Wysłany: Nie Mar 06, 2016 9:05 Temat postu:\nSłaba jakość, ale jest\nWysłany: Nie Mar 06, 2016 10:19 Temat postu:\n"...tymczasem McG dokładnie 3 miesiace przed walka miał w 80% uszkodzone ACL i ostatecznie wyszedł z Mendezem."\nZapomniałeś dodać,że Conor tak mówił. Nie masz badań,że tak było,a Conor jest mitomanem do potęgi i jakbyś w wszystko wierzył,to Conor jest też Bogiem.\nDana natomiast- już nie raz słyszałeś-że też mówi wszystko na potrzeby zbudowania otoczki dla danej osoby.\nW sumie teraz parę rzeczy Nam się powyjaśnia i... dopiero będzie o czym dyskutować.\nWysłany: Nie Mar 06, 2016 10:33 Temat postu:\nCo do niepoważnych i niczym nie popartych spekulacji nt. formy, jest odpowiedź samego Diaza\n"Were you really in a legite shape for this fight" ?\nDiaz: " On my worst day, I'll train for two hours. I don't have hobbies."\nWalki w lekkiej nie chciał i mu się nie dziwię. Ale w 170 i z zawodnikiem, który w lekkiej ostatni raz walczył kilka lat temu, już tak.\nTo była gra warta świeczki bo (+) i (-) musieli obydwoje rozważyć i żaden nie był w idealnej sytuacji.\nWysłany: Nie Mar 06, 2016 10:45 Temat postu:\nTu masz cytat co mówi,stronę wcześniej,że i trzy tygodnie nic nie robi. Poza tym przyjść na trening,a trenować do walki,to jest jednak różnica,nieprawdaż?\nŻeby dalej dyskutować,to musimy przejść do tematu z wynikami,żeby nie spojlerować,więc na szybko wrzucę wyniki w osobnym temacie,bo parę rzeczy się wyjaśniło.\nWysłany: Nie Mar 06, 2016 10:51 Temat postu:\nTorpedo, wybacz, ale zarzucałeś mi, że piszę dla pisania.\nTy natomiast często piszesz sam ze sobą.\nNie wiadomo na jakiej podstawie zakładałeś, że Diaz to nie match -up dla MCG bo pewnie jechał na THC i był bez formy, jakbyś był z jego teamu.\n- podałem Ci więc wypowiedź Diaza już po walce (pomijając cały szerszy kontekst i inne niuanse, o którym pisaliśmy)\nW innej sprawie zakładasz, że ktoś kłamał:\n" Dana natomiast- już nie raz słyszałeś-że też mówi wszystko na potrzeby zbudowania otoczki dla danej osoby. "\nNic z tego zdania nie wynika. Ja nie piszę o otoczkach, za to Ty piszesz o kłamstwie.\nNapisz wiec konkretnie kiedy świadomie kłamał? - sam się chetnie dowiem.\nW tamtym przypadku powiedział dokładnie:\n“He went out to Germany and got those (stem cells) shots,” .”He did some in L.A. too and that’s all he needed.\nHe did that and he did his own physical therapy and he brought the knee right back.”\nZ całą pewnością lecznie w klinikach w Los Angeles i w Niemczech komórkami macierzystymi to nieweryfikowalny kit pod publikę, bo nie było o czym gadać na konferencji.\nWysłany: Nie Mar 06, 2016 11:22 Temat postu:\n"Nie wiadomo na jakiej podstawie zakładałeś, że Diaz to nie match -up dla MCG bo pewnie jechał na THC i był bez formy,"\nNa jakiej podstawie uważałem,że to nie match-up dla Conora? Pewnie na tej samej,co buki jak obstawiały walkę (a nie kierują się sympatiami,antypatiami,bo mają za dużo do stracenia).\nOdnośnie acl poszukam sobie,bo być może przeszarżowałem. Ciężko natomiast w wypadku słowotoku Conora szukać kiedy kłamie,kiedy mówi prawdę,a kiedy po prostu mówi.\nWysłany: Nie Mar 06, 2016 11:29 Temat postu:\nNie ma co sie przejmować spoilerowaniem. Już chyba dawno poza nami dwoma nikt tego nie czyta\nWysłany: Nie Mar 06, 2016 12:29 Temat postu:\nA więc-mimo wszystko- uwaga spoiler:\nNate rozjechał Conora. Teraz Dana ma niemały orzech do zgryzienia,bo następna walka będzie miała zainteresowanie być może i większe,tylko kogu tu teraz dać? Jeśli znowu przegra,to będzie po ptokach.\nMoim zdaniem schodzi do walki z Aldo,albo Edgarem.\nPlus tej gali jest dla Dany taki,że Rondzia może spokojnie wrócić po pas\njeszcze parę słów od Nate-a:\n– wiedział, że musi zacząć powoli bo nie miał pełnego obozu przygotowawczego\n- walka byłaby idealna, gdyby miał pełne przygotowania\n- waga nie miała nic wspólnego z przebiegiem walki, gdyby był lżejszy to byłby szybszy\nWysłany: Nie Mar 06, 2016 13:05 Temat postu:\nfajna walka byla...w pierwszej rundzie to McG robil co chcial w stojce. Spodziewalem sie TKO. Chyba go poniosla pewnosc siebie w drugiej rundzie. Diaz to twardy skur...jak poczul krew to juz nie odpuscil. Na glebie wykonczyl go jak profesor ucznia.\nMesha...chyba jedyna naprawde atrakcyjna kobieta tego sportu (inne to imo babochlopy albo sylwetki niczym pietnastoletni chlopcy) - mam teraz nadzieje, ze odejdzie w glorii chwali na emerytuje, bo szkoda jej buzki. MAdra taktyka na Holly, nie leciala jak glupek zbierac kontry od zawodowej stojkowiczi a zwyczajnie obnazyla slabosc jej parteru.\nWysłany: Nie Mar 06, 2016 15:38 Temat postu:\nMi się wydaje,że to nie pewność siebie co zgubiła,a brak tlenu. Wystrzelił się i tyle.\nNate wygląda na niezbyt rozgarniętego,ale jest bardzo poukladany. Nie podpalił się jak Poirer i Aldo. Wiedział,że musi ruszyć na spokojnie. To Co uratowało.\nNatomiast to,jak podszedł do sprawy po próbie obalenia- szacun. Bez podpalenia. Nie ciągnął na chana gilotyny, nie walił na ślepo młotkami. Spokojnie,na chłodno pozycja,kontrola.\nWysłany: Nie Mar 06, 2016 15:44 Temat postu:\nTaki twardy madafaka jak Diaz za mało przyjął w 1R aby zgubić swoje atuty.\nGregorowi akcje wchodziły, ale przyznał, że nie bardzo czuł, że jego ciosy miały moc i wsiadały jak należy.\nTymczasem 1 poważna akcja Diaza i obraz walki się zmienił. Uważam, że potężny lewy w 4:43 ustawił całą walkę.\nCo dalej? Jeśli Mcg obroni pas, to najprawdopodobniej walka w lekkiej i w perspektywie kolejne ciekawe ustawienia.\nWysłany: Nie Mar 06, 2016 17:40 Temat postu:\nNo i mamy już kółka info.\nRonda idzie po pas z Tate-do przewidzenia.Żeby tylko się nie przyjechała\nConor wraca do piórkowej i w razie wygranej próba podbicia lekkiej.\nMachina Conora spowolniła.Mam nadzieję tylko,że Nate nie wdupi na testach odnośnie THC, bo wynik NC to pryszcz- tej awarii Conor niczym nie zakryje. Szkoda natomiast tej wypłaty. Dla gościa,który kasował 20+20,to 500 +500? za wygraną,plus 100 za bonusy to jest strata niesamowita\nWysłany: Nie Mar 06, 2016 17:49 Temat postu:\nMozna by rzec że nie taki Mcgregor straszny heh....okazuje sie że wystarczy zawodnik z wiekszym zasięgiem i nawet kosmiczna stójka Mcgregora nie działa...to że próbował uciec do parteru świadczy o tym że nieżle musiał spanikowac po ciosach Neta....a Diaz zrobił świetna robotę...to twardy gośc ..jak tylko poczuł krew od razu zaczął wykańczac ofiare.\nBańka Mcgregora pękła..szybciej niż ktokolwiek by przypuszczał...wygląd ana to że pozostaje mu jednak walczyc z mniejszymi od siebie w piórkowej...przynajmniej do czasu az się nauczy zapasów i BJJ.\nCiekaw jestem co Dana White mówił do Fertity w czasie ogłaszania wredyktu heh.\nWysłany: Nie Mar 06, 2016 18:33 Temat postu:\nMaciek jak zawsze w sedno.\nW piórkowej walczył o pasy z mniejszymi, a tutaj z większym.\nNajlepiej jak UFC stworzy mu kategorię, w której zawalczy sam ze sobą, to wtedy będziesz mógł przekonać się czy jest dobry\nDana to lepszy biznesmen niż Ci się wydaje i jakby myślał o jakichś ... "bańkach" to by nie dał światła dla walki.\nPrawdopodobnie liczył, ale kolejne astronomiczne PPV...\nJak mi sie uda to wskanuje kupon z zakładów bo wygrałem obstawiajac Diaza.\nA takich "geniuszy" jak ja, którzy widzieli ogromne ryzyko przeskoczenia az 2 kategorii, mimo, ze sercem byli za McG a rywal bez obozu, było pewnie na pęczki.\nWiec wynik moze być zaskoczeniem, ale dla Ciebie ...\n"Mozna by rzec że nie taki Mcgregor straszny heh....okazuje sie że wystarczy zawodnik z wiekszym zasięgiem " -\nDodaj jeszcze, ze ten zawodnik to Nate Diaz bo piszesz jakbyś 1szy raz w życiu słyszał o człowieku\nMoim zdaniem hype McG może ucierpieć, ale jak da ciałą przy obronie pasa.\nPiszący, ze teraz sie cos strasznego stało chyba nie zdają sobie sprawy, że w walce z Aldo tylko ok 10-20% (?) przychodów z kas było po stronie kibiców z Brazyli.\nMniej wiecej taka wartość, która obrazuje przepaść w tym, kto tu generuje $.\nWalka była emocjonujaca i obaj pokazali pazur. McG wybito z głowy rojenie o 170lbs. i mam nadzieję, że nie będzie chrzanił o walce z Lawlerem.\nMoim zdaniem nie wytrzymałby 1szej wymiany ciosów z takim dynamitem jak Lombardem, a on roił o pasie.\nKwestia lekkiej pozostaje moim zdaniem otwarta (jesli obroni pas).\nMoże trafić na Anjosa/Cerrone, którzy mają identyczne gabaryty jak on i jego siła rażenia może być przeciw nim inna, niż wczoraj przeciw Diazowi, który nie zdziwiłbym sie jakby w walce podchodził pod 80kg.\nWysłany: Pon Mar 07, 2016 10:35 Temat postu:\nDla Mcgregora nie mogło być chyba gorszego momentu na zebranie batów niz teraz... Mcgregor był uznawany za najtwardszego kolesia w UFC a przyszedł Nate bez przygotowania i go poskładał...więc kto jest najtwardszy teraz?...Diaz zaczał zapisywać swoja karte w historii bez dwóch zdań.\nNie było chyba jeszcze tak zdyscyplinowanego zawodnika jak Diaz był w tej walce zero strachu...i jak poczuł krew to ruszył jak zwierz. Pierwszy gość który sie Conorka nie przestraszył...i pierwsza porazka dla Notoriousa...miło było popatrzeć...\nWysłany: Pon Mar 07, 2016 14:35 Temat postu:\nMoże dlatego, że i Nate i Nick mają tak wyjebane jaja na ta całą otoczkę, że Condor nawet nie miał jak wejśc to tej twardej bańki:)\nKto uznał Conora za najtwardeszego w UFC? On sam?\nJest to chyba najgorszy moment bo phantoma trza spłacać...\nDiaz zapisał się już na krtach UFC. Robił robotę, a dostawał ochłapy...Teraz jest jego moment.\nWiesz...wszystkim odjebało na punkcie Mcgregora...nawet dziennikarzom którzy powinni być super obiektywni....co niektórym nie przeszło do teraz pomimo iz widzieli to co widzieli.. co niektórym bedzie potrzebna chyba terapia by odnaleźć sie w prawdziwym świecie w którym jednak Mcgregor Bogiem nie jest a przecietniakiem...może ma osobowość ale umiejętności ?..grapling i zapasy na poziomie niższym niz przeciętny...Mark Hunt umie więcej.\nWysłany: Pon Mar 07, 2016 18:09 Temat postu:\nMcgregor był uznawany za najtwardszego kolesia w UFC .\nChyba przez Ciebie ))))))))))))\nMoże uważano go też za najprzystojniejszego? Dana mówił, że nie widzi McG bijącego Anjosa w lekkiej.\n"Dana White: I don't see how Conor McGregor beats an 'animal' like Rafael dos Anjos at UFC 196"\nA Ty wprowadzasz kolejny ranking, pt. "najtwardszy". Życzę powodzenie w weryfikowaniu Co do wyniku i szoku dla świata, to piszesz ze sobą. Widziałem kilkadziesiąt wypowiedzi zawodników pt. kto ich zdaniem wygra walkę: było ok. pół na pół, ze wskazaniem Mcg, ale bez super pewnosci. Trzeba interesować się MMA od 2 dni aby walić 100% przewidywania w takich meczach. Jak ktoś tak robi, to jest w szoku. Trzeba intereseować sie sportami walki od 2 godzin aby nie dostrzegać kozactwa w wyjściu do walki z masą ciała większą o 15% ale w .... kategoriach lekkich.\nTak czysto technicznie i na temat; zwrócił ktoś uwagę, że zupełnie nie kopał? Tzn moze kilka razy w tym 2 fatalne pudła, a to zawodnik, który czesto miał wiecej kopnięc niz kombinacji rękoma, którymi głównie konczył.\nI to dlatego, że Diaz jest takim duchem w ringu (bez ujmowania mu niczego), czy to może ten potężny przeskok samoistnie wyłączył mu nogi ? Ciekaw jestem opinii ludzi z realnym doswiadczeniem.\nPamietam opinie znajomego, który na poziomie swiatowym skakał w TKD w tych kategoriach. Tam kopniecia stanowia 3/4 repertuaru. Po przejsciu dokladnie 2 kat. wyzej ( nie pamietam z jakiej do jakiej) w zasadzie zapomniał o nogach, które były jego atutem.\nWysłany: Pon Mar 07, 2016 19:40 Temat postu:\nOj,tam. Nate dostał by w 1 rd. to by była gadka jaki to McG jest niesamowity i Jones niech lepiej za dwa lata uważa na siebie\nCo więcej,tylko dzięki temu,że Nate ma łeb z marmuru i i wbrew pozorom mózg (taktyka godna mistrza,bez podpaleń),to wynik jest jaki jest.\nJa oczywiście cieszę się z takiego wyniku jak małe dziecko,ale nie zmienia to faktu,że różnie mogło pójść.\nKopać kopał i te swoje piruety a'la capoeira i kilka stopujących na kolano i middle nawet chyba był. Nate jeden taki strzał z nogi wykorzystał i sprowadził do parteru i to mogło zadecydować o zaprzestaniu. Może oczywiście być też tak,że masa Mu wpływała na kondychę,bo ciężkawo już oddychał pod koniec 1rd.\nA co do psychofanów i antyfanów McG sie nawet nie wypowiadam,bo to jest jakieś szaleństwo.\nDobry tekst Aldo\nWysłany: Wto Mar 08, 2016 9:58 Temat postu:\nMoże wreszcie zobaczył w praktyce co znaczy przeskoczyć dwie wagi wyżej? Nie wiem czy się uspokiił i na ile, ale chyba doszło do niego, że coś zjebał.\nTorpedo scenariusze można pisać różne, wynik jest jaki jest i nie ma co pier..., że gdyby ten to, a tamten tamto to...\nPomijając już wagę, CMG stracił swój, chyba największy, atut: zasięg. Do tego dostał dogrego strikera, bjj black belt. Osobiście kibicowałem Nate'owi. Nie jestem antyfanem MG, ale tez za specjalnie nie uważam go za zajebistego zawodnika. Często czytam jak to CMG rozwinął światowe MMA bla bla bla...Żeczywiście, wprowadził śmieciową gadkę na kosmiczny poziom. Za 10 lat jedyne z czego będę pamietł tego gościa to rozbicie Aldo w 13 sekund oraz piękny wpierdol od Nate'a.\nCytując klasyka: I'm not surprised motherfuckers\nWysłany: Wto Mar 08, 2016 18:37 Temat postu:\nmam nadzieje ze CMG wroci na ziemie ale pewnie na na dLugo\nporwaL sie z motyka na sLonce\nmysle ze w wadze lekkiej moze namieszac na poL srednia jest za\nWysłany: Wto Mar 08, 2016 19:45 Temat postu:\nPrzecież Nate jest z lekkiej,więc to różnica jednej wagi. Ci ze średniej ważą dużo więcej.\nMimo wszystko będzie Edgar,lub Aldo.\nWysłany: Wto Mar 08, 2016 20:40 Temat postu:\nMam nadzieje, ze bedzie wiecej takich zawodników i prób wyzwan, chocby konczyly sie porazka bo to powoduje, ze jest wiecej ikry w sporcie.\nA sport ten pod pewnymi wzgl. zaczał robić się jak taśma w UK i sporo atramentu na ten temat wylano.\nOczywiscie mozna pisac, ze sie tylko spalił "wygłupił" itp - po to sa fora internetowe\nPodsumowując nasze elaboraty, mam nadzieje, ze czujesz teraz bardziej co miałem na mysli ?\nPorażka z Diazem ale w 170lbs. (którego to, tak stawiałeś na straconej pozycji) w niczym nie blokuje Gregorowi kolejnych ustawień z najwyższej półki.\nOczywiście musi obronić pas i kat. lekka znowu otwarta.\nNatomiast porażka z Cerrone, ale w lekkiej, wymazałaby mu tę możliwość. Na Cerrone to on znajdzie 12 okazji, aby mu sie tylko chciało.\nTak rozgrywają szachy najlepsze teamy i najlepsi biznesmani. I nie ma w tym cykorzenia bo wyzwanie podjęli równie wielkie (choć przez wielu niedostrzegane tylko z uwagi na brak campu Diaza) a szansy na kolejne ustawienia nie stracili.\nNie zauwazam tez powszechnego zaskoczenia wynikiem (pomijam geniuszy na forach) - wrecz przeciwnie.\nTa niewatpliwa rysa na honorze i wtopa da sie opowiedziec jako nieosiągnięte wyzwanie, ala BjPen i jest w tym sporo racji.\nNate - zawodnik bez campu, choć trenujacy 2h dziennie, który ma jaja i bierze każda walkę, przy minimum dobrych chęci ze strony rywala.\nMcg, który na jeszcze wyższa kategorie decyduje się jakby mówił o śniadaniu. Wszystko się kręci.\nRogan @ Bravo o walce\nNajwiększa beka w tym wszystkim to widze, że jest z Aldo, z którego wpisów śmieją się nawet hejterzy McGregora.\nWysłany: Sro Mar 09, 2016 11:27 Temat postu:\nNo i "mesjasz" dostał w pizd..ę, Diaz rozjechał go jak szmatę, a najgorsze dla Conora jest to, że dostał baty w stójce, NAte prztrwał jego akcje natomiast rudy nie potrafił se ogarnąć jak Nate się rozkręcił\nDla mnie bardzo dobrze się stało, rudy sprowadzony na ziemię, okazało sie że jest normalnym zawodnikiem a nie tym na kogo był kreowany czy sam się kreował .\n"Nate Diaz jak dobrze wiemy, walkę z Conorem McGregorem wziął z zaledwie dwutygodniowym wyprzedzeniem. Zaniepokojonym jego formą dziennikarzom tłumaczył, że nie jest to dla niego duży problem bo kiedy dostał telefon z ofertą na walkę, przygotowywał się właśnie razem ze swoim bratem do startu w triathlonie.\nJak się jednak dziś okazało, Nate Diaz na swoim profilu zamieścił wiadomość, że tak naprawdę kiedy dostał propozycję udziału w gali UFC 196, zamiast trenować do triathlonu, spędzał czas imprezując z Gilbertem Melendezem w Meksyku."\nstrach pomyśleć co by było jak by Diaz więcej potrenował


W Central Parku [Wojciech Karpiński] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00164 003904 21568108 na godz. na dobę w sumie\nW Central Parku - ebook/epub\nAutor: Wojciech Karpiński Liczba stron:\nWydawca: Fundacja „Zeszytów Literackich” Język publikacji: polski\nISBN: 978-836-004-668-5 Rok wydania: 2013\n„W Central Parku” Wojciecha Karpińskiego to opis podróży do Nowego Świata (każda istotna podróż jest wyprawą do Nowego Świata), wędrówka w przyszłość, ku temu, co nowe, przy jednoczesnym odkrywaniu przeszłości, swoich korzeni, dopisywania genealogii. Przewodnikami w podróży Karpińskiego są pisarze, malarze i myśliciele: Gombrowicz, Miłosz, Hockney, Nabokov, Sołżenicyn i Tocqueville.\nZeszyty Literackie WARSZAWA 2013\nSpis treści Dedykacja Mapa Ameryki Przez zamknięte okno Portret wyobraźni Strona Tocqueville’a Prorok Spotkanie w San Francisco Metryczka książki\nFragment Na godzinę przed początkiem przedstawienia rozległe łąki Central Parku mieściły już kilka tysięcy ludzi. Rozrzuceni grupami, leżący na kocach, zajęci jedzeniem i piciem, rozmawiający, uśmiechnięci. Wciąż napływali nowi. Dołączyliśmy i my, w świetnych humorach. Wyjęliśmy zakupione u Zabarsa kurczaki na zimno, białe wino kalifornijskie, whisky z lodem, orzeźwiające w parnym upale nowojorskiego czerwca. Powoli zapadał zmrok. Chłodniejsze powietrze sprzyjało koncentracji uwagi. Spokojnie czekaliśmy na rozpoczęcie Rigoletta. Jak co roku Metropolitan Opera, wspomagana przez bogate instytucje, dawała mieszkańcom Nowego Jorku bezpłatne przedstawienie w największych parkach miasta. Wciąż przybywało ludzi, nie było jednak tłoku. Atmosfera rozluźnienia i spokoju. Nad drzewami rysowała się ściana wieżowców Manhattanu. Rozpoznawałem znajome budowle. Miasto przyglądało nam się z wysoka. Wreszcie wypłynął księżyc. Na spotkanie muzyki i rozbawienia. Przedstawienie zaczęto od podziękowania instytucjom. Dyrektor Chemical Bank, dzisiejszego mecenasa, powiedział tylko parę słów: bank szczyci się tym, że mało mówi, a szybko działa. Publiczność radośnie klaskała. Tym mocniej, im dziwniejsze wyczytywano osoby. Związek Śmieciarzy zobowiązywał się do oczyszczenia Parku i ustawił wielkie kosze, aby było gdzie wrzucać resztki wielotysięcznego pikniku, dostał więc entuzjastyczne brawa. Mrok gęstniał. Coraz ostrzej rysował się neonowy termometr na jednym z drapaczy. Przez łąkę przechodzili ludzie z fosforyzującymi zielonymi naszyjnikami. Rozświetlona reklama głów nie zawsze zasługujących na taką iluminację. Dużo jednak ładnej, po amerykańsku swobodnej młodzieży. W otwartej przestrzeni zabrzmiała muzyka. Otaczali mnie przyjaciele, z którymi przybyłem na przedstawienie, tłumy słuchaczy, drzewa zlewające się w ciemną linię, miasto rozbłyskujące reklamami. Patrzyłem na przeniknięty dźwiękami Central Park. Słuchałem jednocześnie Rigoletta z dziwną uwagą. Nie spodziewałem się takiego wrażenia. Opera? Słyszałem ją wyjątkowo wyraźnie, lecz z zaskakującą ostrością dochodziły do mnie równocześnie inne głosy. Tylko pedant będzie wyznaczał ścisłe granice. Po cóż, powiedz, zabawiać się w formalistykę? Czy warto pytać o paszport zjawiska? Ale spać mi się nie chciało. Przeciwnie. Nie ruszając się z miejsca, odbywałem podróż, kilka podróży. Nie potrzebowałem środków odurzających. Wystarczyła muzyka, przyjaciele, miasto, rozradowana rzesza, złączona nie tylko obecnością dzieła sztuki, oczywistą i subiektywną, lecz również umiejętnością bycia razem, tradycją zachowania swobody w zbiorowości. Uderzyła mnie ich spontaniczna kultura i lekkość: nic z hałaśliwości czy napuszonej celebracji. Migocące neonami drapacze tworzyły wspaniałą scenerię. Wytryskująca ku górze linia nie stanowiła zamknięcia parku, otwierała napowietrzną Operę ku nowym przestrzeniom, na całe miasto, na Amerykę. Jeżeli muzyka jest przede wszystkim rozwijaniem się dźwięku w czasie, to muzyka w Central Parku była także oswajaniem przestrzeni. Każdy z nas, słuchających, mógł udać się w innym kierunku. Mógł być tylko tu, w czystej materii dźwięku, mógł być też tylko tu, na nowojorskim jarmarku, przechadzać się po wielkomiejskim odpuście sztuki. Mógł także przedostać się za ścianę Central Parku. Iść dalej. Opowiedzieć o podróżach tamtego muzycznego wieczoru? Nie był to moment uniesienia wydzielony z przepływu czasu. Tkwił w amerykańskich doznaniach, w doświadczeniach i przemyśleniach jeszcze wcześniejszych. Muzyka otwierała widoki dotąd istniejące oddzielnie. Ożywiała pamięć. Odnajdywałem obrazy wpółzapomniane. Umiałem je łączyć. Śledzić ich sens. Nie potrafiłem uwięzić ich w siatce terminów. Nie starałem się o to, słuchałem muzyki. Uniesienia sztuką bywają nietrwałe. Wyjątkowość tych momentów wycina je z obszaru rzeczywistości, zamyka w sobie. Czasem jednak sztuka łączy się z naszą genealogią, przemawia do naszego doświadczenia, choćbyśmy nie potrafili przełożyć jej słów na język codziennego życia. Ta sztuka otwiera przed wrażliwością wiele wymiarów. Wyprowadza poza ograniczenia teorii, stwarza pole intensywnego odczuwania. Stąd świadomość jednoczesnej obecności w kilku miejscach, przeżywania wielu spraw. Znikają bariery wznoszone przez nas samych i przez innych. Dotykamy pulsującej rzeczywistości. Świat odbija się w pamięci wielowymiarowymi zdjęciami. Pamiętam zapach trawy, smak jedzenia. Widzę intensywną świetlistość żółtej tarczy księżyca zawieszonego nad drapaczami Wschodniej Strony. Neonowy termometr notuje zbawcze ochłodzenie. Coraz przyjemniej oddychać. Słyszę arię księcia. Jestem w tej muzyce. Jestem tu. A jednocześnie jakbym śledził równolegle kilka filmów. Oglądam zmieniające się widoki. Nakładają się, lecz zachowują wyrazistość. Mówią do mnie, rozmawiają we mnie. Jestem sobą bardziej niż kiedykolwiek, a zarazem jestem tym parkiem zanurzonym w tym wieczorze, jestem tym miastem odbijającym się we mnie i mnie odbijającym. Nie mam żadnych dokładnych terminów i słów na określenie tego stanu. Wybiega poza terminy, a słowa pozostawia ociężałe, zasapane, daleko w tyle. Gdyby można było – można, dopóki trwa urzeczenie, i można, choć trudniej, dopóki trwa pamięć, a umysł odrzuca fałszujące określenia – gdyby można było, jak chciał Humpty Dumpty z Alicji w krainie czarów, obciążać słowa dowolnym sensem i tylko później, w sobotnie popołudnia, płacić im dodatkowo za wykonaną ponad normę pracę. Niekiedy obawiam się jednak, czy cena takiej swobody nie byłaby zbyt wysoka. W czasie przedstawienia Rigoletta ogarnęło mnie przekonanie, że odnajduję ukryty sens dotychczasowej wędrówki. A przecież wciąż natykałem się w Stanach na nieprzekraczalną zasłonę oddzielającą od spraw, ludzi, widoków, książek, obrazów. Wspaniałość doznań nieraz paraliżuje. Intensywność chwili, odmienna od czasu powszedniego, stanowi wówczas dodatkową kurtynę. Niestyczność wyobraźni, obcość języka. Ten, kto przeżywa, jest osobowością wewnątrz osobowości, wydzielony, odmienny. Niekiedy jednak wyobraźnia odnajduje się i utwierdza w podróży, wyjeżdża z nami, wysyła nas ku światu, ułatwia porozumienie, uczy o innych i o nas samych. Festyn w Central Parku sprzyjał otwarciu i komunikatywności wyobraźni. Od dawna problem dla mnie podstawowy: uzyskać głos, nauczyć się języka, w którym mógłbym ujmować świat i siebie bez deformacji sensu. Podróże – jak dzieła sztuki – są szkołą mowy. Napór nowości jest tak olbrzymi, że zmusza do coraz precyzyjniejszego nazywania. Czasem się to udaje, otrzymujemy wówczas dar głosu. Nie w pełni, nie na zawsze. A jednak nawet chwilowe przedarcie się przez zasłonę dostarcza na długo pokarmu. Jednym z uprzywilejowanych momentów intensywnego widzenia był wieczór w Central Parku. W tych momentach na wewnętrznym ekranie przebiegają obrazy nie tylko barwniejsze niż zazwyczaj, ale też prawdziwsze – bliżej związane i ze światem, i ze sferą prywatności. Potrafię wówczas wyrwać się spod władzy sprzeczności paraliżujących głos. Dostrzegając wielowymiarowość świata, widzę lepiej siebie. Opada martwa skorupa słów. Przez pewien czas myślę nie pojęciami, lecz wartko toczącą się rzeką obrazów. Jak ją utrwalić, jak wpleść w nurt codziennego doświadczenia? „Podwójne jest płynięcie, dwoisty ruch i szum”. A jednak zespolenie, choćby ułamkowe, obu nurtów jest możliwe. W pamięci trwają minione chwile intensywnego widzenia. Powraca wspomnienie z pierwszej zagranicznej podróży. Było to w Gruzji, na Kaukazie, daleko za Tyflisem. Przełamująca się przez góry droga. Autobus zatrzymał się po kolejnym zakręcie. Oddaliłem się od wycieczki. Za wzniesieniem nagła otwartość powietrza. Wielość planów. Daleko spadała biała nić wody. Czułem się wówczas, w natężeniu nigdy dotąd niespotykanym, w centrum przyjaznego mi świata: i tam, gdzie stałem, i tam, gdzie strumień toczył się ze skał, i jeszcze tam, u stóp Elbrusu. Przestrzeń wyzwalała się z praw geometrii, natura żyła rytmem własnym, bliskim mi od dawna. Górski krajobraz nie przygniatał ogromem. Piękno przyrody nie było czymś niezwykłym, zadziwiającym wybrykiem obcych sił. Było dla moich wrażeń i fundamentem, i rozwinięciem. Miarą nadającą sens. Domem. Ziemia zyskiwała ciężar, a powietrze stawało się naprawdę środowiskiem naturalnym. Fizyczne doznanie wagi ludzkiej i wagi świata. Często męczyła mnie jałowość lub ciężar, zbyt przygniatający, rzeczy i przeżyć. Przebywały, nie mogąc do siebie przemówić, oddzielone, niewspółmierne. Tutaj wszystko istniało swobodnie i zrozumiale. Wielość wymiarów i konkretność rzeczy. To było przeżycie ontologiczne, doświadczenie bytu bardziej przejmujące niż jakiekolwiek późniejsze lektury filozofów. Bliższe byłoby porównanie z działaniem pewnych twarzy, z rytmem wierszy, dźwięków. Przeżycie wyjątkowe, poczucie spokoju i pełni. Zestawiałem je ze stanem dziwnego zafascynowania, gdy kilka dni przedtem nie mogłem oderwać oczu od okrętowego okienka. Płynąłem z Odessy do Soczi. Była noc. Snop reflektora wyrywał z ciemności trójkąt wody. Fale wynurzały się znikąd. Przez chwilę śledziłem ich grzywy. Znikały, aby znowu powrócić. Monotonny rytm wciągał. Stałem długo z czołem przyłożonym do chłodnej szyby. Słowa nie przeszkadzały mi, bo nie potrzebowałem słów. Byłem nieobecny. Poza sobą. I pamiętałem inne jeszcze doznania: wyobraźnia ożywa na chwilę. Porusza się leniwie to w jednym, to w drugim kierunku. Uwaga oderwała się od czyjejś opowieści. Nie śledzę gry tego aktora. Oczy odbiły się od czerniących stronicę znaczków. Posuwają się dalej – czy bliżej? – ku mnie. Dopowiadają, włączają się w nowe obrazy. Podczas wieczornego przedstawienia w Central Parku wyobraźnia uległa dziwnemu spotęgowaniu. Wyzwolona, posuwała się przecież ku realnemu światu. Pobudzała wspomnienia niedawnych przeżyć, całą dotychczasową podróż, i nadawała im nowe perspektywy. W nagłym impecie obrazów i myśli jeszcze nie zamarłych w formuły, jeszcze swobodnie przenoszących się z jednego obszaru na inny, paszporty jeszcze niekonieczne, nie trzeba wypełniać kwestionariusza – wciąż narzucała mi się pewna książka, którą odczytywałem wyobraźnią między kartami książki realnej. Projekt śmiałej autobiografii, dziejącej się w tak wielu planach, że sylwetka bohatera uległa rozbiciu. Pozostaje tylko zręczność autora, magiczna różdżka. Portret czystej wyobraźni. Ale właśnie o czystej wyobraźni nie myślałem. Tkwiła korzeniami w mojej pamięci. Przyglądałem się korowodowi postaci. Przepływały wraz z muzyką. Mówiły do mnie, a raczej były własnym sensem, wreszcie widocznym. Jeszcze nie zamarły w dosłowność portretowej linii. Dawna tradycja: spraszać widma na festyn wyobraźni, kazać im mówić o przyszłości, niech odczytują za mnie mgliste znaki. ...„co się w duszy komu gra, co kto w swoich widzi snach”... Czy okazałem przez to brak odwagi, nieufność do bezpośredniości słowa? Możliwe. A jeżeli tacy właśnie rozmówcy przyszli do mnie, to dlatego, że byli potrzebni, dawno już towarzyszyli moim krokom. Zwiedzaliśmy razem Nowy Świat. Pomagali w zrozumieniu tego, co nowe. Znali przecież moją przeszłość. Zdołali zaskarbić sobie zaufanie. Dopuszczani do różnych sekretów. A jeżeli byli agentami Policji Obcej Myśli? Prowokatorami? To się zdarza. Nie bałem się jednak. W ten wieczór wśród drzew Central Parku pojawiały się duchy dobre czy złe, ale zawsze prawdziwe. Dzięki nim mogłem zobaczyć Amerykę, dostrzec tam bliskie mi problemy. Bez nich byłbym jeszcze bardziej bezradny. Pogrążyłbym się w czysty subiektywizm bądź zagubił w kategoryczności ogólnych formuł: tacy są Amerykanie, takie stoją przed światem fundamentalne problemy, w takim kierunku powinien przebiegać rozwój struktur społecznych. Do tego rodzaju sądów nie mam przygotowania, nie wydają mi się zresztą ani możliwe, ani potrzebne komuś, kto spędził w tym kraju raptem dziewięć miesięcy. Wolę opowiadać, jak szkicowałem prywatną mapę Ameryki. Siedziałem na kocu ze szklanką whisky w ręce. Dawałem się unosić muzyce. Cały byłem swobodną uwagą. W dziwnym podnieceniu – to momenty od dawna wybrane, gdy nagle w rytm myśli zaczynam biec ulicą bądź uśmiecham się z odpowiedzi jednej z półwymyślonych osób – starałem się zapamiętać obrazy, nie tamując ich przepływu. Na tle Central Parku, Nowego Jorku, wszystkich widm, jakie przybyły na ten amerykański festyn, wciąż powracała wyszukana w fikcyjnej autobiografii przysięga-wyznanie: Love only what is fanciful and rare; What from the distance of a dream steals through; What knaves condemn to death and fools can’t bear. To fiction be as to your country true. To z Daru Nabokova. Dar? Wieczór w Central Parku był darem i pojawienie się tylu imaginacyjnych rozmówców. Cała podróż była darem, możliwością ofiarowaną mi, abym uczynił z niej, co potrafię. Co? Co zobaczył w Stanach Nabokov, którego widzę, jak przejeżdża Piątą Avenue po raz pierwszy, pierwszego dnia pobytu w Nowym Jorku? W jego walizce jest więcej rękopisów niż koszul. Jest już tam Dar, nie ma jeszcze Lolity, nie ma i nigdy nie będzie tych książek, które chciałbym mieć za towarzyszy podróży. Dlaczego zaprzestał wtedy, w pełni daru, posuwać się w bliskim mi kierunku? Kiedy przyjechał, był biedny. Podwójny wygnaniec. Przypłynął właśnie z Europy ogarniętej wojną. W Ameryce musiał zaczynać wszystko od nowa. Na świecie zwyciężała umundurowana przeciętność, wroga swobodzie ducha. W Niemczech, zanim je opuścił, mógł się przekonać, czym jest wyobraźnia pod przymusowym zarządem policji. Nie potrzebował zresztą dowodów, wiedział już przedtem. W Berlinie zarabiał lekcjami języków. Nauczać ludzi pozbawionych własnego głosu? Uczniowie skrzętnie notowali słówka, jak notuje się adres kogoś, o kim wiemy, że go nigdy nie odwiedzimy. Tracił czas. A przecież miał własny język, z którym potrafił robić, co mu się żywnie podobało. Tego powinien uczyć, sztuki zwielokrotnionego widzenia. Przenikającego współczucia dla nagle ujrzanych odłamków rzeczywistości. I tego jeszcze – ciągłego przeświadczenia, że nasze dni tutaj to tylko kieszonkowe, tylko miedziaki brzękające w ciemnościach, i że gdzieś tam tkwi prawdziwe bogactwo, od którego życie powinno odbierać procenty w postaci marzeń, łez szczęścia, dalekich gór. Ale kto chciałby się tego uczyć od młodego wygnańca wyprzedającego z biedy nadwyżki dobrej edukacji. Zamykał się w sobie. Poświęcał czas czystej alchemii literackiej. Miał dar. Walczył o swobodę wyobraźni. Czy jednak nie naruszył jej korzeni? Czy z pogardą odwracając się od przemocy, która wszystko stara się podporządkować rozkazom, wszystko zredukować do jednego poziomu istnienia, nie wpadł w pewnej mierze w jej sidła? Wycofując się przed niwelującą bezmyślnością w kraj czystej fikcji, redukował przecież sfery, na które osobowość mogła dokonywać pokojowej ekspansji. Od dawna nachodził mnie ten dylemat: kto wbrew przemożnej presji otoczenia wybiera styl życia, styl duchowy, nawet styl artystyczny odmienny od panującego, od jego czystych zaprzeczeń także inny, ten stwarza grunt sprzyjający nieporozumieniom. Nie pozwala sobie dotykać pewnych problemów, odwraca się wzgardliwie od pewnych sfer rzeczywistości, chce zachować czystość. Słowo i myśl nieuprawiane jałowieją bądź stają się dla innych wyschnięte, dziwaczne. Głos niknie, przestaje być rozumiany. Wyobraźnia zamiera. Jest ona bowiem nie tylko czystym impetem jednostki, jest również umiejętnością współbrzmienia ze światem. A jeżeli koszty są zbyt wysokie? Jeżeli rozszerzenie horyzontów wymaga częściowego zestrojenia się z otoczeniem? Konfrontacji z jego deformującą, miażdżącą siłą? To także jest pole walki o głos. Walki trudnej. Nabokov był świadomy komplikacji. Umiał je przezwyciężyć, choć nie zawsze z równym sukcesem. Musiał domagać się uznania dla własnej odrębności, musiał jednak robić to w sposób uchwytny dla innych. Ameryka otwartych przestrzeni, Ameryka wolności i samotności nie zawsze sprzyja precyzji widzenia. Ameryka, którą zobaczyłem w Central Parku podczas opery na trawie, w ten wieczór muzycznej zabawy, gdy sztuka znów stawała się radosną grą, pobudzeniem i ośmieleniem wyobraźni, a jednocześnie kluczem do miasta, zaproszeniem do podróży, lekcją żywego języka – ta Ameryka, ten Nowy Jork bliskie były marzeniom autora Daru, moim o nim marzeniom. Od młodości pracował nad odbudową domu, naturalnego środowiska, w którym mógłby swobodnie oddychać. „Jest u mnie kraj, ojczyzna myśli moich...”. Jego ojczyzną, wiedział dobrze, nie było tylko miejsce na mapie ani majątek, ani polityczne stronnictwo, ani nawet bagaż wspomnień uratowanych. Mógłby powtarzać (czyniłem to za niego) przemienione fragmenty wierszy Iłłakowiczówny. Nie szukajcie mnie w mieście ani w kraju, lecz w dźwiękach, kolorach, w zapachu powietrza. Mieszkam w zimie, która się przesila w tej jednej ku wiośnie nachylonej chwili, nie dłużej, nie dalej. Szukać mnie?... raczej w zmyślonych państwach u Szekspira, raczej na Lermontowskim Kaukazie, tam raczej, nie tu, tu się nie mieszczę. Kto na obrazie Leonarda spłoszył ze skał pawia składającego hołd Madonnie? Komu przyglądają się zdziwione oczy młodego Rembrandta z bostońskiego autoportretu? Jakkolwiek było (właśnie: jak było naprawdę? w jakich okolicach toczyły się jego tajemne przygody?), starał się odnaleźć głos i wyrazić siebie. Utrwalić dar, ślimaczy dom, który niósł w samotności. Niezgodę na kapitulację. Kochać chciał to, co piękne i kryjome, co przez pokłady snu wabiąco lśni, co łotry ślą na śmierć, a głupców mdli. Fikcji – swojej fikcji – chciał być wierny jak ojczyźnie. Czy był wierny? Czy zdołał zbudować dom dostępny także dla innych, dla mnie? Niekiedy słyszałem jego głos i wydawał mi się bliski. Przez wyobraźnię przepływały wielokształtne obrazy. Podrzucano mu tyle określeń, ale tylko jeden rozmówca zasługiwał na uwagę. Słowa wynurzały się, wchodziły grupami do głowy, czasem nie potrafiły się odnaleźć i tylko rytmem markowały obecność, aż wreszcie hop, wskakiwały na swoje miejsce i dźwięczą znów: O swear to me that while the heartblood stirs, You will be true to what we shall invent. Słyszę jeszcze szept przysięgi, a on odjeżdża, rozpływając się w nowojorskim mroku. Mam go dalej śledzić? Czekają go biblioteki Harvardu, strome serpentyny Cornell zimą omiatane przez wszystkie wiatry, motele i motyle Ameryki, luksusowa bezdomność nad Lemanem. Nie spełnił jednak tej zapowiedzi, jaką dostrzegłem we fragmentach Daru. Pozostanie w kręgu moich marzeń, przesunie się w parku wyobraźni. Tam nie zajmuje się już czystą zabawą słowną. Znów dotyka ziemi, samotny, ale nie zgorzkniały, arielowy, wierny pamięci, nie sprzeniewierzający się bytowi, otwarty na przyszłość. Czy mi się wydaje, że gdy jechał taksówką pierwszego dnia pobytu w Nowym Jorku, wyruszając z kilkuset dolarami w kieszeni na podbój Ameryki, uległ gdzieś koło Piątej Avenue i Pięćdziesiątej ulicy dziwnemu rozdwojeniu? Jeden Nabokov posuwa się naprzód, ku pisarskiej sławie, ku zmianie języka, a drugi, już swobodniejszy, przejrzysty, z wyobraźnią otwartą na świat, wierny, błąka się po Nowym Jorku, szukając schronienia. Chciałbym, aby przez moment był obecny gdzieś tu, przy mnie, wplątany w barwny tłum nowojorski, objęty tą samą muzyką. Jest. Towarzyszy mi i daje znaki. Chciałbym, aby przez moment spotkali się tu Mag i Prorok, Nabokov i Sołżenicyn, otwartość wyobraźni i upór pamięci, wolność i wierność. I przez moment nie wydaje mi się to niemożliwe. Przecież byli już fizycznie tak blisko siebie, gdy w suwerennej Szwajcarii pełnili obowiązki ambasadorów godności słowa. Ich dzieła narzuciły się wyobraźni, stanowią część prywatnej mitologii, pozwalają rozumieć świat. Nabokov towarzyszący mi w Ameryce był spokrewniony, lecz nie tożsamy, z autorem dzieł opublikowanych pod jego nazwiskiem. Istnieją pisarze, z którymi tak długo i bezpośrednio rozmawiałem w wyobraźni, że stali się jej częścią. Nieraz krytycznie przyglądałem się ich zewnętrznym wobec mych rojeń egzystencjom. Widziałem w nich kalekie plagiaty mych snów. Choć za niektóre ich utwory nie czuję się odpowiedzialny, inne działają ze zwielokrotnioną siłą. Mówią do mnie i udzielają mi prawa głosu. Posuwam się ich tropami, a one otwierają nagle nowe perspektywy. Na łące Central Parku, lekko oszołomiony otoczeniem, muzyką, alkoholem, śledziłem półrealne postaci na tle półrealnego miasta. Przestrzeń i czas dostosowały się do nastroju, plastyczne, ale przez to prawdziwsze, wreszcie realne. Uciekły z kantowskich tabel, z uczonych wywodów, wplotły się w nowojorski tłum, przeniknęły muzykę, która przeniknęła mnie – ożywały, nadając impet pamięci i wyobraźni. Posuwałem się tropami tych postaci. Z wdzięcznością przyjąłem ich obecność. Towarzyszyły mi w podróży. Już od dawna. Nie potrafię określić dat. To niemożliwe, niepotrzebne. Tamtego wieczoru w Central Parku wykroczyłem przecież daleko poza park i czerwcowy wieczór. Przeżycie swobodnego zespolenia z miastem i ludźmi. Wejście w siebie dzięki muzyce i dzięki muzyce wykroczenie ku zewnętrzności minionej i przyszłej. Byłem w centrum mojego świata, dotykałem rzeczywistości, choć nie umiałem jej nazwać. Rozumiałem sens podróży i wiedziałem, że nie uda mi się go wyczerpać. W milczeniu uczyłem się mówić, nazywać to, co przepływa. Uczyłem się Ameryki, siebie. Bez pośpiechu. Pamiętałem (potem uprzytomniłem sobie, że pamiętałem, w tamten wieczór byłem tylko otwartym na świat skupieniem), pamiętałem wiersz Kawafisa, który dostałem od Miriam jako talizman na drogę. Kiedy wybierasz się do Itaki, proś bogów, aby podróż była długa. Nie obawiaj się niebezpiecznych spotkań, od ciebie przecież zależy, czy wyjdziesz z nich bez szwanku. Wrogowie nie potrafią cię zranić, jeżeli nie dopuścisz ich do własnej duszy. Proś, aby podróż była długa, aby wiele było letnich poranków, abyś często przeżywał radość pierwszych odwiedzin w dalekich portach. Nie oczekuj bogactwa, otrzymałeś już dar, wyruszyłeś w podróż. I wszystko, czego się nauczyłeś, co dostrzegły szeroko otwarte oczy, jest tym darem. Pamiętałem także końcowe słowa Fausta, zawierające nadzieję ocalenia: kto wiecznie dążąc trudzi się... A więc mów, pamięci, wspominaj widzenia tamtego wieczoru, opisuj podróże. Pamiętałem wystawę Hockneya, która najechała na mnie w zaśnieżonym New Haven. Radość widzenia i otwarcie oczu. Sztuka ożywała, dotykała świata. Uczyła mowy. Pamiętałem wieczory w Operze, gdy kuliste świeczniki gasnąc unosiły się ku górze i z intensywnością dotąd mi nieznaną wchodziłem w świat muzyki. Pamiętałem i w milczeniu powtarzałem przysięgę-wyznanie. Przez wyobrażoną wyobraźnię Nabokova szukałem tego, co we współczesnej literaturze jest mi bliskie. Pamiętałem chwile inne, gdy obrazy miasta i kraju ożywały: uchwytna stawała się budowa tkanki społecznej, złożone funkcjonowanie mechanizmów politycznych. Szukałem wówczas naczyń krwionośnych, które pozwalają swobodnie oddychać olbrzymiemu zbiorowisku. Dzięki czemu może się ono rozwijać, jak krążą pokarmy, gdzie rodzą się trucizny? Pamiętałem małe miasteczka, a w każdym z nich lokalną gazetę przejętą lokalnymi sprawami. I pamiętałem słowa Tocqueville’a o źródłach i perspektywach amerykańskiej demokracji. Starałem się mieć go za przewodnika także po dzisiejszej Ameryce. Pamiętałem ludzi, którym to miasto musi się wydać przerażającym Babilonem. Pamiętałem twarz i oskarżycielski gest ręki Sołżenicyna-Proroka, gdy z dziedzińca Uniwersytetu Harvardzkiego rzucał gromy na współczesną Amerykę, domagał się obrony społeczeństwa przed samowolą jednostek, zbyt dufnych w swe prawa. I pamiętałem o tych, którzy uczyli mnie mówić, oprowadzali po rodzimym języku. Dzięki nim ożywały słowa, dostrzegałem naczynia krwionośne kultury. Pamiętałem spotkanie z Miłoszem w San Francisco, pamiętałem inne, przed laty, z Gombrowiczem w Vence. Nie konkretne rozmowy, nie one były ważne, lecz budowanie własnej genealogii, spotkania z ich dziełami, które pozwoliły mi pełniej zrozumieć także to miasto, tę podróż. Pamiętałem również chwile osamotnienia, zmęczenie jałowym przepływem czasu, momenty bezradności, gdy rzeczywistość wydawała się zbyt skomplikowana, niedosiężna. Pamiętałem wulgarną monotonię pewnych fragmentów Nowego Jorku, niewiarygodną dewastację innych, szalony, duszący rytm miasta. Chwile pustki i zniechęcenia. Pamiętałem agresywną szpetotę tłumu przewalającego się po Times Square. Mdlący zapach biedy nacierający z tamtejszych snack-barów. Brudny śnieg topniejący na pochyłych chodnikach. Pamiętałem pretensjonalny, obskurny hotel na Czterdziestej Czwartej ulicy, gdzie spędziłem trzy zimowe tygodnie. Nieszczelne okna, zepsute krany, duszna klatka pokoju. Pamiętałem niewiarygodną burzę śnieżną, gdy na Pięćdziesiątej Siódmej ulicy wiatr, jak czasem w górze Kotła Goryczkowego, wpychał mi przemocą oddech z powrotem do gardła. Pamiętałem letnie dni, gdy upał oblepiał ciało i zabierał powietrze płucom. Pamiętałem zamykające się nad głową dwa posępne skrzydła hotelu Hudson. Wybrałem się przed ten dom w zachodniej części Pięćdziesiątej Siódmej ulicy, aby zobaczyć miejsce, w którym samotność i desperacja dosięgły Lechonia. Często poruszałem się po Nowym Jorku jego śladami. Powracałem do Dziennika. W Bibliotece Publicznej czytałem napuszone frazy w broszurach o literaturze i polityce. W Instytucie Polskim oglądałem zdjęcia, listy, rękopisy. Ale nie jego poglądy mnie interesowały ani jego maski. Chciałem odgadnąć siły spajające tego człowieka z tymi wierszami. Myślałem o nim, chodząc po ulicach, które zamieszkiwał. Myślałem, gdy na szczycie Empire State Building widziałem siatkę chroniącą przed samobójczą pokusą. Czasem wydawało mi się, że w kanionach nowojorskich ulic dostrzegam jego ulotny cień, zarys – trudny do odczytania, broniący się przed zrozumieniem – ludzkiej rozpaczy, lęku. Był samotny wśród milionów Nowego Jorku. Wspierany szacunkiem garstki wielbicieli, bał się siebie. Przed samą katastrofą dzwonił do przyjaciół, błagając, aby go zamknęli, uchronili w te złe dni przed nim samym. Nie miał siły odepchnąć zagrożenia. Czy istnieje jakiś związek między tym zagrożeniem, czającym się od lat i porażającym wolę życia, a sporadycznymi wybuchami mocy twórczej, linijkami wierszy, które żyją we mnie i w innych? Ich czar nade mną trwa. Ileż razy odczytywałem je, ile razy zestawiałem z postacią autora. Dziwna, przepalająca moc słowa sprawiła, że on, egocentryk, neurotyk, tracący czas w pogoni za złudą światowości, zamknięty dla bardziej uniwersalnych spraw myśli i sztuki, stał się autorem kilku wierszy brzmiących nadal dźwiękiem czystym, oczyszczającym. Skąd czerpał łaskę głosu? Kiedy na niego spływała? Ten sam człowiek jest przecież autorem Dziennika, szokującego płaskością stylu, wąskością horyzontów, brakiem choćby nawet powierzchownej błyskotliwości. Niechby był konsekwentny w polskim tradycjonalizmie, w potępieniu wszelkich kompromisów politycznych. Jeżeli ukazałby racje tych postaw, czytałbym jego wywody z pasją. Nie, zamiast tego żenujące snobizmy, plotki. I one także na pół tylko szczere (w najlepszym wypadku). A jednak Dziennik jest lekturą przejmującą. Między wierszami mówi przecież o klęsce Lechonia, o jego artystycznych niepowodzeniach, o czającym się nieszczęściu. Z napięciem śledziłem banalne sprawozdania ze spotkań i snów, odgrzewane anegdotki literackie i teatralne z przedwojennej Warszawy, komunikaty o pisaniu powieści, której napisać nie mógł. Szukałem źródeł jego sztuki i jego śmierci. W piwnicach Instytutu Polskiego, mieszczącego się na eleganckiej Sześćdziesiątej Piątej ulicy przy Piątej Avenue, przeglądałem zakurzone pudła tekturowe z jego papierami. Natrafiłem na cienki szkolny zeszyt w spłowiałej okładce. Dotykałem ze wzruszeniem wyblakłych stron, lekko zażenowany, że naruszam czyjąś tajemnicę. Próby przełamania wewnętrznych zahamowań: Lechonia paraliżowała kartka papieru, paraliżowała doskonałość zamierzeń i wysoki pułap czytelniczych oczekiwań. Lekarz zalecił mu, aby pisał bez skreśleń. Jak uczeń pierwszej klasy linijka po linijce powtarzał jedno słowo. Później dołączało się drugie, razem szukały następnych. Powracała wcześniejsza wersja. Nowa próba złączenia. Jeszcze jedna. Rytm brzmiał coraz wyraźniej. Z przejęciem śledziłem, jak wyrazy nawoływały się w monotonnych powtórzeniach, jak rytmicznie wystukiwały swe brzmienie w nadziei, że głos się odnajdzie. Po kilku, niekiedy po kilkunastu stronach zbijały się w linijkę. Czasem doskonale poprawną, koturnowo martwą, a czasem dźwięczącą głosem znanym, nowym, melodią natrętną i trafną. Zeszyty Lechonia stanowią niezwykły dokument walki o głos. Zmagał się z banałem, z narzuconym sobie kostiumem. Trzeba było chwili oczyszczenia, oddzielenia od codziennego życia, od hałasu nowojorskich ulic. Niebezpieczne zabiegi. Kiedy ustawał gwar towarzyskiej zabawy, nachodziły go Erynie. Poza deskami swojego teatru był bezbronny. Choć tak dobrze miał opanowane role, nie czuł się na siłach grać dalej. Dlatego prosił przyjaciół, aby zabrali mu w czas najtrudniejszy władzę nad sobą. Nie było to chyba możliwe. Sam był dla siebie katem i wiersz Erynie, pełen kostiumów, wstążek, gałęzi jarzębiny, powłóczystych szali („tylko że to już z innej i straszliwszej sztuki”), czyta się jak wyznanie nagiej rozpaczy. Śmiertelny skok z okien hotelu Hudson pozostanie w naszej zbiorowej wyobraźni. Dopełnia wizerunku Lechonia, łączy blask dnia, świetność słowa, splendor kostiumu – z nocną rozpaczą, pustką. Patrzeć będziemy w stronę świetlistą bądź w przerażenie i mrok. Bliższy nam będzie Lechoń pompatyczny bądź spadający w przepaść. Dla obu Nowy Jork pozostanie tłem finału. Tu spełniła się ta romantyczna tragedia mówiąca o rozdarciu między życiem a sztuką – i o kosztach takiego rozdarcia. Jakiekolwiek były bezpośrednie przyczyny rozpaczliwego gestu, nie stanowią jego wyjaśnienia. Pragnienie śmierci tliło się w Lechoniu od lat, strona nicości zakryta pysznym płaszczem. Trzeba o tym pamiętać, wówczas spotęgowanego blasku nabierają wiersze z takim trudem wyrywane nicości. Wówczas Dziennik staje się lekturą przejmującą. Gdzie ulotnił się talent, który znamy z wierszy, gdzie zniknęła błyskotliwość znana z legendy? Otaczający świat zamykał go, narzucał mu jedną rolę, rolę narodowego poety. Sztuka była wyniosłością maski. Kiedy zbliżał się kolejny kryzys, ludzie byli mu obcy, obcy był Nowy Jork, obcy sobie i światu był człowiek omotany własnym przerażeniem, schwytany w kleszcze dwu wielopiętrowych wież hotelu Hudson. O, gdyby miał wówczas sny, którym mógłby pozostać wierny, gdyby mógł się pogardliwie odwrócić od głupców, a łotrów unicestwić, gdyby z koszmarów mógł się wyrwać do ojczyzny, obojętne, ojczyzny marzeń czy ojczyzny pragnień. Gdyby (napisał to Tadeusz Nowakowski w pięknym wspomnieniu) przetrwał jakoś te najgorsze dni, gdyby dotrzymał do końca czerwca, to głos z kraju, echo dobiegające z poznańskich ulic zagrodziłoby drogę Eryniom, których przyjścia od dawna się obawiał. Echo tej śmierci słyszałem w Stanach kilkakrotnie. W Houghton Library, przebogatej harvardzkiej bibliotece starych druków i rękopisów, natrafiłem w papierach po Józefie Wittlinie na list Jerzego Stempowskiego o śmierci Lechonia. Była dla Polaków wstrząsem. Szukano wytłumaczenia. Dlaczego? Nie miał prawa tego zrobić, on, niezłomny, on, autorytet moralny i artystyczny. Traktowano samobójstwo jako gest racjonalny, dający się zanalizować i ocenić. W tej interpretacji Stempowski widzi odblask tradycji stoickiej. W rozumieniu ludzi nowożytnych, a psychiatrzy raczej opowiadają się za tą tezą, samobójstwo wolno dojrzewa w głębokich pokładach psyche, ale jego spełnienie jest niespodziewane jak błyskawica – i jak błyskawica oświetla tylko przypadkowe fragmenty otoczenia. Jan Potocki pozostanie idealnym wcieleniem tej postawy. Dręczony przez nieznane nam mroki, całymi tygodniami cierpliwie szlifował srebrną kulkę od cukiernicy. Aż do dnia, w którym zmieściła się w lufie pistoletu. Wtedy padł strzał. Samobójca długo nosi w sobie swój gest, poleruje go w szczegółach. Nie rozstaje się z nim. I tylko okazja potrzebna jest do spełnienia czynu. Spojrzenie w lufę pistoletu, wychylenie się z okna hotelu. Tylko okazja? Nie śmiałbym o tym orzekać. W którymś momencie szala ostatecznie się przechyla. Siły życia cofają się w popłochu. Ciemności ogarniają, ale nie są to już ciemności fascynujące, związane trudnymi do przeniknięcia nićmi z pasją życia. To ciemności jałowe, zabójcze, bo martwe. Zło jest brakiem dobra? W każdym razie samobójstwo jest unicestwieniem bytu, odrzuceniem daru, przekreśleniem pamięci. Sądzę, że na temat pewnych problemów (samobójstwo do nich należy) nie powinno się wypowiadać sądów zbyt ogólnych i kategorycznych. Grzeszy się wówczas brakiem delikatności, traci się precyzję i subtelność rozeznania. To są sprawy intymne i złożone. Śmierć Lechonia pozostanie na zawsze tajemnicza, wieloznaczna.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/W_Central_Parku-ebookRO/p030767i030" target="_blank" title="W Central Parku [Wojciech Karpiński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="W Central Parku [Wojciech Karpiński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Natec Genesis PV66 - test - forum.benchmark.pl\nPS3 Natec Genesis PV66\n» Natec Genesis PV66 - test\nNatec Genesis PV66 - test\nautor: mttjrWKS wyświetlenia: 2719623 komentarze: 0\nW dzisiejszej minirecenzji przyjmy się bliżej padowi do konsoli PlayStation 3 Genesis PV66, który łączy w sobie mobilność, wygodę oraz dobrą jakość wykonania w tym przedziale cenowym. Zapraszamy do lektury!\nGenesis PV 66 to pad wyprodukowany przez firmę Natec. Jest to pad kompatybilny z konsolą PlayStation 3. Z urządzeniem łączy się przez połączenie Bluetooth do 10 metrów dzięki czemu nie ma plątaniny kabli i można spokojnie na kanapie rozkoszować się rozgrywką w ulubione tytuły, których nie brakuje na konsolę firmy Sony. Produkt został wyposażony w 2 silniki odpowiedzialne za wibracje kontrolera, co pozwala odczuć emocje płynące z rozgrywki.\nPad został wykonany z całkiem dobrej jakości tworzywa sztucznego, które nie skrzypi, anie nie wydaje niepożądanych odgłosów podczas rozgrywki. Natec leży dobrze w dłoniach.\nGenesis PV66 został wyposażony w 13 przycisków. Jednymi z nich jest ośmiokierunkowy, cyfrowy d-pad czy 2 spusty analogowe z funkcją przycisków. Dzięki akumulatorowi, który został wbudowany w pada gracz dostaje urządzenie, które wytrzyma 12 godzin bez przerwy konieczności ładowania.\nGałki oraz tylne spusty zostały pokryte gumą, co zapewni jeszcze większą wygodę podczas gry oraz to, że palce gracza nie będą się ślizgać.\nNatec Genesis PV66 to dobry zamiennik oryginalnego pada firmowanego logiem SONY, przy tym w odpowiedniej cenie, co nie wpłynęło znacząco na jakość wykonania jak i użytkowanie produktu.\nOd siebie go polecam i otrzymuje 4 na 5 punktów w skali Benchmarka.\n+ Dobra praca na baterii\n- Pad od PS3 jest lepszy\nCena od ~ 67 zł (Ceneo)\nminiRecenzja Natec PV66 pad


PROSZĘ O POMOC Plamienia przed okresem. Strona 1. ForumGinekologiczne.pl – portal wiedzy o ginekologii i położnictwie\nPROSZĘ O POMOC Plamienia przed okresem\nTemat: PROSZĘ O POMOC Plamienia przed okresem (2)\nhttp://www.forumginekologiczne.pl/forum/prosze-o-pomoc-plamienia-przed-okresem/watek/875336/1.html#p875336http://www.forumginekologiczne.pl/forum/prosze-o-pomoc-plamienia-przed-okresem/watek/875336/1.html PROSZĘ O POMOC Plamienia przed okresem\nJestem tu nowa i mam nadzieję że uda mi się nawiązać z wami konwersację. Otóż mam problem. Zacznę wszystko od początku.\nBiorę tabletki antykoncepcyjne już od ponad 7 miesięcy. Od jakiś 2 miesięcy dostaję plamienia przed okresem. Ostatnio trwały 3 dni, a w tym miesiącu trwają już tydzień. Dzwoniłam do Pani ginekolog, ( dodam że z poprzednim plamieniem byłam na wizycie) i kazała mi się nie martwić i przyjść za miesiąc na kontrolę.\nNie wiem co myśleć o tym... współżyję regularnie... tabletki też przyjmuję każdego dnia, a jednak martwię się.\nCzytam jakieś głupie fora i straszą ciążą.... albo nowotworami. Chcę dowiedzieć się od was czy miałyście podobny problem? I jak sobie z nim poradziliście?\nhttp://www.forumginekologiczne.pl/forum/prosze-o-pomoc-plamienia-przed-okresem/watek/875336/1.html#p876565http://www.forumginekologiczne.pl/forum/prosze-o-pomoc-plamienia-przed-okresem/watek/875336/1.html PROSZĘ O POMOC Plamienia przed okresem\nPlamienia śródcykliczne w trakcie przyjmowania tabletek antykoncepcyjnych zdarzają się bardzo często i najczęściej nie ma się czym martwić. Wynika to z tego, że prócz hormonów dostarczanych z zewnątrz w organizmie krążą równie te wydzielane przez gruczoły dokrewne. Ich zaburzenie może spowodować właśnie takie dolegliwości. Warto jednak przebadać się u lekarza wykonując usg narządu rodnego oraz cytologię.


Menu diety bez cholesterolu za darmo - Wczesny poranny trening diety\nJak Ci zapewne wiadomo, tak zwane diety cud nie istnieją. Zdarza się dość często, że wprowadzenie żółtka do niemowlęcego menu jakoś rodzicom umyka. Osoby, które jajka lubią ( czyli m. Myślę jak zamierzono : ) W końcu kto nie chciałby korzystać z usług dietetyka za darmo, że to naprawdę fajna inicjatywa, jeśli rzeczywiście działa tak dobrze nawet jeśli odbywa Pędziwiatr Dzięki za linka Z tego co pamiętam to autor zalecał przestrzegać co najmniej pierwszych 4 zasad – to i tak już " zdziała cuda".\nKamienie żółciowe można usunąć bez operacji i leczenia farmakologicznego! Suplement diety, kup u nas!\nFurchgott, Louis J. Jednak, ile w tym prawdy? Odpowiedź na pytanie „ czy warto jeść jajka? Ignarro oraz Ferid Murad za odkrycie iż NO pełni funkcję sygnałową w układzie krwionośnym otrzymali nagrodę Nobla w 1998 proszę nie wiedziałam, że za duża ilość tej herbaty może zaszkodzić. Mając świadomość ilości pestycydów używanych dzisiaj w uprawach warzyw i owoców coraz więcej osób zastanawia się czy należy jeść świeże i surowe warzywa i owoce.\nMyślę jak zamierzono : ) W końcu kto nie chciałby korzystać z usług dietetyka za darmo, jeśli rzeczywiście działa tak dobrze, że to naprawdę fajna inicjatywa nawet jeśli odbywa Pędziwiatr Dzięki za linka Z tego co pamiętam to autor zalecał przestrzegać co najmniej pierwszych 4 zasad – to i tak już " zdziała ktualizowano dn. Wiele zamieszania jest wokół pierwszych zupek kaszek i deserków potem przychodzi pora na ostrożne wprowadzanie mięsa i ryb. Cześć Kinga wybacz że tak długo musiałaś czekać na odpowiedź, dlatego uważam, ale teraz obowiązki rodzicielskie nie pochłaniają bez reszty: ) A co do Twojego pytania o białko, że nie zależy ci na zbudowaniu potężnej masy mięśniowej, to moje zdanie jest takie: jesteś kobietą że na spokojnie jesteś w stanie dostarczyć swojemu organizmowi białko z.\nOdpowiedź dla P. Ja) mogą jeść je ze spokojnym sumieniem bez wizji zapchanych tętnic. Cudowny sok z trawy pszenicznej za blisko 250 zł za litr półroczna terapia nanosrebrem za ponad 15 000 zł strukturyzator wody pitnej za 2500 zł to tylko nieliczne pomysły czołowego szarlatana RP Jerzego Zięby. Zobacz dlaczego i jak powstają kamienie oraz jak się ich pozbyć! Menu diety bez cholesterolu za darmo. ŻADNE LEKI NIE POMOGA W OCZYSZCZANIU ORGANIZMU OCZYSZCZAJAC WATROBE JEST TO DOBRY SPOSOB NA POLEPSZENIE STANU ZDROWIA moja walka z. Wystarczy tylko stosowanie zaleceń prostej, 10- cio dniowej diety.\nMenu diety bez cholesterolu za darmo. Dociekliwej Uwielbiam podchwytliwe pytania, a to napewno do takich należy. Ma on jednak w zanadrzu nawet gorsze pomysły na zarabianie, takie jak leczenie nowotworów witaminą C czy schizofrenii witaminą B3.\nKapsułki zawierające 300 mg ekstraktu z pestek winogron standaryzowanego na 95% oligomerycznych proantocyjanidyn. Cenna wiedza, na pewno do zapamiętania. ” zdaje się być oczywista.\nŻADNE LEKI NIE POMOGA W OCZYSZCZANIU ORGANIZMU OCZYSZCZAJAC WATROBE JEST TO DOBRY SPOSOB NA POLEPSZENIE STANU ZDROWIA moja walka z pasozytami grzybami bakteriami.\nDarmo Oliwki tluszcz\nNie jest sztuką zrzucić kilka kilogramów w ciągu miesiąca. Kalorie i wartości odżywcze w 100 g Ciasto drożdżowe.\nMozesz spalic tluszcz brzuszny robiac brzuszki\nTabletki na utrate tluszczu na gnc\nTemat cholesterolu, sposóbów na obniżenie cholesterolu jest wiecznie żywy – jak pokazałem, głównie dzięki uczynnym przedsiębiorstwom, które dbają o to, aby nie brakło klientów na ich suplementy, farmaceutyki i żywność funkcjonalną. Dieta dr Ewy Dąbrowskiej, Post Daniela, oczyszczanie organizmu czy kuracja warzywno- owocowa to nazwy jednej diety.\nSposób na oczyszczenie organizmu z toksyn, zgubienie zbędnych kilogramów a także idealna okazja, aby złe nawyki żywieniowe zamienić na zdrowe. Cytryna i imbir pomocne w odchudzaniu.\nZapewne niejeden raz obiło Ci się o uszy, że zarówno cytryna, jak i imbir – niezależnie, czy osobno, czy też w połączeniu – stanowią nieocenioną pomoc w dbaniu o linię.\nXenadrine potezne recenzje utraty wagi


Kościan smakuje, czyli atrakcje na rynku | Wszystko o miodzie i Pszczołach\nKościan smakuje, czyli atrakcje na rynku no comments\nNajbliższy weekend (21-22 sierpnia) w Kościanie przebiegać będzie pod znakiem folkloru. W sobotę na rynku odbędą się III Międzynarodowe Spotkania Folklorystyczne ,,Pociągiem do folkloru’’, a w niedzielę drugi festiwal ,,Kościan smakuje’’\nWa sobotnim koncercie wystąpią cztery zespoły: Folklorny Subor MAJ ze Słowacji, turecki Troya Folk Dance, włoska Gruppo Folk ,,Fabaria Folk’’ i polski Zespół Pieśni i Tańca ,,Żeńcy Wielkopolscy’’. Popisy artystów będzie można na kościańskim Rynku od godz. 17.\nWidzowie będą mogli też posmakować bigosu, kiełbasy i innych wyrobów wędliniarskich z firmy Rzeźnictwo-Wędliniarstwo Zbigniewa Domagały z Turwi oraz regionalnego piwa z browaru Edi ze Wschowy.\nCiekawie zapowiada się niedziela, kiedy trwać będzie II Festiwal ,,Kościan smakuje’’.\nOd godz. 15 na plenerowej scenie zagra zespół muzyczny z Kościana. Już dwie godziny wcześniej wokół Rynku staną drewniane stoiska, w których przez całe popołudnie będzie można zakupić regionalne smakołyki, m.in. miody, ogórki kwaszone, wina, piwa, pierogi budachowskie.\nNa rynku staną stoiska m.in. wschowskiego browaru Edi, Winnicy Cantina, Wiesława Dudka z Gospodarstwa Rolno-Pszczelarskiego Miody Nadnoteckie z Santoka, Gospodarstwa Rolnego i Przetwórstwa Warzyw Henryka Sondeja, Dr. Martyniaka – wędliny z tradycją ze Skórzewa, Teresy Barnaś z Budachowa (pierogi budachowskie). Piekarnia Brot oferować będzie chleb tradycyjny, czysty żytni bez drożdży, chleb z dodatkiem serwatki, chleb z zawartością 80% ziaren i najlepsze szneki z glancem, nagrodzone przez kapitułę podczas Festiwalu Dobrego Smaku w Poznaniu. Piekarze na miejscu będą wypiekać też rogale marcińskie.\nPo raz pierwszy w Kościanie będzie można skosztować bałkańskich smakołyków na stoisku firmy ,,Bałkańskie smaki’’, która produkuje sosy i marynowane warzywa (bakłażany, fasolę, pomidory, paprykę, kabaczki). Wśród kościaniaków rozdawane będą ulotki z pomysłami na dania z wykorzystaniem tych przetworów. Piekarnia Marczak będzie promować andruty kaliskie, a Spółdzielnia Mleczarska TOP Tomyśl z Nowego Tomyśla – wielokrotnie nagradzane sery smażone. Trwają też rozmowy, by po raz pierwszy nad Obrą można było zaserwować prawdziwe japońskie sushi.\nNie zabraknie miejscowych producentów żywności. Firma Zbigniewa Domagały z Turwi serwować będzie dania na gorąco (kiełbasa, bigos) i chleb ze smalcem. Na kościańskim Rynku będzie można również zakupić wyroby z drewna. Wiesław Kempa, kowal z miejscowości Stara spod Piły wykuwać będzie podkówki szczęścia, które będzie można zakupić.\nOd godz. 15 najmłodsi widzowie oglądać będą widowisko artystyczne pt. ,,Zabawy z Wesołymi Skrzatami’’. A na finał niedzielnego festiwalu zaplanowano doroczny Turniej Rodzin, w którym wystartują 4-osobowe drużyny (2+2). Początek rywalizacji o godz. 17. tegorocznego puli nagród: wysokiej klasy 32-calowy telewizor LCD, kuchenka mikrofalowa oraz pakiety Cyfry Plus.\nTak wartościowych nagród jeszcze w historii Turnieju Rodzin nie było. Jest więc o co walczyć! Na zgłoszenia chętnych do rodzinnej zabawy organizatorzy czekają aż do rozpoczęcia turnieju.\nKościan smakuje, czyli atrakcje na rynkuNajbliższy weekend (21-22 sierpnia) w Kościanie przebiegać będzie pod znakiem folkloru. W sobotę na rynku odbędą się III Międzynarodowe Spotkania Folklorystyczne ,,Pociągiem do folkloru’’, a w niedzielę drugi festiwal ,,Kościan smakuje’’\nŹródło: Kościan smakuje, czyli atrakcje na rynku\nWritten by admin on Sierpień 19th, 2010\n« Fatalny rok dla pszczelarstwa\nSegregacja śmieci »\n﹤720p^HD!! The Midnight Gang ♯➽[【ＦｕｌｌＭｏｖｉｅ】]\nLipiec Perlisty & Wójczyc\nskanowanie Lublin Delonghi serwis ekspresów Lublin Saeco skanowanie lublin drukowanie z internetu skanowanie lublin tanie ksero lublin tanie ksero lublin szybki druk wysokonakładowy


Happy Feet: Tupot małych stóp ( DVD) - Miller George| Filmy Sklep EMPIK.COM\nHappy Feet: Tupot małych stóp (DVD)\nnośnik od 26,44 zł\nDVD 26,44 zł\nW świecie Cesarstwa Pingwinów, gdzie odnajdujesz swoją "drugą połowę" poprzez piosenkę, rodzi się pingwin, który nie umie śpiewać. Posiada jednak talent niezwykłego stepowania. Wspaniała animowana opowieść. Teraz w kolekcji dla całej rodziny - Warner Bros. Magia Kina oraz nowym kolekcjonerskim opakowaniu.\nTytuł: Happy Feet: Tupot małych stóp\nWłaśnie zrecenzowałem Happy Feet: Tupot małych stóp\nW świecie Cesarstwa Pingwinów, gdzie odnajdujesz swoją "drugą połowę" poprzez piosenkę, rodzi się pingwin, który nie umie śpiewać. Posiada jednak talent niezwykłego stepowania. Wspaniała animowana ...


Nocnik w samolocie. :) - emama - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nhanusinamama 30.12.19, 14:46\nWiem zaraz mnie pewnie zagryziecie...ale jak rozwiązać ten problem. Młodsza tylko na spanie ma pampka, muszę ze sobą zabrać nocnik. I gdzie go wpakować. Rozwazam ewentualnie nakładke na sedes do podrecznego (puszczą mnie z tym??).\nlucyjkama Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 14:49\nMoże jednorazowy kartonowy nocnik? Są w np. rossmannie po 5 zl.\nhanusinamama Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 14:52\nAle ja potrzebuje tego uzywać tam przez tydzien...\nlucyjkama Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 14:55\nBędziecie lecieć tydzień? 😅\nDo walizki spakój podkładkę . A do samolotu jednorazowy. Te jednorazowe używa sie z woreczkami i też przy dobrych wiastrach starczy na tydzień.\nlucyjkama Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 14:56\nhanusinamama Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 14:56\nŹle napisała, w samym samolocie mi nie potrzena bo ja wysadze...ale na miejscu. Czyli do głownego podładka.\n45rtg Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 14:49\n> Wiem zaraz mnie pewnie zagryziecie...ale jak rozwiązać ten problem. Młodsza tyl\n> ko na spanie ma pampka, muszę ze sobą zabrać nocnik. I gdzie go wpakować. Rozwa\n> zam ewentualnie nakładke na sedes do podrecznego (puszczą mnie z tym??).\nA po co w ogóle? Przecież i tak dziecko samo do toalety nie pójdzie, więc posadzisz normalnie na desce i po prostu przytrzymasz, żeby jej nie wyssało.\nAlbo założysz pieluchę tylko na podróż, co za problem?\nhanusinamama Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 14:53\nOk źle napisałam. Nie potrzeuje w samym samolocie ale juz tam na miejscu. Gdzie to wpakować. Na podróz załoze pampka na wszelki wypadek i ja posade na kibelku...ale przez tydzien raczej wolałabym cos na czym soie chwile moze posiedzieć.\nela.dzi Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 14:58\nPotette Plus z silikonowym wkładem.\nrb_111222333 Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 15:12\nNam się ani razu nie przydał silikonowy wkład - jeśli była opcja łazienki, to używaliśmy nocnika jako nakładki, jeśli gdzieś w plenerze mała się załatwiała, to używaliśmy wkładów jednorazowych. No chyba, że dziecko boi się /nie lubi korzystać z nakładki na toaletę\nela.dzi Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 22:09\nRównież rzadko korzystałam, ale jednak się przydała.\neowen Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 16:38\nBardzo polecam. Z wkładów korzystaliśmy kilka razy (raz na lotnisku, w którym najbliższe wc było tak z 105min drogi, dwulatka tyle by nie wytrzymała), ale sama nakładka jest genialna. Brałam wszędzie.\nlucyjkama Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 14:59\nEch to trzeba było tak od razu🤪. Moja by do pampka nie zrobiła i nawet jakbym założyła to bym musiała wysadzić w samolocie. Też ma pampka tylko na spanie. Co za problem wziąść podkładkę do walizki, to płaskie jest i mało miejsca zajmuje\n45rtg Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 15:01\n> Ok źle napisałam. Nie potrzeuje w samym samolocie ale juz tam na miejscu. Gdzie\n> to wpakować. Na podróz załoze pampka na wszelki wypadek i ja posade na kibelku\n> ...ale przez tydzien raczej wolałabym cos na czym soie chwile moze posiedzieć.\nNo to normalny nocnik do torby i poupychać w jego zagięciach ubrania - zmarnuje tyle miejsca, ile sama milimetrowa płytka plastiku Inna sprawa, że - a musi sobie chwilę posiedzieć? Parę razy wiozłem nocnik, ale jednak sadzanie na normalną deskę na wyjeździe sprawdza się najlepiej.\nmikams75 Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 17:38\npewnie problem w tym, ze dziecko nie zrobi swiadomie w pieluche, miala kiedys ten problem, balam sie, ze dziecko przysnie w samolocie i popusci, wiec na podroz zalozylam pieluche. Siku sie zachcialo w momencie, kiedy nie mozna bylo wstawac z miejsc i za nic dziecko nie chcialo zrobic w pieluche.\nhanusinamama Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 19:53\nNO ona tez bedzie miec na czas lotu jakby wstać nie mogła albo by zasneła. Nie robiła juz od dawna siku świadomie do pampka wiec nie wiem czy jeszcze umie (pamietam jaki to był problem ze straszą jak była w tym wieku - stalismy w korku, ona w pampku a płakała ze chce siku ale w pampka nie zrobi.)\nmikams75 Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 21:40\nmoja jeszcze krzyk podniosla, ze nie chce tego pampka, jakos nieswiadoma byla czy zapomniala, dopiero jak koniecznie chciala do toalety to jej przypomnialam, ze ma pieluche i moze w nia zrobic ale nic z tego.\nchicarica Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 14:51\nNakładkę na sedes założyłabym na szyję i udawała że to tak ma być.\nsummerland Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 18:29\nAlbo nocnik jako kapelusz 😅\nela.dzi Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 14:51\nBierz Potette Plus, nocnik z opcją przerobienia na nakładkę. Czemu mieliby nie wpuścić ?\nkrwawy.lolo Człowiek całe życie się uczy. 30.12.19, 19:40\nBrzmi, jak siostra La cousine Bette, tante Potette.\nrb_111222333 Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 15:07\nNocnik turystyczny - ja mam Potette Plus. Bardzo polecam - zajmuje mało miejsca, można z niego zrobić nakładkę na toaletę, albo stojący nocnik - wtedy oczywiście z wkładem jednorazowym. Zawsze zabieram na place zabaw, plażę, na wszystkie wyjścia poza dom\niberka Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 15:08\nnunia01 Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 15:17\nPotette Plus. Do bagażu podręcznego jako nakładka (ewentualnie + woreczki), do bagażu ogólnego silikonowa wkładka. Woziłam nie tylko samolotem\nskat_0 Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 15:17\nKup smiki w smyku za 10 zeta, spakuj w walizke, przed powrotem wyrzucisz i tyle\nkryzys_wieku_sredniego Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 15:25\nW rossmanie są tekturowe kibelki, rozkładasz dziecio sro i wywalasz.\nmia_mia Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 15:32\nNormalnie pakujesz do walizki, zajmuje nie więcej miejsca niż paczka pampersów. Na drogę pampersy, ewentualnie jednorazowe nakładki na sedes.\naguar Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 18:06\nNo właśnie, jak nie na samą podróż, to normalnie do walizki.\nkasiaabing Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 15:34\nJa zawsze zabieram te tekturowe, jednorazowe trony. Robię z nich wielorazowki, tj, biorę stare reklamówki, takie zwykle zrywki, do środka kładę podpaskę.\nTeraz kupilabym taki nocnik turystyczny ale żal mi było kasy😉\nmaja0026 Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 15:43\nJa też w podróż zabierałam kilka tekturowych składanych tronów, kosztują parę złotych w Rossmanie\naankaa Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 16:55\ntaki turystyczny kosztuje na all ok. 30 zeta\nkasiaabing Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 17:53\nNo tak, Plus przesyłka.Teraz już mnie sprawa nie dotyczy. Tekturowy jest o tyle lepszy, że mieści się w torebce.\nichi51e Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 16:46\nWzielabym nakladke. Pewnie ze puszcza to nie nozyczki albo gaz. I na miejscu sie przyda\nichi51e Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 16:48\nMoim zdaniem w samolocie nie ma gdzie jdnorazowego ustawic. Nie zmiescicie sie w lazience ty dziecko i tekturowy sedes\nagnieszka_kak Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 17:19\nZadnego. Mam tak samo dziecko majace pieluche tylko na noc. Mamy w domu nocnik I nakladke, zupelnie nieuzywane. Normalnie sadzamy ja na doroslej desce i ona tam sobie siedzi ile chce, nie spada, na poczatku trzymala sie deski a teraz i nie.\nChyba wyjatek zrobilabym gdybym leciala do krajow bez toalet typu Indie albo toalet "wschodnich" z dziura zamiast sedesu. Kupilabym wowczas turtystyczny nocnik. Na pewno nie zwykly, kto mowi ze to zajmuje malo miejsca? U mnie nie wszedlby do zadnej walizki.\nagnieszka_kak Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 17:24\nDodam, ze my podruzujemy bardzo duzo. Dziecko bez problemu zalatwia sie w toaletach w restauracjach i na stacjach bezynowych bez skladanych nocnikow, torebek, wkladek, czy proponowanych tu podpasek (??) . Lzej i mniej smieci.\nTak samo siada na normalnym krzesle w restauracji jesli innych nie ma i do dzis nie moge pojac sensu istnienia skladanych krzeselek dzieciecych.\nichi51e Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 17:45\nAkurat dzura w xiemi tojest instynktoena i latwa dla dziecka fo igarniecia\nagnieszka_kak Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 19:35\nNiby tak, ale te dziury z ktorymi ja sie spotkalam mialy tyle roznych, hmmm, fekaliow, wokolo, ze wolalabym by tam nie wchodzila.\nbachula_gr Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 17:21\nkup na miejscu, no chyba, ze na bezludna wyspe lecicie\nmikams75 Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 17:40\nnie da rady korzystac z normalnej toalety nawet jak ja podtrzymasz? Ja poczatkowo siadalam z corka - ja okrakiem w spodniach z tylu a ona przede mna opierajac sie o moje uda, albo ja ja podtrzymywalam pod pachy, dosyc wygodne to bylo. Ale dzialalo tylko z mama, z tata juz nie\nwioskowy_glupek Re: Nocnik w samolocie. :) 01.01.20, 10:44\nFuj i potem w tych samych spodniach u kogoś na kanapę...\nmikams75 Re: Nocnik w samolocie. :) 01.01.20, 15:24\na ty myslisz, ze siadalam i sadzalam dziecko na obsikanej syfiastej desce bez podkladek?\nA ty w tramwaju siadasz na bubulce?\nafro.ninja Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 18:14\nNocnik turystyczny, mozna dokupic silikonowy wklad. Pottete\nmid.week Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 18:21\ndo samolotu tylko taki!\nkrwawy.lolo Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 19:36\nPrzypomniało mi się, że w samolocie są specjalne torebki.\nwrazliwa_lelija Re: Nocnik w samolocie. :) 30.12.19, 19:48\nBabcia w innym kraju umiera, że musisz jechać z dzieckiem nieprzygotowanym ze względu na wiek na taką podróż?\nkasiaabing Re: Nocnik w samolocie. :) 31.12.19, 07:20\nMusi się wyrobić przed 5 rokiem życia bo inaczej dzieciak będzie szczekał na samoloty, a na widok lotniska dostanie małpiego rozumu.\nmamtrzykotyidwa Re: Nocnik w samolocie. :) 31.12.19, 21:21\nNocnik kosztuje grosze. Nie możesz kupić jakiegoś na miejscu, a potem wyrzucić?\nichi51e Re: Nocnik w samolocie. :) 01.01.20, 10:52\nAle trzeba wiedziec gdzie go kupic. Jesli jedzie dajmy na to do Wietnamu to powodzebia w szukaniu....\nTo moze najbrzydszy facet.\nOdra Wodzisław chce zmazać plamę w meczu z ŁKS-em\nA wczoraj spotkałem "figurę "


Artykuły - Wiesław Piksa – nominowany do tytułu Osobowość 2016 Gazety Krakowskiej. | Malopolskie.tv - małopolska telewizja regionalna\nPo raz 25. Gazeta Krakowska przyzna tytuły Człowieka Roku. Kapituła docenia postaci, które osiągnęły sukcesy i znacząco zasłużyły się dla swoich lokalnych społeczności w różnych dziedzinach. Zostaną im przyznane tytuły Osobowości Roku 2016. - "Chcemy uhonorować osoby zaangażowane w życie swoich społeczności, przyczyniające się do ich rozwoju, lokalnych bohaterów, na co dzień szerzej nieznanych" - mówi Wojciech Harpula, redaktor naczelny „Gazety Krakowskiej”. – "Kandydatów do tytułu Osobowość Roku nominowali nasi dziennikarze, którzy codziennie opisują życie i problemy mieszkańców regionu".\nTytuły Osobowość Roku zostaną przyznane po raz pierwszy, w czterech kategoriach: działalność społeczna i charytatywna, kultura, samorząd i społeczeństwo lokalne oraz biznes. Czytelnicy wybiorą laureatów w Krakowie, Nowym Sączu, Tarnowie oraz w każdym z 19 powiatów województwa małopolskiego.\nWiesław Piksa jest pomysłodawcą, założycielem i szefem MTV24 (wcześniej TV Krynica), która promuje miasto i region, przedstawia je z jak najlepszej strony. Stanowi cenne źródło informacji o Sądecczyźnie. Jej celem jest ukazywanie walorów regionu, jest wolna od przemocy i negatywnej walki politycznej. Idea telewizji opiera się na zasadzie wolontariatu.\nWiesława Piksę interesuje historia regionu i ludzie, którzy ją tworzą. Tą wiedzą pragnie podzielić się z telewidzami. Historią regionu zainteresował go ojciec, który znał mnóstwo przekazów ustnych i legend, opowiadanych przez starców we wsiach powiatu nowosądeckiego. Zauważa, że im bardziej człowiek wkracza w dorosłość, tym bardziej interesuje go to, skąd pochodzi. Zapytany, za co kocha swoje miasto przyznaje, że przede wszystkim za przepiękne krajobrazy i specyficzną atmosferę. Tutaj każdy zna każdego, wie co mu jest potrzebne. To urok małych miast. Przebywał kilka lat za granicą, ale silny impuls spowodował, że wrócił. Bo tu jest jego dom, a człowiek najpełniej realizuje siebie w rodzinnych stronach..\nPodczas Gali Krakowskiej Wiesław Piksa wyróżniony został przez Wojewodę Małopolskiego certyfikatem Solidny Partner & Harfa – dla młodych, rozwijających się mediów i artystów. (Kraków, wrzesień 2011). Nagroda przyznana została przez kapitułę Światowego Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej, a patronuje jej bł. Jan Paweł II.\nNa Wiesława Piksę prosimy głosować wysyłając SMS pod nr 72 355 o treści OKB. 16. (koszt. 2.46 zł z VAT).\nŹródła: własne, Gazeta Krakowska.


Czy dziś warto iść na studia? - Czwórka - polskieradio.pl\nCzy dziś warto iść na studia?\nOstatnia aktualizacja: 14.05.2014 12:20\nPodobno aż 79 procent maturzystów uważa, że studia nie gwarantują dobrej pracy. Mimo to aż 3/4 z nich wybiera się na wyższe uczelnie. Po co? Justyna Dżbik zapytała Miłosza Brzezińskiego.\nCzy dziś studia są nam potrzebne? Czy pomagają w zdobyciu pracy i czy możliwym jest by ją gwarantowały? - na te trudne pytania odpowiada Miłosz Brzeziński (Czwórka/Poranek OnLine)\nW każdą środę w "Poranku OnLine" Miłosz Brzeziński, psycholog i trener osobisty, próbuje wyjaśnić nam jakiś problem, dotyczący rynku pracy, psychologii, studiów, miejsca w świecie ludzi młodych. Tym razem Justyna Dżbik postawiła przed nim trudne pytanie: po co nam studia?\n- Studia są po to, żeby wiedzieć więcej, można zostać naukowcem, można też korzystać z nich jako wytłumaczenia, że się nie idzie do pracy, kiedyś były też ucieczką przed wojskiem - wymienia, z lekką ironią gość Czwórki. - Studia nigdy nie były nam potrzebne, by mieć fajne zajęcie.\nWciąż istnieją osoby, którym wydaje się, że praca po studiach im się należy. Pojawiają się głosy: mam studia, ale pracy nie dostałem. Gość Justyny Dżbik wyjaśnia, że ten stan rzeczy wynika z rynku biznesowego, który jest rynkiem rywalizacyjnym, na którym niemożliwym jest zagwarantowanie pracy wszystkim.\nW ostatnich latach mówi się, że szkoła zabija myślenie. Za przyczynę tej sytuacji uznawane są testy; uczniowie spędzają dużo czasu nad tym, żeby nauczyć się, jak je rozwiązać, a nie przyswajają informacji potrzebnych i użytecznych. Dodatkowo widać też trend dewaluacji studiów i denominacji tytułów naukowych. Dziś posiadanie tytułu magistra nic nie znaczy.\nPrzeczytaj też: Idealny dzień w pracy?\nTen trend dostrzegany jest też przez pracodawców, dla których w naszym CV czasem ciekawsza jest rubryka "zainteresowania" niż "wykształcenie". Miłosz Brzeziński uważa, że każdy, kto wybiera się na studia, przed ich rozpoczęciem powinien mieć szansę przetestowania swojego przyszłego zawodu, odbycia krótkich praktyk.\n- Statystycznie jednak studia są istotne, zwłaszcza jeśli chodzi o studia specjalistyczne inżynierskie - mówi Miłosz Brzeziński, a potwierdza to też czwórkowa słuchaczka, która idzie krok dalej mówiąc, że ważna jest też uczelnia, na której studia kończymy.\nZobacz więcej na temat: Czwórka Miłosz Brzeziński praca studenci\nHumanista - wykształcony, zdolny... bezrobotny\nOstatnia aktualizacja: 03.04.2014 10:00\n- Jak nazywa się w Polsce humanistów? - Bezrobotni. Ten popularny żart przestaje być zabawny, gdy pod lupę weźmiemy trudną sytuację zawodową tysięcy ludzi, kończących każdego roku studia na przykład na wydziałach historii, bądź filozofii. Czy humaniści przestali być w naszym kraju potrzebni?\n28'36 Czy humaniści są nam dziś potrzebni? - dyskutują prof. Anna Zejdler-Janiszewska, Adrian Morawiak i Mateusz Mrozek (Czwórka/4 do 4)\n02'20 Jak oceniasz szanse absolwenta studiów humanistycznych na znalezienie pracy w swoim zawodzie? - sonda (Czwórka/4 do 4)\n- W naszej szkole panuje przekonanie, że humaniści nic nie robią - śmieje się jedna z słuchaczek Czwórki w naszej sondzie. - Jeśli kończysz studia techniczne, szansa, że znajdziesz pracę zgodnie ze swoim wykształceniem jest spora. Jeśli jesteś humanistą, te szanse maleją - wtóruje jej słuchacz. - Nas się produkuje jak w fabryce, partiami! - oburza się jego koleżanka, a kolejny respondent żali się, że choć jest absolwentem stołecznej AWF, musi pracować w przemyśle. - Na szczęście na studiach uczyłem się języków obcych i to bardzo mi pomogło w kolejnych latach - pointuje ze smutkiem.\nJak przyznaje jedna prof. Anna Zejdler-Janiszewska, kulturoznawca ze Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w "4 do 4", już sama dyskusja o zasadności funkcjonowania w Polsce studiów humanistycznych sprawia, że rozwój kraju sprowadzamy do modernizacji technologicznej i kultu efektywności. A to niebezpieczne uogólnienie. - Mówi się, że zmierzamy w kierunku społeczeństwa wiedzy. Tymczasem wykształcenie w ogóle, nie tylko humanistyczne, jest deprecjonowane - dodaje Zajdler-Janiszewska.\nTen stan rzeczy być może jest skutkiem umasowienia polskich uczelni i wykształcenia wyższego. Według Mateusza Mrozka z Parlamentu Studentów RP i przewodniczącego Komisji ds. Dydaktyki i Jakości Kształcenia, a przede wszystkim historyka, właśnie w taką pułapkę młodzi ludzie dziś w wpadają. - Żaków na kierunkach humanistycznych w Polsce jest zbyt wielu. Z tej ilości ludzi pracodawcy nie są w stanie wyłuskać najlepszych, którzy powinni dostać pracę - tłumaczy ekspert. - Poza tym, gdy my studiowaliśmy, maturzyści szli na uczelnie wyższe z przekonaniem, że za kilka lat na pewno zostaną zatrudnieni. I rozczarowali się. W związku z tą sytuacją warto zadać sobie pytanie: czy uczelnia powinna poszerzać horyzonty młodych ludzi, czy po prostu kształcić ich zawodowo.\nProf. Anna Zejdler-Janiszewska, Adrian Morawiak, Mateusz Mrozek wraz z Krzysztofem Grzybowskim w Czwórce/fot. Wojciech Kusiński/PR\nZdaniem gości Czwórki, dyskryminowanie absolwentów kierunków humanistycznych ze względu na ich brak wiedzy technicznej i przygotowania do wykonywania "konkretnego zawodu", jest bezzasadne, niewłaściwe i wręcz krzywdzące. - Na przykład człowiek, który ukończył filozofię ma bardzo szerokie horyzonty, dlatego w moim przekonaniu mógłby być świetnym dziennikarzem - tłumaczy Adrian Morawiak, student psychologii ze Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej. - Ma też znakomite umiejętności analityczne więc z powodzeniem mógłby pracować w banku. Historyk może zostać pracownikiem administracji, bądź działaczem społecznym. Takich sytuacji jest wiele.\nZapraszamy do wysłuchania całej dyskusji na temat przyszłości humanistycznych kierunków studiów w Polsce i ich absolwentów na rynku pracy.\nNa audycję audycję "4 do 4" zapraszamy codziennie, od poniedziałku do piątku, już po godz. 13.00.\nZobacz więcej na temat: Czwórka praca studenci zatrudnienie\n16'18 Gdzie kończy się pewność siebie a zaczyna arogancja - wyjaśnia trener osobisty, Miłosz Brzeziński (Czwórka/Poranek OnLine)\nMiłosz Brzeziński: "Gra o tron" jest jak oryginalna, stara baśń\nOstatnia aktualizacja: 07.05.2014 16:15\nSerial "Gra o tron" na podstawie sagi George’a R. R. Martina robi w Polsce furorę. Uwielbiamy intrygi i zbrodnie, których dopuszczają się główni bohaterowie. Dlaczego fascynuje nas zło, a nie dobro? - na to pytanie starał się znaleźć odpowiedź psycholog i trener osobisty Miłosz Brzeziński.\nGra o tronFoto: Fragment oficjalnego plakatu promującego serial HBO "Gra o tron"/mat. prasowe\n20'24 Miłosz Brzeziński o tym, które postaci najbardziej lubi George R.R. Martin, dlaczego Tyrion Lannister nie może zginąć i za co tak naprawdę kochamy "Grę o tron", a także o tym, jak powstawały bajki przed wiekami (Czwórka/Poranek OnLine)\nJedną z najważniejszych cech "Gry o tron" jest jej bajkowość. Zdaniem Brzezińskiego serial odgrzebuje historie, które ludzie lubią - te fantastyczne, oparte na walce dobra ze złem. - Bajkowe opowieści na przestrzeni lat były zmieniane, a serial pokazuje rzeczywistość taką, jaka była ona w oryginalnych, dawnych przekazach - tłumaczy Miłosz Brzeziński w "Poranku OnLine".\nCzytaj także: wywiad z Georgem R. R. Martinem <<<\nDopiero w XIX wieku postacie, występujące w bajkach, stały się jednoznaczne i czarno-białe, złe albo dobre. Wcześniej, podobnie jak w przypadku bohaterów ”Gry o tron”, ludźmi miały targać przeróżne wątpliwości, nie było wiadomo, kto tak naprawdę jest zły, a kto dobry.\nSerial "Gra o tron" karmi nie tylko prymitywne ludzkie potrzeby oglądania brutalności, ale przede wszystkim, jak przyznaje ekspert, zaspokaja chęć rozmawiania, kontaktu z drugim człowiekiem. - Bo możemy omawiać posunięcia bohaterów, zastanawiać się, co dalej. To daje szerokie pole do dyskusji - mówi Brzeziński.\nSłuchacze Czwórki także uwielbiają serial "Gra o tron". - Świetny jest! - zachwyca się jeden z nich. - Giną dobrzy bohaterowie, a źli przeżywają, to jest straszne, ale lubię klimaty rycerzy i mieczy. I smoków - śmieje się inny. - Naszym głównym tematem rozmów jest to, kto w tym filmie zginie jako następny - dodaje kolejny.\nZobacz więcej na temat: bajki Czwórka FILM Miłosz Brzeziński


Ken Block | Autokult.pl\n... Ken Block to postać niemal kultowa. Kierowca zasłynął dzięki gymkhanom, na których wyciskał siódme poty z mocno zmodyfikowanych aut, jadąc przez większość czasu efektownymi ślizgami. W swoich próbach ... jest jednak wersją Evo limitowaną do ...\n... Ken Block nie jest może legendą rajdowych mistrzostw świata. I zapewne nie będzie. Ale zestaw Ken Block i Ford Fiesta już teraz narobił sporo zamieszania! Teraz producent stara się przerobić to na zyski. Jak? Prosto. ... Ken Block nie jest może ...\nKen Block za duży do bolidu F1!\n... We wtorek miały się odbyć testy dla Pirelli, w których to znany w internecie ze swoich wyczynów za kierownicą rajdowych aut Ken Block, miał poprowadzić bolid Formuły 1. Jak się jednak okazało, kierowca jest zbyt duży. Co teraz? ... We wtorek ...\n... To chyba nasz pierwszy wpis dotyczący amerykańskiego kierowcy, który nie pokazuje żadnego z jego filmów. Znany głównie z zawodów X-Games oraz ze swoich popisów na opuszczonych lotniskach Ken Block, celuje teraz w rajdy WRC. Czy sobie poradzi? ...\n... Kiedy Ken Block przechodził z Subaru do Forda, zapewne z powodów finansowych, bo odejść z Subaru to trochę jak odejść z Ferrari, wiadome było, że powstanie Fiesta z przeznaczeniem do ulubionej zabawy Kena, czyli Gymkhany. I oto jest! Potworna... ...\n... O tym, że Ken Block (najprawdopodobniej syn tego Pana) w sezonie 2010 będzie uczestniczyć w rajdowych mistrzostwach świata zapewne już wiecie. Teraz można zobaczyć najnowszą broń Blocka - i nie będzie to Subaru. ... O tym, że Ken Block ...\n... Hasło: Ken Block. Odzew: DIRT 3 Gymkhana Tilt Shift Edition. ... Hasło: Ken Block. Odzew: DIRT 3 Gymkhana Tilt Shift Edition. Właściwie nie ma co pisać. Kolejny film z Kenem Blockiem i kolejne szaleństwo. Jeśli jeszcze nie widzieliście, to ...\n... Ken Block nie jest może najlepszym kierowcą rajdowym, ale w dalszym ciągu pozostaje jednym z najlepszych drifterów. Choć w rajdach radzi sobie całkiem nieźle, przypomnijcie sobie jego zmagania z innym rajdowym narybkiem, czyli Raikkonenem. A do ...\n... To staje się powoli irytujące. Ken Block nagrywa film, film trafia do Internetu i wszyscy są pod wrażeniem umiejętności kierowcy. Tym razem jednak nie o niego chodzi. Ken pojawił się na premierze gry Dirt2 i zrobił małą niespodziankę obwożąc ...\n... Ken Block znowu nie miał co robić i postanowił nakręcić kolejny film prezentujący jego driftingowo-rajdowe wariacje. Tym razem dołączył do niego profesjonalny skater Rob Dyrdek. Aż strach pomyśleć co się będzie działo. ... Ken Block znowu nie ...\nKen Block i Travis Pastrana - Świry w akcji!\n... Jeżeli do tej pory wydawało Wam się, że Travis Pastrana to świr, muszę Was zaskoczyć... mieliście rację! Teraz jednak ten sam zaszczytny przydomek zyskał sobie Kenny from the Block, czyli Ken Block. Panowie postanowili pobawić się na słonej ...\nKen Block zasiądzie w bolidzie Formuły 1!\n... Ken Block - kaskader, kierowca rajdowy oraz reprezentant marki odzieżowej DC, który dzięki swoim wyczynom stał się jedną z ikon YouTube. Przed 43-letnim Amerykaninem otwierają się nowe możliwości. Po rozpoczęciu jazd w WRC teraz ma szansę ...\n... Dwie osobowości teoretycznie z zupełnie innych rodzajów "sportów motorowych". Kimi Raikkonen jest mistrzem świata Formuły 1 z 2007 roku, Ken Block jest kierowcą rajdowym, którego wszyscy doskonale ... znają z serii filmów o Gymkhanie. W tym ...\nKen Block znowu rozbił swoją rajdówkę [wideo]\n... To już któryś raz w tym sezonie Ken Block udowodnił nam, że jego filmy to jedno, a rajdy samochodowe to drugie. 23 pozycja w tabeli na 24 kierowców jest wielkim rozczarowaniem. Jak będzie podczas Rajdu Wielkiej Brytanii? Początek nie wygląda ...\n... Ken Block, czyli amerykański kierowca rajdowy i internetowy gwiazdor znany wszystkim z serii filmów pokazujących jego ogromne umiejętności. Patrząc na jego wyczyny nikt nie dziwi się, że dostał się do serii WRC. W królowej rajdów nie idzie mu ...\n... Czy pamiętacie absolutny hit - niewiarygodne show jakie zafundował nam Ken Block? Mówią, że nazywa się to Gymkhana, mówią też, że Top Gear ma najlepszą ekipę filmową na świecie, mówią też, że James May... nie ma łatwego życia. ... Czy pamiętacie ...\nKen Block w Sno*Drift - wreszcie na poważnie\n... Kilka dni temu była zapowiedź. Dzisiaj już mamy pierwsze video z pola walki. Ken Block, tym razem na poważnie. Sno*Drift i Ford Fiesta w roli głównej... ... Kilka dni temu była zapowiedź. Dzisiaj już mamy pierwsze video z pola walki. Ken Block, ...\n... Ken Block przyzwyczaił nas już do efektownej i precyzyjnej jazdy. W sieci pojawił się kolejny film z jego udziałem. Nie jest to jednak kolejny materiał w stylu Gymkhany, a październikowy trening ...\nKen Block - wesołe przygotowania do Rajdu Niemiec\n... Ken Block w tym roku zaczyna swoją karierę w najpoważniejszej serii rajdowej świata - WRC. Do tej pory idzie mu nieźle, choć rewelacji nie ma. Guru Internetu, bohater serii Gymkhana tym razem ruszy na podbój Niemiec. Jak wyglądają przygotowania ...


Przytulny zakątek z ogrodem, pełnym krzewów i kwiatów.\nZapraszamy na wczasy nad polskim morzem do miejscowości Władysławowo.\nApartamenty ASPEN, AGAT, CRYSTAL i MALAGA\nSzukacie Państwo wyjątkowego miejsca na zakwaterowanie w Zakopanem? Zamiast hotelowego klimatu, wolicie przytulne, wygodne i w pełni wyposażone mieszkania, które zapewnią Wam maksimum wygody, prywatności i intymności? Jeśli tak, zapewniamy, że trafil...\nWitam serdecznie.Mam w ofercie 4 apartamenty ASPEN,AGAT,CRYSTAL,MALAGA w BAJECZNYM apartamentowcu w Zakopanem ul Sienkiewicza 12a Podaję stronę internetową do naszych apartamentów: www.rezydencjasienkiewicza.com www.apartamentysienkiewicza.com.pl\nApartament I Pokoje Gościnne Koxa\nPokoje Gościnne Romana Jastarnia\nOferujemy wynajem pokoi 1,2 , 3 i 4 osobowych ze wspólną łazienką ( do dyspozycji 3 łazienki), oraz jeden pokój 3-osobowy z łazienką.\nKatarzynka zaprasza na pobyty weekendowe i dłuższe. Znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Tatrzańskiego Parku Narodowego. W pobliżu Droga pod Reglami (10 minut), szlak do Doliny Strążyskiej (15 minut), Doliny Białego (25 minut), Dolina ku Dziurze (...\nŚCISŁE CENTRUM 20m od Krupówek. Zapraszamy! :)


Ania Jagodzińska zaprojektowała ubrania Mohito\nAnia Jagodzińska zaprojektowała kolekcję ubrań dla popularnej polskiej marki. Na szczytny cel!\nStrona główna » Jastrząb Look » Exclusive » Ania Jagodzińska zaprojektowała kolekcję ubrań dla popularnej polskiej marki. Na szczytny cel!\nAnia Jagodzińska dla Mohito: modelka zaprojektowała kolekcję ubrań\nKolekcja Ani Jagodzińskiej dla Mohito\nAnia Jagodzińska już nie raz udowodniła, że jest nie tylko świetną modelką, ale też bizneswoman. A jako że świat mody zna od podszewki, mogła się także przymierzyć do zaprojektowania ciuchów.\nMarka Mohito ujawniła właśnie sekrety współpracy z top modelką nad wyjątkową minikolekcją pięciu koszulek. Wszystkie je łączy slogan „Pokochaj się”. Całkowity dochód z ich sprzedaży zostanie przekazany na konto Fundację Dajemy Dzieciom Siłę (dawniej Fundacja Dzieci Niczyje).\nZdecydowaliśmy się na slogan #POKOCHAJSIE, czyli podejście z miłością do siebie i do innych ludzi, ponieważ dopóki nie znajdziemy w sobie dobra, nie będziemy mogli zaobserwować go w drugiej osobie. Właśnie dlatego wraz z Mohito chcemy kibicować młodym osobom, które mają utrudniony start w dorosłe życie. Każdy człowiek zasługuje na równe szanse – mówi o kolekcji Ania Jagodzińska.\nW kolekcji Ani Jagodzińskiej dla Mohito są koszulki w różnych fasonach: zarówno klasyczne T-shirty, jak też topy o luźnej formie. Wszystkie zaprojektowano z myślą o wakacjach. W sprzedaży w wybranych salonach i sklepie online pojawią się już 20 maja. Będą kosztować od 39,99 zł do 49,99 zł.\nZobacz także: Ania Jagodzińska w kampanii kolekcji Mohito wiosna-lato 2016 [GALERIA FOTO]


Cisi Pracownicy Krzyża – Dzieło bł. Luigiego Novarese » rehabilitacja, uzdrowienie, turnusy » Spotkanie ze znanym historykiem, autorem książek, księdzem Tadeuszem Isakowiczem – Zalewskim.\nSpotkanie ze znanym historykiem, autorem książek, księdzem Tadeuszem Isakowiczem – Zalewskim.\nW niedzielę 26. Lutego w auli Domu Uzdrowienie Chorych odbyło się spotkanie ze znanym historykiem, autorem książek, księdzem Tadeuszem Isakowiczem – Zalewskim. Zaproszony gość najpierw odprawił niedzielną mszę w Kolegiacie. Na wspólne zaproszenie Cichych Pracowników Krzyża, Parafii Kolegiackiej I Towarzystwa Ziemi Głogowskiej odpowiedziała blisko 100 osobowa grupa Głogowian. W spotkaniu wzięli udział także uczestnicy trwającego w Domu turnusu. Ksiądz Tadeusz wspominał początki Fundacji św. Brata Alberta. „Jako kleryk jeszcze miałem tę okazję uczestniczyć w życiu wspólnot „Wiara i światło”, wtedy te wspólnoty nazywano „Muminki”. Te wspólnoty integrowały osoby niepełnosprawne intelektualnie, ich rodziców i przyjaciół. Oczywiście były piękne chwile, wycieczki, obozy. Natomiast zasadnicze pytanie rodziców brzmiało, co się stanie z tymi osobami niepełnosprawnymi po śmierci rodziców”? – opowiadał. Stąd właśnie wziął się pomysł na stworzenie fundacji, która w tym roku obchodzi 30-lecie działalności.\nW dalszej kolejności mowa była o wydanej przed dziesięciu laty, poświęconej problemowi inwigilacji duchowieństwa przez SB, książce ks. Isakowicza pt.”Księża wobec bezpieki”. Autor wspominał jej powstawanie m.in. w takich słowach: „W końcu zdecydowałem się pójść zobaczyć te akta. Byłem przekonany, że dostanę dwie, trzy kartki papieru, bo taka była propaganda, że to są strzępy. A ja zobaczyłem kilka segregatorów plus kasetę video. Policzyłem, to było 1500 stron więc jak w sprawie jednego księdza wyprodukowano 1500 stron, a później znalazłem jeszcze kilkaset, to ja dopiero wtedy zrozumiałem na czym polega kłamstwo Kiszczaka. Oczywiście w tych aktach były przeróżne bzdury, ale były też rzeczy, które mną „zatrzepały”. Nie dlatego, że tam ktoś na mnie donosił, tylko za to, że większość członków SB nie poniosła za to żadnej odpowiedzialności. Żadnych konsekwencji, nikt nie poszedł do więzienia (…) Myślę, że ta lekcja pod hasłem „lustracja” nie została do dzisiaj odrobiona – komentował Tadeusz Isakowicz-Zaleski – To jest powód, dla którego ja tę książkę napisałem. Po pierwsze to nie jest tak, że te archiwa zostały zniszczone. To jest opowieść dla ludu, bo archiwa są. Po drugie, dopóki nie otworzy się tych archiwów, to jest szansa na szantażowanie tych osób.\nUczestnicy spotkania mogli się też dowiedzieć o książce głogowianki Sandry Błażejewskiej „Wołyń 1943…”, do której ks. Isakowicz-Zaleski napisał przedmowę.\nModeratorem spotkania był wiceprezes Towarzystwa Ziemi Głogowskiej pan Dariusz Czaja.\nNotatka powstała przy współpracy z portalem miedziowe.pl oraz glogow-info.pl\nAutor zdjęć: Piotr Gajek


Szukałem sklepu z zabawkami dla swoich dzieci i natrafiłem na strone http://odpustowe.pl/produkt/play-doh-ciatolina-gra-wyrzutnia-hasbro-a8752/ . Według mnie ich oferta jest bardzo dobra , z pewnoscia z niej skorzystam. Najlepsze ceny w sieci jakie widziałem .\nNie Mar 31, 2019 15:37\nMoim zdaniem teraz każde dziecko potrzebuje bardzo dobre zabawki.Jak zabawki są złe to dzieci są bardzo smutne.\nPią Kwi 05, 2019 15:51\nMoim zdaniem warto kupować zabawki w sieci bo można zaoszczędzić trochę pieniędzy - w sklepach online ceny zazwyczaj są niższe.\nSro Kwi 10, 2019 09:19\nCzw Kwi 11, 2019 21:25\nZabawki każde dziecko powinno mieć ale nie koniecznie tylko zabawki także powinniśmy pamiętać o kupowanie dzieciom książek i do nich je przyzwyczajać. Rozwijają one nie tylko fantazję i wzbogacają słownictwo, ale także czytane przez rodziców powodują nawiązywanie więzi miedzy nimi. Ja lubię korzystać z https://www.taniaksiazka.pl/autor/remigiusz-mroz są tam książki nie tylko dla mnie bym mogła odreagować codzienność ale także są bajki czy pomysły na zabawy z dziećmi wiec warto spojrzeć na ofertę księgarni na pewno znajdziecie tam pozycje ciekawe dla siebie .\nSob Gru 28, 2019 01:25\nSob Gru 28, 2019 01:28\nMoim zdaniem warto dziecku kupić klocki plus plus są mega fajne o wiele lepsze od lego bo tutaj trzeba samemu wymyślec co się z nich stworzy!\nSro Lut 19, 2020 22:07\nMoje dzieci mają za dużo zabawek\nZabawki zawsze powinny posiadać atesty! To bardzo ważne, dowiedziałem się tego od pań z przedszkola prywatnego w Krakowie.\nCzw Mar 12, 2020 14:41\nJeśli dziecko jest dość małe, to można przygotować dla niego jakieś ciekawe akcesoria, albo ubranka, bo materiały takie jak dresówka drukowana, które dostępne są w niektórych sklepach, doskonale się do tego nadają. Do tego taki prezent jest dużo bardziej oryginalny i faktycznie dziecku może się przydać. Na zabawki przyjdzie jeszcze czas.\nPią Mar 13, 2020 12:02\nMoje dzieci bardzo lubią się bawić klockami\nSob Mar 14, 2020 10:16\nRównież uważam, że klocki do bardzo dobra zabawka.\nPon Mar 16, 2020 13:56\nA co sądzicie o puzzlach? Ktoś jeszcze je układa?\nWto Mar 17, 2020 10:45\nWto Mar 17, 2020 14:48\nMnie się zdarzy tak relaksować po ciężkiej pracy. Ostatnio układaliśmy w domu po montażu szafy na wymiar w Krakowie.\nWto Mar 17, 2020 15:44