၀င်ငွေနည်းလို့ တစ်လ တစ်လ အသုံးစရိတ်တောင် လိပ်ပတ်မလည်တာ... ပိုက်ဆံ ဘယ်လိုစုရပါ့မလဲ?\nအဲလို ခဏ ခဏ ပြောဖြစ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရှိလား။ ဒါဆို ဒီပို့စ်ကို မလွတ်တမ်း ဖတ်ဖြစ်အောင် ဖတ်လိုက်ပါ။\nလူတိုင်းနီးပါးကတော့ ချမ်းချမ်းသာသာ နေထိုင်နိုင်ဖို့၊ အနာဂတ်ရည်မှန်းချက်တွေ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ဖို့ ငွေစုချင်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အနေနဲ့ အခြေခံလစာလောက်ပဲ ၀င်ငွေရှိတဲ့အခါ တစ်လ တစ်လ လောက်ငှအောင် မနည်းသုံးနေကြရတာမို့ ငွေစုဖို့ဆိုတာ ကိုယ့်အတွက် မဖြစ်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေကြပါလိမ့်မယ်။\nပိုက်ပိုက်က သူငယ်ချင်းတို့အတွက် အသုံး၀င်မယ့် အချက်လေးတွေ မျှဝေပေးပါမယ်။\n(၁) အတိုးနှုန်းမြင့်တဲ့ အကြွေးတွေကို အရင် ဆပ်နိုင်အောင် ကြိုးစားပါ။\nငွေစစုဖို့ဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ အကြွေးတွေကို ကျေအောင် ဆပ်နိုင်ဖို့လိုပါတယ်။ အကြွေးတွေက အတိုးနှုန်းမြင့်နေရင် ကိုယ့်ရဲ့ ၀င်ငွေက အတိုး ဆပ်နေရတာနဲ့ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်နေပါလိမ့်မယ်။ အဲ့တော့ အတိုးနှုန်းမြင့်တဲ့ အကြွေးတွေကို အရင် ဆပ်နိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်ရပါမယ်။\n(၂) နေစရိတ်ကို လျှော့ချပါ။\nကျွန်မတို့တွေအတွက် နေထိုင်စရိတ်က အကြီးမားဆုံး ကုန်ကျစရိတ်လို့လည်း ပြောလို့ရပါတယ်။ ၀င်ငွေရဲ့ ရာခိုင်နှုန်းအများစုကို နေထိုင်စရိတ် (အခန်းခ၊ အဆောင်ခ) အတွက် သုံးကြရပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့ ကိုယ်က ၀င်ငွေနည်းတဲ့သူဆိုရင် တိုက်ခန်းငှားနေမယ့်အစား ဈေးသက်သာမယ့် အဆောင်နေတာမျိုး၊ တိုက်ခန်းမှာ အခြားသူကိုပါ အငှားတင်တာမျိုး စသည်ဖြင့် ကိုယ့်အတွက် စရိတ် သက်သာမယ့်နေရာကို ရှာဖွေနေထိုင်ခြင်းဖြင့် နေထိုင်စရိတ်ကို လျှော့ချပြီး ငွေစုဖို့ ကြိုးစားပါ။\n(၃) ကိုယ့်ရဲ့ အသုံးစရိတ်ကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းချုပ်ပါ။\nငွေများများ ပိုစုမိဖို့ဆိုရင် ကိုယ် သုံးနေတဲ့ အသုံးစရိတ်တွေကို မကြာခဏ ထိန်းချုပ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဥပမာ - အပြင်မှာ တခုခု ၀ယ်စားမယ့် အစား အိမ်မှာ ချက်စားလိုက်တာမျိုးပေါ့။ အဲဒါက ကျန်းမာရေးနဲ့လည်း ညီညွတ်ပြီး အကုန်အကျလည်း ပိုသက်သာစေပါတယ်။\nကိုယ့်အနေနဲ့ လက်ရှိအလုပ်က ၀င်ငွေကလည်း နည်းတယ်၊ စုဖို့ ငွေမကျန်တာမျိုးဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် အပို၀င်ငွေရလာအောင် အလုပ်ပိုတစ်ခု လုပ်ကြည့်ပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ အချိန်ပြည့် အလုပ်တစ်ခုအပြင် အားလပ်ရက်တွေမှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လေးတွေ လုပ်ခြင်းအားဖြင့်လည်း ကိုယ့်ရဲ့ ၀င်ငွေ လမ်းကြောင်း တိုးပွားလာစေနိုင်ပါတယ်။\nကဲ . . . ခု ပိုက်ပိုက်ကနေ မျှဝေပေးတဲ့ အချက်ကလေးတွေက သူငယ်ချင်းတို့ အားလုံးအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်မယ်လို့ထင်ပါတယ်။\nသူငယ်ချင်းတို့လဲ ဒီ အချက်တွေထဲက ဘာတွေလုပ်ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ပိုက်ပိုက်လည်းသိရအောင် ကွန်မန့်မှာ နံပါတ်လေးတွေ ရေးပေးသွားဦးနော်။\nကာကီဘို သို့မဟုတ် မိသားစု ငွေစာရင်းမှတ်တမ်းစာအုပ်လေး 📗


November 2014 - ♥ ♥ MY GREEN LIFE ♥ ♥\nMomiji++ Yakiniku++ Ginkgo++\nPhyu Lwin November 25, 20144Comments\n"Momiji တွေ အရောင်ပြောင်းတာ သွားကြည့်ကြမယ်"\nသူငယ်ချင်းဖြစ်သူက အဲလိုပြောလာတော့ .... စိတ်ထဲအထူးတဆန်းဖြစ်ကာ "ဘာတွေရှိလို့ သွားကြည့်ကြတာလဲ" လို့ ပြန်မေးမိပါတယ်...။\n"ဒီလိုပဲလေ... Momiji တွေ ဆောင်းဦးမှာ အရောင်ပြောင်းတာ တစ်ပင်လုံးနီရဲပြီး အရမ်းလှတယ်..။ အဲဒီလို သဘာဝအလှကို ခံစားကြတာပေါ့" လို့ သူမက ပြန်ဖြေပါတယ်...။\n"ဟင်င်င်င်... အဲဒီလိုကို တကူးတက သွားကြည့်ပြီး အလှအပကို ခံစားကြတာလား" ဆိုပြီး မကြားဖူးတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုအတွက် ကိုယ့်မှာ အံ့သြခဲ့ရပါတယ်....။\nMomiji ဆိုတာ ဂျပန်မေပယ်လ်ပင်တွေကို ဂျပန်လိုခေါ်တဲ့နာမည်ပါ...။ အရွက်က ဥရောပ၊ ကနေဒါ စတဲ့ အနောက်နိုင်ငံက Maple ပင်တွေထက် ပိုသေးတယ်...။ အဲဒီမှာလိုပါပဲ... ဆောင်းဦးရောက်ရင် စိမ်းရာကနေ၀ါ၊ ၀ါရာကနေ ပန်းရောင်၊ အဲဒီကနေ တစ်ပင်လုံးနီရဲ၊ နည်းနည်းကြာလာတဲ့အခါ .. ဆောင်းရောက်ရင်တော့ အရွက်တွေခြောက်ပြီး အားလုံးကြွေကုန်ကြတာပါ...။\nဟိုယခင်.. ဂျာမနီမှာကျောင်းတက်စဉ်ကတော့ Maple တွေ အရောင်ပြောင်းတာ၊ ကြွေကျကုန်တာ စတာတွေဟာ သဘာဝအတိုင်း ပြောင်းလဲနေကျဖြစ်စဉ်ဆိုပြီး ထူးထူးဆန်းဆန်းထင်မှတ်ကာ အလှအပကို တကူးတက သွားခံစားဖို့ ဘယ်သူမှ စိတ်မကူးကြသလို ကျမလဲပဲ လည်ပတ်လေ့မရှိခဲ့ပါဘူး..။ အာရှသူပီပီ ကျောင်းကိုအသွား လမ်းတစ်လျှောက်တွေ့ရတဲ့ Maple ရွက်တွေကို တခါတလေ ဓါတ်ပုံရိုက်တာလောက်နဲ့ မှတ်တမ်းတင်တတ်ရုံသာ...။ ဒါတောင် အဲဒီလို အပင်တွေ၊ ပန်းတွေကို ဓါတ်ပုံရိုက်လွန်းလို့ သူငယ်ချင်းတွေကြားထဲ ကျမက အထူးအဆန်းလို ဖြစ်နေတတ်ခဲ့ပါသေးတယ်..။\nGermany မှာတုန်းက Maple တွေ အရောင်ပြောင်းပြီး ကြွေနေတာတွေ ရိုက်ထားခဲ့တာတွေပေါ့ ..။ အဲဒါတွေလည်း ကျောင်းဝန်းထဲက သွားရင်းလာရင်း ရိုက်ထားခဲ့တဲ့ပုံတွေပါ..။\nအခု ဂျပန်ရောက်တော့ Momiji တွေ အရောင်ပြောင်းချိန်ရောက်ရင် အဲဒီအပင်တွေ အများကြီးရှိတဲ့နေရာ၊ အရောင်ပြောင်းမယ့်အချိ်န် စတာတွေကို အင်တာနက်ထဲမှာရှာ၊ တစ်ဆင့်စကားတစ်ဆင့်နားနဲ့လည်းပြောကြနဲ့... အရောင်တွေ အလှဆုံးဖြစ်တဲ့အချိန်၊ နေရာကို သွားပြီး ဓါတ်ပုံတွေရိုက်၊ ရှုခင်းတွေကြည့်စတာတွေကို တကယ့်ကို recreation and relax အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိကို သွားလာလုပ်ကိုင်ကြတာကို ကျမအနေနဲ့တော့ အထူးအဆန်းဖြစ်ပြီး တွေ့မြင်နေရပါတယ်..။ နောက်ထပ်လာဦးမှာပါ..။ အုမဲပန်းဖြူဖြူတွေ၊ ချယ်ရီပန်းတွေပွင့်တဲ့အချိန်၊ နှင်းတွေကျတဲ့အချိန် တကူးတက အလှအပကို ခံစားဖို့ အားလုံးအလုပ်ရှုပ်ကြပြန်ဦးမယ်....။\nMomiji တွေ အများကြီးရှိတဲ့ နာမည်ကြီး Temple တစ်ခုမှာ အနီရောင်တွေ အများဆုံးပြောင်းတဲ့အချိန်က လူတွေ ကြိတ်ကြိတ်တိုးစည်ကားနေပုံပါ..။ လူတွေအများကြီး တန်ုးစီပြီး လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခံစားနေကြတာ ရွာက ဘုရားပွဲပြန်ရောက်သွားသလိုပါပဲ ..။ ရွာက ဘုရားပွဲဆိုရင်တောင် လူတွေအများကြီး မတိုးချင်လို့ ဘယ်တော့မှ သွားလေ့မရှိတဲ့ကျမက အခုတော့ မြင်ဖူးနေကျ Maple တွေ အရောင်ပြောင်းတာကို လူတွေကြားတိုးဝှေ့ကြည့်ရှု ဓါတ်ပုံမှတ်တမ်းတင်နေမိနေလေရဲ့ ..။ ရောက်တဲ့ဒေသရဲ့ ဓလေ့ထုံးစံတစ်ခုကို လိုက်မိနေတဲ့ သဘောပဲဆိုပါတော့..။ သဘာဝကိုချစ်တဲ့ကျမက ဖန်တီးတာတာမဟုတ်တဲ့ သဘာဝအလှအပတွေကို ချစ်တာကြောင့်လည်း ပါပါတယ်..။\nနောက်ပြီးတော့ Ginkgo ပင်တွေ အဝါရောင်ပြောင်းတာလည်း တော်တော်လှပါတယ်..။ Ginkgo ပင်တွေက ဟိုးရှေးရှေးကမ္ဘာဦးအစကတည်းက တည်ရှိလာတဲ့အပင်မျိုးစိတ်ဆိုတော့ ရှေးအကျဆုံးအပင်ဆိုပြီး ဂျာမနီမှာတော့ အမြတ်တနိုးဖြစ်ကြပါတယ်..။\nနောက်တစ်ခု ဒီက အစားအသောက်တွေထဲ ပေါ်ပြုလာဖြစ်နေတာတစ်ခုက ကိုရီးယားနဲ့ဆင်တူ အသားကင်ပါ..။ ဂျပန်လို Yakiniku (ယာကိနိခု) လို့ ခေါ်ပါတယ်..။ ဆိုင်တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဈေးကတော့ မတူပေမယ့် ရောင်းတဲ့ပုံစံချင်းတော့ ဆင်တူကြပါတယ်..။ အများအားဖြင့် တစ်ယောက်ချင်းစီကို မိနစ် (၉၀) စားမယ်ဆိုရင် ဂျပန်ယန်း ၁၅၀၀ လောက် ပျမ်းမျှပေးရပါတယ်..။ အချို့ဆိုင်တွေကတော့ ၂၀၀၀ လောက်ထိ ပေးရတတ်ပါတယ်...။ မိနစ် (၉၀) အတွင်း ကိုယ်စားနိုင်သလောက် စားလို့ရပါတယ်..။ မိနစ် (၁၂၀) စာလည်း ရှိပါတယ်..။ ဒါပေမယ့် စားမယ်ဆိုရင် မိနစ် (၉၀) ဆိုတာလည်း အချိန်ကြာတဲ့အတွက် အဲဒါကလည်း သင့်လျော်ပါတယ်..။ ယန်း ၂၀၀၀ လောက်ပေးရတယ်ဆိုရင် menu ၅၀ လောက် စားလို့ရတယ်ဆိုတော့ တော်တော်အမယ်စုံပါတယ်..။ အဲဒီထက်ဈေးကြီးမယ်ဆိုရင် အမျိုးပေါင်း ၁၀၀ ကျော်လောက် စားလို့ရပါတယ်..။ ဒါပေမယ့်လည်း လူတစ်ယောက် တစ်ခါစားတာ အမျိုးပေါင်း ၅၀ တောင် ကုန်အောင် မှာမစားနိုင်ပါဘူး....။\nမိနစ် (၉၀) အတွင်း အမျိုးပေါင်း ၅၀ ထဲမှာ အသားမျိုးစုံအပြင် Icecream, soup, dessert စတာတွေလည်း အများကြီးပါပါတယ်..။ သဘောကတော့ ဘူဖေးပါပဲ ..။ ဒါပေမယ့် မှာထားတဲ့အစားအသောက်တွေ ကုန်အောင် မစားရင် အလေးချိန်ပြန်ချိန်ပြီး အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်တဲ့အစားအစာတွေအတွက် ပိုက်ဆံ ထပ်ပေးရတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်..။ အဲဒီလို စည်းကမ်းချမှတ်ထားတဲ့အခါ ကိုယ်စားနိုင်သလောက်ပဲ ယူစားပြီး ဘယ်သူမှ ပိုလျှံအောင် မဖြုန်းတီးကြတော့ဘူးပေါ့..။ ဒါကတော့ ဂျာမနီမှာလည်း အဲလိုစနစ်ပါပဲ...။ မှာထားတာတွေ ကုန်အောင် မစားနိုင်ရင် ဒါဏ်ရိုက်တဲ့ဆိုင်တွေ တော်တော်များပါတယ်..။ ရည်ရွယ်ချက်က resources တွေ မဖြုန်းတီးစေချင်တာပါ..။ ကိုယ်တွေက အဲဒီလို ဖြုန်းတီးစားသောက်နေတုန်းမှာ အချို့နိုင်ငံ၊ နေရာတွေမှာ အစာမစားရလို့ ငတ်နေသူတွေ တပုံကြီးရှိနေတယ်လေ..။\nဂျပန်မှာရော၊ ဂျာမနီမှာရော အဲဒီအစားစားတာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ဓလေ့ကတော့ တော်တော်တူပါတယ်..။အစားအသောက်မှာ စည်းကမ်းရှိတာကို ဆိုလိုတာပါ..။ လူဆိုတာ အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ်စားနိုင်တဲ့အတိုင်းအတာ ပမာဏကို ချင့်ချိန်မှန်းဆတတ်ပါတယ်..။ အဲဒါကြောင့် ကိုယ်စားနိုင်သလောက်သာ ပန်းကန်ထဲထည့်ပြီး ထည့်သမျှအရာကို ကုန်အောင်စားခြင်းက အစားအသောက်အပေါ်မှာ လေးစားရာရောက်စေပါတယ်..။ အဲဒီအကျင့်က စွဲနေတတ်တဲ့ကျမက မြန်မာနိုင်ငံရောက်တော့လည်း ဘယ်လောက်ပဲ မကြိုက်တဲ့၊ မကောင်းတဲ့အစားအစာပဲဖြစ်ဖြစ် ပန်းကန်ထဲထည့်မိပြီဆိုရင်တောင် ကျမ မကုန်ကုန်အောင် စားလေ့ရှိပါတယ်..။ စားသောက်ဆိုင်သွားရင်လည်း ဟင်းပွဲတွေ အများကြီးကို လူမြင်ကောင်းအောင် တထိုင်တည်း မမှာတတ်ဘဲ စားနိုင်သလောက်သာ မှာစားတတ်တာ အကျင့်ဖြစ်လို့နေပါပြီ...။ မှာသမျှကိုလည်း အားလုံးကုန်အောင် စားတတ်တာလည်း အကျင့်ဖြစ်နေပါပြီ...။ အိမ်က မိသားစုကိုလည်း အဲဒီအကျင့်စရိုက်ကို ပြောပြပြီး အစားအသောက်မဖြုန်းတီးဖို့၊ လောဘမကြီးဖို့၊ အစားအစာကို လေးစားဖို့ ပြောပြပြီး အလေ့အကျင့်လုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်..။ ဒါဟာ ကပ်စေးနည်းတာ၊ ချွေတာတာမဟုတ်ဘဲ စည်းကမ်းရှိတာပါ...။\nThank you for your kind visit!!!! See you later :* :)\nWait me pls ~~~ (2)\nPhyu Lwin November 19, 20142Comments\nကျမဘ၀ရဲ့ ပထမဆုံးတက္ကသိုလ်ကိုတက်နေချိန် ကျောင်းသူဘ၀က ဘ၀ရဲ့ ပျော်စရာအကောင်းဆုံး အချိန်တွေထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ ..။ ယောက်ျားလေး၊ မိန်းကလေးခွဲခြားမှုတွေမရှိဘဲ သူငယ်ချင်း ဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ မောင်နှမလို သံယောဇဉ်နဲ့ချစ်ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ရယူလိုမှုမရှိဘဲ စေတနာ အပြည့်နဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမတွေကြားမှာ ဘ၀က ပျော်စရာအတိပြီးခဲ့ပါတယ်..။ အပြင်ကျူရှင်ဆိုတာမရှိတဲ့ ထူးခြားလှတဲ့တက္ကသိုလ်မှာ စာသင်ခန်းထဲက ဆရာဆရာမတွေရှင်းပြတဲ့ လက်ချာချိန်တွေတက်ရင်း နားမလည်ရင် သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း အပြန်အလှန်ရှင်းပြရင်း ကိုင်းကျွန်းမှီ၊ ကျွန်းကိုင်းမှီနေထိုင်ခဲ့ကြ ပါတယ်..။ သူငယ်ချင်းတွေကြားထဲမှာ ကျမထက်အသက် (၃) နှစ်ကြီးပေမယ့် ကျမလောက် ဉာဏ်မကောင်း တဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို စာနဲ့ပတ်သက်ရင် အမြဲအကူအညီပေးခဲ့ရတယ်..။ သူ့အပြင် အခြား သူငယ်ချင်းတွေလည်း စာနဲ့ပတ်သက်လို့ အကူအညီလိုရင် ကျမအမြဲကူညီပေးလေ့ရှိခဲ့ပါတယ်..။ စာမေးပွဲနီးရင် အဆောင်ရှေ့မှာ Notes လာတောင်းတဲ့သူငယ်ချင်းတွေ မုန့်လေးတွေကိုင်ပြီး ရောက်ရောက် လာလေ့ရှိပါတယ်..။\nမိန်းကလေးအဆောင်က ညနေ ၆ နာရီဆိုပိတ်တာဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့် ညရောက်ပြီဆိုရင် သူငယ်ချင်း တတွေ မုန့်ပူပူနွေးနွေးစားချင်တဲ့ စိတ်တွေက မရိုးမရွဖြစ်လာလေ့ရှိပါတယ်..။ ဒါပေမယ့်လည်း အတန်းထဲက ယောက်ျားလေးသူငယ်ချင်းတွေရဲ့ အလှည့်ကျမုန့်တွေဝယ်လာပေးတတ်တဲ့ စေတနာက ကျမတို့ရဲ့ အငတ်အာသာကို ပြေစေခဲ့ပါတယ်.။ ကျမရဲ့ သူငယ်ချင်းကတော့ ညတိုင်းလိုလို အဆောင်စောင့် အဘကနေတစ်ဆင့် အကြော်၊ ထပ်တရာ၊ ပလာတာ၊ မုန့်လင်မယား၊ ပေါက်စီ၊ မုန့်ဟင်းခါး စသဖြင့် သူလက်ဖက်ရည်သွားသောက်ရင်း ၀ယ်လာလေ့ရှိခဲ့ပါတယ်...။ သူဝယ်လာတိုင်း အတန်းထဲက မိန်းကလေး သူငယ်ချင်းတွေအားလုံးအတွက် ညီတူညီမျှဝယ်ပို့ပေးလေ့ရှိပါတယ်..။ အဲဒါကြောင့် ကျမအပြင် အခြား မိန်းကလေးသူငယ်ချင်းတွေအားလုံးက ဘက်မလိုက်တတ်တဲ့သူ့စိတ်ဓါတ်ကို ချစ်ကြပါတယ်..။ ဘယ်သူမှ မုန့်လာမပို့တဲ့ညဆိုရင်တော့ လက်ဖက်သုပ်၊ မြင်းခွာရွက်သုပ်၊ ခရမ်းချဉ်သီးသုပ်စတဲ့ အသုပ်မျိုးစုံ ၊ ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုပ်မျိုးစုံ၊ ရှိရှိသမျှ မုန့်မျိုးစုံကို မရိုးအောင်လုပ်စားကြပါတယ်..။ ကျမအခန်းက အမြဲ ပင်တိုင်အခန်းပါ..။ အခန်းထဲမှာ သီချင်းစာအုပ်မျိုးစုံ၊ ဂစ်တာ၊ DVD စသဖြင့် မျိုးစုံအောင် ထားပြီး သောင်းကျန်းလေ့ရှိခဲ့ကြပါတယ်..။ ဒါပေမယ့်လည်း အချိန်တန်ရင်တော့ စာတော့ ပုံမှန်လုပ်ကြ ပါတယ်..။\nဒီလိုနဲ့ပဲ ... နောက်ဆုံးနှစ်ကိုရောက်လာတော့ စာတွေက ခက်လာသလို ကျမသူငယ်ချင်းကို စာရှင်းပြရတာ လည်း အချိန်တွေပိုစိပ်လာခဲ့ပါတယ်..။ အမြဲလိုလို ကျက်စာဆိုရင် သူ့ကိုရှင်းပြရင်း ကျမက ပြန်ကျက်စရာ မလိုဘဲ အလွတ်ရနေပြီဆိုရင်တောင် သူကနားမလည်သေးပါဘူး။ တွက်စာတွေဆိုရင်လည်း သူ့ကိုရှင်းပြရလွန်းလို့ စာမေးပွဲဖြေချိန်ထိ ကျမကပြန်ကြည့်စရာမလိုအောင် ရှင်းလင်းသွားပေမယ့် သူက လယ်တယ်တယ်ပဲ ဖြစ်နေတတ်ပြန်ပါသေးတယ်..။ သူကပဲ ဉာဏ်မကောင်းတာလား၊ ကျမကပဲ စာရှင်းပြတာ ပါရမီမပါတာလားတော့ မသိပါဘူး..။ နောက်ဆုံးနှစ်အတွက်တင်ရမယ့် စာတမ်းခေါင်းစဉ် လည်း ကျမက သူ့အတွက်ရွေးပေးရုံမက references တွေပါ အဆင်သင့်ရှာပေးတာတောင် သူက ရေးရမှာ ပျင်းနေတဲ့သူမျိုး..။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ဘာသာရေးဆိုပြီး အဲတစ်ခုကိုတော့ ကျမ မရေးပေးခဲ့ပါဘူး..။ စာမေးပွဲနီးချိန်တိုင်း စာတွေအော်ပြီးကျက်တတ်လွန်းလို့ အသံနာလေ့ရှိတတ်တဲ့ ကျမအတွက် Mybacin ကဒ်ကလေးတွေ သူအမြဲဝယ်လာပေးတတ်ပါတယ်..။ နေမကောင်းရင် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လိုသာမက အစ်ကိုတစ်ယောက်လို ပြာယာခတ်ပြီး သူစိတ်ပူကာ တတွတ်တွတ်ဆူနေတတ်ပြန်ပါတယ်..။ ကျမစားချင် တာမှန်သမျှ သူက အမြဲဝယ်ကျွေးချင်ခဲ့သလို ကျမအတွက် အပြင်ဗဟုသုတစာအုပ်တွေ အမြဲလက်ဆောင် ၀ယ်ပေးတတ်ပါတယ်..။ သူပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ်တွေထဲမှာ မှတ်မှတ်ရရရှိခဲ့တဲ့ စာအုပ်တွေက ဘေဘီလုံမှာ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်၊ ပေါ်လီယာနာ၊ Who moved my cheese နဲ့ Zig Zigglar ရဲ့ See you at the top ကို ဘာသာပြန်ထားတဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ တွေ့ကြမယ် ဆိုတဲ့ စာအုပ်တွေပါ..။ အခြားစာအုပ်တွေတော့ အများကြီး ပါပဲ..။ ဥပမာ ဦးနုရဲ့ မိတ္တဗလဋီကာ၊ ပြီးတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတဲ့စာအုပ်နဲ့ အခြား ဘာသာရေးစာအုပ်တွေ၊ အခြား ပညာရပ်ပိုင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့စာအုပ်တွေ စသဖြင့်ပေါ့..။ ပေါ်လီယာနာကို ဖတ်ကြရင်း တစ်ခုခုအဆင်မပြေ၊ စိတ်ညစ်စရာတွေတွေ့ကြတိုင်း ဒါလည်းကောင်းတာပါပဲ ဆိုတဲ့စကားကို လက်ကိုင်စွဲရင်း စိတ်ညစ်စရာ၊ စိတ်ရှုပ်စရာတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့ကြဖူးတယ်..။ See you at the top ဆိုတဲ့ စာအုပ်ထဲက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အောင်မြင်တဲ့ဘ၀ဆိုတာ တစ်ယောက်တည်း ထီးတည်းအောင်မြင်တာ ကိုပြောတာမဟုတ်ဘဲ.. ပညာရေး၊ အလုပ်အကိုင်၊ မိသားစုဘ၀၊ လူမှုရေးဘ၀၊ စီးပွားရေးစတာတွေကို အချိုးညီညီဟန်ချက်ညီအောင်လုပ်ကိုင်ရင်း အောင်မြင်တဲ့အလုပ်အကိုင်တစ်ခုရယ်၊ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့တဲ့မိသားစု ဘ၀ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်အောင် ကြိုးစားနိုင်မှ အောင်မြင်တယ်ဆိုတဲ့ ဖွင့်ဆိုချက်က မှန်ကန်တယ်ဆိုတာကို မှတ်မှတ်ရရရှိခဲ့ကြတယ်..။ နောက်ပိုင်းတော့ စာရေးရင်၊ ဖုန်းပြောရင် See you at the top ဆိုတဲ့စကားနဲ့ အဆုံးသတ်နှုတ်ဆက်တဲ့အထိ အဲဒီတက်ကျမ်းစာအုပ်ကို သဘောတကျရှိခဲ့ပါတယ်..။ အခုနောက်ပိုင်း ကျမ အလွန်မကြိုက်တဲ့စာရေးဆရာတစ်ယောက်က အဲဒီစကားလုံးကို သူ့ကိုယ်ပိုင်စကားလုံးလိုလို တွင်တွင် သုံးနေကတည်းက ကျမ အဲဒီစကားလုံးကို ယောင်လို့တောင် မဟတော့ပါဘူး..။ နောက်တစ်ချက်က ကျမတို့ ထိပ်ဆုံးမှာတွေ့ကြဖို့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေတစ်ခု ရောက်သွားတာကြောင့်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။\nဒီလိုနဲ့ပဲ ကျောင်းပြီးလို့ အောင်စာရင်းထွက်ချိန်မှာ ကျမက ဂုဏ်ထူးတွေအများကြီးနဲ့ အထူးအောင် နဲ့ အောင်ခဲ့ပေမယ့် သူကတော့ ဂုဏ်ထူးအနည်းငယ်နဲ့သာ အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်..။ ပညာရေးကို လိုက်စားလိုစိတ်မရှိတော့တဲ့ သူ့အတွက်တော့ ဂုဏ်ထူးနဲ့အောင်တယ်ဆိုတာနဲ့တင် တော်တော်ထူးချွန်နေပြီ လို့ ပြောပါတယ်..။ ကျောင်းပြီးလို့ အချိန်သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျမနိုင်ငံခြားမှာ ကျောင်းဆက်တက်ဖို့ ကြိုးစားနေပါပြီ.။ ပထမဆုံး လျှောက်ဖြစ်တာက TICA (Thailand International Cooperation Agency) က ပေးတဲ့ Scholarship ပါ..။ တက်ချင်လွန်းလို့ရယ်မဟုတ်ပါပဲ.. အကြောင်းတိုက်ဆိုင်တော့ လျှောက်ဖြစ် သွားတာပါ..။ အဲဒီအတွက် research proposal တွေရော၊ အမှတ်စာရင်းစသဖြင့် Document တွေ စုံအောင်တင်ခဲ့ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာ ရေးဖြေ၊ နှုတ်ဖြေ ဖြေရပါတယ်..။ ရေးဖြေက တကယ်တော့ TOEFL ဖြေရပါတယ်..။ ကျမက အင်္ဂလိပ်စာသာ လေ့လာနေပေမယ့် TOEFL ရယ်၊ IELTS ရယ်ဆိုပြီး ရည်ရွယ်လေ့လာခဲ့တာမဟုတ်လေတော့ စာမေးပွဲခန်းထဲရောက်မှာ TOEFL ဖြေရတာပါလားလို့ သိပြီး ကိုယ့်မှာရှိတဲ့ အင်္ဂလိပ်စာလေးနဲ့ပဲ ရသလောက်ဖြေခဲ့ပါတယ်...။ Listening ကတော့ အကျင့်သိပ်မ ရှိတော့ ကောင်းကောင်းမဖြေနိုင်ခဲ့ပါဘူး..။ နောက်တစ်ရက်ကျတော့ အင်တာဗျူးဖြေရ ပါတယ်..။ English Fluency ရယ်၊ ပညာရပ်ပိုင်းဗဟုသုတတွေ ရယ် မေးတာတော့ ကောင်းကောင်းဖြေနိုင် ခဲ့ပါတယ်..။ ဒီလိုနဲ့ Listening မှာ ကောင်းကောင်းမဖြေနိုင်ခဲ့တဲ့အပြင် ပထမဆုံးအတွေ့အကြုံဆိုတော့ ရမှာမဟုတ်လောက် ပါဘူးလို့ပဲ ဘာမှစုံစမ်းမေးမြန်းခြင်းမရှိဘဲ ဒီအတိုင်းသာ နေနေခဲ့ပါတယ်..။ အဲဒါအပြင် ကျမအလုပ်လည်း ၀င်လုပ်နေခဲ့ပါပြီ..။\nဒါပေမယ့် တစ်ရက်တော့ မထင်မှတ်ထားဘဲ ကျမဆီကို မေးလ်ဝင် လာပါတယ်..။ ကျမလျှောက်တဲ့ တက္ကသိုလ်ကိုရတဲ့အကြောင်းနဲ့ TICA Scholarship ကိုရတဲ့အကြောင်း၊ နောက်ဆုံးရောက်ရမယ့်ရက်၊ ဗီဇာလျှောက်ဖို့ ဘာတွေပြင်ဆင်ရမယ်၊ ဘာညာနဲ့ပေါ့..။ TICA က ပေးတဲ့ Monthly Scholarship fee က တော်တော်နည်းပါတယ်..။ တစ်လကို ထိုင်းဘတ် ၇၀၀၀ လောက်ပဲ ပေးတာပါ..။ မထင်မှတ်ဘဲ လျှောက်လိုက်မိတဲ့တက္ကသိုလ်တစ်ခုက လက်ခံစာရတော့ ကျမအတွက် လက်ရှိလုပ်နေတဲ့ အလုပ်ရယ်၊ ရလာတဲ့အခွင့်အရေးရယ်၊ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရင် နောက်ထပ် ဒီထက်ကောင်း တဲ့ အခွင့်အရေးတွေရလာနိုင်မယ့်အခြေအနေရယ် စသဖြင့် ဆုံးဖြတ်ရခက်ခဲတဲ့အခြေအနေ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ ပါတယ်..။ အဲဒါအပြင် ကျမကိုလည်း အခြားနိုင်ငံကြီးတွေက ကျောင်းတွေကို သွားတက်နိုင်အောင် လုပ်နိုင်ရက်သားနဲ့ ဘာကြောင့် နီးနီးနားနားမှာပဲ တက်မှာလဲ ဘာညာစသဖြင့် သူငယ်ချင်းတွေ၊ စီနီယာတွေကလည်း ပြောကြတာပေါ့..။ အတွေ့အကြုံကလည်းမရှိ၊ အသက်ကလည်းငယ်သေးတော့ သွားရမလား၊ မသွားရဘူးလားဆိုတာ ချက်ချင်းတိတိကျကျ မဆုံးဖြတ်နိုင်လောက်အောင် ကျမတွေဝေနေ ခဲ့ပါတယ်..။\nစာကြွင်း +++ :)))\n:-) တကယ်က ဒီလောက်အသေးစိတ်ရေးဖို့ စိတ်မကူးထားပေမယ့်လည်း Keyboard ပေါ်တင်မိတဲ့ လက်ချောင်းတွေ သွားရာနောက်လိုက်ရင်း အလိုလိုရေးနေမိရာက ကျမဘ၀ဇာတ်ကြောင်းစုံတော့မယ်..:)\nစာရေးရင် သူ့အလိုလို စိတ်ထဲကနေ ထွက်လာနေတဲ့စကားလုံးတွေကို လက်ချောင်းတွေက အလိုလိုရိုက်ပြီးသား ဖြစ်နေတတ်တဲ့ သဘာဝကြောင့် ဘာမှ edit မလုပ်ဖြစ်တော့ပါဘူး...........။\n# My Own Feelings # အက်ဆေး\nLabels: My Own Feelings, အက်ဆေး\nWait me pls ~~~\nPhyu Lwin November 15, 20147Comments\nအချိန်က ၂၀၀၆ ခုနှစ်ရဲ့ ရက်တစ်ရက်...။\nအဲဒီရက်တစ်ရက်မှာ ၀တ္ထုတချို့တလေကို ဖတ်စပြုနေပြီဖြစ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူမအကြိုက်ဆုံး စာရေးဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဆရာမ “ဂျူး” ရဲ့ အသစ်စက်စက်ဝတ္ထုတစ်အုပ်ကို ဖတ်ချင်လွန်းလို့ အိမ်နဲ့ မနီးမဝေးက စာအုပ်အငှားဆိုင်လေးမှာ သွားငှားလာခဲ့တယ်...။ စာအုပ်လေးရဲ့ နာမည်က “စောင့်နေမယ်လို့ မပြောလိုက်ဘူး” တဲ့...။ မဖတ်ခင်အချိန်ထိတော့ ဘာကြောင့် စောင့်နေမယ် လို့ မပြောလိုက်တာလည်းလို့ ခပ်ငယ်ငယ်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အတွေးနဲ့ မချင့်မရဲဖြစ်နေမိခဲ့ ပါသေးတယ်..။ တကယ်ဆို သူမဘက်ကသာ စောင့်နေမယ်လို့သေချာပြောလိုက်ရင် သူတို့နှစ်ယောက် တချိန်မဟုတ်တချိန် ပြန်တွေ့ကြပြီး ပျော်စရာနိဂုံးတစ်ခုဖြစ်မှာလို့ မဖတ်ခင်တော့ တွေးနေမိခဲ့တယ်...။ ဖတ်ပြီးသွားချိန်မှာတော့ ကြိုးစားမှုတွေနဲ့အတူ မျှော်လင့်ချက်တပွေ့တပိုက်နဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ပျံသန်းဖို့အတောင်ပံတွေ အပြည့်ရှိလာတဲ့ အချိန်မှာ ကောင်းကင်ကြီးမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပျံသန်းသွား မှာဖြစ်လို့ မရေမရာနဲ့ စောင့်မျှော်နေတဲ့အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ သူမဖက်ကနေ မှန်ကန်တဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုအတွက် ထပ်တူပျော်ရွှင်နေခဲ့မိတယ်...။ ပြီးတော့ သူမလည်း အောင်မြင်စွာ ပျံသန်းသွားနိုင်ပါစေလို့ တိတ်တိတ်လေးဆုတောင်းပေးရင်းပေါ့..။\nငယ်ငယ်ကတော့ မြန်မာမိဘတွေရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အဖေနဲ့အမေက အပြင်စာတွေ အထူးသဖြင့် အချစ်ဝတ္ထုတွေဖတ်တာ လုံးဝမကြိုက်တော့ အချစ်လုံးချင်းဝတ္ထုတွေနဲ့ မရင်းနှီးခဲ့ဘူး...။ မှတ်မှတ်ရရ ပထမဆုံးရင်ထဲထိရောက်တဲ့ အချစ်ဝတ္ထုတစ်အုပ်က ဆရာမ ဂျူးရဲ့ ‘အမှတ်တရ’ ဆိုတဲ့ စာအုပ်ကလေးပါ..။ အဲဒီစာအုပ်ကလေးကို ၆ တန်းလောက်ကနေ ၁၀ တန်းထိ မခွဲဘဲအတူတူကျောင်းတက်လာပြီး ဆယ်တန်းမှာ ကျသွားခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းအရင်းခေါက်ခေါက်နဲ့ သူ့အစ်မကို study guide ပြန်လုပ်ပေးရင်း တစ်ရက်တော့ သူ့အစ်မက ဖတ်ဖြစ်အောင်ဆိုကာ ငှားပေးလိုက်ရင်းကနေ ဖတ်ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်..။ အဲဒီအချိန်တုန်းက အဲဒီစာအုပ်က ဆရာမရဲ့ ပထမဆုံးလုံးချင်းမှန်းလည်း မသိ၊ ဆရာမဆိုတာ ဘယ်လိုလူမျိုးလည်းတောင် သေချာမသိသေးဘဲ နှစ်ပေါင်းတော်တော်ကြာနေပြီဖြစ်တဲ့ စာအုပ် ခပ်နွမ်းနွမ်းလေးကို ၂ ခါလောက်ပြန်ဖတ်ခဲ့မိတယ်..။ ဖတ်ရင်းလည်း ရင်ထဲမှာ နင့်နင့်သည်းသည်း ခံစားနေခဲ့ရတယ်..။ နောက်တော့ အဲဒီအချိန်က စာအုပ်အငှားဆိုင်တွေ ခေတ်ရှိနေသေးတဲ့အချိန်ဆိုတော့ စာအုပ်ဆိုင်မှာ ဆရာမဂျူးရဲ့ စာအုပ်တွေကို အကုန်လုံး ငှားဖတ်ဖြစ်ခဲ့တယ်..။ ဆယ်တန်းအောင်ပြီးခါစ တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ စောင့်နေတဲ့အချိန်၊ စာကြည့်စရာမလိုတော့ပေမယ့် Study Guide တစ်ယောက်အဖြစ် တနေကုန် မနက် ၆ နာရီလောက်ကနေ ည ၁၀ နာရီလောက်အထိ လုပ်နေချိန်ဆိုတော့ အားချိန်မရှိပေမယ့် မရှိရှိတဲ့အချိန်လေးမှာ စာအုပ်တွေ ဖတ်ဖြစ်ခဲ့တယ်..။ စာအုပ်အထွက်ကျဲတဲ့ ဆရာမရဲ့ စာအုပ်တွေက လပိုင်းလောက်အတွင်းပဲ ဖတ်လို့ပြီးသွားတဲ့အတွက် စာအုပ်အသစ်ထွက်ဖို့အရေး အမြဲလိုလို လက်ချိုးရေရင်း စောင့်နေတဲ့သူတွေထဲမှာ ကျမတစ်ယောက်လည်း အပါအ၀င်ဖြစ်ခဲ့တယ်..။\nအဲဒီလိုနဲ့ ၂၀၀၆ ခုနှစ်ရဲ့ ရက်တစ်ရက်မှ ထွက်လာတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထွက်ထွက်ချင်းဖတ်ချင်မိခဲ့ကာ ဖတ်ပြီးတော့ အဓိက ဇာတ်လိုက်မလေး အေသင်ကို အားကျတာမဟုတ်ဘဲ သူမရဲ့ role model ဖြစ်တဲ့ "ခက်" ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကို အေသင်နဲ့အတူတူ အားကျကာ ခက် လိုမျိုး နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်ချင်တဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်ချင်ခဲ့မိတယ်..။\nတကယ်တော့ ငယ်ရွယ်နုနယ်သေးတဲ့ နှလုံးသားတွေက တစ်ခုခုဆိုရင် စွဲထင်ကျန်ရစ်နေတတ်စမြဲပါ..။ ခပ်ငယ်ငယ်အရွယ်က ကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ရုပ်ရှင်၊ ကြားခဲ့ဖူးတဲ့ပုံပြင်၊ အကြောင်းအရာ စတာတွေက မှတ်ညဏ်ကောင်းလွန်းတဲ့ ငယ်ရွယ်သူတွေရဲ့ မသိစိတ်ထဲမှာ စွဲထင်ကျန်ရစ်နေတတ်တာ သဘာဝပဲလေ..။ ငယ်ငယ်က ဆရာမရဲ့ စာတွေကို ဖတ်ရင်း နိုင်ငံခြားက Conference တွေ၊ Seminar, Workshop တွေကို သွားတက်လေ့ရှိတဲ့ ပညာတတ်မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ သရုပ်ဟာ ကျမရဲ့ သိစိတ်မှာရော၊ မသိစိတ်မှာပါ မသိမသာ စွဲထင်နေခဲ့တယ်..။ နယ်မြို့ကလေးတစ်မြို့နားက ရွာလေးတစ်ရွာမှာနေတဲ့ သာမာန်မိဘနှစ်ပါး ကနေ မွေးလာတဲ့သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဲဒီလို အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ဘ၀က ကိုယ်နဲ့ လားလားမှ မသက်ဆိုင်လောက်အောင် မြင့်မားလွန်းတယ်လို့ မသိစိတ်ထဲမှာ အမြဲလိုလိုတွေးနေမိတတ်ပြန်သေး တယ်..။ ဘာကြောင့်ဆိုရင် အနီးအနားမှာက ဆယ်တန်းကို မအောင်လို့ ငါးနှစ်ခြောက်နှစ် ဆက်တိုက်ဖြေနေရသူတွေ၊ ကံကောင်းလို့ အောင်သွားရင်တောင် အောင်မှတ်လေး ပွတ်ကာသီကာနဲ့ မန္တလေးအဝေးသင်တက္ကသိုလ်လောက်ကိုသာ လက်လှမ်းမီတဲ့သူတွေ၊ အချို့လည်း အဝေးသင်တောင် မတက်နိုင်ကြဘဲ မိဘလက်ငုတ်လက်ရင်းအလုပ်တွေသာ ၀င်လုပ်ရင်း ဘ၀တက္ကသိုလ်ထဲမှာပဲ ကျင်လည်နေကြသူတွေသာ ပေါများလှတဲ့နေရာတစ်ခုမှာ ဆယ်တန်းဆိုတာ အောင်ဖို့ အတော်ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုပါလားလို့ စွဲနေခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်..။\nကျမရဲ့ အဲဒီအတွေးတွေကို ချေဖျက်ပေးလိုက်သူက ကျမနဲ့ အသက် ၂ နှစ်ကွာပေမယ့် အတန်းတစ်တန်းထဲသာ ကွာတဲ့ ကျမအစ်မပါ..။ အစ်မက ဆယ်တန်း ကို နှစ်ချင်းပေါက် ဂုဏ်ထူးတစ်ခုနဲ့ အောင်ခဲ့ပါတယ်..။ အဲဒီအခါ အဲဒီလိုအောင်မြင်မှုမျိုး ရှားပါးလှတဲ့ရွာမှာ အဖေက ၀မ်းသာလွန်းလို့ အစ်မရဲ့ အောင်မြင်မှုအထိန်းအမှတ်အဖြစ် အိမ်မှာ အလှူလုပ်ပေးတော့ အစ်မကို အားကျစိတ်တွေ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်..။ ကျမလည်း အစ်မလိုကြိုးစားရင်ဖြစ်မှာပဲ၊ သူများတွေပြောသလောက် ဆယ်တန်းဆိုတာ မခက်ခဲပါဘူးလို့ စိတ်ထဲမှာ ပြန်စွဲသွားတော့ ဘာသာစုံဂုဏ်ထူးနဲ့အောင်အောင် ကြိုးစားမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်..။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျမက ဆယ်တန်းတက်နေပြီလေ..။\nအဲဒီလိုနဲ့ ဆယ်တန်းအောင်တော့ ရွာမှာတစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့တဲ့ ဂုဏ်ထူးတွေအများကြီးနဲ့ စာမေးပွဲအောင်တဲ့ ဘာသာစုံ ရမှတ်ပေါင်းက တစ်ဘာသာချင်းပျမ်းမျှ ၈၀ ကျော်ရတဲ့ ပထမဆုံးမိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ် လာခဲ့တယ်..။ ဒါပေမယ့်လည်း ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ အဲဒီအချိန်က ဆေးတက္ကသိုလ်အမှတ်ကို ၄ မှတ်အလိုနဲ့ ကပ်လွဲသွားခဲ့ပါ တယ်..။ ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီးမရှိလှတဲ့၊ မသိလှတဲ့ ကျမအနေနဲ့ ဆေးတက္ကသိုလ်နဲ့လွဲတာ ကို သိပ်တော့ ၀မ်းနည်းပက်လက်မဖြစ်လှပါဘူး..။ ဆေးကိုသာ တက်ဖြစ်ရင် နောက်ထပ်ဘွဲ့လွန်တွေ အတွက် စာတွေ အများကြီးကြည့်နေရမယ်၊ လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာလည်း စာတွေ ဆက်ဖတ်နေရဦးမယ်ဆိုတော့ စာကြမ်းပိုးဖြစ်ပြီး ပင်ပန်းတာပေါ့၊ အခုတက်မယ့်တက္ကသိုလ်ဆိုရင် ဘွဲ့လေးတစ်ဘွဲ့ရပြီးရင် စာဆက်ကြည့် စရာမလိုဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နားနေလို့ရပြီဆိုပြီး စာကြည့်ရမှာ ပျင်းလှတဲ့ကျမက အဲလိုအတွေးနဲ့ ဖြေသိမ့်ခဲ့ပါတယ်..။ စက်မှုတက္ကသိုလ်တွေကလည်း ပိတ်ထားပြီး ကျမတို့နှစ်တွေမှာ GTC ပဲခေါ်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုမရှိလှတဲ့ကျမက B.E ထိရောက်အောင် မကြိုးစားနိုင်ဘဲ B.Tech လောက်မှာဘဲ ရပ်သွားရင် ဘွဲ့မရဖြစ်နေမယ်ဆိုပြီး Architect တစ်ယောက်ဖြစ်ချင်ခဲ့ပေမယ့် GTC ကိုတော့ မလျှောက်ခဲ့ ပါဘူး..။ အဲဒီတော့ အဲဒီခေတ်ကာလက ဆေးတက္ကသိုလ်ပြီးရင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်တွေထဲ ဒုတိယအမှတ် အမြင့်ဆုံးဖြစ်တဲ့ လူသိပ်မသိတဲ့ တက္ကသိုလ်တစ်ခုကို အလိုအလျောက်တက်ခဲ့မိပါတယ်..။ ရည်ရွယ်ချက် က တော်တော်ကြီးမားပါတယ်..။ ဘွဲ့တစ်ခုရရင် တော်ပြီ.၊ စာတွေကို နှစ်ရှည်လများ မဖတ်ချင်ဘူး၊ စာတွေနဲ့ တစ်သက်လုံး အဖော်မပြုချင်ဘူး လို့ ဖြစ်ပါသတဲ့..။\nကျမရဲ့ ဘွဲ့တစ်ခုရရင်တော်ပြီဆိုတဲ့ အတွေးက ဆရာမဂျူးရဲ့စာအုပ်တွေဖတ်ပြီး တဖြည်းဖြည်းပြောင်းလဲ လာခဲ့ပါတယ်..။ အဓိက ပြောင်းလဲပေးခဲ့တာက “စောင့်နေမယ်လို့ မပြောလိုက်ဘူး” ဆိုတဲ့ စာအုပ်လေးကို ဖတ်အပြီးမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်..။ မမခက်ကို အားကျခဲ့ပြီး အေသင်နဲ့အတူ သူ့လိုဖြစ်ချင်တဲ့စိတ်တွေ ၀င်လာခဲ့တယ်..။ ဘာကြောင့်ဆိုရင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ဘ၀တွေက ကျမရဲ့ ဘ၀နဲ့ အများကြီးအလှမ်း ကွာလှတာ မဟုတ်တဲ့အတွက် အဲဒီစာအုပ်ဖတ်ချိန် စိတ်ထဲမှာ ငါလည်း ကြိုးစားရင် မမခက်လို ဖြစ်လာမှာပဲ လို့ တွေးနေမိခဲ့တယ်ထင်ပါတယ်..။ အဲဒါအပြင် ကျမရဲ့ အဲဒီအချိန် ဘ၀က အေသင်ထက်တောင် သာနေသေးတယ်လေ..။ မိသားစုဝင်တွေအများကြီးနဲ့ အလုပ်လုပ်ရင်း အဝေးသင်တက်နေရ တဲ့ အေသင့်လိုဘ၀မျိုးမဟုတ်ဘဲ မိဘပံ့ပိုးမှုအလုံအလောက်နဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဘ၀ကို သူငယ်ချင်းတွေ၊ ဆရာ၊ ဆရာမတွေနဲ့အတူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ဖြတ်သန်းနေချိန်ပါ..။ ဆရာတွေ ဆရာမတွေ ထဲမှာလည်း နိုင်ငံခြားပြန်တွေ၊ သွားနေဆဲသူတွေ တွေ့ရတဲ့အခါ သူတို့ကို ခက်နဲ့ ချိန်ထိုးအားကျခဲ့ ကာ ကျောင်းစာကို တဖြည်းဖြည်းကြိုးစားလာခဲ့ပါတယ်..။ အဲဒီအချိန်ကာလက ဘယ်သူမှ ပြောပြမယ့်သူ မရှိခဲ့ပေမယ့် Bachelor မှာ အမှတ်ကောင်းကောင်းရမှ နိုင်ငံခြားက မဟာဘွဲ့ကို လျှောက်ရင် ရဖို့ရာခိုင်နှုန်းပိုများတယ်ဆိုတာကို မှတ်ထားနေမိတဲ့အတွက် နှစ်တိုင်းအမှတ်ကောင်းကောင်း၊ အဆင့်ကောင်းကောင်းနဲ့အောင်အောင် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်..။ တစ်ဖက်ကလည်း အချိန်ရရင် ရသလို အင်္ဂလိပ်စာလည်း လေ့လာရင်းပေါ့..။ အဲဒီအချိန်ကာလက ကျောင်းသားလူငယ်တွေကြား ရေပန်းစားခဲ့တဲ့ The Best, Light English, English for All လိုမျိုး စာအုပ်တွေကို မလွတ်တမ်းဝယ်ဖတ်ရင်း ဘာသာပြန်ပြိုင်ပွဲတွေလည်း တခါတလေ ၀င်ပြိုင်ဖြစ်ပါတယ်..။ ကျမ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဘ၀မှာ Facebook ဆိုတဲ့အရာမရှိခဲ့တာ တော်တော်ကံကောင်းတယ်ဆိုရမယ်..။ အားတဲ့အချိန်မှာ အပန်းဖြေစရာ များများစားစားမရှိဘဲ အဲဒီလို အင်္ဂလိပ်စာအုပ်တွေပဲ ဖတ်ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး...။ ပညာရေးအတွက် ပထမဆုံး အုတ်မြစ်ချချိန်မှာ မရည်ရွယ်ပါဘဲ အခြေခိုင်အောင် ကြိုးစားမှန်းမသိကြိုးစားနေခဲ့တယ်...။\nတကယ်တမ်းတော့ ဒီနေ့ပိတ်ရက် စနေနေ့မှာ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ တစ်ပတ်စာ အ၀တ်တွေလျှော်၊ ဈေးဝယ် နဲ့ တစ်မနက်လုံးလှုပ်ရှားပြီးတဲ့အခါ စာဖတ်ဖို့သာ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်.။ ကျမကြိုက်တဲ့ ရသစာတစ်ခုခုဖတ်မယ်ဆိုပြီး E-Book တွေ မွှေနှောက်ရှာဖွေရင်းက ငယ်ငယ်က ဖတ်ခဲ့ပြီး စွဲထင်နေခဲ့တဲ့ ဆရာမရဲ့ စာအုပ်ကလေးကို ခဏ ပြန်ဖတ်ကြည့်မိခြင်းသာ...။ ဖတ်ရင်းနဲ့ အဲဒီစာအုပ်ကလေးကို ဖတ်မိချိ်န်ကာလက ခက် ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို ဖြစ်ချင်စိတ်တွေ များခဲ့တဲ့ ကျမရဲ့ မျှော်လင့်ချက်အိပ်မက်တစ်ခုကို သတိရသွားမိတယ်..။\nအဲဒါနဲ့ ရေးချင်စိတ်ပေါ်လာကာ Keyboard ပေါ်မှာ ခက်ကို အားကျစိတ်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်းက ကျမကို ကြိုးစားဖို့ အားတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ကြောင်းလောက်သာ ရေးချင်ရုံသက်သက်ပါ..။ ရေးရင်းရေးရင်း ပြန်ဖတ်မိတဲ့အခါ ကိုယ့်ဂုဏ်ကိုယ်ဖော်ထားသလိုလည်း ဖြစ်နေမိပြန်ရဲ့ ...(တကယ်တော့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး...၊ ကျမက လိုအပ်ချက်တွေ အများကြီးနဲ့ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် စမ်းတ၀ါးဝါးလျှောက်နေရဆဲ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သာ)\nဒါပေမယ့်လည်း ရေးထားတာတွေအားလုံးက အမှန်တရားတွေဖြစ်ခဲ့တဲ့အတွက် ပြီးဆုံးအောင် ဆက်ရေးပါဦးမယ်.....။\n# Book Review # My Own Feelings\nLabels: Book Review, My Own Feelings, အက်ဆေး\n_/\__ Pilgrimage _/\__\nPhyu Lwin November 12, 20144Comments\n၁၁-၁၁-၂၀၁၄ ရက်နေ့က ဘုရားဖူးခရီးတစ်ခုသွားဖြစ်ပြန်တယ်...။ နိုင်ငံခြားသားကျောင်းသား ၊ ကျောင်းသူတွေအတွက် ကျောင်းကနေ အားလုံးစီစဉ်ပေးတဲ့ လေ့လာရေးခရီးတစ်ခုပါ..။ အခြားသူတွေအတွက်ကတော့ ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ သမိုင်းဝင်အမွေအနှစ်နေရာတစ်ခုကို သွားလည်ရုံ သက်သက်ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ကျမအတွက်တော့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ထွန်းကားခဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ဘုရားဖူးသွားခဲ့ရ သလို ကြည်နူးခဲ့ရပါတယ်..။\nသွားခဲ့တဲ့နေရာက အိုဆာကာနဲ့ မနီးမဝေးမှာ တည်ရှိတဲ့ နာရ (Nara) ဆိုတဲ့ ရှေးဟောင်းမြို့လေး တစ်မြို့ပါ..။ မြို့ကလေးက တောင်တွေတောတွေနဲ့ စိမ်းစိုနေပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ ထွန်းကားအားကောင်းခဲ့ကာ ဂျပန်နိုင်ငံမှာ ရှေးအကျဆုံး နဲ့ အကြီးဆုံး ဘုရားကျောင်းကြီးတွေရှိတဲ့ အေးချမ်းလှတဲ့ မြို့လေးတစ်မြို့ပါ...။ ကားတွေ၊ လူတွေ၊ စက်ရုံတွေနဲ့ စက်မှုထွန်းကားမှုပြယုဂ်ကို မတွေ့ရဘဲ မြို့ကလေးထဲဝင်လိုက်တာ နဲ့ ကျေးလက်အငွေ့အသက်ကို ခံစားရတဲ့အပြင် ဘာသာတရားရဲ့ အရိပ်အောက်က စိတ်အေးချမ်းမှု ကိုလည်း တပြိုင်တည်း ခံစားရပါတယ်.။\nအပေါ်ဆုံးက ပုံလေးထဲမှာ ပါတဲ့ စက္ကူ ရုပ်ကလေးက သမင်ပုံချိုး ထားတာပါတဲ့..။ ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ ပထမဆုံး ကမ္ဘာ့ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်စာရင်းဝင်ဖြစ်တဲ့ Horyuji ဆိုတဲ့ ဘုရားကျောင်းကို သွားလေ့လာတော့ လိုက်ရှင်းပြပေးတဲ့ ဂိုက်အဒေါ်ကြီးက လက်ဆောင်ပေးလိုက်တာပါ..။ သွားခဲ့တဲ့နေရာအတော်များများ Tour Guide တွေက အသက်ကြီးကြီး ဦးလေးကြီး၊ အဒေါ်ကြီးတွေပဲ တွေ့ရပါတယ်..။ ကျမသွားဖူးတဲ့ အခြားနိုင်ငံတွေဖြစ်တဲ့ ဘရာဇီးလ်၊ တောင်အာဖရိက၊ ဖိလစ်ပိုင် အစရှိတဲ့နိုင်ငံတွေမှာလည်း Guide တွေက အသက်ကြီးသူတွေပဲ တွေ့ခဲ့ရပါတယ်..။ ပင်ပင်ပန်းပန်းလုပ်စရာမလိုဘဲ စာလေးတွေဖတ်ပြီး စကားပြော၊ ရှင်းပြကာ သက်သောင့်သက်သာလုပ်ရတဲ့အလုပ်တစ်ခုကို လူကြီးတွေကို ဦးစားပေးလုပ်စေတာလားလို့ အရင်ကတည်းက တွေးနေမိခဲ့တယ်..။ လူငယ်တွေဆိုတာက စွန့်စွန့်စားစား၊ ပြေးပြေးလွှားလွှား၊ ပင်ပင်ပန်းပန်းလုပ်ရင်း လှုပ်ရှားရုန်းကန်ချင်တဲ့ အရွယ်တွေဆိုတော့ အဲဒီလို အေးအေးဆေးဆေးအလုပ်မျိုး ကို စိတ်မဝင်စားကြတာလည်း ပါပါလိမ့်မယ်..။ မြန်မာနိုင်ငံမှာတွေ့ဖူးတဲ့ ဂိုက်ကိုကို၊ ဂိုက်မမများကတော့ တစ်မျိုးပေါ့လေ...။ အဲဒီသမင်ပုံချိုးထားတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က နာရဆိုတဲ့မြို့လေးမှာ သမင်တွေပေါများလွန်းလို့ ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်တွေ စိတ်ဝင်တစားရှိတာကြောင့် သမင်ဆိုတာလည်း နာရရဲ့ အမှတ်အသား တစ်ခုကြောင့်လည်း ဖြစ်ပါသတဲ့...။\nသွားခဲ့တာက ၂ နေရာဆိုတော့ ဒီနေ့တော့ Horyuji Temple က ပုံတွေပဲ တင်ပြီးတော့ နောက်ရက်တွေ မှ နောက်ထပ်ပုံတွေ ဆက်တင်ပါမယ်..။ ဘာကြောင့် ပုံတွေ အဲလောက်တင်ချင်တာလည်းဆိုရင် တစ်နေရာရာသွားရင် အမှတ်တရဓါတ်ပုံတွေရိုက်ချင်ပါတယ်..။ ရိုက်ခဲ့တဲ့ပုံတွေကို ဒီအတိုင်းသိမ်းထားရင် လည်း နှမြောစရာကောင်းတယ်၊ Facebook ပေါ်ကျတော့လည်း မတင်ချင်ဘူး၊ အဲဒီမှာ ဓါတ်ပုံတွေတင်တာ ဘယ်လိုမှ Feel မလာတော့ ဘယ်သူမှ သိပ်လာလေ့မရှိတဲ့ Blog မှာတင်တော့ ကိုယ့်ရဲ့ ပုံတွေ Share ချင်တဲ့စိတ်လဲပြေပျောက်သလို ကိုယ်မရောက်ဖူးတဲ့နေရာတွေကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ အခြားသူတွေအတွက် လည်း လေ့လာခံစားလို့ရတာပေါ့နော်..။\nဘုရားကျောင်းကို အ၀င်မှာ မူလတန်း၊ အလယ်တန်း ကျောင်းသူကျောင်းသားလေးတွေ လေ့လာရေး လာနေတာနဲ့ ကြုံနေရပါသေးတယ်..။ သွားခဲ့တဲ့ တစ်လျှောက်လုံး ကလေးလေးတွေနဲ့ ရှောင်မလွတ်ခဲ့ ပါဘူး..။\nဒါက ဘုရားကျောင်းရဲ့ အထိန်းအမှတ်ကျောက်စာတိုင်ပဲဖြစ်ပါတယ်..။ ဒီဘုရားကျောင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၃၀၀ ကျော် လောက်က တည်ဆောက်ထားခဲ့တာဖြစ်ပါသတဲ့..။\nဒီပုံထဲမှာတွေ့ရတဲ့ ရုပ်ထုတွေက ဘုရားကျောင်းကို အ၀င်မှာ ထုလုပ်ထားတာဖြစ်ပြီး ရွှံ့တွေနဲ့ ထုထားတာလို့ပြောပါတယ်..။ အပေါ်က တစ်ရုပ်ကတော့ ပျက်စီးသွားခဲ့လို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သစ်သားနဲ့ ပြန်ထုထားပါတယ်..။\nမြတ်စွာဘုရားရဲ့ ကြွင်းကျန်ရစ်တဲ့ ဓါတ်တော်၊ မွေတော်တွေနဲ့ ဌာပနာထားပြီး တည်ထားတဲ့ စေတီတော် ပါ..။ ဘုံ ၅ ဆင့်ရှိပါတယ်..။ အောက်ဆုံးဘုံရဲ့ လေးဖက်လေးတန်မှာ ဘုရားရုပ်တုတွေတည်ထားပြီး ကျမတို့ဆီက စေတီပုထိုးတွေလိုပဲ မြေကြီးထဲမှာ ဓါတ်တော်၊ မွေတော်တွေ ဌာပနာထားတည်ထားတာပါ..။\nဒီပုံက စေတီရဲ့ လေးဖက်မှာ တည်ထားတဲ့ ဘုရားဆင်းတုပုံတော်တွေပါ..။ အထဲမှာ အစစ်တွေကို ဓါတ်ပုံရိုက်ခွင့်မပေးထားတော့ ဂိုက်အဒေါ်ကြီးရဲ့ စာအုပ်ထဲက ပြန်ရိုက်ထားရတာပါ..။\nဒီပုံက မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်စံတဲ့အချိန်မှာ ဘေးနားက တပည့်သာဝကာတွေ ၀မ်းနည်းငိုကြွေးနေပုံကို ထုလုပ်ထားတဲ့ပုံဖြစ်ပါတယ်..။\nဒါက ရှေးခေတ်ကတည်းက ကိုရင်တွေ၊ ဘုန်းကြီးတွေကို စာချပေးတဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဟိုးရှေးကတည်းကကျောင်းက မိုးကြိုးပစ်ပြီး မီးလောင်သွားလို့ သက္ကရာဇ် ၁၃၀၀ လောက်မှာ ရှေးတုန်းက ပုံစံနဲ့ထပ်တူကျအောင် အသစ်ပြန်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်တဲ့..။\nဒီစင်္ကြန်လမ်းလေးက ဘုန်းကြီးကျောင်းကနေ ဘုရားကိုသွားတဲ့လမ်းလေးပါ..။ ဘေးဘက်က တိုင်တွေက ဂျပန်မှာ အသုံးအများဆုံးသစ်မျိုးတစ်မျိုးဖြစ်တဲ့ Japanese Cypress ဆိုတဲ့အပင်က သစ်တွေပါတဲ့..။\nဂျပန်မေပယ်လ်ပင်လေးတွေ နေရာတိုင်း အရောင်တွေပြောင်းလို့ ကဗျာဆန်ဆန်လှလိုက်တာာ။\nယန်း ၅၀၀ ပေးရတဲ့ ကျောင်းက စီစဉ်ပေးတဲ့နေ့လည်စာ..။ ဂိုက်အဒေါ်ကြီးက သူ့လုပ်သက်က တော်တော် နုသေးတယ်ဆိုတော့ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲမေးတဲ့အခါ သူလုပ်တာ ၄ နှစ် ၅ နှစ်လောက်ပဲရှိသေးတာဆိုတော့ အင်္ဂလိပ်စကားကို ရေရေလည်လည် မပြောတတ်သေးပါဘူးတဲ့..။ အခြားသူတွေဆိုရင် ၁၀ နှစ် ၁၅ နှစ်ရှိကြပြီတဲ့..။ ဒါပေမယ့် သူလည်း ကြိုးစားပမ်းစား ရှင်းပြရှာပါတယ်..။ ကိုယ်တွေလည်း မရှင်းတာကို ဖြည့်တွေးရင်း နောက်ဆုံးတော့ အဆင်ပြေသွားတာပါပဲ..။\nSee you in next post !!!\nThanks for your visit!!! <3 <3\n# Days In Japan # Sharing\nLabels: Days In Japan, Sharing\nPhyu Lwin November 07, 20144Comments\nပြီးခဲ့တဲ့ ၄ ရက်လောက်က ခမ်းနားကြီးကျယ်တယ်လို့ သူတို့သတ်မှတ်ထားကြတဲ့ နန်းတော်ကြီးတစ်ခုထဲ အလည်ရောက်သွားခဲ့တယ်...။ အဲဒီလို ရှေးဟောင်းအဆောက်အဦတွေ မမြင်ဖူးတဲ့သူတွေအတွက်တော့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားချင် ခမ်းနားတယ်လို့ ထင်ကောင်းထင်နိုင်ပေမယ့် ရှေးဟောင်းဗိသုကာ လက်ရာတွေ ပေါတဲ့နေရာတစ်ခုဖြစ်တဲ့ မြန်မာနိုင်ငံက လာသူတစ်ယောက်အနေနဲ့တော့ ကိုယ့်နိုင်ငံက နန်းတော်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် သိပ်တော့ အံ့သြဘနန်း ဖြစ်စရာ မကောင်းလှပါဘူး..။\nသွားခဲ့တာက Kyoto Imperial Palace လို့ခေါ်တဲ့ ဂျပန်ရှေးဟောင်းနန်းတော်ဟောင်းတစ်ခုဆီကိုပါ..။ ရှေးရှေးက ဂျပန်ဘုရင်အဆက်ဆက်က ရှေးကာလကတည်းကနေ ၁၈၆၈ ခုနှစ်အထိ စံမြန်းခဲ့ကြတဲ့ နန်းတော်လို့ ပြောပါတယ်..။ ၁၈၆၈ ခုနှစ်မှာတော့ နန်းတော်ကို တိုကျို မြို့ကို ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ပါသတဲ့..။ ၁၈၅၅ မှာ တစ်ခါ ပြု ပြင်မှုတွေ လုပ်ခဲ့ပြီး အဲဒီနောက်ပိုင်းတော့ ရှေးမူမပျက် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာပါတဲ့..။\nနန်းတော်ထဲကို မရောက်ခင် ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ ရှိတဲ့ တံတိုင်းတွေကလည်း မြန်မာနိုင်ငံက ရှေးဟောင်း နေရာတွေလောက် ဗိသုကာလက်ရာ အနုမစိတ်လှပါဘူး..။ ဘေးနားပတ်ပတ်လည်မှာ သစ်ပင်သစ်တောတွေတော့ အုပ်ဆိုင်းနေအောင် ထိန်းသိမ်းထားပါတယ်..။\nအပင်အချို့တော့ အရောင်တွေ ပြောင်းစပြု လာနေပါပြီ..။\nဒါက ပင်မ၀င်ပေါက်ဖြစ်ပါတယ်..။ နိုင်ငံခြားသားတွေ အတော်များများတော့ လာလေ့လာနေကြတာ တွေ့ခဲ့ရတယ်..။\nဒါတွေက ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေလာရင် စောင့်ဆိုင်းရတဲ့ အခန်းတွေတဲ့.။ ချယ်ရီ၊ ကြိုးကြာ၊ ကျား ဆိုပြီး အခန်း အမျိုးအစား (၃) မျိုး ရှိပါတယ်။\nဒီလှည်းက နွားနဲ့မောင်းတာဖြစ်ပြီး ၀န်ကြီးတွေ၊ လူကြီးမင်းတွေ စီးတဲ့လှည်းဖြစ်ပါသတဲ့..။ တစ်စီးမှာ လူ (၄) ယောက် စီးလို့ရပါတယ်..။\nဒီအဆောက်အဦကတော့ အခမ်းအနားတွေလုပ်လေ့ရှိတဲ့ နေရာပါတဲ့..။\nဥယျာဉ်က ဘွန်ဆိုင်းပင်တွေနဲ့ အလှဆင်ထားတာ ချစ်စရာကောင်းတယ်..။ ဒါပေမယ့် လွတ်လွတ်လပ်လပ် သဘာဝအတိုင်း ကြီးပြင်းခွင့်မရတဲ့ အပင်လေးတွေကတော့ သနားစရာကောင်းပါတယ်.. >_<\nEkkkk,,, ရေးတာ မများပေမယ့် ပုံတွေ အတော်များသွားတော့ ပို့စ်က ရှည်သွားပြီ...။ ဒီမှာ နေနေစဉ်ကာလတွေမှာ သွားခဲ့တဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့တဲ့အရာတွေအားလုံး မှတ်တမ်းတင်ထားချင်လို့ ရေးနေမိတာပါ..။ မဟုတ်ရင် နောက်ဆို နောက်ရောက်သွားပြီး အရာအားလုံးက မေ့သွားတတ်တော့ ဘာမှတ်တမ်းမှ မကျန်ခဲ့တတ်တာ ကြုံရပေါင်းများနေပြီလေ..။ အဲဒါကြောင့် သည်းခံပြီးသာ ဖတ်ပေးကြပါလို့ ...။ Diary Post တွေတော့ များလာပါလိမ့်မယ်...။\nCulture Shock @@@\n#We r One#


ထူးထူး (တောင်ငူ) – စစ်အစိုးရ ထောင် မှ နယူးဇီလန် တက္ကသိုလ် သို့ | MoeMaKa Burmese News & Media\nစစ်အစိုးရ ထောင် မှ နယူးဇီလန် တက္ကသိုလ် သို့\nထူးထူး (တောင်ငူ)၊ မေ ၂၃၊ ၂၀၁၄\nစာရေးသူနေထိုင်တဲ့ နယူးဇီလန်နိုင်ငံမှာ လူတိုင်းနီးပါးဟာ မိုးလင်းတာနဲ့ အရင်ဆုံး သတင်းစာနဲ့ နို့ဗူးကို ရှာတတ်ကြပါတယ်။ နို့ဗူး ကတော့ နံနက်စာအတွက်ပေါ့၊ သတင်းစာကတော့ ကမ္ဘာမှာ ဘာတွေပြောင်းလဲတယ် … ကိုယ့်နိုင်ငံမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ သိဖို့ပါ။ နယူးဇီလန်သတင်းစာတွေထဲမှာ The New Zealand Herald သတင်းစာက နာမည်ကြီး သတင်းစာတစ်စောင်ပေါ့။\nတိုးတတ်နေတဲ့ခေတ်ကို မျက်ခြေမပြတ်စေဖို့ စာရေးသူကတော့ ကိုယ်ရောက်နေတဲ့ နိုင်ငံကသတင်းစာကို နေ့စဉ်ဖတ်လေ့ရှိပါတယ်။ သတင်းစာကဝေးဝေးသွားရှာစရာမလိုပါဘူး- အွန်လိုင်းကနေ ဒေါင်းလုပ်ခ် လုပ်ပြီးဖတ်ရုံပါပဲ။ ဒီနေ့ သတင်းစာကတော့ စာရေးသူအတွက် ခံစားမှုပေါင်းများစွာ သယ်လာတယ်လို့ ပြောရမလိုပါဘဲ။\n၂၀၊၅၊၂၀၁၄ (အင်္ဂါနေ့) နေ့စွဲ နဲ့ The New Zealand Herald သတင်းစာမှာ ဆောင်းပါးရှင် Natalie Akoorie ရေးတဲ့ “Dream path from Burmese Prison to NZ tertiary education” ဆိုတဲ့ဆောင်းပါးကို ဖတ်နေရင်းနဲ့ စာရေးသူရင်ထဲ နာကျင်မှု၊ ၀မ်းနည်းမှု၊ ကြည်နူးပီတိဖြစ်မှု၊ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူမှု စတဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ခံစားမှုပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာပါတော့တယ်။ အဆုံးမတော့… စာရေးသူ လက်ခမောင်းထခတ်မိသည်အထိ ၀မ်းသာဂုဏ်ယူမဆုံးဖြစ်မိပါတယ်။ ချက်ခြင်းဆိုသလို ကာယကံရှင်တွေဆီဆက်သွယ်ပြီး- ဆောင်းပါးရေးဖို့ခွင့်တောင်းခဲ့ပါတော့တယ်။ ကာယကံရှင် ကိုရဲထွန်းဦး၏ ခွင့်ပြုချက်ရတာနဲ့ စာရေးသူရေးပါတော့တယ်……\nသတင်းထောက် Natalie Akoorie က ကမ္ဘာကျော် သတင်းစာကြီးရဲ့ သတင်းထောက်ပီပီ ဘ၀ကိုအရှုံးမပေးဘဲ၊ လောကဓံ ကိုအံတုရင်း ရှေ့ သို့ချီတတ်နေတဲ့ မြန်မာနိုင်ငံသားတစ်ယောက် ကိုရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတဲ့အခါ- နယူးဇီလန်သာကမ၊ ကမ္ဘာကိုပါ မီးမောင်းထိုးပြဖို့ သူမ ကြိုးစားပါတော့တယ်။\nလွန်ခဲ့တဲ့ (၂၆) နှစ်ကျော်ကာလ- ၁၉၈၈ ခုနှစ် မြန်မာ့ဒီမိုကရေစီ အရေးတော်ပုံကြီးမှာ ဘိုကလေးမြို့ က မဟုတ်မခံ၊ အမှန်တရားကို မြတ်နှိုးတဲ့ အထက်တန်းကျောင်းသားလေး- မောင်ရဲထွန်းဦး တစ်ယောက် တိုင်းပြည် အရေးအတွက် အစွမ်းကုန် တတ်ကြွစွာပါဝင်ဆင်နွဲခဲ့ပါတယ်။ ၁၉၉၀ ခုနှစ် အထွေထွေပါတီစုံဒီမိုကရေစီရွှေးကောက်ပွဲကြီးပြီးမှာ အပြတ်အသတ်အနိုင်ရရှိတဲ့ ပြည်သူချစ်တဲ့ အမျိုသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ် (NLD) ပါတီကို စစ်တပ်က အာဏာလွှဲမပေးတဲ့အခါ- မောင်ရဲထွန်းဦး တစ်ယောက် (NLD) လွတ်မြောက်နယ်မြေကိုအရောက်သွားပြီး၊ တော်လှန်ရေးအတွက် လူထုစည်းရုံးရေးပညာကဲ့သို့သော လေ့လာဆည်းပူးစရာများကို သင်ကြားခဲ့ပါတော့တယ်။ ထို့နောက် တက္ကသိုလ်တွေလည်းပိတ်ထားတဲ့ကာလဆိုတော့ မြန်မာပြည်ထဲကို ပြန်လာပြီး ပြည်တွင်းမှာ လူထုစည်းရုံးရေး ကို ဘိုကလေးမြို့ (NLD) လူငယ်အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အားကြိုးမာန်တတ်ဆောင်ရွက်လှုပ်ရှားခဲ့ပါတယ်။ အကျိုးဆက်အနေနဲ့ကတော့ ၁၉၉၂ ခုနှစ်မှာ သူ့ကိုထောက်လှမ်းရေးကဖမ်းပြီး ထောင်ဒဏ် (၁၀) နှစ်ချလိုက်ပါတော့တယ်။\nရုံးမရောက် – ဂတ်မရောက်ဘဲ… မအူပင်ထောင်တွင်းမှာပင် တရားသူကြီးအမျိုးသမီး၊ ရဲအရာရှိ နှင့် အမှန်တရားကိုမြတ်နှိုးတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ဦး- ခုံသုံးလုံး၊ စာပွဲတစ်လုံးနှင့် မိုးပေါ်ကကျလာတဲ့စာအိတ်… လောကကြီးအမှောင်ဖုံးခဲ့ရပြီ။\nထောင်ဒဏ် (၁၀) နှစ်တဲ့ … မအူပင်ထောင်၊ အင်းစိန်ထောင် နဲ့ သာယာဝတီထောင်တွေမှာလှည့်လည်ရင်း၊ “ခွင့်လွှတ်ပါ သားရယ်၊ အန်တီလည်း ပါတာဖတ်ရတာပါ” ဆိုတဲ့ တရားသူကြီး အန်တီကြီး၏ စကား ကြားရတာ၊ နားဝမှာ ချိုသလိုတော့ရှိသား…\nအခုတော့ထောင်ထဲမှာ အမှန်တရားကိုချစ်မြတ်နှိုးပြီး၊ ပညာကိုတန်ဖိုးထားတဲ့လူငယ်လေး၊ ပညာတတ်ကြီးဖြစ်ချင်တဲ့ မောင်ရဲထွန်းဦး တစ်ယောက် တက္ကသိုလ်ဆိုတာဝေးလို့- ခဲတံအတို၊ စာရွက်အပိုင်းလေးတောင်ကိုင် ခွင့်မရခဲ့ပါဘူး။ ပညာကို တန်ဖိုးထားလွန်းလို့၊ ပညာသင်ချင်လွန်းလို့ တတ်မရှိရင် လက်နဲ့လှော်မည် ဆိုတဲ့အတိုင်း- ထောင်ထဲမှာ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားအချင်းချင်း အတွေ့အကြုံ၊ ပညာ၊ ဗဟုသုတတွေ ဖလှယ်ရင်း ဘ၀ကို အဓိပ္ပါယ်ဖော်တော့လည်း (၁၀)ရက်တိတိ တိုက်ပိတ်ခံခဲ့၊ အရိုက်ခံခဲ့ရတယ်။ အင်းစိန်ထောင်ထဲမှာ ရိုက်တဲ့ထောက်လှမ်းရေးက သားသမီးချင်းကိုယ်ချင်းစာပြီး တော်တော် စိတ်ထားကောင်းပါတယ်-“မင်းကို လူညွှန်တုံးအောင်၊ မင်းမျိုးဆက်လောကကြီးမှာ မရှိလေအောင်လို့ ပြောပြောပြီး ခါးအဆစ်ကိုပဲ အားကုန် ရိုက်ပါတော့တယ်”… သူကတော့ ညာသံပေး…. ကိုယ်ကတော့ သတိလစ်ပေါ့…\nနေ့ခင်းဘက်မှာ ပညာသင်ခွင့်မရတော့- ညဘက် အိပ်မက်ထဲမှာ တက္ကသိုလ်တတ်တာပေါ့… ရုပ်ခန္ဓာကိုသာ အာဏာပိုင်တွေ ချုပ်ချယ်လို့ရမယ်၊ ထက်သန်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို ဒင်းတို့တွေ ဘယ်လိုမှ အကျဉ်းချလို့မရပါဘူး။\nဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကို နံရံလေးဘက်ကြားမှာနေခဲ့ရလို့ ပြန်လွှတ်တော့လောကကြီးနဲ့အတော် အဆက်ပြတ်နေပါပြီ။ အပြင်မှာ ကွန်ပျူတာခေတ်ကိုရောက်နေပါပြီ။ ခေတ်ကိုအမြန်လေ့လာ လိုက်တော့ ကွန်ပျူတာသင်မှ ဖြစ်မယ်ဆိုတာသိလို့ ကွန်ပျူတာသင်ပါတော့တယ်။ ချိုးနှိမ်ထားရတဲ့ ဆန္ဒတွေ ပေါက်ကွဲကုန်ပါပြီ… ကွန်ပျူတာစာအုပ်တွေလက်လှမ်းမီသလောက်ရှာဖွေပြီး အဆက်မပြတ် လေ့လာပါတော့တယ်။\nကွန်ပျူတာကိုကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်တတ်မြောက်လာတော့ မိခင်ကိုအလုပ်အကျွေးပြုမယ်ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ ကျွန်ပျူတာနဲ့ပက်သက်တဲ့ အလုပ်ကိုဝင်လုပ်ပါတယ်။ ရိုးရိုးသားသား နဲ့ မွေးသမိခင်ကျေးဇူးရှင် ကိုအလုပ်အကျွေးပြုနေပြန် တော့ လည်း ကျေးဇူးရှင်ထောက်လှမ်းရေးက အလုပ်ရှင်ကို အမျိုးမျိုးခြိမ်းခြောက်ဖိအားပေးတော့ သုံးကြိမ်မြောက် အလုပ်က ထွက်ခဲ့ရပါတယ်။\nကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလေးလုပ်တော့လည်း၊ စည်ပင်ကတစ်မျိုး၊ ထောက်လှမ်းရေးကတစ်ဖုံ၊ ရဲကတစ်မှောင့်အမျိုးမျိုးအစွမ်းပြကြပြန်ပါသကော …\nထောက်လှမ်းရေးက နိုင်ငံရေးရာသီဥတုမကောင်းရင် မကောင်းသလို လူဟောင်းတွေကို ပြန် ပြန်ဆွဲနေတာဆိုတော့ ကျေးဇူးရှင်မွေးမေမေကို ခွင့်ပန်ပြီး သားလူလေး ထိုင်းနယ်စပ်ကို ထွက်ခဲ့ပါတော့တယ်။\nထိုင်း-မြန်မာနယ်စပ် တစ်နေရာမှာ- တိုင်းပြည်လွမ်းစိတ်၊ အိမ်လွမ်းစိတ်တွေကို မျိုသိပ်ကာ “အုန်းပြန့်” ဒုက္ခသည်စခန်းထဲက တိုင်းရင်းသားရင်သွေးငယ်လေးတွေကို မြန်မာစာသင်ပေးနေရင်း၊ တတိယနိုင်ငံထွက်ဖို့ (နိုင်ငံခြားသွားဖို့) သူစိတ်မကူး – တစ်ကိုယ်တည်း ဘ၀ကိုမြှပ်နှံနေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။\nအသက်အရွယ်ရလို့ …. အမည်ရှေ့မှာကလေးတွေက “ဦး” တပ်ခေါ်ရတဲ့ အရွယ်ကိုရောက်ခဲ့ပါပြီ။ ဒါကိုသိတဲ့ မြားနတ်မောင်က တော်လှန်ရေးမိသားစုကပေါက်ဖွားလာတဲ့ မဥမ္မာနဲ့ ဆုံဆည်းစေခဲ့ပါတယ်။ ရင်သွေးလေးရလာတဲ့အခါ… ကလေးရှေ့ရေးတွေးမိလို့ ဦးရဲထွန်းဦး တစ်ယောက် တတိယနိုင်ငံထွက်ဖို့ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတော့တယ်။\n၂၀၁၂ ခုနှစ်၊ ဇန်န၀ါရီလဆန်းမှာ UNHCR ၏ အစီအစဉ်၊ နယူးဇီလန်အစိုးရ၏ လက်ခံကြိုဆိုမှုဖြင့် New Zealand (သို့မဟုတ်) Aotearoa ကို ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။ နိုင်ငံအသစ်၊ ရေမြေအသစ်မှာ စိန်ခေါ်မှုအသစ်တွေကိုရင်ဆိုင်ရင်း နယူးဇီလန်နိုင်ငံ Hamilton မြို့မှာ ဘ၀အသစ်ကိုတည်ဆောက်ပါတော့တယ်။\nရောက်ရောက်ချင်း ပထမဦးဆုံးနေ့ ကျောင်းတတ်တော့ ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် ချမ်းတဲ့ နယူးဇီလန် ဆောင်းတွင်းမှာ စေတနာ့ဝန်ထမ်းပေးတဲ့ စက်ဘီးအဟောင်းလေးကို နင်းရင်း ကျောင်းကို မြေပုံကြည့်ရင်း နင်းလာတဲ့ ကိုရဲထွန်းဦးတစ်ယောက် လမ်းမှာ စက်ဘီး ဘီးပေါက်ပါတော့တယ်။ မိနစ် (၄၀) လောက် နင်းရတဲ့ခရီးမှာ လမ်းခုလတ် ရောက်နေမှ ပေါက်တဲ့ဘီးကို အပြစ်မဖို့တော့ဘဲ ကျောင်းနောက်ကျမှာ စိုးလို့ ကျောင်းသို့အသော့နှင် ….. စက်ဘီးတွန်းရင်းပေါ့….\nအသက် (၄၄) နှစ်ဆိုတာကို အသာထား၊ ဘ၀မှာ တစ်ခါမှမရခဲ့တဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေကို မျက်ဝါး ထင်ထင် မြင်တွေ့နေရတော့၊ ကြောင်ပုဇွန်စား ကျွတ်ကျွတ်ဝါး ဆိုသလို ကြိုးစားလိုက်တာ အခုဆို နိုင်ငံတကာက ကျောင်းသားတွေ၊ ဒေသခံ(အဖြူ) ကီဝီကျောင်းသားတွေ၊ မောင်အိုရီ ကျောင်းသား တွေနဲ့တန်းတူ Waikato Institute of Technology ကျောင်းတော်ကြီးမှာ ကွန်ပျူတာဘာသာရပ်နဲ့ ဘွဲ့ယူဖို့ လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ရောက်နေရှိလို့နေပါပြီ။\nပညာကိုမြတ်နိုးတဲ့ ကိုရဲထွန်းဦးနဲ့ ပညာရေးကို တန်ဖိုးထားတဲ့ နယူးဇီလန်လူမှုအသိုင်းအ၀ိုင်း တွေ့ကြပြီပေါ့…\nဒုက္ခသည်အဖြစ်နဲ့သူ့နိုင်ငံကိုရောက်လာတဲ့ သူတွေကို ဘာသာမရွှေး၊ ကျား၊မ မရွှေး၊ အသားအရောင်မခွဲခြား၊ ကလေး- လူကြီးတန်းတူ လူသားချင်းကိုယ်ချင်းစာပြီးနေစရာအိမ်၊ အပတ်စဉ် ပညာရေးထောက်ပံ့ကြေး၊ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု၊ ပညာသင်ခွင့် အပြည့်အ၀ပေးထားတဲ့ နယူးဇီလန်အစိုးရ…\nရေကန်အသင့်၊ ကြာအတင့် ဆိုသလို ပညာသင်ကြားခွင့် ငတ်မွတ်နေတဲ့ ကိုရဲထွန်းဦး တစ်ယောက် မှုတ်ဆိတ်ပျားဆွဲ ဆိုသလိုပေါ့…..\nကျောင်းက စာကြည့်တိုက်ပဲသွားသွား၊ ရပ်ကွက်ထဲက ကွန်မြူနတီစာကြည့်တိုက်တွေကိုပဲ သွားသွား၊ ဘယ်သွားသွား စာအုပ်စာပေ အပြည့်…..\nရေ၊ မီး (၂၄) နာရီလာတဲ့ နယူးဇီလန်…..\nအင်တာနက် အ၀ိုင်းလေးလည်မနေတဲ့ နယူးဇီလန်…..\nထောက်လှမ်းရေး ကြောက်စရာမလိုတဲ့ နယူးဇီလန်…..\nရေကြည်အိုင် လို စစ်ကြောရေးစခန်းမရှိတဲ့ နယူးဇီလန်…..\nကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းက ဒုက္ခသည်တွေကို နှစ်စဉ် ခေါ်ပြီး တာဝန်ယူထားတဲ့ နယူးဇီလန်…..\nအခုလို သူတို့စိုက်တဲ့ မျိုးစေ့လေးတွေ အပင်ပေါက်လာရင် ပျော်တဲ့ နယူးဇီလန်…..\nရိုးရိုးကျင့် မြင့်မြင့်ကြံတဲ့ သူတွေ၊ ဘ၀ကို အရှုံးမပေးဘဲ တိုက်ပွဲဝင်နေတဲ့သူတွေ၊ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တွေအတွက် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားဖြစ်စေတဲ့ သူတွေ၏ အကြောင်းကို အလျဉ်းသင့်ရင် သင့်သလို ဂုဏ်ယူဝံကြွားစွာနဲ့ အများသိအောင် ဖော်ပြနေတဲ့ နယူးဇီလန်…..\nဒီလို သာယာလှပပြီး ပန်းပေါင်းစုံပွင့်ဖူးနေကြတဲ့ နယူးဇီလန်ပန်းခြံကြီးထဲမှာ တို့တိုင်းရင်းသား ညီအစ်ကိုမောင်နှစ်မတွေကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ တို့လူမျိုးရဲ့ဆိုရိုးစကားတွေဖြစ်တဲ့ “ပညာလို အိုသည်မရှိ”၊ “လှေခွက်ချည်းကျန် အလံ မလဲ” ၊ တို့လူမျိုးတွေမညံ့ဘူး- မြန်မာပြည်တွင်းမှာ တို့တွေရခဲ့တဲ့ အခွင့်အရေးတွေသာ အရည်အသွေး မပြည့်ဝခဲ့တာ လို့ အားလုံး ကိုယ်စား နယူးဇီလန်သားတွေ သိအောင် အလုပ်နဲ့ သက်သေပြနေတဲ့ ကိုရဲထွန်းဦး ကို The New Zealand Herald သတင်းစာ က အသိအမှတ်ပြုပြီး တစ်တိုင်းပြည်လုံး သိအောင် မီးမောင်းထိုးပြခဲ့တာကို မြန်မာနိုင်ငံသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အတိုင်းမသိ ၀မ်းသာဂုဏ်ယူမိပါကြောင်း… ကိုရဲထွန်းဦး တစ်ယောက် တိုင်းပြည်နဲ့လူမျိုးအကျိုး ကို အခုထက်ပိုလို့ သယ်ပိုးဆောင်ရွက်နိုင်ပါစေလို့ ဆန္ဒပြုရင်း….။\nကာယကံရှင်ဖြစ်တဲ့ ကိုရဲထွန်းဦးကို အင်တာဗျူးပြီး ဤ http://www.nzherald.co.nz/education/news/article.cfm?c_id=35&objectid=11257808 ဆောင်းပါးကို ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားသော သမိုင်းတစ်ကွေ့မှ ဖြစ်ရပ်မှန်များ။\n3 Responses to ထူးထူး (တောင်ငူ) – စစ်အစိုးရ ထောင် မှ နယူးဇီလန် တက္ကသိုလ် သို့\nnaingaung on May 24, 2014 at 9:59 am\nLawka Parla on May 25, 2014 at 5:02 pm\nမြန်မာပြည်က ဘာလက်မှတ်မှမပါ ၊ပါလာယင်လည်း အသိအမှတ်မပြု လို့ သုညကနေပြန်စသင် ရတဲ့ နိုင်ငံခြားမှာ အသက်ကလည်းကြီး ၊ ၁၉၈၈ ကတည်းက ၂၅နှစ်ကျာ် ဘဝတွေ ကျိုးကြေခဲ့တဲ့ ထောင်ထွက်တယောက်က ၂ နှစ်ဆိုတဲ့ ကာလ တိုလေးမှာ ဒီလိုလုပ်နိုင်တာ အံ့သြမိပါတယ်။ ယနေ့ လူငယ် အများသိစေအပ်တဲ့ အကြောင်းကို ရေးသားတဲ့ ထူးထူး-တောင်ငူ ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။\nLawka Parla on May 29, 2014 at 1:46 pm\nကိုရဲထွန်းဦးဆိုတာ စာတွေ၊ကဗျာတွေရေးတဲ့ အိုဝေမျိး လို့သိရတဲ့အတွက် ဝမ်းသာမိတယ် ခေတ်ပြိုင်၊ မိုးမခ ၊ မောက္ခ ၊ဒေါင်းအိုးဝေ စာစောင်တွေက အက်ဆေးတွေ ၊ကဗျာ တွေ ကြိုက်တယ်။ အကြိုက်ဆုံးကတော့ မိုးမခထဲ ကဗျာ တပုဒ် http://moemaka.com/archives/14618 ဒါက ဟိုးတုန်းက မိုးမခ မှာ ဖတ်ရတဲ့ ကဗျာလေး ၂၁ ရာစုတဲ့ …


ပိတ်ထားသောတံခါးများနှင့်တံခါးဖွင့်ခြင်း | Zizawa's refuge\nBritish culture, Burma, Burmese\nPosted by zizawa ⋅ 02/06/2011\t⋅7Comments\n၁၉၉၆ခုနှစ်။ တက္ကသိုလ်ရောက်တာ တလပဲရှိသေး။ ကျောင်းကပိတ်သွားပြီ။ ကျောင်းဖွင့်တာကို စောင့်မလား။ တခြားစာတွေသင်မလား။ အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်း ၃ခုလောက်မှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်သွားအပ်လိုက်တယ်။\nအဒေါ်ပြန်လာပြီး ဂျီစီအီး အိုသင်တန်းတွေဖွင့်တယ်။ ပထမဆုံးအသုတ်ကျောင်းသားတွေထဲမှာ အဖေအမေ၊ ဆွေမျိုးတွေ နိုင်ငံခြားရောက်နေသူတွေလဲရှိ၊ ဘယ်သူမှနိုင်ငံခြားမှာမရှိဘဲ အလကားနေအလကား လာတက်ကြသူ ကိုယ့်လို လူမျိုးတွေလဲရှိ။ ဆရာတွေအသင်အပြကောင်းတာ၊ သူတို့ကိုကြောက်တာနဲ့ ၁ဝတန်းတုန်းကစာဖတ်ရှိန်လေးနဲ့ပေါင်းပြီး အမှတ်တွေက အမှတ်မထင်ကောင်းသွားရော။\nအဲဒီမှာ တံခါးတွေဖွင့်ဖို့ လုပ်ရတော့တာပါပဲ။\nဗမာပြည်က ကျောင်းသားတွေဟာ ၂ဝဝဝဝြည့်လွန်နှစ်တွေမတိုင်ခင်အထိ နိုင်ငံခြားပညာရေးနဲ့ ဝေးပါတယ်။ နိုင်ငံခြားမှာပညာသွားသင်တယ်ဆိုတာ ပညာတော်သင်ဆုရတဲ့ အစိုးရဝန်ထမ်းတွေ၊ သံရုံးဝန်ထမ်းမိသားစုတွေ၊ ကုလသမဂ္ဂအရာရှိတွေရဲ့ သားသမီးတွေပဲများပါတယ်။\nကိုယ်ရတဲ့အမှတ်စာရင်းလေးကို ကိုင်ပြီး ဘယ်နိုင်ငံသွားရမလဲ၊ ဘယ်တံခါးကိုစဖွင့်ရမလဲဆိုပြီးစဉ်းစားရတုန်းက စိတ်ဒုက္ခတော်တော်ရောက်ပါတယ်။ ကိုယ့်ကိုအားပေးတဲ့လူ၊ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်လို့ ပြောတဲ့လူတယောက်မှ မရှိပါဘူး။\nအင်္ဂလိပ်သံရုံးသွားပြီးကျောင်းလိပ်စာတွေသွားကူးပြီးကျောင်းတွေဆီ စာရေးပါတယ်။ သြစတြေးလျကကျောင်းတွေဆီ စာရေးတယ်။ ဒီကြားထဲမှာ ကိုယ့်အတွက်ယာယီပိတ်ထားတဲ့ ဗမာပြည်ကတက္ကသိုလ်တံခါးပြန်ဖွင့်ရင် စာလိုက်နိုင်အောင် အများနည်းတူကျူရှင်တက်ရသေးတယ်။ အကဲပါသူအများစုတက်တဲ့တက္ကသိုလ်ဖြစ်လေတော့ ပထမနှစ်စာတွေပြီးသွားတော့ ဒုတိယနှစ်ဆက်တက်ကြတယ်။ တကယ့်တက္ကသိုလ်က ပြန်ဖွင့်ဖို့ဘယ်ဆီနေမှန်းမသိသေး။ ကျောင်းသားတွေက ကိုယ့်ကိုကိုယ်အအောင်ပေးပြီး အပြင်မှာဒုတိယနှစ်ကျူရှင်တွေလိုက်တက်ကြတယ်။\nအဲဒီတော့ အပြင်ထွက်ဖို့ခြေတလှမ်းပြင်ထားပြီး အထဲမှာဆက်နေခဲ့ရရင် အများနဲ့တန်းတူဖြစ်အောင် ကျူရှင်တွေဆက်တက်တယ်။ ကြားထဲမှာ မိဘဆီကပိုက်ဆံသိပ်မတောင်းချင်လို့ ၁ဝတန်းတွေကို ဂိုက်လုပ်သေးတယ်။ တခါတခါမနက်၆နာရီလောက်ကတည်းက အိမ်ကထွက်သွားပြီး ည၁၀လောက်မှပြန်ရောက်တယ်။ တံခါးတွေကို ၂ချပ် ၃ချပ်ပြိုင်တူဖွင့်ချင်နေတဲ့ဇောက တော်တော်လေးကြီးခဲ့တယ်။\nအင်္ဂလန်ကကျောင်းတွေ သြစတြေးလျကကျောင်းတွေဆီက စာပြန်လာတယ်။ ပညာသင်ကြေးပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါတဲ့။ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ဘာဆက်လုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီမှာဦးတင်မောင်သန်းနဲ့တွေ့တယ်။ သူကဟားဗတ်ကဘွဲ့ရပြီးခါစ၊ အမေရိကားက ကျောင်းတွေကိုသိပ်သဘောကျပြီး ဗမာပြည်ကကျောင်းသားတွေကို အမေရိကားသွားဖို့တိုက်တွန်းနေချိန်။ သူက အမေရိကန်တယောက်နဲ့မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ အဲဒီအမေရိကန်ကသူ့ရဲ့ကျောင်းကို လျှောက်ပါလားတဲ့။\nကိုယ့်မှာက အမေရိကားကကျောင်းတွေလျှောက်ဖို့ တိုဖယ်တခုပဲရှိတယ်။ ဒါနဲ့ အက်စ်အေတီကို အပြေးအလွှားဖြေရတယ်။ အမှတ်ကတော့သင့်ရုံပဲ။ တံခါးတခုပွင့်လာနိုးနိုးနဲ့ စာစီစာကုံးတွေရေး တက္ကသိုလ်တွေကိုပို့ပြီးစောင့်ရပြန်တယ်။\nအဲဒီအချိန်မှာတက္ကသိုလ်တွေပြန်ဖွင့်တယ်။ တက္ကသိုလ်ပြန်တက်တယ်။ စိတ်ကတော့ မပွင့်သေးတဲ့တံခါးဆီမှာ။ ကျောင်းမှာစာဖတ်ရတာ သိပ်စိတ်မပါတော့။ ဒီကြားထဲမှာ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်း၂ယောက်က အမျိုးတွေရှိတဲ့နိုင်ငံတွေကို ထွက်သွားကြတော့ ငါပဲကျန်တော့တယ်ဆိုပြီး စိတ်ကဂဏာမငြိမ်။ ထုံးစံအတိုင်းစိတ်ငြိမ်အောင် သင်တန်းတွေလျှောက်တက်တယ်။ ဒီတခါတက်တာက ပြင်သစ်စာ။ ဘေးကကြည့်နေတဲ့လူတွေကတော့ အရူးမီးဝိုင်းဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်မှာပဲ။\nတက္ကသိုလ်မှာဖိုင်နယ်ဖြေခါနီး ပြင်သစ်စာတက်တာ ၂ပတ်လောက်နေတော့ လျှောက်ထားတဲ့ကျောင်းတွေဆီက စာပြန်လာတယ်။ ဝင်ခွင့်ပေးတာ ၃၊၄ကျောင်းရှိမယ်။ တကျောင်းကတော့ ပညာသင်ဆုတဝက်ပေးတယ်။ ကျန်တဲ့တဝက်က ကိုယ့်ထက်တော်တဲ့ တခြားနိုင်ငံခြားသားတယောက်ကို ပေးထားတယ်။ သူမလာရင် ကိုယ်ရမယ်တဲ့။ ဒါကနောက်မှ ပြန်သိရတာပါ။\nပညာသင်ဆုတဝက်ဆိုပေမယ့် ကိုယ်ကစိုက်ရမှာ ဒေါ်လာတသောင်းလောက်ဆိုတဲ့ စားရမှာလဲသဲနဲ့ရှပ်ရှပ်၊ ပစ်ရမှာလဲအဆီနဲ့တဝင်းဝင်းဆိုသလိုဖြစ်နေတယ်။ ကျောင်းဖွင့်ဖို့တလလောက်နေမှ ကျန်တဲ့တဝက်လဲရမယ်ဆိုတဲ့ စာရောက်လာတာနဲ့ တံခါးတချပ် နောက်ဆုံးတော့ ပွင့်ပြီဆိုပြီး သွားဖို့ပြင်ရတော့တယ်။ မိဘကတော့ ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်မြေမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေးတက္ကသိုလ်ဆက်တက်စေချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် တံခါးကိုကိုယ်ကဖွင့်ခဲ့ပြီ။ ကိုယ့်အတွက်လဲဟိုဘက်ကဖွင့်ပေးနေပြီဆိုတော့ ကိုယ်ကပဲပြန်ပိတ်တာမျိုးမလုပ်ချင်တော့ဘူး။ ဖိုင်နယ်တွေဖြေနေတုန်း အမေရိကားကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ လေဆိပ်မှာမျက်ရည်မကျခဲ့ဘူး။ တားမရတဲ့သမီးကို အဖေက သူ့ရဲ့မြေကလေးရောင်းပြီး ဒေါ်လာ၄ထောင်လက်ထဲလာထည့်တုန်းကလဲ မငိုမိအောင်စိတ်တင်းထားခဲ့တယ်။\nတကယ်တော့ တံခါးဖွင့်ခြင်းဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်ဟာ အပြင်ကကိုယ့်အတွက်ပိတ်နေတဲ့၊ ပိတ်ထားတဲ့တံခါးတွေကို ဘယ်လိုဖွင့်ခဲ့ရသလဲဆိုတာကို ရေးဖို့မဟုတ်ဘူး။ အပြင်မှာ ၁၂နှစ်ကြာနေခဲ့ပြီး အခုကိုယ့်ကို အထဲကနေပြန်ပိတ်နေတဲ့ တံခါးတွေအကြောင်းရေးချင်တာ။\nရှေ့မှာတံခါးတွေကို လိုက်ဖွင့်ရင်း နောက်ကကိုယ့်ကို တံခါးတွေပိတ်ပြီး အပြင်ထုတ်ချင်ကြတာတွေကို တဖြည်းဖြည်းတွေ့လာရလို့ ဒီစာကိုချရေးဖြစ်တာ။\nအပြင်ထွက်ဖို့ တံခါးတွေကို ခဲရာခဲဆစ်ဖွင့်ခဲ့ရပြီးမှ ကိုယ့်အတွက်အမြဲပဲပွင့်နေခဲ့တယ်ထင်တဲ့ တံခါးတွေပိတ်မလိုလိုဖြစ်နေတဲ့ အကြောင်းကိုရေးချင်တာပါ။\nအကြောင်းငါးမျိုးကြောင့် ဗမာတွေတိုင်းပြည်အပြင်ထွက်လာကြတယ် ထင်တယ်။ တမျိုးက နိုင်ငံရေးကြောင့်ကိုယ့်ကို ကိုယ့်မိခင်နိုင်ငံကလက်မခံတော့လို့၊ တနည်းမိခင်နိုင်ငံမှာဆက်နေရင် အဖမ်းအဆီးခံရမှာမို့လို့ ပြည်ပထွက်လာရသူတွေ၊ နောက်တမျိုးက ကိုယ်ယုံကြည်ရာ ဥပမာ နိုင်ငံရေးကို ပြည်ပမှာမှ လုပ်လို့ရမယ်လို့ယူဆပြီး ပြည်ပရောက် ဒါမှမဟုတ်နယ်စပ်အခြေစိုက်တပ်တွေ အဖွဲ့တွေနဲ့ပေါင်းပြီးလုပ်ဖို့ထွက်လာသူတွေ၊ နောက်တမျိုးက စီးပွားရေးကြောင့် အပြင်မှာထွက်လုပ်ဖို့ တရားဝင်နည်းနဲ့ရော၊ တရားမဝင်နည်းနဲ့ရောထွက်လာသူတွေ၊ နောက်တမျိုးကတော့ စာသင်ဖို့ထွက်လာကြသူတွေ။ နောက်ဆုံးတမျိုးကတော့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ နိုင်ငံရေးမလုပ်ပါဘဲနဲ့ လူမျိုးရေး၊ ဘာသာရေးကြောင့် တိုင်းပြည်ထဲမှာ အန္တရာယ်များလို့ ထွက်ပြေးလာရသူတွေ၊ အထူးသဖြင့် ကရင်တွေ။ ကိုယ့်ရဲ့အနုပညာကိုလွတ်လွတ်လပ်လပ်ထုတ်ဖော်ပြသဖို့နဲ့ intellectual freedom အတွက် အပြင်မှာနေတဲ့ လူတွေကိုလည်း ဒုတိယတမျိုးထဲမှာပဲထည့်လိုက်တယ်။ ဒီငါးမျိုးထဲကလူတွေဟာ တမျိုးထဲမှာပဲ တသက်လုံးနေသွားကြတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ နိုင်ငံရေးလုပ်ဖို့ထွက်လာ၊ ကျောင်းတက်ပြီး နောက်ဆုံး စီးပွားရေးလုပ်ဖြစ်သွားသူတွေလဲရှိတာပဲ။\nဒီလိုအကြောင်းအမျိုးမျိုးနဲ့ထွက်လာကြသူတွေမှာ ဗမာပတ်စပို့ကိုပဲဒုက္ခခံပြီးဆက်ကိုင်ထားသူတွေလဲရှိ၊ တခြားနိုင်ငံကပတ်စပို့ယူကြသူတွေလဲရှိ၊ ဘာပတ်စပို့မှမရှိဘဲ ခရီးသွားလက်မှတ်ပဲကိုင်ထားသူတွေလဲရှိ၊ ခရီးသွားလက်မှတ်တောင်မရှိဘဲ တသက်လုံးဒုက္ခသည်စခန်းမှာနေနေရတဲ့လူတွေလဲရှိတာပဲ။\nဗမာပတ်စပို့ကို ဒုက္ခခံပြီးကိုင်တယ်လို့ရေးတာ ခရီးသွားလက်မှတ်တောင်မရှိတဲ့လူတွေကို မစာနာသလိုဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် ဗမာပတ်စပို့နဲ့တခြားပတ်စပို့တွေအကြာင်း နည်းနည်းနှိုင်းကြည့်ပါရစေ။ မလေးရှား၊ စင်္ကာပူပတ်စပို့ကိုင်တဲ့လူတွေ ဥရောပကို ရက်ကိုးဆယ်ဗီဇာမလိုဘဲလာလို့ရတယ်။ အာဖရိကက ဆင်းရဲတဲ့မိုဇမ်ဘိလို နိုင်ငံမျိုးဟောင်ကောင်ကို ဗီဇာမလိုဘဲသွားနိုင်တယ်။\nတနေရာရာကိုသွားဖို့ဗီဇာလျှောက်ရပြီဆို မိတ်ဆွေတွေက နင်ဗီဇာလိုလို့လားလို့မေးတတ်တယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့အတွက်ဗီဇာမလိုတဲ့နိုင်ငံတနိုင်ငံပဲရှိတယ်။ အဲဒါဗမာနိုင်ငံပဲ။ ဒါတောင်အခွန်ကင်းရှင်းကြောင်းစာရွက် သံရုံးမှာသွားယူရသေးတယ်။ ဗမာပြည်ရဲ့ code-mmr ဆိုတာမသိလို့ check in မှာကြာတာ၊ လေယာဉ်လွတ်သွားတာ၊ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးအရာရှိတွေက နင့်မှာသုံးဖို့ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ပါသလဲဆိုတာမျိုး၊ ဒီမှာဘာလုပ်လုပ်တာလဲဆိုတာမျိုးတွေက ဗမာပတ်စပို့ကိုင်သူတွေအတွက် သမားရိုးကျဖြစ်ရပ်တွေပါ။\nကိုယ့်သံရုံးမှာသက်တမ်းသွားတိုးရင်လဲ အမြဲခေျာချောမွေ့မွေ့နဲ့ ပြီးသွားတာမျိုးမဟုတ်ပါဘူး။ ဗမာနိုင်ငံကူးလက်မှတ်သက်တမ်းတိုးခဟာ အရင်ကကမ္ဘာပေါ်မှာ စျေးအကြီးဆုံးထဲမှာပါပါတယ်။ အခုစျေးလျှော့ပေးထားတာတောင် တခြားနိုင်ငံတွေနဲ့စာရင် စျေးကြီးနေပါသေးတယ်။ ဒီလိုဒုက္ခတွေခံပြီး ဗမာနိုင်ငံကူးလက်မှတ်တခုထဲကိုင်ပြီး နှစ်ပေါင်း၃ဝကျော် အင်္ဂလန်မှာနေနေတဲ့လူတွေကို တွေ့ဖူးပါတယ်။\nဗမာနိုင်ငံကူးလက်မှတ်ကိုဆက်ကိုင်ထားတဲ့လူတွေအကြောင်း တွေးကြည့်ပါတယ်။ သူတို့အတွက် ဗမာရယ်လို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်နဲ့ တခြားလူတွေက တရားဝင်အသိအမှတ်ပြုဖို့၊ အထောက်အထားပြဖို့ ပတ်စပို့လိုတယ်။ ကိုယ်ဘာလဲဆိုတာကို ကိုယ်ဘာနိုင်ငံသားလဲဆိုတာနဲ့ ဖော်ပြဖို့က အလွယ်ဆုံးကိုး။ ဒါပေမယ့် ဗမာပတ်စပို့ကိုင်တဲ့လူတွေအတွက် ပိုပြီးအရေးကြီးမယ်လို့ထင်ရတဲ့ နောက်တချက်က တခြားပတ်စပို့ကိုင်လိုက်ရင် တရားဝင် ဗမာမဟုတ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ ယူဆချက်ပါပဲ။\nဒီ၂ချက်ဟာ တူမယောင်နဲ့ကွဲပါတယ်။ ဗမာပတ်စပို့ကိုင်ရင် ဗမာ။ ဒါပေမယ့် ဗမာပတ်စပို့နဲ့ ဗမာမှတ်ပုံတင်ကိုင်ထားသူတိုင်း ဗမာမဟုတ်တဲ့အဖြစ်တွေ တဖြည်းဖြည်းများလာတဲ့အကြောင်းကြားရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့၁ဝနှစ်လောက်က ဗမာမှတ်ပုံတင်ကို ငွေငါးသိန်းနဲ့ဝယ်လို့ရတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ အဲဒါသာမှန်ရင်ငွေငါးသိန်းရှိရင် ဗမာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဗမာပတ်စပို့ကိုင်ထားသူတိုင်း ဗမာလို့ပြောလို့မရတော့ပေမယ့် ဗမာပတ်စပို့ကနေ တခြားပတ်စပို့ပြောင်းကိုင်ရင်တော့ တရားဥပဒေရဲ့အမြင်မှာ ဗမာမဟုတ်တော့ပါဘူး။\nဒါပေမယ့် တခြားပတ်စပို့ကိုင်လိုက်ရင် တကယ်ဗမာမဟုတ်တော့ဘူးလားဆိုတဲ့အမေးက ဖြေရှင်းရပိုခက်ပါတယ်။ ဗမာပတ်စပို့ကို စိတ်မာမာနဲ့ကိုင်ထားသူတွေကတော့ ဟုတ်တယ်။ ဗမာပတ်စပို့မကိုင်တော့ရင် တရားဝင်ဗမာမဟုတ်တော့ဘူးလို့ ပြောမှာပဲ။ သူတို့ရဲ့စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာလုံခြုံမှု၊ ဗမာအဖြစ် အထင်အရှားအသိအမှတ်ပြုခံရမှု၊ တခါ(အရေးအကြီးဆုံးလို့ထင်တယ်) သူတို့ရဲ့ဗမာနိုင်ငံနဲ့စိတ်ချင်းဆိုင်ရာ၊ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ၊ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်နေမှု စတာတွေအတွက် ပတ်စပို့ဟာ အရေးကြီးတဲ့သင်္ကေတပဲ။ ပတ်စပို့မရှိတော့ပေမယ့်လဲ စိတ်ထဲမှာဗမာဖြစ်လို့ရနေတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ပတ်စပို့ကိုင်ပြီး ကိုအံ့ကြီးနားထောင်တာဟာ ပတ်စပို့မကိုင်ဘဲ နားထောင်တာလောက် နားဝင်ပီယံမရှိသလိုမျိုး။\nဗမာဖြစ်ပါတယ်ဟေ့ဆိုတာဟာ ပတ်စပို့ကြောင့် ပိုပြီးတရားဝင်သွားသလိုမျိုး၊ ပိုပြီးအဓိပ္ပာယ်ရှိသွားသလိုမျိုးပါ။ ဥပမာတခုပေးရရင် မလေးမကြီးတယောက်ဟာ ၃၅နှစ်လောက် မလေးပတ်စပို့ကိုင်ထားပါတယ်။ ဘိုတယောက်နဲ့အိမ်ထောင်ကျတယ်။ ကလေးတွေမွေးတော့ သူတို့ဟာသူတို့ကိုသူတို့ အင်္ဂလိပ်လူမျိုးလို့ပဲသတ်မှတ်ပြီး နေထိုင်ပြုမူကြတယ်။ အဲဒီမလေးမကြီးကလဲ အသားအရောင် ရုပ်ရည်ကလွဲလို့ ကျန်တာဘိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့်သူ့ကိုယ်သူတော့ မလေးလို့ပဲသတ်မှတ်တယ်။ မလေးပတ်စပို့ပဲဆက်ကိုင်တယ်။ မလေးရှားကအဖေအမေဆီပြန်လည်တတ်တယ်။ မိဘ၂ပါးဆုံးသွားတော့ သူနဲ့မလေးရှားအဆက်ပြတ်ပြီလို့ ယူဆလိုက်ပုံရပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်ပတ်စပို့ကိုင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘုရင်မကြီးအပေါ်မှာ သစ္စာရှိပါမယ်လို့ ကျမ်းကျိန်ပြီးမှ သူ့နိုင်ငံသားဖြစ်ခွင့် ပတ်စပို့ကိုင်ခွင့်ရှိတာ မဟုတ်လား။ ကျမ်းကျိန်တဲ့နေ့က မလေးမကြီးငိုပါတယ်။ သူ့ကိုယ်သူမလေးမဟုတ်တော့ဘူးဆိုပြီး ဝမ်းနည်းလို့ပါ။ တကယ်တော့ သူမလေးမဟုတ်တော့တာ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမယ့်ပတ်စပို့မရှိတော့မှ တကယ်မလေးမဟုတ်တော့ပါလားဆိုတာက ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းကြီးပေါ်လာ။ ထင်ရှားလာတာကိုး။\nနိုင်ငံခြားမှာနေနေတဲ့လူတော်တော်များများအတွက် ငါဘာလဲ။ ငါဘယ်သူလဲဆိုတဲ့မေးခွန်းဟာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မကြာခဏမေးဖြစ်တဲ့မေးခွန်းပါ။ ကိုယ်နဲ့မတူတဲ့လူတွေကြားထဲမှာနေရရင် မတူတာဟာပိုပြီးထင်ရှားတာကိုး။ ပိုပြီးအသိအမှတ်ပြုစရာ၊ ဆန်းစစ်စရာ၊ တခါဆင်ခြင်စရာဖြစ်တာကိုး။\nလန်ဒန်လိုမြို့မှာ နိုင်ငံပေါင်းစုံကလူတွေလာစုနေကြတဲ့မြို့မှာ မတူတာဟာ သိပ်ပြီးမသိသာပေမယ့်၊ အမေရိကားအလယ်ပိုင်းအဖြူတွေချည်းပဲနေကြတဲ့မြို့မှာ မတူတာဟာ ဂရုစိုက်စရာဖြစ်တယ်။\nမတူတာတွေကြားထဲမှာနေရင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အပြုအမူတွေဖြစ်လာတယ်။ မတူတာတွေနည်းသွားအောင်၊ ကိုယ်လဲအများထဲက တယောက်ဖြစ်အောင် အများလုပ်တာလိုက်လုပ်လာတယ်။ တခါကိုယ်နေတဲ့နိုင်ငံတွေက ဥပဒေတွေ၊ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ၊ တခါဥပဒေနဲ့ပြဌာန်းထားခြင်းမရှိပေမယ့် လုပ်ရမယ့်အရာ၊ ယဉ်ကျေးတဲ့အရာလို့လက်ခံထထားတာတွေကို လိုက်လုပ်ရင်းနဲ့ မတူတာတွေလျော့လာတယ်။ ကိုယ်ကအများထဲကတယောက်ပဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလက်ခံလာတယ်။\nဒါပေမယ့် ကိုယ်ကကိုယ်၊ ဗမာ၊ အင်္ဂလိပ်မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလဲ ပတ်စပို့အပြင် အဲဒီမတူတာတွေ ရှိနေခြင်းကပဲ သက်သေပြနိုင်ပြန်တယ်။ အဲဒီမှာ ဝိရောဓိစတော့တာပါပဲ။ ကိုယ်ဘယ်လောက်ထိ တူအောင်လုပ်မလဲ၊ integrate လုပ်မလဲဆိုတဲ့မေးခွန်းကို ကိုယ့်ကိုကိုယ် သိစိတ်နဲ့ရော မသိစိတ်နဲ့ပါမေးလာတော့တယ်။\nအဲဒီအခါမှာ ကိုယ်နဲ့သူတို့အသိုင်းအဝိုင်းဆိုတဲ့ စည်းကို ကိုယ်ကပဲခြားလိုက်တော့တယ်။ မရမကဖွင့်ပြီးဝင်ခဲ့တဲ့ တံခါးရဲ့တခြားတဘက်လဲရောက်ရော ကိုယ့်ကိုပဲဘယ်လောက်အထိပဲ ဝင်မယ်ဆိုတဲ့ ဘောင်ခတ်လိုက်ပြန်ရော။ နိုင်ငံခြားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာနေပြီး ကိုယ်နေတဲ့နိုင်ငံကဘာသာစကားကို မိခင်ဘာသာစကားလို မပြောနိုင်တဲ့လူတွေကို ဘာသာဗေဒပညာရှင်တွေက ဘယ်လိုသုံးသပ်သလဲဆိုတော့ သူတို့မှာ သူတို့ရဲ့ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ဘာသာစကားကို ဖက်တွယ်ထားလိုစိတ်၊ ကိုယ်နေတဲ့နိုင်ငံရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို အပြည့်အဝလက်မခံနိုင်စိတ်စတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအတားအဆီးတွေက သင်ယူမှုမှာ အဟန့်အတားလာဖြစ်တာပါတဲ့။\nစာကတဖြည်းဖြည်းနဲ့လည်သလိုဖြစ်နေတယ်။ ပြန်ကောက်ရရင် ဗမာတော်တော်များများအတွက်၊ ဗမာပတ်စပို့ကိုင်တဲ့ဗမာရော၊ ဗမာပတ်စပို့မကိုင်တဲ့ဗမာရော ဗမာပြည်နဲ့ ဗမာ့အသိုင်းအဝိုင်း၊ ဗမာပြည်မှာကျန်ခဲ့တဲ့မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်း၊ ရပ်ထဲရွာထဲကအသိ၊ ကုန်ကုန်ပြောရရင် ဗမာတပြည်လုံးဟာ ကိုယ်နဲ့ဆိုင်တဲ့အရာ၊ ကိုယ်ပြန်သွားရင် အရင်လိုပဲ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လို့ရတဲ့အရာလို့ သဘောထားကြတယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ခေတ္တခဏ အပြင်ရောက်နေသူတွေ၊ ယာယီခရီးသည်တွေအဖြစ်သဘောထားကြတယ်။ ကိုယ်ခဏနေတဲ့တိုင်းပြည်မှာ သူ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲလုံးလုံးမရောက်သွားအောင် သိစိတ်နဲ့ရော မသိစိတ်နဲ့ရော ကိုယ့်ကိုကိုယ်ဘောင်တွေခတ်ထားကြတယ်။ ကိုယ်ကဗမာပဲ။ တနေ့ဗမာပြည်ပြန်မယ့်လူဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ အသက်ရှင်ကြတယ်။ ပျော်အောင်နေကြတယ်။\nဗမာသီချင်းတွေချည်းပဲနားထောင်တယ်။ ဗမာသတင်းတွေ အငမ်းမရလိုက်ဖတ်တယ်။ ဗမာပြည်ထဲကဗမာတွေ ပြည်ပရောက်ဗမာတွေကြားမှာ အပ်ကျတာကအဆုံး သိချင်တယ်။ သိအောင်လုပ်တယ်။ ကိုယ့်အတွက်ဗမာအသိုင်းအဝိုင်းအတုတခု ကိုယ့်ဖာသာကိုယ်ဖန်ဆင်းထားတယ်။ ဗမာပြည်ကိုတကယ်မပြန်ရခင် ဒီအသိုင်းအဝိုင်းအတုက ကိုယ့်အတွက်ကွန်းခိုရာပေါ့။ ဗမာ့အရေးဆိုရင် နိုင်ငံရေးအစ လူမှုရေးအလယ် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအဆုံးပါချင်တယ်။ ပါခွင့်ရဖို့ ရှာတယ်။ အခွင့်အရေးကိုကိုယ့်ကိုကိုယ်ဖန်တီးပြီးပါတယ်။\nဒါပေမယ့် ဒီဗမာတွေ၊ ပြင်ပရောက်နေတဲ့ဗမာတွေအတွက် ဗမာပြည်ထဲကဗမာ့အသိုင်းအဝိုင်းမှာနေရာရှိရဲ့လားဆိုတာ မေးစရာဖြစ်လာပြီ။ အပြင်မှာနေတာကြာနေပြီ။ အထဲကလူတွေအကြောင်း၊ အထဲကလူတွေ အလုပ်လုပ်ပုံလုပ်နည်းမသိဘဲ လာမပြောနဲ့။ အပြင်မှာနေတာကြာနေပြီ။ နင်ပြောတာတွေ အယုံအကြည်မရှိဘူး။ စာတွေ့တွေပဲလာပြောနေတယ်။ အထဲကအကြာင်းတွေမသိဘဲ၊ လက်တွေ့မသိဘဲလာမပြောနဲ့ ဆိုတာတွေကို အထဲကလူတွေနဲ့ထဲထဲဝင်ဝင် အလုပ်လုပ်ကြည့်ရင် သိရ၊ ကြုံရလိမ့်မယ်။\nပြင်ပရောက်နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားသူတွေ၊ နိုင်ငံရေးသမားတွေကို ပြည်ဝင်ခွင့်ပေးဖို့ အစိုးရကလက်ခံဖို့ လွှတ်တော်မှာအဆိုသွင်းဖို့ကြံကြတယ်။ အပြင်ရောက်နေတဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတွေကို အစိုးရကလက်မခံတာ မြင်သာတယ်။ အပြင်မှာအနေကြာနေတဲ့လူတွေကို အထဲကသာမန်လူတွေ မသိမသာဖယ်နေတာ၊ အပြင်လူ အထဲကလူဆိုတဲ့ စည်းကို ဆွဲပြီး တင်းပြည့်ကျပ်ပြည့်ပါခွင့်မပေးတာ၊ ငါတို့ထဲကတယောက်၊ ဒို့လူဆိုပြီး လက်ခံဖို့ခက်နေတာဟာ အပြင်မှာရောက်နေပြီး တချိန်ကျရင်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးနဲ့ပျော်နေတဲ့လူတွေအတွက် အရှိုက်ကိုထိုးလိုက်သလိုပဲ။ ယုံကြည်ချက်တွေယိုင်နဲ့သွားအောင် ဖြိုလိုက်တာပဲ။\nတကယ်တော့ ကိုလိုနီခေတ်ကတည်းက ဗမာပြည်မှာ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေ လုပ်သားတွေ နည်းခဲ့တယ်။ ဆိုရင်တိုဗီလာစီမံကိန်း၊ နောက်ပြည်တော်သာစီမံကိန်းတွေ အကောင်အထည်ဖော်တုန်းက ကေတီအေ၊ အိုင်အယ်အိုစတဲ့ အဖွဲ့အစည်းက ကျွမ်းကျင်သူတွေ၊ အကြံပေးတွေ၊ နောက် ဖာနယ်ဗယ်တို့ ဒေါက်တာလှမြင့်တို့ လူဝီဝယ်လင်းစကီးစတဲ့ ပညာရှင်တွေအားလုံး တညီတညာထဲ ထောက်ပြတာက လူမရှိဘူးတဲ့။ လုပ်ငန်းတွေအကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ကျွမ်းကျင်တဲ့လူတွေလိုသလို ဗမာပြည်ရဲ့ပြသနာတွေ ဝိုင်းဖြေရှင်းပေးဖို့ ပညာတတ်တွေလိုသတဲ့။ အားလုံးတသံထဲထွက်ခဲ့တယ်။ လူအခက်အခဲကို ထောက်ပြကြတယ်။\nဦးနုကလဲဖြေရှင်းဖို့ကြိုးစားတယ်။ ကိုလံဘိုစီမံကိန်းနဲ့ပညာတော်သင်တွေလွှတ်တယ်။ နိုင်ငံခြားကလူတွေ ရာနဲ့ချီပြီးငှားတယ်။ ဝယ်လင်းစကီးကဘယ်လောက်အထိ အကြံပေးသလဲဆိုတော့၊ ကုလားတွေ တရုတ်တွေဟာ တနိုင်တပိုင်စီးပွားရေးလုပ်တဲ့နေရာမှာ သိပ်တော်တယ်။ သူတို့ကိုအမှီပြုပြီး ပြည်တွင်းစီးပွားရေး အရှိန်ကောင်းအောင်လုပ်ရမယ်တဲ့။ အထဲကလူတွေကို တော်အောင်တတ်အောင်လုပ်တာအပြင် တော်တဲ့တတ်တဲ့လူတွေကို အထဲမှာထိန်းထားပြီးအသုံးချနိုင်ရမယ်။ အမေရိကန်ရဲ့စီးပွားရေးကို ဒီလိုတည်ဆောက်ခဲ့တာမဟုတ်လား။ အခုတောင်အမေရိကန်အစိုးရက လူတွေကိုသိပ်စီစစ်နေလို့ စီးပွားရေးသမားတွေက အရည်အချင်းရှိတဲ့လူတွေကို လွတ်လွတ်လပ်လပ်လုပ်ကိုင်နေထိုင်ခွင့်ပြုဖို့ အရေးဆိုနေရပြီ။\nဗမာပြည်မှာ တိတ်တိတ်လေးဖြစ်နေတာကတော့ အထဲကလူ အပြင်ကလူဆိုတဲ့ စည်းပြသနာပဲ။ ဘယ်သူတွေကဆွဲနေသလဲ။ အဲဒီပြသာနာကြောင့် ဗမာပြည်ထဲကပြသနာတွေ ဘယ်လောက်ထိ ကြာရှည်နေအုံးမလဲဆိုတာ တွေးစရာပဲ။\nကိုယ်တွေ့အရတော့ ဒီပြသနာဟာ မသေးလှဘူး။ အပြင်မှာတသက်လုံးအခြေချဖို့စိတ်ကူးသူတွေအတွက်တော့ အကြောင်းမဟုတ်လှဘူး။ ဗမာပြည်ကို တနေ့ပြန်မယ်ဆိုပြီး ကိုယ့်ယာယီနိုင်ငံမှာကိုယ့်ကိုကိုယ်ဘောင်ခတ်ထားသူ၊ လတ်တလောစီးပွားရေးပညာရေးကိစ္စတွေထဲမှာပဲ စိတ်ကိုနှစ်ထားပြီး သူတို့ကမ္ဘာထဲမဝင်သွားအောင် ကိုယ့်ကိုကိုယ်တံခါးပိတ်သော့ခတ်ထားသူတွေ၊ ဗမာအဖြစ် တရားဝင်အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့ ဒုက္ခခံသက်တမ်းတိုးနေသူတွေ အတွက်ကတော့ တွေဝေစရာ၊ ဝမ်းနည်းစရာ၊ ခံရခက်စရာပဲ။\nတံခါးတွေကို ဘယ်သူပိတ်ထားသလဲ။ ဒီတံခါးတွေကို ဖွင့်ဖို့လွယ်ပါ့မလား။ ကြိုးစားပြီးကိုယ့်တံခါးကိုယ်ဖွင့်ပြီးထွက်သွားသူတွေအတွက် အမြဲတမ်းပဲပွင့်ကျန်နေခဲ့တယ်လို့ ယုံကြည်ထားတဲ့ တံခါးဟာပိတ်နေပြီဆိုရင် ဘာလုပ်ကြမလဲ။ မေးကြည့်ဖြေကြည့်စေချင်တယ်။\nမှတ်ချက်။ ဗမာလို့သုံးတဲ့နေရာမှာ ဗမာပြည်ထဲကဗမာအပါအ၀င်တိုင်းရင်းသားအားလုံးကိုဆိုလိုပါတယ်။\n« DSK & De-Europeanization of IMF\nA Parody of Democracy »\n7 thoughts on “ပိတ်ထားသောတံခါးများနှင့်တံခါးဖွင့်ခြင်း”\nI think that your post is repeated in two times. I mean you can remove second-half part of this post. Second-half is same as first-half of this post. Anyway, it isagood post. Thank you for your post.\nPosted by sannmaw | 02/06/2011, 15:48 Reply to this comment\tIt hits my heart.😦\nPosted by heartmuseum | 03/06/2011, 02:03 Reply to this comment\tအဲဒါ အမွန္ပဲ\nတိုု႕ေတြ အားလံုုး.. ျမင္းရိုုင္းေတြ လိုု.. တာက်ိဳးေအာင္ ေျပးထြက္ ခ်င္ေနခဲ့တဲ့.. လူငယ္ ဘ၀ ေတြ ကေတာ့.. အားလံုုး.. အတူတူပါပဲ..။\nတကယ္ အသက္ေတြ ရလာ… ကိုုယ့္သတ္မွတ္စံ တန္ဖိုုး တခုု ကိုု ေတြ႕လာ ျမင္လာ ရတဲ့ အခါ က်ေတာ့.. ေက်ာခိုုင္း ဖြင့္ထြက္ခဲ့တဲ့..တံခါးေပါက္ ေတြ ကိုု..ျပန္ ေခါက္ ၾကည့္ ေနရ တဲ့ အျဖစ္ ေတြ။\nညီမ ေျပာတဲ့.. အျပင္လူ..အထဲလူ ျပသာနာ က ..တကယ္ ၾကံဳဖူး ၾကားဖူးေနတာပဲ..။ တျမန္ နွစ္ေတြ တုုန္း ဆီ က.. ပါရဂူ ရ လာတဲ့..သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က.. ရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္ ျပန္ျပီး သူ႕ မိခင္ ဌါန ကိုု သြား စကားေျပာၾကည့္ တဲ့ အခါ..သူ႕ကိုု .. ဌါနမွဴး ကိုုယ္တိုုင္ က..မလိုုလား ဘူး ( မနာလိုု တာလည္း ျဖစ္နိုုင္တယ္ေလ..) ဆိုုတာ သိလိုုက္ရ ေတာ့.. ၀မ္းနည္း ခဲ့ ရ တယ္ တဲ့..။ ေနာက္တခုုက..တိုု႕ ဘူမိ ေဗဒ မွာ..ဆရာ တေယာက္.. ဂ်ပန္ မွာ..ပါရဂူ သြားယူ လာတယ္။ သူ တသက္ လံုုး ဆရာ ျဖစ္ခ်င္ တဲ့သူ ဆိုုေတာ့..( ဗမာျပည္ တကယ္ ခ်စ္မခ်စ္ေတာ့..လူခ်င္းမခင္လိုု႕ မသိ ) မႏၱေလး ေဆာင္မွာ အလုုပ္ျပန္၀င္ တာ.. လက္ခ်ာရာ က ျပန္စ ၀င္ ရတယ္။ ထိုုက္တန္ တဲ့ ေနရာ မေပး ခဲ့ ၾကဖူး။ အဲဒီလိုု မ်ိဳး ေတြ အမ်ားၾကီး ပါပဲ…။ တကယ္ေတာ့..ဟိုုး အရင္ေခတ္ေတြ ကတည္းက..ဗမာအသိုုင္းအ၀ိုုင္းထဲ မွာ ရွိခဲ့ ေလ သလားပဲ။ ဒါကလည္း..လူ႕သဘာ၀ အေျခခံ စိတ္မွာ ျဖစ္တဲ့ ျပသာနာ တမ်ိဳး လည္း ျဖစ္နိုုင္ပါတယ္။\nတျခားလူမ်ိဳးေတြ..ဥပမာ တရုုတ္ေတြ မွာလည္း ရွိေကာင္း ရွိၾက မွာပါ..။ အခုု ေခတ္ဆိုု..တရုုတ္..ကုုလား ေတြ..အရမ္း တိုုးတက္ လာေတာ့.. ကိုုယ့္မ်က္စိ ေအာက္မွာတင္..ကုုလားသူငယ္ခ်င္း..တရုုတ္မိတ္ေဆြ ေတြ.. ျပန္ကုုန္ ၾကတာ ျမင္ရ ေတာ့.. ဘာရယ္လည္း မဟုုတ္.. ၀မ္းသာသလိုု ခံစားေပး ေန မိတယ္။\nတကယ္ေတာ့.. sense of belonging ကိုု.. တိုု႕ ေတြ လိမ္ညာ ဖုုံးအုုပ္ နွိပ္ခ်ဳပ္ ထားလိုု႕ မွ မရ တာ..။\nယုုတၱိေဗဒ က်က် စဥ္းစားၾကည့္ရင္လည္း အျပင္ကလာတဲ့ လူ နဲ႕.. အထဲမွာေနခဲ့တဲ့ သူ.. ဘယ္.. ထပ္တူ ေတာ့.. က်နိုုင္ ပါ့မလည္းေလ..။ ဒီလိုုပဲ..အခက္အခဲ ေတြ ကိုု ေက်ာ္ျဖတ္ရ မွာပါ…။ Life is compromising လိုု႕ လက္ခံ ထားမိ ျပီေလ..။ း) တကယ္ လူေကာင္း သူေကာင္း ဆရာေကာင္း သမားေကာင္း ေတြ နဲ႕ ေတြ႕ ဆံုု ရ ဖိုု႕ ဆိုုတာ လည္း ျဖစ္နိုုင္ေျခ ရွိပါေသးတယ္…။ ေသခ်ာ တာေတာ့..တိုု႕ တိုုင္းျပည္မွာ..အုုပ္ခ်ဳပ္သူ က..စလိုု႕..လူမွန္ ေနရာမွန္ မရွိေနတာေတာ့.. ၀မ္းနည္း စိတ္ပ်က္ခ်င္ စရာ ပဲေလ..။\nဒါေပမဲ့.. မပူပါနဲ႕…ညီမေရ.. ေရွ႕ မွာ ေဒၚစုု တေယာက္လံုုး းရွိေန ပါတယ္။ Returnee ၾကီးမွ..တကယ့္ အၾကီးစားၾကီး။ း) သူ႕နဲ႕ ေတာ့ နွိဳင္းမရ တာ မွန္ေပမဲ့.. သူ႕ ေျခရာေတြ ေနာက္ ေတာ့.. လိုုက္ေလ ွ်ာက္လိုု႕ ရပါတယ္ေလ..။\nPosted by K | 03/06/2011, 04:11 Reply to this comment\tအထဲေနတဲ့လူကလည္း အျပင္ကလူ မုိးက်ေရၽႊကိုယ္ လာလုပ္မွာကို လက္မခံခ်င္တာ နားလည္လို႔ ရပါတယ္။ ဒါဗမာျပည္ရယ္မွ မဟုတ္ဖူး။ လူမ်ဳိးတုိင္းမွာရွိတယ္။ လူ႔စိတ္လို႔ပဲ ေခၚရေလမလား။ အျပင္က လူကလည္း သူ႔ အေတြ႔အႀကဳံနဲ႔သူ တကယ့္ကို စိတ္ရင္း ေစတနာ အမွန္နဲ႔ နည္းေပးလမ္းျပ လုပ္ခ်င္တယ္။ စိတ္ရင္းေစတနာ မပါသူေတြလည္း ရွိႏုိင္တာပဲ။ သူ႔အေတြ႔အႀကဳံနဲ႔ သူ႔မွာ ေျပာျပပိုင္ခြင့္ ရွိတယ္လို႔ သေဘာထားမွာ သဘာ၀က်တယ္။ အဲဒိဆႏၵႏွစ္ခုၾကားမွာ သင့္ေတာ္တဲ့ balance တခုခု ရေအာင္ ရွာႏုိင္ဖို႔က အေရးႀကီးတယ္။ ေျပာရတာသာ လြယ္တာပါ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေျပာသေလာက္မလြယ္ဘူး။\nတရုတ္တို႔ အဂၤလိပ္တို႔၊ အေမရိကန္တို႔က ဒီေနရာမွာ ခ်ီးၾကဴးစရာလို႔ ျမင္မိတယ္။ တရုတ္က သူ႔လူမ်ဳိး တရုတ္ျဖစ္ၿပီးေရာ။ ဗမာျပည္ေရာက္ေရာက္၊ အေမရိကန္ ေရာက္ေရာက္၊ ဇင္ဘာေဘြေနေန ျပန္လာရင္ ကုိယ့္တုိင္းျပည္အတြက္ အသုံးတည့္မယ္ဆို လက္ခံတာပဲ။ ဗမာလူမ်ဳိးက မရင့္က်က္ေသးပါဘူး။ အဲဒါ့ေၾကာင့္ ခုခ်ိန္ထိ လုံးလည္ခ်ာလည္ လိုက္ေနတာ။ ဗမာဆိုတာ ကုိယ့္တုိင္း ကုိယ့္ျပည္နဲ႔ ႀကီးပြားေအာင္ မလုပ္တတ္တဲ့ လူမ်ဳိးပဲ။ အဲ့လိုေျပာလို႔ ဆတ္ဆတ္ထိ မခံ မျဖစ္နဲ႔။ ခံျငင္းမယ္ မႀကံနဲ႔။ မေျပးေသာ္ ကန္ရာရွိတယ္။\nPosted by watote | 03/06/2011, 07:34 Reply to this comment\tအစ္ကိုတုိ႔ အစ္မတုိ႔ …. မျမင္ရဘူးဗ် .. ဘာေဖာင္႔နဲ႔ေရးတာလဲမသိဘူး ။ ေဇာ္ဂ်ီနဲ႔ပဲေရးပါလားဗ်ာ။ အႀကံဥာဏ္ေပးၾကည္႔တာပါ။ ျမန္မာ၃ နဲ႔ ေဇာ္ဂ်ီနဲ႔က တစ္ခုတင္ရင္ တစ္ခုကမျမင္ရဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဘာေတြျဖစ္ေနမွန္းကိုမသိတာ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေရးထားတဲ႔ေဆာင္းပါးမွန္သမွ် အကုန္ႀကိဳက္တယ္ဗ်။\nPosted by michal | 03/06/2011, 09:35 Reply to this comment\twe use either zawgyi or myanmar 3, michal.\nPosted by zizawa | 04/06/2011, 01:13 Reply to this comment\tဟုတ္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကလည္း မျမင္ရဘူး၊ မွန္ထဲမွာေျပာင္းျပန္ျမင္ရသလိုျဖစ္ေနတယ္\nဖေလာ္ေဆာ္ဖီေတြ ဒီလို ရွင္းလင္းတဲ့ အေရးအသားမ်ိဳး တခါမွမေတြ႕ဖူးေသးလို႔ပါ\nဒီမွာ ဖေလာ္ေဆာ္ဖီလို႔ဆိုတဲ့စာအုပ္ႀကီးေတြ ဖတ္တိုင္း ဖေလာ္ေဆာ္ဖာေတြက ဒ႑ာရီထဲက နတ္ေတြဘုရားေတြလိုျဖစ္လိုျဖစ္၊ ဖေလာ္ေဆာ္ဖီဆိုတာ သာမန္လူေတြနဲ႔မဆိုင္သလိုလို မပတ္သက္သလိုလိုေတြခံစားရနဲ႔ ေလ့လာခ်င္စိတ္ေတာင္ေပ်ာက္လာတယ္၊\nခု ကို၀တုတ္ေရးတာေတြနဲ႔ေတာ့ ေရွာ့ခ္လည္းေတာ္ေတာ္ရတယ္၊ နားလည္လည္းလြယ္တယ္၊ နားလည္လြယ္တယ္ဆိုတာ လူျပိန္းနားလည္ေအာင္ ေလ်ာ့ေရးတာကိုမဆိုလိုပါဘူး၊ ရႈပ္တဲ့အေၾကာင္းရာကိုပဲ တတ္ႏိုင္သမွ်ရွင္းေအာင္ေရးႏိုင္တာကို ဆိုလိုတာပါ။ ဆက္ေရးေစခ်င္ပါတယ္\nPosted by myp | 23/06/2011, 17:16 Reply to this comment\tLeaveaReply Cancel reply\tEnter your comment here...


တမန်တော်မုဟမ္မဒ် (PBUH) ဖွားမြင်သည့်နေရာအား ဆောက် လုပ်ရေး လုပ်ငန်း မလွတ် သည့်အတွက် ဖြိုချ ဖယ်ရှားရန် ဆော်ဒီ အာဏာ ပိုင် များ စီစဉ်နေ\tPosted on March 4, 2014\tby irrawadi တမန်တော်မုဟမ္မဒ် (PBUH) ဖွားမြင်သည့်နေရာအား ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်း မလွတ်သည့်အတွက် ဖြိုချဖယ်ရှားရန် ဆော်ဒီ အာဏာပိုင်များ စီစဉ်နေ ၂၀၁၄ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ကတည်းက ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည့် အစ္စလာမ်ဘာသာဝင်များ၏ ကာဗာ ၀တ်ပြုကျောင်းတော် မတ်စဂျဒ် ဟာရမ် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ချဲထွင်ရေးအစီအစဉ် တစိတ်တပိုင်း အဖြစ် တမန်တော်မြတ်ဖွားမြင်သည့် နေရာဟု ယူစရသည့် နေရာအား ဖြိုချရန် ဆော်ဒီအာဏာပိုင်များက အစီအစဉ်နေကြောင်း သိရသည်။\nThis entry was posted in အစ္စလာမ်ဘာသာ. Bookmark the permalink.\t← Rise in Bigotry Fuels Massacre Inside Myanmar


KyiMayKaung: February 2012\nMyitsone Dam and other Dams in N Burma - International Rivers Report\nImportant conversation between Aung San Suu Kyi and Veteran Kachin Leader\nDaw Inhpangyar-yar (spelled phonetically) met ASSK for dinner, and in response to ASSK's2Qs 1. on origins of KIO 2. why there is no reconciliation - related how Aung San came to Kachin first for historic Panglong Treaty and how other major ethnic groups signed because they signed - with guarantee given by AS that they could secede in 10 years. - however AS was assassinated and U Nu sold off Kachin territory to China (in 50s) - as for 17 year ceasefire, which is not "peace" yet, it was violated by SPDC. This is an informal summary - if you need more ask your (other) Burmese speakers to translate - to read the Burmese you need Zawgyi or other Burmese font. Daw Inhpangyaryar said they spoke for two hours, and ASSK listened so intently - as if it was all new to her, that "her neck seemed to be bent to one side." Daw Inhpangyaryar said she told Daw Suu, "Well, you were very young then and so you didn't know all this, and then you went overseas with your mother --" --- Those of you in the Burmese language media etc should have this translated and should follow up on this some more. As Stiglitz said, "National Reconciliation" has to come first. Kyi May Kaung --- On Tue, 2/28/12, xxx wrote: From: Subject: [8888peoplepower] Fwd: ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကို ဒေါ်အင်ဖန်ဂျာရာ(ကချင်အတိုင်ပင်ခံအဖွဲ့ နာယက)ပြောခဲ့သောစကားများ [1 Attachment] To: Date: Tuesday, February 28, 2012, 4:43 AM [Attachment(s) from xxx included below] ---------- Forwarded message ---------- From: Date: Tue, Feb 28, 2012 at 4:36 PM Subject: Fwd: ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကို ဒေါ်အင်ဖန်ဂျာရာ(ကချင်အတိုင်ပင်ခံအဖွဲ့ နာယက)ပြောခဲ့သောစကားများ To: ---------- Forwarded message ---------- From: Date: 2012/2/28 Subject: ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကို ဒေါ်အင်ဖန်ဂျာရာ(ကချင်အတိုင်ပင်ခံအဖွဲ့ နာယက)ပြောခဲ့သောစကားများ To: YPI – ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ကို ဒေါ်အင်ဖန်ဂျာရာ ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ကို ဒေါ်အင်ဖန်ဂျာရာ ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေ by Yangon Press International on Saturday, 25 February 2012 at 08:25 · မြစ်ကြီးနား၊ ဖေဖေါ်ဝါရီ ၂၅၊ ၂၀၁၂ (YPI) (ဆိုင်းဆွတ်) ဖေဖေါ်ဝါရီလ ၂၃ ရက်နေ့ ည ၈နာရီ မြစ်ကြီးနားမြို့ မနောကွင်း မဂျွယ်ခန်းမမှာ ကချင်ပြည်နယ်သို့ စည်းရုံးရေး ခရီးစဉ်အဖြစ် ရောက်ရှိနေတဲ့ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်နဲ့ တိုင်းရင်သား ခေါင်းဆောင်းများ၊ ဘာသာရေး ခေါင်းဆောင်များနဲ့ ညစာအတူစားခဲ့ကြပါတယ်။ ထိုစဉ်က ကချင်အတိုင်ပင်ခံအဖွဲ့ နာယက ဒေါ်အင်ဖန်ဂျာရာ နဲ့ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်တို့ ပြောဆိုကြတဲ့အကြောင်းကို YPI သတင်းထောက်က ဒေါ်အင်ဖန်ဂျာရာကို မေးမြန်းထားပါတယ်။ ဒေါ်အင်ဖန်ဂျာရာ။ ။ ည ၈နာရီ ကနေ စပြီး ၁၀ နာရီ လောက်အထိ စကားပြောဖြစ်ခဲ့ပါတယ် သူက အဖွားကို မေးခွန်း နှစ်ခုပဲမေးပါတယ်။ အဲဒါတွေက ၁- KIA က ဘာလို့ဖြစ်လာတာလဲ ၂ – ဒီနေ့အထိ ဘာကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးလို့ မရသေးတာလဲ ဆိုတာကို ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်က မေးခဲ့ပါတယ်။ အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်တွေကို သူမေးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ ပြန်ပြောပြလိုက်ပါတယ်၊ အရင်ကတည်းက ကချင်နိုင်ငံဆိုပြီးရှိခဲ့တာပါ ဘယ်ဘုရင်ကမှ ဒီနေရာက ကချင်တွေအတွက်ဆိုပြီး ပေးထားတာမဟုတ်ပါဘူး၊ ကချင်တွေက ကိုယ်နေရာ ကိုယ့်နိုင်ငံ ကိုယ့်ဒေသနဲ့ ကိုယ် နေထိုင်ခဲ့ကြတဲ့သူတွေဖြစ်တယ်၊ ကိုယ့်နိုင်ငံ ကိုယ့်နေရာနဲ့ကိုယ်အုပ်ချုပ်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်းချမ်းချမ်း နေထိုင်ခဲ့ ကြတာဖြစ်တယ်၊ ကျွန်မတို့ ကချင်လူမျိူးတွေဟ မြန်မာပြည်ဘက်ကိုလည်း မသွားဘူး မြန်မာလူမျိုးတွေကလည်း ကချင်လူမျိူးတွေကို တောသား လူရိုင်းတွေဆို ပြီး အရမ်းကြောက်ခဲ့တာ။ ဗြိတိသျှ အုပ်ချူပ်တုန်းက ကျွန်မတို့ ကချင်လူမျိူးတွေဟာ စစ်ရေးစစ်ရာ တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ လူမျိူးတွေဖြစ်တယ်၊ ပထမ ကမ္ဘာစစ်နဲ့ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ် ဂျပန်ခေတ် တွေမှာ ကချင်လူမျိူးတွေ တော်တော်များများ ပါဝင် တိုက်ခိုက်ပါဝင်ခဲ့ကြတယ်၊ ဒီလိုနဲ့ ၁၉၄၇ ခုနှစ်မှာ ဗိုလ်ချူပ်အောင်ဆန်း ကချင်ပြည်နယ်ကိုတက်လာတာဖြစ်တယ်၊ ကျွန်မ က အဲဒီအချိန် ၁၅ ၊ ၁၆ နှစ်ဘဲရှိသေးတယ်၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ ကြိုဆိုဧည့်ခံရေး အဖွဲ့မှာပါဝင်ခဲ့တယ်၊ အခုကျွန်မ အသက် ၈၀ ကျော်ပြီလေ၊ ဗိုလ်ချူပ်အောင်ဆန်းက ဗြိတိသျှ တွေဆီက လွတ်လပ်ရေးရအောင်ဆိုပြီး တခြားလူမျိုးတွေဆီ မသွားပဲ ကချင်ပြည်နယ်ကို အရင်လာတာဖြစ်တယ်။ ကချင်ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်၊ အစကတော့ လွတ်လပ်ရေးမှာ မပါဝင်ချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အောင်ဆန်းက ကချင်တစ်ကျပ် ဆို မြန်မာတစ်ကျပ်ဆိုတဲ့ အခွင့်အရေးပေးမယ်ဆိုပြီး ပြည်ထောင်စုမူ အရ ကျွန်တော်တို့ယူကြမှပါ ခင်ဗျားတို့ မကြိုက်ရင်လည်း နောက် ၁၀နှစ်လောက်ဆို ပြန်ခွဲထွက်လို့ ရတယ်ဆိုလို့ ကချင်တွေ ပင်လုံစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ကြတာပါ။ ကချင်တွေ ပင်လုံစာချုပ်ချုပ်ဖို့ သဘောတူလို့ ရှမ်းပြည်ကိုရောက်တယ် ရှမ်းတွေလည်း လွတ်လပ်ရေးကို မလိုချင်ကြဘူး ဒါပေမဲ့ ကချင်နောင်တော်ကြီးတွေတောင် သဘောတူတယ်ဆိုတော့ ဆိုပြီး ရှမ်းတွေလည်းသဘောတူ လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ကြတယ်။ ပြီးတော့ ချင်းတွေ ပြန်ရောက်လာတယ် ချင်းတွေရော ဒီအတိုင်းဘဲ သဘောမတူဘူး လွတ်လပ်ရေးကို မလိုချင်ကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကချင်နဲ့ ရှမ်းတောင် လက်မှတ်ရေးထိုးတယ်ဆိုပြီးသူလည်း သဘောတူခဲ့တယ်၊ ပင်လုံမှာလက်မှတ်ရေးထိုးတာက ဗမာ ကိုယ်စား အောင်ဆန်း (ဖဆပလ) ခေါင်းဆောင် လက်မှတ်ထိုးတယ် ကချင်၊ ရှမ်း၊ ချင်း လေးဦး သဘောတူပြီး ပင်လုံမှာ စာချုပ်ချုပ်ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်၊ ၁၉၄၈ ဇန်န၀ါရီ ၄ မှာ လွတ်လပ်ရေး ရတာဖြစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်အဖေ ပေးထားတဲ့ ကတိစကားကို ကျွန်မတို့ အရမ်းအားကိုးနားထောင်ပြီး လက်ခံထားတာကို အောင်ဆန်းမရှိတော့လို့ ကျွန်မတို့ အရမ်းဝမ်းနည်းပြီး စိတ်ပျက်သွားတယ်၊ အဲဒီအချိန်က စပြီး ကျွန်မတို့ ကချင်တွေက ဘာ အခွင့်အရေးမှ မရတော့တာပါ၊ ဦးနုက ဖဆပလ (ဥက္ကဋ္ဌ) တက်လာတော့ ကချင်တွေကို ဘာမှ မဟုတ်သလို ဆက်ဆံခဲ့တာပါ၊ ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မတို့ ကချင်ပြည်နယ် တရုတ်ပြည်နယ်စပ်က ဖီမော်၊ လံကိုင် နယ်မြေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မတိုင်ပင်ဘဲ တရုတ်တွေကို ရောင်းစားလိုက်တာဟုတ်တယ်။ ဒါကြောင့် အရမ်းဝမ်းနည်းတယ် အခုထိလည်း ၀မ်းနည်းနေတုန်းပါဘဲ။ ၁၉၆၂ မှာ ကျွန်မတို့ ကချင်တွေ သူပုန်ထလာတာဖြစ်တယ်၊ ဒါဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ နိုင်ငံတော်ဘာသာ ဆိုတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ တိုင်ပင်တာမရှိပဲ ဦးနု သူ့ဟာသူ စီစဉ်လုပ်ခဲ့တယ် နိုင်ငံတော်ဘာသာမှာ ဆိုရင် (တစ်နိုင်ငံလုံး ဗုဒ္ဓဘာသာ ဖြစ်ရမယ်ဆိုတဲ့ ဦးတည်ချက်နဲ့သွားရမယ်) ကျန်တဲ့ ခရစ်ယာန် ၊နတ်စား ၊ စတဲ့ ဘာသာတွေကို နှိမ်သလိုဖြစ်လာပြီး ဒါကြောင့် KIO တော်လှန်ရေးစလာတာပါ၊ ကချင်တော်လှန်ရေးကိုစခဲ့တာ နော်ဆိုင်းဟုတ်ပါတယ် နော်ဆိုင်းက ရှမ်းပြည်ကနေ ကချင်ဖက်ကိုတက်လာတော့ သူ့ကို ဘယ်သူမှ ကြိုဆိုထောက်ခံမဲ့သူ မရှိလို့ နော်ဆိုင်းက တရုတ်ကွန်မြူနစ်တွေနဲ့ ပေါင်းသွားတာဖြစ်တယ်။ ကျွန်မတို့ ကချင်တွေက မြန်မာတွေကို သတ်မယ်ဖြတ်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်လုံးဝ မရှိပါဘူး ဗမာကို မုန်းရအောင်နော်ဆိုတဲ့ စိတ်လည်းမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်နိုင်ငံကိုယ့်ပြည်ကို ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ခွင့် အရင်က ပိုင်ဆိုင်သလို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ကိုယ့်နိုင်ငံကြီးပွားတိုးတက်ဖို့ ကိုယ့်ခြေထောက်ကိုယ် ရပ်တည်သွားမယ် ဆိုပြီး ပြောကြည့်ရင်လည်း မဖြစ်လို့ တော်လှန်ရေး KIO ဆိုတာ ဖြစ်လာတာဟုတ်တယ်၊ ဒီနေ့ အထိလည်း ဒါပါပဲ တခြားတော့ ဘာမှမဟုတ်ဘူး အပစ်ခေတ်ရပ်စဲရေးကို ၁၇ နှစ်ကြာအောင် ပြန်လုပ်ခဲ့ပြီးပြီး ကျွန်မတို့ အရမ်းပျော်ရွင်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒီအပစ်ခတ်ရပ်စဲရေး လုပ်ပြီး တော့ နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး လုပ်ဖို့ လိုအပ်လာတယ်၊ အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးက ငြိမ်းချမ်းရေးမဟုတ်ဘူး..ငြိမ်းချမ်းရေး ဆိုတာ နိုင်ငံရေးအရ စားပွဲပေါ်မှာ ပြုလုပ်ဖို့ဖြစ်တာ ဒါကို လုပ်ခွင့်မပေးဘူး KIO အနေနဲ့ ခဏခဏတောင်းဆိုတယ် မလုပ်ပေးခဲ့ဘူး “ပြည်သူ့အစိုးရပေါ်လာတော့မယ် မင်းတို့ သိပ်မလောကြနဲ့ ဆိုပြီးပြန်ပြောတယ်” ပြည်သူ့အစိုးရ ပေါ်လာပြီး အစည်းအဝေးတောင် မလုပ်သေးဘူး သူတို့ အရင်ပစ်တယ် ၂၀၁၂ ဇွန် ၉ မှာ စစ်စဖြစ်တယ်။ အခု ကချင်ပြည်နယ်မှ မြန်မာစစ်သား ၁သိန်းကျော်ပြီး သိလား.. ဒုံးကျည် ၂သောင်း ရောက်နေတယ်.. အမြောက်တွေလည်း အများကြီးရောက်နေတယ် ကချင်နဲ့ခရစ်ယာန်တွေကို အမြစ်ပြတ်သွားအောင် လုပ်သွားမှာဖြစ်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အပြင်က လောဘ စိတ်ကြောင့်ဟုတ်တယ် ကျွန်မတို့ကချင်ပြည်နယ်မှာ သံယဇာတပေါများတယ် ဒါကြောင့်နယ်မြေကို လုယူပိုင်ဆိုင်ချင်လို့ဖြစ်တယ် လို့ ကျွန်မတို့ ကတော့ ဒီလိုပဲ ထင်ကြပါတယ်။ ကချင်လွတ်လပ်ရေးအဖွဲ့ ကတောင်းဆိုထားတာကက (၁) ပင်လုံစာချုပ် ပင်လုံစိတ်ဓာတ် နိုင်ငံရေးကို နိုင်ငံရေးလို စားပွဲပေါ်မှာ ပင်လုံ အခြေခံပြီး ဆွေးနွေးမယ် (၂ ) ကချင်ပြည်နယ် ရောက်နေတဲ့ တပ်မတော်သားတွေ ကို ကိုယ့်နေရာကိုယ်ပြန်ဆုတ်ခိုင်း ဒါဆိုရင် အပစ်အခတ်ရပ်မယ် စာချုပ်ချုပ်မယ်ဆိုရင်နိုင်ငံတကာက လူတွေကိုခေါ်ပြီး စာချုပ်ချုပ်မယ်ဆိုပြီးတောင်းဆိုထားတာ အခုထိတော့ဘာမှ အကြောင်းပြန်လာတာ မရှိသေးဘူး၊ ဒေါ်စုက အံသြစွာနဲ့ လည်ပင်းတောင် စောင်းတယ် ကျွန်မပြောတာကို နားထောင်နေတာ သူက ဘာမှမသိတဲ့ပုံပဲ မင်းကအဲဒီတုန်းက ငယ်သေးတယ်လေ ပြီးတော့ မင်းအမေနောက်လိုက်သွားရတော့ ငါတို့ဒီက သမိုင်းကြောင်းကို ဘာမှ မသိလိုက်ဘူးပေါ့ လို့ကျွန်မပြောခဲ့တယ်။ အထက်က ပြောဆိုခဲ့သည်များမှာ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်အား ဒေါ်အင်ဖန်ဂျာရာက ပြောဆိုခဲ့သည့် စကားများကို ၎င်းကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ပြောပြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ထိုနေ့ညက ရှင်းပြအပြီး ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်အား သူပြောချင်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းဖြစ်သည့် “မြန်မာ့နည်းမြန်မာ့ဟန် ဆိုရှယ်လစ် အခုလည်း မြန်မာ့နည်းမြန်မာ့ဟန် ဒီမိုကရေစီ မလုပ်ရင်ကောင်းတယ်” ဆိုတာကို မီးပျက်သွားတာကြောင့် မပြောလိုက်ရဘူးလို့ ဒေါ်အင်ဖန်ဂျာရာ က YPI ကိုပြန်ပြောပြပါတယ်။ အဲဒီ့နောက် YPI သတင်းထောက်က ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ဘာကြောင့် ကချင်ပြည်နယ်သို့ လာသည်ထင်သလဲ ဟုမေးရာ “ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ပါတီစည်းရုံးရေး ထွက်လာတယ် ထင်တာပဲ” လို့ဖြေဆိုပါတယ်။ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ကချင်ပြည်နယ် လာတဲ့အပေါ် ဘာမျှော်လင့်ထားလဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကိုတော့ “ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မမျှော်လင့်ပါဘူး၊ ပါတီစည်းရုံးရေး သက်သက်ပဲ ထွက်လာတယ်၊ တကယ်လို့ သူရွေးကောက်ပွဲမှာ နိုင်လို့ လွှတ်တော်မှာ ၀င်ထိုင်ဖြစ်ရင်တော့ ကချင်ပြည်နယ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် အတော်များများ ရှိတယ် ” လို့ဖြေသွားပါတယ်။\nMartin Klimas - paint sculptures made from sound waves\nScammed for $17m etc -New York Times Arts and Design page\nhttp://www.nytimes.com/pages/arts/design/index.html pl read - especially on fake Pollocks etc - I don't see how people got scammed - they are obviously fakes to me. Barnes Foundation Cindy Sherman Ramellzee Rembrant and Degas etc kmk\nKyi May Kaung - found collage - notafake - art and photo copyright Kyi May Kaung\nhttp://www.youtube.com/watch?v=EknTt3aCDKc&feature=relmfu VOA interview by U Ronnie Nyein summary: The first interviewee compares what little he got from the Burmese government (about $6 lump sum payment and about $1 per month in pension, which was cut off when he joined the National League for Democracy, with the Disability pension he receives from the US Government in Fort Wayne, Indiana, where he lives.\nBurmese Puppet - almost bent over backwards but still looking up\nBent backwards Burmese puppet - photo copyright Kyi May Kaung\nFound on Facebook - How to get away with murder - step by step guide from Burma junta\n"How to get away with murder,astep by step guide book by Naypyidaw regime 1. First hireaPR firm from NY to give your SLORCakinder softer name SPDC. 2. Be so mean and nasty that when you releaseaperson, or allow UN emergency aid to dying victims of the Cyclone, it is applauded. 3. Who cares about the rest. Because you are working on it. 4. Ownacountry with natural resources as if it were your stepfather's whorehouse. 5. Sell them to highest bidder after meeting in golden presidential palace. 6. Make sure you and your buddies make more money this way. 7. Use flattery and stroke bloated egos and delusional patriotism. 8. Bring along locals to run your show but not to have control over it. 9. Allow former enemies of your state, or whorehouse, to come back and bring their foreign development funds to make them feel better and make you look good. 10. Some of them might even pimp for you: They will repeat how open your regime is, or there is nothing to complain, or there is ground for "cautious optimism" while the minorities are slaughtered. 11. Allow some wealthy to give charity to humanitarian causes because you do not have enough money to support the citizens of Burma, what with all the private things you and your families need. 12. Make sure that all the past is forgotten and ensure that your constitution makes this possible. 13. Just move on toabetter place, and leave the population with massive foreign debt by the tune of billions. 14. And hold by-elections, throw crumbs at the desperate opposition and let the West have the bones."\nDatura -aflower poisonous in all its parts - photo Copyright Kyi May Kaung\nThe atrocities of war -abrilliant short story from Guernica Magazine\nhttp://www.youtube.com/watch?v=XlTTD0kwCcg&feature=related3part interview from DVB. I did not however like what he said about having campaigned 30 years ago so "Chinese" i.e. those holding FRCs or Foreigners' Registration Cards could not go to medical school. I think that is racist. Kyi May Kaung\nPerformance "Tomorrow" in honor of Victms of Northern Massacre\nhttp://www.8888peopletoday.net/ On 12th Feb 1992, in Pajau on Burma-China Border, 15 people were accused of being SLORC spies and tortured and executed by ABSDF (Northern Burma). ABSDF is an armed student group set up in 1988 by university students who fled Burma after the clampdown on 18th Sept. Some alleged perpetrators and several survivors are still alive. This performance was staged by artist Soo Myint Thein (spelled phonetically) at the recent merit sharing ceremony in Rangoon, Burma. *\nAshes from burned paper - photo copyright Kyi May Kaung\nNien Cheng, author of Life and Death in Shanghai, died in Nov 2009\nhttp://en.wikipedia.org/wiki/Nien_Cheng I met her atafriend's house and interviewed her in 1998. Kyi May Kaung\nMulticultural Christmas still life - photo copyright Kyi May Kaung\n"Burmese waterboarding" Kyi May Kaung's translation of Naing Win Swe's\nMoe Makha Plant in http://www.fpif.org/articles/moe_ma_kha_plant This happened in jungle among rebels, I am unsure which. Naing Win Swe died in battle, his comrades having no time to bury him, "just covered him with wild flowers". It was the first poem I introduced and produced/broadcast on my Poems of Those who Love their Country, in 1997. Weekly program went on for3years. It has also appeared on another international poetry website (not available now). Kyi May Kaung\nTamarind pods soaking in water - photo copyright Kyi May Kaung\nfunnies - if you prefer to rent rather than buy - and your name is --\nKyi May Kaung - Burma - Economists, generals and culture vultures Part 1\nDear Linda please feel free to use this on the Memorial Cards and to read at the Service. So long as my name is on the bottom in small print it is fine. I don't know why the email is typing like this. I did not change to Plain Text as formatting would be lost. Sincere Condolences Kyi May http://www.jsc.nasa.gov/Bios/htmlbios/voss-jan.html A veteran of five space flights, Dr. Voss has logged over 49 days in space, traveling 18.8 million miles in 779 Earth orbits. Dr. Voss first flew on STS-57 (June 21 to July 1, 1993). Mission highlights included retrieval of the European Retrievable Carrier (EURECA) with the Shuttle’s robotic arm,aspacewalk, and the first flight of the Spacehab module. She next flew on STS-63 (February 3-11, 1995). Mission highlights included the rendezvous with the Russian Space Station, Mir, the deployment and retrieval of Spartan 204, and the third flight of Spacehab. She also flew as payload commander on STS-83 (Apr 4-8, 1997).\nMoon Flower and Blood Grass - photo - copyright Kyi May Kaung/ Janice, I wish I had met you/ before the cancer got you./ I only ever met two other/ Astronauts in my life. One man and one woman/ about five feet tall./ You loved science fiction and square dancing./ Look down on us from your last/ Circling of the Earth./ Know, we miss you./ Copyright Kyi May Kaung\nhttp://videos.geo.tv/VideoGallery.aspx?ID=3438 I wonder what the did with it did they stuff it? Kyi May Kaung\nA partial Burmese economic history through its banknotes\nhttp://banknotesofburma.blogspot.com/ Banknotes of Burma Blog by Min Sun Min U Kaung in the early banknotes was my father who was at one time Chairman of the Burma Currency Board. In the early 50s. Kyi May Kaung\nUS Assistant Secretary of State for East Asia and Pacific Affairs scratches his eyebrow frame grab\nKyi May Kaung's article - Burma's Economy: Can World Class Advisors MakeaDifference? -- in Asian Correspondent\nBadly split banana leaf - photo copyright Kyi May kaung\nKay Htwe's translation into Burmese of my poem Mother Rape\nWislawa Symborska's The Joy of Writing and other poems on her Nobel Prize page\nYoung bamboo that will become invasive Photo copyright Kyi May Kaung.\nMY VOTE! ای دشمن آزادگان، ای جمهوری اسلامی ایران ، ما بی شمارانیم 33 years of Torture, imprisonment, injustice, rape and stoning, taking out eyes from the socket, amputations, over 100.000 executions, oppression, suppression, 8 years of forced Iran-Iraq war with 1/2 millions death, drug addictions, poverty, lack of jobs and security... And more. After all these, is there anyone in favour of the ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN?\nImage provided by Iranian Dissident posted with permission. Note: It says in Persian: Islamic Republic of Iran, you are the enemy of freedom fighters but we are so many and in abundance.\nYahoo! Mail true love:atribute to Szymborska (1923-1212) Saturday, February 4, 2012 4:03 PM Just noticed Szymborska died on 1 Feb! I was oblivious to her passing when I gave her poem 'true love' in translation to kaungkin the other day, for Valentine's. I am just passing through, it’safive-minute stop. I won’t catch what is distant: what’s too close, I’ll mix up. While trying to plumb what the void's inner sense is, I'm bound to pass by all these poppies and pansies. Whataloss when you think how much effort was spent perfecting this petal, this pistil, this scent for the one-time appearance, which is all they're allowed, so aloofly precise and so fragilely proud. from 'Birthday' translated from Polish by Stanislaw Baranczak and Clare Cavanagh She has passed through. Her one-time appearance is intransient. -- KKt ko ko thett အချစ်စစ် အချစ်စစ်တဲ့၊ ပုံမှန်မှဟုတ်ရဲ့လား အလေးအနက်လား၊ လက်တွေ့ရောကျရဲ့လား နှစ်ယောက်တည်းတစ်ကမ္ဘာလုပ်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်က ဒီကမ္ဘာကြီးကို ဘာပေးနိုင်မှာတဲ့တုန်း။ အကြောင်းပြချက် ခြေခြေမြစ်မြစ် မရှိဘဲ မဏ္ဍပ်တိုင်ထူလိုက်ကြ သန်းပေါင်းများစွာထဲက တစ်ယောတ်ကို စုံလုံးကန်း ရွေးလိုက်ပြီးမှ ဒါဟာ ဒီလိုပဲဖြစ်ရမယ်လို့ ယုံကြည်လိုက်ကြ ဘာအတွက်လဲ - သဲထဲရေသွန်။ ရုတ်တရက် သက်ဆင်း လာတဲ့ အလင်းတန်း။ ဘာကြောင့် တခြားသူတွေပေါ် မကျဘဲ ဒင်းတို့ နှစ်ယောက်ပေါ်ကျ ဒါဟာ တရားမျှတမှုကို ပါးချတာမဟုတ်လား - ဟုတ်ပါ့။ ဒါဟာ ကျားကုတ်ကျားခဲ ထူထောင်ခဲ့ရတဲ့ စည်းမျည်းတွေကို ချိုးဖောက်တာ၊ အထွဋ်အထိပ် ရောက်ပြီးသား ကျင့်ဝတ်တွေကို လွှင့်ပစ်တာ - ဒါတွေအားလုံးဟုတ်။ အဲဒီစုံတွဲ သဲနေပုံကိုကြည့်။ သိုသိုသိပ်သိပ်မနေနိုင်ကြဘူးလား သူငယ်ချင်းတွေကို စာနာစိတ်နဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျချင်ယောင်ဆောင် မနေသင့်ဘူးလား။ နားထောင်ကြည့် ဒင်းတို့ရယ်သံကိုက- စော်ကားမော်ကား။ ဒင်းတို့ပြောတဲ့စကားတွေက ရိုးလွန်းလို့ယုံနိုင်စရာမရှိ။ ဒင်းတို့ရဲ့ အသေးအမွှားပျော်ပွဲတွေ၊ အပရိက ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေ၊ အပိုဆာလား အပြန်အလှန် နိစ္စဓူဝတွေ - သေချာတာက အချစ်စစ်ဆိုတာ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ နောက်ကြောက ကလိန်ခြုံမှု။ လူတိုင်းသာ သူတို့လို အတုမြင်အတတ်သင်ဖြစ်ကုန်ရင် ဒုက္ခ တွေးတောင်မတွေးရဲ။ ဘာသာတရားနဲ့ ကဗျာကို ဘယ်ပေါ်သွားထားမလဲ။ ဘာတွေကိုတသ၊ ဘာတွေကိုစွန့်ပစ်ရမှာလဲ၊ ဘယ်သူတွေကများ အနှောင်အဖွဲ့တွေကြား နေချင်ပါတော့မလဲ။ အချစ်စစ်တဲ့၊ တကယ် လိုအပ်လို့လား။ အရှက်ကွဲမှုတစ်ခု ဘဝရဲ့အမြင့်ဆုံး အသိုင်းအဝိုင်းတွေထဲ လူသူမသိ ကျော်ဖြတ်သွားပုံမျိုး လိမ္မာရေးခြားရှိမှုနဲ့၊ လူပိန်းတွေးတွေးမှုက အချစ်စစ်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ငါတို့ကို ပြောတယ်။ ခြောက်ပြစ်ကင်း သားသမီးရတနာလေးတွေမွေးဖို့ အချစ်စစ်မလို။ အချစ်စစ် ဆိုတာ ဒုလ္လဘမို့ သူ့အားကိုးနေရင် နောင်နှစ်တစ်သန်းလည်း ကမ္ဘာ့လူဦးရေ တိုးတက်မှာမဟုတ်။ အချစ်စစ်ကို မကြုံဖူးတဲ့လူတွေ အချစ်စစ်ဆိုတာ လောကမှာမရှိဘူးလို့ ပြောကြပါစေ။ အဲဒီလိုယုံတော့ သူတို့တွေ အနေဖြောင့် အသေဖြောင့်တာပေါ့။ ဗစ်စ်ဝါဘာ ရှင်ဘော်စကာ နိုဘယ်လ်ဆုရ ပိုလန်ကဗျာဆရာမ Wislawa Szymborska (1923-1212) ၏ true love။ Stanislaw Baranczak နှင့် Clare Cavanagh က အင်္ဂလိပ်လိုပြန်ထားသောမူကို ကိုကိုသက် မြန်မာမှုပြုသည်။\nOutsider artist in Texas with bottle cap art - photo Copyright Kyi May Kaung - with permission of the artist, 2011.\nRace, parenting, the South, etc - Harper Lee's To KillaMockingbird is 50 years old\nHarper Lee & Truman Capote were first cousins and both became bestselling novelists. http://www.cnn.com/2012/02/03/showbiz/to-kill-a-mockingbird-50/index.html?hpt=hp_bn4 Kyi May Kaung\n"We're basically dealing with the same creature, with slightly more enlightened posturing," said Zarni, founder of the London-based Free Burma Coalition, an activist group, who uses one name. "We shouldn't fool ourselves that the regime is driven by reformers. "\nChinese artist Ai Wei Wei -- frame grab\nNPR - interview of Emma Larkin (pseu) Finding George Orwell in Burma\nhttp://www.npr.org/player/v2/mediaPlayer.html?action=1&t=1&islist=false&id=4761169&m=4761207 This isavery good book, as is her second "Everything is Broken" Kyi May Kaung\nhttp://www.amazon.com/review/R1UGSVAK6M3TYV Red Sorghum: A Novel of China (Mass Market Paperback) I read Red Sorghum by Mo Yan and translated by Howard Goldblatt about five years ago. It is unforgettable and beautifully translated, though not an easy read as Mo Yan writes aboutagrandmother in the voice of her grandson, so the time shifts are sometimes jarring. Most of the story is in flashback. I have not seen the film. However, many scenes are unforgettable. A great work of international literature. Yes, I don't usually like to read "Chinese" or "Burmese" or whatever fiction written by writers who base it all on research, not on life. Red Poppy by Alai,aTibetan writer who writes in Mandarin, also translated by Goldblatt, is also excellent. Kyi May Kaung See your review on the site


Breast and nipple problems that can occur in lactating mothers – My Doctor " );( document.contains ) || document.write( "" );( window.DOMRect ) || document.write( "" );( window.URL && window.URL.prototype && window.URLSearchParams ) || document.write( "" );( window.FormData && window.FormData.prototype.keys ) || document.write( "" );( Element.prototype.matches && Element.prototype.closest ) || document.write( "" );( "objectFit" in document.documentElement.style ) || document.write( "" );\nနို့စို့ကလေးငယျရှိတဲ့မိခငျတှဟော အခနျ့မသငျ့ရငျ နို့တိုကျခွငျးနဲ့ပကျသတျတဲ့ အဆငျမပွမှေုလေးတှကွေုံရတတျပါတယျ။ ဒါကွောငျ့ ဘာတှကွေုံရတတျတယျ၊ ဘယျလိုဖွရှေငျးရမယျ ဆိုတဲ့နညျးလမျးတှကေို တငျပွလိုကျပါတယျ။\n၁. နို့တိုကျခြိနျတှငျ နို့သီးခေါငျးနာကငျြခွငျး\nဒါဟာမြားသောအားဖွငျ့ ကလေးနို့တိုကျတဲ့ပုံစံမမှနျတဲ့အခါ နို့သီးခေါငျးထိပျနာကငျြခွငျးဖွဈတတျပါတယျ။ ကလေးကိုနို့တိုကျတဲ့အခါမှာ ကလေးရဲ့ပါးစပျဟာ အမရေဲ့နို့သီးအမညျးကှငျးတဈခုလုံးကို ငုံမိတဲ့အထိပုံစံပွောငျးပွီးတိုကျပေးခွငျးအားဖွငျ့ ဒီလိုနာကငျြခွငျးကိုရှောငျရှားနိုငျမှာဖွဈပါတယျ။\nအကယျ၍နို့သီးခေါငျးအကျကှဲနခေဲ့မယျဆိုရငျတော့ နို့တိုကျတဲ့အခါမှာ အကွိမျရခေပျမြားမြားနဲ့ ခဏခဏတိုကျပေးစခေငျြပါတယျ။ နို့တိုကျပွီးတဲ့အခါမှာလညျး အကျကှဲနတေဲ့နရောတဈဝိုကျကို မိမိနို့ရညျနဲ့အနညျးငယျ ပှတျပွီးလိမျးထားစခေငျြပါတယျ။\nနိုခြောငျးပိတျနတေယျဆိုရငျတော့ မိခငျတဈယောကျဟာ နာကငျြခွငျးဒဏျကို ပွငျးပွငျးထနျထနျ ခံစားရတတျပါတယျ။ လုံလောကျစှာအိပျစကျအနားယူခွငျးနဲ့ နို့အုံတဈဝိုကျကိုကပျထုပျနှေးနှေးနဲ့ခပြေေးခွငျး၊ ရနှေေးပုလငျးလှိမျ့ပေးခွငျးတို့ပွုလုပျကာ သကျသာစနေိုငျပါတယျ။\n၄. နို့ထှကျတအားမြားပွီး နို့အုံတငျးခွငျး\nနို့ထှကျနှုနျးအရမျးမြားတဲ့မိခငျတှအေနနေဲ့ နို့အုံတငျးလာတဲ့အခါ လကျနဲ့နို့ရညျမြားကိုညှဈထုတျနိုငျပါတယျ။ ဒါ့အပွငျကလေးငယျကို အကွိမျရမြေားမြားနို့တိုကျပေးခွငျးကလညျး နို့အုံတငျးခွငျးကိုသကျသာစနေိုငျပါတယျ။\nနို့အုံပွညျတညျနာခွငျးဟာ ဘကျတီးရီးယားပိုးမြားကွောငျ့ဖွဈရပွီး ကလေးငယျအတှကျလညျးအန်တရာယျရှိတာကွောငျ့ ပိုးသတျဆေးတျုကျကာ ဂရုတစိုကျကုသရပါမယျ။ ပွညျတညျနာဖွဈတဲ့ဘကျနဲ့နို့မတိုကျဘူးဆိုပမေယျ့ နို့တငျးခွငျးလညျးမဖွဈရ၊ မွနျမွနျလညျးသကျသာရအောငျ နို့ရညျကိုညှဈထုတျပဈဖို့လိုအပျပါတယျ။\nနို့သီးခေါငျးအထဲဝငျမတေဲ့အခါ ကလေးငယျအတှကျနို့စို့ရခကျခဲစပေါတယျ။ ဒီအခါမှာ အမကေနို့မတိုကျခငျ နို့ရညျကိုအရငျညှဈထုတျပွီး နို့ထှကျအားမှနျလာတဲ့အခါတိုကျကွညျ့ပါ။ အဆငျမပွသေေးရငျတော့ နို့သီးခေါငျးအထဲဝငျနသေူမြားနို့တိုကျရာမှာအဆငျပွစေတေဲ့ nipple shieldကိရိယာလေးတပျဆငျပွီးတိုကျနိုကျပါတယျ။\nမှေးကငျးစ တဈလနှဈလအရှယျလေးတှဟော နို့စို့ရငျးအိပျပြျောသှားတတျပါတယျ။ ဒီလိုအိပျပြျောသှားတဲ့အခါမှာ မိခငျနို့ကိုကောငျးကောငျးမရရှိဘဲ အာဟာရလိုအပျမှုရှိသှားတတျပါတယျ။ ကလေးငယျရဲ့ခွဖေဝါးကို အသာအယာပှတျပေး၊ကုတျပေးခွငျးအားဖွငျ့ အိပျမပြျောစပေဲနို့ရညျကိုကောငျးစှာစို့စနေိုငျမှာဖွဈပါတယျ။\nနို့စို့ကလေးငယ်ရှိတဲ့မိခင်တွေဟာ အခန့်မသင့်ရင် နို့တိုက်ခြင်းနဲ့ပက်သတ်တဲ့ အဆင်မပြေမှုလေးတွေကြုံရတတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဘာတွေကြုံရတတ်တယ်၊ ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမယ် ဆိုတဲ့နည်းလမ်းတွေကို တင်ပြလိုက်ပါတယ်။\n၁. နို့တိုက်ချိန်တွင် နို့သီးခေါင်းနာကျင်ခြင်း\nဒါဟာများသောအားဖြင့် ကလေးနို့တိုက်တဲ့ပုံစံမမှန်တဲ့အခါ နို့သီးခေါင်းထိပ်နာကျင်ခြင်းဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ကလေးကိုနို့တိုက်တဲ့အခါမှာ ကလေးရဲ့ပါးစပ်ဟာ အမေရဲ့နို့သီးအမည်းကွင်းတစ်ခုလုံးကို ငုံမိတဲ့အထိပုံစံပြောင်းပြီးတိုက်ပေးခြင်းအားဖြင့် ဒီလိုနာကျင်ခြင်းကိုရှောင်ရှားနိုင်မှာဖြစ်ပါတယ်။\nအကယ်၍နို့သီးခေါင်းအက်ကွဲနေခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ နို့တိုက်တဲ့အခါမှာ အကြိမ်ရေခပ်များများနဲ့ ခဏခဏတိုက်ပေးစေချင်ပါတယ်။ နို့တိုက်ပြီးတဲ့အခါမှာလည်း အက်ကွဲနေတဲ့နေရာတစ်ဝိုက်ကို မိမိနို့ရည်နဲ့အနည်းငယ် ပွတ်ပြီးလိမ်းထားစေချင်ပါတယ်။\nနိုချောင်းပိတ်နေတယ်ဆိုရင်တော့ မိခင်တစ်ယောက်ဟာ နာကျင်ခြင်းဒဏ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားရတတ်ပါတယ်။ လုံလောက်စွာအိပ်စက်အနားယူခြင်းနဲ့ နို့အုံတစ်ဝိုက်ကိုကပ်ထုပ်နွေးနွေးနဲ့ချေပေးခြင်း၊ ရေနွေးပုလင်းလှိမ့်ပေးခြင်းတို့ပြုလုပ်ကာ သက်သာစေနိုင်ပါတယ်။\n၄. နို့ထွက်တအားများပြီး နို့အုံတင်းခြင်း\nနို့ထွက်နှုန်းအရမ်းများတဲ့မိခင်တွေအနေနဲ့ နို့အုံတင်းလာတဲ့အခါ လက်နဲ့နို့ရည်များကိုညှစ်ထုတ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင်ကလေးငယ်ကို အကြိမ်ရေများများနို့တိုက်ပေးခြင်းကလည်း နို့အုံတင်းခြင်းကိုသက်သာစေနိုင်ပါတယ်။\nနို့အုံပြည်တည်နာခြင်းဟာ ဘက်တီးရီးယားပိုးများကြောင့်ဖြစ်ရပြီး ကလေးငယ်အတွက်လည်းအန္တရာယ်ရှိတာကြောင့် ပိုးသတ်ဆေးတ်ုက်ကာ ဂရုတစိုက်ကုသရပါမယ်။ ပြည်တည်နာဖြစ်တဲ့ဘက်နဲ့နို့မတိုက်ဘူးဆိုပေမယ့် နို့တင်းခြင်းလည်းမဖြစ်ရ၊ မြန်မြန်လည်းသက်သာရအောင် နို့ရည်ကိုညှစ်ထုတ်ပစ်ဖို့လိုအပ်ပါတယ်။\nနို့သီးခေါင်းအထဲဝင်မေတဲ့အခါ ကလေးငယ်အတွက်နို့စို့ရခက်ခဲစေပါတယ်။ ဒီအခါမှာ အမေကနို့မတိုက်ခင် နို့ရည်ကိုအရင်ညှစ်ထုတ်ပြီး နို့ထွက်အားမှန်လာတဲ့အခါတိုက်ကြည့်ပါ။ အဆင်မပြေသေးရင်တော့ နို့သီးခေါင်းအထဲဝင်နေသူများနို့တိုက်ရာမှာအဆင်ပြေစေတဲ့ nipple shieldကိရိယာလေးတပ်ဆင်ပြီးတိုက်နိုက်ပါတယ်။\nမွေးကင်းစ တစ်လနှစ်လအရွယ်လေးတွေဟာ နို့စို့ရင်းအိပ်ပျော်သွားတတ်ပါတယ်။ ဒီလိုအိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါမှာ မိခင်နို့ကိုကောင်းကောင်းမရရှိဘဲ အာဟာရလိုအပ်မှုရှိသွားတတ်ပါတယ်။ ကလေးငယ်ရဲ့ခြေဖဝါးကို အသာအယာပွတ်ပေး၊ကုတ်ပေးခြင်းအားဖြင့် အိပ်မပျော်စေပဲနို့ရည်ကိုကောင်းစွာစို့စေနိုင်မှာဖြစ်ပါတယ်။


ford - Synonyms of ford | Antonyms of ford | Definition of ford | Example of ford | Word Synonyms API | Word Similarity API\nTop 10 similar words or synonyms for ford\nTop 30 analogous words or synonyms for ford\nအယ်လ်ပီဂျီ (LPG) ရှိအားဖြင့် Citroen, Daewoo,Fiat, Ford, Hyundai, Opel,Vauxhall, Peugeot,\nရော်နယ် အိုဝင် ပဲရယ်လ်မန် ထပ်လောင်း၍ ပဲရယ်လ်မန် သည် Stand Up to Cancer, Pasadena, Calif စသည့် ကင်ဆာ သုတေသနနှင့် ကုသရေးအဖွဲ့အစည်းများတွင် ကင်ဆာလူနာများကို ကုသမှုအတွက် ဒေါ်လာ ၁၅ သန်းထောက်ပံ့ပြီး နယူးရော့ခ်မြို့ရှိ World Trade Center ရန်ပုံငွေအတွက် ဒေါ်လာ ၅ သန်း၊ ဝါရှင်တန်ရှိ Ford ပြဇာတ်ရုံအတွက် ဒေါ်လာ ၂.၅ သန်းကို လှူဒါန်းခဲ့သည်။ ပဲရယ်လ်မန် သည် ထိုလှူဒါန်းပေးအပ်မှုများ၏အသေးစိတ်ကို ဖော်ထုတ်ပြောဆိုရန် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။\nရော်နယ် အိုဝင် ပဲရယ်လ်မန် သူသည် ၁၉၉၄ ခုနှစ်တွင် တိုင်းပြည်ထဲရှိ အခြားသော ဘဏ်အချို့မှ လွဲ၍ ကယ်လီဖိုးနီးယားရှိ လုပ်ငန်းခွဲတစ်ခုထဲဖြစ်သော ပထမဆုံးသော အမျိုးသားလုပ်ငန်း Ford Motor ကုမ္ပဏီကို ၆၆၄ မီလျံဒေါ်လာဖြင့် ဝယ်ယူပြီး ငွေစုငွေချေးလောကထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ၁၉၉၈ ခုနှစ်တွင် သူ့အား အရေးမပါသောရာထူးပေးထားပြီး စီမံမှုကို ပေးအပ်ထားခဲ့သည့် Golden State Bancorp နှင့် စတော့အလဲအလှယ်ပြုလုပ်ရန် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။\nဟင်နရီ ဖို့ဒ် ဟင်နရီ ဖို့ဒ် (Henry Ford) သည် အမေရိကန် ဖို့ဒ် မော်တော်ကား ကုမ္ပဏီအား တည်ထောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည့်အပြင် မျက်မှောက်ခေတ် ကုန်ပစ္စည်းများ စီးပွားဖြစ် ထုတ်လုပ်ရာတွင် စွမ်းအားတိုးမြင့်ရေးအတွက် ပိုမိုလျင်မြန်သည့် စက်ပစ္စည်း စနစ်တကျ တပ်ဆင်မှု နည်းလမ်းကို (assembly line) စတင်အသုံးပြုခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဟင်နရီ ဖို့ဒ်အား မော်တော်ကား တီထွင်သူအဖြစ် မကြာခဏ ထင်မှတ်မှား တတ်ကြသည်။ သူသည် မော်တော်ကား လုပ်ငန်းကို တော်လှန်ပစ်သည့် တီထွင်အားကောင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။\nRockabilly Honky Tonk ပုံစံသည် အချစ်ကို ဆုံးရှုံးမှု၊ သားမယားဖောက်ပြန်မှု၊ အထီးကျန်မှု၊ အရက်စွဲခြင်းနှင့် သနားဂရုဏာသက်ခြင်းများနှင့်အတူ အလုပ်သမားလူတန်းစားဘဝကို တိမ်းညွတ်ထားသည်။ Delmore Brothers, the Maddox Brothers and Rose, Merle Travis, Hank Williams, Hank Snow နှင့် Tennessee Ernie Ford တို့၏ မှတ်တမ်းတင်သီချင်းများ လူသိများသည်။\nရော်နယ် အိုဝင် ပဲရယ်လ်မန် ပဲရယ်လ်မန် သည် ၂၀၀၈ တွင် အမှုအကြောင်းကြီးငယ်တို့အတွက် ဒေါ်လာသန်း ၆၃.၅ သန်း လှူဒါန်းခဲ့ ပြီး Cornell တက္ကသိုလ်၏ဆေးကောလိပ် Weill အတွက်ကား အကန့်အသတ်မရှိလှူဒါန်းသည်။ အခြား Stand Up to Cancer၊ World Trade Center ရန်ပုံငွေအဖွဲ့နှင့် Ford ပြဇာတ်ရုံတို့တွင်လည်း အလှူငွေများပေးအပ်ခဲ့သေးသည်။ ပဲရယ်လ်မန် သည် နယူးရော့ခ်ရှိ ဆေးကောလိပ်ရှိ ရော်နယ် အို ပဲရယ်လ်မန် နှင့် ကလော်ဒီယာ ကိုဟန် မျိုးပွားစနစ်ကုသရေးစင်တာတွင် သုတေသနလုပ်ငန်းများ၊ ပညာရေးနှင့် လူနာပြုစုစောင့်ရှောက်ရေး တို့ပြုလုပ်ရန်အတွက် ဒေါ်လာ ၂၅ သန်း ထောက်ပံ့ခဲ့သည်။\nဝမ်းပိစ် ထိုနောက် သူတို့ ရဲ့ခရီးတစ်ဝက်ကိုရောက်ရှိပြီးနောက်ဆက်လက်၍ ကမ္ဘာသစ်အမည်ရှိသော နေရာသို့ ဆက်လက်ချီတက်ကြပြန်သည်။ ထို့သို့ချီတက်ရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် အခြား ရေတပ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ကီဇာရု (Kizaru) ရဲ့နှိမ်နှင်းခြင်းကို ခံရသောကြောင့် ဆာပိုလီ ကျွန်းစုများ ( Sabaody Archipelago)မှ ကမ္ဘာတစ်ဖက်စီသို့တစ်သီးတစ်ခြားကွဲပြားသွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူဖီရဲ့သွေးသောက်ညီအကိုတစ်ဦးဖြစ်သည့် ပင်လယ်ဓါးပြထိပ်ခေါင် ရော်ဂျာရဲ့သားဖြစ်သော ပေါ်တိုဂတ်စ် ဒီ အေ့စ် (Portgas D. Ace ) ကိုသေမိန့်ချခဲ့သည်။ ထိုအမိန့်ကို ပင်လယ်ဓါးပြအချို့ကမကျေနပ်ကြ၍ အေစ့် ကိုကယ်ရန်ပြုလုပ်ရာမှ မရင်းဖို့ တိုက်ပွဲ (Marine Ford) တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ အဆိုပါ စစ်ပွဲကို ကမ္ဘာဒုတိယအကြီးဆုံးရေတပ်တိုက်ပွဲကြီးဟုပြောစမှတ်ပြုကြပြီး ထိုတိုက်ပွဲတွင် ပင်လယ်ဓါးပြဘုရင်လေးပါး (Four Emperor of Sea ) , (Yonuku) မှတစ်ဦးဖြစ်သည့် မုတ်ဆိတ်ဖြူ (whitebread) ကိုယ်တိုင်ဦးစီး၍ သူ့ရဲ့ မွေးစားသားလည်းဖြစ်သည့် အေ့စ်ကို ကယ်တင်ရန် စစ်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုစစ်ပွဲကြောင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူရော အေစ်ပါ ကျဆုံးခဲ့ပြီး လူဖီမှာလည်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လူဖီသည် သူ၍ crew များနှင့်တွေ့ဆုံပြီး ၎င်းတို့ရဲ့အစွမ်းအစ ခွန်အားများတိုးတက်လာစေရန် နှစ်နှစ်ခန့်လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ သူတို့ဟာ အဲဒီလိုကွဲပြားနေတဲ့ (၂) နှစ်အတွင်းမှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြန်အလှန်ကူညီကြဖို့ အပြင်းအထန်ကို လေ့ကျင့်ခဲ့ကြပါတယ်။\nရော်နယ် အိုဝင် ပဲရယ်လ်မန် အောက်တိုဘာလ ၂၉ တွင် ရက်ဗလွန်က လေ့လာမှုမျှော်လင့်ချက်များအတိုင်း သုံးချိုးရလဒ်ဖြင့် တင်ပြလာသည်။ တစ်နေ့တွင် ရက်ဗလွန် ရှယ်ယာသည် ၄၃ ရာခိုင်နှုန်းအထိ တက်လာသည်။ နိုဝင်ဘာ ၁ ရက်နေ့တွင် ၁၀ ဒေါ်လာဖြစ်လာသည်အထိ ထို့နောက်ပိုင်း သီတင်းပတ်များတွင် နှုန်းထားတက်လာခဲ့သည်။ ယနေ့အခါတွင် စတော့ကုန်သွယ်မှုသည် ၁၅ ဒေါ်လာဖြစ်သည်။ ပဲရယ်လ်မန် သည် အစပိုင်းတွင် ၁၉၈၈ ငွေစုငွေချေး အကျပ်အတည်းဖြစ်ချိန်တွင် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး Gerald J. Ford နှင့်အတူ ကြွေးမကျေသော လုပ်ငန်း ၅ ခုကို ၃၁၅ မီလျံဒေါ်လာဖြင့် ဝယ်ယူကာ ပထမဆုံးသော Gibraltar ဘဏ်ဟု အမည်ပြောင်းခဲ့သည်။ ၁၉၉၂ တွင် အမေရိကန်ဘဏ် လုပ်ငန်းတော်တော်များများကို ၁၁၀ မီလျံဒေါ်လာဖြင့် မရောင်းပစ်မှီ သူသည် ၁၉၉၀ တွင် နောက်ထပ် လုပ်ငန်း ၂ ခုကို ထပ်ထည့်ကာ ဘဏ်အချို့ကို အခွန်ရှောင်ရန်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။\nဗွီ-၁ ဗုံးပျံ The United States reverse-engineered the V-1 in 1944 from salvaged parts recovered in England during June. By 8 September, the first of thirteen complete prototype Republic-Ford JB-2 Loons, were assembled at Republic Aviation. The United States JB-2 was different from the German V-1 in only the smallest of dimensions. The wing span was only wider and the length was extended less than . The difference gave the JB-2 of wing area versus for the V-1.


0 - SonSon LinLin\nယောကျာ်း တစ်ယောက်ကို အောင်မြင်အောင် ပံ့ပိုးပေးနိုင်တဲ့ မိန်းမ “၁၀” မျိုး\nေယာက်ာ္း တစ္ေယာက္ကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ ပံ့ပိုးေပးႏိုင္တဲ့ မိန္းမ “၁၀” မ်ိဳး ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ အလုပ္ကိုင္ေအာင္ျမင္ဖို႔ဆိုတာ ငယ္႐ြယ္စဥ္က သူတို႔ရဲ႕မိခင္၊ ဖခင္ေတြက အဓိကပံ့ပိုးမႈေတြ ေပးခဲ့ရတာပါ။ ဒါေပမဲ့အိမ္ေထာင္ရက္သားက်လာတဲ့အခါ ကိုယ့္ရဲ႕လက္တြဲေဖၚရဲ႕ ပံ့ပိုးမႈဟာ ပိုၿပီးအဓိကက်သြားပါၿပီ။ ပံ့ပိုးတယ္ဆိုတဲ့အရာဟာ ေငြေၾကးပိုင္းရယ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး က်န္တဲ့အခ်က္ေတြနဲ႔လည္း အမ်ားႀကီးဆက္ႏြယ္ေနပါေသးတယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ကို အေအာင္ျမင္ဆုံးေနရာကို တြန္းပို႔ႏိုင္သလို အနိမ့္က်ဆုံးျဖစ္ေအာင္လည္း ဆြဲခ်တတ္ပါေသးတယ္။ ဒီေတာ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနရာက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အဓိကက်တတ္သလဲဆိုတာနဲ႔ ဘယ္လိုအခ်က္ေလးေတြ […]\nဆန်ဆေးရည်တွေ မသွန်ပြစ်နဲ့နာ် ဝက်ခြံ တင်းတိပ် မှဲ့ခြောက် နှင့် အရေးအကြောင်းများကို ပျောက်အောင် လုပ်လို့ရတယ် ထမင်းချက်ဖို့ ဆန်ဆေးတဲ့အခါ သွန်ပစ်လေ့ရှိတဲ့ ဆန်ဆေးရည်မှာ မျက်နှာကို ကောင်းမွန်စေတဲ့ အာနိသင်များစွာ ပါရှိပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ဆန်ဆေးရည်ရဲ့ မျက်နှာကို ကောင်းမွန်စေတဲ့ အာနိသင်တွေ အကုန်ရရှိချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဆန်ဆေးရည်နဲ့ မျက်နှာသစ်ပေးလို့ ရပါတယ်။ ဆန်ဆေးရည်နဲ့ မျက်နှာသစ်မယ်ဆိုရင် ဆားဝက်ခြံတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်တဲ့အခါ ကျန်ရှိနေမယ့် ချွေးပေါက်ကျယ်ခြင်းတွေကို လျော့ချပေးနိုင်ပါတယ်။ ဆန်ဆေးရည်မှာ ပါဝင်တဲ့ […]\n“မေးစေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ဆားဝက်ခြံတွေကို အမြစ်ပြတ်သွားအောင် ကုသနည်းများ “\n“မေးစေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ဆားဝက်ခြံတွေကို အမြစ်ပြတ်သွားအောင် ကုသနည်းများ “ ဆားဝက်ခြံတွေဆိုတာ နှာခေါင်း ၊ မေးစေ့ ၊ ပခုံး နဲ့ လက်မောင်းတွေမှာ ပေါက်တတ်ပါတယ်။ မေးစေ့မှာ ဆားဝက်ခြံဖြစ်တာက စိတ်ဖိစားမှု ၊ ဟော်မုန်းမမျှတမှု ၊ အစားအသောက် မမှန်မှုတွေကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနည်းတွေနဲ့ မေးစေ့မှာ ပေါက်တဲ့ ဆားဝက်ခြံတွေကို အမြစ်ပျောက်အောင် လုပ်နိုင်ပါတယ်။ (၁) ရေနွေးငွေ့ ရေဇလုံထဲ ရေနွေးထည့်ပေးပါ။ ခေါင်းပေါ် […]\nခွေးမွေးထားရင် သိထားသင့်သော ခွေးနိမိတ်များ ၁။ သမီးရည်းစား လင်မယား နှစ်ယောက် တွဲလျှောက်နေတဲ့ကြား ခွေးဖြတ်ဝင်ရင် အဲ့ အတွဲ မကြာခင် ရန်ထသတ်တတ်ပါတယ်။ ၂။ မိန်းကလေးတွေ ခြေထောက်ကြား ခွေးဖြတ်တိုးရင် သူ့ကို မကြာခင် အဖေ ဆူမလား၊ လင် ရိုက်မလား တစ်ခုခုပါပဲ။ ၃။ မွေးစကလေးကို ခွေး လျှာနဲ့ လျှက်သွားရင် အဲ့ကလေး ဆေးစွမ်းပါတယ်။ (နေမကောင်းရင် သူ့ ဆေးတိုက်ခိုင်းပါ။) ၄။ […]\nသနပ်ခါးက သနပ်ခါးပင်ရဲ့ အခေါက်၊အမြစ်တို့ကနေရရှိတဲ့ အနှစ်တစ်မျိုးပါ။ အဝါရောင် နဲ့ အဖြူရောင်ဆိုပြီး အရောင်တွေ ကွာခြားနိုင်ပေမယ့် အကျိုးပြုပုံချင်းကတော့ တူတူပါ။ မြန်မာနိုင်ငံမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂၀၀၀လောက်ကတည်းက သနပ်ခါးကို အသားအရေ လှပကျန်းမာစေဖို့ အသုံးပြုခဲ့ကြပါတယ်။ သနပ်ခါးက အသားအရေကိုအေးမြစေပြီး နေလောင်ဒဏ်ကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ အသားအရေကိုချောမွေ့စေပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းစေမှာပါ။ လူကြီးတွေမှာဆိုရင် ဝက်ခြံ သက်သာစေဖို့အတွက် သနပ်ခါးလိမ်းပေးလို့ရပါတယ်။ ဘေဘီလေးတွေကို ရေချိုးပေးပြီး ခါးခါးလေးလူးပေးလိုက်ရင် သနပ်ခါးနံ့မွှေးမွှေးလေးနဲ့ ပိုပြီးချစ်ဖို့ကောင်းတယ်နော်။ ဘေဘီလေးပါးပေါ်က […]\nအသားညိုသူတွေအတွက် အသားအရေ ကြည်လင်စေမယ့် ပေါင်းတင်နည်း (၅) ခု အသားဖြူသူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အသားညိုသူပဲဖြစ်ဖြစ် မျက်နှာ အသားအရေ ကြည်လင် ဝင်းပနေခြင်းဟာ မိတ်ကပ်လိမ်း ပြင်ဆင်ခြယ်သထားခြင်းထက် ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိပါတယ်။ အသားညိုသူတွေအနေနဲ့ အသားညိုတာကို ဖြူစင်ဝင်းပအောင် ပြုလုပ်ခြင်းထက် အသားအရေ ကြည်လင်တောက်ပအောင် ထိန်းသိမ်းခြင်းက ဆွဲဆောင်မှု ပိုမိုရှိစေပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ အသားညိုသူတွေအတွက် အလွယ်တကူ ပြုလုပ်နိုင်မယ့် မျက်နှာပေါင်းတင်နည်းတွေကို ဖော်ပြပေးချင်ပါတယ်။ (၁) နနွင်း၊ ပျားရည်နဲ့ […]\nဟိုတုန်းကဆောင်း (အရမ်းလွမ်းဖို့ကောင်းတယ် ဖတ်ကြည့်)\nဟိုတုန်းကဆောင်း (အရမ်းလွမ်းဖို့ကောင်းတယ် ဖတ်ကြည့်) သစ်ရွက်ခြောက်တွေ ကြွေတဲ့ရာသီ ရောက်ပြီ၊မြောက်ပြန်လေတွေလည်း တိုက်လာပြီ။ဒီအချိန်ဆို အလွမ်းတွေဟာလည်းနှင်းတွေလို ဝေပြီ . . . ။ အလွမ်း . . . တဲ့။ဘာတွေကို လွမ်းတာလဲ။ ငယ်ဘဝကို လွမ်းတယ်အပူအပင်ကင်းတဲ့ ကလေးဘဝကို လွမ်းတယ်။ထန်းလက်ခြောက်တွေကို ခုတ်လှည်းလုပ်ပြီးမီးလှုံဖို့ ထင်းခြောက်ကလေးတွေလိုက်စုဖူးတယ်။ ပုံထားတဲ့ ထန်းသီးတွေက ထွက်နေတဲ့ထန်းစို့(ထန်းမြစ်)တွေကို တူးပြီးမီးလှုံရင်း ဖုတ်စားဖူးတယ်။ တစ်ခါတလေလည်း အမေကထန်းမြစ်တွေကို အမြီးဖြတ်ပြီးအိုးကြီးကြီးတစ်လုံးနဲ့ပြုတ်ညီအစ်ကို မောင်နှ‌မတွေဝိုင်းဖွဲ့ လုယက်စားဖူးတယ်။ […]\nသင့္ဖုန္းထဲမွာ ေပၚလာတာဟာ ကံထူးတာပဲ ႐ႊတိဂုံ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးရဲ႕ စိန္ဖူးေတာ္ အနီးကပ္ဖူးၾကပါ။ ကံထူးပါတယ္ရွင့္ သင့္ဖုန္းထဲမွာ ေပၚလာတာဟာ ကံထူးတာပဲ။ ေ႐ႊတိဂုံ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးရဲ႕ စိန္ဖူးေတာ္ အနီးကပ္ဖူးၾကပါ။ ကံထူးပါတယ္ရွင့္ သင့္ဖုန္းထဲမွာ ေပၚလာတာဟာ ကံထူးတာပ။ဲ ေ႐ႊတိဂုံ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးရဲ႕ စိန္ဖူးေတာ္ အနီးကပ္ဖူးၾကပါ။ ခရက္ဒစ္ Unicode သင့်ဖုန်းထဲမှာ ပေါ်လာတာဟာ ကံထူးတာပဲ ရွှတိဂုံ စေတီတော်မြတ်ကြီးရဲ့ စိန်ဖူးတော် အနီးကပ်ဖူးကြပါ။ ကံထူးပါတယ်ရှင့် သင့်ဖုန်းထဲမှာ ပေါ်လာတာဟာ […]\nယနေ့ချိန်ထိ သွေးထွက်အောင်မှန်လွန်းတဲ့ မြန်မာ့ နိမိတ်တဘောင် ဖွင့်ဆိုချက် ရှေးခေတ်မြန်မာ့သမိုင်းတွင် ဘုရင်အဆက်ဆက်ကစပြီး လောကုတ္တရာဆိုင်ရာ ဆောင်ရွက်ချက် များ၌ အတိတ်၊ နိမိတ်၊ စနည်း၊ တဘောင် များကို မူတည်၍ ကြိုတင်ဖြစ်စဉ်များကို နိမိတ်ဖတ်ခဲ့ကြသည်။ ရှေ့၌ လာလတ္တံ့သော အကြောင်းတရား၊ အကျိုးတရား အဖြစ်အပျက်တို့ ကို အကျဉ်းချုံးကာ သယ်ဆောင် လာခဲ့သည့် တေးသီချင်းတို့ကို “တဘောင်”ဟု ခေါ်ဆိုရာ ယခုဖော်ပြမည့် ထင်ရှားကျော်ကြားသော ရှေးခေတ်နိမိတ်တဘောင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ကုန်း […]\nဆံပင်ပျက်စီးခြင်း၊ နှစ်ခွဖြစ်ခြင်း၊ ဆံပင်ကျွတ်ခြင်းတို့အတွက် စ်တို့ရေ…. မင်္ဂလာပါရှင် အရင်အပတ်တွေက skin care နဲ့ ပတ်သက်တာတွေ sharing လုပ်ပေးခဲ့တာမို့ ဒီတစ်ပတ်မှာတော့ တောင်းဆိုမှုအများဆုံးဖြစ်နေတဲ့ hair care/ hair treatment လုပ်နည်းလေး ကို တင်ပေးပါမယ်နော် Irene ရဲ့ လုပ်ထုံးအတိုင်းပဲ သဘာဝပစ္စည်း/chemical မများတဲ့ product လေးတွေနဲ့ Irene ကိုယ်တိုင် လုပ်ကြည့်ပြီးဖြစ်တဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အိမ်တွင်းနည်းလမ်းလေးမို့ စိတ်ချလက်ချ လိုက်လုပ်လို့ရပါတယ်နော် […]


no sound on my debian lenny – box02's little blog\nMarch 5, 2009 by box02\nno sound on my debian lenny\nကျနော် ဒီညနေအလုပ်ကပြန်လာပြီး အိမ်ရောက်တော့ ကွန်ပျူတာဖွင့်လိုက်တော့ သတိထားမိတာလေးက Task Bar ပေါ်က speaker လေးမှာ အနီရောင်ကြက်ခြေခက်လေး ထူးထူးခြားခြားတွေ့ရတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျနော် Skype call testing နဲ့ အသံကို စမ်းကြည့်ပါ တယ်။ အလုပ်မလုပ်ဘူး၊ Audio Setting ကိုကြည့်တော့ default setting မဟုတ်ပဲ usb audio device ဘာညာကိကွဆိုပြီးပေါ်နေတယ်၊ ကျနော်က Labtec Webcam Pro မှာတွဲပါ လာတဲ့ usb audio ကိုအရင်ကတည်းကမသုံးဘူးလေ .. အဲလိုပေါ်လာတော့ ကျနော် အရင် driver ကိုပြန်ပြောင်းပြီး စမ်းကြည့်တာပေါ့ .. စမ်းကြည့်တာတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျနော် Podcasts နားထောင်ဖို့ Rhythmbox ကိုဖွင့်တယ်၊ RFA podcasts ကို Play တယ် အသံမကြားရဘူး error တက်လာတယ်။ နောက်ပြီး Radio တွေဖွင့်တော့လဲ error တက်လာတယ်။ MPlayer နဲ့ Movie ဖွင့်ကြည့်တော့လဲ audio error တက်လာတယ်။ ကျနော် တချက်ခေါင်းနပမ်းကြီးသွားတယ်။ စိတ်ကအလွယ်လိုက်ပြီး အသစ်ပြန် Install လုပ်ဖို့ ကြံစည်လိုက်သေးတယ်။ မဖြစ်ဘူးလေလို့ ပြသာနာဖြေရှင်းတဲ့ အချိန်နဲ့ အသစ် install လုပ်တဲ့အချိန်နဲ့က တူတူလောက်လဲနေမှာလို့ ဖြေရှင်းလိုက်တာ ကောင်းချည်ရဲ့ ဆိုပြီး ပြသာနာရဲ့အဖြေကိုရှာတာပေါ့ .. အဲဒီမှာ alsaconf နဲ့ sound module ကို configure ပြန်လုပ်လိုက်တာ အဆင်ပြေပေမယ့်၊ Reboot လုပ်လိုက်ရင် အရင်အတိုင်း error ထပ်ပြန်ပြတယ်။ ကျနော် စိတ်နည်းနည်းပိုပူသွားတယ်။ ဘာဖြစ်ပါလိမ့်ပေါ့ .. ခေါင်းလဲနည်းနည်းနောက်သွားတယ် .. လုပ်နေရင်းတန်းလန်းကို မရတာဆိုတော့ .. စဉ်းစားရင်းနဲ့ နောက်ဆုံးကျတော့ ဖျက်ကနဲ အလင်းတန်းတစ်ခုထိုးကျလာတယ် 😛 ဒီ usb audio ကြောင့်လားမသိဘူးပေါ့လို့ ဆိုပြီး Reboot ပြန်လုပ်ပြီး alsaconf ကို မ Run ခင် sound module ကိုခေါ်ကြည့်တယ်၊ မဟုတ်မှလွဲရော ဒီကောင်က ကျနော့် onboard sound driver မတက်ခင်သူက အရင်တက်နေတာကိုး .. အဲဒါနဲ့ သူ့ကိုလဲနေရာပေး လိုက်တော့ အဆင်ပြေသွားတယ်။ 🙂\nဖြေရှင်းလိုက်ပုံက ပထမဆုံးစက်ကို reboot လုပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဘာ sound module တက်နေတယ်ဆိုတာ စစ်ဆေးတယ် ..\ndhcppc0:/home/box02# cat /proc/asound/modules\nဒီလိုပြနေတော့ usb audio ကအရင်တက်နေတာတွေ့ရတယ် .. အမှန်တကယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ဆီမှာအလုပ်လုပ်နေတဲ့ onboard audio card က အရင်တက်နှင့်ရမှာ .. ဒီနေရာမှာ ကိုယ့် onboard audio card က အလုပ်လုပ်တယ်လို့ပြောနိုင်တာဟာ alsaconf ကြောင့် ပါပဲ .. ကျနော် alsaconf ကို run ပြီးတဲ့အချိန်မှာ အသံတွေပြန်ထွက်လာတယ်။ အဲဒီတော့ alsa က ကိုယ့်ရဲ့ ဘာ sound card ကိုအလုပ်လုပ်စေနိုင်လဲဆိုတာ သိတယ်လေ .. alsaconf ကို run ပြီးတဲ့ အချိန်မှာ sound module ကိုပြန် check ကြည့်တဲ့အခါ ..\nဒီလိုပေါ်နေတာမို့လို့ ကျနော့် onboard sound card “snd_intel8x0” အလုပ်လုပ်တယ် ဆိုတာပြောနိုင်တာပေါ့နော် .. ဒါပေမယ့် ကျနော်ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း reboot ပြန်လုပ်လိုက်တဲ့အခါ usb_audio က အရင်ပြန်တက်လာတာမို့ reboot လုပ်လိုက်တိုင်း alsaconf ကို run ပေးနေရမယ်ဆိုရင်တော့ အလုပ်မဖြစ်ဘူးလေ .. အဲဒါကြောင့် ဒီပြသာနာကို ဖြေရှင်းတဲ့နည်းက usb_audio sound အတွက်နေရာလေးပေးဖို့ပါပဲ .. လုပ်လိုက်တာကတော့\n# gedit /etc/modprobe.d/sound\nကိုဖွင့်ပြီး အောက်က တစ်လိုင်းကို ထပ်ထည့်ပေးလိုက်တာပါပဲ ..\nအဲဒါလေးမထည့်ပေးပဲ ပုံမှန် အတိုင်းဆိုရင် ကျနော့် sound file မှာ default အနေနဲ့\nအဲလိုလေးပဲရှိနေမှာပါ။ အဲဒါကြောင့် ဟိုတစ်ကြောင်းကိုထည့်ပေါင်းပေးလိုက်တော့ /etc/modprobe.d/sound ဖိုင်မှာ ဒီအောက်ကလိုလေးဖြစ်သွားတာပါ။\nဖိုင်ကို သိမ်းပြီးတော့ ကျနော် reboot ပြန်လုပ်ပေးလိုက်တာ အားလုံးကို အဆင်ပြေသွား တာပါပဲခင်ဗျား .. အဲဒါကြောင်း ပြသာနာဆိုရှောင်မပြေးပဲ နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ဝင်ဖြေ ရှင်းတာကောင်းတယ်လို့ ပညာရပါကြောင်းပါ ခင်ဗျား … 🙂\nအောက်မှာ alsaconf ကို terminal ကနေ run တဲ့ပုံပါ ..\nThis entry was posted in Linux and tagged Alsa, Audio, Debian, Lenny, Linux. Bookmark the permalink.


တပျမတျောကာကှယျရေးဦးစီးခြုပျ ဗိုလျခြုပျမှူးကွီး မငျးအောငျလှိုငျ မွနျမာနိုငျငံဆိုငျရာ ပါကစ်စတနျ သံအမတျကွီးအား လကျခံတှဆေုံ့ » ဗိုလျခြုပျမှူးကွီး မငျးအောငျလှိုငျ\nနေပြည်တော်၊ သြဂုတ် – ၇\nတပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ် ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး မင်းအောင်လှိုင်သည် မြန်မာနိုင်ငံတွင် တာဝန် ထမ်းဆောင်မှုပြီးဆုံး၍ ပြန်လည်ထွက်ခွာတော့မည့် မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာ ပါကစ္စတန်နိုင်ငံ သံအမတ်ကြီး H.E. Dr.Khalid Hussain Memon အား ယနေ့ ညနေပိုင်းတွင် နေပြည်တော်ရှိ ဘုရင့်နောင်ရိပ်သာ ဧည့်ခန်းမ၌ လက်ခံတွေ့ဆုံသည်။\nအဆိုပါတွေ့ဆုံပွဲသို့ တပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်နှင့်အတူ ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်ရုံး(ကြည်း)မှ ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီး စိုးထွဋ်နှင့် တပ်မတော်အရာရှိကြီးများ တက်ရောက်ကြသည်။\nထိုသို့တွေ့ဆုံရာတွင် မြန်မာနိုင်ငံနှင့် ပါကစ္စတန်နိုင်ငံတို့သည် မိတ်ဆွေနိုင်ငံများ ဖြစ်ကြပြီး ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်လျက်ရှိသည့် အခြေအနေများ၊ နှစ်နိုင်ငံတပ်မတော်ချင်း ဆက်ဆံရေးနှင့် ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုများ တိုးမြှင့်ဆောင်ရွက်နိုင်မည့် အခြေအနေများ၊ နှစ်နိုင်ငံကုန်သွယ်ရေးနှင့် စီးပွားရေးဆိုင်ရာများ အခြားနယ်ပယ်များတွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများ ပိုမိုတိုးမြှင့်ဆောင်ရွက်နိုင် မည့် အခြေအနေများ၊ ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေး၊ ဒေသအလိုက် တည်ငြိမ်အေးချမ်းရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များ၊ မြန်မာနိုင်ငံအပေါ် နိုင်ငံတကာက အထင်အမြင်လွဲမှားစွာ ရှုမြင်နေကြသည့်အပေါ် အခြေအနေမှန်များအား နိုင်ငံတကာက သိရှိအောင် ကျယ်ပြန့်စွာဆောင်ရွက်ရန်လိုအပ်သည့် အခြေ အနေများ၊ နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေးအခြေအနေများကို ရင်းနှီးပွင့်လင်းစွာ အမြင်ချင်းဖလှယ် ဆွေးနွေး ကြသည်။\nတွေ့ဆုံပွဲအပြီးတွင် တပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်နှင့် မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာ ပါကစ္စတန်နိုင်ငံ သံအမတ်ကြီးတို့သည် အမှတ်တရလက်ဆောင်ပစ္စည်းများ အပြန်အလှန် ပေးအပ်ကြပြီး မှတ်တမ်းတင် ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့ကြသည်။\nနပွေညျတျော၊ သွဂုတျ – ၇\nတပျမတျောကာကှယျရေးဦးစီးခြုပျ ဗိုလျခြုပျမှူးကွီး မငျးအောငျလှိုငျသညျ မွနျမာနိုငျငံတှငျ တာဝနျ ထမျးဆောငျမှုပွီးဆုံး၍ ပွနျလညျထှကျခှာတော့မညျ့ မွနျမာနိုငျငံဆိုငျရာ ပါကစ်စတနျနိုငျငံ သံအမတျကွီး H.E. Dr.Khalid Hussain Memon အား ယနေ့ ညနပေိုငျးတှငျ နပွေညျတျောရှိ ဘုရငျ့နောငျရိပျသာ ဧညျ့ခနျးမ၌ လကျခံတှဆေုံ့သညျ။\nထိုသို့တှဆေုံ့ရာတှငျ မွနျမာနိုငျငံနှငျ့ ပါကစ်စတနျနိုငျငံတို့သညျ မိတျဆှနေိုငျငံမြား ဖွဈကွပွီး ဆကျဆံရေးကောငျးမှနျလကျြရှိသညျ့ အခွအေနမြေား၊ နှဈနိုငျငံတပျမတျောခငျြး ဆကျဆံရေးနှငျ့ ခဈြကွညျရငျးနှီးမှုမြား တိုးမွှငျ့ဆောငျရှကျနိုငျမညျ့ အခွအေနမြေား၊ နှဈနိုငျငံကုနျသှယျရေးနှငျ့ စီးပှားရေးဆိုငျရာမြား အခွားနယျပယျမြားတှငျ ပူးပေါငျးဆောငျရှကျမှုမြား ပိုမိုတိုးမွှငျ့ဆောငျရှကျနိုငျ မညျ့ အခွအေနမြေား၊ ပွညျတှငျးငွိမျးခမျြးရေး၊ ဒသေအလိုကျ တညျငွိမျအေးခမျြးရေးဆိုငျရာ ကိစ်စရပျမြား၊ မွနျမာနိုငျငံအပျေါ နိုငျငံတကာက အထငျအမွငျလှဲမှားစှာ ရှုမွငျနကွေသညျ့အပျေါ အခွအေနမှေနျမြားအား နိုငျငံတကာက သိရှိအောငျ ကယျြပွနျ့စှာဆောငျရှကျရနျလိုအပျသညျ့ အခွေ အနမြေား၊ နိုငျငံတကာဆကျဆံရေးအခွအေနမြေားကို ရငျးနှီးပှငျ့လငျးစှာ အမွငျခငျြးဖလှယျ ဆှေးနှေး ကွသညျ။\nတှဆေုံ့ပှဲအပွီးတှငျ တပျမတျောကာကှယျရေးဦးစီးခြုပျနှငျ့ မွနျမာနိုငျငံဆိုငျရာ ပါကစ်စတနျနိုငျငံ သံအမတျကွီးတို့သညျ အမှတျတရလကျဆောငျပစ်စညျးမြား အပွနျအလှနျ ပေးအပျကွပွီး မှတျတမျးတငျ ဓာတျပုံရိုကျခဲ့ကွသညျ။