7 zalet porannych ćwiczeń. Już nigdy nie będziesz mieć wymówek, by zostać w łóżku "chwilkę" dłużej - HelloZdrowie\nHelloZdrowie: Życie › 7 zalet porannych ćwiczeń. Już nigdy nie będziesz mieć wymówek, by zostać w łóżku „chwilkę” dłużej\n7 zalet porannych ćwiczeń. Już nigdy nie będziesz mieć wymówek, by zostać w łóżku "chwilkę" dłużej/ Zdjęcie: iStock\nOpublikowano: 26.04.2022 13:36 Aktualizacja: 26.04.2022 13:38\n„Nastaw budzik nieco wcześniej i uwzględnij choć kilka minut ruchu w swojej porannej rutynie” – apeluje Basia Tworek, psycholożka i nauczycielka jogi. Na swoim profilu na Instagramie wymienia siedem zalet porannych ćwiczeń. Koniec z wymówkami, czas na codzienną poranną dawkę aktywności!\nObudź się wcześniej i poćwicz rano\n7 powodów, dla których warto ćwiczyć rano\nBudzisz się rano i jedyne, o czym marzysz, to żeby zostać w łóżku przez cały dzień? Musisz wypić kilka kaw, żeby postawić się na nogi? Wypróbuj porannych ćwiczeń, a poczujesz znaczącą różnicę. Zalety aktywności fizycznej z samego rana wzięła na tapet psycholożka i nauczycielka jogi Basia Tworek.\n„Wrzucam wieczorem, żeby przypomnieć ci, dlaczego warto nastawić budzik nieco wcześniej i uwzględnić choć kilka minut ruchu w swojej porannej (lub przynajmniej przedpołudniowej) rutynie” – napisała na swoim profilu na Instagramie.\nJak zauważa, poranna aktywność fizyczna pobudza układ nerwowy do działania, zwiększa wydzielanie hormonów, podnosi wydajność mózgu, ładuje nas energią na cały dzień i przyspiesza metabolizm. Dzięki niej szybciej wskoczysz na pełne obroty bez potrzeby sięgania po kilka małych czarnych. Ponadto trening z samego rana powoduje szybsze uwolnienie adrenaliny i endorfin.\nCo jeszcze przemawia za tym, żeby zaraz po przebudzeniu wskoczyć na matę do ćwiczeń? Basia Tworek wymienia:\nDobra synchronizacja z dobowym cyklem hormonalnym\n„Kortyzol to hormon, który utrzymuje cię w stanie czuwania i czujności. Zazwyczaj poziom kortyzolu wzrasta rano (aby pomóc ci się obudzić), a spada wieczorem (żeby pomóc ci się wyciszyć). Zsynchronizowanie aktywności fizycznej z czasem naturalnego wzrostu poziomu kortyzolu to moment, w którym ciało najbardziej skorzysta” – wyjaśnia psycholożka.\n„Poranny ruch o umiarkowanym natężeniu pomaga lepiej kontrolować poziom cukru w ciągu dnia. To ważna informacja zarówno dla osób z cukrzycą, jak i dla około 5 mln Polaków ze stanem przedcukrzycowym.\nDodatkowo: osoby z cukrzycą typu 1., dla których ćwiczenie może być trudne (bo ćwiczenia stwarzają ryzyko hipoglikemii), powinny ćwiczyć właśnie raczej w pierwszej połowie dnia, bo wtedy ryzyko zbyt dużego spadku poziomu glukozy we krwi jest najniższe” – dodaje.\n„Aktywność fizyczna to jeden z najlepszych naturalnych sposobów na kontrolę nadciśnienia. Badania sugerują, że ciśnienie najlepiej 'zachowuje się’ w dni porannych ćwiczeń (w porównaniu do dni z ćwiczeniami o godz. 13 i o 19)” – tłumaczy Tworek.\n„Wykazano, że po porannym treningu badani spędzali więcej czasu w głębokim śnie i doświadczali mniej nocnych przebudzeń. Mniej czasu zajęło im też zasypianie. Pamiętaj, że poranne ćwiczenia na zewnątrz mogą przynieść jeszcze więcej korzyści związanych ze snem. Ekspozycja na światło wcześnie rano może pomóc w zwiększeniu poziomu melatoniny w nocy” – zaznacza ekspertka.\nLepsza kontrola łaknienia\n„Ćwiczenia pomagają regulować apetyt, m.in. poprzez redukcję greliny, hormonu głodu. Jednak to właśnie poranne ćwiczenia mogą jeszcze bardziej kontrolować łaknienie – szczególnie tzw. neurologicznie uwarunkowaną motywację pokarmową. Sugeruje to, że poranne treningi mogą poprawić sposób, w jaki twój mózg reaguje na pokusy żywieniowe. W badaniu mózgi kobiet silniej reagowały na zdjęcia jedzenia, gdy nie ćwiczyły rano” – pisze joginka.\nZwiększenie ogólnej aktywności w ciągu dnia\n„Wykazano też, że po porannym 45-minutowym marszu kobiety wykazywały większą aktywność fizyczną w przeciągu kolejnych 24 godzin. Wygląda na to, że grunt to dobrze zacząć!” – podkreśla.\n„Badanie z 2019 roku opublikowane w British Journal of Sports Medicine wykazało, że poranne ćwiczenia poprawiają funkcje poznawcze, m.in. uwagę, wizualne uczenie się i podejmowanie decyzji. (Zwłaszcza w połączeniu z regularnymi przerwami od pracy!)” – podsumowuje Tworek.\nBasia Tworek jest nauczycielką jogi i psycholożką. Jak sama pisze, całe swoje dorosłe życie poświęciła poszukiwaniu połączeń pomiędzy tym, czego o ciele i emocjach uczą joga oraz nasza zachodnia psychologia (a zwłaszcza neuropsychologia, w której centrum leży nasz układ nerwowy).


Firma AC/AudioComponents powstała w roku 1995 z inicjatywy wieloletniego dyrektora technicznego i szefa biura projektów firmy PHONAR Akustik. Do sukcesów indywidulanych oraz jego zespołu projektowego należą wielokrotne wysokie wyróżnienia na łamach międzynarodowej prasy fachowej ( Australia, Austria, Czechy, Grecja, Hiszpania, Holandia, Niemcy, Norwegia, Polska, Portugalia, Rosja, USA, Wegry, Włochy ) . Wiele produktów otrzymało laury zwycięzcy testów oraz wyróżnienie jako produkt roku.Ten zespół projektowy zaprojektował także pierwsze 5-cio gwiazdkowe kolumny w historii niemieckiego STEREO, które do tej pory służą jako referencyjne zestawy głośnikowe w wielu redakcjach.Do grona zaprojektowanych i wprowadzonych na rynek urządzeń należy zaliczyc ponad 70 modeli zestawów głośnikowych oraz 7 kompletnych sytemów kina domowego sygnowanych markami Phonar, Scan Akustik i Pentagon, a także kilka projektów OEM. Niemarginalną część stanowiły również końcówki mocy, wzmacniacze zintegrowane, CD-players serii Pentagon oraz współprojektowane urządzenia w wersji na rynek europejski marki MusicHall. Sukcesorem tej działaności jest także niezależne biuro projektowo-badawcze w Niemczech aktywnie współpracujące z innymi renomowanymi producentami sprzętu AV ( Audiodata, Dual, GM/GermanMaestro, Inakustik, ScanSpeak, Seas etc ... ) . Dysponujemy nowoczesnymi systemami pomiarowymi MLSSA, CLIO oraz KEMTEC. Przeprowadzaliśmy m.in. konfiguracje i modyfikacje redakcyjnych systemów pomiarowych, np. dla redakcji AUDIO i Hifi Vision . Zaprojektowaliśmy i wykonaliśmy również kilka referencyjnych zestawów głośnikowych m.in. dla Insytutu Audiologii Akademii Muzycznej w Warszawie. Podczas prac projektowych wielokrotnie korzystaliśmy z udostępnianych nam laboratoriów pomiarowych oraz kabin bezechowych firm Scan Speak ( Videbaek, Dania ), Westra ( Meitingen, Niemcy ), HKM ( Gundelfingen, Niemcy ) i Uniwerstytetu w Augsburgu ( Niemcy ). Szeroko zakrojona kooperacja z producentami w aspekcie projektowo-badawczym oraz handlowo-marketingowym pozwolila na stworzenie szerokiego asortymentu pokrywającego niemal całe spektrum zakresu towarowego branży audio-video. Selektywny dobór produktów odzwierciedla ich wysoką jakość, niepowtarzalność i ekskluzywny charakter.\nFirma AC/AudioComponents oferuje wysokiej jakości sprzęt audio-video klasy hifi i high end, systemy car audio, konwencjonalne oraz instalacyjne akcesoria audio-video, projekty zestawów głośnikowych z pełną dokumentacją techniczną, nowoczesne systemy pomiarowe, analizy i adaptacje akustyczne pomieszczeń wraz z projektami nagłośnienia. Oferujemy równiez zestawy słuchawkowo-mikrofonowe do pracowni i laboratoriów jezykowych, słuchawki do stacji odsłuchowych MSO, kiosków multimedialnych i systemów POS, projektujemy również systemy nagłośnień do jednostek pływających ( jachty, łodzie, statki wycieczkowe ). Wkrótce rozpoczynamy prace projektowe związane z urządzeniami do laryngologicznych pracowni audiometrycznych ...\nWyłączna dystrybucja poparta chronionymi prawnie patentami i ochroną prawną znaków towarowo-handlowych pozwala na prowadzenie przejrzystej strategii handlowo-marketingowej w oparciu o sieć profesjonalnych salonów audio-video oraz firm instalacyjnych.


CRM dla kontaktów z LinkedIn - Sales Robots\nUżytkownicy LinkedIn chcieliby znać strukturę swojej sieci kontaktów, jednak sposób, w jaki portal przedstawia listę „znajomych”, nie daje takich możliwości. Dla tych użytkowników stworzyliśmy specjalne narzędzie.\nUmów się na prezentację CRM dla LinkedIn\nPoznaj lepiej wszystkie kontakty w LinkedIn\nSzczegółowe dane potencjalnych klientów wzbogacone informacjami niedostępnymi w LinkedIn, to marzenie każdego handlowca analizującego możliwości skutecznej sprzedaży. W odróżnieniu od LinkedIn w narzędziu Sales Robots jest taka funkcjonalność.\nW ręce użytkowników oddajemy zestawienie wszystkich kontaktów, zagregowanych do jednej, wygodnej i szczegółowej tabeli z możliwością eksportu do excel.\nDane dostępne w tabeli to oczywiście imię i nazwisko, nagłówek, stanowisko, branża, firma i wiele innych, a w tym:\nwielkość i branża firmy\ntelefon i e-mail kontaktu\nostatni kontakt wychodzący i przychodzący\nTysiące potencjalnych klientów w jednej wygodnej tabeli w excel\nKorzystając z narzędzi Sales Robots użytkownicy LinkedIn mają dostęp do obszernej tabeli ze szczegółowymi danymi swoich kontaktów z możliwością wyeksportowania do excel jednym kliknięciem. Analiza tak przedstawionych danych daje jasny obraz o potencjale sprzedażowym i pozwala zaplanować staranne działania.


CZYM JEST... etyka | Niezależna Gazeta Polska - NOWE PAŃSTWO\nParadygmatem etyki nie jest sfera poznania, ale – działania. Dlatego też, wraz z Arystotelesem, „rozważamy, czym jest doskonałość etyczna nie po to, byśmy wiedzieli, ale po to, byśmy dobrymi [w tym kontekście: doskonałymi – przyp. M.M.] się stawali”. Staje się zaś poszczególny człowiek – sprawca swego przyzwyczajenia, nawyku, stąd także swych wyborów i działań, uzależnionych od tego, kim jest. Doskonałość etyczna leży w mocy każdego człowieka, chociaż to od niego zależy, czy doskonałym się stanie. To etyka poucza nas, że tylko w jej obszarze coś, co się staje, staje się sobą, i – że może się sobą nie stawać. Tylko na jej gruncie człowiek rośnie w siebie, stając się swoim własnym dziełem. Stajemy się sobą, o ile poznamy tego, kim jesteśmy; o ile przyzwyczaimy się do bycia tym, kim jesteśmy. Czy można więc rzec: tyle, ile wiedzy o sobie, tyle sobą się stawania? A wydaje się, że rola wychowania, czyli wpływ innych na kształtowanie owego dzieła, jakby „drugiej natury”, niewątpliwie uwyraźnia jeszcze indywidualność tego procesu. Stajemy się sobą, czyli tym, kim jesteśmy, tak iż owo „sobą” specyfikuje dziedzinę etyki. Owo stawanie się sobą nie jest zaś procesem immanentnym, w bycie bowiem, w człowieku, który wzrasta w siebie, nieusuwalny udział ma także to, co inne: człowiek staje się sobą także za sprawą innego – nauczyciela, przyjaciela. Czy można stąd powiedzieć, że stawanie się sobą jest procesem heterogenicznym? Filozofię dzieli się zazwyczaj na teoretyczną i praktyczną.


Zajęcia fakultatywne: Rośliny o właściwościach toksycznych - Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu\nZajęcia fakultatywne: Rośliny o właściwościach toksycznych\nKod przedmiotu: 1713-F-ZF104-J Kod Erasmus / ISCED: (brak danych) / (0916) Farmacja\nNazwa przedmiotu: Zajęcia fakultatywne: Rośliny o właściwościach toksycznych\nPosiadanie podstawowej wiedzy z zakresu biologii i botaniki farmaceutycznej.\n\tprzygotowanie prezentacji lub opracowanie pisemne z uwzględnieniem aspektów naukowo-badawczych – 4 godziny.\nW1. zna struktury chemiczne związków występujących w roślinach leczniczych, ich działanie i zastosowanie\nW2. zna surowce roślinne silnie i bardzo silnie działające, a także skład chemiczny, właściwości lecznicze i toksyczność roślin narkotycznych\nW3. zna zasady stosowania i dawkowania leczniczych surowców roślinnych, ich toksyczność, skutki działań niepożądanych oraz interakcje z lekami syntetycznymi, innymi surowcami i substancjami pochodzenia roślinnego\nW4. zna mechanizmy działania substancji roślinnych na poziomie biochemicznym i molekularnym\nW5. zna główne grupy związków czynnych występujące w roślinach o działaniu toksycznym\nW6. zna główne gatunki roślin zawierające substancje toksyczne dla człowieka\nU1. korzysta z różnych źródeł informacji o lekach, w tym w języku angielskim, i krytycznie interpretuje te informacje\nU2. potrafi podać skutki działania toksycznego omawianych roślin\nU3. korzysta z literatury naukowej krajowej i zagranicznej\nWykład dotyczy roślin toksycznych występujących zarówno w strefie klimatu umiarkowanego jak i pochodzących z innych stref klimatycznych. Prezentuje gatunki roślin oraz związki czynne w nich obecne, które wykazują niekorzystny wpływ na zdrowie i życie człowieka.\nZajęcia fakultatywne mające na celu prezentację gatunków roślin oraz związków naturalnych, które ze względu na swoje właściwości toksyczne mogą być przyczyną zatruć. Omawiane są zagrożenia wynikające z podobieństwa roślin trujących do gatunków jadalnych lub leczniczych. Celem prowadzonych zajęć jest również zaznajomienie się z gatunkami roślin krajowych i egzotycznych wykazujących właściwości odurzające i uzależniające. Zagadnienia poruszane w trakcie zajęć obejmują omówienie głównych grup związków posiadających właściwości toksyczne oraz przykłady roślin, w których są obecne. Związki toksyczne podzielono na zawierające azot (aminokwasy, peptydy, białka, glikozydy cyjanogenne, alkaloidy) oraz bezazotowe (kwas szczawiowy, szczawiany, glikozydy nasercowe, glikozydy saponinowe, kurbitacyny, poliacetyleny, diterpeny, kumaryny, antrachinowy, olejki eteryczne). W trakcie zajęć omawiane są również skutki działania wybranych roślin toksycznych na organizm człowieka.\n1. Literatura obowiązkowa:\n•\tAltmann Horst, Rośliny trujące i zwierzęta jadowite MULTICO 2004\n•\tBiernat J. Świat trucizn, Wrocław : Astrum, 1999.\n•\tBruneton J. Toxic plants: dangerous to humans and animals, Intercept 1999\n•\tBurda P. R. Zatrucia ostre grzybami i roślinami wyższymi, PWN Warszawa 1998\n•\tHarbornr J. B. Ekologia biochemiczna, PWN Warszawa 1997\n•\tHenneberg M., Skrzydlewska E. Zatrucia roślinami wyższymi i grzybami. PZWL Warszawa 1984\n•\tKohlmünzer S. Farmakognozja, PZWL Warszawa 2003\n•\tKołodziejczyk A. Naturalne związki organiczne, PWN Warszawa 2003\n•\tKremer Bruno P. Rośliny trujące MULTICO Oficyna Wydawnicza 1999\n•\tSeńczuk W. Toksykologia, PZWL, Czerwiec 2002\n•\tPodbielkowski Z. Słownik roślin użytkowych. PWRiL, Warszawa, 1985.\n•\tPodlech D. Rośliny lecznicze. MUZA S.A., Warszawa, 1994.\n•\tRatach C. Rośliny miłości - afrodyzjaki wczoraj i dziś. GAMMA, Warszawa, 1992.\n•\tSzweykowska A., Szweykowski J. Słownik botaniczny. Wiedza Powszechna, Warszawa, 1993.\n•\tMacinnis P. Fasolka z Kalbaru, Twój Styl 2005\n•\tCzasopisma naukowe, internet\nObecność na zajęciach i przygotowanie pracy na temat wybranej rośliny leczniczej (praca pisemna lub w formie prezentacji multimedialnej).\nZajęcia fakultatywne mające na celu prezentację gatunków roślin oraz związków naturalnych, które ze względu na swoje właściwości toksyczne mogą być przyczyną zatruć. Omawiane są zagrożenia wynikające z podobieństwa roślin trujących do gatunków jadalnych lub leczniczych. Celem prowadzonych zajęć jest również zaznajomienie się z gatunkami roślin krajowych i egzotycznych wykazujących właściwości odurzające i uzależniające. Zagadnienia poruszane w trakcie zajęć obejmują omówienie głównych grup związków posiadających właściwości toksyczne oraz przykłady roślin, w których są obecne. Związki toksyczne podzielono na zawierające azot (aminokwasy, peptydy, białka, glikozydy cyjanogenne, alkaloidy) oraz bezazotowe (kwas szczawiowy, szczawiany, glikozydy nasercowe, glikozydy saponinowe, kurbitacyny, poliacetyleny, diterpeny, kumaryny, antrachinowy, olejki eteryczne). W trakcie zajęć omawiane są również skutki działania wybranych roślin toksycznych na organizm człowieka


problem z aktualizacją do androida 6.0 - Problemy techniczne - Forum MIUIPolska.pl | MIUI, Xiaomi, aktualności, poradniki, smart home, serwis\nBy dreamy, September 13, 2016 in Problemy techniczne\nCzy mógłby mi ktoś napisać jak zaktualizować system do 6.0? Robię wszystko po kolei wg. metody 2 https://miuipolska.pl/instalacja-xiaomi/ i nic. Wgrałam już wersję MIUIPolska cancro 5.12.17, jak kazali tutaj https://miuipolska.pl/.../9004-mi3mi4-miuipolska-miui-7.../, ale nie mogę dalej wgrać 6.0...\nWybrałam plik xiaomi.eu_multi_MI3WMI4W_6.9.8_v8-6.0.zip dla Mi4, zmieniłam nazwę na update.zip, wgrałam go w pamięć wew. i cały czas mi w recovery wyskakuje failed. po wejściu w updaterze w 3 kropeczki i wybraniu zainstaluj z zip pojawia mi się czarny ekran i komunikat, że aktualizacja się nie powiodła. potem wybieram angielski i dalej jak w instrukcji (install update.zip to system -> reboot).\nNie mam pomysłu, co robię nie tak. Będę wdzięczna za jakieś rady, im bardziej łopatologicznie, tym lepiej.\nA sprawdziłaś, czy suma kontrolna pobranego pliku się zgadza? Pobierz go raz jeszcze, dla świętego spokoju i spróbuj ponownie, bez kombinacji ze zmianą nazwy pliku, korzystając z metody Updater-trzy kropki-zainstaluj z zip.


Pytanie: czy telewidzowie popra kandydata popieranego przez WSI?\nGdzie tu Bronislaw Komorowski? No ale skoro nozycie odezwaly sie po uderzeniu w stol? WSI konstytucyjnie chyba musi popierac prezydenta i kandydata na prezydenta? to co? kandydaci nie sa zweryfikowani przez wywiad?? To kandydatem moze byc agent obcego wplywu?? Przestancie sie obnazac. To nie kwestia kogo WSI popiera tylko kto jest w tym WSI, jak widac tym ludziom chyba panstwo przeszkadza, z jego demokratycznymi zasadami. Walczmy o racje stanu panstwa polskiego bo inaczej ono zniknie, jak tacy ludzie nim zarzadzaja. Nie obchodzi mnie skad, czy Pis czy PO czy Sld. maja bronic i reprezentowac interes Polski, panstwa, pelniac funkcje publiczne, jesli nie to to ma nazwe - zdrady stanu wlasnie.\nA po co w ogóle bylo wpuszczać tę kanalię do tvp ? Od dawna wiadomo ze to totalnie ześwirowany fanatyk sekty Jarusia\nHehe to dopiero kagiebowski klepożyd sobie strzelił w szkite! Dyrekcja telewizji reżimowej na rozkaz wodza a raczej jego zwierzchników z wrogiego mafijnego wywiadu w jednym zdaniu zdjęła program, w którym poruszony został temat mafii zwanej Komorrą. To zresztą nie istotne, bo to nie był przypadek. POmuniści chcą się przefarbować a może nawet zmienić w opozycję. Duda wygra co i tak jest oczywiste a na jesieni więcej się "zmieni" a raczej zmienią.\nDlaczego program Lisa nie wypier...li? Dlatego, że popiera Komorowskiego! Dlaczego my wszyscy mamy płacić abonament telewizyjny na popieranie Komorowskiego?\nSkoro wystarczyło,że Lis przeprosił, to może Pospieszalski też powinien tylko przeprosić...\nWynika z tego, ze takze red. Krasko demokracja w Polsce pasuje jak krowie siodlo.\nNareszcie go zdjęli!\nCzy ten osobnik na zdjęciu to nie Berlusconi? Jakiś taki podobny...\nAni sytuacja u Lisa, ani sonda Pospieszalskiego nie jest powodem do robienia wokoł tego takich wydarzeń publicznych, przepraszania i zawieszania! Ludzie, gdzie są te wolne media opłacane z mojej kieszeni?!\nPospieszalskiego już dawno nie powinno być w TVP.On ma swoją tv u Sakiewicza.Skandalem jest,aby prymitywny cham, prowadził programy polityczne.To nie show kabaretowy.\nPan Pospieszalski nie jest z mojej bajki. Lecz stanowczo protestuję przed zdjęciem jego programu. W działaniu władz TVP odzywają się demony cenzorów z ul Mysiej i nakazówek z KC PZPR. Wstyd. Po prostu wstyd.\n"Nie zgadzam się z tobą i będę walczył ,ale oddam życie abyś mógł przedstawić swoje zdanie.\nPrzecież od dawna wiadomo, że Pospieszalski to PiSowska menda!!\nWon z Polski patałachu, razem z cała banda Jarka!!\nCzemu Lisa nie zawieszą, za brak dziennikarskiego obiektywizmu? Czyli prawicowy dziennikarz ma być obiektywny, a lewicowy może atakować kogo tylko mu się podoba, byle by ta osoba była z prawej strony. Jak już wyciągać konsekwencje to chyba od obu. A tu jednego na bruk, a drugi niech przeprosi i wszystko gra. Chore...\nOd lat,Pospieszalski w TVP,produkował swoje fobie i frustracje,atakując rząd i prezydenta w sposób bezpardonowy,skandaliczny wręcz paranoiczny.I społeczeństwo robiło zrzutkę na tego typa spod ciemnej gwiazdy,wpychając mu do kieszeni wory pieniędzy.Dlaczego on swojej nienawiści nie uzewnętrzniał w Telewizji tatusia Rydzyka czy Telewizji Republika? W tych szczujniach mógłby ten rycerz bez zmazy i skazy,wylewać tony jadu,trucizny,żółci,bez ograniczeń.Odstręczająca postać.\n"Pospieszalski: Decyzji nikt ze mną nie konsultował"\nA kim ty jesteś zakłamany talibie,żeby cokolwiek z tobą konsultować?\nCiebie nie powinni zawieszać,ciebie nie powinno się nigdy opuścić do anteny TVP.\nWon do Rydzyka,tam jest antena dla oszustów.\nNikt nie konsultował ze mną tej decyzji - stwierdził Pospieszalski.\nAch to należą się Szanownemu Panu przeprosiny i odszkodowanie.\nJak to być może, że szefostwo nie konsultuje wcześniej z pracownikiem jego zwolnienia (zdęcia gó...anego programu z anteny) ?\nZnikaj oszołomie. Zaszyj się w tyłku kaczki dziwaczki albo jednego z jego przydupasów!\n( i żeby nie było: NIE JESTEM ZA Komorowskim )\nJednak boicie się Dudy i PIS_u koorvy!\nProgram popieprzalskiego w publicznej TVP to błąd w myśleniu zarówno zarządu telewizji jak i Krajowej Rady. Z założenia miał on dopuszczać opozycję do debaty społecznej. W praktyce jest oszalałym teatrum oszołomionych umysłów. To trucizna bezkarnie rozsiewana wśród Polskiego Narodu.\nplura-lis-m a la "publiczna tvp\nA co z Dupolizem i jego "Tomasz lis narzygał?\nPrzecież powiedział PRAWDE. cytat z Wirtualnej Polski'\nPodsłuchana rozmowa Elżbiety Bieńkowskiej i Pawła Wojtunika miała miejsce w 2014 roku, w restauracji Sowa i Przyjaciele. - W tych nagraniach jest szereg wątków, dotyczących m.in. nieprawidłowości w górnictwie na Śląsku. Tam padają szokujące słowa Elżbiety Bieńkowskiej, że przez 7 lat nie robiono nic, tylko pito i palono lulki - ocenia publicysta.\nWedług dziennikarza kolejny kontrowersyjny wątek związany jest z KGHM i PZU, które zawierały umowy na duże pieniądze. - Oprócz tego jest kwestia zakupu Pendolino oraz nielegalnego finansowania kampanii wyborczych Platformy Obywatelskiej - stwierdził dziennikarz.\nOkazuje się, że szer. Komorowski ma prezesa i to w stopniu generała dobrze przeszkolonego w ZSSR. Dukaczewski jeszcze parę tygodni temu tak aktywny we wszelkich mendiach został ostatnio schowany, co nie oznacza że nie ma wpływu na zachowania mendialnych szefów, co uwidoczniono wczoraj w nibypublicznej TVP. Dystrybucja książki Sumlińskiego zawieszona, Lis przeproszony, Pospieszalski pogoniony, a Komorowski osłaniany od pytań o WSI, ProCywili i innych ciemnych organizacji przestępczych z którymi miał bliskie konszachty. Taśmy Wojtunik - Bieńkowska mówiący o tym jacy menele rządzą Polską też nie leżą w polu zainteresowania mendiów. Nikogo nie interesuje że inspiratorem podpalenia budki pod ambasadą FR mógł być Sienkiewicz, a wiedza Bieńkowskiej o czynownikach Min. Gospodarki i upadku górnictwa, nie tylko nie spowodowała jej interwencji, ale też zlekceważenie jej wiedzy przez Wojtunika. Sorry, takie mamy państwo. A jakie państwo, taki i prezydent. Najwyższy czas pogonić to całe nieodpowiedzialne towarzystwo o do cna zgniłej moralności.\nA w ogóle to z telewizji powinien wylecieć ten kto zatrudnił tego śmiecia PiSowskiego.\nPospieszalski do telewizji Trwam\nZa powiedzenie prawdy program Pospieszalskiego został zawieszony a program Lisa za beszczelną ustawkę będzie nadal nadawał. Resortowe dzieci juz przebierają nózkami bo utraca koryto.\nO do jasia dołączy paweł - będzie stereo i w kolorze i pokuPiS-owsku.\na LIS dalej nadaje\nLis może obrażać, a Pośpieszalski zawieszony za prawdę.\nJego powinno się pokazywać w cyrku a nie w TV\nTo ten zagorzały pisowiec był w państwowej telewizji ? To dopiero jest skandal .\nOn się nadaje tylko do tv " trwam".\nZawieszony? On powinien być natychmiast wywalony na zbity pysk! Jak można tolerować w publicznej telewizji, opłacanej przymusowo przez obywateli, spektakle nienawiści, ksenofobii, nietolerancji i agresji słownej?\nWszystkie występy Pospieszalskiego Jana od zawsze były spektaklami jednostronnymi. Zawsze pełne były manipulacji i chorobliwej nienawiści do osób mających inne ,nawet nie poglądy ale tylko zdanie.\nNaprawdę dziwię się ze z panem pisowskim komisarzem zawiera się w ogole jakąs współpracę> on sobie to wkalkulował> panie Pospieszalski załóż pan prywatne media albo do rydzyka> ja za te TVP płacę i nie życze sobie pospieszalskich\nGdy patrzę na Pospieszalskiego, czuję zapach niemytego ciała i przepoconej bielizny.\nA CO ROBIA PULKOWNIKI I GENERALY ZA KOMOROWSKIM A WSI TO CO ROBI - CZYSTA PRAWDA\nSą mendy wielkie i większe.\nPospieszalski jest z tych największych.\nSZMATY MEDIALNE A NIE DZIENNIKAZE\nOkazuje się, że szer. Komorowski ma prezesa i to w stopniu generała dobrze przeszkolonego w ZSSR. Dukaczewski jeszcze parę tygodni temu tak aktywny we wszelkich mendiach został ostatnio schowany, co nie oznacza że nie ma wpływu na zachowania mendialnych szefów, co uwidoczniono wczoraj w nibypublicznej TVP. Dystrybucja książki Sumlińskiego zawieszona, Lis przeproszony, Pospieszalski pogoniony, a Komorowski osłaniany od pytań o WSI, ProCywili i innych ciemnych organizacji przestępczych z którymi miał bliskie konszachty. Taśmy Wojtunik - Bieńkowska mówiący o tym jacy menele rządzą Polską też nie leżą w polu zainteresowania mendiów. Nikogo nie interesuje że inspiratorem podpalenia budki pod ambasadą FR mógł być Sienkiewicz, a wiedza Bieńkowskiej o czynownikach Min. Gospodarki i upadku górnictwa, nie tylko nie spowodowała jej interwencji, ale też zlekceważenie jej wiedzy przez Wojtunika. Sorry, takie mamy państwo. A jakie państwo, taki i prezydent. Najwyższy czas pogonić to całe tnieodpowiedzialne owarzystwo o do cna zgniłej moralnośi.\nDobry krok, czekam również na zawieszenie programu "Tomasz Lis na żywo". Aha, nie doczekam się...\na program Lisa ma sie dobrze pomimo zaatakował dzieci swojego przeciwnika- dno\nWyjątkowo antypatyczny facet. Jak komuś nie dowali to chyba jest chory.W czasie komuny tacy robili kariery.\nAle sie boją DUDY, dobrze,ze Pospieszlaskiego nie wywiezli gdzies do lasu, do momentu wyborów.\nPO i Komoruch zawiesza programy w TV cenzura ! PO i Komoruch = KC PZPR\nAle przecież Komorowski jest popierany przez WSI i PBK wcale się tego nie wstydzi.\nW przeciwieństwie do kłamstw Lisa to prawda.\nW każdym reżimie Janek Pospieszalski ma dobrą fuchę. Zupełnie jak Marcin Wolski. Prawdziwie niepokorni.\nPo godzinach wpisów widać, że agitczycy poszli spać o pierwszej.\nPospieszalski z tymi swoimi propagandowymi wypocinami to się nadaje, ale to TV Republika albo TV Trwam a nie do publicznej telewizji.\nA skąd wiadomo, że chodzi o Bronisława Komorowskiego?\nA ja nie znam przyczyny dla której takie cóś leci z televidienija\nZawieszony? powinni go wyp...lić w momencie. Za takie scierwo jeszcze płacić abonament.


Audyt CSR w Etisofcie z najwyższą notą od Thule! - ETISOFT\nBiznes posiada wielką moc zmieniania świata na lepsze. W Etisofcie nie tylko w to wierzymy, ale także na co dzień podejmujemy realne działania, aby tak się stało. Za nami audyt naszych działań CSR-owych przeprowadzony przez firmę Thule, naszego wieloletniego partnera biznesowego, producenta sprzętu i outdorowych rozwiązań.\nW Etisofcie był to kolejny w historii audyt CSR Społecznej Odpowiedzialności Biznesu (CSR). Z radością informujemy, że otrzymaliśmy najwyższą z możliwych ocenę A!\nAudyt CSR to dla organizacji szansa na niezależną, zewnętrzną weryfikację tego co i jak robi. Dążenie do profesjonalizacji działań dobrze służy zarówno naszym klientom, otoczeniu społecznemu, jak i naszym pracownikom oraz współpracownikom. Podejmowane przez Etisoft działania CSR-owe są tożsame z misją firmy, zdefiniowaną jako „Bezpieczna współpraca – ciągły rozwój”.\nAdrian Udot, SQA Specialist, Region Europe & ROW:, Region Europe & ROW, Thule Sp. z o.o.:\n„Strategicznym punktem dla grupy Thule jest współpraca z dostawcami odpowiedzialnymi społecznie.\nDlatego regularnie audytujemy naszych dostawców z najwyższą starannością, w oparciu o przyjęte standardy CSR.\nAudyt w Etisoft Sp. z o.o. przebiegł sprawnie i bez zakłóceń. Przedstawiciele poszczególnych obszarów współpracowali w każdym obszarze związanym z agendą audytu.\nW ciągu dwóch dni kontrolnych zweryfikowano reprezentatywną próbę dokumentów i procedur związanych z bezpieczeństwem środowiska pracy, zarządzaniem zasobami ludzkimi, ochroną środowiska i gospodarką odpadami.\nNie stwierdzono istotnych naruszeń norm. Wszelkie drobne niespójności i zidentyfikowane obszary wymagające poprawy zostały wymienione i zatwierdzone przez kierownictwo firmy.\nWynik audytu potwierdza, że Etisoft jest firmą odpowiedzialną społecznie”.\nDziękujemy za docenienie naszych starań dla biznesu, środowiska i pracowników. Cieszymy się, że razem z naszymi partnerami z firmy Thule cenimy i propagujemy te same wartości.


Zwodniczy punkt - Dan Brown - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nZwodniczy punkt ebook i audiobook\nCzas: 15 godz. 32 min\n4,4 (391 ocen)\nWarto przeczytać z resztą jak wszystkie książki tego autora.Ksiazka trzyma w napięciu do samego końca.\nZgubnicze gorzenie do władzy…\nJedyna książka Browna nadajàca się do przeczytania.\nDan Brown i jego historie\nCopyright © Dan Brown 2001. All rights reserved.\nPolish translation copyright © Maria Frąc & Cezary Frąc 2005\nSkładam gorące podziękowania Jasonowi Kaufmanowi za pomoc i wnikliwe uwagi redakcyjne; Blythe Brown za niezmordowane badania i twórczy wkład; mojemu serdecznemu przyjacielowi Jake’owi Elwellowi z agencji Wieser & Wieser; Narodowemu Archiwum Bezpieczeństwa; biuru prasowemu NASA; Stanowi Plantonowi, który wciąż jest źródłem informacji na każdy temat; Agencji Bezpieczeństwa Narodowego; glacjologowi Martinowi O. Jeffriesowi; błyskotliwym umysłom Bretta Trottera, Thomasa D. Nadeau i Jima Barringtona. Dziękuję również Connie i Dickowi Brownom, Amerykańskiemu Archiwum Informacji Wywiadowczych, Suzanne O’Neill, Margie Wachtel, Morey Stettner, Owenowi Kingowi, Alison McKinnell, Mary i Stephenowi Gormanom, doktorowi Karlowi Singerowi, doktorowi Michaelowi I. Latzowi z Instytutu Oceanograficznego Scrippsa, April z Micron Electronics, Esther Sung, Narodowemu Muzeum Lotnictwa i Kosmonautyki, doktorowi Gene’owi Allmendigerowi, niezrównanej Heide Lange z Sanford J. Greenburger Associates i Johnowi Pike’owi ze Związku Naukowców Amerykańskich (Federation of American Scientists).\nDelta Force, Narodowe Biuro Wywiadowcze (National Reconnaissance Office) i Fundacja „Otwarty kosmos” (Space Frontier Foundation) są prawdziwymi organizacjami. Wszystkie technologie opisane w tej książce istnieją.\nJeśli to odkrycie zostanie potwierdzone, z pewnością zmieni całkowicie nasze spojrzenie na wszechświat. Jego implikacje są dalekosiężne i poruszające wyobraźnię. Niosąc odpowiedzi na niektóre z naszych najdawniejszych pytań, nadaje innym jeszcze bardziej fundamentalne znaczenie.\nPrezydent Bill Clinton na konferencji prasowej po odkryciu znanym jako ALH8400017 sierpnia 1997 r.\nŚmierć na tym pustkowiu może przybierać niezliczone postacie. Geolog Charles Brophy od lat znał groźny splendor tego terenu, nic jednak nie mogło przygotować go na straszny los, jaki miał go zaraz spotkać.\nCztery psy husky, ciągnące przez tundrę sanie ze sprzętem geologicznym, nagle zwolniły i spojrzały w niebo.\n– Co jest, panienki? – zapytał Brophy, zeskakując z sań.\nPod gromadzącymi się burzowymi chmurami leciał dwuwir – nikowy śmigłowiec transportowy, z wojskową sprawnością trzymający się blisko lodowych szczytów.\nDziwne, pomyślał Brophy. Dotąd nie widział helikopterów tak daleko na północy. Maszyna wylądowała pięćdziesiąt jardów od niego, wzbijając w powietrze fontannę bryłkowatego śniegu. Psy zaskamlały, spoglądając nieufnie.\nZ helikoptera wysiadło dwóch mężczyzn. Byli ubrani w białe stroje kamuflujące, uzbrojeni w karabiny. Ruszyli w kierunku Brophy’ego szybkim zdecydowanym krokiem.\n– Doktor Brophy?! – zawołał jeden.\nGeolog nie krył zaskoczenia.\n– Skąd pan wie, jak się nazywam? Kim jesteście?\n– Proszę wyjąć radio.\n– Niech pan to zrobi.\nZdumiony Brophy wyciągnął radio z kieszeni skafandra.\n– Musimy nadać pilny komunikat. Proszę zmienić częstotliwość na sto kiloherców.\nSto kiloherców? Brophy był zupełnie zdezorientowany. Nikt nie odbierze przekazu na takiej niskiej częstotliwości.\n– Zdarzył się wypadek?\nDrugi mężczyzna podniósł karabin i wycelował w jego głowę.\n– Nie ma czasu na wyjaśnienia. Rób, co każemy.\nBrophy drżącymi rękami zmienił częstotliwość.\nPierwszy mężczyzna podał mu kartkę z kilkoma linijkami tekstu.\n– Proszę to nadać. Natychmiast.\nBrophy popatrzył na kartkę.\n– Nie rozumiem. Informacja jest błędna. Ja wcale…\nMężczyzna przycisnął lufę do jego skroni.\nGeologowi drżał głos, gdy nadawał dziwaczną wiadomość.\n– Dobrze – powiedział pierwszy mężczyzna. – Teraz proszę zabrać psy i wsiąść do helikoptera.\nTrzymany na celowniku Brophy, wprowadził niechętne psy po rampie do ładowni. Mężczyźni wsiedli i maszyna natychmiast wystartowała, kierując się na zachód.\n– Kim wy jesteście, do cholery? – zapytał Brophy, zlany zimnym potem. – I co oznacza ta wiadomość?\nŚmigłowiec nabierał wysokości, przez otwarte drzwi wpadał wiatr. Psy, wciąż zaprzęgnięte do załadowanych sań, skowyczały.\n– Przynajmniej zamknijcie drzwi – poprosił Brophy. – Nie widzicie, że psy się boją?\nMężczyźni nie odpowiedzieli.\nHelikopter osiągnął wysokość czterech tysięcy stóp i przechylił się ostro nad szeregiem lodowych szczelin i rozpadlin. Nagle mężczyźni wstali. Bez słowa złapali ciężkie sanie i wypchnęli je przez otwarte drzwi. Brophy patrzył ze grozą, jak psy nadaremnie drapią pokład pazurami, ściągane przez wielki ciężar. Po chwili zwierzęta zniknęły, wywleczone z helikoptera.\nBrophy zerwał się z miejsca i zaczął wrzeszczeć, gdy mężczyźni złapali go i zawlekli do drzwi. Odrętwiały z przerażenia, wymachiwał pięściami, próbując strząsnąć siebie silne ręce, które wypychały go na zewnątrz.\nNa próżno. Chwilę później koziołkował w powietrzu, lecąc ku szczelinom.\nRestauracja Toulos sąsiadująca z Kapitolem szczyci się politycznie niepoprawnym menu, które polecając młodziutką cielęcinę i carpaccio z koniny, rzuca wyzwanie typowemu śniadaniu waszyngtońskich elit. Tego ranka w Toulos panował duży ruch – brzęk srebrnej zastawy, szum ekspresów do kawy i szmer rozmów prowadzonych przez telefony komórkowe tworzyły istną kakofonię.\nSzef sali wypijał właśnie ukradkiem łyk porannej Krwawej Mary, kiedy do restauracji weszła kobieta. Odwrócił się do niej z wystudiowanym uśmiechem.\n– Dzień dobry. Czym mogę służyć?\nKobieta była atrakcyjna, około trzydziestu pięciu lat, ubrana w szare flanelowe spodnie i bluzkę w kolorze kości słoniowej od Laury Ashley. Jej wyprostowane ramiona i lekko uniesiona broda świadczyły nie o arogancji, lecz o spokojnej pewności siebie. Jasnobrązowe włosy, gęste i puszyste, uczesane miała w najmodniejszym waszyngtońskim stylu „prezenterki TV”, podwinięte, sięgające ramion. Na tyle długie, by kobieta wyglądała seksownie, lecz na tyle krótkie, żeby dawać do zrozumienia, iż prawdopodobnie jest mądrzejsza od nas.\n– Trochę się spóźniłam – powiedziała bezpretensjonalnie. – Jestem umówiona na śniadanie z senatorem Sextonem.\nSzef sali poczuł nieprzyjemne mrowienie. Senator Sedgewick Sexton. Bywał tu regularnie i obecnie zaliczał się do najpopularniejszych ludzi w kraju. W ubiegłotygodniowych prawyborach z hukiem rozgromił wszystkich dwunastu republikańskich kandydatów i miał zapewnioną nominację swojej partii na urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych. Wiele osób żywiło przekonanie, iż jesienią najprawdopodobniej wyrwie władzę z rąk znękanego prezydenta. Wydawało się, że ostatnio twarz Sextona spogląda z okładek wszystkich czasopism o zasięgu krajowym, a jego hasło wyborcze krzyczy ze wszystkich plakatów w Ameryce: „Koniec wydawania. Początek naprawiania”.\n– Senator Sexton siedzi tam – oznajmił szef sali. – Jak pani godność?\n– Rachel Sexton. Jestem jego córką.\nAle ze mnie dureń, pomyślał. Podobieństwo było dość duże. Kobieta miała przenikliwe oczy senatora i otaczała ją ta sama aura dynamicznej szlachetności. Najwyraźniej klasyczna uroda polityka nie przeskoczyła drugiego pokolenia. Co więcej Rachel Sexton, choć świadoma swoich zalet, nosiła się z wdziękiem, jakiego ojciec mógłby się od niej nauczyć.\n– Miło panią poznać, panno Sexton.\nSzef sali poprowadził córkę senatora przez jadalnię, zakłopotany taksującymi spojrzeniami mężczyzn. Jedni obserwowali ją dyskretnie, inni nie próbowali ukryć zainteresowania. W Toulos stołowało się niewiele kobiet i tylko nieliczne mogłyby konkurować urodą z Rachel Sexton.\n– Niezła sztuka – szepnął któryś z mężczyzn. – Sexton już znalazł sobie nową żonę?\n– To jego córka, idioto – syknął drugi.\n– Znając Sextona, pewnie i tak ją posuwa.\nKiedy Rachel stanęła przy stoliku, senator rozmawiał przez telefon komórkowy, głośno przechwalając się swoimi ostatnimi sukcesami. Zerknął na córkę i postukał w zegarek od Cartiera, dając do zrozumienia, że się spóźniła.\nJa też za tobą tęskniłam, pomyślała Rachel.\nMiał na imię Thomas, ale od dawna posługiwał się drugim imieniem. Rachel przypuszczała, że robi to z upodobania do aliteracji. Senator Sedgewick Sexton. Jej ojciec był srebrnowłosym i złotoustym zwierzęciem politycznym o gumowej twarzy doktora z telenoweli – porównanie wydawało się odpowiednie, zważywszy na jego talent do wcielania się w coraz to nowe role.\n– Rachel! – Wyłączył telefon i wstał, żeby pocałować ją w policzek.\n– Cześć, tato. – Nie oddała pocałunku.\nA to dopiero początek, pomyślała.\n– Dostałam twoją wiadomość. O co chodzi?\n– Nie mogę ot, tak sobie, zaprosić córki na śniadanie?\nDawno temu nauczyła się, że ojciec rzadko zabiega o jej towarzystwo, o ile nie ma ku temu powodu.\nSexton napił się kawy.\n– Jestem zapracowana. Widzę, że twoja kampania idzie dobrze.\n– Och, nie mówmy o interesach. – Sexton pochylił się nad stołem i zniżył głos. – Co z tym facetem z Departamentu Stanu, którego ci naraiłem?\nRachel wypuściła powietrze, walcząc z pragnieniem spojrzenia na zegarek.\n– Tato, naprawdę nie miałam czasu do niego zadzwonić. I wolałabym, żebyś przestał…\n– Musisz znaleźć czas na ważniejsze rzeczy, Rachel. Bez miłości nic nie ma znaczenia.\nPrzyszło jej na myśl wiele ciętych odpowiedzi, lecz wybrała milczenie. Dla ojca zgrywanie moralisty nie było trudne.\n– Tato, o czym chcesz ze mną porozmawiać? Powiedziałeś, że to ważne.\n– Owszem. – Ojciec spojrzał na nią przenikliwie.\nRachel poczuła, jak część jej rezerwy taje pod wpływem jego wzroku, i przeklęła władzę tego człowieka. Jego największym atutem były oczy – atutem, który, jak podejrzewała, miał doprowadzić go do Białego Domu. Oczy, które w jednej chwili mogły wypełnić się łzami, a w następnej przemienić w czyste, otwarte okna żarliwej duszy, ułatwiały nawiązanie kontaktu i wzbudzały zaufanie. Wszystko zależy od zaufania, powtarzał. Senator przed laty stracił córkę, ale szybko zdobywał naród.\n– Mam propozycję – oznajmił.\n– Niech zgadnę – odparła Rachel, próbując umocnić swoją pozycję. – Jakiś ustawiony rozwodnik szuka młodej żony?\n– Nie żartuj, kochanie. Nie jesteś już taka młoda.\nRachel doznała znajomego wrażenia, które tak często prześladowało ją, gdy spotykała się z ojcem. Nagle poczuła się bardzo mała.\n– Chcę ci rzucić koło ratunkowe.\n– Nie zdawałam sobie sprawy, że tonę.\n– Nie ty. Prezydent tonie. Powinnaś wyskoczyć ze statku, zanim będzie za późno.\n– Pomyśl o przyszłości, Rachel. Możesz pracować dla mnie.\n– Mam nadzieję, że nie dlatego zaprosiłeś mnie na śniadanie.\nJego pancerz spokoju leciutko się zarysował.\n– Nie rozumiesz, że twoja praca dla niego odbija się niekorzystnie na mnie? I na mojej kampanii?\nWestchnęła. Przerabiali ten temat wiele razy.\n– Tato, nie pracuję dla prezydenta. Nawet nigdy go nie spotkałam. Pracuję w Fairfax, na miłość boską!\n– Polityka to postrzeganie. Wygląda to tak, jakbyś pracowała dla prezydenta.\nRachel odetchnęła głęboko, starając się zachować spokój.\n– Ciężko pracowałam, żeby dostać tę posadę, tato. Nie zrezygnuję z niej.\n– Wiesz, czasami twój egoizm naprawdę…\n– Senator Sexton? – Przy stoliku stanął reporter.\nZachowanie Sextona uległo natychmiastowej zmianie. Rachel z jękiem sięgnęła do koszyka po rogalik.\n– Ralph Sneeden – przedstawił się reporter. – „Washington Post”. Mogę zadać kilka pytań?\nSenator uśmiechnął się, wycierając usta serwetką.\n– Cała przyjemność po mojej stronie, Ralph. Tylko szybko. Nie chcę, żeby wystygła mi kawa.\nReporter roześmiał się, tak wypadało.\n– Oczywiście, panie senatorze. – Włączył magnetofon. – Senatorze, w swoich wystąpieniach telewizyjnych nawołuje pan do zrównania wynagrodzeń kobiet z płacami mężczyzn oraz do obniżenia podatków młodym małżeństwom. Czy może pan skomentować swoje stanowisko?\n– Oczywiście. Jestem zwolennikiem silnych kobiet i silnych rodzin, to wszystko.\nRachel zakrztusiła się rogalikiem.\n– Skoro mowa o rodzinach – podchwycił reporter – zajmuje się pan również zagadnieniem edukacji. Zaproponował pan niezwykle kontrowersyjne cięcia budżetowe i przeznaczenie pozyskanych funduszy dla szkół.\n– Uważam, że dzieci są naszą przyszłością.\nNie mogła uwierzyć, że ojciec zniża się do cytowania piosenek pop.\n– Jeszcze jedno, panie senatorze, w ciągu minionych tygodni pańskie notowania ogromnie wzrosły. Prezydent musi być zmartwiony. Czy podzieli się pan z nami refleksjami na temat swojego niedawnego sukcesu?\n– Myślę, że mój sukces wiąże się z zaufaniem. Czekają nas trudne decyzje, a Amerykanie przestają wierzyć, że prezydent dokona słusznego wyboru. Wydatki rządowe wymknęły się spod kontroli, zadłużenie kraju rośnie z dnia na dzień… Amerykanie zaczynają sobie uświadamiać, że trzeba przestać wydawać, a zacząć naprawiać.\nW torebce Rachel zapiszczał pager, zapewniając jej chwilę wytchnienia od retoryki ojca. Zwykle ostry elektroniczny sygnał działał jej na nerwy, ale teraz wydawał się niemal melodyjny.\nSenator zademonstrował niezadowolenie. Był oburzony, że mu przerwano.\nRachel wyłowiła pager z torebki i wcisnęła sekwencję pięciu klawiszy, potwierdzając swoją tożsamość. Popiskiwanie ucichło, zamrugał wyświetlacz. Za piętnaście sekund miała otrzymać zaszyfrowaną wiadomość.\nSneeden uśmiechnął się do senatora.\n– Pańska córka najwyraźniej jest bardzo zapracowana. To miłe, że znajdujecie czas na wspólne posiłki.\n– Jak mówiłem, rodzina na pierwszym miejscu.\nSneeden pokiwał głową, a jego spojrzenie stwardniało.\n– Mogę zapytać, jak radzicie sobie z konfliktem interesów?\n– Z konfliktem? – Senator Sexton podniósł głowę z niewinnie zdziwioną miną. – Jaki konflikt ma pan na myśli?\nRachel z grymasem niezadowolenia obserwowała grę ojca. Dokładnie wiedziała, do czego zmierza rozmowa. Cholerni reporterzy, pomyślała. Połowa z nich figuruje na politycznej liście płac. Pytanie postawione przez Sneedena w żargonie dziennikarskim nazywano „grejpfrutem”–wyglądało na element bezpardonowego przesłuchania, ale w rzeczywistości było zgodne z wcześniej przygotowanym scenariuszem i wyświadczało przysługę indagowanej osobie. Przypominało podaną wysokim łukiem piłkę, którą senator miał bez wysiłku przejąć i wybić z boiska, przy okazji oczyszczając atmosferę z paru innych rzeczy.\n– Cóż, panie senatorze… – Reporter kaszlnął, udając zakłopotanie. – Konflikt polega na tym, że pańska córka pracuje dla pańskiego przeciwnika.\nSenator Sexton wybuchnął śmiechem, błyskawicznie bagatelizując problem.\n– Po pierwsze, prezydent i ja nie jesteśmy przeciwnikami. Jesteśmy dwoma patriotami, mającymi inne poglądy na kwestię kierowania krajem, który obaj kochamy.\nReporter się rozpromienił. Miał już swój krótki wywiad.\n– Po drugie, moja córka nie jest zatrudniona przez prezydenta. Pracuje dla wywiadu, analizuje raporty wywiadowcze i wysyła opracowania do Białego Domu. Jest pracownikiem niższego szczebla. – Umilkł i popatrzył na Rachel. – Szczerze mówiąc, moja droga, nie jestem pewien, czy kiedykolwiek miałaś okazję porozmawiać z prezydentem.\nRachel wbiła w niego pełne złości oczy.\nĆwierknięcie pagera skierowało jej uwagę na wiadomość ukazującą się na wyświetlaczu.\nRPRT DYRNRO NIEZWŁ\nNatychmiast rozszyfrowała skróty i ściągnęła brwi. Niespodziewana wiadomość bezsprzecznie oznaczała coś niedobrego, ale przynajmniej stała się pretekstem do zakończenia spotkania.\n– Panowie, z przykrością muszę was pożegnać. Spóźnię się do pracy.\nReporter szybko sformułował pytanie:\n– Panno Sexton, czy mogłaby pani skomentować pewną pogłoskę? Podobno ojciec zaproponował pani wspólne śniadanie, by omówić możliwość porzucenia przez panią dotychczasowej pracy i zaangażowania się w jego kampanię. Czy to prawda?\nRachel poczuła się tak, jakby ktoś chlusnął jej w twarz gorącą kawą. Pytanie zupełnie ją zaskoczyło. Popatrzyła na ojca i po jego uśmieszku poznała, że zostało z góry przygotowane. Miała ochotę wskoczyć na stół i dźgnąć go widelcem.\nReporter przysunął mikrofon do ust Rachel.\n– Panno Sexton?\n– Ralph, czy jak ci tam na imię, wyjaśnijmy sobie jedno: nie mam zamiaru rezygnować z posady, żeby pracować dla senatora Sextona. Jeśli wydrukujesz coś innego, będzie ci potrzebna łyżka do butów, żeby wydłubać sobie ten magnetofon z dupy.\nReporter otworzył szeroko oczy. Po chwili wyłączył magnetofon, tłumiąc uśmiech.\n– Dziękuję państwu. – Zniknął.\nRachel natychmiast pożałowała swojego wybuchu. Temperament odziedziczyła po ojcu i za to też go nienawidziła. Spokojnie, Rachel, tylko spokojnie.\nOjciec popatrzył na nią z dezaprobatą.\n– Mogłabyś się nauczyć trochę nad sobą panować.\nZaczęła zbierać swoje rzeczy.\n– Spotkanie dobiegło końca.\nSenator najwyraźniej też skończył. Wyjął komórkę.\n– Pa, skarbie. Wstąp kiedyś do mnie do biura. I wyjdź za mąż, na miłość boską. Masz trzydzieści trzy lata.\n– Trzydzieści cztery – warknęła. – Twoja sekretarka przysłała mi kartkę na urodziny.\nZacmokał ze smutkiem.\n– Trzydzieści cztery. Prawie stara panna. Wiesz, gdy ja byłem w twoim wieku, to już…\n– Poślubiłeś mamę i pieprzyłeś sąsiadkę? – dokończyła za niego głośniej, niż zamierzała. W restauracji panowała akurat cisza. Ludzie siedzący w pobliżu odwrócili głowy w ich stronę.\nOczy senatora Sextona jakby zamarzły. W jej twarz wwierciły się dwa kryształy lodu.\n– Uważaj, młoda damo.\nRachel ruszyła do drzwi. To ty uważaj, senatorze.\nTrzej mężczyźni siedzieli w milczeniu w namiocie. Lodowaty wiatr szarpał tkaniną, grożąc zerwaniem linek. Żaden z nich nie zwracał na to uwagi; bywali w sytuacjach o wiele groźniejszych.\nRozbity w płytkim zagłębieniu śnieżnobiały namiot był prawie niewidoczny. Zajmujący go mężczyźni dysponowali supernowoczesnym sprzętem łączności oraz bronią. Dowódca grupy miał kryptonim Delta Jeden. Był muskularny i zwinny, z oczami pustymi jak otaczający ich krajobraz.\nWojskowy chronometr na jego nadgarstku pisnął przenikliwie. Dźwięk zbiegł się z sygnałami wyemitowanymi przez zegarki jego towarzyszy.\nMinęło trzydzieści sekund.\nJuż czas. Znowu.\nDelta Jeden bez słowa zostawił swoich partnerów i wyszedł w ciemność i wyjący wiatr. Przez lornetkę na podczerwień omiótł oświetlony przez księżyc horyzont. Jak zawsze skupił uwagę na budowli. Stała kilometr dalej – ogromna, niezwykła, wzniesiona na jałowej ziemi. Obserwował ją już od dziesięciu dni, od czasu ukończenia budowy. Nie miał wątpliwości, że informacje kryjące się w jej wnętrzu zmienią świat. Ich ochrona już kosztowała ludzkie życie.\nW tej chwili wokół budowli panował spokój.\nNajważniejsze jednak było to, co działo się wewnątrz.\nDelta Jeden wszedł do namiotu i zwrócił się do żołnierzy:\n– Czas na przelot.\nObaj pokiwali głowami. Wyższy, Delta Dwa, otworzył i włączył laptopa. Usadowił się przed ekranem, położył rękę na joysticku i poruszył nią. Ukryty w oddalonej o tysiąc metrów budowli robot obserwacyjny wielkości komara odebrał sygnał i zbudził się do życia.\nRachel Sexton wciąż gotowała się ze złości, gdy jechała swoją białą integrą Leesburg Highway. Marcowe niebo było pogodne, ozdobione koronką nagich gałęzi klonów na wzgórzach Falls Church, lecz spokojne otoczenie nie studziło jej gniewu. Ostatni skok w sondażach powinien przydać ojcu choć odrobiny wdzięku, a jednak tylko podsycił jego wysokie mniemanie o sobie.\nFałsz ojca sprawiał jej ból tym większy, że poza nim nie miała nikogo bliskiego. Matka umarła przed trzema laty i Rachel wciąż miała w sercu niezagojone blizny po tym ciosie. Jedyną pociechę niosła jej świadomość, że śmierć z ironicznym współczuciem uwolniła matkę od żałosnej parodii małżeństwa z senatorem.\nZapiszczał pager, znów kierując jej myśli na drogę. Wiadomość brzmiała tak samo:\nZameldować się natychmiast u dyrektora NRO. Westchnęła. Już jadę, na miłość boską!\nCoraz bardziej zaniepokojona, skorzystała z tego wjazdu co zwykle, skręciła w drogę wewnętrzną i zatrzymała się przy wartowni obsadzonej przez uzbrojonych po zęby strażników. Adres 14225 Leesburg Highway był jednym z najbardziej utajnionych w kraju.\nGdy strażnik sprawdzał, czy w samochodzie nie ma urządzeń podsłuchowych, Rachel patrzyła na stojący w oddali ogromny gmach o powierzchni dziewięćdziesięciu tysięcy metrów kwadratowych. Kompleks NRO zajmował łącznie dwadzieścia osiem hektarów lesistego terenu i leżał niedaleko stolicy, w Fairfax, w stanie Wirginia. Fasadę budynku tworzyły lustrzane szyby, które podwajały i tak już imponującą liczbę czasz anten satelitarnych i radarów.\nDwie minuty później Rachel zostawiła wóz na parkingu i przeszła przez wypielęgnowane trawniki do głównego wejścia, gdzie napis wyryty w granicie informował:\nNARODOWE BIURO WYWIADOWCZE (NRO)1\nPo obu stronach kuloodpornych obrotowych drzwi stali, patrząc prosto przed siebie, dwaj uzbrojeni żołnierze piechoty morskiej. Przestępując próg, Rachel miała to samo wrażenie co zawsze… wrażenie, że wchodzi do brzucha śpiącego olbrzyma.\nW wysokim holu wyczuwała wokół siebie słabe echa ściszonych rozmów, jakby słowa przesączały się z biur na górze. Ogromna mozaika obwieszczała zadanie NRO:\nZAPEWNIENIE STANOM ZJEDNOCZONYM GLOBALNEJ PRZEWAGI INFORMACYJNEJ W CZASIE POKOJU I WOJNY\nNa ścianach wisiały wielkie fotografie przedstawiające starty rakiet, chrzest okrętów podwodnych, instalacje przechwytujące – dokumentacja wybitnych osiągnięć, które świętowano wyłącznie w obrębie tych murów.\nRachel jak zawsze poczuła, że sprawy świata zewnętrznego bledną. Wkraczała do świata cieni. Świata, w którym problemy dudniły jak towarowe pociągi, a rozwiązania podawane były szeptem.\nW drodze do ostatniego punktu kontrolnego zastanawiała się, jaki problem sprawił, że jej pager dzwonił dwukrotnie w ciągu trzydziestu minut. Podeszła do stalowych drzwi.\n– Dzień dobry, pani Sexton. – Strażnik powitał ją z uśmiechem.\nRachel odwzajemniła uśmiech, gdy wyciągnął w jej stronę mały pakiecik.\n– Zna pani procedurę.\nWzięła hermetyczne plastikowe opakowanie i wyjęła bawełniany płatek. Wsunęła go do ust jak termometr i trzymała pod językiem przez dwie sekundy, a potem pochyliła się, żeby strażnik mógł go wyjąć. Strażnik wsunął zwilżony płatek do szczeliny w stojącym z tyłu aparacie. Po czterech sekundach aparat potwierdził sekwencje DNA w ślinie Rachel. Na monitorze ukazało się jej zdjęcie i certyfikat bezpieczeństwa.\n– Wygląda na to, że wciąż jest pani sobą. – Wyciągnął płatek z maszyny i wrzucił do otworu, w którym uległ natychmiastowego spopieleniu. – Miłego dnia. – Wcisnął guzik i wielkie stalowe drzwi się otworzyły.\nRachel weszła w labirynt korytarzy. Nawet po sześciu latach pracy onieśmielałjąrozmach i zakres prowadzonych tutaj operacji. Agencja posiadała na terenie Stanów Zjednoczonych sześć innych obiektów, zatrudniała ponad dziesięć tysięcy agentów i dysponowała rocznym funduszem operacyjnym w wysokości ponad dziesięciu miliardów dolarów.\nNRO w absolutnym sekrecie stworzyło zdumiewający arsenał supernowoczesnych technik szpiegowskich: elektroniczne instalacje podsłuchowe o światowym zasięgu, satelity szpiegowskie, mikroukłady z cichym przekaźnikiem wbudowane w urządzenia telekomunikacyjne, a nawet globalną sieć nasłuchu podmorskiego zwaną Classic Wizard, składającą się z 1456 hydrofonów zainstalowanych na dnie oceanów i zdolnych do monitorowania ruchów statków na całej kuli ziemskiej.\nTechnologie NRO nie tylko pomagały Stanom Zjednoczonym wygrywać konflikty zbrojne, ale dostarczały też niekończący się strumień informacji agencjom takim jak CIA, NSA i Departament Obrony. W ten sposób biuro ułatwiało na przykład walkę z terroryzmem czy lokalizowanie działań zagrażających środowisku naturalnemu, a także zapewniało dane niezbędne do podejmowania decyzji w całym spektrum zagadnień.\nRachel była tak zwanym skrótowcem2. Jej praca polegała na analizowaniu rozbudowanych raportów i ujmowaniu ich treści w zwięzłe, jednostronicowe podsumowanie. Jak się okazało, miała do tego smykałkę. Dzięki wszystkim tym latom doszukiwania się sensu w bredniach mojego ojca, myślała.\nObecnie zajmowała najwyższe stanowisko w dziale skrótów – była łącznikiem NRO z Białym Domem. W zakres jej obowiązków wchodziło analizowanie codziennych raportów wywiadowczych, decydowanie, które są ważne dla prezydenta, streszczanie ich w jednostronicowe wyciągi, a następnie przesyłanie zwięzłego materiału prezydenckiemu doradcy do spraw bezpieczeństwa narodowego. W żargonie NRO Rachel Sexton „wypuszczała gotowy produkt i obsługiwała klienta”.\nTę trudną i czasochłonną pracę uważała za honorowe wyróżnienie, pozwalające przy okazji manifestować niezależność od ojca. Senator Sexton wielokrotnie proponował jej wsparcie, jeśli zrezygnuje z rządowej posady, ona jednak nie miała zamiaru zostać jego dłużnikiem. Los matki dobitnie świadczył o tym, co się może stać, kiedy ktoś taki jak on rozdaje karty.\nBrzęczenie pagera odbiło się echem w marmurowym holu.\nZnowu? Rachel nawet nie sprawdziła komunikatu.\nZachodząc w głowę, co, u licha, się dzieje, wsiadła do windy, minęła swoje piętro i pojechała prosto na górę.\nOkreślenie „przeciętny” w odniesieniu do dyrektora NRO byłoby zbyt pochlebne. William Pickering był niski, miał bladą karnację, pospolite rysy, łysinę i piwne oczy, które, choć oglądały najgłębsze tajemnice kraju, przywodziły na myśl dwie płytkie kałuże. A jednak w oczach ludzi, którzy dla niego pracowali, Pickering piętrzył się niczym góra. Jego spokojny sposób bycia i surowe zasady były w NRO owiane legendą. Niezwykle pracowity, noszący proste czarne garnitury, dorobił się przydomka „Kwakier”3. Będąc genialnym strategiem i wzorem kompetencji, kierował swoim światem z niedościgłą wprawą. Jego dewiza brzmiała: „Poznać prawdę. Działać w oparciu o nią”.\nKiedy Rachel stanęła na progu gabinetu, dyrektor rozmawiał przez telefon. Jego widok zawsze ją zaskakiwał – William Pickering zdecydowanie nie wyglądał na człowieka, który ma prawo obudzić prezydenta w środku nocy.\nPickering odłożył słuchawkę i gestem zaprosił ją, by weszła.\n– Agentko Sexton, proszę spocząć. – Jego głos był surowy i ostry.\n– Dziękuję, panie dyrektorze. – Rachel usiadła.\nWiększość ludzi odczuwała skrępowanie w towarzystwie dyrektora, który niczego nie owijał w bawełnę, ale ona zawsze go lubiła. Stanowił przeciwieństwo jej ojca – niezbyt imponujący fizycznie, zupełnie niecharyzmatyczny, wykonujący swoje obowiązki z bezinteresownym oddaniem, unikający rozgłosu, który tak uwielbiał senator.\nPickering zdjął okulary i popatrzył na nią.\n– Agentko Sexton, około pół godziny temu zadzwonił do mnie prezydent. W pani sprawie.\nRachel poruszyła się niespokojnie. Pickering słynął z bezpośredniego przechodzenia do rzeczy. Niezły początek, pomyślała.\n– Mam nadzieję, że nie chodzi o jakiś problem z moimi skrótami.\n– Przeciwnie. Powiedział, że Biały Dom jest pod wrażeniem pani pracy.\n– A więc czego chciał?\n– Spotkać się z panią. Osobiście. Natychmiast.\nJej niepokój znacznie się nasilił.\n– Spotkać się ze mną? W jakiej sprawie?\n– Cholernie dobre pytanie. Nie chciał mi powiedzieć.\nZatajanie informacji przed dyrektorem NRO przypominało próbę ochrony sekretów Watykanu przed papieżem. Popularny w środowisku wywiadowczym żart mówił, że jeśli William Pickering nie wie o jakimś zdarzeniu, to znaczy, iż nie miało ono miejsca. Rachel była w kropce.\nPickering wstał i zaczął spacerować przed oknem.\n– Poprosił, żebym natychmiast się z panią skontaktował i wysłał ją na spotkanie.\n– Przysłał środek transportu. Czeka na zewnątrz.\nRachel ściągnęła brwi. Prośba prezydenta była niezwykła, ale przede wszystkim niepokoiła ją zatroskana mina szefa.\n– Oczywiście, ma pan jakieś zastrzeżenia…\n– To chyba jasne! – Pickering pozwolił sobie na okazanie emocji, co nieczęsto mu się zdarzało. – Wybór takiej a nie innej chwili wydaje się niemal prymitywnie przejrzysty. Prezydent chce prywatnie spotkać się z córką człowieka, który wygrywa z nim w sondażach. Uważam, że to wysoce niestosowne. Pani ojciec bez wątpienia byłby temu przeciwny.\nWiedziała, że Pickering ma rację – co nie znaczy, że dbała o opinię ojca.\n– Ma pan wątpliwości co do pobudek prezydenta?\n– Przysięga zobowiązuje mnie do dostarczania informacji wywiadowczych aktualnej administracji, nie do osądzania jej polityki.\nTypowa odpowiedź Kwakra, pomyślała Rachel. William Pickering nie krył się z tym, że polityków uważa za figury przemykające po szachownicy, przy której zasiadają gracze jego pokroju – zaprawieni w boju „dożywotni”, biorący udział w grze dostatecznie długo, by postrzegać ją z pewnej perspektywy. Dwie pełne kadencje w Białym Domu, mawiał często Pickering, nie wystarczą, żeby zrozumieć prawdziwą złożoność pejzażu polityki globalnej.\n– Może to niewinna prośba – zasugerowała Rachel w nadziei, że prezydent jest ponad takie tanie chwyty w czasie kampanii. – Może potrzebuje streszczenia jakichś tajnych danych.\n– Bez obrazy, agentko Sexton, ale Biały Dom ma do dyspozycji wielu wykwalifikowanych skrótowców. Jeśli chodzi o jakąś wewnętrzną sprawę Białego Domu, prezydent powinien wiedzieć, że nie ma potrzeby kontaktować się z panią. Jeśli nie, powinien zdawać sobie sprawę, że nie należy prosić o aktywa NRO, a następnie odmawiać odpowiedzi na pytanie, w jakim celu to robi.\nPickering zawsze nazywał swoich pracowników „aktywami”, co wielu osobom wydawało się bezduszne.\n– Kampania pani ojca nabiera impetu – ciągnął Pickering. – Ogromnego rozpędu. Biały Dom niewątpliwie robi się nerwowy. – Westchnął. – Polityka to koszmarny biznes. Kiedy prezydent spotyka się w sekrecie z córką swojego przeciwnika, przypuszczam, że chodzi o coś więcej niż tylko o raporty wywiadowcze.\nRachel poczuła chłód. Przypuszczenia Pickeringa miały osobliwy zwyczaj sprawdzania się.\n– Obawia się pan, że Biały Dom znalazł się w sytuacji na tyle rozpaczliwej, żeby wciągnąć mnie do politycznej rozgrywki?\nPickering przez chwilę zwlekał z odpowiedzią.\n– Nie kryje się pani ze swoimi uczuciami do ojca i nie wątpię, że sztab prowadzący kampanię prezydenta jest świadom rozdźwięku między wami. Przyszło mi na myśl, że być może chcą w jakiś sposób wykorzystać panią przeciwko senatorowi.\n– Po czyjej stronie mam się opowiedzieć? – zapytała Rachel, tylko trochę żartując.\nDyrektor zachował niewzruszony wyraz twarzy. Popatrzył na nią surowo.\n– Słowo ostrzeżenia, agentko Sexton. Jeśli uważa pani, że relacje z ojcem przyćmiąjej osąd podczas rozmowy z prezydentem, radzę odmówić prośbie o spotkanie.\n– Odmówić? – Rachel zaśmiała się nerwowo. – Nie mogę odmówić prezydentowi.\n– Nie – przyznał dyrektor. – Ale ja mogę.\nJego głos zadudnił lekko, przypominając jej, że nazywano go Kwakrem także z innego powodu. Mimo niewielkiego wzrostu William Pickering, kiedy się wkurzył, mógł spowodować polityczne trzęsienie ziemi.\n– Moje obawy są oczywiste – powiedział. – Mam obowiązek chronić ludzi, którzy dla mnie pracują, i nie przyjmę do wiadomości nawet zawoalowanej sugestii, że któryś z nich mógłby zostać wykorzystany jako pionek w grze politycznej.\n– Niech się pani z nim spotka. Nie zobowiązuje się do niczego. Kiedy powie, co, u licha, chodzi mu po głowie, proszę do mnie zadzwonić. Jeśli uznam, że próbuje wciągnąć panią w polityczną grę, natychmiast pospieszę z odsieczą.\n– Dziękuję, panie dyrektorze. – Rachel wyczuwała w jego słowach troskę, której tak często brakowało jej rodzonemu ojcu. – Powiedział pan, że prezydent już przysłał samochód?\n– Niezupełnie. – Pickering zmarszczył czoło i wskazał za okno.\nRachel podeszła i spojrzała w kierunku, który pokazywał jego wyciągnięty palec.\nNa trawniku czekał jeden z najszybszych śmigłowców świata, zadartonosy MH-60G pavehawk. Na kadłubie widniały insygnia Białego Domu. Obok stał pilot, spoglądając na zegarek.\nRachel z niedowierzaniem popatrzyła na Pickeringa.\n– Biały Dom przysłał helikopter? Przecież to tylko dwadzieścia pięć kilometrów.\n– Widocznie prezydent chce albo pani zaimponować, albo panią zastraszyć. – Pickering zmierzył ją wzrokiem. – Sugeruję, żeby nie uległa pani ani jednemu, ani drugiemu.\nRachel pokiwała głową. Była onieśmielona i pod wrażeniem.\nCztery minuty później Rachel Sexton wyszła z NRO i wsiadła do helikoptera. Zanim zapięła pasy, maszyna oderwała się od ziemi i uniosła nad lasami Wirginii. Rachel spoglądała na przemykające w dole drzewa i czuła, jak przyspiesza jej puls. Przyspieszyłby jeszcze bardziej, gdyby wiedziała, że śmigłowiec wcale nie leci do Białego Domu.\nLodowaty wiatr szarpał płótno namiotu, ale Delta Jeden nie zwracał na to uwagi. Razem z Deltą Trzy patrzył na kolegę, który z chirurgiczną precyzją manipulował joystickiem. Na ekranie przed nimi widniał przekaz z maleńkiej kamery zamontowanej na mik-rorobocie.\nNiezrównane narzędzie monitorujące, pomyślał Delta Jeden. Nie posiadał się ze zdumienia za każdym razem, gdy je uruchamiali. Wydawało się, że ostatnimi czasy w świecie mikromechaniki fakt wyprzedza fikcję.\nUkłady mikroelektromechaniczne (MEMS4) – mikroboty – były szczytowym osiągnięciem technologii szpiegowskiej zwanej również „mucha na ścianie”.\nChociaż miniaturowe, zdalnie sterowane roboty wciąż kojarzą się z wymysłem science fiction, w rzeczywistości pojawiły się już w latach dziewięćdziesiątych XX wieku. W maju 1997 magazyn „Discovery” poświęcił im artykuł na pierwszej stronie, prezentując modele „latające” i „pływające”. Pływaki – nanookręty podwodne wielkości kryształków soli – mogły zostać wstrzyknięte do ludzkiego krwiobiegu zupełnie jak w filmie Fantastyczna podróż. Obecnie używa się ich w wiodących ośrodkach medycznych; zdalnie sterowane pływają w arteriach pacjentów, umożliwiając lekarzom oglądanie ich wnętrza i lokalizowanie zatorów tętniczych bez użycia skalpela.\nWbrew przewidywaniom skonstruowanie latającego mikrobota okazało się jeszcze prostsze. Technologia aerodynamiczna umożliwiająca zbudowanie maszyny latającej jest znana od czasów Kitty Hawk5, pozostała więc tylko kwestia miniaturyzacji. Pierwsze latające mikroboty, zaprojektowane przez NASA jako bezzałogowe narzędzia badawcze dla przyszłych misji na Marsa, miały kilkanaście centymetrów długości. Dzięki postępowi w dziedzinie nanotechnologii i mikromechanice oraz zastosowaniu superlekkich materiałów energochłonnych, latające mikroboty stały się rzeczywistością.\nPrawdziwy przełom nastąpił w nowej dziedzinie nauki, biomimice, zajmującej się naśladowaniem matki natury. Idealnym pierwowzorem dla zwrotnych, sprawnych mikrobotów stały się ważki. Sterowany przez Deltę Dwa model PH2 miał centymetr długości – tyle co komar – i był wyposażony w dwie pary przejrzystych, przegubowych, silikonowych skrzydełek, które zapewniały mu niezrównaną mobilność w powietrzu.\nKolejnym punktem zwrotnym stało się udoskonalenie układu napędowego mikrobota. Modele prototypowe mogły ładować komórki energetyczne w czasie unoszenia się pod źródłem jasnego światła, nie były więc idealne do prowadzenia ukradkowej obserwacji czy pracy w ciemnych pomieszczeniach. Nowsze modele mogły ładować się po prostu przez parkowanie w odległości kilku centymetrów od źródła pola magnetycznego. W nowoczesnym społeczeństwie pola magnetyczne są wszechobecne – monitory komputerowe, silniki elektryczne, głośniki, telefony komórkowe – stacji ładowania nigdy nie brakuje. Robot wpuszczony do danego pomieszczenia może przekazywać dźwięk i obraz praktycznie w nieskończoność. PH2 Delty Dwa pracował już ponad tydzień, nie sprawiając żadnych kłopotów.\nJak owad w ogromnej stodole, mikrobot latał bezgłośnie w nieruchomym powietrzu w wielkim centralnym pomieszczeniu budowli. Krążył nad niczego niepodejrzewającymi ludźmi – technikami, naukowcami, specjalistami z wielu dziedzin nauki – przekazując obraz z lotu ptaka do bazy. Delta Jeden wypatrzył na ekranie dwie znajome postacie pogrążone w rozmowie. Treść rozmowy miała być wyznacznikiem. Kazał Delcie Dwa opuścić PH2 i słuchać.\nManipulując urządzeniem sterującym, Delta Dwa włączył czujniki dźwięku, wycelował wzmacniacz paraboliczny i opuścił mikrobota na wysokość trzech metrów nad głowy rozmawiających mężczyzn. Przekaz był słaby, ale zrozumiały.\n– W ciąż nie mogę w to uwierzyć – mówił jeden z naukowców. Podniecenie w jego głosie nie zmalało, odkąd zjawił się tutaj przed czterdziestoma ośmioma godzinami.\nDrugi wyraźnie podzielał jego entuzjazm.\n– Czy kiedykolwiek… czy myślałeś kiedyś, że zobaczysz coś takiego?\n– Nigdy w życiu – odparł z uśmiechem pierwszy. – To jak cudowny sen.\nDelcie Jeden to wystarczyło. Wyglądało na to, że sytuacja rozwija się zgodnie z przewidywaniami. Delta Dwa odsunął mikrobota od rozmawiających i skierował go do kryjówki. Zaparkował maleńkie urządzenie w pobliżu cylindra generatora. Komórki energetyczne PH2 natychmiast zaczęły ładować się na następną misję.\nGdy pavehawk ciął poranne niebo, Rachel Sexton rozmyślała o dziwnych wydarzeniach, jakie miały miejsce tego poranka. Dopiero nad zatoką Chesapeake zdała sobie sprawę, że lecą w niewłaściwym kierunku. Początkowa konsternacja błyskawicznie ustąpiła niepokojowi.\n– Hej! – zawołała do pilota. – Co pan robi? – Jej głos był ledwo słyszalny w hałasie wirników. – Miał pan mnie zabrać do Białego Domu!\nPilot pokręcił głową.\n– Przykro mi, proszę pani. Prezydenta nie ma w Białym Domu. Rachel próbowała sobie przypomnieć, czy Pickering mówił konkretnie o Białym Domu, czy też po prostu przyjęła to miejsce przeznaczenia za oczywiste.\n– Spotka się z panią gdzie indziej.\n– Gdzie jest to „gdzie indziej”?\n– Dwadzieścia pięć kilometrów stąd.\nRachel spiorunowała go wzrokiem. Ten facet powinien być politykiem.\n– Kul unika pan równie dobrze jak pytań?\nPilot nie odpowiedział.\nPrzelot nad zatoką Chesapeake zabrał im niespełna siedem minut. Kiedy w polu widzenia ponownie ukazał się ląd, pilot skręcił na północ i okrążył wąski półwysep, na którym Rachel zobaczyła szereg pasów startowych i zabudowań w stylu wojskowym. Pilot opadł w ich stronę i wtedy zrozumiała, co to za miejsce. Sześć płyt wyrzutni i osmalone wieże były dobrą wskazówką, ale gdyby miała wątpliwości, ogromne litery wymalowane na dachu jednego z hangarów oznajmiały: WYSPA WALLOPS.\nNa wyspie Wallops znajdowała się jedna z najstarszych baz kosmicznych NASA. Wciąż używana do wystrzeliwania satelitów i testowania eksperymentalnych samolotów, leżała z dala od centrum uwagi.\nPrezydent jest na wyspie Wallops? To nie ma sensu.\nPilot ustawił maszynę równolegle do trzech pasów biegnących wzdłuż wąskiego półwyspu. Wydawało się, że kieruje się na drugi koniec środkowego.\n– Spotka się pani z prezydentem w jego gabinecie.\nRachel odwróciła się i zastanowiła, czy facet nie żartuje.\n– Prezydent Stanów Zjednoczonych ma gabinet na Wallops?\nPilot miał śmiertelnie poważną minę.\n– Prezydent Stanów Zjednoczonych ma gabinet, gdzie tylko zechce, proszę pani.\nWskazał koniec pasa. Rachel zobaczyła w dali lśniący wielki samolot i serce podeszło jej do gardła. Nawet z odległości trzystu metrów poznała jasnoniebieski kadłub zmodyfikowanego boeinga 747.\n– Spotkam się z nim na pokładzie…\n– Tak, proszę pani. Jego dom daleko od domu.\nRachel wbiła wzrok w imponującą maszynę opatrzoną wojskowym kryptonimem „VC-25-A”, dla reszty świata znaną pod inną nazwą – „Air Force One”.\n– Wygląda na to, że zwiedzi pani nowy – powiedział pilot, wskazując cyfry na stateczniku pionowym.\nRachel w osłupieniu pokiwała głową. Niewielu Amerykanów wie, że w rzeczywistości służbę pełnią dwa Air Force One – identyczne, specjalnie zmodyfikowane 747-200-Bs, jeden oznaczony numerem 280 000, a drugi 290 000. Oba latają z prędkością dziewięciuset pięćdziesięciu kilometrów na godzinę i są przystosowane do tankowania w powietrzu, co zapewnia im praktycznie nieograniczony zasięg.\nGdy pavehawk usiadł na pasie obok prezydenckiego samolotu, Rachel zrozumiała, dlaczego Air Force One bywa nazywany „latającym Białym Domem”. Jego widok onieśmielał.\nKiedy prezydent udawał się za granicę na spotkania z głowami państw, często prosił – powołując się na względy bezpieczeństwa – żeby spotkanie odbyło się na pasie startowym na pokładzie jego odrzutowca. Niewątpliwie innym ważnym powodem było zapewnienie sobie psychologicznej przewagi w negocjacjach. Wizyta w Air Force One z dwumetrowym napisem STANY ZJEDNOCZONE na kadłubie robiła znacznie większe wrażenie niż odwiedziny w Białym Domu. Pewna członkini gabinetu brytyjskiego zarzuciła prezydentowi Nixonowi, że „wymachuje jej przed nosem swoją męskością”, kiedy zaproponował spotkanie na pokładzie Air Force One. Załoga natychmiast przezwała samolot „Wielkim Fiutem”.\n– Pani Sexton? – Mężczyzna w marynarce służb specjalnych otworzył drzwi śmigłowca. – Prezydent czeka.\nRachel wysiadła i popatrzyła na strome schody przy pękatym kadłubie. Latający fallus, pomyślała. Kiedyś słyszała, że latający Gabinet Owalny ma ponad trzysta pięćdziesiąt metrów kwadratowych powierzchni, łącznie z czterema prywatnymi sypialniami, kojami dla dwudziestu sześciu członków załogi oraz dwoma kuchniami zdolnymi nakarmić pięćdziesiąt osób.\nWchodząc po schodach, Rachel czuła za plecami obecność agenta, który niemal deptał jej po piętach. Wysoko nad nią niczym maleńka rana w boku kolosalnego srebrnego wieloryba otwierały się drzwi. Szła ku nim z coraz mniejszą pewnością siebie.\nSpokojnie, Rachel. To tylko samolot.\nNa podeście agent uprzejmie ujął ją pod ramię i wprowadził do zaskakująco wąskiego korytarza. Skręcili w prawo i po przejściu paru metrów znaleźli się w luksusowo urządzonym, przestronnym pomieszczeniu. Rachel natychmiast poznała je ze zdjęć.\n– Proszę tu zaczekać – rzucił mężczyzna i odszedł.\nRachel została sama w wyłożonej drewnem słynnej kabinie dziobowej Air Force One. Służyła ona do odbywania zebrań, przyjmowania dygnitarzy i, najwyraźniej, onieśmielania gości bawiących tu po raz pierwszy. Wyłożona grubą jasnobrązową wykładziną dywanową zajmowała całą szerokość samolotu. Na wyposażenie składały się fotele obite tłoczoną skórą, okrągły klonowy stół, wypolerowane mosiężne lampy, sofa w stylu kontynentalnym i mahoniowy barek zastawiony ręcznie rżniętymi kryształami.\nPrzypuszczalnie według projektantów dziobowa kabina miała wywierać „wrażenie porządku i spokoju”. W przypadku Rachel Sexton spokój był ostatnią rzeczą, jaką odczuwała. Potrafiła myśleć tylko o tym, ilu wielkich przywódców tutaj siedziało i podejmowało decyzje, które wpłynęły na losy świata.\nWszystko mówiło o władzy, poczynając od lekkiego aromatu wybornego tytoniu fajkowego, a kończąc na wszechobecnym godle. Orzeł ze strzałami i gałązką oliwną w szponach był wyhaftowany na poduszkach, wyrzeźbiony na wiaderku do lodu, a nawet wydrukowany na korkowych podkładkach leżących na barze. Rachel podniosła jedną podkładkę, chcąc ją obejrzeć.\nZa jej plecami rozległ się głęboki głos:\n– Już kradnie pani suweniry?\nDrgnęła i okręciła się na pięcie, upuszczając podkładkę na podłogę. Przyklękła niezdarnie, żeby ją podnieść, odwróciła głowę i zobaczyła prezydenta Stanów Zjednoczonych, patrzącego na nią z rozbawieniem.\n– Nie jestem królewskiej krwi, pani Sexton. Nie trzeba padać przede mną na kolana.\nSenator Sedgewick Sexton rozkoszował się prywatnością wnętrza swojej limuzyny marki Lincoln, w potoku aut mknącej w kierunku biurowca, w którym mieścił się jego gabinet. Naprzeciwko niego Gabrielle Ashe, dwudziestoczteroletnia osobista asystentka, czytała rozkład dnia. Sexton słuchał jednym uchem.\nKocham Waszyngton, myślał, podziwiając jej idealne kształty, uwydatnione obcisłym kaszmirowym sweterkiem. Władza jest afrodyzjakiem… i ściąga do stolicy stada kobiet takich jak ona.\nGabrielle, absolwentka prestiżowego uniwersytetu w Nowym Jorku, marzyła, że pewnego dnia sama zostanie senatorem. Wyglądała oszałamiająco, była ostra jak bicz i, co najważniejsze, rozumiała zasady gry.\nByła Afroamerykanką, lecz jej skóra miała barwę ciemnego cynamonu lub mahoniu – wygodny kolor pośredni, który, jak Sexton wiedział, przewrażliwione „białasy” mogą aprobować bez uczucia, że zdradzają swoją drużynę. Opisywał ją swoim kumplom jako Halle Berry obdarzoną inteligencją i ambicjami Hillary Clinton, choć czasami myślał, że nawet taka definicja nie oddaje całej prawdy.\nGabrielle znacząco przyczyniła się do rozkręcenia jego kampanii, odkąd przed trzema miesiącami awansował ją na swoją osobistą asystentkę. I na dodatek pracowała za darmo. Jej rekompensatą za szesnastogodzinny dzień pracy była możliwość pogłębiania znajomości zasad gry u boku doświadczonego polityka.\nOczywiście, chełpił się Sexton, nakłoniłem ją do czegoś więcej niż tylko praca. Po awansie zaprosił ją na „wieczorowe szkolenie” do prywatnego gabinetu. Zgodnie z przewidywaniami młoda asystentka okazała należytą wdzięczność i tryskała chęcią sprawienia mu przyjemności. Z wypracowaną przez dziesięciolecia cierpliwością, roztoczył przed nią swoją magię, budując zaufanie, ostrożnie pozbawiając zahamowań, kusząc obietnicą władzy i wreszcie uwodząc.\nNie wątpił, że to doświadczenie seksualne było jednym z najlepszych w życiu młodej kobiety, a jednak w świetle dnia Gabrielle wyraźnie żałowała swojego postępku. Zażenowana, zaproponowała złożenie rezygnacji. Odmówił. Została, ale postawiła sprawę jasno. Od tej pory ich stosunki miały charakter wyłącznie służbowy.\nPełne usta asystentki wciąż się poruszały.\n– …nie bagatelizuj tej popołudniowej debaty w CNN. Nadal nie wiemy, kogo wystawi Biały Dom. Przejrzyj notatki, które przygotowałam. – Podała mu teczkę.\nSexton wziął teczkę, wdychając z lubością aromat jej perfum zmieszany z zapachem skórzanych obić.\n– Nie słuchasz – zganiła go.\n– Oczywiście, że słucham. – Uśmiechnął się szeroko. – Daj sobie spokój z tą debatą. W najgorszym wypadku przyślą stażystę niższego szczebla, a w najlepszym jakąś grubąrybę, którą zjem na lunch.\n– Świetnie. Do notatek dołączyłam listę najbardziej prawdopodobnych nieprzyjemnych tematów.\n– Bez wątpienia sami starzy podejrzani.\n– Z jednym wyjątkiem. Myślę, że możesz spotkać się z gwałtowną reakcją środowiska gejów na swoje wczorajsze komentarze w programie Larry’ego Kinga.\nSenator wzruszył ramionami.\n– Zgadza się. Kwestia legalizacji związków homoseksualnych.\nGabrielle obrzuciła go spojrzeniem pełnym dezaprobaty.\n– Wystąpiłeś przeciwko nim dość ostro.\nMałżeństwa homo, pomyślał z odrazą. Gdyby to zależało ode mnie, te cioty nie miałyby nawet praw wyborczych.\n– Dobrze, załagodzę trochę to wystąpienie.\n– Doskonale. Ostatnio podchodziłeś odrobinę zbyt radykalnie do wielu gorących tematów. Nie bądź taki pewny siebie. Opinia publiczna może się zmienić w jednej chwili. Teraz wygrywasz i nabrałeś rozpędu. Jedź na nim. Nie ma potrzeby wybijać piłki z boiska. Wystarczy utrzymać ją w grze.\n– Jakieś wiadomości z Białego Domu?\nGabrielle okazała pełne zadowolenia zakłopotanie.\n– W dalszym ciągu cisza. To informacja oficjalna. Twój przeciwnik stał się „Niewidzialnym Człowiekiem”.\nSexton ledwo wierzył w szczęście, jakie ostatnio mu dopisywało. Prezydent, który od wielu miesięcy ciężko pracował na trasie kampanii wyborczej, przed tygodniem zamknął się w Gabinecie Owalnym i od tej pory nikt go nie widział ani nie słyszał. Wyglądało na to, że nie jest w stanie znieść rosnącej fali poparcia dla swojego przeciwnika.\nGabrielle przeciągnęła ręką po rozprostowanych czarnych włosach.\n– Słyszałam, że sztab wyborczy Białego Domu jest równie zdezorientowany. Prezydent nie wyjaśnił przyczyny swojego zniknięcia i wszyscy są wściekli.\nGabrielle popatrzyła na niego znad okularów.\n– Dziś rano otrzymałam ciekawą wiadomość od mojego kontaktu w Białym Domu.\nSexton rozpoznał wyraz jej oczu. Gabrielle Ashe znów zdobyła poufne informacje. Zastanowił się, czy pozwala się dmuchać jakiemuś współpracownikowi prezydenta w zamian za sekrety dotyczące kampanii. W gruncie rzeczy miał to w nosie. Ważny jest wyłącznie dopływ informacji.\n– Chodzą słuchy – podjęła asystentka, ściszając głos – że prezydent zaczął się dziwnie zachowywać w ubiegłym tygodniu, po prywatnym spotkaniu z administratorem NASA. Wyszedł z zebrania wyraźnie poruszony. Natychmiast odwołał wszystkie spotkania i od tej pory pozostaje w bliskim kontakcie z NASA.\nSextonowi spodobało się to, co usłyszał.\n– Sądzisz, że NASA dostarczyła kolejne złe wieści?\n– Na to wygląda – powiedziała z nadziej ą. – I wieści musiały być naprawdę straszne, skoro zostawił wszystko z dnia na dzień.\nSexton pogrążył się w zadumie. Najwyraźniej w NASA rzeczywiście zdarzyło się coś złego. W przeciwnym wypadku prezydent rzuciłby mu to w twarz. Sam ostatnio porządnie mu dołożył, podnosząc kwestię funduszy NASA. Szereg nieudanych misji wraz z nagminnym przekraczaniem budżetu sprawił, że agencję kosmiczną spotkał wątpliwy zaszczyt: stała się nieoficjalną ikoną rozrzutności i nieudolności rządu. Niewielu polityków poważyłoby się atakować NASA – jeden z najbardziej znaczących symboli amerykańskiej dumy – w celu zdobycia głosów, on jednak miał broń, jaką nie dysponował nikt inny. Jego bronią była Gabrielle Ashe. I jej nieomylny instynkt.\nBystra młoda kobieta zwróciła jego uwagę kilka miesięcy temu, kiedy pracowała na stanowisku koordynatora w biurze wyborczym w Waszyngtonie. Wypadł wtedy marnie w sondażach przedwyborczych, a jego słowa krytykujące wydatki rządowe trafiały w próżnię. Gabrielle Ashe podesłała mu notkę sugerującą radykalną zmianę kursu kampanii. Poradziła, by skoncentrował się na ciągłym przekraczaniu budżetu przez NASA i subwencjach stale płynących z Białego Domu, podając to jako typowy przykład beztroskiego szastania pieniędzmi przez prezydenta Herneya.\n„Utrzymanie NASA kosztuje Amerykanów fortunę – napisała, dołączając listę zestawień finansowych, porażek i subsydiów. – Wyborcy nie mają o tym pojęcia. Będą zaskoczeni. Myślę, że powinien pan uczynić z NASA kwestię polityczną”.\n– Tak, równie dobrze mogę wystąpić przeciwko śpiewaniu hymnu narodowego na meczach baseballowych.\nPrzez kolejne tygodnie Gabrielle zasypywała go informacjami dotyczącymi NASA. Im więcej ich czytał, tym bardziej był przekonany, że dziewczyna ma rację. Nawet według norm przyjętych dla agencji rządowych NASA była finansową studnią bez dna – drogą, nieefektywną i w ostatnich latach rażąco niekompetentną.\n– Pieniądze na edukację? Ha, może obetnę o połowę program kosmiczny. NASA wydaje rocznie piętnaście miliardów dolarów na badania kosmosu, sądzę więc, że dałbym sobie radę z wydaniem siedmiu i pół miliarda dla dobra dzieci na Ziemi.\nMenedżerowie jego kampanii wstrzymali oddech, przerażeni tak beztroską uwagą. Całe kampanie waliły się w gruzy z powodów błahszych, niż strzelanie na chybił trafił do NASA. W studiu zapaliły się lampki sygnalizujące rozmowy telefoniczne. Sztab kampanii Sextona zmartwiał; kosmiczni patrioci osaczają ofiarę.\nLecz stało się coś niespodziewanego.\n– Piętnaście miliardów rocznie? – zapytał pierwszy rozmówca, wyraźnie zaszokowany. – Na pewno miliardów? Mówi pan, że klasa matematyczna mojego syna jest przepełniona, ponieważ szkoły nie stać na zatrudnienie nauczycieli, a NASA wydaje piętnaście miliardów dolarów rocznie na fotografowanie kosmicznego pyłu?\n– Tak… to prawda – zaczął Sexton ostrożnie.\n– Absurd! Czy prezydent może coś z tym zrobić?\n– Jak najbardziej – zapewnił z większą pewnością siebie. – Prezydent może zawetować budżet każdej agencji, którą uważa za przeinwestowaną.\n– W takim razie może pan liczyć na mój głos, senatorze Sexton. Piętnaście miliardów na badania kosmiczne, a nasze dzieci nie mają nauczycieli… To skandal! Powodzenia, senatorze, mam nadzieję, że się panu uda.\n– Senatorze, niedawno czytałem, że Międzynarodowa Stacja Kosmiczna NASA znacznie przekroczyła budżet. Podobno prezydent zamierza przyznać agencji dotacje z funduszu awaryjnego, żeby prace nad projektem nie zostały wstrzymane. Czy to prawda?\n– Prawda! – Wyjaśnił, że budowa stacji kosmicznej początkowo była pomyślana jako wspólne przedsięwzięcie dwunastu krajów, które miały dzielić się kosztami. Gdy przystąpiono do realizacji projektu, budżet zaczął wymykać się spod kontroli i wiele krajów się wycofało. Zamiast zamknąć projekt prezydent postanowił pokryć wszystkie wydatki. – Koszt budowy stacji wzrósł z planowanych ośmiu miliardów do oszałamiających stu miliardów dolarów!\n– Do cholery, dlaczego prezydent nie przykręci kurka?\n– To bardzo dobre pytanie. Na nieszczęście jedna trzecia elementów konstrukcyjnych już jest na orbicie, dokąd, nawiasem mówiąc, została wysłana za pieniądze z podatków. Przykręcenie kurka byłoby równoznaczne z przyznaniem, że prezydent wyrzucił w błoto wiele miliardów waszych dolarów.\nZ programu, w trakcie którego tylko kilku twardogłowych zwolenników NASA wygłosiło wzruszające kazania o odwiecznym dążeniu człowieka do zdobywania wiedzy, wynikał następujący wniosek: Sexton trafił w wyborczą dziesiątkę, odkrywając nowy, jeszcze nieeksploatowany kontrowersyjny „gorący temat”, który trafił w czuły punkt wyborców.\nTeraz, siedząc razem z nią w limuzynie, Sexton wiedział, że Gabrielle po raz kolejny dowiodła swojej wartości. Nowe informacje o tajnym spotkaniu prezydenta z administratorem NASA sugerują niewątpliwie dalsze kłopoty NASA – być może następny kraj wycofał się z finansowania stacji kosmicznej.\n– Cieszę się, że mogła pani przyjechać – mówił prezydent Herney, potrząsając ręką Rachel. Jego uścisk był ciepły i przyjacielski.\n– O… oczywiście, panie prezydencie. Spotkanie z panem to dla mnie zaszczyt.\nPrezydent uśmiechnął się uspokajająco, a wówczas Rachel na własnej skórze przekonała się o prawdziwości otaczającej go legendy. Tego człowieka cechowała niewymuszona swoboda, tak uwielbiana przez politycznych karykaturzystów – niezależnie od stopnia zniekształcenia wizerunku nikt nie mógł wątpić w szczerość jego przyjaznego uśmiechu i naturalność wewnętrznego ciepła. Z jego oczu przez cały czas promieniowała życzliwość i godność.\n– Jeśli raczy mi pani towarzyszyć – powiedział wesoło – mam filiżankę kawy przeznaczoną specjalnie dla pani.\nIdąc przez samolot, Rachel zauważyła, że jak na człowieka, który przegrywa w sondażach, Herney sprawia wrażenie nadzwyczaj zadowolonego i wyluzowanego. Jego swobodę podkreślał strój – niebieskie dżinsy, koszulka polo i buty trekkingowe.\nSpróbowała nawiązać rozmowę.\n– Czy… czy uprawia pan turystykę pieszą, panie prezydencie?\n– Ależ skąd. Moi doradcy do spraw kampanii zadecydowali, że taki powinien być mój nowy wizerunek. Co pani sądzi?\n– Prezentuje się pan bardzo… hm… męsko, panie prezydencie.\nHerney zachował kamienny wyraz twarzy.\n– Doskonale. Uważamy, że dzięki temu odbiorę pani ojcu trochę głosów kobiet. – Po chwili uśmiechnął się szeroko. – Pani Sexton, to żart. Chyba oboje wiemy, że potrzebuję czegoś więcej niż koszulki polo i niebieskich dżinsów, żeby wygrać wybory.\nJego bezpośredniość i dobry humor sprawiły, że Rachel szybko zapomniała o zdenerwowaniu. Braki w tężyźnie fizycznej prezydent nadrabiał z nawiązką dyplomatycznym zachowaniem. Nie ulegało wątpliwości, że to wrodzony dar Zachary’ego Herneya.\nRachel szła z nim w stronę ogona samolotu. Im dalej się posuwali, tym mniej wnętrze przypominało samolot – zakrzywione korytarze, ściany pokryte tapetą, nawet siłownia wyposażona w stepper i wiosła. Co dziwne, samolot sprawiał wrażenie zupełnie pustego.\n– Podróżuje pan samotnie, panie prezydencie?\n– Szczerze mówiąc, niedawno wylądowałem.\n– Moi współpracownicy opuścili pokład tuż przed pani przybyciem – wyjaśnił. – Niedługo spotkam się z nimi w Białym Domu, ale z panią wolę porozmawiać tutaj.\n– Żeby mnie zastraszyć?\n– Przeciwnie. Zdobyć pani szacunek, pani Sexton. W Białym Domu nie można liczyć na prywatność, a wieści o naszym spotkaniu postawiłyby panią w niezręcznej sytuacji wobec ojca.\n– W takim razie doceniam pański wybór, panie prezydencie.\n– Wydaje się, że z dużym wdziękiem udaje się pani zachowywać delikatną równowagę. Nie widzę powodów, żeby ją zakłócać.\nRachel wróciła myślami do porannego spotkania z ojcem. Wątpiła, czy on uznałby jej zachowanie za pełne wdzięku. Zach Herney natomiast zamierzał postąpić przyzwoicie. Choć przecież nie musiał.\n– Oczywiście. – Czy mogę mówić ci Zach?\n– Moje biuro. – Prezydent wskazał rzeźbione klonowe drzwi.\nGabinet na pokładzie Air Force One był znacznie przytulniejszy od swojego odpowiednika w Białym Domu, lecz umeblowanie cechowała ta sama surowa prostota. Na biurku piętrzyły się stosy papierów, a za nim wisiał imponujący obraz olejny przedstawiający trzymasztowy szkuner pod pełnymi żaglami, walczący z szalejącym sztormem. W obecnej chwili wydawał się doskonałą metaforą prezydentury Zacha Herneya.\nPrezydent wskazał Rachel jeden z trzech foteli stojących przed biurkiem. Usiadła. Spodziewała się, że sam zajmie miejsce za biurkiem, ale przysunął fotel i usiadł obok niej.\n– Rachel… – zaczął Herney i westchnął ze zmęczeniem. – Domyślam się, że jesteś cholernie zaskoczona, siedząc tutaj ze mną, prawda?\n– W istocie, panie prezydencie, jestem zaskoczona.\nHarney roześmiał się głośno.\n– Cudownie. Nie codziennie udaje mi się zaskoczyć pracownika NRO.\n– Nie codziennie pracownik NRO jest zapraszany na pokład Air Force One przez prezydenta w butach trekkingowych.\n– Śmietanka i cukier? – zapytał Herney, podnosząc się, żeby nalać kawy do kubków.\n– Śmietankę, proszę. – Rachel delektowała się bogatym aromatem. Prezydent Stanów Zjednoczonych osobiście nalewa mi kawę?\n– Autentyczna paul revere. Jeden z drobnych luksusów.\n– Mam niewiele czasu… – powiedział prezydent, gdy już napełnił swój kubek i usiadł. – Przejdźmy więc do interesów. – Wrzucił do kawy kostkę cukru i popatrzył na Rachel. – Przypuszczam, że Bill Pickering ostrzegł, iż jedynym powodem spotkania może być wykorzystanie cię do uzyskania przewagi politycznej?\n– W istocie, panie prezydencie, dokładnie tak powiedział.\n– Niepoprawny cynik.\n– Pomylił się?\n– Żartujesz? – parsknął prezydent ze śmiechem. – Bill Pickering nigdy się nie myli. Trafił w dziesiątkę. Jak zwykle.\nPierwszy raz zobaczyła jego wystąpienie trzy lata temu, gdy była na ostatnim roku nauk politycznych na uniwersytecie Cornell. Wiedziała, że nigdy nie zapomni, jak jego oczy przemykały po twarzach słuchaczy, jakby wysyłając bezpośrednie przesłanie – „zaufaj mi”. Po przemówieniu Sextona ustawiła się w kolejce, żeby go poznać.\n– Gabrielle Ashe – powiedział senator, odczytując jej nazwisko z plakietki. – Śliczne nazwisko dla ślicznej kobiety. – Jego spojrzenie dodawało otuchy.\n– Dziękuję, panie senatorze – odparła, ściskając jego dłoń i czując jego siłę. – Pańskie przesłanie zrobiło na mnie wielkie wrażenie.\n– Miło mi to słyszeć! – Sexton wsunął w jej rękę wizytówkę. – Szukam błyskotliwych młodych umysłów, które podzielają moją wizję. Kiedy skończy pani szkołę, proszę mnie odszukać. Być może zaproponujemy pani pracę.\nGabrielle otworzyła usta, żeby mu podziękować, ale senator już witał się z następną osobą. W czasie następnych miesięcy śledziła rozwój jego kariery w telewizji. Patrzyła z podziwem, gdy sprzeciwiał się wielkim wydatkom rządowym – proponował cięcia budżetowe, usprawnienie pracy urzędu skarbowego, odchudzenie Rządowej Agencji do Walki z Narkotykami, a nawet redukcję rozbudowanych programów administracji państwowej. Potem, kiedy jego żona zginęła w wypadku samochodowym, Gabrielle przyglądała się, jak Sexton, sobie wiadomym sposobem, przemienia minusy w plusy. Otrząsnął się z cierpienia i oznajmił światu, że będzie ubiegał się o urząd prezydenta, resztę swojej służby publicznej poświęcając pamięci małżonki. Wtedy Gabrielle zadecydowała, że chce brać udział w jego kampanii wyborczej.\nGabrielle wspomniała noc w jego luksusowym gabinecie i skuliła się, broniąc się przed napływem żenujących wspomnień. Co ja sobie myślałam? Wiedziała, że powinna się sprzeciwić, ale nie była w stanie tego zrobić. Sedgewick Sexton od tak dawna był jej idolem… i pomyśleć, że chciał właśnie ją.\n– Dobrze się czujesz? – Sexton patrzył na nią uważnie.\nGabrielle spiesznie błysnęła uśmiechem.\n– Chyba nie myślisz wciąż o tej świni?\n– Tak, wciąż jestem trochę zmartwiona.\n– Zapomnij o tym. Ta świnia była najlepszą rzeczą, jaka spotkała moją kampanię.\nŚwinia, czego Gabrielle nauczyła się w bolesny sposób, była politycznym odpowiednikiem przecieku informacji mówiących na przykład o tym, że rywal używa powiększacza penisa albo jest prenumeratorem czasopisma „Przystojniak”. Podkładanie świni nie było chwalebną taktyką, lecz mogło przynieść ogromne korzyści.\nW tym przypadku wszystko obróciło się przeciwko Białemu Domowi. Mniej więcej przed miesiącem sztab wyborczy prezydenta, zaniepokojony spadającymi notowaniami, postanowił zadziałać agresywnie i puścił do prasy historię, którą uważał za prawdziwą – że senator Sexton ma romans ze swoją osobistą asystentką,\nGabrielle Ashe. Na nieszczęście dla Białego Domu zabrakło niepodważalnych dowodów. Senator Sexton, zwolennik doktryny, że najlepszą obroną jest zdecydowany atak, przystąpił do kontrofensywy. Zwołał konferencję prasy ogólnokrajowej, aby dać wyraz swojej niewinności i wściekłości. „Nie mogę uwierzyć, powiedział, patrząc w kamery z bólem w oczach, że prezydent chciał zhańbić pamięć mojej żony złośliwymi oszczerstwami”.\nPóźniej, choć była pewna, że stawia na najsilniejszego konia w wyścigu do prezydenckiego fotela, zaczęła się zastanawiać, czy jest to koń najlepszy. Bliska współpraca z Sextonem otwierała oczy – przypominała wycieczkę za kulisy studia Universal, gdzie dziecięcy zachwyt nad filmami zostaje przygaszony przez zrozumienie, że Hollywood wcale nie jest krainą czarów.\n– To, co zaraz powiem, Rachel, jest opatrzone klauzulą tajności UMBRA – oznajmił prezydent. – Znacznie wykracza poza twój obecny status.\nRachel miała wrażenie, że napierają na nią ściany Air Force One. Prezydent kazał dostarczyć ją na Wallops, zaprosił na pokład swojego samolotu, nalał jej kawy, powiedział prosto z mostu, że chce wykorzystać ją w celu uzyskania politycznej przewagi nad jej rodzonym ojcem, a teraz oznajmi, że zamierza nielegalnie przekazać jej tajne informacje. Zach Herney sprawiał wrażenie dobrodusznego, lecz Rachel Sexton dowiedziała się właśnie pewnej bardzo ważnej rzeczy – ten człowiek umie błyskawicznie przejmować kontrolę nad sytuacją.\n– Dwa tygodnie temu – podjął, patrząc jej prosto w oczy – NASA dokonała pewnego odkrycia.\nSłowa na chwilę zawisły w powietrzu. Wreszcie Rachel zdołała je przetworzyć. Odkrycie NASA? Najnowsze dane wywiadowcze nie sugerowały, że w agencji kosmicznej dzieje się coś niezwykłego. Oczywiście, w obecnych czasach „odkrycie NASA” zwykle sprowadzało się do oświadczenia, że jakiś nowy projekt jest poważnie niedofinansowany.\n– Zanim powiem coś więcej – ciągnął prezydent – chciałbym wiedzieć, czy podzielasz cyniczne podejście ojca do badań kosmosu.\n– Mam nadzieję, że nie wezwał mnie pan tutaj po to, żeby poprosić o kontrolowanie wystąpień mojego ojca przeciwko NASA.\n– Do licha, nie. Miałem do czynienia z Senatem dostatecznie długo, by wiedzieć, że nikt nie może kontrolować Sedgewicka Sextona.\n– Mój ojciec jest oportunistą, panie prezydencie. Podobnie jak większość polityków, którzy odnoszą sukcesy. I, niestety, NASA sama stworzyła okazję.\nNiedawna seria niepowodzeń NASA mogła śmieszyć albo być powodem do rozpaczy – satelity rozpadające się na orbicie, sondy kosmiczne, które nie wysyłały sygnałów na Ziemię, dziesięciokrotnie większy koszt budowy Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, wycofywanie się państw członkowskich, które uciekały jak szczury z tonącego okrętu. Wyrzucono w błoto miliardy dolarów, a senator Sexton jechał na tej stracie jak na fali – na fali, która, co wydawało się przesądzone, miała zanieść go na brzegi Pennsylvania Avenue pod numer 1600.\n– Przyznam – mówił prezydent – że ostatnio NASA przypominała chodzące nieszczęście. Za każdym razem, gdy odwracam głowę, podają mi kolejny powód, żeby przestać ich finansować.\n– A jednak, panie prezydencie, niedawno czytałam, że w ubiegłym roku dofinansował pan agencję kolejnymi trzema milionami z funduszu rezerwowego, żeby tylko pozostała wypłacalna.\n– Pani ojciec był tym zachwycony, prawda? – zaśmiał się prezydent.\n– To przypomina podsyłanie amunicji plutonowi egzekucyjnemu.\n– Słyszała go pani w Nightline? „Zach Herney jest uzależniony od kosmosu, a podatnicy płacą za jego nałóg”.\n– A pan pozwala mu udowadniać, że ma rację.\nHerney pokiwał głową.\n– Nie robię tajemnicy z tego, że jestem wielkim sympatykiem NASA. Zawsze byłem. Jestem dzieckiem wyścigu kosmicznego – sputnik, John Glenn, Apollo Jedenaście – i nigdy nie wzbraniałem się przed wyrażaniem podziwu i dumy z naszego programu kosmicznego. Moim zdaniem pracownicy NASA są pionierami współczesnej historii. Przecierają szlaki, próbują dokonać niemożliwego, godzą się z porażką, a potem wracają do deski kreślarskiej, podczas gdy cała reszta trzyma się z tyłu i krytykuje.\nRachel milczała, wyczuwając, że pod spokojnym zachowaniem prezydenta płonie oburzenie i wściekłość na antykosmiczną retorykę jej ojca. Zastanawiała się, co takiego znalazła NASA. Prezydent nie śpieszył się, żeby to wyjawić.\n– Dzisiaj sprawię – rzekł z mocą – że zmienisz opinię o NASA.\n– Mój głos już pan ma, panie prezydencie. Może zechce pan skoncentrować się na reszcie kraju.\n– Zamierzam. – Z uśmiechem napił się kawy. – Zamierzam też prosić cię o pomoc. – Umilkł i pochylił się w jej stronę. – O bardzo niezwykłą pomoc.\n– Zakładam – podjął prezydent, dolewając kawy do obu kubków – że wiesz o projekcie NASA zwanym EOS6?\n– System obserwacji Ziemi. Wydaje mi się, że ojciec wspomniał o nim parę razy.\nPrezydent ściągnął brwi, słysząc tę słabą próbę sarkazmu. Prawda była taka, że senator Sexton mówił o systemie obserwacji Ziemi przy każdej możliwej okazji. Było to jedno z najbardziej kontrowersyjnych i kosztownych przedsięwzięć NASA – umieszczenie w przestrzeni kosmicznej konstelacji pięciu satelitów, które miały obserwować i analizować środowisko naturalne Ziemi: zmniejszanie się warstwy ozonowej, topnienie lodu polarnego, globalne ocieplenie, defoliację lasów tropikalnych. Celem EOS było dostarczenie ekologom unikatowych danych makroskopowych, umożliwiających lepsze planowanie przyszłości planety.\n– Może to cię zdziwi, ale odkrycie NASA zostało dokonane przez EOS.\n– Nie słyszałam o żadnym odkryciu dokonanym przez EOS.\n– Wiem. NASA wolała na jakiś czas zachować pomyślne wieści dla siebie.\n– Z mojego doświadczenia wynika, panie prezydencie, że kiedy chodzi o NASA, brak wiadomości generalnie jest złą wiadomością.


mu klienta w bardzo krótkim czasie i zamontowane we wcześniej przygotowanym miejscu. Również ich obsługa prowadzona jest przy pomocy fachowców, którzy potrafią udzielać porad doradczych oraz przyjeżdżać do domu klienta wówczas, gdy zgłasza on jakiś problem. Wszystko to sprawia, że wiele osób dokonujących zakupu pomp ciepła jednocześnie korzysta z usług doradczych świadczonych w różnego rodzaju miejscach, a nie tylko w sklepie, który je wypuścił do sprzedaży. Montaż instalacji gazowej w domuOgrzewanie domu gazem stanowi bardzo wygodny sposób na jego nagrzewanie w okresie zimowym. Chociaż wydaje się on nieco drogi, to jednak wystarczy zgłosić do gazowni rozpoczęcie okresu grzewczego, żeby opłaty za zużycie gazu były nieco inaczej obliczane. Sam montaż instalacji gazowej w domu powinien zostać wykonany jeszcze w czasie wykańczania postawionego budynku, ponieważ wówczas można dostosować kupowane grzejniki do wybranego sposobu ogrzewania domu. W wyborze dobrego piecyka mogą pomóc pracownicy firmy sprzedającej piecyki gazowe. Ich rodzaj musi zostać dostosowany do wielkości samego budynku i wielkości zakupionych grzejników. Również pierwsze uruchomienie piecyka gazowego powinno być wykonywane przez specjalistów. Jak zautomatyzować proces? Podczas kursu na zawodowego elektryka coraz częściej możemy spotkać się z różnymi rodzajami programowania. Otóż, jak może niewiele osób wie, odpowiednie zaprogramowanie urządzenia jest często połączone z jego typowo elektrycznymi funkcjami. Dlatego też wielu specjalistów w zakresie naprawy instalacji elektrycznych musi posiadać także wiedzę z zakresu pisania programów, które odpowiednio pokierowałyby działaniami urządzenia. W dzisiejszych czasach coraz więcej sprzętów jest uzbrojonych w skomplikowane elementy elektryczne, którym muszą zostać zadane odpowiednie nastawy tak, aby cały układ działał sprawnie.\nZima - co warto wiedzieć o ogrzewaniuO nagrzewnicach - kilka ważnych informacjiSposoby na ogrzewanie magazynówJak mieć ciepło w domu, w domku ogrodowym lub w magazynie?Kilka ciekawostek dotyczących ogrzewaniaKilka faktów na temat ogrzewaniaZimowo - kilka ciekawostek o ogrzewaniuOgrzewanie - zimowy niezbędnik Zima - co warto wiedzieć o ogrzewaniuOgrzewanie problematycznych przestrzeni, takich jak magazynyPoradnik zimowy - ogrzewanieOgrzewanie problematycznych przestrzeni, takich jak magazynyCo warto wiedzieć o ogrzewaniuRóżne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniuCo warto wiedzieć o ogrzewaniu?Piece, kotły, nagrzewnice - co powinieneś o tym wiedziećNagrzewnice, kaloryfery, ogrzewanie - kilka cieplych slówJak mieć ciepło w domu, w domku ogrodowym lub w magazynie?Kilka faktów na temat ogrzewaniaO nagrzewnicach - kilka ważnych informacjiOgrzewanie - tego mogłeś nie wiedziećSposoby na ogrzewanie zimowych tarasówKilka faktów na temat ogrzewaniaKilka ciekawostek dotyczących ogrzewaniaOszczędne ogrzewanie pompą ciepłaKilka sposobów na ogrzewanie - o nagrzewnicachJak mieć ciepło w domu, w domku ogrodowym lub w magazynie?Co warto wiedzieć o ogrzewaniuOgrzewanie - tego mogłeś nie wiedziećRóżne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniu


rozwój eksportu – Rozwój Eksportu\nPoprzednie artykuły koncentrowały się na szansach oraz wymaganiach dotyczących pozyskania przez firmę środków zewnętrznych na rozpoczęcie eksportu. Teraz skupimy się na rozwoju eksportu tj. na wsparciu prowadzonych już działań eksportowych firmy. Przede wszystkim, należy\nDziś opiszemy krotko o działaniu 2.4 Współpraca gospodarcza i promocja w ramach RPO Opolskiego. Piszemy krótko, bo czas naboru jest tak krótki, że nie ma czasu się rozpisywać. Pierwszy nabór do programu odbędzie się 23.09.2015 - 30.09.2015 czyli mamy jakieś 7 dni na składane