Kicksy okiem Daniela - News - Szczepan Radzki\nTytuł jest nieco mylący, bo powinien brzmieć Chicks in kicks, ale w galerii, którą zobaczycie poniżej są też panowie oraz zdjęcia bez kicksów. 🙂\nJeden z naszych znajomych fotografów, Daniel Chojnacki, zrobił w swoim życiu kilka fajnych zdjęć o szeroko pojętej streetwearowej, a dodatkowo z fajnymi laskami w kicksach. Postanowiliśmy więc, że pokażemy jego prace.\n[Tweet „Nice chicks in kicks :-)”]\nZobaczcie. Zapraszamy też do Daniela.\n[gdl_gallery title=”kicks-okiem-daniela” width=”550″ height=”IMAGE_HEIGHT” galid=”1″ ]\nAdidasAir Jordan Futurechicks in kicksNikeReebok


iektórzy szukają alternatywy w postaci wyjazdu na chłodny obszar lub z możliwością wskoczenia do zimnej wody. Bardzo ważne jest także, aby miejs\nDodane: 05-07-2019 05:15\nUpały są obecnie zmorą wielu osób na całym świecie. Często nie warto nawet wychodzić z domu, gdyż może to grozić poważnym uszczerbkiem na zdrowiu. Niektórzy szukają alternatywy w postaci wyjazdu na chłodny obszar lub z możliwością wskoczenia do zimnej wody. Bardzo ważne jest także, aby miejs\nHistoria klasycyzmu i klasyka w aranżacji wnętrzaO tym, jak ważna jest woda, o ekologii, oszczędzaniu i oczyszczaniuPraca geodety- krótko i na tematNowe narzędzia do przycinania wykładzinDrukowanie cyfrowe- co musisz o nim wiedziećLanie wody o wodzieŚrodki ostrożności w pracy z prądemWypożyczyć krzesła na imprezę szybciej?What do You prefer - notebook or PC?Implantologia zabrzeDobry i zły tarasStomatologiaO marketingu typu outdoor i nie tylkoZimowe wypady- tylko z odzieżą termoaktywnąOgólnie o odzieży medycznejTeksty techniczneKrótko o domach dla starców. Czy warto?Odzież medyczna - ważna jest higienaOczyszczaj i oszczędzaj - o wodzieEngine - heart of your carWater problems - call a plumberGood car service - You have no idea how important is itTemat dnia: salony urodyNowe narzędzia do przycinania wykładzinDlaczego nie warto bać się wizyty u dentysty?Ozdoby z melaminy. O wnętrzachElectric services in modern timesArtykuł o wakacjachZęby - trzeba o nie dbać2020 - do you need to repair the car?


ikari » blog » Historia pewnej przesyłki…\n14:06 10 komentarzy\tW kategorii (-riach):\nmarsjaninzmarsa 16 czerwca 2010 15:29\nKurcze. Chyba już wiem, kto dostanie iPada… Ale nie poddam się tak łatwo – też spróbuję po powrocie do domu (paczkomat mam po drodze). W innej konwencji, od innej strony. ;)\nI puszczę trackbacka jak skończę, bo się przedwczoraj nauczyłem. ;)\nBanny 16 czerwca 2010 15:51\nRozbawiłeś mnie niezmiernie. Takie opowiadania lubię czytać. :)\njenny 16 czerwca 2010 20:34\ni tym oto sposobem dorobiłam się fobii paczkomatowej – marnie widzę, żeby mi się udało (w dzielnicy pełnej dresów oO)\nMarchew 22 czerwca 2010 06:46\n„Paczkomaty są tak rewolucyjne, że musi powstać o nich film.” « InPost Blog 23 lipca 2010 15:13\n[…] http://blip.pl/s/97357357 – #Paczkomaty to jednak prawdziwa przygoda pełna silnych emocji, zwątpienia, zagubienia, konspiracji i satysfakcji – w 160 znakach się nie dało: http://blog.ikari.pl/2010/06/16/historia-pewnej-przesylki/ […]\nBetterfly 2 sierpnia 2010 20:18\nPaczkomat, to naprawdę drobiazg. Gratuluję odnalezienia adresu Przybyszewskiego 176/178…. Miałem tam firmę i podejrzewam że do dnia dzisiejszego krążą tam oszaleli, wycieńczeni kurierzy próbujący dostarczyć przesyłkę pod mój adres – choć firmy nie ma tam od 5 lat… Dla ułatwienia dodam, że kolejny budynek… taki różowiasty… też ma numer 176/178…. a potem kolejny salon… tym razem innej marki…a potem siedziba telefonii Dialog… też 176/178… Najdłuższa ulica w Łodzi to może i Pomorska… ale njdłuższy numer… to bez wątpienia Przybyszewskiego 176/178…\nikari 2 sierpnia 2010 21:20\nBetterfly – you made my day, absolutnie! :)\nJak najbardziej kojarzę i kolejny budynek, i salon, i Dialog… Ale w życiu nie pomyślałbym, że to nadal ten sam adres – bo przecież byłoby to nieco nad wyraz przeciągnięte szaleństwo… A jednak! Wierzyć się nie chce, za to i ja pośmiać się mogłem :)\nMissySleepy 12 października 2010 13:00\nUwielbiam Cię czytać :) uwielbiam tu wracać sobie czasem i czytać te teksty z archiwum, jeśli nie ma nowych.\nChoć tak naprawdę jeszcze bardziej lubię tu wchodzić i być zaskakiwana przez jakieś nowości…szkoda, że piszesz ostatnio tak rzadko.\nikari 12 października 2010 13:23\nMyślę, że nie mam nic do przekazania…\nMissySleepy 27 października 2010 10:15\ne tam. gupi, o.


Ponad 30 tysięcy Polaków nie ma dachu nad głową. 1,5 tys. z nich to dzieci\nMiędzynarodowy zespół naukowców, kierowany przez Polaków, odkrył zachodzący w mózgu mechanizm wyzwalający lęk wywołany stresem. Wyniki swoich badań naukowcy opublikowali w prestiżowym piśmie "Nature”.\nJak się okazuje do powstawania wywołanych stresem zmian neuroplastycznych i przebudowy połączeń nerwowych w mózgu niezbędne jest białko zwane neuropsyną. Powstaje ona jako reakcja na stres w jądrze migdałowatym, czyli mózgowym ośrodku emocji.\nBez parytetów i innych zabiegów socjotechnicznych rośnie ranga Polek w biznesie i rodzinach.\nPonad 37% małych firm w Polsce należy do kobiet, a średnia w Unii Europejskiej to 25%. W zarządach różnego typu spółek pracuje 92 tys. kobiet, a 24 tys. z nich pełni funkcje prezesów lub dyrektorów zarządzających. Według badań Centralnego Ośrodka Informacji Gospodarczej kobiety zajmują najwyższe stanowiska w 13,6% polskich przedsiębiorstw.\nZmienia się model polskiej rodziny. Tradycyjny pogląd, że rolą ojca jest utrzymanie rodziny odchodzi powoli do lamusa. Już w 40% polskich rodzin kobiety są ich głowami bo do rodzinnego budżetu wnoszą więcej niż ich małżonkowie.\nSprawowanie prezydencji przez Polskę będzie szansą na ukierunkowanie dyskusji na wybrane aspekty polityki spójności oraz promowanie jej jako kluczowego elementu polityki rozwoju Unii Europejskiej. W tym celu Ministerstwo Rozwoju Regionalnego określiło najważniejsze cele polskiej prezydencji w obszarze polityki spójności.\n- Zintegrowane podejście do rozwoju\n- W ramach tego tematu omawiane będą kwestie dotyczące programowania strategicznego, instrumentów wspierających rozwój terytorialny (m.in. specjalne rozwiązania dla miast, funkcjonowanie Europejskiej Współpracy Terytorialnej i Europejskiego Ugrupowania Współpracy Terytorialnej, włączenie Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa do polityki spójności, terytorialny wymiar EFS), Agendy Terytorialnej, wyzwań dla wielopoziomowego systemu zarządzania w polityce spójności oraz warunkowości opartej na mechanizmie tzw. warunków wstępnych.\n- Zorientowanie polityki spójności na rezultaty\n- Sprawą kluczową będą tu zagadnienia warunkowości opartej na rezultatach (system nagród i kar powiązanych z realizacją wyznaczonych wcześniej celów), koncentracji tematycznej funduszy europejskich (przy zachowaniu elastyczności), wzmocnienia narzędzi ewaluacji (ewaluacja jako podstawa podejmowania decyzji strategicznych) oraz wypracowania jednolitego systemu wskaźników.\n- Formalnie poprzez negocjacje rozporządzeń dotyczących polityki spójności;\n- Nieformalnie poprzez przeprowadzenie międzynarodowej debaty na temat polityki spójności na poziomie eksperckim i politycznym.\n- konferencja „Polityka spójności oparta na wynikach”, 7-8 lipca w Gdańsku;\n- konferencja „Terytorialny wymiar Europejskiego Funduszu Społecznego”, 29-30 września w Warszawie;\n- konferencja „Efektywne instrumenty rozwoju terytorialnego”, 24-25 października w Warszawie;\n- spotkanie dyrektorów generalnych ds. polityki regionalnej, spójności terytorialnej i rozwoju miast, 3-4 listopada w Warszawie\n- konferencja „Zintegrowane podejście do rozwoju – klucz do inteligentnej, inkluzyjnej i zrównoważonej Europy”, 24 listopada w Poznaniu;\n- nieformalne spotkanie ministrów rozwoju regionalnego, spójności terytorialnej, rozwoju miast, 25 listopada w Poznaniu;\n- spotkanie ministrów odpowiedzialnych za politykę spójności w ramach formacji Rady, 14 grudnia w Brukseli.\n- pełne wykorzystanie funduszy na lata 2004-2006;\n- wysokie tempo wdrażania funduszy na lata 2007-2013 – podpisaliśmy umowy na 62 proc. dostępnych środków, co oznacza, że w gospodarce pracuje już niemal 235 mld zł;\n- ponad połowa z 1,7 proc. wzrostu gospodarczego w Polsce w kryzysowym 2009 r. została osiągnięta właśnie dzięki pieniądzom z UE;\n- liczba osób pracujących zwiększyła się w 2009 r. o ok. 150 tys.\nTupolew wylądował awaryjnie, a rozerwał go wybuch bomby\nWedług tez przedstawionych w książce "Zamach w Smoleńsku. Niepublikowane dowody zbrodni" Leszka Szymowskiego, tupolew wylądował awaryjnie w błocie, a o 8:39 rozerwał go wybuch bomby próżniowej, która zabiła część pasażerów. Ci, którzy przeżyli zostali zamordowani strzałami z broni palnej. Wszystko zarejestrowały amerykańskie satelity.\nKsiążkę wydała firma United Express Dystrybucja Prasy i Wydawnictw Branżowych. Szymowski, dziennikarz śledczy, który współpracował m.in. z "Wprost", "Gazetą Polską", "Najwyższym Czasem" oraz "Misją Specjalną" przedstawia "10 najważniejszych kłamstw smoleńskich". To rozwinięcie jego kilku wcześniejszych publikacji na temat katastrofy smoleńskiej m.in. w "Najwyższym Czasie".\nW nowej książce autor obala twierdzenie, że załoga samolotu była niedoświadczona i popełniła kardynalne błędy, z których największym było zlekceważenie poleceń kontrolerów lotu i podjęcie próby lądowania. Jak utrzymuje, piloci byli świetnie wyszkoleni i mieli duże doświadczenie, a kontroler wcześniej wydał im zgodę na lądowanie, mówiąc "pas wolny".\nDowodzi on, że nie jest prawdą, iż o godz.8:41, po zderzeniu z brzozą, tupolew odwrócił się na grzbiet i uderzył o ziemię, a siła przeciążenia zabiła wszystkich pasażerów. Zdaniem Szymowskiego, tupolew ścinał drzewa, ale poobijany wylądował awaryjnie w błocie. O 8:39 rozerwała go siła wybuchu bomby próżniowej i ona też zabiła część pasażerów. Ci, którzy przeżyli, zostali zamordowani strzałami z broni palnej.\nNajbardziej sensacyjną tezą książki jest twierdzenie, że satelity NSA nagrały cały lot tupolewa i moment jego lądowania. Zdjęcie zrobione chwilę później przedstawia już wrak tupolewa, którego fragmenty są porozrzucane. Mają one być dowodem na to, że doszło do zamachu. Amerykanie chcieli oddać zdjęcia w ręce Polaków, ale premier nie zdecydował się skorzystać z oferty Amerykanów. "To oznacza, że rząd Donalda Tuska wspólnie z Rosją uczestniczy w matactwie. I tuszuje ślady zabójstwa prezydenta państwa NATO" - czytamy.\nBrytyjski „The Guardian” zaprosił do współpracy w badaniu opinii obywateli francuski „Le Monde”, hiszpański „El Pais”, niemiecki „Der Spiegel” i polską „Gazetę Wyborczą”.\nW tych pięciu krajach tysiącu obywateli zadano dwa pytania.\nPierwsze - czy w ciągu następnych 10 lat w twoim kraju ludziom będzie żyło się lepiej?\nTak odpowiedziało: 58% Hiszpanów, 44% Polaków, 26% Brytyjczyków, 21% Niemców i 12% Francuzów. Nie – odpowiedziało: 23% Hiszpanów, 38% Polaków, 48% Brytyjczyków, 54% Niemców i 72% Francuzów. Ani lepiej, ani gorzej – odpowiedziało: 18% Hiszpanów, 17% Polaków, 19% Brytyjczyków, 24% Niemców i 13% Francuzów. W tej kwestii nie miało zdania: 1% Hiszpanów, Polaków i Niemców, 7% Brytyjczyków, i 3% Francuzów.\nDrugie – czy wierzysz w uczciwość polityków w twoim kraju?\nTak odpowiedziało: 8% Hiszpanów, 3% Polaków, 12% Brytyjczyków, 10% Niemców i 11% Francuzów. Nie – odpowiedziało: 91% Hiszpanów, 96% Polaków, 85% Brytyjczyków, 88% Niemców i 87% Francuzów. Odpowiedzi – nie wiem – udzieliło: 1% Hiszpanów i Polaków, 3% Brytyjczyków, oraz 2% Niemców i Francuzów.\nSondaż wykazał powszechną nieufność Europejczyków do krajowych polityków. Zaskakującym jest, że przy ponad 90% nieufności do własnych polityków i głębokim kryzysie gospodarczym kraju, Hiszpanie są największymi optymistami w kwestii poprawy warunków życia w nieodległej przyszłości.\nWypadek polskiego autokaru na niemieckiej autostradzie\n11 Polaków zostało niegroźnie rannych w nocy z piątku na sobotę w wypadku polskiego autokaru liniowego na autostradzie nr 4 w Niemczech. W autokarze znajdowało się ok. 25 osób.\nNikt z pasażerów polskiego autokaru nie zginął. - W moim odczuciu służby pracowały ślamazarnie. Pewnie gdyby był to autokar niemiecki, wszystko poszło by sprawniej - relacjonował na antenie TVN 24 Krzysztof Nach, który był pasażerem tego autokaru.\nNach powiedział również, że kierowca, z niewyjaśnionych przyczyn zjechał na pobocze. Potem autokar uderzył w tablicę kierunkową z nazwą miejscowości, po czym, jak powiedział, "obróciło go na dach".\nKrzysztof Bartnicki, którego narzeczona również jechała autokarem także potwierdza, że akcja ratunkowa była "mało skoordynowana". - Pogoda jest nie najciekawsza. Jest zimno, ci ludzie marzli przez kilka godzin gdzieś tam na poboczu, zanim można było podstawić autobus. Nie było koców. Wiadomo, że ludzie spali, byli dosyć lekko poubierani, a po wypadku niestety nie mogli już wejść do autobusu żeby się ubrać - mówił na antenie TVN 24.\nI sekretarz wydziału konsularnego ambasady RP w Berlinie Anna Łukasik-Kuenne, poinformowała, że w autokarze, który uległ wypadkowi na autostradzie za Chemnitz w kierunku Erfurtu, znajdowało się 25 osób - 23 pasażerów i dwóch kierowców linii autobusowej Eurolines.\nWszystkie osoby zainteresowane losem swoich bliskich powinny kierować się do wydziału konsularnego polskiej ambasady w Berlinie. Numer telefonu to: 0049 163 78 87 676.\nOsiągać wytyczone cele\nOd dwudziestu jeden lat, zawsze w marcu, na marokańskiej części Sahary - odbywa się wyjątkowa sportowa impreza - Rallye Aicha des Gazelles. Pustynny rajd tylko dla kobiet. Do tej pory w Rajdzie AICHA nigdy nie występowała załoga z Polski, a w ciągu całej historii Rajdu były jedynie 3 zespoły motorowe. Jednak prowadzone są przygotowania, aby w Rallye Aicha Des Gazelles 2012 - po raz pierwszy wzięła udział Polka. Obecnie trwają intensywne treningi jazdy motocyklowej, a także prowadzone są zaawansowane rozmowy z mediami.\nJest to jedyny na świecie pustynny rajd tylko dla kobiet: 2500 km, bezdrożami południowo-zachodniej Sahary, motorami, quadami i samochodami terenowymi. Od 21 lat organizuje go jego pomysłodawczyni - Pani Dominique Serra, a wspiera m. inn. Król Maroka i ministerstwo turystyki tego kraju. W Rajdzie uczestniczą kobiety z ponad 30-tu krajów - od Rosji po Kanadę i Japonię. Co roku uczestniczy w nim ponad dwieście kobiet, można wśród nich spotkać zwykłe dziewczyny, ale także prawdziwe sławy. Niektóre z Pań reprezentują takie organizacje jak np. Unicef.\nZasady Rallye Aicha des Gazelles są proste:\nRajd składa się z jednego etapu początkowego oraz sześciu długich odcinków, wszystkie odbywają się na trasie wyznaczonej wśród bezdroży. Dwa etapy to maratony odbywające się non stop przez dwa dni. Na pustyni rozmieszczono punkty w których trzeba się zameldować – codziennie trzeba odnaleźć kilka takich punktów, co zajmuje kilkanaście godzin. Aby przetrwać i ukończyć Rajd trzeba zarówno umieć się poruszać po pustyni, jak również świetnie znać się na nawigacji. Na pustyni, tak jak na morzu nie jest to łatwe. Organizatorzy zabraniają jednak używać GPS-ów ale tylko kompas, linijkę i dostarczoną przez organizatorów czarno-białą mapę. Do zwycięstwa prowadzi nie prędkość, ale staranne przygotowanie i najkrótsza droga jaką przebędzie uczestniczka.\nPieniądze zebrane na promocję i w trakcie rajdu w dużej części przekazywane są na pomoc dla miejscowych kobiet, edukację dzieci i obwoźny szpital docierający w miejsca praktycznie pozbawione normalnej opieki medycznej.\nW Rajdzie w 2012 weźmie udział Polka\nNatasza Caban, jedna z najmłodszych na świecie kobiet, która samotnie opłynęła Świat. SAMOTNY REJS DOOKOŁA ZIEMI na jachcie "TANASZA POLSKA USTKA" odbył się na trasie z i do Honolulu na Hawajach, pomiędzy 27 lipca 2007 - a 01 grudnia 2009.\nZakończona w grudniu 2009 r. wyprawa Nataszy trwała, z przerwami na pracę i akcje charytatywne, dwa lata i cztery miesiące. Trasa wiodła etapami z Hawajów na Zachód, dookoła Afryki i przez Kanał Panamski, odwiedzając Vanuatu, Port Moresby, Darwin, Wyspy Kokosowe, La Reunion , Durban, East London, Mossel Bay, Kapsztad, Wyspę Świętej Heleny, Wyspę Świętej Łucji, Panamę, Wyspy Galapagos oraz Markizy. Długość rejsu wyniosła ok. 26 tys. mil morskich, czyli ok. 48 tysięcy km. Natasza Caban w trakcie rejsu współpracowała z fundacją Anny Dymnej "Mimo Wszystko", a w przerwach wyprawy zabierała na pokład jachtu niepełnosprawne dzieci by w ten sposób pomóc ziścić ich marzenia.\nW trakcie rajdu, jak i po jego zakończeniu, Polka zamierza brać udział w akcjach charytatywnych np. „Amazonki-Amazonkom” albo „Bezpiecznie na drogach”; zależy jej na promocji sportu, na propagowaniu pro-ekologicznego wymiaru Rajdu i na motywacji innych do dążenia do wytyczonych celów.\nAbsolwentka I Społecznego Liceum Ogólnokształcącego w Słupsku, wychowanka Harcerskiego Ośrodka Morskiego i Jacht Klubu Ustka. Kiedy skończyła 19 lat, pływanie na jachtach żaglowych stało się jej sposobem na życie. Dostarczała jachty z Australii na Hawaje, z Nowej Zelandii na Karaiby, z Karaibów do Europy i z Europy na Karaiby. Pomagała przy budowie jachtów w stoczni "Carl Vaughan III" w St. Marten na Karaibach, a w zespole "Southern Spars" w Auckland w Nowej Zelandii, przygotowywała jachty na regaty America's Cup. W 2002 roku - na regatach Sydney-Hobart na jachcie DREAMLAND, raz z międzynarodową załogą zajęła 5 miejsce. Jest też pierwszym polskim członkiem klasy Mini 6.5 (klasa jachtów morskich o długości 6,5 m).Posiada prawo jazdy kategorii A, B, C+E.\nZa swoje osiągnięcia sportowe i społeczne Natasza Caban otrzymała Nagrodę Główną JACHTSMAN ROKU 2009 oraz II miejsce w rankingu REJS ROKU 2009. W marcu 2010 roku otrzymała nagrodę WYCZYN ROKU - wydawnictwa National Geographic.


Plotery drukujące, tnące, UV, laminatory, laminaty podłogowe sprzedaż - Jetmedia\nWitaj nieznajomy, zaloguj sie lub zarejstruj.\nJet Media - Nowości\n-Plotery drukujące solwentowe\n-Plotery drukująco - tnące\n-Plotery drukujące wodno - pigmentowe\n-Pigmentowe i wodne\nMedia do druku solwentowego\n-Media do systemów wystawienniczych\n-Materiały do podświetleń\n-Laminaty na zimno\n-Laminaty na ciepło\n- Na bazie rozpuszczalnika\n-Laminatory na zimno\n-Laminatory z jednym wałkiem podgrzewającym\n-Trymery z nożem obrotowym\nSerwis i sprzedaż ploterów:\nLaminatory, plotery drukujące, laminaty podłogowe\nWszyscy mogą próbowali uzyskać odpowiedź wiele razy, ale nie mógł go jeszcze, ale teraz odpowiedź jest tutaj! Kluczem do dobrego projektowania stron internetowych jest mieć dobrą typografię. Więc teraz pytanie, które Ari ... Wszyscy mogą próbowali uzyskać odpowiedź wiele razy, ale nie mógł go jeszcze, ale teraz odpowiedź jest tutaj! Kluczem do dobrego projektowania stron internetowych jest mieć dobrą typografię. Więc teraz pytanie, które pojawia się, że jeśli web design został oparty na typografii, to co było potrzeba, aby dowiedzieć się coś jeszcze w ogóle?\nPromocja laminatów Clear Star\nWszystko, co było potrzebne do nauki i umiejętności typografia dołączone wraz z nim. Typografia to nie tylko mieć dobry wybór czcionki. Ale ponieważ z pojawieniem się różnych narzędzi, takich jak zestaw, typ czcionki Web, talii i czcionek internetowych Google, nie ma szans, że Twoje umiejętności w typografii będzie poprawić. You don t ?? trzeba używać dużo kreatywności w nim i korzystać z gotowych czcionek przez resztę swojego życia. Wybór czcionki z pewnością utrudniają swoją kreatywność i będzie dalej prowadzić do innych problemów też.\nZapoznaj się z dobrej firmy, projektowanie stron internetowych, które oferują Delhi treści internetowych usług dobre pisanie, a także w przystępnych cenach. Byłoby cicho trudno najpierw zrozumieć koncepcje wszystkich różnych czcionek, które są używane, a następnie użyć nowszych czcionek, które zostały wprowadzone. Kiedy narzędzie jest rozwijany, to nie zawsze jest łatwe do zrozumienia, a następnie rozpocząć pracę na nim. Czy próbowałeś kiedyś wyobrażając sobie, jak to będzie wyglądać po wszystkich graficzne emotikony zniknęły i co pozostaje, to tylko zwykły tekst i odstępy?\nLaminator płynny AFC1600\nTekst powinien być zawsze stosowane w postaci interfejsu, gdzie odstęp powinien być prawo i powinien być typografii po prostu idealny. Są ludzie, którzy mogą znaleźć ten projekt być nudne i nudne, a oni chcą więcej emocji w projektowaniu. Ważne jest, że strona powinna przedstawić projekt w taki sposób, że nie należy polegać tylko na zdjęcia, aby wyglądać pięknie. Należy używać obrazów nie sprawiają, że wygląda ekscytujące, ale powinien być stosowany w tych miejscach, gdzie dziesięć różnych słów można sufiksem z pomocą tylko jednego obrazu, który wydaje się być bardziej znaczące też.\nKażda piękna strona kładzie duży nacisk na typografii kontrolować projekt strony internetowej. Gdy typografia jest używany w witrynie, a następnie wydaje się, że jest to wyraz na stronie internetowej i nie jest z dala od niego. Oferuje on czysty i uporządkowany osobowość na stronie internetowej, a także staje się bardziej zabawny i eksperymentalne też z czasem. Podstawowym fundamentem stronie należy typografii i białe miejsca i jeśli jest to prawo, potem reszta projektu strony internetowej nie ma szans utraty.\nJasne i sztuka menu robi wielką pracę w pokazując sztukę typografii i pokazuje go w najdrobniejszych szczegółach. Więc jeśli projekt strony internetowej, teraz nie mogę powiedzieć, że nie można wymyślić dobrego projektu. Jeśli tworzysz projekt bez ostrości i brak fundamentu następnie można dodać cokolwiek chcesz, ale to nigdy nie będzie wielki projekt. Wielu projektantów popełnić tego samego błędu i dolewać oliwy do ognia. Podstawowym rzeczą, która należy rozumieć, że jeśli projekt nie jest przyjemne do czytania w pierwszej kolejności, a następnie wygrał ?? t być dobre doświadczenie, żeby go zobaczyć także.\nNowe Backlity w ofercie Jet Media!\nLogo marki powinny powinny być tworzone bardzo skrupulatnie. Powinno być projekt, który powinien być elastyczny we wszystkich mediach i formatach. Przyprawione logo projektant powinien zrobić dokładne badania, należy użyć apt kolory i czcionki oraz dodać prostotę, aby logo wyjątkowy. Z Grafika i wideo-art logos, jakość marki niedawno świadkiem krzywej w dół. Amatorskie projektanci podważyć znaczenie logo firma. Czy to małe czy duże, każde przedsiębiorstwo powinno mieć dobrze zaprojektowane logo do tworzenia pozytywnego wizerunku.\nJest projektowanie logo marki nic tylko twarz firmy, a zatem powinno być tak zaprojektowane, starannie. Logo marka powinna być czymś, co wygląda dobrze we wszystkim media i rozmiary. Czy to na billboardach lub T-shirt, powinno to wyglądać tak samo. Jeśli chcesz dostać swoje logo marki, firma zaprojektowane, a następnie zatrudnić usługi kompetentny i doświadczony projektant. Dodatkowo trzymać je kwestie: Przed projektowania logo, musisz podać swoje imię, biznesu tożsamość i twarz.\nCanvas - RainBowMedia\nA wszystko to jest możliwe poprzez projektowanie logo marki. Nazwa powinna być wystarczająco silne, aby Twoja marka rozpoznawalna bez symbolu lub slogan. Należy mówić w firmie. Myślący unikalnej nazwy może być świetną zabawą. Przed zaprojektować dla marki, upewnij się, że masz zrobić dokładne badania na działalność, jej działalności i produktów. Silna marka jest tworzona tylko po dźwięku i szeroko zakrojonych badań. Wiedzieć Adresatami działalności klienta.\nPloter SPEEDY JET JM160 od ręki + GRATISY!\nPomoże Ci to do myślenia pomysłów i wziąć projekt do przodu. Należy również wykonać szczegółowe badania na temat strategia marketingowa marki projektujesz dla. Badania obejmuje wszystko, od wyboru czcionki do dochodów, płci i zwyczaje Grupa docelowa. Aby marki niezapomniany, logo powinno być intrygujący pod względem koloru, typografii i sloganów. Potężne logo jest jak piękna twarz, która wyróżnia się z tłumu.\n‹‹ poprzednia 1 2 3 4 ... 7 8 9 10 następna ››\nSzkolenia, promocje, nowości\nZapraszamy do subskrypcji biuletynu.\nPloter EFI Rastek T660 Ploter EFI Rastek T1000 Ploter EFI Rastek H652 Ploter EFI Rastek H650 Laminator BU-1600M1 Laminator BU-1600F1 Ploter Tnący Bengal 60 Ploter Tnący Jaguar JGIV-61\nJet Media ul. Warszawska 57, 05-820 Piastów, woj. mazowieckie Tel. :\nProdukty | Marki | Pomoc | Downloads | Biuletyn | Kontakt | Mapa serwisu\nCopyright © D-system / All Rights Reserved


Rząd ludowy w Lublinie – jak powstał i czym był | Lewicowo.pl\nRząd ludowy w Lublinie – jak powstał i czym był\nRankiem dnia 7 listopada roku 1918 mieszkańcy Lublina dowiedzieli się z odezw, rozklejanych na murach domów, że Polska ma nareszcie swój Rząd. Rząd niezależny od nikogo; Rząd niemianowany przez obcych. Jeszcze kilka dni temu włóczyły się po mieście zbrojne oddziały najeźdźców. Dziś po raz pierwszy od stu kilkudziesięciu lat obywatel polski, czytając te wielkie arkusze z niewiarogodnym tak niedawno jeszcze podpisem – Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej – mógł swobodnie, pełną piersią odetchnąć wolnym powietrzem.\nO tej wolności mówiły mu przede wszystkim odezwy, ów pierwszy Manifest Rządu Ludowego. O wolności, o którą przez szereg pokoleń walczyło to wszystko, co było w Polsce najlepsze, najbardziej ofiarne, za którą wybrani synowie Ojczyzny umierali zaszczytną śmiercią bohaterów na słupach szubienic, gnili w lochach więziennych, więdli jak zerwany kwiat na dalekiej obczyźnie. Dziś ta Ojczyzna stawała się żywym ciałem. Można było ją kochać nie obawiając się kary. Słońce, które nad nią wschodziło, oświecało zarówno tych, którzy o Polskę walczyli, jak i tych, którzy wszelką myśl o walce odpychali ze zgrozą od siebie. Należało być jej wiernym, bo kiedy wczoraj miłowanie Polski było przywilejem tylko najlepszych, dziś stawało się obowiązkiem powszechnym.\nA ze słów, które się czytało w Manifeście, biła mocna wiara, że to słońce wolności niebawem wszystkich uleczy, podniesie i uszlachetni.\nAle Manifest mówił nie tylko o wolności; mówił także, od pierwszych zaraz słów, o sprawiedliwości społecznej. Wprawdzie nie on pierwszy mówił o tym w Polsce. Za najgorszych, za najciemniejszych czasów niewoli wielcy poeci, politycy o szerszym poglądzie, członkowie demokracji polskiej stwierdzali niejednokrotnie, iż jeśli się chce Polskę na nowo i na trwałe budować, trzeba to uczynić na zdrowych fundamentach, z uwzględnieniem wielkich ideałów nowoczesnych, które usunąć chcą krzywdę społeczną i okiełznać wyzysk, Ale to były tylko marzenia i – powiedzmy to od razu i szczerze – ci ludzie to była tylko mniejszość bezsilna. Dziś po raz pierwszy tak mówił Rząd.\nBez przesady, bez demagogii, ważąc każde słowo i rachując swe siły, ludzie, którzy podpisali ten pierwszy w Polsce program rządowy, zapowiedzieli w nim cały szereg reform, których chcą dokonać na wstępie. I nawet najbardziej nieprzejednany przeciwnik demokracji, czytając te proste i mocne słowa, musiał przyznać, że nie jest to piasek, ciskany tłumom w oczy dla oślepienia ich, nie są to bańki mydlane, puszczane dla czczej i pustej zabawy, ale są to głębokie przekonania ludzi, którzy umieli o nie walczyć i potrafili za nie cierpieć. Nie było chyba człowieka, który by wyobraził sobie, że ci długoletni bojownicy o wolność i sprawiedliwość mogliby dziś mówić inaczej, jeśli się nie chcieli zaprzeć swego sumienia. Nie wątpił też chyba nikt, że za tymi słowami pójdą twarde i mocne czyny, że ci ludzie nowego Rządu, którzy całe życie walczyli z przemocą i okrucieństwem najeźdźców, nie zawahają się, jeśli zajdzie tego potrzeba, stoczyć ostrej walki z polskim ospalstwem i sobkostwem polskich klas posiadających.\nManifest nie żądał zbyt wiele. Kiedy dziś po dziesięciu latach czytamy go spokojnie, ogarnia nas zdumienie, jak można się było oburzać na rzeczy tak proste, na przyznanie ludziom pracy tych najbardziej zasadniczych praw, bez których mogliby wprawdzie pracować, ale na pewno nie byli ludźmi o pełnym prawie do życia. Wiele z tych reform zostało już dokonanych i pogodzili się z nimi najbardziej zacofani wstecznicy. O inne toczy się jeszcze u nas ku szkodzie ludu i ku szkodzie Polski zacięta walka, ale w innych krajach zapomniano już od dawna spierać się o nie i walczyć.\nA jednak się oburzano. Wolność strajku i ośmiogodzinny dzień pracy dla robotnika, możność posiadania swojego kawałka ziemi dla drobnego rolnika, wolność stowarzyszania się albo wolność pochodów dla wszystkich, były to sprawy, za samo wspomnienie o których rząd carski karał długimi latami katorgi. Te zwierzęce w swym okrucieństwie kary nie odstraszały działaczy ludowych i robotniczych, ale ci wszyscy, którym te carskie nakazy dopomagały bogacić się z krzywdą ludu pracującego, nie mogli i nie chcieli zrozumieć, że Polska już wyszła z więzienia i że w siedmiomilowych butach musi zacząć doganiać inne szczęśliwsze, od dawna wolne ludy świata.\nToteż, kiedy z jednej strony po zapadłych chałupach wiejskich, po izdebkach robotniczych czytano Manifest Rządu Ludowego z zapartym tchem, ze łzami, które płynęły po zbladłych ze wzruszenia twarzach, kiedy przyjmowano go jak dobrą nowinę, na którą tyle pokoleń w męce czekało, z drugiej strony w Polsce sytej, w Polsce szlacheckiej, bankierskiej i obszarniczej rozległ się od pierwszego dnia syk nienawiści, zorganizował się przeciwko rządom ludowym opór, rozpętała się walka nie gardząca niczym, nie brzydząca się oszczerstwem, przekupstwem i gwałtem. Do dziś dnia nietrudno spotkać panów, którzy umieją o wszystkim mówić uczenie, cicho i słodko, ale którzy na wspomnienie „haniebnego” według nich Rządu Ludowego wstrząsają się, jak gdyby do oczu skoczył im gad.\nNie wiem, czy ta wściekłość, ten wstręt płyną z nadmiernego umiłowania swoich majątków, czy z bladego strachu, jaki ich posiadaczy obleciał w chwili utworzenia się Rządu Ludowego w Lublinie. Próżnym byłoby tracić czas na te jałowe badania, Pożyteczniejszym będzie w dziesiątą rocznicę wielkiego czynu ludowego przypomnieć sobie, w jakich okolicznościach Rząd Ludowy powstał, co on dał Polsce i przed czym ją uratował. To będzie nasz rachunek sumienia i to będzie nasza odpowiedź oszczercom.\nW chwili wybuchu wojny piękne i rozległe ziemie polskie były po prostu jednym olbrzymim więzieniem.\nW największym z zaborów, w zaborze rosyjskim, po zduszeniu szczątków oporu ludzie żyli w ciągłej obawie przed samowolą dzikiego najeźdźcy, zamykali się w sobie, zadowalali się nędznym ochłapem dobrobytu. W zaborze austriackim przy złudnych pozorach jakiej takiej wolności setki tysięcy nędzarzy musiało rokrocznie iść żebrać chleb u obcych. W zaborze pruskim tępiono polskość, jak się tnie i karczuje las. Kiedy na oszalałą ludzkość zwaliła się wojna, niezliczone mnóstwo niewolników polskich zaczęło się wyrzynać wzajemnie, ścieląc się na polach bitew jak pokosy, cięte straszliwą kosą śmierci. Miliony spokojnych pracowników gnano w głąb Rosji jak bydło; ci, co pozostali, marli cichą głodową śmiercią. Krew polska płynęła rzeką, ale imienia Polski nie wolno było nawet w godzinie śmierci wyszeptać.\nTylko garstka legionistów szła z wysoko wzniesionym sztandarem w bój o swoją Ojczyznę. Ale tę garstkę traktowano w najlepszym razie jak szaleńców, niekiedy obrzucano obelgami jak zbrodniarzy; kiedy indziej odpychano po prostu od drzwi, od polskich drzwi. Ci, którzy mieli myśleć i czuwać za kraj, ci u góry, postanowili nie wtrącać się do wojny, niczego nie chcieć, niczego nie żądać.\nI wszystko jedno, czy był to szał strachu, czy grzech nierozumu – Polska milczała. W dzień wzięcia Warszawy przez Niemców jeden z hrabiów polskich na zebraniu działaczy politycznych protestował ze szczerym wzburzeniem przeciwko mówieniu o niepodległości Polski, uważał to bowiem za prowokację. W kilka dni potem dwóch późniejszych ministrów Rzeczypospolitej przy układaniu odezwy Komitetu Niepodległościowego nie chciało się zgodzić na wspomnienie o „Szabli Kościuszki”, bo to im brzmiało zbyt ostro, zbyt wojowniczo – i ostatecznie opuścili zebranie. Ludzie o twardych, spracowanych dłoniach, którzy się nie bali ostrych słów, pozbawieni byli wszelkiej niemal organizacji, wyrwanej jak chwast z korzeniem przez wroga. Do serc wielu z nich zresztą przy podtrzymywanej przez najeźdźców ciemnocie Polska jeszcze nie doszła.\nZ trudem i powoli zmieniał się ten stan rzeczy na lepsze. Zmęczone straszliwą walką mocarstwa szukające rekruta, szukając chleba dla swoich głodnych obywateli, znalazły nareszcie Polskę. W trzecim roku wojny Niemcy i Austria oświadczyły, iż są gotowe odbudować państwo polskie, nic zresztą nie mówiąc o jego granicach ani o jego stopniu zależności od siebie. We Francji zaczęto pozwalać mówić o Polsce, o jakiejś zresztą całkiem nieokreślonej Polsce. Wszystko to było szyte białymi nićmi; co gorsza nici te rwały się jak pajęczyna.\nW kraju nie budowało się żadnej siły, żadnych zaczątków nawet organizacji państwowej, po pierwsze dlatego, że istotnie trudno je było budować wobec oporu okupantów, a po wtóre i co ważniejsze dlatego, że wszystko, co było w Polsce bardziej oświeconego, zamożnego, rwącego się do przodowania, nie chciało o tym słuchać, nie chciało żadnej walki ani żadnego ryzyka.\nLudzie, którzy Polskę brali na serio, którzy nie zadowalali się czytaniem o niej w odezwach, ale chcieliby mieć ją żywą i dotykalną, mieli do wyboru dwie drogi. Albo wziąć broń, którą Niemcy dawali, i zacząć stwarzać początki wojska polskiego, z którym można by w pewnej chwili bronić się od krzywdy, albo zerwać z nimi ostatecznie i stawiać im opór. Oczywiście, nie mogło być na razie mowy o oporze zbrojnym, skoro się żadnej siły nie miało, ale można było bodajby głośno i mocno stwierdzać, że się chce być wolnym, że się nie chce być ofiarą ani gwałtu, ani oszustwa.\nTą drogą poszły Legiony. Nie mogąc otrzymać zapewnienia, że walczą bezpośrednio o swoją Ojczyznę, zeszły z pola, odmówiły złożenia przysięgi mianowanej przez Niemców na żart czy na urągowisko Radzie Regencyjnej, zapełniły wreszcie wraz ze swoim Komendantem Piłsudskim więzienia. Po ich rozproszeniu, po uwięzieniu wielu wybitniejszych działaczy ludowych i robotniczych, w kraju zapanowała cisza cmentarna,\nOstatnią próbą demokracji polskiej stworzenia nowego życia czy bodajby ratowania godności były usiłowania namówienia prawicy do obwołania 3 maja r. 1917 Rządu Narodowego. Niczego się nie zapierając z przeszłości, niczego się nie zrzekając na przyszłość, chciała lewica w tym jednym jedynym wypadku naglącej potrzeby stwierdzenia woli narodu polskiego połączyć się ze swoimi przeciwnikami. Być może, iż temu rządowi odjętą byłaby wszelka możność działania; prawdopodobnie zresztą byłby wkrótce aresztowany. Tym niemniej mógłby i powinien był stwierdzić, czego Polska chce, zaznaczyć jej istnienie samem swoim powstaniem. Z fałszywych rachub czy ze strachu prawica odmówiła. Po prostu zresztą była prawdopodobnie zdumiona przede wszystkim, że ludzie z nizin, ludzie z tłumu śmieją sięgać po zaszczyt budowania Polski nie z nakazu, nie za łaskawą namową, ale z własnej mocnej i szczerej decyzji.\nGdzieś na dalekim zachodzie patrzono już na te sprawy inaczej i mądrzej. Ci, którzy kierowali dotychczas państwami, którzy rozpętali wściekłego upiora wojny, przerażeni swoim dziełem i jego następstwami starali się przyciągnąć do życia publicznego jak najszersze warstwy, podzielić się z nimi odpowiedzialnością, zabezpieczyć się w ten sposób od groźnego wybuchu gniewu udręczonego ponad wszelką miarę ludu.\nU nas w dalszym ciągu chłopa czy robotnika uważało się co najwyżej za dość śmieszny parawan, za którym ukrywało się swoje sobkostwo. Zdarzało się, niezbyt zresztą często, że w jakiejś instytucji społecznej wciągało się kogoś „z dołu” do Rady czy do Zarządu, ale zwykle traktowano ich tam tak, jak się traktuje niedorostków, którym co najwyżej wolno się przysłuchiwać rozmowie starszych ludzi.\nW każdym razie ta nieudana próba była już ostatnią kroplą, która przepełniła miarę. Stało się oczywistym, że nie może być mowy o politycznej współpracy tych, którzy tylko chcą rządzić, z tymi, którzy przede wszystkim chcą walczyć. Czasy się zresztą zmieniały; ziemia pod nogami stawała się coraz bardziej gorąca. Zagadnienia krzywdy społecznej, sprawa nędzy i głodu, zepchnięte w początkach wojny gdzieś w ciemny, daleki kąt, wracały dziś z nieubłaganą siłą z powrotem. Nawet w twardo dawniej rządzonych Niemczech wybuchały zamieszki głodowe, które rząd odpierał coraz bardziej słabnącą ręką, Na wschodzie, w Rosji runął ze złowrogim trzaskiem, z piętnem zasłużonej hańby najsilniejszy tron świata, podpora wszelkiej reakcji – tron carów moskiewskich. Po krótkich miesiącach złudzeń przyszedł tam drugi wybuch – rewolucja bolszewicka, w której zginęła nie tylko bardzo znaczna część dorobku narodu rosyjskiego, ale i wolność, którą dopiero uzyskał. Fale ślepej nienawiści, rozszalałego, wszystko niszczącego gniewu szły z Rosji na cały świat, szły przede wszystkim na Polskę.\nNa pozór nic się u nas nie zmieniło. Kraj zniszczony do cna przewalającą się po nim wojną, wzięty w straszliwe kleszcze ucisku rządów wojskowych, wyglądał jak ziemia twardo ubita żołdackimi butami, ziemia, na której nic już nie rośnie. W rzeczywistości, z głębokiego podziemia dochodził coraz wyraźniej głuchy i groźny pomruk rosnącego jak zatamowana woda wzburzenia. Z salonów i z gabinetów nie było go słychać zapewne, ale kto chodził po kraju, kto stykał się z nieszczęsną, nadużytą, zgłodniałą masą, komu szeptano tam nieraz na ucho straszliwe zwierzenia, ten widział, że idzie burza. Było zaś niemal pewne, że przeciwstawić się tej burzy nie potrafiłby nikt z tych, którzy u góry sięgali po władzę nad Polską, którzy potrafili tylko majaczyć o porządku utrzymywanym przez policję i myśleli z pewną trwogą o chwili, kiedy po odejściu najeźdźców zostaną sam na sam z masą.\nNigdy to nadmierne zaufanie do siebie, przy równoczesnym braku wszelkiej siły wewnętrznej, wszelkiej odwagi i wszelkiej zdolności do czynu nie ujawniło się tak jaskrawo, jak w ostatnich miesiącach wojny.\nByło już dla wszystkich widoczne, że rzeź świata zbliża się ku końcowi. Państwa pomagające Niemcom waliły się jedne po drugim w proch, nie tylko bez sił do walki, ale bez siły do życia. Same Niemcy po czterech latach nadludzkiego wysiłku chwiały się już na nogach.\nTę właśnie osobliwą chwilę wybrała przodująca prawicy Narodowa Demokracja do rozpoczęcia czynnego w kraju działania.\nPo uporczywym paroletnim wzdraganiu się przed każdym czynem, przed każdym wyraźniejszym nawet stanowiskiem przyjęła z rąk okupantów władzę, tworząc Rząd Świerzyńskiego. Wznawiane parokrotnie próby przyciągnięcia do tego rządu lewicy spełzły na niczym, prowadzono je bowiem nieszczerze, poza tym całą istotną władzę prawica chciała zatrzymać dla siebie. Jak zawsze dotychczas lewica miała być tylko parawanem. I to działo się wówczas, kiedy wszystko z dotychczasowego porządku pękało i rozłaziło się, kiedy po miastach tworzyły się rady robotnicze, kiedy komuniści – wtedy nazywający się jeszcze esdekami – występowali coraz śmielej na zewnątrz.\nAż nareszcie przyszedł dzień uwolnienia, który był zarazem dniem próby. Złamane doszczętnie Niemcy prosiły o pokój. Zawarto zawieszenie broni na twardych i hańbiących dla nich warunkach. W kraju urzędy okupacyjne zaczęły nareszcie mówić o wyniesieniu się z Polski, o przekazaniu władzy Polakom. Co prawda na razie kończyło się na mówieniu.\nZe strony polskiej prowadzono te rozmowy z okupantami tak, jak gdyby chciano się doczekać, kiedy nareszcie znudzi im się rządzić nami jak stadem baranów i wywozić z kraju wszystko, co tylko dało się wywieźć. W końcu nie było nawet komu tych rozmów prowadzić. Rząd Świerzyńskiego, który nagle zawstydził się, iż przyjął władzę od mianowanej przez Niemców Rady Regencyjnej, wypowiedział jej posłuszeństwo i został nawzajem przez nią przepędzony. Mianowany na jego miejsce rząd urzędników nie miał żadnej powagi i starał się jedynie o to, by go nikt nie widział i nie słyszał. W stolicy nie było władzy, ale po powiatowych miasteczkach zaczęły się tworzyć samodzielne republiki. W miastach i po wsiach organizowały się uzbrojone Straże Obywatelskie, ale w bardziej ciemnych okolicach ludność szła po prostu rąbać las. Od północy jak groźna chmura waliła na Polskę nawała bolszewicka. We Lwowie Ukraińcy siłą zawładnęli miastem.\nW tych przerażających warunkach nie wiadomo było, czy Polska na drugi dzień po powstaniu nie rozsypie się w gruzy, nie spłynie krwią w bratobójczej walce, nie okaże się niezdolną do życia.\nOto dlaczego stronnictwa ludowe i robotnicze zmuszone były wziąć na siebie wielką odpowiedzialność za stworzenie Pierwszego Rządu Ludowego, Utworzyły go same, bo wielokrotne doświadczenie nauczyło je, że żadne porozumienia i żadna szczera współpraca z prawicą nie są możliwe. Rozmowy, w które by się lewica uwikłała, trwałyby na pewno nieskończenie długo i dałyby niesłychanie mało wyniku. Późniejsze doświadczenia z rządem koalicyjnym w roku 1920 potwierdziły to, dając rząd ciężki, nie mogący dojść z samym sobą do porozumienia, obawiający się każdego kroku śmielszego. Ale jeżeli w r. 1920 trzeba było przede wszystkim stwierdzić, że w stosunku do wroga najeżdżającego nasz kraj Polska jest jedną, w roku 1918 potrzebny był rząd, który by nie tylko Polskę reprezentował, ale który by ku niej pociągał jak największą ilość obywateli i – który by działał. Pociągnąć zaś wielkie masy można było tylko wówczas, kiedy się w nie wpoiło przekonanie, że Polska nie tylko jest wolną, ale od dziś dnia ma być lepiej urządzoną, ma być sprawiedliwszą i bardziej dbałą o potrzeby tych małych ludzi, których się dotychczas uważało bez mała za bydło robocze.\nGdyby Rząd Ludowy nie był powstał w Lublinie, zjawiłby się oczywiście jakiś inny rząd, który by się podjął zbudowania Polski. Być może byłby to rząd urzędniczy, który by przystąpił do rzeczy z wielką znajomością przepisów prawnych i z zamkniętymi szczelnie na wszystko oczami. Może też byłby to nowy rząd zawsze pełnej zaufania do siebie prawicy, który by niebawem doprowadził do tego, że istniałyby dwie Polski wzajemnie sobie nie ufające i wzajemnie się zwalczające.\nPrawda, że i Rząd Ludowy Lubelski zarówno, jak i urodzony z niego Rząd Ludowy Warszawski, rozpętały przeciwko sobie burzę nienawiści, zamachów i sabotażu państwa. Ale to było tylko dowodem, że klasy posiadające chciały Polski dla siebie, albo nie chciały jej wcale. Reformy, które zapowiedział Rząd Ludowy w swoim Manifeście, były bardzo umiarkowane. Postępowanie z przeciwnikami było niesłychanie łagodne, być może nazbyt łagodne. Co najważniejsze, Rząd Ludowy zapowiedział w pierwszej zaraz chwili swego powstania, że o losach Polski rozstrzygać będzie Sejm, który będzie niebawem zwołany i na którym Rząd złoży swą władzę. Wszystko to nie tylko nie uspokoiło rozwydrzonych warchołów, ale ich jeszcze bardziej rozzuchwaliło.\nByłoby zapewne lepiej, gdyby Rząd Ludowy, zarówno pierwszy, jak zwłaszcza drugi, przygięły te harde karki trochę mocniej do ziemi. Jeżeli tak się nie stało, były po temu różne powody i przeszkody, o których dziś nie czas jeszcze mówić. W każdym razie dziś już stwierdzić należy, że biorąc władzę, wziął zarazem Rząd Ludowy niesłychanie ciężkie brzemię na siebie.\nGdyby chodziło o interes, daleko zyskowniejszym interesem partyjnym było puścić wówczas do władzy prawicę i obciążać ją odpowiedzialnością za każdy brakujący funt chleba, za nieuniknione na razie bezrobocie, za anarchię i niezadowolenie mas, które by się wzmagały z dnia na dzień.\nAle ten dobry interes partyjny mógł się okazać bardzo złym interesem Polski i dlatego stronnictwa, które chciały od razu budować państwo nowoczesne, państwo oparte nie tylko na sile, ale i na sprawiedliwości, podjęły się same tej pracy, wiedząc, jak ciężką będzie to dla nich ofiarą. Do tworzenia Rządu szło się jak do bitwy, której zwycięstwo było bardzo niepewne.\nOtóż jeśli nawet Rząd Lubelski ani podobny do niego Rząd Warszawski nie odniosły całkowitego zwycięstwa, nakreśliły one drogi, którymi demokracja polska iść musi przez długie lata. Gdybyśmy dziś mieli zaczynać na nowo, nie moglibyśmy iść na pewno innymi drogami. Zwłaszcza, że dziś po dziesięciu latach ostrych walk i ciężkiego mozołu położenie ludu pracującego nie zmieniło się w Polsce dużo na lepsze.\nJak dawniej zaprzecza mu się prawa do władzy do istotnej wolności i prawa jedzenia do syta. Rozmaite upiory, które same o sobie mówią, że niedawno były „żywymi trupami”, nie tylko wypełzają dziś na światło dzienne, ale majaczą o powrocie do dawnych, carskich sposobów rządzenia. Co gorsza, w szeregach demokracji powstają coraz częściej wyrwy. Ludzie, którzy posiwieli w walce o wolność, tracą wiarę w siły ludu, odchodzą do jego przeciwników, wypierają się swojej przeszłości.\nCzeka nas jeszcze, długa, ciężka walka. Sztandarem w niej, dokoła którego musimy się skupić, muszą być nakazy rzucone Polsce w chwili jej odrodzenia przez Pierwszy Rząd Ludowy.\nPowyższy tekst to cała broszura, opublikowana przez Komitet Organizacyjny Obchodu 10-lecia Tymczasowego Rządu Ludowego, Warszawa 1928, od tamtej pory nie wznawiana, ze zbiorów Remigiusza Okraski, poprawiono pisownię wedle obecnych reguł.\nKategoria: Broszury, opracowania, fragmenty książek, Historia lewicy, Niepodległość, Publicystyka, Święta i rocznice, Teksty, Teksty programowe, Wspomnienia i relacje.


Waszyngton nadal będzie wspierał Syryjczyków - Altair Agencja Lotnicza\nWaszyngton nadal będzie wspierał Syryjczyków\nWojska lądowe, Strategia i polityka, 10 września 2015\nRzecznik Pentagonu zapewnił, że administracja Baracka Obamy nie zrezygnuje ze wsparcia umiarkowanych syryjskich rebeliantów, którzy walczą z działającymi w kraju ugrupowaniami islamistycznymi.\nNowy rzecznik prasowy Pentagonu, Peter C. Cook, zapewnił dziennikarzy o gotowości waszyngtońskiej administracji do dalszego wspierania umiarkowanych syryjskich rebeliantów w walce z bojówkarzami Ad-Daula al-Islamijja. – Departament Obrony USA jest przekonany, że pomoc udzielana Syryjczykom będzie miała fundamentalne znaczenie dla dalszych losów wojny toczonej z organizacjami islamistycznymi działającymi w tym kraju – podkreślił Cook (Ponad 3 mld USD na operacje w Iraku i Syrii, 2015-07-28).\nZapewniono jednocześnie zebranych, że USA wyciągają wnioski z błędów popełnionych w przeszłości. Według amerykańskich komentatorów, Cook miał w tym przypadku na myśli zapoczątkowany przed kilkoma miesiącami program szkolenia i dozbrajania syryjskich rebeliantów. Syryjczycy mieli szkolić się w specjalnych ośrodkach, zlokalizowanych w Arabii Saudyjskiej, Jordanii, Katarze i Turcji (Porozumienie o szkoleniu Syryjczyków, 2015-02-23).\nNa początku 2015 Waszyngton przedstawił plan, który zakładał przeszkolenie w pierwszej kolejności 3-5 tys. syryjskich rebeliantów. W ciągu kilku lat USA chciały przygotować do walki ok. 15 tys. Syryjczyków, którzy mieliby wziąć na siebie główny ciężar walki z bojówkarzami Ad-Daula al-Islamijja i innych organizacji islamistycznych działających w Syrii.\nSzybko okazało się jednak, że plany administracji Baracka Obamy były zbyt ambitne (Problemy ze szkoleniem rebeliantów, 2015-06-20). W lipcu USA poinformowały o wysłaniu do Syrii pierwszej grupy ok. 60 rebeliantów, którzy zostali wcześniej przeszkoleni i dozbrojeni przez amerykańskich instruktorów wojskowych (Pierwsi rebelianci gotowi do szkolenia, 2015-03-28). Według lokalnych mediów, już kilka tygodni później oddział został zaatakowany i rozbity przez jedną z bojówek Dżabhat an-Nusra – syryjskiej filii al-Kaidy (Amerykańska kompromitacja, 2015-07-08).\nCook poinformował we wtorek, że druga grupa starannie wyselekcjonowanych Syryjczyków rozpoczęła już szkolenie. W najbliższych miesiącach rebelianci mają powrócić do kraju, by kontynuować walkę z islamistami. Według rzecznika Pentagonu, służby specjalne USA rozpatrują obecnie kilka tysięcy zgłoszeń od kolejnych kandydatów do szkolenia.\nWaszyngton nadal będzie wspierał Syryjczyków (2015-09-10)


Stara Zelandia - blog nieaktywny : Meduza, której nigdy nie pojmę.\nMeduza, której nigdy nie pojmę.\nDlaczego nie piszę? Ależ piszę, tylko, że na kartkach. Siedzę w szkole i bazgrzę. A potem gubię te wszystkie świstki i karteluszki i nie mogę dodać na bloga. Może to nawet i lepiej.\nPobzdurzę na świeżo.\nJest taka rzecz, a raczej zwierzę, którego nigdy nie pojmę, a mianowicie Meduza. Wiem, teraz pewnie wszyscy myślicie - co jest takiego dziwnego w meduzie? Mówię Wam, jest. Rozmnażanie. Jeśli ktoś to widział, to wie, że chyba nie ma drugiego tak totalnie wykręconego sposobu rozrodczego i pewnie łatwo się zgodzi, że meduzy i polipy to najdziwniejsze stwory o jakich słyszał.\nTo wszystko przez te polipy!\nPolip to mała meduza. Owa dorosła rozmnaża się płciowo, zwyczajnie, ale jako mały polip dzieli się bezpłciowo. Na naszym kochanym ,,czymś" może też pojawić się pączek, z którego rozwija się dojrzały okaz. Albo drugi polip. Albo nie.\nJak każdy wie, różowa galaretka pięknie sobie pływa po szerokiej i głębokiej toni wodnej, ale jej młodociana forma niekoniecznie... Polip jest przyczepiony do podłoża i wygląda, krótko mówiąc jak jakaś roślina.\nA najlepsze jest to, że meduza niekoniecznie jest zawsze meduzą i niektóre gatunki potrafią się cofnąć do stadium polipa, po czym znowu zamieniają się w meduzy. I tak w kółko.\nNie wspominając już o czymś tak abstrakcyjnym jak parzydełka, planule czy kolonie polipów, gdzie każdy polip pełni określoną funkcję.\nNie mam pojęcia, jak takie coś mogło się wykształcić na Ziemi. Jeśli na naszej kochanej, pięknej planecie, gdzie każdy szanuje każdego, wbijając mu nóż w plecy (nie, żeby mi to nie odpowiadało) istnieją jakieś organizmy, które przybyły z kosmosu to z pewnością są to nasze poczciwe meduzie. I polipy. Polipo-meduzie.\nAutor: mysza o 17:51\nBo wspomnienia umrą tylko wraz z człowiekiem\nBiedronka się nie boi\nSpotkanie autroskie z p.Małgorzatą Gutowską - Adam...\nWreszcie pozbyłam się obturacji, czyli od czterdzi...\nI będzie Cię to dręczyć\nSen miałam rodem z polskiej komedii


przepisy - Recenzje książek z każdej półki - MoznaPrzeczytac.pl\nJadłonomia po polsku – Marta Dymek\n·29 września 2020\nKażdy kto szuka sposobów przygotowania starych i dobrze znanych dań kuchni polskiej w nowym wydaniu powinien zajrzeć do książki „Jadłonomia po polsku”. Znajdziecie tam, drodzy Czytelnicy, szereg porad i przykładów pokazujących jak na bazie roślin gotować w zgodzie z naszymi chęciami i smakami. Dzięki książce, z pewnością łatwiej przekonacie dotychczas nieprzychylnych diecie roślinnej współbiesiadników do tego, iż potrawy z warzyw i owoców wcale nie są takie złe! Gwarantuje!\nRecenzje książekZdrowie i uroda\nZdrowa i promienna skóra. 60 potraw dla pięknej cery – Agata Ziemnicka, Julien Sosso\n·3 marca 2020\nSkóra to największy i najbardziej widoczny narząd naszego organizmu. Z jednej strony chroni nas przed szkodliwymi czynnikami środowiska, z drugiej zaś pełni ważną funkcję w transporcie i wymianie substancji w naszym organizmie. To wszystko w cienkiej powłoce, która w najgrubszym miejscu nie przekracza 4 milimetrów. Jak zadbać o skórę? Jak wspomóc ten nigdy nieodpoczywający narząd? Od strony zewnętrznej stosujemy kosmetyki, które jak najbardziej mogą nam pomóc. Jednak warto też zainteresować się pomocą od wewnątrz, czyli odpowiednią dietą i składnikami odżywczymi, dzięki którym nasz organizm, a przede wszystkim skóra będzie w świetnym stanie - a zdrowej i gładkiej cery nie sposób przeoczyć.\n·21 lipca 2018\nZ przepisów z książki Vegano Italiano z pewnością będę korzystać. Być może idąc za radą autorki, aby eksperymentować i czasem popuścić wodze fantazji pewnie dorzucę czasami coś od siebie i być może będzie to coś co będzie mało wegańskie. Książka stała się dla mnie jednak ogromnym źródłem wiedzy o tym jak i z czego można bardzo szybko wyczarować coś niezwykle pysznego i z pewnością będę z tego korzystać.\nDigest Food. Dieta na dobre trawienie i przyswajanie tego, co najlepsze – Vanessa Bedjai-Haddad\nJuż przy pierwszym kontakcie należy przyznać, że książka jest wizualnie atrakcyjna. „Radosny” projekt okładki, nasycony kolorami, liczne dobrej jakości fotografie oprawione w pastelowe bordiury. Autorka przedstawia sprawę trawienia powiedzmy… „od kuchni” - powtórka z lekcji biologii, znaczenie równowagi w systemie jelitowym czy problemy w pracy żołądka. Natomiast w drugiej połowie książki znajdziemy apetycznie i zachęcająco wyglądające potrawy wraz z przepisami...


CZYTELNIA. Jezyk polski.: Pamieci T. Chrostowskiego.\n„Podróżom moim do Parany tę tylko przypisuję wartość, iż ciągłość przyrodniczej pracy polskiej w Południowej Ameryce nie została przerwaną.\nMają one poniekąd znaczenie łącznika między tymi, co już odeszli, i tymi, co przyjść mają.”\nTadeusz Chrostowski – Parana.\nPamięci T. Chrostowskiego.\nRzadko kiedy trafiają się ludzie przeniknięci na wskroś prawdziwie twórczym, proletariackim duchem, wypełniający życie swe wyłącznie pracą dla postępu ludzkości, nie goniący za groszem, lecz widzący w nim tylko narzędzie do pracy, a dobrobyt osobisty mający za nic. Ludzie tacy budują przyszłość, a nie z groszorobów jest pożytek dla świata. Jednym z takich był Tadeusz Chrostowski.\nUrodził się w roku 1878 w Warszawie. Od lat młodych czuł pociąg do badań przyrodniczych, to też po ukończeniu gimnazjum i odbyciu służby wojskowej wstąpił na wydział fizyko-matematyczny uniwersytetu moskiewskiego. Nie było mu jednak sądzonem długo tam pozostać. Z drugiego kursu został zesłany za udział w organizacjach socjalistyczno-rewolucyjnych na trzy lata na Syberję, nad dolny bieg rzeki Ob'. Gdy powrócił z tamtąd wybuchła wojna japońska. Jako oficer rezerwowy rosyjski, odbył ją całą na mandżurskim froncie, dowodząc kompanją piechoty. Podczas wojny, a następnie w czasie rewolucji 1905 roku pracował czynnie w rosyjskiej partji socjal-rewolucjouistów na Dalekim Wschodzie.\nDopiero w 1907 roku, po powrocie do kraju zwraca się Chrostowski znowu w kierunku swego powołania, rozpoczynając żmudną pracę samokształcenia się, przerywaną stałe pobocznemi zajęciami zarobkowemi. Nie było pod rosyjskim zaborem warunków bytu dla polskich pracowników naukowych, których sumienie godziło się z rolą rusyfikatorów we własnej ojczyźnie.\nCzując od dawna pociąg do podróży, do pracy eksploracyjnej w dalekich, a mało jeszcze zbadanych krajach, postanowił wprowadzić w czyn swoje zamiary. Przyświecał mu przykład Konstantego Jelskiego, który niegdyś w podobnych warunkach po 1863 roku wyruszył do Guyany Francuskiej/Peru. Po odpowiednich przygotowaniach i uciułaniu bardzo skromnego grosiwa, wyjechał Chrostowski w roku 1910 do jako zwykły emigrant. Po przybyciu dostał się na tworzącą się podówczas kolonję federalną Vera Guarany, wziął\nszakier nad samym brzegiem rzeki Iguassu i rozpoczął rozpoczął żywot kolonisty. Postawił jak zwykle ranszińję z dartych pinjorowych desek, robił rosy, grodził, zaczął zakładać pasiekę; w niedzielę tylko wychodził ze strzelbą do szumiącej tam wokół w owych czasach puszczy, polował i obserwował bogatą przyrodę brazylijską, ściągał skórki z zabitych biszków i ptaszków, zwracając szczególną uwagę na te ostatnie.\nJednakże po półtorarocznej gospodarce na szakrze zauważył, że pochłania go ona zanadto, że zbyt mało czasu poświęcać może na pracę przyrodniczą. Przytem doszedł-do wniosku, iż dla każdego kolonisty niezbędnym jest ożenek, który znowuż dla pracownika naukowego równa się postawieniu krzyża na całej dalszej działalności. Musiał więc zrobić wybór. Zlikwidował tedy gospodarstwo, wybrał się jeszcze na paromiesięczną wycieczkę nad rzekę Ivahy nad ujście Rio dos Indios, a po zakończeniu jej wyjechał z końcem 1911 roku z powrotem do Europy, zabierając, rzecz prosta, poczynione zbiory przyrodnicze.\nPo przyjeździe do Warszawy wyszukał sobie znowu jakiś dorywczy zarobek, jakąś nic wspólnego z jego fachem nie mającą „kancelarszczynę” w jakiemś biurze, a w wolnych chwilach zaczął opracowywać przywiezione z Parany zbiory, które przekazał był prywatnemu, a tem samem jeszcze polskiemu podówczas muzeum im. Branickich. W wyniku tych prac ogłosił w wydawnictwach Warsz. Tow. Naukowego spis ptaków z okolic Vera Guarany. W taki sposób pierwsza praca ściśle przyrodnicza poświęcona Paranie, została napisana przez Polaka.\nChrostowski nie był z ludzi, którzy się zrażają chwilowemi niepowodzeniami, szedł twardo po raz obranej drodze, do wytkniętego celu. Wkrótce też zaczął przemyśliwać nad sposobami ponownego wyjazdu do Parany dla dalszego prowadzenia rozpoczętych badań. Starania o zapomogę pieniężną ze strony muzeum im. Branickich nie odniosły skutku. Spadkobiercy założyciela tej instytucji spędzali czas, jak przystało na prawdziwych arystokratów, na hulankach w Paryżu i mało się nią interesowali. Porozumiał się tedy Chrostowski z wybitnym przyrodnikiem niemieckim Hellmayrem, znawcą ptaków południowo-amerykańskich, któremu zobowiązał się wzamian za udzielenie subwencji nadsyłać do muzeum Monachijskiego dublikaty zebranych okazów. Uzyskawszy w ten sposób pewne środki materjalne, ruszył Chrostowski poraź drugi za ocean przy końcu 1913 roku.\nPrzybywszy do Parany, z zapałem wziął się do uzupełnienia poprzednich swoich studjów. Rozpoczął pracę pod Kurytybie na kolonji Affonso Penna, poczęm przeniósł się do Antonio Olyntho, gdzie był czas pewien nauczycielem, a nastawnię na Terra Vermelha, w widły między rzekami Iguassu i Rio Negro. Niestety i tym razem praca jego wkrótce miała się przerwać na długo.\nWybuchła wielka wojna. Przerwały się stosunki z Nieczmi rawy a temczasem ustało nadsyłanie przez Hellmayra zapomóg. Zresztą szły wielkie wypadki i w obliczu ich nie każdy mógł spokojnie zajmować się codzienną swoją pracą: Zlikwidował więc poraz drugi Chrostowski swoje sprawy parańskie i pojechał w początku 1915 roku do Europy. Nie dostał się już jednak do kraju gdyż zaraz na granicy szwedzko-rosyjskiej został jako porucznik rezerwy pociągnięty do mobilizacji i wcięty do armi.\nDopiero gdy przyszła w roku 1917 rewolucja rosyjska i nustąpiła żywiołowa i samowolna demobilizacja carskiej armij wyzwolił się Chrostowski z wojska i przyjechał do Petersburga. Tu przebył blizko rok, przeżył ową pamiętną pierwszą zimę; rządów bolszewickich. Wtedy to, przymierając głodem i ukrywając się jako były oficer, znajdywał jeszcze dosyć energij by w wolych chwilach opracowywać w Muzeum Zoologicznem Rosyjskiej Akademji Umiejętności zbiory ptaków brazylijskich, przywiezione niegdyś przez podróżników Langsdorfa ; Menetriesa z Rio de Janeiro i Minas Geraes.\nBolszewicy zawarli pokój w Brześciu i czasowo ustalił się pewien ruch repatrjacyjny polski. Skorzystał skwapliwie z tego i Chrostowski, któremu coraz ciaśniej zaczynało się robić pod okiem czerwonej milicji, i w jesieni 1918 roku powrócił do Warszawy jednym z ostatnich eszelonów. Niezadługo nastało wypędzanie Niemców i krwawy świt naszej Nlepodległości. Chrostowaki niezwłocznie zgłosił się do wojska, tym razem nareszcie polskiego.\nZostał zdemobiliaowany po odparciu bolszewików z pod Warszawy i objął wówczas posadę w Polskiem Państwowem Muzeom Przyrodniczem, zostając w niem kierownikiem działu ptaków południowoamerykańskich. W tych czasach spotkałem się z mm poraz pierwszy i wtedy to wkrótce zaproponował on mi udział w planowanej przez siebie nowej wyprawie do Parany.\nJakoż ze zwykłą aobie wytrwałością doprowadził w najcięższych warunkach finansowych swoje zamierzenia do wykonania i w dniu 4 grudnia 1921 roku opuściła Warszawę Polska Ekspedycja Zoologiczna, udając się do Brazylji.\nWyprawa ta miała być dla Chrostowskiego ostatnią. Przebywszy całą prawie uplanowaną marszrutę, przezwyciężywszy największe, jak się zdawało, jej trudności, zmarł już w drodze powrotnej 4 kwietnia 1923 roku; zwyczajna malarja zmogła organizm wycieńczony półtoraroczną włóczęgą po lasach. Sądzonem mu było znaleźć grób w pobliżu ujścia tej samej rzeki Iguassu nad której górnym biegiem stawiał przed trzynastu laty pierwszą swoją ranszińję.\nChrostowski pozostawił po sobie szereg ścisłych prac naukowych, opis dwóch pierwszych swoich podróży do Parany oraz liczne korespondencje w prasie krajowej i emigracyjnej.\nNie był bowiem li tylko wązkim specjalistą, interesował się żywo najrozmaitszemi zjawiskami życia, obserwował je z wyrobieniem właściwem naukowcowi i miał o nich własny, często oryginalny sąd.\nBył pierwszym pionierem polskiej pracy przyrodniczej w Paranie. I jego to zasługą pozostanie, że polska przca kulturalna przyczyniła się do poznania tego kraju, w którym tyle trudów położył polski osadnik.\nZmarł w osobie Chrostowskiego wybitny pracownik naukowy, niezwykle sumienny i czynny, bezsprzecznie najlepszy znawca przyrody parańakiej. -Ale nietylko. Zmarł jeden z tych, którzy Polskę budują, z tych, którzy nie stawiają sobie żadnych granic ani terminów w pracy dla Niej. I wypełnił swą służbę wiernie do końca.\nSamotna jego mogiła w dalekich lasach nadparańskich będzie niezłomnem świadectwem kulturalnej mocy naszego Narodu i stanie się drogowskazem dla tych, którzy przyjdą. Wierzył bowiem Chrostowski, że na posterunek opuszczony przyjdą inni i pójdą w tym kierunku, w którym on dążył - przez czyny i walkę do prawdy, do postępu.\nPOLSKA EKSPEDYCJA ZOOLOGICZNA\nPodczas najcięższych nawet i najbardziej beznadziejnych okresów wielkiej wojny i rewolucji rosyjskiej, nie porzucił Cbrostowaki zamiaru ponownego podjęcia badań przyrodniczych w Paranie, które dwukrotnie był zmuszony przerywać. Z chwilą, gdy powstało Niepodległe Państwo Polskie, plany Chrostowskiego zaczęły przybierać coraz bardziej konkretne kształty, ulegając jednocześnie znacznej zmianie. To, co przed wojną było tylko wysiłkiem jednostki, starającej się za wszelką eeoc dać dowody kulturalnego życia Narodu, z map urzędowych wykreślonego, miało się stać obecnie jednym z objawów potężnego prądu odrodzeńczego, dążącego nietylko do powetowaniu togo, co było wstrzymane przez półtorawiekową niewolę, lecz także do wytknięcia nowych, własnych dróg do postępu i rozwoju.\nProjektowany nowy swój wyjazd do Ameryki Południowej postanowił Chrostowski rozszerzyć do rozmiarów wyprawy naukowej. Umożliwiało to szersze zakreślenie programu prac, włączenie do niego niektórych trudniejszych, a przechodzących siły pojedynczego człowieka zadań, wreszcie przez zwiększenie liczby pracowników, nadawało samym badaniom większy zakres i poważniejsze znaczenie.\nDo bezpośredniego zrealizowania swoich planów przystąpił Chrostowski zaraz po zakończeniu się wojny. Zorganizowanie wyprawy w warunkach powojennego przesilenia gospodarczego nie należało do zadań łatwych. Wyłoniły się odrazu trudności finansowe. Jasnem się stało od początku, że wyprawa będzie mogła rozporządzać tylko bardzo ograniczonymi środkami materjalnyrni i wobec tego wypadło ją zorganizować tak, by przy jaknajwiększej oszczędności osiągnąć jednak możliwie wielkie wyniki. Na to był tylko jeden sposób - osobisty wysiłek uczestników wyprawy i jaknajwyższa intensywność ich pracy.\nUdział w wyprawie zaproponował Chrostowski p. Stanisławowi Boreckiemu i mnie. Zaczął się okres bezpośrednich przygotowań.\nŻywo pamiętani owe długie wieczory, które spędzaliśmy z Chrostowskim na jego »górce«, omawiając różne szczegóły planu, przygotowując i wyprobowując broń, ekwipunek itp. Jednocześnie zaezęliśmy ze zdwojoną energją oszczędzać i wogóle zbierać grosze.\nJednak, niestety nie same tylko trudności finansowe mieliśmy do zwalczenia. Spotykaliśmy się naogół z niewielkiem zrozumieniem kierujących nami idei, i to nawet w środowisku przyrodników i innych pracowników naukowych. Mówili nam niektórzy, że nie powinno się urządzać wypraw gdzieś aż za morze, lecz zwrócić się przedewszystkiern ku badaniom własnego kraju. Nie mogliśmy się z tem pozornie słusznem twierdzeniem zgodzić, albowiem uważaliśmy za pomniejszanie naszego Narodu, za brak wiary w potęgę tego ducha, stawianie jakichkolwiek granic terytorjalnych czy innych, jego kulturalnej pracy i twórczości.\nRadzono nam też nieraz, byśmy czekali do jakiego takiego unormowania się stosunków gospodarczych, do czasu, gdy Rząd będzie mógł nam przyjść z wydatną materialną pomocą. Byli i tacy, którzy nazywali plan nasz niewykonalnym i przepowiadali nam zupełne i prędkie niepowodzenie. Rozumie się, że nie usłuchaliśmy głosów tych, wychodzących od karjerowiczów, przywykłych chodzić tylko po linjach najmniejszego oporu, wiecznie czegoś wyczekujących, nie mających odwagi na torowanie własnych dróg sobie i swoim ideom. Zabawnym był ten zabobonny strach, jaki ogarniał owych, przyzwyczajonych do deptania po ciasnem domowem podwórku ludzi na samą myśl, że ktoś jedzie za ocean, gdzieś w lasy brazylijskie, bez miljonowych zasobów pieniężnych.\nPowoli czynności przygotowawcze dobiegły do końca. Rozmaitymi sposobami zaopatrzyliśmy się we wszystkie najniezbędniejsze przybory, instrumenty, broń i amunicję. Skromnem było nasze wyekwipowanie, lecz zawierało wszystko potrzebne do produkcyjnego prowadzenia zamierzonej pracy.\nWreszcie w dniu 4 grudnia 1921 roku wyruszyliśmy z Warszawy, udając się do Bordeaux, gdzie wsiedliśmy na okręt. Złożyło się tak szczęśliwie, iż jechaliśmy starem francuskiem pudłem, które zatrzymywało się po drodze w portach często i długo. Mogliśmy więc odrazu już podczas podróży morskiej rozpocząć robienie zbiorów na postojach; czyniliśmy to w Bordeaux, w Vigo; w Leixóes, w Lisbonie, w Dakarze i w Bahii.\n4 stycznia 1922 roku przybyliśmy do Rio de Janeiro, skąd po krótkim pobycie udaliśmy się w połowie tegoż miesiąca do Marechal Mallet, wyjściowego punktu naszej marszruty. Po odwiedzeniu jeszcze Kurytyby i zakończeniu ostatnich przygotowań ruszyliśmy z początkiem lutego w głąb kraju.\nObraz dalszego przebiegu naszej wędrówki i prowadzonych przez nas prac przedstawiają najlepiej podane poniżej korespondencje, przesyłane przez kierownika wyprawy do prasy polskiej w Kurytybie.\nEkspedycja wyruszyła dnia 2 lutego z Marechal Mallet, przebywając góry Śerra da Esperanca oraz rzeki Putinga, Rio da Arreia, Rio Jordao i dnia 20 kwietnia przybyła do Guarapuawy. Przestrzeń powyższą (około 120 km.) członkowie Ekspedycji przebyli pieszo, kolekcjonując po drodze; transport bagażu i zbiorów odbywał się na mułach, wynajmowanych od okolicznych mieszkańców.\nPogoda była wysoce niesprzyjająca, gdyż z wyjątkiem pierwszej połowy kwietnia padały ustawiczne deszcze, ogromnie dające się odczuć Ekspedycji, zmuszonej mieszkać i pracować prawie wyłącznie w namiotach. Pomimo to jednak dotychczasowe rezultaty pracy Ekspedycji należą do pomyślnych. Zgromadzone zostały poważne i ciekawe pod względem naukowym zbiory, należące do następujących grup zoologicznych:\nPtuskwiaków, tęgopokrywych, wijów, płazów, oraz pasożytów, przeważnie ptasich.\nNajwiększe jednak zdobycze Ekspedycji należą do grupy ptaków. Zdobyto znaczną ilość form nader rzadkich i znanych światu naukowemu jedynie z pojedynczych okazów, znajdujących się w niektórych najbogatszych muzeach świata.\nDo takich należą: Scytalopus speluncae, Grallaria ochroleuca, Chamaeza ruficauda, Picumnus iheringi. Najcenniejszą jednak zdobyczą jest słynna Leptasthenura striolata. Ten niezmiernie ciekawy gatunek ptaków, należących do rodziny garncarzy (Fu rnariidae), był odkryty przez słynnego podróżnika i eksploratora Brazylji J. Natterera w r. 1821 pod Kurytybą. Obecnie po upływie przeszło wieku, Polskiej Ekspedycji Zoologicznej przypadł zaszczyt,\nnietylko ponownego zdobycia, lecz zebrania serji oraz poznania ciekawych danych z biologji tego słynnego gatunku.\nStosunek miejscowych władz do Ekspedycji jest zupełnie poprawny. Mieszkańcom zaś widocznie imponuje jak śmiałość zakreślonego planu podróży, tak i ekwipunek Ekspedycji.\nPo tygodniu postoju na Rio Jordao Ekspedycja wyruszy dalej przez Mareccas i Apucarenę na Rio Ivahy.\n(—) T. Chrosfowski.\nRio Jordao pod Guarapuawą, 21 kwietnia 1922.\nW dalszej swej podróży po wyjeździe z Rio Jordao, Ekspedycja zatrzymała się na dłuższy lub krótszy przeciąg czasu w następujących miejscowcściach: Invernadinha, położona wśród kampów, otaczających Guarapuawę ze strony zachodniej i północno-zachodniej, Cara Pintada nad rzeką Rio dos Mareccas, Vermelho na szczytach gór Serra da Esperanca i w dniu 8 lipca przybyła do Thereziny. Rzekę, Jordão Ekspedycja zmuszona była opuścić z pośpiechem z powodu ustawicznych ulewnych deszczów, grożących zalaniem obozowiska. Później deszcze mniej dawały się we znaki, natomiast często dokuczało zimno, które szczególniej dało się odczuć na Vermelho, gdzie zanotowano najniższą temperaturę poranną (o 7-ej rano) — 3,4 C, zaś najniższa temperatura południowa wynosiła zaledwie 6,0 C. Na tej ostatniej stacji Ekspedycja zetknęła się po raz pierwszy z Indjanami z plemienia Kaingang, osiadłymi w pobliżu rzeki Mareccas.\nZbiory Ekspedycji powiększały się o wiele cennych i przeważnie rzadkich w muzeach okazów, np. z grupy ssaków Dydelf wodny (Chironectes), z ptaków: gorzyk Piprites pileatua, gajówka – Polioptila lactea, mrówkołów Grallaria imperator, brodacz - Nonnula hellmayri itd., zdobyto też dwa nowe tj. nieznane dotychczas w nauce gatunki ptaków z rodziny mrówkołowów (Fo r m i c a r i i d a e) i muchołówek amerykańskich (Tyrrannidae). Za najcenniejszą jednak zdobycz z tego okresu podróży Ekspedycja uważa ślimaki z nieznajdywanego dotychczas w Brazylji rodzaju Clausilia. Jednakże to ostatnie odkrycie musi być jeszcze stwierdzone przez jedynie kompetentnych w tej dziedzinie specjalistów - malakozoologów.\nCo do stosunku miejscowej ludności, to po serdecznej gościnie na Invernadinha u p. Michała Ligmana, Ekspedycja spotkała się z objawem wręcz odwrotnym na Cara Pintada, gdzie właściciel wendy miejscowej, zgodziwszy się dostarczyć mułów po umówionej cenie, w chwili odjazdu zażądał podwójnej zapłaty. Ekspedycja zmuszona była przystać, gdyż groził deszcz, uniemożliwiający przeprawę przez rzekę Mareccas, a więc i dalszą podróż. Również nie miłym był stosunek do Ekspedycji mieszkańców Vermelho, do tego stopnia gnuśnych i biednych, te najprymitywniejsze środki spożywcze, jak: bataty, farinha de milho itd. dostać można było jedynie z wielkim trudem i to po ogromnie wygórowanych cenach. W chwili odjazdu z Vermelho do Thereziny okazało się, że miejscowi właściciele mułów zmówili się, ażeby wyzyskać sytuację, trzeba było zwrócić się do p. Pogorzelskiego, wpływowego kupca w Therezinie, by wyjść z przykrego położenia.\nPo przybyciu do Thereziny Ekspedycja znalazła w osobie p, Jerzego Pogorzelskiego rzeczywistego przyjaciela, który nie szczędził czasu, zabiegów i kosztów, by jej przyjść z pomocą w trudnych dla Ekspedycji chwilach, to też okazana przez p. Pogorzelskiego pomoc będzie należycie przedstawiona w dziele poświęconem dziejom Ekspedycji.\nGodnem zaznaczenia też jest, że właściciel zakładu ślusarskiego w Therezinie, p. Szymon Szymański, nie wziął zapłaty za drobne poprawki broni, mówiąc: „nie chcę zarabiać na ludziach, pracujących dla idei”.\nPo kilkutygodniowym pobycie w Therezinie, malowniczo położonej osadzie nad rzeką Ivahy, Ekspedycja wyrusza nad ujście rzeki Ubasinho, nieco poniżej Salto de Uba, gdzie zajmie się przygotowaniami, związanemi z dalszą podróżą rzeką. Jak się już wyjaśniło, podróż w dół rzeki Ivahy przedstawiać będzie olbrzymie trudności, organizacja jednak tej wyprawy będzie już treścią następnej korespondencji.\n(—) T. Chrostowski. Therezmft, 30 lipca 1922.\nDnia 2 sierpnia Ekspedycja wyruszyła i Thereziny do odległej o, 64 km. na północny zachód organizującej się drugiej sekcji kolonji Apucarana,\nzwanej też Rio Ubasinho, gdyż rzeka ta tworzy jej granicę. Ekspedycji zależało na tem, ażeby z jednej strony posunąć się możliwie najdalej na zachód, z drugiej zaś by mieć dogodną komunikację z Thereziną. Jakoż wszystkie drogi bądź kołowe, bądź tak zwane tropy dla mułów kończą się tutaj, natomiast z Thereziną istnieje niezupełnie wykończone wprawdzie kołowe połączenie. Ekspedycja zatrzymała się nad samą rzeką Ubasinho w domku należącym do spółki handlowej Pogorzelski & Skowron i rozpoczęła organizację wyprawy rzeką. Praca ta pochłonęła wielo czasu. Łodzie tzw. »canoas«, tj. dłubane pirogi należało zamówić, a robota każdej z nich wymagała około miesiąca. Niemniejszą trudność sprawiło zrobienie zapasu żywności na drogę. Podróż rzeką Ivahy trwać będzie około 4 miesięcy, niezbędną więc jest żywność na ten przeciąg czasu, gdyż Ivahy przepływa przez prawdziwą puszczę, w której zdobycie czegoś poza produktami rybołówstwa i myśliwstwa nie jest możliwem. Wszystkie wzięte produkta należało zabezpieczyć przed wilgocią, pakując je do zalutowanych blaszanek, a blaszanki te z powodu ich braku na miejscu, wypadło sprowadzać z Ponta Grossy.\nNajbardziej jednak trudnem okazało się zaangażowanie niezbędnych ludzi. Rzeka Irany jest jeszcze bardzo mało znaną. Istniejące mapy nie dają dokładnego wyobrażenia, gdyż rysowane są widocznie na podstawie opowiadań, a nie z pomiarów. Obecnie rzeką tą nikt się dalej nie puszcza, jest jednak kilku śmiałków, którzy dawniej, w mniej lub więcej odległym czasie, jeździli w dół rzeki bądź dla polowania, bądź z ładunkiem tytoniu do Matto Grosso. Pozatem wśród mieszkańców krążą głuche wieści o wyprawach francuskiej i angielskiej, które według jednych wróciły z drogi, według innych dojechały do końca lub zginęły w drodze. Dokładnych jednak danych co do tych wypraw, jak również co do samej rzeki Ivahy zebrać na miejscu od mieszkańców nie było możliwem, gdyż opowiadania icli były dość chwiejne, :i często i sprzeczne. Niewątpliwie jednak olbrzymia przestrzeń, rozciągająca się na zachód od Salto de Uba aż do ujścia rzeki Ivahy do Parany - to jedna, nieprzerwana puszcza, jedna z największych i najmniej znanych w świecie. Niewątpliwie, poza może tylko nielicznemi gromadkami błąkających się lndjan - Botokudów, niema tam żadnych mieszkańców. Na całej przestrzeni rzeki, począwszy od Salto da Ariranha, panuje malarja. Olbrzymia moc owadów: moskitów dużych, zwanych »borachudos, i drobnych mosquito polvora, komarów i bąków,\ndaje się już na Salto deUba mocno we znaki. Najbardziej jednak groźną jest sama rzeka ze swymi wodospadami, kataraktami i nagłemi powodziami. Nic więc dziwnego, że. świadomym tego wszystkiego ludziom, osiadłym nad brzegami Ivahy, w górnym jej biegu, brakuje odwagi do jazdy rzeką. Jeden z nich np. słysząc o zamiarach Ekspedycji, zawołał: »Todos vao morrer no rio«. Trudności przy zaangażowaniu niezbędnych do wyprawy na łodziach ludzi, powiększyły się jeszcze wskutek tego, iż p. Stanisław Boiecki w dniu 29 sierpnia opuścił Ekspedycję, przestając być jej członkiem. Wypadło więc starać się o większą niż zamierzano pierwotnie, ilość ludzi. Niejeden też zawód sprawiły Ekspedycji niesłowność i niesumiennosć uiektórych mieszkanców Ubasinho, którzy już po zawarciu umowy i solennem przyrzeczeniu jej nienaruszalności, umowę łamali i brali się do zajęcia, nie starając się nawet powiadomić o zaszłej zmianie. Tak postąpił np. p. Tomasz Pazio.\nPokonanie tych wszystkich trudności zajęło Ekspedycji ogromną ilość czasu, jednakże w chwili obecnej dwie duże łodzie, sumiennie i dokładnie wykonane przez miejscowego cieślę, p. Jose Alves, i zdolne podnieść przeszło 1.000 kg. ciężaru, oczekują na ładunek przy ujściu rzeki Ubasinho, nieco poniżej Salto de Uba, przeszło 40 zalutowanych blaszanek, zawierających produkta spożywcze, jak farinha de milho, fiżon, ryż, kawa, cukier, szmalec itd., gotowe są do ładowania na łodzie. Do obsługi łodzi zgodzono czterech wioślarzy. Dwóch z nich, mianowicie Joao Napoleao dos Santos i Eugenio Affonso de Oliveira znają już rzekę na pewnej niewielkiej zresztą przestrzeni. Z Indjan, najlepszych znawców rzeki Ivahy, nie udało się zwerbować nikogo z powodu strachu, jaki w nich wzbudza malarja. jak również i sama rzeka. „O rio e bravo demais” było wśród nich stale używanym argumentem. Należy tu zaznaczyć, że Indjanie Coroados wnkutek panującego wśród nadmiernego alkoholizmu są bardzo mało odporni na wszystkie horoby. Obecnie np. umiera na koklusz mnóstwo dzieci indyjskich.\nW obozowisku Ekspedycji nad Salto de Uba rozpoczął się dziś od wczesnego ranka ruch gorączkowy. Wioślarze rozpoczęli ładowanie łodzi i za parę godzin nastąpi uroczysta dla Ekspedycji chwila odjazdu rzeką w głąb nieznanej puszczy.\nCo do zdobyczy naukowych, to na zaznaczenie zasługuje ogaty zbiór małż z rzeki Ubaginho i kilkanaście gatunków ptaków, nie zdobywanych dotychczas\nw Paranie, a znanych przeważnie ze stanu Sao Paulo i miejscowości położonych dalej na północ, jak pełzacz - Philidor lichtensteini, muchołówka - Myiopagis viridicata, gorzyk - Hemipipo chloris itd.\n(—) T. Chros/owski,\nRio Ivahy, Salto de Uba, 21 listopada 1922.\nW dniu 15 stycznia Ekspedycja dotarła do rzeki Parana kończąc w ten sposób swą podróż rzeką Ivahy. Ponieważ ludzie z Ubasinho, przyjęci do obsługi łodzi, powracają drogą lądową do miejsca swego zamieszkania, korzystam z tej sposobności, by przesłać niniejszą korespondencję.\nPodróż rzeką Ivahy odbyła się naogół szczęśliwie, wprawdzie wodospadów, katarakt, bystrzyn, mielizn i tyra podobnych przeszkód na rzece, okazało się znacznie więcej, niż można było przypuszczać, jednakże wielkich deszczów, powodzi, nieszczęśliwych wypadków, lub poważniejszej choroby nie było. Już w pół godziny po odjeździe z Salto de Uba wypadło zeskoczyć z łodzi do wody. by przebyłć pierwszą korredejrę Acoita Cavallo, znajdującą się w pobliżu ujścia rzeki Ubasinho; na pokonanie tej pierwszej trudności zużyto przeszło 3 godziny czasu. Następnie jednak aż do samego prawie Salto da Ariranha, posuwano się rzeką, wolną od naturalnych zapór. Wodospad Salto da Ariranha, bodaj największy i najgroźniejszy na rzece Ivahy, przebyto przy pomory osiadłych tam ludzi, mianowicie pp. Armando Nogueira da Silva i Deolindo Brassil Ortis. Cały ładunek łodzi wypadło przenieść brzegiem na przestrzeni przeszło kilometra. Posuwając się dalej w pewnej już odległości poniżej tego wodospadu, natrafiono na coraz gęściej rozsiane korredejry i to coraz trudniejsze do przebycia;\nmijały dnie a nawet tygodnie, w których prawie bez przerwy\nnależało brnąć po wodach bądź przeciągając łodzie przez mielizny, bądż powstrzymywać by silny prąd nie porwał ich i nie rozbił o sterczące głazy. Najtrudniejszą do przebycia częścią rzeki okazała się przestrzeń między Salto da Pindaliyba i Villa Rica, tu niektóre korredejry dochodziły do 5 - 6km. Długosci, na przebycie takiego np. Baixio da Cegonha zużyto dzień cały i była to ogromnie ciężka praca -- przeciąganie z najwyższem natęże niem łodzi przerz mielizny pod palącymi prostopadle promieniami słońca.\n(temperatura w cieniu wynosiła przeszło 35° C). Do Villa Rica Ekspedycja przybyła w 1-ym dniu świąt Bożego Narodzenia. Zamierzano tu dni kilka poświęcić na odpoczynek świąteczny. Na przeszkodzie stanęły jednak owady: Olbrzymia ilość pszczółek, przeważnie z rodziny Meliponidae rzuciła się z zaciętością na ludzi, włażąc do uszu, oczu, nosa i trzymając tak w nerwowem naprężeniu do zmroku, a wtedy na zmianę ich wystąpiły roje moskitów. W takich warunkach o odpoczynku nie mogło być mowy, zaczęto wyruszać dalej, gdyż najspokojuiejszem. najwolniejszem od owadów miejscem okazał się środek rzeki, a najlepszym na nie sposobem posuwanie się naprzód. Na Salto das Bananeiras wysokość spadku uniemożliwiła spuszczenie łodzi wodą, należało przeciągnąć je lądem.Było to jednak jedyne takie miejsce, natomiast niejednokrotnie przenoszono ładunek lądem, zaś próżne łodzierodzie spuszczano na sznurach wodą. W taki sposób przebyto Salto da Ariranha, Salto do Rio de Peixe, Salto da Ilha Grande., Salto da Bulha itd.\nCzęstokroć przewożono ładunek częściowo, tj. przez miejsca zbyt płytkie, lub niebezpieczne, przewożono tylko kilka skrzynek, pozostawiano je na brzegu i z pustą łodzią powracano po następny transport; wymagało to naturalnie wiele czasu i pracy. Poniżej Salto das Bananeiras korredejry stawały się coraz rzadsze i coraz łatwiejsze do przebycia; zniknęły prawie skały i pojedyncze głazy na rzece, zmienił się też charakter roślinności: w lasach nadbrzeżnych w ołbrzymich ilościach wystąpił taquarassu (Barabusia spinosa lub inny pokrewny tej roślinie gatunek). Poniżej Corredeira de Ferro nieliczne korredeiry miały już charakter bystrzyn, miejscami silny prąd wody znakomicie ułatwia posuwanie się naprzód; wreszcie poniżej ujścia rzeczki Rio Fundo korredejry znikły w zupełności. W odległości 10 mil od Rio Fundo znajduje się wielka, przeszło 3 km. długości wyspa Ilha do Motum, dalej jeszcze o jakie półtorej mili poniżej, wody Ivahy zlewają się z szerokiemi wodami rzeki Parany.\nOstatnich ludzi pożegnano na Salto da Ariranha i dopiero po przebyciu całej rzeki Ivahy już na Paranie ujrzano ludzi - Indjan Cayuas, łowiących ryby na wędkę u ujścia rzeczki Rio do Veado. W ciągu więc przeszło 7 tygodni podróży nie widziano żadnych śladów ludzkiego istnienia. Tylko przy ujściu rzczek Rio de Peixe i Rio Bom zauważono ransze, które służą jako\nmiejsce postoju ich właścicielowi p. Cecilio Caetano dos Santos z Fachinal de Sao Sebastiao, podczas jego rybacko-myśliwskich wycieczek; w dole zaś rzeki, mianowicie, przy ujściu Rio Fundo, napotkany starą kapuerę i banany, jedyne pozostałe ślady po istniejącej tu przed laty siedzibie ludzkiej.\nZ produktów żywnościowych, zabrakło jedynie kawy, natomiast mięsa podczas podróży w obfitości dostarczały kapiwary (H y d r o c h o e r u s c a p y b a r a), żakutiugi (P i p i l e j a c u tinga), których zdobycie na rzece nie było trudne; pozatem w lasach, okalających rzekę, szczególniej w pobliżu Villa Rica, w olbrzymich ilościach występowały pomarańcze i kwaśne ich owoce były używane stale do przyrządzania napoju zastępującego kawę.\nPrzejazd rzeką Ivahy najbardziej utrudniała okoliczność, że żadnych dokładnych informacji co do wodospadów, korredejr itd. nie można było zebrać. Jedynie zamieszkały na Salto da Ariranha p. Sebastiao da Cunha podał nieco danych, które zapamiętał ze swej podróży, odbytej przed 10 przeszło laty.\nChcąc, aby nabyty obecnie zasób wiadomości nie zginął-lecz mógł służyć jako źródło informacji dla następnych podróży, dołączani do niniejszej korespondencji mapkę rzeki Ivahy*) z oznaczeniem przebytych wodospadów, korredejr itd.Za podstawę przyjęto rysunek rzeki, podany w mapie stanu Parana, wydanej przez p. Manoel Francisco Ferreira Correia w r. 1920 i to nie dla tego, żeby bieg rzeki podany był dokładnie, raczej przeciwnie, niejednokrotnie przekonano się, że mapa nie odpowiada rzeczywistości; np. Salto do Cobre nie znajduje się w pobliżu ujścia rzeki Corumbatahy, jeno pomiędzy ujściem rzek Rio Adonzo (Rio de Peixe) i Rio Bom, natomiast wodospad Salto da Bulha jest położony najbliżej ujścia Corumbatahy o 10 - 15 km. w górę rzeki. Jako miarę do odległości między korredejrami przyjęto czas zużyty na przejazd, nazwy zaś podano według mieszkańców górnego biegu Ivahy, którzy, przejeżdżając rzekę, nazwy te w ten lub inny sposób ustalali.\nSumarycznie da się tu powiedzieć, że ilość wodospadów i korredejr, dotychczas podawana w mapach, jest o wiele za małą.\n*) Mapka ta będzie opublikowana w przyszkm szczegółowem sprawozdaniu z Ekspedycji.\nMiejsc takich, w których należało zeskakiwać do wody dla przeprowadzenia łodzi, przebyto mianowicie 84, w tej liczbie 84 dospadów.\nPomimo wszystkiego uważam, iż rzeka Ivahy jest i pozostanie wspaniałą arterją komunikacyjną, łączącą centrum Parany z jej zachodnimi krańcami. Obecnie z powodu nadmiernych trudności przejazdu, druga ta jest całkowicie zaniedbaną i narazie niezbędną jest opieka miarodajnych czynników. Pierwszem stadjum planowej pracy, przywracającej rzece Ivahy jej znaczenie, byłoby rozsiedlenie pewnej ilości osób wzdłuż rzeki w punktach najładniejszych do przebycia. Podróżnicy znaleźliby u nich, naturalnie za pewna odpłatą nietylko pomoc w przebyciu tych punktów, lecz i potrzebne im środki spożywcze. W drugiem studjum należałoby poszerzyć i ochraniać tworzone przez rzekę naturalne kanały do przejazdu łodzią. Wreszcie w trzeciem stadjum, gdy już potrzeby komunikacyjne mieszkańców należycie wzrosną, rzeka magłaby być doprowadzoną do stanu, nadającego się do nawegacyji tych parowców rzecznych. Niewątpliwie inicjatywą i energja jednostek i prywatnych towazystw mogą poprowadzić do tego z czasem, właściwa jednak opieka rządu, mogłaby proces ten przyspieszyć i ułatwić.\nRozstając się z towarzyszami podróży po rzece Ivahy, pragnąłbym powiedzieć kilka słów o ich pracy na rzece, gdyż członkowie Ekspedycji, przyjmując udział we wszelkich pracach na rzece, znosząc wszelkie trudy, niewygody i niebezpieczeństwa są w stanie należycie ocenić te pracę. Wszyscy ci ludzie pochodzą z okolic Ubasinho, tak Joao Napolea dos Santos mieszka na Campina, Eugenio Affonso de Oliveira i Thomas Dias Baptista na rzece Jacare, wreszcie Lino Leopoldo de Mattos na Pinheiro Seco. W ciągu całego czasu podróży rzeką byli oni na wysokości zadania. Tylko ich odwadze, przytomności umysłu i biegłości w kierowaniu łodzią, należy przypisać szczęśliwy przebieg podróży. Chwil wysoce krytycznych było niemało: niejednokrotnie silny prąd wody pomimo wszelkich wysiłków porywał łodzie wraz z ludźmi i niósł je w kierunku ster-czących głazów. W takich chwilach tylko niezwykła przytomność umysłu i zręczność ratowały lodzie od niechybnej katastrofy. I czy to w takich chwilach, czy pracując z najwyższem poświęceniem na rzece nad przeciąganiem łodzi, czy też wreszcie gnębieni przez miljardy owadów na brzegu, ludzie ci potrafili zachować spokój, równowagę, a nawet dobry humor.\nŻadnych skarg, utyskiwań, ubolewań nie słychać było w obozowiskach Ekspedycji, natomiast rozlegały ąig. często śmiech, wesoły śpiew, lab oaywfrine rozmowy.\nKierownik Polskiej Ekspedycji Zoologicznej do Brazylji.\n(—) T. Chrostowski.\nPorto Xavier da Silva, 16 stycznia 1923.\nOstatnie sprawozdanie o pracy Eksprdycyji było datowane z Porto Xavier da Silva, myliłby się jednak ten, ktoby przypuszczał, że port ten jest jakimś punktem pozostającym w łączności ze światem, punktem, skąd można przesyłać listy.\nZacznijmy jednak od początku. Dnia 15 stycznta wyjechaliśmy na Parane i wkrótce spotkaliśmy dwóch indjan Cayuas, łowiących ryby w ujściu rzeczki Rio do Veado. zapytani o port, odpowiedzieli łamanym hiszpańskim jezykiem, że port jest lecz ludzi w nim niema. Rzeczywiście, wylądowawszy nieco poniżej znaleźliśmy obraz zupełnego opuszczania: przy brzegu uwiązana drutem, nąwpół zatopiona »lancha«, z zabudowań - dom pełen wielkich, czerwonych os, parę rozwalających się ransz z taquarassu, zachwaszczona potrera, ogrodzona jeszcze drutem kolczastym, a wśród tego trochę starych gratów i rupieci. Z kalendarza znalezionego w domu okazało się, że port został opuszczony dopiero w 1921 roku.\nOkoliczność ta pokrzyżowała nam nieco plany: niektóre z naszych zapasów, jak np. cukier i szmalec, dobiegały do końca, niezbędnemi więc było dotarcie do jakiejś zaludnionej nie-tylko przez indjan miejscowości. Pozatem chcieliśmy odprawić trzech z naszych wioślarzy, którzy po przebyciu rzeki Ivahy nie byli nam już więcej potrzebni. W Porto Xavier da Silva nie można było tego uczynić, gdyż pikada, która wychodziła stąd na Campo do Mourao, zdążyła już zarosnąć zupełnie. Od indjan dowiedzieliśmy się, że najbliższą miejscowością zaludnioną na brzegu parańskim jest port Guayra, położony tuż powyżej słynnego Salto das Sete Quedas.\nRzeka Parana w tych okolicach, aż do owego wodospadu, nie płynie pojedyńczem korytem, lecz jest rozdzieloną na liczne odnogi, tworzące dużą ilość wysp. Największą z tych ostatnich jest znana Ilha Grande das Sete Quedas, mająca około 20 legw długości i do kilku legw szerokości.\nGórny koniec tej wyspy znajduje się prawie nawprost portu X. da Silva, podczas gdy dolny dochodzi do portu Guayra, tj. prawie do samych wodospadów. Parowce kursują prawą odnogą Parany, tj. wzdłuż wybrzeża Matto Grosso, lewa odnoga i wybrzeże stanu Parana są zupełnie niezamieszkałe aż do ujścia rzeki Pequiry. Szerokość odnóg Parany jest bardzo rozmaita, w wiele miejscach dochodzi do kilku kilometrów. Wybrzeża przeważnie niskie, pokryte banjadami, w niektórych jednak miejscach, gdzie dochodzą do rzeki pasma wyniosłości, występują wysokie często skaliste urwiska. Wyspy, nie wyłączając i Ilha Grande są niskie, pokryte moczarami, zwykle z obwódką lasu, lub zarośli nad samą wodą.\nWyruszywszy 2 portu X. da Silva, jechaliśmy ostro, robiąc około 8-iu legw dziennie, gdyż znakomicie pomagał nam rwący prąd wielkiej rzeki, w owym czasie dość znacznie wezbranej. Wystraszaliśmy się tylko licznych tam wirów i drzew zatopionych i trzymaliśmy się stale brzegu lewego, a to ze względu na niebezpieczeństwo zabłądzenia wśród wysp i wyjechania następnie jakąś niewłaściwą odnogą w pobliżu groźnych wodospadów. Prócz tego istnieje na Paranie jeszcze jedna przeszkoda przy jeździe w dłubanych »canoach», jest nią mniej lub więcej falowanie. Na szerokich kilkukilometrowych odnogach, ma on taki charakter, jak na jeziorach, prawie codziennie rozpoczyna się koło południa i trwa parę godzin; wieczorem rzeka jest spokojna, wygładzona, Gdy nadchodzi »a mare«, trzeba łodzie uwiązywać w jakiemś miejscu zasłoniętem i przeczekiwać.\nJuż na pierwszym noclegu po oponczeniu portu X. da Silva usłyszeliśmy daleki grzmot wodospadów Sete Quedas. Na trzeci dzień rano minęliśmy ujście Pequiry i wkrótce dotarli do leżącego o legwę poniżej portu Guayra.\nUderzającym jest kontrast tej miejscowości w porównaniu z niezaludnioną puszczą, która ją otacza i którą dopiero co przebyliśmy. Port jest jednem z siedlisk potężnego przedsiebiorstwa herwowego, zwącego się „Empreza Matte Laranjeira S.A. i niema tam nic, coby nie należało do owej imprezy, ani jednego postronnego mieszkańca, z wyjątkiem jedynych dwóch przedstawicieli władz brazylijskich: fiskala parańskiego i mattogroskiego.\nPorto Guayra przedstawia dość rozległą osadę i posiada wiele udogodnień technicznych. Główne budynki są murowane: dom administracji, kasa, skład towarów na potrzeby pracowników,\nhotel dla turystów argentyńskich, przyjeżdżających zwiedzać wodospady, a co najważniejsze - szpital, prowadzony przez fachowego lekarza, apteka, czysto utrzymana rzeźnia i piekarnia; do tego oświetlenie elektryczne i wodociąg. Na brzegu rzeki stoją wielkie składy na herwę, kryte blachą falistą i warsztaty mechaniczne. Za to domki robotników drewniane i ciasne, ale trzeba przyznać, że wiele z nich ma przeprowadzone światło elektryczne.\nDokoła osady jest las w promienia kilku kilometrów doszczętnie wycięty i sztucznie utworzony step, na którym pasą się tropy roboczych mułów i długonogie bydło z Matto Grosso, przeznaczone na spożycie. Z Porto Guayra wychodzi linja wązkotorowej kolejki, długości 60 km., kończąca się w Mendes, położonym również nad rzeką Paraną, lecz już znacznie poniżej Salto das Sete Quedas: oba porty sa ponadto połączone telefonem. Ludność Porto Guayra wynosi przeszło 1000 mieszkańców, dla dzieci istnieje szkółka początkowa. Pracownikami imprezy są prawie wyłącznie argentyńczycy i paragwajczycy, tak że w użyciu jest tylko język hiszpanski, jak tam mówią »castellano«, oraz guarany. Monetą obligową jest również argentyńska. Wszystko to sprawia, iż w tym odiegłym. pogranicznym zakątku już tylko formalnie jest się na brazylijskiej ziemi.\nEmpreza Matte Laranjeiras posiada swoje herwale w południowej części Matto Grosso, głównie nad rzeką Amambay. Ztamtąd herwa zostaje przewożona wodą, na wielkich galarach, tzw. „chatas”, aż do Porto Guayra. Tu dalszy transport wodny jest przecięty przez wodospady, herwa zostaje pzzeładowana na pociąg i przewieziona do Porto Mendes skąd już parowce zabierają ją do Argentyny.\nO pół legły poniżej Porto Guayra znajdują się Saltos das Sete Quedas. Już zdaleka, gdy się podjeżdża zgóry rzeki, widać wielki tuman pyłu wodnego nad wodospadami. Parana, na wysokości portu Guayra, gdzie odnogi jej zlewają się, ma około 8 -kilometrów szerokości, wpada z wielką szybkością w labirynt skalistych wysepek i tu właśnie, w poszczególnych kanałach znajdują się spadki wody; jest ich wbrew nazwie znacznie więcej, niż siedem, przeszło osiemnaście; największy jest ukryty między wysepkami, zupełnie niewidzialny; niedostępny, i tylko huk i tuman wodny pozwalają domyalać sie jego potęgi. Poniżej spadków wszystkie odnogi rzeki łączą się z nowu w jedno wąskie koryto, zamknięte między wysokiemi skalnemi ścianami:\nParana niema w tem miejscu więcej jak 80 m. szerokości i prawie trudno uwierzyć, że jest to ta sama rzeka, która się powyżej wodospadów tak szeroko rozlewa. Wskutek tak silnego zwężenia koryta, szybkość wody jest ogromna i rzeka przedstawia jedną wielką spienioną korredejrę; taki charakter ma ona jeszcze na przestrzeni 10-ciu legw wdół, aż prawie do Porto Mendes, gdzie dopiero staje się spławną. Ogólna wysokość wodospadów Sete Quedas wynosi koło 40 - 50 m.; ich energja wodna zupełnie jeszcze nie jest wyzyskiwaną. Wskutek przyboru Parany, okazała się niemożliwą praca na zalewanej Ilha Grande i wypadło nam osiedlić się w miejscowości Capivary, o 16 km. od Porto Guayra, na linji kolejki, w domku należącym do imprezy. Pracowaliśmy tam blisko półtora miesiąca, portem przenieśliśmy się do Porto Mendes, gdzie byliśmy przeszło dwa tygodnie na akampamencie w lesie. W tym czasie bardzo dawały się we znaki silne upały i roje owadów, a i zdrowie nasze zaczynało się już nadwerężać.\nAdministracja imprezy Matte-Laranjera i miejscowy fiskal Rządu Parańskiego czynili Ekspedycji pewne ułatwienia podczas pobytu w Capivary i Porto Mendes, jednak naogół stosunek ich był dość obojętny. Jedynym człowiekiem rozumiejącym pracę naszą i żywo się nią interesującym, był tam tylko lekarz szpitala Dr. Francisco I. Varela. Za życzliwy stosunek, jak również za udzieloną kilkakrotna bezinteresownie pomoc lekarską, należy mu się serdeczne podziękowanie.\nZ Porto Mendes przejechaliśmy parowcem do Foz do Iguassu. Przejazd ten trwa blisko dobę, w zależności od długości postojów w rozmaitych portach na biazylijskim i paragwajskim brzegu. Parana na tej przestrzeni jest wciąż jeszcze dość wąską i bardzo bystrą, płynąc ścieśnionem między wysokiemi brzegami korytem.\nFoz do Iguassu, stolica municypjum, jeet niewielką osadą, pełną wskutek pogranicznego swego położenia, rozmaitych urzędów. Stąd zrobiliśmy wycieczkę do leżącego nieco poniżej, na brzegu paragwajskim Puerto Bertoni, rezydencji wybitnego przyrodnika Dr. M. S. Bertoni. Dr. Bertoni pochodzi ze Szwajcarji, przed 40-tu z górą laty wyemigrował do Paragwaju i zamieszkawszy wśród puszczy, poświęcił się badaniom przyrody tego kraju, w czem mu pomaga kilku jego synów. Wyniki tej niestrudzonej pracy, zawarte są w licznych publikacjach, które mieliśmy zaszczyt otrzymać od autora dla naszych instytucji naukowych w Warszawie.\nPo obejrzeniu bogatych zbiorów przyrodniczych i bardzo pięknego ogrodu botanicznego powróciliśmy do Faz do Iguassu.\nW końcu marca wyruszyliśmy wozem, drogą na Guarapuawę do odległej o. 72 km. od, Foz do Iguassu miejscowości Pinhieirinhos. Mieliśmy zamiar zatrzymać się tam czas pewien, dla kolekcjonowania, a następąje w ten sam, sposób posuwać się etapami dalej. Niestety, stało się inaczej. Zaraz po przybyciu do Pinneirinhos, zachorowaliśmy wszyscy na malarję którą zaraziliśmy się przypuszczalnie jeszcze gdzieś w okolicach Porto Mendes.\nI tu dnia 4 kwietnia zmarł Tadeusz Chrostowski, nie docczekawszy się wezwanej telegraficznie z Foz do Iguassu pomocy. Kierowuikowi pierwszej wyprany naukowej, która wyruszyła z Niepodległej Polski, nie sądzonem było wrócić do kraju. Pochowany został na przydrożnym cmentarzyku, jak to jest we zwyczaju po lasach, parańskich.\nDzięki zabiegom przybyłych z Foz do Iguassu pp. Michała Prevot i Harry Schine, miejscowego pracownika służby profilaktycznej, zarówno ja, jak i nasz »camarada« brązyljanin szybko powróciliśmy do względoego zdrowia. Obu tym panom, jak również i p. JorgeSchimmelpfengowi, prefektowi municypalnemu, uważam za swój obowiązek złożyć na tem miejscu podziękowanie za okazaną życzliwość i, pomoc.\nWszystkie te nieprzewidziane wypadki zmusiły nas do zmiany pierwotnego, plnuj. Pokolekcjonowawszy jeszcze nieco w Pinheirinhos ruszyłem wozem bez zatrzymywania się po drodze, przez Catanduvas i Laranjeiras wproat do Amolafaca. Jakoteż w dniu 5 maja, po 13-to.dniowej podróży przybyłem wraz ze wszystkimi zbiorami i innym bagążem Ekspedycji na tę kolonję, gdzie zostałem niezwykle serdecznie przyjęty przez. p. D-ra J. Czakiego i p. Inżyniera W. Millera.\n(—) T. Jaczewski.\nAmolafaca, 20 maja 1923.\nNa zakończenie pozostaje dodać, że po dwumiesięcznym bfisko pobyeie na kolonji Amolafaca, najdalej na zachód wysuniętem skupieniu polskiem, udałem się już w ostateczną, powrotną droge, przez Guarapuawę i Ponta Grossę do Kurytyby, gdzie stanąłem dnia 11 lipca 1928.\nW obecnej chwili wszystkie poczynione przez wyprawę zbiory znajdują się w Konsulacie Rzeczypospolitej Polskiej w Kurytybie i oczekują na przybycie naszego okrętu szkolnego »Lwów«, który ma je zabrać do kraju.\nTaki przebieg miała pierwsza polska wyprawa naukowa do Parany Inicjatorowi i kierownikowi jej śądzonem widać było pozostać w dalekich lasach na zawsze i tak zakonczyć pracę, w której widział cel swego życia.\nWysoce błędnem jednak byłoby uważanie z tego powodu wyprawy za nieudaną; bowiem zamierzony plan został całkowicie wypełniony i doprowadzony do końca, a zebrane zbiory przedstawiają poważny materjał naukowy, który psłuży do niejednej pracy polskim przyrodnikom.\nŚmierć Chroatowskiego nie może być w żadnym razie uważaną za nieprzewidzianą katastrofę; jest ona raczej dowodem, że nie oszczędził on sił swoich, by wyprawę doprowadzić do jak najlepiszych wyników. Możliwość śmierci któregokolwiek z uczestników, wyprawy była przez jej zmarłego kierownika we wszelkich obliczeniach zawsze braną pod uwagę, a z drugiej strony każdy z uczestników miał pełną świadomość mogących grozić niebezpieczeństw.\nMuszę wreszcie podkreślić, że do powodzenia naszej pracy przyczynił się w ogromnej mierze życzliwy stosunek do wyprawy pp. Konsulów Rzeczypospolitej Polskiej w Kurytybie, Kazimierza Głuchowskifego i Zbigniewa Miszke, oraz Kolonji Polskiej w Paranie.\nKurytyba, 27 września 1923.\nPostado por CZYTELNIA. Jezyk polski. às 10:41


Wózki wielofunkcyjne 2021 − news-wroclaw.pl\nMama i Tata niezmiennie starają się o to, żeby dostarczyć własnemu maluchowi wszystko - co najlepsze. Dokładnie tak samo my w 4Toys bezustannie troszczymy się o dostarczanie perfekcyjnych artykułów z myślą o pragnieniach dzieci oraz ich rodziców.\nNagrody i wyróżnienia, które udało się nam pozyskać przez ten czas słusznie to weryfikują. Ale to, co nas cieszy w najwyższym stopniu to przyjemne komentarze od konsumentów i prezentowana nam radość ich dzieci. Nie zostaje nam nic innego, jak zachęcić do zaznajomienia się z propozycją - jest co oglądać!\nCelem 4Toys było od początku stworzenie takiego punktu w sieci, w jakim rodzice mogą znaleźć kompleksową odpowiedź na swoje potrzeby. W następstwie tego chociaż nazwa 4Toys wskazuje, że specjalizujemy się w zabawkach, to chcemy zwrócić szczególną uwagę, że mamy wiele więcej do zaproponowania, aniżeli tylko towary z tej kategorii.\nTo niemniej jednak zaledwie wierzchołek obfitego asortymentu, jaki przygotowaliśmy. To właśnie dzięki tak bogatemu wyborowi, nie należy marnować czasu na poszukiwanie towarów w innych sklepach - wszystko jest u nas i to w niezmiernie atrakcyjnych cenach. Jak to przyzwoicie znać sklep taki jak 4Toys, żeby być na bieżąco z zaspokajaniem obfitych pragnień swojego ukochanego małego człowieczka.\ntanie wózki dziecięce 3w1 www.4toys\nNim wytłuścimy to, jakie wnikliwie zabawki wolno odkryć w 4Toys, nade wszystko pragniemy naświetlić to, jak okazałą wagę przywiązujemy do ich jakości. Zanim jakakolwiek zabawka trafi do naszego asortymentu, zawsze upewniamy się co do tego, z jakich materiałów jest wykonana i czy jest skonstruowana tak, żeby wykluczyć jakiekolwiek zagrożenie dla dziecka. Też można u nas robić spokojnie zakupy, bez niepewności - wszystko, co widać na wirtualnych półkach stworzonego przez nas sklepu jest porządne dla najmłodszych. Przyrzekliśmy, że uchylimy trochę informacji na temat samego asortymentu - odnajdą Państwo pomiędzy innymi: twórcze zabawki, akcesoria do zabawy w ogrodzie, układanki, maskotki, lale, czy nawet samochodziki dla dzieci. Już dziś gorąco zapraszamy!