka, schylając jasnowłosą głowę, i: „Trzy zero cztery osiem, raz, dwa, ognia!”. „Larry!”, przypomina Pip. „Moment”, odpowiada Larry, „Trzy zero cztery dziewięć, raz, dwa, ognia!”. Potem ustępuje miejsca kolejnemu żołnierzowi i bierze paczkę, wysłaną mu przez ciotkę Dolores z Kansas City, paczka zawiera popcorn, masło orzechowe, nugaty, a przede wszystkim cukierki, bo Larry lubi cukierki. Zjadamy je razem, siedząc na pniu kasztanowca. „Larry, czy to prawda, że jesteś ochotnikiem?”. „Czego pani chce, Wietnam wisiał nade mną już od trzech lat, w końcu pomyślałem: lepiej pojechać jako ochotnik, wóz albo przewóz, jeśli dobrze pójdzie i wrócę, będą mi wypłacać sto pięćdziesiąt dolarów miesięcznie. Pożałowałem od razu, że zrobiłem to, co zrobiłem. Ale już to zrobiłem. Moi rodzice okropnie się wściekli, mama płakała. Wydaje mi się, że minął wiek, a to było zaledwie trzy miesiące temu. Trzy. Muszę tu jeszcze spędzić dziewięć miesięcy. Myśli pani, że mi się uda? Czasami się boję, że nie. Nie robię nic innego, tylko się modlę. Modlę się nawet wtedy, kiedy nie mam czasu, na przykład kiedy ruszam do ataku. Modlę się wtedy szybko: Boże, spraw, żebym nie zginął”. Zza ogrodzenia dochodzi głos: „Słuchaj, Larry, zechcesz wrócić do tego cholernego moździerza?”. I Larry odchodzi, żując cukierki od ciotki Dolores, po to, by wystrzeliwać pociski, które zabiją chłopca takiego jak on. Ten, który go zawołał, zbliża się i uśmiecha: „Pani jest Włoszką, prawda? Ja też jestem Włochem”. Nazywa się George Mazzarella, jest jedynym synem Giacinta i Irene Mazzarellich, którzy w 1926 roku opuścili Neapol, by wyemigrować do Nowego Jorku. Ma dwadzieścia cztery lata, jest mechanikiem, ożenił się miesiąc wcześniej, zanim go tu wysłano. I dzień przed atakiem dostał list, w którym żona powiadamia go, że jest w ciąży. „Więc ruszyłem do ataku pijany. To był pierwszy raz, kiedy brałem udział w ataku, a ona mi napisała, że jest w ciąży. Bałem się, trzymałem się Boba. Bob był moim przyjacielem. Razem wyjechaliśmy i cały czas trzymaliśmy się razem, bo on był milczkiem, a ja gadułą; byliśmy z sobą blisko jak para zakochanych. Potem nadleciała rakieta. Widziałem, jak nadlatuje, i zaschło mi w gardle, nie zdołałem uprzedzić o tym Boba. Rzuciłem się na ziemię i w tej samej chwili ujrzałem całe swoje życie jak na filmie, ujrzałem ponownie matkę i ojca, dni spędzone w szkole i żonę w łóżku, wszystko naraz. I kiedy widziałem to wszystko, zobaczyłem Boba, jak wybucha. Dosłownie wybucha. Pocisk go przepołowił, przeciął na pół. Zobaczyłem, jak umiera, i to było po raz pierwszy, kiedy zobaczyłem, jak umiera człowiek, i tym człowiekiem był Bob. Krzyknąłem: Bob! A potem, niech Bóg mi wybaczy, nikomu jeszcze o tym nie mówiłem, mówię to pani, bo muszę komuś powiedzieć, jeśli tego nie powiem, oszaleję, i potem... no właśnie… potem byłem taki szczęśliwy, że rakieta trafiła w niego, a nie we mnie. Boże, wstydzę się. Tak bardzo się wstydzę. Ale tak jest. I jeśli w tej chwili nadleciałaby inna rakieta, wie pani, co pani powiem? Mam nadzieję, że trafi w panią, a nie we mnie. Paskudne, prawda?”. „Nie wiem, George. To jest wojna”. „A potem zabiłem człowieka. To był mały partyzant Wietkongu. Biegł, biegł i wszyscy do niego strzelali. Wyglądało, jakbyśmy strzelali do celu w wesołym miasteczku. Wycelowałem w niego i upadł. Ale to było tak, jakbym strzelił do drzewa. Nic nie poczułem, wiesz, nic. Paskudne, prawda?”. Nie wiem, George, to jest wojna.\nŻółtoskóry chłopak leżał skurczony w dole\nWTOREK PO POŁUDNIU. Z namiotu wyłonił się kapitan Scher i usiadł obok nas. Zamiast wstać, żołnierze powiedzieli: „Cześć, Don”. Donald Scher ma trzydzieści sześć lat, jest przystojny jak Tyrone Power z czasów, kiedy Tyrone Power był naprawdę przystojny, ma swobodę kogoś, kto objechał świat, i mieszka w Nowym Jorku. Zna Londyn, Paryż, Rzym, gdzie mieszkał, kiedy pracował w NATO, a jego ulubioną opowieścią jest ta o sposobie, w jaki Włosi prowadzą samochód. Twierdzi, że woli bombardowanie z moździerzy od rzymskiego ruchu ulicznego: pewnego razu na piazza Tritone dostał ataku paniki i nie potrafił się ruszyć, a rzymianie wymyślali mu od rogaczy. Po opowieści o Włochach zjedliśmy przydział C: kurczak bez kości, deser ze śmietaną, kawa, a po posiłku zabrał nas na szczyt wzgórza; śmigłowcem, bo gdybyśmy poszli na piechotę, natknęlibyśmy się na miny i Wietkong. Kiedy śmigłowiec obniżył lot, powiedział: „Niech pani tam nie skacze”. Źle obliczyłam odległość i skoczyłam właśnie tam, zapadając się w coś miękkiego. Usłyszałam jego zirytowany głos: „Na Boga, mówiłem przecież, żeby tam nie skakać!”, i wtedy spostrzegłam, że opieram stopy na trupie Wietnamczyka ledwo przysypanym ziemią. Trupy są tu wszędzie. Nie wystarczyło trzy i pół dnia, by pochować wszystkich. Chociaż robią to pospiesznie: wrzucają zwłoki do wykopanego dołu i przysypują ziemią. „Kapitanie, ile istnień kosztowało to wzgórze?”. „Ja straciłem tylko siedmiu żołnierzy, ale Wietnamczyków naliczyłem sześćdziesięciu. Z pewnością było ich dużo. O wiele więcej; ci, których znajdujemy, zginęli jako ostatni. Innych zabierają przed wycofaniem się, przywiązują ich sobie do stóp linami. Przygotowują liny przed bitwą, są odważni. A może powinienem powiedzieć, że to samobójcy, fanatycy? Widziałem ich w czasie bombardowania napalmem: wychodzili z bunkrów i próbowali strzelać z karabinów do samolotów. Tak jak Japończycy podczas drugiej wojny światowej. Można by rzec, że nie przejmują się tym, że zginą, że wręcz chcą zginąć. Nie wiem, co nimi kieruje”.\nSpojrzałam wtedy na żółtoskórego chłopaka, który leżał skurczony i zakrwawiony w dole. Nie było nic fanatycznego, samobójczego w jego okrągłej i bezbronnej twarzy. Wyglądał, jakby się uśmiechał. Mój Boże, ale do czego? Ostatnią rzeczą, jaką widział, był jakiś George albo Larry, którzy posuwali się do przodu przerażeni i strzelali do niego, by sami nie zginąć. Od dnia, w którym się urodził, może to był trzynasty, jakieś osiemnaście lat temu, nie widział nic innego oprócz wojny. Najpierw była wojna z Francuzami, potem wojna z Amerykanami, na tej jego ziemi był zawsze ktoś, kogo nie powinno być, bo do diabła z komunizmem i niekomunizmem, on zginął za swoją ziemię i to wzgórze należało do niego, podobnie jak inne wzgórza, niziny i rzeki, i dzięki temu był bogaty, zwycięski i bogaty. Chociaż nigdy nie wiedział, co znaczy żyć w pokoju. Cóż za tajemnicze słowo, które powtarzają wszyscy: pokój.\nJaszczurka wlazła mu na oko. „Niech pani nie patrzy – powiedział kapitan – niech pani odejdzie, Boże jak odrażająca jest wojna. Muszą mieć nie po kolei w głowach ci, którzy bawią się w wojnę, którzy uważają ją za chwalebną albo podniecającą. Nie ma nic chwalebnego, nic podniecającego, to tylko brudna tragedia, i jeśli masz choć trochę serca, zawsze płaczesz, kiedy bitwa się skończyła. Płaczesz nad tym, któremu odmówiłeś papierosa, a on zginął, nad tym, którego zbeształeś, a on zginął, płaczesz nawet nad tym, który zabił twoich przyjaciół. Ten chłopak zabił mi trzech ludzi. Jednym granatem. Może gdybym go spotkał w barze w Nowym Jorku, uznałbym go za sympatycznego, zacząłbym z nim dyskutować o komunizmie i kapitalizmie, a potem zaprosiłbym go na kolację. Boże, jak odrażająca jest wojna”. „To dlaczego pan ją prowadzi, kapitanie?”. „Taki mam zawód. Wybrałem go, bo lubię pracować z ludźmi, wydawało mi się, że jestem nauczycielem, byłem nauczycielem. Kiedy zostajesz wojskowym, nie zastanawiasz się wcale, że w gruncie rzeczy twój zawód polega na zabijaniu. Potem nadchodzi moment, w którym zabijasz, i ogarnia cię jakby osłupienie, czujesz coś w rodzaju rozdarcia, ale jest już za późno: jeśli nie zabijesz, zostaniesz zabity. W ostatecznym momencie nie kieruje tobą obowiązek, nie prowadzi cię odwaga, prowadzi cię strach. Oczywiście, że się bałem, także trzy dni temu. Przed bitwą zawsze się boję, za każdym razem jest pierwszy raz. I za każdym razem myślę, że nie chcę umrzeć, chcę wrócić do domu, gdzie mam czwórkę dzieci. A jednak nie rezygnuję. Jakże odrażająca jest wojna”.\nObeszliśmy okopy, wstrzymując oddech z powodu smrodu. To były bardzo małe okopy, gdyż Wietnamczycy są wszyscy mali albo potrzebują znikomej przestrzeni. Były to jednak porządne okopy, zrobione inteligentnie i z dużym wyczuciem strategii. Było ich sześć, okrążały wzgórze koncentrycznymi kołami i łączyły je podziemne przejścia. Najstarsze miały pół roku. Od pół roku wietnamskie dzieci kopały je w milczeniu, niczym szczury, pod bokiem Amerykanów, a Amerykanie niczego nie zauważyli. Gdyby dezerter nie zdradził, byłaby prawdziwa jatka. „Mimo to trwa bitwa. Wyruszyliśmy o dziewiątej rano, a na szczyt dotarliśmy o szóstej po południu. Szliśmy od drzewa do drzewa, od krzaka do krzaka, od bambusa do bambusa. Aby dotrzeć stąd do tamtej liany, ile może być metrów, najwyżej piętnaście, potrzebowaliśmy godziny. Dwóch godzin. Widzi pani, jaki teren jest stromy. Oni byli wyżej i mogli nam zajrzeć do gardeł, aż do migdałów. Kiedy doszedłem do tego bambusa, zażądałem samolotów, chociaż ryzykowałem, że nas też zbombardują. Byli dobrze uzbrojeni, ale mieli mało rosyjskiej broni. Znalazłem tylko dwa rosyjskie karabiny z 1946 roku. Cała broń była chińska, nowiusieńka, pierwszej jakości. Karabiny, karabiny maszynowe, ręczne granaty, moździerze o średnicy 60 milimetrów, rakiety R10, które w dżungli są bezcenne, bo rozrywają drzewa, a gałęzie, lecąc na wszystkie strony, tną jak noże. Prawda, poruczniku?”.\nJedna śmierć to już w rodzinie za dużo\nPorucznik ma dwadzieścia lat, chociaż wygląda na piętnaście. Nazywa się Joseph Knowlton i pochodzi z Massachusetts, gdzie ma dwóch braci: osiemnastoletniego i czternastoletniego. Prześladuje go koszmar, że im też przyjdzie jechać do Wietnamu. Siedzi na kamieniu, zakrywając stopami coś, czego nie widzę, usypał nad tym czymś kopczyk ziemi, i mówi mi: „Napisałem do starszego, by zaciągnął się do marynarki, w ten sposób uniknie Wietnamu. Nie chcę, by przeżył to, co ja przeżywam. Widziałem wojnę w kinie, nie sądziłem jednak, że tak wygląda. Nad głową przelatują ci kule, trafiają w drzewo i tak bardzo kochasz to drzewo, że byś je objął i nie puścił, ale idziesz do przodu, chroniąc głowę, jak gdyby głowa była jedynym zmartwieniem, jak gdybyś ratując ją, uratował wszystko. Być może dzieje się tak dlatego, że pierwszemu zabitemu, którego widziałeś, urwało głowę. Poleciała jak piłka w czasie meczu. Nie chcę, by mój brat zobaczył podobne rzeczy. Jeśli Ameryka żąda, abym tu był, trudno; ale mój brat nie. Śmierć jest zbyt wysoką ceną. I mimo posłuszeństwa, jakie okazuję, mimo że zgadzam się mniej więcej co do naszej obecności w Wietnamie, kto chce tu być? Kto jest z tego dumny?”. I ze złością kopnął kopczyk ziemi, który usypał. Pod spodem była żółta rączka.\nOddaliliśmy się pod ostrzałem. Strzelano ze szczytu obok, może był to kontratak, którego się obawiano. Wskoczyliśmy do śmigłowca szybko jak dwa zające, wcisnęłam na głowę hełm, tak że o mało co jej sobie nie zmiażdżyłam. „Głowa, głowa, chroń głowę, jak gdyby to było jedyne twoje zmartwienie, jak gdybyś ratując ją, uratował wszystko”. A tymczasem Joseph Tinnery, dwudziestolatek, z Filadelfii, wyrwany ze szkoły, stał z gołą głową i krzyczał: „Słuchaj, zapomniałem, że jesteś dziennikarką, wyświadczysz mi przysługę? Przyślesz mi fotografię z autografem Julie Christie? Pamiętaj, Joseph Tinnery, trzeci batalion, dwunasty oddział piechoty, tak, Julie Christie!”.\nKonferencja prasowa generała optymisty\nWTOREK WIECZÓR. Dotarli ranni ze wzgórza 875. Dziś rano kolumna 173. airborne zdołała nawiązać kontakt z terenem, gdzie dokonała się masakra i gdzie teraz jest strefa lądowania śmigłowców. Stałam na lądowisku i patrzyłam, jak nadlatują. Opuszczały się jak chmara szerszeni, oślepiając nas czerwonym pyłem wzniecanym przez wiatr, pielęgniarze biegli z noszami, lecz układali na nich jedynie umierających. Pozostali sami wyskakiwali na ziemię i w podartych mundurach, zakrwawieni, kulejący, śmiejąc się i płacząc, szli w naszą stronę, jak gdybyśmy byli ich matką, jakimś cudownym widokiem. Jeden, który się śmiał, rzucił się na mnie, krzycząc: „Zdobyć wzgórze, to był rozkaz, macie zdobyć to cholerne wzgórze! Ale to było niemożliwe, rozumiesz, niemożliwe! Byliśmy w pułapce, rozumiesz, w pułapce!”. Potem nagle przestał się śmiać. Odsunął się ode mnie, spojrzał na mnie poważnym wzrokiem i powiedział: „Kim ty jesteś? Czego chcesz?”. Inny, półnagi, dostał straszliwego ataku. Tupał nogami, bił się w czoło, szlochał: „Nieeenawidzę ich! Nieeenawidzę was! Przeklęci! Dranie!”. Usiłowano go uspokoić, zaprowadzić do izby chorych, ale nic nie dało się zrobić. Inny, czarnoskóry, siedział z miską zupy i płakał spokojnie, a łzy kapały mu do niej. „Ta bomba. Mnóstwo chłopaków zginęło z powodu tej bomby. Nie wiadomo już było, gdzie uciekać. Musiałeś chować się pod trupami. Spałem pod Joem. Nie żył, ale ogrzewał mnie. Daj mi papierosa. Spałaś kiedy pod kimś, kto nie żyje, ale cię ogrzewa?”. Potem nadszedł pułkownik, który przepędził dziennikarzy, wrzeszcząc: „Głupcy, dajcie mi rolki ze zdjęciami, głupcy!”, i musieliśmy uciekać, aby nam ich nie ukradł. Panuje tu dziwny zwyczaj uznawania, co jest głupotą. Na konferencji prasowej generał w wyprasowanym mundurze powtarzał: „Nie znoszę uchodzić za optymistę, lecz uważam, że mogę was powiadomić, tym razem z całkowitą pewnością: przed nocą wzgórze 875 znajdzie się w naszych rękach”.\nPiękny dzień: mamy dwóch nowych przyjaciół\nŚRODA RANO. Wzgórze 875 nie jest wcale w rękach generała. Co więcej, dostać się na nie jest trudniej niż kiedykolwiek: śmigłowce transportują tam jedynie żołnierzy wyruszających na śmierć. O świcie wyszłam na lądowisko, ale nic nie dało się zrobić, wszystkie miejsca były zarezerwowane dla żołnierzy z mającej właśnie wyruszyć kompanii. Dopiero co przylecieli ze Stanów Zjednoczonych, wyglądali jak zbite psy. Jeden chłopak o rudych włosach spytał mnie zduszonym głosem: „Proszę pani, to prawda, że tam jest tak strasznie?”. Odpowiedziałam mu: „Ależ nie, żołnierzu, ależ nie. Dzisiaj jest spokojnie, zobaczysz”. Może uwierzył. Utknęliśmy w tym obozie, kilka pocisków z moździerza spada w regularnych odstępach, ale nikt już nie zwraca na to uwagi, jeśli nie dochodzi do prawdziwego bombardowania, nie rozlega się nawet alarm. Na kogo wypadnie, na tego wypadnie; jeśli nie potrafisz rozumować w ten sposób, siedzisz cały czas skulony w kącie. To jest piękny dzień, ja i Moroldo mamy dwóch nowych przyjaciół: sierżanta Normana Jeansa i kaprala Bobby’ego Janesa. Norman jest czarnoskórym z Beaumont w Teksasie; Bobby jest Irlandczykiem z Milford w Connecticut. Mają obaj po dwadzieścia trzy lata, pierwszy jest czarny jak węgiel, drugi jasny jak zboże. Tam gdzie idzie jeden, podąża za nim drugi, nigdy się nie rozstają. Faktem jest, że Norman uratował w czasie bitwy życie Bobby’emu, a Bobby uratował w czasie bitwy życie Normanowi. Od ubiegłego maja wzięli razem udział aż w siedmiu bitwach.\n„Słuchaj, ja nie chcę być bohaterem”\nO dziesiątej, kiedy Norman i Bobby udali się po wodę nad rzekę, poszliśmy za nimi. Potem, gdy Bobby ładował mleko na ciężarówkę, zaczęłam rozmowę z Normanem, który jest w Wietnamie od jedenastu miesięcy, lecz kiedy wymawia jedenaście miesięcy, brzmi to jak jedenaście lat. Ożenił się tuż przed wyjazdem. „Nie chciała, żebym wyjeżdżał, wiesz. I płakała, płakała. Więc wyjechałem o świcie, kiedy spała. Wstałem po cichu z łóżka, ubrałem się, wstrzymując oddech, i wyszedłem z domu boso: żeby się nie obudziła. Była taka piękna, kiedy spała. Nie mogłem jej nawet pocałować, powiedzieć goodbye, a gdybym miał już jej więcej nie zobaczyć?”. Mówi szybko, z zamkniętymi oczami. „Tak, zobaczysz ją, Norman. Za miesiąc”. „Za miesiąc… Dziś rano wrócił kapitan, aby szukać ochotników gotowych wyruszyć na wzgórze. Odmówiłem mu, ale jeśli zechcą, wyślą mnie i tak. A ja nie chcę, rozumiesz, nie chcę. Wojna, no cóż, kiedy mnie wezwali, nie potrafiłem sobie wyobrazić wojny, ale teraz, kiedy ją znam, jedyne, o co proszę, to wyjść z tego cało jak najszybciej, wrócić do żony. Bobby powiada: «Ciągle jesteś smutny, uśmiechnij się!». Nie byłem smutny, byłem wesoły, byłem śmieszny. Byłem młody. Teraz jestem stary. Wiesz, że znalazłem na głowie siwy włos? Popatrz, tutaj, z lewej strony, jest naprawdę siwy”. „Nie widzę”. „Ty go nie widzisz, ale jest. Musiał się pojawić, kiedy mój brat Charlie napisał mi, że on też dostał wezwanie i teraz jego też wyślą do Wietnamu. Odpisałem mu: Charlie, postaraj się, by wysłali cię do służb transportowych, nie do piechoty. Gdyby mu się coś stało… Charlie jest taki dobry, nigdy nikogo nie zabił, ja natomiast tak, i jeśli w rodzinie ma ktoś zginąć, to lepiej niech wypadnie na mnie, nie sądzisz?”. „Nie wypadnie i na ciebie”. „Tak się tylko mówi, ja żyję w strachu. Zamiast mi mijać, jest coraz większy. Na przykład kiedy brałem udział po raz drugi w bitwie. Bałem się bardziej niż za pierwszym razem. Strzelając, myślałem: Norman, za pierwszym razem cię nie dopadli, ale teraz cię dopadną. A za trzecim razem bałem się bardziej niż za drugim, za czwartym bardziej niż za trzecim. Byłem sześciokrotnie ranny i następnym razem mnie załatwią”. „Daj spokój, Norman!”. „A poza tym nie lubię zabijać, nie rozumiem, dlaczego trzeba zabijać. Chciałbym, aby wszyscy żyli i byli szczęśliwi. Ale zabiłem ich wielu. Bardzo wielu! Na razie o tym nie myślisz, człowiek jest celem. Następnie jesteś wściekły, bo zginęli twoi przyjaciele, nienawidzisz świata i tamten człowiek jest dla ciebie światem. Potem jednak żałujesz, mówisz, dobry Boże, wybacz mi, dobry Boże. Gdybyś nie wierzył, że walczysz o coś dobrego, w słusznej sprawie, że kiedy wrócisz do domu, dobrze cię potraktują, chociaż jesteś czarny, wiesz, można by zwariować. Ale kiedy ta wojna się skończy? Nie chcę być bogaty, nie chcę być bohaterem. Chcę żyć i tyle. Życie jest piękne, wiesz, piękne. Teraz wiem, że życie jest piękne, przedtem nie wiedziałem. Przedtem bywałem czasami niedobry, nie będę już robić pewnych rzeczy, które robiłem wcześniej. Stałem się lepszy, kiedy odkryłem, że życie jest piękne”.\nPotem Norman wymienił się z Bobby’m, który usiadł na jego miejscu i zaczął mi wyjaśniać, dlaczego go lubi. „Ponieważ dziś rano na przykład dostał radio tranzystorowe i wiedząc, że mi się podoba, podarował mi je. Ale nie o to nawet chodzi, ważny jest sposób, w jaki mnie przyjął, kiedy przyjechałem. Nie jak sierżant, jak brat. Tutaj, wiesz, kolor skóry się nie liczy. Wyruszyliśmy na patrol i wtedy zaczął mi wyjaśniać, jak rozpoznaje się miny, ścieżką chciał zawsze iść pierwszy. I kazał mi zachować pewien odstęp. W pierwszej bitwie, w której wzięliśmy razem udział, Norman został ranny. Próbowałem odgadnąć, z jakiego bunkra strzelają, udało mi się i podszedłem, by wrzucić do środka granat. Norman powtarzał nie rób tego, uciekaj, ale ja rzuciłem granat i sam z kolei zostałem ranny. Kiedy otworzyłem oczy, Norman nachylał się nade mną i usiłował mnie odciągnąć. Podczołgał się do mnie, mimo nogi pełnej odłamków, ramienia pełnego odłamków, ale odciągnął mnie. Przyjaźń jest piękna, może piękniejsza od miłości, jedyną dobrą rzeczą na wojnie jest to, że czasami znajdujesz na niej przyjaciela. Reszta jest nic niewarta. Widzisz, ja pojechałem jako ochotnik, ale teraz nienawidzę tak bardzo wojny, że nawet nie potrafię tego wyrazić. Może powiem tak: chciałbym tu nie przyjechać”. „Ile czasu ci pozostało, Bobby?”. „Trzy miesiące. Dziewięćdziesiąt dni, możesz sobie wyobrazić? Podczas dziewięćdziesięciu dni zdążę umrzeć dziewięćdziesiąt razy. Dotychczas trzymano mnie z daleka od ostrzału, żebym wyleczył się z ran, ale teraz już się wyleczyłem i codziennie czekam, że wyślą mnie znowu, bym walczył. Nie chcę umrzeć, do cholery. Nie chcę znowu walczyć. Jestem taki młody i mam tyle przed sobą życia, nie przychodzi się na świat, żeby zginąć na wojnie w wieku dwudziestu lat. Przychodzi się na świat, żeby umrzeć w łóżku, kiedy jest się już starym. Mam gdzieś tę wojnę, zaczynam myśleć jak mój brat, który był w 173. airborne i został ranny. Teraz mówi: głupia, niepotrzebna wojna. Wielu z nas nie wie nawet, po co tu jest, nic nie rozumie z polityki, przybywa tu prosto ze szkoły i zastanawia się: po co? W odpowiedzi słyszy: jesteś tutaj, by walczyć za swój kraj. Odpowiada na to: ale mój kraj jest tam, nie tutaj. To są dzieci, powinny być w szkole, a wszyscy ich nienawidzą dlatego, że tutaj są. Nienawidzą nas, chociaż giniemy, tak wygląda prawda”. „Bobby, czy sądzisz, że Amerykanie wygrają tę wojnę?”. „Nie wiem. Wygrać wojnę to znaczy zdobyć serca ludzi, a serc tych ludzi nigdy nie zdobędziemy. Wietnamczycy są dobrymi żołnierzami. Przepędzili już Francuzów, znają własny teren, tak jak my go nigdy nie poznamy, i nie boją się śmierci. Zrzucasz na nich setki kilogramów bomb, napalmu, palisz ich miotaczami ognia, a oni zdają się powstawać z popiołów. Na każdego naszego zabitego przypada ich dwudziestu zabitych, a jednak, kiedy idziesz do ataku na wzgórze, natykasz się na nowych, nowych, i jest ich mnóstwo. Chcę wrócić do domu. Niech rządzący rozstrzygną swoje spory inaczej, nie za pomocą ludzkiej krwi. Nie mojej krwi. Bo kogo obchodzi, że zginę?”.\nTo jest naprawdę piękny dzień, z tymi zielonymi drzewami i czystą rzeką. Zbliża się do nas rozśpiewana grupka wietnamskich dzieci w stożkowatych kapeluszach. Ale niebieskie oczy Bobby’ego są pełne łez i nie widzą zielonych drzew ani czystej rzeki, ani rozśpiewanych dzieci w stożkowatych kapeluszach. Powoli wstaję, ruszam w stronę ciężarówki i kiedy do niej wsiadam, mój wzrok pada na lusterko wsteczne. Nie oglądałam się w lusterku od trzech dni; nie zabrałam go z sobą z obawy, że się stłucze i przyniesie mi pecha. A w obozie lusterek nie ma, nie ma nawet choćby jednej szyby. Trochę niepewnie zbliżam się do tego błyszczącego przedmiotu, przyglądam się sobie i ze zdumieniem widzę twarz, której nie znam. Czy to możliwe, bym zaledwie w trzy dni tak się zmieniła? Bobby ma rację. Nie ma tutaj ani zielonych drzew, ani czystych rzek, ani rozśpiewanych dzieci.\n„Wzgórze 875 zostało opuszczone”\nŚRODA WIECZÓR. O zachodzie słońca rozległ się krzyk: „Zabici! Zabici!”. Pobiegliśmy na lądowisko, już ich wyładowano ze śmigłowców. Sto dziesięć ciał, wszystkie pochodziły ze wzgórza 875. Były w srebrnych plastikowych workach z zamkiem błyskawicznym pośrodku, niektóre miały jeszcze kształt ludzkiej sylwetki, inne były bezkształtnymi pakunkami. Ułożono je byle jak, ciała nie musiały już przecież salutować na baczność generałowi. Były w stanie rozkładu i cuchnęły jak sumienie ludzi, którzy wysłali tych chłopców na śmierć. Pobiegłam szukać Bobby’ego i Normana. Znalazłam ich poza namiotem, z rękami skrzyżowanymi na piersiach, wpatrywali się w lądowisko. Następnie Bobby powiedział ochrypłym głosem: „Jest tu również Charlie Watters, kapelan. Znaleziono tylko jego głowę”. A Norman wybełkotał: „Nie! Nieee!”. Krąży plotka, że jutro nastąpi nowy atak na wzgórze 875.\nCZWARTEK WIECZÓR. Wzgórze 875 zostało zdobyte przez Amerykanów. Piszę tę notatkę w samolocie, którym z Pleiku lecimy do Sajgonu. Piszę niechętnie, gdyż nie mam ochoty pamiętać, chyba nikt nie ma ochoty pamiętać. Wszystko stało się bardzo szybko. Około dziewiątej wąsaty porucznik wyszedł z namiotu i klaszcząc w dłonie jak jakiś głupek, oznajmił: „Śmigłowce do dyspozycji, strefa ognia, strefa ognia!”. Brzmiało to tak, jakby rozdawał darmowe bilety do teatru. Podczas gdy śmigłowce odlatywały, ze wzgórza zaczęły się unosić czarne dymy: trwał ostatni deszcz napalmu mający zredukować do minimum opór północnych Wietnamczyków. Na terenie masakry, jak już się mówi, zgromadzili się żołnierze i spadochroniarze 173. airborne: gotowi do ataku. Nikt nic nie mówił, wszyscy patrzyli pustym wzrokiem jak ktoś, kto nie ma wyboru. Dwie godziny wcześniej kapelan Roy Peters, który zastąpił kapelana Wattersa, odprawił mszę. Wielu przyjęło komunię. Teren pełen był jeszcze zakrwawionych bandaży, pustych pudełek po lekarstwach, sczerniałych łusek, nieużywanych kul, podziurawionych hełmów. Jack Russell z NBC jako jedyny miał odwagę chodzić po obozie i przepytywać żołnierzy, wszystkim zadawał jedno i to samo pytanie: „Sądzisz, że warto?”. Większość odpowiadała: „Tak, bo straciliśmy zbyt wielu chłopców, trzeba zdobyć to wzgórze”. Jeden powiedział „nie” i nie chciał nic więcej dodać. Pewien czarnoskóry odpowiedział, nie podnosząc głowy: „Zostawcie mnie w spokoju. Nic mnie już nie obchodzi, nie obchodzi mnie nawet to, że zginę”. Potem rozległ się wrzask: „Teraz chcę, byście dotarli na wzgórze i dopadli tych sukinsynów!”. Wszyscy się poderwali, zaczęli iść pod górę. Przez pięć minut nic się nie działo, wyglądało to jak górska wspinaczka. Potem rozległ się świst, drugi świst i rozpętało się piekło. Rakiety, pociski moździerzy, granaty, lawina ognia tocząca się w dół, która podczas gdy się toczy, robi się coraz większa, rozpada się pośród krzyków na tysiąc innych lawin ognia. Krzyczeli wszyscy. Jedni: „Naprzód, naprzód!”, drudzy: „Nosze, nosze!”. Niektórzy potwornie przeklinali. Rakieta trafiła czarnoskórego żołnierza, tego, który powiedział: „Zostawcie mnie w spokoju. Nic mnie już nie obchodzi, nie obchodzi mnie nawet to, że zginę”. Został po nim jedynie but. Inna rakieta trafiła żołnierza o rudych włosach i nie został po nim nawet but, zostały tylko rdzawe plamy, które brudzą teraz koszulę fotografa. To był żołnierz, który mnie spytał: „Proszę pani, to prawda, że tam jest tak strasznie?”.


– Kalinowe Pola GC: „Frekwencja na tegorocznych Otwartych dniach Golfa na Kalinowych Polach dopisała nadspodziewanie dobrze. Przybyło 121 osób chętnych do skonfrontowania swoich wyobrażeń o tej dyscyplinie sportu z rzeczywistym kontaktem z kijem, piłeczkami i pięknym otoczeniem. Wiele osób przekonało się, że golf to nie tylko dyscyplina emocjonująca, ale również wymagająca całkiem niezłej kondycji. Wśród przybyłych gości nie zabrakło też przedstawicieli mediów lokalnych oraz ogólnopolskich”/ Przemysław Jankiewicz, marketing manager Kalinowych Pól.\n– Kuźnia Golfa na warszawskich Polach Mokotowskich: „Wśród naszych gości, którzy tego dnia zawitali pod naszą skromną strzechę, w przeważającej liczbie były osoby, które do tej pory nigdy nie trzymały w ręku golfowego kija. Przyszli na dzień otwarty, ale spodziewali się jedynie wykładu, może pokazu. I zdziwienie – bo wszyscy niemal z wejścia dostawali do ręki kij, krótki instruktaż na putting greenie zaaranżowanym na minigolfa i od razu zaproszenie do gry na trzech dołkach pola Chip&Putt. Mamy nadzieję, że choć jedną osobę zakochaliśmy w tym sporcie. I dlatego powiemy tyle – było warto!” / Elżbieta Grendecka z Fundacji Rozwoju Golfa w Polsce „Golf4All”\n– Sand Valley G&CC: „W tym roku uczestnicy Dnia Golfa wyrazili znacznie większe zainteresowanie kontynuacją swojej przygody z golfem niż w latach poprzednich, co uważamy za duży sukces. Teraz pozostaje przekuć nowych adeptów na golfistów” / Paweł Osiak, dyrektor Sand Valley G&CC\n– Binowo Park GC: „Ponad 150 osób wzięło udział Ogólnopolskim Dniu Golfa na polu golfowym Binowo Park. Pogoda bardzo dopisała, więc początkujący golfiści chętnie wzięli udział w akademiach golfa, turniejach na 9-dołkowym polu, wycieczce po 18-dołkowym polu golfowym i konkursach golfowych oraz w loteriach scorecardowych. Wiele osób już w niedzielę wyraziło chęć udziału w Kursach na Zieloną Kartę”/ Dorota Płatek z zachodniopomorskiego klubu.\n– Golfstok Białystok: „Ogólnopolski Dzień Golfa po raz pierwszy w historii Białegostoku przebiegał przy pięknej pogodzie ii przy zainteresowaniu wielu mieszkańców naszego miasta. Pierwszy gościem był Prezydent Miasta Białegostoku – pan Tadeusz Truskolaski. Przez cały dzień nasz obiekt odwiedziło ponad 140 osób. Wszyscy mieli okazje spróbować odbić piłeczkę golfową prawdziwym kijem golfowym, a także zapoznać się z możliwościami gry na symulatorach golfowych” / Anatol Borowik, członek zarządu Towarzystwa Sportowo-Rekreacyjnego Golfstok – Białostocki Klub Golfowy.\n– Śląski Klub Golfowy: „To był bardzo udany dzień. Pogoda nas oszczędziła, tzn. było trochę chłodno ale przynajmniej nie padało. Gości, potencjalnych golfistów przyjęliśmy w trzech grupach. Każda z nich kończyła konkursem “nearest to the pin”. Zwycięzcy otrzymali medale i nagrody. Bezpośrednio po zajęciach aż 21 osób zapisało się na kurs Zielonej Karty” / Zbigniew Górecki\n– Modry Las GC: „W tegorocznej edycji oprócz standardowego programu realizowanego przez nasz zespół na polu golfowym, odbył się również wykład p.t. „Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o golfie…”, który przerodził się w dyskusję. Stawiane pytania świadczyły o tym, iż goście Modrego Lasu nie byli przypadkowi – odwiedzili nasze pole w konkretnym celu: aby dowiedzieć się więcej o grze w golfa. Ogólna liczba gości przekroczyła 120 osób. Pogoda dopisała, goście również, a my sami liczymy na nowych adeptów golfa” / Magdalena Wilk\n– Pierwszy Lubelski Klub Golfowy: „Startowaliśmy na nowym obiekcie nad Zalewem Zemborzyckim. Mimo porannego deszczu wiele osób zdecydowało się nas odwiedzić i spróbować swych sił na drivingu oraz minigolfie. Ten dzień można zaliczyć do bardzo owocnych!” / Paweł Czerwonka, instruktor golfa.\n– Zawarcie GC: „Ogólnopolski Dzień Golfa 2015 zakończył się dla nas sukcesem. Chętnych do spróbowania swoich sił nie brakowało, więc wszystkie stanowiska na driving range oraz na practice greenie były zajęte. Wiele osób przekonało się, że trafienie kijem w piłkę nie jest takie proste jak wygląda to w telewizji. Dzięki wsparciu klubowiczów wszyscy goście poczuli atmosferę, która na co dzień panuje między golfistami z Zawarcia. Doświadczenia dzisiejszego dnia łamią stereotypy i dają nadzieję na wzrost zainteresowania golfem” / Karolina Czabara\n– Postołowo GC: „Pogoda dopisała to i frekwencja była zadowalająca. Nasi trenerzy zabawili około 150 uczestników plus najmłodsi, którzy trenowali zabawowo na SNAG’u. Po nauce przyszedł czas na konkursy oraz quiz o tematyce golfowej z nagrodami”/ Agnieszka Sulewska.


SPÓDNICE - Viti Levu\nStrona główna > KOBIETA>UBRANIA>SPÓDNICE\nUszereguj wg --Price: Lowest firstPrice: Highest firstNazwa produktu: od A do ZNazwa produktu: od Z do AReference: Lowest firstReference: Highest first\nSPÓDNICA PLEAT MINI\nCzarna, rozkloszowana spódnica. Zapinana z tyłu na suwak. Charakteryzuje się oryginalnym fasonem i bardzo dobrym wykończeniem. Bardzo ładnie układa się na sylwetce. Można założyć na wieczorną imprezę, do pracy czy szkoły. Materiał: Poliester\nSPÓDNICA HEM TULIP\nSpódniczka z falbankami w kolorze szarym. Wykonana jest z lekkiego materiału. Spódniczka z tyłu posiada gumkę. Wykonana z wysokiej jakości materiału dzięki czemu pięknie leży na sylwetce.\nElegancka spódniczka w kolorze jasnego różu. Wykonana z wysokiej jakości materiału skóropodobnego. Zapinana z tyłu na suwak. Oryginalne szycie i jakość wykonania sprawiają, że spódniczka wygląda bardzo elegancko.\nNiezwykła spódniczka o rozkloszowanym kroju. Niebanalny krój oraz perfekcyjne wykończenie sprawiają, że spódnica pięknie układa się na sylwetce.\nStylowa spódniczka w kolorze bordowym. Posiada z przodu dwie kieszenie oraz wiązany pasek. Zapinana na suwak. Perfekcyjne wykończenie oraz wysoka jakość materiału sprawia, że spódniczka wygląda bardzo efektownie.\nElegancka, asymetryczna spódniczka w kolorze srebrnym. Spódnica charakteryzuje się asymetrycznym przodem, co dodaje jej wyjątkowości i oryginalności. Idealna na wieczorne wyjście, spotkanie ze znajomymi czy codzienne wyjścia. Spódnica pasuje do różnorodnych stylizacji, dzięki czemu możesz ją ubrać na różne okazje!\nStylowa, rozkloszowana spódnica w kratkę. Kolor czarny. Profesjonalne szycie oraz wysoka jakość materiału sprawia, że sukienka pięknie prezentuje się na każdej sylwetce.\nElegancka spódnica o rozkloszowanym fasonie. Dół ozdobiony prześwitującą dzianiną. Zapinana na kryty zamek. Wykonana z wysokiej jakości materiału dzięki czemu świetnie prezentuje się na sylwetce.\nStylowa spódniczka w efektowną czerwoną kratę. Charakteryzuje się asymetrycznym przodem. Zapinana z tyłu na suwak. Wysoka jakość materiału oraz doskonałe szycie pozwala spódniczce perfekcyjnie układać się na sylwetce. Idealna propozycja do pracy, szkoły czy spotkania ze znajomymi.\nStylowa koronkowa spódnica. Nieprześwitująca, w kolorze czarnym. Stylowy fason oraz wysoka jakość materiału sprawia, że spódniczka pięknie układa się na sylwetce. Ołówkowy fason dodaje klasy i elegancji. Idealna na wieczorne wyjście.\nElegancka spódnica w kolorze czerwonym. Spódniczka posiada kokardkę na przodzie. Fason rozkloszowany. Stylowa, kobieca propozycja na różne okazje. Idealna do pracy, szkoły czy spotkanie z przyjaciółmi. Świetnie prezentuje się zarówno w oficjalnej jak i codziennej stylizacji.\nKomplet z koronki\nPŁASZCZ JOIN GREEN\n© 2017 VitiLevu © Wszystkie prawa zastrzeżone.


Prisca Gourmet Dynia to dżem wykonany z dyni.\nPrisca Gourmet Dynia to dżem wykonany z dyni bez dodatku cukru. Całość zamknięta w stylowym słoiku. Lekko słodki idealnie pasuje do różnego rodzaju potraw, sosów, kanapek, pasztetów. Idealny do śmietany, ricotty oraz innych śmietankowych serów. Można wypróbować go jako dodatek do wędzonych wędlin. Słoik zawiera 230 g konfitury.


Fundacja Nasza Ziemia - Aktualności - 2009-03-30 - Termometry rtęciowe od kwietnia będą wycofane z aptek\nTermometry rtęciowe od kwietnia będą wycofane z aptek\nOd kwietnia w Polsce nie będzie można kupić wyrobów medycznych zawierających rtęć, m.in. termometrów i ciśnieniomierzy. Chociaż rtęciowe termometry i aparaty do pomiaru ciśnienia krwi zostaną wycofane ze sprzedaży, będzie można ich nadal używać. Ograniczenie, które zacznie obowiązywać od 3 kwietnia, wynika z konieczności dostosowania polskich przepisów dot. produkcji i sprzedaży wyrobów medycznych do dyrektywy UE z 2007 r.\nTermometry rtęciowe mogą być zastąpione elektronicznymi. Dokładność pomiaru temperatury jest taka sama. Cena termometru elektronicznego może być od kilku do kilkunastu razy wyższa niż rtęciowego.\nCiśnieniomierze rtęciowe mogą być w pełni zastąpione aparatami elektronicznymi. Są one proste w obsłudze i w większości przypadków nie wymagają ingerencji użytkownika w proces pomiarowy. Zmierzone wartości ciśnienia (skurczowego i rozkurczowego) są możliwe do wielokrotnego odtworzenia po zakończeniu pomiaru. Jednak może się zdarzyć, że jest on mniej dokładny. Dlatego co pewien czas ciśnieniomierze powinny być testowane.\nJak podkreśla Komisja Europejska, rtęć jest bardzo toksyczna dla ludzi, ekosystemu i środowiska. Kiedy produkty, w których jest zawarta, stają się odpadami, może przekształcić się w metylortęć - swoją najbardziej toksyczną formę.\nW tej postaci bardzo łatwo przenika do środowiska, szczególnie do wody i organizmów wodnych. KE oblicza, że rocznie w UE wykorzystuje się w produkcji urządzeń pomiarowych 33 tony rtęci, z czego 25-30 ton - tylko w termometrach. Ocenia się, że 80-90 proc. wszystkich produkowanych urządzeń z rtęcią używa się w domach.\nRtęć łatwo przedostaje się do łańcucha pokarmowego. Najbardziej zagrożone zatruciem są dzieci, jeszcze bardziej płody, których układ nerwowy dopiero się rozwija. W organizmie rtęć może uszkadzać mózg i nerwy, zaburzać koordynację i widzenie.