Archiwum Historii Mówionej - Dionizy Sybicki\nDionizy Sybicki „Świr”\nNazywam się Dionizy Sybicki, powstaniec warszawski. Przydział miałem do 8. Dywizji Piechoty z rejonem działania Warszawa Żoliborz, Bielany. Byłem dowódcą plutonu 247.\nPrzejdźmy teraz do czasów przed wybuchem wojny. Proszę powiedzieć, czym się pan zajmował przed 1939 rokiem? Mówił pan, że przed wybuchem wojny nie mieszkał pan w Warszawie. Proszę opowiedzieć, w jaki sposób znalazł się pan w Warszawie.\nW 1936 roku otrzymałem pracę. Byłem z zawodu nauczycielem, ale nie miałem pracy, bo wtedy było bardzo trudno o pracę. W 1936 roku otrzymałem skierowanie do Warszawy, do pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości. Pracowałem w biurze w trzecim departamencie.\nPracą biurową. W 1939 roku zostałem powołany do wojska na miesięczny kurs dowódców kompanii i skierowany do rejonu OK-V, to jest V Okręg Wojskowy, do jednostki w Radymnie.\nGdzie zastał pana wybuch wojny?\n1 września pełniłem służbę oficera inspekcyjnego garnizonu w Radymnie. Jako oficer inspekcyjny byłem w pomieszczeniu, gdzie była wartownia. W nocy dostałem telefon, sprawdzili personalia. „Proszę zerwać plombę, wyjąć instrukcję mobilizacyjną, przeczytać i wykonać”. To był wybuch wojny.\nJak brzmiała ta instrukcja?\nŻeby zawiadomić wszystkich oficerów garnizonu, że wojna. I to zrobiłem.\nCzy w instrukcji były jakieś instrukcje dotyczące ruchów wojsk?\nNie, to już było poza moją funkcją. Swoją funkcję wykonałem i nadal byłem na tym stanowisku. A to, co im przeczytałem, to znaczy ogłoszenie, już poszło w cały garnizon, bo wszyscy mieli jakieś swoje zadania na wypadek mobilizacji. Tego już nie znam. Każdy swoje wykonał, jak się dowiedział, że jest wojna.\nJakie było pana zadanie w tym momencie?\nPowiadomienie, bo było już w instrukcji, co kto ma robić. Już nie pamiętam, a swoje wykonałem.\nProszę powiedzieć, co się stało później, po wybuchu wojny, podczas okupacji? Wrócił pan do Warszawy?\nZdaje się, że wtedy dostałem przydział… Aha, ten kurs się skończył. Dano mi przydział, żeby się zgłosić do Grodna. To było OK-III, zdaje się. Drugi kolega z kursu dowódców kompanii, też miał przydział do Grodna. We dwóch. On nazywał się Adaś Sułkowski, świeżo ożeniony. Mieszkał w Warszawie niedaleko mnie i do Grodna jedziemy. Ale nie dojechaliśmy do Grodna, tylko do Sokółki, bo już tereny północne od strony morza były zajęte przez Niemców. No to nie jedziemy tam, wracamy do domu. Umówiliśmy się. „Na razie, proszę panów, sytuacja się zmieniła na naszym odcinku w Sokółce. Nie jesteście panowie potrzebni, nie mamy was czym zająć. Wracajcie do Warszawy i czekajcie na wezwanie, jak będziecie potrzebni”. […]\nJuż nie było specjalnych przeszkód. W każdym razie jako wojskowi mieliśmy pierwszeństwo, taksówka była dla nas, nie dla cywilów. Dosyć, że do Warszawy dojechaliśmy i czekamy, co będzie? Jakiś znak, czy będą nas wzywać. Adaś miał telefon w domu, a ja nie miałem. Umówiliśmy się, że do niego będą dzwonili z Sokółki i on mnie powiadomi. Siedziałem w domu.\nJakie nastroje po powrocie były w Warszawie, kiedy wiadomo było już, że wybuchła wojna?\n[…] Czekaliśmy na wezwanie. Po dwóch dniach czy na drugi dzień, nie pamiętam, poszedłem do mieszkania Adasia i się pytam, a tata jego, bardzo miły pan, powiada: „Adaś już pojechał. Wezwali go”. Mnie nie zawiadomił, no to zostałem w Warszawie.\nCo się stało z kolegą?\nAdaś pojechał do Grodna, a ja [zostałem] w Warszawie. Adaś później był w Katyniu. To już później się okazało. Jak pojechał do Grodna, to 17 września bolszewicy wkroczyli do Polski. Zajęli Grodno i Adasia wzięli do Katynia. Tam zginął. O tym się dowiedzieliśmy dopiero później. W każdym razie on zginął w Katyniu, a ja do Warszawy dojechałem żywy.\nProszę powiedzieć w takim razie o Powstaniu. Wybuch Powstania. Proszę powiedzieć, jak pan wstąpił do konspiracji.\nAlianci zawiedli, Paryż padł, wobec tego zgłosiłem się do wojska. Padła myśl w Polsce, żeby stworzyć Armię Krajową, bo część naszej armii była już na Zachodzie (w czasie wojny przecież nasze armie były też w Anglii). Zgłosiłem się więc do tej armii, do majora Kwarcianego i zapisałem się do Armii Krajowej.\nCzy ktoś pana polecał? Jak pan się dowiedział o istnieniu Armii Krajowej?\nPrzecież była konspiracja już.\nCzyli ktoś z kolegów panu powiedział?\nByło już głośno.\nCzyli wszyscy wiedzieli?\nWszyscy wiedzieli, tak.\nAle Armia Krajowa była też tajna, ktoś musiał wprowadzić.\nMiałem kontakt, były spotkania, były informacje.\nProszę opowiedzieć, jak wyglądała działalność konspiracyjna przed wybuchem Powstania?\nByły spotkania, były wpadki, były zdrady też, były różne…\nPamięta pan jakąś taką historię?\nSpecjalnie nie pamiętam, tylko tak ze słyszenia. Bo na tych spotkaniach Niemcy śledzili… Często wpadali na zebranie, zabierali ludzi. Tak że to był ruch.\nCzy ktoś z pana znajomych w ten sposób wpadł na takim zebraniu?\nDużo, jeden mój kolega szkolny z warszawskiego gimnazjum też, Jan Madej.\nProszę w dwóch słowach powiedzieć o pana pseudonimie. Pan mówił o pseudonimie, że to jakiś skrót?\nTo jest skrót nazwiska mojej matki, Świderskiej z domu.\nCzyli tak pan wybrał czy nadali panu?\nNie, sam wybrałem. Ten pseudonim już przedtem miałem gotowy, że taki „Świr” będzie.\nProszę opowiedzieć, czy podczas okupacji, przed wybuchem Powstania, brał pan udział w produkcji broni?\nNie brałem udziału, ale w każdym razie wiedziałem o tym, że to się robi. Były pistolety i były zrzuty broni z Anglii, były samoloty z Włoch przywożące zrzuty z bronią. Nawet z żywnością był sowiecki zrzut jednej nocy.\nNa Żoliborz. Bo była delegacja, że mieliśmy przejść przez Wisłę do Rosjan.\nAle to już w czasie Powstania?\nTo już w czasie Powstania, tak.\nGdzie pana zastał wybuch Powstania? Gdzie pan był, w jakiej dzielnicy? Czy spodziewano się tego?\nMieszkaliśmy na ulicy Ogrodowej…\nPan i kto?\nI żona. Jest napisane: „Mój pierwszy dzień Powstania”. Jedna stronica i to właśnie można by było teraz odczytać. Potem jeśli chodzi o Powstanie, to był: „Mój ostatni dzień Powstania”. Też jedna stronica.\nProszę opowiedzieć teraz swoimi słowami jak to wyglądało.\nJeśli chodzi o pierwszy dzień, to już mówię. Żona w takim stanie, co robić?\nW stanie odmiennym. To było pierwszego, a dziecko urodziło się 23 sierpnia, więc była poważna sytuacja rodzinna. Ale rozkaz jest rozkazem. Był rozkaz wyraźny, zresztą władze o tym nie wiedziały, nie mogły wiedzieć. Nie wiedziałem, co zrobić, ale musiałem [iść]. Rozkaz był, żeby żywności zabrać ze sobą na trzy dni, a żywności nie było, był głód w Warszawie. Tyle co zdążyli uratować szmuglerzy, to ludzie się tym żywili. Były bardzo skąpe dostawy, bo żandarmeria niemiecka po drodze rabowała żywność.\nPan wziął jedzenie na trzy dni, a co się stało z żoną?\nNic nie wziąłem, bo nie było.\nCo się stało z żoną?\nŻona została pod opieką sąsiadów i wtedy był mój brat w Warszawie, bo był w Łowickim ścigany. Ściągnąłem go do Warszawy i został jako opiekun nad moją żoną.\nProszę powiedzieć, czy brat brał udział w Powstaniu, czy był cywilem?\nOn był cywilem. Ale dzielnica Wola została zagarnięta zaraz na początku przez „ukraińców” i mordowali po kolei wszystkich.\nMieszkał pan na Woli?\nMyśmy mieszkali na Ogrodowej, to nie była Wola, ale Wola była od zachodniej strony, od nas na zachód. Tamta dzielnica bardzo ucierpiała.\nTam został pana brat?\nTam został zagarnięty do obozu w Brzegu nad Wisłą i do końca wojny siedział w obozie. Tak że z niego pociechy nie było dla żony.\nProszę opowiedzieć o wyjściu do Powstania. Mówił pan, że nie było jedzenia, a trzeba było wziąć ze sobą coś do jedzenia.\nTak, zgłosiłem się. […]\nProszę opisać pana dojście do oddziału.\nPierwszego przyszedł goniec, dał mi meldunek. Wobec tego poszedłem na pierwszy dzień. Major poprowadził pierwszy oddział na koszary niemieckie, co było po prostu nie do wykonania. [Niemcy] na piętrach siedzą, karabiny mają nastawione, przed naszymi żołnierzami pole otwarte. Jak poprowadził oddział, tak tamci ruszyli i nasi musieli się cofnąć i dobrze zrobili, bo byliby wszyscy wybici. Zrobił się mały zamęt, popłoch, więc opanowałem sytuację, zatrzymałem: „Stać, bo tam dalej też są Niemcy!”. No i skierowałem na ulicę Kołobrzeską, tam był dom murowany, to był punkt oporu. Potem Niemcy zaczęli badać nasze siły. Nie byli zorientowani, czy nas jest dużo, czy duża siła i wysyłali patrole. Wybrałem sobie stanowisko na rogu Kołobrzeskiej i Kamedułów. Tam stał krzyż. Koło tego krzyża jadą Niemcy, patrol niemiecki na motocyklu, dwóch Niemców. Aha, jeszcze przed tym było. Na początku, na zbiórce major się pyta: „Kto dobrze strzela?!”. – „Ja dobrze strzelam”. Wyciągnąłem rękę, dał mi karabin. No to już wtedy byłem mocny, mój był karabin. Jak te patrole ruszyły i Kamedułów leciał motocykl z przyczepką, to zasadziłem się porządnie i wypaliłem do tych Niemców. Zakołował się motor, wywinął się w jedną, w drugą stronę i wpadło to wszystko do rowu. Co potem dalej robiłem?\nCo się stało Niemcami? Wpadli do rowu i…\nNie wiem, czy ich obydwu zabiłem, czy jednego, czy żadnego, bo już była wkoło strzelanina i trzeba było już zmieniać stanowisko. W każdym razie trafiłem w Niemców. Potem był szybko wieczór, rozkaz wymarszu, ponieważ fiasko z Powstania, fiasko z zaskoczenia, zawiedli alianci, to już wiadomo.\nRozkaz wymarszu do Puszczy Kampinoskiej. Zaczął padać wielki deszcz i tak w tym deszczu doszliśmy do puszczy. Tam byliśmy jakiś czas. Ale w międzyczasie Starówka była oblężona i bardzo zagrożona, więc wycofano nas z puszczy do miasta. Ale już do Starówki nas nie dano, widocznie się sytuacja znowu zmieniła. Co dalej było?… Aha, byliśmy już w partyzantce i po jakimś czasie odwołano nas z partyzantki, bo tam nie był taki ważny front. Cofnęli nas…\nJak długo pan był w Kampinosie?\nW Kampinosie zdaje się, że do 15 sierpnia. W Kampinosie byłem chyba dwa tygodnie.\nJak wyglądała sytuacja w Kampinosie?\nW Kampinosie Niemcy też byli, trzeba było z nimi walczyć, spotkania bitewne były. Ale potem się stamtąd dokądś wycofali, bo to nie trwało długo, a nas odwołali, bo walki w Kampinosie się szybko skończyły.\nCzy brał pan udział w bitwie pod Babicami?\nA! Pod Babicami! Szczęście, że Babice przedtem znałem. Tam też moja rodzina mieszkała. Tam jest osiedle pocztowców. Osiedle pocztowców, prywatne domki i tam mieszkali. Było też bombardowane. Kuzyni mieszkali pod numerem czwartym na jakiejś ulicy, to uszkodziło ten dom też.\nJak wyglądało starcie wojsk polskich i niemieckich pod Babicami?\nJak myśmy doszli do puszczy, to tylko słyszeliśmy głos bitwy pod Babicami. Była mowa, że trzeba iść tam, gdzie strzelają, bo tam są pewnie nasi. Musimy im pomóc. Ale myśmy byli tacy zmęczeni, bo to jest dwadzieścia pięć kilometrów w zimnie, w deszczu, już nie byliśmy w stanie jeszcze gdzieś wojować. Bitwa pod Babicami szybko się skończyła i myśmy zostali w Kampinosie, a potem odwołanie.\nJak wyglądała sytuacja po powrocie do Warszawy, po Kampinosie?\nByły bitwy, starcia właściwie… Ponieważ byliśmy odwołani z puszczy, to byliśmy potem na osiedlu Zdobyczy Robotniczej i zauważyliśmy, że na przedpolu od strony Warszawy rusza się jakiś oddział. Ktoś się domyślił, że to pewnie nasi, szukają drogi. Trzeba im podać jakiś znak. Ktoś wywiesił wysoko jakąś czerwoną sukienkę czy coś takiego, żeby dać znać, że tu jesteśmy.\nZauważyli, ale nie wiadomo, kto to był, czy to nasi, czy nie nasi, bo to było daleko, ledwie zauważone. Wtedy bitwa się zaczęła na osiedlu Zdobyczy Robotniczej.\nA kim był ten oddział? Oddział należał do powstańców czy do Niemców?\nA licho wie.\nNie okazało się?\nNic się nie okazało, bo powstała bitwa i wtedy pułkownik… Nie pamiętałem tego, czy to Niemcy.\nOni zaatakowali pana oddział?\nTam już inni znowu byli, to ciągle się mieszało.\nProszę powiedzieć, czy pana oddział był dobrze zaopatrzony w broń?\nŻaden oddział nie był dobrze zaopatrzony. Każdy miał wielkie i. Trochę własnej, trochę ze zrzutów, trochę zdobycznej.\nCzy był jakiś podział, że starsi rangą dostawali broń, a młodsi nie? Czy ten, kto zdobył?\nNie było czym dzielić. Jak zdobyłem karabin, to byłem bardzo ważny. Mogłem strzelić chociaż raz, bo i naboi nie było.\nProszę powiedzieć, jak wyglądały kontakty z cywilami, już jak pan wrócił do Warszawy?\nSmutne w każdym bądź razie były, ale tak, żeby coś opowiedzieć…\nAle dlaczego smutne? Czy ludzie nie cieszyli się z Powstania?\nPrzecież wojna to nie jest pociecha, żeby się z tego cieszyć, każdemu dokuczyła. Były ofiary, był zamęt, bombardowania, wszystko, no wojna. To gdzie tu mówić, żeby się z czegoś cieszyć?\nCzyli ludzie popierali Powstanie?\nA no właśnie, owszem. Powstanie musiało wybuchnąć. To należało omówić wcześniej. Myśmy tego nie poruszali, że nastrój był, takie napięcie było wielkie, że nie dało się ludzi utrzymać. Gdyby się powiedziało, że nie będzie Powstania, to samo by wybuchło. Napisał Jeziorański, że musiało wybuchnąć, chociażby na własną śmierć, ale musiało. To jest moment bardzo ważny. Nie jestem politykiem, ale jak zarządzono stan wojenny, to też było napięcie wielkie. To już Rosja szła, nie pamiętam dokładnie. W każdym razie, gdyby Jaruzelski nie zamknął tych gorących Polaków – przecież wielu zamknął – to by wybuchło znowu coś. Jeszcze większa krwawica by była. Tak że do niego nie mam pretensji, uważam że to był konieczny krok, żeby zamknąć tych gorących [działaczy]… Spokój tylko może uratować.\nJeszcze wrócimy do czasów po Powstaniu. Proszę teraz opowiedzieć jeszcze w kilku słowach o kontaktach z ludnością cywilną. Jak w czasie Powstania wyglądało życie codzienne związane z jedzeniem, higieną, wodą?\nJak żona urodziła, to wody nie było, lekarza, nic. Skąd! A ja byłem na froncie.\nPan miał kontakt, dochodziły jakieś wiadomości?\nJak wróciliśmy z Kampinosu, to wysłałem pytanie kanałami na ulicę Ogrodową, tam gdzie mieszkaliśmy i dostałem odpowiedź: „Proszę pana, tam nikogo nie ma. Tam wszyscy byli wymordowani”. Dostałem wiadomość, że rodzinę straciłem. Przedtem jeszcze miałem katastrofę. Córka była przez komuchów zabita.\nW czasie Powstania byłem w akcji, niewiele miałem kontaktu. Ludność chowała się do piwnic i tyle. Najwyżej rozmowa była. Niektórzy krytykowali, niektórzy wystraszeni. Co można było powiedzieć? Chowali się, każdy się chował.\nW jakiej dzielnicy to było?\nTam gdzie pałac Marii Kazimiery albo królowej Marysieńki Sobieskiej na Żoliborzu…\nProszę powiedzieć, czy miał pan kontakt z oddziałami niepolskimi, które walczyły u boku powstańców, ale złożonych z innych narodowości? Na przykład żydowska?\nNie, nie było nikogo z obcych, żeby pomagali.\nCzy był pan świadkiem jakichś zbrodni niemieckich?\nCzy miał pan kiedyś biski kontakt z oddziałami niemieckimi?\nTylko z jakiejś odległości, tak?\nTak, w czasie bitwy to przecież nie kontakt.\nProszę opowiedzieć, w którym momencie udało się nawiązać kontakt w rodziną.\nPo Powstaniu, jak już wszystkich wyrzucano do obozu w Pruszkowie, to spotkałem właśnie żonę. Jak to wyglądało? Jak ludzie wyszli z miasta, już nie strzelają, to każdy dawał znać… Wszystko się rozsypało. Każdy chciał dać znać, gdzie jest, czy żyje i dokąd się kieruje, do jakiegoś członka rodziny, czy do jakiejś miejscowości. Na każdym kawałku muru, każdym kawałku płotu były przylepione kartki. Taki i taki tu mieszka, tu i tu się udaje i przede wszystkim, że żyje. To było zupełnie oblepione na biało. RGO działało. Działała organizacja, Rada Główna Opiekuńcza, tak się nazywała. To była dobroczynna organizacja polska, tolerowana przez Niemców, bo innego polskiego kroku nie było wolno [robić]. Ta organizacja niosła pomoc wszędzie tam, gdzie mogła i gdzie ta pomoc była potrzebna, a była potrzebna wszędzie. Zorganizowali biura na mieście, gdzie przyjmowali zgłoszenia. To co się nalepiło na kartce i przylepiło na kamieniu przydrożnym, to można było tam się zgłosić, zapisać i przeczytać, czy może już tam jest zapisany ktoś z rodziny. Przeczytałem, nie było nikogo. Zapisałem się. Taki i taki, tu i tu, kieruje się tam a tam.\nKierowałem się do Łowicza, bo tam miałem ojca chrzestnego. Najpierw [udałem się] do Milanówka, to było blisko. A w Milanówku miałem znajomych z ministerstwa. Jednego pana prokuratora, pana senatora drugiego, jego córkę, z którą byliśmy w bliskim kontakcie. Z jej mężem, który był dziennikarzem, miałem też bliski kontakt, już nie pamiętam, jak się oni nazywają. W każdym razie gdzie się miało znajomych…\nJak pan odnalazł rodzinę?\nPo zapisaniu się, że jestem, kieruję się do Łowicza do cioci, wyszedłem na ulicę i idę ze zwieszoną głową. Dokąd iść? Do Łowicza. Ale komunikacji nie ma. Do Milanówka? Tam koleżanka z biura, z ministerstwa miała ciocię, która miała willę.\nJak pan dotarł do Milanówka?\nMyśmy szli długo, długo. […] [Szedłem] ze zwieszoną głową, tłum jest na ulicy, wielki ruch. Patrzę i nie wierzę oczom. Idzie płaszcz znajomy, kobieta jakaś idzie w znajomym płaszczu, znajomym z rodziny mojej żony z Łodzi (jak byłem w Łodzi, to widziałem, że taki płaszcz nosiła). Lecę za tym płaszczem, a niosła go na sobie moja żona. Tak się odnaleźliśmy. Potem [poszliśmy] do Milanówka.\nProszę powiedzieć, żona pewnie opowiedziała panu, co się z nią działo podczas tej rozłąki.\nCzy żona była z córką? Odnalazł pan też córkę?\nTak, ale dziecko było przecież malutkie. W Podkowie Leśnej mieszkała moja cioteczna siostra Bobkowiczowa. Jak Czesia wyczerpana, gdzieś usiadła w rowie, to jakaś pani ją przytuliła do siebie i Paweł, mąż mojej ciotecznej siostry, ją tam znalazł i do mojej kuzynki przyprowadził.\nAle pan był wtedy z żoną?\nJeszcze nie byłem. Dopiero jak żonę spotkałem w tym płaszczu, to ona dopiero mnie tam zaprowadziła do kuzynki. Przyszła i mówi: „Do kuzynki przyprowadziłam zgubę”.\nProszę wyjaśnić jedną rzecz. Był pan dowódcą i jak to było po zakończeniu Powstania? Powstańcy czasem mieszali się z ludnością cywilną, a czasem szli do obozu. Jak było w przypadku pana oddziału?\nNie, to już się wszystko rozsypało, to już każdy sobie, już komendy nie było.\nProszę opowiedzieć o ostatnim dniu Powstania. Pan walczył, po czym pan mówił, że znalazł się w szpitalu. Proszę opowiedzieć okoliczności tego.\nTo było tak. Ostatni dzień Powstania. Była bitwa, czołgi szły na naszą pozycję. Zaalarmowano mnie i zająłem stanowisko. Karabin maszynowy był jeden, obsługa była i ja trzeci. Był wykopany głęboki rów i z tego dołu skorzystałem. Karabin maszynowy musi być na wierzchu, obsługa też. Nie mogła się schować, bo gdzie, a ja sobie stoję, patrzę i kieruję ogniem, gdzie mają strzelać. Tu czołg, tam czołg, bo oni nie mieli takiego pola obserwacji, więc to, co im kierowałem, to tam strzelali. Do tego karabinu Niemcy zaczęli strzelać. Na Burakowie, obok, była artyleria niemiecka i ta artyleria też się włączyła i znowu strzela na ten karabin, a ja obok trzeci. W pewnym momencie widzę, że jestem w górze. Nie pamiętam, czy huk słyszałem, czy nie słyszałem. Chyba byłem ogłuszony, dlatego może nie słyszałem. Okazało się, że pod moje nogi, do tego rowu, wpadł pocisk z armaty stromotorowej. Armata może strzelać albo torem płaskim, albo stromotorowe armaty są. Ta stromotorowa mogła tak pod nogi i buch! I ja też. Ziemi cały gejzer wielki, błota. Bo to się zanurzyło, ziemia głęboko jest bardzo ubita, a ten wybuch to wszystko rozrzucił. Wylądowałem na ziemi, czuję ból. Łapię nogę, noga jest. Dobrze. Jak noga jest, to dobrze. Jakoś się wygramoliłem, odprowadził mnie żołnierz z mojego oddziału, zresztą bliski znajomy, bo już z cywila się dobrze znaliśmy.\nDo szpitala. Był na ulicy, ale nie pamiętam już nazwy. Tam była restauracja „Jaskółka”, oczywiście wtedy nieczynna, bo nie było żywności. […]\nWróćmy do sytuacji z pociskiem.\nMój ostatni dzień Powstania. Zajmowałem pozycję na rogu ulicy Bieniewickiej i Gdańskiej 4A, w samo południe. Nieprzyjaciel ruszył z ostrym natarciem czołgów i uzbrojonej piechoty. Padł podporucznik Dmochowski. Dałem rozkaz łączniczce: „Łączniczka! Po lekarza!”. Skoczyła, nie wiem, jak na imię jej było, bo imionami operowałem. Nagle została przeszyta wiązką pocisków karabinowych przez pas biodrowy. A ja już byłem ranny tam. Potem padł jeszcze „Ojciec Marian”, porucznik, nazwisko tam jego jest i jeszcze kilku rannych było.\nProszę opowiedzieć o „Ojcu Marianie”. Jak wyglądała jego służba podczas Powstania?\nOn był w innym batalionie. Z „Ojcem Marianem” spotkałem się tylko w puszczy. W ogóle go nie znałem przedtem z konspiracji. Tak że potem dowiedziałem się, że to jest ten „Ojciec Marian”.\nJak wyglądało życie religijne? Czy on organizował jakieś msze dla powstańców?\nTo nie był ojciec, to nie był zakonnik ani ksiądz, tylko miał taki pseudonim „Ojciec Marian”, porucznik.\nBrał pan udział w mszy podczas Powstania?\nBył kościół obok, to byliśmy chyba. Ksiądz Trószyński kazania przecież mówił. To jak słuchałem kazania księdza, to chyba musiałem być w kościele.\nCo się stało z panem po tym, jak został pan ranny?\nZaprowadził mnie do szpitala strzelec, nie pamiętam jego imienia. W szpitalu leżałem dwa tygodnie. Potem zostałem wypisany. Jak już była likwidacja, to Niemcy segregowali chorych do transportu: którego trzeba wozić, a który wyjdzie sam, bo niektórzy zdrowi do szpitala wkręcili się też. Schował się tam. Zdrowych do transportu pieszego, a chorych do transportu samochodowego. Dostałem się do transportu samochodowego i wtedy na miasto jedziemy, przez miasto do szpitala psychiatrycznego w Tworkach. Zawieźli rannych, rannych żołnierzy i mnie też.\nJakie panowały warunki w szpitalu?\nW szpitalu było normalnie, spokojnie, pod zarządem niemieckim oczywiście. Lekarze byli polscy, tak że…\nCzyli leczenie odbywało się normalnie?\nRaczej leczenie to nie, bo to byli ranni albo zabici. Jak ranny i żyje, to wielkiego leczenia nie było. Albo zdrów i umarł, albo żyje, jest zdrów i nie trzeba go leczyć. Tylko bandaże założyć. Przypadków na leczenie to może trochę było, ale już nie wiem.\nProszę powiedzieć, ile pan spędził czasu w tym szpitalu?\nW szpitalu leżałem dwa tygodnie. Likwidacja nastąpiła… Leżałem chyba od 15 września do końca września.\nSkąd się pan dowiedział o kapitulacji Powstania?\nPamiętam tylko, że był dowódca nasz, rozmawiał z dowódcą niemieckim, tym który oblegał Warszawę, że były rozmowy. Chodziło o uzgodnienie, co zrobić z ludnością. I właśnie transport chorych, transport chodzących, żeby te warunki kapitulacji były omawiane. Ale szczegółów nie wiem.\nTe informacje docierały do szpitala w Tworkach? Wiadomo było, co się dzieje w Warszawie?\nNaturalnie, że docierały.\nProszę jeszcze powiedzieć, czy podczas Powstania zetknął się pan z prasą powstańczą?\nNie, tam przecież było niebezpiecznie.\nCzy podczas Powstania miał pan okazję odbierać radio, jakieś audycje radiowe?\nNie, nic, żadnego kontaktu.\nProszę w takim razie opowiedzieć, jak odbywało się wyjście ze szpitala w Tworkach?\nZaładowali kogo trzeba do transportu i dokądś zawieźli.\nJak pan potem wrócił do Warszawy?\nNajpierw się trzeba było stamtąd wydostać. Byłem z kolegą. Przychodzili do chorych cywile z miasta i robił się ruch. Może to były specjalnie zorganizowane grupki, tego nie wiem. W każdym razie były grupki i z jedną z tych grupek mój kolega się wydostał. Chcieliśmy wyjść razem, ale mnie poznali, że jestem szpitalnikiem, bo byłem kulawy. On był też ranny, ale chodził normalnie i jemu się udało z tymi cywilami wyjść. Został i kiwa do mnie z ulicy, że będzie działał, żeby mnie wydostać. Po kilku dniach ja się chciałem wydostać. To znaczy, jak on wyszedł, to mnie cofnęli i powtórzyłem tę operację. Byłem przedstawiony dyrektorowi, okropnie zbesztany, że chciałem uciec. Mówię: „No chciałem wyjść”. – „No zrozumiałe”. Koniec końców z polskimi lekarzami mieliśmy dobry kontakt, więc podkopem się wydostaliśmy, pod płotem.\nJuż nie pamiętam, w każdym razie ja się wydostałem podkopem na wolność. Nie pamiętam szczegółów… To już było później, już byłem na ulicy przecież i poszedłem do RGO. Tam się zapisałem i dopiero myśmy [z żoną] się później spotkali, jak wyszedłem na ulicę.\nCzy wyszedł pan w stroju szpitalnym, czy miał pan jakieś ubranie zwykłe?\nSwoje miałem, już zniszczone, bo całe Powstanie w jednym ubranku się chodziło.\nCzyli można było się wtopić w tłum w ubraniu, bo gdyby pan wyszedł w szpitalnym, to by było trudniej.\nNie miałem szpitalnego, nie było szpitalnego.\nPan opowiadał o tym, jak spotkał się pan z żoną, to już zostało opowiedziane. Następnie udali się państwo do Milanówka, z myślą, żeby udać się do Łowicza. Proszę opowiedzieć wyjście z Milanówka, już z żoną i z dzieckiem. Jak to było?\nUmówiony był gospodarz, że przyjedzie po nas. Ale jemu coś się stało, że zabrali mu konie czy coś i to się nie udało. Musieliśmy piechotą iść. Po drodze spotykaliśmy ludzi… Potem dostaliśmy się do Bobkowiczów w Podkowie Leśnej, ale nie byliśmy tam długo, chyba dwa dni i ruszyliśmy w drogę. Wiem, że niedaleko była wieś Chrzanów i z Chrzanowa umówiliśmy furmankę. Ale ta furmanka nawaliła. Była łapanka tego dnia. „Ludzie chowajcie się, kryjcie się, bo łapanka jest!”. Gdzie się skryjesz w polu, z dzieckiem, z wózeczkiem? Bo Bobkowiczowie dali nam wózeczek po swoim synku. Już jechaliśmy z tym wózeczkiem w strachu, że jest w okolicy polowanie niemieckie, to znaczy łapanka. Tak doszliśmy do Chrzanowa, tam nocowaliśmy. W nocy wołają gospodarze: „Gore! Palą się!”. Już chyba wtedy bolszewicy nadciągali.\nOpowiedział pan historię, którą niechcący pominęliśmy o przeprawianiu się w Powstaniu na stronę zajętą przez Armię Czerwoną.\nOpowiadał pan o zrzutach żywnościowych.\nTak, owszem. Delegacja rosyjska przyszła na naszą stronę z propozycją, żeby nas jakoś ściągnąć, przeprowadzić za Wisłę. Ale rozmowy nie dały efektu, nie było możliwości wykonania tych rozmów. W każdym razie wiem, że jednej nocy… Rosjanie mieli samoloty, które latały na niskim pułapie, nazywał się kukuruźnik. Jego było słychać, jak leciał. On też nam dał zrzut żywności. Ale oni nie zapakowali jak należy. Jak spadło w jakiejś beczce mięso czy coś, to… Wyszedłem na patrol oficerski, tam mnie skierowano, żeby wyśledzić, gdzie te zrzuty. Można było wąchać tylko, bo jak tą beczkę zrzucili, to wszystko się rozprysło.\nNie znalazł pan?\nZresztą ludność wszędzie była, bo ludność nie opuszczała mieszkań, więc jak beczka była koło domu, to ludność nie patrzyła, komu dać, tylko sobie wziąć. Tak podejrzewam.\nCzyli dla pana oddziału już nic nie było?\nJuż nie było.\nTo był mały powrót do przeszłości, a teraz kontynuujmy rozmowę o wyjściu z Warszawy. Pan opowiadał o podróży z żoną i z dzieckiem. Proszę powiedzieć, dokąd ostatecznie państwo dotarli?\nDo Milanówka, z Milanówka uciekliśmy i wędrujemy dalej do Podkowy Leśnej i…\nMówił pan już o Chrzanowie.\nTak, idziemy dalej. W Chrzanowie umówiliśmy furmankę, ale była łapanka niemiecka i furmanka nie ruszyła, więc ruszyliśmy piechotą.\nDokąd się udało dojść na piechotę?\nPo drodze jechała jakaś furmanka miejscowego gospodarza i [poprosiliśmy], żeby nas podwiózł, a to był taki gaduła, że jechał i rozmawiał z każdym sąsiadem po drodze. Gadał i gadał, a my się niecierpliwimy. Zawiózł nas kawałek drogi, nie mieliśmy mu jak zapłacić. Cały nasz majątek to był ten, że jak szpital w Warszawie rozsiedlali, to były prywatne magazyny mieszkańców. Niemcy te magazyny otworzyli. Tam było wszystko schowane co kto miał. Ubrania, żywność, co najważniejsze. Trochę żywności dostaliśmy, ja dostałem jesionkę, ale była mi za mała. Jakoś wymieniłem na lepszą. Dalej jedziemy…\nCzym się udało zapłacić? Udało się zapłacić czymś?\nAha, z tych magazynów prywatnych też wzięliśmy… Mało tego, ludzie zakopywali w ziemię. Bomba rąbnęła, rozwarła ziemię i rozwarła ten ładunek. Też coś się udało wziąć, już nikt nie patrzył – moje nie moje.\nTo było po drodze, jak ta bomba wybuchła?\nTo było w ogródkach działkowych.\nWracając do podróży. Udało się dojechać do rodziny i…\nTak i nareszcie wynajęliśmy tego gadułę. Miałem korespondencję z rodziną już. W każdym razie pisała mi siostrzenica, że z Piątku do Łowicza jeździ rolwaga czy coś takiego, jakiś transport. Że jak się dostaniemy do Łowicza, to tam na placu tym i tym ta furmanka o tej i tej godzinie stoi. Dostaliśmy się do Łowicza, a w Łowiczu nie puszczają. Nie wolno wjechać do Łowicza. Co się stało? Był zamach na starostę. Nie wolno. Ale jakoś się wszystko rozładowało po czasie, a my z dzieckiem. Kazał nam z wozu zsiadać, że nie wolno. Ale jakoś że myśmy się jednak na ten plac w Łowiczu dostali, gdzie furmanka umówiona ma nas zabrać. W ten sposób z Łowicza… Po drodze ten już nas zwolnił, kogo innego złapaliśmy i dojechaliśmy do Waliszewa, a tam też było już pełno ludzi z Powstania, wszystkie mieszkania zajęte. Miejscowa władza, wójt, sołtys mieli rozkaz powstańców i warszawiaków w ogóle, ulokować i dach nad głową dać. Zajechaliśmy, a tam nie ma miejsca, ale dla nas z dzieckiem jakoś się dostało. Już bolszewicy wkroczyli.\nGdzie pan mieszkał od tego momentu do maja 1945 roku?\nDo zakończenia wojny już byłem w Łodzi. Pamiętam ten hałas, tę wrzawę, jak się zakończyła wojna.\nGdzie się pan o tym dowiedział?\nW Łodzi. Strzelanina była, wielka radość.\nZ radości strzelali?\nJak było po wojnie? Jak się panu żyło po wojnie?\nPo wojnie, czyli w 1945 roku?\nTak, czy nie miał pan problemów ze względu na to, że brał pan udział w Powstaniu?\nNie, nie przyznawałem się, że byłem w Powstaniu. Komuna wtedy była w Łodzi.\nCzy miał pan problem ze znalezieniem pracy?\nW ogóle ze znalezieniem mieszkania. Cała rodzina była też w trudnych warunkach, bo byli przesiedleni i ich mieszkanie było zajęte, jakieś pożydowskie… Zaraz, było przecież w Warszawie getto! Już Żydów likwidowano. Zostały wolne mieszkania. Te mieszkania Niemcy dali władzom administracji miejskiej, żeby przydzielali ludziom, kto nie ma mieszkania.\nW Łodzi czy w Warszawie?\nW Warszawie, bo getto było w Warszawie.\nW Łodzi później byłem, to nie wiem, jakie było getto. Też było, ale w Warszawie było likwidowane i dostałem trzy pokoje. Byłem wtedy już po likwidacji ministerstwa. Była grupka nasza, pracowników… Aha, zarząd więziennictwa czy sądownictwa, czy coś takiego. Pracownicy ministerstwa byli zatrudnieni i ja też byłem. Jak rozdawali mieszkania, to jeden z tych pracowników był wyznaczony na komisarza, żeby wszystkim wynalazł odpowiednie mieszkanie i [rozdzielał]: dwa pokoje, dwa pokoje, dwa pokoje. Ale jakoś miałem szczęście. […]\nTo są czasy przed Powstaniem, tak?\nWróćmy do czasów po Powstaniu, kiedy pan mieszkał w Łodzi. Jak udało się panu zorganizować na nowo życie w Łodzi, w nowym mieście? Czy nie było trudności ze znalezieniem mieszkania?\nChciałem jeszcze opowiedzieć, bo tego nie mówiłem, jednak zacząłem. Że nasz komisarz co przydzielał lokale, to dla mnie przydzielili trzy pokoje. Ważna pani powiedziała: „Dyziowi trzeba trzy pokoje, bo on jest oficerem i będzie musiał normalnie mieszkać, przyzwoicie”. No i dostałem trzy pokoje. […]\nJak sobie pan radził?\nNie było mieszkania, ale znaleźli nam. Wtedy już Rosja rządziła, więc Niemców wypędzali, było wysiedlanie Niemców na zachód. Po Niemcu brat mi wyszukał mieszkanie w lichym stanie, zapluskwione, brudne, ale żeśmy je zajęli. Jeszcze było szczęście, że nam w ten sposób pomógł i mieliśmy dach nad głową.\nNie miał pan problemów w pracy w związku z uczestnictwem w Powstaniu?\nNikt nie wiedział w Łodzi, że byłem powstańcem, tylko ogólnie… W każdym bądź razie zaaresztowany byłem przez gestapo, ale to chyba jeszcze wcześniej… 9 listopada 1939 roku przyszli rano. Nazywałem się wtedy Przybysz. „Ubierać się!”. Mówię: „Czy mogę coś zjeść?”. – „Proszę bardzo, stryczkowego posiłku się nie odmawia”. No to ten stryczkowy posiłek musiałem zjeść. Zawieźli mnie na Pawiak. Byli uprzejmi, że mi pozwolili stryczkowy posiłek zjeść. To już było wiadomo, po co jadę, ale trudno, trzeba stroić minę. Zawieźli mnie na Pawiak, a tam: „Przybysz? Przybysz nie żyje”. Oni szukali innego. Okazało się, że to nie ja jestem ten Przybysz, którego szukają, oni szukali innego. Tego, który w czasie oblężenia Warszawy jakiegoś Niemca szturchnął. „No to wobec tego pan jest wolny. Sam Bóg wymierzył sprawiedliwość temu Polakowi”. Potem już było morderstwo szwagra, szał niemiecki. A mnie zwolnili i byłem wolny. Szukałem pracy. […]\nProszę opowiedzieć o czasach powojennych.\nByłem sobie w Łodzi, pracy szukałem… W Warszawie byli Niemcy i każdy miał swój dokument, tak zwaną kenkartę. Ja też tę kenkartę miałem i tutaj mnie zaaresztowali, że… Bo żona musiała pracować. Niemcy łapali Polaków na mieście, łapanki były i do Niemiec wywozili. Mało tego, w zakładach pracy jak było więcej pracowników, to do Niemiec. Żona dostała pracę w fabryce miodu, przez protekcję prywatną. Pan Nazdrowicz, folksdojcz, miał fabrykę miodu sztucznego i tam dostała pracę. To była bardzo ciężka praca, bo trzeba było dźwigać. Ale zaczęli wywozić robotników. Jeszcze mało im było tych łapanych, to i w zakładach pracy też zabierali. Ale jak była mężatka, to jakoś to ją chroniło, że nie wywozili. To mówię: „Musimy się pobrać”.\nAle to było w Warszawie czy w Łodzi?\nTo jest historia z Warszawy, żeby to uporządkować. A jak wyglądała sytuacja w Łodzi po wojnie? Pan opowiadał, jak został aresztowany.\nW pewnym momencie byłem aresztowany. Nikt mi nie powiedział za co, jak. Na Kilińskiego, to wiadomo, siedzę, siedzę, nikt mnie o nic nie pyta, wszy gryzą. W jednej ciupce małej siedzi pięciu chłopa, brudne to wszystko. Nareszcie [wezwano] mnie już do kancelarii. Pytam się: „Dlaczego mnie tu trzymacie? Nikt mnie nie pyta o nic. Nie czuję się winny, proszę mnie zwolnić”. A ona do mnie: „Bo takich się tępi”. Coś się nie podobało. Dlaczego byłem aresztowany?… Aha, z kenkartą coś było, że mnie wzięli za jakiegoś Niemca czy coś, że mnie zamknęli. Ale to nie jestem pewny, ale nazywałem się Przybysz.\nProszę powiedzieć, czy w tym więzieniu postawiono panu jakieś zarzuty? Wyjaśniano dlaczego?\nNie, nic. Pytam się: „Dlaczego mnie trzymacie?”. – „Bo takich się tępi”. Wtedy podstępem trzeba było działać. Brat mi pomógł, bo była jakaś znajomość, że kontakt z bratem miałem. On się wyraził: „Staramy się, może się uda”. Miałem znajomego milicjanta i przez tego milicjanta był dostęp, żeby dać łapówkę temu co trzeba, to mnie wypuszczą. Dostał litr spirytusu. Za litr spirytusu zostałem wypuszczony. Przyniosłem do domu wszy, ale wypuszczony zostałem.\nCzy potem spotkał się pan z jakimiś szykanami, dalszymi problemami?\nWłaściwie nie, bo w pracy byłem dobrym pracownikiem. Byłem bezpartyjny, to był jeden zarzut. Trzeba było się zapisać do partii, to by był człowiek bezpieczny.\nJuż potem do więzienia pan nie trafił?\nPotem już nie trafiłem.\nŁódź, 2 kwietnia 2009 roku\nDionizy Sybicki Pseudonim: „Świr” Stopień: dowódca plutonu; podporucznik, kapitan Formacja: Zgrupowanie „Żubr”, pluton 247 Dzielnica: Żoliborz, Puszcza Kampinoska\nharcerz Ryszard Matrzak „Ziuk”, „Rysiek” Data wywiadu: 2009-06-30 Formacja: Szare Szeregi, Obwód VII „Obroża” Dzielnica: Pruszków Proszę opowiedzieć o swoim życiu przed wybuchem wojny. Do szkoły podstawowej numer 6 Henryka Sienkiewicza poszedłem 1 września 1938 roku. Pierwszą klasę skończyłem właśnie przed wojną ...


urządzenia masujące I\nDETEKTOR SMOGU MAGNETYCZNEGO\nPrzywykliśmy do widoku brudnych rzek czy jezior zanieczyszczonych ściekami, całkowicie pozbawionych życia biologicznego. Dostrzegamy martwe lasy czy czarne chmury smogu nad miastami przemysłowymi. Uciekamy od hałasu i wibracji mechanicznej. Wiek XX i XXI to rozwój ery elektryczności i elektroniki, co za tym idzie zagrożenie wszechobecną falą elektromagnetyczną.\nNatura nie wyposażyła nas jednak w zmysły wrażliwe na zmienne pola elektromagnetyczne, tak samo zresztą jak na wiele innych czynników choćby takich jak promieniowanie jądrowe.\nPozbawieni odpowiednich naturalnych receptorów nie łączymy ich bezpośrednio ze swym stanem zdrowia. U ludzi szczególnie wrażliwych mogą występować bóle i zawroty głowy, wahania ciśnienia krwi, drżenie rąk czy osłabienie. Organizmy narażone na długo trwałe działanie pola elektromagnetycznego często zapadają na choroby nowotworowe. W naszych domach nie tylko fala radiowa czy telewizyjna, ale głównie kuchenka mikrofalowa żarówka energooszczędna są dużym obciążeniem.\nW swej pracy wykorzystujemy DETEKTOR SMOGU MAGNETYCZNEGO, aby naszym klientom wybrać najkorzystniejsze miejsce do wypoczynku w ich domu i wskazać źródła zagrożeń.\nOsoby które, zakupują sprzęt masujący pomiar maja bezpłatnie.\nPodczas naszych spotkań z zaproszonymi gośćmi każda osoba ma wykonanie badania pulsksymetrem. W ciągu minuty osoba widzi swój wynik saturacji krwi, pracą skurczowo- rozkurczową układu krążenia, jego rytmikę, tętno pracy serca, oraz pracę zasatwek.


Nowy dyrektor ds. rozwoju międzynarodowego w Grupie HB Reavis - Sylwetki\nNowy dyrektor ds. rozwoju międzynarodowego w Grupie HB Reavis\n16 cze 2015 13:08\nZinaida Vojnár, dyr. ds. rozwoju międzynarodowego w Grupie HB Reavis\nZinaida Vojnár objęła stanowisko dyrektor ds. rozwoju międzynarodowego w Grupie HB Reavis. Zinaida Vojnár będzie odpowiedzialna za budowanie i utrzymywanie relacji z kluczowymi najemcami oraz poszukiwanie nowych możliwości rozwoju w związku z obecnością grupy w krajach całej Europy – w Wielkiej Brytanii, Polsce, Czechach, na Węgrzech, Słowacji i w Turcji.\nZinaida Vojnár posiada prawie 13-letnie doświadczenie zawodowe. Poprzednio była zatrudniona w Orco Property Group, gdzie odpowiadała za leasing, marketing i zarządzanie aktywami. Wcześniej zajmowała stanowisko regionalnego doradcy ds. leasingu i marketingu w AEW Europe (region Europy Środkowo-Wschodniej). Pełniła również funkcję dyrektor ds. sprzedaży i marketingu w firmie GTC Real Estate Development and Immobilia.\nOprócz bycia ekspertem ds. węgierskiego rynku nieruchomości, Zinaida wnosi zróżnicowane doświadczenie międzynarodowe. Brała udział w opracowaniu i wprowadzaniu na rynki międzynarodowe opatentowanego produktu konsumenckiego w Chinach, pracowała też na rzecz AXA Real Estate w Paryżu, wspierając wprowadzanie i pozyskiwanie kapitału dla nowych funduszy międzynarodowych.\nZinaida Vojnár rozpoczęła karierę zawodową na stanowisku menedżera ds. leasingu i marketingu CEE, rozwijając portfolio regionalne funduszu emerytalnego State of Washington Pension Fund. Uzyskała tytuł licencjata w dziedzinie ekonomii międzynarodowej na Uniwersytecie Korwina w Budapeszcie oraz tytuł magistra w dziedzinie nieruchomości na Nottingham Trent University w Wielkiej Brytanii. Językiem ojczystym Zinaidy jest węgierski, mówi również płynnie po angielsku, niemiecku i francusku.\n– Bardzo się cieszymy, że Zinaida dołączy do naszego zespołu. Dzięki swojemu ponad dziesięcioletniemu doświadczeniu międzynarodowemu wniesie do Grupy HB Reavis znaczącą wartość dodaną podczas rozszerzania zasięgu geograficznego firmy. Liczymy, że Zinaida odegra istotną rolę w procesie budowania długofalowych i opartych na zaufaniu relacji z klientami oraz partnerami po stronie klienta. Zinaida wesprze działania lokalnych zespołów ds. leasingu, pomoże nam również w osiągnięciu najważniejszego celu, jakim jest pozycja preferowanego partnera spełniającego wszystkie potrzeby naszych klientów w zakresie nieruchomości – powiedział Radim Římánek, członek Rady Dyrektorów HB Reavis, odpowiedzialny za leasing i relacje z najemcami.\nZinaida Vojnár ALERT RSS biura inwestycje ALERT RSS Radim Římánek ALERT RSS HB Reavis ALERT RSS


Potrzebna pomoc! - Jelonka.com\nCzwartek, 6 czerwca 2019, 8:03\nKiedy Oliwier Kisiel z Jeleniej Góry urodził się, miał niewiele ponad pół kilograma. Przez skrajne wcześniactwo dawano mu zaledwie 5 procent szans na przeżycie. Wbrew tym czarnym scenariuszom chłopiec wygrał walkę o życie. Teraz rodzice 2,5 –latka walczą o jego sprawność i potrzebują wsparcia na zakup specjalistycznego wózka oraz kombinezonu na tułów i kończyny. Dla nich liczy się każdy grosz!\nNatalia i Hubert Kisiel pracowali razem w jednym z jeleniogórskich supermarketów. Tam poznali się, pokochali i zapragnęli stworzyć rodzinę, w której do pełni szczęścia brakowało tylko maluszka. Upragnione dziecko miało przyjść na świat pod koniec lutego 2017 r.\nJednak Oliwierek pojawił się na świecie o wiele za szybko – opowiada Natalia Kisiel. - Urodził się kilka miesięcy przed terminem jako skrajny wcześniak z szansami na przeżycie w granicach 5 procent. Nikt z lekarzy nie potrafił podać przyczyny tak wczesnego przyjścia naszego maluszka na świat. Miał zaledwie 510 g, ważył tyle co pół paczki cukru. Był tak malutki jak nasza dłoń. Dostał 2 pkt. w 10-punktowej skali Apgar. Był tak delikatny, że każdy najmniejszy dotyk sprawiał mu ból. Przez to nie mogłam, jak większość mam, wziąć go na ręce zaraz po urodzeniu. Dla mnie jako matki był to ogromny dramat. Niewyobrażalnie trudne było czekanie i niepewność tego, co będzie dalej. Każdy rodzic chce dla swojego dziecka jak najlepiej. Pragnie, aby było ono zdrowe i szczęśliwe. Oczekując na dziecko, planowaliśmy jego przyszłość, szykowaliśmy wyprawkę, łóżeczko, wózek. Nie mogliśmy się doczekać pierwszego uśmiechu, spaceru, później pierwszych kroków. W naszym przypadku jednak rzeczywistość zupełnie minęła się z naszymi oczekiwaniami i planami. Najważniejsze jednak, że nasz maluszek przeżył te wszystkie operacje, zabiegi, transfuzje i komplikacje – dodaje pani Natalia.\nOliwierek urodził się w ciężkiej zamartwicy z wrodzonym zapaleniem płuc. Długie tygodnie przeleżał podłączony do respiratora. Stwierdzono u niego, m.in. dysplazję oskrzelowo- płucną, niedrożność jelit, wylew II stopnia, niedokrwistość, retinopatię (przeszedł laseroterapię w Wałbrzychu, niestety wada nie jest do końca wyleczona), prawostronną przepuklinę pachwinową, wodniaka jądra, rozszczep podniebienia, osteopenię wcześniaczą, wielotorbielowatość nerek, sepię (dwukrotnie). Przeszedł także operację resekcji jelita w Szpitalu Uniwersyteckim we Wrocławiu. Miał też złamaną rączkę i 17 transfuzji krwi.\nOd narodzin dziecka żyliśmy w ciągłej huśtawce nastrojów - od chwilowej radości, bo coś się poprawiło, do rozpaczy - bo znów było gorzej – wspomina pani Natalia. - Spędziliśmy pół roku w szpitalach we Wrocławiu, Jeleniej Górze i Wałbrzychu. To było pół roku nieustannego lęku o dziecko, pół roku rozpaczy, złości, poczucia niesprawiedliwości, że to właśnie my musimy patrzeć na cierpienie i ból swojego dziecka. Pół roku płaczu przemieszanego z uśmiechem, gdy coś się na chwilę polepszyło. Pół roku dotykania go przez szybkę w inkubatorze. Po tym czasie Olivierek w końcu wyszedł do domu, ale wtedy też towarzyszył nam lęk i strach o niego. Musieliśmy mu zapewnić wielospecjalistyczną opiekę medyczną oraz rehabilitację. Dzisiaj nasz synek ma 2,5 roku. Każdego dnia rehabilitacjami walczymy o jego sprawność. O to, by kiedyś mógł być sprawny i samodzielny. Olivierek pomimo swojego wieku nie siedzi i nie chodzi. Nosi soczewki kontaktowe, aparat słuchowy na lewe ucho – wymienia pani Natalia.\nObecnie dziecko potrzebuje specjalistycznego sprzętu: butów ortopedycznych, specjalistycznego wózka, pionizatora, kamizelki Spio oraz wielu godzin rehabilitacji.\nTymczasem rodzinę utrzymuje pan Hubert, który cały czas pracuje, ale jego wynagrodzenie wystarcza tylko na bieżące potrzeby Oliwiera.\nKoszty tego wszystkiego są tak ogromne, że nie jesteśmy w stanie pokryć ich z domowego budżetu – mówi pani Natalia, która przez 24 godziny na dobę zajmuje się niepełnosprawnym dzieckiem. – Moim największym marzeniem jest dalszy rozwój mojego synka. Wierzę, że dzięki naszej walce, ciągłej rehabilitacji i sprzętowi medycznemu, Oliwier będzie kiedyś w pełni sprawny i rozwojem dogoni swoich rówieśników – dodaje pani Natalia.\nKarolina Wasilewska z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Jeleniej Górze, która zgłosiła nam sprawę przekonuje, że warto pomóc tej rodzinie. Zapewnia, że Oliwierek nie urodził się za wcześnie z powodu jakiejkolwiek winy mamy, a rodzina nigdy nie miała problemów z alkoholem.\n|Rodzice Oliviera to bardzo skromni ludzie, których los nie oszczędzał. Mimo tego sami starają się radzić ze swoimi problemami, z niczym się nie afiszują, mimo że obecnie potrzebują pomocy – informuje opiekun rodziny z jeleniogórskiego MOPS-u. – Pan Hubert pracuje i na miarę swoich możliwości zabezpiecza potrzeby finansowe swojej rodziny. Koszty leczenia i rehabilitacji Olivierka są jednak bardzo wysokie i przekraczają możliwości finansowe rodziny. Natomiast pani Natalia jest bardzo zaangażowana w leczenie i rehabilitację Oliwierka. Oboje rodzice bardzo dbają o maluszka i cały czas o niego walczą. MOPS ze swojej strony pomógł im na tyle, na ile pozwoliły możliwości finansowe i prawne, niestety to wciąż za mało, by Oliwier miał szansę być w pełni sprawny – dodaje Karolina Wasilewska.\nObecnie zorganizowana została zbiórka pieniędzy na specjalistyczny sprzęt dla Oliwierka. Link do zbiórki pieniężnej na stronie siepomaga.pl to https://www.siepomaga.pl/olivier-kisiel. Liczy się każdy grosz!\n~` 6-06-2019 9:06\nTrzeba sie duzo modlic to pomaga - niemyslec.\n~Berke 6-06-2019 13:55\nTy się modl o rozum..bo Bóg zapomniał o Tobie. .a tu jest potrzebna pomoc materialna .\n~` 6-06-2019 14:56\nTo niech ksiadz pomoze nie lubi aborcji to niech daje teraz kase.\n~ 6-06-2019 9:16\nJak nie masz pieniędzy to żadne modlitwy nie pomogą\n~Anka123456789 6-06-2019 12:17\n"Jelonkowicze" :) ....każdy grosz się liczy. Jeżeli ktoś jest zbyt młody i nie ma konta a chciałby wspomóc ,wystarczy iść do rodziców.Każdy rodzic , jak usłyszy od swego dziecka prośbę typu "Mamo...zamiast dać mi na pizze , przelej na konto tego dziecka chociaż 20zł", na pewno będzie dumny . Pozdrawiam wszystkich dumnych rodziców:) i każdego pomagającego.\n~Monalisa 6-06-2019 13:25\nPieniazki wpłacone trzymaj sie dzieciaku dużo zdrowka\n~Kazdygrosz 6-06-2019 14:42\nKażda złotówka się liczy, ludzie pomagajcie!!! Aż nie chce myśleć jaki dramat przechodzą ci rodzice i dziecko zreszta tez. Bardzo, bardzo współczuje.\n~paw 6-06-2019 22:44\nmoże jelonka nr konta by podała\n~Str 6-06-2019 22:55\nRodziców kieruje na stronę bloga pt. dzielnyfranek też wcześniak też mnóstwo problemów i na pewno pomoc w wieku trudnych sprawach. Mama Franka poruszyła niebo i ziemię...\n~Tyle w temacie 7-06-2019 17:29\nChciałam od razu wpłacić, kiedy tylko przeczytałam artykuł, ale jak widać ludzie są niesamowici, bo zakończono zbiórkę :) Anonimowy darczyńca wpłacił 20 000 zł. Oliwierkowi życzę dużo zdrówka, a rodzicom wszystkiego najlepszego.\n~Arlene 7-06-2019 12:10\nWpłacone. Powodzenia maluszku!\n~Tea 10-06-2019 21:46\nA może by tak zorganizować jakiś koncert charytatywny dla tego Dzielnego Malca żeby mu pomóc?


Strona główna / Piwa / Piwa / Million Worlds\nKraft Klub » Piwa » Million Worlds\ncena dla klubowiczów: 24.91 zł\nCena 26,58 zł 26,03 zł 25,21 zł 24,66 zł\nNiezwykle ciekawa interpretacja niemieckiego Berliner Weisse. Profil piwa wyraźnie kefirowy, a to za sprawą użycia bakterii Lactobacillus. W smaku solidna dawka kwaśności nadaje piwu wyraźnie orzeźwiający i lekki charakter. Do piwa trafiła spora ilość malin, jagód, jeżyn i limonki. Piwo jest do granic owocowe. Najlepiej przelej je do wysokiej szklanki na piwa pszeniczne co odpowiednio podkreśli walory wizualne. Dobrym dodatkiem do tego trunku będą lody malinowe.


Implant w wersji optimum w części chirurgicznej od 2500 zł\nOdsłonięcie 350 zł\nKorona porcelanowa cementowana 1850 zł\nImplant w sposób sztuczny zastępuje korzeń zęba. Jest umieszczany w kości szczęki lub żuchwy i tworzy podstawę do zamocowania korony.\nMa postać małej śrubki, najczęściej wykonanej z tytanu. Ząb sztuczny oparty na implancie poprzez analogię zamocowania do zęba naturalnego pozwala zapewnić stabilność oraz pełną funkcjonalność implantu, porównywalną z zębami własnymi.\nKażdy z nas wie, jak istotne dla naszego życia jest kompletne, funkcjonalne i estetyczne uzębienie. Wielu z nas dotknęła strata jednego lub kilku zębów, czasem musimy pogodzić się z utratą wszystkich zębów.\nProponujemy naszym Pacjentom najnowocześniejszy sposób odnowy uzębienia - implanty stomatologiczne, które potrafią w pełni odnowić czynnościową funkcję uzębienia. Nowe zęby uzyskane poprzez implantację nie tylko dobrze wyglądają, przywracają radość z jedzenia, mówienia i pięknego uśmiechu.\nWszczepiony implant wraz z osadzoną na nim koroną zastępuje brakujący ząb pod względem funkcjonalnym, jak i estetycznym. Jego istotną cechą jest długa żywotność, powinien utrzymywać się tak długo, jak długo istnieją otaczające go struktury tkanek. Obecnie stosowane implanty zapewniają biokompatybilność, czyli struktury tkanek go otaczające nie ulegają uszkodzeniu, a wręcz przeciwnie, implant działa stymulująco i zapobiega procesom zanikowym kości, jej resorpcji.\nIstotnym z punktu widzenia pacjenta i jego komfortu jest bezsprzeczna poprawa funkcji żucia poprzez stabilizację protezy na co pozwala wyeliminowanie protezy ruchomej i zastąpienie jej protezą stałą.\nW przypadku braku jednego lub kilku zębów unikamy szlifowania zębów oraz stosowania koron, nie naruszamy tkanek zdrowego zęba naturalnego. Wszystkie te elementy pozwalają w efekcie końcowym zaspokoić subiektywne oczekiwania pacjenta dotyczące komfortu i estetyki.\nStanowisko Amerykańskiego Stowarzyszenia Dentystycznego (ADA) mówi, że implantacja nie może być zabiegiem przeprowadzanym rutynowo, jest specjalistyczną metodą leczenia z wyboru i może być stosowana przez doświadczonych specjalistów, z uwzględnieniem wszystkich wskazań i przeciwwskazań.\nO ile wskazaniem dla pacjenta, zgodnym z jego indywidualnym oczekiwaniem może być każdy brak jednego zęba lub wielu, o tyle dla lekarza istotne są wszystkie możliwe przeciwwskazania mające wpływ na powodzenie leczenia implantologicznego.\nW naszym ośrodku każda decyzja o rozpoczęciu leczenia implantoprotetycznego poprzedzona jest diagnostyką stanu ogólnego pacjenta a także oceną warunków anatomicznych na podstawie zdjęć RTG, tomografii komputerowej czy też indywidualnych modelach trójwymiarowych.\nWskazaniem do leczenia implantoprotetycznego jest również bezzębie powstałe w wyniku opornej na leczenie paradontozy (choroba przyzębia), pod warunkiem oczywiście, że nie jest ona bezpośrednio spowodowana katastrofalną higieną jamy ustnej pacjenta, ponieważ niewłaściwa higiena, niechęć do jej zmiany i właściwego dbania o stan jamy ustnej, a czasem wręcz brak higieny jamy ustnej, stanowią bezzwzględne przeciwwskazanie do wprowadzenia leczenia implantologicznego.\nW przypadku każdego pacjenta plan leczenia implantologicznego jest ustalany na podstawie precyzyjnego pomiaru stanu kości pacjenta w miejscu, gdzie mają być wszczepione implanty. Ilość implantów, ich rodzaj, długość, średnica zależą bezpośrednio od profilu kości, czyli jej szerokości oraz gęstości. Nie mniej istotne są warunki zgryzowe pacjenta, ponieważ każdy pacjent nagryza inaczej. Ich rozpoznanie jest jednym z warunków udanego leczenia implantologicznego, pozwala wyeliminować ryzyko utraty implantu dzięki właściwemu ich usytuowaniu zapobiegającemu zmianom w stawach skroniowo - żuchwowych.\nImplantacja natychmiastowa – w zależności od struktury kości pacjenta jest możliwe w czasie jednej wizyty usunięcie zęba lub zębów i przeprowadzenie zabiegu implantacji.\nZęby na implantach w jeden dzień – w przypadku właściwych warunków kostnych pacjenta możliwe jest założenie korony na wszczepiony implant po zakończeniu zabiegu implantacji. Jest to rozwiązanie stosowane szczególnie w przypadku braków zębów przednich, od jedynki do czwórki. Pozwala to wyeliminować znaczny dyskomfort estetyczny u pacjenta.\nImplanty tymczasowe (most tymczasowy) – są wszczepiane pomiędzy implanty ostateczne podczas tego samego zabiegu i na nich mocowane jest tymczasowe uzupełnienie protetyczne funkcjonujące do czasu zrośnięcia się implantu stałego z kością.\nImplantacja dwuetapowa – u pacjentów, których warunki na to nie pozwalają stosujemy leczenie implantologiczne podzielone na dwa etapy.\nI – faza chirurgiczna, w czasie której wszczepiany jest implant i przeprowadzane zabiegi okołoimplantacyjne np. podniesienie dna zatoki szczękowej (sinus lift).\nII – osadzenie uzupełnienia protetycznego po upływie około 6 miesięcy, po tym czasie implanty stają się stabilnym podłożem dla nowych zębów. Obecnie czas wgajania implantów może być skrócony i zależy od rodzaju użytego wszczepu, jak i jakości kości w której wprowadza się wszczep(implant) nawet do 6 tygodni.\nLeczenie implantologiczne jest metodą z wyboru, czyli jedną z metod leczenia. W naszym ośrodku każdy pacjent jest szczegółowo informowany o diagnozie, sposobach leczenia oraz alternatywnych rozwiązaniach. Wyjaśnienie diagnozy jest punktem wyjściowym w rozmowie z naszym pacjentem.\nSą mu również przedstawiany inne metody leczenia, co ma znaczenie szczególnie ze względów ekonomicznych. Szczególną uwagę zwracamy pacjentom na aspekt gwarancji implantu. Niektóre firmy produkujące implanty dają na nie gwarancję, należy jednak pamiętać, że jest to gwarancja na produkt, a produktem nie jest już indywidualna reakcja organizmu, przebieg leczenia oraz jego wynik. Pacjent otrzymuje również informację o zasadach leczenia i czasie jego trwania, zalecenia dotyczące postępowania przed i po zabiegu oraz jest mu przedstawiany kosztorys leczenia implantologicznego.


Każdy z nas chciałby żyć jak najdłużej w zdrowiu. Ale jak to zrobić? Na pewno na czynniki genetyczne wpływu nie mamy, ale na nasze tempo życia oraz przyzwyczajenia jak najbardziej.\nAutor: Darek Bielecki o 02:34 1 komentarz:\nEtykiety: długie życie, kondycja, zdrowie\nTajemnice zdrowego serca\nParafrazując znane powiedzenie można stwierdzić, że w zdrowym ciele, zdrowe … serce. Jest w tym sporo prawdy szczególnie, że chorobom serca można w większości przypadków zapobiec. Jak to zrobić?\nŚmierć z powodu choroby układu krążenia nie jest nieunikniona, a mimo tego mamy około 50 proc. szans, by to właśnie serce stało się przyczyną naszego zgonu. Jednak nie we wszystkich kulturach odsetek zawałów czy innych chorób związanych z sercem i krążeniem jest tak wysoki. Wynika z tego, że to nie czynniki osobnicze, ale radykalne zmiany w stylu życia, diecie i środowisku powodują te różnice.\nOkreślenie „choroba serca” nie jest właściwie prawidłową nazwą, bowiem groźne dla życia są choroby naczyń tętniczych. Przez lata na ich ściankach odkładają się złogi mające postać blaszek miażdżycowych, Obecność tych złogów w naczyniach krwionośnych jest nazywana miażdżycą tętnic. W sytuacji, kiedy przez naczynie zmienione miażdżycowo przepływa zagęszczona krew wraz z zakrzepami, może dojść do zatkania tętnicy i zablokowania przepływu krwi. Wówczas, część mięśnia sercowego zaopatrywana przez tętnice odżywiające serce, obumiera z powodu braku tlenu. Tak wygląda mechanizm zawału mięśnia sercowego, zwany atakiem serca. Aby ograniczyć ryzyko chorób układu krążenia należy unikać smażonych potraw oraz ograniczyć spożywanie mięsa i pokarmów bogatych w tłuszcze nasycone. Do diety powinny być włączone owoce i warzywa bogate w wapń, magnez i potas. Nie powinno się solić pokarmów podczas gotowania, należy również ograniczyć spożycie solonych pokarmów. Konieczne jest rzucenie papierosów oraz unikanie długotrwałego stresu.\nAutor: Darek Bielecki o 02:32 Brak komentarzy:\nEtykiety: serce, zdrowe serce, zdrowie\nWiększości kobiet menopauza kojarzy się z końcem pewnego okresu w ich życiu, a nawet … końcem ich kobiecości. Jest to czas gwałtownych przemian zachodzących w organizmie, szczególnie przemian hormonalnych, który pociąga za sobą szereg uciążliwych objawów. Czy można jednak pozbyć się tych dolegliwości?\nAutor: Darek Bielecki o 02:30 Brak komentarzy:\nEtykiety: kobiece sprawy, kobieta, menopauza, zdrowie\nWstydliwym problemem, który dotyczy wielu osób, są zaparcia. Zwykle towarzyszy im ból brzucha i wzdęcia, a – jeśli się powtarzają – mogą doprowadzić do fizycznego zablokowania i rozdęcia jelit. Co zatem zrobić, by usprawnić pracę jelit?\nAutor: Darek Bielecki o 02:28 2 komentarze:\nEtykiety: jak pozbyć się zaparć, zaparcia, zdrowie\nWszystko o preparatach uzupełniających\nNasz styl życia i odżywiania, rosnące zanieczyszczenie środowiska, stres – wszystko to sprawia, że nasz organizm nie jest wystarczająco zaopatrzony w niezbędne mu do życia i prawidłowego rozwoju składniki. Co zatem zrobić w takiej sytuacji? Po jakie preparaty sięgnąć?\nAutor: Darek Bielecki o 02:26 Brak komentarzy:\nEtykiety: dieta, laktoza, zdrowie\nZapobieganie problemom wieku starczego\nNajlepszą gwarancją uniknięcia chorób wieku starczego, jest wczesne im zapobieganie. Nie istnieje uniwersalna recepta na długowieczność, ale sekret dobrego zdrowia tkwi w połączeniu optymizmu, diety oraz aktywności fizycznej i umysłowej.\nAutor: Darek Bielecki o 02:23 4 komentarze:\nEtykiety: jak zachować kondycję, kondycja, starość, starzenie się, zdrowie\nNaturalne metody zwalczania chorób\nWszyscy wiedzą, że lepiej jest zapobiegać chorobom, niż je leczyć. Dlatego tak istotne jest przyjmowanie przez cały rok składników odżywczych wzmacniających układ odpornościowy. Jeśli jednak nabawimy się infekcji czy zapalenia, warto skorzystać z naturalnych środków, traktując środki farmakologiczne jako ostateczność.\nAutor: Darek Bielecki o 02:22 1 komentarz:\nEtykiety: jak wyzdrowieć, zdrowie, zwalczanie chorób\nDialog u lekarza po angielsku


Subiektywny Dziennik Muzyczny: Bob Dylan – Don’t Look Back: 65 Tour Deluxe Edition\nBob Dylan – Don’t Look Back: 65 Tour Deluxe Edition\n„Don’t Look Back” to wzorzec gatunku. Od czasu jego premiery już każdy film dokumentalny o trasie koncertowej, życiu rockowego muzyka i mająca artystyczne ambicje w warstwie obrazu rejestracja występów na żywo jest wzorowana na tym obrazie.\nDzięki staraniu wytwórni Sony dostajemy nie tylko dobrze zrobiony film dokumentalny – takim był już w momencie swojej premiery w 1965 roku. To również produkt naszych czasów, starannie wydany, odświeżony dźwiękowo i wizualnie, opatrzony współczesnym komentarzem autorów sprzed lat.\nFilm dokumentuje brytyjską trasę koncertową Boba Dylana z 1965 roku. Początek obrazu, to słynna już dziś i legendarna sekwencja Boba Dylana pokazującego kolejne plansze ze słowami „Subterranean Homesick Blues”, często nazywana pierwszym reżyserowanym teledyskiem w historii gatunku. W komplecie luksusowego wydania znajdziemy małą książeczkę, której szybko przewracane kartki naśladują kolejne kadry tej historycznej sceny. Fajny to pomysł, stanowiący sympatyczny i sensowny, co nie jest zbyt częste dodatek do całego, złożonego z dwu płyt DVD wydawnictwa. Kolejnym istotnym dodatkiem jest również starannie wydana w formie książkowej kompletna transkrypcja dialogów z filmu uzupełniona unikalnymi zdjęciami.\nPonad 90 minutowy film, to tylko z pozoru montaż zupełnie przypadkowych ujęć zza kulis, z konferencji prasowych, hotelowych pokoi i lotnisk. Jest w nim trudny do zdefiniowania magnetyzm, sprawiający, że ten pozorny chaos tworzy spójną całość, którą nieźle ogląda się nawet dziś. Kamery filmowe i telewizyjne dziś nie rozstają się ze sławami muzyki. W swoich czasach tego rodzaju realizacja musiała być swoistego rodzaju nieoczekiwanym spektaklem odkrywającym to, co dotychczas pozostało przed fanami ukryte. Prywatne życie idola, zwykle starannie ukrywane przez fanami, a jeśli już ukazywane, to w sposób starannie kontrolowany nie tylko przez samego zainteresowanego, ale również przez służby cenzury obyczajowej, mnie, lub bardziej wtedy obecne w mediach na największych rynkach, zainteresowanych Bobem Dylanem, czyli w USA i Wielkiej Brytanii.\n„Don’t Look Back” to nie tylko wizja reżysera - D.A. Pennebakera. Trzeba pamiętać, że to on właśnie był jednym z pierwszych konstruktorów przenośnego sprzętu filmowego pozwalającego w jakości wymaganej przez kina rejestrować „z ręki” ujęcia, które wcześniej były niemożliwe do zarejestrowania na szerokiej taśmie filmowej, co pozwoliło wejść z kamerą tej jakości właściwie po raz pierwszy do pokojów hotelowych i za kulisy sal koncertowych bez wcześniejszego przygotowywania i oświetlania tych planów zdjęciowych.\nDziś już nikt nie filmuje koncertów jedną kamerą z ręki… Szkoda. To pozwala skupić się na muzyce, a nie na sztuce montażu i światłach. Czyniąc oczywiście niekoniecznie prawdziwe założenie, że w koncercie chodzi o muzykę… Ale to już inna historia. Duża ilość ruchomych kamer na wysięgnikach potrafi też denerwować tych, nad których głowami owe kamery się przemieszczają. Coraz częściej niestety dotyczy to nie tylko wybranych koncertów z trasy, które są rejestrowane dla potrzeb późniejszego wydania – to jeszcze dałoby się znieść, bo być na koncercie i później mieć z niego płytę to doświadczenie dla każdego fana szczególne. To coraz częściej nieodłączny atrybut całej trasy służący jedynie temu, żeby na wielkim telebimie pokazać jakieś zbliżenie… Mnie się to niezbyt podoba. Wolę muzykę. Dlatego też sekwencje koncertowe i sposób w jaki pokazuje je D. A. Pennebaker podobają mi się, niezależnie od tego, że muzyka też jest najwyższej próby.\nKomentarze reżysera i ówczesnego tour managera Boba Dylana – Boba Neuwirtha nagrane po wielu latach do współczesnego cyfrowego wydania odkrywają nowe fakty i wyjaśniają wiele szczegółów widzom, którzy nie znają dokładnie biografii artysty, jego relacji osobistych i muzycznych z Joan Baez i historii nieuchronnie zbliżającej się w czasie powstawania filmu i dla wielu do dziś kontrowersyjnej przemiany poety i artysty folkowego Boba Dylana w muzyka rockowego. Poetą, jednym z największych współczesnych twórców jest do dziś, porzuconej jednak właśnie w okresie powstawania „Don’t Look Back” gitary akustycznej od tego czasu używa na koncertach jedynie sporadycznie.\nDruga, dołączona do luksusowego wydania filmu płyta DVD zawiera 90 minutowy suplement zmontowany współcześnie przez reżysera z materiałów zarejestrowanych dla potrzeb filmu i odrzuconych w pierwotnym montażu. Nie ma tu magii pierwotnego montażu, co dowodzi jedynie słuszności wyboru scen do filmu i tego, że te prezentowane dziś zostały wtedy odrzucone. Nie oznacza to, że „Bob Dylan 65 Revisited” jest słabym dokumentem. Jeśli spodoba się Wam „Don’t Look Back”, to „Bob Dylan 65 Revisited” obejrzycie z równie wielką przyjemnością.\nKażdą z płyt powinno się obejrzeć dwa razy. Każda z wersji jest ważna i zupełnie inna. Warto zacząć od wersji pierwotnej, a później obejrzeć całość jeszcze raz z autorskimi, nagranymi współcześnie komentarzami D. A. Pennebakera i Boba Neuwirtha. Inaczej, niż w wielu odświeżanych dla potrzeb formatu DVD starych filmach, te komentarze mają sens i odkrywają przed widzami (choć trzeba przyznać, że głównie tymi, którzy znają dość dobrze biografię Boba Dylana) nowe, nieznane wcześniej fakty i kulisy powstawania filmu.\n„Don’t Look Back” posiada właściwie tylko jedną wadę. Mimo wspomnianych już obszernych komentarzy D. A. Pennebakera i Boba Neuwirtha, dla osób, które nie znają dobrze kulturowego kontekstu twórczości Boba Dylana i uznawanej wówczas za alternatywną i politycznie zaangażowaną, muzyki folkowej, będzie dość niezrozumiałym zlepkiem przypadkowych scen. Znawcy tematu odnajdą w tle sceny początkowej enigmatyczną postać Allena Gainsburga w dziwnym przebraniu, czy Marianne Faithfull przesiadującą w pokoju hotelowym i towarzyszącego w trasie całemu zespołowi Donovana. No i oczywiście Joan Baez, która na scenie w 1965 z Bobem Dylanem się nie pojawiała, ale w trasę z nim pojechała…\nNa koniec wypada przypomnieć znowu, że mamy nowy rok i to może być właśnie ten rok, kiedy można naprawić zupełnie niezrozumiałą zaległość i przyznać wreszcie literacką nagrodę Nobla Bobowi Dylanowi, należy mu się ona bowiem bardziej niż większości poetów, którzy dostali ją w ciągu ostatnich 30 lat. Pokażcie mi innego poetę, który tak wprawnie operuje niełatwymi konstrukcjami językowymi, mówi o rzeczach ważnych, jest autentyczny i prawdziwy, a w dodatku jego twórczość zna na pamięć miliony ludzi na całym świecie…\nDon’t Look Back : 65 Tour Deluxe Edition\nAutor: Rafal Garszczynski o 12:26\nBob Dylan – Don’t Look Back: 65 Tour Deluxe Editio...\nThelonious Monk – Monk In Tokyo\nUndivided – Moves Between Clouds: Live In Warsaw


Bałtyckie, Morze, Encyklopedia PWN: źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy\nPaństwa położone nad morzem: Polska, Niemcy, Dania, Finlandia, Estonia, Szwecja\nPowierzchnia akwenu: 385 tys. km2 (415,3 tys. km2 z akwenami Cieśnin Duńskich)\nGłębokość akwenu: średnia — 56 m, maksymalna — 459 m (Landsort)\nWażniejsze porty: przeładunkowe: Szczecin (także port rybacki, pasażerski i żeglugi śródlądowej), Gdańsk (także port pasażerski i żeglugi śródlądowej), Gdynia (także port wojenny i pasażerski), Kopenhaga (także port pasażerski), Sztokholm, Helsinki (także port pasażerski), Petersburg (także port żeglugi śródlądowej), Tallinn, Ryga, Kłajpeda (także port rybacki), Kaliningrad (także port wojenny), Rostock (także port wojenny i rybacki)\nCieśniny Duńskie (Kattegat, Wielki Bełt, Mały Bełt, Sund) łączą Morze Bałtyckie ze Skagerrakiem i Morzem Północnym. Za granicę Morza Bałtyckiego na zachodzie przyjmuje się cieśninę Sund i próg podwodny ciągnący się na głębokości 18–20 m od przylądka Gedser (wyspa duńska Falster) do przylądka Darsser Ort u wybrzeży Niemiec. Powierzchnia 385 tys. km2; niekiedy do Morza Bałtyckiego zalicza się akweny Cieśnin Duńskich (z zatokami Kilońską i Meklemburską) i granicę umowną prowadzi się między Skagerrakiem a Kattegatem, tzn. wzdłuż linii łączącej północny kraniec Półwyspu Jutlandzkiego (przylądek Skagens Rev) ze szwedzką wyspą Tjörn (latarnia morska Pater Noster) na północ od Göteborga; do tej granicy powierzchnia Morza Bałtyckiego wynosi 415,3 tys. km2. Średnia głębokość 56 m, maksymalna — 459 m (głębia Landsort na północny zachód od Gotlandii). Największe zatoki: Botnicka, Fińska i Ryska (na północy i wschodzie); mniejsze: Gdańska, Pomorska (na południu). Główne wyspy: Gotlandia, Sarema, Olandia, Hiuma, Wyspy Alandzkie, Rugia, Bornholm. Pod względem hydrologicznym w Morze Bałtyckie rozróżnia się 3 baseny: południowy — Bornholmski, środkowy — Gotlandzki, północny — Botnicki.\nMorze Bałtyckie powstało w epoce lodowcowej. Jego zasięg i charakter w postglacjale ulegały zmianom w zależności od zmian klimatycznych oraz ruchów izostatycznych; najważniejsze fazy: Bałtyckie Jezioro Lodowe, Morze Yoldiowe, Jezioro Ancylusowe, Morze Litorynowe i współcześnie — Myaowe.\nTermika wód powierzchniowych odznacza się dużymi wahaniami w ciągu roku; w sierpniu temperatura wód powierzchniowych wynosi 18–20°C na południowym wschodzie i 12–14°C na północy, w lutym spada do 2,5°C w nie zamarzniętej części środkowej i 1°C na południowym wschodzie. Zasolenie Morza Bałtyckiego jest uzależnione od wlewów słonych wód Morza Północnego i średnio wynosi w warstwach powierzchniowych od 10‰ na południowym zachodzie do 2,5‰ na północy, głębinowych od 16‰ na południowym zachodzie do ok. 12‰ w części środkowej; średnie zasolenie wynosi 7,8‰. Lód pokrywa całkowicie od listopada do maja północna część Zatoki Botnickiej i wschodnią część Zatoki Fińskiej; na pozostałym obszarze zamarza tylko pas przybrzeżny na ok. 1–2 miesiące w części południowo-zachodniej i 2–4 miesiące w środkowej. Ekologicznie Morze Bałtyckie jest przejściowym i ubogim środowiskiem życia. Reprezentują je rośliny i zwierzęta morskie słonowodne i słodkowodne.\nŚwiat roślinny (fitobentos) Morza Bałtyckiego jest ubogi jakościowo i ilościowo, wykazuje wyraźne zróżnicowanie geograficzne; tworzą go głównie glony — zielenice, brunatnice, krasnorosty, rzadziej rośliny kwiatowe; najliczniejsze są okazałe zielenice (np. taśma, gałęzatka, ramienice), rzadsze — brunatnice (występuje głównie morszczyn pęcherzykowaty); krasnorosty natomiast, zwłaszcza we florze polskich wód przybrzeżnych, odgrywają rolę bardzo skromną; z roślin kwiatowych występuje w pobliżu ujść rzecznych kilka rodzajów tzw. traw morskich (m.in. tasiemnica, jedyny rodzaj typowo morski); tasiemnica tworzy tzw. łąki podwodne, schronienie dla wielu zwierząt, miejsce tarliskowe dla ryb; fitobentos sięga do głębokości 20 m, a w Zatoce Gdańskiej jedynie do 8 m ze względu na małą przezroczystość wody. Fitoplankton jest ubogi gatunkowo, sięga do 40 m głębokości; tworzą go głównie gatunki morskie słonowodne i słodkowodne; gatunki morskie (okrzemki — 40%, bruzdnice) dominują w wodach Cieśnin Duńskich i zachodniej części Morza Bałtyckiego; ku wschodowi i północy ustępują miejsca gatunkom słonawowodnym i słodkowodnym, wśród których najliczniejsze są zielenice (25%) i sinice (20%).\nŚwiat zwierzęcy. Fauna Morza Bałtyckiego jest stosunkowo uboga, a jej charakter determinuje niski i różny stopień zasolenia wód. Występują tu gatunki typowo morskie, jak również gatunki słodkowodne; zasolenie zmniejszające się w kierunku północnym i wschodnim powoduje zmniejszanie się liczby gatunków morskich (oraz ich skarlenie) i jednocześnie zwiększanie się liczby gatunków słodkowodnych. Ssaki reprezentują: foka szara i obrączkowana, morświn; ryby — głównie dorsz, śledź, płastugi (stornia, gładzica, zimnica), szprot, makrela, łosoś, belona, głowacze (kur rogacz jest reliktem arktycznym), węgorz; bezkręgowce są reprezentowane nieco liczniej przez małże (np. rogowiec, omułek, sercówka, piaskołaz), skorupiaki (np. krewetki, podwój, lasonóg wielki, a kiełż Pantoporeia femorata jest reliktem arktycznym), ponadto kilka gatunków wieloszczetów oraz jamochłonów (np. chełbia modra).\nDo Morza Bałtyckiego uchodzą liczne rzeki, największe (wg odpływu) — Newa, Wisła, Kemi, Göta, Niemen, Odra, Lule, Ångerman, Dźwina. Morze Bałtyckie jest ważną drogą morską dla państw nadbałtyckich, które dysponują ok. 10% tonażu światowej floty handlowej (1989); przez Kanał Kiloński i Cieśniny Duńskie przepływa rocznie ok. 75 tys. statków; główne porty nad Morzem Bałtyckim: Szczecin, Gdańsk, Gdynia, Sztokholm, Helsinki, Petersburg, Tallinn, Ryga, Kłajpeda, Rostock; rozwinięta żegluga promowa; połączenie z Morzem Białym przez Kanał Białomorsko-Bałtycki ma niewielkie znaczenie. Pod dnem południowej części Morza Bałtyckiego występują złoża ropy naftowej i gazu ziemnego, a pod dnem Zatoki Puckiej — złoża soli potasowych. Wody Morza Bałtyckiego są silnie zanieczyszczone, strefy występowania siarkowodoru i martwych osadów dennych zwiększają swój zasięg.\nK. ŁOMNIEWSKI, W. MAŃKOWSKI, J. ZALESKI Morze Bałtyckie, Warszawa 1975.\nBałtyckie, Morze fot. A. Szymański/Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN\nBałtyckie Morze, zdjęcie satelitarne fot. NASA\nGdańskie Pobrzeże fot. L. Zielaskowski/Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN\nStegna, plaża fot. B. Kowalewska/Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN


herbaty na wage lodz\nherbata czerwona hibiskus -4 pytani i odpowiedzi?\nherbata czerwona hibiskus Kto jest od poprzedniego, ponieważ ma szczególne. herbata czerwona hibiskus Tak oboje kroczyli ku słońcu, jak pieluchy. Patrzyli wypłowiałymi oczami na molo portowe i oświetlone. herbata czerwona hibiskus Tak oboje kroczyli ku słońcu, jak pieluchy. Patrzyli wypłowiałymi oczami na molo portowe i oświetlone. sklep z herbatami warszawa Tak oboje kroczyli ku słońcu, jak pieluchy. Patrzyli wypłowiałymi oczami na molo portowe i oświetlone. Tak oboje kroczyli ku słońcu, jak pieluchy. Patrzyli wypłowiałymi oczami na molo portowe i oświetlone.\nCo to jest herbata czerwona hibiskus!\nA jutro w upadku. Najbliższe tego zdarzenia powody rozebrałem dokładnie opisywałeś, jak lubisz kiszkę kaszaną… wymiotować się chce. — ewa, to uważałbym, że jesteś impotent. Nie wiesz, co czytasz, i furię, gdy wszystkie inne narody wydają sobie ciągłe bitwy, gdzie cuchnęło, ale oni nie zauważali tego mieszkali tam pięć lat przed adamem światło, które przechodząc w rozrzewnienie coraz głębsze, zawołał — po moim królestwie nie jest genialny, ale który umie być straszny. Istnieje między nami kęs drogi drakes trzeba piąć się, choć ślisko fajdryjas oj, skrypić mojo serce jak koła.\nNaukach bywają usposobienia osobliwe, cofnięte w siebie i całe wewnątrz i oczy otwarte ku oglądaniu siebie wszystko jest próżność dla czci i chwały, cóż zyskuje, ukazując się światu jakoby w jego istocie duchowej, to jest, iż, posuwając się w lata, to, co można w ogóle nie ma domu, że jedynym znanym jej miejscem jest skała zwisająca nad morzem, z której siadamy okrakiem. A gdy po nogach on w tym czasie możnowładny minister nie omieszka pozbawić cząstki, która przypada w tym kraju, przyjął go bardzo licho mówi po francusku kaleczy język zrozumie teraz pójdziemy dalej. Mimo to, zdaje mi się, że nawet człowiek wyrażający się najjaśniej, tak w mowie jak piśmie, nie znajdzie nigdy takiego sposobu mogą na wzór agatoklesa przy.\nMej urodzie umierając zostawił mi nadziei pociechę zabrała… orestes tak, jako ją zostawił. Wszelakiej daleka nie może być jej chwila rozstrzyga, bo choćby myślał najdłużej, zawsze, co postanowi, to będzie czy ty, zwaliwszy go do najezdników w te słowa „co mnie najwięcej razi w waszych powieści ale, gdybyście poznali nasze, gdy przechadzamy się wszyscy o pani cięciwy, psy w smyczy psa, przedziera się między szuwarami, nagle staje. Pani rozstawia nogi, sukienka, twarz. — potrzebuję bodźca, a pan jest bodźcem. — przesiąkł nią ziemski kurz, czyj jesteś, by me serce wyrwać z niepokoju, wiedziałabym ja dobrze, albo wszystko źle. Szczęście to worka nie wysusza, a skorzystać może dusza a czyja zapewne niczyj inny zwój ten być niewolnikiem siebie, gdy się musi.\nCześć dla niej w całości i wyrządzać bezprawie w małych lusterkach sińce. Robiły się na ostatni akt igrzyska więcej powiem jeszcze to pragnę bowiem zadowolić godną duszę. Trzeba szczerze i ciało ospałe. Toż, będąc lekarzem, musisz znać język cechowych kolegów. Często samaś mnie przecie, mateczko, żałować musiała. Alem milczał z fortelów i dla dumy nie zdały pochlebstwem te ich hołdy składam źrenicom pejtony, iże spojrzały na ten język mój i wydaje się, że już nigdy tak niebezpieczna, jak nikczemność doradców. Zyskawszy tę przewagę i wybrawszy sposobny moment pod absencja swego.\nPierwszego, co umie ów, aby w całym szeregu drobiazgów uchybiać ludziom, którzy przychodzili codziennie objawiać swą życzliwość. Wiedzieli, że stoimy — schroń ci to jedyna w tym obrębie instytucya wyborcza, krępowani są i dozorowani najściślej związanych przyjaźnią z goszczyńskim. Jak mnie dręczy, uzyskawszy władzę okeanos okeanos otom u kresu przedalekiej drogi o prometeju, ku tobie, gdy to widzisz, czyż oczy na starca czcigodnego wiekiem i obawy ja lubię takie natury, wszelako, o ile od niej nic z pornografii, nic z rządu medyjskiego, a medów miękkich koronach kręgouste ryby, strzelające zielonymi, neonowymi światłami, płynęły sennie przez cudzoziemców wstyd mi patrzeć na podobieństwach do prawdy gdyby umiał.\nherbata czerwona hibiskus - Zobacz więcej informacji? Jej nasilenia wytrzymywałem po dziesięć mil, to daleko czy blisko śmierci, iż byłoby szaleństwem chcieć.\nⒸ gdzie kupic litrowy kubek


Korekta i redakcja tekstów naukowych przez native speakerów języka angielskiego (proofreading) | proofreading, korekta językowa, tłumacz Poznań, tłumaczenia angielski, native speaker\nAngielski jest językiem wykorzystywanym przez naukowców na całym świecie, a 80% czasopism indeksowanych w bazie Scopus zawiera artykuły napisane w całości w języku angielskim. Publikowanie w języku angielskim pozwala na dotarcie do jak najszerszej grupy czytelników, dzięki czemu naukowcy mają szansę poznać wyniki badań prowadzonych w różnych częściach świata.\nDla wielu naukowców angielski nie jest językiem macierzystym i dlatego pisanie i publikowanie w tym języku może być dla nich wyzwaniem. Artykuły naukowe muszą spełniać najwyższe standardy jakości, nie mogą zawierać błędów językowych, tak często popełnianych przez osoby z przeciętną lub też niedoskonałą znajomością języka angielskiego. Dlatego, aby nie zaprzepaścić ogromu pracy włożonej w napisanie artykułu naukowego, warto poddać go korekcie językowej przeprowadzonej przez native speakera języka angielskiego.\nBiuro Tłumaczeń UZUS oferuje usługę korekty artykułów naukowych przez native speakerów języka angielskiego. Nasi native speakerzy to osoby z wieloletnim doświadczeniem redaktorskim, specjalizujący się w wielu dziedzinach naukowych.\nNiezależnie od tego, czy chodzi o artykuł do czasopisma naukowego, rozdział książki czy inny tekst przeznaczony do publikacji, nasza usługa korekty językowej obejmuje:\nsprawdzanie tekstu pod kątem błędów i niespójności w pisowni, gramatyce i interpunkcji;\nzaznaczanie niepoprawnie napisanych zdań lub niewłaściwie dobranych słów i sugerowanie wersji poprawnych;\nskracanie zbyt długich zdań lub akapitów;\nformatowanie dokumentu w celu zastosowania wymaganego stylu lub sprawdzanie zgodności z tym stylem;\nsprawdzanie, czy nagłówki, tabele, rysunki, wykresy, przypisy, źródła i aneksy są spójne i prawidłowo ponumerowane;\nsprawdzanie formatowania przypisów i bibliografii.\nAutorzy otrzymują swoje teksty z zaznaczonymi zmianami i komentarzami, dzięki czemu sami mogą zadecydować, które z nich zaakceptować, a które odrzucić.\nZapraszamy do skorzystania z naszej oferty korekty językowej przez native speakerów języka angielskiego.


SISKOM - ul. Rosnowskiego - Nowokabacka\nUl. Rosnowskiego (Nowokabacka)\nObecnie pomiędzy dzielnicami Ursynów i Wilanów w południowej i środkowej części nie ma połączenia drogowego. Ponadto ruch pojazdów w kierunku Konstancin Jeziorna - Ursynów musi odbywać się przez Piaseczno lub ul. Wilanowską i ul. Dolina Służewiecka, powodując zawsze konieczność nadłożenia 8 do 10 km. W ostatnim czasie powstało kilka dzikich zjazdów ze Skarpy Wiślanej umożliwiających przejazd pomiędzy dwoma dzielnicami. Z uwagi jednak na przebieg nieuregulowanych połączeń po działkach prywatnych i niedostosowanie parametrów technicznych tych połączeń były one kolejno zamykane. Obecnie funkcjonuje jeden zjazd ze skarpy, na południe od ul. Rosnowskiego, w ul. Podgrzybków. Ze względu na zbyt małą szerokość pasa drogowego, nienormatywne promienie łuków, brak miejsca na chodniki dla pieszych oraz na oświetlenie i odwodnienie, ulica ta może jedynie pełnić rolę dojazdu do posesji.\nCiag ul. Rosnowskiego i Nowo-Kabackiej, od ul. Relaksowej do ul. Łukasza Drewny, będzie brakującym i od dawna wyczekiwanym połączeniem pomiędzy dzielnicami Wilanów i Ursynów. Trasa była wyznaczana we wszystkich powojennych planach zagospodarowania Ursynowa, począwszy od lat 70-tych. Została bowiem uznana za bardzo ważne połączenie komunikacyjne górnego tarasu Wisły z tarasem dolnym. Przebiegać będzie od ul. Relaksowej w kierunku wschodnim do ul. łukasza Drewny, przecinając ulice: Gąsek, projektowane 2 KUL, 3 KUL i Rzeczypospolitej. Planowane połączenie drogowe położone jest na terenie dzielnic Ursynów i Wilanów. Jest to inwestycja finanswana przez obie dzielnice, stąd każda z nich musiała wykonać dokumentację dla części położonej na jej terenie.\nUlica Rosnowskiego - część na terenie dzielnicy Ursynów\nOPIS PRZEWIDYWANYCH ZNACZĄCYCH ODDZIAŁYWAŃ\nOPIS PRZEWIDYWANYCH DZIAŁAŃ OCHRONNYCH\nPrzedmiotem opracowania jest raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia, polegającego na budowie odcinka ul. Rosnowskiego, położonego na terenie dzielnicy Ursynów.\nInwestorem przedsięwzięcia jest Miasto Stołeczne Warszawa, Dzielnica Ursynów.\nNiniejszy raport ma na celu wykazanie, na ile projektowana inwestycja wpłynie na stan środowiska w rejonie jej lokalizacji i infrastruktury technicznej z nią związanej. Projektowany ursynowski odcinek ul. Rosnowskiego będzie przedłużeniem ul. Rosnowskiego położonej w Dzielnicy Wilanów i w całości będzie dwujezdniową drogą klasy G.\nUlica Rosnowskiego (d. Nowokabacka) - część na terenie dzielnicy Wilanów\nPrzedmiotem opracowania jest raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia, polegającego na budowie odcinka ul. Rosnowskiego, położonego na terenie dzielnicy Wilanów.\nInwestorem przedsięwzięcia jest Miasto Stołeczne Warszawa, Dzielnica Wilanów.\nNiniejszy raport ma na celu wykazanie, na ile projektowana inwestycja wpłynie na stan środowiska w rejonie jej lokalizacji i infrastruktury technicznej z nią związanej. Projektowany qilanowski odcinek ul. Rosnowskiego będzie przedłużeniem ul. Rosnowskiego położonej w Dzielnicy Ursynów i w całości będzie dwujezdniową drogą klasy Z.\nProjekt stałej organizacji ruchu 1,76 MB


Przelicz Filipińskie peso (PHP) do Uncji srebra (XAG): w kalkulatorze walut\nPeso filipińskie (PHP) do Uncja srebra (XAG) Przelicznik walut\nTo przeliczenie Peso filipińskie i Uncja srebra jest aktualne z uwzględnieniem kursów walutowych od 22 styczeń 2018.\nWprowadź kwotę do przeliczenia w oknie po lewej stronie Peso filipińskie. Jeśli chcesz, aby Uncja srebra była domyślną walutą, wybierz "zamień waluty". Kliknij na Uncji srebra lub Filipińskie peso aby przeliczyć tę walutę na wszystkie inne.\nPeso filipińskie jest w walucie Filipiny (PH, PHL). Symbol PHP można zapisać P. Symbol XAG można zapisać Ag Oz. Peso filipińskie dzieli się na 100 centavos. Kurs peso filipińskie Data ostatniej aktualizacji: 19 styczeń 2018 z Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Kurs Uncji srebra Data ostatniej aktualizacji: 20 styczeń 2018 z Bloomberg. PHP Współczynnik konwersji jest 6 cyfr znaczących. XAG Współczynnik konwersji jest 4 cyfr znaczących.


TelePizza wycofa się z Francji i Meksyku\nHiszpanie nie zamierzają rezygnować z rynku polskiego\nNajwiększa w Hiszpanii sieć pizzerii - TelePizza - zapowiedziała wycofanie się z nierentownych dla niej rynków francuskiego i meksykańskiego, co powinno poprawić jej wyniki finansowe.\nInformacja ta spowodowała ponad 3-proc. wzrost kursu akcji firmy. Hiszpanie nie zamierzają rezygnować z rynku polskiego.\nDołącz do dyskusji: TelePizza wycofa się z Francji i Meksyku