အချစ်သည် စိတ်ကူးမှုတဲ့လား – Grab Love Story\nကျနော် နဲ့သူ … စတွေ့တဲ့ နေ ရာက … ရွှေဘုံသာလမ်းက … ချ စ်တီးထမင်းဆိုင် မှာဗျ … တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆို င် … အဒဲီနေ့က … ကျနော်ချ စ်တီးထမင်း စားချ င် နေတ ယ် … ရွှေဘုံသာလ မ်းကို သွာြး ပီး … ချစ်တီးထမင်း ဆိုင် မှာ … ကျနော် သွားစာြး ဖ စ်တ ယ် … ကုလားအစား အစာကို … သိပ်မြ ကိုက်ပေ မ ယ့် … တခါတလေတော့ စာြး ဖ စ်ပါ တ ယ် … ကြိုက်တယ် … ငှက်ေ ပျာရွက်ပေါ် မှာထမင်းပုံ ပေးတယ် … ပဲ ဟင်းရည် ချိုင့်ဆွဲ ထားတဲ့ကုလားလေးက … ပဲ ဟင်းရည် ကို … ထမင်းပေါ် မှာ ဆမ်းပေးတယ်… ဆားနဲနဲ တို့လိုက် … ငရု တ်သီးစပ် စ ပ် ကို ကိုက်လိုက် … ရှူးရှဲ ရှူးရှဲနဲ့ … ချစ်တီးထမင်း စားရတာ … မြိ န်လိုက်တာဗျာ … အားလုံးစားပြီးတော့ … မနု ဿီ အရည်တခွက် သောက်လိုက်သေးတယ် … ကောင်းပါ့… ဘေစ င်မှာ လ က်ကို သွားဆေးတဲ့အချိန်ကျမှ … ကျနော် သူ့ကို … သတိထားမိတယ် … ချော လိုက်တာဗျာ …\nကျနော့်စိတ် ထဲမယ် … ပ တ်ဝ န်းကျင် က အရာ အားလုံးကို မေ့ သွားတယ် … ချောလိုက်တဲ့ မိန်း မလှလေး… ရှ င်းပြီးသ န့်နေတဲ့ … ကုလားမလေးရဲ့မျက်နှာပေါ က်လေးက … တော်တော်လှတယ်ဗျ … မျက်လုံးလေးက …\nလုံးပြီး ၀ိုင်း စ က်နေတာပဲ … သမင်မျက် လုံးမျိုးပဲ ဆိုပါတော့… မျ က်တောင် ရှ ည်တွေ ကလဲ … ကော့ပြီး ညွှတ်နေတယ် … နှာတံလေးကလဲ စ င်းစင်း လေး… နှုတ်ခမ်း လေးကလဲ ပါး ပါးလေး … ကျနော် အရမ်း စိတ်ဝ င်စားသွားတယ် … ကုလားမဆိုပေ မ ယ့် … အသားမမဲ ပါဘူး … သိပ်လှတယ် … အသားအရည်က ဖြူ ပီး နို့နှ စ် လိုပဲ … ၀ င်ြး ပီးတောက်ပေ နတယ် … ဟုတ်တယ် … သူ့ရဲ့ ညာဖ က်ပါး မှာ … ပါးချိုင့် လေးရှိ တယ် … မဟုတ်ဘူး … ဘယ်ဘက်ပါးမှာလဲရှိတယ်ဗျ … နှ စ် ဖက်လုံးမှာ … ပါးချိုင့်လေးတွေရှိတ ယ် …\nဂါ ဝန် ရှည်ခေါ်မလား … အေ ပ်ါအော က် တဆက်တည်း … အမဲရော င် ဂါဝ န် ရှည်ကြီးဝတ်ထားတ ယ် …\nမြင်လိုက်ရတဲ့ ခ ဏမှာ … သူ့ရဲ့အမဲရော င် ဂါ ၀ န် ရှ ည်ြ ကီးအောက်က … ရင် သားဆိုင်ေ တွက … ထွားတယ်ဆိုတာပါပဲ … ကုလားမလေးမို့ … ထွားတာလားမသိ … ကျစ်ကျစ်လစ်လစ် နဲ့… တင်းတင်ြး ကီး မို့ နေတာက တော့ … ထင်းကနဲပဲ … တခြားဝိုင်းက ကောင်တွေ ကလဲ … ရှိုးေ နြ က တယ် … သူ့ပုံ စံကအေး ဆေးပါ ပဲ … ယောက်ျားလေးတွေ င မ်းတယ်ဆိုတာ ကြုံနြေ က … ဖြ စ်နြေ က … ပုံ စံ နဲ့တူတယ် … ဂ ရုမ စိုက် ဘူး … တယောက်ထဲ … အေးအေးဆေးေ ဆး … ထမင်းစားေ နတယ် … ကျ နော်… အရမ်းစိတ်ဝ င်သွားတယ် … သူ ဘယ်သူလဲ … သူ ဘယ်မှာနေလဲ … သူက အပျိုလား … ကျနော်သိချ င် တယ် … ကျနော်စိတ်ဝ င် စားတ ယ် … ဖြစ်နို င် ရ င် … ကျနော် နဲ့သူ … သမီးရီး စားဖြစ် ချ ငတ်ယ် … လူမျိုးလဲမတူပါဘူး … ဘာသာတော့မတူနို င်ပါ ဘူး …\nဒါပေမယ့် … ကျနော့် စိတ်ထဲမှာ … သူ့ကို …ြ မင်ြ မ င် ချင်း ချစ်သွားတ ယ် … ကျနော် သူ့ကို ချစ်တယ် … သူ့ကို ဘယ်လိုစကားပြော ရ မလဲ … ကျနော်မိတ်ဆက်ချ င်တယ်… သူ ဖြတ်ကနဲ … မော့ကြည့်တယ် … ကျနော်နဲ့ အကြည့်ချ င်း ဆုံသွားတယ် … ကျနော် မျ က်စိ ယောင်ြ ပီး မှိတ်လိုက်မိတ ယ် … သူ စိတ်တိုသွားတာလားမသိ … ဖျ ပ်က နဲ ဟိုဘက်လှည့်သွားတယ် … ဟာသွားပါ ပြီ ဗျာ … ကျနော်ဘာလုပ်လိုက်မိမှ န်း မသိပါဘူး … ကျနော်ဘေ စင် ဘေးမှာ မတ်တ ပ် ရ ပ်ရ င်း … သူ့ကို ငြေး ကည့်နေဆဲ … သူ စားလက်စ ထမင်း ကို ရပ်လိုက်တယ် … လက်ဆေးဖို့ သူ ထ လာတယ် … ကျနော်ရပ်ကြ ည့်နေဆဲ … သူ အနားေ ရာက်လာတယ် … သူလက်လာဆေးတာ … ကျနော် ငေးကြည့်နေမိတ ယ် … သိပ်လှတယ်ဗျာ … ခန္ဓာကိုယ်အချိုး အစားက … ဖွံ့ဖွံြ့ ဖိုြး ဖိုး နဲ့ တင်းတင်းရ င်းရင်း ရှိတယ် … လက်ကလေးတွေက လဲ … သိပ်လှတာပဲ … လက်သည်းမရှည်တရှည်လေး… အြ ဖူေ ရာ င် လက်သ ည်းခွံလေးကို … ဘာအေ ရာ င် မှ မဆိုးထားဘူး … သူ့အနံ့ကမွှေးတ ယ် … သင်းသ င်းလေးနဲ့… မွှေး တယ် … ကျနော်… သူ့ကို စိုက်ြ က ည့်ရင်း … မိတ်ဆက်လိုက်မိတယ် …\n“ကျနော့် နာမ ည်သော်ဇ င် ပါခ င်ဗျ … နာ မည်ဘယ်လိုခေါ်လဲဗျ …”\n“ရှ င် … ဂျူလီယာ့ နာမ ည်လား …”\n“နာ မည်က ဂျူလီယာပါရှ င့် …”\n“ေ အာ် … ဟုတ်ကဲ့ … တွေ့ရတာ ဝမ်း သာပါ တ ယ် …”\n“ကျမကတော့ဝ မ်းနည်းပါတ ယ် …”\n“အင် … ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ …”\n“ေ နာ က်က လိုက်မလာနဲ့ေ နာ် … မြ ကိုက်ဘူး “\nကျနော် … ကွက်ကနဲ မျ က်နှာ ပျက်သွားတယ် … သူ လ က်ဆြေး ပီးတော့… ကျနော့် ကို လှည့်တောင် မြ က ည့်ဘူး … ကောင်တာ မှာ … ပိုက်ဆံရှ င်ြး ပီး … အြ ပ င်ကို ထွက်သွားတယ် … ကျနော်ဝ မ်းနည်းသွားတယ် … သူ့ရဲ့သိပ်လှတဲ့ … နော က်ပို င်း အလှကို … ငေးပြီး ကျန်ေ နခဲ့တယ် … ဆံပင် ရှည်တွေ ဝေ့ကနဲ ဝဲ ကနဲ နဲ့… အြ ပင်ကို ထွက်သွားတဲ့ ပုံ လေးက … ဒေါင်းမလေး … လျှောက်သွားသလိုပဲ … ဒေါက်ဖိ န ပ် မ စီးထားတာတောင် … သူ့ရဲ့တင်သားဆိုင် လေးတွေက … အပေါ်ကို … ပ င့်ြ ပီးကောက်တတ်နေတယ် … ကျနော် လိုက်ကြ ည့်မ ယ် … သူ ဘယ်မှာနေလဲ … ကျနော် သိချ င်တ ယ် … ကေက်တာမှာ ပိုက်ဆံ အြ မ န် ရှ င်းပြီးလိုက်ကြ ည့်တော့ … သူက လမ်းထိပ်ေ တာင် ရော က်တော့မယ် … ကျနော်နော က်ကနေ သွက်သွက်လေးလိုက်ပြီး … သူ ဘ ယ်သွားလဲ နော က်ယောင် ခံလိုက်မိတယ် … သူ့လမ်းလျှော က်ပုံ က တမျိုးဗျ … ကော့တက်နေတဲ့ တင်သားဆိုင် နှ စ် ခုက …\nရေလှိုင်းလေးလိုပဲ … လှုပ်လှုပ်သွားတယ် … ဇာအနားသတ် ဂါဝ န် ရှည်ကြီး … ဝဲ ကနဲ ဝဲ ကနဲ …ြ ဖစ်ြ ဖစ်သွားတ ယ် … ကျနော်ကြို က်တယ် … လိုက်ကြည့်နေ မိတယ် … သူ … တိုက်တ တိုက်ေ ပါ် … တက်သွားတယ် … လှေခါးက ကျဉ်းကျဉ်းလေး …မော့ကြ ည့်လိုက်တော့ … တိုက်က သုံထပ်တိုက် … သူ ဘ ယ်အခန်းမှာ နေ တာ လဲ … ဒုတိယထပ်လား … တတိယထပ်လား … ဘယ်လား … ညာလား … ကျေ နာ် တ အားသိချ င်တယ် … ကျနော်လိုက်တ က်သွားတယ် … လှေခါးသုံးထစ်လောက် တက်ရုံပဲ ရှိ သေးတယ် … သူ ဒုတိယအထပ် မှာ … ခါးထောက်ပြီးရ ပ် စော င့် နေတယ်…\n“ရှ င် … ကျ မ နော က်ကို … ဘာလို့ လိုက်လာတာလဲ…”\n“ချ စ်လို့ …”\n“ဘာာာ…”\nကျနော့်ပါး စ ပ်က … လွှတ်ကနဲ ထွက်သွားတယ် … တကယ်ပါ … ကျနော် သူ့ကို ချစ် တယ် … ကျေ နာ့်စိတ်ထဲ ချ စ်ေ နတာကို … ထိန်းသိမ်း မထားချ င်ဘူး … ဖွ င့်ထုတ်ပစ်လို က်ချ င်တယ်…\n“ကျမ သေသာသေလိုက်ချ င် တော့ တယ် …”\n“ခ င် ဗျာ… ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ …”\n“ဟိုတယောက်လာရင် … ရှ င် အရိုက်ခံ ရလိမ့် မယ် … ပြန် ပါရှ င် နော် …”\n“မဟုတ်ပါဘူးဗျာ … ဘာလို့အရိုက်ခံ ရ မှာလဲ … ဂျူလီယာက … အိ မ် ထော င် ရှိလား …”\n“အို … မရှိ ပါ ဘူး … ပြန်ပါနော် … ကျမတောင်းပ န် ပါ တယ် …”\n“ဒါဆို … ကျေ န်ာက … ဂျူလီယာနဲ့ နောက်ထ ပ် ဘယ်လိုတွေ့ခွ င့် ရ မှာလဲဟင်”\n“ရှ င့် မှာ ဖုန်း ရှိ လား …”\n“အင်း ရှိတ ယ် … ဒါ ကျေ နာ့် လိပ် စာကဒ်”\n“အင်း … အင်း … အခု တော့ ပြန်လို က်ပါနော် … ကျမ ဖုန်းဆ က်လိုက်ပါ့ မ ယ်ရှ င့် “\n“ဟုတ်ကဲ့ … တက ယ်ဆက်မယ် မှတ်လား”\n“ဂျူလီယာက မလိမ်တ တ်ဖူး “\nကျနော် … အိမ် အော က်ပြန်ဆင်းလာခဲ့တယ် … သူ လှစ်က နဲ ပြုံးပြတယ်… ဟိုးအေ ပါ် ထပ်ထိ တက်သွားတယ် …\nပြီးတော့… သုံးလွှာပေါ့ … ညဖက်ကိုဝင်သွားတ ယ်ဆိုတော့ … သုံးလွှာ ညာဖက်ခ န်းပေါ့… အိုကေ … သူ ဘယ်မှာနေလဲ ကျနော်သိရြ ပီ … ကျနော့်ကို သူ ဖု န်းဆ က်မ ယ်တဲ့ … ပျော်တယ် … ကျေ လဲ ကျေနပ်တယ် … အိမ်ြ ပန် ရောက်တ့ဲအထိ… ဖုန်းတမျှော်မျှော်နဲေ ပါ့ … ကျနော်ကလဲ ပိန်း ပါ့… သူ့ဖု န်းနံ ပါ တ်လေးတောင် … မတော င်းမိ ဘူး … သူ ဆ က်မှာပါလေ … ကျနော် သူ့ကို ယုံတယ် … နားထဲ မှာ “ဂျူလီယာက မလိမ်တ တ်ဖူး” ဆိုတဲ့အသံလေးက စွဲေ န တ ယ် … ချစ် မြိ ပီဆိုတော့လဲ ယုံတာပေါ့ေ နာ့ … သူ ဖုံးဆက်မယ့်အချိန် လေးကို … ထိုင် စောင့် နေတယ် … ညနေစောင်း တဲ့အထိ … ဖု န်းမဆက်ဘူး … ၆ နာ ရီလဲ ဖု န်း မ ဆက်သေးဘူး … ၇\nနာ ရီလဲမလာ… ၈ နာရီ မှာလဲ မြ ကားရ သေး … ဒေါသကထွ က်လာတယ် … ဘာလဲကွာ … ဖု န်းဆက်မ ယ်ဆိုပြီးတော့… ငါ့ ကို ညာသွားတာပဲ … တောက် …\nစိတ်တိုနေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ် … ဖုန်ြး မည်လာတယ် … အဟား … ကျနော် ပျော်သွားတယ် … ကျေ နာ် ပျော်သွားတယ် … အြ မန် ဖု န်းကောက်ကိုင်လိုက်တယ် …\n“ဟယ်လို … သော်ဇင်လားဟ င်”\n“ဟုတ် … ဟုတ် … ဟုတ်ပါ တယ်ခ င် ဗျ …”\n“တို့ကို မှတ်မိလား ဟ င် …”\n“ဂျူလီယာ …”\n“အိုး … တကယ်မှတ်မိ တာပဲ … ဘယ်လိုသိ”\n“သိတာပေါ့ … ဂျူလီယာ့အသံလေးကို နားထဲ စွဲနေတာ … မေ့လို့မ ရဘူး”\n“အပိုတွေ … ဟုတ်လဲဟုတ်ပဲ နဲ့”\n“ဟုတ်ပါတ ယ် … တကယ်ြေ ပာတာပါ… ကျနော်က မြင်ြ မင် ချ င်း”\n“ဟိုး … ဆရာ … နော က်မှ ပြော … သော်ဇ င်က ဘယ်မှာနေတာ လဲ”\n“ကျနော်က … လမ်း ၄၀ မှာနေတာခင်ဗျ “\n“ေ အာ် နီးနီးလေးပေါ့”\n“နီးနီးလေး ပဲ … တ သက်လုံးနီး ရင် ပိုကောင်းမယ်ေ နာ်”\n“ဟွန့် … တို့က ခ င်လို့ ဖုန်းဆက်တာနော်… အဲ ဒီလိုတွေ မပြောကြေး”\n“ဆောရီး … ဒါပေမယ့်လဲ … ရင်ထဲမှာ …”\n“ဟိုး … ဆရာ … ကျောင်းရော တက်နေသေးလား”\n“သင်တန်းတွေပဲ တက်နေတယ် … ဂျူလီယာက ရော”\n“အတူတူပဲ … ကျောင်းပြီးသွားပြီ … အင်္ဂ လိပ် စာ သ င်တ န်းပဲ တက်နေတာ “\n“… သ ငတ် န်းမှာလေ “\n“သိတယ် … ဘယ်အချိန် လဲဟင်”\n“ဘာလုပ် မ လို့လဲ”\n“လာစောင့်နေ မယ်လေ “\n“ဘာလုပ် ဖို့ “\n“တွေ့ချ င်လို့ေ ပါ့”\n“အင်း … ၁၂ နာ ရီ ခွဲအတန်းဆင်းတယ်”\n“အို ကေ …”\n“ဒီဖု န်းကို ပြန် မဆ က်နဲ့ နော်… တို့ကပဲ ဆက်မယ် “\n“နားလည်တယ်မှတ်လားဟင် … အိမ် က အရ မ်းပွားတ ယ်”\n“ဘိုင့်ဘိုင့် … မနက်ြ ဖ န် စောင့်နေ မယ်နော်”\n“အင်း အင်း “\nသူ ဖု န်းချ သွားပေမယ့် … ကျနော်ဖုန်းကို ရွှတ်ကနဲ ဖက်န မ်းပစ် လိုက်တယ် … ကျနော် ပျော်ေ နတ ယ် … မနက်ြ ဖ န် သူနဲ့ တွေ့ရ အုံးမယ် … တကယ်ပါ … ကျနော် သူ့ကို ချစ်တယ် … လူမျိုးချ င်းမတူပေ မ ယ့်လဲ … ကျ နော်သူ့ရဲ့မျ က်လုံးလေးကို … ချ စ် တယ် … ရွှန်းလဲ့တော က်ပ နေတဲ့ … မျက်လုံးလေးကိုပေါ့… ကျနော်ယြုံ က ည်ပါတယ် … သူလဲ ကျ နော့်ကို ပြန် ချ စ် မယ်ဆိုတာ … ဒီလိုနဲ့… ကျနော် အိ ပ် ပျော်သွားတယ် …\nမနက် ၈ နာရီ လောက်မှာ ကျနော် နိုးလာတယ် … ကျနော် အိပ် ချဉ် မူးတူးနဲ့ သွားတိုက်ရင်း စ ဉ်းစားတယ် … ၁၂ နာ ရီခွဲသ င်တ န်းဆင်းမှာ ဆိုတော့… သင်တန်းက ၉ နာ ရီလောက်တ က်ရတြာ ဖစ် မယ်ဗျ … နာ ရြီ က ည့်လိုက်တော့ ၈ နာ ရီကျော်နေပြီ … မ နက်စာ မစားတော့ဘူး … ရေ မိုးချိုး… ခပ်သွက်သွက် … အဝတ် အစားလဲြ ပီး … သူ သွားတက်မယ့် သင်တန်းအောက်မှာ … သွားစောင့် နေလိုက်တယ် … ၉ နာ ရီ တော့ မထိုးသေးဘူး … သင်တန်းလာတက်တဲ့ ကောင်မ လေးတွေ တော့ အမျာြး ကီးပဲ … ဟြို က ည့် ဒီကြည့်နဲ့ … ငေးကြည့်နေ တုန်း …\nဘေးကနေ တ ယောက်ြ ဖတ်သွားတယ် … သင်းသင်းလေးပဲ … သူ… ကျေ န်ာသြိ ပီ … အဲ ဒါ ဂျူလီယာ … ကျနော်လိုက်ြ က ည့်တာ ပေါ့ … ဒီနေ့ … သူ ဂါ ၀ န် ရှည် အြ ဖူေ ရာင် ၀ တ်လာတ ယ် … အဖြူရောင်ေ ပါ် မှာ … အမဲ အကွ က်လေးတွေ နဲ့ … လှတယ် … ရ င်နှ စ် မွှာ က … တင်းပြီး မို့ နေတာ ပဲ … ခါးလည်မှာ … ခါးပတ အ်မဲရောင် လေး စီး ထားတယ် … ကြိုက်တယ် … လွယ်အိတ်တော့မပါဘူး … စာအုပ် နှ စ်အု ပ်သုံးအုပ် ပဲ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတယ် … ကျောမှာ ဝဲနေတဲ့ ဆံပ င် ရှည်ေ တွက … တင် ပါးထိ ဖုံး အု ပ်ဆဲ … အနော ကက် တင်သားကတော့ြေ ပာနေ စရာ ကိုမလို ဘူး … တော်တော်တောင့် တယ်ဗျ … ဂါ ဝန် ရှည်ြ ကီးအောကမ်ှာ …\nတင်းတင်းလေးနဲ့ကောက်နေတာ …ြေ ပြး ပီး နမ်း ပ စ်လိုက်ချင် တယ် … ဖျစ် ညှစ်ပ စ်လိုက်ချင်တယ် … ဂါဝ န်က အရှည်ဆိုေ ပမယ့် … သူ့ြေ ခသလုံးလေးတော့ ပေါ်ေ နတာပဲ … လှတယ် …ြေ ခသလုံးက သိပ် မတတ်ုဘူး …\nမော်ဒယ်လုပ် ရ င် … နာမ ည်ြ ကီးအုံးမှာ … သတိရပြီ ဗျ … မော်ဒ ယ် ခ ရစ္စတီး နားလို ပုံ စံ မျိုး… ဟုတ်တယ် … ခရစ္စတီးနား က နဲ နဲ ဝတ ယ် … သူက နဲ နဲ ပိ န်တယ် … ဒါပဲကွာတယ် … တင်သားဆိုင် လေး … လှုပ်လီလှုပ်လဲ့နဲ့… သူ သင်တန်းထဲ မဝ င် ခင် … ဖျပ်ကနဲ … နော က်ကိုလှည့်ကြည့်တယ် … ကျနော် ရြီ ပလို က်မိတယ် … ချ စ်တယ် … ဂျူလီယာရယ် … သူလဲ … ပြန် ရီပြသွားတယ် … အိုကေ … စောင့်နေ ပါ့မ ယ်ဗျာ …\nဗိုက်ကနဲနဲဆာလာတယ် … ဟိုလျှောက် ဒီလျှော က် … ဟိုနားသွားကြ ည့်လိုက်နဲ့… အချိ န်ကလဲ ကုန် နို င် ခဲ တယ် … မတတ်နို င်ဘူးလေ … ချ စ် မိတဲ့သူဆိုတော့လဲ … စောင့်ရ မှာပေါ့ … နေ က ခြစ်ြ ခစ် တောက်ပူေ န တုန်း …\nမိုးရွာချရင်ကောင်းမှာပဲ … အရမ်းအို က်တ ယ် … ချွေးတွေ တော င် စို့လာတယ် … ဟော … ၁၂ နာ ရီ ခွဲတော့မယ် … ဟော … သူ ဆင်းလာပြီ … သင်တန်းဆင်းလာတဲ့ ကောင်မ လေးတွေြ ကား ထဲမှာ … သူ့အလှက ထင်းနေတာ ပဲ … ကျနော့် ကို ပြုံြး ပတ ယ် … ကျနော် သူ့အနားကပ်သွားတယ် …\n“မ နက်ကတည်းက စော င့် နေတာလား”\n“ဟုတ်တယ် … တွေ့ချ င်လွန်းလို့ …”\n“အခုတွေ့နြေ ပီ လေ … ဘာြေ ပာ မလို့လဲ … ပြော …”\nကျနော် စောင့် နေတာကို … သူ သဘောကျတဲ့ပုံ ပါပဲ … ကျနော်နေ ပူထဲမှာ စောင့်ရကျိုးန ပ် ပါတယ်… ဟော ကြည့် … အခုဆို သူလေးနဲ့ ကျနော် စကာြးေ ပာ ခွ င့် ရြ ပီ … လမ်းအတူတူ လျှောက်ခွ င့်ြ ပီ … သူ့လက်ထဲမှာ … အင်္ဂ လိပ် အဘိဓါ န် ခပ်ထူ ထူ တအုပ် ကိုင်ထားတ ယ် … ကျနောင် ကိုင်ပေး ချ င်တယ် …\n“အဲ ဒီစာ အုပ် ကိုင်ပေးမယ် လေ … လေးနေ မှာ ပေါ့“\n“အင်း … ရော့ …”\nသူ့ပုံ စံက ဟန် ဆောင်မှု မ ရှိဘူး … ကျေ နာ် ကြိုက်တယ် … ရှက်ကိုးရှက်က န်း ဖြစ် မေ နဘူး … ပြုံးပြုံးလေး နဲ့ ကျနော် အလိုက်သိတာကို ကျေန ပ်နေတ့ဲပုံပဲ …\n“ထမင်းရော စားပြီးြ ပီလား …”\n“ဟင့်အင်း … မစားရသေးဘူး … ကျွေးမလို့လား”\n“ဂျူလီယာက ကြက်သားပလာစာ စားမလားလို့ …”\n“ကောင်းသားပဲ … ကျနော်လဲ ပလာတာ စားမယ်လေ …”\n“ကျွေးမယလ်ို့လဲ မြေ ပာ မိ ပေါ င် …”\n“ရ ပါ တ ယ်ဗျာ … စေတနာပေါ့ …”\n“ဂျူလီယာက ကပ်ေ စး မ နဲ တ တ်ပါ ဘူးေ နာ် …”\n“သိတာပေါ့ … သိပ်လှတဲ့ကောင် မလေးတွေ က … က ပ်ေ စး မ နဲ ဘူးဆိုတာ”\n“တော်ကီကတော့ … ဟွန့်”\nဒိုင်းကနဲ မျ က်ေ စာ င်းလှလှလေး အထိုးခံ ရင်း … ကြက်သားပလာတာ ရောင်းတဲ့ဆိုင် ရောက်သွားရော … မျ က်နှာချင်း ဆိုင် ထိုင်ကြ တယ် … အစက … သူ့ဘေးမှာ ထိုင်မ လို့ပါ ပဲ … စ စချ င်းဆိုတော့ … မ ကောင်းဖူး ထင်လို့ အရှေ့ မှာ ထိုင်လိုက်တ ယ် … အရှေ့ မှာလဲ ကော င်းတာပဲ … သိပ်လှတဲ့မျက် နှာလေးကို … တစိမ့် စိ မ့်နဲ့ကြည့်ခွ င့် ရတယ် … ပြီးတော့ … တစိ မ့်စိ မ့်ကြွနေတဲ့ ရင်သားမို့ မို့ လေးကို င မ်းခွ င့် ရတယ် …\n၀ိတ်တာရော ကလ်ာတော့ … ကြက်သားပလာတာ နှ စ်ပွဲ မှာလိုက်တယ် … ကျနော် အသားတွေ နွှာပေးတ ယ် … သူ ခ ပ်စားတယ် … ကျနော် အရမ်းပျော်တာပဲ … ကိုယ်ချစ်တဲ့ လူကို … ယုယုယ ယနဲ့ … အတူတူ စားခွ င့် ရတာ… အရမ်းကြို က်တယ် … တသ က်လုံး စားဖူးသမျှ ပလာတာထဲ မှာ … ဒီတ ခါ အကောင်းဆုံးပဲ … ကျနော် ကြက်သား ဖတ်လေးကို … ခ ရင်း နဲ့ ထိုးပြီး … ဂျူလီယာ့ကို ခွံ့ေ ကျွးမိတယ် … အဟိ… သူ စားတယ်ဗျ … နှုတ်ခမ်းဖူး ဖူး လေးကို ဟ ပေးတယ် … ကျွ န်တော် ခွံ့ ကျွေးမိတယ် … ကျနော်ေ ပျာ်သွားတ ယ် …\n“ဒါဆို … ကို့ကို ခွံ့ကျွေး …”\n“ဟင့်အင်း … ကျွေးပါဘူး … ရှက်တယ် …”\nသူ စားပြီး မှ … ရှက်သွားတယ် ထင်ပါ ရဲ့… မျက်နှာလေးက … နီ ရဲ တွ တ်သွားတ ယ် … အရမ်းလတှာပဲ … မျ က်ေ စာ င်းလေး … ဒိုင်း ကနဲ ထိုးတယ် … ခ ဏခ ဏထိုးတ ယ် … ဟင်းနော် … ဖက်နမ်း ပစ်လိုက်ရ … ပိုက်ဆံရှင်း ဖို့ ၀ိတ်တာ အနားရော က်လာလို့ … နို့ မို့ဆို … ဖက်န မ်းပ စ်လိုက်မိ မှာ … အမှ န် ပဲ … ကျနော်ပဲ … ပလာတာဖိုး ပေးလိုက်တယ် … သူပေးဖို့ ဟန်ြ ပင် သေးတယ် … ကျနော်အတင်းပေးလိုက်တယ် … သူ ဘာမှ မပြော ဘူး … ပလာ တာဆိုင်ထဲက ထွက်လာတော့ …\n“ဂျူလီယာ … အိ မ်ပြန် တော့မှာလားဟင် …”\n“သော်ဇ င် ရော …ြ ပန် တော့ မလို့လား …”\n“ဟင့်အင်း မြ ပ န်သေးပါဘူး …”\n“သင်တန်းနော က်တခု သွားရအုံးမယ် … လှည်းတန်းမှာ …”\n“ေ အာ် … လိုက်ပို့ ပေးမ ယ်လေ …”\n“အင်း …ြ ပီးရော … ဟော … ဟိုမှာ … ဘတ်စ်ကားလာနြေ ပီ … တက် … တက် …”\nတိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ … ဘတ်စ်ကားက … မီးပွို င့် မှာ ရပ်တ ယ် … သူက အေ ရှ့ကတက်တယ် … ကျနော်က … အနောက်က တက်တ ယ် … ကားက တော်တောာ်ကြပ်တာပဲ … အတင်းတိုး ၀ င်သွားမှ … နေ ရာရတ ယ် … ဂျူလီယာက … အရှေ့မှာ ရ ပ် … ကျနော်က နော က်မှာ ရ ပ်မိတ ယ် … သိပ်လှတဲ့ ကိုယ့်ချစ်သူကို … လက်ဖောက်ပြန်ခံ ရ မှာြေ ကာ က်တယ် … ကိုယ်ပဲ တာဝန်ယူလိုက်မယ် … တာဝန်ယူရ မှာပေါ့ … ဟုတ်တယ်ဟုတ် … ကြ ပ်တ ယ်ဗျာ … တော်တော်ကြပ်တယ် … မီးပွိုင့် စိ မ်း သွားတော့ … ကားက ဝူးကနဲ ထွက်တယ် … ခရီးသည်တွေ အကုန် လုံး ယိုင်ကုန် တယ် … ကျနော်… သူ့ခါးလေးကို … ယောင်ြ ပီးဖက်မိတယ် … လက်တဖကပ်ဲ အားတယ်ဗျ … တဖက်က … စာအု ပ် ကိုင်ထားတော့ … ဆွဲမိဆွဲ ရာ … ဖက်လိုက်မိတ ယ် … အွ န့် ကနဲ အသံလေး ထွက်လာတယ် … တင်သားဆိုင် မာမာ အိ အိလေးကို ကျနော့် ဟာနဲ့ ကပ်ထားသလိုဖြစ်သွားရော … ခါးကိုလဲ ဖက်ထားလိုက်သေးတယ် … သူ လှည့်ြ က ည့်ချင် တယ် … မျ က်နှာ လေးလှည့်လာတယ် … ကျနော် လက်ကို အြ မန် ရုတ်ဖို့ အော က်ကို လျောလိုက်တယ် … လက်က ရုတ် လို့မရဘူးဗျ … ဘေးမှာ လူတွေက ကြပ်ညက်ေ နတာပဲ … ကျနော်လေ … ရ င်တွေ တ အားခုန် တာပဲ … ချ စ် ရသူလေးရဲ့အပျို စ စ် စစ် … တင်ပါးဆိုင်လေးကို ဖိကပ် ထားရင်း … ခါးသိမ်သိမ် လေးကို ဖက် ထားရတာ… တမျိုးပဲ ဗျာ … တ မျိုးပဲ … ကျနော့်စိတ် တွေြ ကွတက်လာတ ယ် … သူ့အရပ် က ကျနော့် ထက်နဲ နဲတော့ နိ မ့်တယ် … ကျနော့်ရ င် ခွ င်ထဲ …\nကျောမှီေ န သ လိုဖြစ်ေ နတာပေါ့ … ခ ပ်သ င်းသင်း အပျို နံ့လေးကလဲ… ကျနော့်နှာခေါင်း ကို တအားဒုက္ခပေးတယ်ဗျာ … ကျနော်ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ … ကျနော့်ညီလေးက လဲ … ဒုက္ခ …\nတဖြေြးေ ဖးထောင်လာတယ် … တော်သေးတယ် … ဂျ င်းဘောင်းဘီ ဝတ်လာလို့ … ဒါ ပေ မယ့် သူ သိတယ်ထင် ပါရဲ့… သူ … အေ နာက်ကနေ အထောက်ခံထားရတာကိုရှောင်ဖို့ ကြိုးစားတ ယ် … မရ ဘူး … ကားကကြ ပ်နေတာကိုး … လှုပ်လို့မှ မရတာ … ကျနော် သူ့အနားကို တိုးတိုးလေး … ကပ်ြေ ပာ မတိယ …်\n“ဆောရီး ပါဗျာ… တမင်သက်သ က်လုပ်တာမဟုတ်ပါ ဘူး …”\n“အင်း … ရပါတယ …”်\nအသံလေးက တိုးတိုးလေး … ကျနော့်ကို မော့ြ ပီးသမင်လည် ပြန်လေး ပြန်ြေ ပာတယ် … ကျနော့်ပါး နဲ့ သူ့ပါး နဲ့ ကပ်တော့မ ယ် … နဲ နဲလေးပဲ လိုတယ် …ြ က က်သီးတွေ တ ဖြ န်ြး ဖ န်း ထ သွားတ ယ် … သူလဲ ကြက်သီးတွေ ထလာတယ် … ကျနော်လက်လေးက … တခုခု ကို ဖိ မိထားတ ယ်ဗျ … အရ မ်း နူးညံ့တဲ့ ခပ် မို့ မို့အရာလေးပေါ့… သိပ်လှတဲ့ ပေါင်တံကျစ် ကျစ်လေး မ ဟုတ်တာတော့ … ကျနော်သိတ ယ် … ကျနော့်လက်တွေ ခွာလို့မ ရဘူး … ကျနော် အဲ ဒါ လေးကို ဖိထားမိတယ် … သူ မျ က်နှာတွေ ရဲ တက်လာသလိုပဲ … ကျနော့် တကိုယ်လုံးလဲပူလာတယ် … ကျနော့် ညီလေးက … ဇတ်ဇတ်တုန် အော င် … ခေါင်း ထောင် ထလာတယ် … သူ … ကျနော့်ရင် ခွ င်ကို ပိုပြီး မှီလာသလိုပဲ … ကျနော် အလိုက်သင့်လေး ဒီလိုပဲ ဖက်ထားရင်း … လက်က စားမိတယ်…\nသူ အတင်း ပဲ လက်ကို လာကိုင်တယ်… အမှ န်က ဆွဲ ဖယ်ပစ်တာ… ကျနော် က ပြို ပီး ဖိထားလိုက်မိတယ် … ကျနော့်ကော င် မလေးက အိုးတော်တော်တောင့် တယ်ဗျ … အေ ရှ့က အဖုတ်လေးက လဲ ခုံးထနေတာပဲ … မာ မာ အိအိ လေး… ကျနော် … ခ ပ်ဖွ ဖွ လေး ပွ တ်ပစ်လိုက်တယ် … သူ မေ န တ တ်ဘူး … ဖင်ကောက်ကောက်လေးက တုံကနဲ … တုံကနဲ နော က်ကို ကော့ကော့ပေး တယ် … အပျိုလေးဆိုတော့ …\nအထိအတွေ့က ကြ က်သီးထစရြာ ဖစ်နေမှာ ပေါ့ … လ ည်တိုင်လေးကို နော က်လှည့်ပြီး … ကျနော့်ကို ခပ်တိုးတိုးလေး … ပြောတယ် …\n“မလုပ် နဲ့လေ … လူတွေ နဲ့ …”\n“ဂျူလီယာ ကို့ကို ချ စ်တယမ်ှတ်လားဟင် …”\n“အွ န် … သော်ဇင် နော် …”\nဂါ ဝန် ရှည်ပေါ်ကနေ … ဂျူလီယာ့အဖု တ်လေးကို … ကိုင်ရတာ … အရ မ်း မိုက်တယ်ဗျာ … တင်းပြီး မို့ ဖော င်းေ နတဲ့ … အဖုတ်လေးကို ပြို ပီး နှိုက်လိုက်တယ် … သိပ်တော့ နှိုက်လို့မ ရဘူးပေါ့ … အလယ်အကွြဲေ ကာင်းနေရာ လေးကို … မှ န်းပြီး ပွ တ်ပွ တ်ပေး တယ် … ကျနော်လဲ ထော င်ေ နြ ပီ … သူ့ဖ င်ကို အတင်းဖိကပ် ထားပြီး …\nပွ တ်ပေးတဲ့အရသာက … အရ မ်း မိုက်တယ်ဗျာ … ဖီးလ်အရမ်း တက်တယ် … သူ့အဖုတ်လေးကို နှိုက်နေတဲ့ ကျနော့်လက်ကို အတင်း ပဲ … ဆုပ်ကိုင် ထား တယ် … ကားကလဲ အရ မ်းမောင်း တော့ … မိုက်တယ် … နော က်ကနေ … သူ့ ဖင် လေးထဲကို … ကျနော့်ဟာနဲ့ဆော င့်ဆောင့်ပေးတယ် … အရှေ့ရောအနောက် ရော … တိုက်စ စ်ဆင်ခံ ရတော့ … သူ ဘယ်ခံ နို င်မလဲ … အထိအတွေ့မှာ မျောသွားတာ ပေါ့ …\nဆတ်ကနဲ ကော့ပြီး … နောက်ကို တင် ပါးလေးကို … ပ စ်ပ စ် ပေးတယ် … ကျနော်ကလဲ နော က်ကနေ ညှောင့် ပေး တယ် … သူ ဖီးလ်အရမ်း တက်နေတဲ့ပုံပဲ … ကျနော့် လက်ကို သူ အတ င်း လာကိုင်တယ် …\nကျနော်ကလဲ ပေါ်တ င်ပဲ … မိထားတဲ့ … အဖုတ်လေးကို … လွှတ်ကို မလွှတ်တော့ဘူး …\nဝလုံးလေးေ တွ ရေးလိုက် … ကကြီးလေးတွေ ရေးလိုက်နဲ့… သူ့ကိုယ်လုံးလေးက လိမ်တွန့်လာတယ် … ကျနော်လဲ ဖီးလ်တ အားတ က်တယ်ဗျာ… အိုးကောင်းတဲ့ ကုလားမလေးကို … လူကြားထဲ နှိုက် ရတဲ့ ဖီး လ်က အရမ်းတက်တာပဲ … ကျေ န်ာလဲ ချစ် တာပါတာပေါ့နော့ … မျ က်နှာ ရှေ့ရောက်နေတဲ့ … သူ့ပါးပြ င် လေးနားကို ကပ်ပြီး … တိုးတိုးလေး … ကျနော် ပြောမိတယ် …\n“ဟင့် … သော်ဇ င် နော်…”\n“တို့ကို ချ စ် လားဟင် …”\nရဲ ရဲ နီတက်လာတဲ့ … နား ရွက်ဖြူ လေးကို … ကျနော် ကိုက်ခဲ ထားပစ်လိုက်ချ င်တယ် … ချ စ် ဖို့ကောင်းလိုက်တာကွာ … ခ ပ်သင်းသ င်းရေမွှေးနံ့ လေးရယ် … ကိုယ်သင်းရနံ့လေးရယ် … ကြ က်သီးတွေ ဖြန်းြ ဖ န်းထနေတ့ဲ … လည်ဂုတ်သားလေးရယ်… ကျနော်အရ မ်း ချ စ်တာပဲ … ကျ နော်သူ့ကိုချ စ် တယ် … ကျနော် သူ့ကို ပို င်ဆိုင် ချင် တယ် … ခပ် ဖွ ဖွလေး နှို က်နေတဲ့ … သူ့အဖုတ်လေးက … အစွ မ်းကုန် မာြ ပီးဖော င်းမို့ နေတာပဲ … အရည်တွေလဲ စိုလာတယ် … သူ တချက်… ညွတ်ကနဲ ခွေ သွားတယ် … ကျနော် ခါး ကို ဖက်ထားပ စ်လိုက်ရင်း … သူ့ကို ထိန်းထားမိတယ် …\nကျနော် သိလိုက်ပြီ … သူြ ပီး သွားလို့ … အားကုန်သွားတာလား … ဒူးချောင်သွားတာ လား … ကားက ပုံမှ န် ပဲ မော င်း နေတာပဲ လေ … သေချာတာ ပေါ့… ပေါင် နှစ်ချောင်းကြားက အရည် တွေ ပိုစိုလာသ လိုပဲ … ပူ လာတယ် …\nကျနော် သိလိုက်ပြီ … ဂျူလီယာ ပြီး သွားပြီ … ထွာဆိုင်ခါးေ လးကို ဖက် ထားရင်း … ကျနော်သူ့ကို ပြန်မလွှတ်တော့ဘူး … သူလဲ မ ရုန်း ဘူး … ကျနော့်ကို မှီထားတယ် … ဘေးကလူတွေြ က ည့်ရင် တော့ … ကျနော်တို့က … သိပ် ချစ် တဲ့ သမီးရီးစားတွေ ပေါ့ နော့… ကျနော် နဲ့သူနဲ့ပူးကပ် နေတု န်းပဲ … ကျနော်ကတော့ ဖီးလ်တက်ေ နတုန်း ပဲ … လူတွေ သာမရှိ ရင် … ဂျူလီယာ့ကို … ဒီဘက်ဆွဲလှည့်ြ ပီး … အန မ်းတွေ ကြမ်းကြမ်းပြေး ပီး … တကိုယ်လုံးကို … နမ်းပစ်လို က်ချ င်တယ် …ြ ပီး တော့ … မြာ ပီးတ င်း မို့ နေတဲ့ …\nအဖုတ်လေးကို … ဟောဒီလို … ဆောင့်ပ စ်လိုက်ချင်တယ် … စိ တ်ကူးနဲ့ လက်တွေ့က ထပ်တူမကျသေးေ ပမယ့် … ကျနော်တကယ်ပဲ ခပ်ြ ပင်းြ ပ င်း လေး… ဆောင့် ပစ်လိုက်မိ တယ် … သူ တုန်တက်သွားတယ် … ကျနော် သတိလွတ်တော့မလို့ … ကံကောင်း တယ် … သူ့ခါးလေးကို အတင်း ဖက်ထားပြီး … နောက်တချက် ဆောင့် ပစ်လို က်တယ် …\n“လှည်းတန်း … ရော က်ပြီ … ဆင်းမယ့် လူတွေ အေ ပါက်ဝကို ထွက်ထားပါ … မဆ င်းသေး တဲ့လူတွေ … နေရာလဲေ ပး ပါ …”\nတောက် … ဖီးလ်တက်တော့မှ … လှည်းတ န်းရော က်ြ ပီတဲ့ … ဒီလိုပဲ တိုးခွြေ့ ပီး … ဘက်စ်ကားအော က်ကို ဆင်းလာ ခဲ့တယ် … ဆင်းတဲ့လူတွေ က တော်တော်များသား … ကျနော် အောက်ရော က်တော့ … သူက အရှေ့က နေ သုတ်သုတ်နဲ့ … လျှော က်ေ နြ ပီ … ဂျူလီယာ ရှက်များသွားလားမသိ … ကျနော်အနောက်ကနေ အြေ ပးတ ပိုင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့ မိ တယ် … သင်တန်း နားေ ရာ က်တော့ … သူ ကျနော့်ကို လှည့်ကြ ည့်ပြီး …\n“သော်ဇ င်က … ဘာလို့အဲ ဒီလိုလုပ် တာလဲ …”\nကျနော့်ကို စိုက်ကြည့်ြ ပီး … ခပ်တည်တည်နဲ့မေးလိုက်တော့ … ကျနော် နဲ နဲ တော့ လန့်သွားတာပေါ့ … ဒါပေမယ့်လဲ … ခပ်တည်တည်ပဲြ ပန်ဖြေလိုက်တယ် …\n“ဂျူလီယာ့ကို ချစ်လို့ …”\n“ချ စ်တိုင်းလုပ်စရာလား …”\n“ချ စ်လို့ … ကိုင် မိတာပါဆို … စိတ်ဆိုးလား…”\n“ဆိုးရင် … ဖ က်န မ်း မှာ …”\n“ဟာကွာ … သော်ဇ င်နော်… တော်တော်ဆိုး …”\n“တို့ကို ချ စ် တ ယ်မှတ်လား …”\n“မလွှတ်ဘူး … ချ စ်တယေ်ြ ပာမှ … လွှတ်ေ ပး မယ် …”\n“ဟေ့ေ အး … စ ဉ်း စားအုံးမယ်”\nလက်ဆွဲထားတဲ့ … ကျနော့်လက်ကို အတင်းရု န်းြ ပီး … သင်တန်းေ ပ်ါတက်သွားပါလေေ ရာ … နေအုံးပေါ့ … အြ ပန်ကျရင်တွေ့မယ် … သိမ့်သိမ့်ခါ တ က်သွားတဲ့ တင်သားတွေကို … ကျနော် တမေ့ တ မော ငြေး ကည့်ပြီး … ကြိမ်းဝါး မိတ ယ် … အရမ်းချစ်တယ် … ဂျူလီယာရယ် …\nဟိုငေးဒီ ငေး နဲ့ …ြ ဖတ်သွားသမျှ … ကောင်မ လေးတွေ ကို ငမ်းြ ပီး … ကိုယ့်ဟာကိုယ် စိတ်ထဲမှာြေ ပာနေ မိတ ယ် … ဟိုစော် လေးက … အိုးသေးလိုက်တာ … ဒီဆော်လေးက … အိုးကားတယ် … ဒီစော်လေးက အိုး ကျစ်တ ယ် … ဟာ … ဒီဆော်ြ ကီးအိုး … တုန်တုန်ြ ပီးခါ ခါ သွားတယ …်အံ မ ယ် … ဟိုစော်ငယ်ငယ်လေးက … အိုးသေး သေးလေးကို … ခြါ ပီးလျှောက်တယ် … ပဲ များလိုက်တာကွာ… ခေါ်ပြီး … တချီလောက်ဖိလိုက်လို့ကတော့ … တအားအော်နေ မှာပဲ … ကြည့်ပါအုံး … ဒီအတွဲကိုလဲ … စော်ကို ခါးလည်ကနေဖက်ထားတဲ့လက်က … လူလစ်ရ င် … မနှိုက်ဘူးဆို ကြိုက်သလိြုေ ပာ … စော်လေးကလဲ … အပေး ကောင်းမယ့် ပုံပဲ … မိုက်တယ်ကွာ … ဟိုလြူ ကီးလဲ ဘာ ထူးလဲ … ဘေးက စော်လေးက ငယ်င ယ်လေး … လက်ချင်း ချိ တ်လျှော က်သွားတာများ … တလောက လုံး … သူတို့နှ စ် ယော က်ပဲ … ရှိ နေလားမသိဘူး … ဒီလိုနဲ့လှည်းတန်းမှာ … အိုးသုတေ သန ထိုင် လုပ်နေတာ… အချ န် ၂ နာရီ … ဘယ်လိုကုန်သွားမှန်း မသိ … သင်တန်းေ အာက်ကို … အများကြီးဆင်းလာမှ သတိရ မိတယ် … ငါ ပိုင် ဆိုင် ရမယ့် … အိုးလေး … ဆင်းလာ တော့မယ် …\nကျနော် ဂျူလီယာ့ ကိုြ ကိုက်တ ယ် … စားရရင်ြ ပီးရော ဒီသဘော မဟုတ်ပါဘူး … တက ယ်ချစ်တာပါ … ပို င်ဆိုင် ချင် တယ် … ကျနော်သူ့ကိုချ စ်တ ယ် … သူ့အိုးလဲ မိုက်တာပဲ … ဂျူလီယာက တော င့်တ ယ် … ကားတယ် … ကျစ်တ ယ် … ကျနော် နှိုက်ြ ပြီး ပီ … အဖုတ်လေးက … ဖောင်းြ ပီး မို့ နေတာများ … တင်းနေတာပဲ … ကျနော် သိတယ် … အဲ ဒီလို အဖု တ်မျိုးက … အောက်ပေးအရမ်း ကောင်းတာ … အေ ပ်ါကေ န တဇတ်ဇတ်နဲ သ့ာ ဆောင့် … အောက်က နေ ကော့ကော့ေ ပးမ ယ့်ပုံ မျိုး… အရ မ်း မိုက်တယ် … နောက်ကနေ ဆော်အုံးမလား … ခါးလေးခွ က်ြ ပီး … နော က်ကို ကော့တင်ထားပေး မယ့် … ပုံစံ မျိုး… ကျနော်ကတော့ … သူက ကျနော့်ကို ပြန်ချ စ် မယ်လို့ ထင်တာပဲ … စ ဉ်းစာြး ကည့်လေ … ကားပေါ် မှာ အနှိုက်ခံ ရ တာတောင် … စိတ်ဆိုးတဲ့ ဟန်ပန် မျိုးမ တွေ့ရဘူး … ကလက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး … ချ စ်လို့ အလိုလိုက်တာလို့ ယုံကြည်တယ် … ဟော … ဆင်းလာ ပါပြီ ဗျာ … ကျနော့်ရဲ့ဂျူလီယာလေး … မျက်နှာလေး က ပန်းသွေးရောင် လွှမ်း နေတယ် … ကျနော့်စိတ် ပဲ ထင်လို့လားမသိဘူး … သူ့အြ ပုံးတွေ က … ပြို ပီး နူးညံ့လာသလိုပဲ …\n“သင်တန်းြ ပီးသွားပြီလား …”\n“အအေးသောက်အုံး မလား …”\n“အင်း … သောက်မယ်လေ … “\n“စာအု ပ် တွေပေးလေ …”\n“အင်း ရော့ ”\nသူ့လက်ထဲက … စာအု ပ် တွေ ကို လှမ်းယူပြီး … သူ့လက်ကလေးကိုပါ … ဆုပ်ကို င်ထားမိတယ်… အပို င် ပဲ …\nကျနော် သူ့ကိုချ စ်တယ် … သူ့လက်က လေးကို ဆွဲပြီး … တကမ္ဘာလုံး ပတ်လိုက်ချ င် ရဲ့…\nသူ အသံလေးထွက်လာတယ် … ရှက်လို့နဲ့တူပါ တယ် … လက်က လေးကို ရု န်းမိတ ယ် … ဘယ်ရမလဲ …\nကျနော်ကလဲ မလွှတ်နို င်ပေါင် … သင်တန်း … ဒီဘက်နားက … ကော်ဖီဆိုင် လေးကို … ကျနော်တို့ အတူလျှောက်လာမိတယ် … လူကြားထဲမှာ … မ သိမသာ သူရု န်းတ ယ် … မျ က်နှာ လေးက ရဲ ရဲ တွ တ် နီတ က်လာတယ် …\n“သော်ဇ င် နော်… “\n“ချ စ်တယ်ကွာ …”\n“ချ စ်တယ်ြေ ပာမှ လွှတ်မ ယ် …”\nကျနော်ကလဲ ဇွ တ် … အြေ ဖမပေး မချ င်း မလွှတ်ချ င်ဘူး … သူကလဲ ချ စ်တော့ချ စ်မှာ ပါ … အြေ ဖပေးရတာ ရှက်လို့နဲ့ တူတယ် … ခပ် တင်းတင်းေ လး ဆုပ်ကိုင် ထားရင်း … ကျနော်သူ့ကို စိုက်ကြည့်မိတယ် … သူ ဝင့်ဝ င့် စားစားလေးပြန်ြ က ည့်တယ် … ကျနော် မျ က်စိ မှိတ်ပြလိုက်မိတယ် … သူ လျှာ လေးပြန်ထုတ်ပြတယ် … ဒါပဲ လေ … ကျနော်နဲ့သူနဲ့… ချစ်သြူ ဖ စ်သွားကြပြီ … လူမျိုးချ င်းမတူ ပေ မယ့် … ကျနော်နဲ့သူနဲ့ချစ် တယ် …\nကျနော့်အချစ်ကို သူ ယုံကြ ည်မယ်လို့ ထ င် ပါ တယ် … ကျနော် ပျော်လိုက်တာဗျာ … အြေ ဖ ရပြီဆို တော့ လက်မလွှတ်နို င်ပေါ င် … ပြို ပီးတော့ ဆုပ်ကို င်ထားမိတယ် … ကော်ဖီဆိုင်ရှေ့ရောက်တော့ … လူေ တွက အများကြီးပဲ … ၀ို င်းတော်တော်များများပြည့်နေတ ယ် …\n“ကော်ဖီဆိုင် က လူများ မ ယ်နဲ့ တူတယ်ေ နာ် …”\n“အင်း … ကန် ဘောင်မှာ သွားထိုင် မလား …”\nကားလမ်းကို ဖြတ်ကူြး ပီး …ြ ပည်လမ်းအတိုင်း … လျှော က်ကြတ ယ် …\n“ဂျူလီယာ … ကို့ကို ချစ် လားဟင် …”\n“သူ့ကိုသူ … ကိုတ့ဲ … အဟိ “\n“ကို မခေါ် ချ င်လဲ မောင်ခေါ် လေ …”\n“မ ခေါ် ပါဘူး … နှာဘူးလို့ပဲ ခေါ်မယ် …”\n“အဟိ … ချ စ် ရင် စိတ်မဆိုးရဘူးနော် … နှာဘူး”\n“ဟေ့ … ဟေ့ … တိုးတိုးခေါ် ပါဟ … လူကြားထဲ”\n“အံ မယ် … သူလဲ လူကြားထဲ … လုပ် တုန်းကလုပ်ြ ပီးတော့ “\n“ဒါကတော့ ချစ်လို့ “\n“ချ စ်တာရော ဟုတ်လို့လား … သိပ်ဆိုးတယ်ေ နာ်”\n“ကြို က်လားဟင် …”\n“သော်ဇ င် နော်… ပါးချ ခံ ရ မယ် … ဟွန့်”\nမျ က်ေ စာ င်းလေးထိုးလိုက်… ချ စ်တ ယ်ြေ ပာလိုက်နဲ့… မထိတတိ စ ရင်း … ကျနော့် စိတ်တွေ တဖြေြးေ ဖြး ကွလာတယ် … က န်ဘော င်ရော က်တော့ … ပန်ြး ခံထဲမှာ ပဲ သွားထိုင် ချင်တ ယ် … မနေတတ်တော့ဘူး ဗျာ… သူ့တကိုယ်လုံးကို ဖက် ထားချ င်တ ယ် … စိတ်ထဲမှာ … မ ရိုးမရွ နဲ့… တ ကယ်ပါပဲ … အခု ချက်ြ ခင်း … အကျ င်္ီတွေချွတ်ြ ပီး … ချစ် ပ စ်လိုက်ချ င်တယ်ဗျာ … စိတ်ကို တော်တော်ထိန်းထားရတယ် … ပန်းခြံထဲေ ရာက်တော့… လူသိပ် မရှိဘူးဗျ … ဒါနဲ့ပဲ … ပန်းြ ခံ ဒေါင့် က ထိုင် ခုံ လေးမှာ ထိုင် လိုက်မိတယ်… ထိင် မိတ ယ်ဆိုတာနဲ့… ကျနော်သူ့ပခုံးလေးကို ဖက်ထားပစ် လိုက်တယ် … ရုန်းတာပေါ့ … ရှက်မှာပေါ့ …\nမရဘူးလေ … ဒီကလဲ … စိတ်ကကြွနေပြီ … တအားဖက်ထားပစ်လိုက်ပြီး … သူ့နှ ဖူးလေးကို န မ်းပစ် လိုက်တယ်\n… ရွှတ် …\n“ကိုနော် … တော်တော်ဆိုး”\nသိပ် ချ စ်တာပဲ … ဂျူလီ ယာရယ် … ခ ပ်တင်းတ င်းလေး ဖက်ထား ရင်း … ကျနော် သူ့ကို န မ်းလိုက်မိတယ် … ကိုေ န်ာတဲ့ … အဟိ … ဝမ်း သာလိုက်တာကွာ … ကျနော့်ရ င် ဘတ်ကို လက်သီးဆုပ် လေးနဲ့ ထုတယ် … ကျနော် ထပ်နမ်းမလို့ ဟန်ြ ပင် တော့ … သူ ခေါ င်းလေး ဝှက်ြ ပီး … ရ င် ခွ င် ထဲကို … တိုးဝင်လာတ ယ် … ကျနော် ဖက်ထားမိတယ် … လက်ေ မာ င်းသားလေးကို … ဖွ ဖွ လေးပွ တ်သပ် ပစ်လို က်မိတ ယ် …\n“ချ စ်တယ် … ဂျူလီယာရယ်…”\n“တကယ်ြေ ပာ တာလားဟင် …”\n“ဟုတ်လို့လား … တို့ကို အတည်ယူမှာလား…”\nကျနော် ချက်ခြင်းပဲ အြေ ဖပေးလိုကမိ တယ် … ဟုတ်တယ် … ကျနော် သူ့ကို ယူမယ် … လက်ထပ်မယ် … ကလေးတွေအများကြီးေ မွးပ စ် မယ် … ကျနော်သူ့ကို တကယ်ပဲ ချစ် မိသွားတ ယ် …\n“တို့ကတော့ … မယူဘူးေ နာ် …”\n“အန် … နောက်တာလား …”\n“မ စနဲ့ကွာ … ရွှတ်…”\n“အွ န် …”\nလျှာလေးထုတ်ပြပြီး … လှောင်ြေ ပာင်ြ ပတဲ့ သူ့နှုတ်ခ မ်းလေးကို … ဖိ နမ်း ပ စ် လိုက်တယ် … သူ ရုန်းတ ယ် … မရဘူးလေ … ကျနော် သူ့ကို အတ င်းဖက်ထားရ င်း … ဖိ နမ်းပစ်လိုက်တယ် … နှုတ်ခမ်း လေးက ပါး လွ န်းတယ် … ကျနော် ဖိ နမ်းထားရင်း … လျှာကို … နှုတ်ခ မ်းပါးနှုတ်ခုကြားထဲ ထိုးထည့်ပ စ်လိုက်တယ် … သူတားတယ် … နှုတ်ခမ်းပါး လေးနှစ် ခုကို အတင်းပဲ စိ ထားတယ် … ဘယ်ရမလဲ … ဒီကလဲ … နှုတ်ခမ်းနှ စ်လွှာကြားကို လျှာနဲ့ ထိုးကြည့်လိုက် … အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆွဲ စုပ်ကြ ည့်လိုက် … လက်က လဲ ပေါင် လေးကို ပွ တ်သ ပ်ေ ပး မိတယ် … အန မ်းက အရှိ န်တက်လာတော့ … သူ့ပါးစပ် လေး ဟသွားတယ် … ကျနော့်လျှာလေး တိုးဝင်သွာြး ပီး … သူ့ရဲ့ လျှာ ဖျားလေးနဲ့ … ထိတွေ့မိတ်ဆ က်မိတယ် … ဆတ်ကနဲ သူ တုန်တ က်သွားတယ် … ချ စ်တယ် … ဂျူလီယာရယ် … မျက်စိ လေးကိုမှိတ်ြ ပီး … သူ ငြိ မ်ကျသွားတယ် … ကျနော်တို့ နမ်းကြ တ ယ် … ဘယ်လောက်တော င် ကြာ သွားတယ်မသိဘူး … ဘေးကြ ဖတ်သွားတဲ့ အတွဲက … အဟမ်း အဟမ်းချောင်းဆိုးမှ … ကျနော်တို့ အလန့် တကြား … အနမ်း ခွာသွားမိတယ် … သူ ရှက်လွန်းလို …့မျက်နှာလေးက နီရဲ တွ တ်နေတာ ပဲ … ခေါင်း လေးငုံြ့ ပီး ရှက် သွေြး ဖာ နေ ပုံ လေးကို … ကျနော် ချ စ် တယ် … မျက်နှာ တွေပူနေလို့လားမသိ …\nနှ ဖူးလေးမှာ ချွေးလေးတွေတောင် စို့ တက်လာတယ် … ကျနော် မြတ်မြတ်နိုးနိုးနဲ့ သုတ်ေ ပးေ နတဲ့ အချိန် မှာ … အင်း ယားက န်က … လေနု အေးကဝှေ့ကနဲ တိုက်ခတ်သွားတယ် … သူလဲ သဘောကျတယ်ထင်ပါ ရဲ့… ကျနော် သူ့ကိုြ ပန်ြ ပီး ဖက်ထားလိုက်မိတယ် … သူက လဲ ကျနော့်ရင် ခွ င် ထဲမှာ မှီထားတ ယ် …\n“ကိုက … မိ န်းမ တော့မ ရှိဘူး မှတ်လား …”\n“အာ … ရီး စားတော င် ဒီေ န့မှရတာ …”\n“အပိုတွေ … ဘ ယ်သူက သူ့ရီး စားလို့ြေ ပာလို့လဲ …”\n“အွ န် … အခု ပဲ နမ်းြ ပီးြ ပီ လေ …”\n“န မ်းြ ပီးတိုင်း ရီး စားလို့ ဘယ်သူက ပြောလဲ”\n“သေပြီဆ ရာ … ရီးစားမဟုတ်ရ င် … ဘာလဲ …”\nကျနော် နဲ နဲတော့ နှာ တ င်းသွားတယ် … ချ စ်တာလဲချစ်တာပေါ့ … စတာလဲစ တာပေါ့ … လက်ဆြွဲ ပီး လမ်းလျှောက်ြ ပီးြ ပီ … ပ န်းြ ခံထဲမှာလဲ န မ်းြ ပီးသွားပြီ … ဒါတော င် ရီးစားမဟု တ်ဘူးတဲ့ … ဘာလဲ ဟ …\n“ချ စ်သူလေ … ချ စ်သူ … ခိ “\nဟုတ်သားပဲ … သူ ပြော တော့လဲ ဟုတ်သားပဲ … ရီးစားမဟုတ်ဘူး … ချ စ် သူတဲ့ … တ ဘဝစာ ချ စ်ြ က မယ်ပေါ့ … ရှေ့ ခ ရီး အတွ က် လက်တွဲ ကြ မယ်ပေါ့… ကျနော်ကျေနပ်သွားတ ယ် … ဟားခနဲခေါ င်းမေြာ့ ပီး … အားရပါးရ\nရီလိုက်မိတယ် … သူလဲ တ ခိခိ နဲ့ရီတယ် … ပျော်ပျော်နေတတ်တဲ့ သူ့စ ရိုက်ကို … ကျ နော်\nအရမ်းသဘောကျမိတယ် … မိ န်းကလေးဆိုပေ မယ့် … ပဲ မ များဘူး … ကျနော်ြ ကိုက်တယ် … သဘောကျလွန်းလို့ … နောက်တ ခါ တအားဖက်ပ စ်လိုက်တယ် …\n“ချ စ်သူတဲ့ကွ … ဟား ဟား …”\n“ခိ ခိ … အွ န် …”\nခိုးခိုး ခ စ် ခစ် ရီ မောနေတဲ့ … သူ့နှုတ်ခမ်း လွှာ လေးကို … ဖိ နမ်း ပ စ် လိုက်တယ် … ဒီတခါတော့ အနမ်းတွေက ပြို ပီးချိုြ မနေတ ယ် … စိတ်တွေ က ပြို ပီးြ ကွလာတယ် … ကျနော့်လက်တွေ က … သူ့ခါးလေးကို ဖက်ထားမိတယ် … လက်တ ဖက်က … ဂါဝ န် ဖုံး ထားတဲ့ပေါ င် လေးကို … အစု န် အဆန် … ပွ တ်သပ်လိုက်တယ် … လူရှင်းတယ်လေ … ဒီတော့ အန မ်း တွေြေ ခွ မတိာ ပေါ့ … ကျနော့်နားထဲြ ကားနေရတယ်… ရင်ခု န်သံတွေ တဒိန်းဒိ န်းနဲ့ … ကျနော်နဲ့သူနဲ့… တ အားနမ်း မတိယ် … သူ ကျနော့်ကို ဖက်ထားတယ် … ကျနော့်လက်လေးက … တဖြေး ဖြေးနဲ့ ပေါ င် အပေါ်ပို င်းကို … ရွေ့လာတယ် … ကျနော့် လက်က ပေါ င် ရင်း နား ရောက်သွားချန်ိမှာ … သူအလန့်တကြား … ရုန်းတ ယ် …\n“ဟေ့ေ အးနော် … ပ န်းခြံ ထဲမှာ ကိုင်နဲ့ကွာ … “\n“ကိုင်ချ င်တ ယ် … ချ စ်သူရယ် …”\nသူ ကျနော့်ကို ရွှ န်းရွှ န်း စားစားလေးစိုက်ကြည့်တယ် … ကျနော့်နဖူးကို လက်သီးဆုပ် လေးနဲ့ တ ချ က်ထြု ပီး …\nဟိုဘက်ကို လှည့်သွားတ ယ် … သူ ရှ က်မှာပေါ့ … သူ့ခါးကို ဖ က်ထားတဲ့ ကျနော့်လက်က အေ ပါ် ကို ဖြေးြေ ဖးလေး တက်လာပြီး … ဂျို င်းေ အာ က်ကနေ … ရ င်သားမို့မို့ လေးကို ထိလိုက်မိတယ် … ဟုတ်တယ်လေ … ပေါ င်ကြားထဲကို နှိုက်လို့မှမရတာ … ရတာ ပဲ ပွ တ်ရ တော့မှာပေါ့ …\n“ဟေ့ေ အးနော် … လူတွေ တွေ့သွားအုံးမယ်ကွာ “\n“ခ ဏလေးပါ … ကိုင် ချင် တယ်ကွာ”\nဒိုင်းကနဲ မျ က်ေ စာ င်းေ လးထိုးပြီး … စာ အုပ် လေး ကို ရ င်ခွ င်ေ ရှ့ မှာ ကွယ်ပေးလိုက်တယ် … ဘယ်လိုလေးမှန်းမသိပါ ဘူး … ကျနော်တ အားချစ် မိသွားတ ယ် …\n“တအားဆိုးတာ ပဲ … ဟွန့် …”\n“ချ စ် ချစက် … ကို့ကို တကယ်ချစ်တာလား …”\n“ချ စ်တယ် … ကိုကရော … တို့ကို ချ စ် လို့လား”\n“ချ စ်တာပေါ့ … စတွေ့တုန်းကထဲက … ချ စ်တာ”\n“ေ အာ် … တို့က အဖြေအြ မန် ပေးလို့ … အထင်မသေးပါဘူးေ နာ်”\n“သေးစရာ လား ချစ် ချ စ် ကလဲ … ဒီေ ခတ်က အင် တာနက်ေ ခတ်လေ “\n“အင်း … တသ က်လုံးချစ် မှာလား”\n“ချ စ် မှာပေါ့…”\nစကားလဲ ပြော… မသိမသာလေး … သူ့ဂျို င်း အော ကက် နေ … ဖက်ထားတဲ့လက်က … လုံးလုံး ကျစ်ကျစ် … ရင်သားဆိုင်ကို … အု ပ် ကိုင်လိုက်မိ တ ယ် … အထိအတွေ့က အိ စက်လွန်းတယ် … ဘရာစီယာ အု ပ်ထားပေမယ့် … ရ င်သားက ထွားမို့လွန်းတ ယ် … ကျနော် ထ င်တ ယ် … ၃၄ ကျော်မယ် ထင်တာပဲ … တင်းတင်းလေး … မို့ မို့လေးကို … ဖွ ဖွ လေးနယ်ပစ်လိုက်တယ် …\n“ြေ ဖြးေ ဖးေ နာ် … အ”\n“ြေ ဖြးေ ဖးကိုင် … နာတယ် …”\n“အကြီးကြီးပဲ ကွာ … အရမ်းကြို က်တယ် …”\n“ဘာနှာဘူးလဲ… ချ စ်လို့ ကိုင်တာနော် …”\n“တမျိုးကြီးပဲကွာ … အဟင့်”\n“ခ ဏလေးကွာနော်…”\n“တော်တော့ကွာ … မ နေ တ တ်တော့ဘူး”\nသူ တကယ်ပဲ မေ နတတ်တော့ ဘူး … မျ က်နှာလေး က နီ ရဲ တွ တ်ြ ပီး … တကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်ြ ပီး … ကျနော့် ရင်ခွ င်ထဲမှာ … ခေါ င်းလေး လာဖွ က်ထားတယ် … အနေအထားက ပိုပြီး လုံခြုံသွားတာမို့ … ရင်သားဆိုင်မို့ မို့လေးကို … ကျနော့်သ ဘောရှိ …ြေ ဖးေ ဖြး ပဲ န ယ်ပေးလိုက်တယ် … တင်းြ ပီး မာကျ စ်နေတာ ပဲ … သူ မပြောနဲ့ … နယ်ပေး တဲ့ ကျနော်တောင် … တအားစိတ်ကြွလာတယ် … အလုံးအထ ည်က ခပ်ထွားထွားမို့ … အားရမိတယ် … နယ်ေ ပးနေရ င်း … လက်ညှိုးနဲ့ လက်မက … နို့သီးခေါင်း ထိပ် ဖျားလေးကို လိုက်ရှာ မိတ ယ် … တွေ့သ လိုတော့ရှိသား … သူလဲ ဖီးလ်တက်လာတာမို့ … နို့သီးေ ခါင်း လေးက ဘ ရာ စီယာအောက်မှာ … ထောင်ထနေတ ယ် … ဒါပေ မယ့် ကျနော် ညှစ်လို့မ ရ ဘူး … ဖ မ်းလို့လဲ မရဘူး … ဘရာစီယာက နဲ နဲ မာတယ် …\nအပျော့ သားမဟုတ်တာ … ဆိုးတာပဲ … ကြံရာ မ ရတဲ့အဆုံး … နို့သီးခေါင်း နေ ရာလေးကို လက်မ နဲ့ ဖိပြီးပွ တ်ပစ်လိုက်တ ယ် …\n“အို … ကို …”\n“ဘာတွေလုပ် နေတာလဲကွာ … မ နေ တ တ်ဘူး”\nကျနော့်ကို သူမော့ကြည့်တယ် … သူ့အြ ကည့်ေ တွရဲ့နော က်မှာ … အထိအတွေ့ကို သာယာနေမှ န်း … ကျ နော်နားလ ည်ပါ တယ် … အစဆိုတော့သူ ဘ ယ်ေ နတ တ်ပါ့မလဲ … အထိအတွေ့က အ စ ဆိုတော့… ခံ စားရ ခက်ေ န မှာပေါ့… ဖွ ဖွ လေး န ယ်ေ ပး ရင်း … သူ … ငြီး တွားသံလေး … တိုးတိုးလေး ထွက်လာတယ် … ကျနော်လဲ … စိတ်တွေကြွတက်လာတ ယ် … ကျနော့်ဟာက ပေါင်ကြားမှာ ထောင်ေ နြ ပီ … တင်းနြေ ပီ ဗျာ … သူေ ရာ … သူ့အဖုတ်ကြီးလဲ … အရ ည်တွေ စြို ပီး တ င်းေ နလောက်ြ ပီ … ကျနော်အေ ပါ် ပို င်း က လိေ နရင်းကနေ … အော က်ကို လျှောဆင်းလာတယ် … ပေါ င်သားလေးကို တချက် ပွ တ်လိုက်ပြီး … အ တွင်းပိုင်းကို လ က်ညှိုးလေးနဲ့ … ထိုးနှိုက်လိုက်မိတယ်…\n“အို … ကို … တော်ပြီကွာ … “\n“ခ ဏလေးပါ … ချစ် ချ စ်ကလဲ …”\n“ဟင့် … ယားပါတယဆ်ိုနေမှ …”\nဂါ ဝန် စလေး ပေါ်ကနေ … ကျနော် သူ့အဖုတ်ကို နှို က်တော့ … သူ အလ န့် တ ကြား … ဘေးဘီဝဲ ယာကို လိုက်ကြည့်တယ် … လူရှ င်းတယ်ဆိုေ ပမယ့် … သူ စာအု ပ် လေးကို … အေ ပါ် မှာ အုပ်ြ ပီး … အကာအကွ ယ် ယူပေးတယ်… ရှက်လဲရှက်တယ် … ခံလို့လဲ ကော င်းလို့ နေ မှာပေါ့ … ကားပေါ် မှာ အနှို က်ခံ ရတုန်း က … သူပြီးသွားလို့လားမသိဘူး … အခုတခါ ထပ် နှိုက်တော့ … ပေါ င် ကြားမှာ ပူ နွေးေ နတယ် …\nစိုထိုင်းထိုင်းြ ဖ စ်နေတယ် … ပေါ င် နှ စ် ချောင်းကို လိမ်ကျစ်ထားတော့ … နှိုက်လို့တော့မကောင်းဘူးပေါ့ … မရမက အတင်းနှိုက်တော့ မှ … လက်တချော င်းစာနေ ရာ ရတ ယ် … ဘယ်ရမလဲ … ကျနော် … လက်ညှိုးလေးနဲ့ ဟိုထိုးဒီထိုး … ဟိုပွ တ်ဒီပွ တ် … လုပ်တာပေါ့ … သူ့အဖုတ်ြ ကီးက … တကယ်ပဲ ဖောင်း မိြု့ ပီး …\nတင်းကားနေ တာ ပဲ … ကျေ နာ် နှိုက်ရတာ အား မ လို အားမရြ ဖ စ်မိတယ် … ဂါ ဝန် ရယ် … ပင်တီရယ် ခံ နေလို့သာ ပေါ့ … နို့ မို့ဆို … ကျနော်အဖုတ်ထဲ လက်ညှိုး ထိုးထ ည့်ပြီး …မွှေပ စ်လိုက်တာကြာပြီ … ဖွ ဖွ လေးပွ တ်ပွ တ်ပေး တော့ … သူလေ … မျက်စိ လေး စ င်း ကျလာတယ် … ဇတ်ဇတ်တုန် နေတဲ့ နှုတ်ခ မ်းလေးကို … ဖိကိုက်ထားတယ် … အေ ပါ် အောက် ပွ တ်ဆွဲတာ ရှည်သွားရင် … တ ချ က်တချက် သူ တုန်တက်လာတယ် …\n“သိဘူး … မ မေးနဲ့…”\n“အရမ်းချစ် တာပဲ … ချ စ် ချစ် ရယ် …”\n“အင်း … ဟင့် …”\nလက်ညှိုးလေး က … အဖုတ်ြ ကီးကို ပွ တ်ရင်းသ ပ် ရ င်း … တဖြေးဖြေးနဲ့ … အကွြဲေ ကာင်းနေ ရာကို စမ်းမိတယ် … အဖုတ်ကြီးရဲ့ အလ ယ်ကောင်တည့်တ ည့်မှာ … အကွြဲေ ကာင်းရှိမှ န်းသိတော့ … လက်သ ည်းလေးနဲ့ …\nခြစ်ြ ခစ်ပေး တ ယ် … သူ တွန့်တွန့်တက်သွားတယ် … ကျနော့်ကိုလဲ တ အားဖက်ထားတယ် … ဖီးလ်တက်လွန်းလို့ ထင်ပါ ရဲ့… မျက်စိ လေးေ တာင် မ ဖွ င့် တော့ဘူး … မှိ တ်ပြီး … ဖီး လ်ခံ နေတယ် … ကျနော်က လဲ … ကုတ်ကုတ်ပေးတယ် … အကွြဲေ ကာင်းနေရာကနေ … အရည်ေ တွက စိုလာတ ယ် … တစိ မ်စိ မ့်ထွက်လာလေ … ကျနော်က ပွ တ်ေ ပး လေ … ကျနော် တ ခုတွေးမိ တယ် … ပင် တီလေး ဝတ်ထားတော့ … ပင်တီလေးေ အာက်က နေ သာ … အဖု တ်ကြီးထဲကို လ က်ညှိုးနဲ့ က လိနို င်ရ င် … ဖီးလ်ပဲ … ကျနော်ရှာတာ ပေါ့ … အဖုတ်ကြီးကို အုပ်ထား တ့ဲ ပင်တီလေးရဲ့အနားသတ်ကို … ရှာ တ ယ် … အကွဲကြောင်းရဲ့ လက်နှ စ်လုံးအကွာလောကမ်ှာ … ပင် တီလေးရဲ့အနားသတ် … ချု ပ်ရိုး ရာ လုံးလုံးကို … ကျနော်စမ်းမိတယ် … ဘယ်ရမလဲ … လ က်ညှိုးလေး က … ပ င်တီလေးကို ဆွဲ မတာေ ပါ့ … သူ သိတယ် … လ က်ကို အတင်းပဲ လာညှစ်တယ် … အဖု တ်ြ ကီးကို အနှိုက်ခံ ရတော့မယ်ဆိုတာ … သူ သိတယ် … ကျနော်ကလဲ မရတော့ဘူး … ပူထူနြေ ပီ … ဖတ်ကနဲ … ပ င်တီချု ပ် ရိုး လေးကို … ဆွဲမလိုက်ပြီး … အဖုတ်ြ ကီးရဲ့ အကွဲြေ ကာငး ရှိရာ် ကို … အြ မန် နှိုက်ပ စ်လိုက်တ ယ် …\n“အို … မာ မားရေ …”\n“ဟေ့ေ အး … ဟေ့ေ အး ကွာ … အဲ ဒီ လို မ နှိုက်နဲ့ ကွာနော် …”\nမျ က်နှာလေး က ပျက်နေ တယ် … အသံလေးက … တုန်တုန်ရီ ရီ နဲ့… သူ တောင်းပန်တ ယ် … သူ\nြေ ကာက်နေ တယ် … ကျနော်ကတော့ မကြောက်ပါ ဘူး … နှိုက်ချင်တာပဲ သိတယ် … အတင်းဖက်ထားရင်း … သူ့အဖုတ်ကြီးရဲ့ အကွဲကြောင်းလေးထဲကို … ကျနော့်လ က်ညှိုး ရော က်သွားတယ် … သူ ထွန့်ထွန့်လူးတယ် …\nကျနော် ယုံပါ တယ် … သူ့အဖုတ်ကြီးကို … ဘ ယ်သူမှ မထိရသေးဘူးဆိုတာ … ဒီလိုမျိုးလဲ တခါမှ အနှိုက်မ ခံရ ဘူးနဲ့ တူတယ် … တ ကိုယ်လုံးြ က က်သီးဖြန်းြ ဖ န်းထ ပြီး … ထွန့်ထွန့်လူးနေတာပဲ … မ ရ တော့ဘူး … ကျနော့်စိတ် တွေ ထိန်း မ ရ တော့ဘူး …\nဖီးလ်ကလဲတက် … စိတ်ကလဲ အရမ်းကြွလာတော့ … နှိုက်တာပေါ့… ဂါဝန် စလေး ပေါက်ထွက်သွားမတတ် … နှိုက်တာပေါ့ … အဖုတ်ကြီးရဲ့အော က်ဘက်နားက … အပေါ က်ဝလေးကို လက်ညှိုးလေး က … စမ်းမိထားပြီ … ဝင်ဖို့ တော့ ကြိုးစားတာ ပဲ … မရဘူးလေ … အပျိုလေးဆိုတော့… တ အားညှစ်ထားတာပေါ့… ကျနော် သိလိုက်တာက … ဂျူလီယာက အဖု တ်ကြီးတယ် … ညှစ်အားသ န်တ ယ်ဆိုတာပဲ … ကျ နော့်ဟာသာ ထည့်ပ စ်လိုက်ရ င် … ဝင် ပါ့မလား… ဟင့်အင်း … အတင်းဆောင့်ထ ည့်ပစ် မှ … ရမယ်နဲ့တူတယ်ဗျာ… ဒါဆို\nဂျူလီယာလေး တအားအော်မှာ ပေါ့… အခုတော င်ြ က ည့် … လက်ညှိုးလေးတောင် မဝ င်သေးဘူး … အော်ချ င်နြေ ပီ … တိုးတိုးလေးြ ငီးတယ် … အော က်နှုတ် ခမ်းလေးကို ကိုက်ထားတယ် … ကျနော့်ကို တအားဖက်ထားတယ် … သူ့ခမျာ… ဖီးလ်တက်တာလား … အရမ်း ခံ ချင် တာလားမ သိ … ကျနော်ကတော့ မရမက နှိုက် တာပဲ … အဖုတ်ြ ကီးရဲ့ အေ ပါက်ဝေ လးမှာ … လက်ညှိုးလေးနဲ့ ပိတ်ထားရင်း … ဖြိ ပီး ပွ တ်ပစ်လိုက်တ ယ် … သူ မ ခံနို င်ဘူး … ကျနော့်ကို အတင်း ဖက်ထားရင်း ငြီး တယ် …\n“အဟင့် … ဟင့် … “\n“ကိုရယ် … အို … သေ ပါ ပြီ… အီးး … ဟင့် … “\n“အို့ … မာ မားရေ … ရှီးးးးး” “အဟင့် … အို … ဟ င့် …”\n“ကိုရယ် … ဟင်းးးး”\nကျနော့်လက်ကို … ပေါင် နှ စ်ေ ချာင်း နဲ့ တအားလိမ် ညှစ်ထားရင်း … ထွန့်ထွန့်လူးကာ … သူ ပြီးသွား၏ … ကျ နော်သိလိုက်တာက … ရုတ်တရက် … အဖုတ် ဝလေးမှာ … ပူကနဲ နွေးကနဲ ဖြစ်သွားလို့ပဲ … အရည်ေ တွလဲ စိ မ့်ထွက်လာတယ် … သူ ကျနော့်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအော င် ဖက်ထားတယ် … သိသိသာသာကြီး ဖ င် လေးက ယမ်းခါ သွားတယ် … အေ ရှ့ကို ကော့ကော့သွားတ ယ်ဆို ပို မှ န် လိမ့် မယ်ဗျ … သူြ ပီး သွားတော့ အြေ ကာ ဆွဲတာပေါ့\n… ချ စ်ချ စ် လေး … ငြိ မ် ကျသွားတဲ့အထိကျနော့်လ က်ညှိုးကို … နေရာ မ ရွှေ့မိဘူး … ဒီအတိုင်း လေးပဲ ဖိက ပ်ထားပေးလိုက်တယ် … ကျနော် ငုံြ့ က ည့်လိုက်တော့လေ … သူ မောနေရှာတယ် … ကျနော့်ရင် ခွ င်ထဲမှာ မှီထားရင်း … သူ မျ က်စိ လေးကို မှိတ် ထားတယ် … သိမ့်သိမ့်တုန် အော င် … လှိုက်ဖို မောနေတဲ့သူ့ကို …\nအင်း ယားက န်က … လြေေ ပတွေ က … ဝေ့ကနဲ … လှောင် ပြော င်သွားတယ် … မျ က်နှာလေးက ပန်းဆီရော င် လေး သမ်းပြီး… မှိန်းနေရှာတ ယ် … သူ့ပုံ စံ လေးက လေ … ကလေးငယ်လေးလိုပဲ …\nအရမ်း ချ စ်ဖို့ ကောင်းတာပဲ … ကျနော် သူ့နဖူး လေးကို န မ်းလိုက်မိတယ် … ရွှ တ် …\n“အင်း … ဂျူလီယာတော့ သေမှာပဲ …”\n“အွ န် … ဘာဖြစ်လို့လဲ …”\n“ကို မကောင်းဘူးကွာ … အ ရ မ်းမော သွားပြီ …”\n“ဒါဆိုလဲကို့ကို မောေ အာင် ပြန်လုပ် ပေးလေ …”\n“အင် … ဘ ယ်လိုလုပ်ပေးရမှာလဲ …”\n“ကို့ဟာကိုလဲ ကို့လိုပဲ လုပ် ပေး …”\n“အာ … နှာ ဘူး …”\n“လုပ်ေ ပး ပါ ကွာ နော် …”\n“ဟေ့ေ အးကွာ … ရှက်တယ်”\n“မ ရှက်ပါ နဲ့ကွာ … ကိုင်ြ က ည့်”\n“ေ နာ က်မှ အရ မ်းကောင်းလို့ ကိုင် ချ င် ပါတယ်ဆို”\n“အာာ …ြ ဖစ် ရလေ …”\n“အခုတော င် … လက်ညှိုးလေး နဲ့တင် … မျော့ေ နြ ပီ မှတ်လား … ကို့ဟာကြီးနဲ့ ဆို …”\n“ကိုနော် … ဟွန့် … တအားညစ်ပ တ်တယ် …”\nမျ က်နှာလေး နီ ရဲ တွ တ်ပြီး … ကျနော့် ရ င် ခွ င်ကို လက်သီးဆုပ် လေးနဲ့ တဖုန်း ဖုန်း ထုတယ် … ရိုက်တယ် … ဒါပေမယ့် … ရိုက် ချ က်တိုင်းမှာ အားမ ပါတာ … ချ စ်လို့လား … အားမ ရှိတာလား ကျနော်မပြောတတ် … လက်သီးဆုပ် လေးတွေ ကို ဖ မ်းဆွဲပြီး … လူတကိုယ်လုံးကို ဖ က်ထားပစ် လိုက်တယ် … သူ … ကျနော့်ရ င် ခွ င် ထဲမှာ … ခေါင်း လေးမြှီ ပီး … ခ ဏခဏမော့ကြ ည့်တယ် … ကျနော်သူ့ကို ဖွ ဖွလေး နမ်း မိတ ယ် … အရမ်း ချ စ်မိ သွားလို့ပါ ဗျာ …\n“ချ စ် …”\n“ဟင် … အင် …”\n“ချ စ် … လို့ …”\n“ဟင် … လို့ …”\n“ချ စ်က … ကို့ကို အတ ည်ကြံမှာ လားဟ င်”\n“အွ န် … ကိုနော်…”\n“ယောက်ျားလေးဆိုတာက မေးထားရတ ယ်လေ … ဆူးပေါ် ဖ က်ကျလဲဆူးကျိုး … ဖက်ပေါ်ဆူးကျလဲ ဆူးကျိုး …”\n“တော်ပါ … တို့က တသက်လုံးချ စ် မှာ … သူကသာ “\n“တကယ်နော် … ဟိုလိုရော ချစ် မှာလား …”\n“အာ … နှာ ဘူး … ဒါပဲတွေးနေတ ယ် …”\n“တွေးမှာပေါ့… ချ စ် ချ စ် က အရ မ်း မို က်တယ်လေ …”\n“ဘာမိုက်တာ လဲ “\nသူ ကျနော့်ခေါ င်းကို ဒေါ က်ကနဲ ခေါ က်ြ ပီး … နှာခေါင်းကို … ဆွဲလိမ် ပစ်လို က်တယ် …\n“အ … နာ တယက် …”ွ\n“ချ စ် ချစ် နော်…ြ ပန်လုပ် လိုက်ရ …”\nသူ့ေ ပါ င်ကြားထဲက … ကျေ နာ့်လက်ညှိုးလေးကို ပြန် ကလိလိုက်တယ် … သူ ထွန့်ထွန့်လူး သွားတယ် …\n“အို .. ကိုနော် မေ နတတ်ဘူးကွာ … အဲ ဒီလို အနို င် မကျင့် နဲ့ ”\n“အနမ်းနဲ့ လက် ရုတ်သိမ်းရေး လဲမှာ လား …”\n“လဲမယ်… လဲမယ် … ရွှ တ် …”\nသူ ကျနော့်ပါးကို ရွှတ်ကနဲ အြ မ န် နမ်းတ ယ် … မနမ်းလို့လဲ မရ ဘူးလေ … နောက်တခါ ကျနော် သူ့အဖုတ်ကြီးကို ကလိလိုက်ရ င် … သူ မျော့သွားမှာပေါ့ … ရ င်တွေ အရမ်း ခု န်သွားမှာပေါ့ …\n“ကြောက်ပြီ လား”\n“ကြောက်ပါြ ပီ ရှင့်”\n“ဟား ဟား ဟား”\n“ခ စ် … ခ စ် …”\n“လာ … ထ … အိ မ်ြ ပန် နောက်ကျနေ အုံးမယ် “\n“အင်း … ဟုတ်သားပဲ”\nသူ … မတ်တပ်ရပ်လိုက်တော့ … လူက နဲ နဲ ယိုင် ကျသွားတယ် … ကျနော် သူ့လက်မောင်းကို … ဖမ်းကိုင်လိုက်တော့… သူ ကျနော့် လ က်ေ မာ င်းကို ထုတယ် … ကျနော်ခွိကနဲ ရီ မိတယ် … ဒိုင်း ကနဲ မျ က်ေ စာ င်းထိုးခံ ရတယ် … ပျော်ပါ တ ယ် … ကျနော်တို့ရဲ့အိမ်ြ ပ န်ခ ရီး လေးဟာ … အချ စ် တွေ … နားလည်မှု တွေ အြ ပည့်နဲ့ပျော်ရွှင် ခဲ့ ရ ပါ တ ယ် … အြ ပန် ကျတော့ ကားမကြ ပ်ဘူးဗျ … ထိုင်ခုံနေရာ တောင် ရသေးတယ် … နှိုက်ခွ င့် မ ရ တော့ဘူးပေါ့ ဗျာ… ဒါပေ မ ယ့်လဲ … ကျေ န်ာနဲ့ ချ စ်ချ စ် … အရ မ်း နားလည်ရ င်း နှီးသွားတယ်လို့ ခံ စားမိ ပါတယ် … သူ့အိမ် နားထိလိုက်ပို့ပြေး ပီး … ကျနော်အိ မ်ြ ပန်လာခဲ့တယ် … အိမ် တောင်မရော က်သေးဘူး … သူ ဖု န်း ဆက်တ ယ် …\n“ြေ ပာလေ … ချ စ်ချ စ် …”\n“အရမ်းချစ် တယ် … ရွှတ် … ဒါပဲ နော် … မ နက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်”\nဒါပဲနော်ြေ ပြာ ပီး … ဖု န်းချသွားတယ် … ကျနော်တအားပျော် မိတယ်… ကျနော် တ အားေ ကျန ပ် မိတယ်… ကျနော် သူ့ကို တအားချစ်တယ်ဗျာ… အိ မ်ပြန် ရောက်တော့ ရေ မိုးချိုးထမင်းစာြး ပီး … အိပ် ပျော်သွားတ ယ် … မနက်ြ ဖန်ရ ယ် မြန်ြ မန် ရောက်ပါ တော့ … သိပ် ချစ် တဲ့ ချစ်သူလေးနဲ့ တွေ့ချ င်လို့ပါ ဗျာ…\nမနက်မိုးလင်းတော့ … နှိုးစက် မမြည် ခ င် … ကျနော် နိုးနြေ ပီ … အိပ်ယာထဲမှာအရင်လိုြ ပန်မ အိ ပ် တော့ဘူး … ပျ င်းကြောလဲ မဆွဲတော့ဘူး … ဆ တ်ကနဲ ထလိုက်တယ် … ဟုတ်တ ယ်ေ လ … ကျနော်က ရီး စားရနြေ ပီ … ချ စ်ချ စ် နဲ့သွားတွေ့ရ မယ်… နောက်ကျနေ ရင် … စိတ်ဆိုးနေအုံးမယ် … မေ ကာင်းဘူး … ခ ပ်သွက်သွက်ပဲ … ရေမိုး ချိုး … အဝတ် စားလဲ … rollon ကို ခပ်ြ ပ င်းြ ပ င်းလေးလှိမ့် ပစ်လိုက်တယ် … ချွေး ထွက်သံယိုတွေ\nလုပ် ရမယ်ဆို … နံေ န မှာစိုးလို့ … သေချာပြ င်ဆင် လိုက်တယ် … ပြီးတော့ … ချ စ်ချ စ်က အေ မွှးနံ့ ကြိုက်တဲ့ပုံပဲ လေ … မွှေးတာကတော့ မ မှား ပါ ဘူး … ချ စ်သူနဲ့သွားတဲ့အခါ စိတ်ြ က ညန်ူး မှုရတာပေါ့ေ နာ့ … ခ ပ်သွက်သွက်လေး\nလျှောက်ရ င်း … ကားမှတ်တိုင် မှာ … ချ စ် ချစ် စော င့်နေတ ယ် … သိပ်လှတာပဲ … အဖြူေ ရာ င် ရ င်ေ စ့ အင်္ကျီလေးနဲ့\n… အနီေ ရာ င်ထမီလေးနဲ့ သိပ်လှတာပဲ … ခ ပ်ထွားထွားရင်သားဆိုင် တွေ ကို … အမဲ ရောင် ဘော်လီနဲ့အုပ်ထားတယ် … အြ ဖူ ရော င် ရင်စေ့ အင်္ကျီလေးက နဲ နဲ ပါးတော့ မြင် ရတာပေါ့ … တမျိုးလေးပဲ … သိပ် ချ စ် မိတ ယ် … ဖြစ်ညှစ် ပ စလ်ိုက်ချင် တယ် … အင်္ကျီတွေ အကုန် ချွတ်ြ က ည့်ရင် … ချ စ် ချ စ်ရဲ့ရ င် သားဆိုင်ေ တွက …\nသိပ်ထွားမှာပဲ … နို့သီးေ ခါင်း လေးေ တွ က … သေးသေးလေးလား…ြ ကီးကြီးလေးလား ကျနော် သိချ င်လိုက်တာဗျာ…\n“ဟိတ် … ဘာလို့ အဲ ဒီလောက် စို က်ကြည့်နေတာ လဲ …”\n“အပိုတွေ … နှာ ဘူးလေးနော် …”\n“ရှူးတိုးတိုး … မေ န့က အိပ်လို့ ပျော် လား …”\n“ဟင့်အင်း … ကောင်းကောင်းအိပ် လို့ မ ရဘူး …”\n“အတူတူပဲ … ကိုလဲ အိ ပ် လို့မပျော်ဘူး …”\n“ကြမ်းပိုးကို က်လို့မှတ်လား …”\nှအရွှတ်အနောက် ပြောပေ မယ့် …ြ ဖန်းကနဲ ရှက်သွေြး ဖန်းသွားတဲ့… ပါြး ပင် လေးက … နံ နက်ခ င်းရဲ့\nနေေ ရာ င်အောက်မှာ … သိပ်လှတာပဲ … လူရှင်း လို့ကတော့… ဖက်နမ်း ပ စ်လိုက်မယ် … ပါးချို င့်လေး\nမြု ပ်သွားအောင် … နှာခေါင်းလေးနဲ့ ဖြိ ပီး န မ်းပစ်လို က်လို့ကတော့ … အဟိ\n“ချ စ် ချစ် … ဘယ်လိုသိ”\n“ရ င်ဘ တ်ထဲက သိ … ခ စ် … ခ စ် …”\nနှ စ်ယောက်လုံး တခစ် ခစ် နဲ့ရီလိုက်မိ တ ယ် … ပျော်လိုက်တာဗျာ … ဆတ်က နဲ သူ့လက်ဖ ၀ါးလေး ကို … ကျနော် ဆုပ်ကို င်လိုကမ်ိတယ် … ခို င် ခို င်တွဲ ထားတဲ့လက်တွေ … တသက်လုံး … ဆုပ်ကိုင်ထားခွင့် ရမယ်ဆိုရ င် … ကျနော် အရမ်းပျော်မိ မှာပဲ …\n“ချ စ် ချစ် …”\n“သင်တန်းမသွားနဲ့ကွာ”\n“အွ န် … ဘာလို့လဲ”\n“ရု ပ် ရှင်ကြ ည့်ချင်တယ် …”\n“အာ … ဖျ က်စီးရေးသမားပဲ … နောက်ေ န့ မှ ကြည့်ကွာနော် …”\n“ဟင့်အင်း … အခုပဲ ကြည့်မယ် …”\n“စိတ်ညစ် ပါ့ … သွားလေ …”\n“အခုကြည့်ချ င်တာလား … နေ့လည်မှြ က ည့်ြ ပီးေ ရာ“\n“ဟင့်အင်း … အခုဆို အခု ပဲ “\nခေါင်း မာတဲ့ ကျနော့်ကို … ချ စ်ချ စ်က အလိုလိုက်ရှာတယ် … သ င်တ န်းမတက်ပဲ … ရု ပ် ရှင်သွားကြည့်ဖို့ …\nြေ ခလှမ်း တွေ က … ဦးလှည့်လိုက်တယ် …ကိုးနာရီ ခွဲ တော့မယ် … ရုပ် ရှ င်ရုံ တွေဘက်ကို … ခပ်သွက်သွက်လေး လျှောက်ြ ပီး … အဆင့်မြင့် ရု ပ်ရှင် ရုံတခု ထဲ ဝင်လိုက်မိတ ယ် … ဘာကားမှန်း တောင် မသိ ပါဘူး … ကျနော်လက်မှတ် ၀ ယ်လိုက်မိတ ယ် … စာရေးမလေးက … ဘယ်ေ နရာ လဲ အကိုလို့ မေးတော့… ထော င့်စွ န်းနေရာ ကိုပဲ လက်ညှိုးထိုးပ စ်လိုက်တယ် … ကောင်းရော … ရုပ် ရှင် ရုံထဲရော က်တော့ … သ့ပုံ စံလေး က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း\nဖြစ်ေ န ပုံ ပဲ … ကျနော့်လ ကက်ို ခ ပ်တ င်းတင်း ဖက်ထားရင်း … အပေါ်ထပ် ကို တက်လာ ခဲတ ယ့် … ကျနော် ဝယ်ထားတဲ့လက်မှတ်က … DC လက်မှတ် … ၄၅၀၀ ကျပ် … ဈေြး ကီးပေမယ့် … ကျနော်ဝယ်ခဲ့ တယ် … ချ စ်ချ စ် နဲ့နှစ် ယောက်ထဲ … အေးအေး ဆေးဆေးကိုင် ချ င်လို့ … အေဲလ … ထိုင် ချ င်လို့ပါ ဗျာ…\n“ကို … အောက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား …”\n“ဟင့်အင်း … အပေါ်ထပ် မှာက လူနည်းတယ်ေ လ …”\n“ေ အာ် … အော် … အဲ ဒါလဲ ကော င်းတာပဲ … တယောက်ယောက်တွေ့သွားမှာ စိုးလို့ …” “အင်း … အဲ ဒါြေ ကာင့် DC ခုံ ဝယ်လိုက်တာ …” “အင်း …”\nအပေါက်ဝ ရော က်တော့ … လက်မှတ်ြ ဖတ်တဲ့ မမ တယောက် ရ ပ်နေတယ်… ခ ပ်ေ ချာေ ချာလေးပါ ပဲ …\nကျနော်တို့ အတွဲ ကို ကြ ည့်ပြီး … သူ့မျကန်ှာက ပြုံးတုံ့တံ့ ဖြစ် သွားတယ် … ကျနော် သိပါတ ယ် … သူ့ စိတ်ထဲမှာ\n… အတွဲတတွဲ တော့ တက်လာပြန်ြ ပီ … အမှော င် ထဲမှာ … ရု ပ် ရှ င်မကြည့်ပဲ … အဟိဆိုပြီး တွေးနေ မှာသေ ချာတယ် … ဝင်ပေါ က်ဝက … လိုက်ကာကြီးကို ဆွဲ ဖယလ်ိုက်တာနဲ့… ရုပ် ရှင်ရုံထဲ က အအေး ဓါ တ်က … အေး စိ မ့် နေ တာ ပဲ … မှောင်လဲ မှော င် နေပြီ … ရု ပ်ရှ င်စြ ပနြေ ပီ ကိုး … ကျနော် … ချ စ်ချ စ်လက်ကို ဆွဲ ရင်း … DC တန်းေ ပ်ါတ က်သွားတယ် … ကျနော် ယူထားတဲ့ နေ ရာက … ထော င့်စွ နး ခုံ် … အပို င် ပဲ … မီးရောင် မှိ န်မှိ န် လေးအော က်မှာ … ကျနော် နဲ့ချ စ် ချစ် … ထိုင် ခုံမှာ ထိုင် မိ တယ် … သူ ရ င်တွေ ခုန် နေတယ် … ကျနော် ရင်တွေ တုန် နေတယ် … ချစ်တယ်ဗျာ… ကျနော် သူ့ကို ဖက် ထားလိုက်မိ တယ် …\n“အိုး … နေပါအုံး …”\n“အရမ်းချစ် တယ် … ချစ် ချစ် ရယ် …”\n“အတူတူပါပဲနော်”\n“အရမ်းအေး လား … ချစ် ချစ် …”\n“ေ အးတ ယ် … ဖက်ထား”\nဟုတ်ပဗျာ … ကျနော်တို့ ခေါင်း ပေါ် မှာ … အဲ ယားကွန်းြ ကီးက … တဝှီးဝှီး နဲ့ မှုတ်နေတာ … အေးလိုက်တာ … ကျနော် ချ စ် ချစက်ို ဖက်ထားပြီး … ရင် ခွ င်ထဲကို ထည့်ထားလိုက်တယ် … ဟုတ်ပဗျာ …\nနှ စ်ယောက်ကိုယ်ေ ငွ့နဲ့ဆိုတော့ … ရင် ဘတ်က နဲ နဲ နွေးသွားတယ် … ချ စ်ချ စ်ရဲ့ကိုယ်လုံးလေးက …\nကျစ်ကျစ်လေးဗျ … လက်ေ မာ င်းသားလေးဆိုလဲ တင်းနေတာ ပဲ … ကျနော်ဖက်ထားရင်းလက်မောင်းသားလေးကို …\n“အင် …ြေ ပာ လေ ကိုရဲ့…”\n“ချ စ်ကို နမ်း ချ င်တယ်ကွာ …”\n“လုပ်ပြီ … ကိုေ နာ် … ဟင့် …”\nရု ပ်ရှ င် ပိတ်ကားက အလ င်းရောင် နဲ့… မလ င်း တလ င်း ခ ပ် မှိ န်မှိ န်ကြားထဲမှာ … ကျ နော့်ရ င် ခွ င်ကြားထဲ က … သူ့မျက်ဝ န်းတွေက … အရောင်လက်နေတယ် … နှု တ်ခ မ်း လေးက ဖူးကြွနေတယ် … ကျနော် သူ့ကိုချစ်တယ် …\nငုံ့ နမ်း မိလိုက်တယ် … ချစ် ချစ် မျ က်နှာ လေးမော့တက်လာတ ယ် … ကျနော် နှုတ်ခ မ်းဖူး ဖူးလေးကို ဖွ ဖွ လေး ငုံလိုက်မိတယ် … ချ စ်တယ် … ချ စ်ချ စ် ရယ် … အဲ ယားကွ န်းကြောင့် … အေးစက်နေပေ မယ့် … ကျနော်တို့နှ စ် ယောက်ရဲ့ခ ပ်နွေးေ နွး အချ စ် တွေ က … လွှမ်းခြုံသွားတော့ … ကျနော် တော့ မေ အးေ တာ့ဘူး … ကျနော့်ရ င် တွေပူလာတယ် … လ က်ေ မာ င်းလေးကို ပွ တ်သပ်နေတဲ့ လက်က … အောက်ဘ က်ကို\nလျှောဆင်းသွားတယ် … ခါးလေးကို ပွ တ်လိုက် … ပေါ င်သားလေးကို ပွ တ်လိုက် … အနမ်းကတော့ မ ပျ က်ဘူး … ပျားရည်လို ချိုတဲ့ … သူ့နှုတ်ခ မ်းတွေကို … ကျနော် လျှာလေးနဲ့ တို့လိုက်မိ တ ယ် … ပြီးတော့ …\nဇတ်ဇတ်တုန်နေတဲ့ သူ့လျှာ လေးကို … ကျနော့်လျှာ နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တယ် … သူ တုန်တက်သွားတ ယ် … ဆတ်ကနဲ လူးလွန်းသွားတယ် … ကျနော် ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားရင်း … အန မ်းတွေ ဖလှယ်ကြတယ် … သူ့လက်လေးက … ကျနော့် ပေါ င်ြ ကား ကို လာဖိထားတယ် … နမ်းရင်ြး ပု ရင်း … သူ့လက်က နေရာ မှားပြီး … ဖိထားဟန်တူပါ ရဲ့… အန မ်း တွေက တဖြေး ဖြေး မွ တ်သိပ်လာတယ် … ဖီးလ်လဲ တက်လာတယ် …\nပေါ င်ကြားကဟာကလဲ တြေ ဖးြေ ဖးြ ကွတက်လာတယ် … သူ့လက်ကလေးတော့ ရိုး ရိုး သား သား ဖိထားတုန်းပဲ …\n“၀ ရော … ဒိုင်း … ဒိုင်း … ဒိုင်း …”\nရု ပ်ရှ င်က … စ စ်ကားလား မသိ ပါဘူး … ဒိုင်းဒိုင်း ဒ က်ဒက် ရုတ်တရက် ပေါ က်ကွဲ သံတွေြေ ကာင့် … ကျနော်တို့ … အလန့်တကြား အနမ်းတွေ ရပ်သွားတယ် … တယောက်မျက် နှာ တယောက် ကြည့်ပြီး … ခစ်ကနဲ ရီ လိုက်မိတ ယ် … ဘယ်ရ မ လဲ… ကျနော် သူ့ကိုြ ပန် ဖက်ြ ပီး … ပြန် နမ်းတာပါ့ … ပါးလေးကို န မ်းတယ် … ရွ ရွ လေး … နှုတ်ခမ်းသားနဲ့ပွ တ်ဆွဲပစ် လိုက်တော့… သူ့မျက်နှာ လေးမော့တက်လာတယ် … ရင်သားလေးက ကော့တက်လာတယ် … ချ စ်တယ် … ကျနော်သူ့လည်တိုင်လေးကို … ဖိန မ်းလိုက်မိ တယ် …\nထွန့်ထွန့်လူးသွားတယ် … ဒါေ ပမယ့် ကျနော် ခ ပ် တင်းတ င်းဖက်ထား ရင်း … လက်ဖဝါး က … မို့ မော က်နေတဲ့ ရင်သားဆိုင်လေးကို … အုပ်ကို င်လိုက်မိတယ်… သူ ဘာမှ မြေ ပာ ဘူး … ကျနော်ဆက်န မ်းတယ် … နားရွ က်လေးကို … ဖွ ဖွလေး … ထိမိတ ယ် … သူ တွန့်သွားတ ယ် … ရု န်း တယ် …\n“အိ … ယားတယ်ကွာ … တမျိုးကြီးပဲ …” “အရမ်းချစ် တယ် …”\n“အင်း … အို့ … ယားတယ် … အရမ်းယားတယ်နော်… “\nကျနော် … သူ့နား ရွ က်လေးကို န မ်း လိုက် … နားရွ က်လေးကို … ဖိကိုက်လိုက် … သြဲ ကီး မဲြ ကီး န မ်းနေ မတယ် … ကျနော့်လက်က လဲ မာန် ပါ လာ တယ်ဗျ … ကျနော့်လ က်ဖ ၀ါးနဲ့ခပ် ထွားထွားရင် သားကို … ဘရာစီယာပေါ်ကနေ …\nအုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ် … ခ ဏခ ဏလဲညှစ် မိတ ယ် … ကျနော် ဒီလိုမျိုး လုပ်ပေး တော့ … သူလဲ စိတ်ကြွလာတယ်နဲ့… တူတယ် … မ ရိုးမ ရွ နဲ့ … ရိုး သားတဲ့ သူ့လက်က … ကျနော့်ဟာကို ဆုပ် န ယ်လာတ ယ် … အားပါ ပါလေးညှစ်တယ်… ကျနော် ကြိုက်တယ်ဗျာ… မလုပ် တတ် လုပ် တ တ်နဲ့… ကျနော့်ဟာကို … သူကစားပေးနေတဲ့ပုံလေးက … ကျနော့်စိတ်ကို ပြို ကွ စေတယ်… ကျနော့် လက်တဖက်နဲ့ တင် အား မ ရ တော့ဘူး … နော က်လက်တဖက်ကပါ … ချို င်းအော က်ကနေ လျှို ပြီး … နှိုက်လိုက်တယ် …\n“အို … ကို့ … ဘယ်လိုကြီးလဲကွာ … နေ ရခက်လိုက်တာ … ဟင့် …”\nတဖက်ကနယ် … တဖက်က … နို့သီးဖျားလေး ကို … လိုက်ရှာ … မတွေ့ဘူးဗျ … ဘရာစီယာပဲ ခံ နေလို့လား မသိပါ ဘူး … ဒါနဲ့ပဲ … မာ န်ထ နေတဲ့ ကျနော့်လက်တွေ က … ရ င် စေ့ အင်္ကျီလေးရဲ့ … ကြ ယ်သီးတွေကို … ရန်ရှာ မိတယ် …ြ က ယ်သီး … တလုံး နှ စ်လုံး … ပြုတ်သွားတနဲ့… လက်က သူ့အလိုလို … အင်္ကျီထဲကို\nဝင်သွားတ ယ် … ကေ င်းလိုက်တာဗျာ … အိေ န တာပဲ … ကျစ်နေတာ ပဲ … ဘ ရာစီယာခံထားတဲ့ သူ့ရင်သား တွေက … သစ်တော်သီးအလားပဲ … နာနာ လေးညှစ် ပ စ် လိုက်တယ် … အားရဖို့ ကောင်းလိုက်တာ … အလုံးအထ ည်က လက်ဖဝါးတအုပ် စာ လောက်ရှိတယ်ဗျ … ကျနော် မွှ န်သွားပြီဗျာ … အတင်းပဲ … နယ်ပ စ် လိုက်တယ် …\n“အ … နာ တယ် … ဖြေြးေ ဖးကိုင် … ကျွ တ် …”\nကျွတ်ကျွက်မြည်သံတွေကို … ကျနော် ဂ ရု မစိုက် တော့ဘူး … ခ ပ်ဆဆလေး စိတ်ကြို က်န ယ်ပ စ်လိုက်တယ် … ရင်သားဆိုင်က လဲ … ကိုင် လေ ထွားလေဆိုသလိုပဲ … လက်ထဲမှာ ပိုကြီးလားသလိုပဲ … ကျနော် တ အားသဘောကျမိတ ယ် … ညှစ် နေရ င်း … နို့သီးေ ခါင်းလေးကို ရှာတာပေါ့ … ဟောတွေ့ပြါ ပီ … ဘ ရာစီယာအောက်မှာ စူထွက်နေတဲ့ နို့သီးခေါ င်း လေးကို စ မ်း မိတယ် … တွေ့တာနဲ့… လက်ညှိုးနဲ့ လက်မ … ညှစ်ပြီး ဖိေ ချ ပ စ်လိုက်တယ်\n“အား … အဟင့် … ကို … ကို့ … တော်ပါ တော့ေ နာ် … တို့ မ နေတတ်တော့ ဘူးကွယ် …”\n“ချ စ် ချစ် … အရမ်း ချ စ်တယ်ကွာ …”\n“အင်းအင်း … အရမ်း ချ စ် တယ်”\nဆိုပြီး … ကျနော့်ကို အတ င်းဖက် .. .နှုတ်ခမ်းချ င်း တြေ့ ပီး … ကျနော့်ကို ဖိန မ်းပစ်လိုက်တယ် … သူ့လျှာလေးက … အတင်း ပဲ ကျနော့် နှုတ်ခ မ်းကြားထဲတိုးဝင်လာတယ် … လျှာချင်း ကလိကြတယ် … ထိကြတယ် … တုန်က နဲ တုန်က နဲ ဖြစ် ဖြစ်သွားတယ် … ကျ နော့်လက်ကလဲ သူ့နို့သီးခေါ င်းလေးကို … ရေဒီယိုလိုင်းရှာသလို … ဟိုဘက်လှည့်လိုက် … ဒီဘက်လှည့်လိုက် … လက်ညှိုးနဲ့လက်မ ဖြိ ပီး … လှိမ့်လှိမ့်ချေနေမိသည် … သူ ကြိုက်မှာ ပါ … တချက်တချက် … ဖီး လ်တ က်သံက … လှိုဏ်သံပါတ ယ် … ဝမ်းတွင်းကနေ ထွက်လာတဲ့ … ဖီးလ်တက်သံက ကျနော့်ကို အရ မ်း ပဲ ဖီးလ်တက်စေတယ် … နှု တ်ခ မ်း ချင်း န မ်းနေလို့ေ ပါ့ … နို့မို့ဆို … ရု ပ်ရှ င် ရုံထဲမှာ အကျ ယ်ကြီးထွက်လာမယ်ထင်တာပဲ … ရေဒီယိုချိန်တာ ဝသွားတော့ … ကျနော့်လက်က အြ ငိမ် မနေ တာ့ဘူး … အောက်ဘက်ကို … လျှောဆ င်း လာတယ် … အထက်ဆင် လေးကို … ဖြည်ချ လိုက်ပြီး … အနီ ရောင်ထ မီ လေးကြားထဲကို … ကျနော် လ က်လျှို လိုက်တယ် … ဖောင်းအိေ နတဲ့ အဖုတ်ကြီးကို … ကျနော်နှိုက်လိုက်မိ တယ် … ကောင်းတယ် … ပ င်တီခံနေပေ မယ့် … တင်းနေတာ ပဲ ဗျာ… ဖော င်းဖောင်းမို့ မိြု့ ကီးကို … ကျနော် အားရ ပါးရ … ကလိပ စ်လိုက်တယ် …\n“အို … ကို့ …ြေ ဖးဖြေး နော် … “\nအနမ်း ချ င်း ကွာပြီး … နှု တ်ခ မ်းလေးက သတိေ ပးသံထွက်လာတ ယ် … ရှီးကနဲ အော်သံလေးက နဲ နဲ ကျ ယ်သွားတယ် … ဒုက္ခပါ ပဲ … နှု တ်ခ မ်း ချင်းြ ပ န် တြေ့ ပီး … အောက်က အဖုတ်ကြီးကို အသေ နှိုက်တော့တာပဲ … ပ င်တီေ ပါ် ကနေ အကွဲကြောင်းကို … လက်နဲ့ထိုးတ ယ် … ပွ တ်ဆွဲ တယ် … အောက်နားက … အေ ပါက်ဝလို့ ထင်တဲ့နေ ရာကို လက်နဲ့ ထိုးတယ် …\nသူ ထွန့်ထွန့်လူးတယ် … ကော့ကော့ တက်လာတယ် … ကျနော်က လဲ နှိုက်တယ် … အဖုတ်ြ ကီး အားရဖို့ ကော င်းတယ်ဗျာ… လက်ထဲမှာ …ြ ပည့်ပြည့်ဝ၀ ကိုင် ထား ရင်း … နှိုက်တာပေါ့ … ပ င်တီလေး ခံ နေပေမယ့် … အရည်တွေ စိုစိ စို စိြ ဖစ် နြေ ပီ … ဖော င်း မို့ နေတဲ့ နှုတ် ခမ်းသားကြီးနှစ် ခုကြားထဲက … အကွဲကြောင်းလေးတလျှော က် … ကျနော် ပွ တ်တာပေါ့ … အော က်ပို င်းအဝနားလေးရော က်ရ င် … သူ့ကိုယ်လုံးလေးက တုန်က နဲ ဖြစ်သွားတယ် … နာနာလေး ဖိ ပ စ်လိုက်တော့… ဟ င်း ဟင်း ဟင်းနဲ့ …\nငြီးတက်လာတ ယ် … ကျနော်လဲ ပွ တ်တာပေါ့ … အရည် တွေကလဲ စို စိစိ နဲ့… ပင်တီလေးက အကွဲကြောင်းအတိုင်း ကပ် နြေ ပီ … ကျနော် ပ င် တီကို ဆွဲချွတ်ပ စ်လိုက်ချင်တယ် … မ ဟုတ်သေးဘူး … ဖြန်း ကနဲ … ပ င်တီလေးကို … ဆွဲဖြဲ ပြီး … ချစ် ချစ် ပေါ င်ကြားထဲ ခေါ င်းထိုးပြီး … ယက်ပ စ်လိုက်ချင် တယ် …\nနှုတ်ခမ်းသားထူထူနှ စ် ခု ကို ဆွဲဟပြီး … ရွှတ်ကနဲ လျှာနဲ့ သပ်ပ စ်လိုက်ရင် လေ … ချ စ်ချ စ် …\nထအော်မလားမသိဘူး … အခု တောင်ြ က ည့် …ြ ငီးသံလေးက ကျယ်လာပြီ … အရမ်းကျယ်လို့ မြ ဖ စ် ဘူး …\nရု ပ်ရှ င် ရုံထဲမှာ ဆိုတော့ … အသံကျယ်သွားရင် … ကွိုင်တက်လိမ့်မယ် … ကျနော်သူ့နှုတ် ခ မ်းလေးကို ဖြိ ပီး … ငြီးသံလေးကို တိတ်အောင် လုပ် လိုက်တယ် … ဒီလိုန မ်းတော့ … ပိုဖီးလ်တက်တယ်ဗျ … ချ စ် ချစ် ရဲ့အဖု တ်ကြီးကို\nနှိုက်ရင်း … ချစ် ချ စ်ရဲ့နှု တ်ခ မ်းကို ဆွဲဆွဲစုပ် ရတဲ့ အရသာ က ဖီးလ်ပဲ ဗျာ… ကျနော့်ဒုတ်ကတော့ … ထောင် နြေ ပီ … တင်းနေတာပဲ … သံဒုတ်နဲ့ပြို င် ရို က်ရ င် သံဒုတ်ကျိုးနိုင်တ ယ် … အဟိ … နှုတ်ခ မ်း နဲ့ ဖိ ပိတ်ထားတဲ့ကြားက … အဟင့်အဟ င့်ဆိုတဲ့ … ငြီးတွားသံလေးက … ထွက်ေ နတုန်းပဲ … အ ရ မ်းချ စ် တယ် ချ စ် ချ စ် ရယ် … တင်းြ ပီး လုံးထွားနေတဲ့ နို့ကိုပဲ ဆွဲေ ချပြီး … အဖုတ်ကြီးရဲ့ အစေ့ ရှိ မယ့်ေ နရာ ကို … အတင်း ပွ တ်ေ ချ ပ စ်လိုက်တယ် … အွ န် … အဟင့် … အဟင့်ဆြို ပီး … တွန့်လိမ်တက်သွားတ ယ် … ကျနောကို့် အတင်းဖက်ထား တယ် … အဖုတ်ကြီးကို ဆတ်ကနဲကေြာ့ ပီး … သူြ ပီးသွားတယ် … သူြ ပီးသွားတယ …်တွန့်ကာလိမ်ကာနဲ့ … ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အရသာ ကို … ချ စ်ချ စ် … တော်တော်ခံ စားလိုက်ရတ ယ်နဲ့ တူတယ် … ရ င်တွေတဒိန်းဒိ န်းခု န်သံကို … ဒီအတိုင်းတောင် ကြားရတယ် … လက်ကလဲ အရည်တွေ တော်တော်စို နေပြီ … ပြီးသွားတော့ … ချစ် ချစ် …\nနဲ နဲ အားယု တ်သွားတယ်ထင်ပါ ရဲ့… ကျနော့်ကို ဖက်ထားတဲ့လက်က လေးက … အားလျော့သွားတ ယ် … ကျနော် ကပ်တိုးလေးမေးလိုက်တယ် …\nချ စ်ချ စ် … ကော င်း လားဟ င် … အရမ်း ကောင်းတယ် … ကိုရယ် … ချ စ် ချစ် … သေလိမ့် မယ် … အဟင့် … ရွှတ် …\nကျနော့်ပါးကို အတ င်း ပဲ န မ်းကြူပစ်လိုက်တယ် … ချစ် ချ စ် ဖီးလ် တက်နေပြီ … တကယ်ကို ဖီးလ်တက်နေတာာ … ကျနော်လဲ တ က်တာပဲ … ဒါပေ မယ့် ကျနော်က မြ ပီးသေးဘူးလေ … ကျနော့်ဒုတ်ကို ချ စ်ချ စ်ကိုင်ြ ကည့်ေ စချ င် တယ် … ကျနော်ဘောင်းဘီဇ စ်ကို ဖြု တ်ပြီး … ကျနော့် ဒုတ်ကို အြ ပင်ကို ဆွဲထုတ်လိုကတ် ယ် … ဒိုင်းက နဲ ထောင်မတ်နေတဲ့ … ကျ နော့်ဟာကို … မီးရောင်မှိန် မှိ န် အောက်မှာ တော့ … ချ စ်ချ စ် တွေ့မှာပါ …\n“အယ် … အကြီးကြီးပဲ …”\n“သွားပါ … ကြော က်စရာ ကြီး …”\n“ကို့ဟာကို ကိုင်ထား …”\n“ဟေ့ေ အး … ကိုင်ရဲ ဘူး …”\nကိုင် ရဲ ဘူးဆြို ပီး … ကျ နော့်ဟာကို … မထိမထိလေးလာဆုပ်တယ် … ဖို အင်္ဂါရဲ့အထိအတေ့ွကို ဘယ်အပျို စ င်ကများ လွန်ဆန် နိုင်မှာ လဲ… သူ ဇိကနဲ ခ ပ်တင်းတ င်းဆုပ်ကိုင် ပစ်လိုက်တယ် … ချ စ်ချ စ် ရဲ့လက်ဖဝါးနုနု လေးက … ကျနော့်ဒုတ်ကို ဆုပ်ထားတယ်ဆိုတဲ အသိကြော င့် … ကျနော်အရ မ်းကျေနပ်တယ်ဗျာ… ကျနော်ကြို က်တယ် … ကျနော်လဲ သူ့နို့ကို ခပ် တင်းတင်း ညှစ်ပ စ်လိုက်တယ် …\n“အို့ … ကို့ … အဟင့် …”\n“ဒီလို က စားေ ပးလေ …”\nချ စ်ချ စ်လ က်ကို ကိုင်ြ ပီး … အထက်အောက်… ထုပြလိုက်တယ် … ချ စ်ချ စ် တင်းတ င်း လေး ဆုပ်ြ ပီး … ကျနော့်ဒုတ်ကို ထုပေးရှာ တ ယ် … ကျနော်လဲ သူ့နို့ လုံးလုံးလေးရဲ့ နို့သီးဖျားကို ဖိ ချေ ပ စ် လိုက်တ ယ် … တဟင်းဟ င်းနဲ့ … သူလဲ ဖီးလ်တ က်လာတယ် … ကျနော် သူ့အော က်က အဖုတ်ြ ကီးကိုလဲ ကိုင်ြ ပီး\nနှိုက်ပစ်လိုက်တ ယ် … ချစ် တယ် … ချစ် ချစ် ရယ် … အသွေးအသားတွေပွ က်ပွ က်ဆူအော င် … ကျနော်တို့ … ပွ တ်သ ပ်ဆ ပ်ုနယ်ကြတယ် … ချစ် ချ စ် … နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိကို က်ထားပြီး … ခ ပ်နာ နာလေး … ကျနော့်ကို ထုပေးတယ်… ကျနော် ကလဲ ဘ ယ်ရ မလဲ… သူ့အဖုတ်ကြီးကို နှိုက်တာေ ပါ့ … အြ ပ န်အလှ န် … ထုကြ နှိုက်ြ က နဲ့ … ဖီးလ်ပဲ ဗျာ … အရ မ်းဖိးလ်တက်တယ် … ဘယ်လိုမှ န်းကိုမ သိဘူး … စိတ်တွေ တအာြး ကွ ပြီး … ဗြန်းက နဲ အရည်တွေပ န်းထွ က်သွားတယ် … ရှီးကနဲ ငြီးသံနဲ့အတူ … ကျနော် ချစ် ချ စ် အဖုတ်ကြီး နှိုက်ရ င်း … တကိုယ်လုံး ဇတ်ဇတ်တုန်သွားတယ် …\n“အို … ကို့ … ဘာတွေလဲ … လက်မှာ ပေကုန်ြ ပီ …”\n“အရည်တွေ လေ … မလွှတ်နဲ့အုံးကွာ … ဒီအတိုင်း ပဲ ကိုင်ထား … “\n“အင်း … တ အားဆိုးတယ်ကွာ … ဖီး လ်တက်နေတာလား … အဟင့် …”\n“တက်တာပေါ့ချ စ်ချ စ် ရ ယ် .. ချစ် ချ စ် လုပ် ပေးတာ အရမ်းကောင်းတယ် …”\n“အင်း … ကို့ … အဲ ဒီလို … မနှိုက်နဲ့ ကွာ … ကျင်တယ် … အိ … ဟင့် … ဟ င့် … ရှီးး “\nတကိုယ်လုံး … တွန့်ကာလိမ်ကာ … ချစ် ချ စ် … ပြီးသွားတယ် … နှစ် ယောက်သား … ကာမအထွ ဋ်အထိပ်ကို …\nရော က်သွားတော့ မျ က်စိ တွေလဲ ပြာ ကုန်တယ် … တယောက်ကို တယောက်ဖ က်ထားရင်း … အချ စ်လှိုင်းပုတ်တဲ့ အရ သာ ကို … တငြိမ့်ြ ငိ မ့် နဲ့ ဖီးလ်တွေ့နေကြတယ် … ချစ် ချ စ်လဲ … တူတူပဲ … မျ က်စိ လေး စ င်းြ ပီး …\nကျနော့်ရ င်ခွ င်ထဲ ခေါ င်းတိုးကာ … ပွ တ်ချွဲ နေတယ် … အရမ်းချ စ် တ ယ် … ချ စ်ချ စ်ရယ် … ချ စ် ချ စ်က\nြေ ပာ စကားနားထောင်တယ် … သူ အခုထိကျနော့်ဒုတ်ကို ဆုပ် ကိုင်ထား ဆဲ… အရည်တွေပေပွနေ တာတော င် … မလွှတ်ဘူး … ကျနော်ကြို က်တယ် …\n“ချ စ် ချစ် … “\n“ကိုနဲ့အတူတူေ န ချ ငလ်ားဟင် …”\n“ေ နချ င်တာေ ပါ့ ကိုရယ် … နေချ င်တာပေါ့ …”\n“ဒါဆို အိ မ်မြ ပန်နဲ့တော့ကွာ …”\n“အွ န် … အဲ ဒီလိုတော့ လိုက်ရဲ ဘူး … ပါ ပါးက သတ်မှာပေါ့ …”\n“ဒါဆို ချ စ်ချ စ်အိ မ်ကို လိုက်ခဲ့မယ် … “\n“အွ န် … အဲ ဒါ က ပိုဆိုးမှာပေါ့ … ကိုရဲ့ ”\n“ချ စ် ချစ်ကို အခု လေ … ကို တ အားချ စ် ချ င်နေတယ် …”\n“အခုလဲ ချ စ်နေတာပဲ လေ …”\n“ဟုတ်ဘူးလေကွာ … ချ စ် ချ စ် … အဖုတ်ထဲကို … ကို့ဟာကြီး … ထည့်ချင် တာ …” .\n“အံ မယ်လေး … ဟ င့်အင်း … ဟင့်အင်း … ချ စ် ချစ်ြေ ကာက်တယ်နော်… မလု ပ်နဲ့“\n“လုပ်ချ င်တ ယ်ကွာ … အရ မ်း ပဲ …”\n“ဒီမှာ … ဒါကအကြီးကြီး … အဲ ဒြါ ကီးနဲ့ဆု… ချ စ် ချ စ် သေ မှာပေါ့…”\n“မ သေ ပါ ဘူးကွာ … ချ စ် ချစ် ဖီးလ်တက်လာရင် ခံ နို င်မှာ ပါ …”\n“အာ … မ သိတော့ဘူး … ကိုနော် … အရမ်းဆိုးတ ယ် … တော်ပြီ ပြန်ြ ကရေ အာင် ကွာ …”\nချ စ်ချ စ်က …ြ ပန် ချ င်ေ ပ မ ယ့် … ကျနော်ကတော့ မြ ပ န်ချ င် သေးဘူး … ဒါအမှန်ပဲ … ကိုယ်ချ စ်တဲ့ အပျိုလေး ရဲ့ အဖုတ်ကြီးကို နှိုက် … သူ့လ က်နု နု လေးနဲ့ … ကျနော့်ဒုတ်ကို … ဆွကစားပေးထားတော့ … မရဘူးဗျာ… ကျနော်\nချ စ်ချ င် သေးတယ် … အရှိ န်ကတက်ဆဲ … မာ န် ကတက်ဆဲ … သွေးကကြွဆ … ကျနော် ချစ် ချ စ် လည်တိုင်လေးကို န မ်း လိုက်တယ် … အန မ်း လေး ပျိုးလိုက်တာပေါ့ …\n“အို … တော်ပါတော့ဆို …”\n“ချ စ် ချင် သေးတ ယ်ကွာ …”\n“အင်းလေ … ပြန်ကြ မယ်လေ …”\n“မ ရဘူးကွာ … ချ စ်ချ စ် … ကို အရမ်းချစ် ချ င် နေ ပြီ …”\n“ကျွတ် … အဲ ဒါ ကြောင့် … ကို့ကို အားမရတာ… အကင်းကို မပါဘူး …”\n“အန် … ဘ ယ်လိုအကင်းမပါးတာလဲလို့ …”\n“ကိုနော် … ဟွန့် … တြ ခား နေ ရာ သွားကြ မယ်ကွာ …”\n“ဟာာ … အိုကေ … ချ စ် ချစ် … ရွှတ် … ဒါမှ တို့ချ စ် ချ စ်ကွ …”\nချ စ်ချ စ် … ရမက်ထန်ေ န မှာပေါ့… မိန်းကလေးတယောက်က … တခြားနေရာသွားဖို့ ပြော ရလော က်အော င် … ချ စ်ချ စ် စိတ်ထဲ… ဘ ယ်လောက်သွေြး ကွနြေ ပီလဲ … ကျနော့် စိ တ်ထဲမှာလေ … ချစ် ချ စ် ကို … အထင် မသေးဘူး … လုံးဝအထင် မသေးဘူး … ပွ င့် ပွ င့်လ င်းလင်း ပြော တတ်တ့ဲသူ့ကို … ကျနော် ပို ချစ်သွားမိတ ယ် … ပိုလဲတ န်ဖိုး ထားမိတယ် … ကျနော် ယူမှာ … သူနဲ့ တသက်လုံးအတူတူနေချ င်တယ်… ဒါအမှန် ပဲ …\n“အဲ ဒီလို မကြ ည့်နဲ့ ကွာ …”\n“အင်းပါ … မြ ကည့်ပါဘူး … အရ မ်းချစ်တ ယ် … ချ စ် ချ စ်ရယ် … ရွှတ် “\n“ကိုက … ချ စ် ချစ်ကို အထင်သေးလားဟ င် …”\n“တကယ်နော် … နောက်မှ “\n“တကယ်ပါ ကွာ… အ ရ မ်းအလိုလိုက်တဲ့ ချ စ်ချ စ်ကို … ကိုက အရ မ်း ချ စ် … အာြး ကီးချ စ် … ရွှတ် … ရွှတ် …”\nြေ ပာ ရ င်းဆိုရ င်း … လက်က … ချ စ်ချ စ် ရဲ့ရင်သား ကို … ဆုပ်နယ်ပစ်လိုက်တယ် … ချစ် ချစ် ကျနော့် လ က်ကို … အတင်းပဲ ဆွဲခွာပြီး …\n“ကိုနော် … အို … တော်ပါတော့ … တော်ကြာ မီးေ တွလင်းလာတော့မယ် …” “အင်းပါ ကွာ…”\nကျနော် စိတ်လျှော့လိုက်တယ် … ရုပ် ရှ င်ရုံထဲမှာ အချိ န်ြ ဖု န်း လို့ ဖြစ်တော့ ဘူး … ကျနော်တို့ … အဝတ်အစားတွေ သပ်သပ်ရပ် ရ ပ်ဖြစ် အော င် ပြင်ဆင်ြ ပီး … ချ စ်ချ စ် က … အိ မ် သာထဲ ဝင် သွားတယ် … ကျနော်လဲ ယော က်ျားလေး အိမ်သာထဲ သွားပြီး … ရှူရှူး တွေ ဘာတွေ ပေါ က် လိုက်တယ် … တော င်ေ န လိုက်တ့ဲဟာ … ကျနော့်ဒုတ်က တော်တော်နဲ့မကျ ဘူး ဗျာ… အရမ်းတောင်ေ နရ င် … အြ ပင်ထွက်ရင် ကျနော် ဒုက္ခရော က်မယ် … စိတ်ကိုနဲနဲလျှော့လိုက်တော့မှ … ဒီကော င်က ပျော့ကျ သွားတယ် … ဒါတောင် … သိပ်ေ ပျာ့ချ င်တာ ဟုတ်ဘူး … မိ န်းကလေး အိမ်သာရှေ့ မှာ … ချ စ်ချ စ် စော င့် နေ တယ် … မျက်နှာ လေးက … ပ န်း ဆီေ ရာ င်လေးပြေး နေတယ် … ကာမအထွဋ်အထိပ် ရောက်သွားတဲ့ … မိ န်းကလေးရဲ့ မျ က်နှာပြင်က … တမျိုးပဲ ဗျာ … ကျနော် အ ရ မ်းကြိုက်တယ်\n… တခြားအချိန်တွေ ထ က် … ဒီအချိန်က … မိန်း ကလေးတွေ ပိုလှတယ်လို့ ခံ စားရတယ် … ကျနော်တို့ လက်ချင်း ချိ တ်ပြီး … ရုပ် ရှ င်ရုံထဲက ထွက်လာခဲ့တယ် …\n“ကို … ဘယ်သွာြး က မှာလဲဟင် …”\n“အင် … ဟုတ်သားပဲ … ကိုတို့ ဘ ယ်သွားကြ မှာ လဲ…”\n“မ နော က်နဲ့ေ နာ် …”\n“ချ စ် ချစ် အိ မ် သွားမလား …”\n“အင် … ကော င်း သား ပဲ … ပါပါ နဲ့တွေ့မှ ဟုတ်ေ ပြ့ ဖစ်ရော …”\n“အဟိ … စတာပါကွာ … ကို့အိမ်ကို သွားကြမယ်လေ”\n“အင်း … သွားလေ …”\n“ရ င် တွေ ခုန် လားဟင် …”\n“ခု န်တာေ ပါ့ …”\n“ကို့ကို အရ မ်းချစ်တာပဲလား”\n“ကိုကရော … ချစ် ချ စ်ကို မချစ်ဘူး လား”\n“ချ စ်တာပေါ့ … အရမ်းချ စ် တာပေါ့… တို့တွေ တသက်လုံး အတူနေကြမယေ် နာ် …” “အင်းပါ … လ က်တွဲမဖြုတ်ြေ ကး”\nအိုကေ ဆိုပြီး … ကျနော့်လက်မောင်း က … ချ စ်ချ စ် နို့လေးကို … ဖိထား ပစ် လိုက်တယ် … လက်ချင်း ချိ တ်လျှော က်တော့ … သူ့မျ က်နှာ လေး ရဲ တက်သွားတယ် … ကျနော့်ကို သူ မေြာ့ က ည့်တယ် … ကျနော် မျ က်စိ မှိတ်ပြလိုက်တယ် …\n“ကိုနော် … တော်တော်ဆိုး …”\n“ချ စ်လို့ပါကွာ…”\nချ စ်လို့ ပါ ကွာဆိုပြီး … ချစ် ချစ် နို့အုံတ င်းတင်းလေးကို … လက်မောင်းသားနဲ့ဖိချေ ပစ်လို က်တယ် … ချစ် ချ စ် …\nြေ ခလှမ်း ပျ က်သွားတယ် … အမှ န်က … သူ တွန့်ကနဲြ ဖစ်သွားတာ … ယားတ က်သွားတယ်နဲ့ တူပါ ရဲ့…\nကျနော်လဲ အမှ န်တို င်းပြောရရင် ဖီးလ်တက်တယ်ဗျ … ချ စ် ချစ် နို့သီးလေးက ဘ ရာစီ ယာအောက်မှာ ထောင်ြ ပီးတင်းေ နတယ်လို့ ခံ စားမိ တ ယ် … ကျနော်တို့ လျှောက်လာရင်း … ဖ ရေ ဇာ နား ရော က်တော့ …\n“ကို … လက်ချ င်းဖြုတ်လျှောက်ရေ အာင်နော် …”\n“အန် … ဘာလို့လဲ …”\n“ဒီနားမှာ … ပါပါ အသိတွေ ရှိတယ် …”\n“ေ အာ် … အင်း …”\nချ စ်ချ စ်လ က်ကို မလွှတ်ချ င် ပဲ လွှတ်လိုက်ရတယ် … အသိတွေ ရှိ တယ်ဆိုတော့လဲ … ဟုတ်တာပဲ … တော်ကြာ သူ့အိ မ်က သိသွားမြှ ဖင့် … မိုးမီး လော င်လိမ့် မယ် …\n“ကို့အိမ်က ဘယ်မှာ လဲဟ င် …”\n“၂ ၇ လမ်းအပေါ်ဘလောက်မှာ …”\n“ေ အာ် … အင်း … ကို … ချစ်ကို လှည့်မကြ ည့်နဲ့ နော် …”\nကျနော်ရှေ့က လျှော က်သွားတယ် … ထ င်တ့ဲအတိုင်းပဲ … လျှပ် စ စ်ဆိုင် ဆိုင်တ ခုေ ရှ့ရောက်တော့… ကုလားကြီးတ ယောက်က ချ စ် ချ စ်ကို … လှမ်းေ ခ်ါတယ် …\n“ဟေးး … ဂျူလီယာ …”\nကျနော် လှည့်ကြည့်မလို့ပါပဲ … သူ့အသိက လှမ်းခေါ်တယ်ဆိုတာသေချာနေတော့… ကျနော် လှည့်မကြည့်ရဲ ဘူး\n… ကျနော်ေ ဖြးြေ ဖးပဲရှေ့ ဆက်လျှော က်သွားပြီး … မီးပွို င့် မှာ ရ ပ် စော င့် နေ မိတ ယ် … နဲ နဲြ ကာတော့မှ … ချစ် ချ စ် … ခ ပ်သုတ်သုတ်နဲ့နော က်က လိုက်လာတယ် … ကျနော် အေးဆေးပဲ … ၂၇ လမ်းထိပ် ရော က်တော့ … လမ်းထဲ ကို … ချိုးကွေ့လိုက်တယ် … ချ စ် ချ စ်လဲနောက်ကနေ လိုက်လာတယ် … ကျနော်နေတဲ့တိုက်ကို ရော က်တော့ … အေ ပါ် တ က်သွားတယ် … ပထမ ထပ်မှာ ကျနော် ရ ပ်ေ စာ င့် နေလိုက်တယ် … ချ စ်ချ စ် … အပေါ်ကို တက်လာတ ယ် … ကျနော် ချ စ်ချ စ်ကို လက်လေး က မ်းပေးလိုက်တယ် … ချစ် ချ စ် ကျေ နာ့်လက်ကို ဆွဲပြီး အေ ပါ် ကို ဆက်တက်လာခဲ့ တယ် … လှေခါးခွ င် အကွေမှာ့ …. ကျနော် ခွိကနဲ ရီလိုက်မိတယ်… ချ စ် ချ စ် လဲ ရီတ ယ် …\n“မ ရီ နဲ့ ကွာ … ဟွန့် …”\n“အင်းပါ … မ ရီတော့ဘူး … ခွိ”\n“တွေ့လား … တော်တော်ပျော်ေ နတ ယေ် ပါ့လေ …”\n“အင်း … အ ရ မ်းပျော်တယ် …”\n“ချ စ် ချစ်ကတော့ ရင် တွေ တုန် နေတယ် …”\n“ဘာလို့လဲဟင် …”\n“ကြောက်လို့ေ ပါ့…”\nကျနော် နေတာက …ြေ ခာ က်ထပ် … အိ မ်မှာ က ဘယ်သူမှ မ ရှိဘူး … ကျနော်တယောက်ထဲ နေတာလေ … ကျနော်က အင်း သား … အဖေက လည်လည်ဝယ်ဝယ်ရှိ အောင် ဆြို ပီး … ရန် ကုန် မှာ ကျော င်းလာ တက်ခို င်းတာ … ကျနော် အ ခ န်းတံခါးကို ဖွ င့်လိုက်တယ် …\nချ စ်ချ စ် … တံခါးေ ရှ့ မှာ တုံ့ဆိုင်း တုံ့ဆိုင်းနဲ့ … ချီ တုံချတုံ ဖြစ်နေတ ယ် … ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ဆွဲပွြေ့ ပီး … ကျ နော်အခန်းထဲ ခေါ်လာပြီး … တံခါးကို ဆွဲပိတ်လိုက်တ ယ် … ဂျောက် …\n“ကိုက … တယောက်ထဲ နေတာလားဟ င် …”\n“အင်းလေ … ရ န်ကုန် မှာ ကျော င်းလာတက်တာ …”\n“အွ န် … တခန်းလုံး ရှု ပ် ပွ နေတာ ပဲ …”\n“အဟဲ … လူပျိုဆိုတော့ …”\n“အံ မယ်လေး … သိပါ တယ်ေ နာ် … နံ ဟောင် နေတာပဲ … အနွ် … ဒါကြီးက ဘာလဲ …”\n“အဟီး … မလျှော်ရသေး တဲ့ အတွ င်းခံ ဘောင်းဘီ … “\n“အားကြီး ည စ် ပတ်တာပဲ … ဟွန့်”\n“မညစ် ပတ်ပါဘူးကွာ …”\n“အို … ကိုေ နာ်… အတင်းမ ဖက်ထားနဲ့ကွာ”\n“ချ စ် ချင်လာပြီ … ချ စ် ချစ် ကလဲ”\n“အို …ြေ ဖြး ဖးဆို … အဲ ဒီလို မ ချွတ်နဲ့ လေ …”\n“ဒါဆို မြန်ြ မ န်ချွတ် …”\n“ဟွန့် … တအားအနို င်ကျင့်တာပဲ … ငို ချင်လာပြီေ နာ်”\nလက်တုန်တု န် နဲ့… အြ ဖူရောင် ရင့်စေ့အကျငေ်္ီလးကို တလုံးချ င်း ချွတ်တယ် … ချ စ်ချ စ် ရဲ့ထွားစို့တဲ့ နို့အုံ လေးက\n…အဖြူရော င် ရင် စေ့ အင်္ကျီလေးေ အာက်မှာ … မို့ မောက်နေတ ယ် … ကျနော် ချ စ်တယ် … ကျနော် မနေ နို င်တောဘူ့း … ချ စ် ချ စ်ရဲ့နို့ အုံ ၀ င်းဝ င်း လေးကို မြင်လိုက်တာနဲ့ … ကျေ နာ့်စိတ်တွေ ထိန်း မ ရ တော့ဘူး … စွေ့ကနဲ ချ စ် ချစ် ခါးလေးကို ဖက်ပြီး … ကျနော့်အ န မ်းတွေ က … ချ စ် ချ စ်နို့ အုံ နှ စ် မွှာကြားထဲ … ဝဲပျံသွားတယ် … ချ စ်လိုက်တာ … ချစ် ချ စ်ရ ယ် …\n“အို … ကို့ … ယားတယ် … ဟိ”\nကျနော့်ရဲ့နှုတ်ခမ်း မွှေးစစလေးတွေက … ချ စ်ချ စ်တကိုယ်လုံး ကြက်သီးဖြန်းဖြန်းစေသ လားမသိ … ချစ် ချ စ် … ကြက်သီးတွေြ ဖန်းဖြန်း ထပြီး မျ က်နှာလေးရဲတ က်လာတယ် … ကျနော့်နှု တ်ခ မ်းတွေက ချစ် ချ စ် ရဲ့\nနို့အုံ နှ စ် မွှာကြားထဲ … အတင်းပဲ ဖြိ ပီး န မ်းပစ်လို က်တယ် … ချစ် ချ စ် ခါးလေး ကော့တက်လာပြီး … နို့ အုံ လေးက မို့တ က်လာတယ် … ကျေ နာ့်လက်တ ဖက်က … ဘရာစီယာကို အတင်းဆွဲဖယ်တယ် …\n“အို …ြေ ဖြးေ ဖးဆို … ဖြု တ်ေ ပး မယ်ကွာ …”\n“အင်း … အင်း …”\nဘရာစီယာကြိုးလေးကြေ ပလျော့ သွားတယ် … ကျနော့်အ န မ်းတွေက အဆက်မြ ပတ် တိုးဝ င်သွားပြီး … ဘရာစီယာ အုပ်ထားရာ ကနေပေါ် လာတဲ့ … နို့ သီးခေါ င်းေ လးကို … လှမ်းဟပ်လိုက်တ ယ် …\n“အ … ကို … ကို … ကျွတ် …”\nနို့သီးေ ခါင်းလေးက … ထောင်ပြီးတင်းနေတာပဲ … နှုတ် ခမ်း လေးနှစ် ခုနဲ့… ကိုက်ပြီး … လျှာ လေးနဲ့ တို့တို့ေ ပးလိုက်တယ် … ချစ် ချ စ် … ထွန့်ထွန့်လူးသွားတယ် … ရှီးကနဲအော်ပြီး … ကျနော့်ေ ခါ င်းကို အတင်းဖက်ထား ရင်း …ခေါ င်းလေး ဆတ်ကနဲ မော့ေ မာ့သွားတ ယ် … ခါးလေးက ကော့ကော့တ က်လာတယ် … ကျနော် ချ စ် ချစ် ရဲ့အဖုတ်ကြီးကို … အနီရော င် ထမီပေါ်ကေ န အု ပ်ကိုင် လိုက်တ ယ် … ချ စ် ချ စ် … တွန့်ကာလိမ်ကာနဲ့… ဒူးလေးညွှတ်သွားတ ယ် … ကျနော် လှမ်းထိန်းထားရင်း … မွေယာပေါ့်ပွေ့ ချြီ ပီး ခေါ်လာခဲ့တယ် … ချ စ်ချ စ် မျက် နှာလေးကလေ … ပ န်းေ ရာင်သ မ်းပြီး ချစ် သွေးကြွေ နသလိုပဲ … ကျနော် အရမ်းချစ်တယ် … မွေ့ယာပေါ်ရောက်တော့… ချ စ်ချ စ် မျ က်စိ လေး မှိ တ်သွားတယ် … ကျနော်ကတော့ လုပ် စရာ ရှိတာ လုပ် ရမှာ ပေါ့… ရ င်စေ့ အင်္ကျီလေးကို … ကျနော် တ လုံး ချ င်း ချွတ်လိုက်တယ် … အင်္ကျီလေးက ဟ သွားတော့ …ြေ ပလျော့ေ န တဲ့ ဘရာစီယာလေးအော က်မှာ … ရ င်သားဆိုင်တွေ က … မို့ မော က်ကာ ပြူးထွက်ေ န တ ယ် … ကျနော် တချက် န မ်းလိုက်ပြီး … အင်္ကျီ တွေ ကို ချွတ်လိုက်တယ် … ချ စ်ချ စ် အလိုက်သင့်လေး … အင်္ကျီချွတ်ပေးတယ် … ဘရာစီယာ ရော ပေ့ါ … တင်းြ ပီးမို့နေတဲ့ နို့ အုံ လေးက …ြ ဖူဝ င်း နေတာ ပဲ … နီ တာရဲ နို့သီးေ ခါင်းလေးက … ကျနော်က တအားစို့ထားလို့လားမသိ… ပ န်းသွေးရောင် ရဲ ရဲ ထေ နတယ် … အပေါ်ဝတ် တွေ ကျွတ်သွားတော့ … အော က်အဝ တ်ေ ပါ့… ချ စ်ချ စ် မျက်စိ လေး မှိတ်ထားတယ် … ကျနော် ချ စ်ချ စ် ခါြး ကားက အနီ ရောင်ထမီ လေးရဲ့အထ က်ဆင်ကို ချွတ်လိုက်တယ် … အောက်ကို လျှော ချ လိုက်တော့ … ချ စ်ချ စ် … တင်ပါး လေးြ ကွပေးရှာတ ယ် … ပေါင် တံနှ စ်သွယ်က … တ င်းတင်းရ င်းရ င်း နဲ့ …ြ ပည့်ပြည့်ြ ဖိုးဖြိုး ရှိတာေ ပါ့… ကျနော်ပေါ င်တွင်းသားလေးကို … လက်နဲ့ ပွ တ်သပ်လိုက်တော့ … ချစ် ချ စ် … ကြက်သီးဘုလေးတွေ ထလာတယ် … အတွင်းခံ လေးအော က်က … အဖုတ်ကြီးက ရု န်းကြွလာတယ် … ကျနော်တို့ ဘာမှ မပြောြ ဖ စ်ကြဘူး … ပြောစ ရာလဲ မလိုတော့ဘူးလေ … ခ ရီး ဆုံးကို … လက်တွဲ လျှောက်မယ့် ချ စ် သူတွေ ပဲ လေ … ချ စ်ချ စ် ရဲ့အဖုတ်ကြီးပေါ်မှာ … အနမ်းလေး ကျနော်တပွင့် ချွေချလိုက်တယ် …\nဆတ်ကနဲ တုန် ခါတ က်သွားတဲ့ ပေါ င်တွင်းသားတွေကို … အ သာသ ပ်မြှူရင်း … ကျနော် နော က်တခါ ထပ်နမ်းလိုက်တ ယ် … တကယ်ပါ ပဲ … ချ စ်ချ စ် မခံ စားနို င်လို့ထ င်ပါ ရဲ့… ခါးလေးက ကော့တက်လာတယ် … အဖုတ်ကြီးက … မျက်စိရှေ့မှာ ပဲ မောက်တ က်လာတ ယ် … ကျနော် န မ်း တာပေါ့ … ထပ်ခါ ထပ်ခါအဆက်မပြ တ်ပဲ … အ တွင်းခံေ ပါ် က နေ … နမ်းလိုက် … အဖုတ်ကြီးရဲ့နှု တ်ခ မ်းသားေ တွ ကို … ကျနော့် နှုတ်ခမ်းနှ စ် ခု နဲ့… ဆွဲ ခဲ လိုက် … လုပ်ချ င်တိုင်း လုပ်နေတော့တာပဲ လေ … ချ စ် ချစ်ကလဲ မျ က်စိ တောင် မဖွ င့် တော့ဘူး … ဖီးလ်တက်နေတဲ့ လေသံလေးအဟင့် အဟင့်နဲ့… ခေါင်းအုံး စ လေးကို အတင်း ပဲ ဆွဲဆုပ်ထားတယ် … ကျနော်… ချ စ်ချ စ်ရဲ့အတွ င်းခံ လေးကို အသာလေး ချွတ်ပစ်လိုက်တယ် … အဖုတ်ကြီးက အရည်တွေစို ရွှဲေ နတော့ … အတွ င်းခံ လေးက ကပ်ချင် ချ င်ြ ဖ စ်နေတယ် … ဒီကလဲ ဘ ယ်ရ မလဲ…ြေ ဖးေ ဖြး ချ င်းပဲ ချွတလိုက်တာ ပေါ့် … လှလိုက်တဲ့ အဖုတ်ကြီးဗျာ … အေ မွှး လေးရေး တေးေ တးနဲ့ … တင်းပြည့်ဒင်ြ ပ ည့် ချ စ်ချ စ် ရဲ့အပျို အ ဖုတ်ကြီးလဲ တွေ့ရော … ကျနော် ပြေးဟပ် တော့တာပဲ … ပေါ င် နှစ်ချောင်းကို အတ င်းကား … ဖ တ်ကနဲ ဟသွားတဲ့အကွဲကြောင်းအတိုင်း … လျှာကို ခ ပ် တ င်းတင်း … မြှုပ်ြ ပီး … အထက်အောက် ပွ တ်ဆွဲပ စ်လိုက်တယ်\n“အို … အို … ကို့ … အိ … “\n“ဟင့် … မာ မားေ ရ … ထိတယ် … ထိတယ် … ကျင်လိုက်တာ … ကိုရယ် … ရှီးးးးးးးး” “အို … ဟင့် …”\n“ကျွတ် … ကျွ တ် …”\nချ စ်ချ စ် အတင်းရု န်းတယ် … အဖု တ်ကြီးက … လျှာရဲ့ ဒဏ်ကို ကြောက်တာပေါ့… လွတ်လိုလွတ်ညား ဘယ်ညာ ယမ်းခါ ကြည့်တ ယ် … အထက်အော က် … ကော့တ င်ပေးတယ် … မ ရပါ ဘူးလေ … ချ စ် ချ စ် အဖု တ်ကြီး ရွှေ့ ရာ ကို … ကျနော့် လျှာက ကြို သိနေသလိုပဲ … အဖုတ်ြ ကီးက အပေါ်ရွှေ့မယ်ဆိုရ င် … ကျနော်က အပေါ် နားက ကြိုစော င့်ြ ပီး … အတင်း လိုက်ယက်တ ယ် … ဒီတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့ … အဖု တ်ကြီးက အောက်ကို\nဝုတ်ကနဲကျသွားတော့လဲ … ကျနော်က အသာေ လးပဲ လေ … နှုတ် ခမ်းသားတခုကို ခဲြ ပီး လိုက်သွားတာပေါ့ …\nအရည်တွေလား … ထွက်တာပေါ့… ကျနော်ကတော့ မ ရွံပါ ဘူး … ကိုယ်ချစ်တဲ့သူမို့ လို့ … အားရပါးရ ယက်ပ စ်လိုက်တယ် … ပြီးတော့ ချ စ် ချ စ်က သန့် ပါတယ် … အနံ့အသက်မ ရှိ ဘူး … ခ ပ်စူး စူးလေး ချ ဉ်တာကလွဲလို့ပေါ့ … ဒီအရသာလဲကျနော်ကြို က်တာပဲ … ဘီယာလိုပဲ … ကျနော် ခ ပ်ြ မှင်းြ မှ င်းလေး … အကွဲကြောင်းကို … စု ပ်ပစ်လိုက်တ ယ် …\n“အားးး … ကို … ကို … တော်ပါ တော့ … အဲ ဒီလြို ကီးတော့ … ဟင့် …”\n“အူးး … မ ခံ နို င်တော ဘူ့း … ကိုရယ် … တော်ပါေ တာ့ …”\nမခံနို င်ဘူးသာဆိုတ ယ် … ချ စ် ချ စ် အဖု တ်ကြီးက … ဓါတ်လိုက်သလိုပဲ … ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ … ကော့ကော့တက်လာတယ် … အကွြဲေ ကာင်း လေးက ပိုဟမလာတဲ့အြ ပ င် … ပို တောင်ကျုံ့သွားသေးတယ် … ကျနော် ချ စ် ချစ်ပေါ င်နှ စ်ေ ချာင်းကို ဆွဲမြှောက်လိုက်ပြီး … ဒူးကို ပြန်ကွေး… ခပ်ကားကားလေး ရင်ဘတ်မှာ အပ်လိုက်တယ် … ဒီတော့မှ … ချ စ်ရ ည်တွေ စိုရွှဲနေတဲ့ … ချ စ် ချ စ်ရဲ့အဖု တ်အကွြဲေ ကာင်ြး ကီးက ဘွားကနဲ … ပေါ်လာတယ် … ကျနော် … အားရပါးရြ ပုံးလိုက်မိတယ် …\nရှလွတ်ဆို … ကျနော့်လျှာက အကွဲကြောင်းအတိုင်း အပေါ်ကို ပ င့်တင်ြ ပီး ယက်ပ စ်လိုက်တယ် …\n“အို … ကို … ကို့ … အရမ်းကြီး … ဟင့် …”\n“အီးးး … သေပြါ ပီ ကိုရ ယ် … အားးးးးး …”\nဒီလိုမျိုး နှုတ်ခ မ်းသားနှစ် ခုကို ဆွဲဖြဲလိုက်မှ … ချစ် ချစ် ရဲ့ေ စာ က်ေ စ့လေး … ငေါက်ကနဲ ပေါ်လာတယ် … ထောင်နေတာပဲ … ချ စ် ချ စ်အစေ့က နဲ နဲ တော့ြ ကီးတယ် … ခဲ တံထိပ် ဖျားက ခဲ ဖျ က်တံးလောက်ရှိ မလားပဲ … မဟားတရား စိတ် တွေ ကြွတ က်လာတော့ … ကျနော် ငြုံ ပီး စု ပ် ပ စ်လိုက်တယ် … ဝု န်း ဆို … ချ စ်ချ စ်ဖင်ကြီးက\nမွေ့ယာနဲ့ တထွောလောက်ြေ မာကတ က်လာပြီ်း … အတင်း ပဲ … ကော့တယ် … မ ရဘူး … သူ့မှာ ထောက်အား မ ရှိဘူး … ခြေ ထောက်ေ တွက လေထဲမှာ ရု န်းကန်နေတယ် … ကျနော်သိပါတ ယ် … ချ စ်ချ စ် မိုးမွှ န် အောင် … စိတ်တွေြ ကွ နြေ ပီ … အရည်တွေကလဲ တစိမ့် စိ မ့်နဲ့ … တာကျိုးသ လားမှတ်ရတယ် … ပြွတ်ကနဲ … ပြွတ်က နဲ ထွက်ကျလာတယ် … ခပ် ပျစ် ပျ စ် အရ ည်တွေ ကို … ကျနော် အားရပါးရ စုပ် ပ စ်လိုက်တယ်ဗျာ…\nချ စ်ချ စ် … တ အားစိတ်ြ ကွလွ န်းလို့ထင်တာပဲ … အတင်း ပဲ လူးလဲထတယ် …\n“ချ စ် ချစ် … ဘာဖြစ်လို့လဲဟ င် …”\n“ကို … အ ရ မ်းဆိုးတယ်ကွာ …”\nချ စ်ချ စ်လ က်က … ကျနော့် အဝတ်တွေကို … လှမ်းချွတ်တယ် … အမြ န်ဆုံးနည်းနဲ့ ချွတ်ချလိုက်ပြီး … ကျနော့်ကို မွေ့ယာပေါ် တွန်းချ လိုက်တယ် … အောက်က ကောင်လား … ထောင်နေ တာပေါ့ … တင်းနြေ ပီ … နောက်ထ ပ် ၁၀ မိ နစ် အတွ င်း သာ … ပြီးအောင် မလုပ် လို့ကတော့ … ကျနော့်သွေြးေ ကာတွေ ပွ င့်ထွက်ကုန် တော့ မယ် … ချ စ်ချ စ် … ကျနော့်ဒုတ်ကြို က ည့်ြ ပီး … နဲ နဲ တော့ လန့်သွားတယ် … အာေ မဋိတ်အသံလေးနဲ့ …\n“အို … အကြီးကြီးပဲ …”\n“အဲ ဒါ ချ စ် ချ စ်အတွ က်…”\n“တော်ပါ … ထမလာနဲ့ … အိ ပ်နေ”\nချ စ်ချ စ် … ဘာလုပ်မလဲ … ကျနော် အရ မ်းသိချ င် တာပဲ … ဆတ်က နဲ … ကျနော့်ဒုတ်ကြီးကို … လှမ်းဆုပ်ြ ပီး … လေးငါး ချက်ခ ပ်ြ ပ င်ြး ပင်း လေး ထုေ ပး လိုက်တယ် …\n“အား … ရှီးးး…”\nဒီတခါ အော် ရတာ … ကျေ န်ာပဲ …ြေ ဖာင်းကနဲြေ ဖာင်းကနဲ … သွက်သွက်လေးထုပေး လိုက်တော့… ကျနော့်ဒုတ်က အစွ မ်းကုန် ကားတက်လာတယ် … ချ စ် ချစ် … ကျနော့်ကိုယ်ကို ခွ လိုက်တယ် … မို့မောက်နေတဲ့ ရင်နှ စ် မွှာနဲ့ … သွေးကြွနေတဲ့ချ စ်သူလေးက … တက်ခွ လိုက်တော့ … လုပ် လုပ် …ြ ကိုက်တာသာ လုပ် တော့ … ချ စ်ချ စ် ရေ … ကို အြံ ကိတ်ပြီး ခံ မယ် … ချ စ် ချ စ် … ဒိုင်းကနဲ မျက်စော င်းထိုးြ ပီး …\nကျနော် မျက်စိတ ဖက်မှိတ်ပြီး … ခိုးကြ ည့်တယ် … ချစ် ချ စ်ဘာလုပ် မလဲတအား သိချ င်တာပဲ …\n“တွေ့လား … ခိုးမကြည့်ပါနဲ့ဆို …”\nကျနော် မျက်စိ မှိတ်လိုက်ရ ပေမယ့် … အရ မ်းသိချ င် တာပဲ … ပူ နွေးတဲ့ ချစ် ချ စ် ရဲ့အဖုတ်ြ ကီးက … ကျနော့်ဗိုက်ပေါ် မှာ ထိမိ နေပြီ လေ … အမွှေးနု နုလေးတွေ ရဲ့ပွ တ်သပ် နေတာကို ကျနော်သိတယ် … အရည်တွေစို ရွှဲနေတာလဲ ကျနော်သိတတ ယ် …\n“သွား … ခိုးမကြည့်နဲ့…”\nဘေးက … ခေါင်း အုံးတလုံးကို … ကျနော့် မျ က်နှာပေါ် အု ပ် ချ လိုက်တယ် …ြ ပီးတော့… ချ စ်ချ စ် … ကျနော့်ကိုယ်ေ ပါ် မှာ မှော က်ချ လိုက်တယ် … ကျနော့်အမြ င် အာရုံ တွေ မှောင် မဲ သွားတယ် …\n“အရမ်းချစ် တယ် … ကိုရယ်… ဟ င့် …”\nလျှောကနဲ … ချ စ်ချ စ် ဖ င်လေးကို … က စားလိုက်တာလားမသိ… ချ စ်ချ စ်ရဲ့အဖုတ်ကြီးနဲ့ … ကျနော့် ဗိုက် ပေါ်မှာ အစု န် အဆန် … ပွ တ်ဆွဲသွားတယ် … ပြီးတော့ပြီးတော့ … မရ ပ်ဘူး … ကျနော့် ဒုတ် အလျားလိုက်အတိုင်း … သူ့အဖုတ်ကြီးနဲ့ ကပ်သွားတယ် … ကျနော် သိတယ် … ကောင်းလိုက်တာဗျာ… အဖု တ်ကြီးက … ဟတယ်ဆိုရုံ လေး အကွဲကြောင်ြး ကားထဲ … ကျ နော့ ဒုတ်က် အလျားလိုက် ကပ်သွားတယ် … ချ စ်ချ စ် … ဖ င်ကို တအားကစားပစ်လိုက်တယ် … ကျ နော့်ဒုတ်ကိုဗျာ … ပွ တ်ဆွဲပစ်နေတာများ… ကျနော့်တကိုယ်လုံး ထိန်းမ ရတော့ဘူးလေ … ထွန့်ထွန့်ကို လူးေ ရာ … ကျနော်လေ … ဒုတ်ကို ကော့ကော့ေ ပးလိုက်မိတယ် … မတော်တဆများ … ချစ် ချစ်အဖုတ်ကြီးထဲ … ဇွ တ်ဆို ၀ င်သွားမလားလို့ပေါ့ … လိုးချင်နြေ ပီ … ကျနော် အရမ်းလိုးချင် နြေ ပီ … ချ စ် ချစ်လဲ … ဖီးလ်တ အားတ က်ေ နတ ယ်ထင်တယ် … ကျနော့်ဒုတ် အလျားလိုက်အတိုင်း… သူ့အဖုတ်ြ ကီးနဲ့ ပွ တ်ဆွဲပြီးတော့ … ထိပ် ဖျားနားမှာ ခဏ ရ ပ်သွားတယ် … ဖတ်ဆို … ချ စ်ချ စ် အဖုတ်ြ ကီးက … ကျနော့ဒုတ် ထိပ် ဖျားကို … ငုံအု ပ်လိုက်တယ် … ကျနော်မြ မ င် ရပါ ဘူး … ဒါ ပေမယ့် … ခံ စားထိတွေ့ေ နရတယ် … လိုးပါ တော့ … ချစ် ချ စ်ရ ယ် … သွင်းလိုက်ပါတော့ … ကျနော်ချစ် ချ စ် … ခါးလေးကို ကိုင်ြ ပီး … ဖိ ချ လိုက်မိတယ်\n“အိုး … အဟင့် … အြ ကီးကြီးပဲ …”\n“အီးးးး … ခ ဏလေး … ခ ဏလေး …”\nတကယ်တန်း… သွင်းဆိုတော့ … ချစ် ချစ် ထိုင် မ ချ ရဲ ဘူးလေ … ကျနော့်ဒုတ် က ထိပ် ဖျား က ကွမ်းသီးလုံး ကြ ကီးတယ် … ချ စ်ချ စ် အဖုတ် နဲ့ေ တ့ပြီး … ပြွတ်ဆို … ကျနော်ချစ် ချ စ် ခါးကို ဆွဲချ ရင်း …\nအော က်ကနေ … ဒုတ်ကို အစွမ်းကို … ကော့တင်ပ စ်လိုက်တယ် …\n“အား … မာ မားေ ရ … အံမလေး … သေ ပါ ပြီ … သေပြါ ပီ …”\nဒုတ်ဒုတ် … ဒုတ်ဒုတ်နဲ့… တထစ်ချင်း … ကျနော့် လီးကြီးက .. ချ စ် ချ စ်အတွင်းသားလေးတွေကို …\nပွ တ်ဆွဲသွားတယ် … စိကပ်နေတဲ့ အတွ င်းလှိုဏ် ခေါ င်းလေးကို … ကျ နော့် ကွမ်းသီးခေါ င်းက ထိုးခွဲသွားတယ် … ချ စ်ချ စ် … ကျနော့်ကို အတင်း ဖက်ထားတယ် … ကားတက်နေတဲ့ ချ စ်ချ စ် ဖင် လေးက … လှုပ် တောင်မလှု ပ်ဘူး …\nနာ မှာ ပေါ့… ကျနော့်ဒုတ်က … နဲ နဲတော့ြ ကီးတယ် … အံကြိတ်ပြီး … ဆောင့်ထိုင်လို က်တာ … ၀ င် တော့ ဝင်သွားတ ယ် … ဒါပေမယ့် မဆုံးသေးဘူး … လ က်သုံးလုံးလောက်လိုသေးတယ် …\n“အီးးး … ကိုရယ် … တအာြး ကီးတာပဲ …”\n“အရမ်းကောင်းတယ် ချ စ် ချစ် ရယ်… ရှီးးးး …”\n“ဟင့် … တအားနာတယ်ကွာ … အို … အို … အို …”\nကျနော် အောက်ကနေ … ကပ်တိုးလေး … ညှောင့်ပေးလိုက်တယ် … ချ စ်ချ စ် ထွန့်ထွန့်လူးသွားတယ် …\n“ြေ ဖြးေ ဖး … ကိုရယ် … တ အားနာတ ယ် … ဟင့် …”\nကျနော် ချ စ် ချစ် … တင်ပါးလုံးလုံးလေးကို … ပွ တ်ပေးတယ်… လ က်နှ စ် ဖက်နဲ့ဆုပ်န ယ်ပေးတယ် … ဖွ ဖွ လေးပဲ … ချ စ်ချ စ် ရဲ့နာ ကျင် မှု တွေ …ြေ ပလျော့သွားအော င် … ပွ တ်သပ် ပေး လိုက်တယ် …ြ ပီးတော့ မှ … ကျနော့်လက်ကို အားထည့်ြ ပီး … ချစ် ချစ် … တင်ပါးလေးကို … ဖိ ချ ပ စ်လို က်တယ် …\n“အမလေး … မာမား ရေ … ဂျူလီယာ … မ ခံနို င်ဘူး … သေပြီ .. သေပြီ အားးးးးးးးးးး”\nချ စ်ချ စ် အဖု တ်ကြီးထဲကို … ကျနော့် လီး ဝင်သွားပြီ ဗျ … တကယ်ဝင်သွာြး ပီ … ကြားမှာ ရှိတ့ဲအတားအဆီးတွေကို … ကျနော့် ကွမ်းသီးခေါ င်းက … ထိုးခွဲသွားတယ် … အပျိုဆိုတာ သေချာပါ တယ် … လျောလျောရှူ ရှူ\nဝင်သွားတာမှ မဟုတ်ပဲ … ထစ်ထစ် ထစ်ထစ်နဲ့… ၀ င်သွားတာ … ၀ င်သွားတော့လဲ … အတင်း ပဲ ညှစ်ထား တ ယ် … အဆုံးထိဝ င်သွားတော့ … သူရဲ့ ဆီးခုံလေးနဲ့ ကျေ နာ့်ဆီးခုံ ကပ်သွားတ ယ် … အပေါ်မှာနေတော့ … ချစ် ချ စ် ပို နာမှာ ပေါ့… ကျနော့်ကို အတင်း ဖက်ထာြး ပီး … ငြီးတွားနေတယ် … နာကျင် မှုတြွေေ ပ လျော့သွားအော င် … ကျနော် ဒီအတိုင်း ပဲ ငြိ မ်ြ ငိ မ် လေး နေ လိုက်မိတယ် … ပြီးတော့ ချ စ် ချ စ် ကျောလေးကို အသာအယာ ပွ တ်သ ပ်ေ ပး မိတယ် …\n“ကိုရယ် … အရ မ်း နာတယ် … ဟင့် …”\n“အစမို့ပါ … ချစ် ချ စ် ရယ်ေ နာ် …”\n“ဒီအတိုင်း ပဲ နေမယ်ကွာ … မလှုပ်နဲ့… အ …”\nကျနော်ခေါ င်းအုံးကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး … ချ စ် ချ စ် နှုတ်ခမ်းလေးကိုလဲ ငုံ နမ်း လိုက်တယ် … ချစ် ချ စ် နာ လွ န်းလို့ထင်တယ် … မျက်ရည် လေးတွေတောင် ဝဲနေတယ် … ချ စ်ချ စ် ရယ် … တင် ပဆုံက တင်သားလုံးလုံးလေးတွေကိုလဲ … ပွ တ်သပ် ချေ မွပေးလိုက်တယ် … တော်တော်ကြာမှ … ချ စ် ချ စ် လူးလွန့်လာတယ် … ချစ် စိတ်လေး သွေးတက်နေတော့ … သူလဲတကယ်ခံ ချင် ရှာာ မှာ ပေါ့… ကျနော် ငြိ မ်ြ ငိမ် ပဲ နေပေးလိုက်တယ် … ချ စ်ချ စ် ဆီးခုံလေး ကို ကြွတယ် …ြေ ဖးေြ ဖးလေး … ပြီးတော့ … ဟင့်ကနဲ … ပြန်အိကျလာတ ယ် … ကျနော့်ဒုတ်ရဲ့ပွ တ်တိုကက်မှု ဒဏ်ကို … သူ တကယ်မ ခံ စားတတ်သေးဘူး … မခံစား နိုင် သေးဘူးထ င်တ ယ် … ဒါပေ မယ့် … ချ စ်ချ စ် … ဇွဲမလျော့ ဘူး … နောက်တတခါ ထပ်ြ ကွတယ် … အိကနဲ … ဆီးခုံ ချ င်း ပြန်ကပ်လာတ ယ် … ချ စ်ချ စ် … နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက် … မျ က်နှာလေးက … အပေါ်မေြာ့ ပီး… အားယူကာ … ထပ်ထတယ် … ခ ပ်တင်းတ င်းပဲ … အဖု တ်ကြီးက ဆွဲညှစ်ထားရင်း … အေ ပါ် ကို ကြွတက်လာတယ် … ပြီးတော့ … ဆတ်ကနဲ ထိုင် ချလိုက်တ ယ် … ချစ် ချ စ် မျက်နှာလေး ရှုံ့ မဲ့သွားတယ် … ဒါပေမယ့် … မ ရ ပ်ဘူး … ခံ စားချ က်တွေက … တဒိန်းဒိန်းနဲ့ … သွေးကြွလာတယ် …\n“ဟင့် … နာ လိုက်တာ …”\n“အား … ကောင်းလိုက်တာ … ချ စ် ချစ်ရယ် …”\n“အို … နာ ပါ တယ်ဆို …”\n“အီးး … အ ရ မ်းညှစ်ထားတယ် … ချစ် ချစ် … ဖြေးြေ ဖး …”\nဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ … ချ စ် ချစ် … သုံးချက် ဆင့်ြ ပီး ကပ်ေ ညှာင့်ပေးတယ် … တမျိုြး ကီးပဲဗျာ … တကယ်ကို တမျိုးကြီးပဲ … ကျနော့်ဒုတ်ကို … အတင်းညှစ်ပြီး … က ပ်တိုးေ လး ညှောင့်ေ ပးတဲ့ ချ စ် ချ စ်ရဲ့ညှော င့် ချ က်မှာ … ကျနော် ဘယ်လိုေ နရ မှ န်းမသိတော့ပါဘူး … ကျနော် အတင်းပဲ ကော့ပေးလိုက်တယ် … ချစ် ချ စ် ထိသွားတ ယ် …\nပြန်အကျမှာ … ကော့ေ ပး လိုက်တော့ … ရုတ်တရက် ပြန်ကြွတက်သွားတယ် …\n“အို … ကို့ … နာ တယ် … အီးးး …”\n“ဟင့် … ရှီးးးးးးးးး”\nပြန်ကြွသွားပြီး … ပြန်ကျလာတယ် … ဒီလိုနဲ့ … စီး ချက်လေးက မှ န်လာတ ယ် … ငြီးသံလေးကတော့ …\nဆူညံနေတာပေါ့ … ဖီးလ်တအားတက်တ ယ်ဗျာ … ချစ် ချ စ် ရဲ့အဖုတ်ကြီါ်က … တကယ်ပဲ … ညှစ်အား သန်တယ် … ညှစ်ညှစ်ြ ပီး ဆောင့် ဆောင့်ချတဲ့ … ချ စ်ချ စ် ရဲ့ဆောင့် ချက်တွေ အော က်မှာ … ကျေ န်ာကလဲ ကော့ကော့ပေးပြီး … စီး ချက်ညီအော င် ညှိေ ပးတ ယ် … ကျနော် ချ စ် ချစ် ခါး လေးကို ကိုင်ြ ပီး … ချ စ်ချ စ် ဖ င် လေးကို …ဝေ့သွားအောင် … ဆွဲဆွဲ မွှေ့ တယ် …\n“အာ … ဟင့် …”\nချ စ်ချ စ် … ဖင် လေးကို … ဆတ်ကနဲ … စကောဝိုင်းလိုဝေ့လိုက်တယ် … ကျနော့်ဒုတ်ကို … အတင်းကော့ ထားပေးလိုက်တယ် … ကောင်းလိုက်တာဗျာ … စီးကြ ပ်ေ န တဲ့အဖုတ်ကြီးက … ကျနော့်ဒုတ်ကို … လိမ်ြ ပီး ညှစ် သွားတာ … အရမ်း မိုက်တယ် … ချစ် ချစ်က တော့အေ ပါ် မှာ ကော့ပျံနေတာ ပဲ …\n“ကိုရယ် … ကိုရယ် … ဟင့် …”\n“ကောင်းလိုက်တာ ချ စ်ချ စ် ရယ် …”\nချ စ်ချ စ် … စကောဝို င်းလိုမွှေ့လိုက် … သုံးလေးချက်လော က် … ဆက်တိုက်ဆော င့်လို က် … ပြန် မွှေ့လိုက်နဲ့ … ကျနော့်အပေါ်မှာ … မြင်းစီးနေတာ … အရည်တွေ … ရွှဲ ရွှဲ စြို ပီး ထွက်ကျတဲ့အထိပါ ပဲ … ကျနော်လဲ ဖီးလ်တ အားတ က်တယ်ဗျာ… ပြီး တော့မယ် … ပြီးတော့မယ် … ပြီး ခါ နီးလေး … ကျနော့်ဒုတ်က အ စွ မ်း ကုန် ကြီးပွလာလေ … ချ စ်ချ စ်အော်ဟစ်ြ ငီး တွားရင်း … ခ ပ်ြ ပ င်းြ ပ င်း လေး … ဆော င့်ချ လိုက်တယ် …\n“အားးးး … ကော င်းတယ် … ကောင်းလိုက်တာ … ချ စ်ချ စ် ရ ယ် …” “ပြွတ် …”\n“အားးး … မာမားေ ရ … ဂျူလီယာ … သြေ ပီ … သြေ ပီ … အီးးးးးးး”\nဖတ်ဇတ်တုန်အော င် … ကျနော်ယမ်းခါရင်း … လီးြ ကီးကို … အစွ မ်းကုန် ကော့ထားပေးရ င်း … ဒုတ်ထဲက အရည်တွေတပြွတ်ြ ပွ တ်နဲ့ ထွက်သွားတ ယ် … ချ စ် ချ စ် နာလွ န်း တာလားကောင်းလွန်းတာလားမသိ … ကျနော့်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် … အတင်းဖက်ထားရင်း … သူ့အဖုတ်ကြီးကို … အားကုန်ညှ စ်ချ လိုက်တယ် … ကောင်းလိုက်တာ … ချ စ် ချစ် ရယ် … အရည်တွေ တစက်မကျ န်တဲ့အထိ … ချ စ် ချစ် လေ … ညှစ်ထားဆဲ … အပေး ကောင်းလွန်းတဲ့ ချ စ် ချစ်ကို … ကျနော် တအားချစ် မိသွားတယ် … ချစ်ချ စ်လဲ ပြီး သွားတယ်ထင် ပါရဲ့… အရု ပ်ကြိုးပြတ် … ကျနော့်ပေါ်မှာလဲ လဲကျပြီး … ဖုတ်လှိုက်ဖု တ်လှိုက် .. အသက်ငင်နေ ရှာတယ် … မော မှာပေါ့ … ကျနော်… နီ ရဲ တွ တ်နေတဲ့ ချ စ် ချစ် ပါြး ပင် လေးကို … ကျနော် ရွှတ်ကနဲ န မ်းလိုက်တယ် …\n“အတူတူပဲ … ကိုရယ် … ခွဲမသွားရဘူးေ နာ် …” “အင်း …”\n“ဂတိေ ပး ပါ တ ယ် ချ စ် ချ စ် ရယ်”\nကျနော် ချ စ် ချစက်ို အသာအယာ ဖက်ထားရင်း … အေ မာြေ ဖ လိုက်မိတယ် … ချ စ် ချ စ်ေ လ … ကျနော့်ရင် ခွ င်ထဲမှာ\n… ပါးအပ်ထားရင်း … ကျေ နာ့်ကို ချွဲနေတယ် … ချစ် သူနှ စ် ဦးရဲ့အဆုံးစွန် ခရီး ကို အတူတကွရောက်သွားတော့ … ချ စ်ရည်ရွှမ်း တဲ့ စိတ်တွေ …ြ ပည့်နေတာပေါ့ … ကျနော့်ရဲ့နို့သီးထိပ်ဖျား လေးကို … ချစ် ချ စ် လက်ညှိုးလေးနဲ့ တို့ပြီး ကစားတယ် … ကျနော်… ယားမိတယ် … ကျနော့် ဒုတ်က မာ န်မကျ သေးဘူး … အချ စ် စိတ် တက်ကာ …\n“ကို … ချ စ် ချစ်ကို ချစ်လားဟ င်”\n“ချ စ်တာပေါ့ … ချ စ်ချ စ် ရ ယ် …”\n“အရမ်းချစ် တာပဲ လား …”\n“အင်း … ချ စ်တယ်ချ စ် တယ် …”\n“အင့် … ကိုနော်…ြ ငိမ်ြ ငိ မ်ေ န …”\n“ေ နဘူး … နေဘူး …”\n“အ … နာ တယ် …”\n“ခ ဏလေးပါ … ချစ် ချ စ်ရ ယ် …”\n“အိုး … တော်ပါတော့ဆို … အာ … အီးးး … ဟင့် … ဟ င့် …” “ကောင်းလိုက်တာ ချ စ်ချ စ် ရယ် …”\n“ခ ဏလေး … ခ ဏလေး … ချစ် ချ စ် အပေါ်မှာ မေ န နို င်ဘူးကွာ … မျက်စိ တွေြ ပာနြေ ပီ …” “အို ကေ … ဒါဆို အော က်မှာနေလေ …”\nကျနော်တို့ … ဖက်ထားရင်း အပေါ်အောက် … နေရာြေ ပာင်းလိုက်တယ် … ကောင်းလိုက်တာဗျာ … တင်းြ ပီး ကြွ နေတဲ့ … နို့အုံ တွေ က ကျနော့်ကို ဖိတ်ေ ခါ် နေသလိုပဲ … ချ စ် ချစ် အကြ ည့်တွေ က … အေ ရာ င်တောက်နေတယ် … တင်းကြွ နေတဲ့ ချ စ် ချ စ် နို့ တွေ ကို ကျနော် လေးငါး ခါလော က် နယ်ပြီ … နို့သီးခေါ င်းလေးကို … ဆတ်ကနဲ စို့လိုက်တယ် …\nကော့တက်လာတဲ့ အဖု တ်ြ ကီးကို … ပြန်ကျသွားအောင် … ကျနော်ခ ပ်ြ ပင်းပြင်း လေး … ဆော င့်ထည့်လိုက်တယ်\n“အ … မာ မားရေ … ဟီးးး …” “ဟင့် …”\n“အ …” “အ… “\nခပ်ပြင်းြ ပ င်းလေးတချက်ချင်း ဆော င့် တ ယ် … ချ စ် ချ စ် … အောက်မှာ ကော့ပျံနေတာ ပဲ … ချ စ်ချ စ်က တကယ် အိုး ကောင်းတ ယ် … အပေါ်က နေ ဆော င့်သမျှ … အင့်က နဲ အင့် က နဲ … တချ က်ခြင်း …\nပြန်က န်တ ကလ်ာတယ် … ကျနော့်အကြိုက်ပေါ့ … စိတ်ကြိုက် ဆော င့် တာ… ဆယ်ခါ ဆယ့်ငါးခါလောက်ဆောင့် ပစ်လို က်တော့ … ပြို ပီး ကြမ်းလာတယ် … ကျနော့် သွေးတွေ ပွ က်ပွ က်ဆူနေပြီ … ကျနော် ချ စ်ချ စ် ပေါ င် လေးကို … ဆွဲမြှောက်လိုက်ပြီး … ရင် ဘ တ်မှာ ကပ်လိုက်တယ် … အဖုတ်ြ ကီးက မတ ရားကော့တက်လာတော့မှ … ကျနော် အားရပါ ရ … ဆောင့်တော့တာပဲ …\n“အံ မလေး … နာတယ်… နာ တယ် … ကို … ကို … ဖြေးြေ ဖး”\nြေ ဖြးေ ဖးဆို လဲ … ကျ နော်စ ပိကို လျှော့ လို့မ ရတော့ ဘူး … မာ န် တက်နေပြီ … အားကုန်ဆောင့်တော့တာပဲ … ချ စ်ချ စ် … ကျနော့်ကို တွန်းတယ် … ပ ခုံးတွေကို ကုတ်တ ယ် … မရဘူး … မ ရဘူး … ဟုန်းဟုန်းထ နေတဲ့ ကျနော့်စိတ် တွေ က ဇောင်းကလွှတ်တဲ့ မြင်းလိုပဲ … ဒုန်း စိုင်း ကျုံးတော့ တာပဲ …\n“အား … အား … အား …”\n“ကို … ကို … သေပြီ … သေပြီ “\nဆောင့် နေ ရ င်းနဲ့ကို … ကျနော့် ဒုတ်ကို … ဆွဲဆွဲမွှေ့ပစ်လိုက်တယ် … တင်းကြပ်နေတဲ့ …\nချ စ်ချ စ်အတ ငွ်း သားေ တွကို … ကျနော့်ဒုတ်နဲ့ထိုးနှောက် မွှေ ပ စ် လိုက်တယ် … အရ မ်း စီးတ ယ်ဗျာ …\nချ စ်ချ စ်က တော့ အော်တာပေါ့ … အော်လေ ပိုမွှေလေ … ထမနဲ ထိုးသလိုပဲ … အားအရ မ်းကုန်ေ ပ မယ့် … ကျနော် တက်ကြွနေမိသည် … ရ ပ်လဲမရပ် ရဲ ဘူး … ရ ပ်လိုက်တာနဲ့… ကျနော့်ဒုတ်ကို … သူ လှုပ် မ ရ အော င် … ညှစ်ထားတော့မှာ … ကြာကြာတော့ … မနေနိုင် ပါဘူးဗျာ… ကျနော့်ဒုတ်လဲ ပေါက်ကွဲမတတ် … တင်းကားနေပြီး … ကျနော်ပြီးတော့မယ် … ပြီး တော့မ ယ် …\n“တော် … တော်ပါ တော့… ကိုရယ် … အီးးးး …”\n“ထွက်ပြီ .. ထွက်ပြီ … ရှီးးးးးးးးး …. ” ကာမအထွဋ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတော့လဲ … ဖ တ်ဖတ်ကို မော သွားတာပဲ … နှစ် ယောက်သား … ဖ က်ထား ရင်း … မှိ န်းနေလို က်မိတယ်… စကားလဲ မပြောနို င် တော့ဘူး … မီးကုန်ယ မ်းကုန် ချ စ်ကြွမ်းဝင် တော့… အားအတော်ကုန်သွားတယ် … အားကို မ ရှိတော့ တာ … ချ စ် ချစ် ကျနော့် လက်မော င်းပေါ် မှာ ခေါ င်းအုံးပြီး …\nခွေခွေ လေး လဲ နေရှာ တ ယ် … ချ စ်ချ စ်လဲ … အတော်မောရှာ မှာပေါ့ … အြ ပ င်မှာလဲ မိုးတွေက ရွာတယ် … ရွာတယ် … အခ န်းထဲမှာ အေ အးဓါတ်က … စိ မ့်ဝ င် လာတယ် … ကျနော် ဂွ မ်းစော င်ကြီးကို နှ စ် ယောက်လုံးေ အာ င် ခြုံလိုက်တယ် … ချ စ်ချ စ်ကို ခပ်တ င်းတ င်းလေး ဖ က်ထား ရင်း … ကျနော်တို့ မှေးကနဲ အိ ပ် ပျော်သွားတယ် …\nဘယ်လောက်တော င် ကြာ တယ်မ သိ … မိုးကလဲအေး … အိပ်ကလဲ အိပ် ချ င်ဆိုတော့ … တုံးကနဲ ပဲ …\n“ဒိန်း ဂျလိန်း …”\nမိုးချိ န်းသံကြားမှ … လ န့်နိုး လာတ ယ် … ချ စ်ချ စ်က တော့ … အိပ် နေဆဲ… ပ င် ပန်းရှာ တ ယ်လေ …\nမျ က်ေ စာ င် ကော့ကော့လေးတွေက … မျက်လုံးပိတ်ထားတောင် မှ … ကော့ညွတ်နေတ ယ် … မျက်နှာလေးက ပန်းသွေးရောင်ြေ ပးရ င်း … ကလေးလေးလို အိ ပ်ပျော်နေတဲ့ ချစ် ချစ်ကို … ကျနော် ကြည့်မဝ ဖြစ်နေတောာ့တာပဲ … တစိမ့် စိ မ့် နဲ့ထိုင်ကြည့်ေ နမိတယ် … မျက်ခုံး ကောင်းကောင်း … နှာ တံပေါ် ပေါ် ကောင် မ လေးက … ကျနော့်ချ စ် သူဆိုတာ သေချာ သွားပြီ … လူမျိုးမတူတာကတော့ … မတတ်နို င်ဘူးလေ … ဖူး စာပေါ့ … သူတို့အိမ်က သဘောမတူလဲ … ခိုးြေ ပးမှာ ပဲ … ကျနော် ချ စ် ချ စ် နဲ့မ ရဘူးဆိုရ င် … ကျနော် သေနို င် တယ် … တကယ်သေ နို င်တယ် … မ ခွဲ နိုင် တော့ဘူးဗျာ… စော င်လေးကို လှပ်ကြည့်လိုက်တော့ … ကျနော်တို့\nနှ စ်ယောက်ကြားမှာ … အနီ ရောင် အ ကွက်တကွက် … မွေ့ယာခင်းပေါ် မှာ စွ န်းထင်းနေတယ် … ကျနော်\nကျေကျေန ပ် န ပ်ြ ကီး … ပြုံးလိုက်မိတယ် … ဘာကြောင့်မှ န်းမသိပါဘူး … ကျနော်တော် တော်ကျေန ပ်သွားတယ် … ကိုယ်ချစ်တဲ့ သကူ အပျိုဖြစ်နေတာ … ကျနော်ကံကောင်းတာပေါ့ … ပ န်းဦးပန်ခွ င့်ေ ပး တ့ဲ ချစ် ချ စ် ကိုလဲ တအားချစ် မိ သွားတယ် … ချ စ်ချ စ် ပါးလေးကို နမ်း လိုက်တယ် … ချ စ်တယ် ချစ် ချ စ် ရယ် … အချ စ် နဲ့အတူေ နရင် အချိန်ကုန်ြ မ န်တ ယ်တဲ့ … နာ ရီကြည့်လိုက်တော့ … ၅ နာရီ လောက်ရှိတော့မယ်ေ ရာ … ချ စ် ချ စ်ကို မနှိုးရက်ေ ပ မယ့် … နှိုး ရ အုံးမယ်… ချစ် ချ စ် အိမ်ြ ပန်ရ အုံး မယ် … အိမ်ြ ပန် နောက်ကျရင် … အဆူခံ ရြ ပီး … နော က်နေ့ မ ထွက်ရရ င် ဒုက္ခ … ကျ နော်ချ စ်ချ စ် ပါး လေးကို ဖွ ဖွ လေးနမ်းလို က်တယ် …\nချ စ်ချ စ် မျက် လုံးလေး … ဖျပ်က နဲ ပွ င့် လာတယ် … ချ စ် ချစ် … ကျနော့်ကို ပြုံးပြုံးလေး… လှမ်းကြ ည့်တယ် …\n“ဘာကြည့်တာလဲ …”\n“ချ စ် ချစက် လဲ … စွာလိုက်တာ…”\nကျနော် ချ စ် ချစ် ဘေးမှာ … ကပ်ပြီးအိ ပ်လိုက်တယ် … ပူေ နွးတဲ့ ချစ် ချ စ် ရဲ့ အထိအတွေ့တွေကြောင့် … ကျနော့်စိတ် တွေ … ပြန် လှုပ် ရှားလာတယ် …\n“ကို … ဘယ်နှ နာ ရီ ရှိ သွားပြီလဲဟင် …”\n“၅ နာရီ …”\n“အန် … တ ကယ်ကြီး ၅ နာရီလား …”\n“ထ … ထ … ချ စ်ချ စ် … ပြ န်မှြ ဖစ်မယ် …”\n“ေ နပါ အုံးဆို …”\n“ေ နလို့မရတော့ဘူး … ပြန်မှ ရ မယ် … ကိုရယ် … “\nချ စ်ချ စ် … အိပ်ယာ ပေါ် ကနေ ဝုန်ဒို င်းထ … ကုတင် အောက်မှာြ ပန့်ကျဲနေတဲ့ အင်္ကျီတွေ … အတငွ်းခံ တွေ ကို လိုက်ကောက်တ ယ် …\n“ေ နာ က်မှ ကောက်လေ … သ န့်ရှင်းရေးသွားလုပ် အုံး … “\nချ စ်ချ စ် … သုတ်သုတ်လေး … ရေချိုးခန်းထဲြေ ပး ၀ င်သွားတယ် … ဖ င်တုံးလုံးလေးနဲ့ … သုတ်သုတ်လေးြေ ပးသွားတော့ … တင်သားတွေက … ရ မ်းခါတာပေါ့ … ချ စ်ချ စ်က အိုးကောင်းတယ် … တင်းပြီး … တုန်က နဲ တုန်က နဲ လှုပ် ခါသွားတာများ … ကျနော့်စိတ် တွေ လှိုင်းထသွားတယ် … လိုက်သွားတာပေါ့ … နောက်က နေ …\nရေချိုးခ န်းထဲမှာ … ချ စ်ချ စ် သန့်ရှ င်း ရေးလုပ် ဖို့ … ရေခွ က်လေး ကိုင်နေတုန်း … ကျနော်ခွ က်ကို လုလိုက်တယ် …\n“ပေးပါ … ချ စ် ချစ်ကလဲ … ကို သန့်ရှ င်းရေး လုပ် ပေးပါ့မယ် …”\n“အို … ကိုေ နာ်… ရှက်စရြာ ကီးကွာ … ချ စ်ချ စ်ဘာ့ သာ လုပ် ပါ့ မယ် …” “မ ရဘူး … ပေါင်ကားလိုက်”\nကျနော် … ချစ်ချ စ် ပေါ င်လေးကို ဆွဲဟပြီး … အဖု တ်ကြီး အေ ပါ် နားကနေ … ရေလော င်းချလိုက်တယ် …\n“အ … အ … စ ပ်တယ် … ကိုရယ်”\n“မကွဲပါဘူး … အထဲ မှာ စ ပ် ဖျင်း ဖျ င်း ဖြစ် နေတာ “\n“အပျိုမြှေးပေါက်သွားလို့နေမှာ ပေါ့ ”\n“အင် … ဟုတ်လား”\nတအံ့တသြ ဖြ စ်နေတဲ့ ပုံလေးက … ချစ် စရာ လေး … ဘယ်လိုလေးမှန်း မသိပါ ဘူး … ပိုချွဲ လာသလိုပဲ … ကျနော် သဘောကျမိတ ယ် … အဖုတ်ကြီးကို ဆ ပ်ြ ပာ ရည်နဲ့ပွ တ်ပြီး … ဆေးပေး ရ င်း… ရေလောင်းချလိုက်လိုက်တယ် …\nမြန်ြ မန်လုပ်မှ … နို့မို့ ရင် … ကျနော့်စိ တ်တွေပြန် ထလာပြီး … နောက်တ ချီဆွဲ မိလိမ့် မ ယ် … ချ စ်ချ စ်လဲ သိတယ်ထင် ပါရဲ့… ခပ် သွက်သွက်ပဲ သန့် ရှင်းရေးလုပ်တယ် …\n“ကို … အြ ပ င် မှာ ခဏစော င့်ေ နနော် …”\n“ဘာလုပ် မ လို့လဲ …”\nှ”ရှူရှူး ပေါ က်မလို့ …”\n“ေ အာ် “\nကျနော် မျက်နှာ သုတ်ပ ၀ါ လေးကိုင်ြ ပီး … အပြ င် မှာ … စော င့်နေ လိုက်တယ် … ချစ် ချ စ် သန့် ရှင်းရေးလုပ်ြ ပီး … အြ ပင်ထွက်လာမှ … ကျနော် ချ စ် ချ စ် ကိုယ်လုံးလေးကို … တယုတယ နဲ့ … သုတ်ပေးလိုက်တ ယ် …\n“ကို … ချ စ် ချစ် … နော က်ကျနြေ ပီသိလား …”\n“အင်း … ခ ဏ လေး ဟိုဘက်လှည့် …”\n“အို … ကိုကလဲ … ချ စ် ချစ်ကို အရု ပ် လေး ကျနေတာပဲ …” “ချ စ်တာကိုးလို့ … “\n“ကိုနဲ့ချစ် ချ စ်က … အခု ဆို ဘာလဲဟ င် …”\n“လင်မယာေ ပါ့လို့ …”\n“ဟွန့် … သူ့ကို ဘယ်သူက လ က်ထပ် မယ်ြေ ပာလဲ …”\n“အဟိ … ချ စ်လို့ စတာေ နာ်”\n“စိတ်ဆိုးတယ်ကွာ … အိမ် မြ ပ န် နဲ့ တော့ “\n“အင် … မြ ပန် ရင် … ပါ ပါ သတ်မှာပေါ့ …”်\n“ကိုနဲ့ ပဲ တသက်လုံးနေတော့ …”\n“အာာ … ဒုက္ခပါ ပဲ …”\nအင်္ကျီတွေ ၀ တ်ရ င်း … ကျနော် … ချစ်ချ စ်ကို စနေ မိသ ည် … ချစ် ချ စ်ကလဲ ကျနော် တမ င် စ မှန်းသိတော့ …\nပြန်နောက်သည် … ချစ် ချစ် ရဲ့အတွ င်း သား တွေလုံလြုံ ခုံြ ခုံြ ဖ စ်သွားတော့မှ … ကျနော် ချ စ် ချ စ်ကို တချက်နမ်းလိုက်တယ် …\n“ချ စ် ချစ် … ကိုတို့ လက်ထပ်ကြမယ်လေ …”\n“အင်း … ဘယ်တော့လဲ …”\n“မ နက်ဖြန် …”\n“အင် …ြ မန် လိုက်တာ …”\n“မ ကောင်းဘူးလား …”\nအားလုံး သပ်သပ် ရ ပ်ရပ် ဝတ်ြ ပီးသွားတော့ … ချစ် ချစ် ပုံ လေးက … တမျိုးလေး ဖြစ်ေ နသ ည် … မျက်နှာ လေးက … နဲ နဲ လေးေ တာ့ နွ မ်းနေ တာပေါ့ … ဒါ ပေမယ့် ပိုလှနေသလိုပဲ … ကျနော်တို့ အောက်ထ ပ် ဆ င်း လာတယ် …\n“ချ စ် ချစ် … နာ နေ သေးလား…”\n“အင်း … နာ တာ ပေါ့ … တမျိုးကြီး ဖြစ် နေတ ယ် …”\n“အကိုက်အခဲပျောက်ဆေး သောက်အုံးနော်“\nကျနော်တို့ လ က်ချင်းတွဲပြီး … ချ စ် ချ စ်အိ မ်ကို ပြန် ဖို့ … လမ်းလျှော က်ကြတယ် … တိုက်ဆိုင်တာပဲ လား … ကံဆိုးတာပဲလားမသိ … လမ်းထိပ်ရောက်လို့ … ဟိုဘ က်အကွေ့ … ကုလားကြီးတ ယောက်က …\n“အင် … ပါ ပါး…”\nဆတ်ကနဲ … ကျနော် လန့်ြ ပီး … လက်ချ င်းချိတ်ထားတာ ဖြုတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်မိတ ယ် … ဒါပေ မယ် ချစ် ချ စ် က …\nလက်တွဲထားတုန်း … လက်ကို အတ င်းဆုပ်ထားတယ် … ချစ် ချစ် မျက်နှာ သိသိသာသာ ကွက်ကနဲ\nပျ က်သွားတယ် … ဒါက သူ့အေ ဖထင် ပါရဲ့… ချ စ် ချ စ် အဖေက ထော င် ထော င် မော င်းမောင်းနဲ့ … မျက်နှာ ကြောက တင်းေ နတာပဲ …\n“သူက ဘ ယသ်ူလဲ … ဂျူလီယာ …”\n“သူငယ်ချ င်းပါ … ဂျူလီယာ ချော်လဲလို့ … အိ မ်ပြန်လိုက်ပို့ေ ပးနေတာ …”\n“ေ အာ် … အေး … ငါတော့ မယုံဘူး … လာခဲ့ … အိ မ်ြ ပ န်မယ်…”\n“ဟင့်အင်း … ဟင့်အင်း … ဂျူလီယာ … မလိုက်ာချင်ဘူး … မ လိုက်တော့ ဘူး …” “ဘာ …”\n“ဂျူလီယာ … သူနဲ့မ ခွဲနို င် ဘူး”\n“ငါ သဘောမတူဘူး …”\nဆတ်ကနဲ … ကျနော်တို့ ချိတ်ထားတဲ့လက်ကို အတင်းဖြုတ်ပြီး … ဂျူလီယာ့ကို ဆွဲခေါ် သွားတယ် … ကျနော်ပြန်ဆွဲ မလို့ပါ ပဲ … သူ့ တပည့်တွေ လားမသိဘူး … ကုလား သုံးလေးယောက် … ကျနော့်ဘေးမှာ ၀ိုင်းလာတယ် … တောက် …\n“ညီလေး … မ င်း မလိုက်သွားပါနဲ့ …”\n“ငါ့ကို ဆ ရာ လာမလုပ် နဲ့…”\n“အကိုတို့ တော င်းပန် ပါ တယ်ကွာ … အကျယ်အကျယ် မြ ဖစ် ချင်ဘူး …”\n“လိုက်မယ်ဗျာ… ဘေးဖယ် …”\n“ဂျူလီယာ့မှာ… စေ့ စပ် ထားတဲ့လူ ရြှိ ပီး သား … ညီလေး မသိ ဘူးလား …”\n“စိတ်မ ကောင်း ပါ ဘူးကွာ … မ ပတ်သက်ပါ နဲ့တော့ … အကိုတို့ တောင်းပန် ပါ တယ်ကွာ”\nကျနော် စိတ်မကောင်းပါဘူး … ချ စ်ခဲ့ ကြတဲ့ … ပျော်ရွှင် ခဲ့ ကြတ့ဲ အချိ န် တွေ … အရည်တွေပျော်ကျသွားသ လိုပဲ …\nကျနော် အံ ကြို ကိတ်ပြီး … လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါ အော င် …. ဆုပ်ြ ပီး … အကြံထုတ်နေ မိသည် …\nဘာလုပ်ရ မ လဲ… ဘာလုပ် ရမလဲ … ဖု န်းကို အားပြည့်အောင်ြ ဖည့်ထားပြီး … ချ စ်ချ စ် ဆက်သွယ်လာမယ့်အချိ န်ကို စော င့်နေမိ၏ … တကယ်ကို မ နေတတ်ဘူးဗျာ… ရ င် တွေ လဲ ပူနေတယ် … ချ စ်ချ စ်\n… ဘယ်ရောက်နေလဲ … ကျနော်အ ရ မ်းသိချ င်တ ယ် … သူ့အိမ် နားကိုလဲ … ရ စ်သီရစ် သီနဲ့လာစောင့်နေ မိသည်… ချ စ်ချ စ် မျ က်နှာ လေးကို အရိပ် အြ ခည်တောင် မတွေ့ … စိ တ်ဓါတ်ကျ နေတုန်း မှာပဲ … ဖုန်းထဲကို SMS ဝင်လာသ ည် …\nမနက်ြ ဖန် … ဂျူလီယာ့ ကို လာခိုးပါ … ပါပါ က … ဟိုလူကြီးနဲ့ပေး စားတော့မယ် … လှည်းတန်းသင်တန်းဆင်းတဲ့အချိန် တခါထဲလိုက်ခဲ့မယ် … ကို့ကို မ ခွဲနိုင်ဘူး…\nဂျူလီယာ\nဟိုက် … ကျနော့်ကော င် မလေး အိမ်က … သသွားလို့ ဖြစ်မယ် … သူ့အဖေ သဘောတူထားတဲ့ တယောက်နဲ့ပေးစား တော့မှာပါလား … ဒုက္ခပါပဲ … ဘယ်ကို ခိုးေ ပြး ရမလဲ … ရန်ကုန် မှာဆို ပြန် မိသွားနိုင်တ ယ် … နယ်ဘက်ကို ခိုးြေ ပး မှ … ဟုတ်ပြီ … ဟိုလူကြီး … ကိုဟိတ် ရှိ တယ် … ကျနော်ဖုန်းအြ မန်ဆက်လိုက်တယ် … ဖု န်းမအားဘူး … အရြေး ကီးပါ တယ်ဆိုမှ … ဒီလြူ ကီးက ဘယ်ကော င် မလေးနဲ့ ကျူနေလဲ မသိ … ကျနော် … ထပ်ခါ ထပ် ခါထ ပ်ခါ ဆက်မိတယ် … ကိုးခါလော က်ေ ခါ် ရတ ယ် … အဲ ဒီတော့မှ ဖု န်းဝင်တယ် …\n“အကို … ကျနော် သော်ဇင် ပါ … အကို …”\n“ေ အး … ပြော … ညီလေး …”\n“တခုလော က် အကူအညီတောင်းမလို့ …”\n“အင်း … ဘာကူညီရမလဲ …”\n“ကျနော် … မိ န်းမခိုး မလို့ .. ဘယ်ကို ခိုးပြေးရမလဲ …”\n“သောက်ပ လုတ်တုတ် … နင့် ကော င် မလေးက … အသက်ြ ပည့်ပြီလား …”\n“အသက် ၂၀ လော က်ရှိ တော့မယ် …”\n“အင်း … အောင် ပ န်းက … လိမ္မော်ြ ခံ ထဲမှာ … သွားနေ မလား …”\n“ဟုတ်ကဲ့ … အကို …”\n“အဲ ဒီမှာလဲ … လူလိုနေတယ် … မ င်းလဲခြံအလုပ် ၀ါသနာ ပါ တ ယ်ဆို”\n“သိပြီ … ကျနော် ခြံအလု ပ်လုပ်တတ်ပါတယ် …”\n“အို ကေ …မ င်း တောင်ြ ကီး ကားလက်မှတ်ဝယ်ြ ပီးသာ… သွားတော့ … ငါ ဖု န်းဆက်ထားပေးမယ် … ဘာမှ စိတ်မပူ နဲ့…”\n“ဟုတ်ကဲ့ … ကျေးဇူးပါခင် ဗျ …”\n“ေ အာ် ဒါနဲ့ …”\n“ဟုတ်ကဲ့ အကို …”\n“မ င်း လိမ္မော်ခြံထဲ ရောက်ရ င် … ဖြေးေြ ဖး တော့ လုပ် နော်… ငါ့လိေ မ္မ်ာသီးတွေ ငလျ င်လှုပ်လို့ …\nအပင်ကြေ ကွကျကုန် မ ယ် …”\n“ဟား ဟား ဟား …”\nဂွ ပ်ကနဲ … ဖုန်းချ သွားတယ် … ကျနော် …ြ ကိတ်ပြီးရီ မိတယ် … တော်တော်ေ နာ က်တဲ့လြူ ကီး … ကျနော်မိ န်းမခိုးပြေးတာနဲ့ … သူ့လိေ မ္မ်ာခြံထဲက … အသီးတွေြေ ကွကျတာနဲ့ … ဘာဆိုင် လို့လဲ … အဟိ …\nြေ ပာ သာပြောရတ ယ် … ကျနော့်ကော င် မလေးရဲ့အိုးတောင့်တောင့်လေးကို … မျက်စိ ထဲမှာ မြင်ြ ပီး …\nကိုဟိတ်ေ ရ … စိတ်သာချ … ခင် ဗျား လိေ မ္မ်ာသီးေ တွ အကုန်ြေ ကွ အောင် လုပ်ြ ပ မယ် … စိတ်ထဲကြ ကိတ်ြ ပီး ကြိမ်းဝါးလိုက်သေးတယ် … ကျနော် … အဝတ်အစား တွေ ထည့် … ကားဂိတ်ကို ဖုန်းဆက် … လက်မှတ်နစှ် စောင်\nဖြတ် … ပြီး တော့ … လှည်းတန်းက သ င်တ န်းနား မှာ သွားစောင့် နေလိုက်တယ် … ချ စ်ချ စ် သင်တန်းပေါ်တကသ်ွားတာ တွေ့တယ် … ခေါ်တော့ မေ ခါ် ဘူး… ကျနော်နားလည်ပါ တယ် …\nသင်တန်းဆ င်းချိ န် တောင် မရောက်သေးဘူး … ကျနော်လိုက်ကြည့်ေ နတာေ ပါ့… ချ စ်ချ စ်ကို တွေ့တယ် … ချ စ်ချ စ် ဆင်းလာ တယ် … ကျနော် အရမ်းပျော်သွားပြီး အြ မ န်ကားငှားလိုက်တယ် … ဈေးလဲ မဆစ်မိဘူး … ချ စ်ချ စ်လဲအနားေ ရာက်ရော … ကားပေါ်တ င်ြ ပီး အဝေြးေ ပးဂိတ်ကို အမြန်ေ မာ င်းခို င်းတာပေါ့… ပျော်လိုက်တာ … ချ စ်ချ စ် ရယ် …\n“ချ စ် ချစ် … ကို အရ မ်းပျော်တယ်ကွာ”\n“ဟွန့် … ချ စ် ချ စ်က တော့ ရ င်တွေ အရ မ်းတုန်တယ် သိလား”\n“တကယ် မှ န်းစမ်း”\n“အို လက်ြ ကီးက တော်တော်သရမ်းတ ယ် … ကိုေ နာ် … ကားဆရာကြည့်နေတယ်””\n“ကားဆရာကြီး … ရှေ့ ကိုကြ ည့်မော င်းေ နာ် “\n“ေ အးပါ ကွ… တ ခါ ပဲ လှည့်ြ က ည့်မိပါ တယ်”\nကျနော်နဲ့ချစ် ချစ် တယောက်ကိုတယောက် မျက်စြိ ပူးပြရင်း … ခိကနဲ ရီလိုက်မိကြတယ် …


ကျော်ထက်ဝင်း နည်းပညာ တက္ကသိုလ် ဘားအံ နှင့် ဇွဲကပင်မြေ Technological University Hpa-an: အချိန်စီမံခန့် ခွဲမှု ပညာ\nအချိန်စီမံခန့် ခွဲမှု ပညာ\nAnnaeus Lucius Seneca,\nRoman,,4BCE - 65 AD\nတွ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာဖို့ဆိုတာ ခရီးရှည်တစ်ခုသွားရသလိုမျိုးပဲ။\nအဲဒီခရီးရှည်ကြီးကို ယခုဖော်ပြမယ့် နည်းလမ်းတွေနဲ့ စတင်ပြီးတော့၊\nခရီးတလျှောက်မှာတော့ ကိုယ်တိုင်လိုက်နာကျင့်သုံးမှုနဲ့ အခြား\nနံပါတ်တစ် အနေနဲ့ ကိုယ်ပိုင်အချိန်တွေကို ဘယ်လိုသုံးနေသလဲဆိုတာ\nသူငယ်ချင်းတွေ၊ လုပ်ငန်းခွင်နဲ့ မိသားစုရေးရာ စတဲ့ လုပ်စရာကိုင်စရာတွေ\nကြားထဲကမှ ကိုယ့်အချိန်တွေက ပညာရှာဖွေခြင်းကို အထောက်အကူပြု\nအောင်မြင်စေတဲ့၊ အရေးကြီးမှုအလိုက် အစီအစဉ်တကျ စုစုစည်းစည်းရှိတဲ့\nကဲ.. ပထမဦးဆုံး ကိုယ့်ရဲ့ အချိန်တွေကို တနေ့တနေ့\nဘယ်လိုသုံးစွဲနေသလဲဆိုတာသိဖို့ time management လေ့ကျင့်ခန်းလေးကို\nယခုဖော်ပြမယ့် အချိန်စီမံခန့်ခွဲမှု အသုံးချနည်းလမ်းတွေက\nပညာလေ့လာရာမှာထိရောက်တဲ့ အလေ့အကျင့်ကောင်းများဖြစ်တယ်ဆိုတာ အများက\nလက်ခံကြပါတယ်။ နည်းလမ်းတစ်ခုချင်းစီကို လေ့လာရင်းနဲ့ ဘယ်နည်းလမ်းတွေက\nကိုယ်နဲ့ အဆင်ပြေကိုက်ညီမယ်ဆိုတာ အိုင်ဒီယာရရင် စာရွက်လွတ်ပေါ်မှာ\n• လေ့လာချိန်နဲ့ ခေတ္တရပ်နားချိန်\nကျောင်း စဖွင့်ပြီ၊ ဘာသာရပ်အချိန်ဇယားတွေလည်း သိရပြီဆိုရင်\nပုံမှန်ရက်သတ္တပတ်တစ်ခုအတွက် ဘယ်အချိန်ကနေ ဘယ်အချိန်ထိ၊ ဘယ်ဘာသာရပ်ကို\nလေ့လာမယ်ဆိုတဲ့ စာကြည့်ချိန်တွေကို သတ်သတ်မှတ်မှတ်ရှိဖို့\nပြင်ဆင်ထားရမယ်။ စာကြည့်ချိန်တစ်ချိန်ဟာ အများအားဖြင့် မိနစ် ၅၀\nလောက်ဆိုရင် သင့်တော်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နာရီဝက်လောက် စာကြည့်ပြီးရင်ပဲ\nဂနာမငြိမ်ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်လာမလားပဲ။ ခက်ခဲတဲ့ ဘာသာရပ်တွေကို\nလေ့လာတဲ့အခါမှာတော့ စာကြည့်လိုက် မကြာခဏ နားလိုက် လုပ်ရလိမ့်မယ်။\nလိုအပ်ရင်တော့ ကိုယ့်လေ့လာတဲ့ ကြာမြင့်ချိန်ကို လျှော့နိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့်\nသတ်မှတ်ထားတဲ့ လေ့လာချိန်ဇယားအတိုင်းတော့ သွားရလိမ့်မယ်။ နားတဲ့အချိန်မှာ\nသင်လုပ်တဲ့အရာတွေက အဆာပြေ မုန့်စားတာ၊ အပန်းဖြေတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ်\nလန်းဆန်းလာအောင်လုပ်တာ၊ ပြန်ပြီး အားပြည့်လာအောင်လုပ်တာမျိုးတွေ\nဖြစ်သင့်တယ်။ ကိုယ့်အတွက် စူးစိုက်မှုအားကောင်းပြီး စာမြန်မြန်ရမယ့်\nအချိန်တွေမှာ စာကြည့်ချိန် သတ်မှတ်ထားသင့်တယ်။ ကိုယ့်အတွက် မနက်က\nစာကြည့်ရ ပိုကောင်းလား? ည က ပိုကောင်းလား? ကိုယ်တိုင်စဉ်းစားကြည့်ပါ။\no ကိုယ့်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးနဲ့ အကောင်းဆုံး လေ့လာနိုင်မယ့်\nကြာမြင့်ချိန်ကို ရေးချကြည့်ပါ။ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ? ခေတ္တနားချိန်မှာ\nဘယ်အရာတွေက အားပြည့် လန်းဆန်းစေသလဲ? စာကြည့်ချိန်၊ အနားယူချိန်တွေကို\n• စိတ်အေးလက်အေး လေ့လာနိုင်မယ့် နေရာလေးများ\nပြင်ပအနှောင့်အယှက်တွေ၊ ဆူညံသံတွေကင်းပြီး စာကို\nအာရုံစူးစိုက်လေ့လာနိုင်မယ့် နေရာတစ်ခုကို သတ်မှတ်ထားရမယ်။\nသတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာမှာ တစ်ခါတစ်ရံ ဆူညံတာ၊ အာရုံစူးစိုက်မှုကို\nအနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတာတွေရှိခဲ့ရင် ကိုယ့်လေ့လာမှု မပျက်စေဖို့ အရံနေရာ\nတစ်ခုခုရှာထားသင့်တယ်။ ဥပမာ- စာကြည့်တိုက်၊ ဌာနစာဖတ်ခန်း၊ ဒါမှမဟုတ်\nလူရှင်းတဲ့ ကော်ဖီဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်လို နေရာမျိုးပေါ့။ နေရာအပြောင်းအလဲ\nဖြစ်သွားတော့ နည်းနည်းတော့ လိုအပ်တာလေးတွေ သယ်ရပိုးရတာရှိမယ်။\no ဘယ်နေရာဆိုရင် ကိုယ့်လေ့လာမှုအတွက် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်မလဲ? တခြား\n• အပတ်စဉ် ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်း\nနောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ မဟာဗျူဟာ တစ်ခုကတော့ အပတ်စဉ် ပြန်သုံးသပ်ခြင်းနဲ့\nအလျော့အတင်းပြန်လည် ပြင်ဆင်ခြင်းပါပဲ။ ရက်သတ္တပါတ်တစ်ခုစီမှာ- ဥပမာ\nတနင်္ဂနွေနေ့ညလိုဟာမျိုးမှာ ကိုယ်ရဲ့ Assignment တွေ၊ မှတ်စုတွေ၊\nနေ့စဉ်အပတ်စဉ် လုပ်ငန်းအစီအစဉ်တွေကို ပြန်ပြီး သုံးသပ်ခြင်း၊\nညှိနှိုင်းခြင်းများ ပြုလုပ်ရမယ်။ အဲဒီလို လုပ်တဲ့အခါမှာ\nသတ်မှတ်ချိန်အတွင်း ပြီးရမယ့် လေ့ကျင့်ခန်းတွေနဲ့ စာမေးပွဲတွေကိုပါ\nထည့်စဉ်းစားဖို့ လိုမယ်။ သူတို့ကို အပတ်စဉ်ပုံမှန်လုပ်နေကျ\nကိုယ့်လေ့လာမှုအစီအစဉ်တွေနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ရှိဖို့လည်း သတိပြုရမယ်။\no အပတ်စဉ် ပြန်လည်သုံးသပ်တာတွေ လုပ်ဖို့ ဘယ်နေ့ဘယ်အချိန်က သင့်အတွက်\n• Assignment တွေကို အရေးကြီးမှုအဆင့်ခွဲခြား\nစာလေ့လာတဲ့အခါမှာ အခက်ဆုံးဘာသာရပ် ဒါမှမဟုတ် အခက်ဆုံး လုပ်ရမယ့်အရာကို\nပထမဆုံး လုပ်တတ်တဲ့ အကျင့်ကောင်းလေး မွေးမြူဖို့ လိုပါတယ်။\nလန်းလန်းဆန်းဆန်းရှိတဲ့အချိန်၊ အင်တိုက်အားတိုက်လုပ်နိုင်တဲ့ အချိန်မှာမှ\nအခက်ဆုံးအလုပ်တွေကို တတ်နိုင်သလောက် အကောင်းဆုံးလုပ်နိုင်မှာဖြစ်ပါတယ်။\nဒါပေမယ့် ပိုမိုခက်ခဲတဲ့ သင်ခန်းစာများအတွက် လည်းပြုလွယ်ပြင်လွယ်\nလုပ်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားထားရမယ်။ ဥပမာ- Assignment တွေကို\nနောက်ဆုံးအပြီးတင်ရမယ့်ရက် မတိုင်ခင်ပြီးအောင်လုပ်ပြီး မှတ်ချက်ယူတာ၊\nနောက် လိုတာထပ်ထည့် ပြင်ဆင်တာမျိုးပေါ့။\no သင့်ကို အမြဲတမ်း အခက်အခဲဖြစ်စေတဲ့ ဘာသာရပ်က ဘာလဲ?\n• အခု ချက်ချင်းလုပ်\n“ခရီးရှည်တစ်ခုဟာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းနဲ့အစပြုတယ်” ဆိုတဲ့\nတရုတ်ဆိုရိုးစကားတစ်ခုဟာ အနက်အဓိပ္ပါယ်တွေ အတော်များများရှိမယ်။ ပထမအချက်က\nလုပ်ရမယ့် အလုပ်ကို စတင်လိုက်ပါ၊ စ တည်ထားလိုက်ပါ။ ဒုတိယအချက်က\nစတင်လိုက်တဲ့အတွက်ကြောင့် အစီအစဉ်ထဲမှာ မပါဘဲ လိုအပ်တာတွေကို သိလာမယ်။\nလုပ်ငန်းတစ်ခုမစမချင်း အဲဒီလုပ်ငန်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အသေးစိတ်\nလုပ်ဆောင်စရာတွေကို မသိနိုင်ဘူး။ “အပြစ်ဆိုစရာမရှိအောင်\nပြည့်စုံကောင်းမွန်ခြင်းက အတော်အသင့် ကောင်းမွန်ခြင်းရဲ့ ရန်သူဖြစ်တယ်”\nဆိုတဲ့ ဆိုရိုးတစ်ခုကိုတော့ အလုပ် တစ်ခုခုစတင်ဖို့\nနှောင့်နှေးကြန့်ကြာနေတတ်တဲ့အချိန်မှာ သတိရလိုက်ပါ။ လုပ်ရမယ့်အလုပ်ကို\nသုံးသပ်ကြည့်၊ အိုင်ဒီယာတွေ ပုံကြမ်းလောင်း၊ ပြီးရင် စတင်လိုက်တော့။\nနောက်မှ ပြန်လည်တည်းဖြတ်ဖို့၊ ပိုကောင်းလာအောင်လုပ်ဖို့ဆိုတာတွေအတွက်\no ကဲ Assignment တစ်ခုကို ကိုယ့်အသိနဲ့ကိုယ် အလုပ်စတင်ဖို့အတွက်\nပထမဦးဆုံးခြေလှမ်းက ဘာလဲဆိုတာကို ခွဲခြားသတ်မှတ်နိုင်သလား?\n• မလိုအပ်တဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို အလုပ်မပြီးမချင်း ရွှေ့ဆိုင်းထား\nအရေးကြီးတဲ့ ကျောင်းစာတွေပြီးတဲ့အထိ အခြားအလုပ်တွေကို ရွှေ့ဆိုင်းထားပါ။\nဒါက အချိန်စီမံခန့်ခွဲမှုရဲ့ ကိုင်တွယ်ရ အခက်ခဲဆုံးအပိုင်းပဲ။\nကျွန်တော်တို့ ပညာသင်ယူတဲ့သူတွေ အမြဲတမ်းလိုလို မမျှော်လင့်တဲ့\nအခွင့်အလမ်းတွေ ကြုံတတ်တယ်။ အဲဒီအလုပ်တွေက စိတ်ဝင်စားဖို့တော့\nကောင်းပါရဲ့၊ နောက်တော့ လုပ်ရင်းလုပ်ရင်း စာမေးပွဲတွေ၊ စာတမ်းတွေ၊\nရလဒ်တွေမကောင်းတော့ဘူး။ စာမေးပွဲတွေ၊ Assignment တွေ စတဲ့ ဖိအားတွေ\nမရှိတဲ့ နောက်ပိုင်းမှသာ အဲဒီအာရုံပျက်စေတဲ့ ပြင်ပအလုပ်တွေကို လုပ်ရတာ\nပိုပျော်စရာကောင်းလိမ့်မယ်။ အဲဒီတော့ ကိုယ့်ပညာရေး ထူးချွန် ပေါက်မြောက်\nအောင်မြင်မှုကနေ ရမယ့် ပီတိသောမနဿတွေကို စိတ်ကူးကြည့်။ အခြားဟာတွေကိုတော့\n“နိုး”လို့ ပြောမယ့်အစား “နောက်မှ”လို့ ပြောဖို့ ကြိုးစားပါ။\no ကိုယ့်စာကိုယ် လေ့လာချိန်တွေ ရပ်ထားရလောက်အောင် ဖြစ်စေတဲ့\n• ကိုယ့်ကို ကူညီပေးနိုင်တဲ့ နေရာတွေကို ခွဲခြားသိထား\nတက္ကသိုလ်က နည်းပြဆရာတွေလား? အရမ်းတော်တဲ့ စာဂျပိုး\nသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လား? ပိုကောင်းတဲ့ ဖြေရှင်းချက်တွေရဖို့ အင်တာနက်မှာ\nသိချင်တာရိုက်ထည့်ပြီး ရှာဖို့ ကြိုးစားကြည့်ဖူးလား? ကိုယ်သိချင်တဲ့\nအချက်တွေရှိရာကို ညွှန်ပြပေးနိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ\nစာကြည့်တိုက်မှာရှိလား? ဒါမှမဟုတ်ရင် သက်ဆိုင်တဲ့ ဘာသာရပ်အလိုက်\nကျွမ်းကျင်သူတွေ၊ ကျွမ်းကျင်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေဆီကကော? ပြင်ပက\nရရှိနိုင်တဲ့ အကူအညီတွေကို အသုံးချတတ်ရင် အချိန်ကုန် လူပင်ပန်း သက်သာပြီး\nအခက်အခဲကို ဖြေရှင်းရာမှာလည်း လွယ်ကူလိမ့်မယ်။\no အထက်မှာ သင်ရေးခဲ့တဲ့ အခက်တွေ့နေရတဲ့ ဘာသာရပ်ကို အဆင်ပြေဖို့\nပြင်ပအကူအညီရနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ၃ ခုကို ဥပမာအနေနဲ့ ရေးကြည့်ပါ။\n• အားလပ်ချိန်တွေကို ဥာဏ်ရှိရှိ အသုံးချ\nလမ်းလျှောက်ရင်း၊ ဘတ်စ်ကားစီးရင်း စတဲ့ အခါမျိုးတွေမှာ မဆိုစလောက်\nလေ့လာဖို့အချိန်လေးတွေ ရှိနိုင်မလား စဉ်းစားကြည့်။ မင်းအနေနဲ့\nဂီတဘာသာရပ်ယူထားရင် သီချင်းတွေ နားထောင်လေ့လာရဖို့လိုကောင်းလိုမယ်၊\nဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံခြားဘာသာစကားတစ်ခုခု သင်ကြားရာမှာ နားထောင်မှု\nအလေ့အကျင့်လေးတွေ လိုချင်လိုမယ်။ ဒါဆိုရင် လမ်းလျှောက်ရင်း၊\nစက်ဘီးစီးရင်း၊ လမ်းဘေးမှာ ချိန်းထားတဲ့လူကိုစောင့်ရင်း လေ့ကျင့်ရမယ့်\nသီချင်းတွေ၊ ဘာသာစကားတွေကို နားထောင်နိုင်တာပေါ့။ Flash card လိုမျိုး\nပုံမှန်လုပ်ဆောင်နိုင်မယ့် အလုပ်တွေကို အဲဒီအချိန်မှာ လုပ်ရင်\nအကောင်းဆုံးပဲ။ တကယ်လို့ အာရုံစူးစိုက်နိုင်ရင် chapter တစ်ခုကို\nပြန်ဖတ်နိုင်တယ်။ ပြောချင်တာက အချိန်တွေကို အကျိုးရှိရှိ\no သင့်အနေနဲ့ ပညာလေ့လာမှုအတွက် အားလပ်ချိန်တွေကို ဘယ်လိုအသုံးချသလဲဆိုတာ\nဥပမာလေး တစ်ခုလောက် ရေးကြည့်ပါ။\n• စာသင်ချိန်မတိုင်မီလေးမှာ မှတ်စုနဲ့ စာတွေ ပြန်ကြည့်\nအဲဒီလို ကိုယ်သိပ်နားမလည်တဲ့ အကြောင်းအရာကို ခဏလေး\nစာပြန်ကြည့်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် ဆရာ စာသင်နေတဲ့အချိန်မှာကော၊\nအတန်းပြီးသွားတဲ့ အချိန်မှာပါ မေးခွန်း တစ်ခု (သို့) နှစ်ခုလောက်\nမေးချိန်ရမယ်။ ဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်က စာကို စိတ်ဝင်စားကြောင်း၊\no မှတ်စုနဲ့ စာတွေကို ခဏပြန်ပြီး ဖတ်ကြည့်ဖို့ အချိန်ရအောင်\nဘယ်လိုလုပ်မလဲ? အဲဒီလို လုပ်ဖို့ အားလပ်ချိန် မင်းမှာရှိလား?\n• ပို့ချချက်မှတ်စုတွေကို အတန်းပြီးပြီးချင်း ပြန်ဖတ်၊ ပြန်ကြည့်\nပို့ချချက်မှတ်စုတွေကို အတန်းပြီးတာနဲ့ တတ်နိုင်သမျှ ချက်ချင်း\nပြန်လေ့လာကြည့်ပါ။ ပို့ချချက် ပြီးနောက် ပထမ ၂၄ နာရီက အရေးကြီးတယ်။\nဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ပြန်မဖတ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် မေ့ပျောက်သွားမှုပမာဏက ၂၄\no အဲဒီလို မေ့ပျောက်မသွားအောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? အဲဒီလို လုပ်ဖို့\nအထက်မှာ ဖော်ပြခဲ့တဲ့ လက်တွေ့အသုံးချ အချက် (၁၀)ချက်ကို ပြန်ပြီးတော့\nတစ်ခုကိုရွေးပြီးတော့ သုံးကြည့်ပါ၊ ပြီးတော့ ကိုယ်လေ့လာမှုအတွက်\nအကျင့်သစ်တစ်ခု ဖြစ်လာအောင် မွေးမြူပါ။\nကဲ..ကိုယ်နဲ့ကိုက်ညီပြီး အစအဆုံး အလုပ်ဖြစ်မယ်ထင်တဲ့ အလေ့အကျင့်တစ်ခုကို\nစမ်းကြည့်လိုက်ပါ။ “ပထမဆုံးတစ်ကြိမ် အောင်မြင်စွာကြိုးစားနိုင်တာလောက်\nမင်နီဆိုတာ တက္ကသိုလ်ရဲ့ Assignment Calculator ပရိုဂရမ်လေးကို စမ်းကြည့်ပါဦး။\nပညာရေးလိုအပ်ချက်သာမက အခြားလိုအပ်ချက်တွေကိုပါ အဆင်ပြေစေမယ့်\nဟန်ချက်ညီကိုယ်ပိုင်အချိန်ဇယားဖြစ်ဖို့ သတ်မှတ်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်ပါ။\n• ရိုးရှင်းတဲ့ "To Do" List (‘လုပ်ရန်” စာရင်း) တစ်ခုပြုလုပ်ပါ။\nဒီလို ရိုးရှင်းလှတဲ့ ပရိုဂရမ်လေးက ကိုယ့်လုပ်ရမယ့်\nအဓိကဦးစားပေးလုပ်ငန်းအနည်းငယ်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်မယ်၊ ပြီးတော့\nအဲဒီလုပ်ငန်းတွေကို လုပ်ရခြင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်၊ ပြီးစီးရမယ့် အချိန်ကာလ\nစတာတွေကိုပါ ဖော်ထုတ်ပေးမယ်။ ပြီးတော့ ပရင့်ထုတ်ပြီး မြင်နိုင်တဲ့နေရာမှာ\nကပ်ထားလိုက်ခြင်းဖြင့် ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတိပေးနေပါ။\n• နေ့စဉ်/အပတ်စဉ်ပြုလုပ်ရမည့် လုပ်ငန်းအစီအစဉ်ရေးဆွဲခြင်း\nတွေ့ဆုံရမယ့် ချိန်းဆိုထားတာတွေ၊ အတန်းတွေ၊ အစည်းအဝေးတွေကို\nအချိန်ပြဇယားကွက် (သို့) စာအုပ်မှာ ချရေးပါ။ ချမရေးဘဲ စိတ်ကူးနဲ့\nပုံဖော်တတ်ရင်တော့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို အကြမ်းရေးထားပါ။ မနက်မှာ ပထမဆုံး\nဘာလုပ်ရမလဲဆိုတော့၊ ဒီနေ့တနေ့တာအတွက် ဘာတွေ လုပ်ဖို့ရှိတယ်ဆိုတာ\nစစ်ဆေးထားရမယ်။ အမြဲတမ်း နောက်တစ်နေ့အတွက် လုပ်မယ့် လုပ်ငန်းစဉ်တွေ\nသေချာပြင်ဆင်ပြီးပြီဆိုတာ သိမှ အိပ်ယာဝင်ပါ။\n• လစဉ်/နှစ်စဉ် စီမံကိန်းဆွဲထားသူ\nလစဉ်ပြ အချိန်ဇယားကွက်ကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် ကြိုစီစဉ်ထားလို့ရမယ်။\nစီမံကိန်းဇယားက ကိုယ့်အချိန်တွေကို တန်ဖိုးရှိရှိ စီမံထားတယ်၊\nရေးသားသူပြုစုသူ ကျော်ထက်ဝင်း နည်းပညာတက္ကသိုလ်-ဘားအံမြေ အချိန် 8:27 AM


ပြန်လွတ်မလာသေးတဲ့ မောင်ဖြစ်သူနဲ့ပတ်သက်ပြီး သတင်းမှားတွေကိုမဖြန့်ဖို့ပြောလာတဲ့ ပိုင်တံခွန်ရဲ့အစ်မ – Cele Lover\nပြန်လွတ်မလာသေးတဲ့ မောင်ဖြစ်သူနဲ့ပတ်သက်ပြီး သတင်းမှားတွေကိုမဖြန့်ဖို့ပြောလာတဲ့ ပိုင်တံခွန်ရဲ့အစ်မ\nပြန်လွတ်မလာသေးတဲ့ မောင်ဖြစ်သူပိုင်တံခွန်နဲ့ပတ်သက်ပြီး သတင်းမှားတွေကို ဘုမသိဘမသိပဲအာချောင်မနေဖို့ပြောလာတဲ့ ပိုင်တံခွန်ရဲ့အစ်မ\nယနေ့ဇွန်လ (၃၀)ရက်နေ့မှာတော့ မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံးရှိ အကျဉ်းထောင်တွေကနေ အကျဉ်းသား (၂၀၀၀)ကျော်ခန့်ကို လွှတ်ပေးမှာဖြစ်ကြောင်း သတင်းတွေထွက်ပေါ်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဖမ်းဆီးခံထားရတဲ့ပြည်သူတွေရဲ့မိသားစုဝင်တွေက ထောင်ပေါက် ဝအရှေ့မှာ မနက်ကတည်းက သွားစောင့်နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ယနေ့ညနေပိုင်းမှာတော့ မြစ်ကြီးနား၊ထားဝယ်၊လားရှိုးတို့မှာရှိတဲ့ အကျဉ်းထောင်တွေကနေ ဖမ်းဆီးခံပြည်သူတစ်ချို့ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ် ။\nယနေ့မှာလွတ်မြောက်လာမယ့် ပြည်သူတွေထဲမှာ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခံထားရတဲ့ အနုပညာရှင်တွေလည်း ပါဝင်လာမယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ အားလုံးက စောင့်စားနေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ဒါပေမဲ့ လူမှုကွန်ယက်စာမျက်နှာတွေထက်မှာတော့ သရုပ်ဆောင်ပိုင်တံခွန် လွတ်မြောက်လာပြီဆိုပြီး သတင်းအမှားတွေ ထွက်ပေါ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီသတင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပိုင်တံခွန်ရဲ့မိသားစုဝင်တစ်ဦးက ပြန်ဖြေရှင်းထားတာလည်း တွေ့ရပါတယ်။\nပိုင်တံခွန်ရဲ့မိသားစုဝင်တစ်ဦးက “အပိုင်ကြီးကို ရေးတင်နေကြတာ မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မြင်ခဲ့ကြလို့လား? မိသားစုထက်တောင် ပိုသိနေကြတာနော် စိတ်တိုနေရတဲ့အထဲ..ဘုမသိ ဘမသိနဲ့ အာမချောင်ကြပါနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်🙏😤” ဆိုပြီး သတင်းအမှားတွေမဖြန့်ကြဖို့ ပြောထားတာ ဖြစ်ပါတယ် ။အစ်မဖြစ်သူရဲ့ရေးသားပြောပြချက်အရ သရုပ်ဆောင် ပိုင်တံခွန်က အခုချိန်အထိ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာခြင်း မရှိသေးတာကြောင့် မိသားစုဝင်တွေက ဆက်လက်စောင့်မျှော်ေ နရဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ပြည်သူတွေနဲ့ ပရိသတ်တွေကလည်း ပိုင်တံခွန်အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်စေဖို့အတွက် ဆုတောင်းနေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။\nျပန္လြတ္မလာေသးတဲ့ ေမာင္ျဖစ္သူပိုင္တံခြန္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သတင္းမွားေတြကို ဘုမသိဘမသိပဲအာေခ်ာင္မေနဖို႔ေျပာလာတဲ့ ပိုင္တံခြန္ရဲ႕အစ္မ\nယေန႔ဇြန္လ (၃၀)ရက္ေန႔မွာေတာ့ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလုံးရွိ အက်ဥ္းေထာင္ေတြကေန အက်ဥ္းသား (၂၀၀၀)ေက်ာ္ခန႔္ကို လႊတ္ေပးမွာျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းေတြထြက္ေပၚေနခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဖမ္းဆီးခံထားရတဲ့ျပည္သူေတြရဲ႕မိသားစုဝင္ေတြက ေထာင္ေပါက္ ဝအေရွ႕မွာ မနက္ကတည္းက သြားေစာင့္ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။\nယေန႔ညေနပိုင္းမွာေတာ့ ျမစ္ႀကီးနား၊ထားဝယ္၊လားရႈိးတို႔မွာရွိတဲ့ အက်ဥ္းေထာင္ေတြကေန ဖမ္းဆီးခံျပည္သူတစ္ခ်ိဳ႕ လြတ္ေျမာက္လာခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္ ။ယေန႔မွာလြတ္ေျမာက္လာမယ့္ ျပည္သူေတြထဲမွာ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းခံထားရတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြလည္း ပါဝင္လာမယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ အားလုံးက ေစာင့္စားေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။\nဒါေပမဲ့ လူမႈကြန္ယက္စာမ်က္ႏွာေတြထက္မွာေတာ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ပိုင္တံခြန္ လြတ္ေျမာက္လာၿပီဆိုၿပီး သတင္းအမွားေတြ ထြက္ေပၚခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသတင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ပိုင္တံခြန္ရဲ႕မိသားစုဝင္တစ္ဦးက ျပန္ေျဖရွင္းထားတာလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ပိုင္တံခြန္ရဲ႕မိသားစုဝင္တစ္ဦးက “အပိုင္ႀကီးကို ေရးတင္ေနၾကတာ မ်က္စိနဲ႔တပ္အပ္ ျမင္ခဲ့ၾကလို႔လား? မိသားစုထက္ေတာင္\nပိုသိေနၾကတာေနာ္ စိတ္တိုေနရတဲ့အထဲ..ဘုမသိ ဘမသိနဲ႔ အာမေခ်ာင္ၾကပါနဲ႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္🙏😤” ဆိုၿပီး သတင္းအမွားေတြမျဖန႔္ၾကဖို႔ ေျပာထားတာ ျဖစ္ပါတယ္ ။အစ္မျဖစ္သူရဲ႕ေရးသားေျပာျပခ်က္အရ သ႐ုပ္ေဆာင္ ပိုင္တံခြန္က အခုခ်ိန္အထိ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာျခင္း မရွိေသးတာေၾကာင့္ မိသားစုဝင္ေတြက ဆက္လက္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေ နရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္သူေတြနဲ႔ ပရိသတ္ေတြကလည္း ပိုင္တံခြန္အျမန္ဆုံး လြတ္ေျမာက္ေစဖို႔အတြက္ ဆုေတာင္းေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။\nPrevious Article မေတိုးခိုင် ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာကာ အိမ်ပြန်ရောက်နေပါပြီ\nNext Article လွတ်မြောက်လာတဲ့သူတွေကို မဟုတ်တာတွေထပ်ပြောခိုင်းပြီ ဘဝသေအောင်ထပ်မလုပ်ဖို့ ပြောလာတဲ့ ရန်ရန်ချန်း