Sport - Strona 78 z 256 - Beskidzka24.pl\nSoła Rajcza i Metal W.G.-Skałka Żabnica w półfinale żywieckiego Pucharu Polski\nMetal W.G.-Skałka Żabnica i Soła Rajcza to kolejni półfinaliści Pucharu Polski Podokręgu Żywiec w piłce nożnej. Za burtą znaleźli się Czarni-Góral Żywiec i Podhalanka Milówka.…\nAutor: Paweł Szczotka access_time 04.09.2019 19:53 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nLKS Pionier Pisarzowice obchodził 25-lecie powstania. – Z wielką powagą przygotowywaliśmy się do obchodów uroczystości 25-lecia istnienia klubu. To było największe wyzwanie dla mnie w…\nAutor: Artur Jarczok access_time 04.09.2019 12:46 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nJuż po raz szósty odbędzie się Bieg Charytatywny. W tym roku pobiegną dla Zuzi i… Zuzi. To nie pomyłka – obie bohaterki tegorocznego biegu mają…\nAutor: Artur Jarczok access_time 04.09.2019 09:44 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nCelebryci grali w golfa\nW ostatnim tygodniu sierpnia na terenie Binowo Park Golf Club pod Szczecinem, rozegrany został ogólnopolski finał cyklu turniejów World Amateur Golfers Championship. Popularnością cieszyła się…\nAutor: Krzysztof Marciniuk access_time 04.09.2019 09:13 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nBielska Liga Szóstek: Pierwsze niespodzianki!\nW drugiej kolejce odbyło się kilka ciekawych pojedynków tegorocznych beniaminków. FC Piwnica po zaciętym meczu zremisowała 4:4 z Malbecem, FC Pomarańcza wygrała z FC Po…\nAutor: Artur Jarczok access_time 03.09.2019 20:42 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nGKS Radziechowy-Wieprz w półfinale żywieckiego Pucharu Polski\nCzwartoligowy GKS Radziechowy-Wieprz nie pozostawił żadnych złudzeń A-klasowemu Metalowi Węgierska Górka w dzisiejszym (3 września) spotkaniu w ćwierćfinale Pucharu Polski Podokręgu Żywiec. W spotkaniu rozegranym…\nAutor: Paweł Szczotka access_time 03.09.2019 19:34 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nNajpierw zagrają, potem się zaprezentują\nW najbliższy weekend bielscy siatkarze zaprezentują się nie tylko na parkiecie. W sobotę 7 września o godzinie 18.30 przewidziano oficjalną prezentację zespołu. Zanim jednak BBTS…\nAutor: Artur Grabski access_time 03.09.2019 16:14 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\n14. września na stadionie czechowickiego MOSiR-u odbędzie się XXIII Memoriał im. Mariusza Mleczki. Memoriał to integracyjne zawody lekkoatletyczne dla osób niepełnosprawnych, których celem jest wspólna…\nAutor: Artur Grabski access_time 03.09.2019 13:27 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nKawa roztrzaskał szybowiec!\nPodczas weekendowych zawodów szybowcowych we Włoszech utytułowany polski szybownik Sebastian Kawa z powodu fatalnych warunków pogodowych musiał awaryjnie lądować i rozbił swój szybowiec. Wielokrotny Mistrz…\nAutor: Artur Grabski access_time 03.09.2019 13:15 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nŻywiec: Grali o Kapelusz Góralski\nNa stadionie Czarnych-Górala Żywiec odbył się Turniej o Kapelusz Góralski, który był adresowany do zawodników z rocznika 2008 i młodsi. W sportowych zmaganiach, które były…\nAutor: Paweł Szczotka access_time 03.09.2019 10:54 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nSzachowali w Goleszowie\nGoleszów kolejny raz gościł uczestników Międzynarodowego Turnieju Szachowego Mokate Open. W 37. edycji tych popularnych zawodów, w pierwszą niedzielę września, rywalizowało ponad 90 osób. Główną…\nAutor: Krzysztof Marciniuk access_time 02.09.2019 12:14 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nBielsko-Biała Sport Czechowice-Dziedzice Żywiec Sucha Beskidzka Wadowice Oświęcim\nKurów: Biegiem, marszem, na rowerze\nMałego jubileuszu doczekał się organizowany w Kurowie pod patronatem „Małopolskiej Kroniki Beskidzkiej” Półmaraton Fantoma. W sobotę odbyła się jego piąta edycja. Na mniej wprawionych biegaczy…\nAutor: Wojciech Ciomborowski access_time 02.09.2019 07:59 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nŚwietne rozpoczęcie sezonu. Rekord z Superpucharem!\nBielszczanie po raz czwarty sięgnęli po Superpuchar Polski w futsalu! Podopieczni Andrzeja Szłapy zdobyli go po raz trzeci z rzędu, co jest historycznym wyczynem w…\nAutor: Artur Jarczok access_time 01.09.2019 23:26 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nAmatorzy wrócili na orliki\nW niedzielne przedpołudnie zainaugurowano 32. sezon Amatorskiej Ligi Powiatu Suskiego w piłce nożnej. Tak jak dotychczas pierwszoligowcy rywalizują na orliku w Suchej Beskidzkiej, a drugoligowcy…\nAutor: Wojciech Ciomborowski access_time 01.09.2019 20:15 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nGórale z niedosytem\nPodbeskidzie zremisowało na wyjeździe z Niecieczą 2:2. Bielski zespół prowadził do 92. minuty i na sekundy przed ostatnim gwizdkiem stracił gola… – Żałujemy, że nie…\nAutor: Artur Jarczok access_time 01.09.2019 08:01 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nAstra utonęła w Skawie\nPrzed sezonem piłkarze wadowickiej Skawy i spytkowickiej Astry byli uważani przez wielu kibiców za głównych pretendentów do walki o awans do V ligi. W bezpośrednim…\nAutor: Bogdan Szpila access_time 31.08.2019 20:58 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nNa ligowych murawach – aktualizacja\nNa spore emocje mogą liczyć dzisiaj i jutro piłkarscy kibice. Najtrudniejsze zadanie czeka piłkarzy andrychowskiego Beskidu. Rywale zajmują miejsce na szpicy czwartoligowej tabeli i imponują…\nAutor: Bogdan Szpila access_time 31.08.2019 08:04 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nnavigate_beforePoprzednia 1 … 75 76 77 78 79 80 81 … 256 Następnanavigate_next


Archiwum Historii Mówionej - Aleksander Michalak\nAleksander Michalak „Olczak”\nMichalak Aleksander, urodzony 4 października 1920 roku w Anoninie na Podlasiu, obecnie województwo mazowieckie, pseudonim „Olczak”; stopień podczas Powstania Warszawskiego podchorąży. Jak wychodziłem do oflagu już byłem z kartą podporucznika.\nPrzynależność do zgrupowania?\nZgrupowanie „Konrad” numer 3, na Powiślu „Krybar”.\nNajpierw [była] szkoła powszechna, pięć klas. Potem ojciec zdecydował, że trzeba mnie oddać do miasta, gdzie było gimnazjum państwowe.\nWcześniej mieszkał pan na wsi. Czym się zajmowali pana rodzice?\nOjciec był rolnikiem, zajmował się troszkę polityką. Dostał nawet odznaczenia od Piłsudskiego i, ponieważ byłem jedynakiem, to koniecznie chciał mnie skierować na studia. Żeby mnie skierować na studia, to trzeba było najpierw zrobić szkołę powszechną, która była w Tuchowiczu. Gmina też była w Tuchowiczu, a teraz jest gmina w Staninie. […] Po pięciu latach trzeba było podjąć decyzję albo pójść, żeby skończyć szósty oddział i siódmy do Stanina albo do Łukowa, miasta powiatowego. Dwa dni byłem w Staninie i zdecydowałem, że pójdę do Łukowa. W Łukowie dobrze się skończyło, ponieważ koniecznie chciałem iść do szkoły…, słowa mi uje.\nMieszkał pan na stancji? Czy tam pan chodził do szkoły, do gimnazjum?\nTak. Najpierw chodziłem do szóstego oddziału.\nOczywiście wspominam bardzo pozytywnie. Była to szkoła kolejowa. Była szkoła powszechna numer 1 w powiecie łukowskim i tam trudno było się dostać. Trudno już było do szkoły powszechnej się dostać. Ojciec znalazł protekcję i przez protekcję dyrektor szkoły przyjął mnie do szóstego oddziału, bo inaczej to mnie przysyłano też do innej szkoły, gdzie z otwartymi ramionami przyjmowano chłopców. Skończyłem tę szkołę kolejową i już wtedy zabłysnąłem jako matematyk. Dlaczego? Kwestia przypadku. Profesor, który dawał matematykę zwrócił na mnie uwagę, ponieważ rozwiązałem problem inaczej niż on. Powiedział mi, że będą ze mnie ludzie i tak ta sprawa się potoczyła. Ale później przyszedł egzamin z szóstego oddziału do gimnazjum państwowego dla chłopców, bo było gimnazjum państwowe dla dziewcząt oddzielne. I znów trudności. Z języka polskiego profesorka stwierdziła, że za dużo słów gwary używam. Więc – niedostatecznie. Znów trzeba było, żeby ojciec pomanewrował i dyrektor szkoły powiedział, ponieważ tylko tej profesorki od języka polskiego były uwagi kiepskie, to znaczy jedna dwójka – przechodzi. I tam cztery lata byłem w gimnazjum ogólnokształcącym. Ale był ten język polski, było bardzo humanistyczne, a ja już byłem notowany jako matematyk, więc to ta profesorka była szczęśliwa, żeby mnie się pozbyć, chociaż robiłem postępy z mową i pisaniem. I podała mnie jako kandydata na matematykę. Trzech chłopców zostało przeniesionych do Siedlec na matematykę do liceum matematyczno-przyrodniczego Hetmana Żółkiewskiego, które było jedno na Podlasiu. Dlaczego? Dlatego, że było humanistyczne gimnazjum Prusa. Olbrzym, jedno z największych jakie w ogóle było w siedleckim. Skończyłem właśnie gimnazjum matematyczno-przyrodnicze i nie pchając się byłem drugi w klasie i nie miałem trudności z maturą, ponieważ to był inny profesor niż ta pani z Łukowa i nie wiem czy miał do mnie sympatię, ale w każdym razie uważał inaczej niż ta pani profesor. Skończyłem maturę i w czerwcu 1939 roku zgłosiłem się na podchorążówkę. Tak jak we Francji, rok [szkolny] kończył się bardzo wcześnie, w maju już definitywnie. Zgłosiłem się do saperów.\nBył obowiązek zgłoszenia się do podchorążówki?\nTak. Można było wybrać podchorążówkę pod warunkiem, że były miejsca. Do podchorążówki saperów w Modlinie to pasowało, jeszcze oni zdążyli mnie uchwycić i wysłali mnie natychmiast do Junackich Hufców Pracy, dlatego, że żeby wstąpić do podchorążówki, to trzeba było przejść obóz specjalny przygotowawczy, to było sześć tygodni. Oczywiście nie zdążyliśmy być tych sześciu tygodni, bo wojna wybuchła.\nNa tym obozie. Wtedy trzeba było wycofywać linię, bo to było miasto na granicy Śląska.\nA gdzie był pan na obozie?\nTo było Mokre koło, niedaleko Katowic, bardzo blisko, Mokre koło Mikołowa. Tam byli tylko chłopcy, którzy szli na karierę wojskową. Najpierw wybrałem podchorążówkę na wodzie – morską i jak odjeżdżałem na konkurs, to dyrektor mówi: „Proszę pana, ja tam mam przyjaciela, więc mam nadzieję, że pan skończy tę szkołę.” I ten jego protektor mnie obciął. Nie pasowałem do jego profilu. Wobec tego mówię: „Nic się złego nie stało, bo zgłosiłem się do saperów.” W saperach zanotowali to, że ojciec mnie zgłasza na Podchorążówkę zawodową w Modlinie. Była taka sprawa, że zażądano, żeby ojciec podpisał dokumenty, że całym swoim majątkiem zaręcza państwo, Rzeczpospolitą Polską, że angażuje się do spłacenia jakiegokolwiek wypadku, który może zaistnieć w czasie moich studiów w Szkole Saperów. Ta szkoła była trzyletnia przewidziana, wychodziło się jako inżynier lądowiec.\nCzy wszyscy rodzice musieli pisać takie zobowiązania?\nZdaje się, że tak. Mój ojciec, zdębiał, jak mu tak powiedziano: „A teraz niech pan to podpisze.” Jak czytali, to te warunki były drakońskie. Chłopu na wsi powiedzieć, że on wszystkim co ma gwarantuje za swego syna... Na szczęście byłem jedynakiem. Ponieważ to było miasto powiatowe, więc tam był szwadron kawalerii. Te wszystkie miasteczka na granicy wschodniej [miały], bo to już był wschód, osiemnaście kilometrów do granicy rosyjskiej.\nProszę teraz powrócić do wybuchu wojny. Czy wybuch wojny zastał pana na tym obozie?\nTak, w Mokrym koło Mikołowa. Naszym komendantem był podpułkownik Radwan Pfajfer. Podpułkownik Radwan Pfajfer został mianowany generałem już bardzo daleko po Powstaniu i z Powstania wyszedł nie jako podpułkownik, ale pułkownik. Ten człowiek będzie miał duży wpływ w moim życiu wojskowym.\nJest 1939 rok, a pan jest na Śląsku, w Mokrym.\nO godzinie piątej rano pobudka i na wschód, szybko na Wschód.\nCzy dostał pan wtedy jakąś broń?\nNie. Bez broni. Ewakuacja na Wschód. Siedemdziesiąt kilometrów na piechotę i znajdujemy się w województwie lubelskim. I to było straszne. Chłopców, którzy nie mogli nadążyć w tym marszu, to się zostawiało. Wciąż Niemcy byli na piętach, dlatego, że byli zmotoryzowani, [byli] szybciej. Tego samego dnia przekroczona została granica i oni od razu szli na północny-wschód według planu.\nI znalazł się pan w województwie lubelskim?\nW województwie lubelskim. 13 września, druczki przygotowane, zwolnienie z obozu pracy, powrót albo do domu, albo na granicę rumuńską, albo do domu… Rozpuszczono wszystkich chłopców. Wtedy co robić? Bo to Lubartów, to było jakieś sześćdziesiąt kilometrów do Annonina. Do kolegi z gimnazjum matematyczno-przyrodniczego, który też się wybierał na stałe do wojska, mówię: „Słuchaj, ponieważ Anonin jest bliżej niż Celiny, więc idziemy do moich rodziców.”\nTak. Oskroba. I cały czas bidak mnie poszukiwał, a ja już nie miałem wiele czasu, żeby z wszystkimi kolegami nawiązać stosunki.\nZdecydował się pan iść z tym kolegą do siebie, do domu?\nTak, [zdecydowałem się] wracać do mamy. Wróciliśmy do mamy, szybko się przebrać w ubranie cywilne. Tam były kłopoty na drodze między Łukowem, a Radzyniem, ponieważ zatrzymali nas Niemcy. Ale jakoś to się wszystko odbyło, dlatego, że przecież jeszcze nie miałem dziewiętnastu lat, jeszcze parę dni owało. A kolega był starszy. Ale ponieważ był mniejszy, to Niemiec machnął ręką, feldfebel, i zostawili nas w ubraniu wojskowym na drodze już przed samym domem prawie. Otrzymałem dyplom z 13 września podpisany przez Radwana Pfajfera, że skończyłem obóz przygotowawczy na Politechnikę. Wyobrażam sobie, Radwan miał kupę papierów do podpisania, bo było dużo kandydatów nawet na „lądówkę”. Później ci inżynierowie kończyli Politechnikę. Żeby dostać się na Politechnikę, to trzeba było odbyć dwa lata szkoły zawodowej wojskowej. Ale niektóre przedmioty, wracało się na Politechnikę Warszawską i wtedy po trzech latach jako inżynier wojskowy wracało się z powrotem na stałe na przydział do saperów w wojsku.\nZdecydował się pan pojechać do Warszawy w czasie okupacji niemieckiej?\nTak. Ponieważ na wsi ten mój kolega też chciał do swojej mamy wracać, więc odwieźliśmy go. I później do niego trzeba było pojechać po broń, którą odebraliśmy pod Kockiem. Pod Kockiem były właśnie ostatnie walki. […] Pojechaliśmy ze stryjem, z bratem ojca do Oskroby i z nimi pojechaliśmy w te lasy. Bo oczywiście znaleźliśmy sporo broni, więc załadowaliśmy. Koń, którego znaleźliśmy na postoju na poligonie, który został w lesie, płakał, bo go zostawiono. Już nie pasowało, bo oni wszyscy wracali na Warszawę. Ci, co nie mogli uciekać szli do niewoli. Zresztą dowódca walk pod Kockiem poszedł do oflagu.\nPan właśnie ze stryjem i tym kolegą chcieli pozbierać tę broń i gdzieś ją przechować?\nTak. Nie można było tak bardzo dużo zabrać tej broni, bo to ciężkie było, ale tu było kilka karabinów. Zbieraliśmy szczególnie amunicję, na szczęście. Ze stryjem wróciliśmy z Jeleńca do domu, to było jednak czterdzieści do pięćdziesięciu kilometrów. To były jednak duże odległości. Ja tego konia, co tak płakał, zabrałem ze sobą. Karmiłem w czasie nocy i nad ranem dojechaliśmy z bronią do Anonina. Ojciec się przeraził, ponieważ był sołtysem i był odpowiedzialny już przed Niemcami za tego rodzaju podskakiwania. Myśmy tę broń okręcili w słomę i zakopali naprzeciwko krzyża przy drodze. To było jakieś trzydzieści metrów, na górkę się wchodziło. Tam na tej górce zachowaliśmy tę broń. Najmłodszy drugi brat ojca, bo ich było trzech braci, od razu sobie wypożyczył dwa karabiny dla nich, że to może się przydać. A ojciec go przepędził, bo on jeszcze nie był w wojsku, a myśmy zachowali tę broń.\nMówił pan, że pana stryj stracił życie przez tę broń?\nTak. I proszę sobie wyobrazić, że ZWZ był bardzo silny w Tuchowiczu, w Anoninie, był oddział, struktura. I kapuś jakiś wkręcił się w to wszystko, ponieważ w miastach powiatowych Niemcy mieli gestapo, obstawę, departamenty. Pojechał do departamentu i tam coś wychlapał, więc oni aresztowali wszystkich ludzi.\nPana stryja też?\nTak. I znów któryś z chłopców wychlapał, że to był Michalak, który chował broń i on nie wie, gdzie ta broń jest. Natychmiast odesłano do Lublina na słynny Zamek Lubelski i tam go zakuli na śmierć.\nA jak stryj miał na imię?\nCzy zdradził, gdzie jest broń?\nNależał do Związku Walki Zbrojnej?\nTo pan też był w niebezpieczeństwie?\nTak, oczywiście. Gdyby on był nie tak twardy, mógłby coś [chlapnąć].\nTo był 1939 rok. Nie, to było dwa lata później. Do tego stopnia, że ten, co wysypał to miał córkę „podchadziaszczą” i koniecznie chciał, żebym się żenił z nią. Ojciec mówił: „Wiesz co? Dlaczego nie? Ale trzeba żebyś skończył szkołę.” A ja wtedy byłem w Warszawie w szkole Wawelberga. Wawelberg to był technolog. Niemcy pozwolili na otworzenie państwowej szkoły dla technologów. Ja tę szkołę oczywiście skończyłem. Miałem trudności w dostaniu się, ponieważ przyjechałem za późno. Szkoła Wawelberga otrzymała tysiąc dwieście kandydatów na pierwszy rok. Potężna Politechnika i Uniwersytet, wszystkie uniwersytety pozamykane i to skrócili trzy na 2 lata.\nW Warszawie zatrzymał się pan gdzieś u znajomych, czy wynajął pan stancję?\nW Alejach Niepodległości. I w tych samych Alejach Niepodległości, co ja mieszkałem, mieszkał Bytnar. Bytnar to był bohater, który został zamordowany przez gestapo. To był aktywista.\nTak. Dlatego, że to był wspaniały matematyk. To był wyjątkowo silny matematyk. Ponieważ ja byłem cały czas w grupie tych chłopców, którzy technicznie się orientowali. […]\nJak tylko dostałem się w lipcu do Wawelberga, to trafiłem drogą przypadku na profesora Karasińskiego, który był usunięty z Politechniki Warszawskiej za to, że się sprzeciwił ministrowi oświaty. Został z miejsca usunięty i profesor Huber ze Lwowa przyszedł na jego miejsce. Bałem się, bo ten profesor Huber to też była wyjątkowa głowa. Ponieważ ja znałem Karasińskiego, to starałem się rozwiązać jego przykłady inną metodą niż tą którą on wskazywał. I miałem później kłopoty z tego powodu. Zamieszkałem na stancji z kolegą z Siedlec. Źle się nam jakoś [mieszkało], nie pasowaliśmy i wobec tego zdecydowałem opuścić tą stancję. Opuściłem tą stancję i właśnie wtedy spotkałem tego profesora Karasińskiego. To była kwestia dwóch tygodni. I proszę sobie wyobrazić, jeszcze dwa tygodnie dalej ten sam chłopiec z tej stancji zrezygnował. I on skończył też Wawelberga. Także byliśmy w takich bardzo przyjaznych stosunkach. I wtedy też spotkałem kandydatów do Marynarki Wojennej u Wawelberga, ponieważ oni tak jak ja saper, nie poszli do wojska, bo nie było czasu i wysłali ich z powrotem do domu.\nProszę opowiedzieć, jak z tą konspiracją było? Czy to profesor panu zaproponował współpracę?\nNie. Ten profesor mi powiedział tak: „Słuchaj, tutaj są różni ludzie, żebyś nigdy mi nie opowiadał o znajomościach z konspiracji. Nigdy, bo ja nie chcę o tym słyszeć.” Ale to był już wtedy starowina, ten profesor. I on pisał o rozważaniach matematycznych i z tego żył. Dlatego, że on musiał coś robić, a miał niesłychane [umiejętności], wtedy dopiero ukazywały się równania różniczkowe i ich nowe rozwiązania. I to właśnie ten profesor Karasiński, to on przewyższał Hubera pod tym względem, bo właśnie niesłychanie zdolny był.\nKiedy pan wstąpił do konspiracji? Który to był rok?\n[…] Uciekłem z tej stancji i znów znalazłam ogłoszenie, że pani majorowa tym razem poszukuje studenta na mieszkanie i się zgłosiłem. Zgłosiłem się i ona mówi tak: „Mój mąż jest w Anglii.” Uhm, tak, to myślę sobie, to jest dobra stancja, bo ta pani to jest wojskówka i od tego się zaczęło. W pewnym momencie ona mówi: „Ach wiesz, chciałabym, żeby cię jeden pan poznał, to może by cię zainteresowało?” [Miałem] całkowite zaufanie do tej pani i mówię: „No, dobrze.” To był Pan z ZWZ.\nPamięta pan, jak się nazywała ta majorowa?\nA gdzie ta stancja była?\nI wtedy właśnie nawiązał pan kontakt z konspiracją?\nTak. Z konspiracją to „Ostoja” był. Rotmistrz „Ostoja”.\nPan chodził do jakiejś szkoły dla podchorążych w konspiracji, ukończył pan podchorążówkę?\nZrobiłem dwie podchorążówki, jedną z pierwszą lokatą. Wtedy właśnie Radwan Pfajfer był przy tym, a ja regulamin wojskowy służby czynnej według tych z 1938 roku jeszcze znałem na pamięć, co mi niesłychanie pomogło, że pewne rzeczy zapamiętywałem, a później zapominałem oczywiście. Radwan Pfajfer na egzaminie interweniował w sprawie szczegółów służby wewnętrznej. Ja ten paragraf znam na pamięć i dokładnie. Mówię: „Panie pułkowniku, jeśli pan pozwoli to dokładny tekst jest następujący.” Aż się rozprostował Radwan, skąd ja to wiedziałem. Nie pamiętał tego, że sam dał mi adres jednego niedaleko Uniwersytetu gdzieś, który miał całe, wszystkie wydania wojskowe do dyspozycji ludzi, którzy się tym interesowali. Więc ten Radwan był tym tak przejęty, że ja go zaskoczyłem. Dostałem pierwszą lokatę. Ale najpierw byłem na innej podchorążówce z ZWZ. […] Konspiracja administracyjnie to jest koniec roku 1940.\nWstąpił pan do konspiracji jak pan mieszkał na ulicy Oleandrów u pani majorowej i tam pana wprowadził pan o pseudonimie „Ostoja.”?\nTak. Rotmistrz „Ostoja”. Rotmistrz „Ostoja”, był dowódcą batalionu.\nPrzed kim składał pan przysięgę?\nTak u „Ostoi”. Taka była ulica, że mieszkanie na czwartym piętrze oczywiście było, ale można było wyjść od tej strony, albo przez podwórko na następnej poprzecznej. To niesłychaną przysługę oddawało, bo jak jakiś kapuś pilnował, to wystarczyło przejść na drugą stronę i on mógł osiem godzin czekać. To były znane domy i on w takim domu mnie przyjmował. To był tekst bardzo, bardzo krótki, bardzo zwięzły i on był też bardzo zadowolony ze mnie. Zaaresztowali go. Pewna pani, która liczyła na to, że wyjdzie za mąż za niego, dowiedziała się, że on jest żonaty. Poszła do oficera gestapo i tak się skończyła zabawa. Oczywiście, oficer gestapo, wywiad i wszystko i Aleja Szucha. Aleja Szucha to była makabra dla wszystkich aresztowanych. Na ulicy Oleandrów kiedyś schodzę na dół i dowiaduję się [od woźnego] tego nowoczesnego gmachu, że major, [mąż] pani majorowej był lekarzem i był cały czas z wojskiem, wyjechał aż do Francji, a później do Londynu. I tak myślałem, czy w końcu ta majorowa odzyskała tego swego męża, czy nie.\nCzy pan słyszał od kogoś historię o kobiecie, która poszła na gestapo donieść na rotmistrza „Ostoję”?\nByć może po prostu rotmistrz „Ostoja” ukrył przed tą kobietą fakt, że ma żonę?\nPrzypuszczalnie tak. Ale to był babiarz w swoim rodzaju. Takich panów to się rozpoznaje po pewnych gestach.\nZatem w pewnym sensie można powiedzieć, że sam był sobie winien. Zawrócił kobiecie w głowie.\nNo tak, ale co on przeżył to nie były żarty. To był przyjaciel pułkownika Radwan Pfajfera. Już wtedy właśnie był dowódcą Batalionu, żeby przejść stopień wyżej.\nPan nie wie, czy ta kobieta, która wydała rotmistrza „Ostoję” miała później jakieś nieprzyjemności z tego powodu?\nNic, nic. Jej w ogóle nie widziałem. Tak, ale babiarz był niewąski, ten „Ostoja”.\nCzy uczestniczył pan w jakichś akcjach w czasie okupacji?\nTak, brałem udział i to byłoby się źle skończyło. Myśmy poszli na obstawę i jakiś pułkownik też do jakiejś pani przychodził i było wiadomo, że tego dnia o tej godzinie on tam będzie, tam będzie szedł. I rzeczywiście szedł. Radio niemieckie podało, że banda rozbójników składająca się z trzech czy pięciu osób napadła na jakiegoś colonela [fr. pułkownika] niemieckiego, żeby mu odebrać broń. Dzięki temu, że na tej ulicy runda tych z Wehrmachtu przechodziła, on przeszedł na drugą stronę ulicy do tej szpicy, która od razu za broń i żeby się rozprawić z nami. Była sygnalizacja chłopca w skórze, bo nosiłem skórę niemiecką i ubierałem się jako folksdojcz.\nA to mi ułatwiało podróż w razie jakiejś łapanki.\nCzy wtedy była taka moda, że folksdojcze chodzili w skórach?\nTak. Wszyscy oficerowie gestapo nosili skórzane ubrania. U majorowej mieszkał adwokat ukraiński, który załatwiał sprawy rozwodowe dla bogatych pań, to był bardzo bogaty człowiek. Zajmowałem najpiękniejszy pokój, który wychodził na Pola Mokotowskie. I on chciał ten pokój. Więc majorowa odwlekała tę sprawę, odwlekała, aż w końcu ten Ukrainiec przez jakiegoś generała niemieckiego tą sprawę załatwił: „Natychmiast, od jutra ten adwokat dostaje pokój, który potrzebuje. Ten pokój jest niezbędny do dobrego marszu”. Oczywiście majorowa wtedy musiała mnie szybko odstawić do innej kapitanowej. I ta kapitanowa była trzecia z rzędu. A później jak przyszło Powstanie, to byłem w czwartym mieszkaniu.\nJak pan zapamiętał 1 sierpnia 1944 roku - wybuch Powstania Warszawskiego?\n[…] Nasz dowódca lubił popijać. Od rana pił wódę i o godzinie siódmej rano dzwoni telefon: „Słuchaj, wpadnij do mnie za piętnaście minut, kiedy będziesz mógł, ale zaraz, ważna sprawa.” Ubieram się, przyjeżdżam i jest dowódca kompanii, jego zastępca i dwóch dowódców plutonu. Dowódca kompanii wyciąga butelkę i stawia na stół, siódma rano, mówię: „Bardzo przepraszam, ja o siódmej rano nie piję, bo się rozchoruję.” Kapitan zdziwiony, że tak odwaliłem to, więc nalał sobie: „Za zwycięstwo!” Ale później okazało się, że on był cały dzień pijany, co nie ułatwiało podejmowania decyzji. I w tym momencie, podczas Powstania, kiedy wlazłem na taras tej kamienicy na ulicy 3-go Maja numer 2, tam gdzie właśnie ci nasi chłopcy urzędowali. Ponieważ czułem z miejsca tę sprawę za bardzo niepewną, ilość broni jaką myśmy mieli i jaką mieli Niemcy, którzy byli naprzeciwko nas, to była jeden do stu, to znaczy oni byli sto razy więcej uzbrojeni niż my. Właśnie po tej mojej wizycie na tym tarasie zdałem sobie sprawę, że to jest katastrofa, że trzeba natychmiast się wycofać. Schodzę na dół z siódmego piętra na drugie, bo dowódca mieszkał u kolejarza niemieckiego, który był, powiedziałbym, więźniem dowódcy. Oddał rewolwery i tylko dolewał oficerowi, żeby mieć spokój. Schodzę na drugie piętro i mówię właśnie do tego porucznika, że mam bardzo ważny komunikat, że absolutnie po mojej wizytacji na górze zdecydowałem się zaproponować natychmiastowe wycofanie. On mówi: „Natychmiastowe?” Zmęczony, pijany, więc mówię: „Absolutnie musimy się wycofać.” Byłem oficerem już na funkcji oficerskiej, ale jeszcze mój awans nie wyszedł od naczelnego wodza, dlatego, że pułkownik Radwan trzymał tą swoją dywizję do ostatniej chwili niezależnie od wypadku, to znaczy był w kontakcie z naczelnym wodzem, ale nie był z ZWZ. To nie był Związek Walki Zbrojnej, tylko się mówiło grupa wojskowa „Edward”.\nCzy to wszystko się działo 1 sierpnia?\nTak. Ten dzień 1 sierpnia to był dzień w ogóle fantastyczny dla mnie. Bo najpierw jak ja nie mogłem go przekonać, że należy się wycofać jak najszybciej, to on się nie zgodził. On się nie zgodził, był pijany i nie podejmował decyzji. Zaproponowałem dowódcy, że pójdę na zebranie na jego miejsce rano do zgrupowania i wyjaśnię im tę sprawę. „A to dobrze, to idź.” I on to rozdmuchał, że on na to zebranie deleguje „Olczaka”, żeby się zgłosił do dowódcy „Konrada”. Ustaliliśmy z dowódcą, który był tego dnia na służbie, że ja wyjdę w godzinie wyznaczonej przez radio niemieckie, to znaczy o szóstej rano z dwoma kobietami, które się zaplątały na noc w tym gmachu i z naszą łączniczką wyznaczoną przez dowódcę kompanii, wyjdę przebrany na kolejarza niemieckiego, ponieważ znaleziono spodnie, które pasowały. Pozostało mi zdjęcie butów, bo wszyscy podchorążowie nosili buty takie oficerskie, zresztą bardzo cenne i bardzo drogie. Natychmiast znalazł się amator na moje buty, ale później zniknął i nie wiadomo było jak mnie ubrać. Zdecydowaliśmy, że trepy tenisowe tego kolejarza pasowały na mnie, bo jego rzeczy to były nasze rzeczy. [Ale] zostawiłem marynarkę tę, którą miałem, ponieważ jego marynarki nie pasowały. Wyszliśmy piętnaście czy dziesięć minut po szóstej z bramy na ulicę przejściową, którą w każdej chwili pruły karabiny maszynowe i działka przeciwpancerne. To było z pantery rozmontowane dla żołnierzy, którzy pilnowali tego pasa w kierunku wyjścia do miasta. Wyszliśmy i ten moment był bardzo drastyczny. Oczywiście nie otworzyli ognia…. Odczekaliśmy chwilę i poszliśmy naprzód. I w ten sposób wyszliśmy z tego piekła. A wszyscy inni zostali. Później trzeba było znaleźć miejsce odprawy, którą robił „Konrad” i zameldować w jak tragicznej sytuacji znaleźliśmy się. Po raz pierwszy widziałem cały ten areopag podkomendnych zgrupowania, batalionu i mówię: „Przychodzę od 3-ej Kompanii porucznika Wojciecha, żeby powiedzieć, że sytuacja jest tragiczna i że jeśli nie będzie pomocy w ciągu dnia to prawdopodobnie czołg wejdzie do środka i to się smutno skończy.”\nCzy informował pan, że dowódca jest pijany?\nNie, tego nie mówiłem. […] Nigdy go nie oskarżałem za pijaństwo, ale on został zawieszony w funkcji. Przypuszczam, że dowódca pułku zdecydował go lekko odsunąć od afer. Ale to są przypuszczenia. Oficerowie, którzy byli pod tym Wojciechem, nigdy tego nie poruszali. Dopiero teraz jak on już umarł.\nTo był dobry dowódca, może sytuacja go przerosła?\nTo był pijak. Był pijak i pułkownik „Róg”, nie wiem jak jego nazwisko, ale Błaszczak chyba, [chciał] zdjąć go z funkcji, ale nie mógł go zdjąć z funkcji, bo się „Radwan” nie zgodził. A „Radwan” był dowódcą Dywizji. Taki był rezultat, że był dowódcą, a nie był dowódcą, a „Konrad” mianował kogo innego na jego miejsce. Ale ponieważ mianował kogo innego przez protekcję i przez wpływy pana „Janeckiego”, to jego pseudonim był. To był dobry intrygant. On się przeraził jak ja się pokazałem na powierzchni, bo tego dnia dowódca kompanii zapowiedział mu, że otrzyma Krzyż Zasługi. I raptem tutaj przyszedł bohater z Oddziału Zamkniętego, to wtedy jego akcja była kiepska. To on wymyślił: „To nie jest << >>Olczak<< >>. Kto może poświadczyć, że to jest << >>Olczak<< >>?” I proszę sobie wyobrazić, szczęście czuwało nade mną, bo [był tam] dowódca „Rafałków”, widywałem go na kursie podchorążych dla dziewcząt. I jak kapitan ten nowej Kompanii pyta się go: „Ty znasz << >>Olczaka<< >>?” „No, oczywiście. A chcesz go na adiutanta?” „Dobrze.” Sytuacja była taka, że dowódca tej kompanii miał pójść do „Konrada” i mu wytłumaczyć, że ta mowa „Janeckiego”, to jest mowa trawa, bo to jest przecież „Olczak”. Ale każdy pilnował swojej sprawy i rezultat był taki, że ja Krzyża nie dostałem, a „Janecki” dostał. Od tego momentu oczywiście, nasze stosunki stały się fatalne. Do tego stopnia, że nie mógł na mnie patrzeć, a ja na niego.\nZostał pan adiutantem dowódcy „Rafałków”?\nTak, ale drużyna „Rafałków” to było sześć plus jeden osób. To jest strasznie mała grupa, to jest mała drużynka. Zostałem jak przyszedłem. „Rafał” był młodszy ode mnie, hrabia. Kiedyś jak mu nawymyślałem od hrabiów, to się stosunki popsuły. Ale był bardzo sympatyczny.\nDlaczego pan mu nawymyślał?\nOn chciał, żebym się nie wtrącał w tak zwane sprawy wypadowe, żebym pilnował kancelarii, ponieważ tam wciąż myszkował ten „Janecki”. To była strasznie parszywa osoba. Jak wieczorem zostawaliśmy sami, to między sobą mówiliśmy: „Co za świnia.” On był strasznie zadowolony jak wracał: „No, co nowego?” Dlatego, że on się bał „Janeckiego”. Nie ufał mu i znał jego sztuki. Ale już pomijając właśnie to, „Janecki” zapowiedział, że to wcale nie jest wiadomo, że to jest „Olczak”, ale tak zakwestionował to na zebraniu. Wobec tego dowódca „Konrad” zdecydował, że ta sprawa jest zagmatwana i nie należy jej rozdmuchiwać w tej chwili. W końcu to się rozeszło po kościach. On dostał Krzyż Zasługi, a że nie zdobył pewnych rzeczy, to nie miało żadnego znaczenia. I moje stosunku właśnie wtedy się popsuły, jak „Rafał” zaczął na coś krzyczeć, ja mówię: „Ej, hrabio.” Taki był w życiu kiepski nastrój.\nCo należało do pana obowiązków jako adiutanta?\nNależała do mnie funkcja oficerska. Kapitan kompanii, dowódca kompanii to był sympatyczny pan inżynier, „Rafałowi” mówi: „Dobrze niech on tych pięciu chłopców ma i niech on się tym zajmuje. A ty masz wszystko, co masz na swoim biurku.” Co ja mam na biurku? Ilość karabinów, które były do dyspozycji, które wyszły, które nie wychodziły, jaka amunicja i tak dalej.\nCzy oddział „Rafałków” powiększał się w czasie Powstania?\nNie powiększał się, malał.\nIle osób było na początku?\nSześć osób, a później normalnie to było troszkę więcej, może o jednego chłopca więcej.\nCzy przyszli ochotnicy?\nTak. Była dyscyplina niesłychana, to była taka grupa, która zajmowała się wszystkimi trudnymi zadaniami do tego stopnia, że „Rafał” jak poszedł rzucać piata na przeciwko stojącą baterię, to się zabił. Tak, bo to był piat, to jest jak granatnik, że się strzela i pocisk trafia. Puścił jeden pocisk za krótki, puścił drugi pocisk za długi, a puścił trzeci to zaczepił metalową belkę na wysokości poprzecznicy i krew mu rzygnęła z tego miejsca. Za dwie minuty było skończone.\nCzy tak zginął dowódca „Rafał”?\nTak. „Rafał” zginął. I w drużynie „Rafałków” wtedy automatycznie ja przychodziłem na jego miejsce. Poszliśmy na obstawę pod szpital niemiecki, gdzie ze wschodu rannych Niemców się odwoziło.\n[…] To jest prawie przy elektrowni. Był oddział bez dowódcy przez cztery dni. Byłem troszkę zmartwiony, bo myślę sobie, co ja z tymi chłopcami teraz zrobię? Bo jednak „Rafał” tak robił. Szedł pierwszy, a za nim reszta. I tak się praktykowało. Pochowali go tam, ponieważ pan dziedzic miał pieniądze, więc po Powstaniu odgrzebali zwłoki i pochowali w grobowcu rodzinnym. To był niesłychanie sympatyczny chłopak, ale bardzo młody, za młody na tak odpowiedzialne stanowisko. Przychodzi wypad nowy i sam dowódca kompanii go prowadzi. Wszystkich „Rafałków” zabiera ze sobą. I tak, szpital jest jak by tutaj powiedzieć, jak stąd do tych firanek na przeciwko. I tam jest takie przejście. Kto pójdzie z karabinem maszynowym, bo trzeba stąd wyjść i pójść do ogrodu na przeciwko. Więc albo Nałęcz, który był jego adiutantem do spraw wojskowych, albo ja. Ja ustawiłem się w kącie i myślę sobie no to przecież mi powie. Patrzę w pewnym momencie, Nałęcz zostaje wezwany: „Tak jest panie kapitanie”, i się ustawia według tych wskazówek i ginie. Dostaje kulę w hełm, tutaj roztrzaskany hełm. Śmierć natychmiastowa. Jeszcze dwa, trzy dni oddział pozostał bez dowódcy i przychodzi na stanowisko sierżant, wspaniały dowódca. W pewnym momencie zdecydowano, że trzeba opuścić Powiśle, bo Niemcy oczyścili Starówkę, a po Starówce, to my. Ponieważ to my, to kto pójdzie? Co dalej? Przychodzą wiadomości, że zginął dowódca „Rafałków”. Zginął. To był 5 września 1944 roku. W pewnym momencie już jest szachownica co kto robi podczas wycofania. Przychodzi delegat rządu do „Konrada” i mówi: „Z rozkazu Komorowskiego „Bora”, musi pan zostać dwadzieścia cztery godziny na stanowiskach, na których pan jest i o centymetr nie poruszać się.” „Tak jest!” I przylatuje do mnie chłopak od dowódcy kompanii i mówi: „Słuchaj << Olczak<<, Leonowicz Cię wzywa.” Wszystko rzucam i idę. On mówi tak: „Ponieważ otrzymaliśmy ostatnie wiadomości od delegata rządu dla cywilnej ludności zdecydowałem, że ty będziesz odpowiedzialny za obronę tego a tego przejścia przewidzianego dla cywilów. Otrzymasz trzech chłopców pod bronią uzbrojonych po zęby. Wyegzekwuj się.” I ja rzeczywiście idę do tych Szarytek, bo tak się chyba nazywały te siostry. Dziura taka w tym murze i tędy można przejść do Śródmieścia. Idziemy tam wieczorem i ludność pcha się i trzeba interweniować, żeby był porządek. W pewnym momencie ogród jest na takim pochyleniu, widzimy na dole około trzysta metrów młodych Niemców rozebranych, chyba się myli. Oczywiście trzeba było się dobrze ustawić, ale znikli szybko. Na drugi dzień ilość tych ludzi maleje, maleje, aż w końcu jakiś pan idzie z dziewczyną, która płacze. Idą razem. W pewnym momencie: „Panie podchorąży, jest sprawa.” Idę patrzeć, co [się stało]. To jest dowódca „Rafałków”, ubrany po cywilnemu oczywiście: „Ach, panie podchorąży jest mi bardzo przykro, że w takich kiepskich warunkach się spotykamy, ale musiałem się zająć moją narzeczoną i właśnie ją prowadzą w miejsce bardziej spokojne.” A chłopcy teraz dopiero to mieli zabawę. Raptem, że nie tylko dlatego, że znalazłem dowódcę, ale że się przebrał w cywila.\nTo był nowy dowódca, tak?\nBo ja wiem? Chyba ja to zapisałem.\nCzy był długo z państwem?\nNie, ci chłopcy w ogóle się wykruszali bardzo szybko i przybywali nowi. Nie było za dużo. Jednak było niebezpieczeństwo za duże. Oczywiście jeden chłopak mówi: „Panie podchorąży” i pokazuje mi tam Niemców rozebranych. Ja właśnie tak korzystam z okazji i mówię: „Dobrze, zajmujemy się tą sprawą najpierw, – mówię do tego podchorążego – droga jest otwarta. Pan przechodzi bramę i sprawa uregulowana. Cześć.” Więc my strzelamy, strzelamy wszyscy bardzo niecelnie. Chłopcy zniknęli i nie posuwali się naprzód, tylko zostawili na miejscu wszystko… Myśmy też za dużo nie podskakiwali. Trzech chłopców nawet dobrze uzbrojonych niewiele znaczyło wobec takiej ilości [Niemców], których tam było więcej niż trzech.\nGdzie przebywał pan, gdy powstanie chyliło się ku upadkowi?\n[…] Wróciłem na moją stancję ostatnią tam, gdzie byłem, jak byłem studentem. Na Ludnej. Zostawiłem wszystko co miałem na zimę, bo zdawałem sobie sprawę, że to pod Hanowerem, to już wiadomo było co jest.\nJak pan zapamiętał zakończenie Powstania w Warszawie?\nJak je zapamiętałem? To już jest historia. Została podpisana kapitulacja przez Komorowskiego. On sam podpisał. To było sześćdziesiąt trzy dni, policzmy do tego momentu jak Bór podpisał kapitulację i do obozów wojskowych poszliśmy.\nGdzie pan składał broń? Jak pan wychodził do niewoli?\nWychodziliśmy na Plac Narutowicza. Tam rzucało się broń stając na baczność. Oczywiście broń była zmaltretowana i tylko można ją było użyć jako żeliwo. I szliśmy dalej do Pruszkowa, do obozu przejściowego, gdzie nas załadowano na wagony dla bydląt.\nDo którego obozu pana wywieziono?\nPod Hanowerem, najpierw to był podobóz koncentracyjny Bergen-Belsen. Byliśmy przekonani, że Niemcy nas tam wykończą, znosząc bariery między obozem koncentracyjnym, a obozem jenieckim.\nZ kim pan tam był w tym obozie? Kto spał nad panem na pryczy?\nBył tam Fijewski, który spał nade mną, bo to piętrowe prycze, a ja na dole.\nKomorowski „Bór” podpisał jego nominację i wysłał go do oflagu, bo uważał, że on się zmarnuje inaczej, i miał rację. Wszyscy się Fijewskim zajmowali. To był bardzo przyjemny chłopak, co on nie naopowiadał.\nNapisał coś, jakiś wierszyk dla pana?\nTak. „A nasz << Olczak << lekcje daje, lekcje bierze i wciąż myśli o karierze” Dlaczego? Dlatego, że ja byłem asystentem od matematyki. I ci wszyscy oficerowie, którzy jeszcze mieli courage [fr. odwagę], żeby czegoś się nauczyć, to przychodzili na kursy geometrii do mnie. Ale to był planik, bo profesorem był dr Ensiens z Uniwersytetu Warszawskiego, a ja byłem tylko asystentem. On mi zostawiał tą geometrię, bo on wiedział, że ja na artylerię, bo nic innego nie było, saperów nie było. Więc to był kurs dla artylerzystów, którzy pochodzili z piechoty. Kurs tajny. Jeśli Niemcy by się dowiedzieli, to od razu koncentrak i koniec pieśni. Ale nie było żadnych wypadków.\nCzy to był obóz oficerski?\nTak, bo myśmy szli na piechotę, jak był koniec wojny.\nCzy oprócz pana byli tam jeszcze jacyś inni oficerowie?\nTak. Cały obóz, który był pod Szczecinem, oflag, to szedł z nami przez Niemcy w poprzek. Myśmy wylądowali pod Hanowerem.\nZ Francuzami. Proszę sobie wyobrazić, ja, który nigdy się nie uczyłem francuskiego i nie miałem zamiaru się uczyć, spotykałem tylko Francuzów. Tak się złożyło. Przypominam sobie jeszcze dzisiaj, jak wychodziło się z oflagu pod drutami kolczastymi na autostradę, bo już przyjeżdżali Kanadyjczycy, żeby oswobodzić 2 maja obóz koncentracyjny. Kanadyjczycy zbliżali się, więc my tam od razu pod drutami przeszliśmy. I kogo spotykam? Oczywiście Francuza. Tak przylgnął do mnie, opowiadał mi swoje życie, opowiadał jak tęsknił za swoją żoną, jak stracił zdrowie i czas, i że jutro wróci do Francji. A właściwie natychmiast wywozili aliantów do ich miejsca, gdzie zostali zmobilizowani. Francuzi wyjeżdżali […], Amerykanie […] wyjeżdżali […]. Tylko jeszcze siedzieli Anglicy, którzy wcale się nie spieszyli, bo Montgomery miał armię i Eisenhauer miał swoją armię, ale to były dwie armie.\nGdzie trafił pan po wyzwoleniu?\n[…] Miałem takiego przyjaciela, Jacek Tunguz– Zawiślak. Jego ojciec był pułkownikiem i był najstarszym obozu polskiego. Natychmiast później zdjął go „Bór” Komorowski, żeby wsadzić swojego przyjaciela na to stanowisko. Więc Tumb – Zawiślak, mówi do Jacka, to jest jego syna (on miał jednego syna i jedną córkę): „Słuchaj, należy powiedzieć << Olczakowi<<, że wy jutro jedziecie do Meppen, do generała Maczka, żeby was przyjął do wojska.” „Dobrze, to pojedziemy jutro.” Jutro przyjeżdża ten kurier z Londynu do obozu i najstarszy obozu Tunguz -Zawiślak, ojciec Jacka – otrzymuje papier, że my mamy rozkaz transportu na Maczka. I pojechaliśmy do Maczka. Jedziemy do Maczka. Maczek mówi do personalnego: „Dobrze, to zaproście ich na obiad. To ja się przywitam i dowiem się czego oni chcą.” Strasznie ważni się stajemy, dostajemy się, tutaj to generał Maczek, a tutaj to areopag, sala, obiad i tak dalej. Przychodzą do nas oficerowie od Maczka, którzy dostają awanse. Bo to już jest koniec wojny i Maczek ma kawałek Niemiec do okupacji, armia do okupacji. Szczególnie jeden z oficerów był kapitalny: „Panowie, tutaj do nas, w jakiej sprawie?” Więc mówimy, że przyjeżdżamy, żeby zaciągnąć się do wojska. „Ale proszę panów, wojna jest skończona. Panowie się spóźnili o dwa tygodnie.” I takie to były śmichy z nami. W końcu przychodzi Maczek. Na baczność wszyscy się zrywają, bo to jednak dyscyplina wojskowa. Pan Michalak pseudonim „Olczak”, pan Tunguz-Zawiślak, syn pułkownika. Maczek tym razem nie pozwalał sobie na głupie dowcipy, mówi: „Proszę panów, jest taka sprawa, że stopnie panów nie przeszły przez Naczelnego Wodza Armii Polskiej. Musicie jechać do Paryża, bo Paryż jest misją wojskową, która musi to wszystko rozprostować i wydać panom odpowiednie dokumenty, żeby wstąpić do wojska. I wtedy jak będziecie mieli te dokumenty to możecie przyjść do mnie, ale już wojny nie będzie. Wojna się skończyła.” Wzywa oficera personalnego, mówi: „Słuchaj, tych zapisz na listę.” Nam nie powiedział na jaką listę i myśmy dopiero zrozumieli jak przeżuliśmy tą sprawę na miejscu. On kazał nam natychmiast jechać do Paryża do uregulowania spraw administracyjnych, ale ja uważałem, że to nie pasuje. Bo najważniejszy dokument, który miałem dostać z wojska to Radwan Pfajfer powiedział mi: „Ja ci to zrobię wtedy kiedy będzie potrzeba.” Ale ponieważ to tak wszystko po diable [szło] zanim bym się zgłosił do Pfajfera, a później do Tungusa, to by trwało. Więc nie poszedłem do Pfajfera, ale pojechałem na gapę. Dla mnie to trzeba było zrobić aller et retoue [fr. w tę i z powrotem]. A Maczek miał inne zdanie o tym. Mówi: „Dobrze, ale pan jest inżynierem.” Nie byłem przecież. Mówi: „Może byłoby lepiej, gdyby pan dostał tutaj na zachodzie dyplom, co by nie kosztowało pańskiego ojca. Dyplom z zagranicy to będzie się liczył w kraju.” Tak Maczek mówił: „Mam możliwości panów umieścić.”\nDlatego pan się zdecydował studiować w Belgii?\nCzy nawiązał pan wtedy kontakt z rodziną?\nDlaczego później zdecydował się pan zostać na emigracji?\nBo spalili jeszcze raz ojca. Po raz drugi.\nZa co go spalili? Za to, że syna miał na zachodzie?\nTo już nie spotkał się pan z rodzicami?\nSpotkałem się z ojcem.\nOsiadł pan później we Francji?\nPracował pan jako konstruktor pojazdów Renault, Peugeot, później przy pociągu TGW. Później był pan też ekspertem w UNESCO.\nTak, ale w UNESCO to było odgrzewane kluski.\nMam pytanie na temat Powstania Warszawskiego. Czy uważa pan, że ono było potrzebne?\nWszyscy chłopcy, którzy wtedy byli w Polsce i byli patriotami, to byli szczęśliwi, że Powstanie się odbędzie. Wtedy było ono nieprzygotowane i straty były straszne.\nGdyby pan miał znów dwadzieścia cztery lata, to poszedłby pan do Powstania Warszawskiego?\nTo jest taka spekulacja dla spekulacji. Przypuszczalnie bym nie poszedł.\nBo to jednak za droga była sprawa… za droga…\nA skąd pana pseudonim „Olczak”, dlaczego pan wybrał taki pseudonim?\nOlek. Olek na wsi to jest Aleksander.\nI dlatego Olczak, tak?\nTak. I najlepiej jak pierwszą podchorążówkę skończyłem, to był 1943 rok. Był bardzo przyjemny oficer, który prowadził chłopców, którzy przychodzili na tajną podchorążówkę. Przyszedłem w ostatnim momencie, i usiadłem. […] Każdy podawał datę urodzenia, oddział z którego przychodzi. Ja jestem ostatni. I mówię: „Olczak.” A kapitan, który prowadził kurs jest głuchy. I pisze: „Olszak”. Później kurs się kończy i ja wychodzę jako Olszak. I wszystkie archiwa, które jeszcze istniały i które cudem boskim nie dostały się do naszych rąk, to znaczy do tych, co ich interesują, to mówili na mnie „Olszak”, a nie „Olczak”. To była straszna sprawa, żeby to doprowadzić do „Olczaka” z „Olszaka”.\nWszystkie pana dokładne wspomnienia można przeczytać w książce, którą pan napisał pt. ”Olczak nie wraca” .\nFrancja, 4 kwietnia 2006 roku\nAleksander Michalak Pseudonim: „Olczak” Stopień: podchorąży Formacja: zgrupowanie „Konrad”, zgrupowanie „Krybar” Dzielnica: Powiśle Zobacz biogram


10 Najlepszych Ofert Na Ekologiczne Źródła Energii w Wieruszowie, 2021\nNajlepsze Oferty na Ekologiczne Źródła Energii w Wieruszowie, 2021\nDołącz do naszych Sprzedawców Ekologicznych Źródeł Energii w Wieruszowie\nDziałasz na rynku jako Sprzedawca Ekologicznych Źródeł Energii i szukasz nowych Klientów z Wieruszowa lub okolic? Załóż konto i realizuj potrzeby zainteresowanych Klientów z Oferteo!\nPowiązane strony: Ekologiczne źródła energii, Kupię ekologiczne źródła energii Wieruszów\nFirma SOLARIS PROJEKT oferuje sprzedaż, montaż oraz serwis instalacji Fotowoltaicznych. W naszej ofercie znajdują się panele tak producentów jak JinKO Solar, FRONIUS, GOODE, JASOLAR, BAUER, HUAWEI. Montaż instalacji solarnej montujemy korzystając z własnych ekip monterskich.\nSzukasz cen, cenników, kosztów lub kosztorysów ekologicznych źródeł energii? A może interesuje Cię najtańsza oferta w Wieruszowie? Złóż zapytanie, a specjaliści od ekologicznych źródeł energii z Wieruszowa sami prześlą Ci wyceny.\nInne pobliskie usługi: Bramy Wieruszów Okna PCV Wieruszów Rynny Wieruszów\nJeśli interesują Cię opinie na temat ekologicznych źródeł energii, szukasz porad lub ofert skontaktuj się ze specjalistami z Wieruszowa. Otrzymasz fachową pomoc oraz oferty na zakup potrzebnych Ci towarów. Już teraz wyślij zapytanie do profesjonalistów z Oferteo i poznaj najlepsze rozwiązania.\nZakup i montaż pompy ciepła Daikin przebiegł bardzo pozytywnie. Kontakt z Panem Krzysztofem na najwyższym poziomie. Wszystkie szczegóły dogadane i zrealizowane.\nRanking Sprzedawców Ekologicznych Źródeł Energii obejmuje również takie miejscowości jak: Wieruszów, Galewice, Lututów, Bolesławiec, Czastary, Sokolniki, Łubnice, Walichnowy, Dzietrzkowice, Wójcin, Brzeziny, Osowa, Niwiska, Żdżary, Wyszanów, Mieleszyn, Osiek, Pichlice, Pieczyska, Biadaszki. więcej...


Poszli na bezgotówkowe zakupy - ze sklepu chcieli wynieść alkohol i słodycze...\nPoszli na bezgotówkowe zakupy - ze sklepu chcieli wynieść alkohol i słodycze\ndodał • Redakcja • Ponad 2 mieiące temu, 2020-01-31\nZdarzenie miało miejsce wczoraj około południa. Do samoobsługowego sklepu w Pasłęku weszły 4 osoby. Było to dwóch mężczyzn w wieku 20 i 41 lat oraz dwie towarzyszące im kobiety w wieku 28 i 35-lat. Mężczyźni zabrali z półek towar o wartości blisko 700 złotych. Były tam słodycze oraz alkohol a także inne produkty spożywcze. Z towarem tym próbowali opuścić sklep oczywiście nie płacąc za produkty. Przeszkodził im w tym pracownik ochrony, z którym to sprawcy zaczęli się szarpać. Na miejsce wezwano patrol policji. Obaj mężczyźni zostali zatrzymani pod zarzutem kradzieży rozbójniczej. Wcześniej byli już notowani za podobne przestępstwa. Teraz odpowiedzą przed sądem za swój kolejny czyn. Kodeks Karny za kradzież rozbójniczą przewiduje karę od roku do 10 lat pozbawienia wolności - informuje kom. Krzysztof Nowacki oficer prasowy KMP w Elblągu.\n#Xyz Ponad 2 mieiące temu, 2020-02-02\nO zadnej kradzieży nic mi nie wiadomo.Za to jeden z nich chciał ukrasc jednej Pani telefon.Ochroniarz wybiegł zw typami i telefon wyszarpał.Jednemu dołożył jednak było ich dwóch i niestety oberwał dosc mocno.Pasłęcka patologia przechodziła obok i nie zwracała uwagi.Reszta zajęta handlem albo gapieniem się.Jeden starszy Pan przytrzymywał jednego z typów i tu pokłon.Natomiast drugi siedział na ochroniarzu.Żenada jaka znieczulica w ludziach.Tylu ich było.Policja fakt znany od zawsze,przyjechała za pozno.Z rozmowy pod Biedrą wynikało, ze 20 min. od wezwania..\n#Wojtr Ponad 2 mieiące temu, 2020-02-01\nJa proponuje przeprodzic kontrole firm w pasleku szczegolnie tych malych .zapytajmy pana od drzewek jak sie rozlicza z ludzmi ?a teraz pytanie gdzie kontrol?.)Panie burmistrzu takie firmy w pasleku ?a rozumiem polubili pana strone na fejsie\n#Hmmm Ponad 2 mieiące temu, 2020-02-01\nZlodzieje oddalili się chowając za garażami przy działkach na ogrodowej. Auto którym się poruszali było na elbląskich numerach. A podczas próby aresztowania kobiet które z tego co widziałem notabene stawiały większy opór niż owi mężczyźni wyszło ładne przedstawienie.\n#Hmm Ponad 2 mieiące temu, 2020-01-31\nA wiadomo co z tym ochroniarzem ? Słyszałem że podobno mocno pobity.\n#Ktoś #Hmm Ponad 2 mieiące temu, 2020-01-31\n#Hmm#Ktoś Ponad 2 mieiące temu, 2020-01-31\nNo z biedronki... ten który wyszedł za nimi\n#Xxx#Ktoś Ponad 2 mieiące temu, 2020-02-01\nOchroniarz byl wczoraj normalnie w pracy, podbite oko i zdrapka na twarzy.\n#Hj Ponad 2 mieiące temu, 2020-02-01\ntylko że Policja nie dojechała na czas, zdążyli uciec.\n#Hehe#Hj Ponad 2 mieiące temu, 2020-02-01\nJak uciec, jak jest napisane że ujęli , może co najwyżej udało im się oddalić od miejsca przestępstwa, ciekawe czy zdążyli wypić łyka i zagryźć czekoladką\n#Hej Ponad 2 mieiące temu, 2020-01-31\nJakoś redaktor nie napisał czy to pasłęcka patologia, czy na gościnnych występach\n#On Ponad 2 mieiące temu, 2020-01-31\nPatoli nie sieja sami z siebie takich robia,zenada totalna\n#Grześ Ponad 2 mieiące temu, 2020-01-31\nTo pewnie pisiory 500 im brakło to poszli kraść biorą przykład od swoich panów.\n#He he#Grześ Ponad 2 mieiące temu, 2020-01-31\nIdzie Grześ przez wieś, wór z rozumem niesie, rozum z dziurawego wora sypie się za Grzesiem. Wyszedł Grześ za wieś, lekko worek trzyma, bo ni w worku ani w głowie u Grzesia rozumu ni ma. Wrócił Grześ na wieś, może rozum kupi, nikt mu jednak nie chciał sprzedać - Grzesio nadal głupi.\n#Janusz Ponad 2 mieiące temu, 2020-01-31\nzlodzieje jedne bysta się za robotę wzięli a nie kradnieta złodzieje wy jedne bysta się obsrali


Dodatkowe dni wolne w maju. Chcą wolnego od pracy w Zielone Świątki - Planeta FM\nCzarna dziura 15:06 16.05.2018\nfot. East News/LECH GAWUC/REPORTER\nOjciec gwiazdora zachorował na raka wątroby. „Codziennie piłem polskie piwo”\nBurzokalipsa w Polsce. Ostrzeżenia od IMGW, będzie bardzo niebezpiecznie


Matt Riddle - myMMA.pl\nMatt Riddle (7-3) kolejny raz szokuje. Amerykanin udowodnił, że jego słowa często są rzucanymi na wiatr. Niedawno ogłosił zakończenie swojej kariery zawodnika MMA, aby ponownie ją wznowić. Weteran UFC pokaże się ponownie w klatce na gali Bellator 109, gdzie zmierzy się z jeszcze nieznanym rywalem. Riddle jest zawodnikiem dość kontrowersyjnym – przypomnijmy, że dwa razy nie przeszedł testów na obecność marihuany. Było to jego głównym powodem zwolnienia z organizacji Dany White’a.\nBellator 100 – rozpiska\nBy Bartosz Sobczak 23/08/2013\nPoznaliśmy pełną rozpiskę gali Bellator 100, która odbędzie się 20 września w Grand Canyon University Arena w Phoenix. Podczas imprezy zobaczymy 11 walk, w tym turniej wagi półśredniej z udziałem między innymi kontrowersyjnego War Machine.\nKARTA GŁÓWNA (Spike TV)\nFinał turnieju wagi półśredniej sezonu 8:\nRiddle vs. Young na Legacy FC 21, 19-go lipca w Houston\nStarcie weterana UFC – Matta Riddle’a [7-3, 2NC] – i Artenasa Younga [9-5] dodane zostało do karty, planowanej na 19-go lipca gali Legacy FC 21. Riddle to 12-krotny weteran UFC, który dostał się do największej organizacji MMA na świecie dzięki udziałowi w The Ultimate Fighterze i pomimo, iż szybko odpadł z tamtego programu, to dostał szansę sprawdzić się na profesjonalnej gali, na której pokonał Dante Riverę. Z UFC został zwolniony na skutek dwukrotnego przyłapania na zażywaniu niedozwolonych środków (marihuany), a wyniki dwóch wygranych przez niego walk zostały zmienione przez komisję na no contest. Young to pięciokrotny weteran Legacy FC, który ma za sobą epizod w Strikeforce, gdzie wypunktował jednogłośnie Chada Cooka. Zawodnik o pseudonimie „The Machine Gun” ostatnio walczy w…


100 Naboi. Brat Lono - (Komiks) - Księgarnia Internetowa Egmont\nSeria/cykl: 100 NABOI\nScenarzysta: Brian Azzarello\nIlustrator: Eduardo Risso\nKontynuacja znakomitej serii „100 naboi”. Dalsze losy jednego z najkrwawszych Minutemanów. Trzy lata temu okaleczony wrak człowieka o imieniu Lono wtoczył się do kościoła ojca Pereza na obrzeżach Durango w Meksyku. Tam dostał wsparcie i przeżył nawrócenie, a potem pozostał przy kościele, by pomagać duchownemu w opiece nad sierotami i w nadzorowaniu posiadłości. Noce spędzał często w lokalnym areszcie z obawy, aby drzemiąca w nim bestia nie wydostała się na wolność. Bo choć Lono odnalazł Boga, nie oznaczało to, że został świętym. Kiedy więc członkowie bezwzględnego kartelu z Durango zaczęli ostrzyć kły na ziemię parafii, a lufy swojej broni wycelowali prosto w brata Lono, nie mieli pojęcia, w co się pakują.\nAutorami komiksu są laureaci Nagrody Eisnera: Brian Azzarello („Wonder Woman”, „Joker”, „Strażnicy – Początek”) i Eduardo Risso („Batman – Rozbite miasto”, „Strażnicy – Początek”, „Dark Knight: A True Batman Story”). Komiks dla dorosłych.\n„100 Naboi” - szansa na odkupienie krzywd może być łatwa i kusząca, jednak jej konsekwencje – zgubne. Brian Azzarrello opowiada sensacyjną historię podszytą nastrojem kryminałów noir, w której bohaterowie zyskują sposobność, żeby – korzystając ze starożytnego prawa „oko za oko, ząb za ząb” - zabić osoby, które w przeszłości przyniosły im ból i cierpienie. Na drodze każdego z bohaterów pojawi się tajemniczy agent Graves i niczym wąż kusiciel zaproponuje zemstę bez konsekwencji. To dopiero początek intrygi zbudowanej wokół wpływowej organizacji pociągającej za sznurki historii...\nMoralna niejednoznaczność, wyjątkowo silne, realistycznie odmalowane portrety zwykłych ludzi, a przy tym konspiracyjny charakter serii prowokuje i zachęca do obcowania. Wspólne dzieło Azzarrello i Risso to wielokrotnie nagradzana opowieść (Nagrody Eisnera, Harveya), która jest uznawana za nowatorski wzorzec współczesnej historii kryminalnej.\nW 2018 r. na polskim rynku będą dostępne 4 tomy serii.\nMłodość Blueberry'ego. Tom 3\nŚledztwa Enoli Holmes. Sprawa dwóc...\nŚledztwa Enoli Holmes. Sprawa lady...\nSkalp. Tom 1.\nPierwszy tom bestsellerowej amerykańskiej serii, która brawurowo przeniosła czarny kryminał i krwawą sensację w rzeczywistość współczesnych północnoamerykańskich Indian.Po wielu latach do rodzinnego rezerwatu powraca Da...\nW drugim tomie nagradzanej serii 100 naboi agent Graves nadal oferuje skrzywdzonym ludziom możliwość dokonania bezkarnej zemsty. Odsłaniają się kolejne elementy tajemnicy Minutemanów i organizacji, która za nimi stoi, a pan Branch rozwija swoje teorie ...\nTrzeci tom świetnej serii kryminalnej uhonorowanej Nagrodą Eisnera. Album składa się z historii poświęconych różnym postaciom, wśród których na szczególną uwagę zasługuje Loop Hughes, młody chłopak z Filadelfii, któremu pewnego razu agent Graves wręc...\nPiąty i ostatni tom świetnej serii kryminalnej uhonorowanej Nagrodą Eisnera. Upadają kolejno domy Trustu, Minutemani również są w rozsypce. W finałowej odsłonie serii wyjdą na jaw wszystkie sekrety i motywy działania bohaterów. Kto zwycięży w wojnie ...\nPodniebny Harry. Chicago. Tom 3\nWrzesień 1933. Chicago to miasto, które jest gospodarzem światowej wystawy Century of Progress, a jednocześnie kwitnie w nim zorganizowana przestępczość, a szczególnie… przemyt alkoholu. Co może zrobić pilot, który z powodu knucia Howarda Hughesa zosta...\nSprawy kryminalne Filipiny Lomar. Bracia szantażyści. Tom 1\nNowa seria detektywistyczna dla młodzieży. Filipina to nastolatka, która w przyszłości chciałaby zostać detektywem. Mimo młodego wieku już wdraża się do tego zawodu, pomagając rozwiązywać problemy rówieśnikom – i nie tylko. W swoich śledztwach nie waha...\nSeria „100 naboi”, jak sam tytuł wskazuje, zakończyła się po równo dziesięciu latach pracy na stu zeszytach, zebranych w Polsce w pięciu grubych tomach. Ponieważ wobec twórców miano zarzuty, że czasem na siłę przeciągają opowieść, byle zajęła dokładnie tyle miejsca, nikt się chyba nie spodziewał, że duet Azzarello / Risso wykrzesze jeszcze z siebie jakąś fabułę z tego cyklu, a jednak. Cztery lata po wydaniu finałowego numeru, „100 naboi” powróciło z miniserią „Brat Lono”. I chociaż wielka zagadka została już rozwiązana (nie do końca w satysfakcjonujący sposób co prawda), a w opowieści nie zostało chyba już nic do dodania, niniejsza historia to wyśmienity dodatek trzymający rewelacyjny poziom, do jakiego przyzwyczaił nas cykl i pozwalający nam jeszcze raz wejść do tego brudnego, acz fascynującego świata.\nTrzy lata minęło odkąd okaleczony Lono zjawił się w meksykańskim kościele. To właśnie tu, w Durango, znalazł pomoc u ojca Pereza, a także coś więcej – Boga. Nawrócony były Minutemen, zostaje w tym miejscu, zaczyna pomagać swojemu wybawicielowi i opiekuje się tutejszymi sierotami. I cały czas walczy z tym, by kryjąca się w nim mordercza bestia nie wydostała się na wolność. Ale niestety, kiedy okoliczny kartel chce przejąć ziemię kościoła, gotowi zabić wszystkich, z Lono włącznie, w dawnym Minutemenie przebudza się coś, co powinno zostać uśpione na wieki. Ale czym skończy się rozpętane w ten sposób szaleństwo? I czy Lono ma jeszcze szanse na spokojne życie?\n„100 naboi” było zdecydowanie największym hitem nieistniejącego już wydawnictwa Mandragora, które jako pierwsze wydawało je lata temu nad Wisłą. Hitem też był w Stanach, gdzie zajęła puste miejsce w Vertigo pozostawione przez „Sandmana” i „Kaznodzieję”. W Polsce królowała na listach top roku magazynu komiksowego „Produkt”, a za granicą jej trzeci tom trafił na listę 100 najlepszych komiksów w historii zdaniem najważniejszego pisma branżowego „Wizard”, zajmując na niej 42 miejsce. Nagród, jakie otrzymała seria, może pozazdrościć jej niejeden cykl: cztery Harvey Award i trzy Eisner Award, w tym oczywiście dla najlepszej serii. I nic dziwnego, Azarello stworzył komiks klimatem bardzo zbliżonych do legendarnego „Sin City”, podsypując pod pomysł-samograj o mieście, gdzie nie ma właściwie nikogo dobrego, a seks, przemoc, narkotyki i wojny gangów to chleb powszedni, masę pytań, mnóstwo wątpliwości moralnych i znakomitą psychologię.\n„Brat Lono” fabularnie jest prostszy. Treścią jeszcze bliżej mu do „Sin City”, ale wciąż to stare dobre „100 naboi”. Życiowe, brudne, brutalne, klimatyczne… Nie ma tu zagadki, jest za to akcja, która podkręcona do maksimum, sprawdza się naprawdę znakomicie. Album nie jest ta genialny, jak najlepsze opowieści z głównego cyklu, tym bardziej, że fabuła zdaje się być zgranym już schematem, niemniej na tle innych podobnych tytułów „Brat Lono” wypada iście rewelacyjnie. Zwłaszcza, że mimo oklepanej treści, Azzarello zdołał z niej wycisnąć to, co najlepsze.\nTak samo jest z ilustracjami. Stały współpracownik Azarello, Eduardo Risso, wykonał tu kawał wyśmienitej roboty, przypominającej połączenie rysunków młodego Millera z początków powstawania „Sin City”, z uproszczoną kreską Matta Wagnera oraz pracami Tima Sale'a. Dzięki temu album jest nastrojowy autentycznie zachwyca, wpadając w oko. A jako całość, robi naprawdę znakomite wrażenie.


polskie - Kosą po patelni\nTop 10 naszych ulubionych dań kuchni polskiej\nPolacy to naród różnorodny. Tu nie ma jednolitej kuchni, bo zwyczajnie co kraj to obyczaj, a tych krain w Polsce mamy sporo. Mamy też wpływy obcych kuchni, które zadomowiły się na dobre i często nawet uważamy pizzę za nasz wymysł. Poniekąd tak jest bo mamy trochę inną, niż włoska. Jednak są dania, które goszczą na […] Więcej\nPolskie potrawy, które rozgrzeją Cię zimą!\nPolska kuchnia ceniona jest za sytość oraz za pożywność. Tradycyjne polskie dania mają może sporo tłuszczu, jednak nie można im odmówić tego, że dodają energii. Co więcej, wiele z tych potraw jest rozgrzewających, o czym można było się przekonać ubiegłej zimy. Więcej


Krajowy Związek Turystyczny – WikiPasy.pl - Encyklopedia KS Cracovia\nobrady władz KZT w 1907 1. hr Antoni Wodzicki, 2.Radca dworu Horoszkiewicz 3. wiceprezydent miasta Chyliński 4.Radca dr Muczkowski, 5.Skarbnik Związku E. Jaxa Chronowski 6.Radca Judgiewicz 7.Inspektor dr Starzewski 8.Red. Hopcas 9.Delegat Tow. tatrzańskiego dr. Krygowski 10.Komisarz pow. p.Mięsowicz, delegat namiestnictwa 11.Sekretarz związku Rosner\nZarząd KZT w 1914. od lewej: Jan Kanty Federowicz, J. Judkiewicz, Al. Lisiewicz, L. Schneider\nKrajowy Związek Turystyczny to zajmujące się turystyką krakowskie stowarzyszenie powstałe 18 lipca 1906 o godz.17..    (zapowiedź powstania związku  ).\nPierwsze posiedzenie KZT odbyło się 1 sierpnia 1906 r.\nNa początku 1908 "Cracovia", a z nią i inne krakowskie kluby włączyła się w struktury KZT. 20 stycznia 1908 utworzono specjalną Sekcję Sportową , która miała zająć się organizacyjną opieką nad klubami sportowymi Krakowa. Zorganizował on między innymi spotkania piłki nożnej między Cracovią, a Pogonią w 1908 r. .\nDzieliła się ona na koła odpowiadające poszczególnym dyscyplinom sportowym. Ze sprawozdanie KZT za 1908 wiadomo, że Sekcja Sportowa zrzeszała cztery drużyny. Dwie z nich to Cracovia i Wisła, nazwy pozostałych dwóch nie są znane, być może były to rezerwowe drużyny tych dwóch klubów, być może chodzi o inne krakowskie zespoły (wiadomo, że w 1908 istniał robotniczy klub Biało-Czarni). Cracovia została pierwszą drużyną koła footballowego Sekcji Sportowej.\nKZT nawiązała współpracę ze związkiem wiedeńskim oraz węgierskim  .\nKrajowy Związek Trurystyczny nie wywiązał się z pokładanych w nim nadziei. Nie organizowano wystarczającej liczby meczów, a te które KZT organizował było zorganizowane na ogół źle (brakowało np opieki medycznej, napojów). Z relacji prasowych wiadomo, że kluby miały nawet kłopot z zaopatrzeniem w piłki. Związek pobierał za to wpływy za bilety.\nOstatecznie "Cracovia" a za nią i inne kuby sama zajęła się organizowaniem swoich meczów. Na jesieni 1909 Cracovia wystąpiła ze struktur Krajowego Związku Turystycznego i jako pierwszy klub w Krakowie zarejestrowała się jako odrębne stowarzyszenie. 28 listopada 1909 została przez namiestnictwo we Lwowie wpisana w Indeks Stowarzyszeń.\n↑ tygodnik Przegląd Zdrojowy nr. 9 z 1 sierpnia 1906 cz.1\n↑ tygodnik Przegląd Zdrojowy nr. 9 z 1 sierpnia 1906 cz.2\n↑ tygodnik Przegląd Zdrojowy nr. 9 z 1 sierpnia 1906 cz.3\n↑ dziennik Nowa Reforma nr. 162 z 20 lipca 1906 cz.1\n↑ dziennik Nowa Reforma nr. 162 z 20 lipca 1906 cz.2\n↑ dziennik Nowa Reforma nr. 162 z 20 lipca 1906 cz.3\n↑ dziennik Nowa Reforma nr. 162 z 20 lipca 1906 cz.4\n↑ dziennik Gazeta Narodowa nr. 129 z 1 czerwca 1906 cz.1\n↑ dziennik Gazeta Narodowa nr. 129 z 1 czerwca 1906 cz.2\n↑ dziennik Nowa Reforma nr. 155 z 12 lipca 1906\n↑ dziennik Nowa Reforma nr. 173 z 2 sierpnia 1906\n↑ dziennik Słowo Polskie nr. 33 z 21 stycznia 1908\n↑ dziennik Nowa Reforma z dn. 13 kwietnia 1908\n↑ dziennik Czas z 20 marca 1908\n↑ dzienik Nowa Reforma z dn. 29 września 1908 cz.1\n↑ dzienik Nowa Reforma z dn. 29 września 1908 cz.2\n↑ dziennik Czas z 19 października 1908\n↑ dziennik Czas z 28 sierpnia 1908\nTę stronę ostatnio edytowano 22 maj 2021, 15:29.


Autor – Mors, Pinky i…\nMors, Pinky i…\nDariusz Rekosz (1970) – autor prozy przygodowo-detektywistycznej dla dzieci i młodzieży oraz komedii i kryminałów dla dorosłych. Animator kultury, twórca scenariuszy, słuchowisk radiowych i felietonista.\nSwoją przygodę z książką rozpoczął od napisania (2005), a następnie wydania (2007) serii przygód „Mors, Pinky i…”.\nW kolejnych latach publikował utwory literackie, współpracując ze znanymi i uznanymi wydawcami. Jest zdobywcą pierwszego miejsca (2008) w ogólnopolskim konkursie na opowiadanie kryminalne. W roku 2012 jedna z jego powieści otrzymała tytuł „Najlepsza książka na lato” – w kategorii książek dla dzieci i młodzieży.\nDwukrotny laureat dorocznej nagrody (2010 oraz 2015) za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania i ochrony kultury, przyznanej przez Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza. Nominowany w 2011 i 2013 do dorocznej nagrody Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza „Złoty Laur im. Adama Piwowara”. Nominowany do nagrody „Człowiek Roku 2013 w Dąbrowie Górniczej”.\nHonorowy Ambasador Literatury Dla Dzieci i Młodzieży kampanii „Mama, Tata &… Myself?”\nRzecznik prasowy kinowego filmu fabularnego „GEJSZA”.\nStały współpracownik Dziennika Zachodniego (Polska The Times). Rekomendacje książek, napisane przez Dariusza Rekosza, które zostały wydrukowane na łamach tego czasopisma znajdziecie na stronie www.polecam.rekosz.pl.\nJako animator kultury promuje czytelnictwo poprzez nieszablonowe spotkania autorskie oraz organizację i moderowanie eventów z gwiazdami polskiego kina, telewizji i estrady. Ofertę jego działań kulturalnych znajdziecie na stronie www.spotkania.rekosz.pl.\nSpecjalizuje się w kryminałach, thrillerach i współczesnej sensacji okraszonej dobrym humorem oraz znakomitymi dialogami. Z wykształcenia – informatyk.\nKsiążki z serii "Mors, Pinky i..." kupisz bezpośrednio u Wydawcy...\nCopyright © 2022 Dariusz Rekosz - Mors, Pinky i…


Szukanie miłości przez internet to akt desperacji? - 3 - Forum Nieśmiałość\n24-07-2015, 20:29 PM\nNie,ale bardzo bym chciał.Poznałem dziewczyne która spodobała mi się,chodzi do mojej szkole i nie byłem w stanie zagadac do niej w realu,napisałem do niej na Facebooku i poznaliśmy się,było trochę obaw ale jakoś dałem rade i poznaliśmy sie.\n25-07-2015, 13:17 PM\nWedług mnie szukanie miłości przez internet to nie jest żaden akt desperacji.\nTeraz mamy takie czasy że poprostu człowiek jest zalatany i nie ma czasu szukać tak jak kiedyś to się robiło\n25-07-2015, 13:21 PM\nMiałem bardzo podobną sytuacje w październiku. Też nie byłem w stanie się na żywo przełamać i do niej podejsć i pogadać normalnie. 4 tygodnie sie zbierałem aż postanowiłem ze to nic nie da i napisałem na fb\n25-07-2015, 13:30 PM\nCzasami jest tak że fajnie się pisze maile rozmawia się przez telefon itd.\nAle niestety w momencie kiedy ma dojść do spotkania na żywo to druga strona nagle kończy znajomość.\nNiestety takich osób jest dużo i to wcale nie są osoby nie śmiałe. Są to tak zwani bajkopisarze niestety\n25-07-2015, 13:40 PM\nMam chyba to "szczęście" że wiekszość znajomości przez internet przetrwało kilka lat, by naturalnie sie wypalić. Pamietam jedną, 4 lata codziennych rozmow, listy i jakoś sie to wypaliło przez brak spotkań na żywo\n25-07-2015, 13:47 PM\nTakie wieczne pisanie przez neta powoduje ze z czasem nie ma już o czym pisać. Jak wiadomo człowiek traci wtedy zainteresowanie tą drugą osobą po drugiej stronie ekranu\nDlatego ja nie jestem zwolennikiem ciągłego pisania i pisanie wiadomości do siebie.\nSpotkanie w realu jest najlepszym testem jaki może być, Gdy dwie osoby chcą się poznać\n17-08-2015, 14:28 PM\n(25-07-2015, 13:47 PM)lewap napisał(a): Takie wieczne pisanie przez neta powoduje ze z czasem nie ma już o czym pisać. Jak wiadomo człowiek traci wtedy zainteresowanie tą drugą osobą po drugiej stronie ekranu\nJest dokładnie tak jak piszesz. A to dlatego, że pomiędzy kontaktem wirtualnym a realnym istnieje jedna zasadnicza różnica. Kontakty wirtualne charakteryzują się szybszym rozpadem emocji (zarówno pozytywnych, jak i negatywnych). Łatwiej jest zerwać kontakt w sieci, a emocje towarzyszące takiemu zerwaniu więzów (z osobą, której nigdy nie widzieliśmy na oczy, bądź jedynie na zdjęciu lub na video), wg medioznawców nigdy nie będą tak silne jak w przypadku zerwania kontaktów w realu.\nZapośredniczenie cyfrowe tworzy pewnego rodzaju płaszcz ochronny, dlatego wiele osób wciąż powstrzymuje się przed spotkaniem w realu.\nJestem za tym, żeby w miarę możliwości jak najszybciej przekładać znajomości internetowe na real. Dla mnie tu nie ma nic do stracenia, a warto zaryzykować, bo jest to okazja, by poznać naprawdę wartościowych ludzi.\nKiedyś takie stanowisko było dla mnie nie do pomyślenia i nie sądziłam, że kiedykolwiek zdecyduję się na taką formę poznawania nowych osób. Zmieniłam zdanie.\nPrzedwczoraj poznałam przez Internet wspaniałą osobę, z którą na dodatek dzielę wspólne zainteresowania Pomogły mi w tym na pewno spotkania z ludźmi z tego forum.\nTeraz już wiem, że nie ma się czego obawiać przed spotkaniami z internetowymi znajomymi w realu (oczywiście zachowując przy tym środki ostrożności). A dla osób nieśmiałych, które mają trudności z rozpoczęciem rozmowy i zawieraniem nowych znajomości to doskonała alternatywa.\n(25-07-2015, 13:30 PM)lewap napisał(a): Czasami jest tak że fajnie się pisze maile rozmawia się przez telefon itd.\nTak, doświadczyłam już kilka razy takiej sytuacji, że ktoś zrywał kontakt przez Internet. Sama zachowywałam się kiedyś w podobny sposób, dlatego jestem w stanie to zrozumieć. Są ludzie, którzy pomimo ogromnej chęci spotkania w realu w ostatniej chwili rezygnują, bo po prostu się boją. Dlatego cieszę się, że udało mi się wreszcie ten strach pokonać i do tej grupy już nie należę. Zarazem zachęcam innych\nA czy szukanie miłości przez Internet to akt desperacji?\nNiektórzy i w realu potrafią zachowywać się pod tym kątem jak desperaci, więc nie widzę tu zbytniej różnicy pomiędzy światem real vs virtual.\nOsobiście znam parę, która poznała się przez Internet i są ze sobą bardzo szczęśliwi Nie myślałam o nich nigdy jak o desperatach. Każdy sposób jest dobry, by poznać odpowiednich ludzi.\nPoza tym, jak już wcześniej Cichy zauważył, rozwinęło się w naszych czasach "społeczeństwo sieciowe" i czy tego chcemy, czy nie, jest ono już bardzo zaawansowane i nie da się tego zjawiska bagatelizować.\nA więc sieć to po prostu kolejne miejsce; okazja do poznawania nowych osób, które przyniosły nam czasy, w których żyjemy.\nA dla ludzi nieśmiałych to ogromna szansa i światełko w tunelu (pod warunkiem, że nie będą ograniczać się wyłącznie do cyberprzestrzeni).\n17-08-2015, 16:38 PM\nNigdy nie probowalem uznajac swoja osobe za nudna w porownaniu do dziewczyn z tych portali mase cech pozytywnych. Ale ogolnie przy wszystkivh znajomosciach staram sie je szybko przenosic do reala.\n06-05-2016, 15:54 PM (Ten post był ostatnio modyfikowany: 06-05-2016, 16:46 PM przez Snufkin.)\nMoim zdaniem to, czy jest to akt desperacji zależy od danej osoby - jej podejścia i oczekiwań. Jeśli ktoś najpierw chce poznać drugą osobę i pozwala rozwinąć się tej znajomości obserwując w jakim kierunku ona zmierza, jest to chyba całkiem zdrowe podejście. Jeśli zaś ktoś po drugiej wiadomości stwierdza, że to ta jedyna/ten jedyny, mimo, że jedyne co o tej osobie wie to wiek i miejsce zamieszkania... no cóż.\nOsoby konserwatywne mogą uznać to za akt desperacji, bo dawniej takiej możliwości nie było i trzeba było radzić sobie w inny sposób. Często nie bierze się jednak pod uwagę, że ludzie byli wtedy bardziej otwarci, a wychodząc z domu nieco łatwiej było kogoś poznać, niż dziś. Zresztą chyba każda innowacja ma swoich przeciwników, zanim społeczeństwo całkowicie ją zaakceptuje.\nPodziekowania: Silent , Zarhal , anja\n06-05-2016, 19:12 PM\nDesperacja? Niekonieczne, zależy od nastawienia osoby Może raczej korzystanie z możliwości, narzędzia, które dają nam czasy, w których żyjemy?


Strona Główna » Aktualności » Para Żmurkiewicz-Możejko przed sądem\nPara Żmurkiewicz-Możejko przed sądem\nDzisiaj w Sądzie Rejonowym w Świnoujściu odbywała się kolejna rozprawa w której obecny prezydent Janusz Żmurkiewicz występuje przeciwko byłemu prezydentowi Stanisławowi Możejce. Natomiast przed warszawskim sądem odbywała się rozprawa z powództwa byłego prezydenta Lech Wałęsy, który skarży obecnego prezydenta Lecha Kaczyńskiego.\nW przypadku pierwszej ze spraw obaj panowie prezydenci przybyli do sądu wraz ze swoimi pełnomocnikami. Niestety o przebiegu sprawy nie można nic napisać z uwagi na fakt, iż odbywa się ona z wyłączeniem jawności. Wiadomo natomiast, że oskarżyciel prywatny jakim jest J. Żmurkiewicz skarży St. Możejkę o publikacje zamieszczane w tygodniku „Nowy Wyspiarz” i określenia jakich w stosunku do obecnego prezydenta używał oskarżony. Kolejna rozprawa juz 15 grudnia.\nW Warszawie na rozprawie dotyczącej byłego i obecnego prezydenta RP obecni byli tylko ich pełnomocnicy. Starcie przed sadem dotyczy nazwania byłego prezydenta „Bolkiem”.\nmieszkaniec - lokalny pieniacz\n2009-11-25 12:22:32 | IP: 217.97.199.*\nCzy to jakieś hobby w wydaniu obecnego prezydenta,że z sądów nie wychodzi?Teraz jasne dlaczego nie załatwia najpilniejszych spraw mieszkańców,bo najważniejsze dla niego są sprawy własne i urażone ego.Niech idzie na emeryturę i wtedy z własnych pieniędzy to załatwia.


Dv9000 schemat - tematy na elektroda.pl\nZnaleziono około 25 wyników dla: dv9000 schemat\nA może kolega dysponuje jakimś schematem? Schemat DV9260: [url=]AT5\nWskazane wykonanie pomiarów na bazie schematu płyty głównej (jest w sieci).\nLaptopy Hardware 30 Cze 2010 19:25 Odpowiedzi: 12 Wyświetleń: 4788\nWitam Proponuję sprawdzić element C57. Kondensator znajduje się obok włącznika. Bardzo często na tym elemencie jest zwarcie i takie też będą objawy. Kolego czy możesz podesłać zdjęcie albo fragment schematu lub sprecyzować którą wersję płyty masz na myśli?\nLaptopy Hardware 20 Wrz 2010 12:09 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 3704\nKoledzy i sytuacja jest następująca. Właśnie mi przyszedł układ gpu (gość polecił mi najnowszy g86-731-a2) Układ wygląda idealnie. Był zalepiony oryginalnie w tym czarnym opakowaniu i podobno jest to nowsza wersja g86-730-a2. DC11. Wlutowałem go i nic się nie zmieniło. Tzn nic nigdzie nie wyświetla ani...\nHP DV9000 identyfikacja padu\nOdczytaj oznaczenie kodowe płyty głównej następnie zaopatrz się w schemat i rozwiąż problem w parę minut.\nLaptopy Hardware 28 Lut 2012 18:53 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 944\n"tedd" dziękuję za szybką odpowiedz, jeśli nie jest ten pad wyszczególniony w schemacie to można przyjąć że jest on /NC/ ?. Zaraz poszukam tego schematu.\nLaptopy Hardware 11 Mar 2012 15:32 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 2044\nDiody te masz w polu oznaczinym literą D, poniżej złącza baterii. Schemat jest ogólnie dostępny w sieci. Platforma Quanta AT5. Zainteresuj się napięciem VH28.\nLaptopy Hardware 29 Wrz 2012 12:57 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 2517\nNie ściemnia. Coś padło na płycie. Wiem jak to zabrzmi, ale można gdzieś dostać do tego schemat ? albo chociaż jego fragment ? :D Nigdzie nie mogę znaleźć jaki to podmodel - DV9000 to jest seria, jak sprawdzić czy to jest 9700,9800 czy 9900\nLaptopy Hardware 08 Sie 2010 16:08 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 1466\nLaptopy Hardware 19 Kwi 2014 14:29 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 663\nDell 1520 - po zalaniu nie włącza się. Wymiana elementów płyty\nWitam nie zajmuje sie na co dzień laptopami. Dostałem od znajomego Dell 1520 po zalaniu nie włącza sie. Rozebrałem PQ18 odpadło od płyty pady całe, PQ17, PQ19, PQ21, PQ22 i PQ23 skorodowane. Grzeje się MAX 8778etj740 (takie oznaczenie odczytałem) na schemacie jest MAX8731AETH+. Mam martwa...\nLaptopy Hardware 28 Sty 2013 15:59 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 1005\nNie mam czterech mierników :) Ale tak się domyślałem, że któraś sekcja może padać, bo na jednej niechcący na około 10s zrobiłem kilka razy zwarcie aż się ogniwa nagrzały :) Już wywaliłem tamte akumulatorki i zapakowałem następne, z kolejnej rozebranej baterii :) Teraz znowu zapodałem kalibrację w biosie,...\nKomputery Regeneracja Baterii 08 Maj 2021 16:17 Odpowiedzi: 2342 Wyświetleń: 463737\nHp DV9700. Nie widzi karty WiFi\nCzy mógłby ktoś udostępnić schemat do tej płyty. Przejrzałem internet i nie mogę znaleźć. Generalnie na takie objawy pomagała wymiana MCP.\nLaptopy Hardware 11 Lis 2015 21:24 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 1338\nLaptopy Hardware 27 Sie 2018 21:18 Odpowiedzi: 11 Wyświetleń: 783\nworki miele wyregulować sprząc kondensator silniku jednofazowym peugeot kasowanie błędu airbag indesit 51051 moduł sterujący bezpieczniki polaryzacja zasilacz regulowany laptopa czujnik przyspieszenie prędkość bufor trójstanowy pompa wspomagania zamiennik


Sorawozdanie o zaległosciach - Rachunkowość budżetowa - Forum dla księgowych i kadrowych - księgowość i kadry - INFOR.pl\nSorawozdanie o zaległosciach\nRozpoczęty przez Guest_Asia , sty 25 2016 20:33\nNapisano 25 styczeń 2016 - 20:33\nPierwszy dostałam do sporządzenie sprawozdanie o zaległosciach publicznych i czytam to rozporządzenie i nie bardzo rozumię czy tu powinnam wpisać kwotę należności która wykazała szefowa w sprawozdaniu rb n. Wiem że dla Was to pewnie śmieszne pytanie ale mi bardzo zależy na pracy więc nie chcę pytać. Z góry bardzo dziękuję.\nNapisano 25 styczeń 2016 - 20:47\na dokładnie o jakie ci chodzi?\nNapisano 26 styczeń 2016 - 08:29\nNapisano 26 styczeń 2016 - 08:47\nale Ty mówisz o sprawozdaniu rb-z?


Stygmat Maria Krzymuska-Iwanowska (biblioteka książek online .epub) 📖\nmir-knigi.net » Proza » Stygmat, Maria Krzymuska-Iwanowska (biblioteka książek online .epub) 📖\nStygmat, Maria Krzymuska-Iwanowska (biblioteka książek online .epub) 📖\nTutaj możesz przeczytać za darmo Stygmat, Maria Krzymuska-Iwanowska (biblioteka książek online .epub) 📖. gatunek: Proza. Możesz również przeczytać pełną wersję online bez rejestracji i SMS-ów na mir-knigi.net (Mir knigi) lub przeczytać krótką treść, przedmowę (adnotację), opis i przeczytać opinie (komentarze) o produkcie.\nStygmat, Maria Krzymuska-Iwanowska (biblioteka książek online .epub) 📖 krótkie podsumowanie\nStygmat, Maria Krzymuska-Iwanowska (biblioteka książek online .epub) 📖 - opis i streszczenie, by Maria Krzymuska-Iwanowska, czytaj za darmo online w e-bibliotece mir-knigi.net\nStygmat należy do utworów, które po dziś dzień mogą budzić kontrowersje, a także zgorszyć niektórych czytelników. Łączy bowiem w sobie egzaltowaną religijność z wybujałym erotyzmem. Autorka nie bała się psychologicznego ekshibicjonizmu, który wiązała z mistycyzmem.\nUtwór pochodzi ze zbioru nowel Stygmat, wydanego w Krakowie w 1906 roku.\nStygmat, Maria Krzymuska-Iwanowska (biblioteka książek online .epub) 📖 czytaj online za darmo\nStygmat, Maria Krzymuska-Iwanowska (biblioteka książek online .epub) 📖 - czytaj online za darmo\n– „Och, mnie przeraża, ta Golgota”.\nByła zupełnie pijana wrażeniem, zdawała sobie z tego sprawę i szła wolno, uważnie przez salon, żeby się czasem nie zatoczyć lub nie potknąć.\nStało się, miała dla niego śpiewać...\nUkryć twarz w ręce, uciec, zapaść się pod ziemię...\nNie, śpiewać, koniecznie śpiewać, wyrzucić, wykrzyczeć ten chaos, co jej pierś rozgniatał. Dziwnie, tak dziwnie...\nSzum w uszach, bicie w skroniach i ręce opadłe wzdłuż sukni, ręce omdlałe, o żyłach niebieskich, nabrzmiałych.\nJak grube, krwią ciężkie te żyły!\nCiepło jego dłoni czuła na ręku jeszcze, całować to miejsce chciała, całować... Pensjonarka.\nWyraz ten po prostu smagał ją.\nNuty na fortepianie przerzucać zaczęła, nie znała ich wcale.\nWięc co śpiewać?\nNogi chwiały się pod nią. A potem wszystkie klasztorne śpiewy, zadrgały jej w uszach:\n„O, Crux ave spes unica”.\n„ O mon Jesus tu m’as blesse d’amour”.\nWięc co? Szuberta pieśni.\nZnała Króla Elfów – tak, kiedyś.\nPodała akompaniament. Nagle drgnęła jak struna wyciągnięta, w lustrze przed sobą ujrzała naraz salę, całą przepełnioną salę...\nLecz cóż ją to obchodzić mogło.\nObchodził ją on, on.\nPierwsze takty muzyki, dreszcz od stóp do głów, zanik myśli, spazm trwogi jak iskry elektrycznej, zderzenie krwi w mózgu... Z piersi wytrysnął głos.\nI rozlał się w uciszonej sali silny a pewny, piękny nieprzeniknioną głębią jesiennej nocy, rozjęczony wichru dzikością, śmiertelnie smutny wizją majaczącego dziecka...\n„Siebst Vater du den Erlkönig nicht”.\nNie, to nie był jej głos, nie ten co się w klasztornej kaplicy rozlegał, dziecinny, czysty a drżący. Nie, to nie był jej głos i w każdej kropli krwi, która szalonym pędem spływała jej teraz do serca, toczył się niewysłowiony lęk, przenikając ją na wskroś nieludzką, bolesną rozkoszą.\nI wsłuchiwała się w olśniewające piękno tego głosu...\nMienił się on tysiącem barw wpół świadomie rozpętanych pragnień i brzmiał zachwytem nieokiełznanej tęsknoty.\n„Du feiner Knabe, komm, geh mit mir”.\nKrew szumem napływała jej do głowy, szał trwogi piętrzył się w niej, nerwami trząsł, kolana zginał, zalewał serce i mózg krwawą falą wstydu niepopełnionej winy. Zdawało się, że rzuci ją o ziemię wijącą się z bólu w konwulsyjnych drganiach.\n„Sei ruhig, bleibe ruhig mein Kind”.\n„In dürren Blaettern säuselt der Wind”.\nI w tej burzy nagle dojrzałych, wybuchających instynktów, w tym wirze uczuć, myśli, barw, świateł i tonów, machinalnie oczy jej spotkały się w lustrze.\nAch, własna piękność wstrząsnęła ją dreszczem; blask fosforyczny oczu rozszerzonych, krwawa purpura warg i promienność oliwkowej cery, wąchała zapach włosów rozrzuconych i w kobiecym upojeniu tej radosnej siły wołanie miękkie, wabiące, pieściwe:\n„Meine Töchter führen den nächtlichen Reihn...”.\nWtem oczy jego uczula na sobie, jego palący wzrok we krwi, we krwi...\nRozwarło się w niej i w rozkoszy drgnęło...\nStało się. Odrzuciła głowę i krzyk, dziewiczością zuchwały krzyk przebudzeń, krzyk tęsknoty, krzyk nieograniczonej, pierś rozsadzającej miłości.\nUnd bist du nicht willig, so brauch ich Gewalt”.\nCisza, stało się.\nChwila, a runie na ziemię bezwładna.\n„Mein Vater, mein Vater, jetzt fasst er mich an”.\nOsunęła się na krzesło.\nA kiedy przebrzmiały oklaski dokoła, kiedy pani domu złożyła pocałunek na jej czole, a zewsząd powtarzano pochwały zdawkowe, blada była, cicha, wstydem obłąkana, uśmiechała się bezmyślnie, odpowiadała machinalnie, lecz oczy nieruchome utkwiła gdzieś w dali, oczy mgłą zaszłe, szerokie przerażeniem.\nRęce obwisłe, zwiędłe, zbolałe, spływały wzdłuż sukni.\nSłowa: talent, sztuka, temperament, uderzały o uszy, nie przenikając do mózgu.\nNaraz wśród szmeru rozmów jego kroki. Spuściła wzrok, stał przy niej, serce zabiło, powieki zadrgały...\nCisza, a potem ręka mdlejąca w uścisku i głos cichy, słyszany każdą krwi kropelką:\n– Muszę panią widzieć sam, sam, przyjdziesz do mnie jutro.\n– Tak – odszepnęła.\nTo ją zbudziło.\nUciekła do przyległego buduaru, zamykając drzwi za sobą.\nByła śmiertelnie znużona...\n„Stało się, stało się, stało” – powtarzała bez końca, wpatrując się w różowe od czerwonego abażuru światło...\nStało się – co, co się stało? Przyciskała ręce do skroni, uwagę skupić na chwilę, przypomnieć wszystko, jeszcze dokładnie przypomnieć...\nNaraz skoczyła w dzikim porywie, zdmuchnęła lampę, rzuciła się na sofę, kryjąc twarz w pluszu. Wstyd dusił ją... Och, ten straszny haniebny ból w rękach!\nPłakać chciała, nie mogła, tarła ręką oczy, ani jednej łzy.\nModlić się, modlić... „Zdrowaś Marya, łaskiś pełna, Zdrowaś Marya” – myśli rozpierzchały się, słowa zamierały na ustach.\nMój Boże, Boże...\nAch, taką plamę czuła na sobie, taką plamę, której żaden żal i żadne łzy zmazać już nie mogły.\nAch, gdyby teraz iść do salonu, paść na kolana, krzyżem się położyć i wyznać swą winę, wyznać publicznie, na świat cały krzyczeć...\nWariatka! Wariatka i śmieliby się z niej. Niechby się śmieli.\nO, gdyby teraz biczować się mogła, nagie plecy smagać aż do krwi, aż do krzyku. Krwi, krwi własnej chciała... I wtem chwyciła się za włosy, okręciła na palce i szarpnęła ze wszystkich sił.\nJęknęła, ręką przytłumiając jęki.\nPodniosła się, bezdeń śmieszności odkrywała w sobie...\nCzemuż ja nigdy szczerą być nie mogę?\nCzemuż ja zawsze pozować muszę? Komedię gram, komedię wstydu. Na próżno, na próżno, to znów głód wrażeń, ten najbrudniejszy apetyt emocji. Pochyliła głowę pospolitością własną przygnieciona.\nCzoło oparła o marmur stolika...\nJakie to wszystko proste, jakie naturalne, gorączkę mieć muszę, jutro śmiać się będę, tak zawsze wieczorem.\nProsił, żeby mu śpiewać, śpiewałam, dobrze śpiewałam, tym lepiej, kazał do siebie przyjść, pójdę, pójdę, naturalnie, że pójdę, od tego przyszłość cała moja zależy.\nKłamstwo, kłamstwo, kłamstwo, pójdę, bo chcę, pójdę, bo muszę, pójdę, bo kazał...\nOn kazał. Kazał i miał prawo kazać, oto mu duszę do naga rozkryłam, a on w nią spojrzał, w duszę, w moją duszę.\nAch, gdyby prosił, nie poszłaby nigdy, ale on kazał, oczyma uderzył i coś w niej miękło, gięło się, klękało przed jego męską wolą, coś rozprzęgało się tam w najgłębszych zakamarkach...\nLeżała wyprężona, ręce podwinęła pod głową, zupełnie wyczerpana.\nPulsa bić przestały, zdawało się, że krew zatrzymała się w miejscu i ścięła się w żyłach. W szeroko rozwartych źrenicach ogniste koła. I wtedy straszna myśl rozgniotła jej mózg... Piekło!\nUmarła w grzechu zaczyna się kara. Ze wszystkich sił ścisnęła się za ramię... Ból... Słaby jęk: żyła.\nTo wstrętne, krwią ciężkie przepełnienie!\nOsłupiała! Lekko otworzyły się drzwi... Serce zadrgało, jak wyrwane z piersi: wiedziała, że to on.\nCiemność i cisza. Łączyła ich ciemność, związała ich cisza.\nCzuła jak jej oczy błyszczą żarzące.\nUciec, uciec! Nie śmiała się ruszyć.\nZataić oddech, stłumić bicie serca!\nOn... To on!\nNa próżno! Kładła ją siła miękka, a niepokonana, słodka omdlałość ogarniała piersi, od stóp do głów, lekką falą biegło elektryczne drganie... Nie myślała nic, nie wiedziała. Wyobraźnia ustała.\nCzuła, iż staje się jego duszą i ciałem, na śmierć i życie.\nI dusza w niej konała.\nBo oto widziała jasno jak w blasku błyskawicy, iż on nigdy, nigdy, nie odda jej siebie! Zgniecie ją, zmoże, na wieczność zhańbi, a ona będzie u nóg jego tarzać się jak pies! Oddech krótki, szybki, coraz szybszy... Czuła jak oddechy mieszały się w ciemnej ciszy... Zamknęła oczy...\nBezładne obrazy z dzieciństwa... Wspomnienia... Czarne ospałe wody torfiarni, ciągną ją, wołają, chłoną w swoje miękkie odmęty...\nChciała się bronić, krzyczeć...\nZabrakło głosu i sił.\nW tym ostatecznym rozprzężeniu duszy, chwyciła medalik zawieszony na szyi.\n„Panie, Boże Wszechmocny, przysięgam Ci, że go już nigdy, nigdy więcej nie zobaczę!”\nSkoczyła, rzuciła się ku niemu, ramionami szyję oplotła i jego głowę, z wybuchem całej mocy swojej młodości przygarnęła do ust...\n... Rozkosz, bezmierna rozkosz rozparła jej serce.\nRozerwie piersi, rozleje się na cały świat, obejmie i podrzuci!\nCałowała jego włosy miękkie, jasne, pachnące; wargi stopiła z jego ustami.\nZaczęła płakać, cichutko, bez łez, kwilić jak drgający ptak. A on drżał pokonany jej miłością dziewiczą.\n„Ó Satan, prends pitié de ma longue misère”.\nByła u siebie, stanęła przed lustrem i stała tak długo – bez myśli.\nOczy błyszczące, usta krwią nabiegłe, włosy rozrzucone w nieładzie...\nO Boże! Boże! Opadła bezsilnie na fotel.\n– Mam kochanka – powtórzyła szeptem, kryjąc twarz w dłoniach.\nZdziwionym wzrokiem spojrzała dokoła: kwiaty na stole, meble na miejscu, nie zmieniło się nic.\n– Mam kochanka – powtórzyła głośno, słuchając dźwięku, ale nie rozumiejąc sensu słów. Naraz zaczęła drapać się po twarzy.\nWstyd, żal, wstręt, rozpacz czuć chciała.\nSpokój, zupełną próżnię pod czaszką, jakieś fizyczne zmęczenie.\nMusiała teraz spać koniecznie – długo, wieczność całą spać. Padła na łóżko.\nZamknęła oczy, leżała bez sił, bez myśli, bez czucia. Naraz zerwała się, siadła, wyprężyła ramiona.\n– Mam kochanka!\nOpadła na poduszki wyczerpana.\nWypieki na twarzy, na ustach czuła teraz jego pocałunki, nie myślała nic, zapadła w sen, to znów zrywała się, krzycząc gorączkowo.\nWreszcie zasnęła snem ciężkim, gniotącym jak kamień.\nObudziła się po północy, zeskoczyła na ziemię.\nJest w sukni? Co się stało?!\nTeraz zrozumiała wszystko, dokładnie, wyraźnie, jaskrawo...\nW mózgu jak błyskawica światło, myśl.\nRzuciła się do okna, na roścież otwierając.\nNa dworze noc. Gwiazdy jak białe punkciki na niebie, szumiące drzewa pobliskiego parku.\nPołożyła się na oknie.\nMusiała umrzeć teraz, skoczyć tam.\nCiemność, przepaść, cisza, noc.\n– Boże! – cofnęła się. Przypomniała sobie na dole żelazne sztachety...\nUjrzała się wbita na pal z rozdartą piersią we krwi. Uczuła gwałtowny ból.\nPochyliła się znowu, musiała przecież umrzeć, musiała.\nPiekło, strach, piekło... Cóż ją dziś piekło obchodzić mogło!\nSpuściła głowę. – Zasłużyłam na piekło.\nNie będzie wiedział nigdy nikt.\nW Imię Ojca i Syna... jeszcze chwilę.\nAleż on będzie wiedział... On jeden jedyny.\nŚmierć ta i krew zaciąży na nim na wieki.\nO Boże! Cofnęła się szybko, uciekła...\n– Mam kochanka – powtórzyła głucho, kryjąc twarz w poduszki, z piersi wydarł się chrapliwy, nieludzki jęk.\nA może to sen tylko...\nOparła głowę na dłoniach, musiała się spokojnie teraz zastanowić.\nJak się to stało? Jak się mogło stać. Tak nagle, tak niespodziewanie.\n– W kościele – powtórzyła – spotkał mnie w kościele, powiedziałam mu wczoraj, że będę w kościele.\nSchwyciła się gwałtownie za skronie.\nCzuła, że otwiera się przed nią nowa otchłań winy, której rozumem objąć nie można. Stężała wewnętrznie. Rozwartymi oczyma wpijała się w ciemność, zimna, cicha, bezbolesna. Uśmiechnęła się smutno.\n– Gdzie moja dusza, gdzie się we mnie dusza podziała.\nHi, hi, hi... – krztusiła się, zanosiła, gwałtem do śmiechu przymusić starała.\nNowy pomysł. Co? Obłąkanie udaję.. Gretchen, Ofelia.\nNaraz krzyknęła, wargi rozgryzła, ukryła twarz.\nUsta jego, oczy, włosy, dotknięcie rąk czuła na sobie.\nNie broniła się.\nBrzmienie głosu jego przenikało ją na wskroś, poruszając najgłębsze fibry jej duszy.\nSłowa jego uderzały ją w twarz płomieniem wstydu.\nI ze zdumieniem spostrzegła naraz, że nie były to słowa miłości, ale miękki, cichy, gwałtowny szept rozkazu.\n„Chodź, nie broń się, oddaj, chcę”.\nW głębi poniżeniem umęczonej duszy wstawał jakiś podziw ogromny, jakieś bezbrzeżne, dumne uwielbienie.\nChwyciła za poduszkę, objęła, przycisnęła do piersi i tuląc w nią twarz wspomnieniem rozkoszy płonącą:\nMój Pan, mój Pan, mój Pan!\nPo chwili opuściła ręce bezwładnie.\nOto skończyło się wszystko, na wieki skończyło...\nCałował ją po ręku i mówił, że przyjdzie... Nie przyjdzie, nie przyjdzie.\nByła tego tak pewna, że gdyby nawet stanął przed oczyma, nie uwierzyłaby jeszcze...\nSplotła race na kolanie – myślała.\nPamiętała teraz wyraźnie, że kiedy zawisła mu na ustach tym długim bez końca, krwawiącym pocałunkiem, przy całym zamęcie myśli, odczuła to bolesne piękno pożegnania.\nNa zawsze, na zawsze.\nNieutulona, beznadziejna, łzami ciężka tęsknota wypełniała jej duszę.\nTarła ręką czoło.\nCałą uwagę skupić, wytężyć całą moc inteligencji, by rozumem uprzytomnić wszystko...\nPrzypomniała sobie słowa jego, spojrzenie, pierwsze rąk głaskanie i spostrzegła teraz, że kiedy porwana uczuciem rzuciła się na oślep, on przejrzał ją, obliczył i nie zmylił się na jotę w rachunku.\nZrozumiała teraz ten dziwny, nieokreślony uśmiech tryumfu na ustach, cały bolesny zawód nasyconej ciekawości i ten śmiertelny oczu smutek nad pustą, zepsutą, zniszczoną zabawką.\nJak ta ćma, jak ta ćma!\nTaką pogardę uczuła dla siebie, taką bezbrzeżną pogardę dla swej prostej, głupiej, dziewczęcej duszy, która oddając się bezwzględnie, nie zdołała go pociągnąć, usidlić, zatrzymać na wieki.\nGrzech, wstyd, wina – śmiech budził się w niej.\nCóż był wstyd wobec tej piekącej tęsknoty, która bezwiednie kładła ją na łóżku, bruzdy w twarzy ryła, do szpiku kości, bólem przenikając.\nGrzech, wstyd, wina – tysiąc grzechów takich, wstydu piekło całe, byle raz jeszcze spocząć mu na piersiach, byle raz jeszcze w oczu czarnej głębi pochwycić promień umęczonej duszy!\nNa próżno, na próżno.\nAch, gdyby miłość zbudzić było można, poszłaby do nóg padła, prosząc, żebrząc, w prochu się czołgając.\nNie wyżebrać miłości ani jej wymodlić.\nNie było ratunku.\nOto dusze ich roztrąciły się i żadna już siła spoić ich nie zdoła.\nGdyby on chciał nawet – nie zechce, nie zechce...\nA więc choć myślą szukać go musiała, choć myślą przedrzeć tę przestrzeń dzielącą.\nCo robi? Co myśli? Gdzie jest?\nMoże przeczuciem męki jej zgnębiony, chodzi litości i przesytu pełen.\nNie, nie, nie... Myśl ta wydała jej się naiwnością śmieszną.\nW karty gra w klubie albo śpi spokojnie, a może, może...\nNie śmiała dokończyć...\nI naraz taki bezbrzeżny żal za jego duszą, taki smętny wicher łez zerwał się w niej i zatrząsł. Padła krzyżem na ziemię, pokłony głową biła, za gardło chwycił kurcz, na myśl czasu nie było, ale każde serca drgnienie, każda kropla krwi wiła się bólem, skargą, rozpaczy krzykiem za jego duszą, za jego znużoną, wystygłą, smutną, jak noc na wieki zatraconą, duszą.\nMusiała teraz duszę jego zbawić, musiała...\nKrwią własną odkupić, zbudzić ją, odrodzić i wskrzesić na żywot wieczny.\nAch, taką siłę czuła teraz w sobie nieustraszoną, niebosiężną siłę, płomienną moc, co zdoła świat cały objąć, świat cały dźwignąć i rzucić w otchłań miłosierdzia Bożego.\nDziewicze tylko dusze wskrzeszać mogą.\nO, nie zawahała się...\nCudu! Pragnęła cudu, wierzyła w cud, och, tyle świętych dziewictwo odzyskało...\nWszystkie z dzieciństwa mistyczne wspomnienia stanęły jak żywe w pamięci.\nAch, z jaką rozkoszą w cierniach tarzać się będę, pokrzywami siec, aż do omdlenia gładkie plecy smagać.\nDla Ciebie... Dla Ciebie...\nI wszystkie ciała nędze, strupy, wrzody, rany cuchnące, ropą ociekłe nogi całować będę i łzami omywać i pić.\nZadrżała wstrętem naraz zdjęta...\nI pić, dla Ciebie pić, słyszysz, aż do dna ten kielich wychylę.\nA ducha męki, ducha utrapienia, agonie trwogi, opuszczenia ból, nie lat dwanaście jak św. Teresa, lecz życie całe, szare, długie życie.\nJa moim śpiewem twą duszę wyproszę, niebo przeniknę i niebo zdobędę dla Ciebie.\nByła jako lampa gorejąca do czerwoności, ogniem rozżarzona, miłością opętana, szałem odkupiona, już święta.\nOstry w sercu ból.\nZdawało się, że nie wytrzyma serce krwi naporu i pęknie.\nOczy jej świecące przebijały ciemności. I oto jakaś przeczysta czułość macierzyńska spłynęła jej w piersi, objęła widziadło jego, jedynego i kładła mu się na oczach, ustach, czole...\nWstąpiła do klasztoru, zaczęła nowicjat.\n... I nigdy pod szarą suknią postulantki nie bilo serce bardziej uciszone.\nKolczastym sznurem biodra opasała, a co noc krwi ciepłej strumienie spływały strugą, wzdłuż giętkiego ciała...\nRozwijała się... Żyła.\nMury klasztorne stłumić nie zdołały ognia, co w piersi jej płonął, rozlewając się na zewnątrz cichym uśmiechem błogosławionych.\nI nigdy uśmiech ten nie zniknął z jej twarzy, uśmiechem chciała ciało swe ujarzmić, zwyciężyć piekło i rozbroić świat, uśmiechem mury klasztorne rozświecić, mury miłością swą rozgrzać.\nA głos jej biały, postem oczyszczony i przesycony kadzideł wonią, rwał się w niebiosa tęsknotą bez granic za dniem dziewictwa, dniem odkupienia, dniem cudu.\nI nigdy człowiek tak nie był kochany jak On, bo ubóstwiała go miłością swoją i ponad wszystkich wywyższała ludzi.\nI stał się jako Cherub czarny z piersią krwawiącą, z zwichniętymi skrzydłami, z piętnem zatracenia na czole, wielki śmiertelną nudą życia i piękny nieskończonym bólem grzechu.\nI oto duszę jego zbawić miała, w nim milion dusz, w nim świat zbawić cały.\nAch, cierpieć, cierpieć, przejść przez wszystkie cierpienia,\nPowiązane książki na temat "Stygmat", Maria Krzymuska-Iwanowska\nKsiążki podobne do "Stygmat" czytaj online za darmo pełne wersje.\nStygmat, Tadeusz Gajcy\nList otwarty, Stanisław\nAntek, Bolesław Prus\nMaria Krzymuska-Iwanowska przeczytaj wszystkie książki autora w kolejności\nMaria Krzymuska-Iwanowska - wszystkie książki autora w jednym miejscu czytaj w kolejności pełne wersje na stronie biblioteki online mir-knigi.net.\nStygmat informacje zwrotne\nOpinie czytelników o książce Stygmat, Autor: Maria Krzymuska-Iwanowska. Przeczytaj komentarze i opinie ludzi na temat pracy.


Kolczyki do wargi stal chirurgiczna - myBaze.com\nKolczyki do wargi stal chirurgiczna\nKolczyki do wargi stal chirurgiczna z modnych kolekcji\nKolczyki są wyjątkową ozdobą, ponieważ w pewien sposób są dopełnieniem makijażu i fryzury. Na specjalne okazje można założyć kolczyki duże, długie, wyraziste i błyszczące. Na inne okazje mogą sprawdzić się Kolczyki do wargi stal chirurgiczna, kolczyki o subtelnych wzorach, a także inne ponadczasowe fasony i wzory kolczyków. Kolekcja lato 2021 to niemal nieograniczony wybór wzorów i kolorów kolczyków.\nWśród 2257 modeli każda kobieta może znaleźć kolczyki idealne do kształtu swojej twarzy i pasujące do stylu ubierania się. Wybierając kolczyki, przyjrzyj się różnym propozycjom, ponieważ z pomocą tego typu biżuterii można wysmuklić twarz, a także przyciągnąć uwagę do fryzury i twarzy. Dobrze dobrane kolczyki powinny pasować nie tylko do innych elementów biżuterii, ale też do oprawek okularów i ozdób do włosów. Jednak ponieważ zakup kolczyków to nieduży wydatek, bo w naszym sklepie Kolczyki do wargi stal chirurgiczna to koszt już od 14,99 zł, to można z nimi eksperymentować i kupić sobie nie jedną, a wiele różnych par.\nkolczyki w.kruk kolczyki polcarat design kolczyki mango srebrne kolczyki złote kolczyki wielokolorowe kolczyki kolczyki z cyrkonią kolczyki z kryształem kolczyki z brylantem kolczyki srebrne kolczyki złote kolczyki z mosiądzu kolczyki z aplikacjami kolczyki w geometryczne wzory kolczyki w kwiaty kolczyki retro sklep online kolczyki kule z cyrkoniami kolczyki motyle srebrne kolczyki skrzydła kolczyki do nosa kolczyki kółka kolczyk do pępka sklep online kolczyki koła kolczyki długie kolczyki perły duże


Irak: Shahd Al-Issawi (14) zastrzelona przez swojego ojca Muhammada al-Isawy z powodu swojego "honoru". - PrajaNet\nIrak: Shahd Al-Issawi (14) zastrzelona przez swojego ojca Muhammada al-Isawy z powodu swojego "honoru".\nZastrzelony: 11 stycznia 2022 r.\nMiejsce zamieszkania: Basra\nSprawca: jej ojciec Muhammad al-Isawy\n11 stycznia 2022 roku Muhammad al-Isawy, znany komik na Youtube i TikTok, zastrzelił swoją 14-letnią córkę Shahd trzema kulami w głowę w Basrze, w Iraku. Mohammed powiedział, że widział, że jego córka otworzyła drzwi młodemu mężczyźnie i uratowała jego "honor". Następnie zabrał ciało do lekarza, który orzekł, że zmarła jako dziewica. Następnie uciekł do Bagdadu.\nObrońcy praw człowieka zwracają uwagę, że wypowiedzi Muhammada al-Isawy'ego są związane z artykułem 409 irackiego kodeksu karnego. Jeśli zostanie on uznany za zabójstwo honorowe, sędziowie będą mogli nałożyć na niego karę do 3 lat więzienia.\nCzekamy na Wasze wskazówki!\nArtykuł po angielsku X99News: Iracki wybuch… Znany YouTuber” zabił swoją córkę, aby zaszokować!”\nPosted in Dochodzenie, Zabójstw honorowych and tagged Irakijski sprawca, ojciec, policja, skandaliczny, strzał.\n← Powody, dla których wiele zabójstw…\nSyria: 5-letnia Yasmine zabita przez… →


Ex Oriente Lux - wakacje marzeń\nNaszym zadaniem jest zorganizować podróż do wybranego przez Ciebie kraju w Azji. Bazujemy na naszym wieloletnim doświadczeniu, współpracujemy na stałe z wieloma pilotami - ludźmi młodymi, aktywnymi, znawcami krajów, po których się poruszają. Ich znajomość języka, ludzi, kultury i obyczajów pozwoli im zabrać Was w miejsca, które często są dostępne tylko dla miejscowych.\nOrganizujemy wakacje i wyprawy egzotyczne do wielu zakątków największego kontynentu naszego globu. Przedstawiamy nasze najpopularniejsze kierunki wyjazdowe:\nWyprawa do Gruzji przeznaczona jest dla osób o dobrej ogólnej kondycji fizycznej. Oprócz gruzińskich miast i wybrzeża Morza Czarnego sporą ilość czasu poświęcimy na trekkingi wysokogórskie w wysokich partiach Kaukazu.\nDecydując się na pierwszą wycieczkę na Filipiny zaprosimy Cię na wyspę Bohol. Bohol uznaje się za Filipiny w pigułce – zaznacie tu: kultury, historii, plażowania, niesamowitego świata podwodnego, malutkich wysepek, dzikich zwierząt, małych tarasów ryżowych, tańców, gościnności, typowego filipińskiego jedzenia.\nTo tylko próbka naszych możliwości. Po więcej zapraszamy na naszą stronę internetową.\nSzczegóły wpisu strony internetowej exorientelux.pl:\nData dodania: 2018/03/09 - 15:03\nSłowa kluczowe: malezja, chiny, wietnam, wycieczki, gruzja, filipiny, indie, wyprawy, podróże, wycieczki, azja, japonia\nPodlinkuj wpis strony internetowej exorientelux.pl:\nData opublikowania: 2015/09/25 - 15:25 · czytaj dalej »