20 dag cielęciny z kością, 11/21 wody, sól, 25 dag włoszczyzny, 2 pęczki młodych buraczków z liśćmi, kwasek cytrynowy lub sok z cytryny, 2 łyżki mąki, 1 j2 szklanki śmietany, 1 szklanka kwasu burakowego, cukier, 1 łyżka siekanej zieleniny (koperek, szczypiorek, natka pietruszki); 2 jajka (ugotowane na twardo)\nMięso z kością płuczemy, zalewamy zimną, osoloną wodą i gotujemy około 30 minut. Włoszczyznę i buraczki czyścimy, obieramy, kroimy w paski, wkładamy do gotującego się mięsa i gotujemy. Wywar odcedzamy i zakwaszamy kwaskiem cytrynowym lub sokiem z cytryny, dodajemy pokrojoną w paski botwinkę i pokrojone w kostkę mięso, całość zagotowujemy. Mąkę z około 1/2 szklanki zimnego wywaru wlewamy do zupy, zagotowujemy, łączymy ze śmietaną, dodajemy kwas burakowy. Przyprawiamy do smaku solą, cukrem i kwaskiem cytrynowym. Posypujemy zieleniną. Podajemy z jajkami pokrojonymi w ćwiartki lub talarki.\nMożna dodać obrany i pokrojony w paseczki ogórek świeży lub kwaszony\n4 pęczki botwiny, 100 ml śmietany, smalec, l cebula, 1 cytryna,\npo 1 łyżce pokrojonego koperku i zielonej pietruszki, 1 łyżka mąki, cukier, sól\nMłode buraczki skrobiemy, listki i łodygi dokładnie opłukujemy. Odsączamy z wody, drobno szatkujemy, podlewamy niewielką ilością wrzącej wody, dodajemy cukier, solimy i dusimy 10 minut pod przykryciem na małym ogniu. Na smalcu podsmażamy posiekaną cebulę z mąką i łączymy z botwiną. Wciskamy sok z cytryny, dodajemy śmietanę, koperek, pietruszkę, doprawiamy cukrem oraz solą i dusimy tak długo, aż zgęstnieje.\nBotwinę można ugotować na żytnim barszczu, ale wtedy nie dodajemy już cytryny.\nZamiast cytryną botwinę można zakwasić sokiem z agrestu lub porzeczek.\n40 dag botwiny (2 pęczki młodych buraczków z liśćmi), 20 dag cielęciny z kością, 25 dag włoszczyzny, 1 1/2 l wody, ocet (3 %) lub kwasek cytrynowy, 1/8 l śmietany, 2 dag mąki, ok. 1/4 l kwasu burakowego, sól, cukier, 2 jaja, 1 łyżka siekanej zieleniny (koperek, szczypiorek,\nKości płuczemy, zalewamy zimną wodą, gotujemy ok. 30 minut. Wkładamy mięso, solimy, razem całość gotujemy. Pod koniec dodajemy warzywa, gotujemy wszystko do miękkości. Jaja myjemy i gotujemy na twardo. Botwinę bardzo starannie płuczemy pod bieżącą wodą, kroimy w paski, gotujemy ją w niedużej ilości lekko zakwaszonej wody pod przykryciem. Wywar przecedzamy, podprawiamy mąką rozmieszaną z 1/8 l zimnego wywaru. Zagotowujemy, łączymy ze śmietaną, dodajemy kwas burakowy, wkładamy ugotowaną botwinę i mięso pokrajane w kostkę. Przyprawiamy do smaku solą, cukrem, octem lub kwaskiem cytrynowym, wsypujemy koperek, pietruszkę i siekany szczypiorek. Podawajmy z jajami ugotowanymi na twardo, pokrajanymi w ćwiartki lub talarki.\nRoladki z botwiny\n200 g pełnotłustego serka śmietankowego z ziołami, 1 żółtko, 1 łyżka kwaśnej śmietany, 2 łyżki mąki panierki, 3 łyżki startego sera, sól, biały pieprz, 1 łyżka soku z cytryny, 8 liści boćwiny, 4 łyżki rosołu warzywnego.\nMieszamy na gładko serek z żółtkiem i kwaśną śmietaną. Dodajemy mąkę, tarty ser, sól, dużą szczyptę pieprzu i sok z cytryny. Myjemy liście botwiny, wkładamy do miski i zalewamy wrzącą wodą. Zostawiamy na krótko, potem wyjmujemy z wody i odsączamy. Liście rozkładamy na stolnicy. Odcinamy białe łodyżki i drobno siekamy. Połowę łodyżek dodajemy do farszu. Resztę wkładamy do garnka. Farsz nakładamy na liście, liście zwijamy i układamy na łodyżkach w garnku. Zalewamy rosołem, zagotowujemy i dusimy roladki pod przykryciem na minimalnym ogniu 15 minut.\nBotwina z orzeszkami pinii\n1 duża cytryna 50 g rodzynek koryntek lub innych 1 kg botwiny 3 ząbki czosnku 1 mata czerwona papryka (czuszka) sói 5 łyżek oleju 100 g orzeszków pinii lub posieka~ nych orzechów cashew\nWyciskamy cytrynę. Rodzynki skrapiamy połową soku z cytryny i zostawiamy pod przykryciem do napęcznienia, aż inne składniki będą gotowe. Boćwinę czyścimy, myjemy i pokroić z łodyżkami na paski szerokości około 3 cm. Obieramy czosnek i wyciskamy. Przekrajamy czuszkę na połowę i usuwamy pestki. Połówki myjemy i kroimy w paseczki. Paski boćwiny gotujemy w dużej ilości osobnej wody około 3 minut. Wykładamy botwinę na sito i zostawiamy do odsączenia. Ogrzewamy miskę. Olej podgrzewamy (nie za mocno) na patelni. Wlewamy resztę soku z cytryny, rodzynki, czosnek, czuszkę i orzechy pinii lub cashew i zostawiamy na patelni na 5 minut. Mieszamy całą mieszankę z patelni z boćwiną i podajemy na stół.\nŻeby otrzymywać informacje na temat "Botwinka" dopisz się do newslettera.\nJa też zawsze do tej zupki ziemniaki dodaje, jest bardziej pożywna, a i moja mama też tak robi ...(więcej)\nWitam wszystkich, botwinka kojarzy sie mi głównie z wiosna i to wczesną potem jest coraz tudniej dostępna, tak się zastanawiam jak tu by zrobić żeby obecna była ona w okresie zimowym? Macie jakieś...(więcej)\nSiema zastanawiam się jakie buliony są najlepsze do botwinki?...(więcej)


1185 – ks. Mieczysław Maliński\nEskortowany przez dwóch żołnierzy schodził w dół na drżących z wycieńczenia nogach, wśród wrzasku tłumu. Przystanął u stóp schodów, w pobliżu Sanhedrynu i najwyższych kapłanów.\n– Dlaczego my tu jeszcze czekamy – posłyszał skrzek Kajfasza zwrócony do Annasza.\n– A jak myślisz, na co? Na krzyż. I będziemy długo czekać. Czy ty rozumiesz, co tu się święci? – Annasz spytał niespodziewanie swojego zięcia.\n– A co się święci? – ten zapytał niezbyt przytomnie.\n– Przecież On – tu wskazał brodą na Niego – powinien zawisnąć na krzyżu wcześnie rano. Tak było ustalone. A teraz jest południe, a my tu.\nAle Kajfasz nie rozumiał, o co jego teściowi chodzi. Stał, mrugając intensywnie powiekami.\n– To przez tę historię z Herodem sprawa się opóźniła – spróbował nieśmiało.\n– To należało do scenariusza – Annasz uciął.\n– Co-co-co? – Kajfasz zaczął się jąkać, ale błysk zrozumienia przebiegł przez jego twarz – to ty myślisz…\n– Nie, ja nie myślę, ja jestem pewny, że on dlatego przeciąga, bo chciałby, żeby wybuchły rozruchy z Jego powodu – tu znowu wskazał brodą na Niego. – Piłat wciąż czeka, że dojdzie do Galilejczyków, co się stało z ich rodakiem, że staną w Jego obronie, a wtedy on nam urządzi rzeź. Nie tylko załatwi Galilejczyków, ale i tych Judejczyków, którzy mu się nie podobają. Niewykluczone, że łącznie z nami.\n– I ty dopiero teraz mi to mówisz? – naskoczył Kajfasz na swojego teścia.\n– Sam zaczynam go powoli odkrywać – usprawiedliwiał się. – Sprytniejszy on niż nam się zdawało.\n– No i co będzie dalej? – niecierpliwił się Kajfasz.\n– Pożyjemy, zobaczymy. Ale myślę, że on się przeliczył. Nie zna nas. A dzisiaj jest Pascha, nikogo nic więcej nie obchodzi. I przynajmniej w tym miejscu przegra.\nSłuchał tej rozmowy, będącej potwierdzeniem również Jego odkrycia, a przed oczami latały Mu płaty czerwone z tego niewielkiego wysiłku, jakim było schodzenie po schodach. Przymknął oczy, żeby choć na chwilę odpocząć, żeby się osłonić przed zalewającym światłem słonecznym, żeby nabrać sił na drogę, która przed Nim.\nWyrwały Go z półsnu jakieś nowe głosy. Podniósł powieki. Przed Niego wysunął się żołnierz niosący tablicę, na której odczytał: „Jezus Nazarejczyk Król Żydowski”. Napis był w języku hebrajskim, łacińskim i greckim. „Tę tablicę zawieszą nad moją głową”. Wydawało Mu się to wciąż jeszcze nieprawdopodobne, wprost niemożliwe. Patrzył na ten orszak śmierci, który zaczynał się formować, jako na coś obcego Mu, jako na coś, co nie Jego dotyczy, a On jest tylko przypadkowym obserwatorem. „Kiedy oni to potrafili już napisać? Tak wyraźnie, porządnie” – pojawiło się w Nim prawie obojętne zdziwienie. I nagle ożywiła Go odpowiedź na to pytanie: „Piłat to już daleko wcześniej polecił napisać”. Ale znowu osunął się w obojętność: „No, oczywiście. On ten proces cały przygotował do ostatniego szczegółu”. Niespodziewanie wyrwał Go z tych myśli okrzyk Annasza:\n– Co to ma znaczyć?! Zatrzymać go!\nAnnasz wskazywał na żołnierza z tablicą. Zatrzymano go. Za chwilę ten stanął przed najwyższym kapłanem, który zaczął mówić podniesionym głosem:\n– Co to ma znaczyć? Czy znowu jakaś prowokacja, obrażanie narodu żydowskiego? Ma być napisane na tablicy: Jezus albo lepiej oszust, który się podawał za króla żydowskiego. Kto to napisał?\n– Namiestnik wydał takie polecenie, abym niósł tę tablicę.\n– Idź z żołnierzem do Piłata – Annasz zwracał się do Kajfasza – zaprotestuj i niech namiestnik zmieni napis.\nKajfasz prawie biegiem ruszył w górę po schodach, za nim podążał żołnierz.\nPatrzył na to, co się dzieje, szarpany przerażeniem i obojętnością. Wyglądało na to, że wymarsz opóźni się. Ale nie. Jak prędko Kajfasz odszedł, tak prędko wrócił. Człowiek niósł z powrotem tę samą tablicę.\n– Co jest?! – Annasz napadł na swojego zięcia.\n– Piłat powiedział – odwrzasnął podenerwowany Kajfasz swoim krzykliwym głosikiem – że nie!\n– Co to znaczy „że nie”, jak powiedział, mów dokładnie – Annasz denerwował się.\n– Com napisał, napisałem – Kajfasz usiłował naśladować Piłata, co wypadło zarówno żałośnie jak śmiesznie.\nNiespodziewanie gdzieś z głębi formującego się pochodu wystrzelił okrzyk podobny do ryku wściekłego zwierzęcia:\n– Gdzie tu jest ten Jezus z Nazaretu?!\nSkierował oczy w tamtą stronę i zobaczył jakąś kotłowaninę ludzką, w której przebłyskiwały również hełmy i zbroje żołnierzy. I ten zbity tłum ludzkich postaci szybko zbliżał się ku Niemu. Nagle to kłębowisko zostało rozsypane. Człowiek, którego usiłowano okiełznać, prawie nadludzką mocą zdołał strząsnąć z siebie napastników i stanął prawie oko w oko przed Nim. Tak, to był Jego znajomy z Naim, dowódca grupy partyzantów, Zły Łotr – jak go nazywali. Ale ten Go nie poznał. Ogromny mężczyzna, z wielką gęstą brodą, tak jak wtedy, tylko teraz ze skrępowanymi rękami, poraniony i pokrwawiony w tej szamotaninie, stał przed Nim osłupiały. Wreszcie zapytał:\n– Ty jesteś Jezus z Nazaretu?\nNa twarz partyzanta powróciła wściekłość:\n– To wszystko przez Ciebie! – krzyczał. – To ja dzisiaj powinienem być uwolniony, a nie Barabasz! Ale to Ty go uleczyłeś z paraliżu, niech Cię piekło pochłonie!\nTo było wszystko, co zdążył powiedzieć, bo już z tyłu zarzucono na niego sieć i tak obezwładnionego odprowadzono w głąb. Choć ten nie dawał za wygraną. Znowu rozległ się jego krzyk:\n– Jakżeś taki cudotwórca, to czemuś się dał im złapać! Jak potrafisz robić cuda, to uwolnij mnie i Dobrego Łotra, bo on też idzie na krzyż! – jeszcze coś wołał, ale nie można go było już zrozumieć.\nPojawił się trybun i zwracając się do najwyższych kapłanów, powiedział:\n– Możemy ruszać. Ludzie kończą opuszczać świątynię. Za chwilę zacznie nadciągać przeciwna fala z barankami.\nKajfasz nie wytrzymał i prawie podskakując na sztywnych nogach, zaczął swoim skrzekliwym głosem awanturować się:\n– My na to czekamy od rana.\nKajfasz jeszcze coś wrzeszczał, ale już przestał na to zwracać uwagę, bo zobaczył krzyż. Wynosili go żołnierze z drzwi suteryn. Długi, ciężki kloc drzewa. „Boże, jak ja to uniosę?” Belka zbliżała się, rosła w oczach, aż przesłoniła wszystko, aż runęła na Niego. Drzewo przygniotło ubiczowane plecy, zawadziło o kolce korony. Zdawało Mu się, że wgniecie Go w bruk, że zemdleje z bólu. Z największym wysiłkiem utrzymał się na nogach. Trzeba było iść. „Niech się dzieje Twoja wola, Ojcze”. Zgięty prawie wpół postawił jeden krok, choć nie wierzył, że Mu się uda. Szedł! Krok za krokiem, wpatrzony w wielkie, czarne bloki, którymi wybrukowany był plac twierdzy, byle jak najspokojniej, najrówniej, bez wstrząsów, bo bał się, że każdy wstrząs może wywołać taki ból, który Go pozbawi przytomności. Już brama wyjściowa, zagęszczenie tłumu. Koniec bruku, rozpoczyna się droga pełna wybojów.\nUpadł, nawet sam nie wiedział kiedy. Czy się potknął, czy uraził, czy jedno i drugie. Belka przywaliła Go do ziemi. Obudził Go straszliwy ból i krzyk, ktoś uderzał Go chyba drzewcem włóczni, ktoś nawoływał, żeby wstawał i szedł dalej, bo cały pochód został przez Niego zatrzymany. Szarpnął się raz i drugi. Nie był w stanie. Żeby przynajmniej zepchnęli Mu belkę z pleców.\nNagle usłyszał stanowczy głos:\n– On dłużej nie może nieść krzyża. Kategorycznie się temu sprzeciwiam. Nie ma na to sił.\nPoznał go, to mówił Józef z Arymatei. Wrzask był mu odpowiedzią:\n– Nie zbliżaj się do Niego! To nie twoja rzecz! Skazaniec ma obowiązek nieść swój krzyż. Zasłużył sobie na niego, to niech go sobie niesie!\nGłosy się przeplatały, nachodziły na siebie. Słuchał ich obojętnie, a nawet z niejaką satysfakcją: „Jak tak chcą, to i lepiej dla mnie, umrę po drodze”.\n– Trybunie – to był głos Nikodema – twoim obowiązkiem jest doprowadzić więźnia na Golgotę, weź jakiegoś człowieka, niech poniesie krzyż.\nJuż za moment dał się słyszeć efekt tej interwencji. Wystrzelił nieopodal Niego, nad Nim krzyk kobiecy:\n– Szymon, uważaj!\nDoszła do Niego jakaś szamotanina, przekleństwa, wreszcie okrzyk:\n– Co chcecie ode mnie! Ja idę z pola, jestem niewinny – to był głos mężczyzny.\n– Pomożesz skazańcowi nieść ten krzyż!\nTo był rozkaz trybuna – przypominał sobie ten głos.\n– Ale dlaczego ja? Co ja zawiniłem? – głos mężczyzny.\n– Dlatego ty, bo ja ci rozkazuję. Dobrze? – w głosie brzmiała groźba.\nZemdlał. Obudził Go kolejny ból, po którym nastąpiła ulga. Ktoś zdjął z Niego krzyż. Starał się podnieść z ziemi. Jak uderzony motyl, usiłował stanąć, grzebał nogami bezradnie po bruku, dźwigał się rękami w górę z najwyższym wysiłkiem. Gdyby nie ta głowa ciążąca w dół, gdyby nie ta czapa z cierni, zasłaniająca Mu świat, gdyby nie te osłabłe ręce, bezwładne nogi. Wreszcie Mu się udało. Stanął i zobaczył ze zdziwieniem człowieka, który trzymał na plecach Jego belkę krzyżową. Dopiero teraz przypomniał sobie awanturę, która doszła do Jego uszu. „Tak, to jest ten Szymon” – myślał na zwolnionych obrotach. Ktoś Go popchnął:\nZaczął iść, prawie nie dowierzając temu, że nie musi dźwigać krzyża. „Dzięki Ci, Ojcze, i za to”. Uliczka była wąska. Kramy po obu stronach i towary wystawione ze sklepów jeszcze bardziej utrudniały jej przelotowość. Życie na ulicy toczyło się normalnie. Towary spożywcze, bławaty, wyroby rzemieślnicze, ze skóry, drewna, metalu, gliny, napoje, pieczywo mieniące się kolorami brązu. Sprzedawcy do takich pochodów śmierci byli najwyraźniej przyzwyczajeni. Ale i kupujący. Napotykał mniej lub więcej obojętne, najwyżej ciekawskie spojrzenia znad lady, z drzwi, z okien. Ktoś czasem zatrzymał się wpół ruchu, wpół gestu, popatrzył i znowu odwracał głowę, targował, pytał, tłumaczył, płacił. Prawie się zdziwił, że nic się nie zmieniło, że wszystko jest tak jak wczoraj i przedwczoraj, a On idzie w śmierć. Już powróciło osłabienie. Powróciły czarne płaty przed oczami, zawroty głowy, poczucie nudności. Z coraz większym trudem stawiał nogi, wlókł je za sobą, oczy przysłaniała Mu mgła, tracił poczucie rzeczywistości, mdlał, choć wciąż szedł, ale jak ślepy, jak głuchy, jak maszyna do wykonywania kroków, prawie czekając, kiedy runie na ziemię.\n– Syneczku – usłyszał nagle głos Matki.\n„Czy możliwe? Czy to naprawdę Jej głos?” Nie chciał w to uwierzyć. Może to przypłynęło wspomnienie. Ale przecież słyszał słowa:\n– Kochany, najdroższy.\n„To Ona! Skąd teraz, tutaj?”\nCzy to naprawdę Matka przytulała się do Jego ramienia, czy też Mu się zdaje. Nie był w stanie podnieść powiek – nie chciał podnieść powiek, bo może się ten głos, ten dotyk okazać złudą. A więc niech to tak będzie, niech trwa ten sen, ten majak jak najdłużej. Niech będzie Ona przy Nim, ta najbliższa, najdroższa z ludzi. Czuje Jej pocałunki na swojej ręce, że tuli Jego dłoń do swojej twarzy, tak jak wtedy, gdy Go nosiła na rękach, gdy jeszcze nie umiał chodzić, obejmuje Go wpół, pomaga stawiać kroki – czy to teraz? Czy w Nazarecie w izbie pomaga Mu iść?\n– Kochany, najdroższy, jedyny. Jestem wciąż przy Tobie, kocham Cię najbardziej na świecie. Nie opuszczę Cię, nie zostawię nigdy – delikatne głaskanie po ręce. – Słyszysz mnie? Słyszysz?\nTak jak przez sen, gdy Go budziła rano do pracy, bo już czas, bo już śniadanie na stole. Znowu przez falę nieobecności, bezczucia, bezwidzenia, bezsłyszenia doszedł do Niego Jej proszący głos:\n– Nie miej im tego za złe. Oni nie zdają sobie sprawy z tego, co robią.\n„Czy to teraz mi tłumaczy, czy to w Nazarecie?” Słuchał tych słów i prawie że uśmiechał się do nich i do Niej. „To tak jak wtedy, gdy byłem mały i oberwałem od kolegów, to tak jak byłem duży i zwalczano moje poglądy w miasteczku. To tak, jakbym to ja sam mówił, ucząc swoich chłopców, gdy spotykali się z prześladowaniem za to, co głosili”.\nNagle poczuł szarpnięcie i usłyszał krótki okrzyk bólu. Otworzył oczy. Zobaczył Ją jak wyrwana brutalnie przez żołnierza runęła z rozrzuconymi ramionami w tłum. „A więc to była Ona. To mi się nie zdawało” – powtórzył sobie, żeby potwierdzić spotkanie się z Nią. Szedł dalej wypełniony Jej obecnością, słyszał wciąż Jej szept: „Kochany, najdroższy, najlepszy na świecie. Za mądry jesteś dla nich, nie dziw się, że Cię nie rozumieją. Tak było i tak zawsze będzie”. „Czy to Ona mówi do mnie teraz, czy w Nazarecie?” Szedł wciąż jakby niesiony przez Nią ponad wybojami, kamieniami, zdradliwymi dołkami, otulony Jej miłością, niesłyszący nic więcej, umocniony Jej wiarą w Niego, Jej zaufaniem.\nAż padł. Czy Mu ktoś nogę podłożył, czy o coś zawadził. A może wyczerpały się zmobilizowane siły, które potrafiły wystarczyć tylko na krótką chwilę. Zemdlał, jakby chciał pozostać w Nazarecie ze swoją Matką, w kręgu Jej serdeczności, zrozumienia, jakby chciał wrócić do prostych spraw powszednich, do tamtych wschodów słońca, swojej ciesielskiej pracy, do ludzi żyjących codziennymi sprawami. Pamięcią powrócił do przełożonego synagogi z Nazaretu, którego obecność czuł już od chwili, choć bronił się przed nim, nie chciał go, ale teraz już miał przed sobą jego lisią, obłudną twarz, która rosła, rosła, obejmowała cały horyzont, przesłaniała sobą wszystko inne. Poczuł uderzenie w bok, które Go przywróciło do przytomności:\n– Wstawaj i ruszaj dalej.\nGramolił się bezsilnie w kurzu drogi, jak pies z przetrąconymi nogami, popędzany kopniakami, szturchańcami drzewca dzidy. Wreszcie dźwignął się na czworaki, a potem z trudem stanął. Zauważył zwrócone na siebie oczy, pełne obrzydzenia i wstrętu. „Z suknią skrwawioną i zakurzoną, z takimiż dłońmi i twarzą wyglądam chyba jak pomiot szatański albo jak sam szatan – pomyślał przez moment. – Nie ma się co dziwić, że ludzie tak na mnie patrzą” – przepływały wytłumaczenia przez Jego umęczoną głowę.\nNagle, sam nie wiedział dlaczego, spostrzegł, że z domu, obok którego przechodzą, wybiega dziewczyna. Musiała chyba obserwować pochód z okna, energicznym ruchem ściąga chustę z głowy, przepycha się przez ludzi i zanim strażnik zdołał ją powstrzymać, przypadła do Niego, w biegu jeszcze rozkładając obiema rękami chustę rzuca Mu ją na twarz. Poczuł delikatne płótno, jeszcze pełne jej obecności, zapachu jej włosów. Dziewczyna jakby bała się, że zawadzi o ciernie, wobec tego nie ściera błota, które się utworzyło z prochu ulicznego, potu, krwi, tylko jak gąbkę naciska, błyskawicznie przesuwa palce po czole, oczodołach, bruzdach przy nosie, policzkach i brodzie. Ale już poczuł szarpnięcie – właściwie czekał na nie z niepokojem od samego początku – stłumiony okrzyk i zrozumiał, że dziewczyna została odrzucona przez żołnierza w tłum, podobnie jak przed chwilą Jego Matka.\nTo przetarcie oczu chustą jakby Go zachęciło do patrzenia. Rozejrzał się na wpół przytomnie i stwierdził, że już wychodzą poza miasto. To były ostatnie domy. Przed Nim widniało Wzgórze Czaszki – nie porośnięte żadną roślinnością, świecące bielą skały o kształcie przypominającym do złudzenia ogromną czaszkę ludzką, wyłaniającą się z ziemi. Ale nie tylko On spostrzegł to miejsce swojej śmierci. Przed Nim, w przodzie pochodu, awanturował się inny skazaniec. Teraz, za miastem, gdy tłum rozlał się na szerokość i zmniejszyły się odległości, słychać było jego okrzyki. Chwilami dobiegały wyraźnie do Niego wykrzykiwane hasła:\n– Precz z Rzymianami! Niech żyje wolny Izrael! Wyrzucić okupantów! Zjednoczmy się w walce!\nOkrzyki słabły, cichły, przytłumiał je szum tłumu, gwar, śmiechy, natrząsania się.\n– Ginę za was! Za waszą wolność, niepodległość. Żebyście byli prawdziwie narodem wybranym. Cel osiągniecie tylko z bronią w rękach!\nTłukły się te okrzyki w Jego obolałej, rozpalonej głowie. „A dlaczego ja ginę, po co?” Aż się zawstydził tego pytania. „Przecież śmierć mi groziła często za to, czego nauczałem. Ileż to razy chciano mnie zabić”. Uśmiechnął się do siebie: „I nie udawało się im”.\nPowrócił nagle ten skurcz serca, ten obezwładniający strach, że jeszcze chwila i zginie, i nie zdąży przekazać jeszcze tyle prawd, wyprostować tyle dróg, wyjaśnić tyle nieporozumień.\n„Za co ja umieram? Za to, że powracałem do prawdziwego Twojego Objawienia zawartego w Piśmie Świętym, że Ty, Ojcze, jesteś miłością, że odsunąłem talmudyczne interpretacje faryzeuszy”.\nJakby znowu zobaczył przed sobą twarz przełożonego synagogi w Nazarecie i twarz Szymona Trędowatego, jakby usłyszał ich napominanie: „Słuchaj nas, faryzeuszów, nauczycieli Izraela, my Ci wyjaśniamy Pismo. To nie na Twoją głowę zastanawianie się nad tym, co ono zawiera”. Znowu uśmiechnął się do siebie: „Ależ miałem piękne dni”. Jakby jakieś światło otworzyło się przed Nim. Jakby zaszumiał przy Nim strumień źródlanej wody i oblały Go jego potoki, co dopiero teraz w pełni pomogło Mu zrozumieć to, z czego sobie nie zdawał sprawy do końca. „Ależ miałem piękny czas”.\nPosłyszał jakiś głos obok siebie:\n– Ty widzisz? On się śmieje.\n– Nie darmo mówili, że oszalał. To myszygene.\nUpadł zemdlony tak niespodziewanie, że nawet nie zdążył spostrzec dlaczego. Budził się z niebytu przynaglany szturchańcami i okrzykami. Dźwigał się z tym samym trudem co poprzednio, obolały w sposób paraliżujący. Zobaczył nieznane Mu kobiety jerozolimskie, wpatrzone w to Jego umęczenie. Jakoś wewnętrznie się wyprostował i zwracając się do nich – gdy tak stały z twarzami zalanymi łzami przy swoich małych dzieciach, które z palcami w buzi patrzyły na Niego szeroko otwartymi oczami – zobaczył mury miasta, które co dopiero opuścił. „I nie pozostanie z nich kamień na kamieniu” – pamięć przyniosła sformułowanie, które wygłosił do uczniów swoich. „To chyba było wczoraj? Czy przedwczoraj”. „Nauczyć was chciałem miłości. Zastąpić nią waszą nienawiść do nieprzyjaciół, która skończyć się musi wojną”. Zaczął mówić do tej zapłakanej grupy kobiet jakieś zdanie, ale sam siebie nie zrozumiał. Spróbował jeszcze raz, wyłamywał z siebie z trudem słowo po słowie, budował uparcie zdanie, ruszając w ten krótki odcinek, który Go jeszcze dzielił od szczytu:\n– Nie płaczcie nade mną, ale raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi. Oto bowiem przyjdą dni, kiedy mówić będą: szczęśliwe niepłodne łona, które nie rodziły, i piersi, które nie karmiły.\nPchnięty, szedł dalej, kończąc rozpoczęte proroctwo:\n– Wtedy zaczną wołać do gór: padnijcie na nas, a do pagórków: przykryjcie nas. Bo jeśli z zielonym drzewem to czynią, cóż się stanie z suchym.\nDochodził do szczytu. Przeleciał Go dreszcz. Dwóch innych skazańców, którzy przed Nim osiągnęli wzgórze, już było przybijanych do krzyży. Ich krzyk bólu zdawał się zmiatać Go z nóg, przeszywał Go na wskroś. „Umieram z miłości ku Ojcu i z miłości ku ludziom, którym przekazywałem prawdę”, powtarzał sobie te zdania. Przepowiadał je jak dziecko w chederze, bojąc się, żeby radości, która w Nim jeszcze trwała, nie przygasiła fala strachu i bólu.\n– Masz! – posłyszał i już jakiś żołnierz wtykał Mu w ręce dzban. – Pij.\nPodniósł do ust, myśląc w pierwszej chwili, że to woda. Ale poczuł wino zmieszane z mirrą. Odsunął dzban od ust.\n– Pij – posłyszał po raz drugi – jak najwięcej. Nie będziesz tak cierpiał.\nOddał dzban żołnierzowi.\n– Nie chcesz? – tamten zdziwił się. – Nie, to nie. Wolisz cierpieć, Twoja sprawa. Rozbieraj się.\nNieporadnie, drewnianymi rękami usiłował ściągać szatę, która przywarła do ramion i pleców i przesiąknięta krwią, teraz już skrzepniętą, stanowiła jakby drugą skórę. Żołnierz, patrząc na Jego powolne ruchy, zniecierpliwiony szarpnął szatę, zrywając strupy, skrzepy, zdzierając Mu prawie skórę. Krzyknął z bólu. Ale już padał następny rozkaz:\nPołożył się posłusznie. „Boże, niech się spełni Twoja wola” – mamrotał.\n– Rozciągnij ręce.\nTo był już inny głos. Zdawał się być znajomy. Złudzenie. Już leżał z zamkniętymi oczami, czekając na uderzenie.\n– Postaram się, aby Cię najmniej bolało i teraz, i wtedy gdy Cię podwyższą – usłyszał słowa wymawiane łagodnym półgłosem.\nTo już nie było złudzenie. Otworzył oczy. Nad sobą zobaczył ze zdumieniem twarz człowieka, którego uzdrowił w Kafarnaum: adiutanta tamtejszego setnika. Zdawało Mu się, że śni. Ale nie. Żołnierz z dobrocią mówił dalej:\n– Myśl teraz o Twoim Ojcu, do którego za chwilę pójdziesz.\nPowróciła scena z wizyty u setnika w Kafarnaum, ze wspólnego posiłku z żołnierzami. Jak to jeden z nich powiedział: „Tyś go teraz uratował od śmierci, a może on Cię kiedyś przybije do krzyża?”\nNastąpiło uderzenie. Ból poderwał Go tak, że aż się dźwignął w górę. Gwóźdź przeszedł przez nadgarstek aż do samego drzewa. Przy drugiej ręce zemdlał. Obudził Go krzyk. Tak, to krzyczał On sam, przeszyty straszliwym bólem rozrywanych ran, gdy podnoszono Go z ziemi do pozycji pionowej. Przecież wisiał na dwóch gwoździach. Cały ciężar ciała na nie się rozkładał. Kości rozstępowały się, rozdzierane było ciało i skóra, powodując ogromny upływ krwi i szalony ból. Zemdlał. Zanim powrócił do przytomności, już czuł rozdarte ręce i stopy, i trudność w złapaniu oddechu. To Go chyba zbudziło. Podniósł opadłą głowę i usiłował zaczerpnąć powietrza i wypuścić, ale ten ruch utrudniała Mu rozciągnięta klatka piersiowa.\nZnowu głowa poleciała w dół. Zobaczył czterech żołnierzy. To byli ci, którzy Go eskortowali.\nSiedzieli u podnóża krzyża, kłócili się, żartowali, bawili się niefrasobliwie, jakby się nic nie działo, jakby On nie wisiał na krzyżu i konał z bólu. Rozdzielali Jego odzienie. Teraz grali w kości o szatę, „bo jest całodziana, szkoda jej rozrywać”.\n– Boże, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią – mówił, a właściwie seplenił ustami zupełnie wypalonymi, bez kropli śliny.\n– Ej, Ty, który burzysz Przybytek i w trzech dniach go odbudowujesz!\nDźwignął głowę. Drogą biegnącą w pobliżu wzgórka, prowadzącą od Jaffy, walił teraz gęsty tłum w stronę świątyni. Ludzie prowadzili baranki na drugą turę nabożeństwa ofiarnego. Niosła się stamtąd pieśń, potem zanikała zdominowana przez recytacje psalmów lub zwyczajny gwar ludzki, przetykany pobekiwaniem baranków ofiarnych. Ale znowu wracała, potężna, zdawała się sięgać nieba, niesiona wraz z kurzem unoszącym się wciąż nad tą niekończącą się procesją. „Czyżby to stamtąd padł ten okrzyk” – tłukło się po Jego bolejącej, wpółprzytomnej głowie.\n– Zejdź z krzyża i wybaw samego siebie! – dopowiadał ten sam głos.\nPopatrzył na wpół widzącymi oczami. Nie, to nie stamtąd, ale wołał ktoś z kapłanów, stojących trochę dalej od krzyża. Ludzie idący drogą, zaabsorbowani tym, by na czas dojść do świątyni, by zdążyć na nabożeństwo, kiedy będą zabijane baranki paschalne, nie interesowali się krzyżami na wzgórku. Widok, choć niecodzienny, ale w końcu nierzadki, na pewno nie był w stanie w tym dniu skupić na sobie uwagi tego tłumu. Rzucali pobieżne spojrzenia i parli do przodu, byle prędzej, byle nie spóźnić się, byle nie dać się wyprzedzić. Nie było możliwe, aby ktokolwiek potrafił odczytać z tamtej odległości tablicę, na której było wypisane Jego imię. Może obiecywali sobie, że gdy będą wracać, wtedy zainteresują się bliżej, kto i za co został ukrzyżowany.\nPrzeciągająca procesja była tak hałaśliwa, że nie rozumiał rozmów, które toczyły się pod krzyżem. Tylko czasem przebijało się jakieś przekleństwo, szyderstwo, drwina wykrzyczana szczególnie głośno. Teraz znowu usłyszał pisk Kajfasza, który drepcąc w miejscu ze zniecierpliwienia, wskazując wyciągniętym ramieniem na Niego, krzyczał do Szymona Trędowatego i innych doktorów w Piśmie:\n– Innych wybawiał, siebie samego nie może wybawić! Mesjasz – zachichotał. – Król Izraela! Niechże teraz zejdzie z krzyża, żebyśmy widzieli i uwierzyli.\n„Co oni się tak przyczepili do tego, żebym zszedł z krzyża – plątało Mu się pytanie po rozklekotanej głowie.- I obiecują, że wtedy uwierzą. Czy więc powinienem prosić Ciebie, Ojcze, byś mnie sprowadził z krzyża jak z tronu królewskiego, by się zabliźniły moje rany, bym przywdział na siebie płaszcz królewski, zdjął z głowy koronę cierniową, a włożył złotą? Wtedy oddadzą mi hołd? Wtedy by mnie uznali za króla Izraela? Ale przecież to nie o to chodzi. Pytanie jest inne. Czy oni wtedy naprawdę uwierzą w moje rozumienie Pisma Świętego?”\nDochodziły do Niego jakieś fragmenty zdań, okrzyki, śmiechy, przekleństwa jakby przez ścianę, która Go odgradzała od świata. Potem znowu drzwi się zatrzaskiwały i trwał w stanie bezświadomości, choć nie bezczucia. To ostatnie zdarzało się rzadko. Nawet wtedy, gdy popadał w stan omdlenia, nawet wtedy był jednym wielkim bólem.\nZnowu otrzeźwił Go okrzyk – tym razem był to głos Szymona Trędowatego:\n– Zaufał Bogu, niechże Go teraz wybawi, jeżeli Go miłuje. Powiedział przecież: Jestem Synem Bożym.\nZaskoczyło Go to zdanie Szymona. Nie spodziewał się, że usłyszy taką pochwałę z jego ust. „Tak, zaufałem Ci, Ojcze. Ale to nie znaczy, że domagam się od Ciebie, żebyś mnie wybawił z tego cierpienia”. Znowu popadł w omdlenie.\nObudził Go niepokój, który już od pewnego czasu w Nim narastał. „Gdzie jest Matka, gdzie Łazarz, Nikodem, Józef. Czyżby ich zatrzymali?” Zgarniając powiekami krew z oczu, dźwignął w górę z najwyższym wysiłkiem głowę i zaczął szukać tych swoich najbliższych. Wśród tłumu kapłanów i faryzeuszy ich nie było. Trzeba wyżej jeszcze głowę dźwignąć. Tak, są. Józef i Nikodem. Stali w głębi, na skraju kamienistej platformy, rozciągającej się na szczycie tego niewielkiego wzgórza. Jak dwa słupy stabilne, pomocne. Natrafił wzrokiem na setnika siedzącego na koniu. Kiedyś w Kafarnaum, gdy prosił o uzdrowienie sługi, powiedział do niego: Nie spotkałem takiej wiary w Izraelu. „Czy on dalej we mnie wierzy” – on i adiutant, którego uleczył, a który Go przed chwilą przybijał do krzyża. Zadawał sobie pytanie: Jaka jest ta wiara, która musi pogodzić się ze ślepym posłuszeństwem wobec rozkazów przełożonego. Tylko gdzie Łazarz, gdzie Maria? Wyczerpany wysiłkiem znowu omdlał. Głowa bezwładnie zwisła w dół. Za chwilę znowu zbudziło Go to samo zaniepokojenie. Łazarz, Łazarz, Łazarz. Powinien tu być. Szedł z Marią. Czyżby zasłabła? Czyżby ktoś na nich napadł? Oni tu już powinni być. Jeszcze się nie pożegnałem z Matką!\nZnowu zemdlał. Obudził Go głos taki, jakby ktoś wprost do ucha krzyczał:\n– Czy Ty jesteś Mesjaszem?!\nCzyżby miał już jakieś omamy, czy halucynacje? Dopiero za moment uświadomił sobie, że to woła człowiek wiszący obok Niego na krzyżu. Co się dzieje? Otworzył oczy i z ogromnym trudem skierował głowę w stronę lewą, skąd dochodził głos. Pogrążony w cierpieniu, co chwila omdlewający, jakoś miał dwóch towarzyszy poza zasięgiem swojej uwagi. Również chyba i z tego powodu, że wykonanie zwrotu głową, aby ich zobaczyć, było niezmiernie utrudnione. Teraz uświadomił sobie, że Jego sąsiad z lewej strony od dawna się awanturował, krzyczał, złorzeczył, przeklinał, wyzywał Go. On właśnie znowu wołał. Stary znajomy z Naim, Zły Łotr, jak go nazywano. Ogromny mężczyzna z zarośniętą twarzą jeszcze nie skończył:\n– Wybaw więc siebie i nas.\n„A więc jeszcze i ten”. Przymknął oczy i posłyszał niespodziewaną odpowiedź z drugiej strony:\n– Ty nawet Boga się nie boisz. On nic złego nie uczynił.\nTak, to był głos Dobrego Łotra. Pamiętał go z zeszłorocznej Paschy spędzonej u Łazarza. „Pierwszy, kto tu, na tym wzgórzu stanął w mojej obronie” – uśmiechnął się do siebie. Ale był tak słaby, że nie potrafił iść za tokiem myśli swojego obrońcy, dopiero oprzytomniał, gdy usłyszał jego prośbę, wypowiedzianą wyraźniej, jakby Dobry Łotr obawiał się, że nie dojdzie do Niego:\nZdawało Mu się, że to halucynacja. „Jak to możliwe, żeby on wierzył we mnie, który wiszę tak jak on na krzyżu”? Z najwyższą trudnością i bólem, który prawie powodował utratę przytomności, skręcił głowę w jego stronę, aż go zobaczył – z twarzą skierowaną ku Niemu, z oczami pełnymi prośby. „A więc nie myliłem się – pomyślał. – Tylko takiej wiary dotąd nie spotkałem. Jak to możliwe, że on nie uznał mnie za potępionego od Boga, zgodnie z tym, czego faryzeusze uczą naród żydowski od pokoleń”?\nDopiero teraz spostrzegł, że na wzgórzu uciszyło się. Cały dialog, jaki trwał pomiędzy ukrzyżowanymi, był pilnie obserwowany przez tłumek kapłanów i faryzeuszy. Najwyraźniej czekali teraz na Jego odpowiedź. Wobec tego odpowiadał na ile Go tylko było stać, głośno i wyraźnie:\n– Zaprawdę, mówię ci, dziś będziesz ze mną w raju.\nWypowiadał poszczególne słowa bardzo powoli, bo sobie zdawał z tego sprawę, że inaczej będzie niezrozumiany. Przy tak wyschniętym gardle i opuchniętych ustach aż sam się dziwił, że potrafił wymówić to długie – jak na Jego możliwości zdanie. Z dołu natychmiast doszła Go reakcja. Nawet nie bardzo liczył na to, że stojący przed krzyżem Jego wrogowie zrozumieją, co powiedział, a jednak usłyszeli bardzo dokładnie.\n– Zbluźnił! – wrzasnął Kajfasz. – Słyszałeś, co On powiedział?! – rzucił się w stronę Annasza. Ale chyba uznał, że nie znajduje w nim pełnej akceptacji, skierował się do Szymona Trędowatego: – Jak On śmie to powiedzieć! – Podreptał drobnymi kroczkami jeszcze do kogoś, jeszcze do kogoś, jakby wszystkich chciał obdzielić swoim oburzeniem: – Ten, kto zawisł na krzyżu, jest odrzucony od Boga! Gdyby tak nie było, Bóg nie dopuściłby do tej kary. Kto umiera na krzyżu, idzie do piekła – tłumaczył z gorliwością neofity to, co już wszyscy znali do znudzenia. – A On obiecuje raj bandycie, mordercy, zbrodniarzowi! – piszczał w świętym oburzeniu. – Jeszcze raz zbluźnił!\nWciąż nie było Marii i Łazarza. Czekał na nich z obawą, że nie zdążą, że On wcześniej umrze albo straci przytomność. A chciał Łazarza prosić, by Ją przyjął do Betanii… Od dawna chciał pomówić z Łazarzem o Jej przyszłości, o tym co będzie, gdy On odejdzie. Nie zdążył wcześniej, nie było kiedy, wypadki tak szybko się potoczyły. A już dawno wymyślił, że nie ma sensu, by Ona dłużej pozostawała w Nazarecie, gdzie nie ma nikogo, bo i rodzina była Mu nieprzyjazna. Zastanawiał się nad przyszłością Matki wiele, bardzo wiele razy. Zaczęło się to od zamachu na Jego życie w Nazarecie, kiedy przekonał się, że dla Niego nie ma miejsca w tym mieście. A wkrótce okazało się, że nie ma życia również dla Jego Matki. Ale jeżeli Jej stamtąd nie brał, to dlatego, że nie widział nic lepszego. Jedynie co się nasuwało, to Kafarnaum i dom Piotra. Ale po pierwsze, dom nie należał do Piotra, tylko do jego teściowej, a to już była starsza pani. Sam Piotr nie mógł być brany pod uwagę. Przecież był przewidziany na pierwszego wśród Dwunastki. A po trzecie, dom w Kafarnaum to był jeden wielki młyn, w którym wtedy, gdy On tam ściągał, żyć się nie dało. Aż wreszcie przyszła Betania. Gdy patrzył na nią z perspektywy czasu, wydawała Mu się czymś nieprawdopodobnym, jak wyśniona z bajki. Myśl, ażeby Matka Jego zamieszkała na stałe w Betanii, powstała w Nim od czasu, gdy Jego Matka znalazła się w Betanii przed ostatnim Świętem Namiotów. Przekonał się, że Ona czuje się w tym domu znakomicie.\nPoruszył się. Ból przeszył Go jak tysiące szpad, wbitych nagle w Jego ciało, piramida wspomnień zbudowana z barwnych plam pastelowych nagle zawaliła się, zapanowała ciemność. Dopiero po chwili wrócił do przytomności. Tak, Matka. Matka w Betanii pod opieką Łazarza – tego nadzwyczajnego człowieka, którego cenił jak największy dar, jakim Go Ojciec obdarzył na tej ziemi. A więc Matka w Betanii.\nZnowu otworzył oczy, wypatrując ich niespokojnie. Żeby już wreszcie przyszli. Coraz trudniej było Mu złapać oddech przy rozciągniętej do granic możliwości klatce piersiowej. Żeby wreszcie przyszli. Już nie słuchał tego, co się dzieje pod krzyżem pomiędzy faryzeuszami i starszymi ludu. Tylko czekał.\nI wtedy Ją zobaczył. Szła, prowadzona pod rękę przez Łazarza, z drugiej strony towarzyszyła Jej Magdalena. Była tam jeszcze Jego ciotka – matka Kuby i jeszcze jedna ciotka – matka Kleofasa. Wpatrywał się wciąż w Maryję. Płakała, to widać było po jeszcze niewyschłych łzach. Ale teraz szła z marmurową twarzą, z zamkniętymi oczami. Tylko od czasu do czasu otwierała je na moment, wtedy widział, że tkwi oczami w Nim przerażona, współczująca, zdruzgotana Jego widokiem. Podeszli tak blisko, jak się tylko dało. Przystanęli. Już nie chciał czekać, bojąc się, że w każdej chwili serce może odmówić posłuszeństwa, tym bardziej, że miał powody po temu: od chwili pojawił się nowy ból – tak jakby było jeszcze jakieś miejsce w Jego ciele nieobjęte bólem – to był ból pod mostkiem. Wiedział o tym, ze już Go nie stać na żadne mówienie, tłumaczenie, wyjaśnianie, że musi się ograniczyć do paru słów. Wpatrzył się w Łazarza, jakby dając mu znać, że będzie mówił do niego, żeby się starał Go zrozumieć. Matki nie musiał ściągać wzrokiem. Patrzyła na Niego intensywnie, widząc, że chce mówić. A On, wpatrując się w Nią, wyrwał z siebie okrzyk, który niósł w sobie rozkaz, polecenie czy prośbę – czy to wszystko razem:\n– Niewiasto… – zdecydował się na taki tytuł, aby wiedziała, że to Jego postanowienie ostateczne, od którego będzie się Jej wolno oderwać tylko w wyjątkowej sytuacji – Niewiasto – formułował każde słowo powoli, z największym trudem, robił po każdym przerwę, żeby podjąć trud wypowiedzenia kolejnego słowa, zdawało Mu się, że nie dobrnie do końca: – Oto syn Twój – i wskazał oczami Łazarza.\nSam nie przypuszczał, że jest tak strasznie osłabiony. Spojrzał na Marię. Dosłyszała, zrozumiała, przytaknęła głową.\nJuż nawet zaoszczędził sobie zwracania się do Łazarza po imieniu albo w jakikolwiek inny sposób, bo bał się, że nie skończy:\n– Oto… – był na skraju wyczerpania, tracił przytomność – Matka… – jeszcze jedno słowo i może umierać – twoja.\nGłowa Mu opadła i ogarnęła Go ciemność. Obudził Go znowu straszliwy ból. Dusił się. Resztką sił usiłował złapać głęboki oddech. Otworzył oczy. Było prawie ciemno. „Już noc? Tak długo pozostawałem nieprzytomny?” Spojrzał w górę. Nie. Nadchodziła ulewa. Ciemne chmury zaciągnęły niebo. Grzmiało. „To chyba te grzmoty obudziły mnie”. Błyskawice przecinały horyzont.\nZaczął odmawiać „swój” psalm:\n„Boże mój, Boże mój,\nCzemuś mnie opuścił…”\nAle to było wszystko, na co Go było stać, by wypowiedzieć ustami, potem już mówił myślą. Odmawiał go pośpiesznie, bo bał się, że nie skończy, ale skończył. Czuł, że zdążył w ostatniej chwili. Ból w okolicy mostka przeszył Go, jakby został ugodzony strzałą, zdążył wykrzyknąć:\n– Wykonało się! – i to był Jego ostatni oddech.


„PUSTO”. Zbiorowa wystawa laureatów i finalistów konkursu Artystyczna Podróż Hestii - Galeria Sztuki im. Jana Tarasina\nStrona GłównaAKTUALNA WYSTAWA„PUSTO”. Zbiorowa wystawa laureatów i finalistów konkursu Artystyczna Podróż Hestii\n„PUSTO”. Zbiorowa wystawa laureatów i finalistów konkursu Artystyczna Podróż Hestii\nPo raz kolejny Fundacja APH wyrusza w Polskę, żeby zaprezentować szerokiej publiczności prace młodych twórców – laureatów i finalistów konkursu Artystyczna Podróż Hestii. Do wystawy „Pusto” w Galerii Sztuki im. Jana Tarasina w Kaliszu, kurator Michał Suchora zaprosił siedmiu artystów, którzy poruszają w swoich pracach temat nieobecności.\nPrzywołana tu historia jest o tyle ciekawa, że pokazuje kierujący człowiekiem mechanizm; dopiero brak, zniszczenie i śmierć uzmysławia nam wartość utraconego przedmiotu lub osoby. Prezentowane na wystawie prace artystów najmłodszego pokolenia, nie odwołują się do żadnych wielkich narracji historycznych, nie są obciążone – jak sztuka artystów starszego pokolenia – imperatywem „zajmowania się sprawami ważnymi”. Najmłodsze pokolenie zwraca się ku sobie, w stronę swoich, często intymnych spraw. Perspektywa mikro zastępuje spojrzenie makro. Wnętrze własnego domu, historia własnej rodziny okazują się być bardziej absorbujące niż odległe, znane z podręczników historii zdarzenia. Używając do tego różnych mediów, zaproszeni do wystawy artyści pokazują to, czego pokazać się nie da, tropią fizyczne i mentalne ślady obecności nie-obecnego.\n16 grudnia 2016, godz. 18.00\nZapraszamy na prezentację twórczości laureatów i finalistów konkursu Artystyczna Podróż Hestii. Wyświetlane będą filmy autorstwa Xaverego Wolskiego „Lamella”, Piotra Urbańca „being friendly again” i Bartosza Zimniaka „#diwaklozetowa”.\nW ramach wystawy zostaną zorganizowane bezpłatne warsztaty edukacyjne dla mieszkańców Kalisza, które zaplanowane są na 14 stycznia 2017, sobota.\nNiebawem podamy więcej informacji na temat programu spotkania i zapisów. (pracownia@tarasin.pl)


Bezpieczna Utrata Wagi Na Tydzień - Styl\nArtykuły na temat: bezpieczna utrata wagi na tydzień\n...w miejscu dłużej niż normalnie wytrzymujesz, wywoła u ciebie reakcję stresową. O wiele bardziej wolałabym, abyś medytowała raz dziennie przez 3 minuty niż 20 minut raz na tydzień. Tak, nawet bardzo krótka(...) ostatni tydzień i miesiąc minęły powoli. Wyobraź to sobie: zaledwie parę minut poświęconych medytacji może pogłębić i rozszerzyć doświadczanie upływającego czasu. Dzięki temu rzadziej będziesz się...\n...powierzchni np. owrzodzenia lub plamki, zaburzenia lub utrata smaku, zmiany w odczuwaniu smaków, zmiana koloru i jego tekstury, towarzysząca temu wysoka gorączka, trudności z jedzeniem i piciem - mówi lek...\n...postrzega je więc jako osoby godne zainteresowania. Jak to osiągnąć w praktyce? Poświęcając ciału dużo uwagi, bo to pomaga je polubić. Nie wymiguj się brakiem czasu. Jak mówi Dominique Loreau(...) pod wpływem ciąży, karmienia, zmiany wagi, wieku. Poznać jego potrzeby i np. jeżeli jest bardzo duży, dla zdrowia i komfortu spać w biustonoszu - wyjaśnia. Uprawiasz sport? Podczas ćwiczeń biust...\n...stosowania) - Powoduje utratę wagi Wady: - Nie jest zbilansowana ani indywidualnie dopasowana - Jej stosowanie zawsze odbywa się kosztem zdrowia - Utrata wagi nie jest trwała - Bardzo(...) 2 kg nadwagi, jak i dla osoby mającej 20 kg nadwagi. Dla kobiety i mężczyzny, dla dwudziestolatka i 40-latka. Dla osoby aktywnej i takiej, która całymi dniami leniuchuje. Jej kaloryczność jest...\n.... Potrafi sobie przypomnieć imiona osób, z którymi właśnie rozmawiasz, lub adres, pod który jedziesz, ale niekoniecznie twój własny numer telefonu lub nazwiska ludzi, z którymi miałeś spotkanie tydzień(...) będący alkoholikiem lub narkomanem. · Rodzic lub krewny w więzieniu. · Oglądanie fizycznego znęcania się nad rodzicem. · Utrata rodzica w rezultacie śmierci, rozwodu lub separacji. Zgodnie z wynikami...\nDyskusje na temat: bezpieczna utrata wagi na tydzień\nTaka utrata wagi jest jeszcze bezpieczna, bardzo bezpieczna. Większa mogłaby się wiązać z efektem jojo. U mnie jak na razie jedyna kuracja, która dawała fajne zmiany, to ta z foreverslim. Faktycznie traciłam po 2 kg tygodniowo, w sumie 16 kg. Kuracja trwała 3 miesiące, pod koniec traciłam mniej, ale zeszłam już do prawidłowej wagi. Teraz już codziennie ćwiczę, rozsądnie jem - jestem inną osobą ;-0


Pomorskie: Policja wyjaśnia okoliczności pożaru neogotyckiego kościoła na Kociewiu - Polityka i Społeczeństwo\nPomorskie: Policja wyjaśnia okoliczności pożaru neogotyckiego kościoła na Kociewiu\nPAP • 31 grudnia 2020 - 11:48\nW nocy doszczętnie spłonął neogotycki kościół drewniano-ceglany w Kasparusie na Kociewiu. Policja wyjaśnia okoliczności pożaru.\nW czwartek nad ranem zakończyła się akcja gaśnicza kościoła pw. św. Józefa w Kasparusie na Kociewiu. Jak powiedziała PAP Karina Stankowska z Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Starogardzie Gd., dyżurny straży otrzymał zgłoszenie o pożarze tuż po północy.\n"Na miejsce skierowano siły i środki Państwowej Straży Pożarnej i Ochotniczych Straży Pożarnych powiatu starogardzkiego, w tym średnie i ciężkie samochody ratowniczo-gaśnicze" - dodała Stankowska.


List Biskupa Opolskiego na Wielki Post 2017\nCo roku kieruję do Was moje słowo pasterskie na okres Wielkanocnej Pokuty. Inaczej niż do tej pory, tym razem zwracam się do Was nie na początku, lecz w Piątą Niedzielę Wielkiego Postu. Przed nami Wielki Tydzień i Okres Wielkanocny, najważniejszy czas w roku liturgicznym, który rozpoczyna Niedziela Palmowa a wieńczy Uroczystość Zesłania Ducha Świętego. Chcę Was zmotywować do owocnego przeżycia Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa, zmobilizować do takiego zaczerpnięcia z tych wielkich tajemnic naszej wiary, do takiego przyjęcia i zwiastowania zmartwychwstałego Jezusa, aby Jego królestwo bardziej wzrastało i rosło w naszych sercach, domach i parafiach.\nCZYTAJ CAŁY LIST NA WIELKI POST\nIstotą Wielkiego Postu jest przygotowanie wspólnoty wiernych przez nawrócenie, słuchanie Słowa Bożego i modlitwę do największego święta chrześcijan, jakim jest Wielkanoc. Nawrócenie, które stanowi najważniejszy temat Wielkiego Postu, streszcza się w trzech praktykach wielkopostnych: modlitwie, poście i jałmużnie. „Katechizm Kościoła Katolickiego” przypomina, że bez nawrócenia serca, czyny pokutne pozostają bezowocne i kłamliwe. I odwrotnie — nawrócenie wewnętrzne, skłania do uzewnętrznienia takiej postawy przez widzialne gesty i czyny pokutne (por. KKK 1430). Zwraca też uwagę, że okresy i dni pokuty wskazane w roku liturgicznym, takie jak Wielki Post i każdy piątek, są dla Kościoła specjalnym czasem praktyki pokutnej. „Okresy te są szczególnie odpowiednie dla ćwiczeń duchowych, liturgii pokutnej, pielgrzymek o charakterze pokutnym, dobrowolnych wyrzeczeń, jak post i jałmużna, braterskiego dzielenia się z innymi” (por. KKK 1438). Modlitwa, szczególnie otwarta na słuchanie słowa Bożego, pozwala człowiekowi zrozumieć zamysł Boga w stosunku do niego i do całego świata. Post w praktyce wielkopostnej nie ma charakteru dietetyczno-medycznego, ale staje się swoistym czasem uwolnienia wiernych od złudzeń, jakim ulegają w stosunku do rzeczy. Innym ważnym aspektem postu staje się jego wymiar wspólnoty z najuboższymi — jałmużna. Św. Augustyn, zwracając się do swoich wiernych, mówił: „Wstrzemięźliwość wasza niech będzie pokarmem biednych”. W hymnie Liturgii Godzin Kościół modli się: „Ten czas przeżyjmy w skupieniu; Krótsze niech będą rozmowy; Skromniejsze nasze posiłki; Więcej czuwania nad sobą”.\nZapraszamy do uczestnictwa w nabożeństwach Drogi Krzyżowej ( piątek 17:00 lub 18:00 ) oraz Gorzkich Żali ( niedziela godz. 15:15 )\nNiedziela 26.02.2017 - godz. 15.15-16.00\nPoniedziałek i Wtorek 27-28.02.2017\n12.00-13.00 Osiedle Małe (Pstrowskiego, Niepodległości, Makuszyńskiego i Broniewskiego)\nPRZECZYTAJ ORĘDZIE PAPIEŻA FRANCISZKA NA ŚWIATOWY DZIEŃ CHOREGO\nWikary ks. Marek Rusecki\nobchodzi 50-te urodziny.\nNa Abrahama, życzymy wielu łask Bożych\nDzieląc radość Uroczystości Bożego Narodzenia Parafianom i Gościom życzymy, aby nam wszystkim dane było dostrzec obecność Boga w Jego słowie, w liturgii, sakramentach i drugim człowieku...\nŻyczymy wszystkim radosnych i spokojnych chwil spędzonych z rodziną i przyjaciółmi. W ten szczególny czas świąt Bożego Narodzenia przyjmijcie najlepsze życzenia dla Was i Waszych bliskich. Niech Najświętsza Maryja Panna i św. Józef otoczą Was swą opieką, a narodzony w Betlejem Zbawiciel rozpali na nowo gorliwość chrześcijańską i obdarzy Was wszelkimi potrzebnymi łaskami w Nowym Roku.\nSerdecznie zapraszamy do obejrzenia zdjęć z ostatniego czasu, kiedy to odbyła się pielgrzymka do Łagiewnik, trwały prace remontowe na placu kościelnym oraz wykonywane były prace związane z renowacją witraża.\nZOBACZ ZDJĘCIA Z OSTATNIEGO CZASU\nSerdecznie zapraszamy do obejrzenia zdjęć z Pielgrzymki Jubileuszowej do Rzymu, która odbyła się w dniach 25.09 - 01.10.2016. Zwiedziliśmy m.in. Wenecję, Rzym, Nettuno, Casia, Asyż, a całą naszą parafię powierzaliśmy w naszych modlitwach.\nZOBACZ ZDJĘCIA Z PIELGRZYMKI DO RZYMU


Co znajduje się w zakładzie stolarskim? | Ponad Horyzont\nMoto & Tech Co znajduje się w zakładzie stolarskim?\nW związku z rosnącym popytem w branży nieruchomości, przemysł meblarski ciągle się rozwija. W dobie tanich szaf, krzeseł czy ław z sieciówek zdawać by się mogło, że dla takich zawodów jak stolarz nie ma już miejsca na rynku. Nic bardziej mylnego! Wymagający klienci wciąż istnieją, a wraz z nimi popyt na spersonalizowane produkty wysokiej jakości produkowane na wymiar do konkretnych pomieszczeń. Profesja stolarza jeszcze przez długi czas będzie więc bardzo pożądana. Warto jednak wiedzieć, że nabycie odpowiednich umiejętności w tym fachu nie jest proste. Wymaga specyficznej wiedzy oraz wielu godzin spędzonych w stolarni. Niezbędne jest także posiadanie odpowiednich narzędzi, które pozwolą na tworzenie mebli zgodnie z projektem klienta.\nKażdy projekt tworzony w stolarni rozpoczyna się od odpowiedniego zaplanowania wszystkich czynności. Następnie należy zgromadzić odpowiedni budulec, z którego będą tworzone meble. Jest to nie tylko drzewo, które prawdopodobnie jako pierwsze przychodzi każdemu na myśl, ale także wszelkiego rodzaju sklejki, płyty drzewopochodne, a także lite deski. Aby stworzyć z nich materiały o odpowiednim wymiarze, niezbędne jest oznaczenie miejsc cięcia. Przeprowadzenie tej czynności jest możliwe dzięki odpowiedniemu ołówkowi oraz przymiarowi, który może występować w wersji metalowej lub drewnianej. Na tym etapie warto także wykorzystać przykładnicę kątową, która umożliwia precyzyjne cięcie pod odpowiednim kątem.\nJedną z najważniejszych rzeczy wykorzystywanych w warsztatach stolarskich jest piła do drewna, która wstępuje w kilku rodzajach. Możemy wyróżnić między innymi płatnice, otwornice oraz grzbietnice. Osobną kategorię tego typu narzędzi tworzą też piły japońskie i kabłąkowe. Jeśli decydujemy się na ich zakup, wówczas koniecznie należy sprawdzić, w jaki sposób zostały wykończone i rozmieszczone ich zęby. Od tego będzie bowiem zależeć jakość cięcia oraz jego szybkość. Doświadczony stolarz zdaje sobie także sprawę z tego, że kształt zębów piły świadczy o tym, czy nadaje się ona do cięcia poprzecznego, czy też podłużnego.\nJeśli natomiast potrzebujemy narzędzia, które umożliwi nam cięcie pod odpowiednim kątem, wówczas przyda się tak zwana ukośnica. Jest to piła ukośna przesuwna, która charakteryzuje się przede wszystkim lekkością i niewielkimi rozmiarami, ale także stabilną podstawą. W przypadku wyboru tego typu narzędzia warto zadbać o to, aby posiadało ono odpowiednie osłony, które zapewnią bezpieczeństwo w pracy. Natomiast jeśli komuś zależy na dużej precyzji cięcia, wówczas powinien postawić na pilarko-zagłębiarkę.\nPozostałe narzędzie wykorzystywane w zakładzie stolarskim\nŚwietną pomocą dla każdego stolarza w procesie tworzenia mebli są wszelkiego rodzaju szczypce stolarskie. Najbardziej znanymi są kombinerki, które służą do przytrzymywania różnych przedmiotów. Choć z powodzeniem można ich używać również do cięcia, to do tego typu pracy wykorzystuje się przede wszystkim obcęgi, czyli inaczej szczypce czołowe lub boczne.\nPrzydatne są także imadła, czyli narzędzia, dzięki którym możliwe staje się ustabilizowanie drewnianych elementów podczas czynności, takich jak cięcie czy wiercenie. Wykorzystuje się je także do klejenia przedmiotów, które dzięki imadłu mogą na dłużej pozostać w jednej pozycji, a co za tym idzie – dokładnie się zespoić. Lżejszą wersją tego typu narzędzia są ściski stolarskie. Mają one nieskomplikowaną budowę, a dodatkowo można je łatwo przenosić w różne miejsca.\nNarzędziem, bez którego praca stolarza byłaby niemożliwa, a przynajmniej nie tak efektywna, są dłuta do drewna. Przykładowe można znaleźć tutaj: https://dluta.pl/. Choć zdawać by się mogło, że sprawdzą się one tylko w rękach artystów, to również osoby zajmujące się produkcją mebli posługują się nimi z powodzeniem. Dzięki dłutom możliwe bowiem staje się tworzenie różnego rodzaju nieregularnych wgłębień oraz rowków. Wykorzystuje się je także do frezowania. Narzędziem pozwalającym na wykonywanie otworów w drewnie jest wiertarka oraz wiertarko-wkręcarka.\nKolejnymi przedmiotami znajdującymi się w zakładzie stolarskim są strugi i heble. Wykorzystuje się je do wygładzania drewna, a także do usuwania takich warstw, których nie da się wykorzystać w procesie tworzenia mebla. Tego typu przedmioty pozwalają też na zaokrąglanie krawędzi czy żłobienie. Jest to możliwe dzięki specjalnym nożom, które można wymieniać i dobierać w zależności od pracy, którą chcemy wykonać. Ważnym przedmiotem w ręce stolarza są też narzędzia do szlifowania drewna.\nPodstawowym z nich jest papier ścierny o różnej gradacji. Jeśli umieścimy go w odpowiednim urządzeniu, wówczas otrzymamy szlifierkę ręczną lub elektryczną. Zazwyczaj rekomenduje się używanie tej drugiej wersji, ponieważ praca z nią jest dużo bardziej efektywna. Do tego typu działań używa się także pilników oraz tarników. Ich wykorzystanie jest szczególnie wskazane, jeśli podejmujemy pracę z małymi elementami. Oba te narzędzia mogą mieć różnorodne kształty, np. płaski, okrągły lub trójkątny.


Będzie walkower? | Dziennik Polski\n0-1 Milejski, 1-1 P. Stanek (karny), 1-2 M. Bukowiński, 1-3 Milejski, 2-3 Kot (karny), 3-3 Miklas. Sędziował Szymon Zaborowski. Żółte kartki: Wnęk, A. Bukowiński - Podstawa, Ł. Kopeć, Woźniak, M. Stanek. Czerwone kartki: Wnęk (za 2 żółtą), K. Jagła - Gołdyn.\nKlasa C, grupa III\nAgricola Klimontów - Polanowice 3-3 (1-1)\nAgricola: Fryt - S. Skoczyński (K. Kopeć), Gołdyn, Zatorski, Woźniak - P. Stanek, Balachowski (Miklas), Kot, Ł. Kopeć - M. Stanek, Podstawa\nPolanowice: Prześlica - M. Bukowiński A. Bukowiński, N. Jagła, - K. Stefański, Czajka, Wnęk, M. Stefański (K. Jagła), S. Stefański - Skowronek (Zalewski), Milejski (Nowak)\nWiele wskazuje na to, że choć zawodnicy obu zespołów walczyli na boisku przez blisko 90 minut, wynik spotkania może zostać zweryfikowany jako walkower dla gospodarzy. Wpływ na to miały wydarzenia, do których doszło w samej końcówce spotkania. Przy stanie 3-2 dla przyjezdnych (już wtedy grali w liczebnym osłabieniu) za kopnięcie rywala został usunięty z boiska K. Jagła z Polanowic. Za chwilę czerwoną kartkę obejrzał Gołdyn z Agricoli, którzy nazbyt emocjonalnie zareagował na faul rywala. W tym momencie grano więc dziesięciu na dziewięciu. Gdy regulaminowy czas gry dobiegał końca, Agricola przeprowadziła akcję, po której wyrównującego gola zdobył Miklas. Goście byli jednak przekonani, że zawodnik gospodarzy był na spalonym. Protestując przeciwko uznaniu bramki jeden z nich "naruszył nietykalność arbitra" (złapał go za szyję). Szymon Zaborowski w tej sytuacji przerwał mecz i pod opieką gospodarzy został odwieziony do szatni. (ALG, GC)\nCracovia bez Gola i punktów


3061 • Strona 152 z 219 • 1 ... 149, 150, 151, 152, 153, 154, 155 ... 219\nprzez Rambo123 15 gru 2010, 22:28\nMontechristo objawy przypominają mi moje jak byłem młodszy. Podziwiam Cię że potrafisz jeszcze pracować. W chadzie charakterystyczne jest to że w mani lub hipomani potrzeba nam niewiele snu. Dużo chorych na chad jest żle zdiagnozowanych, ponieważ zgłaszają się tylko z depresjami.\nprzez montechristo 16 gru 2010, 20:44\nRambo123 napisał(a): Montechristo objawy przypominają mi moje jak byłem młodszy. Podziwiam Cię że potrafisz jeszcze pracować. W chadzie charakterystyczne jest to że w mani lub hipomani potrzeba nam niewiele snu. Dużo chorych na chad jest żle zdiagnozowanych, ponieważ zgłaszają się tylko z depresjami.\nMam 35 lat i jeszcze nie odłożyłem tyle żeby odpuścić pracę.\nAle teraz próbuje zmienić - celuje w całkiem wysokie stanowiska - dochodzę do last etapu i mnie nie wybierają - tak jak by mi spadło IQ i może czyją że nie bije odemnie taka zdrowa energia mimo super doświadczenia i MBA/prawie doktoranckiego wykształcenia.\nJa sam widzę że nie jestem już tak bystry jak kiedyś i mniej zdecydowany...\nMniej czytam, straciłem hobby, gó...wno mnie interesuje to gdzie chce zajść - kiedyś miałem wszystko zaplanowane i byłem skrajnie konsekwentny i zdyscyplinowany.\nTeraz olewka - co będzie to będzie - byle by przetrwać dzień\nChore - prawda?\nprzez RafQ 17 gru 2010, 12:46\nPernazyna....bleeeee.Ja nie chce żadnych leptyków,bo robią ze mnie zombi i zabierają resztke mojego człowieczeństwa.Co z tego,że nie mam lęków,jestem spokojniejszy itp jak pojawia się spowolnienie,spięcie mięśni (nawet twarzy) które uniemożliwia aktywność fizyczną.Dla ludzi co siedzą w domach może to być rozwiązanie ale dla osób,które pracują czyli mają non stop styczność z ludźmi plus chcą robić coś poza domem (ćwiczenia,rower i inna aktywność) zdecydowanie odradzam.\nJa byłem na rispolepcie i w pracy była tragedia.Jak przyszedł młyn gdzie trzeba było się uwijać z pracą żeby się wyrobić na czas czulem się tak ograniczony i spowolniony że głowa boli.Jestem w kwiecie wieku a czułem się jak 70 letni dziadek i miałem problemy z takimi czynnościami jak zasznurowaniem sobie butów.Albo leżenie kilka godzin na łóżku,gapienie się w sufit zupełnie bez celu (pustka w głowie).Nieeee...takie cos zdecydowanie nie dla mnie.\nprzez Rambo123 17 gru 2010, 15:33\nMontechristo współczuję. Możemy się pocieszyć że depresja nie trwa wiecznie. Wczoraj byłem u lekarza. Przepisał mi Setaloft i to z oporami abym nie wszedł w hipomanię.\nTo jest moje marzenie aby być w hipo lub przynajmniej w stanie normalnym bez lęków.\nWczoraj małem strasznego doła. Nic tylko wyć z bólu.\nMoja inteligencja też leci w dół. Nie czytam książek, nie oglądam filmów. Jak już to tylko Discovery lub przyrodnicze. Mam kłopoty z koncentracją.\nprzez Zenonek 17 gru 2010, 15:49\nHehe czlowieku z takim wyksztalceniem w WAwie pewnie mozesz zarabiac bez wiekszych problemow ok 50,000 zl/ miesiecznie ?\nJakbym tyle zarabial to z mojej depresji by wiele nie zostalo :), no ale ja mam reaktywna....\nW kazdym razie jak ktos ma dobra/bardzo dobra sytuacje materialna to latwiej jest wtedy wyjsc z kazdej depresji...\nPomysl jakbys zarabial 2000 i na nic by Cie nie bylo stac...\nprzez linka 17 gru 2010, 15:54\nZenonek napisał(a): Pomysl jakbys zarabial 2000 i na nic by Cie nie bylo stac...\nLudzie, gdzie wy mieszkacie....w mojej okolicy jak ktoś 2000 na rekę dostaje to już jest bardzo bardzo dobrze....\nMoja matula tyle nie ma po 30 latach pracy\nprzez Zenonek 17 gru 2010, 15:58\nMieszkam w KR.\nPowiem tak, wiele osob z okolic KR zarabia jakies rynsztokowe grosze - ok 1300-1500 zl na reke.\nJednakowoz sporo osob tez zarabia ok 3000 zl na reke.\nA najlepsze jest to, ze ja jak ktos umie dobrze np malowac, tapetowac, klasc glazure- to moze lekko zarobic 5-10 tys miesiecznie !!\nprzez linka 17 gru 2010, 16:03\nZenonek, a tak z tym się zgadzam, teraz w sumie jak ktoś ma jakiś konkretny fach.....nawet hydraulik czy tak jak piszesz ekipa od wszelakiego rodzaju remontów - można się dorobić\nNajgorzej jest z ludźmi po 40 ...ale to już na inną rozmowę\nprzez zdesperowany1 17 gru 2010, 16:05\nno w Wawie 5 k na ręke to tez nie problem;)\nprzez maksinek 17 gru 2010, 16:09\nja mieszkam w Kaliszu i tu zarabia sie około 1200 a o 2tys to mozna pomarzyc:)))\nprzez Zenonek 17 gru 2010, 16:09\nMozna, naprawde mozna sie DOrobic, ale takze trzeba sie narobic.\nMaz mojej kuzynki ma studia AE w KR i mial wybor praca za 1800 lub klasc glazure.\nNauczyl sie dobrze klasc, zaczelo mu to sprawiac przyjemnosc i zarabia srednio 4500 zl miesiecznie !\nzdesperowany1 napisał(a): no w Wawie 5 k na ręke to tez nie problem;)\nW Wawie to kelnerka w dobrej knajpie zarabia 3-4 na lape + napiwki ok 2k.\nprzez Rambo123 17 gru 2010, 22:33\nJa mam blisko 4 koła netto emerytury. Potrafiłem dorobić ok.4-6 jeszcze. No i żona pracowała.\nNiestety żonie kazałem się zwolnić, za 4 lata dostanie emeryturę. Żona do godzin popołudniowych zajmowała się wnukiem. Teraz robimy to wspólnie. Śliczny maluszek 10-cio miesięczny\nPrzy okazji kochana żona zajmuje się mną jak mi smutno.\nprzez Śnieżka* 17 gru 2010, 22:48\nDokładnie taka polska rzeczywistość, w mojej okolicy srednio zarabia się najnizszą średnią krajową czyli poniżej 1000tyś na ręke.\nprzez RafQ 17 gru 2010, 22:56\nmaksinek napisał(a): ja mieszkam w Kaliszu i tu zarabia sie około 1200 a o 2tys to mozna pomarzyc:)))\nJak to można pomarzyć? Ja za 2 miesiące 2k wyciągne i jeszcze 200zł mi zostaje .\nHydraulicy u nas zarabiają ok 2000 zł ale jadą po 200-250h miesięcznie i więcej.W pracy fizycznej,magazynowej lub na samochodach dostawczych zarobisz 1800zł na łapę ale kręcisz ponad 300h miesięcznie więc łatwo można policzyć jaką mają stawke godz.Plus jeszcze wychujają Cie na nadgodzinach tłumacząc że nagrodą będzie to,że dalej będziesz mógł pracować i nie zostaniesz zwolniony.\nDlatego ja nadgodzin nie robie wogóle,bo nikt nie chce za nie płacić.Odbębniam swoje 7h (od stycznia 8h) dziennie i spier..lam do domu nie przejmując się resztą.Kierowcy w firmach spedycyjnych jeżdżący na tirach z Tarnowa i okolic na krajówce zarabiają na po 1800-2500 na ręke (umowa o prace za 1317 brutto+premia za km) więc sorry...\nI tak jest nienajgorzej w porównaniu do tego co dzieje się w małych miejscowościach na podkarpaciu.Jest sporo "firm",gdzie ludzie robią na czarno za 600 zł mies.\n"Tu średnia zarobków to pięć tysięcy,\njaka szkoda, że w pięć miesięcy .. (nie - dziękuje)"\nReszte zostawie bez komentarza,bo szkoda moich nerwów.\nŚnieżka - skąd ja to znam.U mnie w firmie 90% ludzi zarabia 950zl na ręke za pełny etat miesięcznie.


Jaka jest różnica między secesyjnym idealna linii Art Deco? - Yourclearpoint.com\nJaka jest różnica między secesyjnym idealna linii Art Deco?\n03/27/2010 by Jepson\nStylu art nouveau jest ruchem artystycznym, które zwiedzać historyczne i naukowe perspektywy początku 1900. Stylu art nouveau chciał połączyć sztuki z normalnego życia. Eleganckie i dekoracyjne, secesyjnym została ekologiczne w przyrodę, szczegółowe wzory łukową. Art deco po secesji i zbadać pomysłów, które były powszechne w stylu Bauhaus, polegające na gładkie, geometryczne kształty, formy funkcjonalne i fryzur awangardowych. Podczas secesji i art deco, w czasach pojawiły się podobne, rozmaite różnice były widoczne.\nStylu art nouveau, popularny w latach 1890-1900, zbadać symboliczne ozdobny styl oparty na serpentynach krzywe z licznymi liniowy zakrętów i włącza. Styl wykorzystywane liniowe, lub pokryte, wzorce, które odzwierciedla organicznych kształtów, najczęściej kształt lilia lub winorośli. Podczas secesji, lub tłumaczenie z francuskiego rozumieniu "nowej sztuki," opisane estetyki ekologicznej linie i obrazy, art deco dążyć do uproszczenia linie i wyrażona piękno w liniowej geometrii.\nArt deco, popularny w latach 1920 i 1930, wykorzystane geometrii w odważne, Kontrastowe kolory, które zaproponował ruchu i nowe pomysły. Podczas gdy secesyjnym przeznaczone do sztuki i rzemiosła na wyższy poziom sztuki, art deco oferowane abstrakcyjna widok pochodzi od awangardy, która wyrażona nietypowe pomysły sztuki. Stylu art nouveau przeciwstawia ten pomysł, próby dostosowania stylu na wyższy poziom artystyczny aprecjacji. Po rewolucji przemysłowej art deco był pod wpływem szybkiego wzrostu w obszarach miejskich oraz nowych osiągnięć technologicznych.\nCechy sztuki secesyjnej\nZdaniem Francji Discover "Niepohamowany entuzjazm formy, koloru i linii" były najbardziej identyfikujące charakterystyczne dla secesji. Linie zakrzywione, a nie prosto i było przydomek makaronu, kręgosłupa szyjnego, tasiemca i styl dym papierosowy.\nJednym z najbardziej identyfikacji cech stylu art deco jest "Ziggurat" lub schody typ konstrukcji. Art deco kształty są również nazywane "Zig-Zag" lub "Błyskawicę" linii, zgodnie z Art Deco Society z plaż Palm. Zaokrąglone narożniki, wielokrotności trzech z tych samych pozycji i usprawnione linie w kolorach, które kontrastują z tłem są powszechne w stylu art deco. Paski pokryte trzy wyścigi mogą być także obecne. Inne cechy stylu art deco obejmują geometrycznych form i kształtów; szkło mleczne; Neon; małe, okrągłe okna; obrazy w przyszłości; centrum lub symetryczne równowagi; i terakota na podłogach, czyli kawałków marmuru lub szkła osadzone w przyciemniane cementu. Linie i obiekty były często powtarzane w grupach po trzy.\nArt deco styl projektowania graficznego używane linie proste formy geometryczne kształty do tworzenia obrazu dla celów estetycznych lub komercyjnych. Geometryczne linie zostały połączone z czcionki bezszeryfowe, lub typu bez końca uderzeń, do tworzenia plakatów i innych materiałów drukowanych. Stylu art nouveau używane roślin i innych form natury tworzą elementy projektu w obrazy. Kobiety często były głównym tematem secesyjnego.\nArt deco po stylu Bauhaus; formy proste i solidne, składający się z "ścisłe geometryczne kontury, brak żadnych upiększeń i ledwo zgodnych historyczne kształty liter," według odwołanie sieci Web. Po pierwsze geometria wydawało się niewygodne, w porównaniu do płynne linie w stylu secesyjnym.\n• Jaka jest różnica między whippeta idealna Greyhound?\n• Jaka jest różnica między Submeter idealna Utility Meter?\n• Jaka jest różnica między tutka idealna ustnik trąbki?\n• Jaka jest różnica między pluskwy idealna kleszcze?\n• Jaka jest różnica pomiędzy bodziec idealna śrubowe koła zębate?\n• Jaka jest różnica między 4D idealna 3D?\n• Jaka jest różnica między ćwieki idealna paznokcie?\n• Jaka jest różnica między lakier idealna Emalia lakier bezbarwny?\n• Jaka jest różnica między 5W30 idealna 20W50 oleju silnikowego?\nJak zmienić kolory kwiat z barwnikiem\nZrób to sam Jigsaw Puzzle Mat\nJak kupić zestaw chemii szkła\nJak zawiązać Kominiarki\nJak naprawić zarysowania panel\nJak usunąć atrament bezpieczeństwa Tagi z magnesami\nUrodziny party pomysłów chłopców wiek 9\nPomysły do zasłon\nJak wyłączyć funkcję wyboru silnika Lekki bezpiecznik w Honda Accord\nJak stworzyć Pomanders na wesela


Najlepiej wysiąść we Wrzeszczu i przesiąść się na tramwaj w kierunku Oliwy. Wysiadasz na przystanku Uniwersytet i około 700 m na piechotę\nWitaj na forum Tak jak dziewczyny wspomniały, nie ma rejonizacji, leczyć się możesz gdzie chcesz lub gdzie jest miejsce. Ważne żeby zacząć jak najszybciej. Jeżeli czegoś nie wiesz to śmiało pytaj. Pomożemy\n(14-09-2018, 19:44)Natasza napisał(a): Najlepiej wysiąść we Wrzeszczu i przesiąść się na tramwaj w kierunku Oliwy. Wysiadasz na przystanku Uniwersytet i około 700 m na piechotę\nCZEŚĆ.czy muszę wyjąć dokumentacje ze szpitala gdzie byłam wcześniej?jeśli zmienia się szpital.czy na polanki jest dobry lekarz?bo tam gdzie byłam wcześniej nic mnie nie zatrzymuje.\n(15-09-2018, 08:24)basiapolk@wp.pl napisał(a):\nDokumentacja podstawą do kwalifikacji. Najlepiej przed wybraniem się zadzwoń do sekretariatu neurologii (numer na stronie szpitala) i tam udzielą więcej informacji. Ja jestem zadowolona. Lekarze kompetentni.\nw Gdańsku jest strasznie ciężko dostać się do programu, sam jeżdżę do Gdyni, tam praktycznie od ręki.\nSzkoda, że tak długo u Ciebie trwała diagnoza.\nLeżałaś u nas na neurologii?\n(23-09-2018, 18:31)WorkBorg napisał(a): Hej,\nCześć.U nas?tzn.gdzie?W gdańsku czy w gdyni?Leżałam i tutaj i tutaj.


Podczas uroczystej Gali z okazji Jubileuszu dziewięćdziesięciolecia Izby Rzemieślniczej oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczości w Katowicach, Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk” został uhonorowany Nagrodą Specjalną. Wyróżnienie dla „Największego Ambasadora Śląskości”, odebrał w imieniu Zespołu Dyrektor Zbigniew Cierniak.\nXIX Gala Izby Rzemieślniczej, pod Honorowym Patronatem Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego, odbyła się 14 kwietnia 2012 roku w sali koncertowej Akademii Muzycznej w Katowicach. To jedno z najważniejszych spotkań środowiska gospodarczego w Polsce południowej i największa uroczystość organizowana przez Izbę Rzemieślniczą. W Gali udział wzięli m.in. Władysław Kosiniak - Kamysz, Minister Pracy i Polityki Społecznej, Tomasz Tomczykiewicz, Wiceminister Gospodarki, Zygmunt Łukaszczyk, Wojewoda Śląski, Aleksandra Banasiak, członek Zarządu Województwa Śląskiego, Andrzej Gościniak, Przewodniczący Sejmiku, a także Radni Województwa Śląskiego oraz 14 prezydentów śląskich i zagłębiowskich miast. Chór Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” wystąpił z krótkim koncertem, prezentując repertuar ludowy.\nPodczas uroczystego wieczoru 17 firm odebrało statuetkę „Firmy z Jakością” za najwyższą jakość produktów i usług, trzy „Firmy z Przyszłością” wyróżniono za wdrażanie innowacyjnych rozwiązań, a Rzemieślnikiem Roku 2011 został Jerzy Weindich. W gronie Przyjaciół Rzemiosła znaleźli się m.in. Małgorzata Hanzilk, Posłanka Parlamentu Europejskiego i Tadeusz Donocik, Prezes Regionalnej Izby Gospodarczej. Nagrodą Specjalną uhonorowano także wybitnego trenera Antoniego Piechniczka. Galę uświetnił koncert w wykonaniu Golec uOrkiestra.\nJak informuje Izba Rzemieślnicza, laureaci to wyjątkowe firmy, stanowiące gospodarczą wizytówkę nie tylko naszego województwa ale także kraju, będące świadectwem, iż dysponujemy znacznym potencjałem gospodarczym oraz dużymi możliwościami rozwojowymi.(AK)


Już w piatek joker, który zastępuje każdy inny kupon loteryjny - plus.nowiny24.pl\nJuż w piatek joker, który zastępuje każdy inny kupon loteryjny\nJeśli grasz o mieszkanie i zabraknie Ci któregoś kuponu z zestawu to w brakujące miejsce będziesz mógł wstawić właśnie jokera.\nJeden Kupon Joker zastępuje jeden dowolny brakujący kupon loteryjny - z zastrzeżeniem, że taki zestaw nie może być złożony wyłącznie z Kuponów Joker.\nJednak zestaw konkursowy nie może się jednak składać wyłącznie z jokerów i musi być w nim przynajmniej jeden „zwykły” kupon.\nWłącz się już dziś do gry o gotówkę i mieszkanie\nPomyśl, jak wspaniale byłoby zdobyć dla siebie mieszkanie, bez konieczności zaciągania kredytu na 30 albo 40 lat. Właśnie taką szansę daje Ci udział w naszej grze. Mamy dla Ciebie warte 305 000 zł. Jeśli jeszcze nie grasz o to piękne mieszkanie i dużą gotówkę, czas to zmienić.\nGrę możesz zacząć w każdym momencie. Grę możesz rozpocząć od dowolnego kuponu, najważniejsze, abyś zebrał zestaw dziesięciu, które będą miały kolejne numery. Jeśli któregoś dnia zabraknie Ci kuponu, już w piątek wydrukujemy jokera!\nJokery opublikujemy raz w miesiącu\nJokery nie mogą samodzielnie stanowić dowodu udziału w grze. Oznacza to, że aby zestaw mógł wziąć udział w grze, powinien zawierać minimum jeden kupon loteryjny oznaczony numerem kolejnym i dniem tygodnia i maksimum 9 kuponów Joker. Przesłanie 10 jokerów w jednej kopercie nie stanowi zestawu upoważniającego do udziału w grze.\nKupony Joker będą publikowane obok zwykłych kuponów loteryjnych w wydaniach piątkowych Nowin raz w miesiącu. Kolejny kupon Joker zostanie wydrukowany w lipcu, a następny w sierpniu.\nPrzykładowy zestaw kuponów z jokerem może wyglądać następująco: Kupon 1, 2, 3, joker, 5, 6, 7, 8, 9 i 10.\nChcesz mieć więcej szans w loterii\nPierwsze losowanie już w sierpniu\nPierwsze losowanie odbędzie się 24 sierpnia 2017 roku. Wylosujemy: 1 x 5 000 zł, 3 x 1 000 zł, 5 x 500 zł.\nW tym losowaniu wezmą udział tylko zestawy dostarczone do biura loterii do 23 sierpnia 2017 r. do godz. 15.\nZwycięzca loterii „Mieszkanie za czytanie” zamieszka w nowym budynku kompleksu SkyRes, pomiędzy ulicami Warszawską i Lubelską. To świetne miejsce do zamieszkania, ale również znakomita inwestycja w samym centrum miasta.\nPrenumeratorzy miesięczni, całotygodniowi Nowin zyskują jeszcze więcej. Oprócz możliwości zebrania 21 zestawów kuponów otrzymają dodatkowo 20 Kart Prenumeratora. Dzięki temu podwoją swoje szanse na wygraną i sporo zaoszczędzą, ponieważ Nowiny w prenumeracie są tańsze niż w normalnej sprzedaży detalicznej. Aby nie przegapić żadnego wydania gazety, zyskać dodatkowe szanse i zaoszczędzić, wystarczy zaprenumerować Nowiny.\nWykup abonament już dziś i graj o mieszkanie\nW tej edycji loterii udział mogą wziąć również Czytelnicy, którzy wykupią abonament dostępu do treści elektronicznych z e-wydaniem Nowin w serwisie plus.nowiny24.pl/wez-udzial/. Przysługiwać im będą Karty Abonamentowe, które również zwiększają szanse w grze o mieszkanie.\nCzytelnikowi, który kupi miesięczny dostęp, przysługują aż 4 karty abonamentowe. Przy zakupie kwartalnego abonamentu, otrzyma aż 12 szans w postaci Kart Abonamentowych!\nDodatkowo będzie miał możliwość gry bez najmniejszego zaangażowania swojego czasu (to my wypełnimy, wydrukujemy i umieścimy w urnie wszystkie przysługujące Karty Abonamentowe).\nW ramach abonamentu otrzyma nieograniczony dostęp do treści w serwisie plus.nowiny24.pl.


Adventure Sky - park linowy - Krościenko nad Dunajcem - Atrakcje.pl\nPark linowy Adventure-Sky w Krościenku nad Dunajcem składa się z trzech tras o różnych poziomach trudności i zjazdu tyrolskiego, które dostarczą moc wrażeń i wspaniałą przygodę na wysokościach.\nPlatformy w parku linowym Adventure-sky montowane są na wysokości od 3 do 12 metrów. Im dalej od początku trasy, tym większa wysokość, na której znajdują się przeszkody. Każda trasa znajdująca się w parku, kończy się zjazdem tyrolskim.\nSystem asekuracji, stosowany na wszystkich atrakcjach jest jednym z najlepszych, a sprzęt używany w parku posiada wszystkie niezbędne atesty. Wykwalifikowani instruktorzy pracujący w parku, to ludzie, dla których wspinaczka i sporty ekstremalne to pozytywna obsesja.\nTrasy znajdujące się w parku linowym Adventure-Sky:\nTrasa czerwona - najbardziej wymagającą. Trasa posiada przeszkody w poziomie i pionie.\nwysokość platform: 11 metrów\ndługość trasy: około 500 m\nTrasa niebieska to propozycja dla osób, które stopniowo chcą oswoić się z wysokością. Trasa przygotowuje do dalszych zmagań w parku.\nWysokość platform: 7 m\nTrasa dla dzieci - dziecko traktowane jest tak samo poważnie jak dorosły i pozwala dziecku poczuć pełną radość w pokonywaniu przeszkód.\nwysokość platform: 2 m, pozwala to na odpowiedni nadzór nad maluchami przez opiekunów\nTyrolka nad Dunajcem - przejazd po stalowej linie w uprzęży na bloczku, tzw. tandemie. Jest to największe wyzwanie znajdujące się w parku. Podczas zjazdu można podziwiać piękną rzekę Dunajec.\ndługość: około 300 m\nwysokość platform: 9 i 14 m\nmax. prędkość 30 km/godz\nJeszcze 11h 50m (do 21:00)


Ukraina zainteresowana samobieżnymi haubicami Krab i Dana-M2 [KOMENTARZ] - Defence24\n3 listopada 2020, 14:32\nsobota, 21 listopada 2020, 16:43\nW sumie jak im nie sprzedamy zrobią własny lepszy. Potrafią produkować rakiety to i działo samobieżne sobie zrobią. Cały czas słyszę że mamy super sprzęt, tylko pies z kulawą nogą nie chce go kupić. Tylko nasza armia.\nPotrafili. Prawie cała kadra inżynierów już w Rosji.\nśroda, 11 listopada 2020, 00:55\nDamy im w prezencie? Czym zapłacą? Jestem za za eksportem z Polski o ile generuje wpływy.\nśroda, 11 listopada 2020, 11:40\nCzasami warto sprzedać coś komuś za jeden zł. Przykład Leopardów w naszej armii jest tego najlepszym przykładem. Korzyść z tej transakcji dla niemieckiego przemysłu była i jest długofalowa. 1) spowodowała, że zakupiliśmy systemy modernizacyjne w RFN. 2) przerwaliśmy rozwój polskich czołgów. Skoro Ukraina nie ma takich zdolności to nie widzę problemu aby je tam rozwijać. Jeżeli wspólnie będziemy produkować sprzęt to BiR obciążą nasze kraje i obniżą ich koszty. Od Ukrainy powinniśmy nabyć pociski rakietowe i silniki do śmigłowców - licencje (co w przypadku Kruka i późniejszych zakupów byłoby dobrym rozwiązaniem).\nwtorek, 24 listopada 2020, 15:58\nJeśli faktycznie z powodu pozyskania starych już wtedy niespecjalnie perspektywicznych Leo przerwaliśmy "rozwój własnych czołgów", to znaczyłoby tylko tyle, że byliśmy idiotami. Tyle, że niespecjalnie było czego przerywać, a nasz przemysł nie byłby w stanie nawet w 30 lat dostarczyć czegoś na kształt nowoczesnego MBT. Co najwyżej jakieś malaje+, i tak słabsze od t72B3 nie mówiąc o nowszych.\nśroda, 9 grudnia 2020, 13:50\nW czasie kiedy powstawał Malaj, T-72B3 jeszcze nie istniał, Rosja planowała Czarnego Orła z amunicją w niszy wieży. Malaj miał przynajmniej (w odróżnieniu od Twardego) mocniejszy silnik. Wówczas (ćwierć wieku temu) ERAWA to było coś, na dosyć przyzwoitym światowym poziomie. Istniały plany budowy nowego własnego MTB od podstaw (Goryl, Wilk) ale zostały uwalone, podobnie jak umowa na współpracę w projektowaniu i produkcji następcy Leo wspólnie z Niemcami. Sprawę pilotował R. Szeremietiew, a uwalili pupile Bronisława Komorowskiego, w wiadomych okolicznościach. Podpisano umowę na import Leo na najgorszych dla nas możliwych warunkach, które nam de facto wygaszały produkcję czołgów, choć faktycznie za sam sprzęt zapłaciliśmy 1 EUR.\nniedziela, 8 listopada 2020, 19:16\nNie piszcie bzdur, oni nie mają pieniędzy na polskiego Kraba, ostatnio negocjowali 1 mld dolarów pożyczki z MFW przez pół roku, bo sa na skraju bankructwa. O cenach polskiego sprzętu przypomina mi się rosyjski jutuber zajmujący się wojskowością, który omawiając Borsuka, powiedział, że kosztuje on tyle co rosyjski czołg t-90 w najnowszej wersji, a przypomnę, że Rosja licząc na głowę, jest tak ze trzy razy bogatsza od Ukrainy.\nwtorek, 10 listopada 2020, 09:13\nCiekaw jestem skąd rosyjski youtuber zna cenę Borsuka, skoro na razie jest tylko prototyp i nie ma nawet jednego egzemplarza kupionego przez wojsko ?\npiątek, 6 listopada 2020, 18:17\nMinister Błaszczak powinien już dziś być w Kijowie z ofertą Krabów za ich wersję (nie eksportową) Homara. Integrację z Topazem, rozwój pocisków przyszłości i sprzedaż naszej amunicji precyzyjnej też można dogadać.\nsobota, 7 listopada 2020, 08:45\nMinister Błaszczak woli jechać do Waszyngtonu,kupić trochę sprzętu do pokazania na paradzie i w zamian nie uzyskać żadnych technologi :)\nsobota, 7 listopada 2020, 23:28\nNiestety nie sprostał stanowisku, choć i tak przeciętnością znacznie przegonił swoich poprzedników. Możliwe, że w innym resorcie poszło by mu o wiele lepiej. Szkoda.\npiątek, 6 listopada 2020, 14:57\nDobrze, że powinni. Ich sowiecka artyleria jest przestarzała i stracili wiele wyrzutni 152 mm w Debalcewe. Polska i Ukraina mogą mieć burzliwą przeszłość, ale tu i teraz są naturalnymi sojusznikami. co więcej, oba kraje mają uzupełniające się wartości MIC, które mogą uzupełniać luki we wzajemnych możliwościach. Tak więc ukraina kupuje polskie kraby, a Polska kupuje Ukrainie ulepszone pociski tajfun 122 mm do wyrzutni GRAD i pocisków balistycznych Thunderer II. wygrana / wygrana dla obu krajów.\nMake a great deal again\nczwartek, 5 listopada 2020, 06:19\nBędzie zrobiony deal. Wy dostarczycie kraby, a oni pokażą wam jak się robi decapitacje. No i będzie gitara.\nczwartek, 5 listopada 2020, 15:54\nOk. Jak pokarza ja na putinie\nśroda, 4 listopada 2020, 21:54\nŚwietnie! Jak będziemy mieć własny produkt - choćby procę - możemy handlować. Bo na razie to albo jest to wielolicencyjny wieloskładak albo kompletny, lecz cudzy zestaw. Powodzenia.\nśroda, 4 listopada 2020, 18:43\nNo to nic nie stoi na przeszkodzie najpierw kasa potem sprzęt. A jeżeli chcą produkcje u siebie to zrobić tak samo jak Koreańczycy z nami najpierw kupują całe. Potem stopniowo przekazywać technologię produkcji.J mały chaczyk jeżeli by chcieli sprzedać na inne rynki to musi być nasza zgoda. Z 10 lat zejdzie.\nczwartek, 5 listopada 2020, 21:54\nKasa ? Ci Ukraińcy, którymi polskie matoły tak pogardzają mają elementy zbrojeniówki o której polski PGZ morze sobie tylko pomarzyć. Rakiety plot, balistyczne, manewrujące, ziemia-woda, ppk, silniki rodziny 3TD-2/3, wytwory KB Łucz, BSP taktyczne na lic. tureckiej, itd.itd.\nsobota, 7 listopada 2020, 09:19\nwszystko to nic nie warty jeszcze postsowiecki, technologiczny smietnik\nwtorek, 10 listopada 2020, 09:02\nChciałbym żebyśmy mieli taki śmietnik. Pomarzyć dobra rzecz.\nniedziela, 8 listopada 2020, 07:30\nMają zdolności i potencjał. Przy współpracy z Turcją czy Koreą przeskoczą na poziom dla nas niedostępny. Sami nie osiągniemy tego co oni mają dziś, a nikt nam technologii nie sprzeda.\nśroda, 4 listopada 2020, 18:09\nKryl jest już gotowy przedłużają program bo kasę na 500+ wydali itp. HSW prowadziła wszystkie testy kilka razy min strzał na poziomym ustawieniu lufy. Taki strzał pokazuje czy konstrukcja jest wytrzymała i stabilna. Na YOUTUBE są filmiki z testów. MON tez robiła testy. System można zamawiać od ręki.\nczwartek, 5 listopada 2020, 20:19\nKryl został zaprojektowany pod "misje". Jak zrobimy coś na kołach z osłoniętą załogą, automatem ładowania, oraz zasięgiem 40 km (i kalibrze 155 mm) to natychmiast będzie zamówiony\nponiedziałek, 9 listopada 2020, 17:14\nA po kiego nam taki gorszy Krab na kołach??\nwtorek, 10 listopada 2020, 09:16\nSzybkość przerzutu. Po co Szwedzi mają wersję kołową?\nśroda, 11 listopada 2020, 09:31\nTaak, Archer jest całe 5 km szybszy od Kraba na drodze , i sporo wolniejszy w terenie.\nCena nie będzie mniejsza za to co mc proponuje.\nśroda, 4 listopada 2020, 17:08\nZanim się nasi obudzą to koś inny załatwi interes.\nśroda, 4 listopada 2020, 15:36\nUkrainie i Polsce tylko wojskowy złom potrzebny, mój Boze, czy nie ma w tych panstwach potrzeb gdzie mozna te pieniądze skierowac tam skierować.\nczwartek, 5 listopada 2020, 18:14\nUkraina jest w stanie wojny tak naprawdę, a ty się pytasz czy nie mają ważniejszych wydatków od wojska?\nśroda, 4 listopada 2020, 12:07\nZgodnie z oświadczeniem ONZ Ukraina jako państwo nie istnieje...\nczwartek, 5 listopada 2020, 16:33\nHerr Wolf Taki stary odgrzewany koltlet :)))) 7 kwietnia 2014 roku ósmy Sekretarz Generalny ONZ Ban Ki-moon wygłosił oszałamiające oświadczenie :))) Dobrze wiesz kto to wymyslil \_lesniczy\_\nczwartek, 5 listopada 2020, 10:09\nNie Ukraina ale Rosja:)\nśroda, 4 listopada 2020, 11:44\nCiekawe czym zapłacą ?????????????????????????????????\npiątek, 6 listopada 2020, 09:44\nNiczym nam nie zapłacą bo nie będzie żadnej transakcji. Wielcy brania nakażą zakup tam gdzie należy.\nśroda, 4 listopada 2020, 19:26\na do czego nam ta przestarzala technologia wygrzebana z postsowieckiego smietnika? zamiast kupic nowoczesne rozwiazania na zachodzie znowu krajowy przemysl bedzie mamił MON sprzetem z parametrami z lat 80ych ubieglego wieku jak to jest np z kierowanymi pociskami 155mm do Krabow o zasiegu 20km?\nczwartek, 5 listopada 2020, 21:58\nProblem w tym, że MY o tej "przestarzałej" technologii możemy sobie tylko pomarzyć. Za co "mistrzu" kupisz zachodnie technologie rakietowe jak po 1 - NIE chcą nam ich sprzedawać, a po 2 - ZA CO kupisz jak budżet pusty i zadłużony kompletnie ? Skąd się takie "janusze" biorą ??\nczwartek, 5 listopada 2020, 19:28\nPociski kierowane laserem do haubic maja wszedzie taki zasieg. Popatrz na najnowszego Excallibura naprowadznego na laser. Zamiast ponad 50km dla wersji INS/GPS mamy 20km.\npiątek, 6 listopada 2020, 08:13\n"Jak podaje firma Raytheon zasięg maksymalny Excalibur S wystrzeliwanego z lekkiej haubicy M777 wynosi od 35 do 40 km (w zależności od warunków atmosferycznych strzelania) natomiast w wypadku haubicy z lufą o długości 52 kalibrów przekracza 50 km." - https://www.defence24.pl/excalibur-s-z-podwojnym-ukladem-naprowadzania-pomyslnie-przechodzi-testy Zasieg 20km ma Krasnopol wystrzeliwany z 2S19 Msta z lufa o dl 40 kalibrow ten sam zasieg przy dl lufy 52 kalibrow dla Kraba jest delikatnie mowiac niewystarczajacy, dodatkowo przy strzelaniu z nowej haubicy Koalicji (52 kalibry) zasieg Krasnopoli wzrasta do 40 km.\npiątek, 6 listopada 2020, 15:00\nOK, co do Exaclibur S moj pomyłka, choć to juz drugi pocisk o tej nazwie. Tyle ze to nie jest zwykły pocisk z naprowadzniem na laser ale ma INS/GPS i dodtkowo dodane naprowdznie laserowe.Natomiast co do Krasnopoli to jak na razie potwierdzony jest zasieg 20km, jakis dowód na te 40 km z 2S35? Msta ma działo 152mmL47 a nie L40 pnie asdf\nśroda, 4 listopada 2020, 08:54\nKrabów nie kupią, bo robią interesy z Turcją. Gadanie o Krabach, to tylko element negocjacji. Skoro kupują drony od Turcji, to kupią też ich haubice do kompletu. Dla Turcji to też polityczny i strategiczny biznes, bo osłabiają Rosję, więc nie tylko pieniądze będą argumentem. Ukraina i Turcja są dla siebie naturalnymi sojusznikami. Nie zmienia tego nawet współpraca Rosji i Turcji w niektórych dziedzinach. My jesteśmy im niepotrzebni. Oczywiście jeśli mamy coś interesującego, to to kupują, jak np. flyeye, ale to nie ten kaliber. Strategicznej współpracy nie będzie.\npiątek, 6 listopada 2020, 00:45\nMądrego to i miło poczytać...\nOj byłby fajny barter, ale nasza niepodległość na to nie pozwoli.\nśroda, 4 listopada 2020, 07:52\nsprzedaż krabów Ukrainie jest mało prawdopodobne ze względów na brak licencji eksportowych dotyczących i podwozia i wieży. A wybiorą to co najtańsze\nśroda, 4 listopada 2020, 00:18\nKrab to jest angielsko-koreański skladak polska nie ma praw do sprzedaży za granicę zapomnijta\nśroda, 4 listopada 2020, 00:14\nPGZ to nawet guzika za granicę sprzedać nie potrafi a wy tu bajeczki o Krabie piszecie. Kupią od Turcji ewentualnie Niemcy i tyle w temacie.\nwtorek, 3 listopada 2020, 22:42\nUkraina zainteresowana zakupem KRABA jeżeli za technologie które nas interesują to może warto pogadać?\nwtorek, 3 listopada 2020, 21:35\nI oczywiście, że będzie jak z przyrządami optycznymi do czołgów - kupią trochę, po czym zrobią własne. Przecież nawet tego nie kryją. Ani nie zajmie im to kilkunastu lat.\nśroda, 4 listopada 2020, 14:06\nbo nie sprzeaje sie kilku ale conajmniej kilkadziesiąt lub kilkaset ,tak aby nie opłaciło sie potem kopiowanie .Zreszta posiadajac prawa możemy dochodzić ochrony ze strony instytucji europejskich i światowych.\nwtorek, 3 listopada 2020, 23:37\nSkopiowanie Kraba nie jest proste. Podwozie - Korea, raczej im się nie narażą. Wieża - BAE System, czyli jak poprzednio. Armata - Nexter i Rheinmetall, i znów jak w pierwszym przypadku. Silnik - MTU, i znów... "Nasz produkt" jest zlepkiem różnych producentów i kopiowanie go to narażenie się wszystkim dużym producentom sprzętów.\nczwartek, 5 listopada 2020, 09:21\nNie armata, lecz lufa, i nie armaty, tylko działa.\n"Armata" to właśnie ciężkie wozy i wiemy to jeszcze od Homera :) Ówcześnie rydwany, dziś pojazdy pancerne, czy ogólniej ciężkie, wyspecjalizowane, bojowe, także np. te ciężkie do walki z pożarami.\n1/ Zakup licencyjny dotyczył nie tylko lufy, ale i zamka oraz systemu oporopowrotników - czyli armata która to wszytko "zawiera". 2/ Słownika Języka Polskiego PWN. Wedle niego, działo to "broń palna dużego kalibru miotająca pociski na znaczne odległości". Armatą zaś Słownik nazywa "działo o długiej lufie strzelające na dużą odległość pociskami o dużej prędkości".\nwtorek, 3 listopada 2020, 21:05\nSprzedać im nasze Dany wraz z amunicją, a ich miejsce zamawiać Kraby z nowoczesnymi pociskami! Może być barter, bo Ukraińcy mają parę ciekawych produktów. A jak oni nie zechcą, to pytać Ormian i Azerów, czy nie potrzebują uzupełnić stanów. Trzeba wykorzystać popyt.\nMistrzu Kraby nie zastąpią Dan z jednego prostego powodu - te pierwsze są przeznaczone dla brygad zmechanizowanych, natomiast Dany dla zmotoryzowanych! Różnica trakcji. Jak na razie to jest w toku projekt modernizacji naszych Dan (w oczekiwanie na zakończenie programu Kryl).\nI dany i Kraby służą dokładnie w tych samych jednostkach artylerii więc nie zmyslaj.\nśroda, 4 listopada 2020, 13:36\nW końcu ktoś dobrze tutaj mówi\nśroda, 4 listopada 2020, 11:55\nW ich miejsce to nie ma sensu. W ich miejsce to kołowa artyleria rakietowa o zasięgu 100 km, a nie 20, czy 40 jak w przypadku prochowej. Przy zasięgu 100km i więcej gąsienice nie są potrzebne.\nśroda, 4 listopada 2020, 10:47\nA my to armatohaubic na podwoziu kołowym nie potrzebujemy?\ndokładnie Ukraińcy kasą nie śmierdzą a produkty wojskowe przede wszystkim technologie rakietowe mają bardzo atrakcyjne\nśroda, 4 listopada 2020, 01:28\nDany można by im sprzedać gdyby powstał normalny Kryl z automatem ładowania i normalną kabinom. A, tak dzięki genialnym wymogom latania starym Herculesem, mamy wielkie g.\nZ Dan można zrezygnować tylko w przypadku gdy będziesz miał je czym zastąpić (z podwoziem kołowym). Zwróć uwagę, że temat Kryla "umarł". Dlaczego tak się stało ? Bo Kryl nie jest odpowiednikiem Dan (otwarta obsługa, bez automatu ładującego)\nczwartek, 5 listopada 2020, 10:13\nDana to odpowiednik Kraba i nigdy odpowiednikiem Kryla nie była.\nczwartek, 5 listopada 2020, 20:29\nKrab NIGDY nie był odpowiednikiem Dany/Zuzanny ze względu na "podwozie". Czyli Krab - gąsienice, Dana/Zuzanna koła. Oczywiście wiąże się to też z masą pojazdu, prędkością marszową, itd\npiątek, 6 listopada 2020, 15:03\nAkurat był i jest Krab i Dana/Zuzana to dokładnie ta sama kategoria artylerii samobieznej. Róznia się tylko trakcją i to wszystko. Rozumiem że G6 o masie 46 ton to tez wg ciebie ta sama kategoria co taki Ceasar czy Archer bo ma koła?\nsobota, 7 listopada 2020, 00:20\n52 tony Kraba do 30 ton Dany/Zuzanny. Inne prędkości na drodze i w terenie. Z założenia Kraby miały towarzyszyć czołgom lub stanowić samodzielne baterie artylerii. Dany/Zuzanny towarzyszą batalionom zmechanizowanym.\nniedziela, 8 listopada 2020, 00:22\nŻadne haubice samobieżnie nie działaja tak jak piszesz bo to dla nich samobójstwo. i Dany i Krby słuzą dokładnei w tych samych jednostkach artylerii, wojskom zmechnizowanym panie mc to miały towarzyszyc i je wspierać Gozdziki.\nsobota, 7 listopada 2020, 14:45\nA po co Kraby miały by towarzyszyć czołgom ? Wspierać czołgi znajdując się jakieś 20 kilometrów za czołgami to tak ale towarzyszyć im ? U nas Kraby zastępują Dany w Dywizjonach Artylerii Samobieżnej w Pułkach Artylerii. Spełniają dokładnie te same funkcje co Dany.\nwtorek, 3 listopada 2020, 20:32\nWarto ten temat ciągnąć. Mógłby być dobrym początkiem większej współpracy niż tylko szkolenia, kombinowana brygada, FlyEye, Grom czy Pirat. Szkoda, że do gotowości Kryla ciernista droga przez góry i rzeki, bo i tu byłaby szansa.\nwtorek, 3 listopada 2020, 20:04\nA może sprzedać Ukraińcom nasze Dany , czyli egzemplarze które nie są zintegrowane z sko Topaz a na ich miejsce zamiast naszego projektu Kryl kupić Zuzany 2 od Słowacji które są na podobnym podwoziu?????\nśroda, 4 listopada 2020, 07:05\nAle interes sprzedac 5 dział, żeby za tą kasę kupić jedno działo na Słowacji. Potencjal wojskowy zmniejszony. Potencjał przemysłowoekonomiczny zmniejszony bo przemysł nie ma nic a kasa wyprowadzona za granicę.\nZintegrowanych z Topazem jest chyba 85 Dan , wszystkich mamy 111 , z jedną zostawić do muzeum resztę (25 sztuk) sprzedać Ukrainie. Za pieniadze że sprzedaży + trochę dołożyć kupić słowackie Zuzany 2 w kalibrze 155 mm co da nam razem z Krabami też w kalibrze 155 mm jednolity system amunicyjny.\nczwartek, 5 listopada 2020, 19:30\nZuzana wyleciała kiedys z przetargu na Kraba bo nie spełniała wymagń JBMOU. Zuzana 2 w armii Słowacji pojawi sie dopiero w latach 2021-22. I dalej nie wiadomo czy spełnia wymogi JBMOU\nczwartek, 5 listopada 2020, 22:55\nCzyli zostaje tylko caesar 8x8????\npiątek, 6 listopada 2020, 15:04\nA po kiego nam Ceasar?? Mamy własne Kraby i zawsze można produkowac Kryla jak juz chcesz haubice na podwoziu kolowym.\npiątek, 6 listopada 2020, 19:20\nKryla na razie nie ma i jeszcze długo nie będzie a caesar już jest\nniedziela, 8 listopada 2020, 00:25\nKryl tez jest a jego produkcja seryjna ma ruszyc w 2021r.\nponiedziałek, 9 listopada 2020, 11:18\nNa razie to nasze wojsko ma się ponownie określić jakie ma wymagania wobec Kryla , a to dopiero będzie wyznacznikiem czy Kryl będzie mniej więcej taki jak jest w tej chwili , czy będzie przekonstruowany . A druga sprawa , to HSW nie jest przygotowana do uruchomienia produkcji Kryla w 2021 roku .\nwtorek, 3 listopada 2020, 23:43\nW 2015 Słowacy proponowali nam "wymianę". Oni kupują Rosomaka bez wieży, my od nich Zuzanny 2. NIKT NIE BYŁ TYM ZAINTERESOWANY.\nNiespodzianką dla nich byłoby przedstawienie sprawdzonej i dopracowanej w Polsce nowej haubicy "Kryl"!\nśroda, 4 listopada 2020, 09:56\nA jak myślisz: na ewentualny eksport Kryla do UA zgodzi się licencjodawca armaty ATMOS 2000? Bo ja mam niejakie obawy... Ale, teoretycznie, byłby to bardzo ciekawy myk: polskie MON chce mieć Kryla, przez lata torpeduje dokończenie programu, wiążąc ręce producentowi chociażby zmianą wymagań, a następnie brakiem odpowiednich papierów pozwalających skierować działo do badań, po czym patrzy, jak producent z powodzeniem sprzedaje je za granicą... Jest kilku potencjalnych klientów na Kryla, nie tylko Ukraina, ale bez zamknięcia fazy B+R jakimkolwiek rozstrzygnięciem, program jest zamrożony, bez jakiegokolwiek pożytku i dla polskiego wojska, i dla polskiego przemysłu. Co zaś do ewentualnego eksportu Kraba... Myślę, że jeśli doszłoby do niego, ucierpiałoby na tm tempo wdrażania tego systemu w naszym wojsku. A to ponoć chce zamówić, ponad pięć już zakontraktowanych DMO, jeszcze 1 lub 2 DMO dla nowej dywizji, i to nie po 2024 r., ale nieco wcześniej\nczwartek, 5 listopada 2020, 10:35\nBez zgody PZG nie sprzeda nic i nikomu.\nśroda, 4 listopada 2020, 08:38\nDla nas też ;)))\nwtorek, 3 listopada 2020, 19:30\nUważajcie bo Ukraina nam za coś zapłaci... Moglibyśmy przejąć w rozliczeniu kilka przedsiębiorstw, jak np. Motor Sicz, ale najpierw ktoś musiał by o tym pomyśleć, a później mieć jaja żeby to wyegzekwować. Czyli odpada cała nasza klasa polityczna.\nA po co nam Motor Sicz? Przecież ta firma ledwo ciągnie, nie ma w ofercie nic specjalnie ciekawego, nie ma zbytu na swoje produkty...\nczwartek, 5 listopada 2020, 16:00\nPrzyda sie. polski mbt bedzie mial silnik turbinowy\nponiedziałek, 9 listopada 2020, 17:18\nA niby jakim cudem, jak silniki GTD-1250 to produkt rosyjski Ukraina w swoicjh T-84 uzywa diesla 6TD.\nma wiedze i doswiadczenie. To czego u nas nie ma\nśroda, 4 listopada 2020, 15:04\nI co zamierzasz zrobic w zwiazku z tym?\nśroda, 4 listopada 2020, 14:18\nczyli co proponujesz ze my im amy kraby z które bedziemy musieli zapłacić w zamian przejmujac jakiś ich zakłed za modrnizacje też dodatkowo bedziemy mysieli zapłacić i to nie wiadomo czy z ichnimi projektami .To nie lepiej zlecić wykonanie jakiegoś projektu i miec do niego prawa , co z pewnością wyjdzie taniej\nśroda, 4 listopada 2020, 11:20\nTo już się dzieje. PGNIG będzie przejmował ukraińskie systemy gazowe. Ukraina tylko pozornie jest biedna, bo nie ma gotówki.\nśroda, 4 listopada 2020, 11:02\nPrzejąć? Jak my nawet swoich nie potrafimy utrzymać. Za ciency jesteśmy na sprawy silnikowe.\nśroda, 4 listopada 2020, 07:50\na dlaczego mieliby nie zapłacić ? A to Airbus dostarcza im śmigłowce za darmo ? Co za brednie\nśroda, 4 listopada 2020, 21:38\nAirbus dostarcza śmigłowce na kredyt RZĄDU FRANCUSKIEGO, taka ciekawostka apropo wspierania narodowego przemysłu\nwtorek, 3 listopada 2020, 23:56\nNasza? Waść z Niemiec czy ciepłego kraju, słynącego ze starożytnej historii i licznej diaspory?\nwtorek, 3 listopada 2020, 19:18\nWymienić wszystkie dany z nowe ukraińskie armatohaubice Bogdan. A cały zapas pocisków 152 mam sprzedać. I mamy cała artylerię na natowski kaliber\nśroda, 4 listopada 2020, 07:37\nPo co ci działo, o którym oni sami mówią, że jest niedopracowane i nie produkują go na dodatek?\nwtorek, 3 listopada 2020, 19:02\nJa bym Ukrainie niczego nie sprzedawał. Ostatnie wybory i kryzys wokół ich trybunału konstytucyjnego pokazjują, że obecnie Ukraina jest najbardziej politycznie niestabilna od 2014 roku. W związku z tym niewykluczone jest, że w ciągu najbliższych kilku/kilkunastu miesięcy trafi znów do strefy wpływów Rosji, a wtedy może się okazać że sprzedane Kraby celują w nas po drugiej stronie Bugu razem z Rosjanami.\nśroda, 4 listopada 2020, 11:47\nA może to Wy towarzysze bardzo boicie się Krabów w rękach Ukraińców ? Ponad 40 km zasięgu ( a to jeszcze temat rozwojowy) , Topaz , Fly Eye plus tureckie drony i być może Liwiec to jednak niezły wrzód na czterech literach tych z Donbasu czy Krymu .\nWymienić jakąś liczbę Krabów na licencję na T-84 i ewentualnie jakieś technologie rakietowe i wszyscy będą zadowoleni. My ruszymy z pomostową modernizacją czołgów a Ukraińcy nie będą musieli płacić gotówka, której teraz wszystkim brakuje.\nwtorek, 3 listopada 2020, 18:22\nbedzie zaporowa cena i wtedy mozemy wykazac ze my chcielismy ale oni nie kupili. Kupia niemieckie albo koreańskie. HSW nie jest w stanie wyprodukowac nic wiecej\nwtorek, 3 listopada 2020, 18:05\nNo dobrze a może Polska zainteresowałaby się ukraińskimi systemami rakietowymi jak np Grom2.Czy dla Polski takie systemy są w ogóle niepotrzebne...\nwtorek, 3 listopada 2020, 17:20\nDostaną paladyny lub k9...nikt o zdrowych zmysłach z poliniakami nie wejdzie do współpracy zbrojeniowej...jedyny nasz sukces eksportowy to kilka t72 alias pt91 ,kilkanaście piorunów,trochę berylu,kilka roskow,kilka Sokołów,parę dronów i robotów...bez żartów... Polin to se może drogo i słabo\nTy z Izraela?\nwtorek, 3 listopada 2020, 19:29\nDrogie chłopię. Chcielibyście. A tu zonk.... Za to waszego złomu coraz mniej chce brać.. No chyba ze na polowanie na ptactwo - to tylko Pancyr :)\nWierzycie w te brednie. Po pierwsze HSW nie jest obecnie w stanie jednocześnie produkować Kraba dla Polski jak i Ukrainy. Zresztą sam przyznał do prezes kilka miesięcy temu w wywiadzie dla DF. Dostawy dla Polski przewidziane są do 2024 roku.\nśroda, 4 listopada 2020, 11:31\nPrzeczytaj jeszcze raz artykul, tylko tym razem ze zrozumieniem !!! Mowa jest o przeniesieniu produkcji na Ukraine i to oni sami produkowaliby na potrzeby wlasnej armi te armatohaubice !!!\nbo mon nie chce szybciej. nie nadąża z wdrażaniem nowych baterii\nwtorek, 3 listopada 2020, 22:54\nNie byli w stanie, teraz już są. Automatyczna linia spawalnicza, frezarka + ludzie wypożyczeni z Bumaru i bez problemu schodzą 2 dywizjony rocznie. Jeden dla nas, drugi dla nich.\nwtorek, 3 listopada 2020, 18:50\nTych T-72 i pochodnych to kilkaset było w sumie.\nwtorek, 3 listopada 2020, 17:09\nUkraina stawia na Turcję. Rozmowy z nami to forma nacisku na Turcję w kwestii ceny. Ale wbrew pozorom obie te rzeczy są dla nas korzystne. I nie jestem pewien, czy sprzedaż Kraba Ukrainie byłaby dla nas korzystna.\nwtorek, 3 listopada 2020, 22:55\nA jaka różnica czy będą mieli Kraba czy Firtinę? Coś i tak kupią a potem zrobią po swojemu.\nwtorek, 3 listopada 2020, 16:04\nJeśli chcą Kraba to bardzo dobrze. Ale będą musieli zapłacić. Jak wszyscy\ntakie jak krab... czyli pewnie wybiorą PzH 2000 :)\nwtorek, 3 listopada 2020, 18:16\nI tu jest problem i pewnie dlatego przyjmą w darze z UK wycofywane AS-90.\nśroda, 4 listopada 2020, 07:42\nKrótsza lufa i tym samym mniejszy zasięg. No i elektronika do unowocześnienia.\nwtorek, 3 listopada 2020, 15:58\nCzas zacząć eksport, choćby kilkanaście czy kilkadziesiąt sztuk. Zawsze coś\nśroda, 4 listopada 2020, 18:42\nCzłowieku, kilkanaście sztuk to mniej więcej cała roczna produkcja.\nwtorek, 3 listopada 2020, 20:52\nAle nie na zasadzie produkcji u nich...\nśroda, 4 listopada 2020, 12:13\nZgadzam się. Dla nas, mimo że to nie brzmi dobrze, korzystna jest niestabilność Ukrainy. Ale niestabilność na takim poziomie, żeby m