hotel Fotografia | hoteljagiellonski.com.pl\nCategory Archives : hotel Fotografia\nHome >> Katalog >> hotel Kultura i sztuka >> hotel Fotografia\nhotel hotel Fotografia tła fotograficzne,tła fotograficzne Warszawa,tło fizelinowe,tło fotograficzne,tło fotograficzne białe,tło fotograficzne kartonowe\tMaj 5, 2017 No Comments\nProfesjonalne sesje fotograficzne to najlepiej robić we własnym studiu fotograficznym. Nie jest to jednak takie łatwe, aby stworzyć takie studio należy zaopatrzyć się w wiele akcesoriów fotograficznych. Jednym z nich, niezwykle istotnymi i umożliwiającymi jakąkolwiek możliwość robienia profesjonalnych sesji są tła fotograficzne.\nJeżeli zastanawiasz się nad tym jakie tła fotograficzne będą Ci potrzebne zachęcamy do odwiedzenia sklepu internetowego e-trade.com.pl. W sklepie znajdziesz bardzo duży wybór teł zarówno polipropylenowych jak i kartonowych. To jakie wybierzesz zależne jest od Twoich potrzeb. Tła fotograficzne kartonowe są polecane głównie do fotografii portretowej. Ten ty fotografii wymaga bowiem jednorodności, która nie będzie odwracać uwagi od fotografowanej osoby. Jeżeli jednak zdjęcia będą poddawane obróbce tła fotograficzne fizelinowe również dobrze się sprawdzą.\nSerdecznie zapraszamy do sklepu e-trade gdzie znajdziesz tła fotograficzne w wielu kolorach: białe, czarne, szare czy też zielone (stosowane przy produkcjach video). W sklepie znajdziesz także akcesoria, które pozwolą Ci na zawieszenie teł . W razie problemów z wyborem tła możesz również zawsze liczyć na pomoc obsługi sklepu w doborze tła. Zapraszamy i życzymy udanych zakupów!\nhotel hotel Fotografia fotografia ślubna częstochowa,fotografia ślubna śląsk,fotografia ślubna zawiercie\tMaj 30, 2015 No Comments\nNasza firma działa na rynku realizowania wysokiej jakości usług fotograficznych, które w naszej firmie realizujemy z wykorzystaniem nowoczesnego sprzętu. Posiadamy doświadczenie na rynku, które pozwala nam zapewnić naszym klientom wykonanie poszczególnych usług w sposób zarówno profesjonalny, jak też kompleksowy oraz w pełni dopasowany do oczekiwań naszych klientów. Jednocześnie fotografie w naszej firmie wykonujemy w sposób niepowtarzalny. Zapraszamy do odwiedzenia naszej strony firmowej oraz do zapoznania się z ofertą!\nhotel hotel Fotografia fotograf ślubny śląsk,fotografia ślubna,fotografia ślubna bytom,fotografia ślubna kraków\tWrzesień 18, 2015 No Comments\nW naszej firmie zajmujemy się od samego początku działalności realizowaniem wysokiej jakości zdjęć na potrzeby takich uroczystości jak śluby. Doświadczenie, które posiadamy na rynku fotograficznym pozwala nam zapewnić naszym klientom wykonanie poszczególnych usług w sposób rzetelny oraz terminowy. Gwarantujemy wykonanie między innymi wykonanie wyjątkowych reportaży w wybranych indywidualnie plenerach oraz z wykorzystaniem nowoczesnego sprzętu. Zapraszamy do odwiedzenia naszej strony firmowej oraz do korzystania z naszych usług!\nhotel hotel Dla dzieci,hotel Fotografia,hotel Poznań poznań,sesje dziecięce,sesje noworodkowe,sesje plenerowe,zdjęcia niemowląt\tMarzec 14, 2014 No Comments\nZachęcam do zrobienia sesji niemowląt lub sesji plenerowych w okolicach Poznania. Jestem entuzjastką sesji naturalnych, tak więc będę namawiać Cię do wykonania zdjęć w plenerze albo u Ciebie w mieszkaniu. Przeprowadzam sesje i fotografie dzieci i niemowląt, a także sesje rodzinne. Selekcjonuje najładniejsze fotografie z całej sesji i wywołujemy je na w formacie 15x21 cm. Wykonuje sesje fotograficzne mam w okresie ciążowym oraz noworodków i małych dzieci. Na Państwa prośbę możemy zaaranżować sesje dzieci Poznań , której detale określimy indywidualnie. Kiedy chcesz, wykonam także fotografię Tobie i ojcu dziecka.\nNajprzyjemniejszym światłem jest podświetlenie zwykłe. Dlatego między innymi tak kocham plenery i w każdym momencie staram się do nich nakłaniać. Nie ma złej pory roku kalendarzowego na sesję fotograficzną. Zarówno śnieg jest bardzo przepiękny jak i jesienny las. Całość zależy od Twojego postanowienia. Wyłącznym przeciwwskazaniem jest deszcz. Zazwyczaj proszę, aby opiekun przyniósł swoje propozycje ubranek a także ja sama jeszcze coś przynoszę. Opiekunom zazwyczaj zdaje się, że maluszki mogą mieć robione fotografie na dworze, dopiero w tym momencie, gdy zaczną chodzić. Wykonuję sesje plenerowe i zapraszam na naszą stronę internetową. Gdy przybędziecie do mnie w porze wiosennej z noworodkiem, przejdziemy się po ogrodzie. Może będą rozkwitać w tym czasie przepiękne białe hortensje i będzie możliwość wykonać fotografię obok nich? Najczęściej dzieci, ku zaskoczeniu rodziców, godzą się pozostać ze mną bez rodziców a wtedy współpraca z nimi jest o wiele ciekawsza. Tylko w plenerze mamy możliwość uchwycić Wasze prawdziwe, nieskrywane relacje.\nNajlepszy czas na wykonanie zdjęć noworodkowi to czas pomiędzy pierwszym a trzecim tygodniem życia. To w tym czasie dziecko swobodnie kuli się w pozycji embrionalnej, Podczas gdy ja zajmuję się rozmieszczaniem wszystkiego, Poproszę Cię o nakarmienie maluszka. Każdorazowo proszę o to, żebyś zrobiła każdą czynność, aby noworodek przed moim przyjściem nie spał przynajmniej 45 minut. Sesja fotograficzna odbywa się w czasie około 3 godzin. Wszystko zależy od tego, jak noworodek będzie się zachowywał. Pokój, gdzie wykonywane są fotografie podgrzewamy farelką – noworodek będzie do zdjęć roznegliżowany - będzie mu cieplutko. Serdecznie zapraszamy na sesje noworodkowe Poznań. W przypadku gdy ja odwiedzam wasze mieszkanie, 30 minut zajmie mi przygotowanie wszystkiego. Przywiozę ze sobą specjalną pufę do pozycjonowania dzieci, pełno kocyków, na których będę kłaść maluszka i przeróżne gadżety w postaci czapeczek, wstążeczek, owijek lub spodenek. Dwie rzeczy niezbędnych na sesję zdjęciową to smartfon z możliwością white noise, która emituje odgłosy ułatwiające przysypianiu maluszka a także mały aparat wyciągnięty ze pradawnego misia, naśladujący bicie serca. Zdarza się, że są takie dzieci, które czują się bezpiecznie tylko na rękach swojej mamy. Wtedy robię zdjęcia naturalne, w trakcie karmienia, ściskania. Zawsze są to przepiękne fotografie. Bardzo ważne jest spokój noworodka. Możesz być spokojna, jestem mamą dwójki dzieciaków i doskonale zdaję sobie sprawę, jak należy obchodzić się z noworodkiem.\nFiltry do aparatu – vito.com.pl\nhotel hotel Fotografia filtry do aparatu,filtry fotograficzne,lampy błyskowe\tListopad 6, 2014 No Comments\nNasza spółka Vito-Service działa na rynku już od kilkudziesięciu lat. Dobrą cechą naszej korporacji jest olbrzymia stabilność i pewność działania. Trudnimy się importem i sprzedażą akcesoriów fotograficznych sprawdzonych firm (przedsiębiorstw, działalności jednoosobowych, spółek) takich korporacji jak Falcon Eyes, Velbon, Tokina, Hama i znacznie więcej. Posiadamy w sprzedaży lampy studyjne, filtry do aparatu, lampy pierścieniowe oraz inne towary niezbędne przy wykonywaniu dobrych obrazków. Zlecenia wysyłkowe można składać zarówno e-mailem jak i telefonicznie lub też przy wykorzystaniu naszego sklepu internetowego. Poprzez wszelkie lata mojej działalności zdobyliśmy wielu uradowanych klientów, którzy bardzo chętnie wracali do wykorzystywania naszych usług.\nWizerunkowe zdjęcia biznesowe na stronę www\nhotel hotel Fotografia fotografia biznesowa,na stronę www,portret,portret biznesowy,zdjęcia biznesowe\tSierpień 21, 2013 No Comments\nCzasami polscy biznesmeni i przedsiębiorcy, właściciele firm i menadżerowie wyższego szczebla, zastanawiają się, czy na swoich osobistych i firmowych stronach www używać fotografii biznesowej. Z całą pewnością, jeśli używać to tylko tej, która tworzy pozytywny wizerunek, jednak nie każdy wie, jakie to przynosi korzyści.\nFotografia biznesowa powinna zainteresować cię szczególnie, jeśli:\ntworzysz stronę internetową, którą firmujesz swoim nazwiskiem - twój portret biznesowy zapewne znajdzie się na stronie głównej,\npotrzebujesz zdjęć korporacyjnych do raportu rocznego lub na stronę www,\naktualizujesz dział kontaktu swojego działu handlowego – warto umieścić zdjęcia biznesowe pracowników i kadry zarządzającej w tym dziale,\nlub też jesteś wschodzącym menadżerem i potrzebujesz nowego, biznesowego zdjęcia do CV.\nZa pomocą zdjęć biznesowych możemy znacznie ocieplić nasze stosunki z klientami, zbudować relację i wzbudzić zaufanie. Takie właśnie powinny być zdjęcia używane na www. Aby tego dokonać, konieczni są specjaliści od fotografii, marketingu, wizażu i stylizacji współpracujący ze sobą podczas jednej sesji. Doskonała wizerunkowa fotografia biznesowa powstaje na kilku etapach:\npo pierwsze konieczne, jest omówienie wizerunku, który chcemy otrzymać na zdjęciach: czy będzie to wizerunek pomocnego i skutecznego adwokata, szalonego działu kreatywnego czy może menadżera korporacji?\nSesja zdjęciowa może być wykonana w studiu lub w biurze u klienta, aby pokazać państwa w naturalnym środowisku pracy.\nPodczas sesji portretowej udział biorą profesjonalna stylistka i wizażystka, a na zamówienie nawet fryzjerzy.\nOstatnim etapem jest wybór oraz retusz najlepszych, zróżnicowanych ujęć, które będą budować Państwa wizerunek od razu po zamieszczeniu na stronie www.\nSkontaktujcie się z nami poprzez naszą stronę www, wcześniej oglądając nasze foto-portfolio zdjęć biznesowych. Z niecierpliwością wyczekujemy na kontakt od Państwa!\nFotograf – www.studiodeszcz.pl\nhotel hotel Fotografia studio fotograficzne do wynajęcia - studiodeszcz.pl,szkoła fotografii,warsztaty fotografii\tKwiecień 3, 2014 No Comments\nJeżeli już lubisz robić fotografie jednakże nie do końca umiesz to robić to dobrze trafiłeś. U nas pojmiesz podstawowe techniki jakie powinno się wykorzystywać podczas robienia fotografii. Organizujemy warsztaty fotografii podczas, których można nauczyć się wielu zasadniczych sztuczek. O ile jednak masz priorytetowe kwalifikacji robienia zdjęć i poszukujesz tylko miejsca do wykonywania fotografii to oferujemy Ci studio fotograficzne do wynajęcia. Posiadamy de facto bogato wyposażone studio, w którym możecie wykonywać różnego rodzaju fotografie. Oferujemy odpowiednie oświetlenie, sprzęt i miejsce do robienia zdjęć. Dla osób, które dopiero się uczą wykonywania zdjęć nasza szkoła zdjęć oferuje w rzeczywistości różne szkolenia w współzależności od Twoich nadziei. Zapraszamy do zapoznania się z ofertą naszej spółki. Oczywiście będziecie zadowoleni.\nhotel hotel Fotografia fotograf ślubny Częstochowa,fotograf ślubny gliwice,fotograf ślubny Katowice,fotograf ślubny śląsk,fotograf ślubny sosnowiec\tCzerwiec 19, 2014 No Comments\nPATRYK WOLAŃSKI to ekspert w swoim fachu. Fotograf z zamiłowania oraz z wyboru. Robione zdjęcia w jego dłoniach są niczym poezja. Wystarczy spojrzeć na jakiekolwiek portfolio przedstawione na stronie internetowej. Piękno jakie oddaje przez migawkę sprzętu fotograficznego jest nie do opisania. Wystarczy spojrzeć na opinie na temat pana Patryka. Oczywiście niektórym może nie przypaść do gustu styl w którym wykonuje fotografie. Każdy ma własny styl tego należy się trzymać. Wyjątkowa oferta oraz profesjonalizm jednakże pozwalają na zaangażowanie tego człowieka choćby na swój ślub lub też inną uroczystość.\nKategoria hotel Fotografia


Dyrektorka Irena Szwankowska dostała gratulacje z okazji 40-lecia pracy zawodowej | Gazeta Pomorska\nDyrektorka Irena Szwankowska dostała gratulacje z okazji 40-lecia pracy zawodowej\nByły gratulacje i kwiaty dla dyrektorki z Raciąża. Nadesłane\nWczoraj na spotkaniu z pracownikami z Gminnego Zespołu Oświaty burmistrz gratulował dyrektorce szkoły z Raciąża.\nWczoraj w Gminnym Zespole Oświatowym odbyła się uroczystość, podczas której burmistrz Tadeusz Kowalski wręczył jubilatce list gratulacyjny i kwiaty.\nSkładając życzenia, podkreślił, iż praca w oświacie, a zwłaszcza na stanowisku dyrektora szkoły, to niełatwe zadanie. - Z dumą przyznaję jednak, że pani dyrektor radzi sobie doskonale - zaznaczył Kowalski.\nSama dyrektorka niechętnie mówi o sobie. - Od 1979 r. pracuję w szkole. Na początku pracowałam w Szkole Podstawowej nr 1 w Tucholi. Od 1994 r. zostałam dyrektorką szkoły w Raciażu - mówi Irena Szwankowska. - Od tego momentu zaczęłam prowadzić w naszej szkole zbiórkę surowców wtórnych. Pieniądze za sprzedaż surowców przeznaczamy na słodycze i upominki dla dzieci od Mikołaja. Nasza akcja jest już znana i włączyli się do niej nie tylko mieszkańcy naszej wsi.\nPani dyrektor znana jest z ekologicznych akcji. Sama jeździ codziennie rowerem do szkoły, aby było zdrowiej dla niej i dla środowiska.


Kazimierz Biesiekierski – Wikipedia, wolna encyklopedia\nData i miejsce śmierci 12 stycznia 1950\nArmia Wolnej Francji\nDepartament V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych\n2 Pułk Wojsk Kolejowych\nDepartament Budownictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych\nInspektorat Saperów Sztabu Głównego\nStanowiska oficer saperów\nKierownik Referatu Studiów\nKierownik Samodzielnego Referatu Instalacyjnego\nKierownik Budowy w Kierownictwie Robót nr 23\nKazimierz Biesiekierski (ur. 28 grudnia 1897 w Warszawie, zm. 12 stycznia 1950 został pochowany na cmentarzu w Montmorency Francja) – major saperów inżynier Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.\nKazimierz Biesiekierski w czerwcu 1915 roku wstąpił do 1 pułku telegraficzno-reflektorowego w Moskwie. W sierpniu 1916 roku został skierowany na kurs w Aleksiejewskiej Szkole Inżynieryjnej w Kijowie, którą ukończył w czerwcu 1917. W sierpniu 1917 obejmuje obowiązki w samodzielnej kompanii inżynieryjnej, walczącej na Froncie Południowo-Zachodnim. W 1917 wstąpił do III Korpusu Polskiego. W maju 1918 roku został zdemobilizowany i powrócił do Warszawy, gdzie rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej. Do Wojska Polskiego przyjęty został 28 listopada 1918, w grudniu przydzielony został do Dowództwa Twierdzy Zegrze. W styczniu 1919 roku objął stanowisko szefa Zarządu Budownictwa. W marcu 1919 roku wziął udział w walkach na froncie, a w kwietniu 1919 roku został skierowany do Dęblina. W czerwcu 1919 roku został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Saperów w Warszawie, zaś w październiku 1919 roku rozpoczął studia w École Militaire du Génie w Wersalu. W sierpniu 1920 roku został dyrektorem nauk Kościuszkowskiego Obozu Szkolnego Saperów w Warszawie. Brał udział w III powstaniu śląskim. W sierpniu 1922 roku objął stanowisko starszego referenta w Oddziale III Sztabu Generalnego, zaś w grudniu 1922 roku został p. o. kierownika referatu w Departamencie V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych. W październiku 1923 roku został asystentem w Oficerskiej Szkole Inżynierii. 31 października 1927 roku otrzymał przeniesienie do 7 pułku Saperów Wielkopolskich w Poznaniu. W okresie od 1928 do 1929 roku ukończył studia na Politechnice Warszawskiej i uzyskał dyplom inżyniera dróg i mostów. We wrześniu 1929 roku został przeniesiony do 2 batalionu mostów kolejowych. W styczniu 1932 roku przeniesiony został do Kierownictwa Fortyfikacji Sztabu Głównego na stanowisko referenta. Następnie został kierownikiem Referatu Studiów w Wydziale Fortyfikacyjnym Departamentu Budownictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych. W grudniu 1935 roku otrzymał stanowisko w Inspektoracie Saperów Sztabu Głównego, a w 1936 roku przeniesiono go do Rezerwy Personalnej Oficerów Saperów. W sierpniu 1936 roku objął stanowisko kierownika budowy w Kierownictwie Robót Nr 23 w Katowicach, gdzie do 1939 roku projektował i budował fortyfikacje śląskie. Z dniem 31 lipca 1939 przeniesiony w stan spoczynku.\nBył encyklopedystą. Został wymieniony w gronie edytorów ośmiotomowej Encyklopedii wojskowej wydanej w latach 1931–1939 gdzie zredagował hasła związane z fortyfikacjami.\nWe wrześniu 1939 roku pełni obowiązki oficera saperów w Armii „Karpaty”, we wrześniu przedostaje się wraz ze Sztabem Armii na Węgry, a następnie do Francji.\nOd 1941 w Armii Wolnej Francji, został szefem Służby Fortyfikacyjnej FFL w Syrii. Posiadał stopień kapitana Armii Francuskiej, nosił pseudonim „Pomian”. Po wojnie w grudniu 1945 roku przebywał w Palestynie. Następnie przeniósł się do Francji, a stamtąd – na wyspę Reunion, gdzie w latach 1945-1950 pracował jako inżynier dróg i mostów. Z powodu choroby wrócił do Francji, gdzie zmarł i został pochowany na cmentarzu w Montmorency.\nchorąży - 15 czerwca 1917\npodporucznik – 29 listopada 1919\nporucznik - 29 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów\nkapitan - 31 marca 1924 ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów\nmajor - 19 marca 1937 w korpusie oficerów saperów\nKrzyż Walecznych – czterokrotnie - (po raz pierwszy w 1921)\nWybitny pedagog i energiczny pracownik, zaliczany do grona najzdolniejszych spośród oficerów saperów (wraz z płk. Stanisławem Sławińskim oraz porucznikami: Bohdanem Chojnowskim, Feliksem Siedleckim, Wacławem Siweckim, Marianem Staniszewskim, Jerzym Szuksztą i Władysławem Wyszyńskim) – jako absolwentów wyższych kursów inżynieryjnych we Francji, którzy zajmują stanowiska oficerów sztabowych fortyfikacji.gen. bryg. Mieczysław Dąbkowski\n↑ Dekret Naczelnego Wodza Wojska polskiego z 13 grudnia 1918\n↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 5 z 18 stycznia 1919 roku, s. 132.\n↑ Rocznik oficerski 1923, s. 874.\n↑ Rocznik oficerski 1924, s. 798.\n↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 307.\n↑ Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 575, 596.\n↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 309.\n↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 389.\n↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 239.\n↑ Rocznik oficerski 1939 s. 244\n↑ FORTYFIKACJE.NET :: Zobacz temat - Kazimierz Biesiekierski, fortyfikacje.net [dostęp 2017-11-18] .\n↑ galeria0506 - Google Docs, docs.google.com [dostęp 2017-11-18] (fr.).\n↑ Rocznik oficerski 1923, s. 908.\n↑ Rocznik oficerski 1924, s. 831.\n↑ Rocznik oficerski 1939, s. 244.\n↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 40 z 23 listopada 1921 s. 1554\n↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 20 z 15 lipca 1922 s. 502\n↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 34 z 29 maja 1923 s.360\nJózef Wyporek "Zarys Historii Wojennej Pułków Polskich 1918 - 1920" 2 Pułk Wojsk Kolejowych\nZdzisław Rabsztyn,Bolesław Ciepiela „Bobrowniki. Wspomnienia i dokumenty” , Wydawnictwo Naukowe Śląsk 2002, ISBN 83-7164-333-0\n"Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych"\n"Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932"\nISNI: 0000 0000 5904 1465\nTę stronę ostatnio edytowano 1 paź 2019, 21:25.


Czy Św. Mikołaj jest kobietą? - Zwierciadlo.pl\nCzy Św. Mikołaj jest kobietą?\nKobieta wydaje na prezenty świąteczne o 30 proc. więcej niż mężczyzna. Poza tym stara się obdarować więcej osób, średnio 13-14, podczas gdy statystyczny mężczyzna tylko 8-9. Przyczyn tego zachowania należy szukać w zamierzchłej przeszłości, w czasach gdy nasz gatunek zamieszkiwał afrykańską sawannę.\nEmpatia to mogłoby być kobiece imię. Żeńską końcówkę powinno mieć także słowo altruizm. Kobiety lepiej niż mężczyźni potrafią odgadywać potrzeby i stan ducha innej osoby. Pewnie też dlatego, dając prezent, lepiej trafiają w gust obdarowywanego. Psycholog ewolucyjny w tym miejscu dodałby, że bez rozbudowanej empatii i altruizmu kobieta nie mogłaby być dobrą matką. Te cechy są spuścizną po wielu pokoleniach kobiet, które podobnie jak my dzisiaj, musiały trafnie odgadywać potrzeby małego dziecka, całkowicie bezradnego i zależnego od dorosłych.\nKobieca łatwość dawania rozciąga się daleko dalej niż tylko na własne dzieci czy najbliższą rodzinę. Gdy wśród Norwegów przeprowadzono ankietę (chociaż miejsce jest nieistotne, gdyż kobiety pod tym względem są do siebie podobne niezależnie od adresu zamieszkania), okazało się, że podczas świąt Bożego Narodzenia panie obdarowują prezentami trzynaście, czternaście osób, natomiast panowie tylko osiem, dziewięć. Na tym różnice się nie kończą. Panie przeznaczają na prezenty istotnie większe sumy, co najmniej o jedną trzecią większe niż panowie. Hojność to także scheda po praprzodkach. W długiej historii Homo sapiens ciężar posiadania dziecka spoczywał wyłącznie na kobiecie. Zwłaszcza w pierwszych okresie po porodzie nie byłaby w stanie przetrwać, gdyby nie pomoc innych. Kobieta zwykle opuszczała okolicę, w której się urodziła, i zamieszkiwała razem z mężem i jego rodziną. Zdana więc była na łaskę i niełaskę obcych, zaś związek z niespokrewnionymi osobami wymaga szczególnie starannego odwzajemniania się. Ta właśnie reguła, prawdziwa przecież i współcześnie, w świetle psychologii ewolucyjnej kształtuje kobiecy talent do obdarowywania innych.\nPrzy wyborze podarku także ujawniają się różnice płci: mężczyźni kierują się głównie ceną i przydatnością; natomiast kobiety koncentrują się na jego emocjonalnym znaczeniu. Warto pamiętać, że staranny wybór upominku jest sposobem okazywania zainteresowania partnerem, niedbały zaś może oznaczać stres i totalny brak czasu. Może też być ostrzeżeniem, że związek ma się ku końcowi.


Biuletyn Absolwenta nr 34 - PDF\nBiuletyn Absolwenta nr 34\nDownload "Biuletyn Absolwenta nr 34"\n1 Stowarzyszenie Absolwentów Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu Biuletyn Absolwenta nr 34 Immatrykulacja rocznika 1959 Listopad 2005 Biuletyn Absolwenta nr 34 1\n2 Spis treści Nasza pięćdziesiątka lat immatrykulacji... 5 Księga wspomnień oddana do druku... 8 Z życia Uczelni Inauguracja roku akademickiego 2005/ Święto Uczelni Co nowego na Uczelni Nowa hala sportowa Stanisław Maksymowicz - laureatem nagrody Dedala Stefan Banach lecie Odliczamy czas Karta zgłoszenia na Zjazd Z życia Organizacji Serdeczne podziękowania Honorowy Sponsoring Wspomnień czar Wspomnienia Izabeli Burzyńskiej-Degan Obóz letni AWF w Zaporożu Sprawozdania zjazdowe Orły Sokoły ( ) Wieczór z jubilatami (1959) IX Zjazd Rocznika Zjazd najlepszego rocznika (1980) Liryki i złote myśli Drzewa jak ludzie Przemijanie Dla Władka Myśli Zaratustry Wspomnienie o nieobecnych Sport Mazury, Mazury Dyżury w sekretariacie Stowarzyszenia ul. Paderewskiego 35 (Stadion Olimpijski) Biuletyn Absolwenta (34) Kolegium redakcyjne: Antoni Kaczyński, Tadeusz Bober, Ryszard Jezierski, Krzysztof Słonina Adres: Stowarzyszenie Absolwentów Akademia Wychowania Fizycznego ul. Paderewskiego Wrocław tel. (71) wtorki, godz. od do Internet: Konto bankowe: Ważne telefony (we Wrocławiu) prezes: Ryszard Jezierski v-prezes Halina Jezierska v-prezes elekt: Władysław Kopyś sekretarz: Marian Klimkowski skarbnik: Leszek Buczyński red. biuletynu: Antoni Kaczyński red. techniczny: Krzysztof Słonina Nasza pięćdziesiątka. Okazja to przednia, jubileuszowa - zaczynam więc patetycznie - nadęty dumą przeżywania naszej uroczystości immatrykulacyjnej, czyniąc wiadomym wszem i wobec, że w dniu 21 października AD 2005 roku J.M. Rektor naszej Alma Mater przeimmatrykulował nas swoim berłem wpisując w historię uczelni fakt rozpoczęcia przez nas studiów pół wieku temu. Większość z nas szczęśliwie i z niemałym dorobkiem dobiła do tej symbolicznej ostatniej prostej, a finisz - nasze październikowe spotkanie zaowocuje postanowieniem częstszych spotkań, wszak z każdym nieomalże dniem kogoś tracimy. Jesteśmy pokoleniem skazanym na przyjaźń i tęsknotę za sobą dzięki naszym wspaniałym profesorom i wychowawcom. Rozpoczynaliśmy studia ożywieni nadzieją na inną rzeczywistość, jakkolwiek osaczeni propagandą sowietyzacji naszego dnia powszedniego nie wyobrażaliśmy sobie, jakie będzie to jutro. Październik 1956 roku dał nam siłę, uwierzyliśmy w nowy ład. Pamiętam jak pod rozkazami szefa naszego Studium Wojskowego my, mieszkańcy akademika na szóstym piętrze PDT-u walczyliśmy z hołotą okradającą delikatesy (na parterze) i niszczącą obiekt Klubu TPPR (dzisiaj Teatr Lalek) w tym przepiękne rzeźby na dziedzińcu, jakby to właśnie one były przyczyną stalinowskiego zła. To w jakimś sensie był nasz chrzest bojowy, poczuliśmy się potrzebni ojczyźnie, owianej tchnieniem niezawisłości. Nasz rocznik był dość mocno zróżnicowany wiekowo, kilku miało w życiorysie ukończoną służbę wojskową, niektórzy już pracowali zawodowo. Była to grupa przywódcza. Wspólnie z opiekunem roku - Ryszardem Jezierskim - zainicjowalśmy skutecznie pewne zmiany w funkcjonowaniu Studium Wojskowego, zainspirowaliśmy uruchomienie uczelnianej stołówki. Rocznik nasz nie odstawał od czołówki uczelnianej w osiągnięciach sportowych, wiele koleżanek i kolegów zasilało kluby sportowe Wrocławia, wielu z naszych osiągnęło znaczące wyniki na arenie ogólnopolskiej. Nie mam pełnej wiedzy o wszystkich, może na kolejnym spotkaniu powspominamy i wzbogacimy informacje o sobie. W czasie studiów brylowali akrobaci, dżudocy i ciężarowcy. Klasę mistrzowską w akrobatyce posiadał Boguś Ostapowicz, a podstawę w piramidzie stanowił Marian Golema, aktualnie Profesor AWF, szef Zakładu Gimnastyki. Wybijali się ponad przeciętność dżudocy: Waldek Kołaczkowski i Albert Sola. Pokaźne ciężary podnosił Franio Podhorodecki, imponując pracowitością tak, jak Rysio Franitza - piłkarz ręczny, czy Edek Owczarek, - lekkoatleta.. W wioślarstwie dwójka Zdzicho Łukaszów i Staszek Przybyłowski zdo- 2 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 3\n3 bywali tytuły Akademickich Mistrzów Polski. Z sukcesami boksował Waldek Chrążykiewicz, który wraz z Tolkiem Krupą i Jurkiem Puzilewiczem występował w Pantomimie Wrocławskiej. Niektórzy koledzy kontynuowali edukację na drugich studiach. Karierę lekarską realizowali: Henio Baranowski, Olek Magdziak, Boguś Ostapowicz. Wiesio Wróbel ukończył studia dziennikarskie, Marian Klimkowski PIPS. Gienio Drozd organizował i przez 20 lat szefował Filii AWF w Jeleniej Górze. Liczne grono Koleżanek i Kolegów ukończyło studia podyplomowe głównie w zakresie rehabilitacji ruchowej i pedagogiki specjalnej. Jurek Knap wpisał się na trwałe w annały wrocławskiej rehabilitacji, podobnie jak Bogna Skawińska-Tokarowska na Śląsku, a jeszcze inni w innych rejonach kraju. Wielu piastowało wysokie stanowiska państwowe. Andrzej Stachowski przez długie lata szefował wrocławskiej kulturze fizycznej i dyrektorował w naszej AWF. Nie znamy losów wszystkich z nas, którzy przed półwieczem stawali w szranki na Rocznik bieżniach, skoczniach i salach egzaminacyjnych, walcząc o godność studenta WSWF Wrocław. Większość z nas mieści się w ogólnych standardach, niektórzy przegrali, inni osiągnęli szczyty. Dla niektórych los był okrutny, gasił przedwcześnie życie ich samych, ich dzieci, i najbliższych. Zakończenie aktywności zawodowej nie oznacza w mentalności wuefiaka bezczynności. Pomijając tych, którzy jeszcze pracują w macierzystych jednostkach czy we własnym biznesie, należy uznać, że każdy z nas w zależności od posiadanych sił i zdrowia, a także odkrytego i drzemiącego w nim talentu znajduje swoje miejsce w emeryckim bytowaniu. Miło słyszeć, jak Julek Gozdowski gazduje na Polanie Jakuszyckiej, przydając jej Biegiem Piastów europejskiego blasku. Przedwcześnie zgasła Basia Rolecka-Kozak, pozostawiając nam obrazy odsłaniające Jej wrażliwość i piękno duszy. Mamy też w naszym gronie kolegów harpagonów i obieżyświatów, demonstrujących do dnia dzisiejszego wielką formę fizyczną. Bryluje w tym foto: Nowak doborowym towarzystwie Boguś Ostapowicz, zajmujący się od lat tenisem, startujący w niezliczonych turniejach. Ostatnio w Gdyni zdobył tytuł Mistrza Świata lekarzy w grupie siedemdziesięciolatków. Podobnie Wiesio Wróbel, startując wśród dziennikarzy - narciarzy zwiedził kawał świata. Nie zrzeszony Władzio Kopyś - nadal doskonale jeżdżący na deskach - jest od lat stałym bywalcem alpejskich stoków. Zyga Bodnar w wieku zdecydowanie dojrzałym jeszcze się ściga w świecie z maratończykami. Są też prawdziwi zapaleńcy organizujący nasze spotkania koleżeńskie. Absolutny prym wiedzie tu Marian Klimkowski, aktywni też są Waldek Chorążykiewicz, czy Władzio Kopyś. Jest też ktoś, stanowiący ekstra kategorię w tej dziedzinie. Po przebytych zawałach mięśnia sercowego wybudował dom, dodatkowo altankę z pełnym komfortem używalności dla swojej paczki. U Ździcha Łukaszowa - bo o nim mowa, odbyło się kilkanaście spotkań koleżeńskich. Dziesiątka naszych gościła u niego niejednokrotnie z małżonkami przez wiele dni. Gospodarz nigdy nie wystawiał rachunku za wikt i opierunek. Jego gościnne serce rodowitego Lwowiaka raduje się na widok przyjaciół. Jestem wzruszony, wspominając minione lata, co skłania do refleksji i uświadomienia sobie upływu czasu, wszak to nasze całe dorosłe życie. Po 50-ciu latach znowu stanęliśmy przed zacnym gronem - profesurą i władzami uczelni, z małą różnicą - to my teraz jesteśmy s t a r s i. Jednakże niezmienne są i pozostaną na zawsze uczucia więzi i przyjaźni. Dziękujemy Władzom Uczelni z JM Rektorem Prof. Tadeuszem Koszczycem na czele za podjęcie trudu zorganizowania naszej uroczystości. Dziękujemy Stowarzyszeniu Absolwentów AWF Wrocław, jego Prezesowi dr Ryszardowi Jezierskiemu - kochanemu opiekunowi roku, i Kolegom z Rocznika, wiedząc, że trudy zorganizowania naszej uroczystości spoczywały na ich barkach. Dziękujemy również Kolegium Redakcyjnemu Biuletynu za życzliwe publikowanie dobrych i złych wiadomości, w tym także o naszych losach. Stanisław Paszkowski 10-lecie uroczystości wznawiania immatrykulacji Tegoroczna uroczystość wznowienia immatrykulacji, która miała miejsce podczas święta Uczelni 21 października 2005 r. to już dziesiąta z kolei. Krótka historia Rozpoczęło się podczas obchodów 50-lecia Uczelni w 1996 r. na uroczystej akademii w Teatrze Polskim, gdzie tego doniosłego aktu po 50-latach dostąpili słuchacze pionierskiego rocznika Inspiracją był podniosły moment sprzed dziesięciu laty na obchodach 40-le- 4 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 5\n4 cia, kiedy starosta pierwszego rocznika Jan Paradowski ze wzruszeniem wznawiał ślubowanie w imieniu zebranego wokół (dosyć licznego) grona Koleżanek i Kolegów. Propozycja wprowadzenia tego punktu do programu obchodów 50- lecia i zapoczątkowania nowej tradycji wyszła od Stowarzyszenia Absolwentów, którą skwapliwie podchwycił ówczesny sekretarz Rektora dr Ryszard Piesiewicz i przekonał (bez większych oporów) Władze Uczelni do tej idei. Dlaczego wznowienie immatrykulacji a nie dyplomu? Zwyczajowo, na ogól dokonuje się aktu odnowienia dyplomu, podkreślając doniosłość momentu ukończenia studiów i uzyskania określonego tytułu magistra, inżyniera itd. I na naszej uczelni niektórzy postulowali, aby wprowadzić wznowienie dyplomu w miejsce ponowienia immatrykulacji. Można było tak postąpić, ale... zaburzony zostałby rozpoczęty na 50-leciu rytm tej uroczystości. Należałoby odczekać początkowo trzy, a następnie cztery lata (po przejściu na system studiów czteroletnich) aby być w zgodzie z terminami zakończenia studiów. Akt immatrykulacji ma w sobie więcej radości i nadziei przed nami jeden z najpiękniejszych okresów w życiu studia. Przygoda intelektualna i emocjonalna. Widać jak po latach przenosi się to na atmosferę wznawiających immatrykulację roczników. Absolwenci z rozrzewnieniem przypominają sobie jak stawali w szranki w walce o indeks, z jakimi wypiekami na twarzy odczytywali listy przyjętych, dowiadywali się w jakich znaleźli się grupach, kto z kim zamieszka w akademiku czy na stancji. Dalej myśli podążają jak to było na pierwszym roku i dalszych latach, na obozach letnich i zimowych, na praktykach, no i... na balangach, prywatkach i w ogóle na studenckim luzie. Jeszcze jeden niebagatelny argument upływ czasu. Nieubłagany los co rusz wyrywa kogoś z naszych szeregów. Dla przykładu w tym roku (2005) przypada 50-lecie ukończenia studiów mojego rocznika ( o czym wspominałem w poprzednim Biuletynie), a w 2002 roku spotkaliśmy się na wznowieniu immatrykulacji. I całe szczęście, bo na 50- lecie wznowienia dyplomu nie doczekałoby się kilkoro z nas (5-ciu kolegów, o których wiemy na pewno). Podobnie było z poprzednimi rocznikami i będzie z następnymi. Dziesięć roczników przed obliczem dostojnego grona profesorskiego Uroczystość wznowienia immatrykulacji odbywa się w historycznej, przepięknej, barokowej Auli Leopoldinskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. Z oczywistych względów pionierski rocznik obchodził ją na uroczystej akademii w Teatrze Polskim, kolejne siedem w trakcie inauguracji nowego roku akademickiego, a od trzech lat ten wzruszający akt odbywa się podczas Święta Uczelni, ustanowionego na 22 października dzień urodzin założyciela i pierwszego rektora uczelni prof. Andrzeja Klisieckiego. Dla słuchaczy z lat 50-tych i 60- tych uroczystości mają szczególnie podniosły charakter, gdyż w tamtych siermiężnych latach nie było pocztu sztandarowego, członków Senatu i Rady Wydziału w togach, donośnie brzmiącego Gaudeamus, i nie odbywało się to w okazałym gmachu Uniwersytetu. To ma niepowtarzalny nastrój i pozostawia niezapomniane wrażenia, których jako studenci nie doznaliśmy. Nie ma więc się co dziwić, że leciwi absolwenci wstępują na stopnie uniwersyteckiej katedry nieco stremowani i speszeni dostojeństwem władz akademickich i miejsca. Tegoroczni jubilaci rozpoczynali studia w pamiętnym roku akademickim 1955/56 roku znaczących dla kraju przemian poznańskiego czerwca i odwilżowego października. Mimo, że nadal studiowali w realnym socjaliźmie, to w porównaniu do poprzednich roczników nie mieli już przedmiotu marksizm-leninizm, nie musieli wkuwać historii WKPb (dla współczesnych Wszechzwiązkowa Komunistyczna Partia Bolszewików). Nie było im lekko, ale zawsze lżej niźli poprzednikom. Mimo narzekań po dziś dzień, że nie jest lekko, to z każdym okresem było łatwiej i lżej, zarówno jeśli idzie o warunki społeczne, gospodarcze i polityczne, jak i też warunki studiowania. W porównaniu do 50-ciu lat wstecz, dzisiejsi słuchacze mają warunki luksusowe, chociaż jeszcze nie takie jak na przywoływanym na takie okazje Zachodzie!. Cierpliwości, będzie i Zachód, choć nie od razu Kanada. Sądzę (choćby po sobie), że nastroju i atmosfery Słonecznej Uczelni z tamtych lat nikt nam nie odbierze! Było bardziej chłodno i głodno, tłoczyliśmy się w ciasnych salach, gnieździli w pseudo-akademikach na Kotsisa, w PDT-cie, ale byliśmy chyba bliżej siebie, ocieraliśmy się o siebie. Chyba częściej uśmiechaliśmy się do siebie, do wykładowców, a oni do nas. Dzisiaj jesteśmy dumni z dynamicznie rozwijającej się uczelni, z nowych coraz piękniejszych obiektów, ale niestety jest też druga strona medalu - coraz większa anonimowość, stały pośpiech i gonitwa. Coraz szerszym frontem wchodzi technika, komputeryzacja. Większość spraw załatwia się drogą elektroniczną. Nie ma miejsca i czasu na osobiste kontakty, na wymianę myśli, na wzajemne oddziaływania osobowości na osobowość, a to przecież nie jest takie bagatelne na uczelni pedagogicznej. Wbrew temu wszystkiemu będziemy mobilizować się do podtrzymywania ducha Słonecznej Uczelni, do utrwalania tradycji przejętych odtwórców Uczelni i ich kontynuatorów. Ryszard Jezierski 6 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 7\n5 Księga wspomnień już gotowa do druku Od dość dawna pisaliśmy o zamiarze przygotowania do druku, na jubileusz 60-lecia Uczelni (wrzesień 2006 r.), Księgi wspomnień Absolwentów AWF Wrocław. Apelowaliśmy do Koleżanek i Kolegów o przesyłanie swoich wspomnień, ale apel ten nie spotkał się ze byt szerokim odzewem. Jednakże udało się zebrać dostatecznie dużo materiałów, aby ambitny zamiar sfinalizować. Redaktorzy Ryszard Jezierski i Antoni Kaczyński, zaczęli od zebrania w jedną całość wcześniej wydanych (z okazji 30-to i 50- lecia) nielicznych wspomnień, a także tekstów drukowanych w kolejnych numerach Biuletynu Absolwenta oraz w uczelnianym Życiu Akademickim. Udało się też nakłonić (listownie, telefonicznie i w bezpośrednich rozmowach) kolejne grono Absolwentów do spisania swoich wspomnień i w ten sposób powstało finalne opracowanie, które złożyliśmy u Redaktora Naczelnego Wydawnictw AWF Kol. prof. Tadeusza Bobera, aby nadał dalszy bieg sprawie korekta redakcyjna (i oczywiście poprawki ze strony redaktorów), recenzja, przetarg na druk itp.. Planuje się wydanie Księgi.. w trzech tysiącach egzemplarzy, co być może będzie dostatecznym nakładem (przy ponad 12 tysiącach absolwentów AWF Wrocław), a jeżeli zabraknie będzie dodruk. Księga zawiera wiele interesujących epizodów z poszczególnych okresów studiów, z obozów, praktyk pedagogicznych, z udziału w treningach i zawodach sportowych oraz działalności kulturalnej. Są też opisane, niejednokrotnie bardzo ciekawe, losy absolwentów po studiach, a czasami równie interesujące motywy podjęcia studiów w SWF WSWF AWF Wrocław. Dla młodszej generacji ciekawe będą relacje z pionierskich lat studiów, gdy było chłodno i głodno a mimo to rodziła się atmosfera Słonecznej Uczelni. Absolwenci starszych roczników będą mieli okazję prześledzić we wspomnieniach młodszych Koleżanek i Kolegów dalszy rozwój ukochanej Alma Mater. Obraz rozwoju Uczelni (przez pryzmat wspomnień Jej absolwentów), znakomicie oddał prof. Julian Jonkisz w interesującym wstępie do Księgi.. pt. Słoneczna Uczelnia Andrzeja Klisieckiego i Zbigniewa Skrockiego Dar złotych serc, naukowej wiedzy, pedagogicznego trudu i pracowitych rąk. Już sam tytuł wstępu zachęca do wejrzenia w treść całości zbioru. Pisząc wstęp, prof. Jonkisz przestudiował roboczą wersję zebranego materiału i w poszczególnych podtytułach niezmiernie trafnie oddał treść zebranych wspomnień. Oto niektóre z podtytułów: Źródła legendy..i narodziny Słonecznej Uczelni ; Pedagogiczne przesłanie prof. Andrzeja Kliscieckiego ; Słoneczna Uczelnia wczoraj i dziś... oraz w perspektywie jutra. Już teraz dla zachęty prezentujemy kilka krótkich cytatów z omawianego wstępu: Kto nie uczestniczył od początku w tym wielkim dziele budowania Uczelni z niczego w ciężkich warunkach budowania państwowości na Ziemiach Odzyskanych, w ciągłej walce o fundusze, w paroletniej walce o legalizację, ten nie dostrzeże jej osiągnięć... To nie tylko bowiem historia Uczelni, to historia optymizmu i wiary w lepsze, historia poświęcenia i bezinteresowności, głębokiego umiłowania swojego zawodu. Prof. A. Klisiecki 1956 r.- 10-lecie WSWF Wrocław. Uczelnia jest naszym wspólnym dobrem, Ukochaną Matką, źródłem radosnych przeżyć, serdecznych wspomnień o niepowtarzalnej dobroci Jej Założycieli i Pedagogów Jej oddani absolwenci (pierwszych lat red.) Idea <Słonecznej Uczelni> powinna być nadal myślą przewodnią procesu kształcenia i wychowania, wspólnego egzekwowania ustalonych i zaakceptowanych obopólnie norm wychowawczych pedagogiki na co dzień, <bratniackich> stosunków życia akademickiego. To najbardziej oczekiwane wzory humanizacji, zaczyn serdecznych stosunków koleżeńskich, wzajemnego poszanowania i szacunku w codziennym życiu studentów i pracowników Uczelni. prof. Julian Jonkisz Jesteśmy pewni, że omawiana Księga... to początek serii i w niedługim czasie ukaże się kolejny tom, a w przyszłości następne. Stąd apel do wszystkich, którzy nie zdecydowali się chwycić za pióro lub spóźnili się (a już są tacy) z przesłaniem swoich tekstów. Piszcie i przesyłajcie na adres Stowarzyszenia Absolwentów wspomnienia, które postaramy się publikować w kolejnych numerach Biuletynu i sukcesywnie gromadzić materiały do wydania drugiego i dalszych tomów. Tematów nie brakuje. Bogactwo doświadczeń ponad 12-tysięcznej rzeszy absolwentów to nieprzebrane zasoby wspomnień ze studiów, przygód na obozach, czy w akademiku, anegdot o kadrze i ciekawych opisów drogi zawodowej. W tym numerze Biuletynu swoje bogate doświadczenia zawodowe opisuje Koleżanka Izabella Bury-Burzyńska Degan, która wcześniej przesłała obszerny tekst do Księgi wspomnień, koncentrując się w nim głównie na okresie studiów i pracy w kraju. Często słyszy się taka opinię a kogo to, co ja napiszę zainteresuje? może nie wszystkich, ale wielu tak. Wuefiacy do piór! Jak przeczytacie wspomnienia Koleżanek i Kolegów, które weźmiecie do ręki na zjeździe 16-go września 2006 roku to nabierzecie pewności siebie i zachęty do spisania swoich wspomnień. Redaktorzy 8 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 9\n6 Z życia Uczelni Inauguracja roku akademickiego 2005/2006 W tym roku inauguracja odbyła się stosunkowo wcześnie, bo już 27 września. Uroczystość miała typowy dla tej uroczystości przebieg. JM Rektor prof.dr hab. Tadeusz Koszczyc powitał licznie zebranych dostojnych gości z Przewodniczącym Kolegium Rektorów Uczelni Wrocławia i Opola, Rektorem Politechniki prof. Tadeuszem Lutym na czele. Po wygłoszeniu przez Rektora zwięzłego przemówienia relacji z działalności naukowej, dydaktycznej i gospodarczej Uczelni w poprzednim roku akademickim, nastąpił akt ślubowania przedstawicieli nowo przyjętych studentów. W gronie ślubujących było kilkoro dzieci pracowników Uczelni: Anna Caban córka Edwarda prowadzącego specjalizację z windsurfingu, Marta Lewandowska - córka Krystyny prowadzącej zajęcia z pływania i Mieczysława Kuby prowadzącego specjalizację z tenisa (inspiratora wybudowania hali tenisowej AWF), Marcin Kowalski syn Beaty prowadzącej zajęcia z narciarstwa. Nie są to jedyne dzieci wuefiaków podejmujące studia w tym roku na naszej Uczelni. Proporcjonalnie do zwiększającej się liczby absolwentów rośnie liczba dzieci i wnuków wuefiaków wybierających tę samą uczelnię. foto: Nawara Dyplomy z wyróżnieniem odebrało kilkoro najlepszych absolwentów, a wśród nich córka dr Grażyny Krzywańskiej-Dąbrowskiej z Fizjoterapii Eliza, też absolwentka tego kierunku. Do promocji doktorskiej przystąpiło tylko czworo ze stosunkowo licznego grona 25 tegorocznych doktorantów, gdyż pozostali mieli być promowani na Święcie Uczelni w dniu 21 października, co spowodowane jest chęcią usprawnienia przebiegu inauguracji. Podniosły moment wręczenia dyplomu doktora habilitowanego Małgorzacie Słowińskiej-Lisowskiej ze wzruszeniem obserwował mąż Józef Lisowski, nasz absolwent, znany trener olimpijczyków 400-metrowców. Wykład inauguracyjny wygłosiła dr hab. Ewa Demczuk-Włodarczyk, omawiając znaczenie fizjoterapii w przywracaniu zdrowia fizycznego i psychicznego. Niezawodni członkowie uczelnianego zespołu pieśni i tańca Kalina odśpiewali w pierwszej części Gaude Mater Polonia i na zakończenie Gaudeamus igitur. Po uroczystości w Auli Leopoldina Rektor podejmował jej uczestników tradycyjną lampką wina w przepięknej (odrestaurowanej przed paroma laty) sali Oratorium Marianum. Przy okazji bytności we Wrocławiu (Wrocławian także) zachęcamy Koleżanki i Kolegów do zwiedzenia tych wartych obejrzenia zabytków, które po generalnym remoncie i odnowieniu Uniwersytetu prezentują się okazale. Ogólnowrocławska inauguracja roku akademickiego odbyła się pierwszego października na Rynku, z udziałem senatów tak licznych we Wrocławiu uczelni, braci żakowskiej i mieszkańców tętniącego młodzieńczym rytmem miasta. Odśpiewane przez 14 akademickich chórów Gaudeamus zabrzmiało donośnie, pogłębione echem odbijanym od ślicznie odremontowanej wrocławskiej starówki. Dla przypomnienia zamieszczamy skróconą wersję Gaudeamus igitur w tłumaczeniu Romana Kołakowskiego. Gaudeamus igitur, Juvenesdum sumus, Post jucundam juventutem, Post molestam senectutem Nos habebit humus! Cieszmy się z każdego dnia, Póki czas młodości! Gdy przeminie wiek młodzieńczy Trudną starość kir uwieńczy, W ziemi spoczną kości! Przemówienie J.M. Rektora Vivat academia, Vivant profesores, Vivat membrum quodlibet, Vivant membra quaelibet, Semper sint in flore! Akademio chwała ci! Chwała profesorom! Ci, co wiarą i nadzieją Ziarno wiedzy w nas zasieją, Plon mądrości zbiorą! Ryszard Jezierski 1 0 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 11\n7 Święto Akademii Wychowania Fizycznego Gaude Mater Polonia w wykonaniu chóru uczelnianego zespołu Kalina zainaugurowała w dniu 21 października br obchody Święta Uczelni w dostojnej Auli Leopoldina Uniwersytetu Wrocławskiego. JM Rektor prof.dr hab. Tadeusz Koszczyc po przywitaniu zaproszonych gości w My Rektor......niniejsze dyplomy uwierzytelniamy... tym rektorów wrocławskich uczelni i członków Senatu i licznie przybyłych na uroczystość pracowników i studentów, wygłosił okolicznościowe przemówienie. Następnie odbyła się podniosła ceremonia symbolicznego odnowienia immatrykulacji słuchaczy rocznika Po uroczystej formule: My Rektor Akademii Wychowania we Wrocławiu działając na mocy prerogatyw powierzonych Nam przez W ysoki Senat i prześwietnych elektorów uroczyście poświadczamy, że występujący tu w Roku Pańskim 1955 rozpoczęli nauki w Szkole Naszej, które pomyślnie ukończywszy dyplomy Jej ukończenia otrzymali. Mocą berła rektorskiego niniejsze dyplomy uwierzytelniamy, a ich właścicieli w poczet zasłużonych Pionierów Almae Matris zaliczyć postanawiamy. JM Rektor pasując berłem rektorskim ponad pięćdziesięcioosobowe grono przedstawicieli rocznika wręczył im okolicznościowe dyplomy. foto: Nowak foto: Nowak...mocą berła rektorskiego... W imieniu immatrykulowanych bardzo serdeczne przemówienie wygłosił mgr Stanisław Stokowski, w którym podkreślił wielkie walory pedagogiczne oraz życzliwość ówczesnej kadry nauczającej. Szczególnie ciepło wspomniał osobę opiekuna rocznika dr Ryszarda Jezierskiego. W dalszej części uroczystości odbyła się promocja licznego grona (20) doktorów nauk w zakresie kultury fizycznej. Następnie odbyło się wręczenie zasłużonym pracownikom Uczelni odznaczeń, wyróżnień i nagród. Część artystyczną uświetnił występ solisty wirtuoza gitary klasycznej z Akademii Muzycznej, który mistrzowsko wykonał kilka własnych utworów. Wystąpienie przedstawiciela rocznika Stanisława Stokowskiego Tradycyjnie uroczystość zakończył Gaudeamus igitur w wykonaniu uczelnianego zespołu. Po części oficjalnej JM Rektor zaprosił zebranych do pięknej barokowej sali Oratorium Marianum na symboliczną lampkę wina, gdzie wzniósł toast w intencji nowo mianowanych doktorów i immatrykulowanych słuchaczy rocznika Ci ostatni, choć już 50 lat minęło nadal pełni werwy i wuefiackiego animuszu, nadawali ton spotkaniu, które upłynęło w sympatycznej, pełnej wspomnień i wymiany doświadczeń atmosferze. foto: Nowak foto: Nowak Antoni Kaczyński 1 2 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 13\n8 Co nowego na Uczelni? W nowy rok akademicki 2005/2006 Uczelnia weszła w miarę płynnie po wyborach nowych władz i wejściu w życie nowej ustawy o szkolnictwie wyższym (z dnia br Dz.U.164). Nowo wybrane władze Uczelni prezentowaliśmy w poprzednim numerze Biuletynu, w tym numerze zaprezentujemy (w skrócie całość jest w internecie: strukturę Uczelni i niektóre zmiany personalne. Struktura Uczelni Wydział Wychowania Fizycznego posiada 11 katedr: 1) K. Aktywności ruchowej w środowisku naturalnym - prof.k. Zatoń, z pływaniem oraz turystyką i rekreacją; 2) K. Antropomotoryki prof. Z. Ignasiak, z anatomią, antropologią i antropokinetyką; 3) K.Biomechaniki prof. A. Rutkowska-Kucharska; 4) K. dydaktyki wychowania fizycznego prof.t. Koszczyc, z metodyką szkolnego wf, z metodyką wf specjalnego, teorią wf, zabaw i gier ruchowych; 5) K. fizjologii i biochemii prof. M. Zatoń; 6) K. Humanistycznych podstaw kf prof. E.Wlazło, z pedagogiką, psychologią i historią kf; 7) K. lekkiej atletyki i gimnastyki prof. P. Kowalski; 8) K. komunikacji i zarządzania w sporcie prof. G. Łasiński, z zakładami komunikacji społecznej i mediów oraz organizacji i zarządzania; 9) K. medycyny sportowej Prof.med. M. Mędraś, z zakładami medycyny sportu i żywienia oraz z. promocji zdrowia; 10) K. teorii i metodyki dyscyplin sportowych prof. J. Migasiewicz, z zakładami: ćwiczeń siłowych, sportów walki oraz strzelectwa sportowego i szermierki; 11) K. Zespołowych gier sportowych prof. R.Panfil, zakładami; dydaktyki gier sportowych, motoryczności gracza, zarządzania w grach sportowych, gier z piłką w wf oraz propedeutyki gier sportowych. Osobną jednostką jest: Dział organizacji praktyk i obozów. Wydział Fizjoterapii posiada 6 katedr: 1) K. podstaw fizjoterapii prof. med. Marek Bolanowski, z zakładami: biologii i ekologii człowieka, podstaw klinicznych, filozofii i socjologii; 2) K. Kinezjologii prof. Artur Jaskólski, z zakładami: fizjologii stosowanej i kinezjologii; 3) K. fizjoterapii prof. T. Skolimowski, z zakładami: kinezyterapii, metod kinezyterapii i fizykoterapii; 4) K.kf niepełnosprawnych prof. E. Bolach, z zakładami: sportu niepełnosprawnych i odnowy biologicznej; 5) K. fizjoterapii w dysfunkcjach narządu ruchu prof. Z. Wrzosek, z zakładami: fizjoterapii w ortopedii i traumatologii oraz fizjoterapii w pediatrii i neurologii. 6) K. fizjoterapii w medycynie zachowawczej i zabiegowej prof. M. Woźniewski, z zakładami: fizjoterapii w chorobach wewnętrznych i fizjoterapii w chirurgii. Czytelnicy Biuletynu przeglądając powyższą strukturę mogą w ogólnym zarysie zorientować się jaki jest profil kształcenia na jednym i drugim wydziale oraz mogą także porównać to co było kiedyś z tym co jest dzisiaj. Już na pierwszy rzut oka widać, że w katedrze gier sportowych powstały zakłady, jakich dawniej nie było. Jest też szereg nowych zakładów, które powstały w wyniku rozwoju i postępu nauki, a także w odpowiedzi na zapotrzebowanie społeczne kształcenia specjalistów np. z zakresu organizacji i zarządzania, komunikacji społecznej, wf specjalnego itd. Dynamika postępu i rozwoju nauki oraz zmian społeczno-ekonomicznych zmusza naszą, podobnie jak i inne uczelnie do stałego dostosowywania się do otaczającego nas świata. Do tego dochodzą jeszcze prawa rynku i konkurencji. Zainteresowanych szczegółami dokładnym podziałem na zakłady, zespoły, pracownie, a także obsadą personalną odsyłamy do internetu: Zmiany na stanowisku dyrektora i kwestora uczelni. Kanclerz Uczelni Z wymogu nowej ustawy o szkolnictwie wyższym wynika, że w miejsce dyrektora na czele administracji uczelni wyższej stoi kanclerz. Funkcję kanclerza AWF Wrocław od 1 października br pełni mgr inż. Mariusz Kłosowski, wybrany w ramach konkursu spośród 30 zgłoszonych kandydatów. Jest absolwentem Politechniki Wrocławskiej i studiów podyplomowych z zakresu zarządzania. Kwestor Uczelni Również na stanowisku kwestora zaszła zmiana, odchodzącą na emeryturę P. Grażynę Muźnierowską zastąpiła mgr inż. Barbara Drewniak, absolwentka wrocławskiej AE, która dotychczas pracowała w spółkach prawa handlowego. Dla absolwentów są to z pozoru niezbyt istotne informacje, ale tylko do czasu. Roczniki, które np. wznawiają akt immatrykulacji mają do załatwienia szereg spraw finansowo-organizacyjnych, a już wkrótce wielu z nas, z konieczności stykać się będzie m.in. i z kanclerzem i kwestorem w związku z organizacją jubileuszu 60-lecia i zjazdu absolwentów. Ryszard Jezierski 1 4 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 15\n9 Powstaje nowa hala sportowa foto: Słoniu Na terenie Stadionu Olimpijskiego, wręcz w oczach rośnie nowa specjalistyczna hala sportowa dla sportów walki. Usytuowana jest tuż za wielofunkcyjna halą do gier sportowych oraz salami treningowymi judo, szermierki i siłownią. Nowy obiekt będzie posiadał salę sportową o powierzchni tysiąca metrów kwadratowych wraz z trybunami dla 250 widzów i oczywiście z zapleczem szatniami, sanitariatami itd. Fundusze wyasygnował Totolotek (70%) i Uczelnia (30%). Tempo prac jest imponująhala w budowie ce, z każdym dniem przybywa nowy fragment budowli. Według planu obiekt ma być oddany do użytku za niecały rok. Przybywający we wrześniu przyszłego roku na zjazd 60lecia będą mogli podziwiać kolejny nowy obiekt sportowy. Na terenach Stadionu Olimpijskiego w dosyć szybkim tempie powstaje kompleks obiektów dorównujących warszawskiej AWF na Bielanach, z tym, że wrocławskie z oczywistych względów są nowocześniejsze. Wkrótce rozpocznie się budowa nowoczesnego zespołu budowli dla fizjoterapii, o czym niewątpliwie będziemy informować Czytelników Biuletynu. Ryszard Jezierski Stanisław Maksymowicz laureatem nagrody Dedala (Skrócony przedruk z Życia Akademickiego 2005/105) Dr Stanisław Maksymowicz 16 Marmurowy obelisk, na nim kula ziemska z mosiądzu z wycięciami w kształcie kontynentów, od góry kulę skrzydłami częściowo przykrywa orzeł oto skrócony opis pamiątkowej statuetki, na której zawieszona jest tabliczka z napisem: Honorowe wyróżnienie imienia Dedala nr 4. Instr.pil. Stanisławowi Maksymowiczowi za wybitne zasługi w kształceniu i wychowaniu lotników ku chwale polskiego lotnictwa Nagrody tzw. Dedala - przyznaje kapituła powołabiuletyn Absolwenta nr 34 na przez Aeroklub Polski i Klub Lotników Loteczka. Do tej pory przyznała trzy Dedale : nr 1 Mankerowi, który latał na balonach, brał udział w zawodach o Puchar Gordona Benetta i zwyciężał; nr 2 Dankowskiemu, wielokrotnemu rekordziście świata w szybownictwie; nr 3 Witoldowi Świadkowi, ośmiokrotnemu mistrzowi świata (absolwent AWF Wrocław). To jest nagroda dla ludzi, którzy wiele osiągnęli w lotnictwie mówi dr Stanisław Maksymowicz. Ja sam jestem historią lotnictwa, bo latam od 1946 roku, Pilot Stanisław Maksymowicz czyli prawie 60 lat, a to przecież kawał historii lotnictwa polskiego, które ma 80 lat, a w zeszłym roku minęło 100 lat lotnictwa ogólnoświatowego. Do tej chwili jestem w posiadaniu wszystkich licencji: samolotowej, szybowcowej, zawodowej, agropilota, balonowej, motorolotniowej. 17 lat byłem w kadrze narodowej akrobacji samolotowej, 15 lat w nawigacji. Dużą sławę przyniosły mi rajdy pilotów i dziennikarzy, w których latałem z Andrzejem Waligórskim i razem przelecieliśmy 13 rajdów, wygrywając cztery. Będąc od 1951 roku członkiem GOPR, zorganizowałem ratowanie z powietrza ze śmigłowców. Byłem w tym zakresie również szkoleniowcem oraz przez sześć lat sędzią ekspertem. Lotnictwo umożliwiło mi bardzo szerokie kontakty z niepowtarzalnymi ludźmi. W latach latałem w Jeleniej Górze, a potem trafiłem do Wrocławia na wrocławską uczelnię. W czasie wakacji, pracowałem jako agropilot. Od sześciu lat jestem na emeryturze, ale żeby nie zardzewieć prowadzę na uczelni zajęcia do wyboru z paralotnictwa i dzięki temu mam kontakt z młodzieżą, która jest fantastyczna i ma duże poczucie humoru. Dyplom Tissandiera 12 paźdzernika br Stanisław Maksymowicz odebrał w Paryżu z rąk Maxa Bishopa - sekretarza generalnego FAI - Dyplom Tissandiera, wyróżnienie z okazji 100-lecia FAI. Biuletyn Absolwenta nr 34 17\n10 VII Międzynarodowa Konferencja Naukowa "Dydaktyka wychowania fizycznego w świetle współczesnych potrzeb edukacyjnych" (Skrócony przedruk z "Życia Akademickiego") Spotkania uczestników cyklicznej konferencji "Dydaktyka wychowania fizycznego w świetle współczesnych potrzeb edukacyjnych" w uczelnianym Ośrodku Dydaktyczno-Sportowym w Olejnicy obywają się od kilkunastu lat. Tegoroczne, organizowane w dniach września, w ramach uroczystości jubileuszowych 60-lecia naszej uczelni, dotyczyło zagadnienia przemian edukacyjnych w Polsce, wynikających z wejścia naszego kraju do Unii Europejskiej. W programie konferencji przewidziano wykłady z różnych dziedzin dydaktyki wychowania fizycznego, które prezentowali zaproszeni profesorowie z uczelni zagranicznych i krajowych. To tradycja olejnickich spotkań. Tradycją jest także obok zainteresowania zagadnieniami naukowymi i prowadzenia na te tematy dyskusji czas aktywnego wypoczynku. Tak było i tym razem. Andrzej Nowak Who is Who czyli o patronach naszych ulic Stefan Banach Jeden z najwybitniejszych matematyków XX wieku. Urodził się w Krakowie 30 m a r c a 1892 roku jako nieś l u b n e Stefan Banach d z i e c k o góralki Barbary Banach i pracownika kolei Stefana Greczka, pochodzącego też z góralskiej rodziny. Nie było mu dane poznać swojej matki, ponieważ jako dziecko został oddany na wychowanie do praczki F. Płowej. Znał osobiście tylko swojego ojca i czasami się z nim spotykał. Znalazł się w troskliwej rodzinie zastępczej praczki i jej córki. Pełniły one funkcję matki i siostry. Ich bliskim przyjacielem był J. Mien, Francuz z pochodzenia, który chyba pierwszy zauważył niezwykłe zdolności matematyczne i lingwistyczne chłopca. Zaczął nauczać go francuskiego, dzięki czemu Banach błyszczał na kongresach międzynarodowych i na wykładach zagranicznych. Intelektualista ten stał się chyba wzorem osobowym dla Stefana. Stefan Banach od dzieciństwa wykazywał nieprzeciętne zdolności matematyczne i lingwistyczne, niepospolitą bystrość i przenikliwość umysłu. Dzięki genialnym zdolnościom matematycznym, mógł nie tylko skompensować swoje trudne dzieciństwo, ale mógł osiągnąć bardziej wysublimowane cele. To właśnie matematyka, jej potężna siła duchowa, broniła go przed destrukcyjnymi zjawiskami, takimi jak zaburzenia emocjonalne, lęk i agresja. To ona stała się źródłem rozwoju osobowości silnej, dążącej do poznania prawdy i do osiągnięć, pragnącej nawiązywać dobre kontakty z innymi. Studiował (tylko dwa lata) na Politechnice Lwowskiej i jeszcze jako student rozwiązał jedno z najtrudniejszych zagadnień teorii szeregów trygonometrycznych. Za namową sławnego matematyka Hugona Steinhausa porzucił studia politechniczne, aby na zawsze poświęcić się matematyce. W 1920 roku, bez studiów uzyskał doktorat na podstawie słynnej tezy sformułowanej w języku francuskim; O operacjach w przestrzeniach abstrakcyjnych i ich zastosowaniach do równań całkowitych. Habilitował się w cztery lata później i został wybrany członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. Razem z profesorem Steinhausem stworzył słynną lwowską szkołę matematyczną, zajmując się nowoczesną analizą funkcjonalną. Był założycielem czasopisma Studia Mathematica i uhonorowano go nagrodą PAU. W przededniu wojny został prezesem Polskiego Towarzystwa Matematycznego, a w 1940 roku przewodniczył obradom Światowego Kongresu Matematyków. Zmarł we Lwowie w 1945 roku. Banach poprzez syntezę metod algebraicznych i geometrii analitycznej wprowadził nowy, bardzo ogólny typ przestrzeni liniowych nazwanych dziś w literaturze światowej przestrzeniami Banacha. Sprecyzował w nich tak zwane operacje liniowe, których teoria pozwala uchwycić dotychczasowe działy matematyki i dała nowy aspekt niektórym dziedzinom analizy klasycznej, zwłaszcza teorii równań różniczkowych. Nazwisko Banacha przestało w matematyce oznaczać człowieka. Stało się terminem matematycznym, takim samym jak geometria Euklidesa, równanie Pitagorasa i całka Lebesgue`a. Chociaż Stefan Banach należał do najwybitniejszych obok Mikołaja Kopernika i Marii Curie Skłodowskiej luminarzy europejskiej nauki, ciągle jest osobą mało znaną. W Encyclopedia Britannica pod hasłem Stefan Banach nie pojawia się słowo Polska, polski. W kilku informatorach zagranicznych nazywa się go matematykiem rosyjskim, a obecnie ukraińskim. Za: 1) Życiem Akademickim Grudzień ) J. Kozielecki, Banach geniusz ze Lwowa, Żak, Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 19\n11 60 - lecie AWF Odliczamy czas do Zjazdu Drodzy absolwenci W naszym piśmie otwieramy dział poświęcony aktualnościom bezpośrednio związanym z obchodami 60-lecia uczelni. Znajdziecie tu wszelkie informacje związane z kalendarium, stanem przygotowań i przebiegiem uroczystości. W tym celu uruchamiamy symboliczny zegar odmierzający czas pozostały do daty 16 września 2006 roku. Dodatkowo uruchomiony został serwis internetowy, gdzie powyższe informacje będziemy na bieżąco tam umieszczać. Adres dostępu to Oczywiście oczekujemy pomysłów, uwag oraz zapytań z Waszej strony, które tą drogą możecie nam przekazać (na stronie jest nasza poczta internetowa). Mamy nadzieję, że apel nasz nie pozostanie bez oddźwięku. Redakcja 20 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 21\n12 Z życia Organizacji Serdeczne podziękowania Dzięki Koledze Andrzejowi Kucharowi wzbogaciliśmy się o kolejny komputer i to niezłej klasy. A było to tak! Pewnego dnia w siedzibie Stowarzyszenia odbyło się spotkanie na temat poszukiwania sponsorów, w którym uczestniczyli: Andrzej Kuchar, Zdzisław Paliga, W łodek Kopyś, Antoni Kaczyński i Ryszard Jezierski. Andrzej zawitał tu pierwszy raz i stwierdził, że jest przytulnie ale nader skromnie i nieco ciasno i zastanawiał się jak to będzie gdy w okresie zjazdu będzie wielu interesantów. Od słowa do słowa, orzekliśmy, że na czas zjazdu urządzimy pomieszczenie przy bramie głównej Stadionu Olimpijskiego i tam będziemy obsługiwać przybywających na zjazd. Jednym z problemów będzie sprawa komputera, który przydałby się tu na miejscu i tam przy bramie. Andrzej orzekł, że ten problem rozwiąże od ręki przekazując nam jeden ze komputerów, gdyż wymienia je (w TeDe ) na egzemplarze najnowszej generacji i już kilka ofiarował szpitalom, to jeszcze jeden może podesłać do Stowarzyszenia. Jak rzekł, tak zrobił. Po dwóch tygodniach odbywaliśmy kolejne spotkanie w siedzibie Stowarzyszenia i dziękując Andrzejowi za przekazany komputer, któryś z nas rzekł żartem no fajnie, a gdzie stoliczek którego ojciec zapytał no fajnie a gdzie berecik? Andrzej w mig aluzju poniał i za dwa dni podesłał przez pracującego u niego młodego Świądra naszego absolwenta, którego ojciec Stanisław wcześniej kończył Uczelnię bardzo gustowny stolik pod ofiarowany komputer. Jak widać nasi absolwenci znają się na żartach i z głupia frant od ręki załatwiają cenne dla innych sprawy. Tak na marginesie warto dodać, że Andrzej Kuchar niegdyś świetny koszykarz, był w swoim czasie trenerem kadry narodowej, pracował na uczelni, zrobił doktorat i był typowany na następcę prof. Naglaka, ale ostatecznie poszedł w biznesy i obecnie jest prezesem Dolnośląskiej Telewizji TeDe. Jak widać na wuefiacką brać można zawsze liczyć. Już wcześniej wspominaliśmy o wspaniałym geście innego wuefiaka Jurka Orła, który zafundował nam z dużym gestem cztery tysiące egzemplarzy druków firmowych z logo 60-lecia i stosownym tekstem informującym o danych Stowarzyszenia. Czyni to po raz drugi, gdyż z podobnym gestem ofiarował kilka tysięcy egzemplarzy druków firmowych na 50-lecie, oszczędzając nam pokaźną kwotę wydatków. Drodzy Koledzy serdecznie Wam za to dziękujemy! W imieniu Stowarzyszenia i licznej rzeszy Absolwentów! Redaktorzy 22 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 23\n13 Honorowy sponsoring Rok 2004 dyplom złoty indywidualne Honorowa lista sponsorów od roku 2004 Eugenia Ostapowicz Bogdan Ostapowicz Leszek Dębicki Eugeniusz Drozd Rok 2004 dyplom srebrny zespołowe Jubileuszowy rocznik Rok 2004 dyplom srebrny indywidualne Eugeniusz Rolewski Kazimierz Wysmyk Adam Stocki Pelagia Suntajs Rok 2004 dyplom brązowy indywidualne Elżbieta Kubacka Józef Kopeć Rafał Wołk Roman Proszkowski Ryszard Helemejko Cenia Wieszczak Zbigniew Lipiński Rok 2005 dyplom złoty indywidualne Rok 2005 dyplom srebrny indywidualne Rok 2005 dyplom brązowy indywidualne Leszek Dębicki Jerzy Baranowski Halina, Grzegorz Adamscy Albin Czech Zdzisław Drobniewski Jerzy Baranowski Józef Kopeć Jerzy Baranowski Edward Chyla Roman Proszowski Cenia Wieszczak Stowarzyszenie Absolwentów AWF apeluje o wspieranie finansowe działalności statutowej klasy sponsorów osoby prywatne instytucje brązowa 100 PLN 300 PLN srebrna 300 PLN 600 PLN złota 500 PLN 1000 PLN Sponsorzy otrzymają honorowy dyplom a ich nazwiska (za zgodą) będą umieszczone w Biuletynie. Wpłacać można na konto: lub w sekretariacie podczas dyżurów lub w klubie na specjalnych spotkaniach wtorkowych. Przepraszamy naszych czytelników - wcześniejszych darczyńców na rzecz Stowarzyszenia, że nie zamieszczamy już wszystkich nazwisk na honorowej liście sponsorów, ograniczając się do okresu ostatnich 2 lat. Czynimy to z konieczności zmniejszenia objętości Biuletynu z uwagi na imponującą i wciąż rosnącą ilość nazwisk. Pełna lista ofiarodawców od roku 1999 jest pieczołowicie przechowywana w naszym archiwum. Wspomnień czar Od Redakcji Zamieszczamy tekst Kol. Izabelli Burzyńskiej-Degan (Absolwentki z 1973 r.-studia zaoczne) znakomicie ilustrujący jak nasi absolwenci potrafią sobie radzić w życiu, a szczególnie na trudnym terenie poza granicami kraju. Dla wielu współczesnych słuchaczy i absolwentów jest to znakomita lekcja poglądowa jak można zaistnieć i funkcjonować na niełatwym zagranicznym rynku pracy, w silnej konkurencji i twardych regułach kapitalizmu. O Kol. Izabelli dowiemy się więcej z Księgi wspomnień... szykowanej na 60-lecie, w której opisuje okres studiów i wędrówkę na Pomorze. Swoje losy i doświadczenia życiowe szeroko opisała w książce pt. Wygrać siebie. Równie sprawnie jak piórem posługuje się pędzlem, malując obrazy, które prezentowała już na wielu wystawach. 2 4 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 25\n14 Retrospekcje zawodowe Izabella Burzyńska-Degan Pierwsze kroki w zawodzie Czy zawód WF-ka może być powołaniem?...bardzo często w życiu, spotykałam się z lekceważącym traktowaniem naszego zawodu, Magister od przysiadów, słyszałam od postronnych ludzi. Może była to zazdrość, bo WF-cy to ludzie odważni, z charakterem, mający świadomość swych sił witalnych. Zawód w którym odpowiedzialność za ZDROWIE i stan fizyczny ciała, można porównać z odpowiedzialnością zawodu lekarza za ŻYCIE człowieka. Szczególnie tę odpowiedzialność za zdrowie i sprawność człowieka daje praca w rehabilitacji. Już w czasie studiów podjęłam pracę, która dawała mi radość i zadowolenie. Wtedy zrozumiałam, że rehabilitacja i praca z ludźmi to moje powołanie. W 1968 r. Zupełnie przypadkowo trafiłam do Uzdrowiska Kamień Pomorski, gdzie zaczęłam pracować prowadząc gimnastykę i zajęcia ruchowe. Nie przypuszczałam wtedy, że tu zapadną decyzje na całe moje życie. Miałam zaliczone 1,5 lat studiów na WSWF, które przerwałam ze względu na wynikłe kłopoty i problemy życiowe. Zostałam zatrudniona na stanowisku instruktora gimnastyki leczniczej, ponieważ nie posiadałam właściwych kwalifikacji wysłano mnie na szkolenia do klinik szczecińskich i do Kliniki Ortopedii W. Degi w Poznaniu. Oglądałam, przyglądałam się, notowałam, czytałam dużo z zakresu kinezyterapii, fizjioterapii. Po przejściu szkolenia na oddziałach reumatologii, ortopedii, neurologii, miałam już wizję mojej przyszłej pracy. Razem z naczelnym lekarzem uzdrowiska postanowiliśmy stworzyć Zakład Kinezyterapii, obejmujący salę do ćwiczeń indywidualnych w podwieszeniu oraz Terapię Zajęciową. Po roku pracy zrozumiałam, że muszę wrócić na studia do Wrocławia, naturalnie zaoczne. Znalazłam pracę w Uzdrowisku Lądek-Zdrój, tu miałam szansę rozwijać się zawodowo i równocześnie studiować. Kamień Pomorski Po ukończeniu studiów AWF w 1973 r., powróciłam do Kamienia Pomorskiego i tam pracowałam w rehabilitacji; reumatologii, ortopedii, neurologii. W 1976 r. Ukończyłam trzymiesięczny stacjonarny kurs specjalizacyjny rehabilitacji dla mgr.wf, w klinice Ortopedii i Rehabilitacji w Poznaniu. Przez następne lata pracowałam w Filii Uzdrowiska Kamień Pomorski w Łukęcinie, w rehabilitacji ludzi z nadwagą z powodu zaburzeń endykrynologicznych. Leczono tam talasoterapią i ruchem; gimnastyką, tańcem, marszami brzegiem morza i jazdą na rowerach. Kochałam moją pracę. Niesienie pomocy i motywowanie ludzi chorych do normalnego życia, dawało mi zadowolenie i energię. Praca rehabilitanta wymagała zawsze dużej kreatywności, wyczucia oceny możliwości pacjenta a przede wszystkim cierpliwości i sympatii do chorego człowieka. Gostynin - Kruk Kierowana chęcią poznania czegoś nowego, w kwietniu 1979 r., zmieniłam pracę i trafiłam do ZOZ-u Gostynin k/płocka, gdzie zamierzano otworzyć nowy Oddział Rehabilitacji Kardiologicznej. Przeszłam specjalne szkolenia w Klinice Rehabilitacji STOCER w Warszawie, w rehabilitacji kardiologicznej u prof. S.Rudnickiego w Konstancinie. Wraz z ordynatorem Oddziału Rehabilitacyjno - Kardiologicznego dr Andrzejem Szczerbińskim specjalistą kardiologiem, byliśmy organizatorami wczesnej rehabilitacji po zawałach serca. Gostynin Kruk był jak na tamte czasy ośrodkiem bardzo nowoczesnym. Otrzymywaliśmy pacjentów w 3-4 tygodnie po zawałach i po operacjach serca czy pomostach przewodzących (bey-pass). Program rehabilitacji obejmował 30 minutową gimnastykę, spacery oraz indywidualny trening na ergometrze pod kontrolą. W bardziej skomplikowanych przypadkach prowadziło się ćwiczenia indywidualne. Praca była bardzo ciekawa i fascynująca, można było obserwować szybki powrót podopiecznych do sił witalnych. Rehabilitacja kardiologiczna miała duże osiągnięcia na skalę Regionu Mazowsza, w związku z tym postanowiono rozbudować drugi pion rehabilitacji narządu ruchu. Miałam możliwość ponownie wykazać się zdolnościami organizacyjnymi, aby stworzyć nowy dział rehabilitacji, o wielu profilach dla pacjentów z dysfunkcjami ruchowymi. I tak oto ZOZ Gostynin stał się w latach osiemdziesiątych znanym Cen- 2 6 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 27\n15 trum Rehabilitacji dla Ziemi Mazowieckiej, obejmujący działalność rehabilitacyjną dla trzech województw; płockiego, włocławskiego i ciechanowskiego. Byłam w tym czasie kierownikiem Działu Rehabilitacji i kierowałam zespołem 12 pracowników - mgr WF, fizjoterapeutów, terapeutów terapii zajęciowej i psychologa. Regularnie organizowałam szkolenia zawodowe podnoszące kwalifikacje, zapraszając różnych specjalistów z dziedzin ortopedii, reumatologii, neurologii. Niemcy Zachodnie W lutym 1987 wyjechałam na stałe do Niemiec Zachodnich, zamieszkałam w okolicach Koblencji w Mayen i tam wyszłam za mąż. Sytuacja była trudna, nie znałam na tyle języka, aby móc pracować w swoim zawodzie. Musiałam zaczynać wszystko od początku. Po roku pobytu zaczęłam pracować w prywatnej praktyce rehabilitacji, prowadzonej przez dwójkę fizjoterapeutów. Pracowałam tam około roku i nie byłam zachwycona stylem pracy młodych ludzi. Wszystko kręciło się wokół pieniądza a nie pacjenta. Postanowiłam szukać pracy w szpitalach i pobliskich kurortach. Mimo posiadania dyplomu nauczyciela wychowania fizycznego [ PL], nie miałam uprawnień do pracy w rehabilitacji w Niemczech. Wystąpiłam o nostryfikację moich uprawnień. Niestety na wyznaczony termin nie pojawił się nikt z Ministerstwa Zdrowia Landu Rheinland- Pfalz, egzamin zdawałam w obecności dyrektora Szkoły Fizjoterapii i jego asystentki. Egzaminu mi nie uznano, ale wyrażono zgodę na skrócony tok nauki w/w szkole i przystąpienie do egzaminu końcowego. Zerwanie ścięgna Achillesa w sierpniu 1988 r., podczas gry w tenisa, zmieniło zupełnie moje plany życiowe. Musiałam się sama rehabilitować. Po sześciotygodniowym gipsie trafiłam do Sportstudia. Trzy miesiące konsekwentnego treningu wystarczyło abym mogła znów grać w tenisa. Był to w moim życiu moment przełomowy. Tak się złożyło, że właścicielka Studia spodziewała się dziecka i sama nie mogąc już pracować, zatrudniła mnie w roli trenera Fitnessu. Tak się później złożyło, że zostałam tam przez następne 12 lat. Pracując w Sportstudiu wprowadziłam nowe rodzaje zajęć - ćwiczenia rehabilitacyjne w schorzeniach kręgosłupa, grupy odchudzające, ćwiczenia relaksacyjne i inne. Robiłam to wszystko profesjonalnie, więc zainteresowanie było duże. Odbyłam też parę szkoleń i kursów w branży Fitness. Podpatrywałam co w tym czasie było modne na tym rynku, gdyż jak wiadomo Sportstudio to instytucja komercyjna. Ludzie którzy przychodzili do Studia przychodzili tam za własne pieniądze ponosząc niemałe opłaty. Na kursach odświeżyłam moje wiadomości z fizjologii, biochemii i anatomii, tym razem naturalnie wszystko po niemiecku. Zajęcia te dawały mi tyle zadowolenia i radości, że przestałam myśleć o pracy w rehabilitacji i o ponownym egzaminie nostryfikującym.. Po upływie około roku, właścicielka zaproponowała mi, odkupienie od niej części Studia, druga część była własnością byłego znanego kulturysty Ortwina. Pracując już rok nie miałam okazji poznać go osobiście, nigdy tu nie przyjeżdżał i nie interesował się Studiem. Propozycja była nie do odrzucenia, wiedziałam, że to moja szansa życiowa, która się już nie powtórzy. Potrzebowałam na to pieniędzy, których niestety nie miałam. Mój niemiecki małżonek nie był tym pomysłem zachwycony, lecz w końcu zgodził się na podżyrowanie mi kredytu w banku. Wprawdzie marzeniem mojego męża było mieć w domu przykładną Hausfrau, a nie Gescheftsfrau, lecz decyzja zapadła. I tak zaczęła się moja wielka przygoda z niemieckim Fitnessem. Sportstudio Mayen Podpisując umowę ze wspólnikiem Ortwinem, nie wiele rozumiałam z treści tej umowy. Językiem niemieckim posługiwałam się tylko w stopniu umożliwiającym normalną komunikację, lecz sformułowań ekonomicznoprawnych niestety nie rozumiałam. Mój syn, dwudziestoletni Tom był moją ostoją. Będąc bardzo zaangażowanym w Studiu, od trzech lat sam uprawiając kulturystykę, wyglądał imponująco. Tom opanował niemiecki błyskawicznie i właśnie uczęszczał do klasy maturalnej tutejszej Szkoły Ekonomicznej. Właściwie to dla niego zdecydowałam się wejść w ten interes, dla zapewnienia mu startu i przyszłości w Niemczech. Praca stała się dla mnie całym moim życiem i światem, zaczynałam rano o 8.30 a kończyłam o 23.00, czasem i później. Małżonek mój był bardzo rozczarowany i już po paru miesiącach zanosiło się na rozwód. Za to Sportstudio kwitło i rozwijało się wspaniale. Z miesiąca na miesiąc przybywało średnio nowych członków. Doceniano moją fachowość. Właściwie pracowałam sama, pomagał mi syn, który studiując książki Arnolda Schwarzerneggera, w dziedzinie kulturystyki miał dużo większe wiadomości niż ja. Niemniej służyłam mu moim doświadczeniem i radą. Ja zajmowałam się ludźmi w wieku dojrzałym, potrzebujących specjalnego treningu. Prowadziłam trzy razy w tygodniu po trzy godziny: aerobik,stretching i gimnastykę korekcyjną, poza tym cały czas udzielałam instruktażu korygując ćwiczących. Był to jeden z podstawowych konceptów naszej filozofii Gescheftu, kontakt z klientem, zdobycie jego zaufania a przede wszystkim zatrzymanie go w Studiu jak najdłużej, ponieważ każdy klient to chodzące pieniądze. Sensem mojej pracy było, wdrożenie zamiłowania do regularnego treningu 3-4 razy w tygodniu w zależności od stanu fizycznego klienta. Bardzo często powtarzałam ludziom, 2 8 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 29\n16 z treningiem dla zdrowia jest jak z myciem zębów, tego trzeba się nauczyć, to musi wejść w nawyk. Współpraca z moim wspólnikiem Ortwinem nie układała się najlepiej od samego początku. Przyjeżdżał do Studia ze swoimi pracownikami, aby się pochwalić jak świetnie się rozwija jego interes, chciał, aby jego niemieccy trenerzy mnie pouczali i doradzali. Czułam się czasem upokorzona, bo w końcu miałam studia magisterskie, specjalizację z rehabilitacji i 20-letnią praktykę zawodową w Polsce. Powodem była moja słaba elokwencja w niemieckim, nie potrafiłam przekonać o moich konceptach, w ich rodzinnym języku. Sukcesy przychodziły same i to było owocem mojej pracy. Po półrocznej pracy Studio liczyło 250 stałych członków, a po roku około 400. Ortwin wciąż narzekał, że mamy kłopoty finansowe, że trzeba coś zmienić w organizacji i wyszukiwał problemy tam gdzie ich nie było. Współpraca z nim miała też dobre strony, dzięki jego dobrej pracy marketingowej, Studio nasze zostało uznane przez Niemiecki Związek Sportu Zdrowotnego (DVGS) jako jedno z 10 najlepszych Fitness Studiów w Niemczech, otrzymaliśmy uprawnienia do pracy z Kasami Chorych. A to oznaczało, że mamy zabezpieczony dochód i klientów. Zawdzięczaliśmy to głównie mnie, bo miałam dyplom akademicki, doświadczenie w rehabilitacji, a wyposażenie Studia odpowiadało wymaganemu standardowi stanowiącym 30% Cardio urządzeń do treningu układu krążenia. Po roku działalności byliśmy renomowanym Studiem w promieniu 100 km i właściwie nie mieliśmy konkurencji. Z Kasami Chorych zarabialiśmy niezłe pieniądze, ale właściwie była to moja zasługa, bo ja prowadziłam wszystkie grupy, pracowałam na co dzień z ludźmi i potrafiłam ich zarazić sportem dla zdrowia. Coraz częściej Ortwin zaczął odwiedzać Studio ze swoim menażerem B.Meierem. Zawsze miałam jakieś dziwne uczucie, że coś planują za moimi plecami. Czułam się ignorowana bo jakieś decyzje zapadały bez mojego udziału. Dowiedzieliśmy się z Tomem, że Ortwin z B.Meierem otwierają GMBH (Towarzystwo Ograniczonej Odpowiedzialności) i my tzn. Studio ma być członkiem tego GMBH. Od 1992 roku Studio zmieniło nazwę na Medicon i byliśmy jednym z ośmiu Studiów gdzie Ortwin miał swoje udziały finansowe. Od tej pory moim szefem był Bernd Meier, i ja nie miałam nic do powiedzenia, będąc tylko pracownikiem jako jeden z jego trenerów. Medicon posiadał różne Studia, lepiej i gorzej prosperujące, naturalnie moje Studio przynosiło zyski i jeszcze utrzymywało inne. Studio moje nazywali kurą znoszącą złote jaja. Miałam złe przeczucia i mnie się to wszystko nie podobało. Zdecydowaliśmy się z synem, który przerwał studia, dociec prawdy. Dzięki Tomowi ujawniliśmy matactwa i mechanizm działania Ortwina niemieckiego wspólnika Mediconu. W toku dochodzenia okazało się, że dopuścił się sfałszowania mojego podpisu i zadłużył firmę na około 100 tysięcy DM. Dalsza współpraca z Otwinem groziła nam bankructwem. W tej sytuacji postanowiliśmy usamodzielnić się. Po burzliwych negocjacjach nierzetelny wspólnik odsprzedał nam swoją część w Mediconu i rozstaliśmy się. Sportstudio było całkowicie nasze moje i syna. Sport - und Gesundheitscenter - Isabella Degan (Centrum Sportu i Zdrowia) Od stycznia 1994 Studio zmieniło nazwę na Centrum Sportu i Zdrowia, tak to można przetłumaczyć na polski. Oboje z synem byliśmy pełni nowych sił i zapału do pracy. Tom zajął się biurem, marketingiem, mieliśmy własnego doradcę finansowego, zatrudniliśmy jedną instruktorkę do Aerobiku. Nadal pracowaliśmy z Kasami Chorych prowadząc rocznie około 120 kursów prewencyjnych.. Zakupiliśmy system urządzeń norweskich, rodzaj Cyrkiel-treningu, NORSK- Sequenztrening, na których można było ćwiczyć wyizolowane grupy mięśniowe w różnych schorzeniach ruchu. To była nieustanna walka o egzystencję i oto aby być ciągle na fali. Coroczny udział w Fitness-Targach w Essen był naszym obowiązkiem, aby wiedzieć co teraz jest w modzie. Musiałam także ciągle dokształcać się, brać udział w sympozjach organizowanych przez Akademicką Szkołę Sportową w Köln, ponieważ licencję na współpracę z Kasami Chorych dawał DVGS, który funkcjonował pod patronatem tej uczelni. W połowie roku przeprowadziliśmy wielki remont Studia. Zatrudniłam jeszcze trenera, nauczyciela, ponieważ czasem miałam trudności w dogadaniu się z młodym pokoleniem, które potrzebowało autorytetu mężczyzny. W październiku urządziliśmy Dzień otwartych drzwi, pod hasłem Dzień Zdrowia i Prewencji. Zaprosiłam do udziału Kasy Chorych, przedstawicieli miasta, oraz wiele wpływowych osób. W tym dniu odwiedziło Studio około 300 osób z tego 15 zameldowałam na stałych członków. Odbyły się pokazy grup Aerobiku, prezentacja urządzeń Norsk. Odwiedziła nas miejscowa TV oraz prasa. Po tej imprezie odczułam pełną akceptację społeczeństwa miasta Mayen, drzwi się nie zamykały ludzie przychodzili sami, było w dobrym tonie chodzić do Studia, jakąś magnetyczną siłą przyciągaliśmy ludzi. W styczniu, lutym 1995 Studio odwiedzało dziennie osób, trze- 3 0 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 31\n17 ba było zatrudnić dalszy personel, a więc doszły jeszcze dwie osoby, instruktorka aerobiku i młody trener dla młodzieży. W kwietniu 1995 Studio już liczyło 680 członków, obsługiwanych przez sześciu pracowników. Ja i mój syn pracowaliśmy na okrągło, inni na godziny. Wiosną mieliśmy w naszym planie 35 godzin w tygodniu różnych kursów. W połowie roku 1995 rozbudowaliśmy Studio o dwa poziomy więcej, i teraz zajmowaliśmy trzy piętra i piwnicę, łączna powierzchnia pomieszczeń treningowych wynosiła ponad 1000m2. Zaczęłam współpracować z Kąpieliskiem Miejskim, latem wystawiliśmy nasze maszyny i na wzór amerykańskich GYM-ów mieliśmy Studio na powietrzu na terenach zielonych należących do basenu. W roku 1996 przybyło znów nowych klientów, powiększyliśmy nasz Team do ośmiu osób obsługujących około 750 członków Studia. W tym czasie prosperowaliśmy bardzo dobrze, mnie zaczęło się marzyć założenie małej filii we Włoszech na wyspie Ischii, gdzie jeździłam tam dwa razy w roku na osobistą odnowę biologiczną. Podjęłam starania, aby zorganizować to przy hotelach z zapleczem balneologicznym, chciałam tu przenieść mój koncept Norsk a, i pracować od maja do września na Ischii. Niestety nie doszło do realizacji tych planów. Otrzymaliśmy od miasta Mayen ofertę przejęcia całego terenu Kąpieliska; terenów otwartych i krytego basenu. Tom bardzo się zaangażował w tę sprawę, oznaczałoby to wielkie zmiany strukturalne Studia, ale na to nie byliśmy przygotowani finansowo, więc i ten plan upadł. W styczniu i w lutym 1997r., był tak duży napływ nowych klientów, że musieliśmy rozszerzyć nasz repertuar usług do 10 kursów - aerobiku, gimnastyki odchudzającej, yogi, tai-chi, treningu relaksacyjnego, gimnastyki wyrównawczej, o różne modne formy gimnastyki jak; Body-Forming, Body- Scup, Step-Aerobik, Stretching. W sumie nasz plan gimnastyki grupowej opiewał na 40 godzin w tygodniu. Rozpoczęłam dokształcanie naszej kadry, raz w miesiącu w niedziele organizowane były szkolenia naszych instruktorek gimnastyki w celu uzyskania wymaganych licencji. Wynajęłam dla nich nauczyciela, specjalistę aerobiku, opłacanego z pieniędzy Studia. W branży Fitness szybko i wiele się zmieniało, co miałam możliwość obserwować na corocznych targach w Essen. Naturalnie w miarę moich możliwości musiałam te nowości brać pod uwagę i wprowadzać u siebie w Studiu. W Niemczech zaczęło wychodzić czasopismo Fit for Fun i ono dyktowało ludziom, co teraz jest w modzie, jak powinno nowoczesne Studio wyglądać, co powinno mieć w programie itd. W pewnym sensie było ono dobre, uczyło ludzi jak zdrowo żyć, pozwalało się na identyfikowanie z tym, co proponowało pismo. Moje Studio było też w spisie renomowanych i polecanych Fitnesscenter zamieszczanych na stronach tego czasopisma. Rok 1998 był najlepszym naszym rokiem, dalej rozwijaliśmy się w zawrotnym tempie. Na rynku fitnessu pokazał się Spinning Schwinn. Natychmiast naturalnie zakupiliśmy 18 rowerów stacjonarnych a moi pracownicy i syn zrobili specjalne uprawnienia do prowadzenia tych kursów. Był to nowy trend z Ameryki - grupowa jazda na rowerze na wytrzymałość pod kontrolą tętna, w rytm głośnej muzyki. Modny się staje Kik-Boks tzw. Tei-Bo, boks azjatycki do szybkiej nowoczesnej muzyki, który naturalnie natychmiast wprowadziliśmy do naszego programu. Już w lutym 1998 liczba członków Studia liczyła 953 osoby. Nasze Studio było u szczytu rozkwitu, w połowie roku mieliśmy do 1000 członków. Bez większych problemów można było spłacać zaciągnięte kredyty i zaciągać nowe na dalsze unowocześnianie Studia. W listopadzie 1998, spotkała nas przykra niespodzianka. Jedna z moich pracownic Heike, która wychowała i wyuczyła się u nas, kupiła małe podupadłe Studio, wyremontowała i urządziła na wzór naszego. Rok 1999 zaczął się źle dla nas. Heike w brutalny sposób werbowała naszych klientów, teraz miałam w niej konkurentkę. Jej Studio było małe, stanowiło 1/3 naszego około 300m kw., ale było wierną kopią naszego, nawet maszyny zakupiła u tych samych firm. Opłaty miesięczne miała niższe, dużo ludzi młodych odeszło od nas do niej, w końcu była o 25 lat młodsza ode mnie. Nasze 1000 członków powoli topniało i sytuacja stawała się deprymująca. Tom wymyślał różne atrakcje; Jogging i Wallking w terenie, Spinning- Maraton, Party majowe lub Hellowen-Party. Wspólne wyjazdy z członkami Studia na narty i snowboard, a wszystko po to aby młodych ludzi jakoś zatrzymać Ja zrobiłam uprawnienia do prowadzenia specjalnej gimnastyki meredianów tzw. Chi-Ball, aby wprowadzić znów coś nowego. W połowie roku, byliśmy oboje zmęczeni nowo powstałą sytuacją. Tom postanowił zmienić orientację zawodową i odszedł ze Studia. Zatrudnił mi wprawdzie młodą dziewczynę do prowadzenia biura, lecz od tej chwili wszystko było inaczej. Cała odpowiedzialność spadła na mnie, musiałam sama troszczyć się o sprawy dnia codziennego i o przyszłość. Było mi naprawdę trudno pracować jako nauczycielka, trenerka i prowadzić swoje grupy. Czułam się bardzo obciążona obowiązkami. Po odejściu Toma straciłam jakoś pewność siebie. Aby zaoferować coś nowego w Studiu, zaczęłam robić szkolenia specjalistyczne z Chińskiej Medycyny, Qi-Gong u, u lekarza chińskiego, mistrza Zhi Chang Li, oraz kurs Ćwiczeń mięśni głębokich dna miednicy u B. Cantieni w Zurüchu w Szwajcarii. Oba szkolenia były kursami terapeutycznymi i liczyłam na to,że będę mogła dalej współpracować z Kasami Chorych. 3 2 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 33\n18 Niestety te od stycznia 1999 zaprzestały współpracy z branżą Fitnessu, minister zdrowia zlikwidował dotacje na prewencję. Dla mnie był to cios finansowy, ponieważ pracowałam z trzema Kasami Chorych. Jedna z większych zaczęła budować u siebie małą placówkę Fitnessu, zatrudniając fachowca, co w pewnym sensie stało się dla mnie konkurencją. Sytuacja rozbudowanego Studia stawała się powoli coraz trudniejsza, musiałam więc dokonać redukcji pracowników i ilość godzin kursów. Wywoływało to u naszych klientów niezadowolenie i spadek popularności Studia. Syn zaczął też się martwić zaistniałą sytuacją, chciał nawet porzucić nową pracę i wrócić do Studia. Tom wymyślił, że musimy od nowego roku zmienić nazwę, ponieważ skończyła się współpraca z Kasami Chorych i nie był już nam potrzebny wizerunek zdrowia. Ostatni trend w tej branży był Fit for Fun, Tom wymyślił nazwę Fitness Network. Fitness-Network Nowa nazwa nie poprawiła sytuacji Studia. W styczniu 2000 otworzyło się w Mayen nowe Fitnessstudio, tylko dla kobiet Motion, idące z trendem nowej fali Wellness u czyli odnowy biologicznej. Początkowo nie odczuwałam skutków konkurencji. Byłam dalej w tej branży w Mayen, jedyną osobą z wykształceniem akademickim, i z moim doświadczeniem zawodowym nikt nie mógł mi dorównać. Ludzie potrzebujący sportu dla zdrowia i seniorzy pozostali mi wierni. Niestety liczba moich członków obniżyła się do 650 ludzi. W styczniu 2001 Motion zmienił profil i stał się Studiem zarówno dla kobiet jak i mężczyzn, to spowodowało, że wielu młodych ludzi zaczęło nas opuszczać. Myślę, że powodem był brak mojego syna, który był wielkim animatorem młodych ludzi. Byłam zniechęcona i zaczęłam tracić nadzieję na lepsze. Klienci mnie opuszczali, ale nie tylko mnie, moja konkurentka nasza dawna Heike miała podobne problemy. Zaproponowałam jej kupno mojego Studia. Transakcja doszła do skutku i Heike kupiła Studio, a ja odzyskałam wolność i spokój. Ostatnie dwa lata mocno nadszarpnęły moje zdrowie, pracowałam cały tydzień na okrągło, wszystkie soboty i niedziele, bez urlopów Studio było zadłużone i po zapłaceniu kredytów i lesingów, właściwie już nic nie zostało, a czekał mnie jeszcze podatek wyrównawczy. Moim marzeniem było pozbyć się tego wszystkiego. Hiszpania Teneryfa Po załatwieniu z Heike wszelkich formalności, pożegnaliśmy z mężem Niemcy. Mój małżonek pochodził z Teneryfy, żył tam już od wielu lat i bardzo chciał tam wrócić. Początkowo chciałam odpocząć od pracy, ale już po paru miesiącach zapragnęłam coś robić. Zaczęłam pracować w firmie turystycznej, prowadzącej wycieczki samochodami terenowymi Jeep Safari, było to pilotowanie polskich i niemieckich turystów po Teneryfie i sąsiedniej wyspie Gomerze. Pracowałam tam około roku, bardzo lubiłam tę pracę, bo miałam ciągły kontakt z ludźmi z Polski i z językiem polskim. Niestety firmę zlikwidowano. Postanowiłam znowu spróbować pracy na własny rachunek. Wydrukowałam ładny prospekt w języku hiszpańskim i niemieckim, z ofertami; Aqua- Jogging, Aqua-Fitness, Qi-Gong, Trening relaksacyjny i ćwiczenia dna miednicy. Teneryfa ma wielkie zaplecze hotelowe, przyjeżdżają tu turyści wszelkich narodowości. Rozesłałam prospekty do hoteli gdzie przyjeżdżają Niemcy, dałam też ogłoszenie do lokalnej prasy niemieckiej. Powoli zaczęłam budować moją działalność. Niestety, do dzisiaj nie czuję zadowolenia z tego co robię, bo pobyt turystów jest zbyt krótki. Jedynie praca z rezydującymi Niemcami daje jakieś rezultaty, w okresie zimowym - od listopada do kwietnia. W pozostałym czasie kultywuję moje hobby artystyczne, przede wszystkim malarstwo. Praca zawodowa zawsze była najważniejszym aspektem mojego życia, była ważniejsza od życia prywatnego. Dzięki gruntownemu przygotowaniu do zawodu na studiach AWF, byłam zawsze dobra, często lepsza od absolwentów równorzędnych uczelni niemieckich. Myślę, że przedstawiony mój dorobek zawodowy mówi sam za siebie Potrafiłam spełnić się zawodowo nie tylko w Polsce, ale również w innych krajach. Uważam, że w życiu zrobiłam dużo dobrej roboty, pomogłam wielu ludziom znaleźć sposób na zdrowe życie, zaszczepiając im ideę fitnessu czy wellnessu zdrowego stylu życia. Obóz letni AWF w Zaporożu (Niniejszy tekst dotyczy rocznika ) Izabella Burzyńska-Degan Z inicjatywy dr Z. Sutyło, w ramach współpracy z Uniwersytetem w Zaporożu, powstał projekt wymiany uczelnianych grup studenckich. Wyjazd naszej ekipy będący rewizytą ukraińskich studentów we Wrocławiu, zaplanowano na lipiec 1989 r. Z rekonesansowej wizyty dr Sutyły w Zaporożu wynikało, że tamtejszy akademicki ośrodek sportowy znakomicie wyposażony, spełniał wszelkie warunki do odbycia przez naszych studentów programowego obozu letniego. Rzeczywistość, jak się później okazało, była zgoła inna. 3 4 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 35\n19 Kadra obozowa Alicja Rutkowska i Ryszard Serafin nad Dnieprem Z racji biegłej znajomości j. rosyjskiego i doświadczenia w prowadzeniu zajęć obozowych zostałem kierownikiem obozu. Rekrutacja studentów była raczej przypadkowa, gdyż jedynym warunkiem było posiadanie ważnego paszportu. Podobnie rzecz się miała z 4-osobową kadrą, którą w większości stanowili pracownicy Zakładu Gimnastyki. I tak, oto pewnego poranka prawie 40-osobowa, koedukacyjna grupa studencka, objuczona niesamowitą ilością bagażu, zameldowała się przed akademikiem na Stadionie Olimpijskim. Moje zdziwienie taką ilością tobołów młodzież skwitowała śmiechem, zapewniając, że jest to sprzęt sportowy niezbędny do zajęć. Po załadowaniu się z wielkim trudem do autokaru, ruszyliśmy w drogę. Trasę zaplanowano nam niebagatelną. Przez granicę Litewskiej SSR do Wilna i stamtąd samolotem do Zaporoża. Pierwsza część podróży minęła bez historii. W Wilnie, dzięki moim wcześniejszym znajomościom i układom, zakwaterowaliśmy się w hotelu okazałego Pałacu Sportu. Nazajutrz, od rana wyruszyliśmy na zwiedzanie miasta. Jako rodowity Wilnianin objąłem przewodnictwo i poprowadziłem ekipę szlakiem najpiękniejszych zakątków obecnej stolicy Litwy. Przemierzając miasto szerokimi ulicami i urokliwymi zaułkami, zwiedziliśmy unikalną wileńską starówkę, z jej zabytkowymi świątyniami i pałacami oraz licznymi wszędzie śladami polskości. Z usytuowanych w środku miasta wzniesień Góry Zamkowej i Trzykrzyskiej, okolonych wijącymi się wokół nich rzekami Wilią i Wilenką, podziwialiśmy całą w zieleni panoramę pradawnego grodu. Wycieczkę zwieńczyło odwiedzenie wileńskiej nekropolii cmentarza na Rossie, gdzie złożyliśmy wiązankę kwiatów na płycie mauzoleum, kryjącej prochy Matki i Serce Jej Wielkiego Syna Marszałka Józefa Piłsudskiego. Z jakąż satysfakcją odebrałem na zakończenie słowa studentki: Pokazał nam pan uroki pięknego kresowego grodu, gdzie nawet kamienie mówią po polsku. Następnego dnia, autokar po odwiezieniu nas na lotnisko, udał się w drogę powrotną. Zapamiętane przeze mnie lotnisko wojskowe Porubanek, jako trawiasta płyta, dziś było nowoczesnym portem lotniczym z imponującym terminalem i betonowymi pasami startowymi. Z jednego z nich wystartowaliśmy wielgachnym Tupolewem Aeroflotu w dalszą podróż do Zaporoża. Lecieli z nami dość osobliwi pasażerowie. Jacyś wąsaci Kozacy w papachach, omotane kolorowymi chustami zażywne baby z mnóstwem tobołów i żywym inwentarzem. Wkrótce na pokładzie zapanowała wesoła niemalże piknikowa atmosfera. Częstowano się obficie alkoholem, śpiewano czastuszki, słowem bawiono się doskonale. Dziwiono się też, że mimo zaproszenia nie kwapiliśmy się do wzięcia udziału w biesiadzie. Lot, przy pięknej pogodzie, przebiegł bez zakłóceń i po paru godzinach znaleźliśmy się nad Zaporożem. Nieskazitelny błękit nieba nad miastem przesłaniała ciemna chmura smogu z licznych zakładów przemysłowych. Po wylądowaniu mimo, że nikt nas nie powitał poradziliśmy sobie, organizując przejazd na miejsce przeznaczenia zdezelowanym autobusem. Ośrodek sportowy, miejsce naszego obozu, leży na historycznej wyspie Hortica, położonej na szeroko tu rozlanej potężnej rzece Dnieprze. Na wyspie tej, będącej pradawnym matecznikiem zaporoskich Kozaków, obowiązywał ongiś bezwzględny zakaz wstępu i zamieszkiwania przez kobiety. Dlatego waleczni mołojcy, powracający ze swoich zbójeckich wypraw z bogatymi łupami, a nierzadko z egzotycznymi brankami, przeprawiając się łodziami na wyspę, bezlitośnie topili w rzece te nieszczęsne krasawice. Po wiekach, czasy się zmieniły i naszym dziewczętom los taki już nie groził, tym bardziej, że współcześnie wyspę z lądem stałym połączył most. Na miejscu zakwaterowano nas w schludnych pawilonach. W pierwszy poranek, podobno zgodnie z panującą tu tradycją, urządzono kadrze chrzest. Nie broniliśmy się, gdy wrzeszcząca wataha wywlokła nas z pościeli i przy ogłuszającej kociej muzyce i tam-tamach - skąpała w ogromnym zbiorniku. Prychających jeszcze wodą poczęstowano potężnym łykiem pitej z gwinta ognistej Piercowki. Następną niespodzianką okazał się poranny posiłek zaserwowany nam w stołówce. Śniadaniowy zestaw pasujący raczej do obiadu, bo składający się z zawiesistej zupy i mięsnego dania z ziemniakami obficie podlanymi tłuszczem, pozostawiliśmy prawie nietknięty. Później już po stanowczej rozmowie z szefową kuchni, udało się nam wynegocjować posiłki zbliżone do rodzimych. Już pobieżna lustracja obiektu z szefem bazy sprawiła, że szczęki nam opadły. Tak zachwalane przez Sutyłę doskonałe warunki i wyposażenie okazały się mitem. Mieliśmy co prawda do dyspozycji imponująca halę sportową do gier, ale my mieliśmy realizować na obozie głównie program sportów wodnych. Tymczasem urządzeń i sprzętu do nich było jak na lekarstwo. Do zajęć z pływania był bezkresny i na szczęście leniwie płynący 3 6 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 37\n20 Dniepr. Zbieranina kilkunastu wysłużonych kajaków (bajdarek) i wyczynowa wioślarska pojedyncza czwórka stanowiły cały pływający tabor. Obiecanych żaglówek i motorówek ani śladu. Popłyli gdie to beztrosko skwitował gospodarz. Wieczorna narada kadry w osobach: A. Kaczyński, A. Rutkowska-Kucharska, R. Serafin, D. Haratym (gry sportowe) przebiegała dość burzliwie, ale zakończyła się naszkicowaniem dostosowanego do warunków programu szkolenia. Mnie, jako jedynemu mającemu pojęcie o tych dyscyplinach przypadło wioślarstwo i obozownictwo. A. Rutkowskiej gry terenowe i zajęcia świetlicowe, R. Serafinowi pływanie i kajakarstwo, D. Haratym miał prowadzić gry sportowe i sporty uzupełniające. W miarę potrzeb mieliśmy sobie asystować. Prowadzącym zleciłem opracowanie szczegółowych programów i warunków zaliczeń. Sporządzono też plan zajęć i regulamin obozu. Następny dzień rozpoczęliśmy uroczystym apelem z wciągnięciem na maszt przywiezionej z kraju flagi państwowej, poczym studenci podzieleni na zastępy rozpoczęli zajęcia szkoleniowe. A oto ich krótka charakterystyka. Wioślarstwo trudno było skoordynować z pozostałymi zajęciami, gdyż była tylko jedna 4-osobowa łódź. Zajęcia więc odbywały się rotacyjnie na zmianę. Młodzież wiosłująca po raz pierwszy w życiu robiła szybkie postępy, uczestnicząc nawet w regatach, w których wobec braku konkurentów mierzono osadom czas przepłynięcia na drugi brzeg i z powrotem. Gry terenowe odbywały się na boiskach i skrajach ogromnych sadów i plantacji moreli uprawianych na wyspie. Przy okazji młodzież objadała się do przesytu dorodnymi owocami. Zajęcia z kajakarstwa przebiegały bez zakłóceń, bo sprzętu było pod dostatkiem, a akwen nieograniczony. W pływaniu, ambitny prowadzący, realizował program maksimum. Zagadnienie bezpieczeństwa wobec postawy etatowego ratownika, który nie otwieczajet za umiejętności pływaków wchodzących do wody na własną odpowiedzialność, musiano rozwiązać we własnym zakresie, poprzez dyżury studentów z uprawnieniami ratownika. Mieli oni co robić asekurując na kajakach zaawansowane zastępy pokonujące na ocenę bardzo dobry Dniepr w obie strony. Cierpła mi skóra, kiedy obserwowałem te pływackie maratony, zwłaszcza kiedy czasami były przedzielane kursującymi po rzece pociągami olbrzymich barek. Szczęściem nie mieliśmy żadnego wypadku, a młodzież szczyciła się pokonaniem Dniepru, tej matki ukraińskich rzek. Trzeba dodać, że sprzyjały temu leniwy nurt i ciepła woda. Gry zespołowe i sporty uzupełniające takie jak: tenis, badminton oraz lekkoatletyka odbywały się na doskonale utrzymanych boiskach i kortach, a w razie niepogody w hali. W organizowanych meczach w siatkówce i w koszykówce z reprezentacją miejscowych studentów, wobec ich zdecydowanie większego zaawansowania, z reguły przegrywaliśmy. Jedynie w piłce nożnej nawiązywaliśmy równorzędną walkę (!) Zajęcia z obozownictwa odbywały się w formie seminaryjnej z wykorzystaniem przywiezionej literatury. Ciekawie prowadzone przez A. Rutkowską zajęcia świetlicowe, na które zapraszała miejscową młodzież, przyczyniły się do zintegrowania obu środowisk. W czasie wolnym od zajęć studenci namiętnie handlowali, zamieniając naszą sportową enklawę w faktorię handlową. Pokaźne zapasy towarów, głównie modnych zachodnich ciuchów i obuwia, sprzedawali tłumnie nawiedzającym nasz obóz klientom. Naiwnie wierząc studentom, że wiozą sprzęt sportowy wyszedłem na dudka. Bardziej obrotni z nich dysponowali kilkunastotysięcznym kapitałem w rublach. Mimo czynionych wysiłkow, do końca nie udało mi się powstrzymać tego procederu. Zwiedzając malowniczo położone nad szeroką rzeką miasto, z jego starożytnymi zabytkami i współczesnymi już potężnymi zaporami, kiełznającymi słynący niegdyś z groźnych porohów Dniepr, tylko sporadycznie spotykałem naszych studentów, gdyż ich bardziej interesowały bazary i sklepy jubilerskie. Którejś niedzieli wybraliśmy się całym obozem na atrakcyjną wycieczkę wodolotem do odległego o przeszło 100 km Dniepropietrowska. Ta napowietrzna w istocie podróż huczącym wehikułem dostarczyła nam sporo wrażeń. Wodolot unoszący się na podwodnych skrzydłach wywoływał potężną falę zalewającą brzegi i licznych na nich wędkarzy. Załoga pojazdu żywiołowe protesty przemoczonych wędkarzy kwitowała gestem Kozakiewicza i beztroskim rechotem. Dniepropietrowsk typowo socjalistyczne przemysłowe miasto nie zachwycił nas. Któregoś popołudnia kierownictwo ośrodka zaprosiło nasza kadrę na oryginalny bankiet w saunie (bani). Solidnie wypoceni i wykąpani, okryci tylko białymi kąpielowymi prześcieradłami, zasiedliśmy do suto zastawionego stołu. Czegóż tam nie było? Rozliczne gatunki ryb, wędlin, kawior i specjały ukraińskiej kuchni zapijaliśmy gęsto Piercowką i Pszeniczną. Była to prawdziwie lukullusowa uczta. Rewizytującym nas gospodarzom bardzo natomiast smakowały nasza Żubrówka i Jarzębiak. Kadra obozu zaproszona któregoś wieczoru przez wędkarzy z przeciwnego brzegu, wzięła udział w swoistym nadrzecznym party. Nadnieprzańscy wędkarze koczują całymi rodzinami w skleconych ad hoc szałasach 3 8 Biuletyn Absolwenta nr 34 Biuletyn Absolwenta nr 34 39\nSpotkanie organizacyjne rok akademicki 2010/2011\nSpotkanie organizacyjne rok akademicki 2010/2011 Dni Seniora Wrocław 2010 MARSZ KAPELUSZY 8.10.2010 Godz. 10.45 - zbiórka seniorów przy Katedrze św. Marii Magdaleny Godz. 11.00, MARSZ KAPELUSZY Godz. 11.20