Kobiety porzucone w ciąży. Jakie emocje nimi targają? | Dzień Dobry TVN\nFot. Getty Images/GlobalStock\nZ jakimi emocjami muszą sobie radzić kobiety, które zostały porzucone przez swojego partnera w czasie ciąży? Dlaczego często obwiniają o to siebie? W Dzień Dobry TVN rozmawialiśmy o tym z psycholog Joanną Heidtman.\nCiąża i rodzicielstwo jest testem dla związku\nJoanna Heidtman, psycholog i socjolog:\nTaka iluzja, że jest źle, ale dziecko to naprawi jest bardzo niebezpieczna. Wydaje mi się, że kobiety częściej mają taką nadzieję.\nZ doświadczenia przeprowadzonego przez (więcej)\nTo jest ogromny zawód\nTo jest ogromny zawód. Jakakolwiek ta relacja była wcześniej, ale była relacją. Wcześniej kobieta, w tej relacji, miała jakieś poczucie bezpieczeństwa albo nadziei. Nagle to całkowicie pęka. To jest zawsze utrata istotna. W tym przypadku jest inaczej bo ona już jest matką będąc w ciąży i już jest samotną matką. Potem się bardzo ciekawie te wszystkie emocje przemieszczają.\nCzasami te emocje idą całkowicie w więź z dzieckiem. Gdy ta emocja zaczyna być tak wszechogarniająca relacje z dzieckiem, to możemy sobie wyobrazić, że to może być potem szkodliwe dla dorastającego potomstwa.\nKobiety częściej obwiniają siebie\nBadania pokazują, że kobiety częściej niż mężczyźni, jeżeli związek się rozpada, to mają pierwszy taki odruch, że coś z nimi jest nie tak. Powoduje to zjazd poczucia własnej wartości. Jednak bywa to raczej krótkie. Bo potem pojawia się świadomość, że jest dziecko.\nDlaczego mężczyźni porzucają kobiety w ciąży?\nKażdy przypadek rozpatruje się osobno. Jest to np. kwestia dojrzałości. Jako socjolog zastanawiam się czy aby nie ma też jakiegoś przyzwolenia społecznego. Czy gdy mężczyzna zostawia kobietę z dzieckiem to nie patrzy się na to nieco inaczej niż na kobietę która odchodzi.\nOlga Frycz rozstała się z partnerem po ponad trzech latach związku >>>\n"Mój partner mnie zdradził" Czy mu wybaczyć? Jak poradzić sobie ze zdradą? >>>\nCzy warto angażować się w związek ze starszym mężczyzną? >>>\nNie jestem admiratorem tej pani. Jej wypowiedzi nie przekonują mnie.\nCzęsto to kobiety są niedojrzałe idąc z byle kim do łóżka.


Kasza kukurydziana na słodko przepis – Zobacz na przepisy.pl\nKaszę kukurydziana ugotuj.\nJabłka obierz i utrzyj.\nŚliwki umyj i również utrzyj.\nUgotowaną kaszę kukurydzianą przełóż do żaroodpornego naczynia.\nPrzykryj utartymi jabłkami i śliwkami, po czym zapiecz.\nPosyp siekanymi orzechami.


Odpowiedzi: 25 Ilość wyświetleń: 3128 Data: 9/10/2015 4:53:07 PM Liczba szacunów: 0\n[...] po godzince. Bo moim głównym problemem jak to po ciąży jest brzuch. Niby płaski a jednak na dole jest taki cholerny jak ja to mówię "grzybek", lekko wypukły i tego się chce szybko pozbyć. Daje sobie czas do końca roku na powrót do dobrej formy W takim razie od jutra wprowadzam zmiany i opiszę efekty za jakiś czas. Dziękuje za pomoc!\nOdpowiedzi: 24 Ilość wyświetleń: 2702 Data: 8/10/2011 8:47:00 PM Liczba szacunów: 0\nOdpowiedzi: 24 Ilość wyświetleń: 2702 Data: 10/4/2011 5:35:17 PM Liczba szacunów: 0\nDziewczyny! Natalia ma 16 lat, chce schudnąć ale jak widać nie ma pojęcia o diecie i właśnie po to zwróciła się z pomocą na forum - a Wy ? Zamiast jej pomóc to tylko krytykujecie a dziewczyna wciąż nie wie co ma robić ; /\nOdpowiedzi: 39 Ilość wyświetleń: 3066 Data: 8/16/2012 9:51:20 PM Liczba szacunów: 0\nNatalia o to chodzi pokażesz, że się starasz, to możesz liczyć na pomoc;-)\nOdpowiedzi: 39 Ilość wyświetleń: 3066 Data: 8/16/2012 11:05:10 PM Liczba szacunów: 0\nCo do motywacji bluzgami to może być zrozumiałe, natomiast poniżnie człowieka to już zupełnie inna sprawia i nikt nie powinien mieć do tego prawa. To że dziewczyny wcześniej nie odeszły - moge w jakiś sposób zrozumieć - chciały sie rozwijać a nie widziały innej drogi na to. A jak pojawiła sie szansana zmianę klubu na coś lepszego to czemu nie? [...]\nOdpowiedzi: 66 Ilość wyświetleń: 7270 Data: 3/23/2012 10:42:24 PM Liczba szacunów: 0\nNa ulicy przydaje się: 1) Kamień lub inna broń 2) szybkie nogi 3) potem co tam kto chce 4) wołanie o pomoc\nOdpowiedzi: 143 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 5/17/2005 1:02:54 PM Liczba szacunów: 4\nokej, załóżmy że zacznę stosować dietę (również na mase) czy podany przeze mnie trening jest dobrze ułożony ? czy ćwiczenia są dobrze dopasowane do siebie ? czy potrzeba je zmodyfikować ? jeśli tak to proszę o pomoc\nOdpowiedzi: 18 Ilość wyświetleń: 1405 Data: 6/5/2009 9:47:37 AM Liczba szacunów: 0\n[...] na których najbardziej mi zależy, a w tym przypadku nogi mam nie najgorzej zbudowane w stosunku do reszty ciała ponieważ gram w piłkę od najmłodszych lat 4) czy przez wykonywanie tych samych ćwiczeń cały czas nie zaniedbam jakichś grup mięśni, które pracują w najmniejszym stopniu? może lepiej ćwiczyć FBW A-B-A-B itd proszę po raz kolejny o pomoc\nOdpowiedzi: 18 Ilość wyświetleń: 1405 Data: 6/11/2009 6:23:18 PM Liczba szacunów: 0\n[...] widzisz nie znam sie w ogole na tym...dlatego pisze..z dugiej strony wlasnie przydalby mi sie rady, bo fajnie ze napisales ze oglnie jest zle ale cos co by mogloby mi pomoc. w sumie ten brzuszek no wiadomo ze chcialoby sie miec ale nitrobolon na mase bire. i poady co mam zmienic i jak powinna wygladac dieta i ilosc cwiczen. z czasem wezmie [...]\nOdpowiedzi: 2 Ilość wyświetleń: 813 Data: 9/23/2009 10:09:19 PM Liczba szacunów: 0\nPOMOCY! Jestem zrozpaczony!\nno tak ale wy zapewne cos sobą prezentujecie a ja co?:/;/;/ poslalbym fotki ale wystraszylibyscie sie zapewne, prosze kogoś o pomoc przy tym planie treningowym, co zmienic? czego za malo?\nOdpowiedzi: 12 Ilość wyświetleń: 2641 Data: 12/2/2006 7:10:43 PM Liczba szacunów: 0\nI dokładnie takich odpowiedzi oczekiwałem i wystarczyło tak napisać wcześniej , jest różnica prawda ? oczywiście zajrze do odpowiednich artykułów , które mi poradziłeś gdyż jestem ciekaw czy faktycznie mogą mi pomóc , co do armwrestlerów to w sumie o ten skutek uboczny mi chodzi :D I oczywiście zapoznam sie z regulaminem , ponieważ masz racje [...]\nOdpowiedzi: 12 Ilość wyświetleń: 721 Data: 2/21/2013 3:02:51 PM Liczba szacunów: 0\nnastraszyłeś mnie tylko tą anoreksją.. dzięki za pomoc\nOdpowiedzi: 12 Ilość wyświetleń: 1480 Data: 3/4/2013 9:48:11 PM Liczba szacunów: 0\n[...] obecną (wymiary sprawdzane na czczo) waga: 90kg pas: 84cm/85cm bic: 43,5cm udo: 65,5cm wyciskanie na plaskiej: 3(5)x130kg (3 samemu czysto teechnicznie, czwart z minimalna pomoca i ostatnio troche mocniejsza pomoc) szrugsy silowe: 8x230kg ale jeszcze mialem zapas martwy doznalem stagnacje i chwilowo kombinuje jak ja przebic, maksymalnie wziolem [...]\nOdpowiedzi: 821 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 3/8/2010 5:28:11 PM Liczba szacunów: 0\n[...] w opadzie 3x8 <- MC 2s 4.sztangi wzdłuż tułowia 3x12 <- przydalby sie drązek, kup takowy za 30 zl na drzwi zamontuj, jak nie masz sily sie podciagac popros kogos o pomoc albo podciagaj sie z krzeslem <- 2 s 5.Uginanie ramion ze sztangą stojąc 3x8 <- wyciskanie sztangi na skosie 3s 6.Uginanie ramienia z hantlami z supinacją 2x12 [...]\nOdpowiedzi: 7 Ilość wyświetleń: 1118 Data: 7/27/2010 8:26:36 AM Liczba szacunów: 0\nOdpowiedzi: 28 Ilość wyświetleń: 6702 Data: 7/26/2011 1:50:06 PM Liczba szacunów: 0\nOdpowiedzi: 4 Ilość wyświetleń: 14451 Data: 8/19/2004 9:05:26 PM Liczba szacunów: 0


Tu i teraz [Paula Roe] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00153 002751 20870803 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 97883276-2894-7 Data wydania: 2017-03-24\nPaula Roe Tu i teraz Tłumaczenie: Anna Sawisz\nROZDZIAŁ PIERWSZY – Tamta druhna ciągle się na ciebie gapi. Znasz ją? – Która? – Matthew Cooper odwrócił się od przeszklonej ściany, przenosząc wzrok z panoramicznego widoku plaży znanej jako Raj Surferów w Queensland na twarz swojej siostry. Paige uśmiechała się zadziornie, gdy lustrował wzrokiem uczestników wystawnego przyjęcia weselnego odbywającego się w Sali Słonecznej luksusowego wysokościowca. – Ta ruda – odparła. Wzruszył ramionami. Wziął kieliszek szampana z tacy przechodzącego kelnera i wrócił do podziwiania widoku z siedemdziesiątego siódmego piętra. – Nikogo tu nie znam. Para młoda to przecież twoi klienci. – Ponurak z ciebie, Matt. – Paige zmarszczyła czoło. – Jesteśmy na weselu! Rozluźnij się, zabaw choć trochę. Idź, pogadaj z tą dziewczyną. Uniósł brwi, włożył rękę do kieszeni i wypił łyk szampana. – Z rudą? – Tak. Wygląda na zainteresowaną. Matt wymijająco mruknął coś pod nosem. – Dlaczego jesteś taki zdołowany? – westchnęła siostra. – Masz trzydzieści sześć lat, to twój najlepszy okres w życiu. Jesteś atrakcyjny, do wzięcia, obrzydliwie bogaty. – Dodaj jeszcze: odpowiedzialny, człowiek sukcesu. – No właśnie. I do tego pracoholik – dorzuciła, patrząc, jak brat po raz trzeci w ciągu półgodziny sprawdza ekran telefonu. – Myślałam, że odszedłeś z Saint Cat’s, żeby z tym skończyć. – GEM to zupełnie inna jakość. Paige szybko wsunęła do ust małą przekąskę. – Najpierw byłeś słynnym chirurgiem. Rodzice byli szczęśliwi, bo ratowałeś ludzkie życie. Teraz kierujesz ogólnoświatową firmą, szkolisz personel ratowniczy dla krajów rozwijających się. I rodzice są wkurzeni. – Ja ciągle ratuję ludzkie istnienia, Paige. Nie potrzebuję twoich analiz. – Jeszcze tylko jedno porównanie. Dawniej widywałeś jedynie tę paskudną kłamczuchę, swoją byłą żonę. Teraz podróżujesz, spotykasz wiele egzotycznych piękności. Ale dla ciebie i tak źle, i tak niedobrze. – Nieprawda. – Owszem. Jesteś wiecznie nieszczęśliwy. – Paige dotknęła ramienia brata. – Znam cię. Fakt, mieszkam w Londynie, ale znam cię jak zły szeląg. Nie zdążył odpowiedzieć, bo przyjęcie nagle nabrało tempa. Zrobiło się jeszcze głośniej. W ten piątkowy upalny sierpniowy wieczór Matt powinien ślęczeć nad szczegółami projektu, w sprawie którego w poniedziałek udaje się do Perth. Zamiast tego tkwi w tłumie obcych ludzi, którzy świętują usankcjonowanie związku dwojga zakochanych. Tak bardzo zakochanych, że na ich widok robi się niedobrze. Poczuł nieokreślony lęk. Ostatnie wesele, w którym uczestniczył, było jego własnym. No i czym się to skończyło? Nowożeńcy, Emily i Zac Prescottowie, wymienili pocałunek. Oboje przyjmowali życzenia, szczerząc zęby w uśmiechu. Matt poczuł, jak w gardle rośnie mu gula. Po cholerę zgodził się towarzyszyć siostrze na tym przyjęciu? – Piękna robota – odezwał się do Paige. – Przynajmniej z daleka tak wygląda – odrzekła, choć wyraźnie pęczniała z dumy, gdy oboje przyglądali się intrygującej wysadzanej diamentami obrączce na palcu Emily. Ręczna robota sygnowana „Paige Cooper”. – Spójrz – ożywiła się, trącając brata łokciem. – Tam stoi ta ruda. Rudowłosa kobieta była częściowo zasłonięta. Można było dostrzec jedynie jej odwróconą głowę, fragment nagiego ramienia i włosy zaplecione w luźny węzeł u nasady karku. Po chwili odwróciła się i w złotej słonecznej poświacie zarysował się jej profil. – Znasz ją? – ponownie zapytała Paige. – Nie. Przeproszę cię na chwilę. – Matt odstawił kieliszek. Znalazł się mniej więcej półtora metra od nieznajomej, która rozmawiała z jakimś mydłkiem. Mattowi zakręciło się w głowie. A więc to ona, Angelina Jayne Reynolds. A.J., Angel. Tak jej szeptał do ucha w chwilach uniesienia. Angel, Anioł. To do niej pasowało. Choć równie dobrze mogła pochodzić z piekła. Jasna eteryczna cera, smukłe nogi, lodowato niebieskie oczy i kasztanowate włosy świetlistymi falami opadające na plecy. Jej radosny i prowokujący jednocześnie śmiech burzył krew. Za tą kobietą szalał kiedyś przez pół roku. Potem potrzebował całego roku, by o niej zapomnieć, gdy go opuściła. Ale jej nie można do końca zapomnieć, prawda? Dokładnie dało się zauważyć moment, w którym uświadomiła sobie, że on na nią patrzy. Wyprostowała się nagle, usztywniła. Omiotła wzrokiem tłum. Matt wpatrywał się w miejsce na jej karku, gdzie spod ciężkiego węzła włosów przezierała naga skóra. Uwielbiał ją tam całować. Ona chichotała zaskoczona, a potem wzdychała błogo… W końcu odwróciła się twarzą do niego. Uświadomił sobie wszystkie te stracone lata i nagle uszło mu z płuc powietrze. A.J. już jako dwudziestotrzylatka prezentowała się wspaniale, ale teraz dosłownie zapierała dech w piersiach. Przebyte doświadczenia wyostrzyły jej rysy. Kremowa cera i wydatne kości policzkowe podkreślały jeszcze bardziej figlarny wyraz oczu o kocich kształtach. I te jej usta… Kuszące, nabrzmiałe ciepłem, pociągnięte szminką o odcieniu purpury, przywodzącym na myśl wszystkie grzechy świata. Ich spojrzenia w końcu się spotkały. Dojrzał w jej oczach rodzaj kobiecego uznania i nie mógł powstrzymać uśmiechu. Stanęli twarzą w twarz. – A.J. Reynolds. Wyglądasz… nieźle. – Matthew Cooper. Kopę lat… – szepnęła. – Będzie prawie dziesięć. – Naprawdę? Splotła palce obu rąk. Powściągliwa czy fałszywie skromna? Omiótł wzrokiem jej elegancką błękitną suknię, niewielką kolię na szyi i brylantowe kolczyki. – Nieczęsto widywałeś mnie tak ubraną. Musiała wyczuć, że wywołała w nim wspomnienia gorących uścisków spoconych ramion i namiętnych pocałunków, bo szybko dodała: – To znaczy… mam na myśli długą suknię. – Faktycznie, jest bardzo… – Wyszukana? – Elegancka. Skrzywiła się lekko i gorączkowo rozejrzała po sali. – Wiem, że nie jesteś znajomym mojej siostry. Jak w takim razie poznałeś Zaca? A więc panna młoda to jej siostra. – Przez Paige Cooper. – Tę projektantkę biżuterii? A więc masz bardzo utalentowaną żonę. – Uśmiechnęła się uprzejmie. – To moja siostra. – Ach tak. Nie wiedziałam, że masz siostrę. – Przyglądała się tłumowi z nieodgadnioną miną. – O wielu rzeczach nie rozmawialiśmy. Przytaknęła i obdarzyła przechodzącego gościa roztargnionym uśmiechem. Nie rozplotła ściśniętych dłoni. Kiedyś nie była chyba tak powściągliwa. Zapamiętał ją jako barwną postać, aktywną, zapalczywie gestykulującą dyskutantkę. Teraz była jakby przygaszona, sztucznie ugrzeczniona. Biorąc pod uwagę sposób, w jaki się rozstali, nie powinno to dziwić… Schował ręce do kieszeni. – No cóż… – Obejrzała się przez ramię. Idąc za jej wzrokiem, dostrzegł Zaca i Emily siedzących za weselnym stołem. Obok nich Paige konwersowała z jakąś wystrojoną nastolatką. – Miło było cię widzieć, Matt. – Zaczekaj. – Zacisnął palce na jej ramieniu. – Mogę ci postawić drinka? – Tu można napić się za darmo. – Zaśmiała się cicho. – Miałem na myśli… kiedyś później. – Nie sądzę – odparła, poważniejąc. – To może zatańczymy? – Po co? Bezpośredniość tej odpowiedzi niemile go uderzyła. Dopiero po sekundzie przypomniał sobie, że szczerość była jedną z cech, które go najbardziej w niej pociągały. – Bo chcę – odwzajemnił się. Co on wyprawia? Rozum podpowiadał mu, by dać jej spokój, ale inna część mózgu, która jakimś cudem przetrwała klęskę jego małżeństwa i ubiegłotygodniowe negocjacje z trudnym klientem, najwyraźniej chciała go podpuścić. A przecież A.J. od dawna nie jest częścią jego życia. To cudowne wspomnienie dumnej, pełnej idealistycznych planów młodości. Plaże, skąpy ubiór, śmiech, namiętna miłość. Jakże odległe od tego jest jego obecne życie. Niekończące się służbowe spotkania, samotne podróże do odległych krajów, od czasu do czasu jakaś zagrażająca życiu sytuacja. Zakłamana eksżona, wścibscy rodzice, którzy wszystko mają za złe… Nie, nie może pozwolić jej teraz odejść. – Zatańczmy – powtórzył z naciskiem. Wpatrywała się w niego uważnie. Czy naprawdę wydawała mu się kiedyś impulsywna? Teraz mogłaby stanowić słownikowy przykład nadmiernej ostrożności. – Matthew, staram się być uprzejma, bo jesteśmy na ślubie mojej siostry. Ale będę szczera: nie mam ochoty ani się z tobą napić, ani zatańczyć. A teraz, jeśli pozwolisz… Uśmiechnęła się, odwróciła i poszła w kierunku stołu. Stał nieruchomo, patrząc, jak niebieski materiał sukni faluje wokół jej kostek. A więc ciągle jest na niego wściekła… Upłynęły dwie ciężkie godziny i dwadzieścia jeszcze gorszych minut, w trakcie których żałowała swojej abstynencji. Szum szampana w głowie bardzo by jej pomógł odpędzić irytujące myśli. Ma teraz dłuższe włosy, pomyślała przy deserze. Bujniejsza fryzura łagodziła jego dość surowe i męskie rysy: wydatny „rzymski” nos, gęste brwi stanowiące oprawę brązowych oczu, mocno zarysowaną szczękę i podbródek z dołeczkiem w środku. Matt wyglądał teraz bardziej… romantycznie. Wciąż szczupły i raczej kościsty, w ciągu minionych dziesięciu lat lekko jednak zmężniał, dojrzał. Do twarzy mu z tym było. Jest nie tylko przystojny i elegancki. Skończył medycynę, został wybitnym chirurgiem. A to, plus kojący angielski akcent, powoduje, że każdej dziewczynie muszą mięknąć przy nim kolana. Rozmaite telewizyjne gwiazdy mogłyby co najwyżej wiązać mu buty. A może tylko tak się jej wydaje? Może patrzy na niego przez pryzmat ich dawnego burzliwego, opartego na seksie związku? Trwał on na tyle krótko, że nie zdążyły go zepsuć nieuchronne sercowe komplikacje. Za to skończył się nagłym poniżającym zerwaniem… Mimo zdenerwowania Angelina gładko wywiązała się ze swoich weselnych zadań. Wygłosiła toast i zatańczyła obowiązkowego walca z drużbą, tuż obok wirującej młodej pary. Potem, gdy didżej puścił głośniejszą, bardziej współczesną muzykę i wszyscy ruszyli na parkiet, odmówiła pewnemu blondynowi z wysunięta szczęką, podeszła do baru i poprosiła bezalkoholowy koktajl. – Dobrze się bawisz, ślicznotko? – wyszczerzył się do niej barman. – Jasne. – Hej, a co byś powiedziała na…? – Nie dokończył. Na sąsiednim stołku usiadł Matthew. – Czego pan sobie życzy? – zapytał go odmieniony momentalnie barman i zabrał się do przyrządzania zamówionej przez rozbawionego Matta kawy. Jej jednak nie było do śmiechu. Po ciężkim roku spotkanie z facetem, który rzucił ją prawie dziesięć lat temu, było ostatnią rzeczą, jakiej mogła pragnąć. Gapiła się na bąbelki zbierające się na ściankach szklanki. No tak, jako partnerka podczas gorącego wakacyjnego seksu była dla niego w sam raz. Ale już żeby przedstawić rodzicom albo zaprosić na randkę… Widać na to nie była wystarczająco dobra. Choć seks był naprawdę gorący, cudowny. Wspomnienia sprawiły, że się zaczerwieniła. Nie zważając na to ani na jego badawcze spojrzenie, włożyła do ust słomkę i zaczęła sączyć napój. Barman postawił na ladzie kawę, espresso bez cukru. Patrzyła, jak Matt palcami obejmuje filiżankę. Przypomniało się jej, że zawsze był bardzo skrupulatny i że czasem ją to drażniło. Ale cóż, dzięki temu, że wszystko badał tak dokładnie, mógł zostać znakomitym chirurgiem. Chociaż… tym razem przyglądał się jej jakoś inaczej. – Nie gap się, w końcu aż tak bardzo się nie zmieniłam – warknęła w końcu zirytowana. – Owszem, zmieniłaś – odparł, unosząc filiżankę. – Jak mianowicie? – Domagasz się komplementów, A.J.? – Nie. – Fakt, nigdy ich nie lubiłaś – przyznał, zmieniając nagle wyraz twarzy. – Masz teraz trzydzieści dwa lata. Ten wiek ci zdecydowanie służy. – Dzięki – mruknęła rozczarowana. – Dobrze się miewasz? – Nie narzekam. Jeśli nie liczyć, że przeszłam operację, że mój biologiczny zegar tyka i że jutro mam wizytę w klinice płodności, dodała w myślach. – Miło było znów cię spotkać – dokończyła z uśmiechem, zsuwając się z barowego stołka. – Ja… – mruknął coś niezrozumiale w odpowiedzi. – Co powiedziałeś? – Bzdury! Co się z tobą stało, do cholery? Przestań ściemniać. Wcale nie było ci miło mnie spotkać, dobrze o tym wiemy. A.J. cofnęła się o krok i skrzyżowała ramiona, starając się stłumić gniew. – Wiesz co? Nie mam ochoty na kontakt z tobą. Nie tu i nie teraz! – Odwróciła się gwałtownie i oddaliła zamaszystym krokiem. Była wściekła. Otworzyła drzwi i znalazła się w korytarzu prowadzącym do toalet. W jednej z nich wpatrywała się w swoje odbicie w wielkim lustrze. Palcami dotknęła płonących policzków. Matthew Cooper to skończony łobuz. Paniczyk z bogatej rodziny z całą kolekcją portretów brytyjskich przodków, zacnej dynastii, której początek sięga czasów bitwy pod Hastings. Tacy jak on posługują się wyłącznie srebrnymi sztućcami. Nie wiedzą, co to znaczy walczyć o przeżycie. Skupiony na sobie, apodyktyczny… Nie. Przesada. On taki nie jest. Ona od kwietnia żyje jak na huśtawce. Najpierw, w trakcie rutynowej kontroli, zdiagnozowano u niej torbiel jajnika, którą należało usunąć. Nie chciała psuć siostrze humoru przed ślubem, więc nic jej nie mówiła. W szpitalu jednak natknęła się na Zaca, który właśnie udzielał oddziałowi dziecięcemu hojnej dotacji. Zobowiązała go do zachowania tajemnicy, on jednak nalegał, że zapłaci za wszystko, łącznie z tygodniowym pobytem na rekonwalescencji w prywatnej lecznicy. „Panno Reynolds, musi się pani liczyć z tym, że nie będzie pani mogła mieć dzieci”. Ta wypowiedź sympatycznego skądinąd chirurga jeszcze kilka lat temu obeszłaby ją tyle co zeszłoroczny śnieg. Co za śmieszny pomysł? Ona, singielka i królowa każdej imprezy, miałaby rodzić dzieci? Miała takie koszmarne dzieciństwo, że teraz najbardziej cieszyło ją, że może iść, dokąd oczy poniosą. Nie musi się nikomu opowiadać, od nikogo nie jest zależna i nikogo nie potrzebuje. Owszem, ilekroć widziała Emily z Zakiem, czuła w sercu ból. Potem kolejne przyjaciółki znikały z jej pola widzenia. Zakochiwały się, wychodziły za mąż, rodziły dzieci. Ale nie ona. Ona jest samowystarczalna. A teraz, gdy odebrano jej praktycznie możliwość wyboru, to bolało. Jak realna utrata. Jak głęboka rana. Rozpamiętywała wszystko w najdrobniejszych szczegółach. Po jakimś czasie obudziła się rano i już wiedziała, do czego chce dążyć. Rozmyślania przerwał jej odgłos otwieranych drzwi. Na chwilę do łazienki wdarły się dźwięki muzyki i odgłosy przyjęcia. W lustrze ujrzała twarz Matthew. Nie zamierzała się do niego odwracać. – Męska toaleta jest obok – poinformowała sucho. – Widzę, że ci nie przeszło – odparł. Zaczerpnęła tchu, by się uspokoić. Nie zamierzała się kłócić, choć początkowo miała na to ochotę. – Gdybym była na ciebie zła, to znaczyłoby, że mi wciąż na tobie zależy. A tak nie jest – odrzekła, unosząc dumnie głowę. Spojrzała na niego „z góry”, mimo że był od niej kilkanaście centymetrów wyższy. – Właśnie widzę. – Daj spokój, Matt! Minęło dziesięć lat. Przeprowadziłam się, dojrzałam. Mam teraz własne życie. A ty… – machnęła ręką – pewnie poślubiłeś jakąś bywalczynię salonów, jesteś szefem czegoś tam, trzęsiesz portkami przed rodzicami i… – Jestem rozwiedziony i kieruję międzynarodowym zespołem ratowniczym. – Co takiego? – A.J. mrugała zaskoczona. – Jestem szefem GEM. To międzynarodowa firma ratownictwa medycznego. – Zaraz, zaraz. To znaczy, że już nie pracujesz w szpitalu Saint Catherine’s? – Już od ponad czterech lat. A.J. zamurowało. – To przecież był twój cały świat! Szacun! A co na to twoi rodzice? – Nie usłyszałem od nich słowa „szacun”. – Skrzywił się w lekkim uśmiechu. – No to ode mnie jeszcze raz: szacun. Przez chwilę patrzyła na niego w milczeniu. A więc był żonaty. To stare dzieje, ale jednak… Spotkał kogoś godnego oświadczyn i co najmniej pójścia do łóżka. Kochał i był kochany. Już nienawidziła tej nieznanej kobiety. Czy to nie śmieszne? Jego oczy pociemniały. – Angel… – Nie nazywaj mnie tak – powiedziała szybko. Nagle coś jakby cyknęło i pomieszczenie pogrążyło się w ciemnościach. Najwyraźniej zadziałało automatyczne oszczędzanie energii. – A.J.? – Idę w stronę ściany – powiedziała i zrobiła krok w ciemnościach. Potem drugi… i zatrzymała się na czymś, co nie było ścianą. Zachwiała się, jęknęła i chciała cofnąć, ale poczuła czyjeś ręce na ramionach. – Nie bój się, trzymam cię. – Dzięki, dam sobie radę. – Jasne, jak zwykle. – W jego głosie słychać było rozbawienie. – Możesz sobie już iść. – Okej. Ale nie poszedł. Trzymał ją za łokcie. Jego palce grzały jej skórę, a delikatny zapach kusił. Przez jej ciało przeszła fala gorąca, która postawiła wszystkie zmysły w stan alarmu. Do licha. Serce waliło jak oszalałe w oczekiwaniu dobrze znanych wrażeń. Słyszała, jak Matthew wstrzymał oddech, a potem wypuścił powietrze. Stanowczo zbyt blisko jej policzka. – Matthew, zapal światło. – Zaraz. – Teraz. – Ciągle jesteś zła. – Nie twoja sprawa. Wierciła się w jego uścisku, więc gdy tylko go rozluźnił, niechcący oparła się o niego. A ich usta się spotkały. Chciała się wycofać, ale było już za późno. Drzwi nagle otworzyły się, światło zapaliło się automatycznie. Oboje zamrugali bezradnie i spojrzeli na stojącą w drzwiach Paige. Cała trójka zamarła w poczuciu niezręczności sytuacji. – O, hej! – zawołała Paige ze sztuczną swobodą. – Wszędzie cię szukałam, Matt. Młodzi już wychodzą. Chcesz też iść? – Za chwilę. Wpatrywał się w A.J. tak natarczywie, że zaczęła nerwowo wygładzać długie fałdy sukni. Nie mogła też nie zauważyć uważnego spojrzenie Paige i jej lekkiego uśmieszku. Fajnie, nie ma co. – Ja też już pójdę – powiedziała. – Możemy razem zamówić taksówkę, jeśli chcesz – zaproponowała Paige. – Ja mam do dyspozycji limuzynę z wesela, mogę was zabrać. – Naprawdę? Boże, niech powiedzą nie. Niech odmówią. – To świetnie, prawda, Matt? – ucieszyła się Paige. Jego wzrok wędrował z A.J. na siostrę i z powrotem. – Tak, to wspaniale. – Matt wsunął ręce w kieszenie i wzruszył ramionami. W ostatniej chwili Paige rzekomo zorientowała się, że zapomniała torebki. – Trudno, pojadę taksówką, o mnie się nie martwcie – krzyknęła, zatrzaskując drzwi ich bentleya. Jechali w milczeniu. A.J. założyła nogę na nogę. Siedziała odchylona w stronę drzwi, demonstracyjnie patrząc przez okno. Od czasu do czasu ukradkiem zerkała na odbijającą się w szybie twarz Matta. Ten facet coś w sobie ma. Tylko z nim tak chętnie dzieliła się własnym ciałem. Żaden napotkany w życiu mężczyzna nie podobał się jej tak bardzo. Miał wszelkie dane, by być palantem – pochodzenie, kasa, wysokie IQ, olśniewająca uroda. A jednak nim nie był. No, przynajmniej aż do tamtego wieczoru. No i powiedzmy sobie szczerze: oczekiwała po ich romansie więcej, niż powinna. Tego błędu przez następne lata unikała. Aż do czasu Jessego. Poruszyła głową, chcąc się otrząsnąć ze wspomnień niedawno popełnionego głupstwa. Jej myśli ponownie popłynęły w stronę Matta. Co mu się przytrafiło? Na pewno coś bardzo ważnego, skoro porzucił planowaną jeszcze od czasów szkoły karierę, pracę w prestiżowym szpitalu. – Co teraz robisz? – zapytał Matt. Płonę i rozpadam się na kawałki. Chcę cię dotknąć. – Jadę do hotelu. – Pytałem o sprawy zawodowe – wyjaśnił cierpliwie. Westchnęła i odwróciła się twarzą do niego. Nie znosiła takich błahych towarzyskich pogaduszek. – Prowadzę stoisko przy Gold Coast. – Czym handlujesz? – Malunkami, rysunkami, różnie. – Rysujesz? – Tak. I maluję. Dobrze też wychodzą mi karykatury. Na tym najlepiej zarabiam. – Nie wiedziałem, że jesteś artystką. To znaczy… – Zrobiło mu się głupio. – Raz widziałem, jak szkicujesz, ale… – Matt, nas łączyło tylko łóżko. Nie dzieliliśmy się głębokimi przemyśleniami o życiu czy miłości. Po prostu było nam fajnie przez jakiś czas. – Wzruszyła ramionami. Była całkowicie spokojna. Pamiętaj, nie masz już dwudziestu trzech lat. Potrafisz bez rumieńca wytrzymać męskie spojrzenie… Matt bębnił palcami w drzwi samochodu. – Było nam fajnie – powtórzył. – No dobra, mnie było fajnie – powiedziała zirytowana. – Wiem, byłem przy tym, pamiętasz? No tak, od jakiegoś czasu nic nie robi, tylko pamięta. Nawet teraz poszłaby za nim z zamkniętymi oczami. Biorąc pod uwagę, że on pożera ją wzrokiem i zmysłowo wydyma wargi, pewnie nie miałby nic przeciw temu. Dobrze to znała: ten żarłoczny błysk nagle pociemniałych oczu. Już w dzieciństwie nauczyła się właściwie interpretować oznaki ludzkich nastrojów i zachowywać się odpowiednio do nich. Dzięki temu udawało się jej powstrzymywać nierozważne słowa i gniew matki, który zawsze kończył się potężnym laniem. Mała dziewczynka rozpaczliwie żebrząca o matczyną miłość to już – na szczęście dla niej – odległa historia. W spojrzeniu Matta tkwił jednoznaczny komunikat. Pragnął jej. Uśmiechem zaś potwierdzał, że wie, czego i jej potrzeba. Może nawet chciał o tym porozmawiać, ale póki co wpatrywał się w okno. – Ja tu wysiadam – powiedziała, gdy samochód dojechał do hotelu. – No to cześć. Szczęśliwej drogi. – Dziękuję. Zdziwiła się, że wysiadł za nią z auta. – Potrafię sama trafić do pokoju – oznajmiła cierpko. Podniósł dłoń. Na palcu kołysała się jej torebka. – Wiesz, ta fryzura zupełnie do ciebie nie pasuje. Złapała pasek torebki. – No wiesz, druhnie przystoi skromność. – Skromność? – Nie oddawał jej torebki. Ponad jej ramieniem patrzył na ludzi wchodzących i wychodzących z hotelu. – Dawaj tę torebkę. Szarpnął ją lekko i przyciągnął do siebie. – Zatrzymałem się w Palazzo Versace. Zjesz jutro ze mną lunch. – Nie. – Masz inne plany? – Tak. – Chętnie dowiedziałbym się czegoś więcej o twoim malarstwie. Ach, co za maniery, panie Cooper. Ze sposobu, w jaki na nią patrzył, jak przekrzywiał głowę, wynikało, że on wie, jak bardzo ją pociąga. Popełniła w życiu wiele błędów, ale nie zaliczyłaby do nich bagatelizowania pragnień cielesnych. Jak długo to trwało? Zbyt długo. Poczuła teraz znajome ukłucie w sercu. Westchnęła i jeszcze raz szarpnęła torebkę, a on jeszcze raz ją przytrzymał. – Matt, do jasnej cholery, oddaj mi moją… Wziął ją za rękę i oplótł jej dłoń palcami. Poczuła ciepło, krew zaczęła jej szybciej krążyć w żyłach. Matthew miał piękne ręce. Opalona gładka skóra i te szczupłe palce chirurga. Wspaniałe narzędzia pracy, czy chodziło o przywracanie komuś życia w czasie operacji, czy o doprowadzanie do utraty tchu w czasie szczytowania. Omal się nie zakrztusiła. Matt zaczął pocierać opuszkiem kciuka jej nadgarstek. Było to niewinne, a jednocześnie tak intymne, że zaburzało jej zdolność myślenia. Przyciągnął ją do siebie i na oczach kłębiącego się przed hotelem tłumu pocałował w usta. Skronie zaczęły jej pulsować, ale pragnienie niweczyło wszelkie wątpliwości. Usta miał tak samo ciepłe jak kiedyś. Całe jej ciało błyskawicznie przypomniało sobie najpotrzebniejsze doznania i zachowania. Błagało o więcej. A.J. oddała pocałunek. Nie przeszkadzało jej, że jego usta wykrzywił dobrze znany ufny uśmieszek. Myślała tylko o tym, że te usta mają wspaniały smak kawy i czegoś zakazanego, że ją pożerają. Jego język nie napotkał na swojej drodze żadnych przeszkód. Cholerny typek! Potrafi owinąć ją sobie wokół palca. Otoczyła ich owacyjnie nastrojona grupa hotelowych gości. Niektórzy pogwizdywali z uznaniem. Cofnęła się gwałtownie, Matthew znów musiał ją podtrzymać. Poczuła na policzku jego gorący oddech. Zetknęli się biodrami i ramionami, a ją przeszedł błogi dreszcz. Nie widziała rozstępującego się przed nimi tłumu. Czuła tylko, że jego ciepła dłoń trzyma ją za łokieć. Pachniał dobrym mydłem, świeżo i przyjemnie. Czuła jego oddech na ramieniu. – Nie zmieniłaś zdania? Może beze mnie nie trafisz do pokoju? – szepnął jej do ucha ciepłym barytonem, na dźwięk którego traciła równowagę. – Trafię. – A co do jutrzejszego lunchu? – Mam dużo roboty. Matthew, wbrew temu, co pewnie sądzisz, nie cały świat kręci się wokół twojej osoby. – To może kolacja? Westchnęła. Wspólny posiłek, rozmowa o niczym – tego jej najmniej potrzeba. Zwłaszcza po tym, co ją jutro czeka. Mimo protestów złapał jej telefon i coś wystukał. – Tu masz mój numer. – Jego telefon właśnie zabrzęczał w kieszeni marynarki. – Widzimy się jutro na lunchu. Z pewnym siebie uśmieszkiem odwrócił się i poszedł w stronę samochodu. Patrzyła na jego szerokie bary. Boże, co za arogancja… Bentley ruszył, A.J. weszła do hotelu. Nie ma się czym przejmować. Po prostu jutro zadzwoni i odwoła spotkanie. A on nic na to nie będzie mógł poradzić. Nie mogła się jednak pozbyć prześladującej ją myśli, że w ten sposób niweczy szansę na to, by znów go mieć w łóżku. Zirytowana nacisnęła guzik windy. Fakt, kiedyś go pragnęła, pożądała, ale nie oddała mu serca. Zresztą nigdy o to nie prosił. Była młoda, nierozważna, cieszyła się życiem. Przeżyli razem wspaniałą przygodę. A jednak, mimo że teraz patrzyła na to z punktu widzenia dojrzalszej kobiety, ciągle czuła, jak bardzo poobijana wyszła z tej historii. Cóż, Matthew jest częścią jej dawnego życia, ale nie przyszłości. Bo jeśli A.J. cokolwiek opanowała do perfekcji, to właśnie umiejętność przechodzenia do porządku dziennego nad przebrzmiałymi już sprawami.\nTytuł oryginału: The Pregnancy Plot Pierwsze wydanie: Harlequin Desire, 2013 Redaktor serii: Ewa Godycka Korekta: Urszula Gołębiewska © 2013 by Paula Roe © for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o. Warszawa 2015, 2017 Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Harlequin i Harlequin Gorący Romans są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji. HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela. Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone. HarperCollins Polska sp. z o.o. 02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25 www.harlequin.pl ISBN: 978-83-276-2894-7 Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Tu_i_teraz-ebookRO/p124549i224643" target="_blank" title="Tu i teraz [Paula Roe] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Tu i teraz [Paula Roe] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Odkurzacz BEZWORKOWY ZEEGMA 4000W TURBOSZCZOTKA - Sklep internetowy AGD i RTV - Allegro.pl\nWszystkie kategorie Dom i ogródDzieckoElektronikaFirma i usługiKolekcje i sztukaKultura i rozrywkaModaMotoryzacjaNieruchomościSport i turystykaSupermarketUrodaZdrowie Odkurzacze tradycyjneCele charytatywneOrganizacje charytatywneUżytkownicyZakończone\ndla Odkurzacz bezworkowy ZEEGMA Zonder Base Jet\nnajtańsze od4,50 złnajszybciej od169,00 złWszystkie (16)\nhit423 osoby kupiły 465 sztuk\nhit 883 osoby kupiły\nhit 226 osób kupiło\nhit 184 osoby kupiły\nMISA DO ROBOTA KUCHENNEGO PLANEET CHEF 6.5L\nAutomatyczne zwijanie kabla, Ergonomiczny uchwyt do przenoszenia, Gumowane, nie rysujące parkietu koła, Małe wymiary, Możliwość mycia filtrów pod bieżącą wodą, Regulacja mocy ssania, Zabezpieczenie przed przegrzaniem, cicha praca\n2 x filtr HEPA, Elastyczna rura z tworzywa sztucznego, Metalowa rura teleskopowa z możliwością regulacji, Nakładka do podłóg twardych i dywanów, Nakładka do powierzchni miękkich, Pojemnik na kurz, Ssawka szczelinowa 2 w 1, Szczotka okrągła mała, Turbo szczotka do podłóg twardych i miękkich\nZEEGMA ZONDER BASE JET - 4000W\nDuża Turbo Szczotka do podłóg twardych i miękkich\nJeden z największych zbiorników na kurz w tej klasie produktów – 2 L\n2 filtry HEPA H13 wielokrotnego użytku – odkurzacz przyjazny dla alergików\nOdkurzacz bezworkowy Zonder Base Jet wykorzystuje naturalną moc ruchu wirowego powietrza, na którym opiera się technologia cyklonowa. Zasysane z dużą siłą powietrze w zbiorniku wprowadzane jest w ruch wirowy, oddzielając kurz i inne zanieczyszczenia. To zapewnia niezwykłą skuteczność czyszczenia bez względu na stopień zapełnienia zbiornika i bez konieczności wymiany worków znanych z tradycyjnych odkurzaczy.\nPrawdziwa Turbo Szczotka\nOprócz szerokiego pakietu akcesoriów odkurzacz został wyposażony w specjalną dużą turbo szczotkę do podłóg twardych i miękkich. Obrotowy wałek napędzany siłą ssącą odkurzacza doskonale zbiera trudne do usunięcia zanieczyszczenia, jak włosy, nitki czy sierść zwierząt. Dzięki niej odkurzacz jeszcze dokładniej wyczyści nawet najbardziej wymagające powierzchnie.\nPonadto w zestawie znajdują się też między innymi okrągła nakładka ze szczotką, nakładka szczelinowa 2 w 1 czy elastyczna rura z tworzywa sztucznego.\nTechnologia PowerSuction i wysoka wydajność silnika (899 W) powodują, że Zonder Base Jet jest wstanie zasysać nieczystości z mocą 4000 W.\nDzięki dużej dynamice, technologii cyklonowej oraz systemowi bezworkowemu odkurzacz zapewnia wysoką skuteczność czyszczenia. Nowoczesny silnik w klasie energetycznej A gwarantuje wydajne odkurzanie przy małym zużyciu prądu. Oznacza to wyraźnie niższe rachunki za zużytą energię, nawet przy częstym używaniu odkurzacza.\nCzyste powietrze to podstawa dobrego samopoczucia, szczególnie przy problemach alergicznych. Zastosowane dwa filtry Hepa H13 – filtr wlotowy oraz filtr wylotowy, zatrzymują do 99,97% zanieczyszczeń, w tym kurz, bakterie, komórki pierwotniaków oraz grzybów.\nW odkurzaczu zastosowaliśmy jeden z największych dostępnych na rynku zbiorników na kurz o pojemności aż 2 litrów. Pozwala to zapomnieć o opróżnianiu urządzenia przez bardzo długi czas, a technologia bezworkowa oszczędza Twoje pieniądze wydawane na zakup worków. Ponadto Zonder Base Jet jest odkurzaczem energooszczędnym spełniającym restrykcyjne normy ERP..\nDzięki możliwości mycia wszystkich elementów zbiornika możesz w łatwy sposób zapobiec wytwarzaniu się nieprzyjemnych zapachów oraz zyskujesz pewność, że zakupiony odkurzacz będzie Ci służyć przez długie lata. Bardzo łatwy sposób opróżniania gwarantuje dodatkowo duży komfort użytkowania urządzenia.\nZonder Base Jet został wyposażony w funkcję kontroli temperatury i konieczności oczyszczenia filtrów. W przypadku nadmiernego ich zabrudzenia lub zapełnienia zbiornika odkurzacz wyłącza się. Takie działanie eliminuje ryzyko przegrzania się urządzenia.\nAż 5-metrowy przewód zwijany automatycznie za pomocą jednego przycisku zapewnia wygodę użytkowania bez konieczność jego wielokrotnego przepinania.\nRura teleskopowa posiada regulację długości, tym samym oszczędza użytkownikowi konieczności schylania się oraz pozwala dosięgnąć do wysoko lub głęboko położonych miejsc.\nOdkurzacz Zonder Base Jet dysponuje dwoma sposobami regulacji. Znajdująca się na rączce regulacja przepływu powietrza pozwala szybko i łatwo dostosować siłę ssania do rodzaju czyszczonej powierzchni. Z kolei na pokrywie urządzenia umieszczono pokrętło, dzięki któremu można zwiększać lub zmniejszać obroty silnika, wpływając tym samym na siłę ciągu, głośność odkurzacza i poziom pobieranej przez niego energii.\nDzięki dołączonym do odkurzacza licznym nakładkom Zonder Base Jet sprawdza się praktycznie na każdym rodzaju powierzchni. W skład zestawu wchodzą:\n✔ Odkurzacz Zonder Base Jet\n✔ Elastyczna rura z tworzywa sztucznego\n✔ Szczotka okrągła mała\n✔ Ssawka szczelinowa 2 w 1\n✔ Nakładka do podłóg twardych i dywanów\n✔ Nakładka do powierzchni miękkich\n✔ Turbo szczotka do podłóg twardych i miękkich\n✔ Pojemnik na kurz\n✔ Metalowa rura teleskopowa z możliwością regulacji\n✔ 2 x filtr HEPA (wlotowy na pojemniku, wylotowy za kołem)\nFILTR HEPA: 2xH13, WLOTOWY i WYLOTOWY\n1287 ocen i 330 recenzji\n16 listopada 2020 od v...m\nZa tą cenę super odkurzacz proszę mi wierzyć jestem zadowolony.\n9 listopada 2020 od a...b\nRewelacyjny- skuteczny, cichy i łatwy w obsludze\n19 listopada 2020 od j...a\nBardzo lekki, a siłę ciągu ma super.\n19 listopada 2020 od s...3\nSuper odkurzacz ma nowoczesny design za rozsądną cenę a przy tym spełnia oczekiwania bardzo dobrze zbiera bród oraz ma az dwie główne wymienne końcówki oraz kilka dodtakowych. Nawet auto można dobrze pooodkurzać bo pomyśleli o końcówce którą można użyć w samochodzie. Polecam!\n31 października 2020 od C...5\n15 listopada 2020 od d...e\nBardzo dobrze odkurza, dużą zaleta jest spora ilość końcówek\n13 listopada 2020 od w...z\nJakość wykonania jest ok. Polecam zakup. Dobry na prezent\n10 grudnia 2020 od l...k\nmały , zgrabny i ma moc POLECAM\n26 października 2020 od s...1\nBardzo fajny sprzęt, w dobrej cenie. Polecam szczególnie turboszczotkę do sierści\nSpoko sprzęt z dobrym wyposażeniem, jak za taką cenę. Oby długo działał.\nBardzo mocny i poręczny odkurzacz. Polecam!\n19 marca 2021 od P...t\nPolecam, kupiłem ten odkurzacz do samochodu. Użyłem go dwa razy by sprawdzić przede wszystkim moc ssania i rzeczywiście radzi sobie na prawdę dobrze jak na tak mały odkurzacz. Przydatną funkcją jest pokrętło regulacji mocy silnika. Jak na tak krótki okres używania nie wywrócił się ani razu. Co ważne dla mnie odkurzacz od spodu jest zabudowany, lekki i wygodny w przenoszeniu. Jaką żywotność mają plastiki to pokaże czas, odkurzacz kupiłem z polskiej dystrybucji i jak dobrze pamiętam ma 3 lata gwarancji. Do minusów według mnie należą; plastikowy wąż bez wzmocnienia, jest za giętki i miękki. Po przełamaniu może podczas odkurzania w tym miejscu zaginąć się i ograniczyć moc ssania, metalowa rura teleskopowa po rozciągnięciu jest za krótka, kabel mógłby być dłuższy, ale do odkurzania samochodu i tak używam przedłużacza, turbo-szczotka działa tylko na płaskich powierzchniach, na dywanie w ogóle się nie kręci. Końcówka szczelinowa z denerwującą szczotką, która nie ma w ogóle zapięcia, zabezpieczenia co powoduje że co chwilę szczotka (obraca się) wraca do odkurzania samą ssawką. Podsumowując odkurzacz ma więcej plusów, dlatego mogę polecić ten odkurzacz. To moja ocena, więc nie każdy musi się z nią zgodzić.\n1 listopada 2020 od g...1\nNumer oferty: 9708610132


Oryginalne zaproszenia ślubne z karykaturą pary młodej, Wrocław • Wrocławiak 453201\nWitam mieszkańców Wrocławia i okolic. Nasza firma oferuję oryginalne zaproszenia ślubne z karykaturą pary młodej. W wykonywanych rysunkach gwarantujemy 100% podobieństwa, twarze są rysowane portretowo i małe sylwetki w jakiś ślubnej scenerii. Wraz z gotowymi zaproszeniami otrzymujecie wykonaną ołówkiem na papierze 30x40 lub 40x50 karykaturę. Format zaproszeń 10,5x15. Do wykonania udanego rysunku potrzebne zdjęcia twarzy, najlepiej z uśmiechem, bardzo dobrej jakości. Ze zdjęć słabej jakości podobieństwa nie zagwarantujemy. Dla tego lepiej zamówić zdjęcia twarzy z uśmiechem u fotografa. Czas realizacji zleceń jest zależny od ilości zleceń już przyjętych w tym samym terminie.\nul Krakowska 11 , Wrocław,\nNr ogłoszenia: 453201\nPortrety Karykatury na zamówienie ze zdjęć Wrocław\nKarykatury Portret Portrety na zamówienie ze zdjęć Wrocław. Proponujemy niebanalny i oryginalny pomysł na prezent- na Ślub, na Święta, na rocznicę, dla...


Gra Diablo III po aktualizacji 2.0 – udane intro do Reaper of Souls | GRYOnline.pl\nGramy dalej 28 lutego 2014, 11:11\nPamiętnego dnia 15 maja 2012 roku tysiące graczy na całym świecie rzuciło się na trzecią odsłonę kultowej serii gier hack and slash opowiadającej o walce z plugawymi zastępami Zła. Niestety, zaraz po debiucie podniosły się także głosy krytyczne: od sławetnego błędu 37 po krytykę oprawy graficznej oraz jednej z kluczowych funkcji – domu aukcyjnego. Dla pewnej części graczy kłopotem nie do pokonania okazała się z kolei błyskawicznie rosnąca trudność gry, zwłaszcza między pierwszym a drugim aktem na poziomie Inferno. Po niemal dwóch latach Blizzard wycofuje się z wielu poddanych krytyce rozwiązań. Czy przyniesie to wreszcie grze opinię godnego następcy jednej z najlepszych gier RPG akcji? Przekonamy się za miesiąc, gdy zadebiutuje Reaper od Souls, bogate w treści rozszerzenie do Diablo III. Tymczasem przyglądamy się nowej łatce 2.0.1, która wprowadza część ze zmian z rozszerzenia do podstawowej wersji gry.\nKonsola wzorem dla PC?\nŁatka 2.0.1 stanowi łagodne przejściem miedzy podstawową wersją gry, a nadchodzącym dodatkiem. Dobrym, choć odnoszącym się do fabuły przykładem takiego podejścia, są rozsiane po całym świecie nowe fragmenty historii Abd al-Hazira – tym razem dotyczące krzyżowca, klasy postaci, która pojawi się w Reaper of Souls. Może to tylko drobnostka, a jednak cieszy.\nNajpierw kilka słów o Reaper od Souls, które mieliśmy okazję testować przez kilka ostatnich miesięcy. Najważniejsze ze zmian, które zostaną wprowadzone w rozszerzeniu, dotyczą samej istoty rozgrywki. Testując nadchodzący dodatek można odnieść wrażenie, że twórcom Diablo III na dobre wyszła przygoda z tworzeniem konsolowych portów gry. Wprowadzane w becie zmiany wskazują, w jakim kierunku podąża tytuł – dynamiczniej rozgrywki, która ma być jeszcze bardziej przyjazna zarówno dla miłośników szybkich, sporadycznych wypadów do Sanktuarium, jak i wielogodzinnego przemierzania podziemi w towarzystwie innych nefalemów, zrzeszonych w ramach tej samej społeczności lub klanu. Wygląda na to, że wersje na różne platformy dobrze ze sobą współgrają i nawzajem na siebie wpływają.\nO kierunku, w jakim podąża hit Blizzarda, dobrze świadczy bardzo krótkie demo wersji na PlayStation 4, która ma zadebiutować w późniejszych miesiącach tego roku. Chociaż nie miałem możliwości zapoznać się z nowymi funkcjami przygotowywanymi z myślą o najnowszej konsoli Sony (jak choćby systemem Avenger Kills pozwalającym pomścić zabitego towarzysza i otrzymać za to odpowiednią nagrodę), to płynność animacji i wyrazistość grafiki (wciąż przecież ulepszanej przez Blizzarda, o czym świadczą chociażby dodane w łatce efekty odbicia światła) pozwalają spać spokojnie i być pewnym udanego portu.\nModyfikacja umiejętności jest dobrym impulsem do przemyślania na nowo taktyki.\nW jaki sposób te doświadczenia przełożyły się na zmiany w podstawowej wersji gry, które przyniósł patch 2.0.1? Odniosłem wrażenie, że i tutaj dostrzec można kilka konsolowych rozwiązań. Dobrym ich przykładem są kule mocy, które zapewniają nowe wzmocnienie – Chwałę Nefalemów. Zastąpiono nimi niejako system o nazwie Męstwo Nefalemów. Zmienił się też jego sens – wcześniej był to bonus do znajdowanych przedmiotów, teraz zwiększone są obrażenia i szybkość. Trudno się nie zgodzić, że Chwała Nefalemów dynamizuje rozgrywkę. Ale czy to zmiana w dobrym kierunku? Mnie nie przypadła ona do gustu, gdyż o ile zlikwidowane rozwiązanie pozwalało nam bez pośpiechu zabijać stwory i zbierać przedmioty (bonus trwał przecież 30 minut, a przedłużało i go wzmacniało likwidowanie elitarnych stworów), to teraz Chwała Nefalemów wypada losowo, a trwa tylko 60 sekund. Ten okres możemy wydłużać zbierając kule życia – problem w tym, że na ich wypadanie również nie mamy żadnego wpływu.


Chłopcy - Jakub Ćwiek (238527) - Lubimyczytać.pl\nWznowienie pierwszego tomu głośnego cyklu Chłopcy wzbogacone zupełnie nową historią! Rykiem silników, hukiem wystrzałów i głośnym: BANGARANG! – tak zwiastują swoje przybycie Zagubieni Chłopcy, najbardziej niezwykły gang motocyklowy na świecie. Niegdyś wierni towarzysze Piotrusia Pana, dziś odziane w skórzane kurtki zakapiory pod wodzą zabójczo seksownej Dzwoneczek. Zrobią wszystko, by...\nOpinie czytelników (6041)\nannaroza | 2017-03-05\nFajna. Szybko się czyta. I jeszcze te rysunki. Z początku książka wydawała mi się jakaś taka... Wulgarna? Ale dość szybko przywykłam i przestało mi to przeszkadzać. Opowiadania są świetne i choć początkowo wydawały mi się jakby niedokończone, później zaczęły się łączyć w jedną historię. I muszę przyznać, że przygody Chłopców bardzo mi się podobały. Co prawda nadal czuję się trochę zagubiona i są pewne wątki, które nie do końca rozumiem, lecz to chyba wina tego, że zbyt nawiązują do "Piotrusia Pana" Berriego. Książkę co prawda czytałam, ale wiele lat temu i choć pamiętam ogólny zarys opowieści, szczegóły wyleciały mi z pamięci. A może warto znów przeczytać lekturę z lat dziecięcych nim sięgnę po kolejne części "Chłopców". Podejrzewam, że dziś odbierałabym ją zupełnie inaczej niż dawniej.\nMożliwe, że mężczyźni odbierają opisy inaczej. Taka literatura zaspakaja jakieś...\njamczyk | 2017-09-04\nJak mogłyby się potoczyć losy chłopców z kompanii Piotrusia Pana, gdyby umiejscowić ich w środkowej Polsce, w czasach współczesnych? Odpowiedź na to pytanie daje książka "Chłopcy", której każdy rozdział jest samodzielnym opowiadaniem.\nGang naiwnie infantylnych motocyklistów dowodzony przez Dzwoneczka, żyje na granicy dorosłości, hołubiąc dziecięcej sprawiedliwości i nieposkromionej chęci zabawy.\nZ wielką przyjemnością sięgnę po następny tom przygód Zagubionych Chłopców.\nCezar Kolcz | 2018-07-22\nJest to już moje drugie spotkanie po serii "Kłamcy" z tym autorem. Czy ta seria jest lepsza? Zdecydowanie nie. Moim zdaniem nie. Uniwersum stworzone przez pana Jakuba jest specyficzne, ponieważ dopisuje koniec do historii o Piotrusiu Panie. Niestety dla mnie nie lubię w książce bluzgów (chociaż sam ich używam zamiast przecinka). Dla mnie czytanie książek jest formą obcowania z kulturą, niekoniecznie wyższą którą trzeba interpretować, ale kulturą. Miejscami zastanawiałem się czy nie czytam po prostu słownika z przekleństwami, na których styl wypowiedzi bohaterów bazował. Pierwszy tom nie zachwycił mnie, ale pewnie sięgnę po drugi bo jednak historia mnie zaciekawiła.\nfilozof | 2015-04-24\nJuż od dawna chciałem przeczytać.I w końcu się udało.Co my tu mamy ?\nA jest to o motocyklistach, ale nie takich zwykłych.\nTo są ci zagubieni od Piotrusia Pana.\nMamy tu choćby Dzwoneczek.Którą nazywają "MAMA:\nKsiążka składa się ze zbioru bardzo wciągających opowiadań.\nGdzie dużo akcji i wciągającej fabuły.\nMotocykliści są tu jedną rodzinę i zawsze sobie pomagają.\nsłoneczko | 2017-03-29\nPo przeczytaniu cyklu „Kłamca” postanowiłem przeczytać kolejny cykl „Chłopcy”.\nTytułowi Chłopcy - Towarzysze Piotrusia Pana wraz z Dzwoneczkiem (Mamą) z siedzibą w Nibylandii 2 pozytywnie mnie zaskoczyli.\n- krótkie historyjki z przygodami Chłopców czyta się świetnie;\n- styl pisania typowy dla rozrywkowej książki, która ma bawić i śmieszyć;\n- bardzo fajne rysunki dodatkowo umilają czytanie;\n- doskonała zabawa i rozrywka, pełna ciekawych sytuacji i anegdot (czasami trzeba się zrelaksować);\n- idealne połączenie pomiędzy malutkimi chłopczykami z Nibylandii, a gangiem z polskiego lunaparku;\n- słabo opisane postacie kobiece pojawiające się w książce (oprócz Mamy);\n- czasami zbyt dużo „kwiecistego” języka.\nPonuryDziadyga | 2014-03-24\nNa półkach: Przeczytane, 2014, Jakub Ćwiek\nMam do autora sentyment za jego dotychczasową twórczość, choć muszę przyznać, że kultowy status "Chłopców" jest dla mnie niewytłumaczalny. Czekając na pierwszą część, aż wreszcie będę mógł ją wypożyczyć (ludzie ją sobie dosłownie wyrywają z rąk), sięgnąłem po część drugą- wiem że z logiką ma to raczej mało wspólnego, ale ciekawość i niemal narkomański głód fantastyki były silniejsze.\nPrzynajmniej sobie jakąś stabilniejszą opinię o tej serii wyrobiłem- po jednej cienkiej książce, takie gadanie miałoby raczej liche fundamenty. Oczywiście największą zaletą tutaj jest sam pomysł na tę książkę- może i ktoś kiedyś próbował napisać dalsze losy Zagubionych Chłopców, ale chyba nikomu by to tak świetnie i z jajem nie wyszło, jak Ćwiekowi właśnie. Takie wzięcie baśniowych postaci i przemienienie ich w chlejących, klnących (ale tak żeby mama nie słyszała) i bzykających do upadłego jegomości w ramoneskach, to świetna sprawa. No przepraszam, może jestem mało wymagający, ale na mnie taki humor-...\nPrzynajmniej sobie jakąś stabilniejszą opinię o tej serii wyrobiłem- po jednej cienkiej książce, takie gadanie miałoby raczej liche fundamenty. Oczywiście największą zaletą tutaj jest sam pomysł na tę książkę- może i ktoś kiedyś próbował napisać dalsze losy Zagubionych Chłopców, ale chyba nikomu by to tak świetnie i z jajem nie wyszło, jak Ćwiekowi właśnie. Takie wzięcie baśniowych postaci i przemienienie ich w chlejących, klnących (ale tak żeby mama nie słyszała) i bzykających do upadłego jegomości w ramoneskach, to świetna sprawa. No przepraszam, może jestem mało wymagający, ale na mnie taki humor- prosty, siermiężny i równie elegancki, co kop w dupę- działa jak najbardziej.\nTo idealna lektura jeśli jest się skonanym po dniu w robocie, albo syndrom dnia poprzedniego daje o sobie znać- nie trzeba tu zbytnio wytężać łepetyny, wciąga jak cholera i można parę razy obleśnie zarechotać- czego chcieć więcej?\nNo właśnie.. mimo tych zalet czegoś tu brakuje. Może większej ilości wątków fabularnych, może lepiej nakreślonych postaci (i choć odrobinę więcej ich), a może po prostu więcej treści? Książka ma niby te 300 stron, ale to rzecz na raptem kilka godzin- głównie ze względu na czcionkę i ilustracje.\nSprawa przedstawia się następująco: daję z czystym sumieniem 7/10, ale więcej wycisnąć nie mogę. Doceniam charakter tej książki, bohaterów, pomysł i dobrą zabawę której mi dostarczyła, ale czegoś jednak w niej zabrakło, żebym na jej punkcie oszalał. Rada dla tych, co się zrazili wulgaryzmami w "Chłopcach": nie sięgajcie w takim razie po dwójkę, bo tam mięcha furkocze w powietrzu kilka razy więcej- co, jak łatwo zgadnąć, mi zupełnie nie przeszkadza, a wręcz przeciwnie.\nPonowne spotkanie z książką Jakuba Ćwieka zaliczam do bardzo udanych. Tym razem czekali na mnie Zagubieni Chłopcy na czele z Dzwoneczkiem. Obawiałam się tej książki, ale okazało się, że niepotrzebnie.\nJakub Ćwiek mnie pozytywnie zaskoczył. Jak już wspomniałam obawiałam się tej książki. Gang motocyklowy i postacie znane z Piotrusia Pana w jednej książce? "To nie może się udać" - myślałam. A jednak autor stworzył niezwykły świat z wyrazistymi bohaterami i oryginalną fabułą, która wciągnęła mnie bez reszty. Powieść jest zarazem wulgarna jak i zabawna. Ćwiek idealnie połączył te dwa elementy. Nie przesadził, dzięki czemu czytając śmiałam się jak głupia. Już nie mogę doczekać się kolejnej części. Polecam ;)\nKojarzycie bajkę o Piotrusiu Panu? Taka słodka, kolorowa, z dziećmi, złym kapitanem, wróżkami, na pewno ją widzieliście, nie wierzę, że nie mieliście w ręce książki o Piotrusiu lub nie widzieliście bajki. W to po prostu nie uwierzę, bo chyba każdy miał mniejszą lub większą styczność z jego przygodami.\nMówi się, że w przyrodzie panuje równowaga i jeśli coś zjada trawę, to musi być inne coś, które żywi się tym czymś, co pożywia się trawą. I pewnie ktoś mi spróbuje wmówić, że przecież na człowieka nikt nie poluje, nikt go nie je, nikt na niego nie czyha. Poważnie? A The Walking Dead się oglądało? Jeśli nie to odsyłam do zapoznania się z serialem, a fanów zombie, magii i alternatywnych zdarzeń zachęcam do sięgnięcia po Chłopców, którzy równoważą dobrą aurę stworzoną wokół przygód Piotrusia.\nTwórczość Jakuba Ćwieka kojarzy mi się właśnie z taką alternatywą, światami znajdującymi się zaraz obok naszego, a czasem przenikających do naszej szarej rzeczywistości i przemieniającymi ją w...\nTwórczość Jakuba Ćwieka kojarzy mi się właśnie z taką alternatywą, światami znajdującymi się zaraz obok naszego, a czasem przenikających do naszej szarej rzeczywistości i przemieniającymi ją w coś jeszcze gorszego. I chociaż Chłopcy są zdecydowanie subtelniejsi i na tle tak mocnych książek jak Ciemność Płonie lub Liżąc ostrze nie wydają się tak przerażający, o tyle nie można im odmówić wyrazistości, masy wyobraźni, konkretów, wulgarności i braku owijania w bawełnę. To właśnie lubię w książkach Jakuba Ćwieka - przekleństwa są normą, nie ma lania wody i wyszukiwania określeń, które ugrzecznią i zastąpią czymś zwykłą kurwę. Dzięki temu, że język używany w książce jest tak bliski temu, jak komunikujemy się na co dzień (bo nie ukrywajmy, że Polacy przeklinają jak mało kto), wszystko staje się bardziej autentyczne, bliższe, jakieś takie znajome.\nGang motocyklowy, przygodny seks, umarli, szczury, ucieczka, ciągłe problemy - niby takie normalne, oczywiste, da się to jakoś połączyć z magią, ale to tylko ogólne wrażenie. Przyglądając się bliżej dostajemy stado wiecznych chłopców, którym w głowach tylko zabawa i młodość. Niestety sielanka nie trwa wiecznie, pojawiają się komplikacje i nieprzewidziane zdarzenia.\nFabuła skupia się na losach Dzwoneczka, Kędziora, Milczka, Kruszyny oraz Stalówki. Dawni towarzysze Piotrusia Pana, obecnie dorośli, nadal pozostający dziećmi napotykają na swojej drodze różne przygody i przeciwności. Ukrywanie się przed Piotrusiem przywiodło ich aż do Polski, gdzie zamieszkali w starym lunaparku zwanym Drugą Nibylandią, zajmują się różnego rodzaju pracami, odrobiną magii, a także typowo ludzkimi rozrywkami.\nKsiążka zrobiła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Jako fanka twórczości Ćwieka nie mogłam odmówić sobie sięgnięcia po nią, choć nie powiem, ciężko było mi ją zdobyć.\nPrzygody wyżej wymienionych postaci urzekły mnie swobodą oraz tym, że autorowi udało się tak zgrabnie przenieść losy bohaterów słynnej bajki do Polski. Spodobało mi się to, że uczynił ich tak ludzkimi, normalnymi, zwyczajnymi, choć nie do końca, bo jednak obdarował ich niesamowicie wielkim sercem dla sierot. Tak jak wspomniałam - spośród książek autorstwa Jakuba Ćwieka, które miałam okazję przeczytać, ta jest najprzyjemniejsza i najlżejsza. Nie bałam się po niej spać, co miało miejsce w przypadku Ciemność Płonie i Liżąc Ostrze. Tak, te książki dały mi w kość, ale warto było je przeczytać, tak samo zresztą jak Chłopców. Moim zdaniem autorowi udała się ta wymyślna oraz zabawna przeróbka.\nKolejnym plusem, obok treści, jest oprawa graficzna - fantastyczna okładka, interesujące ilustracje, grubsza oprawa. Książka prezentuje się naprawdę dobrze i aż chce się jeździć po niej palcami. Też lubicie te wypukłe elementy na okładkach? Moim zdaniem są naprawdę genialnym pomysłem.\nTaki dobór postaci, wykreowanie ich na z pozoru niebezpiecznych ludzi o wielkich sercach, oraz usytuowanie wydarzeń w tak dobrze znanym nam świecie, jest moim zdaniem świetną bazą dla wielotomowej serii. Mam nadzieję, że na drugiej części się nie skończy i pojawi się kontynuacja, ale zanim to nastąpi, biorę się za czytanie Chłopcy 2 Bangarang, którzy od dłuższego czasu czekają na przeczytanie, ale głównie za sprawą nieciekawej sytuacji życiowej, nie mogłam sięgnąć po nich wcześniej.\nOpinia ukazała się również na moim blogu www.askadasuna.blogspot.com\nNie została znikąd skopiowana.\nzobacz kolejne z 6031\n- Im później nauczysz się bać, ksiądz - Kruszyna dobył noża i rozejrzał się za jakimś patykiem - tym...\twięcej\nChcę przeczytać 2079


XII edycja Obiektywnie Śląskie - Instytut Myśli Polskiej im. Wojciecha Korfantego\nXII edycja Obiektywnie Śląskie\nZdjęcie plakatu, który w artystycznym wymiarze ukazuje twarze-maski nakładające się na siebie, na zarysie twarzy człowieka. Kolorystyka brązowo żółta. Napis "Śląsk bez maski".\nW dniu 1 lipca 2021 wystartowała dwunasta edycja konkursu fotograficzno-filmowego Obiektywne Śląskie.\nIdeą projektu jest prezentacja w obiektywie subiektywnego i nietuzinkowego obrazu Śląska, odnoszącego się do śląskiej kultury, tradycji, wartości a także elementów nowoczesnego obrazu regionu. Motyw przewodni tegorocznej XII edycji brzmi: ŚLĄSK BEZ MASKI, który można zinterpretować dowolnie.\nPrace można nadsyłać do 15 września 2021, a finał konkursu zaplanowano na 22 października w katowickim NOSPR-ze. Uczestnicy konkursu dla wyrażenia tematu mogą posłużyć się: fotoreportażem, krótkim filmem oraz fotokastem.\nWszystkie prace będą zamieszczane na stronie projektu, poprzez którą można głosować na swoje ulubione prezentacje i w ten sposób współdecydować o nagrodzie publiczności. A najlepszych wybiorą tak znamienite osobowości świata kultury jak: Tadeusz Rolke, Tomasz Sikora, Adam Sikora, Antoni Cygan oraz Jacek Joostberens.\nInstytut Myśli Polskiej im. Wojciecha Korfantego, jak co roku, jest jednym z patronów instytucjonalnych konkursu.\nWięcej na temat projektu na stronie organizatora.


Inferno - niedokończone piekło - Najnowsze informacje - WP Film\nW 1964, po dekadzie sukcesów, Clouzot postanowił zrobić film, który określi na nowo granice kina. Powstał scenariusz o mężczyźnie, obsesyjnie zazdrosnym o swoją młodą żonę (do tej roli zaangażowano Romy Schneider). Reżyser zaprosił do współpracy artystów z nurtu op-art, którzy pracowali nad efektami specjalnymi. Na wiele dni zamykał się z aktorami w halach zdjęciowych, zmuszając ich do wyczerpujących improwizacji przed kamerą, eksperymentując ze światłem, fakturą obrazu i nakładającymi się zdjęciami.\nPo przeniesieniu zdjęć w plener, reżyser zaczął tracić kontrolę nad filmem i popadł w konflikt z ekipą. W końcu z planu zabrała go karetka, z diagnozą zawału serca. Odnaleziony po 50 latach nieukończony film robi duże wrażenie: feeria barw przywodząca na myśl narkotyczne eksperymenty, atmosfera duszna od wyuzdanego erotyzmu. Realizatorzy zadbali o odpowiednią oprawę swojego dokumentu – nagrali wspomnienia ludzi obecnych wówczas na planie (m.in. Costy-Gavrasa), poprosili także aktorów, by odtworzyli część niezrealizowanych scen ze skryptu Clouzota. Dzięki temu mamy choć namiastkę wiedzy, czym mogłoby być „Inferno”…\nRuxandra Medrea - (Odette) (Odette)\nSerge Bromberg - (Odette) (Odette)\nJacques Gamblin - (Marcel) (Marcel)\nHenri-Georges Clouzot - (on sam) (on sam)\nBerenice Bejo - 1976-07-07 (Odette) (Odette)


Gospodarka - Wiadomości - Wlochy.edu.pl: Włochy - Portal edukacyjno informacyjny\nMost na Sycylii zawalił się 10 dni po otwarciu\nGospodarka - 2015-01-07 21:07 - Patrycja Kaminska\nNowo oddany most, który kosztował kilka milionów euro, zawalił się z powodu obsunięcia niecałe dwa tygodnie po oddaniu go do użytku, powodując krytyczne wypowiedzi ze strony włoskiego premiera.\nNiskie zbiory oliwek we Włoszech skutkują podwyżkami cen\nGospodarka - 2014-12-12 23:39 - Patrycja Kaminska\nWedług badań Uniwersytetu Harvard oliwa z oliwek jest niezwykle korzystna dla zdrowia, jednak jak wynika z najnowszych statystyk dieta śródziemnomorska będzie coraz droższa.\nWłochy stopa bezrobocia wśród młodych sięgnęła 43\nGospodarka - 2014-11-29 11:42 - Patrycja Kaminska\nBezrobocie wśród młodych Włochów wzrosło do rekordowej liczby w październiku i wynosi obecnie 43%. Jednocześnie, ogólna stopa bezrobocia w kraju również wzrosła, jak podaje włoski urząd statystyczny – Istat.\nZubożonej południowej części Włoch grozi wyludnienie i...\nGospodarka - 2014-08-13 19:20 - Patrycja Kaminska\nPołudniowe regiony Włoch są narażone na wyludnienie i zubożenie, według opublikowanego niedawno raportu na ten temat.\nWe Włoszech maleje konsumpcja wina\nGospodarka - 2013-11-06 18:46 - Patrycja Kamińska\nWe Włoszech trwa właśnie winobranie, ale coraz częściej włoskie wina trafiają za granicę, a w kraju spożycie wina stopniowo maleje.\nCeny mieszkań we Włoszech spadną w tym roku o prawie 2\nGospodarka - 2013-09-11 19:51 - Patrycja Kamińska\nJeszcze w tym roku ceny mieszkań we Włoszech mają spaść mniej więcej o 1,8%, jak podają najnowsze badania. Przewiduje się również, że w 2014 roku sytuacja na rynku nieruchomości ma się polepszyć.\nWłoskie „duże dzieci” wcale nie palą się do pracy\nGospodarka - 2013-09-11 19:47 - Patrycja Kamińska\nNiektóre włoskie „duże dzieci” wcale nie palą się do pracy, mówi właściciel jednej z fabryk w Wenecji, który w dobie kryzysu proponował młodym ludziom pracę, ale nie spotkał się z dużym odzewem ze strony bezrobotnych.\nPonad 4 miliony Włochów w absolutnej biedzie w 2013\nGospodarka - 2013-04-03 21:47 - Patrycja Kamińska\nPonad 4 miliony Włochów znajdzie się w stanie totalnej biedy pod koniec 2013 roku, podało tydzień temu włoskie stowarzyszenie Confcommercio w Cernobbio (Como).\nWłoska gospodarka nadal w recesji w 2013\nGospodarka - 2013-02-23 13:09 - Patrycja Kamińska\nJak podaje Komisja Europejska, włoska gospodarka będzie w jeszcze większej recesji w 2013 roku niż przewidywano wcześniej.\nPowstanie tunel kolejowy między Włochami i Francją\nGospodarka - 2012-12-04 12:48 - Patrycja Kamińska\nTunel kolejowy łączący Włochy z Francją jednak ma powstać pomimo protestów ekologów, ale nie wcześniej niż w 2028 rokiem – ustalili włoski premier Mario Monti z francuskim prezydentem Hollande. Inwestycję w 40% ma sfinansować Unia Europejska.


Szara flanela: Les Sentiers Conflictuels & Andrew King - 1888 (2006)\nLes Sentiers Conflictuels & Andrew King - 1888 (2006)\nSpotykałem się z pozytywnymi opiniami o tym albumie dawno temu, ale jakoś nie mogłem do niego dotrzeć. Kiedy pojawiła się okazja nie zastanawiałem się długo i od razu go kupiłem. Zgadzam się, że album jest podobny do słynnej absinthe: la folie verte Blood Axis i Les Joyaux De La Princesse.\nAndrew King kolejny raz daje popis swoich możliwości modulowania głosu. W pierwszym momencie było nawet ciężko poznać, że to on. King jako Kuba Rozpruwacz, bo to on jest "bohaterem" tego krążka wypada bardzo przekonująco. Szepty przemieszane z chorym śmiechem na prawdę dają nam do zrozumienia, że mamy do czynienia z psychopatycznym rzeźnikiem.\nZa warstwę dźwiękową odpowiada zupełnie nieznany mi Philippe Kam z Les Sentiers Conflictuels. Philippe jest mieszkającym we Francji studentem medycyny, wietnamsko-francuskiego pochodzenia. Kto by się lepiej nadawał do tworzenia płyty o Kubie Rozpruwaczu niż student medycyny...\nPrzesłuchałem ten album kilka razy i za każdym razem odkrywam w nim coś nowego. Mocną stroną tego dziwnego tworu są teksty bazujące na listach Kuby. Naturalnie teksty te są recytowane w języku angielskim, ale czasami "bulgotanie" Rozpruwacza - Kinga utrudniają ich zrozumienie.\nAlbum jest bardzo ładnie wydany przez francuskie wydawnictwo Athanor i może stanowić perełkę kolekcji. Jak zawsze zachęcam do zakupu (płyta pojawia się na allegro), tymczasem polecam znalezione w necie mp3\nAutor: Tomko Cel Batran o 08:17\nEtykiety: 1888, Andrew King, Les Sentiers Conflictuels, spokenword\nLes Sentiers Conflictuels & Andrew King - 1888 (20...


Benedykt XVI o muzyce sakralnej: zaniedbano wskazania Soboru - Nauka Kościoła Katolickiego\nBenedykt XVI o muzyce sakralnej: zaniedbano wskazania Soboru Zobacz następny temat\nPosty: 30812 Przeczytał: 196 tematów\nWysłany: Pią 9:48, 27 Maj 2011\nZaniedbane elementy nauczania Soboru Watykańskiego II o liturgii przypomniał Benedykt XVI w przesłaniu z okazji stulecia Papieskiego Instytutu Muzyki Sakralnej. Oficjalne obchody tego jubileuszu rozpoczęły się 25 maja i potrwają do 28. Przewodzi im wielki kanclerz uczelni kard. Zenon Grocholewski. To również do niego zostało zaadresowane papieskie przesłanie.\nNa wstępie Benedykt XVI zaznaczył, że aby dobrze zrozumieć tożsamość i misję tej uczelni, należy pamiętać, że jej powstanie wpisuje się w głęboką reformę muzyki sakralnej, którą zainicjował Pius X motu proprio Tra le sollecitudini. Święty Papież Sarto oparł się w niej na wielkiej tradycji Kościoła, zwłaszcza gregoriańskiej, przeciwstawiając się jednocześnie wpływom muzyki świeckiej, w szczególności operowej.\nBenedykt XVI podkreślił w tym względzie ciągłość kościelnego nauczania o liturgii. Zauważył przy tym, że niektóre elementy soborowej konstytucji Sacrosanctum Concilium, odnoszące się właśnie do muzyki sakralnej, zostały zaniedbane czy wręcz uznano je za przestarzałe, ponieważ miały one rzekomo ograniczać wolność i kreatywność jednostki czy wspólnoty. Chodzi tu w szczególności o aktualność wielkiego dziedzictwa kościelnej muzyki sakralnej oraz o wymóg uniwersalności, co jest cechą chorału gregoriańskiego.\nPapież przypomniał też inne kryteria muzyki sakralnej, które wskazał Sobór Watykański II, a które dziś powinniśmy starannie rozważyć: jej modlitewny charakter, godność i piękno; pełna zgodność z tekstami i gestami liturgicznymi; zaangażowanie zgromadzenia wiernych, a co za tym idzie prawidłowe dostosowanie do kultury lokalnej przy jednoczesnym zachowaniu uniwersalności języka wyrazu; prymat chorału gregoriańskiego jako najdoskonalszego wzorca muzyki sakralnej oraz mądre wykorzystanie innych form wyrazu, które należą do dziedzictwa historyczno-liturgicznego Kościoła, w szczególności, ale nie tylko, polifonii; znaczenie chórów, zwłaszcza przy katedrach.\nPapież zaznaczył, że w kontekście aktualnych kontrowersji należy pamiętać, iż podmiotem akcji liturgicznej nie jest jednostka czy jakaś grupa, która sprawuje Eucharystię, lecz Kościół. W liturgii – podkreślił – działa Bóg za pośrednictwem Kościoła, który ma swą historię, bogatą tradycję oraz własną kreatywność. Tradycja i rozwój są tu nierozerwalnie złączone. Ten związek bardzo wyraźnie podkreślali też ojcowie soborowi – stwierdził Benedykt XVI w przesłaniu z okazji stulecia Papieskiego Instytutu Muzyki Sakralnej.\nOstatnio zmieniony przez Teresa dnia Nie 22:47, 07 Sty 2018, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Pią 10:04, 27 Maj 2011\nZaniedbano wskazania Soboru\nPapież przypomniał kryteria muzyki sakralnej: jej modlitewny charakter, godność i piękno. Ma zdjęciu Schola Cantorum Wyższego Seminarium Duchownego w Opolu\nZaniedbane elementy nauczania Soboru Watykańskiego II o liturgii przypomniał Benedykt XVI w przesłaniu z okazji stulecia Papieskiego Instytutu Muzyki Sakralnej.\nOficjalne obchody tego jubileuszu rozpoczęły się 25 maja i potrwają do 28. Przewodzi im wielki kanclerz uczelni kard. Zenon Grocholewski. To również do niego zostało zaadresowane papieskie przesłanie.\nOstatnio zmieniony przez Teresa dnia Nie 22:05, 07 Sty 2018, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pią 19:52, 27 Maj 2011\nOstatnio zmieniony przez Teresa dnia Nie 22:41, 07 Sty 2018, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Nie 11:34, 29 Maj 2011\nW LITURGII ROZBRZMIEWA GŁOS KOŚCIOŁA\nList odczytany 26 maja 2011 przez kard. Zenona Grocholewskiego\nna rozpoczęcie Międzynarodowego Kongresu, który odbył się z okazji 100-lecia Papieskiego Instytutu Muzyki Sakralnej\nDo czcigodnego Brata Kardynała Zenona Grocholewskiego, Wielkiego Kanclerza Papieskiego Instytutu Muzyki Sakralnej\nMinęło sto lat od dnia, kiedy mój święty poprzednik Pius X założył Wyższą Szkołę Muzyki Sakralnej, która dwadzieścia lat później została podniesiona do rangi Instytutu Papieskiego. Ta ważna rocznica budzi radość wszystkich miłośników muzyki sakralnej, a ogólniej tych — poczynając oczywiście od pasterzy Kościoła — którym leży na sercu godne sprawowanie liturgii, której integralną częścią jest śpiew kościelny (por. Sobór Watykański II, konstytucja Sacrosanctum Concilium, 112). Ze szczególną przyjemnością składam zatem z okazji tej rocznicy serdeczne gratulacje i najlepsze życzenia Tobie, czcigodny Bracie, Dyrektorowi oraz całej Wspólnocie Papieskiego Instytutu Muzyki Sakralnej.\nInstytut ten podlega Stolicy Apostolskiej i należy do szczególnego systemu akademickiego papieskich uniwersytetów w Rzymie. W sposób szczególny jest związany z Ateneum św. Anzelma oraz zakonem benedyktynów, o czym świadczy także fakt, że od 1983 r. prowadzi on dydaktykę w opactwie św. Hieronima in Urbe, podczas gdy siedziba prawna oraz historyczna pozostała w pałacu św. Apolinarego. Przy okazji jubileuszu 100-lecia nasze myśli kierują się ku osobom — a tylko Pan Jezus zna dobrze je wszystkie — które w jakikolwiek sposób angażowały się w działalność najpierw Szkoły Wyższej, a potem Papieskiego Instytutu Muzyki Sakralnej. Poczynając od zwierzchników, którzy kolejno nim kierowali, poprzez świetnych wykładowców, po liczne pokolenia studentów. Do dziękczynienia Bogu za Jego liczne dary dołącza się wdzięczność za wszystko, co każdy z nich ofiarował Kościołowi, rozwijając kunszt muzyczny w służbie kultowi Bożemu.\nAby dobrze zrozumieć tożsamość i posłannictwo Papieskiego Instytutu Muzyki Sakralnej, należy pamiętać, że papież św. Pius X założył go osiem lat po wydaniu 22 listopada 1903 r. motu proprio «Tra le sollecitudini», którym dokonał głębokiej reformy muzyki sakralnej, nawiązując do wielkiej tradycji Kościoła i przeciwstawiając się wpływom muzyki świeckiej, zwłaszcza operowej. Aby wprowadzić te wskazania magisterialne w praktykę w Kościele powszechnym, potrzebny był ośrodek dydaktyczno--badawczy, potrafiący w sposób wierny i kompetentny przekazywać dyrektywy Ojca Świętego, zgodnie z autentyczną i chwalebną tradycją, sięgającą czasów św. Grzegorza Wielkiego. W ciągu ubiegłych stu lat instytucja ta przyswajała, opracowywała i przekazywała doktrynalne i pasterskie nauczanie, zawarte w dokumentach papieskich dotyczących muzyki sakralnej oraz w dokumentach Soboru Watykańskiego II, ażeby mogło ono oświecać i ukierunkowywać działalność kompozytorów, dyrygentów, liturgistów, muzyków i wszystkich nauczycieli na tym polu.\nW związku z tym pragnę zwrócić uwagę na pewien podstawowy, a dla mnie szczególnie ważny fakt: na zasadniczą ciągłość — od Piusa X aż do dzisiaj, niezależnie od naturalnej ewolucji — nauczania Kościoła na temat muzyki sakralnej w liturgii. Szczególnie papież Paweł VI oraz papież Jan Paweł II, w świetle soborowej konstytucji Sacrosanctum Concilium uwydatniali zawsze cel muzyki sakralnej, którym jest «chwała Boża i uświęcenie wiernych» (n. 112), i przypominali podstawowe kryteria należące do tradycji, które ja tylko wymienię: modlitewny charakter, godność i piękno; pełna zgodność z tekstami i gestami liturgicznymi; uczestnictwo zgromadzenia wiernych i, co za tym idzie, uzasadnione dostosowanie do kultury lokalnej przy jednoczesnym zachowaniu uniwersalności języka; prymat chorału gregoriańskiego jako najdoskonalszego modelu muzyki sakralnej oraz mądre wykorzystanie innych form wyrazu, należących do dziedzictwa historyczno-liturgicznego Kościoła, zwłaszcza — ale nie jedynie — polifonii; znaczenie schola cantorum szczególnie przy katedrach. Są to ważne kryteria, które także w naszych czasach należy poważnie brać pod uwagę. Pewne stwierdzenia, zawarte w Sacrosanctum Concilium, jak właśnie wartość wielkiego dziedzictwa Kościoła, jakim jest muzyka sakralna, lub uniwersalność charakteryzująca śpiew gregoriański, były bowiem niekiedy uznawane za wyraz koncepcji należącej do przeszłości, o której trzeba zapomnieć, ponieważ rzekomo ograniczała wolność i kreatywność jednostki i wspólnot. Musimy jednak wciąż na nowo zadawać sobie pytanie: kto jest prawdziwym podmiotem liturgii? Odpowiedź jest prosta: Kościół. Liturgia nie jest sprawowana przez jednostkę czy grupę, ale jest w pierwszym rzędzie działaniem Boga poprzez Kościół, ma swoją historię, bogatą tradycję oraz twórczy charakter. Liturgia, a co za tym idzie, także muzyka sakralna, «żyje we właściwej i ustawicznej relacji między zdrową traditio i legitima progressio, przy czym te dwa terminy, na które ojcowie soborowi wyraźnie kładli nacisk, uzupełniają się, ponieważ «tradycja jest żywą rzeczywistością, toteż zawiera w sobie początek rozwoju, postępu» (przemówienie w Papieskim Instytucie Liturgicznym, 6 maja 2011 r.).\nWszystko to, czcigodny Bracie, stanowi, że tak się wyrażę, «chleb powszedni» życia i pracy Papieskiego Instytutu Muzyki Sakralnej. Zachęcam was, byście w oparciu o te trwałe i solidne elementy, do których dochodzi stuletnie już doświadczenie, kontynuowali z odnowionym zapałem i zaangażowaniem waszą posługę w kształceniu zawodowym studentów, aby zyskali rzetelną i głęboką znajomość różnych dziedzin muzyki sakralnej. Dzięki temu Papieski Instytut nadal będzie wnosił cenny wkład w formację w tym zakresie duszpasterzy i wiernych świeckich w różnych Kościołach partykularnych, przyczyniając się, między innymi, do właściwej oceny jakości kompozycji muzycznych wykonywanych w czasie celebracji liturgicznych. W dążeniu do tych ważnych celów możecie liczyć na moją stałą uwagę; będzie jej towarzyszyć szczególna pamięć w modlitwie, w której polecać je będę wstawiennictwu Błogosławionej Dziewicy Maryi i św. Cecylii. Życzę, by uroczystości z okazji stulecia wydały bogate owoce, i z serca udzielam specjalnego Błogosławieństwa Apostolskiego Tobie, czcigodny Bracie, Dyrektorowi, Wykładowcom, Personelowi i wszystkim Studentom Instytutu.\nWatykan, 13 maja 2011 r.\nOstatnio zmieniony przez Teresa dnia Nie 22:47, 07 Sty 2018, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Nie 21:00, 23 Lut 2020\nInne wątki w temacie muzyki tu:


Dlaczego Apple rozczarowała mimo rekordowej sprzedaży iPhone'ów i iPadów? - Biznes, Finanse i Prawo\nMarcin Maj 24-01-2013, 08:44\nApple sprzedała rekordową liczbę urządzeń iPhone i iPad w IV kwartale, ale niestety sprzedała mniej, niż chcieli analitycy. Zarobiła też sporo, ale mniej, niż oczekiwano. Z tego powodu część gazet pisze o rozczarowaniu. Czy rzeczywiście wyniki Apple powinny martwić?\nFirma Apple nauczyła nas, że jej wyniki finansowe to ważne wydarzenie. W zeszłym kwartale te wyniki przyćmiły nawet premierę Windowsa 8.\nW tym kwartale wyniki Apple mogą wywoływać mieszane uczucia. Nadal znajdujemy w nich kosmiczne sumy i liczby świadczące o mocnej kondycji firmy. Apple sprzedała też w minionym kwartale rekordową liczbę urządzeń, a jednak analitycy powtarzają słowa "rozczarowanie", "koniec wzrostu", "nie spełniła oczekiwań".\nMiliardy i rekordy Apple\nW IV kwartale 2012 roku firma zanotowała 54,5 mld USD przychodu, czyli niecałe 18% więcej niż w analogicznym okresie ubiegłego roku.\nZysk netto wyniósł 13,1 mld USD, czyli dokładnie tyle samo co rok temu. Zysk na akcje wyniósł 13,81 USD.\nZarząd ustalił, że inwestorzy dostaną dywidendę 2,65 USD na akcję.\nsprzedaż iPhone'ów była rekordowa - sprzedano 47,8 mln sztuk, podczas gdy rok temu było to 37 mln;\nsprzedaż iPadów też była rekordowa - 22,9 mln sztuk sprzedanych w IV kwartale, podczas gdy rok temu sprzedano 15,4 mln sztuk;\nsprzedaż Maków sięgnęła 4,1 mln sztuk, podczas gdy rok temu wynosiła zaledwie 5,2 mln;\nsprzedaż iPodów oczywiście spada, ale w ubiegłym kwartale wyniosła 12,7 mln sztuk (rok wcześniej 15,4 mln).\nNależy do tego wszystkiego dodać, że w zeszłym roku dane z analogicznego kwartału obejmowały okres 14-tygodniowy, podczas gdy ogłoszone wczoraj wyniki obejmują okres 13-tygodniowy. Mimo to sprzedaż była rekordowa.\nCo na to analitycy? Według nich przychody mogły być nieco większe. Ba! Nawet sprzedaż iPhone'ów mogłaby sięgnąć 50 mln sztuk...\niPhone kiedyś się skończy\nW tym miejscu wielu ludzi spyta: gdzie jest problem? Dlaczego mowa o rozczarowaniu? Czy tylko dlatego, bo firma nie spełniła oczekiwań nadętych bufonów w krawatach?\nSzczerze mówiąc, na dzień dzisiejszy problemu nie ma. Apple jest mocna, ale analitycy myślą o dniu jutrzejszym. Tak naprawdę Apple ma jedną maszynkę do robienia pieniędzy i jest to iPhone (wbrew pozorom nie iPad). Czy w przyszłości uda się wytworzyć kolejną taką maszynkę?\nChiny, kanibalizacja i co jeszcze?\nOgłaszając wyniki finansowe, szef Apple Tim Cook mówił o kilku szansach dla firmy. Jedną z nich jest "kanibalizacja" produktów. Da się przykładowo zaobserwować, że ludzie porzucają iMaki na rzecz iPadów. Apple nie walczy z tym zjawiskiem, bo - jakby nie patrzeć - utrzymuje klientów i udaje się jej utrzymać przekonanie, że produkty Apple są pożądane.\nInna szansa to Chiny - wielki rynek, na którym iPhone 5 sprzedaje się świetnie. W ogóle sprzedaż za granicą jest dla Apple bardzo ważna, skoro stanowi ponad 60% przychodów.\nApple, jak na razie, nie chce uciekać się do stworzenia tańszej wersji iPhone'a, ale de facto firma oferuje takie smartfony, obniżając cenę starszych wersji. Zapotrzebowanie na iPhone'a 4 nadal jest dość duże i Apple ma świadomość, iż jest to istotne dla jej biznesu.\nMiędzy wzrostem a innowacjami\nTe wszystkie możliwości niestety nie mogą się równać z posiadaniem dobrej maszynki do robienia pieniędzy. Urządzenie iPhone spełniało tę rolę i będzie ją spełniać jeszcze jakiś czas, ale nie wiecznie. Po wybuchu wzrostu spowodowanego sprzedażą iPhone'a będzie musiało nastąpić wyhamowanie, a analitycy mają wrażenie, że już widzą jego oznaki.\nCzy Apple znajdzie maszynkę do pieniędzy na miejsce iPhone'a?\nDlatego właśnie tak ważne jest to, o czym mówił Larry Page, szef Google. Przed każdą spółką technologiczną prędzej czy później staje wyzwanie wymyślenia czegoś naprawdę nowego, a niektóre firmy pracują nad tym non stop. Apple zapewne też to robi, choć nie chwali się prototypami tak chętnie, jak Google.\nJest w tym wszystkim pozytywny element. Kiedy Apple wszystkich na dobre rozczaruje, oczekiwania inwestorów spadną. Być może wtedy łatwiej będzie pracować nad kolejną maszynką do pieniędzy.\nCzytaj także: Google zarabia nieźle, ale stawki za reklamy spadają. Czy trend się utrzyma?\nwyniki finansowe urządzenia przenośne Tim Cook sprzedaż iPhone iPad giełda biznes Apple analitycy


ASD – redukcja lęku, stresu w klasie – autyzmschemat.life\nDopilnujcie, by w wyznaczonym dniu uczeń mógł się odprężyć, a także uwolnić od stresu…\nNiektóre wydarzenia, dni lub czynności mogą stanowić szczególne obszary lęku dla uczniów z ASD. Stwórzcie im takie warunki, by w ciągu dnia lub tygodnia znaleźli chwilę na uspokojenie. Pozwoli im to zredukować napięcie oraz sprawi, że lepiej poradzą sobie z codziennym stresem.\nZnajdźcie czas na to, by ustalić, co wzbudza lęk u ucznia i co go uspokaja. Na przykład szczególnie stresujące mogą być poniedziałki, ponieważ trzeba przestawić się na inny tryb po spędzeniu weekendu w domu. Ustalcie, w jaki sposób złagodzić związany z tym stres. Uczniowie mogliby spędzić poranne poniedziałkowe sprawdzanie obecności w bibliotece, co ułatwi im rozpoczęcie dnia, lub nie przychodzić na apel, jeśli jest to zbyt stresujące. Dzięki temu odprężą się i lepiej przetrwają tydzień w szkole.\nJeśli ćwiczenia, czytanie w ciszy lub poświęcanie czasu na rozwijanie własnych zainteresowań uspokajają uczniów, uwzględnijcie to w planie dnia lub tygodnia – podczas sprawdzania obecności, w trakcie przerw bądź po skończeniu pracy na lekcji. Zredukuje to stres, zapobiegnie niepożądanym zachowaniom i przyczyni się do zwiększenia efektywności pracy. Musimy postrzegać takie postępowanie w kategoriach rozsądnego dostosowania warunków i życzliwości, nie zaś niesprawiedliwego, specjalnego traktowania.\nJeśli mamy świadomość, że dany uczeń zmaga się z lękiem, możemy być pewni, że wpływa to na jego zdolność do radzenia sobie w szkole i mamy obowiązek potraktować go w sposób „specjalny”, aby mu pomóc – bez względu na to, czy ma autyzm czy nie.\nPamiętajcie, że nawet jeśli objawy lęku nie są zauważalne, dobrze jest się zrelaksować. Nie czekajcie z wprowadzaniem tej zasady w życie do momentu, aż wybuchnie kryzys.\nWprowadźcie ćwiczenia uspokajające do grafiku ucznia lub wpiszcie je do jego dzienniczka, aby wasz podopieczny pamiętał o tym, że również sam może sobie pomóc (Bullock, 2018).\nźródło: C. Bullock: „100 pomysłów dla nauczycieli…”, HARMONIA UNIVERSALIS, Gdańsk 2018\nASD - redukcja lęku, stresu w klasie


XIII Konkurs Recytatorski Poezji i Prozy Ludowej : Radzyńska Kraina Serdeczności\nXIII Konkurs Recytatorski Poezji i Prozy Ludowej\nGodz. 10.00, budynek Zespołu Placówek Oświatowych i Zespołu Szkół Rolniczych w Woli Osowińskiej\n1. Propagowanie Regionalnej literatury ludowej, w tym tradycyjnych anonimowych tekstów ludowych, tekstów wierszowanych (pieśni, fragmentów teatru ludowego, obrzędów itp.) i prozatorskich (gawędy) oraz współczesnych pisarzy ludowych, którzy opublikowali swe teksty w prasie literackiej lub wydawnictwach książkowych.\n2. Przypomnienie i popularyzacja bogactwa gwar obszaru województwa lubelskiego.\n3. Włączanie młodego pokolenia w kulturę regionu lubelskiego.\n1. Uczestnikami konkursu mogą być uczniowie szkół podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych województwa lubelskiego i innych województw.\n2. Recytatorzy będą oceniani w trzech kategoriach wiekowych:\n- klasy 0 – III,\n3. Repertuar stanowią dwa utwory poetyckie lub utwór poetycki i fragment prozy:\n- utwór poetycki, przekazywany ustnie lub publikowany, może lecz nie musi być gwarowy (można wykorzystać współczesną anonimową poezję ludową, fragmenty widowisk teatralnych, pieśni, tekstów obrzędowych, np. Życzenia noworoczne, kolędnicze itp.),\n- fragment prozy może być tekstem potocznym (gawęda, opowieść wspomnieniowa, baśń, legenda, podanie) zaczerpniętym z przekazu ustnego lub z literatury publikowanej. Zachęcamy szczególnie do zdobywania tekstów z przekazu ustnego, spisywania/nagrywania opowieści naszych dziadków, rodziców, sąsiadów.\nUwaga! Organizatorzy przewidują nagrody specjalne za najlepsze prezentacje mówione gwarą.\n5. Komisja Artystyczna oceniać będzie:\n- dobór tekstów;\n- dostosowanie tekstów do możliwości wykonawczych recytatora;\n- prawidłową i wyrazistą interpretację;\n- w tekstach mówionych gwarą autentyzm prezentowanej gwary oraz zasób i sposób realizacji cech gwarowych,\noraz wytypuje recytatorów do Turnieju Wojewódzkiego Małego Konkursu Recytatorskiego (po dwóch recytatorów w każdej kategorii wiekowej).\n6. W ramach programu Konkursu przewidziano rozmowy z Komisją Artystyczną.\n7. Organizatorzy zachęcają do występu w stroju ludowym odpowiednim dla regionu pochodzenia recytatora lub tematyki tekstu.\n1. Prezentacje finałowe odbędą się 17 marca 2012 r. O godz. 10.00 w budynku Zespołu Placówek Oświatowych i Zespołu Szkół Rolniczych w Woli Osowińskiej\n2. Po zakończeniu prezentacji nastąpi ogłoszenie wyników, wręczenie nagród i Koncert Laureatów.\n3. Organizatorzy zapewniają posiłek dla uczestników konkursu i nagrody rzeczowe dla laureatów.\n4. W trakcie Konkursu odbędą się prezentacje i pokazy ginących zawodów i umiejętności oraz spotkania z twórcami ludowymi.\nZespół Placówek Oświatowych Zespół Szkół Rolniczych w Woli Osowińskiej\nZakład Kulturoznawstwa UMCS w Lublinie\n[ data dodania : 11 Mar. 2012 / wizyt : 2177 ]


Słowo FLOATING pochodzi od angielskiego wyrazu float co oznacza – unosić się.\nFloating to właśnie nic innego jak unoszenie się na powierzchni wody w specjalnie do tego celu przeznaczonej kabinie. Woda w kabinie jest idealnie ciepła, ma ok 35⁰C i zawiera niezwykle pożyteczną i specjalistyczną sól EPSOM. Kabina jest niedużym, idealnie wyciszonym pomieszczeniem co powoduje odcięcie się osoby korzystającej z floatingu od wszelkich bodźców zewnętrznych takich jak światło, dotyk czy dźwięki.\n30 cm wody o wysokim nasyceniu specjalistycznej soli EPSOM\nWoda w kabinie ma temperaturę ok 35⁰C co przyczynia się do jeszcze większego komfortu naszego organizmu podczas sesji. Kabina jest zaopatrzona w światło, które można w każdej chwili wyłączyć. W zależności od preferencji seansowi może towarzyszyć bardzo przyjemna muzyka relaksacyjna.\nTerapia unoszenia się na wodzie wcześniej znana jako deprywacja sensoryczna obecnie jako terapia ograniczenia bodźców środowiskowych (z ang. R.E.S.T. – Restricted Environmental Stimulation Therapy).