7417 • Strona 468 z 530 • 1 ... 465, 466, 467, 468, 469, 470, 471 ... 530\nprzez Kamiru 10 sie 2014, 17:58\nPotwierdzam, ze to govno prawda z tym ze ten co naprawde chce to zrobic to by milczal. Ja mowilem o tym\nprzez evil never dies 11 sie 2014, 11:58\nZaburzenia psychiczne są straszne. Straszne. Ja naprawdę nie chcę już żyć w taki sposób. Jedyne co mnie na razie hamuje przed samobójstwem to strach co będzie z moimi dziećmi po mojej śmierci. Chciałbym im oszczędzić cierpienia. Dopóki dam radę będę żył. Jak długo nie wiem. Boję się, że jednak przyjdzie taki dzień, że zobojętnieję na wszystko. Tak naprawdę to bardzo chciałbym żyć, ale w takim stanie nie da rady. I nie gadajcie bzdur, że jak ktoś chce się zabić to o tym nie pisze. Brednie. Samobójstwo to jest jakieś wyjście z sytuacji. Nie idealne, ale jest.\nprzez White Rabbit 11 sie 2014, 19:02\nI nie gadajcie bzdur, że jak ktoś chce się zabić to o tym nie pisze. Brednie.\nOczywiście, że tak, bo zakładają, że nie można swobodnie migrować od grupy grożących/alarmujących do konsekwentnych. Przynależność nie jest dana dożywotnio. Krzyczalam. Nikt nie słyszal. Spróbowalam popełnić samobójstwo.\nprzez Inga_beta 11 sie 2014, 20:28\nMnie lęk przed tym co się stanie z moją córką też uratował przed samobójstwem.\nprzez 520m.n.p.m. 11 sie 2014, 20:58\nMnie kiedyś ktoś powiedział, że samobójstwo nie jest rozwiązaniem, ponieważ nie przynosi ulgi cierpiącemu. Człowiek, który umarł nic nie czuje, przestaje istnieć. To ja już wolę cierpieć niż nic nie czuć, przeraża mnie to, że można nic, kompletnie nic nie czuć.\nprzez evil never dies 11 sie 2014, 22:12\n520m.n.p.m. napisał(a): Mnie kiedyś ktoś powiedział, że samobójstwo nie jest rozwiązaniem, ponieważ nie przynosi ulgi cierpiącemu. Człowiek, który umarł nic nie czuje, przestaje istnieć. To ja już wolę cierpieć niż nic nie czuć, przeraża mnie to, że można nic, kompletnie nic nie czuć.\nMoże i ulgi nie ma, ale nie ma też cierpienia. Jeśli nie znajdę sposobu na poprawę swojego stanu, to prędzej czy później popelnię samobójstwo, bo życie dla mnie i ze mną będzie nie do wstrzymania. Szkoda mi życia, i będę się go trzymał ze wszystkich sił, ale fale mroku są coraz silniejsze boję się, że w koncu mnie zaleją. Zobaczymy, czas pokaże. Jeśli podejmę nieodwracalne kroki to na pewno z ogromnym żalem i smutkiem.\n-- 19 sie 2014, 09:41 --\nWiem, że to nikogo nie obchodzi ale chciałem powiedzieć że żyje. W sobotę chciałem zjeść opakowanie benzo i popić alkoholem. Ale się powstrzymałem choć alkohol i prochy już były przygotowane. Miałem obawy czy to nie będzie za słabe żeby się zabić a tylko rozwali mi wątrobę. Jak powiedziała moja znajoma, to już nie są tylko myśli. Na szczęście na razie mi przeszło.\nprzez torres 20 sie 2014, 12:54\nTo chyba ten moment, w którym już niczego ziemskiego nie będzie mi żal. Jest jeszcze strach przed reinkarnacją i jak go pokonam to wreszcie nadejdzie upragniona śmierć.\nprzez mangiferaindica 20 sie 2014, 12:59\nStrasznie to niewolucyjnie być więźniem własnego pragnienia śmierci jednocześnie kompletnie bez siły wolni, aby czyny zrealizować. Jak kiedyś było w moich wówczas ukochanym CSI Some people are only damaged, yet some are simply broken. I codziennie zastanawiam się, pomiędzy damaged czy broken lawiruję jeszcze, czy już spadłam nawet poniżej.\nprzez torres 20 sie 2014, 13:11\nJa raczej nie mam pomysłu jak to zrealizować. Każdy pomysł wydaje mi się do dupy i nie mam pomysłu na samobójstwo - dokładnie tak samo jak jest z życiem. Ale myślę, że to będzie jedyne co mi się w życiu uda i doprowadzę do końca. Czekam tylko na inspirację bo zupełnie nie mam pomysłu na sposób\nprzez BastekM 20 sie 2014, 19:38\nCzasami sa takie okresy w życiu ze mam takie myśli ze to juz ,to ten dzien i koniec .Ale strach jest silniejszy ..Walcze o każdy nowy dzien .\nZobaczcie tego człowieka to tylko 6 minut waszego zycia mi troche pomogło .\n-- 20 sie 2014, 19:39 --\nprzez goodluck 20 sie 2014, 20:35\nNo nieźle, brak słów. Podziwiam takich ludzie. Skąd on ma siłę? Wielki szacun!\nprzez BastekM 20 sie 2014, 20:51\ngoodluck napisał(a): No nieźle, brak słów. Podziwiam takich ludzie. Skąd on ma siłę? Wielki szacun!\nprzez lucy1979 20 sie 2014, 20:57\nno właśnie mam nową koncepcję na w miarę skuteczne samobójstwo. Tylko to takie pracochłonne...\nprzez INTEL 1 20 sie 2014, 22:49\nNa wstępie pragnę stanowczo stwierdzić iż absolutnie nie czuję jakichkolwiek negatywnych uczuć wobec kalek. Przeciwnie, jest mi ich niezmiernie żal i przenigdy nie chciałbym znaleźć się w ich sytuacji. Lecz oni również by nie chcieli. Nie mają jednak wyjścia i z nieznanych mi powodów sztucznie i nieprawdziwie gloryfikują swoje kalectwo jakoby protegujące ich do grona „lepszych dzięki kalectwu ludzi”.\nTak więc musze się z tym rozprawić.\nNa warsztat biorę wszelakie filmy motywacyjne z panem Nickiem Vujicicem – przerażająco doświadczonym przez los kaleką pozbawionym kończyn od urodzenia.\nTakie filmy, tudzież „przemowy motywacyjne” pana Vujicica usilnie lansują „bonusy” wynikające z kalectwa. „Bonusy”, bez których rozwój duchowy byłby niemożliwy, lub w najlepszym przypadku znacząco utrudniony. Próbują obłudnie prezentować wdzięczność losowi czy też Bogu za cierpienie dające przepustkę do raju. Bezapelacyjne zwycięstwa ze swoimi słabościami. Oczywisty sukces wynikający z całkowitej kontroli rzeczywistości kreowanej jakoby tylko i wyłącznie poprzez wewnętrzne chcenia, samodyscyplinę i samodoskonalenie. Hollywoodzkie zakończenia oper mydlanych.\nTakie i podobne dzieła uparcie gloryfikują kalectwo. Ukazują tak zwany niezłomny charakter, którego brak zwykłym zjadaczom chleba. Bo skoro „oni” mogą , to inni też, a jeśli „nie mogą” to znaczy, że nie chcą i tkwią w niewoli swoich negatywnych przekonań niejako na własne życzenie.\nPan Vujicic doszukuje się jakichś boskich interwencji, dzięki którym mógł się stać lepszym, oświeconym swoją wiarą człowiekiem. Moim zdaniem to choroba umysłowa spowodowana bezkresnym cierpieniem i racjonalizowanie nieracjonalnego.\nWbrew pozorom będąc specjalistą od motywacji ma znaczną przewagę nad konkurencją wynikającą z litości jaką wzbudza. Swoimi niewątpliwie wielkimi problemami i niesłychanymi ograniczeniami inicjuje u swoich audytorów poczucie wstydu za ich słabości. Słuchacze, czy oglądacze filmów porwani tkliwością, na chwilę mają zapomnieć o swoich przecież nic nie znaczących w konfrontacji z mówcą demonach.\nTego typu produkcje oparte są na prostym mechanizmie polegającym na umniejszaniu problemów ludzi przez los doświadczonych poprzez konfrontacje z jeszcze większymi nieszczęśliwcami.\nJeśli czyjeś dziecko straci nogi w wypadku samochodowym to mimo wszystko sytuacja tegoż rodzica nie jest taka zła, ponieważ inny rodzic, któremu dziecko zginęło w podobnym wypadku ma gorzej? A co z tymi rodzicami, których los nigdy w tak bolesny sposób nie doświadczy? Mają sypać głowę popiołem i w poczuciu winy żałować tych pierwszych? Czy nie mamy prawa im zazdrościć szczęścia? Bzdura, na której opierają się mechanizmy kaleckich, motywacyjnych prelekcji. Mityczna możność uporania się z największymi przeciwnościami losu. Wystarczy „przebudzić się i chcieć”. Moralizatorstwo i podział na tych co „chcą” i resztę, czyli na tych co „nie chcą” i potrafią tylko jęczeć, czyli niejako odpowiedzialnych za swój przeklęty los.\nSztuczne i namolne wzbudzanie nieuzasadnionego poczucia winy wynikającego z porównania naszych „błahych” problemów z niewątpliwymi problemami kaleki, który pomimo ograniczeń „może wszystko”. Swoista licytacja ograniczeń i podział na tych co mają „źle” i na tych, którzy mają jeszcze gorzej. Ergo- ci co znajdują się w trudnej sytuacji życiowej wyolbrzymiają swoje problemy i powinni się wstydzić ich emocjonalnych następstw ponieważ są ludzie, którzy mają jeszcze gorzej. W uproszczeniu schemat wygląda następująco. „Nie stać mnie na buty, tak więc muszę chodzić boso”. Jako panaceum temu problemowi przeciwstawia się sytuację: „nie mam nóg i problem twojej nędzy skutkującej brakiem butów jest mi obcy- ergo- mam gorzej i nie narzekaj”. Podła manipulacja faktami. A może by tak bardziej realistycznie przedstawić inną sytuację - „ Mam buty, ale stać mnie również na dobry samochód dzięki czemu owe buty będą mi dłużej służyć z racji zminimalizowanego ich zużycia i mam w głębokim poważaniu wasze nic dla mnie nie znaczące problemy”?\nFilmy tego typu oparte są również na zwykłej manipulacji, polegającej na wybiórczym pokazywaniu rzeczywistości. Same sukcesy okraszone szczerym uśmiechem delikwenta.\nA gdzie sytuacje kiedy pan Vujicic defekuje, oddaje mocz, czy seksualnie się zaspokaja? Czy również czyni to z radością, czy tez muszą czynić to za niego inni co jest dla niego upodleniem i nie ma w sobie absolutnie żadnych uszlachetnionych cierpieniem elementów?\nZ czego żyje? Zwycięstwa polegające na umiejętności pływania, czy też przemieszczania się po scenie tak naprawdę nic nie znaczą w przypadku podstawowych czynności umożliwiających normalne funkcjonowanie w świecie. Przykre, ale prawdziwe. Problemem niekalekich „szczęśliwców” są często niemożliwe do pokonania problemy egzystencjonalne. Przyziemna, codzienna walka o byt, o dochód umożliwiający utrzymanie rodziny, czy zaspokojenie najbardziej elementarnych potrzeb. Czyżby takie przyziemne troski były iluzoryczne? Czy nie będąc kaleką należy w każdym momencie z radości defekować tęczą za każdym pobytem w klozecie?\nPoprzez kilka przebiegłych, psychologicznych tricków podbarwionych roztkliwiającą i łatwo przewidywalną muzyką filmy powodują chwilowe i kompulsywne zapominanie o realnych problemach dzięki czemu choć przez chwilę czujemy się od nich wolni. Szczęśliwsi i pełni „mocy sprawczej” która już za chwilę ekspresowo wywinduje nas do grona ludzi szczęśliwych i pławiących się w dobrobycie.\n„Chcieć to móc” i inne banalne komunały typu „pieniądze szczęścia nie dają”.\nTo prosty i skuteczny mechanizm pozwalający święcić tryumfy filmików.\nWiem, że wielu inwalidów po przeczytaniu powyższego może się oburzyć. „To co - będąc kaleką mam tylko jęczeć i użalać się nad sobą”?. Otóż nie. Chodzi o to, żeby na przekór niesprawiedliwemu losowi żyć dalej, lecz nie gloryfikować swojego cierpienia i nie wmawiać sobie i innym, że owo cierpienie uszlachetnia, czy nawet otwiera furtki samodoskonalenia niedostępne dla „niekalek”. Sam jestem inwalidą. Umysłowym, cierpiącym na kalectwo wynikające z choroby psychicznej. Doskonale rozumiem cierpienie i ograniczenia wynikające z kalectwa. Walczę o każdy dzień życia, o przetrwanie do wieczora bez samobójstwa. Lecz nie heroizuję i nie gloryfikuję swojego cierpienia. Nie wmawiam sobie i innym, że to bonus od losu pozwalający mi na lepszą samorealizację, poszerzanie horyzontów i inne tego typu bzdury. I nie twierdźcie, że cierpienie psychiczne jest mniejsze od fizycznego. To bzdura. Znakomita większość samobójców to ludzie chorzy psychicznie, którzy nie dali rady znieść nieopisywalnych, niekończących się cierpień psychicznych. Wśród samobójców odsetek ludzi dokonujących tego czynu z powodu cierpienia fizycznego wynikającego z choroby ciała jest niewielki.\nW cierpieniu nie ma nic Boskiego. Jest tylko upodlenie.


pudzianfight.pl, tka 22.05.2010 17:09\nMariusz Pudzianowski przez większość pojedynku z Timem Sylvią walczył ze złamaną nogą. - Na samym początku pierwszej rundy trafiłem Amerykanina w kość i śródstopie przestawiło się - napisał na swojej stronie 5-krotny mistrz świata strongmanów. Pudzianowski poddał walkę w drugiej rundzie.\nZobacz walkę na Z Czuba.tv ?\nJako pierwszy o urazie Pudzianowskiego poinformował walczący na gali w Worcester Łukasz Jurkowski. Zawodnik MMA napisał na swoim koncie na Facebooku, że Mariusz Pudzianowski po walce trafił do szpitala. - Mariusz niestety w szpitalu. Chyba śródstopie połamał - podał "Juras".\n- Na samym początku pierwszej rundy trafiłem Amerykanina w kość i śródstopie przestawiło się. Ciężko było ustać na nogę i chodzić, trzeba było dalej walczyć, ale to już nie było to samo. Nie pokazywałem tego po sobie, ale postawienie nogi na matę sprawiało ból - napisał na swojej stronie 5-krotny mistrz świata strongmanów.\nPudzianowski podziękował też swoim fanom i zapowiedział że niebawem wróci ze zdwojoną siła.\nPudzian zapowiedział, że nie wymięknie\n- Prędzej doczekają się spokojnej starości, niż tego, że ja wymięknę. Nawet ze złamaną nogą wyszedłbym do klatki, żeby się bić - napisał na swojej stronie Pudzianowski przed walką, kiedy amerykańskie media zaczęły spekulować, że wycofa się z walki z Sylvią.\nWięcej o stromotnej porażce Mariusza Pudzianowskiego ?