Joanna Usarek - Marcin\nNie można być dobrym. Można tylko kochać i żyć na miarę tego, co się pokochało..\nSiedzę nad tą pustą kartką już od kilkunastu minut i po prostu nie wiem, od czego zacząć. Już na samą myśl, że mam formułować jakieś myśli, czuję się tak śmiertelnie znużony, że najchętniej rzuciłbym się na łóżko i zasnął. Ale prędzej czy później i tak będę musiał Ci to wszystko powiedzieć, bo ani sam nie zaznam spokoju, ani jak widać, Ty mi go nie dasz. Zrozum, ja mam jedno uczucie - że jestem śmiertelnie znużony.\nGdyby obliczyć cały ten wysiłek, jaki bez Twojej pomocy musiałbym wkładać codziennie w podstawowe formy przemieszczania się, takie jak: z wózka na wózek, z boku na bok, z pleców na brzuch i, powiedzmy, jeszcze parę innych, sądzę, że dorównałbym górnikowi na przodku. Zresztą bez Ciebie w ogóle bym nie wyrobił. Jednym ruchem potrafisz zaoszczędzić mi tyle męki, wprost trudno mi w to uwierzyć. Tak bardzo wrosłem już w ten trud, którym muszę okupić każdy drobiazg. Czasem leżę, rzucony na łóżko jak szmata, i budzi we mnie sprzeciw już sama myśl, że miałbym się jakoś podnieść. Kiedy podchodzisz do mnie w takiej chwili, ja jeden wiem, czym są dla mnie Twoje ręce.\nA przecież ta mordercza walka z własnym ciałem wyczerpuje mnie nie tylko fizycznie. Bolesna jest już sama świadomość własnej bezradności, niezdarności, wreszcie nawet braku estetyki w tym wszystkim. Męczą mnie już same słowa, którymi trzeba to wszystko nazywać - dźwignąć się, wesprzeć, przesunąć, podciągnąć, że już daruję sobie inne. Często myślę, że gdybyś chciała opowiedzieć swoim koleżankom z uczelni o tym, co musisz codziennie ze mną przeżywać, one nie chciałyby tego nawet wysłuchać. A gdybyś chciała opowiedzieć im to ze szczegółami, poczytałyby Ci to za nietakt.\nPoza tym jest jeszcze ta sprawa, że nie jestem już taki odporny na ból, jak byłem kiedyś. Znasz mnie przecież od tej strony. Sama kiedyś powiedziałaś, nawet pamiętam kiedy i do kogo, że "dopóki Andrzejowi ręki nie urwie, nie zauważy". Miałaś wtedy ze trzynaście lat, moja Ty Jasnowidząca Główko. Ale teraz, po tym wszystkim co przeszedłem, jest już, niestety, inaczej. Ja po prostu odruchowo już cofam się przed bólem, zanim on jeszcze nastąpi. O ile w ogóle mam się gdzie wycofać. Stale mnie napieprza kręgosłup, i kikuty, i wszystko. Wszystko mam dokładnie pojebane, sama wiesz. Nie chodzi o to, że się skarżę - jest jak jest, i jeszcze się jakoś trzymam - ale chciałbym, żebyś to sobie uświadomiła i nie wymagała ode mnie zbyt wiele. Nadal chcesz mnie widzieć tym, kim byłem dawniej. Bóg jeden wie, jak chciałbym temu sprostać, ale po prostu nie potrafię, nie mam na to siły. Nie traktuj mnie, jak okaleczonego bohatera, bo naprawdę nim nie jestem. Jestem beznogi, bezręki, bezradny, bezsilny, bezczynny i tak już ma zostać. Tęsknię za górami, za pracą, za wysiłkiem fizycznym, który miałby jakiś sens, za tym, żeby sobie trochę postać, że już nie ośmielę się powiedzieć, pochodzić. Za tym, żeby ktoś dostrzegł we mnie może coś więcej, niż dodatek do tego wózka... Tak, Kochanie. Nie mam wygórowanych wymagań. A przecież... co może być moją jedyną realną tęsknotą, sama możesz się domyślić.\nA to przecież dopiero jeden aspekt całej sprawy. Dodaj do tego jeszcze taką rzecz, jak świadomość, że jestem Ci ciężarem. I nie zaprzeczaj - bo jestem. W najdosłowniejszym tego słowa znaczeniu. Wiem, że sama tak może tego nie czujesz, ale mnie się chce płakać, kiedy myślę o tym, jak dźwigasz te moje strzępy. A to, że, jak piszesz, sam też "podcierałem Ci dupę w dzieciństwie", jakoś mnie mało pociesza. Twoje "Olej to, szczaj, gdzie ci wypadnie!" również nie jest szczególnie pocieszające. Ale za to bardzo kochane. Dobrze, możesz mi to powiesić nad łóżkiem, a nuż coś rzeczywiście pomoże.\nAle nie chodzi tylko o takie sprawy, kiedy mówię, że Ci jestem ciężarem. Sam jestem, w pewnym sensie, bardziej obojętny na swoje kalectwo, niż Ty jesteś. Naprawdę. Widzę przecież, jak na mnie patrzysz i wiem, co czujesz. Zawsze wiedziałem, ale teraz zyskałem chyba jakiś dar telepatii, bo po prostu widzę Twoje myśli i widzę, co czujesz bez pośrednictwa jakiegokolwiek wnioskowania. I wiem, że często czujesz się tak, jakbyś sama siedziała na tym wózku. To mnie dobija psychicznie, bo ostatnią rzeczą, jakiej bym pragnął, jest to, żebyś identyfikowała się ze mną w taki sposób. Po prostu zabraniam Ci to robić! Obawiam się tylko, że mogę Ci zabraniać do oporu. Ale naprawdę, bardzo mnie to martwi. Boję się, że możesz potem do końca życia nie uwolnić się od jakichś przykrych wizji.\nCo mnie pociesza, to Twój optymizm. Traktujesz mnie traktatem o zbawiennym wpływie gimnastyki na życie człowieka i tak dalej. Aż się roześmiałem, kiedy to czytałem. Zupełnie jakbym słyszał naszą Bunię z jej przemówieniami na temat dyscypliny, woli i konieczności mycia się w zimnej wodzie. Marcinku, okazuje się jednak, że jesteś nieodrodną wnuczką własnej babci! Ale nie zapominaj o tym, że i ja wyszedłem z tej samej szkoły. Doceniam Twoje intencje, ale ja się Ciebie zapytowywuję, czym właściwie ja mam robić tę gimnastykę? Nie brakuje mi woli. Po prostu - pozwoliłem sobie na komfort nierobienia z siebie małpy. Dość robię za małpę, kiedy przesiadam się na wózek. I w paru innych powtarzających się codziennie sytuacjach. Nie chcę pełzać jak robak po dywanie, to nic nie da. A Tobie ten widok też nie sprawia chyba przyjemności. Wiesz, że nie boję się wysiłku. A jeśli masz co do tego wątpliwości, to przysięgam Ci, że gotów byłbym ćwiczyć przez cały boży dzień, gdybym mógł dzięki temu uwolnić Cię, na przykład, od trudu pomagania mi w łazience, lub odciążyć Cię w jakikolwiek inny sposób. Czy w ogóle, cokolwiek więcej ze sobą zrobić. Ale sama wiesz, jak to ze mną jest. Jestem Guliwerem w Kraju Twoich Dobrych Rąk - bez Ciebie utonąłbym w swoim własnym gównie. Pozwól więc, że nie będę jednak robił tej gimnastyki.\nPiszesz, że się zmieniłem, że nie chcesz, żebym miał te "odjazdy" itd. Kochanie, jakże mogłem się nie zmienić, skoro wszystko tak bardzo się zmieniło? Zmieniła się relacja między mną a przedmiotami, między mną a innymi ludźmi, między mną a życiem w ogóle. Zresztą, czy naprawdę aż tak bardzo się zmieniłem? Obawiam się, że rzecz cała polega raczej na tym, że nie chcę i nie potrafię się zmienić. A że mam te, jak to nazywasz, "odjazdy"? Jest to raczej jeden wielki totalny odjazd, nie uważasz?\nKiedy po raz pierwszy przeczytałem Twój list (zabawna jest ta Twoja korespondencja przez ścianę), miałem ochotę zawołać Cię i powiedzieć: Marcin, czego Ty jeszcze ode mnie chcesz? Co ja Ci właściwie mam takiego powiedzieć? Czy chcesz, żebym się przed Tobą kompletnie wypatroszył? A co to da. Ani mnie, ani Tobie nie będzie od tego lżej. A poza tym to jest jak z rzyganiem. Może i miałbym ochotę się wyrzygać, ale nie mam czym. Cały ten syf wszedł mi już w krew. Nic co powiem, nie odda tego, co czuję, a masz rację, nie potrafię ani płakać, ani wyć. Chciałbym, ale nie potrafię, szczególnie wobec Ciebie. Zresztą, co by to zmieniło. A poza tym, wierz mi, że czasem nie czuję dokładnie nic.\nWięc na co Ty jeszcze czekasz? Wyjdź wreszcie z tej zadymionej klatki, odetchnij kilka razy świeżym powietrzem i zobacz, że świat się jeszcze nie skończył. Albo zadzwoń do jakiegoś kumpla i idźcie sobie razem na piwo, czy gdzie chcecie. Nie siedź tu przy mnie, przestań kontemplować ten mój żałosny odwłok, zapomnij choć na chwilę, że ja w ogóle jestem! Jesteś młoda, jesteś śliczna. Przeraża mnie myśl, że zagrzebujesz się tu ze mną w tym grobie. Przecież widzę, co się z Tobą dzieje. I nie wiem, kto tu bardziej potrzebuje pomocy - ja czy Ty. Jeśli naprawdę chcesz mi pomóc, musisz najpierw pomóc sama sobie, a to znaczy stanąć na swoich własnych nogach i przestać stale się na mnie oglądać.\nParę dni temu, przeglądając stare papiery, znalazłem list, który napisałaś do mnie kiedyś z wakacji. Piszesz, że śniła Ci się wielka straszna stodoła, a Ty byłaś pieskiem, czy coś takiego, i ktoś Cię chyba gonił, czy przestraszył. I że biegłaś do mnie z rozwianymi uszami, oglądając się i poszczekując za siebie, pewna, że ja Cię obronię. I tak sobie pomyślałem, że minęło tyle lat od tamtej chwili, a Ty nadal biegniesz do mnie z tymi "rozwianymi uszami", w życiu, które, bardziej niż kiedykolwiek, jest dziś wielką i straszną stodołą. Szczerze mówiąc kiedy na to patrzę, ogarnia mnie coś pośredniego między wzruszeniem a irytacją.\nWybacz. Wiem, że jest Ci cholernie ciężko. Wiem i rozumiem dużo więcej, niż jestem w stanie wyrazić słowami. Czasem wydaje mi się, że w ogóle wiem wszystko o wszystkim. Ale, niestety, nie potrafię Ci tego przekazać. Zresztą nie wiem, czy niestety. Jest to wiedza, której nie dostaje się za darmo. I nie zawsze warta jest swojej ceny.\nPytasz mnie, czy Cię kocham. To już chyba gorzej niż źle. Kiedy byłaś mała, potrafiłaś mi zadawać to pytanie po kilka razy dziennie. Mam już tak wyćwiczoną odpowiedź, że trudno by mi się było pomylić. Ja Cię nie tylko kocham, Marcin - ja się czuję za Ciebie odpowiedzialny. O ile to w ogóle da się rozgraniczyć. Właśnie dlatego, że wiem, że jestem dla Ciebie nie tylko bratem, ale, jak sama piszesz, "ojcem, matką i jedynym prawdziwym przyjacielem". Ale dodaj do tego jeszcze dziadka i babcię, a zdystansujesz wkrótce cały ten sławny serial o krokodylu. Musisz, niestety, uświadomić sobie, że nie jestem dla Ciebie żadnym "całym światem". Ani ja dla Ciebie, ani Ty dla mnie. Wiem, że jestem niezwykły, niekonwencjonalny, wybitnie przystojny i, w dodatku wyjątkowo atrakcyjny, bo wymagam szczególnej opieki, ale - wybacz - czas już wreszcie przeciąć tę pępowinę. Pewne układy skończyły się nieodwracalnie, a poza tym, za dużo tych wszystkich ról na moją jedną głowę.\nBardzo serdecznie Cię proszę, naprawdę, bardzo szczerze Cię proszę, nie oglądaj się na mnie. Nie powiem: rób, co Ci serce dyktuje, bo serce Ci się każe obejrzeć. Ale umówmy się - pominąwszy to, z czym sobie fizycznie nie radzę, to znaczy pominąwszy te drobne tysiąc rzeczy - moje życie i moje kalectwo to jest moja sprawa. I nie myśl za dużo o tym, co ja czuję, jak ja się czuję itd. Albo z góry sobie załóż, że się czuję chujowo i nie zawracaj sobie tym więcej głowy. Proszę, abyś wzięła sobie do serca to, co mówię. Może nie być mi łatwo to powtórzyć. Wszystko to nie jest takie proste niestety.\nSkończę na tym, bo już nie mogę wyrobić, muszę się położyć. Chciałbym coś jeszcze dopisać, skoro już w ogóle do tego doszło, ale nie mogę już dłużej siedzieć. Dziękuję Ci za to, że zmusiłaś mnie do napisania tego listu. Jesteś mądra. Jesteś mądra i bardzo kochana. Wzrusza mnie ta ogromna desperacja, z jaką próbujesz poderwać mnie do życia, ale często moim jedynym pragnieniem jest, żebyś zostawiła mnie w spokoju, nie zmuszała mnie już więcej do żadnego wysiłku, żebyś pozwoliła mi wreszcie odwrócić się od samego siebie.\nNie mam siły czytać tego, co napisałem, ani tym bardziej poprawiać błędów. Przepraszam. Strasznie to wszystko wygląda, ale ręka mi drętwieje przy tej maszynie. Mam nadzieję, że jakoś to odczytasz.\nP.S. Na krótko przed tym wszystkim byliśmy z Baśką w M. i stanęliśmy w kolejce po piwo. Czekaliśmy długo, bo przed nami było chyba z pięćdziesiąt osób. Nagle Baśka powiedziała: "Zobacz". Spojrzałem i zobaczyłem młodego człowieka z potwornie zniekształconą twarzą. Była to twarz nie tylko pokryta bliznami, ale taka, która w ogóle nie zachowała rysów. Jedna jej połowa była jakby rozlana, druga ściągnięta i asymetryczna. Gdzieś w tym wszystkim, na różnej wysokości, pływały oczy. Byliśmy wstrząśnięci. Baśka powiedziała: "Boże. Nie ma chyba filozofii, która mogłaby pomóc człowiekowi w takiej sytuacji". (Ja jej się nie dziwię! Już kto jak kto, ale ona nie zna na pewno takiej filozofii!) Dziś często przypomina mi się ta scena i przychodzą mi do głowy różne myśli. I stają mi przed oczami słowa z wiersza Lorki, z tego zbiorku, który podarowałaś mi kiedyś na urodziny: Drwalu, ulżyj mej męce. Odrąb mój cień ode mnie, bym bez owoców nie widział się więcej!\nPoleżałem parę godzin i zwlokłem się jednak jeszcze raz do tej maszyny, żeby powiedzieć już wszystko do końca. Nie zrobiłem tego od razu, bo nie miałem na to odwagi. Nie miałem odwagi być wobec Ciebie aż tak brutalny. Ale teraz poczułem, że jeśli nie powiem tego właśnie teraz, to może nigdy już nie będzie mnie na to stać - i mogę już nie zdążyć Ci tego powiedzieć.\nWybacz brutalność tych słów, ale wreszcie cóż może być brutalniejszego niż samo życie.\nMarcin, pomyśl! Jestem odarty totalnie ze wszystkiego. Jestem żywcem wypreparowany z życia.\nMusisz, musisz zechcieć mnie zrozumieć. Ja mam jedną jeszcze tylko sprawę na tym świecie - przekonać Cię, że ja już do tego świata nie należę. I że mam prawo sam dokonać wyboru. Nie proszę Cię o Twoją zgodę. Ani nie muszę Cię o nią prosić, ani nie ośmieliłbym się obciążyć Cię w podobny sposób. Proszę, abyś to zrozumiała i wybaczyła. Bo wiem, że jeśli mi tego nie wybaczysz, nie będziesz mogła z tym żyć. Dlatego nie chcę, nie mogę załatwiać tego za Twoimi plecami. Choć może byłoby to łatwiejsze. Łatwiejsze w jakiś sposób dla nas obojga. Ale wiem, ile dla Ciebie znaczę. I Ty wiesz, ile znaczysz dla mnie. Więc jestem Ci to po prostu winny. Jesteśmy to sobie wzajemnie winni!\nNigdy nie robiłem sobie złudzeń, że będzie mi dane wrócić do tak zwanego normalnego życia. Ale nie myślałem, jednak nie myślałem, że wszystko to będzie wyglądać właśnie tak! Umiałbym pogodzić się nawet z kalectwem, gdyby pozostawiło mi jakąś szansę. (I gdyby ludzie pozostawili mi jakąś szansę!) Gdybym mógł chociaż chodzić o kulach, gdybym miał chociaż obie ręce. Chociaż! Mój Boże, co ja mówię. Wystarczyłoby mi dużo mniej. Ja się czasem sam siebie przerażam, jak żałosne jest to "mniej", o którym marzę.\nKiedy byłem jeszcze w szpitalu, zazdrościłem chłopakowi, który jak ja, był po amputacji obu ud. On mógł walczyć jeszcze o jakąś godną przyszłość. Ja - srałem wtedy i szczałem pod siebie, i bezradnie wspierałem się na ramionach młodych kobiet, które sam chętnie wziąłbym w ramiona. Zastanawiałem się, czym może być piekło, jeśli to co przeżywałem, nazywało się życiem. Gdyby nie Ty, dawno już bym ze sobą skończył. Kiedy patrzyłem na siebie oczami innych ludzi, czułem, że nie mam już płci, nie mam przeszłości! Że jestem niczym - i niczym pozostanę. Patrzyli na mnie z litością. Nie ze współczuciem - a z litością i zgrozą. Zresztą - co to za różnica. Jak ten dziadek, który powiedział Ci wtedy na korytarzu, że lepiej dla mnie byłoby, gdybym w ogóle z tego nie wyszedł. Albo to, co powiedziała ta ckliwa idiotka: że jestem "samą duszą", ale za to "jaką piękną"! Myślałem, że się porzygam. Patrzyli na mnie, jakbym przestał być człowiekiem. A przecież, każdego z nich, w każdej chwili, mogło spotkać to samo. Wydawali na mnie wyrok. Nie wiedząc, że wydają go sami na siebie!\nJesteś jedynym człowiekiem, który po tym wszystkim potrafił zwyczajnie spojrzeć mi w oczy. Ileż to ja tych oczu widziałem umykających wstydliwie przed moim wzrokiem! Ile razy miałem okazję obserwować tę farsę, jaką grają przede mną inni ludzie. Tę ich sztuczną swobodę i źle ukrywane zakłopotanie, wszystkie te kiepskie chwyty, służące ukryciu tego, co się naprawdę czuje. Zastanawiałem się, co oni właściwie chcą ukryć i przed kim, grając w tę grę, przejrzystą dla pięcioletniego dziecka. Skąd się bierze to ich skrępowanie i uczucie zawstydzenia? I zrozumiałem, że tym, co chcą ukryć tak wstydliwie, jest ich własne kalectwo. To, że są niemi i ślepi.\nAle my nie jesteśmy ani niemi, ani ślepi. My nie musimy grać przed sobą w żadne gry. Kocham Cię, Marcin. I dlatego ośmielam Ci się powiedzieć: Nie mam siły już dłużej tego ciągnąć! Może jest w tym jakaś niedojrzałość, ale - nie mam już na to siły. Kiedy patrzę w tak zwaną przyszłość, widzę przed sobą tylko nieskończenie długi ciąg dni, wypełnionych borykaniem się z własną fizjologią. I z własną zranioną duszą. Nie potrafię się z tym pogodzić. Wiem, że są ludzie, którzy to potrafią, ale ja widocznie do nich nie należę. Nie mam dość pokory, aby się z tym wszystkim pogodzić. I nie mam dość pokory, aby przyjąć wątpliwy dar przeżycia tych dni - za cenę Twojego życia! Bóg mi wybaczy - to jego zawód, jak to ktoś powiedział. Nie dbam zresztą o jego wybaczenie. Pragnę, abyś TY mi wybaczyła.\nI wiem, że Ci tego nie ułatwiam tym listem, ale chciałbym, żebyś nie traktowała tego wszystkiego jako coś szczególnie dramatycznego. Dramatyczne są tylko nasze uczucia, naprawdę nic więcej. A nasze uczucia też są sprawą umowną. Pomyśl sobie - każde życie musi się kiedyś skończyć. I właściwie, co za różnica? Co za różnica, czy ja jeszcze dziesięć, dwadzieścia lat będę się męczył na tym wózku? Obrażając czyjeś i własne poczucie sensu życia.\nJa uważam swoje życie za dobre. Naprawdę. Miałem Ciebie i to było naprawdę OK. Miałem góry, miałem konie. Miałem tych parę dziewczyn. Byłem bardziej niezależny niż większość ludzi, których znam. Chyba tylko Ty mi dorównujesz pod tym względem, mój Ty Nieustraszony Żołnierzyku. Mimo wszystko. Mimo wszystko co Ci kiedykolwiek powiedziałem innego. I właściwie nadal jestem bardziej niezależny, nawet na tym wózku. Uważam się za naprawdę szczęśliwego człowieka, jakkolwiek by to paradoksalnie nie brzmiało. Za naprawdę szczęśliwego, rozumiesz? Ze wszystkim, co mnie kiedykolwiek spotkało. Wiem, że nie rozumiesz, ale to nie szkodzi - kiedyś zrozumiesz. To, że ktoś cierpi, nie znaczy jeszcze, że jest nieszczęśliwy. To tylko świat tak myśli. Ale popatrz, jaki świat sam jest nieszczęśliwy i zastanów się, czy warto myśleć kategoriami tego świata.\nSkończę już, bo ledwie siedzę. Moja pupa buntuje się przeciwko całej tej filozofii. Nie martw się niczym. Myślę, że trzeba robić co się może i nie martwić się o resztę.\nP.S. Nie wiem, czy to się wszystko trzyma kupy. Jestem śmiertelnie zmęczony. Marcin, ja jestem śmiertelnie zmęczony. Sam sobą i tym wszystkim. Zmiłuj się, pozwól mi odrąbać od siebie swój cień!\nP.S. Chce mi się rzygać, kiedy myślę, że musisz grzebać się w moich gównach. Chciałbym upaść przed Tobą na kolana i błagać Cię o wybaczenie, ale nawet tego nie mogę! Kiedy zbliżasz się, aby mi pomóc, mam ochotę całować Cię po rękach. Nie wiem, czemu nigdy tego nie zrobiłem, wybacz prostakowi. Nienawidzę tej lękliwej ostrożności, jaką wymusza na mnie moje kalectwo. Nienawidzę swoich kikutów i tego, że musisz ich dotykać. Kiedy ich dotykasz, czasem myślę, że jesteś święta. W ogóle myślę, że jesteś święta! Kocham Twoją czułość, to naprawdę jedyne, co mi zostało w tym pieprzonym życiu. Onanizuję się co drugi dzień, żyć mi się nie chce na myśl, że już nigdy nie dotknę kobiety. Nie wiem co będzie z naszymi finansami, kiedy skończą się te pieniądze, które zarobiłem w RFN. I nie wiem. Nie wiem co jeszcze. Może to tylko, że nigdy nie żałowałem tego co się stało, to znaczy nigdy nie żałowałem, że pomogłem tamtemu chłopakowi. Naprawdę, wierz mi. Sam się sobie dziwię.\nNo i widzisz. Chciałaś wiedzieć o mnie wszystko.\nWybacz. Jestem niewdzięcznym skurwysynem.\n... I żadna w tym zasługa. Tak jak nie jest zasługą drzewa to że rośnie.\nDziękuję Ci za oba Twoje listy, jeśli można je nazwać rzeczywiście dwoma listami. Nie wiem wcale, czy taka zabawna jest ta nasza "korespondencja przez ścianę", dla mnie przynajmniej jest mało zabawna. Ten Twój drugi list, wiesz oczywiście, który mam na myśli, zrobił na mnie po prostu wstrząsające wrażenie. Ja się nie boję wstrząsających wrażeń, nie o to chodzi. Ale mówisz, że mnie znasz, i uważasz, że znasz samego siebie. Coś się tu chyba nie zgadza. Oczywiście, że mnie znasz, nie będę temu przeczyć, znasz mnie lepiej, niż własną kieszeń - i na pewno kiedyś znałeś mnie nawet lepiej, niż ja sama siebie. Może było tak nawet do niedawna. I wcale nie ma w tym nic mistycznego, bo ostatecznie wychowujesz mnie od szóstego roku życia i sam mnie sobie wykreowałeś, że tak to nazwę, zresztą na obraz i podobieństwo swoje własne. Ale zapomniałeś o tym, co sam mi mówiłeś, że człowiek jest procesem, a nie jakimś statycznym punktem, czy jak Ty to nazywasz. Po prostu - że człowiek nie krowa i że się zmienia. Przepraszam, brzmi to jakoś wulgarnie, ale niestety, nic na to nie poradzę, że Twoja "kurwa" zawsze brzmi o niebo subtelniej niż moja "krowa". A jeszcze poza tym, właśnie jestem na Ciebie wściekła, więc nie mam czasu bawić się w subtelności, bo chcę Ci w tym stanie jak najwięcej powiedzieć, a boję się, że mi zaraz przejdzie.\nNo więc chyba o tym zapomniałeś (o tym człowieku-nie krowie), bo ja się właśnie przed chwilą zmieniłam! I w dodatku, z punktu widzenia tej zmiany, dostrzegłam, że coś tu nie jest OK. - z tą Twoją odpowiedzialnością, znajomością mojej osoby i w ogóle! Bo mówisz, że Ci na mnie zależy, i w ogóle taki niby jesteś dobry i tak się o mnie martwisz. Ale niestety, chyba tak to nie jest, bo nie wziąłeś nawet pod uwagę, jak niesamowicie wstrząsające wrażenie może zrobić na mnie Twój list. Choć podobno mnie znasz i czytasz w moich myślach. Więc wygląda mi to na jedno: mówisz, żebym Cię olała, bo w gruncie rzeczy sam mnie olewasz! A ja Cię nie oleję i tak, i mam Cię w dupie!\nMoże to wszystko nie jest specjalnie logiczne, ale nic mnie to nie obchodzi. Bo mnie się wszystko i tak lepiej zgadza niż do tej pory.\nTy mi mówisz, że jesteś śmiertelnie zmęczony. To ja Ci powiem - ja też jestem śmiertelnie zmęczona! Bo od chwili przeczytania Twego listu, to znaczy od prawie sześćdziesięciu godzin, prawie wcale nie spałam, bo po prostu nie mogłam zasnąć. Ty byś powiedział na moim miejscu, że "troska o mnie spędza Ci sen z powiek". No i dobrze, niech Ci spędza. Bo wydaje mi się, że gdybyś się o mnie naprawdę zatroszczył, to właśnie wtedy dopiero mógłbyś spokojnie zasnąć.\nPo przeczytaniu Twego listu byłam taka wstrząśnięta, że po prostu musiałam zostać sama, żeby się jakoś poskładać do kupy. Pomyślałam: niech sobie robi za tego górnika, jak mu tak na tym zależy, poszłam do Jurka i siedzę u niego, to znaczy w jego mieszkaniu, bo on wyjechał. Może to nie jest takie ważne - jasne! to jest zupełnie nieważne, w szczególności dla Ciebie! - ale chcę, żebyś wiedział, że przez cały ten czas nic nie jadłam, bo nic mi przez gardło nie przechodzi, choć tu jest kupa fajnego żarcia w lodówce. Natomiast wypiłam nie wiem ile kawy i wypaliłam Jurkowi chyba z pięć paczek papierosów - nie wiem, nie mogę się doliczyć. Ale nie martw się, to jakieś zachodnie, więc chyba się nie zatruję. Zresztą przepraszam, Ty się przecież nie martwisz. To dobrze, bo właśnie zaczęłam szóstą paczkę.\nSiedziałam tu jak idiotka, ale ponieważ nie mam Twojego daru wymowy, nie jestem w stanie opisać, co się ze mną działo. Zresztą, jak wiesz wszystko o wszystkim, w co skądinąd nie wątpię, to i tak wiesz. Przyszła mi nawet do głowy taka idiotyczna myśl - zresztą może nie taka idiotyczna w tej sytuacji - żeby zadzwonić do Telefonu Zaufania i z kimś porozmawiać. Po prostu już naprawdę nie wiedziałam, co ze sobą zrobić. Nie miałam nadziei na żadne rewelacje, bo wiedziałam z góry, że Ty, razem ze swoim listem, jesteś dostatecznie rewelacyjny, żeby zapędzić w kozi róg nie jedną panią w Telefonie Zaufania, a dziesięć pań razem wziętych, a poza tym, co te panie mogły mi poradzić, co mnie ktokolwiek może powiedzieć nowego o Tobie. Ale po prostu chciałam usłyszeć czyjś głos. (Nie Twój!)\nNie mogłam się tam dodzwonić przez pół nocy, bo tam stale jest zajęte, a jak się wreszcie dodzwoniłam - odłożyłam słuchawkę. Nie, to ta pani pierwsza odłożyła słuchawkę, bo ja się nie odzywałam. Sprawiła mi tym wielką przykrość, bo choć sama bałam się odezwać, chciałam chociaż posłuchać czyjegoś milczenia. Zresztą, ściśle biorąc, ta pani odłożyła słuchawkę nie raz, a dwa razy - bo ja dzwoniłam dwa razy, i dwa razy się nie odezwałam. Prawdę powiedziawszy, nie mogłam się jej nadziwić - ja bym nie odłożyła tej słuchawki na jej miejscu. Naprawdę. Do tej pory nie mogę się nadziwić. Ale mniejsza o to. Jednym słowem, wszystko polegało na tym, że dzwoniłam do tego Telefonu przez całą noc - i albo było zajęte, i wtedy bardzo się niecierpliwiłam, albo nie było zajęte i się nie odzywałam. Nerwica jakaś sytuacyjna czy co, jak Boga kocham?!\nOpisuję Ci to wszystko, bo jest zabawne. Co mi zależy, pośmiej się trochę. (Mówię poważnie, bardzo mnie to teraz rozśmiesza). Wreszcie te objawy nerwicowe ustąpiły na tyle, że zaczęłam bełkotać coś do tej słuchawki. Dosłownie bełkotać, bo byłam strasznie zdenerwowana, i ręce mi się trzęsły, i wszystko mi się trzęsło w środku. Nie mówię, że to Twoja wina, po prostu, coś mi się takiego stało, i miałam uczucie, że sama jestem temu winna, nie wiem dlaczego. No więc zaczęłam coś bełkotać - że mam brata, no i że mam tego brata, ale nic innego mi przez gardło nie przechodziło. Ta pani była chyba trochę zdegustowana, ale za to bardzo cierpliwa, co chwilę powtarzała "Tak? Słucham panią.", ale powtarzała to z takim wystudiowanym współczuciem, że od tego jeszcze gorzej się zaplątałam. Wreszcie, piąte przez dziesiąte, opowiedziałam jej coś o nas, że mojego brata wyrzucili z pociągu itd., ale czułam, że jestem zupełnie beznadziejna. Więc, może dlatego, ona też była beznadziejna. Stale powtarzała, że "to jest trudna sprawa", i że "no tak, to jest bardzo trudna sprawa", aż wreszcie sama zaczęłam jej współczuć. A potem powiedziała, że "sprawa jest trudna" i że następny dyżur będzie miała po dwudziestym, i żeby do niej wtedy zadzwonić. A że był właśnie siódmy czy ósmy (wszystko mi się dokładnie pomyliło w czasie), więc miałam dosyć taktu, żeby nic jej na to nie odpowiedzieć i na tym się pożegnałyśmy.\nAle na tym nie koniec. Może jestem głupia, myśl sobie, co chcesz, ale było mi tak smutno i źle, a właściwie jeszcze gorzej, że znowu zadzwoniłam do tego Telefonu Zaufania. Bo za chwilę znowu upłynęło parę godzin i zrobiło się już rano, a te panie w Telefonie Zaufania o ósmej rano się zmieniają. A ja naprawdę potrzebowałam pomocy i było mi już wszystko jedno. To znaczy, nie potrzebowałam rady, tylko żeby ktoś mnie wreszcie zrozumiał i pomógł mi zrozumieć samą siebie.\nTy piszesz, że nie wiesz, kto tu naprawdę potrzebuje pomocy - ja czy Ty. No więc powiem Ci, to proste. Każdy potrzebuje pomocy. Absolutnie każdy, nawet te panie w Telefonie Zaufania! I mówisz, że jeśli chcę Ci pomóc, to najpierw muszę pomóc sama sobie. No więc właśnie to robię! Zastanawiam się tylko, dlaczego Ty, przy tych wszystkich swoich sławnych zaletach serca i umysłu, jesteś takim cholernym egoistą. (Piszesz, że jesteś niewdzięcznym skurwysynem. A co mnie to obchodzi, że Ty siebie uważasz za niewdzięcznego skurwysyna?! Jesteś? To nie bądź!) Bo z tego, co piszesz, wynika, że ja muszę pomóc sobie, po to żeby pomóc Tobie? No to szkoda, że w żaden sposób nie wynika, że Ty musisz pomóc sobie, po to, żeby pomóc mnie!\nNo, ale dobra. Zadzwoniłam więc jeszcze raz do tego Telefonu Zaufania, i to już była totalna klęska. I dobrze mi tak! Bo, nie gniewaj się, ale ja zaczęłam czytać tej pani Twój list. A ta pani w ogóle na to nie zasługiwała. Zaczęła od tego, że zapytała, po co cała ta "wymiana listów", i że w ogóle byłoby najlepiej, żebym ja Ciebie olała (Twoja szkoła!), bo Ty jesteś "kaleka" i tak będzie dla Ciebie lepiej. A ja mam się zająć "własnym życiem". Więc bardzo długo jej tłumaczyłam, że właśnie zajmuję się przecież własnym życiem, ale ona się ze mną nie zgadzała i w ogóle była jakby zgorszona, że ja się tym wszystkim tak przejmuję. No więc, żeby jej jakoś pomóc, bo już wtedy zaczęło mi się robić jej trochę żal, postanowiłam przeczytać jej Twój list. Stale się niecierpliwiła, bo ja się trochę jąkałam nad tym listem, jakby nie rozumiała, jak trudno jest napisać taki list, już nie mówiąc o tym, że lewą ręką, i jak trudno jest go przeczytać obcej osobie. A jak doszłam do tego, że Ty masz wszystko w środku "pojebane", wiesz, to co pisałeś, poczuła się widocznie dotknięta, bo powiedziała, że ona nie rozumie, jak człowiek na poziomie może używać podobnego słownictwa. (No naprawdę, bez jaj!) Zupełnie mnie przytkało, że ona nie rozumie takiej prostej rzeczy (i że nie ma większych zmartwień w takiej chwili) i chciałam jej to wytłumaczyć, ale ona nic nie chciała zrozumieć i powtarzała, że "mimo wszystko, dałoby się to słowo jakoś zastąpić". Więc wreszcie się zdenerwowałam i mało brakowało, żebym jej rzeczywiście powiedziała jak!\nAle najgorsze było to, że ona stale strasznie się dziwiła, że mnie tak bardzo na Tobie zależy i w żaden sposób jej nie mogłam wytłumaczyć, że mi po prostu zależy i już. Bo to jest zbyt proste, żeby się w ogóle dało wytłumaczyć. A ona się dziwiła i dziwiła, aż wreszcie zapytała mnie, czy nas nie łączy "coś więcej". To znaczy, wiesz, czy my naprawdę żyjemy jak brat z siostrą. Najpierw to w ogóle do mnie nie dotarło, ale za to, jak już dotarło, to mi po prostu ręce opadły, no po prostu, ręce mi opadły i już! I wtedy właśnie zrozumiałam, że te panie z Telefonu Zaufania też potrzebują pomocy. I naprawdę, bardzo tej pani współczułam. I to było bardzo dziwne, ale coś takiego mi się stało na to wszystko, że się nagle zupełnie uspokoiłam. No po prostu poczułam się dziwnie spokojna. Zrobiło mi się jakoś lepiej i pomyślałam, że może w ogóle nie jest tak źle.\nCieszę się, bo już mi się odcisk zrobił na palcu od tego pisania, zawsze to jakieś zadośćuczynienie. Tak mi przykro, że Ci ręka drętwieje przy tej maszynie. Chyba masz rację, parszywe jest to życie! Zresztą nie wiem, może jednak nie jest takie parszywe? Ale świat jest pojebany, to fakt. Zresztą, sama jestem pojebana i, jak widać, niezbyt zrównoważona (ta pani powiedziała, że to jest "niezrównoważenie sytuacyjne" - czegoś jednak się od niej dowiedziałam), ale taką siebie lubię, więc co Ty się o mnie martwisz. Sam mówisz, że tak naprawdę, to uważasz się za szczęśliwego człowieka. "Ze wszystkim, co Ciebie spotkało". I w dodatku zapisujesz mi to w testamencie! Ja mam to niby "kiedyś" zrozumieć. Ja to już znakomicie rozumiem! Ty Głupi, Ty Ciemnowidzu. Więc daj mi, do cholery, prawo też uważać się za szczęśliwego człowieka! Ze wszystkim, co Ciebie spotkało.\nNo niestety. Już dawno mi przeszło. Przestałam być wściekła i nie wiem, co teraz będzie. Chyba znowu zacznę Cię wychwalać, albo skomleć o litość. Nie wiem czemu, czasem to jest silniejsze ode mnie.\nPowiedziałeś mi we czwartek, wręczając mi tę swoją cholerną krwawicę, ten swój znakomity elaborat, że mój list do Ciebie przypomina raczej "wynurzenia porzuconej kochanki", niż jakąkolwiek rozsądną formę korespondencji. (Ty to masz gadane, jak Boga kocham! Ja Ci zazdroszczę. Ten szyk! Ten styl! Ta logika! Czekaj, ja Cię jeszcze zażyję.) No więc, po pierwsze, to Twoje krasomówstwo doprowadzi mnie chyba kiedyś do szału, a po drugie - co Ty się będziesz teraz o mnie martwił. Że ja siedzę z Tobą w tej zadymionej dziurze, że się identyfikuję i tak dalej. Trzeba się było o to martwić wcześniej! A teraz - to wiesz co ja Ci powiem? Że: serdecznie Cię proszę, no naprawdę, bardzo szczerze Cię proszę - olej mnie! Nie oglądaj się na mnie! A już w żadnym wypadku, uchowaj Bóg, nie zrób, co Ci serce dyktuje, bo serce Ci się każe obejrzeć! I przypomnij sobie przy okazji, że ostatecznie przez całe życie nic innego nie robiłeś, tylko uczyłeś mnie, jak się z Tobą identyfikować psychicznie, i szkoliłeś mnie na tego swojego "Marcina". Najpierw kazałeś mi brać do ręki jakieś paskudztwa, włazić na jakieś cholerne ostre przedmioty, do dziś pojęcia nie mam, co to było, i nigdy się nie dowiem, mam tylko taką "przykrą wizję", która mnie "nie opuści do końca życia", kazałeś mi jeździć konno, jak miałam okres, a jeszcze całkiem niedawno, jak nie wróciłam na noc do domu, napadłeś na mnie, jak rozjuszony byk, zanim w ogóle jeszcze zdążyłam otworzyć usta! A co potem zrobiłeś, to sam wiesz. No niestety. Nawet jak byłeś z tą swoją Baśką, to mi tak dawałeś popalić, że oddechu złapać nie mogłam. I wtedy jakoś się nie bałeś, że mnie od siebie "uzależniasz uczuciowo"?! Poza tym, przez całe życie służyłeś mi dobrym przykładem, pompowałeś we mnie te swoje idee o miłości bliźniego, niezależności wewnętrznej i tak dalej, nie pamiętam już, jak to dalej idzie teoretycznie, ale nie szkodzi, Ty i tak masz to obstukane. Więc teraz? Teraz nie bądź taki mądry. Naprawdę - równo Cię olewam. No niestety. Mówisz, żebym sobie poszła na piwko. OK. Ja pójdę na piwko, a Ty w tym czasie będziesz "odwracał się od samego siebie"! A gówno. Może byś tak zaczął od siebie? Przecież zawsze mi mówiłeś - zaraz, co to Ty mówiłeś - że poczucia krzywdy trzeba się wystrzegać, że błędu zawsze trzeba szukać w samym sobie? W swoim stanie świadomości? Czy coś w tym stylu. Właśnie - filozof to Ty jesteś! To ja Cię jeszcze raz zażyję. A pamiętasz, jak mówiłeś, że tylko ludzie zakłamani, czy jacyś tam, uważają, że: "Filozofia? - OK, to jedno. Ale życie? Życie to już całkiem inna sprawa" Dobra, nie będę Cię już katować. Sam się pokatuj. Chyba jednak zrobię sobie jakąś kanapkę, rzygać mi się już chce od tych papierosów.\nAle ten Jurek ma fajne żarcie! O rany, mam nadzieję, że wpadłeś na to, żeby zajrzeć do kuchni i zobaczyć, co się dzieje z tym kurczakiem?! Bo nie jestem pewna, czy ja go z tego wszystkiego nie zostawiłam na gazie. Ale mniejsza o kurczaka. Opowiem Ci, co było dalej.\nNo więc dalej było tak, że - uważaj, trzymaj się mocno! - znowu zadzwoniłam do Telefonu Zaufania. Na szczęście, tym razem trafiłam na jakąś miłą i sensowną panią, która bardzo się przejęła naszą sprawą, i w ogóle uważała, że my jesteśmy oboje nadzwyczajni. Ale wydaje mi się, że i ta pani nie wszystko w tym rozumiała, bo stale powtarzała, że to jest "taki dramat". No, ale powiedziała, że nasz związek jest unikalny, i nasza obecna sytuacja też jest unikalna, więc tu się nakładają na siebie dwie unikalne sytuacje. Mówiła to bardzo miło i wcale to tak głupio nie brzmiało. I w ogóle jestem jej wdzięczna, bo chociaż nic mi nowego nie powiedziała, zrobiło mi się od tego jakoś lepiej. Ja ją zresztą już od razu na początku uprzedziłam, że niczego szczególnego od niej nie oczekuję, bo nie chciałam, żeby się speszyła, jak nie będzie wiedziała, co mi powiedzieć. Bo po tych wszystkich telefonach (mam na myśli również te, kiedy się nie odzywałam) ja już naprawdę zrozumiałam, że sprawa jest trudna i że stawiam ludzi w głupiej sytuacji. Ale tej pani jestem naprawdę wdzięczna, i chyba jeszcze do niej kiedyś zadzwonię i jej podziękuję. A potem, jak już skończyłyśmy rozmowę, bardzo długo milczała, w ogóle nic nie mówiła przez kilka minut albo dłużej, i to również było bardzo miłe, i chyba to właśnie najbardziej mi pomogło.\nWięc łaziłam po tej chałupie, zapisałam masę papierów, które wylądowały oczywiście w koszu "na śmierci", ze dwanaście godzin upłynęło mi na tym wyrzucaniu, no i oczywista, na studiowaniu Twojego znakomitego dzieła. Miałam już wszystkie możliwe myśli, włącznie z tą, że może rzeczywiście jestem Ci to winna. No bo: taki nieszczęśliwy, nigdy w życiu już nie dosiądzie konia, za to wali konia co drugi dzień...? No i w ogóle. Może naprawdę trzeba dać mu to błogosławieństwo... Może to tylko mój egoizm sprawia, że tak wszystko się we mnie buntuje na tę myśl? Albo te "stereotypy myślenia", co to ciągle o nich słyszę? Pomyślałam o tym, jak ciężko Ci sobie poradzić z czymkolwiek tą jedną ręką, jak musisz walczyć o każdy centymetr przy przesiadaniu się na wózek, i że właściwie nawet na tym wózku nie możesz za długo usiedzieć. Stanęła mi przed oczami ta scena sprzed roku, kiedy jeszcze w ogóle nic nie potrafiłeś ze sobą zrobić, i kiedy runąłeś na podłogę, próbując sam przesiąść się na łóżko. Podbiegłam wtedy do Ciebie, a Ty chwyciłeś mnie za rękę, aż myślałam, że mi połamiesz kości, i z taką bezsilną wściekłością, z taką straszną rozpaczą, że w ogóle nie wiem, z czym to porównać, jakimś obcym, zduszonym głosem krzyknąłeś do mnie: Dobij mnie! Marcin, zlituj się, dobij mnie!\nOch Andrzej. Tak bardzo Cię kocham. Co ja na to poradzę.\nNo, ale do rzeczy. Do rzeczy, bo się rozkleimy.\nKrótko mówiąc, jak zawsze, udało Ci się mnie zbajerować. No bo faktycznie - logicznie - tu taki kaleka - tu ten egoizm - a tu jeszcze te stereotypy? Jednym słowem, jak mówię, w pewnym momencie dałam się zbajerować i, dobra, pomyślałam, ma moje błogosławieństwo.\nAle w tym samym momencie, a właściwie jakby nie w tym samym, poczułam do Ciebie jakąś niechęć. I jakiś żal. Tak jakbyś Ty mi zrobił jakieś świństwo. Nie bardzo jeszcze wiedziałam, co się dzieje, więc odruchowo zaczęłam bronić się - a raczej Cię - przed tym uczuciem, ale ono nie ustępowało. I krótko mówiąc, co tu wdawać się w szczegóły - nie udało mi się przed nim obronić. Po prostu czułam, że coś jest nie tak. Że tu jakby o coś całkiem innego chodzi. I nagle coś takiego się ze mną stało, że bardzo dużo zrozumiałam w jednej chwili. Jakby wszystko naraz zrozumiałam. Zrozumiałam też to, co Ty mi mówiłeś - o tym uzależnianiu się od Ciebie, o tej porzuconej kochance i tak dalej. I w ogóle - przez chwilę miałam takie uczucie, jakbym nagle zrozumiała wszystko. Wszystko, co jest. Jakby wszystko co jest, otworzyło się na chwilę przede mną - i zamknęło. Ale coś we mnie z siebie zostawiło. I to coś wystarczyło, żebym nagle poczuła się tak, jakbym uwolniła się od nie wiem jakiego ciężaru. Żeby nagle to, co przedtem wydawało mi się tak zawiłe i trudne, stało się może nie łatwe, ale jakoś zupełnie proste.\nPotem poszłam na spacer na Cmentarz Żydowski - musimy tam iść kiedyś razem, tam jest ekstra! - trochę sobie połaziłam, jeszcze trochę ryczałam, ale było mi dobrze. A potem wzięła mnie na Ciebie taka złość (a jednocześnie taka jasność tego, co mam Ci do powiedzenia), że pędem wróciłam do Jurka, bo przestraszyłam się, że mi przejdzie. I zaczęłam pisać do Ciebie ten list. I pisze mi się go tak łatwo i prosto, jak nigdy dotąd. Nie muszę się wikłać w jakieś słowa, w jakieś prośby o wybaczenie czy o zmiłowanie, w jakieś zawiłe i tragiczne argumentacje. Jest mi dobrze, a nawet wesoło, a kiedy pisałam pierwszą część tego listu, co drugie zdanie wybuchałam śmiechem. Może było to niezrównoważenie sytuacyjne, ale nie szkodzi. Masz rację, chyba brak mi piątej klepki. Czy Ty zawsze musisz mieć rację?\nNo, chyba muszę już po trochu kończyć, tęskno mi coś za naszym grobem. Naprawdę. Cieszę się już na samą myśl o drodze do domu. Ty tam też pewnie kiepsko beze mnie prosperujesz. Jak ja się cieszę, że znów Cię zobaczę! Dobra, mogę, jak Ty to mówisz, robić za tę "porzuconą kochankę". Za wujka, dziadka, ciocię-babcię, za wszystko cokolwiek sobie życzysz! I o Boże, nareszcie się wyśpię! Nie będziesz mi spędzał snu z powiek. Chamie Pospolity.\nMam do Ciebie jeszcze tę jedną sprawę. No więc tak:\nTo, co robię dla Ciebie, nie jest żadnym idiotycznym poświęceniem. Jestem do tego stopnia egoistką, o czym skądinąd doskonale wiesz, że już na samo słowo "poświęcenie" zbiera mi się na mdłości. Przepraszam, strasznie to fizjologicznie brzmi, ale ta pani z Telefonu Zaufania dobiła mnie widocznie do tego stopnia, że postanowiłam wyrażać się subtelniej. Tak! Więc się nie dziw.\nOtóż jestem egoistką, czy nie jestem, bo to właściwie dokładnie na jedno wychodzi, ale - to co robię, robię dla siebie, a nie dla nikogo innego. No przysięgam Ci! Więc co ja właściwie dla Ciebie robię i o co Ci właściwie chodzi? To że się grzebię w Twoich gównach, jest czystą insynuacją. Jeśli coś tu przeoczyłam, to przepraszam, ale nadal mnie to nie wzrusza, bo już mówiłam, że ledwie wyszłam z pieluch, kazałeś mi różne paskudztwa brać do ręki. Więc teraz nie miej mi za złe, że mnie jest obojętne, w czym ja się grzebię.\nCo do Twoich kikutów, to bardzo je lubię, a nawet, co tu dużo gadać, kocham je. Nie wiem dlaczego. Widocznie takie mam zboczenie. Z czego z kolei jasno wynika, że, niestety, nie jestem święta. No niestety.\nCo do spraw finansowych (Nie dbam o chronologię. A co? Stać mnie na to!), to nie wiem, o co Ty się w ogóle martwisz i w ogóle nie chce mi się o tym gadać. Ale mam kilka dobrych pomysłów, jak pomnożyć Twoją krwawicę, więc: masz kłopot? - napisz do mnie! skoro tak Cię to już niepokoi.\nCo do tego, że nie ośmielasz się mnie obciążać, prosząc mnie o zgodę, więc ośmielasz się mnie obciążać, prosząc o "wybaczenie i zrozumienie", to, jak sam widzisz, jest to w równej mierze OK., bo co to mnie za różnica?!\nCo do mnie, to - jak widać. Po tym zabójczym maratonie, jaki sobie z Twoją pomocą zafundowałam, całkiem nieźle prosperuję. Co nie znaczy, że przedtem prosperowałam źle. Albo, że nie będę prosperować lepiej, jeśli tylko będzie mi się chciało.\nCo do mojej przyszłości, przepraszam, "tak zwanej" przyszłości, to się nie martw. Bo jak się będziesz martwił, to Ci zrobię jakiegoś wnuka, i wtedy dopiero będziesz się martwił i robił z nim za górnika.\nCo do sensu Twojego własnego życia, to sam się trochę pokatuj, bo ja już dość się nakatowałam całą tą filozofią i już i tak w piętkę gonię. Ale dla ułatwienia zapytowywuję: Jeśli Twoje życie ma nie mieć sensu, to jaki sens ma mieć jakiekolwiek inne życie? Musi być z tego jakieś wyjście. Jeśli nie ma wyjścia dla Ciebie, to nie ma go również dla nikogo innego i każdy równie dobrze może sobie w łeb strzelić. (A co, nie? Zabójcza logika.)\nDobra. Trzeba uderzyć w jakąś tragiczniejszą nutę.\nCo do tego, że wszystko masz "pojebane", i co do wszystkiego, co z tego wynika:\nAle najpierw minuta milczenia. To znaczy, Ty sobie pomilcz, a ja pójdę zrobić siusiu.\nStrasznie mi przykro z tego powodu. Aż boli mnie coś w środku, kiedy o tym myślę. Nie mogę i nigdy nie będą mogła patrzeć na to spokojnie. Przejść obok Ciebie obojętnie. Nie licz na to. Nie będą mogła, bo nigdy tego nie zechcę. Bo, może wiem, a może nie wiem dlaczego, mam uczucie, że to jest jakiś dar. Dar, który ja muszę - nie, nie muszę: chcę uchronić, nawet jeśli Ty sam go uchronić nie potrafisz. Nie myśl o tym logicznie, bo nic nie zrozumiesz. Po prostu słuchaj.\nJa nie będę już Ci mówić, że Cię kocham, ani Ciebie więcej o to pytać. Bo co to właściwie znaczy i co na ten temat można powiedzieć. Kiedy mówiłam tej pani z Telefonu Zaufania, że Cię kocham, że - po prostu - ja Cię kocham i to wszystko, ta pani zrozumiała, że nas musi łączyć "coś więcej". A przecież powiedziałam jej, że to wszystko, więc jak nas może łączyć więcej? A nawet gdybym była Twoją kochanką? Lub gdybym nią nie była? A cóż to może mieć za znaczenie i co to może kogo obchodzić. Mnie jest wszystko jedno, czy ja jestem, czy nie jestem Twoją kochanką! Czy Ty jesteś, czy nie jesteś moim bratem! Czy może jesteś, tak zwanym, zupełnie obcym człowiekiem! Mnie po prostu jest wszystko jedno.\nBo wszystko jest jedno. I kiedy człowiek to zrozumie, a właściwie poczuje, wtedy przestają mieć znaczenie wszystkie różnice, wszystkie słowa. Bo różnice są też tylko słowami. I dla kogoś, kto czuje to jedno, cóż to jest za różnica, czy Ty nie masz nóg, czy Ty masz cztery ręce? To tylko dla tych, którzy tego nie czują, którzy tego może dopiero szukają w zamęcie i zgiełku tego świata, liczą się te różnice, bo nie mogą się z nich jeszcze wyzwolić. Gdybyś miał te cztery ręce, byłbyś dla nich tym samym, czym jesteś teraz, z jedną. Tak samo by na Ciebie patrzyli.\nBo oni Ciebie naprawdę nie widzą, nie znają. I dlatego nie potrafią Cię pokochać. Bo znać i kochać - to jedno. I nie mogą Cię poznać, dopóki nie poznają samych siebie. A wtedy dopiero dostrzegą, że między nimi a Tobą nie ma żadnej różnicy. Więc teraz patrzą na Ciebie z litością - bo teraz sami są godni litości! I dlatego, wszystkie te słowa, które oni stworzyli - poświęcenie, dobroć, miłosierdzie, obowiązek - też są godne litości. Bo są zaledwie jakimś ustępstwem na rzecz innego człowieka, jakąś maską. Zaprzeczeniem tego jednego, co się liczy naprawdę. Co jest tym, czym jest i nie potrzebuje siebie nazywać.\nŚwiat jest pojebany, to fakt. Ale świat to jeszcze nie jest życie. Życie nie jest pojebane, i tak naprawdę to nie można życia pojebać. Można tylko pojebać samego siebie. Dlatego to, co się z Tobą stało, to nie jest jeszcze żaden "dramat". Dramaty są całkiem czym innym, a może w ogóle nie istnieją. Sam piszesz, że dramatyczne są tylko nasze uczucia. A my jesteśmy czymś więcej, niż uczuciami, tak samo, jak czymś więcej, niż inteligencją. A może jesteśmy nie tylko czymś więcej, ale i czymś zupełnie innym.\nA jednak pomyślałam jeszcze raz to słowo... Jestem Ci wdzięczna, Andrzej. Jestem Ci wdzięczna, bo Cię kocham. To Ty nauczyłeś mnie miłości. Czy raczej, ja sama się jej nauczyłam przy Tobie. A może nie musiałam się jej uczyć, może musiałam ją w sobie tylko odkryć, odnaleźć. Ale odkryłam ją właśnie poprzez Ciebie. I teraz, we wszystkim, co kocham, kocham Ciebie - a w Tobie kocham wszystko, co jest. I nie może być inaczej.\nJestem Ci wdzięczna. Jestem wdzięczna Twemu kalectwu. Za to, że pozwoliło mi tyle zrozumieć. Za to, że potrafiłam je pokochać. Myślę na ten temat wiele rzeczy, a właściwie one same się we mnie myślą. A wszystkie są dobre. Słyszysz?! Coś we mnie płacze, jak to piszę, a jednak - wszystkie te rzeczy są dobre. I nie jest nawet takie ważne, choć i to jest ważne między innymi dobrymi rzeczami, że uratowałeś dzięki temu czyjeś życie. A właściwie nie uratowałeś czyjegoś życia, bo tylko ten ktoś może swoje życie uratować. Ty uratowałeś dla niego tę szansę. Znowu płaczę, ale mniejsza o to.\nI jeszcze ostatnia sprawa. Prosisz mnie o wybaczenie. Nie wiem, co Ci na to odpowiedzieć. Jest ostatnią rzeczą, jakiej pragnę, żebyś, jeśli już podejmiesz taką decyzję, odchodził, lękając się, że coś jest między nami nie tak. Wszystko jest tak. Wybaczam Ci. Wybaczam Ci, Andrzej, z całego serca. Ale tak naprawdę to ja tego nie czuję. Mówiłeś, że każdy potrzebuje wybaczenia i że każdemu jesteśmy winni wybaczenie. Że po prostu, wszyscy jesteśmy winni. Ja też myślę, że tak jest, ale ja tego nie rozumiem. Dla mnie to są tylko słowa. To jest tak, jak z tym poświęceniem. Ja chyba dla nikogo nie potrafię się poświęcić, a cóż dopiero dla Ciebie! I tak samo nie potrafię Ci wybaczyć. Bo ja czuję tylko jedno - że Cię kocham, i że jestem Ci wdzięczna. I to wszystko. I żadne poświęcenie czy wybaczenie nie ma tu nic do rzeczy. We mnie po prostu nie ma na nie miejsca. I kiedy to wszystko czuję, myślę sobie, że nieważne, czy jest Bóg. I w dodatku, wtedy dopiero naprawdę czuję, że on jest.\nAndrzej, mnie się wydaje, że myśmy wszyscy się strasznie zaplątali w jakichś słowach. Mnie się zawsze wydawało, że ja rozumiem te słowa, chociaż zawsze mi się coś nie zgadzało. Teraz ja nie rozumiem tych słów i nie rozumiem, co one znaczą. Tak naprawdę, to nikt ich chyba nie rozumie, wszyscy je tylko powtarzają i chowają się za nimi, jakby umówili się, że grają w jakąś grę. I od tego wszyscy są nieszczęśliwi. To od tego wszyscy są nieszczęśliwi! A w dodatku, to jest takie zupełnie proste i można to zrozumieć w jednej chwili. Tak jak ja to w jednej chwili zrozumiałam. Zrozumiałam wszystko. Wszystko, co jest. To się otworzyło przede mną i zamknęło, ale ja już nigdy tego nie zapomnę. Ty mówisz, że czasem Ci się wydaje, że wiesz wszystko o wszystkim. I rozumiem nawet, co Ty masz na myśli, ale to jest nie tak. Ty po prostu jesteś zmęczony cierpieniem i kiedy tak mówisz, chcesz powiedzieć, że wiesz wszystko o cierpieniu. Ale o cierpieniu też nie wiesz wszystkiego. Bo gdybyś wiedział wszystko o cierpieniu, wiedziałbyś rzeczywiście wszystko o wszystkim. Bo wystarczy wiedzieć wszystko o jednej rzeczy, żeby wiedzieć wszystko o wszystkich pozostałych. I wtedy właśnie się dostrzega, że wszystko jest dobre, że nie ma żadnych złych rzeczy. Ja sama tego nie rozumiem, ale nie muszę rozumieć, bo to czuję.\nAndrzej, ja nie pragnę, żebyś Ty żył za wszelką cenę. Zresztą, co to właściwie znaczy - żyć za wszelką cenę. To znaczy - za jaką cenę? Jeśli za cenę cierpienia, to ta cena, za którą żyjesz Ty, jest większa niż ta, za którą żyję ja. Tego zresztą też nie można powiedzieć na pewno. Może nie jest ona ani większa, ani mniejsza, może po prostu inna? Ale jeśli tak jest, jeśli Twoja cena za życie jest większa, to czy to się nie równa temu, że Twoje życie ma większą wartość?\nNie wiem. Bo ja w ogóle bardzo mało wiem. Ty na pewno wiesz więcej. Napisałam to wszystko tak, i właściwie nawet nie wiem jak, żeby Ci może w czymś pomóc. A jedyną rzeczą, którą znam, jest ta, o której już nie będę mówić. Zresztą i jej nie znam naprawdę. A może właśnie - jej przede wszystkim.\nKiedy myślę o tym, że mógłbyś coś ze sobą zrobić, aż wszystko się we mnie kurczy na tę myśl. Ale ja mogę tylko wierzyć. Wierzyć, że tego nie zrobisz. I wierzę, że tego nie zrobisz.\nSłyszysz?! Słyszysz, Chamie Pospolity?! Ja wierzę, że tego nie zrobisz! O Boże. Wierzę, że tego nie zrobisz.\n... Wróć do domu, Moja Dziewuszko. Zawiniłem, ale nie wydawaj mnie dłużej na torturę niepokoju. Nie ma Cię już trzecią noc, chodzą mi po głowie najpotworniejsze myśli. Trochę źle to obliczyłaś w czasie, nie mam już tych samych nerwów co dawniej.\nMiałaś rację, że powinniśmy więcej ze sobą rozmawiać. Obiecuję - będę z Tobą rozmawiał dniami i nocami, do oporu. Miałaś rację, więcej pychy jest niż męstwa - w tym, że nie potrafię się rozpłakać. Zobaczysz, będę jeszcze ryczał jak bóbr, obawiam się, że już jestem tego bliski. Jeśli chciałaś mnie przez to czegoś nauczyć - już mnie nauczyłaś. Był moment, kiedy błagałem Boga, by pozwolił mi położyć pod topór i tę swoją jedyną rękę - gdyby miało Cię to przed czymś uchronić. Gdyby miało mi to Ciebie oszczędzić.\nI przeraziłem się, jak wiele jeszcze mam do stracenia. I wtedy pomyślałem sobie nagle, że może nie tylko Ciebie mam do stracenia. Że może mam do stracenia jeszcze wszystko.\nA więc i wszystko mogę jeszcze ocalić.\nPOMÓŻ MI TO OCALIĆ.\n© Joanna Usarek\nE-publishing LiterNet, 17.09.2001, No 9 (22)\nPublishing R&S-Publika, 1999.


Faza zamknięcia RSWFFnaturalnieskuteczni.pl\nStrona główna Programy unijne Faza zamknięcia RSWFF\nZrównoważony rozwój obszarów wiejskich stanowi wysoki priorytet dla Komisji Europejskiej. Rezultaty rozwoju obszarów wiejskich w Europie będą widoczne w wymiarze ekonomicznym, społecznym i środowiskowym.\nFaza zamknięcia RWSFF dobiegła końca, a konsorcjum dostarczyło 4 produkty intelektualne i kilka produktów dla zainteresowanych stron. "RWSFF: Rural Women to Sustainable Food and Farming - Fresh Food from Farm to Table" to projekt Erasmus+ w ramach Akcji Kluczowej 2 Partnerstwa strategiczne w dziedzinie edukacji dorosłych.\nPrzyjrzyjmy się projektowi RWSFF\nKonsorcjum RWSFF skupiło się na promowaniu Celów Zrównoważonego Rozwoju (SDGs) i wzmacnianiu rozwoju obszarów wiejskich. Mimo że szczególny nacisk położono na kobiety, oczekuje się, że projekt przyniesie korzyści także ogółowi ludności wiejskiej.\nOdwiedź oficjalną stronę internetową i poznaj projekt RWSFF.\nFaza zamknięcia RWSFF: Prezentacja wyników\nFaza zamknięcia RWSFF jest już faktem, a konsorcjum udało się osiągnąć następujące rezultaty:\nSieć Kobiet ze Społeczności Wiejskich (NWRC) (IO1)\nUtworzenie NWRC służy jako sieć współpracy, której rdzeniem jest rolnictwo, system żywnościowy i uczenie się przez całe życie. Za pośrednictwem tej sieci interesariusze będą mogli łączyć się i wymieniać pomysłami, inicjatywami i działaniami w kontekście regionalnym lub europejskim, które dotyczą rolnictwa, innowacji społecznych i współpracy.\nNWRC była odpowiedzią na potrzebę opracowania wytycznych na przyszłość, które umożliwiłyby ciągłość działań, bardziej systematyczne monitorowanie osiągniętych wyników i lepszą ocenę efektów. Celem było stworzenie strategicznych ram dla członków i partnerów, którzy podzielają cel, jakim jest osiągnięcie wizji NWRC poprzez wspólny wysiłek.\nPlatforma dostępu społeczności do świeżej żywności (IO2)\nProdukt ten jest otwartą platformą edukacyjną, która zapewnia równy dostęp do uczenia się przez całe życie kobietom wiejskim, dorosłym moderatorom i edukatorom, grupom społecznym, organizacjom i innym interesariuszom. Co więcej, ta wirtualna przestrzeń stwarza możliwości e-learningu, współpracy pomiędzy interesariuszami oraz kontaktu z innymi kobietami w celu wymiany wiedzy i doświadczeń (peer learning).\nPrzewodnik Dostęp do świeżej żywności (IO3)\nJest to dokument dotyczący podnoszenia świadomości w zakresie następujących tematów:\nInicjatywy w zakresie lokalnych systemów żywnościowych (LFS) i krótkich łańcuchów dostaw żywności (SFSC) oraz ich potencjał w zakresie rozwoju lokalnego.\nDostęp do rynku dla drobnych producentów rolnych.\nWyższa jakość żywności dla konsumentów.\nA także rozważenie sposobów rozwijania zrównoważonych inicjatyw.\nKurs szkoleniowy dla trenerów RWSFF (IO4)\nJest to czteromodułowy kurs szkoleniowy dla edukatorów dorosłych, którzy są zainteresowani pracą z kobietami wiejskimi. Kurs ten wyznacza ramy cech i zasad dla sensownego uczenia się o przedsiębiorczości rolniczej i innych aspektach gospodarki wiejskiej, przeznaczonego dla kobiet wiejskich.\nMisja RWSFF została zrealizowana dzięki owocnej współpracy między partnerami projektu.\nAby dowiedzieć się więcej o rezultatach RWSFF, odwiedź oficjalną stronę internetową.


wrzesień | 2019 | Zespół Szkolno-Przedszkolny nr 12 w Rybniku\nOd września swoją przygodę z kodowaniem rozpoczęła klasa IC. Podczas\nzajęć uczniowie rozwijają umiejętność logicznego myślenia, nabywają\numiejętności kreatywnego i świadomego wykorzystania technologii w\nrealizacji własnych pomysłów i rozwiązywaniu problemów oraz kształtują\nwyobraźnię przestrzenną. Klasa na zajęciach jest bardzo aktywna, a każdy\nzdobyty poziom kodowania przynosi wiele radości. Podczas zajęć\nwykorzystujemy matę do kodowania i kolorowe kubeczki. Pracujemy również\nz robotem DOC oraz z ozobotami.\nKlasy Ia oraz IC wybrały się na spacer na pobliskie skrzyżowanie. Podczas spaceru omówiliśmy znaczenie znaków drogowych, sygnalizacji świetlnej, a także utrwaliliśmy zasady bezpiecznego przechodzenia przez ulicę.\nJesienne eksperymenty pierwszaków\nUczniowie klas I doskonale wiedzą, jakie warzywa i owoce zbieramy jesienią w sadach, ogródkach i na polach. Mały problem pojawił się przy czerwonej kapuście, która u nas (na Śląsku) często jest nazywana “modrą”. Stąd też pomysł na eksperymentowanie z sokiem z czerwonej kapusty. Do trzech szklanek z wywarem z kapusty wsypaliśmy trzy różne substancje białego koloru. I nagle fioletowa ciecz stała się czerwoną albo morsko-niebieską! Ale najfajniejsze było połączenie tych dwóch ostatnich! :))\nSkładka na Radę Rodziców w roku szkolnym 2019/2020 – 60zł (na rodzinę) – dotyczy SP12\nKonto Rady Rodziców – 64 1020 2472 0000 6102 0425 9727\nPierwszy spacer “Tropicieli” z klasy I b\n“Tropimy literki, tropimy cyferki\nTropimy przyrodę i świata urodę.\nMelodie i nutki, radości i smutki.\nSzukamy, aż prawdę poznamy.”\nTaki refren ma “Piosenka na dobry początek”, jaką śpiewają wszyscy pierwszoklasiści w naszej szkole. Dzisiaj, po wytropieniu wśród różnych przedmiotów w klasie litery “o”, ruszyliśmy na tropienie przyrody. Znaleźliśmy piękną wierzbę płaczącą na ulicy Przedmieście. Cała szkoła zdołałaby się ukryć w jej pięknych gałęziach! Odwiedziliśmy las “Księżok”, odkrywając stawy i pływające po nich kaczki. Słuchaliśmy radosnego śpiewu ptaków i wdychaliśmy zdrowe leśne powietrze. Z grzybów jadalnych udało nam się znaleźć tylko dwa podgrzybki zajączki (w tym jeden robaczywy). Po drodze pozdrowiliśmy babcię naszego kolegi Roberta. Za jakiś czas wybierzemy się na kolejny spacer, aby wytropić w lesie Panią Jesień!


Rejestracja na egzamin wstępny\nLogujesz się pierwszy raz?\nJeżeli chcesz zalogować się po raz pierwszy, kliknij poniżej aby uaktywnić formularz pierwszego logowania.\nW ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów na stronie wszystkoociasteczkach.pl.\nTyp osoby Adwokat\nKraj urodzenia Wybierz Australia Austria Belgia Białoruś Brazylia Bułgaria Czechy Dania Francja Hiszpania Holandia Iran Irlandia Izrael Kanada Litwa Luksemburg Malta Niemcy Polska Rosja Rumunia Słowacja Szwajcaria Szwecja Ukraina USA Węgry Wielka Brytania Wietnam Włochy\n*Datę należy podać w formacie rrrr-mm-dd\nDługość loginu nie powinna być krótsza niż 6 znaków i dłuższa niż 20 znaków.\nLogin nie może zawierać polskich znaków.\nZastrzeżony tylko do kontaktu z ORA\n*Minimum 6 znaków\nPodaj 3 pierwsze litery nazwiska:\nKraj urodzenia: Wybierz Australia Austria Belgia Białoruś Brazylia Bułgaria Czechy Dania Francja Hiszpania Holandia Iran Irlandia Izrael Kanada Litwa Luksemburg Malta Niemcy Polska Rosja Rumunia Słowacja Szwajcaria Szwecja Ukraina USA Węgry Wielka Brytania Wietnam Włochy\nPoniższy formularz służy WYŁĄCZNIE do zgłaszania problemów technicznych związanych z zalogowaniem się do Extranetu. Sprawy osobowe i inne należy zgłaszać bezpośrednio do Okręgowej Rady Adwokackiej wykorzystując odpowiednie moduły w Extranecie.\n2019 © Pomorska Izba Adwokacka w Gdańsku\nPomoc (instrukcja obsługi)


Działka na na sprzedaż, 1316 m², Bielsko-Biała | 4037 | Morizon.pl\n502 zł/m2 • 1316 m2 • parter\nBielsko-Biała M. Bielsko-Biała\nDziałka inwestycyjna główna droga Bielsko 13,16ar\nDo sprzedania do zagospodarowania działka inwestycyjno-budowlana przy głównej drodze wlotowej w Bielsku-Białej. Działka budowlana w kształcie prostokąta. Otoczeniu domów jednorodzinnych oraz firm , blisko centrum miasta oraz dróg wyjazdowych na obwodnice. Idealnie nadaje się pod zabudowę firmy, sklepu, magazynu i innych usług. Przedmiotowa działka jest o powierzchni całkowitej 1316m (13,16ar) . Dojazd do działki główną drogą asfaltową z centrum miasta.\nDziałka jest usytuowana przy ruchliwej głównej drodze w Bielsku-Białej. Dogodny dojazd do działki samochodem, autobusem, tirem. Blisko do dróg wyjazdowych. Blisko gór oraz miasta. W okolicy, szpital, przychodnie, stacja benzynowa, inne firmy.\n- duże natężenie ruchu,\n- bardzo łatwy dostęp,\n- 2 wjazdy na działkę,\n- pozwolenie na dwa bilbordy,\n- media : prąd, woda, gaz, kanalizacja na działce\n- częściowo ogrodzona,\n- wydane warunki na projekt budynku biurowo-usługowo-magazynowego,\n- nie ma MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA.\nbudynek o podstawie powierzchni 180m, (razem 576m)\n3 kondygnacje naziemne,\n1 poziom podziemny,\nzaprojektowano 16 miejsc parkingowych.\nPodana cena jest ceną netto, należy doliczyć 23% VAT-u!!\nKlient może odsprzedać projekt budynku wraz z wydanymi warunkami zabudowy.\nMożliwość podnajęcia dodatkowych 20m przy pasie drogowym od MZD Bielsko-Biała.\nZapraszamy do wizji lokalnej. Kupujący nie płaci prowizji!!\nPow. działki 1316,00 m2\nNumer oferty morizon-AREK-GS-46\nŻywiecka 153 / NULL


620 000 PLN , Pow. 81,58 m2\nGdańsk Ujeścisko , Niepołomicka\nNa sprzedaż 4 pokojowe przestronne 81,58 m2 mieszkanie w stanie deweloperskim.\nMieszkanie znajduje się na niewielkim osiedlu bloku mieszkalnych (dwupiętrowych, czterorodzinnych) na spokojnej ul. Niepołomickiej. W najbliższej okolicy: szkoła podstawowa, przedszkole, żłobek, lidl, przychodnia zdrowia, apteka, restauracje, pizzerie, przystanek autobusowy i tramwajowy. Autem w około 4 minuty można dojechać do obwodnicy Trójmiasta.\nMieszkanie znajduje się na parterze 2- piętrowego budynku wybudowanego w 2021 roku.\n- sypialnia/drugi salon z balkonem 19,45m2\n- ogródek pod balkonami\nZ racji nasłonecznienia lokalu (okna na trzy strony świata), dużego metrażu oraz dwóch łazienek istnieje możliwość podzielenia go na dwa niezależne mieszkania (inwestycja pod wynajem). Apartament nadaje się również idealnie dla rodzin z dziećmi. Atutem nieruchomości jest możliwość zaaranżowania jej wg własnych upodobań i potrzeb.\nMiejsce parkingowe naziemne 12 000 PLN (dwa miejsca możliwe).\nPiwnica 3000 PLN\nGdańsk Ujeścisko Niepołomicka


Materiał video - LIVE z zakończenia sezony w Bocienim Gnieździe w Rynie\nTransmisje LIVEData dodania 02.12.2019 1133 18min 00s\nTimelapse Kal, Przystań Unia\nObiecany LIVE :) dooooo zoooobaczenia w sezonie 2020 na Mazurach. Wykonaliśmy tego dnia kilka materiałów w Bocianim Gnieździe. Działo się i... dziękujemy za zaproszenie. Relacjonował Artur.\n~ Maria Pietrzyk2 grudnia 2019, 20:54\n~ Artur Napiorkowski2 grudnia 2019, 20:54\nBrawo Szatany :)


Zawód stolarza ma dosyć bogate pochodzenie. Przyjmuje się, że w naszym kraju\npoczątkowi stolarze pojawili się w piętnastym wieku. Pierwszy cech stolarski zaistniał w Krakowie. Zajęcia stolarzom nie brakowało,ponieważ wcześniej wyroby z drewna wykonywano ręcznie. To było zresztą charakterystyką ery rolniczej.\nStolarze zajmowali się wytwarzaniem mebli czy przedmiotów codziennego użytku. Wspomniane te czynności robili własnymi rękoma. Tymczasem rozwój techniki sprawił, że pojawiły się różne urządzenia i narzędzia, które bardzo silnie ulepszyły pracę stolarza. Za ich sprawą praca była robiona o wiele szybciej niż wcześniej. Zobacz faba piła. Zawód stolarza w dalszym ciągu wymaga sporo znajomości fachu. Stolarz powinien się orientować odnośnie rodzajów złączeń.\nWyodrębnia się dwa rodzaje: rozłączne kołkowe i wpustowe oraz stałe klejone. Ponadto stolarz powinien mieć pojęcie o cenach drewna i jego jakości oraz rodzajach. Powinien wiedzieć, kiedy użyć dane połączenie oraz którego gatunku drewna użyć. Dla osób nie zaznajamianych z tematem warto dodać, że stolarstwo posiada wiele dziedzin, które są z nim spowinowacone. Zalicza się do nich: bednarstwo, kołodziejstwo, ciesielstwo, tokarstwo czy szkutnictwo. Aktualnie pojęcie stolarza nabiera szerokiego znaczenia. Owym pojęciem nazywa się osoby, zajmujące się zarazem wyrobem mebli, instrumentów z drewna, galanterii drzewnej czy szkutnictwem. Czy jednak fach stolarza przetrwa próbę czasu? Kłopotliwie jest dać właściwą odpowiedź. Nie wystarczy wszakże zakupić ochronne buty i narzędzia stolarskie, by osiągnąć sukces w tym zawodzie.\nW tym miejscu należałoby jednak nadmienić, że jeśli zależy nam na solidnych narzędziach do drewna, to należałoby wpisać w wyszukiwarce frazę „globus piły”, aby zaznajomić się z ciekawą propozycją.\nObecnie w specjalizacyj stolarskiej pojawiło się wiele wielkich biznesmenów. Markety,\nskoro o nich mowa, proponują swoim klientom wyroby z drewna po\nwybitnie małych cenach. Nie wolno się więc dziwić, że wielu konsumentów kupuje w\ntakich miejscach. Niewątpliwie jest to niedobra prognoza dla stolarze, bo uciążliwie będzie im konkurować z takimi\ncentrami handlowymi. Jednak na doskonałe wyroby z drewna zawsze będzie potrzeba na rynku,\nponieważ markety nie będą w stanie zadowolić wysublimowanych zachcianek konsumentów.\nAuta w dzisiejszych czasach są nam bardzo niezbędne - bez nich zwykle czujemy się zagubieni\nWyłączniki schodowe jako pomocne urządzenia w przypadku pragnienia sterowania przez nas naświetleniem z różnych miejsc\nSolidne grzejniki terma zapewnią nam ciepło w czasie największych chłodów


Sprawdź jakie są zalety kredytu | Tanie kredyty gotówkowe portal o kredytowaniu Sprawdź jakie są zalety kredytu – Tanie kredyty gotówkowe portal o kredytowaniu\nOferty na rynku kredytowym wraz z działającą konkurencją, są coraz bardziej atrakcyjne, dzięki czemu, odbija się to pozytywnie dla klientów. Również coraz bardziej nowoczesny i profesjonalny personel potrafi zachęcić skutecznie do skorzystania z każdej atrakcyjnej oferty kredytowej. Przejrzyste i zrozumiale dla kredytobiorcy treści wszelkich umów, dają poczucie bezpieczeństwa i zaufania podczas podpisywania zobowiązań. Ważne to bardzo w przypadku osób, dla których wszelkie pisma firmowe i urzędowe stanowią niezrozumiałą barierę intelektualną.\nPopularność kredytów nie maleje, a wręcz wzrasta. W końcu, nader ciężko zaoszczędzić w krótkim czasie jakąś większą kwotę na remont domu czy mieszkania. Pomijając już potrzeby większego kalibru w postaci chęci kupna nowoczesnego samochodu czy domu. Na takie potrzeby niezbędne jest jednak posiadanie większego zabezpieczenia. Nie stanowi to jednak zbytniej przeszkody i problemu dla wielu osób, gdyż wykazują wysoki miesięczny dochód, dzięki któremu zdolność kredytowa otwiera dla nich bramy do pożyczkowego raju. W przypadku tych mniej zamożnych, zapewne i marzenia będą nieco mniej luksusowe, ale wakacje na Majorce czy Krecie również można zrealizować na kredyt.\n→ O kredytach konsumenckich\n← Podstawy wiedzy o RRSO


Kto musi Leczyć zęby?Porady na zdrowie. O zębachTroska o zęby i jamę ustnąBoisz się wizyty u stomatologa? Nie ma powodów do obawCzy da się w 2020 znaleźć dentystę w Cieszynie?Szokujące 8 Metod Aby Leczyć zębyStomatologia zabrzeCzy Mieć piękne zęby jest łatwo?Dentysta - co warto wiedzieć przed wizytą?Stomatolog zabrzeJak zrobić implanty - zmiany w 2020Co wiesz o nowoczesnej stomatologii - implantologiaStomatologia to rozległy tematDaj Mi 11 Dni A Ja Pokażę Ci Jak leczyć zębyNowe podejście w 2020 jak leczyć zębyStomatologia - krótki poradnik dla pacjentówKilka ważnych spraw zębowychWpis o stomatologachKilka porad dla pacjentów stomatologicznychNie ma powodów do niepokoju - nie bój się stomatologaLeczyć zęby? Nie?Komu opłaca sie leczyć zęby?Kilka porad dla pacjentów - stomatologiaCena tego jak leczyć zębyCzy Rozpoznajesz Te 11 Czynników, Które Nie Pozwolą Ci znaleźć dentystę w Cieszynie?Wartość tego jak leczyć zębyBoisz się wizyty u dentysty? NiepotrzebniePorady na zdrowie. O zębachKilka ogólnych porad o wizycie u dentystyDentyści, stomatolodzy i ...


Ima | Psi Patrol Według Fanów Wiki | Fandom\nWymyślone postacie, Suczka, Suczki\nSuczka rasy Lablador Retriever czekoladowy. W Psim\nPatrolu jest ratowniczką wodną ,jednak poza misjami uczestniczy w zajęciach łuczniczych.\nSuczka ma ok.60 cm wzrostu i waży 23 kilogramy. Jej sierść jest koloru brązowego ,jednak pyszczek i trochę podbrzusze sa jaśniejsze. Ma długi ogon z białą końcówką. Nosi zielona obroże z odznaka ,na której jest zielona rybka w kole ratunkowym na zielonym tle.\nIma jest suczką o chłopięcym charakterze. Uwielbia uczestniczyć w zawodach i uprawiać sport. Nieinteresuje się modą ,to nie w jej stylu. Bardzo drażnią ją bezsensowne bujki ,mimo iż często sama się w nie wdaje. Jest bardzo odważna i kocha przygody. Na codzień jest opanowana ,ale gdy tylko się zdenerwuje nie zawacha się pokazać kięków. Dla przyjaciół jest raczej miła ,ale unika kontaktu z damami ,i innymi dziewczynami zapatrzonych w modę. Dla obcych jest bezlitosna i oschła ,odpowiada sakrazmem. Nad wrogami PP chce sprawić wrażenie ,jakby to ona była tu przywódcą. Potrafi zapanować nad każdym.\nIma jest suczką bardzo silną ,i wytrzymałą na wszelkiego rodzaju ciosy lub rany. Samodzielnie potrafi w kilka minur wymyślec dobry plan. Ma genialny wzrok ,no słuch też jej nie zawodzi. Ma czarny pas w psiu fu ,jednak długo ćwiczyła aby go dostać dlatego jest mistrzynią w tej sztuce. Ma w sumie mocny zgryz ,ale jej atutem są jej kły ,ostre jak brzytwa które przegryzą wszystko co napotkają na swojej drodze. Wysoko skacze jej rekord to 2m.\nCzego nie potrafi\nSuczka przez problemy z sercem nie może i nie potrafi zbyt szybko biegać. Jest to jej największa słabość. Oprócz tego ma tępe pazury przez co często je podcina. Niestety ale odziedzczyła po ojcu zanik niektórych mięśni ,u niej są to mięśnie odpowiadające machaniu ogonem i ruszaniu głową. Co prawda nauczyła się już jak w miare szybko obracać głową ,jednak z ogonem u niej ciężka dlatego niektórzy myślą ,że śmieje się nieszczerze ,lub często jest smutna.\nSuczka ma problemy z sercem ,jednak dzięki specjalnemy rozrusznikowi ,radzi sobie z tym ,jednak jedyne co może wywołać u niej negatywne skutki to bieg.\nMa zanik niektórych mięśni ,odziedziczonych po ojcu.\nOd zawsze marzyła ,aby pójść do wojska ,jednak rodzice nigdy jej na to niepozwolili ,ze względu na to ,iż jej kuzynka zginełą podczas jednej z bitw.


Pochwały : 3 : O forum\n01 Lut 2008, 22:52\nZgadzam się ostrzeżenia powinny zostać, ale te pochwały to były takie troszkę bezsensu Pozdrawiam\n02 Lut 2008, 19:04\nRówniez zgadzam się z decyzją admina.Nad pochwałami trzeba się zastanowić jak tą sprawę rozwiązać,natomiast ostrzezenia powinny zostać.\nPowinny zostać zarówno pochwały jak i ostrzeżenia. Pochawała była pewną formą podziękowania za pomoc i bardzo mi sie to podobało na tym forum. A jeśli pochwały został zlikwidowane na stałe, to liczba pochawał w danych użytkownika również powinna zostać usunięta.\nA może zrobimy poprostu anketę, kto jest za pochwałami a kto przeciw w ten sposób sprawa sama się rozwiążem.\n03 Lut 2008, 00:56\nAle po Ci te pochwały, skoro jak nie zawsze się je dostaje, nawet jeśli pomożesz...po co? wyścig kto więcej ich ma? Mi to niepotrzebne...\n14 Mar 2008, 16:51\nPiter napisał(a):Ale po Ci te pochwały, skoro jak nie zawsze się je dostaje, nawet jeśli pomożesz...po co? wyścig kto więcej ich ma? Mi to niepotrzebne...\nJa uważam tak samo jak kolego Bolo 1989.\nCo ci one przeszkadzają niech sobie będą a dzięki nim można wykazac swoją wdzięcznoś. Pozdrawiam,\n17 Mar 2008, 16:31\nPochwał nie powinno być, a ostrzeżenia za co można dostać i ile?\nWdzięczność mozna okazać mówiąc "dziękuję".\nOstrzeżenie się dostaje za złamanie regulaminu - niestosowne zachowanie, obraźliwe posty itp.\nTagi: wyscigi, ostrzeżenie, świece żarowe, ludzie, naprawa, porady, samochód, systemy, audio, czas, licznik


Kamil Turecki: 20 lat po zamachach na World Trade Center Ameryka wcale nie jest bezpieczeniejsza • www.rybnik.com.pl\n2021-09-10, Autor: ww\nW przedzień 20. rocznicy ataków na World Trade Center Wacław Wrana rozmawiał w programie „Dziękuję, nie słodzę” z amerykanistą i dziennikarzem Onetu – Kamilem Tureckim.\nKamil Turecki jest autorem książki „Przerwane milczenie. Na gruzach World Trade Center. Polskie historie”. W pierwszej części książki autor opowiada historię życia Jana Szumańskiego, jednego z najbardziej znanych inżynierów budownictwa w Nowym Jorku, który był odpowiedzialny za prace rozbiórkowe na zgliszczach World Trade Center. To co widział i przeżył Jan Szumański po 11 września odcisnęło trwałe piętno na jego życiu.\nJak Kamilowi Tureckiemu udało się namówić Szumańskiego na tak osobiste zwierzenia?\n- Jak to w życiu, zadecydował przypadek. Gdy byłem na spotkaniu z nowojorską Polonią, ktoś z rodziny Jana Szumańskiego podszedł do mnie i pokazał mi folder z jego zdjęciami. Zadzwoniłem do Jana. Okazało się, że propozycję napisania książki otrzymał już wiele lat temu, ale wtedy nie był jeszcze gotowy na to, by mówić o tym, co przeżył. Teraz, przed zbliżającą się 20. rocznicą ataków zdecydował, że czas wyrzucić z siebie całą traumę związaną z atakami z 11 września – opowiada Kamil Turecki.\nW książce Tureckiego poznajemy nie tylko wspomnienia Jana Szumańskiego z prac na zgliszczach World Trade Center. Autor, w formie powieści przedstawia też dramatyczną historię emigracji jego rodziny z Polski, przez Austrię do Stanów Zjednoczonych. Wszystko działo się w 1981 roku, w przeddzień wybuchu w Polsce stanu wojennego.\nDruga część książki to wspomnienia Polaków, którzy w momencie ataku z 11 września znajdowali się w wieżach World Trade Center. W ich opowieściach szokuje, jak ogromny wpływ na ich los miały detale i zbiegi okoliczności. Na przykład, Leokadia Głogowska zdołała na czas uciec z płonącego budynku dzięki temu, że 11 września zamiast szpilek, które zwykła nosić, wyjątkowo ubrała sandały. Z kolei Jan Demczur wydostał się z szybu windy dzięki narzędziom do sprzątania, które właśnie miał przy sobie.\nTagi: World Trade Center, ataki na World Trade Center, zamachy na World Trade Center, ataki 11 września, Kamil Turecki, książka Przerwane milczenie, książka Kamil Turecki, Dziękuję nie słodzę, Wacław Wrana\n~ 2021-09-11 10:30:02\nno a platforma chce nam tutaj talibów sprowadzić\n~rob78 2021-09-11 10:38:55\n@scully, podaj źródło tej informacji?\n~Franz Kawka 2021-09-11 17:24:48\nDla Ameryki największym zagrożeniem jest sama Ameryka. Przy powszechnym dostępie do karabinów, średnio 34 tysiące ludzi ginie rocznie od broni palnej. Przestępstwa to mały odsetek tej liczby, większość to przypadkowe postrzelenia.\n~dzideq 2021-09-11 23:36:18\na sowiecki pudel i gawarit franz Kawka\n~modelT 2021-09-12 00:38:07\n@dzideq a ty ile masz od wpisu?


Myślisz, że miałeś ciężki dzień w pracy? To zobacz co robiło tych dwóch\nIle to razy człowiek myślał, że ma dosyć swojej pracy.\nNie każda gwiazda posiada idealnie symetryczną twarz, perfekcyjny uśmiech, czy wyrzeźbione ciało. Ale to właśnie niedoskonałości i unikalne cechy wyglądu naszych idoli sprawiają, że kochamy ich jeszcze bardziej. Niektórzy celebryci wyglądają wręcz jakby p...\nTo sie nazywa być w złym miejscu i czasie. Pechowy gość\nZabawa na w parku wodnym podczas pobytu na urlopie to coś co trzeba koniecznie zaliczyć.\nCzerwone to czerwone dla wszystkich, ale mamy czasem wrażenie, że rowerzyści uważają, że ich żadne przepisy nie obowiązują.\nKiedy stwierdzicie z żoną, że auto bez drzwi wygląda dużo lepiej\nJak się to stało nie wiem? Taka pierwsza myśl przyszła nam po tym jak zobaczyliśmy to nagranie.\nKoty nie słyną raczej z przestrzegania zasad ani przejmowania się zakazami. jako że chadzają własnymi ścieżkami, często zdarza im się zawędrować w nieoczekiwane miejsca - w tym przypadku do domów obcych ludzi. Facebookowa grupa "Mój dom, nie mój kot" to m...\nZiomek rozwala system w czasie imprezy niespodzianki\n18 wzruszających zdjęć, które mogą sprawić, że uronisz łzę\nMalutka rączka niemowlęcia z obrączką, ojciec po raz pierwszy trzymający swoje przedwcześnie urodzone bliźniaczki, mama, która urodziła zdrowe dziecko mimo ciężkiej choroby – to tylko niektóre przykłady emocjonalnych momentów, które sprawiają, że trudno n...\nDo bardzo groźnego wypadku z udziałem ciężarówki i pociągu osobowego doszło 15 października w miejscowości Thackerville w pobliżu granicy stanów Oklahoma i Teksas w Stanach Zjednoczonych.\nKobiety wydają na ubrania średnio około 76% więcej pieniędzy niż mężczyźni. Styliści przypominają jednak, że wysoka cena nie zawsze jest jednoznaczna ze stylem. Oto 10 błędów, których powinnaś się wystrzegać podczas dobierania ubrań i ozdób.


Firma wyparta z kontraktu dostanie odszkodowanie - Firma - rp.pl\nAktualizacja: 17.05.2007, 11:39\nFirma wyparta z kontraktu dostanie odszkodowanie\nPrzedsiębiorca, który poniósł szkody wskutek naruszenia praw ze znaku towarowego, powinien otrzymać odszkodowanie równe utraconym korzyściom\nZ wyroku Sądu Najwyższego z 10 maja 2007 r. wynika, że naruszenie cudzego znaku jest czynem nieuczciwej konkurencji, z tytułu którego poszkodowany może liczyć co najmniej na odszkodowanie równe korzyściom, jakie uzyskałby na podstawie kontraktu, z którego wyparł go konkurent.Prawo do odszkodowania, a także do żądania zwrotu korzyści bezpodstawnie uzyskanych przez nieuczciwego konkurenta przyznaje przedsiębiorcy art. 18 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.W tego rodzaju sprawach sądy wydają zakaz produkowania i wprowadzania do obrotu towarów, jeśli narusza to cudze prawa do znaku towarowego. Nakazują ich wycofanie z obrotu i przeprosiny. Jednak sądy rzadko przyznają właścicielowi znaku odszkodowanie za szkody poniesione wskutek działań nieuczciwego konkurenta.Tak też postąpił sąd I instancji, do którego o ochronę na podstawie wskazanej ustawy zwróciła się Polfa SA w Pabianicach, producent znanego leku przeciwbakteryjnego Biseptol. Znak towarowy Bi...


Pomoc dla szpitala - Rotary Polska\nRotary Club Kołobrzeg i Bjerringbro Rotary Club przekazał ponad 400 kompletów pościeli i łóżko do dializy dla Szpitala Regionalnego w Kołobrzegu.\nDziałamy zgodnie z zasadą: „Nie można pomóc każdemu, ale każdy może pomóc komuś”. Dziękujemy darczyńcom uczestnikom Balu Rotary oraz firmie Beirholm z Danii.\nKonferencja była też okazją do pożegnania dziewczyn z międzynarodowej wymiany młodzieży 2018/2019 Michael Josephine Jasinski z USA, Cristina Paola Sanchez Gonzalez, Ayline Karolina Steck z Meksyku.\nKliknij na napis film i obejrzyj relację filmową z tego wydarzenia: FILM\nFot. screeny z filmu na portalu www.informacje.kolobrzeg.pl oraz z archiwum RC Kołobrzeg


Piotr Gruszka: drugą rundę rozpoczniemy z uczuciem niedosytu - Aktualności - PlusLiga\n26.12.2018 godz. 11:58 | 0\nPiotr Gruszka: drugą rundę rozpoczniemy z uczuciem niedosytu\nGKS Katowice zajął w fazie jesiennej PlusLigi 11. miejsce. W kilku meczach pokazał się z bardzo dobrej strony, na przykład pokonując mistrza Polski, ale też zaliczył słabe spotkania. Aż dziewięć razy grał na boisku rywali. Dlatego, zdaniem szkoleniowca „Gieksy” runda rewanżowa powinna być w wykonaniu jego podopiecznych lepsza, a przede wszystkim spokojniejsza.\nW ostatniej, przedświątecznej kolejce spotkań PlusLigi GKS Katowice przegrał z Jastrzębskim Węglem 0:3 i nie pokazał się tak korzystnie, jak we wcześniejszych starciach z mistrzem i wicemistrzem Polski.\nPLUSLIGA.PL: Patrząc na pana podopiecznych w spotkaniu z Jastrzębskim Węglem odnosiłam wrażenie, że to zupełnie inna drużyna niż ta, która niedawno pokonała mistrza Polski.\nPIOTR GRUSZKA: Tamten mecz graliśmy u siebie, ten na wyjeździe - to była pierwsza różnica. W rundzie jesiennej zagraliśmy zaledwie cztery spotkania na własnym obiekcie, dlatego wierzę, że druga część sezonu zasadniczego, gdy będziemy grać więcej u siebie, potoczy się zupełnie inaczej. Po drugie, z taką zagrywką jaką zaprezentowaliśmy w Jastrzębiu, trudno było cokolwiek zrobić. Nie zagrywaliśmy tak, jak byśmy chcieli i jak umiemy, a jastrzębianie doskonale radzili sobie w pierwszej akcji, mieli 70% skuteczności. My z kolei w pierwszej akcji po przyjęciu nie zagraliśmy dobrze. Bez zagrywki i pierwszej akcji trudno uzyskać dobry wynik w konfrontacji z takim zespołem, jak Jastrzębski Węgiel, bo tam nie grają przecież przypadkowi zawodnicy.\nPowinnam chyba spytać dlaczego GKS nie zagrywał tak, jak potrafi?\nPIOTR GRUSZKA: Zdarzają się mecze, gdy zagrywka doskonale „siedzi”, a są takie, gdy jej brakuje. Tak bywa. W Jastrzębiu nie zrobiliśmy krzywdy rywalom przede wszystkim zagrywką szybującą. Oczywiście, oni doskonale chowali w przyjęciu Fromma i Olivę, ale jeśli według naszych założeń Julien Lyneel miał w ogóle nie dotykać piłki w przyjęciu, a odbierał najwięcej, to coś wyszło nie tak. Taktycznie trochę sobie nie pomogliśmy. Popełniliśmy też kilka błędów w ustawieniu bloku do Dawida Konarskiego. Poza tym, tak jak wspomniałem, ciężko zdobywać punkty, gdy rywale grają na siatce jeden na jednego. Myślę, że gospodarze, mimo naszych starań, mieli ten mecz pod kontrolą.\nPodsumujmy rundę jesienną, która właśnie się skończyła: cztery zwycięstwa i osiem porażek. Mogło być lepiej?\nPIOTR GRUSZKA: Na pewno czujemy niedosyt, bo potencjał drużyny jest o wiele większy niż wskazuje na to miejsce w tabeli. Z takim uczuciem zapewne przystąpimy do kolejnej rundy, którą zaraz po świętach zaczniemy w Olsztynie. Faza jesienna PlusLigi nie była dla nas łatwa. Były mecze, które mogliśmy wygrać, ale się nie udało i były też takie, w których nie byliśmy faworytami, a wygraliśmy. Bardzo dużo podróżowaliśmy. Teraz będziemy grać więcej u siebie i dlatego wierzę, że choćby z tego powodu, będzie więcej spokoju. Także na treningach, bo jednak we własnej hali trenuje się zupełnie inaczej niż na obiekcie rywala.\nPodsumowując rundę jesienną PlusLigi całościowo, można chyba powiedzieć, że była ona dziwna. Mnóstwo zaskakujących wyników, niespodziewanych porażek faworytów…\nPIOTR GRUSZKA: Dużo się działo, nie tylko jeśli chodzi o wyniki, ale też o te wszystkie historie w klubach, zmiany mniej lub bardziej zaskakujące. Dużo dobrego zrobiły spadki i baraże, bo wszystkie zespoły się pospinały i walczyły o każdy punkt, niezależnie od teoretycznego potencjału. Dla mnie najbardziej widoczne i pozytywne jednocześnie było to, że nikt się nikogo nie bał. Każda drużyna, z dołu czy z góry tabeli do upadłego walczyła o jakąkolwiek zdobycz.\n- Nam na pewno brakowało Gonzalo Quirogi, który po kontuzji nie był jeszcze gotowy, by zagrać na 100%, przede wszystkim na siatce. To z pewnością odbiło się na jakości naszej gry w przyjęciu, które możemy mieć bardziej stabilne.\nCzuje się pan trochę „oszukany”, że zabrano wam trzy cenne punkty, które wywalczyliście pokonując Stocznię Szczecin?\nPIOTR GRUSZKA: Nie miałem wpływu na to, co się stało, a nauczyłem się już, że skoro nie mam na coś wpływu, to szkoda zdrowia, żeby drążyć temat. Smutne, że coś takiego w ogóle miało miejsce, ale jest to nauczka dla wszystkich, że takich spraw trzeba pilnować przed sezonem. Tym bardziej, że już wtedy pojawiały się głosy iż, jak to nazywano, szczeciński projekt może nie wypalić. Nie czuję się oszukany, ale trochę boli mnie brak trzech punktów wywalczonych po dobrym spotkaniu. Konsekwencją wydarzeń w Szczecinie jest to, że liga jeszcze bardziej się ścieśniła.\nA jak zareagował pan na ostatnie rotacje w klubach, przede wszystkim na decyzję Ferdinando De Giorgiego o opuszczeniu Jastrzębskiego Węgla?\nPIOTR GRUSZKA: To nie są sprawy, które bezpośrednio dotyczą mnie, czy mojej drużyny i nie chciałbym oceniać tego, co zrobił Fefe czy Roberto Santilli, choć w przypadku tego drugiego ponoć okoliczności były zupełnie inne. Tak po prostu bywa. Z drugiej strony, trenerów też zwalnia się w trakcie sezonu, bez żadnych konsekwencji i to również nie jest przyjemne dla tych ludzi. Same zmiany mnie nie dziwią, bo to się zdarza, ale sposób w jaki to wszystko się działo już tak, przynajmniej wnioskując z tego, co wyczytałem w mediach, czy zasłyszałem.\nW tamtym roku mówił mi pan, że włodarze GKS-u mają do pana zaufanie, że czuje pan ich wsparcie. Wciąż jest taki spokój?\nPIOTR GRUSZKA: Nie odczuwam żadnej nerwowości. Oczywiście, wszyscy w klubie przejmujemy się tym, że wyniki nie są takie, jak byśmy chcieli, ale też wszyscy dążymy do tego, by było lepiej. Ostatnio często słyszałem głosy, że gramy fajną siatkówkę. Ale cóż z tego, skoro brakuje nam punktów? Bo to punkty decydują o tym, gdzie znajdujemy się w tej ligowej rzeczywistości, bez nich trudno uwierzyć w sens pracy, jaką wykonujemy na co dzień. Dlatego trzeba zrobić wszystko, by oprócz niezłej dla oka gry, zaczęło nam też przybywać na koncie „oczek”.\nAktualności | 19.03.2019, 17:13\nWtorek z PlusLigą: GKS Katowice - Jastrzębski Węgiel 1:3\nAktualności | 22.12.2018, 17:17\nSobota z PlusLigą: Jastrzębski Węgiel - GKS Katowice 3:0\nAktualności | 11.04.2018, 08:58\nMarcin Komenda: jeśli utrzymamy 10. miejsce, będzie dobrze


Forum LUGPOL :: Zobacz temat - [MOC] PKP EP07-379\nForum LUGPOL Strona Główna » Tematycznie » Stalowe szlaki » [MOC] PKP EP07-379\n[MOC] PKP EP07-379\nWysłany: 2011-07-12, 14:08 [MOC] PKP EP07-379\nDużo pisać będę.\nPomysł na powstanie zrodził się jakieś niespełna dwa lata temu, kiedy to w moich łapkach znalazła się płytka RC oraz zielone drzwi do pociągu wraz z zieloną szybką , niestety miałem tylko jedną. Długo, długo poszukiwałem na polskich BL'ach ale nikt nie miał, więc postanowiłem zamienić na takie oto szybki: następnie pomysł był na obklejenie naklejkami, aby było pod kolor wszystko ładnie :]\nPantografy miały być z takich czerwonych elementów . Namęczyłem się niemiłosiernie, żeby zdobyć ich sztuk 16...\nTak sobie składałem coś elektrowozo-podobnego, aż pewnego dnia po przegadankach z bratem (na tle LEGO), że nic zbudować nie umiem (może i miał rację), doszedłem do wniosku, że się spróbuję ze stworzeniem czegoś "lepszego" niż to co miałem dotychczas...\n(Niestety żadnej fotki tego pierwotnego pomysłu nie posiadam, ale mogę stwierdzić, że wyglądało to jako tako jak pociąg w dawnych "barwach" PKP - żółty przód, zielony bok, czerwone pantografy i ta ohydna czarna płytka RC, ale miał dwa wózki z napędem :D)\nNa odstrzał więc trzeba było wybrać coś co jeździ w rzeczywistości... Padło na EP07.\nPierwszy problem pojawił się z tym, jak zrobić przód zakrzywiony w dwóch płaszczyznach, za żadne chiny nie mogłem sobie z tym poradzić, bo albo przód prosty i pochylone szyby, albo szyby prosto a przód w skos... Z pomocą przyszły takie elementy: . Górę więc miałem 'załatwioną' szybki można było ustawić i w skos i pochylone. Problem z dołem pozostał, jak znów zamocować żeby było pod kątem, nie powieszone na sznurku, w miarę sztywne i pasujące do reszty ?\nSam nie umiem tego wytłumaczyć :D\nPozostała niestety tylko szpara na połączeniach skosów i szyb, cóż... Nie można od lego wymagać zbyt wiele...\nBoki, dach i pantografy poszły szybko i łatwo...\nTak gdzieś po miesiącu budowania, coś mi zaczęło nie pasować, a mianowicie, może to i kształtem przypominało elektrowóz, ale kolorystyką już nie.\nZielony bok, czarno czerwone pantografy... Pomyślałem nie !\nCoś trzeba z tym zrobić. Szybko włączyłem BL pooglądałem jakie mamy dostępne kolorki, żeby przypominało oryginał. Najbardziej pasował mi SandGreen i DkGreen, do boczków, oraz DkGray do 'wlotów' (wylotów) powietrza (?), (to chyba jakiś system chłodzenia jest? Nie zagłębiałem się w konstrukcję modelu).\nPrzód pozostał żółty.\nNiestety jak się szybko okazało, pewne elementy w kolorze SandGreen nie występują, na zielono byłoby to nie to samo, pomysłu montażu innego nie było (lepszego moim zdaniem) więc stąd te naklejki. W zasadzie 3 rodzaje elementów są poobklejane.\nNaklejki są, jakie są, kiepsko umiem dobierać kolorki, a i możliwości mojej drukarki są ograniczone, choć specjalnie na tą okazję (drukowania) kupiłem nowy świeżutki, oryginalny tusz.\nTak więc po prawie roku czasu jest, dumnie stoi i zdobi półkę !\nElektrowóz, jest przygotowany pod silnik PF, niestety takiego nie posiadam - cięcie kosztów. Tak samo zbudowany jest jak najmniejszym kosztem generalnie, stąd te "dziwne" elementy na drzwiach w kolorze DkGreen.\nElektrowóz powinien też być nieco dłuższy - powód wyżej...\nCzy choć trochę przypomina to śliczny oryginalny EP07 to oceńcie sami.\nTaka uwaga, malowań jest wiele, nie koniecznie wzorowałem się na tym na obrazku powyżej.\nZapraszam do oceny i komentowania :)\nEdyta: Podziękowania dla zgrredka za pomysł schodków !\nOstatnio zmieniony przez nori 2011-07-12, 21:44, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: 2011-07-12, 16:17\nJak dla mnie ciuchcia jest bardzo ładna :) Jedynie co to jakoś te reflektory jakby były za duże, ale może się nie znam.\nNo i na oko powinien być ciut dłuższy.\nReszta świetna, o takich detalach w "dziurawych klockach" można tylko pomarzyć :D\nWysłany: 2011-07-12, 16:25\nNawet bez czytania opisu można poznać co to za lokomotywa także jest dobrze :) Pewnie to czy tamto można poprawić ale jak na debiut w tym dziale bardzo porządny model. Ciekawe co puryści powiedzą na naklejki?\nWysłany: 2011-07-12, 17:18\nCiekawe co puryści powiedzą na naklejki?\nA co mają mówić? W przypadku lokomotyw są nieodłącznym elementem i tyle. Inaczej tego w życiu nie zrobisz.\nTo teraz bierz się za EU07A :D\nElektrowóz, jest przygotowany pod silnik PF, niestety takiego nie posiadam - cięcie kosztów\nSzkoda, bo ciekawy jestem jak sprawdza się na torach ...\nOstatnio zmieniony przez rh 2011-07-12, 17:20, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2011-07-12, 17:31 Re: PKP EP07-379\nrh, nie chodzi mi o naklejki typu EP07-379 tylko obklejanie klocków, których nie ma np w SandGreen.\nWysłany: 2011-07-12, 17:40\nJa bym nie obklejał a po prostu pomalował sprayem. Jak się inaczej nie da to w ogóle nie widzę powodu aby przejmować się tym że ktoś marudzi.\nA lokomotywa jest świetna, zobaczyłem wąziutki paseczek jak się dopiero zaczęło ładować zdjęcie i już wiedziałem o co chodzi. Co do proporcji itp wypowiadać się nie będę bo się nie znam, w każdym razie - wiadomo o co chodzi, a to najważniejsze.\nWysłany: 2011-07-12, 17:43\nW tym momencie się zgadzam z Jeraciem. Czasami są takie sytuacje, ze da się wybaczyć malowanie, obklejanie itd itp.\nwiadomo o co chodzi, a to najważniejsze.\nO, dokładnie tak ;)\nJedynie co to jakoś te reflektory jakby były za duże, ale może się nie znam.\nSą troszkę za duże, ale to jest odwieczny problem z polskimi lokomotywami. 2 study za dużo, 1 stud średnicy - za mało.\nOstatnio zmieniony przez rh 2011-07-12, 17:46, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2011-07-12, 18:03\nEch... Ale ja ani nie marudzę ani nie krytykuję, ot spytałem o Wasze zdanie :)\nPoza łamaniem i cięciem klocków (pomijając flexy) moja tolerancja jest dość duża i za purystę się nie uważam. Sam czasami stosuję np. customowe sprężyny do amortyzatorów.\nWysłany: 2011-07-12, 18:08\nA ja powiem tylko tyle, że bardzo żałuję, że tego modelu nie było w Warszawie ... świetnie by wyglądała do spółki z SU42, ST40s i EP09 ;)\nOstatnio zmieniony przez rh 2011-07-12, 18:42, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 2011-07-12, 19:58\nSwietna jest, bez dwoch zdan. Rzeczywiscie od razu wiadomo co to jest.\nWydaje mi sie jednak ze jest za krotka, im dluzej patrze tym bardziej mam takie wrazenie.\nOstatnio zmieniony przez Nexus 7 2011-07-12, 19:58, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2011-07-12, 20:08\nPoliczone - powinna mieć ok. 42s długości i ma. EP07 jest dość krótką lokomotywą - 15915 mm (co przy 3038 mm szerokości dla 8 s, daje właśnie ok. 42 s długości).\nPrzemyślę, ale tylko w barwach IC.\nJa bym nie obklejał a po prostu pomalował sprayem.\nChyba jutro pojadę do dobieraczy lakierów i zakupię :P\nDzięki za miłe słowa, Tobie jak i innym, co do wystaw, może jeszcze kiedyś jakąś zobaczy ?\nWydaje mi sie jednak ze jest za krotka\nNo niestety jak ją budowałem, to nie przewidziałem, że przydała by się jeszcze jedna płytka 6x8, dlatego też jest jak jest. Powinna być na moje oko dłuższa o 4 study, choć rh wyliczył że jest ok. Może tylko takie złudzenie ?\nZapomniałem dodać w poście głównym: Że swoją zasługę ma w tej lokomotywie zgrredek, to on mi podsunął pomysł z czego zrobić schodki.\nWysłany: 2011-07-12, 21:49\nObecnie istnieje tylko jedna sztuka EU07A i jest w barwach IC ;)\nOstatnio zmieniony przez rh 2011-07-12, 21:52, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: 2011-07-13, 19:58\nAaa, pomyliło się mi z inną EU, tą poprzedniczką 07A (w barwach beżowo (?) czerwonych).\nOstatnio zmieniony przez markervip 2011-07-13, 19:58, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2011-07-14, 08:44\nI znów. Opis pracy zbędny, wszystko pięknie odwzorowane.


Wynajem busów i autokarów na wycieczki dla szkół w Warszawie - Wynajem busów i autokarów w województwie mazowieckim\nWynajem busów i autokarów na wycieczki dla szkół w Warszawie\nW naszej firmie Raf-Bus z Wyszkowa do spraw bezpieczeństwa podczas przewozu osób podchodzimy z należytą starannością, wiedząc, jak ważne jest bezpieczeństwo pasażerów podczas jazdy.\nAutokary i busy z naszej floty posiadają liczne systemy bezpieczeństwa (ABS, ESP, ASR, itp.), pasy bezpieczeństwa przy każdym fotelu, podłokietniki i podnóżki. Tak wyposażonymi pojazdami jesteśmy w stanie pojechać w najdalsze zakątki kraju i Europy.\nRównocześnie dla umilenia podróży nasza flota wyposażona jest w odtwarzacz DVD/USB oraz Internet Wi-Fi. Posiadając autokary o różnej wielkości, dostosowujemy się do potrzeb Klienta (np. autokar 30 miejscowy dla jednej klasy).\nNasi kierowcy swoim doświadczeniem oraz podejściem do dzieci i młodzieży doskonale sprawdzą się przy każdej wycieczce. Swoją ofertę kierujemy do szkół, przedszkoli, uczelni wyższych oraz innych instytucji związanych z oświatą.\nZapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą autokarów na wynajem.


Syn będzie Lech... Asymilacja Żydów w Polsce międzywojennej - Anna Landau-Czajka (30598) - Lubimyczytać.pl\nW XIX wieku, w epoce zaborów, odchodzący od swej religii i tradycyjnych obyczajów Żydzi decydowali się na asymilację do polskości, dążyli do tego, by dorównać patriotyzmem Polakom z dziada pradziada. Ruch asymilacyjny osłabł na początku XX wieku. Przyczyny były złożone. Pierwszą z nich był wzrost polskiego nacjonalizmu, nieakceptującego Żydów jako członków narodu polskiego. Druga przyczyna, to...\nW XIX wieku, w epoce zaborów, odchodzący od swej religii i tradycyjnych obyczajów Żydzi decydowali się na asymilację do polskości, dążyli do tego, by dorównać patriotyzmem Polakom z dziada pradziada. Ruch asymilacyjny osłabł na początku XX wieku. Przyczyny były złożone. Pierwszą z nich był wzrost polskiego nacjonalizmu, nieakceptującego Żydów jako członków narodu polskiego. Druga przyczyna, to pojawienie się nacjonalizmu żydowskiego, a wraz z nim przekonania, że odrębność narodową należy zachować bez względu na to, czy trwa się przy religii przodków.. pokaż więcej


Pałac Stalina i jego fani | Niepoprawni.pl\nKicz rządzi Polską\nHalo, halo, pobudka\nTo upodobanie dziwnie kontrastuje z niechęcią tych samych ludzi do upamiętnienia zwycięstwa w wojnie polsko-bolszewickiej. 100 lat minęło i czasu było sporo żeby się zdecydować i zwycięstwo upamiętnić.\nA tak zamiast upamiętnienia bohaterów mamy upamiętnienie Stalina. W związku z tym mam propozycję – wyświetlcie na budynku Pałacu gigantyczny wizerunek jego patrona. To dopiero będzie wizytówka i atrakcja. Władze Warszawy będą mogły to ogłosić w ramach kampanii promocyjnej w mediach chińskich i północno-koreańskich a potem oprowadzać wycieczki, najlepiej w dniu 1 Maja. Można przy okazji wykorzystać rekonstruktorów z Antify czy Partii Razem dla wzbogacenia programu uroczystości.\nObciach na cały świat i żenada, Zdaje się, że mimo sympanii do Słoneczka Narodów, niektórzy odczuwają pewien dysonans, ale ten motywuje ich tylko do tego, żeby przysłonić Pałac Stalina drapaczami chmur, ale to tak jakby wietrzyć pomieszczenia zamiast się umyć. Klątwy Stalina to z was nie zdejmie. Choć właściwie te elementy się wzajemnie wspierają. Przecież te wieżowce oznaczają dokładnie tę świetlaną przyszłość, którą Wódz Światowej Rewolucji obiecywał.\nŁatwo więć zrozumieć, że miłośnicy Słoneczka Narodów nie chcą upamiętnić jakimkolwiek znakiem klęskę bolszewików z r. 1920. Jeżeli więc jest fanclub Stalina czemu nie powołać fanclubu Hitlera. Ten wprawdzie nie dorównywał Stalinowi w skali makabry, ale też się starał.\nMamy karac budynki?\nmikolaj - 13 Lutego, 2020 - 22:49\nW czym winien jest Palac Kultury, ze wybudowali go na rozkaz Stalina? Po wojnie Katowice nazwano Stalinogrodem - czy nalezy tez zmiesc to miasto z powierzchni ziemi? Moze nalezy zburzyc tez bloki z wielkiej plyty - wszak to tez "pomnik" komunizmu?\nZachowajmy troche rozsadku. Oczywiscie nalezy zbadac, w jakim stanie technicznym jest dzisiaj budynek - i mozna (jesli zgodza sie konserwatorzy troche go uwspolczesnic... a moze lepiej zostawic - jako przestroge przed stalinizem).\nZupelnie na powaznie: moze w czesci Palacu urzadzic muzeum i stala wystawe martyrologii Polakow na Wschodzie - od czasow carskich po... dzien dzisiejszy. Oprocz Bialegostoku chyba nigdzie nie ma muzeum o takim charakterze - a chyba warto pamietac o tych milionach Polakow, ktorzy "zwiedzili" Syberie...\nKomunistyczny pomnik Stalina czyli sowiecki stempel na Warszawie\nAndy-aandy - 13 Lutego, 2020 - 23:29\nPodpis sowieckiego zbrodniarza i bandyty oraz agenta NKWD i Gestapo — tow. Bieruta na dokumencie z 1953 roku poświadcza, że: "Dla uczczenia pamięci Wielkiego Wodza i Nauczyciela mas pracujących i jego wiekopomnych zasług dla Polski" — w stolicy sowietyzowanej Polski wybudowano architektoniczny koszmar. Pałac Kultury i Nauki im. Józefa Stalina stał się więc pomnikiem dla komunistycznego zbrodniarza odpowiedzialnego za śmierć dziesiątków milionów osób, w tym paru milionów Polaków.\nJednak ten pomnik przywódcy sowieckich najeźdźców tow. Stalina oraz jego zbrodniczych zbirów z NKWD i innych sowieckich służb specjalnych — na podstawie decyzji Macieja Czeredysa, wojewódzkiego konserwatora zabytków w Warszawie, w lutym 2007 roku został wpisany do rejestru zabytków. [sic!]\nZnany specjalista z dziedziny ochrony prawnej zabytków i dziedzictwa kultury, prof. Jan Pruszyński, ocenił tę decyzję jako chroniącą "Nie dobro, ale ‘zło kultury’". W artykule zatytułowanym "Sowiecki stempel na mapie Warszawy" napisał on m.in.:\nNad czym się rozczulać w Pałacu Kultury? Nad poczwarnie rozdętymi renesansowymi attykami, nad socrealistycznymi żyrandolami przywiezionymi z Moskwy, nad poręczami i boazeriami z polskiego dębu, monstrualnymi kolumnadami czy ścianą restauracji wykonaną z luksferów? (...)\nTakże w "Rzeczpospolitej" red. Jan Pospieszalski opublikował artykuł pt. “Symbol sowieckiej dominacji do rozbiórki”. Stwierdził w nim, że “Pałacu bronią sieroty po PRL” i jest to “zwycięstwo zza grobu sowieckiej ideologii”. Wspomniał też, iż ta “kamienna maczuga blokuje miasto”, bowiem:\nZaczopowano newralgiczny splot słoneczny metropolii. Wystarczy spojrzeć na ścianę sąsiedniej pierzei z hotelem Polonia, aby uświadomić sobie, jak ten kwadrat mógłby wyglądać. Znajomy architekt mówi, że PKiN przypomina mu gigantyczną, kamienną maczugę, którą przygwożdżono upolowaną zwierzynę.\nJakość rozwiązań urbanistycznych najlepiej weryfikuje życie. Jesteśmy właśnie świadkami trwającej ponad pięćdziesiąt lat urbanistycznej klęski. Nasze miasto nigdy nie zasymilowało narzuconego, sztucznego tworu. Do 1989 roku Warszawa nie wchłonęła PKiN jako części struktury, a dziś w warunkach tzw. wolności gospodarczej, jest jeszcze gorzej.\nNiedawno, przeciwko rozbiórce protestował szef zarządu pałacu Lech Isakiewicz, dramaturg specjalizujący się w literaturze dziecięcej. Także wiceprezes zarządu pałacu Krzysztof Markowski (link is external), który stwierdził, że pałac „od 4 lat przynosi zyski”. Można jednak założyć, że jak dotychczas — to największe zyski osiągali z tego biznesu kolejni szefowie zarządu.\nLeszek1 - 13 Lutego, 2020 - 23:52\nBardzo dawno temu, mialem okazje zwiedzic ten palac od podziemi, az po iglice To jest zupelnie samowystarczalny obiekt z wlasna elektrownia, ujeciem wody i wszystkim co trzeba, do przezycia dosyc dlugiego czasu. Zbudowano go z najdrozszych materialow w bardzo szmirowatym stylu. Wystarczy mu wyciac zbedne ozdoby i sztukaterie, by nie straszyl ludzi.\nTeraz cwaniacy podniesli larum, ze jest taki brzydki. Padaja tysiace argumentow zeby go rozebrac, a nie uwspolczesnic. Dlaczego? Bo cenne materialy z rozbiorki, mozna odpowiednio zagospodarowac wsrod znajomych. A jak sie wezmie pod uwage koszt dzialek z terenu, ktory Palac zajmuje, to nie ma juz najmniejszej watpliwosci, ze to moze byc cymes interes.\nronin - 14 Lutego, 2020 - 00:23\nWitam! Ten symbol ufundowany dla sowieckich w Polsce pachołków zdrady narodowej, dawno powinien być rozebrany. To nadal wizualny policzek dla Polaków. To również symbol sowieckiej okupacji Polski przez "czerwoną zarazę"\nLeszek1 - 14 Lutego, 2020 - 00:53\nze lepiej jest zniszczyc tysiace ton najlepszych marmurow i innych materialow, a nastepnie rozsprzedac dzialki swoim po zanizonych cenach? Przeciez mozna zwyczajnie dostosowac ta architekture do w miare normalnego wygladu w sumie niewielkim kosztem. Jestem warszawiakiem i do tej pory nie moge zniesc architektury socrealizmu, ale jeszcze bardziej nie znosze szkodliwego marnotrawstwa. Jak mowia, ten obiekt obecnie przynosi dochody. Ale moze przyniesc krocie tym, ktorzy otrzymaja dzialki po jego rozbiorce. Naprawde nie dostrzegasz celu tej kampanii?\nronin - 14 Lutego, 2020 - 01:53\nWitam! Ciekawy jestem, czy twój argument by się ostał, jakbyś miał go użyć przed tymi z 1.5 miliona ludzi kobiet, dzieci i mężczyzn wywiezionych na Syberię i tym nielicznym, którzy wrócili z "nieludzkiej ziemi". Te barbarzyńskie potwory zakpiły, ze swoich ofiar.\nronin - 14 Lutego, 2020 - 08:06\nWitam! Ciekawy jestem, czy twój argument by się ostał, jakbyś miał go użyć przed tymi z 1.5 miliona ludzi kobiet, dzieci i mężczyzn wywiezionych na Syberię i tym nielicznym, którzy wrócili z "nieludzkiej ziemi". Te barbarzyńskie potwory zakpiły, ze swoich ofiar. Zza grobu słychać rechot Stalina.\nPomnik okupanta, stoi i kpi ze swoich ofiar\nronin - 14 Lutego, 2020 - 01:55\nWitam! Ten symbol ufundowany dla sowieckich w Polsce pachołków zdrady narodowej, dawno powinien być rozebrany. To nadal wizualny policzek dla Polaków. To również symbol sowieckiej okupacji Polski przez "czerwoną zarazę". Dziedzictwo pokoleniowych zdrajców i kolaborantów. To ołtarz obecnych Czarzastych.