Splot [Adrian Victorsky] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00258 005581 18999720 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Adrian Victorsky Liczba stron: 245\nISBN: 978-83-63506-53-7 Data wydania: 2014-05-16\n© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2014 © Copyright by Adrian Victorsky, 2014 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy. Projekt okładki: Izabela Surdykowska-Jurek, Magdalena Muszyńska Skład: Wojciech Ławski Korekta: Klaudia Dróżdż, Anna Kurzyca, Zofia Smyk Konwersja do EPUB/MOBI - InkPad Książka wydana w Systemie Wydawniczym Fortunet™ www.fortunet.eu ISBN: 978-83-63506-53-7 Wydawnictwo Poligraf ul. Młyńska 38 55-093 Brzezia Łąka tel./fax (71) 344-56-35 www.WydawnictwoPoligraf.pl Nie staraj się zrozumieć wszystkiego,bo wszystko stanie się niezrozumiałe. Demokryt\nSpis treści PROLOG 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38\nPROLOG Było piękne marcowe popołudnie wysoko w Alpach. Prawie idealnie niebieskie niebo, ciepłe, wiosenne słońce, niecałe dwa tysiące metrów nad poziomem morza. Jacques zdecydował, że pora zjechać z trasy i na chwilę zatrzymać się w górskiej restauracji w dolnej części stoku, aby poświęcić trochę czasu na kontemplację ostatniego dnia tygodniowych wczasów. Odepchnął się kijkami od śniegu i skierował w stronę małej polanki, ładnie oświetlonej słońcem, na której stała drewniana, stylowa chatka. Podszedł do stolika, gdzie czekali już Adam i Rebeka. Wiedzieli, że ich wspólny wypoczynek, wyjątkowo udany w tym roku ze względu na fantastyczne warunki śniegowe oraz nieustannie świecące słońce, dobiega końca i jutro rano każdy rozjedzie się w swoją stronę. Jacques wsiądzie w swojego peugeota i wróci do Grenoble. Zaledwie trzy godziny drogi i jest w domu. Adam ma najdalej, ale z Lyonu w około dwie godziny doleci do Krakowa. Czego się jednak nie robi dla życiowego hobby oraz dla przyjaciół. Rebeka miała zamiar pojechać pociągiem TGV do Amsterdamu. – Cześć. Długo już siedzicie? Właśnie zjeżdżałem czerwoną trasą z 2700 metrów. Spodziewałem się, że tu was zastanę. – Jacques wiedział, że to ulubiona restauracja Rebeki i Adama z pięknym widokiem na dolinę, w której mieszkali. – Ostatnie popołudnie przed nami i aż szkoda tracić czas na odpoczynek, ale muszę przyznać, że nogi mnie już bolą. Czy przynieść po piwku z baru? – Bardzo chętnie, dla mnie jedna stella. Rebeka, też masz ochotę? – spytał Adam. – Dla mnie 1667, proszę. – Rebeka zawsze piła jasne. Lubiła kosztować lokalnych trunków. Chwilę czekali, aż Jacques wrócił radosny z kuflami i podał je przyjaciołom. Siedzieli tak przeszło pół godziny, dzieląc się wspaniałymi wrażeniami z pobytu na nartach, z ulubionych tras zjazdowych, z górskich widoków, snując trochę refleksji nad życiem. To był już ich kolejny udany wspólny wyjazd. Od momentu, kiedy się poznali, minęło prawie pięć lat, ale coroczne zimowe wczasy oraz maile łączyły ich silnie mimo sporej odległości, jaka ich dzieliła od miejsc, które zamieszkiwali. Każde z nich miało na tyle dobrą kondycję i technikę jazdy, że przemierzanie tras, duże prędkości, strome stoki były dla nich nie tyle wyzwaniem, ile wielka frajdą. To właśnie teraz trwał ten tydzień, kiedy można było zapomnieć o troskach codziennego życia, zostawić niepowodzenia i rozczarowania za sobą. Takie uwolnienie się od rutyny codzienności, od trosk, od goniących terminów, od odpowiedzialności za innych było jakby oderwaniem od rzeczywistego świata. Czymś, co ma się tylko na trochę, a potem trzeba się obudzić w normalności. Tymczasem ich opalone do czerwoności twarze, przypalone od mocnego słońca nosy, uśmiechnięte buzie oraz wesołe pokrzyki pozwalały dostrzec w nich ludzi zadowolonych, otrzymujących od życia właśnie to, o co się starali i czego potrzebowali. Te kwadranse, które spędzali wśród ośnieżonych świerków, siedząc na tarasie restauracji, popijając chłodne piwo i stygnąc po wytężonym wysiłku w promieniach słońca, wypełniała rozmowa dobrych przyjaciół oderwanych na trochę od głównego nurtu swojego życia. Mimo marcowego dnia w wysokich górach ciemno robi się wcześniej, gdyż słońce chowa się za szczytami Alp. – Mamy jeszcze niecałe dwie godziny zjeżdżania i zregenerowane siły. Proponuję, pojedźmy kolejką linową na 3400 i zjedźmy na sam dół do stacji początkowej. Co wy na to? – spytał Adam. – Super – rzekła Rebeka, gdyż uwielbiała strome stoki, a to była kolejna szansa zmierzyć się z szerokim, dobrze przygotowanym zboczem. – Jedziemy, szkoda czasu – stwierdził Jacques. Uwielbiał prędkość i serpentynki pomiędzy drzewami w dolnej części trasy. I jeszcze jedno, uwielbiał swoje wyskoki na małych wzniesieniach terenu. Chwilowe oderwanie nart od śniegu i parosekundowy lot w powietrzu dodawał mu skrzydeł – jak to sam określał. Trójka narciarzy wstała od stolika, zostawiła napiwek obsłudze, sprzątającej restaurację, i skierowała się w stronę swoich nart leżących na śniegu. Trzeba znów dopiąć buty, wskoczyć w wiązania, sięgnąć po kijki oraz nasunąć na oczy ciemne okulary. Jacques i Adam spodziewali się wielkiej frajdy z jazdy po stromych stokach, to przecież ostatnie godziny na nartach w tym roku. Ustawili swoje wiązania na większą siłę wypięcia, co gwarantowało silniejsze emocje i ograniczało szansę utraty nart w razie upadku. To pozwalało im na bardziej brawurową jazdę bez obawy, że narta niespodziewanie się sama wypnie i wylądują w śniegu. Adam odepchnął się kijkami i ruszył przed siebie. Początkowo łagodne zbocze zamieniało się w stromy, szeroki żleb. Rebeka sunęła łagodnie. Gdy dotarli do zjazdu pokrytego muldami, bezpiecznie było rozsunąć się od siebie na większe odległości. Jacques, który uwielbiał nierówności terenu, czuł się jak ryba w wodzie. Trzy kilometry niżej znajdowała się dolna stacja kolejki linowej, do której zdążali. Przed nią stok wypłaszczał się i należało nabrać rozpędu, aby podjechać pod wyciąg. Po dotarciu na dół trójka narciarzy odpięła narty i oczekiwała na nadjeżdżający wagonik kolejki linowej. To była najdłuższa kolejka w dolinie. Swój początek brała na wysokości 1800 metrów nad poziomem morza i pokonywała różnicę wzniesień aż 1600 metrów. Ze względów bezpieczeństwa wagoniki wisiały na podwójnej linie. Nieco zwalniały przy dolnej stacji, aby narciarze mogli swobodnie wsiąść do środka. Kabiny mieściły kilku ludzi i wiozły ich wysoko nad lasem, stokami i olbrzymimi nawisami skalnymi aż na sam szczyt. Udało im się wsiąść do jednego wagonika. Jacques wszedł ostatni, narty zostawił w zewnętrznym bagażniku kolejki i podszedł do przyjaciół. Adam zwrócił uwagę, że mimo dużych wysokości, na jakich się znajdowali, spod śniegu w najbardziej nasłonecznionych miejscach zaczęła wystawać trawa. Symptom nadchodzącej wiosny. Wraz ze zwiększającą się wysokością drzewa zastępowały iglaste krzaki, stoki były coraz szersze i bardziej strome. W najwyższej partii gór żadna roślinność nie wyłaniała się spod grubej warstwy śniegu. Klimat był tu zbyt surowy, aby drzewa lub krzewy mogły przetrwać silne, zimowe mrozy i mocne wiatry. Lekki wiatr owiewał wagonik i jak już dojeżdżali na samą górę, kołysał się łagodnie na boki. Kiedy dotarli do górnej stacji, poczuli mroźne powietrze, ocierające im policzki, silne słońce tak oślepiało, odbijając się od śniegu, że nie sposób było nie używać okularów przeciwsłonecznych. Rebeka uwielbiała widok, który się przed nimi rozpościerał. – Spójrzcie tam, przed nami. Mont Blanc. To niezwykłe, że ten szczyt pozostaje biały i w lecie, i zimie – wykrzyknęła Rebeka. – A tam, obok, widać wielki jęzor lodowca, który spływa na dół – dodał Jacques. Rebeka stała zachwycona, dla niej ośnieżone szczyty były wyjątkowym cudem natury. W nizinnej i kompletnie płaskiej Holandii obrazy alpejskie wydawały się czymś jakby z innej planety, czymś uroczym i bardzo niedostępnym. Tak egzotycznym, że aż zapierało dech w piersiach. Adam podjechał na nartach pod planszę, na której znajdowała się mapka tras zjazdowych. Czarny kolor oznaczał najtrudniejsze zjazdy, przeznaczone jedynie dla najbardziej zaawansowanych narciarzy. Kolory czerwony, niebieski i zielony oznaczały odpowiednio łatwiejsze szlaki. Jednak z tej wysokości zjeżdżali jedynie doświadczeni narciarze. – Spójrzcie, tędy prowadzi czerwony szlak i rozwidla się poniżej na niebieski i czarny. Możemy na później odłożyć decyzję, którędy pojedziemy – zaproponował Adam. – Jadę czerwonym i czarnym – nie wahał się Jacques. – Ja z Adamem będziemy chcieli raczej zjechać łatwiejszą trasą prosto do wyciągu, zanim go zamkną – odpowiedziała po chwili namysłu Rebeka. Przyjaciele zrobili sobie pamiątkowe zdjęcie z panoramą Alp w tle. Ustalili, że nie będą na siebie czekać, żeby mieć jeszcze jedną szansę wjazdu. Ruszyli przed siebie porozrzucani po zboczu. Trasa była bardzo szeroka i miejscami stroma. Tu i ówdzie potworzyły się śniegowe muldy i zaspy, tak że nie sposób było się rozpędzić. Taka trasa to najlepszy trening dla kondycji narciarza. Kilometr niżej śnieg stawał się mocniej ubity. Jacques pospieszył naprzód, wyprzedzając większość narciarzy na stoku. Rebeka i Adam dotarli z chwilowym opóźnieniem do rozwidlenia nartostrad. Jacques zdecydował się podążyć czarnym szlakiem. Pod koniec dnia niewielu miało jeszcze tyle sił, aby zmierzyć się z tak trudnym zjazdem. – Do zobaczenia przy kolejce na dole, nie będziemy na ciebie czekać – przypomniała Rebeka na odjezdnym. – On ma świetną kondycję. Dojedzie jeszcze przed nami – stwierdził z uznaniem Adam. Oboje przemierzali spokojne zbocze wśród lasu. Intensywna woń świerków roznosiła się po okolicy, gdzieniegdzie na śniegu leżały długie szyszki. Wiosennego akcentu dodawał świergot pojedynczych ptaszków, wygrzewających się w ciepłych promykach słońca na najwyższych gałęziach. Narciarze spokojnie zsuwali się na dół. Niektórzy stawali, aby odpocząć, czasem zrobić zdjęcie. Ta część trasy była bardzo przyjemna, bo po obu jej stronach rozpościerał się wonny, alpejski las. Po pewnym czasie Adam i Rebeka dotarli do ostatniej prostej, która wiodła ku dolnej stacji kolejki linowej. Tu szlaki niebieski i czarny ponownie się łączyły. Czekali chwilę, wypatrując Jacques’a. Nie nadjechał. Zdecydowali się wsiąść ponownie do kolejki zgodnie z wcześniejszą umową. – On pewnie dotarł tu pierwszy i już wjeżdża na górę – powiedział Adam. – No to pora i na nas. – Rebeka miała wyraźną ochotę zjechać jeszcze raz. Wsiedli do kolejki. Wiedzieli, że Jacques to doświadczony narciarz i że przepada za samotnymi wycieczkami. W kabinie kolejki było tym razem mniej osób niż poprzednio, część narciarzy, zmęczona całodniowym wysiłkiem, zdecydowała się wrócić do swoich pokoi w wiosce narciarskiej. Rebeka i Adam widzieli, jak góry rzucają coraz dłuższe cienie. Jednocześnie coraz silniejszy wiatr i słabnące słońce pozwalały ponownie przymarznąć wierzchniej warstwie śniegu, po której bardziej zaawansowani narciarze sprawnie szusowali. Z wysokości kolejki linowej widok narciarzy ze sportowym zacięciem stanowił fascynujący obrazek. Ich gracja i pełna dynamiki jazda zachwycały. Kiedy Rebeka i Adam wychodzili z wagonika, mróz był już dość dotkliwy. Jeszcze ostatnie spojrzenie na panoramę Alp. Wśród nich zaczęły się kłębić małe chmurki. To kolejne urzekające zjawisko w Alpach. Chmury bywają niżej niż szczyty. Wyjątkowa okazja, aby popatrzeć na nie z drugiej strony niż zazwyczaj. – Zjeżdżamy! – krzyknął Adam i popędził przed siebie. Kiedy dotarli do górnej granicy lasu byli już mocno zasapani. Postanowili zatrzymać się na chwilę, przysiedli nawet na śniegu, aby odciążyć nogi. Obserwowali, jak nad nimi wzniósł się helikopter, nadleciał z oddali i zaczął zbliżać się w ich okolicę. Zawrócił i zniżył się jakby do lądowania na sąsiednim stoku. Kilka minut wisiał w powietrzu. Z uwagą obserwowali, jak na linach wciągają jakiegoś nieszczęśnika do kabiny. To był niewątpliwie helikopter ratowniczy, który widywali sporadycznie w dolinie. Pojawiał się jedynie w nagłych wypadkach, kiedy kogoś trzeba było natychmiast przetransportować do szpitala. – Narciarstwo to wspaniały sport, ale niestety urazowy. Na szczęście nic nam się nie stało przez cały tydzień. Uważaj na siebie – przypomniał Adam. – Jeżdżę ostrożnie, nie panikuj. Jakoś żal mi bardzo tego człowieka, który tak kończy swój urlop. To bardzo niefortunne – przeżywała Rebeka. – To są koszty sportów ekstremalnych na dużych wysokościach. Każdy z nas jest tego świadomy. A jednak tłum narciarzy każdego roku przyjeżdża tu ponownie. – Adam brzmiał bardziej optymistycznie. Po chwili oboje ruszyli w dół stoku, jakoś ostrożniej niż do tej pory, obawiając się, aby im czasem nie przytrafiło się coś złego. Przecież przed nimi jeszcze wspaniały wieczór pożegnalny, na kolację wybiorą się do restauracji, a po posiłku pójdą na drinki do tego wesołego baru z muzyką. Każdego wieczora chodzili posłuchać muzyki. Pół godziny później dochodzili do swojego budynku z nartami przerzuconymi przez ramię i kijkami w drugiej dłoni. Najpierw skierowali się do boksu, gdzie przechowywali sprzęt narciarski. Tu narty i buty miały szansę ociec i wyschnąć. Tymczasem ich boks stał pusty. Najprawdopodobniej Jacques postanowił zabrać swój sprzęt od razu na górę. Przecież jutro rano będzie mało czasu na spakowanie manatków i wsadzenie ich do samochodu. Jakież było ich zdziwienie, gdy odkryli, że ich lokum też jest puste. Widocznie Jacques wciąż zjeżdżał na nartach i jeszcze nie dotarł. Rebeka tymczasem zdecydowała się wziąć pierwsza prysznic. Adam przygotował herbatę oraz zdjął swój strój narciarski. Kiedy Rebeka wróciła do kuchni, tym razem on wskoczył pod prysznic. Po pewnym czasie usłyszał pukanie i mimo szumu pryskającej wody, zdawało mu się, że z pokoju dobiegają odgłosy rozmowy. Zaraz potem drzwi zamknęły się z wyraźnym trzaskiem. Wystraszył się, gdy usłyszał gwałtowne i niespodziewane walenie do łazienki i krzyk: – Wychodź, Adam, wychodź! Szybko się spłukał, wysuszył ręcznikiem i zarzucił na siebie szlafrok. Przed sobą ujrzał skuloną na kanapie i płaczącą Rebekę. – Co się stało? Rebeko, wykrztuś z siebie, co się stało? – Narty Jacques’a, przynieśli ze stacji ratowniczej. To on został zabrany tym helikopterem do szpitala w Chamonix. Ledwo oddychał. – Z trudem artykułowała słowa przez łzy. – Miał wypadek na stoku, podobno przewrócił się po skoku i mocno uderzył głową w śnieg. Jest w bardzo ciężkim stanie, nie wiadomo, czy z tego wyjdzie. – Kiedy to mówiła, w jej oczach widać było wyraźne przerażenie. Adam próbował zebrać myśli, nie wiedział, czy to prawdziwa historia, czy jakiś piekielny wymysł jego wyobraźni. Słowa Rebeki docierały do jego głowy i sprawiały ból. Przecież jeszcze parę godzin temu szczęśliwi siedzieli w restauracji przy szlaku. Pamiętał, jak razem się śmiali i dowcipkowali. Jaką radość widział w oczach Jacques’a, kiedy wspominali o zjazdach, skakaniu, slalomie, prędkości. A teraz jeden z nich ma odejść z tego świata. Tak nagle, tak bez sensu, tak nieoczekiwanie, tak młodo. To jakiś absurd. Może to nie koniec, może on nadal będzie żył. Widział ciemność przed oczami i jego ciało zaczęło się trząść z powodu nerwowego napięcia. Zaciskał dłonie na głowie i chodził bez sensu po pokoju. Rebeka szlochała na kanapie. Adam bezwiednie i chyba odruchowo chciał ustawić leżące na podłodze narty Jacques’a i oprzeć je o ścianę. Schylił się, aby po nie sięgnąć i aż krzyknął z wrażenia: – To niemożliwe! Jacques nie ustawiłby siły wypięcia wiązania na maksimum, on nie jest wariatem. Lubi szybką jazdę, ale nie na maksymalnym zacisku wiązań. – Spojrzał na drugą nartę i poczuł niemałe zdziwienie, gdyż ustawienia wiązań na niej były inne i prawdopodobnie odpowiadały temu, co wybrał Jacques. – To niemożliwe! – zakrzyknął po raz drugi Adam. – Przecież ustawienia wiązań muszą być identyczne. Jacques zna się na tym przecież doskonale. Adam i Rebeka prędko ubrali się w kurtki i pobiegli do stacji ratowniczej. Adam wbiegł do recepcji i poinformował dyżurną, że mężczyzna zabrany helikopterem to ich przyjaciel i że chciałby porozmawiać z szefem grupy ratunkowej. – Dobry wieczór, jestem Arnaud – przedstawił się rosły mężczyzna w czerwonym skafandrze. – Chcemy wiedzieć, jak to było, co się stało – dopytywała Rebeka. – Spędzaliśmy ten tydzień razem we trójkę. To nasz dobry przyjaciel z Grenoble. – Jakiś narciarz zauważył leżącego na śniegu chłopaka i poinformował nas o wypadku. Pojechaliśmy tam skuterkiem z kolegą i rozpoznaliśmy sprawę. Poszkodowany nadawał się do natychmiastowej operacji. Bardzo ciężko dyszał, jakby odniósł wewnętrzne obrażenia. Jego oczy patrzyły na nas błędnie, zdawał się tracić przytomność. Musieliśmy natychmiast wezwać helikopter, aby go zabrał do szpitala. Narty odnieśliśmy do państwa. – Chcielibyśmy jak najszybciej go zobaczyć. Jak możemy się dostać do miasta? – spytała Rebeka. – Jeśli poczekacie godzinę, to jeden z naszych ludzi będzie wracał po pracy do domu w okolicach Grenoble. On zna dobrze ten szpital. Zawiezie was na miejsce – zaproponował ratownik. – A narty? Czy ktoś przy nich coś ruszał po upadku? – spytał Adam. – Skądże, narty wsadziliśmy do gondoli i zwieźliśmy na dół, a potem pan wie… – odpowiedział ratownik. – To typowy upadek narciarski, tym razem bardzo poważny, jakby nastąpił przy naprawdę dużej prędkości. – Czy na pewno nikt przy nich nie manipulował?– powtórzył pytanie Adam, gdyż to, że ustawienie siły wypięć obu nart różniło się od siebie, nie dawało mu spokoju. – Absolutnie, my nic nie robiliśmy przy jego nartach. – Czy moglibyśmy podjechać na miejsce wypadku, zanim jeszcze zajdzie słońce. – zapytał Adam, gdyż chciał zrozumieć, jak to się stało. – Normalnie nie wyjeżdżamy w góry tuż przed zmrokiem. To zbyt niebezpieczne. – Jesteśmy bardzo zżyci z Jakiem, bardzo nam zależy, proszę nas zrozumieć – nalegał Adam. Jednocześnie podsunął banknot dla zachęty. Arnaud błysnął okiem i odparł: – Jeśli wam tak zależy, to powinniśmy się pospieszyć. Wskoczyli we trójkę na skuter śnieżny i ruszyli w górę stoku. Ratraki dookoła rozprowadzały i ubijały śnieg, aby wyrównać trasy na następny dzień. Widać było ich migające światełka, kiedy posuwały się nawet po najtrudniejszych ścieżkach. Po chwili dotarli do bardziej stromego zbocza, zatrzymali się przy granicy z lasem i podeszli do miejsca, gdzie rzekomo znaleziono Jacques’a. Gdzieniegdzie wśród lasu widać było ciemne kępy suchych traw, które wystawały spod śniegu. W dolnej partii gór dawało się już odczuć zbliżającą się wiosnę. Jedynie na szlaku narciarskim śnieg zalegał równą warstwą. – To tam, zaraz przed tym wzniesieniem – wskazał ratownik. Chwilę później stali dokładnie tam, gdzie dwie godziny temu leżał Jacques. Na śniegu widać było kilka plam krwi. Adam rozpoznał od razu tę okolicę. Jeździł tędy wraz z Jakiem każdego dnia. Obok głównej trasy była to właśnie ta ich górka, której nie mogli ominąć, tylko wziąć rozpęd i wzbić się w powietrze. Po czym opadali na równy śnieg i pędzili dalej. Teraz wszystko wyglądało jakoś inaczej. Adam musiał się dobrze przyjrzeć, by się zorientować, na czym polega różnica. Patrzył ze zdumieniem i nie wierzył własnym oczom. Ten równy śnieg, gdzie normalnie lądowali po skoku, był teraz przykryty kępami trawy, tej samej wystającej trawy, która przebijała się przez śnieg w lesie dwadzieścia metrów dalej. Jak to możliwe? – zastanawiał się, przecież tego nie było tu jeszcze dzisiaj w południe, kiedy zjeżdżali tędy jeden po drugim. Adam opowiedział o swoich spostrzeżeniach ratownikowi. Ten jednak zignorował jego słowa. – To typowy upadek narciarski. Młodzi ludzie przeceniają swoje siły i umiejętności. Nie są na tyle przewidujący, aby zrezygnować z brawurowej jazdy. Czasem muszą za to zapłacić bardzo wysoką cenę – powiedział. Adam słuchał i jednocześnie nie słuchał wyjaśnień ratownika. Wiedział, że to jeden z najtragiczniejszych dni jego życia. Nie mógł w tym momencie w pełni racjonalnie myśleć. Wiedział jednak, że coś tu się nie zgadza. Te narty z różnym nastawieniem wiązań, teraz ta trawa, która leżała na śniegu niczym zerwana w lesie i narzucona na zjazd. Czy to mógł być zwykły przypadek, czy niefortunne zrządzenie losu, a może czyjeś zaplanowane działanie? Jakże tragiczne w skutkach dla ich młodego kolegi, a także dla nich. Zaczęło się ściemniać na dobre, wsiedli na skuter i wrócili do wioski. Tam czekał na nich jeden z pracowników obsługujących kolejkę linową. Uprzedzony przez ratownika siedział w samochodzie, aż przyjaciele Jacques’a zjadą skuterem. Zaczynało się ściemniać, chciał się znaleźć na autostradzie przed zachodem słońca. Późnym wieczorem dotarli do szpitala. Następnego dnia dostali informację od lekarza, że Jacques, utalentowany młody naukowiec z instytutu mikroelektroniki we Francji, wyśmienity narciarz hobbista zakończył swoje życie w wieku trzydziestu trzech lat. Umarł nad ranem na skutek wewnętrznego wylewu. Szok po tym przeżyciu doprowadzał Rebekę i Adama niemal do obłędu. Adam miał jednak silne przeczucie, że to nie była śmierć przypadkowa. Chciał poznać prawdę... Ale czy ją kiedykolwiek pozna? Czy jego przeczucia się potwierdzą? Czy czasem po prostu los płata figle?\n1 Często do godzin południowych San Francisco pogrążone jest we mgle rozciągającej się od zatoki. W połączeniu z szarością bardzo wczesnych godzin porannych powodowało to kiepską widoczność nawet na dobrze oświetlonych arteriach. Tego poranka szara i gęsta mgła spowiła niżej położone dzielnice aglomeracji. Musiała być chyba piąta lub szósta rano, bo ruch samochodowy był jeszcze względnie mały. Ulice świeciły pustkami. Jedynie sporadyczni przechodnie zakłócali spokój. Nawet bezdomni, którzy sypiali w kartonowych pudłach, nie robili hałasu. Czarna, niewielka ciężarówka z przyciemnionymi bocznymi szybami krążyła po okolicy już drugą godzinę. Wolno przemierzała miasto, jakby w poszukiwaniu bliżej nieokreślonego celu. Kierowca nosił szerokie, lekko przyciemniane okulary. Zupełnie zbędne, bo przecież pogarszały jedynie widoczność przy panującej widoczności. Musiały więc raczej skrywać wzrok i rysy twarzy szofera przed przypadkowym przechodniem. Auto poruszało się z prędkością 20–30 mil na godzinę, trzymając się blisko krawężnika. Kierowca czasem raptownie hamował i kierował wzrok na chodnik. Uważnie przyglądał się niektórym obiektom, które wydawały mu się szczególnie interesujące. Czasem mrugał światłami i czekał. Zdarzało się, że użył klaksonu, aby zwrócić na siebie uwagę. Zupełnie przeciwnie do wrażenia, jakie sprawiał początkowo – była to po prostu czarna ciężarówka w mglisty i szary poranek, jadąca bardzo powoli. A jednak. Kierowca zachowywał się, jakby za czymś węszył. Jednocześnie nie był zdecydowany i pozostawał bardzo ostrożny. Pojazd, miejscami obdrapany, nie miał w sobie nic szczególnego. Część poza segmentem kierowcy była całkowicie zasłonięta, pozbawiona jakichkolwiek szyb. Jedyne wejście do tylnej części znajdowało się z boku wozu. Drzwi sterowane elektrycznie z kokpitu rozsuwały się wzdłuż maski i nie trzeba było używać siły, aby elegancko wsiąść. Kierowca jechał główną ulicą z nadzieją, że ujrzy wreszcie obiekt swoich poszukiwań. Cierpliwość. Wtem w bocznej uliczce zobaczył mężczyznę w średnim wieku ubranego w brudne, podarte łachy. Ów mężczyzna posuwał się obojętnie przed siebie bez celu i pośpiechu. Sprawiał wrażenie bardzo zaniedbanego i samotnego. Kierowca gwałtownie zahamował i cofnął się do uliczki, którą właśnie mijał. Skręcił w nią i powolutku, spokojnie zbliżał się do mężczyzny. Kiedy zrównał się z przechodniem, opuścił szybę i spytał: – Witam pana. Jestem z organizacji charytatywnej, która zbiera ubrania i dożywia. Mamy też noclegownię parę przecznic stąd. Interesuje to pana? – A skąd wiesz, że mnie może w ogóle coś interesować. Odwal się pan i nie zawracaj mi głowy! Nie znam pana. – Mimo to zachęcam do skorzystania z naszego wsparcia. – Kierowca machnął folderem, gdzie umieszczono eleganckie zdjęcia posiłku, talerza ze smakowitym daniem, oraz budynku noclegowani dla bezdomnych. – Niech pan spojrzy, nie wszyscy wiedzą o naszej działalności. Nie jest pan w potrzebie? Mam sobie jechać? – Zaraz, zaraz. Hej, hej, nie odjeżdżaj pan. Wielu się tu kręci takich świrów, którzy chcą mi wcisnąć jakiś kit, a potem dokopać dla sportu. Poznaję ten budynek, ale nie wiedziałem, że tam się mieści noclegownia. – To proszę wsiąść, podwiozę pana i przedstawię wolontariuszom. Zapraszam do środka – zachęcał kierowca. Przechodzień zawahał się, już po wykonaniu kroku w stronę czarnego wozu. Widząc to, kierowca dodał lekko gazu i rzucił: – No nic, chciałem pomóc, na takiej samej zasadzie, jak pomagamy wielu ubogim. Wszyscy dostają darmowy ciepły posiłek. Kiedy jadłeś ciepłe ziemniaki i pieczeń cielęcą? Wskakuj! Nie bądź frajerem. Skutecznie rozwiał resztę wątpliwości przechodnia i przyciskiem uruchomił otwieranie drzwi. Biedak zadowolony, że wreszcie ktoś go zauważa i stara się bezinteresownie mu pomóc, przyspieszył kroku i wskoczył na tylne siedzenie. Drzwi zamknęły się za nim z lekkim trzaskiem. – Może się poczęstujesz tymczasem wodą lub kanapką? Zaraz będziemy na miejscu. I przedstawię cię podopiecznym z ośrodka pomocy społecznej – przemawiał ciepłym głosem kierowca. Ciężarówka żwawiej ruszyła do przodu. Kierowca włączył pewien przycisk umieszczony zaraz przy guziku sterowania klimatyzacją. Między tylną częścią a szoferką znajdowała się szyba, tak jak w niektórych taksówkach. Pasażer musiał używać mikrofonu wbudowanego w sufit pojazdu, aby móc się porozumieć z kierowcą. Teraz już nieco szybciej przemieszczali się przez ulice San Francisco. Zmierzali w stronę budynku, który widniał na zdjęciu w folderze. Ciężarówka jechała miarowo, nie wzbudzając niczyich podejrzeń. Wtem dało się słyszeć walenie w szybę tuż za głową kierowcy. Mocne trzy uderzenia musiały mieć swój powód. Szyba okazała się na tyle silna, że nawet nie pękła. Stukanie ręką okazało bardzo bolesne dla uderzającego i nie przyniosło żadnego skutku dla szyby. Po łomocie nastąpiła cisza. Pasażer jakby spokojnie usiadł na swoim fotelu. Dlaczego nie użył mikrofonu? Czego tak nagle chciał w tym momencie? Jednak kierowca nie wydawał się zdziwiony przebiegiem spraw. Prowadził w sposób bardzo opanowany, bez zakłóceń, tak jakby spodziewał się wszystkiego, co następowało. Po chwili, gdy już z tyłu nie dochodziły żadne dźwięki, zdecydował się wyjechać na peryferie. Rozpędził się i zmierzał w stronę drogi ekspresowej. Przemieszczał się na południe wzdłuż linii wybrzeża. Zwolnił dopiero, gdy wyjechali poza tereny zabudowane. Tutaj znów zdawało się, że czegoś szuka. Jechał wolniej i ostrożniej. Jest! Udało się, znalazł tę dróżkę. Wyłączył światła i skręcił w nieutwardzoną alejkę, która prowadziła do niewielkiego lasku. Szarzało, widział zarysy terenu. Tu zwolnił, wykręcił i stanął na poboczu. Przekręcił głowę i zajrzał do tylnej części samochodu. Przywieziony mężczyzna leżał na środku bez ruchu. Pora działać – pomyślał i otworzył przyciskiem drzwi do tylnej części samochodu. Pasażer mimo dużej ilości świeżego powietrza, która nagle napłynęła do środka, nawet się nie poruszył. Kierowca zdjął okulary i założył maskę tlenową. Wyszedł z kabiny i przeszedł na tył. Zaryglował za sobą drzwi do ciężarówki. Wreszcie się udało, od dwóch tygodni dopiero jeden dawca. Ale wreszcie jest, pomyślał beznamiętnie kierowca i chwycił za dłoń pasażera. Ta zwisała bezwładnie na jego ręce. Wyczuwalne tętno i żadnych powodów do niepokoju. Pasażer mocno zasnął pod wpływem środków usypiających rozpylonych w kabinie. Rozpylanie było uruchamiane przez regulator przy kierownicy pojazdu, obok sterowania klimatyzacją. Pasażer nie czuł żadnej różnicy, gdyż rozpylana substancja była bezwonna i dostawała się tą samą drogą, co ogrzewanie lub chłodzenie z klimatyzacji. Teraz będzie spał mocno przez pięć do sześciu godzin. Kierowca wcisnął zapalniczkę do papierosów, aby się rozgrzała do czerwoności, zacisnął metalową obręcz na lewym kciuku pasażera i włączył sprężarkę. W dłoń wstrzyknął środek znieczulający. Nie był ani lekarzem, ani pielęgniarzem. Przeczytał kiedyś w poradniku medycznym kilka akapitów mówiących o środkach znieczulających oraz o opatrywaniu ran. Teraz na żywioł wprowadzał tę wiedzę w życie. Po chwili metalowa obręcz obejmująca kciuk oszroniła się. Palec zaczął miejscami sinieć z zimna, lecz cała dłoń pozostawała ciepła. Po paru minutach podjął decyzję. Chwycił za cęgi i wsadził kciuk między ich szczypce. Energicznie i zdecydowanie zacisnął je, a odcięty kciuk spadł na torebkę plastikową. Teraz nie było chwili do stracenia. Krew sikała z palca. Chwycił za rozgrzaną zapalniczkę i przycisnął ją do dłoni w miejscu odciętego palca. Zasyczało. Krew zaczęła jedynie się sączyć. Kierowca owinął w folię odcięty palec i schował do przenośnej, turystycznej minilodówki, zasilanej z akumulatora samochodowego. We wnętrzu była temperatura bliska zeru. Ranę na dłoni pasażera opatrzył, aby zapobiec upływowi krwi i uniknąć infekcji. Gdy wszystko było już gotowe, chwycił pasażera za barki i wyciągnął z samochodu. Ten, mimo tak drastycznej i niespodziewanej amputacji, nie mrugnął nawet okiem. Sen i środek znieczulający działały skutecznie. Kierowca zaczynał się denerwować. Na dworze było coraz jaśniej, słońce podnosiło się nad horyzontem. Teraz trzeba było kończyć zadanie. Przeniósł bezdomnego kawałek dalej od drogi i zostawił w lasku opartego o pień. Ofiara powinna sobie poradzić, gdy się obudzi. On sam nie ryzykował wiele. Bezdomny przecież nie był nigdzie zameldowany, nie pracował, i to dawało możliwość niczym nieograniczonych działań. Kierowca nie ociągał się, wskoczył z powrotem do samochodu i odjechał. Światła włączył dopiero, jak jechał drogą asfaltową parę mil od zajścia. Teraz przed siebie, byle dalej od tego strasznego miejsca. Okaleczył nieznajomego mężczyznę. W ten niezwyczajny sposób zdobył zdrowy kciuk. Reszta się nie liczy. Pasażer już go nie obchodzi. Za kciuk dostanie kasę i to się w tej chwili liczyło. Kierowca prowadził już około godziny drogą na południe od San Francisco. Mimo zdenerwowania i chęci jak najszybszego dotarcia do celu, starał się nie przekraczać dozwolonej prędkości i nie łamać żadnych przepisów. Nie mógł sobie pozwolić na przypadkową wpadkę przy ewentualnej kontroli policyjnej. Wszystko przebiegało zgodnie z planem. Skręcił z drogi ekspresowej i wjechał na średniej wielkości osiedle domów ze sporymi ogrodami, położone przy wzgórzu na samej granicy niewielkiego lasku. W oddali, trochę na osobności, znajdowała sie posesja, do której zmierzał. Dotarł do bramy, wcisnął przycisk pilota i drzwi same zaczęły się rozsuwać. Przejechał i dotarł do szopy przy budynku. Zatrzymał samochód. Sięgnął po przenośną lodówkę i wszedł do środka. Skierował się od razu do piwnicy. To było niewielkie pomieszczenie, wypełnione przede wszystkim osprzętem hydraulicznym do rozprowadzenia ciepłej i zimnej wody po całym domu. Tu był także zainstalowany piec olejowy do ogrzewania zimą pomieszczeń oraz podtrzymywania ciepłoty wody do mycia. W kącie stała skrzynia na warzywa, które tu, w ciemności i niższej temperaturze mogły przetrwać całe miesiące. Obok stał drugi zbiornik, o wiele większy, gdzie hydrofor pompował wodę ze studni, aby utrzymać stałe ciśnienie pomiędzy dwa i pół a pięć atmosfer. Za zbiornikiem z zimną wodą znajdowały się małe drewniane drzwiczki. Wyglądały jak zamknięcie skrytki na narzędzia z finezyjną korbką i zameczkiem. Kierowca otworzył je, odblokował kolejne drzwiczki i zgrabnym ruchem ciała przedostał się na ich drugą stronę. To było niewielkie przejście do sąsiedniego pomieszczenia,. W nim zwisała z sufitu elegancka, dość nowoczesna lampa, która dawała silne światło, ściany były otynkowane, a przy niewielkim stoliku stała szeroka sofa. Całość sprawiała porządne wrażenie – ot, prawie normalny, skromnie urządzony, na tyle, by mógł spełniać swoje podstawowe funkcje, pokój. Jedyne, co go odróżniało od normalności, to był brak jakiegokolwiek okna, znajdował się wszak pod ziemią. W kącie obok szafy stała lodówka, jej górny segment stanowił zamrażalnik, prawie pusty. Kierowca szybko otworzył drzwiczki chłodziarki i umieścił tam zawartość przenośnej lodówki. Palec owinięty w folię miał tam trafić tak szybko, jak się da. I tak się stało. Na dzisiaj zadanie wykonał. Odetchnął z ulgą. Bezdomny zaczął się wybudzać. Czuł potworny ból w lewej dłoni. Co się stało? Skąd ta drzemka? Jak się tu znalazł i gdzie w ogóle jest? Spojrzał na lewą dłoń. Cholera, cała we krwi. Co to za opatrunek na lewym kciuku? Potwornie boli. Ale nie odważył się rozwinąć i zajrzeć, co się stało. Musi działać rozsądnie, aby nie zakazić rany, jakakolwiek by się okazała. Chciał dotrzeć do punktu pomocy medycznej. Zaczynał kojarzyć wydarzenia sprzed zaśnięcia. Ktoś go zaczepił w centrum miasta. Wsiadł do jakiegoś samochodu. Musiał być duży i ciemnego koloru. Potem czuł suchość w gardle. Dalej nic nie pamiętał. Teraz jest nowa rzeczywistość. Musi wstać i iść do jakichś osiedli ludzkich. Może uda się zadzwonić na policję? A może dotrze do stacji benzynowej lub jakiegoś supermarketu. Nie znał okolicy, nigdy tu nie był. Zresztą mało podróżował, odkąd stał się bezdomny. Jeśli w ogóle się przemieszczał, to na własnych nogach. Do kierowcy późnym rankiem zadzwonił Mago, oczekując sprawozdania. – Cześć, jak się mają sprawy? – Szefie, zadanie skończone. Udało się dzisiaj w nocy. Mam świeżą próbkę pierwszej jakości. Chłodzi się – mówił z ekscytacją i nadzieją na sowite wynagrodzenie. – Doskonale, przekażesz towar jak zwykle. Najlepiej jeszcze dzisiaj. Wstaw go do skrytki bankowej w chłodziarce turystycznej. Zapłata po tygodniu jak sprawdzimy towar. – I szybko się rozłączył, nie dając szansy na pogaduszki. Mago był zbyt doświadczony, aby wdawać się w dłuższe dyskusje. Wszystko mogło go zdradzić. Pragnął kontaktu jednostronnego i na razie udawało mu się to bez zastrzeżeń. Bezdomny ruszył polną drogą. Zobaczył świeży odcisk opon. Dobrze widoczny, bo przecież o tej porze dnia gleba była jeszcze wilgotna, a na trawie osiadła obfita rosa. Widział koleiny utworzone przez wykręcanie pojazdu kilka metrów od miejsca, w którym leżał. Dalej ślady były równomierne, lecz oczywiście podwójne, gdyż samochód tam dojeżdżał i stamtąd zawracał. W miarę maszerowania czuł się coraz słabiej. Krew zaczęła silniej wyciekać z jego dłoni. Wysiłek fizyczny powodował zaognienie się rany. Czuł obrzydzenie i wściekłość na tego, kto go tak okaleczył. Gdy skończyła się polna droga i zaczął asfalt, widoczne stały się brudne ślady kół. Te jednak wskazywały, że samochód nie jechał z powrotem do San Francisco. Bezdomny pamiętał, że wsiadł do auta w samym centrum miasta. Tymczasem samochód tam nie wracał, tylko odtąd kierował się na południe. Niestety, dalsze śledzenie jego trasy stawało się niemożliwe, gdyż ślady były coraz mniej wyraźne. Błoto szybko odlepiało się na czystym asfalcie od opon, które przy dużej prędkości same się oczyściły. Po półgodzinnym marszu dotarł do ulicznej budki telefonicznej przy jakimś rozjeździe. Wszedł do środka i chciał wykręcić darmowy numer do pomocy medycznej. Słuchawka była urwana. Czuł, że słabnie. Słaniał się z bólu i upływu krwi. Może ktoś się zatrzyma i mu pomoże. Nie miał już sił racjonalnie myśleć. Nic mu się w życiu nie udawało. Stracił pracę, dom i rodzinę. A teraz jeszcze tracił krew przez sączącą się ranę w lewej dłoni. Oparł głowę o szklaną ścianę budki telefonicznej i wyciągnął nogi przed siebie.\n2 Rodzice Maud pochodzili z Maroka. Wyemigrowali rok po ślubie i osiedlili się we Francji. Trzy lata później na świat przyszła w Marsylii ich pierwsza i jedyna córeczka. Całą edukację zawdzięczała świetnemu systemowi francuskiej oświaty, który umożliwiał podjęcie studiów na dobrej uczelni w Grenoble również biednym imigrantom z Afryki. Maud i Jacques poznali się na przedostatnim roku jej studiów. Wówczas on zaczynał doktorat w instytucie mikroelektroniki, parę kilometrów na zachód od Grenoble. Wkrótce potem zamieszkali razem. To była nie lada decyzja ze względu na relację z jej rodziną. Muzułmanie uważali, że kobieta powinna wyjść za muzułmanina, tymczasem mężczyzna w tej kulturze nie miał takiego obowiązku. Złamanie tej reguły groziło nawet egzekucją wykonywaną przez konserwatywnych członków rodziny. Początkowo rodzice Maud o niczym nie wiedzieli. Jacques wyprowadzał się z mieszkania, gdy oni przyjeżdżali z wizytą. Po pewnym czasie matka Maud zapewne zaczęła się domyślać. Wolała jednak nie ujawniać swoich przypuszczeń, aby nie denerwować męża i nie niszczyć szczęścia córki w samym zarodku. Maud starała się zadbać o swoje szczęście samodzielnie, w mniejszym stopniu bacząc na opinię rodziny. Po pewnym czasie jej wybór został zaakceptowany. Grenoble jest położone niezwykle malowniczo. Z miasta leżącego w szerokiej dolinie alpejskiej przez ponad połowę roku widać ośnieżone szczyty. Na wiosnę nurt rzek staje się wartki, topniejące śniegi uwalniają olbrzymie masy wody. Już w kwietniu zaczyna być przyjemnie ciepło. A lata są bardzo gorące. Jak to się mówi: żyć nie umierać. Mieszkanie, które wynajmowali Jacques i Maud, znajdowało się w północnej części miasta, blisko wyjazdu autostradą w stronę Chambéry. Ich balkon skierowany na południe, z widokiem na okoliczny park, był idealnym miejscem do odpoczynku po południu lub wieczorem. Maud zawsze przychodziła zaraz po zajęciach z uczelni, szykowała szybko coś do jedzenia i czekała na Jacques’a, aż wróci do domu z pracy. Czasem zachodziła do biblioteki, aby wybrać sobie książkę. Jacques zwykle pojawiał się około siódmej wieczorem. Ich pierwszy rok spędzony pod jednym dachem to zgodny i pełen miłości okres dla obojga. Maud bardzo ceniła sobie inteligencję Jacques’a, lubiła jego delikatność i to, że potrafił okazać jej tyle zrozumienia i ciepła. Jako jeden z nielicznych mężczyzn potrafił zrozumieć złożoność jej położenia, mając na uwadze odmienność kultury kraju, z którego wywodzili się jej rodzice. Był dla niej zawsze czarujący, do niedawna potrafił poświęcić jej dużo czasu i go uatrakcyjnić. Jak niemalże każda kobieta narzekała, że zbyt się angażuje w swoją pracę, doktorat, badania, konferencje. Dla Jacques’a nauka była treścią i pasją życia, dlatego niełatwo mu było sprostać wszystkim wymaganiom żony. Im bliżej terminu obrony pracy doktorskiej, tym dłużej pracował. Maud była to w stanie znieść, jeśli tylko był w domu i mogła czuć jego obecność. Jacques był od samego początku zauroczony ciemnowłosą studentką informatyki. Bardzo imponowało mu jej opanowanie i spokój, a jednocześnie namiętność uczuć, jakimi go obdarzała. – Kochanie, może masz ochotę napić się herbaty, właśnie przygotowałam świeżą – spytała Maud. – Czemu dzisiaj tak późno wróciłeś do domu? Przychodzisz coraz później, źle się z tym czuję – wyraziła swoje pretensje. – Zostałem dłużej, by przypilnować eksperymentów. W ostatniej chwili promotor zasugerował zmiany i musiałem przeprogramować parametry. To zajęło mi około godziny, a potem wpadłem w korek na autostradzie. Obwodnica jest w tym tygodniu w przebudowie – wyjaśniał Jacques. – Nie lubię spędzać sama wieczorów, pragnę je spędzać z tobą. – Jeszcze tylko parę miesięcy i będzie spokój. Skończę doświadczenia, zajmę się pisaniem i będę mógł to robić w domu. – Jacques oderwał głowę od komputera. – Czy ktoś dzwonił do ciebie na komórkę, zanim wyszłam z kuchni? – spytała Maud. – Pomyłka, nie odebrałem. Numer nieznajomy. Maud zajęła się czytaniem wypożyczonej książki. Dla niej lektura była nie tylko metodą na wypełnienie czasu, była też jakby prowadzeniem równoległego życia. Uczestniczyła w życiu bohaterów tak jak w swoim. Z jednym wyjątkiem – mogła przerwać je w dowolnym momencie i wrócić do własnego, jeśli tamto stawało się zbyt trudne do zniesienia. Jacques odebrał SMS-a i zwrócił się do Maud. – Niestety muszę jeszcze wyjść do instytutu na dwie godziny. Są problemy z eksperymentem. Potrzebują, abym obejrzał próbki, zanim nastąpi dalszy proces. Przepraszam kochanie, wrócę tak szybko, jak to możliwe. – Wybiegł z domu bez dodatkowych wyjaśnień. Maud popatrzyła za nim z troską, podobna sytuacja zdarzała się już trzeci raz z rzędu w tym tygodniu. On chyba postradał zmysły. Coraz częściej zostawia mnie samą. Popatrzyła przez okno za oddalającym się peugeotem z nieukrywanym żalem. Miała nadzieję, że ta sytuacja się odmieni, gdy Jacques obroni doktorat. Chciałaby spędzać wieczory razem z mężem. Nie lubiła, że jest pozostawiana tyle czasu sama. Wróciła do czytania. Miała nadzieję, że zanim zaśnie, Jacques już wróci do domu. Zbliżała się północ. Skończyła czytać kolejny rozdział. Zdecydowała się zadzwonić na jego telefon komórkowy, nikt nie odbierał. Włączyła się sekretarka. Spróbowała ponownie. Bez skutku. Pomyślała, że może komórkę zostawił w kurtce i jej nie słyszy. W takim razie zadzwoniła na telefon stacjonarny do gabinetu Jacques’a. Odebrał kolega i powiedział, że od półtorej godziny nie widział go, pewnie poszedł do laboratorium. Na szczęście miała numer do laboratorium. Wykręciła od razu. Cisza, nikt nie odbiera. Poważnie się zaniepokoiła. Położyła głowę na poduszce i zaczęła rozmyślać. Przecież tak bardzo prosiła go, aby nosił komórkę przy sobie. Takie sytuacje kiedyś się nie zdarzały. Po chwili rozbrzmiał telefon w sypialni. Dzwonił Jacques: – Kochanie, właśnie skończyłem. Będę za 20 minut, wychodzę z budynku. – Czekam na ciebie z niecierpliwością, mój drogi. Jedź ostrożnie. Na razie. Kiedy odkładała słuchawkę, wydawało jej się, że Jacques jest lekko zadyszany i zdenerwowany. Pracował cały dzień, to i humor mu przestał dopisywać. W niecałe pół godziny Jacques leżał koło niej w łóżku. Odwrócony do niej plecami, przytulony do poduszki. – Czemu on mnie nawet nie przytuli na dobranoc?, pomyślała Maud. Następnego ranka nie robiła mu wyrzutów, wiedziała, że to nic nie zmieni. Jacques nie słuchał jej wymówek w sprawie godzin spędzanych poza domem. Uważał, że ten czas mu się po prostu należy. Zjedli razem śniadanie, Jacques odwiózł Maud na uniwersytet, ucałował ją szybko w policzek. – Udanego dnia, trzymaj się ciepło – rzucił na pożegnanie i ruszył w stronę autostrady, aby dotrzeć jeszcze przed porannym korkiem do instytutu. Zajechał na parking, zostawił samochód na, o dziwo, wolnym jeszcze, zacienionym miejscu pod drzewem. Wszedł jako jeden z pierwszych do budynku. Przychodząc wcześnie rano, miał możliwość odpowiedzenia na wszystkie maile, krótkie przejrzenie elektronicznego wydania gazety i na małą kawę z kolegami. Tymczasem otrzymał komunikat na pager, że jego wafery czekają na inspekcję i powinien się udać do laboratorium. Nowoczesne laboratorium tak z zewnątrz, jak i od wewnątrz przypominało budowlę przeniesioną żywcem z filmu science fiction. Panowała tam idealna czystość, potrzebna do wykonywania eksperymentów na waferach krzemowych. Wafer to okrągła płytka krzemowa o grubości około jednego milimetra. Laboratorium prowadziło badania na waferach o średnicy ośmiu i dwunastu cali. Im większa średnica wafera, tym więcej można na nim pomieścić tranzystorów, a w konsekwencji układów scalonych. Aby wytworzyć tranzystor, należało wykonać setki czynności w ściśle określonej kolejności, w odpowiedniej temperaturze otoczenia i ustalonej wilgotności. Nawet niewielkie zanieczyszczenia, które dostałyby się do środka laboratorium, mogłyby zaburzyć działanie tranzystorów. Cienki włos, który pozostałby na waferze, mógł być przyczyną zwarć lub wadliwego procesu. Podwyższone stężenie niektórych gazów, na przykład wydychanych przez człowieka, lub zanieczyszczeń docierających z ulicy, oznaczałoby fiasko całej pracy eksperymentalnej. Jednym z największych wyzwań dla projektantów i budowniczych ośrodka naukowego była więc izolacja wszystkiego, co się znajdowało wewnątrz od wszelkich zanieczyszczeń i docierających drgań. Drgania przenoszą się z dużą łatwością i przy wytwarzaniu urządzeń wielkości kilkudziesięciu nanometrów1 mogą kompletnie zrujnować precyzję wykonywanych czynności przez superdokładne urządzenia do litografii. Cały budynek został postawiony na wielkich palach, a ich połączenia ze szkieletem konstrukcji to wielkie amortyzatory. Dzięki temu nawet drgania od samochodów na autostradzie lub wielkich pomp w mieście nie były w stanie dotrzeć do środka. Wewnątrz laboratorium panowało niewielkie nadciśnienie, którego funkcja polegała raczej na wydmuchiwaniu powietrza przez szczeliny niż zasysaniu wszystkiego, co się znajdowało na zewnątrz i stanowiło potencjalne zagrożenie dla eksperymentów. Jacques skierował swe kroki do laboratorium. Pierwsze drzwi otwierały się po zarejestrowaniu się kluczem elektronicznym. Tylko osoby uprawnione miały wstęp do środka. Znalazł się w przebieralni, zmienił obuwie na ochronne. Były to sznurowane buty z utwardzoną powłoczką, która miała zabezpieczyć stopę zarówno przed ewentualnym zmiażdżeniem, jak i wylaniem się na nią kwasu do wytrawiania. Na te specjalne buty założył foliowe ochraniacze, a na siebie wciągnął biały kombinezon ze ściągaczami przy kostkach i dłoniach. Włożył na włosy kapturek i naciągnął wielką czapę z osłoną na twarz. Jedynie oczy pozostawały odsłonięte, na nie nałożył okulary ochronne. Zapiął się na suwak i sięgnął po gumowe buty z długimi cholewami. Mógł dopiero je włożyć po przekroczeniu bramki na specjalnie przygotowanej podłodze. Zanim wszedł do właściwego laboratorium, musiał jeszcze odczekać w komorze z silnym nawiewem powietrza, które gwarantowało, że nie wniesie ze sobą żadnych pyłów. Wejście do laboratorium to cały rytuał, który musi być ściśle przestrzegany, w przeciwnym razie detektory zaczną alarmować o zanieczyszczeniach. Jacques skierował się w stronę półek po pudło z waferami. Dźwignął je i przeniósł do stanowiska z mikroskopem optycznym. Wyciągnął pierwszy wafer za pomocą specjalnej zassawki i położył go na stoliczku pod soczewką. Powierzchnia wafera wyglądała tak, jak się spodziewał. Wszelkie linie i krawędzie struktur po trawieniu były równe i czyste. Nawet mniejsze obiekty wyglądały dobrze. Postanowił sprawdzić resztę waferów, było ich razem 23 sztuki w jednym pudełku. Na pierwszy rzut oka wszystkie wyglądały identycznie, w rzeczywistości każdy różnił się od kolejnego niewielkimi detalami procesu, który był szczegółowo badany w tym eksperymencie. Jacques siedział pochylony nad wziernikiem mikroskopu i przeglądał wafery w skupieniu. Wtem poczuł na plecach lekkie klepnięcie, to była koleżanka z biura – Josephine. Uśmiechnął się do niej, poznał ją po oczach. W tym kombinezonie bardzo trudno było kogokolwiek rozpoznać. Udawało się to przez rozróżnienie charakterystycznych cech, jak wzrost, kształt tułowia, sposób chodzenia i właśnie oczy. Zrobiło mu się niezwykle przyjemnie. Josephine zagadnęła go: – Jacques, co powiesz na wspólny lunch. Spotkamy się w stołówce o 12.30? – Jasne, chętnie– zgodził się szybko. Lubił jej towarzystwo. Odkąd zaczęła pracować jako laborantka i pojawiać się na ich piętrze, spędzał z nią trochę czasu. Josephine była rodowitą Francuzką z długimi ciemnymi włosami i dużymi oczami. Mężczyźni chętnie przebywali w jej towarzystwie, miała naturalny wdzięk i była bardzo ambitna, a przy tym inteligentna. To się bardzo Jacques’owi podobało. – Będę czekał na ciebie w środku przy stoliku obok okna od ogrodu – dodał. Powoli wracał do inspekcji swoich waferów, w środku odczuwał jednak ekscytację. Nie wiedział, co to znaczy. Czuł jedynie, że Josephine ma niepowtarzalny wdzięk i ciekawą osobowość. Przecież nic złego spędzić z nią pół godziny na obiedzie. Skończył przeglądanie waferów, odniósł pudełko na półkę i zarejestrował w systemie komputerowym, że są gotowe do kolejnych procesów. W ten sposób dał sygnał operatorowi, że eksperyment może bezpiecznie być kontynuowany. Maud skończyła poranne zajęcia już o 11.45. Miała nieplanowaną, kilkugodzinną przerwę do 16.00. System komputerowy w sali, w której miała mieć ćwiczenia, był zainfekowany wirusem i informatycy potrzebowali czasu, aby usunąć usterki. Wyszła z sali wykładowej na korytarz. Spojrzała na zegarek, poczuła, że jest trochę głodna. Sięgnęła po kanapkę. Zastanawiała się, co może robić do 16.00? Wracać do domu? Spędzić ten czas ze znajomymi, pójść do centrum sportowego? A może pojechać autobusem do Jacques’a? To zajmie niecałe pół godziny, a spędzi z nim trochę czasu, którego ostatnio mieli mniej dla siebie. Ucieszyła się bardzo z tego pomysłu i pomyślała, że zrobi mu niespodziankę! Pobiegła na przystanek autobusowy. Autobus zjechał z autostrady i zatrzymał się na przystanku zbudowanym specjalnie dla pracowników instytutu. Wysiadła i skierowała się do wejścia. Wartownik znał ją z widzenia, gdyż miała kiedyś tu ćwiczenia, jeszcze na trzecim roku studiów. Znała wszystko bardzo dobrze. Pomyślała, że pójdzie prosto do stołówki. Jacques lubił pojawiać się o tej porze na lunchu. Zrobi mu miłą niespodziankę. Będą znów razem. Weszła do środka budynku, chwyciła tacę, wzięła sztućce i wybrała danie. Na deser zafundowała sobie mały pudding. Przy kasach nie było kolejek i szybko przeszła na salę jadalną. Chciała zająć jakieś miejsce, lecz zauważyła Jacques’a przy oknie. Był taki radosny i zrelaksowany. Wydał jej się taki, jakiego pamiętała jeszcze parę miesięcy temu. Skierowała się w jego stronę. Jej uwagę zwróciła kobieta, odwrócona do niej plecami, z długimi, ciemnymi włosami. To z nią tak radośnie rozmawiał Jacques. Entuzjazm Maud z powodu wspólnego lunchu z mężem topniał w miarę, jak się zbliżała do stolika. Instynkt jej podpowiadał, że to jest bardziej zażyła znajomość. Widziała to w twarzy swojego męża. Takiej radości w jego oczach nie udało jej się wywołać już od dłuższego czasu. Gdy podeszła do stolika, przy którym siedział Jacques, czuła wewnętrzne drżenie. Poczuła niepokój, po raz pierwszy od początku trwania ich małżeństwa, że coś może się zepsuć. – Ach, witam cię serdecznie, proszę siadaj, to jest Josephine. – Na twarzy Jacques’a widać było pewne zakłopotanie. Pocałował Maud w policzki. – Cześć. – Podała rękę kobiecie naprzeciwko. – Odwołano laboratorium z informatyki i postanowiłam cię odwiedzić, cieszysz się? – Pewnie, co za miła niespodzianka! – wykrzyknął Jacques. On nigdy nie jest taki krzykliwy, pomyślała Maud. To muszą być udawane emocje, nie zniosę tego! Kim jest ta kobieta? Spojrzała na Josephine z wymowną miną. – Jestem tu od paru miesięcy – przerwała milczenie Josephine. – Niebawem rozpocznę własną pracę badawczą. Jacques mnie bardzo wspiera... – uśmiechnęła się w stronę Jacques’a tak, że Maud aż zrobiło się niedobrze. – Tak, Josephine podjęła pracę u nas pięć miesięcy temu i świetnie się zapowiada. Jak się czujesz, kochanie? – spytał, gdyż zauważył niewyraźną minę Maud. Maud czuła instynktownie, jak jej świat, który zdawał otwierać przed nią szerokie wrota ku wspaniałej przyszłości, odkąd poznała i poślubiła Jacques’a, nagle zaczął powoli się kruszyć. Jakby jedna chwila wątpliwości ten świat nadwątliła, przycisnęła do twardej skały samotności. Kobiety czują o wiele więcej, niż widzą. A to, co zobaczyła Maud, było dla niej silnym ostrzeżeniem. Lunch minął w sztucznej atmosferze wzajemnych uprzejmości. Ale Maud wiedziała, że nikt się dobrze nie bawił. Patrzyła przez okno na śliczne zielone liście i myślała. Przypominała sobie, jak to Jacques wymykał się z domu pod pozorem dodatkowych eksperymentów. W pracy bywał do późna, a ostatnio zaczął opuszczać własną żonę nawet w soboty. Ile było w tym prawdy, że zbliżający się termin obrony coraz bardziej go angażuje? Nie miała pewności... Postanowiła się przekonać. Knuła plan. Trzeba wiedzieć, na czym się stoi. A może jej przeczucia są mylne? Może nie musi się o nic obawiać. Wątpliwości były na tyle silne, że należało się upewnić. – Skoncentruj myśli i wkrocz do działania – myślała z przejęciem Maud. 1 nanometr = 0,000000001 metra.\n3 Jacques krzątał się w kuchni, kiedy Maud otwierała drzwi wejściowe. Zdjęła palto, zrzuciła buty i poszła umyć twarz i ręce. Powędrowała potem do swojego pokoju. Przebrała się szybko w piżamę i rzuciła na łóżko. Było jej smutno. Sięgnęła po książkę, lecz nie mogła się skoncentrować. Odłożyła ją i zasnęła. Nie słyszała, jak Jacques później wśliznął się obok niej. Rano odbyli uspokajającą rozmowę i Maud odzyskała humor. Jacques potrafił swoją przemową udowodnić, że ją docenia, pochwalić i sprawić, że znów czuła się świetnie. Umiał tak pokierować rozmową i użyć takich argumentów, że Maud jej przypuszczenia wydały się mało ważne. Wierzyła mu, bo bardzo tego chciała. Nie dopuszczała myśli, że go kiedyś może stracić. Chwilowo wszystko wróciło do normy. Była sobota i postanowili, że ten weekend spędzą razem. To ostatni weekend przed ich małym rozstaniem. Za kilka dni Jacques miał lecieć do San Francisco na konferencję. Dzień zaczęli od zakupów. Maud, jak przystało na typową kobietę, uwielbiała chodzić po sklepach, przymierzać ubrania, porównywać ceny, tkaniny i wzory. Wszystko po to, aby z tysiąca przejrzanych rzeczy, kupić tę jedną, najwspanialszą, w której czuła się niezwykle. Kiedy była już naprawdę zmęczona i głodna, poszli razem do restauracji z widokiem na ośnieżone szczyty Alp. Zajęli stolik przy oknie. Maud, miała ochotę porozmawiać dłużej o wczorajszym spotkaniu na lunchu. Jakby do końca nie czuła się uspokojona. Nie wiedziała, jak zacząć. Wreszcie spytała: – Czy długo znasz Josephine? – Poznałem ją całkiem niedawno. Wpadła kiedyś do nas na piętro, aby omówić z kolegą eksperyment, a natknęła się na mnie. Zaprowadziłem ją do niego. Potem widywaliśmy się sporadycznie. Nie przejmuj się kochanie, to zwykła koleżanka. – Tak po prostu chciałam wiedzieć. Dla mnie to ważne. Widzisz, ja cię bardzo kocham. – Rozumiem cię, ja też cię kocham. Zamówmy coś do jedzenia, kelner się zbliża. Kelner odebrał zamówienie i oddalił się do sąsiedniego stolika. – Czy ona też leci do San Francisco? – Nie, raczej nie. Zaczęła pracę ledwie pięć miesięcy temu. Potrzebuje więcej czasu, aby się wdrożyć w temat. Ale jest na tyle zdolna, że kiedyś na pewno poleci. Zostawmy ten temat... – OK, idziemy dzisiaj wieczorem do kina? Czy raczej nie masz ochoty? – spytała Maud. – Mam ochotę, oczywiście. Pójdźmy. Lecz chciałbym wcześniej wrócić do domu i przejrzeć rzeczy do spakowania przed wylotem. – Wylatujesz we wtorek? – Tak, o ósmej rano. Najpierw krótki lot z Lyonu do Paryża, a potem jedenaście godzin do San Francisco. Na miejscu będę wczesnym popołudniem. Zamierzam przespać się w samolocie. Tak duża zmiana strefy czasowej może mnie wykończyć. Będę na nogach o wiele dłużej niż zwykle. Teraz marzę, aby tam dotrzeć. – Pomogę ci się spakować. Mam nadzieję, że masz jakąś białą koszulę z czystym kołnierzykiem. – Kochanie, jak miło, zawsze mogę na ciebie liczyć – ucieszył się Jacques. – Chodźmy już. Opuścili restaurację i wsiedli do autobusu. Resztę dnia spędzili tak, jak zaplanowali. Nawet Jacques, który wierzył w to, co powiedział żonie w restauracji, nie mógł przypuszczać, że będzie zupełnie inaczej, niż się sam spodziewał.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Splot-ebookRO/p020935i020" target="_blank" title="Splot [Adrian Victorsky] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Splot [Adrian Victorsky] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Czy powiemy w jakiej cenie pokoje do wynajęcia Puck nam oferuje? - whitehorsecharters.co.uk\nKiedy chcemy mieć gwarancję, że w czasie naszego wyjazdu będziemy mieli szansę wykorzystywać z noclegu wysokiej jakości, to powinniśmy zacząć go jak najwcześniej obmyślić.\nTo znaczy, że uważnie musimy się przypatrzeć przeróżnym propozycjom.\nCzy powiemy w jakim miejscu pokoje do wynajęcia Puck nam zaprezentuje?\nChcąc wynająć dla siebie nocleg w czasie wyjazdu, obowiązkowo powinniśmy zobaczyć, które propozycje będą się przed nami otwierały. Ma szansę się wtedy okazać, że takie pokoje do wynajęcia Puck posiada w korzystnej kwocie, a dodatkowo będziemy mieli możliwość liczyć na odpowiednią jakość usług. Możemy je nająć w prywatnych domach, albo w hotelach, w zależności od tego, czego konkretnie spodziewamy się od takich ofert. Trzeba zaznaczyć, że pokoje do wynajęcia Puck oferuje niesamowicie zróżnicowane, więc każdy odnajdzie coś odpowiedniego dla siebie.\nPotrzeba sprawdzić jakie Zatoka Pucka noclegi (https://mojekonferencje.pl/warszawa/eurocentrum-konferencyjne) ma szansę nam zaproponować\nNależy spojrzeć na różnorakie oferty, tak by mieć szansę później zaznaczyć, które z nich okażą się być dla nas właściwe. Trzeba zaznaczyć, że Zatoka Pucka noclegi oferuje nam przez calutki rok, więc będziemy mogli się tam zatrzymać wtenczas, gdy będzie nam najwygodniej.


End game w The Division 2. Ponad godzina nagrań wideo - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościEnd game w The Division 2. Ponad godzina nagrań wideo\nPaweł Musiolik 04.02.2019 18:30\nPoza początkiem gry, Ubisoft pozwolił nam sprawdzić w Tom Clancy's The Division 2 zawartość tzw. end game'u, czyli tego, co będzie na nas czekało po ukończeniu linii fabularnej.\nDo end game'u w Tom Clancy's The Division 2 szwedzkie studio Massive przykłada ogromną uwagę, chcąc by już od dnia premiery mieliśmy co robić po zaliczeniu fabuły. Jedną z aktywności będą specjalne misje z czwartą frakcją - Black Tusks.\nDwie z nich pozwolono nam sprawdzić. Te materiały pochodzą z wersji przygotowanej na PC.\nNastępna wiadomość: Zakończenie The Walking Dead: The Final Season w marcu. Gra jednocześnie trafi do pudełek Skybound Games potwierdziło datę premiery zakończenia The Walking Dead: The Final Season. Oczekiwany przez wielu odcinek zadebiutuje w marcu i gracze...


① Apartment 26 - Kortowo Olsztyn - tanie noclegi w Olsztynie z rezerwacją online\n18 Jana Heweliusza\nObiekt Apartment 26 - Kortowo usytuowany jest w Olsztynie, 4,3 km od planetarium. Stadion OSiR oddalony jest od niego o 5 km, a dworzec autobusowy – o 7 km. Ten apartament z widokiem na jezioro mieści się w budynku z 2011 r.\nApartament obejmuje sypialnię, salon, jadalnię, w pełni wyposażoną kuchnię ze zmywarką do naczyń i łazienkę. W apartamencie znajduje się telewizor z płaskim ekranem.\nJezioro Kortowskie oddalone jest od apartamentu o 2,5 km. Odległość od najbliższego lotniska – portu lotniczego Olsztyn-Mazury – wynosi 60 km.\nA może Zatorze?, Olsztyn


Bank - depozytariusz – Gorące tematy – Biznes i prawo gospodarcze - Gazeta Prawna - wiadomości, podatki, prawo, biznes i finanse\nBank depozytariusz – bank pełniący funkcję depozytariusza wobec wskazanych grup podmiotów rynku kapitałowego.\nRynek kapitałowy to wzorzec rynku: transparentny, z najwyższymi standardami. Tak przynajmniej chcielibyśmy o nim myśleć.\nKlienci banków mogą spać spokojnie. System bankowy jest bezpieczny\nNie ma powodu do niepokoju, jeśli chodzi o klientów banków, chociaż sytuacja z KNF jest trudna - zapewnia Joanna Erdman, wiceprezes ING Banku Śląskiego.


Послуги вантажників | Безкоштовна тестова зміна | haski.ua\nPrace załadunkowe i rozładunkowe polegają na przemieszczaniu towarów na różne sposoby. Istnieją 2 główne sposoby wykonania powyższych prac: ręczny lub zа pomocą urządzeń technicznych.\n– Na jakim rodzaju transportu i w jakiej ilości ładunki trafiają do magazynu?\n– W jakiej postaci (typ opakowania) ładunki są dostarczane?\n– W jakie miejsce towar jest wyładowywany (na podest, na podłogę)?\n– Jakie działania przewiduje rozładowanie palet (czy tylko wyładowanie palet, czy też sortowanie, repaletyzacja, przemieszczenie w inne miejsce)?\n– W jaki sposób odbywa się rozładunek: ręcznie czy zwykłym wózkiem widłowym)?\n– Ile SKU są w magazynie oraz ile zwykle dostarczane jest w tirze (kontenerze etc.)?\n– Ile dostaw (tir, palet etc.) dostarcza się za jedną zmianę?


Lekarze usunęli potężną narośl z twarzy dziecka. To, co było pod spodem sprawiło, że wszyscy mieli łzy w oczach. – Polubione.pl\nHome ludzie Lekarze usunęli potężną narośl z twarzy dziecka. To, co było pod spodem sprawiło, że wszyscy mieli łzy w oczach.\n46-letnia Valeka Riegel była w szoku, gdy zobaczyła swojego syna po raz pierwszy. Większość jego twarzy pokrywała wielka narośl i matka nie mogła nawet spojrzeć swojemu dziecku w oczy.\nOczywiście, rodzice byli zaniepokojeni już gdy pierwszy raz zobaczyli swoje dziecko na USG. Było widać, że ich syn ma coś dużego na twarzy.\nOdkryli, że dziecko cierpiało na przepuklinę mózgową. Jest to bardzo rzadka choroba. Statystycznie 1 na 12,200 dzieci rodzi się z tą wadą. Gdy Valeka po raz pierwszy zobaczyła swojego syna, nie mogła przestać płakać.\n– „Widziałam tylko wielki worek i malutkie usta. Nie widziałam oczu, nosa, ani rzęs” – powiedziała w wywiadzie.\nMały Zakary był ogólnie w dobrym stanie. Miał jednak trudności z oddychaniem i jedzeniem ze względu na przepuklinę. Trafił do szpitala dziecięcego w Cincinnati, gdzie 22 lekarzy chirurgicznie usunęło worek.\nPo długiej i skomplikowanej operacji, matka mogła po raz pierwszy naprawdę spojrzeć na swojego syna. Narośl zniknęła, a chłopiec mógł w końcu normalnie oddychać i jeść. Gdy Valeka zobaczyła, jak zmienił się Zakary nie mogła przestać płakać.\n– „Płakałam, bo nie miałam pojęcia iż ma tak piękne i długie rzęsy oraz wielkie, brązowe oczy. Były perfekcyjne.”\nMatka tłumaczy, że Zakary miał problem przyzwyczaić się, że nie ma już wielkiego worka na jego twarzy.\n– „Przez pierwsze kilka dni dotykał się po twarzy, jakby nie docierało do niego, że już tego nie ma.”\nPoniżej możesz obejrzeć film o małym Zakarym:\ntagi: chore dziecko przepuklina mózgu Valeka Riegel wada wrodzona\nGdy spała, jej poduszka się zapaliła. Spojrzała, co było pod spodem i doznała szoku!\nWszyscy myśleli, że ta 35-letnia alkoholiczka jest w ciąży. Jednak w jej brzuchu nie było dziecka!\nKate Middleton zobaczyła 10-letniego chłopca w tłumie. Wystarczyło jedno spojrzenie i wiedziała, że coś jest nie tak.\n25-letnia matka nagle zmarła. Kiedy rodzina otwiera jej kuchenną szafkę, odkrywa coś szokującego.


Polip na macicy | WP abcZdrowie\nPolip macicy jest to zmiana, która występują u wielu kobiet. (...) Polip macicy - leczenie Polip szyjki macicy może być leczony na na podstawie badania...\nPolip endometrialny to zmiany rozrostowe błony śluzowej macicy. Polipy te są widoczne gołym okiem. (...) Polip błony śluzowej macicy nieuszypułkowany ma kształt kolisty.\nWarto jednak wiedzieć, że polipy mogą pojawić się też w macicy czy nosie. Co to jest polip? (...) Polip macicy Polipy, które rozrastają się w narządach rodnych kobiet często nie...\nJakie badanie wykryje polipa macicy? Czy taki polip jest przeszkoda w zajściu w ciążę? Czy trzeba go usunąć, czy można jakoś leczyć? Jeśli usunąć, to jak?Witam! Polip endometrium (czyli błony śluzowej macicy) może powodować problemy z płodnością. Diagnozuje...\nWitam, mam pytanie o polip ok 6mm na szyjce macicy, który pojawił się u mnie ok 2 miesiące po wyjęciu wkładki hormonalnej Mirena. Czy to możliwe, że usunięcie wkładki wpłynęło na wahania hormonów i pojawienie się polipa? Do tej pory nie miałam żadnych...\nCo znaczy określone niezapalne schorzenie macicy?\n: Co znaczy współistniejąceN85.8 inne określone niezapalne schorzenie macicy .jestem po histeroskopii i łyżeczkowaniu.usunieto mi polip jamy macicy i polip na trzonie macicya coś więcej w opisie? samo kodowanie ciężko brać wiarygodne i nie przedstawia...\nCo znaczy takie określone niezapalne schorzenie macicy?\nCo znaczy określone niezapalne schorzenie macicy? : Co znaczy współistniejąceN85.8 inne określone niezapalne schorzenie macicy .jestem po histeroskopii i łyżeczkowaniu.usunieto mi polip jamy macicy i polip na trzonie macicy.badanie histeroskopi:polypus...\nCo oznacza polip na macicy?\nwitam zdiagnozowano u mnie polipa na macicy niebawem mam zabieg prosze o pare slow na ten temat serdecznie pozdrawiamWitam serdecznie. Polipy macicy to niewielkie fragmenty przerośniętej błony śluzowej. Najczęściej występujący polip uszypułowany...\nCzy martwić się tym wynikiem po hiteroskopii?\nDzień dobry! Jestem po zabiegu histeroskopii (mam 47 lat) - wynik histopatologii to polip śluzowy szyjki macicy i polip gruczołowy jamy macicy, błona śluzowa endometrium w normie. Rozumiem, że nie ma się czym martwić?szanowna Pani są to zmiany łagodne\nZmiana typu Carcinoma Urottieale papillare LG\nPolip o średnicy 0,5 cm(polip macicy) w którym wykryto zmianę nowotworową (zmiana typu Carcinoma Urottieale papillare LG).Czy taki rak może naciekać lub dawać przerzuty? Dodam ze usunięto mi całą macice z powodu mięsniaka.Polip był nie widoczny przy badaniu...\nPolip endometrium • Histerektomia • Jak przebiega badanie ginekologiczne • Badania ginekologiczne • Macica przydatki usuniecie • endometrium • endometrium macicy • Polip szyjki macicy leczenie • Polip szyjki macicy objawy • Polipy jelita grubego • zdrowie_indeks • kobiece dolegliwości • Zapalenie macicy objawy • Przyczyny zapalenia macicy • Zapalenie macicy leczenie • Drogi rodne kobiety • Polipy szyjki macicy • krwawienie po histeroskopii • Jelito grube • Polip jelita • Choroby jelita grubego • indeks_zdrowie


Śledzenie paczek na chińskich portalach - ROOTBLOG\nStrona główna Poradniki Śledzenie paczek na chińskich portalach\nW zakładce „Tracking info” podany jest numer przesyłki wraz z formą wysyłki. Klikając w numer zostaniemy przeniesieni do odpowiednika Alipaczka czyli 17track.net.\nPoprzedni artykułRecenzja Sharp Aquos S2, bardzo ciekawego bezramkowca\nNastępny artykułRecenzja TicWatch Pro. Takiego zegarka szukałem!\nGrzegorz Cichocki - 8 października 2020\nJakiś czas temu informowaliśmy Was o tym, że już możemy wygodnie grać na platformie GeForce Now na Linuxie, a do tego wystarczy...\nMariusz Hybiak - 20 września 2020\nKiedy zarejestrujemy nowy numer, z dużym prawdopodobieństwem dostaniemy kartę SIM z PIN-em. Nie każdy jednak chce go mieć i męczyć się z...


Versace odnotowało geograficzną wpadkę. Donatella przeprasza obywateli Chin | Magazyn HIRO\nStrona główna moda marki Versace odnotowało geograficzną wpadkę. Donatella przeprasza obywateli Chin\nW ostatnich dniach Versace zaliczyło wpadkę natury geograficznej. Donatella Versace postanowiła osobiście przeprosić wszystkich za zaistniałą sytuację.\nKoszulka wypuszczona przez markę Versace zawierała listę miast i krajów, do których należą. Milan – Włochy, Paryż – Francja, i tak dalej.\nWszystko byłoby dobrze, gdyby na liście nie pojawił się Hongkong sparowany z Hongkongiem i Macau sparowane z Macao. Koszulka sugerowała jakoby Makau i Hongkong były krajami niezależnymi od Chin. I chociaż faktycznie, posiadają one znaczący stopień autonomii, to obie dawne kolonie europejskie nadal są kontrolowane przez Chiny.\nBardzo mi przykro z powodu tego niefortunnego błędu popełnionego przez naszą firmę. Nie mieliśmy w intencji lekceważenia chińskiej suwerenności narodowej. Dlatego też chciałabym osobiście przeprosić za to niedopatrzenie i wszelki niesmak, jaki ten błąd mógł spowodować – napisała Donatella na swoim Instagramie.\nChociaż koszulki zostały wycofane ze sprzedaży, ambasador marki w Chinach – Yang Mi zerwał swoją współpracę z Versace. Można powiedzieć, że nie myli się ten, kto nic nie robi, ale czy luksusowej marce potrzebna była ta wpadka?


Jaki makijaż do sukienki/stroju? Wątek zbiorczy. Tu zadaj swoje pytanie. - Strona 27 - Wizaz.pl\nStrona 27 z 72 « Początek < 2 17 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 37 52 > Koniec »\n2008-08-08, 19:42 #781\njuż dodałam zdjęcie\n2008-08-09, 16:33 #782\nDo tej sukienki to raczej nie brąz, chyba że będą brązowe dodatki, bo inaczej to do niczego nie pasuje. I nie bój się ciemnych kolorów w makijażu, umiejętnie rozprowadzony ciemny cień powiększa oko wbrew pozorom, a jasny może uwydatnić to, że są np. zaczerwienione, albo jakieś inne mankamenty. Grunt to nie obrysowywać dokładnie górnej i dolnej powieki ciemną kreską, tylko np. mocno wyciągnąć czarną kreskę poza zewnętrzne kąciki oczu. Przejrzyj makijaże dziewczyn na Moich makijażach.\n2008-08-10, 09:03 #783\nW ciemnym cieniu wyglądam strasznie, oczy robią się strasznie małe i takie ... poobijane chyba pomaluję na niebiesko, taki bezpieczny makijaż ...\nCzas edycji: 2008-08-10 o 12:21\n2008-08-11, 11:09 #784\nHmmm...dlatego nie chodziło mi o jakiś przydymiony makijaż dokładnie okalający oko czernią. Może srebrny zamiast niebieskiego? Będzie bardziej pasował do sukienki a też jest neutralny.\n2008-08-18, 11:46 #785\nHej,ide niedlugo na wesele i chcialabym sie poradzic jaki makijaz bylby najlepszy do sukienki jaka zamierzam ubrac.Mam juz co prawda pewien pomysl,ale jestem ciekawa rowniez waszych propozycji.Jezeli chodzi o dodatki to:czarne buty,czarna torebka oraz srebrna bizuteria.Dodam jeszcze ze moje oczy sa niebieskie,gleboko osadzone ,ogolnie moj typ urody jest w tonacji zimnej.Z gory dzieki za wszelkie pomysly\nHPIM0304.JPG (60,3 KB, 33 załadowań)\n2008-08-18, 22:22 #786\nEj no nie mowcie ze kompletnie nic wam sie nie nasuwa.To w takim razie przedstawie swoj pomysl,napiszcie chociaz co o nim myslicie.Makijaz oczu:na cala powieke jasny cien bazowy(bialy,waniliowy itp),w zalamaniu powieki,w zewnetrznym kaciku oraz 1/3 dlugosci dolnej powieki zielony cien modelujacy.Mam na mysli odcien zieleni ciemny,podchodzacy w zgnity ale nie do konca.Do tego rzesy mocno wytuszowane czarna wydluzajaca maskara.co o tym sadzicie?\n2008-08-19, 13:15 #787\nPomóżcie dobrać kolor makijażu do sukienki\nKupiłam sukienkę w zielonym kolorze, dodatki będą złote i delikatne. Zastanawiam się nad makijażem - w szczególności, jaki kolor cieni będzie pasował do kreacji . Mam nadzieję, że coś mi doradzicie, bo mój zwyczajny makijaż jest w bezpiecznych kolorach ziemi. Może zaproponujecie jakąś odmianę. Mam bardzo ciemne włosy, niebiesko-szare-oczy i średnią karnację (ani bladą ani śniadą, raczej oliwkową).\nZamieszczam link do sukienki w identycznym kolorze.\n2008-08-19, 13:56 #788\nDot.: Pomóżcie dobrać kolor makijażu do sukienki\nSahira ja bym Ci polecała popróbować z kolorkami. Możesz zrobić np złoty makijażyk, brązowy jeżeli nie chcesz nic krzykliwego. A jeżeli pasuje Ci krzykliwy to np żółto - pomarańczowo - zielony\nSama musisz zobaczyć w czym Ci dobrze\n2008-08-19, 13:59 #789\nZdecydowanie do zieleni fiolet ale mam na mysli taki intensywny ,ultrafioletowy\n(gosh Purple rain). Dzisiaj nawet Go testowalam na dloni, wyglada rewelacyjnie i ciemniej niz na zdjeciu ).Oczywiscie mozna polaczyc fiolet z zielenia.\nLUB wersja makijazu jaki zalaczylam w galeri na dole (zielony + braz)\nwiosna1.jpg (111,6 KB, 48 załadowań)\n2008-08-19, 15:29 #790\nNo właśnie myślałam o fiolecie, ale nie byłam pewna, czy pasuje. Już od dawna mam ochotę poeksperymentować z kolorami. Ten zielono-brązowy makijaż na fotce jest rewelacyjny, nie myślałam, że zieleń będzie tak ładnie podkreślać niebieską tęczówkę. Dzięki za propozycje, na pewno jakąś wybiorę .\n2008-08-19, 15:38 #791\nI papuzi - maksymalnie kolorowy też wchodził w grę, muszę zaszaleć . Dzięki jeszcze raz .\n2008-08-20, 18:46 #792\nwłaśnie kupiłam srebrne cienie, 100 razy lepiej wyglądam niż w niebieskim. I do tego pasuje do sukienki, dzięki za radę\n2008-08-20, 19:52 #793\nMam taki sam problem. Sukienka jest złota, moje oczy niebieskie, nawet można powiedzieć, że ciemnoniebieskie. Jaki makijaż oczu mi polecicie? Na co dzień maluję powieki cieniami w odcieniach brązu. Ale dziś np. pomalowałam na zielono i też było ok Proszę o pomoc, bo zostały mi tylko dwa dni. Niestety nie mogę iść do kosmetyczki.\n2008-08-24, 12:22 #794\nmakijaż do sukienki o kolorze ultramaryny\npotrzebuje porady. mam sukienke w kolorze ultramaryny\njaki kolor makijazu bedzie to tego pasowal??\njestem rudzielcem o jasnej karnacji i szaroniebieskich oczach.\nWyślij prywatną wiadomość do nimogada\nZnajdź więcej postów nimogada\n2008-08-24, 13:05 #795\nDot.: makijaż do sukienki o kolorze ultramaryny\nMoże oko podkreślone czarnym eyelinerem i jasne usta w naturalnym kolorze?\n2008-08-24, 14:10 #796\na jak ide na wesele to tez kreske tylko czy moze jakis kolor na oczy??\n2008-08-24, 14:14 #797\nDo Twoich oczu i wlosow swietnie wygladalby granat. Pomimo, ze to mocny kolor, mozesz z niego jesli nie lubisz mocnych makijazy, delikatniejszy smoky.\nZwrocilabym tylko uwage, zeby odcien byl inny niz sukienka.\n2008-08-24, 16:36 #798\nbardzo lubie mocne makijaze ( ale slaby tez preferuje).\nzastanwialam sie nad zielonym albo foletowym, czy to bedzie pasowalo????\n2008-08-24, 21:30 #799\na ja bym proponowala czarny eyeliner i krwisto czerwona matowa szminke. czesto mozna zauwazyc taki zestaw u modelek na wybiegach i wyglada to fantastycznie.\n2008-08-24, 21:40 #800\nMocne usta na wesele sie nie nadaja, bo by trzeba co chwile poprawiac. Ja bym polozyla akcent na oczach.\n2008-08-24, 22:00 #801\nRównież proponowałabym podkreślenie oczu czarnym eyelinerem.\nKocie oko, róż na policzki i naturalny odcień ust.\nMożna tu jedynie zaproponować błyszczyk,\nbo masz rację co do mocno podkreślonych ust.\nPozdrawiam i życzę miłej zabawy na weselu (;\n2008-08-24, 22:11 #802\njak ktos ma jeszcze jakies propozycje to prosze pisac.\ndziekuje , wesele mam nadzieje ze bedzie udane\n2008-08-27, 10:12 #803\nOdpowiedz na proste pytanie i wygraj bieliznę !!!\nZnajdź więcej postów Daysys85\n2008-08-27, 18:34 #804\nhej ja tez mam problem .. 6 wrzesnia ide na wesele mam brazowe wloski , niebieskie oczka takie bardziej stalowo niebieskie i czarna sukienke i czarne butki i czarna torebke i bolerko i srebrna bizuterie z cyrkoniami jak mam ladnie sie wymalowac? chodzi mi o kolorek na oczka bo chce je jakos ladnie mocniej podkreslic ale z kolei tez nie chce jak diablica wygladac pomozcie mi prosze\n2008-08-27, 21:28 #805\nMoże też delikatny przydymiony makijaż szaro (srebrno) czarny? Zobacz sobie makijaże w wątku Moje Makijaże, może coś podpatrzysz.\n2008-08-27, 22:35 #806\nMam czarną sukienkę z czerwonym akcentem, czarne (delikatne) buty i czarną torebkę + błyszcząca srebrna biżuteria. Mam ciemne włosy, piwne oczy. Na jaki kolor byście mi radziły pomalować oczy?\n2008-09-03, 11:04 #807\nJaki makijaz do seledynowej sukienki?\nW sobote ide na wesele. Na te okazje kupilam seledynowa sukienke, z bialo srebrnymi wstawkami. Do tego mam seledynowy szal, kremowe buty, kremowa torebke i perly. (pozyczone od tesciowej)\nI stad tez moje pytanie:\nJaki makijaz do tego wszystkiego? Zazwyczaj maluje sie dosc mocno w odcienie brazu, lecz czy na ta okazje mialabym nalozyc zielen, czy moze brazowo zlotawy na oczy do tego kremu?\nZrobie zdjecie sukienki jesli myslicie, ze to pomoze. Dodam, ze jestem blondynka z niebieskimi oczami i nosze okulary.\n2008-09-03, 12:24 #808\nDot.: Jaki makijaz do seledynowej sukienki?\nJa jak pare latek temu ubieralam sie jeszcze na kolorowo, to mialam taka sliczna seledynową bluzeczke i pamietam, ze swietnie pasowal do niej seledywnowy perłowy makijaz.\nNie wiem jak Ty, ale ja jestem brunetką i bardzo ladnie odbijał sie ten kolor. Zrobilam takie smokey eyes tylko, że z seledynu\n2008-09-05, 08:21 #809\nmam prosbe pomożcie mi.ide na wesele mam czerwona ogniscie czerwona sukienke do tego srebrne kolczyki i branzoletke oraz cos we włosy.mam zielone małe oczy czarne włosny raczej jestem bladziutka.prosze doradzcie mi jaki zrobic do tego makijaz jakie kupic buty i szal blagam jestescie moja ostatnia deska ratunku!! co robic???\n2008-09-05, 09:10 #810\nsukienka wyglada tak\nsuknia okikoki.JPG (63,9 KB, 33 załadowań)


Kiedy wywłaszczonemu należy się zwrot - Nieruchomości - rp.pl\nAktualizacja: 18.07.2009, 07:08\nKiedy wywłaszczonemu należy się zwrot\nJeśli część nieruchomości nie została wykorzystana na cele określone w decyzji o wywłaszczeniu, to byłemu właścicielowi albo jego spadkobiercom należy się jej zwrot\nGdy natomiast część nieruchomości została wykorzystana na te cele, a gmina czy Skarb Państwa decyduje się na jej sprzedaż, osobom tym przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu. Poniżej dalsza część artykułu\n[srodtytul] Czy można odmówić[/srodtytul] [b]Czytelnik w 1984 r. sprzedał Skarbowi Państwa dużą działkę (ponad 7 tys. mkw.) na obrzeżu miasta. Alternatywą było wywłaszczenie. Nieruchomość została wykorzystana tylko częściowo na cel uzasadniający wówczas wywłaszczenie. Czytelnik wystąpił do miasta o zwrot niewykorzystanej części działki. Poinformowano go, że decyzja będzie odmowna, ponieważ tę działkę z zabudowaniami miasto chce sprzedać, ale jemu będzie przysługiwało pierwszeństwo w nabyciu. Czytelnik nie jest zainteresowany odkupieniem całej nieruchomości z zabudowaniami. Pyta, czy w takiej sytuacji miasto może mu odmówić zwrotu niewykorzystanej części.[/b]\nPrzede wszystkim konieczne jest ustalenie, jaka procedura poprzedzała sprzedaż w 1984 r. Jeśli bowiem była zupełnie dobrowolna, to zwrot nie wchodzi w rachubę. Do sprzedaży jednak prawdopodobnie doszło w trybie art. 6 ustawy z 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, który nakazywał ubiegającemu się o wywłaszczenie wystąpić do właściciela o dobrowolne odstąpienie nieruchomości. Jego alternatywą było przymusowe wywłaszczenie. Jeśli taki był tryb sprzedaży, czytelnikowi należy się zwrot niewykorzystanej części nieruchomości. Jego wniosek nie może być załatwiony odmownie tylko z tego powodu, że obecny właściciel (gmina, Skarb Państwa) nosi się z zamiarem sprzedania całej nieruchomości. Oczywiście, musi być spełniony podstawowy warunek – tj. nieruchomość (jej część) ma być zbędna na cel, który uzasadniał wywłaszczenie, określony w decyzji wywłaszczeniowej lub zastępującej go umowie sprzedaży. Niejednokrotnie ta okoliczność bywa w takich sprawach przedmiotem sporu. Jeśli w istocie część działki do dziś nie została wykorzystana na ten cel, czytelnik jako poprzedni właściciel ma prawo do jej zwrotu. Nieruchomość wywłaszczona może być użyta inaczej, tylko gdy poprzedni właściciel lub jego spadkobierca – zawiadomieni o takim zamiarze – nie złożą wniosku o zwrot. Prawo do żądania zwrotu wygasa wówczas w ciągu trzech miesięcy. [wyimek]Kto oddał państwu nieruchomość dobrowolnie nie ma szans na zwrot[/wyimek] Warunkiem zwrotu jest zwrot zwaloryzowanego odszkodowania albo nieruchomości zamiennej, jeśli wywłaszczony taką otrzymał. Jeśli nieruchomość została wykorzystana na cele uzasadniające wywłaszczenie, ale gmina czy Skarb Państwa decyduje się na jej sprzedaż, to byłym właścicielom pozbawionym własności przed 5 grudnia 1990 r. lub ich spadkobiercom przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu (art. 34 ust. 1 pkt 2 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=ADA6BFFACCE06F17C092CEAF131CC1A2?id=175872]ustawy o gospodarce nieruchomościami[/link]) bez przetargu i za cenę równą wartości ustalonej przez rzeczoznawcę. Prawo to nie przysługuje, jeśli były właściciel sprzedał państwu swą nieruchomość dobrowolnie czy np. oddał ją za rentę. Wyjątek dotyczy sprzedaży na podstawie wspomnianego już art. 6 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. [srodtytul]Nie trzeba zawiadamiać[/srodtytul] [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=5561560B9B068099EFE5B7A8876CA8FB?id=75209]Ustawa z 1997[/link] r. nie nakazuje wprost zawiadamiana byłych właścicieli czy ich spadkobierców o zamiarze sprzedaży i przysługującym im pierwszeństwie. Obowiązek ten dotyczy tylko najemców mieszkań, którym przysługuje pierwszeństwo w ich nabyciu. Sąd Najwyższy w [b]wyroku z 8 sierpnia 2001 r. (sygn. CKN 1102/98) [/b]uznał jednak, że zakaz użycia nieruchomości na inne cele niż uzasadniające wywłaszczenie obejmuje nie tylko jej fizyczne wykorzystanie, ale także np. sprzedaż, darowiznę, zamianę (podobnie mówi [b]wyrok SN z 10 sierpnia 2005 r., sygn. I CK 130/05[/b]). To oznaczałoby w konsekwencji, że były właściciel może liczyć, że na podstawie art. 136 ust. 2 u. g. n. będzie zawiadomiony o zamiarze sprzedaży, jeśli nieruchomość, którą gmina chciałaby sprzedać, lub jej część nie została wykorzystana na cel uzasadniający wywłaszczenie. Inaczej nie może tego oczekiwać. Dlatego bezpiecznej będzie po uzyskaniu informacji, że nieruchomość ma być sprzedana, wystąpić o zwrot części nieruchomości niewykorzystanej na cele wywłaszczenia bez oczekiwania na tego rodzaju ruch ze strony miasta. Taki wniosek adresuje się do starosty, bo to do niego należy wydanie decyzji o zwrocie. Należy go złożyć na piśmie i zażądać potwierdzenia jego wniesienia. Możliwe jest także m.in. wniesienie żądania ustnie do protokołu. Od decyzji negatywnej starosty można się odwoływać. [ramka][b]Co mówi ustawa[/b] Zgodnie z art. 136 ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami były właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. W myśl art. 137 tej ustawy jest tak, gdy: - mimo upływu siedmiu lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją celu w niej określonego, - mimo upływu dziesięciu lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.[/ramka] masz pytanie, wyślij e-mail do autorki [mail=i.lewandowska@rp.pl]i.lewandowska@rp.pl[/mail]


festiwal – Kuchniokracja\n14 kwietnia, 2017 by Magdalena Tomaszewska-Bolałek In Podróże kulinarne, imprezy Tagged Emocje na talerzach!, festiwal, restauracje, Restaurant Week\nJeśli lubicie smakować i próbować to nie możecie przegapić kolejnej edycji Restaurant Week. Tym razem tematem przewodnim festiwalu są EMOCJE NA TALERZACH! Ponad 360 restauracji w 25 miastach zaprasza gości od 21 do 30 kwietnia 2017 roku na trzydaniowe, wyjątkowe doświadczenia w festiwalowej cenie 39 zł. Szczegółowe informacje można znaleźć na stronie www.restaurantweek.pl.\nFot. Materiały Restaurant Week


Bezdzietni z wyboru - Charaktery - magazyn psychologiczny\nStatystyki wskazują, że co szósta polska para nie ma dziecka. Do niedawna o bezdzietności mówiło się najczęściej w kontekście bezpłodności, znacznie rzadziej – świadomego wyboru. Nasza kultura promuje – poprzez edukację, politykę, media, religię – tradycyjne wartości rodzinne, podkreślając szczególną rolę rodzicielstwa. W kontekście takiego przekazu bezdzietność – bez względu na przyczyny – postrzegana jest w sposób negatywny, jako coś „nienormalnego” czy „wstydliwego”, a mimo to rośnie liczba osób deklarujących dobrowolną bezdzietność. Ile z nich boi się mieć dzieci, a ile – z pobudek altruistycznych – nie chce?\nWolni od potomka\n„Jesteśmy grupą dorosłych ludzi, którzy podzielają jeden wspólny pogląd: nie zamierzamy mieć dzieci. Określamy się jako «wolni od dzieci» (childfree), a nie «bezdzietni» (childless), aby pełniej wyrazić nasze przekonania. Uważamy się za wolnych od dzieci, czyli wolnych od utraty osobistego życia, pieniędzy, czasu i energii, które musielibyśmy poświęcić” – takie hasła widnieją na wielu internetowych stronach prowadzonych przez dobrowolnie bezdzietne osoby. Fora dyskusyjne na stronach www.childfreebychoice.com czy www.bezdzietni-z-wyboru.debata.blog.pl służą do prezentowania poglądów oraz poznawania podobnie myślących bezdzietnych, którzy także na co dzień spotykają się z niezrozumieniem. Stwierdzenia: „Chcę, żeby wprowadzono zakaz uczestnictwa dzieci w życiu publicznym!”, „Dlaczego nie można zabronić wprowadzania dzieci do barów, restauracji i hoteli, tak jak zabroniono palenia papierosów?” – to niektóre z opinii zamieszczanych przez forumowiczów.\nCzym tłumaczą świadomą rezygnację z rodzicielstwa? Madelyn Cain w wydanej w 2001 roku książce pt. The Childless Revolution: what it means to be childless today, wylicza osobiste, biologiczne i ekonomiczne powody wyrzeczenia się dziecka. Choć zdarza się, że ktoś wprost deklaruje niechęć do dzieci, to najczęściej wymieniane są: brak odpowiedniego partnera lub dzielenie życia z kimś, kto nie chce lub nie może być rodzicem, wymagająca zaangażowania praca czy poświęcenie się karierze zawodowej. Jeszcze inni podają względy medyczne, albo wyrażają obawy dotyczące podołania trudom rodzicielstwa. Z badań przeprowadzonych w Polsce wynika, że choć liczba zwolenników bezdzietności rośnie, to ich podstawowym motywem jest niekorzystna sytuacja ekonomiczna: złe warunki mieszkaniowe, w przypadku kobiety – obawa przed możliwością utraty pracy oraz brak realnej polityki wspierającej rodzinę w naszym kraju. Zdaniem socjologa i demografa prof. Krystyny Slany, nie oznacza to, że takie przyczyny, jak: kłopoty zdrowotne, trudności z pogodzeniem obowiązków zawodowych i rodzinnych, ambicje zawodowe kobiet czy wreszcie zwykłe wygodnictwo – nie występują. Odgrywają jednak rolę drugoplanową.\nSamorealizacja bez pieluch\nŚwiadoma rezygnacja z posiadania potomstwa to wybór pewnego stylu życia. Dzięki badaniom przeprowadzonym przez ekonomistów University of Virginia wiadomo, że dobrowolnie wyrzekające się dziecka osoby, to najczęściej dobrze wykształceni, biali mieszkańcy miast, nastawieni na samorealizację, pracujący na wyższych stanowiskach (często specjaliści) i osiągający wysokie dochody. „Nie mieć dzieci, to trochę jak być dzieckiem samemu – nigdy nie trzeba dorastać. Możesz pozwolić sobie na spełnianie marzeń, na poszerzanie zainteresowań, na poznawanie świata. Twój czas należy tylko do ciebie” – przekonują na forach. Przyznają jednak, że rodzina, przyjaciele i współpracownicy wywierają na nich presję, nieustannie namawiając do prokreacji, przedstawiając bezdzietnych jako samolubnych i nieodpowiedzialnych, goniących za przyjemnościami hedonistów.\nCzy tak jest naprawdę? W społecznym przekonaniu rodzicielstwo pełni wyjątkową rolę, dlatego bezdzietne pary – a zwłaszcza kobiety – postrzegane są jako „nie w pełni wartościowe”, „zgorzkniałe”, „niespełnione”. Stereotypowe opinie głoszą, że bezdzietni z wyboru nie lubią dzieci, tymczasem brakuje na ten temat wiarygodnych badań. Według profesor Slany, wiele takich osób znakomicie funkcjonuje w rolach profesjonalnych związanych z dziećmi, z powodzeniem odnajdują się też w rolach rodzinnych – jako ciocie czy wujkowie. Warto wspomnieć, że na bezdzietność decydują się także osoby prezentujące specyficzną, altruistyczną postawę wobec świata: nie chcą mieć potomstwa ze względu na przeludnienie czy problemy ekologiczne (patrz: www.overpopulation.org). Na forach nie brak więc i takich wpisów: „Posiadanie własnych dzieci, gdy tyle ich czeka w sierocińcach, to skrajny egoizm!”.\nDobrowolnie bezdzietni chcą, aby najbliższe otoczenie przestało wtrącać się w ich osobiste sprawy, a społeczeństwo nie wpędzało ich w poczucie winy. Domagają się uznania ich prawa do wyboru. W Stanach Zjednoczonych „wolni od dzieci” idą nawet dalej – zarzucają własnemu państwu, że ich dyskryminuje, a niektórzy stwierdzają wręcz, iż dotyka ich społeczne wykluczenie. Stowarzyszają się i żądają równouprawnienia, ponieważ trudno im żyć w kulturze „dzieciocentrycznej”, faworyzującej model rodzice plus potomstwo. Chodzi im nie tylko o podatkowe przywileje dla rodzin, ale także o sprawiedliwy podział obowiązków w miejscu pracy. „Ciężarne kobiety dostają lepsze miejsca parkingowe, matki urlopy wychowawcze, a od nas oczekuje się, że będziemy zostawały po godzinach” – oburzają się na jednym z forów dyskusyjnych.\nŚwiadome zdecydowanie się na dziecko to dziś szczególnie trudne wyzwanie dla mężczyzn. Dlaczego? Bo coraz bardziej rośnie ranga ojcostwa: współcześni mężczyźni nie tylko zachęcani są do czynnego uczestnictwa we wszystkich aspektach dotyczących ciąży i narodzin dziecka, ale mogą również brać urlopy tacierzyńskie.\nW porównaniu do roli matki, rola ojca dotychczas nie była tak znacząca, ponieważ ciąża, poród i opieka nad niemowlęciem rozumiane były jako pole działania kobiet. Tradycja psychoanalityczna także ustanowiła na pierwszym planie relację matka – dziecko, pozostawiając ojców raczej w cieniu. Podczas gdy macierzyństwo postrzegane jest jako coś „naturalnego”, to ojcostwo w powszechnym odbiorze „nie przychodzi samo z siebie”, „wymaga pewnego wysiłku i nauki”. Przeprowadzono niewiele badań na temat znaczenia „bycia ojcem” dla samych mężczyzn, mało też wiadomo o ich intencjach i oczekiwaniach odnośnie rodzicielstwa. Badanie z 2002 roku, którego autorem był ni...


Czy będzie nowy, cieńszy iPad z ekranem IGZO?\nStrona główna » Komputery » Czy będzie nowy, cieńszy iPad?\nOpublikował(a) Maciej Gielewicz dnia 8 maja 2012 w kategorii Komputery, Sprzęt komputerowy | 1 komentarz\nChociaż jesteśmy świeżo po premierze nowego iPada, pojawiły się już plotki, że być może Apple wypuści niebawem na rynek kolejną wersję swojego tabletu. Wszystko za sprawą technologii IGZO firmy Sharp.\nIGZO (Indium gallium zinc oxide) pozwala wytwarzać panele LCD nie tylko o dużym zagęszczeniu pikseli, ale też o bardzo wysokim procencie przepuszczalności światła. W praktyce oznacza to, iż do podświetlenia takiego ekranu wymagana jest mniejsza ilość diod LED. To zaś przekłada się na mniejsze zapotrzebowanie na energię.\nGdy Sharp ogłosił, iż zaczął wytwarzać panele LCD w technologii IGZO, pojawiły się też doniesienia, że takie ekrany mają trafić do nowego iPada. Jednak tak się nie stało. Przyczyną podobno było to, że Sharp nie był w stanie na czas zaspokoić potrzeb Apple’a, dlatego gigant z Cupertino zdecydował się na awaryjny plan i wypuścił nowy tablet z Retiną zbudowaną w starej technologii.\nTakie posunięcie Apple’a nie musi oznaczać, iż firma zrezygnowała z pierwotnych zamierzeń. Plan awaryjny pozwolił uniknąć opóźnienia premiery nowego iPada. Być może w najbliższym czasie na rynku pojawi się kolejna wersja tabletu, tym razem z ekranem IGZO, dzięki czemu urządzenie będzie cieńsze, lżejsze i dłużej popracuje bez potrzeby ładowania baterii.\nJuż jest – iPad Air. Rewolucji nie ma, ale to bardzo przyzwoity tablet.


Spotkanie Wschodu i Zachodu\nPapieskie przesłanie do młodzieży\n> Braterskie spotkanie\n„Młodzież po prostu rzucała się w ramiona nawzajem sobie, śpiewała, tańczyła, opanowała Częstochowę” – tak świadkowie wspominają Światowe Dni Młodzieży 10-15 sierpnia 1991 r.\nWybór miejsca miał szczególne znaczenia. Zgodnie z zamysłem Jana Pawła II do Polski przybyła młodzież z Zachodu oraz z rozpadającego się w tym czasie Związku Radzieckiego: Białorusi, Rosji, Ukrainy, krajów nadbałtyckich i innych państw. Organizatorzy zapewnili bezpłatny transport pociągami dla uczestników z państw bloku wschodniego. Łącznie w ŚDM 1991 wzięło udział ponad milion osób (niektóre dane mówią o 1,6 mln), z czego 100 tys. z ZSRR, co ze względu na ówczesne okoliczności było wielkim sukcesem.\nHasło ŚDM 1991 „Otrzymaliście Ducha przybrania za synów” (Rz 8,15) mówiło o tym, że Bóg jest naszym Ojcem, a my jego dziećmi. Temat wiodący sprzyjał odkrywaniu międzyludzkiego braterstwa - skoro mamy wspólnego Ojca, to „wszyscy jesteśmy braćmi, jedną rodziną”, jak głosi jedna ze zwrotek hymnu „Abba Ojcze”. Słowa tej popularnej do dzisiaj pieśni ułożył dominikanin o. Jan Góra.\nJan Paweł II spędził z młodzieżą dwa dni, 14-15 sierpnia, a odleciał 16 sierpnia. W homilii do młodzieży w czasie Mszy św. na błoniach jasnogórskich zwrócił się do młodzieży z Europy Wschodniej: „Kościół powszechny potrzebuje waszego świadectwa chrześcijańskiego jako cennego skarbu: świadectwa, za które trzeba było często płacić wielką cenę cierpienia w wyobcowaniu, prześladowaniach, w więzieniu, wielką cenę”.\nTego dnia w czasie wieczornego Apelu Jasnogórskiego zawierzył młodzież całego świata Matce Bożej.\nPosłuchaj homilii papieskiej\nZawierzenie młodzieży Matce Bożej


Pierwsza runda tylko na noże/pistolety - Propozycje - Cs-Creativ.pl - Elitarna sieć serwerów!\nPrzez Knur, 29 Grudzień 2017 w Propozycje\nProponuję, aby w pierwszej rundzie wprowadzić zakaz używania broni innych niż nóż oraz wszystkie pistolety - czyli też bez kuszy i mocy klas.\nJuż tak kiedyś było i według mnie było w porządku. Stanowi to wtedy taką niby rozgrzewkę, a co poniektórzy zaoszczędzą trochę many.\nHaLo HaLo, Husaria i Tennessee zareagowali na to\nJa od zawsze o tym mówię. Z tego co pamiętam to kiedyś nawet napisałem propozycje. Jestem na tak.\nile razy się zdarzało ze nie miał szans gdy ty masz pistolet a on npi m4\nKnuj ma racje.\nPopieram Alo Alo, jak i ml.Duja.\nTo teraz sobie pomyslcie ze taka klasa jak wizard albo psychos ma zbyt duza przewage na pistolety a na noze klasa stalker lub pajak. Juz raz to bylo proponowane i raczej do tego nie wrocimy.\n46 minut temu, GreK napisał:\nWizardem nie gra prawie nikt, a nawet jeśli ludzie będą specjalnie brali Wizza żeby nim zagrać pierwszą rundę (w co wątpię) to przynajmniej zwiększy się grywalność małogrywalnej klasy.\nNie wiem czemu wspomniałeś o Psychosie - nie ma nic specjalnego odnośnie pistoletów (zwiększony dmg ze wszystkiego - taka klasa). Równie dobrze mógłbym przytoczyć Kapłana skarżąc się na jego redukcję, bo przy niej strzały z pistoletów nie zadają prawie nic o ile nie są strzałami w głowę.\nStalker i Pająk rzeczywiście będą mieli większe szanse (niektórzy mogą pomyśleć, że moja propozycja była napisana tylko dlatego, że ja gram Stalkerem) tak samo jak Ninja.\nBiorąc pod uwagę to wszystko, a dodatkowo fakt, że Administracja będzie miała więcej roboty (pilnowanie przestrzegania ograniczeń używanych broni) nadal uważam że zmiana wniesie więcej dobrego niż złego na nasz serwer.\nGreK i Black Soul zareagowali na to\nOkey powiedzmy, że wprowadzimy ten zakaz. Jeżeli ktoś się nie zastosuje to pasuje go wtedy w jakiś sposób ukarać, jaką kare proponujecie?\n5 min ban...? Chociaż może to za dużo. Kick z kolei to za mało. Jest coś pomiędzy? Jeśli nie to 5 min wg mnie.\nEdytowane 30 Grudzień 2017 przez Knur\nBan 5min powinien wystarczyc jak dla mnie\nProponuję kick jako ostrzeżenie a później dopiero ban\nJak da sie kicka to nic z tego nie bedzie bo osoba z nożem nie bedzie miala zadnych szans z np m4... A typek z m4 nabije sobie tylko fragi a jego kara bedzie "kick"... Proponuje bana od. 5 do 30 min a dla graczy którzy będą robic to co mapke ban do 3h.\nOstrzeżeniem będzie to, że Admin na początku pierwszej rundy uświadomi wszystkich graczy co grozi za używanie broni podczas pierwszej rozgrywki. Później banik tak jak wyżej napisałem.\nNowe podpunkty regulaminu:\n2.13 Zakazuje się w pierwszej rundzie używania broni innych niż nóż oraz wszystkie pistolety - czyli też bez kuszy i mocy klas (Admin ma obowiązek informować o tym na początku mapy)\n4.22 Używanie broni/mocy w pierwszej rundzie - Ban do 5 minut\nKnur i HaLo HaLo zareagowali na to


Stolica ZEA, Abu Dhabi.\nGdzie Jesteś Strona główna atrakcjeAbu Dhabi, stolica ZEA\nAbu Dhabi, stolica ZEA\nCzas trwania wyprawy: 7-8 godzin\nID wycieczki: 57\nAbu Dhabi: Prywatna wycieczka po mieście z polskim przewodnikiem\nWybierz się na zwiedzanie najważniejszych miejsc w stolicy Zjednoczonych Emiratów Arabskich; wyprawa obejmuje między innymi zwiedzanie Wielkiego Meczetu Sheika Zayeda, Parlament kraju, Stara forteca Qasr Al Hosn, luksusowy hotel Emirates Palace, główna promenada Corniche, Wyspa Yas, oraz fotostop przy Parku Ferrari.\nPrzy okazji usłyszysz wiele opowieści o Sheiku Zayedzie, który uznawany jest za osobę niezwykle zasłużoną dla rozwoju Abu Dhabi i Emiratów i dlaczego jest nazywany "baba Zayed" (tatuś Zayed). Dowiesz się również jak wyglądało życie w tym mieście zanim odkryto tam złoża ropy naftowej. I zobaczysz, dlaczego Abu Dhabi jako miasto bardziej podoba się Polakom niż Dubaj.\nCzas startu: 9:30-11.30, zależy od pory roku (odbiór uczestników z hotelu)\nCzas trwania: około 7-8 godzin\nSzczegóły powrotu: powrót do miejsca startu, do wskazanego hotelu.\nAbu Dhabi jest najwiekszym emiratem w kraju oraz miastem, które zostało wybrane na stolicę ZEA. Miasto to położone jest w odległości około 1 godziny jazdy samochodem, więc już w drodze do Abu Dhabi dowiesz sie wiele o tym mieście, jego historii i dlaczego mówi się Abu Dhabi, a nie Abu Zabi, jak często błędnie nazywa się to miasto.\nZobaczysz historyczne atrakcje oraz dowiesz się, jak Abu Dhabi wyglądało przed odkryciem złóż ropy naftowej w 1956 roku. Będzie to wspaniała okazja by poznanić zarówno nowoczesną jak i tradycyjną stronę tego tętniącego życiem i pieniędzmi miasta. Podczas wycieczki po mieście będzie wiele okazji do wykonania zdjęć, podziwiania widoków oraz wysłuchania wielu ciekawych opowieści przewodnika.\nPierwszym punktem wycieczki będzie Wyspa Yas, gdzie znajduje się Tor F1 i Ferrari World. Po krótkim foto stopie przy tych atrakcjach ruszamy na wyspę Abu Dhabi, gdzie położone jest centrum miasta. Przejedziemy przy lasie drzew namorzynowych, który rosnie przy głównej ulicy miasta. Będziemy też przejeżdżać wzdłuż przepięknej aleji Corniche ze sławną plażą z białym piaskiem. Wjedziemy w centrum by zobaczyć "kilometr zero". Zwiedzimy Fortece Qasr Al Hosn i muzeum Abu Dhabi, oraz Parlament Emiratów Arabskich. Ostatni przystanek to Wielki Meczet Sheika Zayeda, który będziemy zwiedzać przy zachodzie słońca. Można wtedy podziwiać jak meczet wspaniale prezentuje się zarówno w dzień i w nocy, kiedy jest oświetlony w różnych kolorach, zależnie od fazy księżycowej. Ten zdumiewający budynek może pomieścić 40 tys. wiernych, co sprawia, że jest jednym z największych meczetów na świecie.\nCena: 140 USD/ od osoby Cena: 100 USD/ od dziecka (do 12. roku życia)\n* cena dla grup min. 3 osobowych. Cena dla 2 osób lub grup większych niż 10 osób ustalana indywidualnie drogą mailową bądź telefoniczną.\ntransport prywatnym minivanem/ samochodem osobowym (w zalezności od ilości osób)\nbilety wstępu na wszystkie atrakcje wymienione w programie (muzeum Qasr Al Hosn oraz Parlament)\nJeżeli Państwa hotel jest w innych Emiratach niż Dubaj jest ekstra doplata:\nHotel w Sharjah /Ajman : 20 USD/ os.\nHotel w Ras Al Khaimah : 25 USD/ os.\nHotel w Fujeirah / Khor Fakkan: nie organizujemy ze względu na dużą odległość\nWymagany jest stosowny ubiór by odwiedzić meczet i niektóre muzea. Nie są dozwolone krótkie spodnie oraz koszulki bez ramiączek. Nogi i ręce muszą być zakryte zarówno przez mężczyzn jak i przez kobiety. Kobiety muszą również nakryć głowę chustą. Nie zastosowanie się do powyższych zasad może skutkować odmową pozwolenia wstępu do niektórych obiektów.\nUWAGA! Przy rezerwacji pobierany jest zadatek. W przypadku odwołania wycieczki przez uczestnika nie podlega on zwrotowi.\n5-6 godzinna wycieczka po Abu Dhabi\nZwiedzanie najważniejszych atrakcji Abu Dhabi z prywatnym przewodnikiem\nZobaczenie luksusowego hotelu Emirates Palace\nWjazd na teren toru F1, Yas Marina Circuit\nZwiedzanie Wielkiego Meczetu Sheika Zayeda\nZobaczenie niektórych pałaców szejków\nPoznanie najbogatszego emiratu w kraju\nPrzejazd przez centrum miasta i kilometr zero w Abu Dhabi\nZwiedzanie Parlamentu Emiratów Arabskich\nZwiedzanie najstarszego budynku w Abu Dhabi, forteca Qasr Al Hosn z 1761 roku\nPażdziernik 2021 Listopad 2021 Grudzień 2021 Styczeń 2022 Luty 2022 Marzec 2022 Kwiecień 2022\nDorosłych (12+ wieku)\nDziecko (Wiek 4 do 11)\nNiemowlę (Wiek 0 do 3)