လွမ်းမောဖွယ်ရာ တက္ကသိုလ်နွေညများ -၁ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Creative Writing » လွမ်းမောဖွယ်ရာ တက္ကသိုလ်နွေညများ -၁\nလွမ်းမောဖွယ်ရာ တက္ကသိုလ်နွေညများ -၁\nPosted by လင်းဝေ on May 18, 2012 in Creative Writing, Drama, Essays.. | 12 comments\nနွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တွေမှာ များသောအားဖြင့် အိမ်ကိုပြန်မနေပဲ အဆောင်မှာပဲ နေဖြစ်တယ်။ အဓိကတော့ အဆောင်မှာ နေရင် ကိုယ်နေချင်သလို နေလို့ရတယ်။ အရက်မူးပြီး ပြန်လာလဲ အဆင်ပြေတယ်။ မနက် အိပ်ယာက ထချင်တဲ့အချိန်ထလို့ရတယ်။ မနက်အိပ်ယာက စောစောထပြီး “ကမ္ဘာဦးက နေ့လိုပဲ နွေနံနက်ခင်းရဲ့ လှပုံထူး” တို့ဘာတို့ ထလုပ်ပြီး လမ်းထလျှောက် မုန့်သွားစား၊ ပြီးရင် အိပ်ယာထဲပြန်ဝင်အိပ် ။ ညဖက် စာဖတ်ချင်ရင် အေးအေးဆေးဆေးဖတ်ပေတော့။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လည်း ညဖက်အထိ ထိုင်ပြီး စကားပြောချင်ပြော လဘက်ရည်ဆိုင်ထွက်ထိုင်ချင်ရင် ထိုင်လို့ရတယ်။ အဲဒီတုန်းက လှည်းတန်းမှာ ရွှေနှလုံးသား လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဆိုတာ တစ်ညလုံးဖွင့်တယ်။ ထမင်းကြော် အလွန်ကောင်း။ အသားမပါ ငြုပ်သီးကြော်နဲ့ဆိုရင် အာလူးဟင်းကလေးနဲ့မှ ၁၂ကျပ်ရယ်။ ဆိုင်နံရံမှာ ကဗျာလေးတွေ ရေးထားသေးတာ။ ဆာတိုရီ တို့ဘာတို့ လည်း ရေးထားသေးတယ်။ အခု “ကဗျာပုလိပ်ကြီး” ဖြစ်နေတဲ့ မောင်သင်းခိုင်(ဦးသင်းခိုင်) တို့ ပန်းချီဆရာ ကိုမုတ်သုန် တို့လည်း အဲဒီဆိုင်မှာ ထိုင်တတ်တယ်။ ဆိုင်ရှင်က အကျီ င်္အမြဲ လိုလိုချွတ်ထားတတ်တဲ့ ဘိုးတော် ကဗျာစာအလွန်ဝါသနာကြီးသော တရုပ်။ အဲသလို လှည်းတန်းဖက် နွေညတွေမှာ တက္ကသိုလ် ရိပ်သာလမ်းအတိုင်း လမ်းလျှောက်သွားရတာ ညဖက် ထမင်းကြော်စား ရေနွေးကြမ်းသောက်ပြီး လေကန်ရတာ ကိုလည်း သိပ်ကြိုက်တာ မို့ ကျောင်းပိတ်ရက် မှာ အဆောင်မှာပဲနေဖြစ်တယ်။ အဆောင်မှာ နေရတာ ဘယ်လောက်ကောင်းသလဲ ဆိုရင် မြို့ထဲကနေပဲ ကျောင်းတက်ခဲ့ရတဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲတစ်ယောက်က တစ်ခေါက် အဆောင်ကို ရောက်လာပြီး သဘောကျလွန်းလို့ မင်းတစ်သက်လုံးကျောင်းသားပဲလုပ်ရင်း အဆောင်ကနေကျောင်းတက်နေပေတော့ကွာတဲ့။ လွပ်လပ်တဲ့အပြင် ကျောင်းသွားတက်မယ်ဆိုလည်း လမ်းကလေးလျှောက်သွားယုံပဲ၊ မပင်ပန်းဘူးလေ။ ကျောင်းဝန်းထဲမှာက ခြေခင်းလက်ခင်းကလည်း သာသာယာယာ နဲ့ဆိုတော့ တစ်သက်လုံးနေချင်စဖွယ်ကတော့ အမှန်ပါပဲ။\nတစ်ချို့တွေလည်း အလှမ်းဝေးတဲ့ မြို့၊ရွာ က လာသူများမှာလည်း နွေကျောင်းပိတ်ရက် တိုတိုလေး(၁လခွဲလေလာက်) အတွက် အိမ်ပြန်ရမယ့် လမ်းခရီးက လမ်းခရီးဖင့်တာ လမ်းမှာပင်ပန်းတာ ခရီးစားရိတ်ထောင်းတာတွေအတွက် အိမ်မပြန်ပဲ ရန်ကုန်မှာပဲနေကြတဲ့ သူမျိုးလည်းရှိတတ်တယ်။\nစာသင်နှစ် တစ်နှစ်ပြီးလို့ ကျောင်းပိတ်တာမျိုးဆိုရင်တော့ ပြန်ကြရတာများပါတယ်။ ကိုယ့်ပစ္စည်း ပစ္စယတွေကိုလည်း အဆောင်မှုးသတ်မှတ်ပေးတဲ့ အခန်းထဲမှာ အားလုံးပေါင်းသိမ်းခဲ့ကြရတာပဲ။ ကိုယ့်သေတ္တာ ကိုယ့်အိပ်ယာအထုတ်တွေကို ပစ္စည်းတွေသိမ်းတဲ့အခန်းထဲ သွားထည့်ထားပြီး ကျောင်းပြန်ဖွင့်မှ ကိုယ့်ပစ္စည်းကိုယ်ပြန်ထုတ်ယူကြရတယ်။ နွေပိတ်ရက် ခဏပိတ်တာမျိုးကတော့ ကိုယ့်အခန်းထဲ မှာပစ္စည်းထားခဲ့ရုံပဲ။ ကိုယ့်အခန်းကို ကိုယ့်သော့ခတ်ပြီး ပြန်ရတာမျိုး။ ကိုယ်ကတော့ ပြန်တယ် ဆိုတာ မြို့ထဲကိုပြန်တာမျိုးဆိုတော့ အိမ်ကို ပြန်တာနဲ့ မပြန်တာကြားမှာ ဘာမှ စည်းခြားထားတာမရှိသလိုပါပဲ။ အဆောင်မှာ အိပ်ယာတစ်ခုတော့ အမြဲလုပ်ထားဖြစ်တယ်။ ပိတ်ရက်တွေမှာ အဆောင်မှာ အမြဲရှိလို့ အဆောင်မှုးက သိပ်မကြည်လည်း လက်ထောက်အဆောင်မှုးဆရာတွေအခန်းဘေးနားက အခန်းတွေထဲက အခန်းတစ်ခုမှာ ခုတင်တစ်လုံးပေါ် အိပ်ယာခင်းထားပြီး ဘီရိုထဲ အဝတ်အစားထည့်လိုက် နောက် ကိုယ့်သော့နဲ့ အခန်းကို သော့ခတ်လိုက်ရင် ကိုယ့်အခန်းပဲလေ။\nတစ်နှစ်မှာတော့ အဆောင်မှုးက နွေပိတ်ရက်ကို ဖလော်က ကျောင်းသားတစ်ယောက်နဲ့တွဲနေပေးပါဆိုလို့ တွဲနေရတယ်။ အဲဒီကျောင်းသားက လူအေးပါ။ ကိုယ်လို အတန်းကြီးကျောင်းသားပဲ ဒီအဆောင်မှာ အတူနေလာတာမို့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ပြဿနာမရှိဘူး ဆိုတာတောင်မှ စစချင်း အခန်းတစ်ခုထဲမှာ နှစ်ယောက်အတူနေရတဲ့အခါ အခြားသူရဲ့ ချွေးနံ့ အကျီ င်္အဟောင်းနံ့ အိပ်ရင်းယောင်တတ်တာမျိုး အဲသလိုမျိုးတွေအတွက် သည်းခံရတာပါပဲ။ ကိုယ်နဲ့အတူတူနေနေကြ အခန်းဖော်သူငယ်ချင်း နဲ့ကတော့ သူ့အနံ့ကိုယ်သည်းခံပြီး ယဉ်ပါးသွား ကိုယ့်အနံ့လည်း သူမရတော့ဖြစ်လာတော့ မသိသာဘူးပေါ့လေ။ နောက်ဆိုးတာ တစ်ခုက အတန်းမတူတဲ့ သူနဲ့ ခဏတွဲနေရတော့ သူ့မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်း တွေကို ကိုယ်က မသိတဲ့အခါမျိုးမှာ ကသိကအောင့်တော့ဖြစ်တတ်တယ်။ သူ့မိတ်ဆွေက ကိုယ်မရှိတုန်း ကိုယ့်အိပ်ယာပေါ်တက်လှဲတာ အိပ်တာ မျိုး ကိုယ့်သူငယ်ချင်းကလည်း သူမရှိတုန်း သူ့ရေခွက်ယူသုံးမိတာမျိုး တွေဖြစ်လေ့ရှိလို့ သိနေတဲ့သူအချင်းချင်းဆိုရင်တော့ ပြောစရာမလိုဘူးပေါ့လေ။ အဲဒီနှစ်မှာ ဖလော်က ကျောင်းသား ပန်းချီဆရာလေး ကိုယ့်ယာယီအခန်းဖော်ဆီကို လာတတ်တဲ့သူတစ်ယောက် (အရင်လည်း အဆောင်ကိုဝင်ထွက်နေတာတော့ မြင်နေမိတာပါပဲ) က ကိုယ့်အတွက် နည်းနည်းကသိကအောင့်ဖြစ်ချင်စရာဖြစ်နေတယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်က အသက်လေးဆယ်ကျော်လောက် နဲ့ အခန်းဖော်ကလည်း ဆရာလို့ ခေါ်တော့ ဖလော်က ဆရာပဲနေမှာပေါ့လို့တော့ နားလည်ထားပါတယ်။ သထုံဆောင်က လက်ထောက်အဆောင်မှုး ဦးမြင့်ဆွေ ကလည်း ဖလော်ကပဲ။ အရင် အဆောင်မှုး ဦးကြည်ဝမ်းဆိုတာလည်း ဖလော်က ကထိက။ ဒီတော့ ဖလော်က ဆရာ ဖလော်ဆော်ဖာ တွေကို သိပ်ပြီးတော့ အထူးအဆန်းမဖြစ်လှဘူးပေါ့။ တက္ကသိုလ်ထဲမှာက အကုန်လုံးလိုလို သူ့အပိုင်းမှာတော့ ပညာရှင်တွေ ပညာရှိတွေပဲလေ။ အဲဒါနဲ့ ထိုပုဂ္ဂိုလ် က အခန်းဖော်ဆီလာတယ်ပေါ့ဗျာ။ အဆောင်က ကျောင်းသားတွေဆီ တကူးတက လာကြသူများက အခန်းမှာလာပြီး ခဏဝင်နှပ်ပြီးကျောခင်းဖို့တို့၊ ရေချိုးဖို့တို့၊ အိမ်မပြန်ချင်လို့တို့ စသည်ဖြင့်များပါတယ်။ ဒီဆရာကတော့ ကျောင်းသားလည်းမဟုတ်ပဲ (လူငယ်လည်းမဟုတ်ပဲ) ညဘက်မှာ အိမ်မပြန်တာတို့ ဘာတို့ မြင်လာတော့ အခန်းဖော် သူငယ်ချင်းကို မေးမိတယ်။ ခင်ဗျားတို့ဌာနက ဆရာလားပေါ့၊ ဘာဖြစ်လို့ အိမ်မပြန်တာတုန်း ပေါ့ မေးတော့ ဟုတ်တယ် ဌာနက ဆရာပါတဲ့၊ မိန်းမနဲ့ သိပ်အဆင်မပြေလို့ ပါတဲ့။ သြော် ဟုတ်လားပေါ့။ ဒီဆရာက ကိုယ့်ရေလဲပုဆိုးကို ယူပြီး ရေချိုးတာတို့၊ ဆပ်ပြာခွက်မှားယူသုံးတာတို့၊ သူ့ပုဆိုးအဟောင်းကို ကိုယ့်ကုတင်ခြေရင်းမှာ တင်သွားတာတို့၊သူ့အကျီ င်္က မလျှော်တော့ နံနေတာတို့ စတာတွေအတွက် ကိုယ့်မှာ သည်းခံပေးနေရတာတော့ အင်း အဆင်မြန်မြန်ပြေပါစေ လို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်တယ်။ ဆရာက စကားတော့ အတော်နည်းပါတယ်။ ခပ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ ပြုံးပြတာမျိုး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှာကို အားနာတဲ့ပုံလည်း ပေါ်ပါတယ်။ အဲသလိုနဲ့ နေရင်းမှ သူ့ကို ဖလော်ကဆရာဦးသိန်းဇံ(ခ)စာရေးဆရာနန္ဒာသိန်းဇံ မှန်း တစ်ရက်မှာ မှ သိလိုက်တယ်။ ကိုယ်ကလည်း အဲဒီအချိန်က ကန့်တို့ ဟေဂယ်တို့ ဆာ့တ်တို့ ကိုသာ ကောင်းကောင်းနားမလည်ပဲ အထင်ကြီးနေတဲ့အချိန်ဆိုတော့ သြော် ခရောင်းလမ်းကို ဖြတ်ကျော်ခြင်း ကိုရေးတဲ့ ဆရာလား ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ဖတ်ဖြစ်ပါတယ် သွားလုပ်မိတယ်။ တကယ်တော့ ရှေ့ပိုင်းမှာ သူ့အပေါ်စိတ်ကသိကအောင့်ဖြစ်မိတာတွေလည်း ပါမယ်ထင်ပါရဲ့။ ကိုယ်က သူ့ကို လေးစားတာတော့ လေးစားပါတယ်၊ သာမန်ဆရာတွေထက်ပိုတော့ လေးစားမိပါတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ အခန်းလေးထဲမှာ ဝရံတာမှာဖြစ်ဖြစ် သုံးယောက်သား ထိုင်ပြီး ဘာစကားမှ မပြောပဲ နေတတ်တယ်။ ပန်းချီဆရာလေးကလည်း တကယ်ကို စကားနည်းတယ်။ ဆရာဦးသိန်းဇံ ကလည်း အလွန်ကိုစကားနည်းပါတယ်။ ဆေးလိပ်ဖွာနေတာလောက်ပဲ။ ကိုယ်လည်း ဆေးလိပ်(အဲဒီအချိန်တုန်းက ဆေးပေါ့လိပ်) ဖွာနေတာပါပဲ။ ဦးထုပ်အဖြူရယ် လွယ်အိတ်တစ်လုံးရယ်နဲ့ ဝင်လာတတ်တယ်။ ပြီးရင် သက်ပြင်းကြီးချပြီး ပြုံးတုံ့တုံ့နဲ့ ငြိမ်ပြီး ထိုင်နေမယ်၊ ရေချိုးပြီးရင် ရေလဲပုဆိုးကိုတော့ ရေသေသေချာချာ ညှစ်ပြီး မှ ဖြန့်ပြီးလှန်းပါတယ်။ စည်းစနစ်တော့ ကျတဲ့ ဆရာနန္ဒာသိန်းဇံပေါ့။ အခုတော့ ကွယ်လွန်သွားရှာပါပြီ။\nတက္ကသိုလ်မြေလည်း နေဝင်သွားလို့ အခုမှ နေပြန်ထွက်ဖို့ အားယူနေရှာတုန်းပါ။ အဆင်မပြေမှုတွေနဲ့ နပန်းလုံးနေရတဲ့ ဆရာဦးသိန်းဇံလို ဆရာမျိုးတွေ အခုနေဝင်နေတဲ့(နေမထွက်သေးတဲ့) တက္ကသိုလ်ကြီးထဲမှာ ဘယ်လောက်များ ရှိနေမလဲ လို့လည်း တွေးမိတယ်။ ကိုယ့်အရွယ် ကိုယ့်သူငယ်ချင်း တွေထဲက ဆရာပြန်လုပ်နေကြသူများအတွက် အားလည်းတက်မိသလို အားလည်းပျက်မိပါတယ်။\nကိုလင်းဝေ ……. တက္ကသိုလ်ကျောင်းရဲ့ အနှစ်သာရလေးကို မျှဝေတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် …… ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် RC 1, RC2နယ်မြေတွေကို ခြေမချခဲ့လိုက်ရတာ စိတ်ထဲအရမ်းကို ၀မ်းနည်းမိတယ် … ငယ်ငယ်ကမက်ခဲ့တဲ့ အိမ်မက်တွေလည်း ပျက်ပြားခဲ့ရတယ် ……. ကိုလင်းတို့ လက်ထက်က တက္ကသိုလ် ကျောင်းမှာ အနယ်အရပ်ရပ်က သူငယ်ချင်းမိတ်ဆွေတွေရခဲ့ကြ ဆုံခဲ့ကြတာ အလွန့်ကိုပျော်စရာကောင်းခဲ့မှာ ပဲနော် …. မျောက်ခန်းဆိုတာလည်း မနေခဲ့ရ …….. RC လေးလည်းတို့နဲ့ဝေးးးးးးး ဂျက်ဆင်လေးလဲ သတိရမိ…… သစ်ပုပ်ပင်လည်း အဝေးကြီးဝေး တကယ်ကိုဝေးခဲ့တာပါ အဒေါ်တစ်ယောက်ဘွဲ့ယူတော့ လိုက်သွားတယ် အဲတုန်းကတော့ သစ်ပုပ်ပင်နားမှာ ဒါ့ပုံရိုက်ခွင့်ရတယ်လေ ……. ညီမဘွဲ့ယူတော့ သံတံတိုင်းတွေနဲ့ အပြင်ကပဲရိုက်ခဲ့ရတယ် …….. လိုင်ဘရီကိုတော့ အထဲမ၀င်ဖူးပေမယ့် အရှေ့ကတော့ အမှိုက်ကောင်နေပုံရိုက်ခဲ့မိပါသေးတယ် ………. ချစ်သူလမ်းလို့ခေါ်တဲ့ နေရာလေးမှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာနဲ့ ဒါ့ပုံရိုက်ခဲ့ရတယ် ……. လွမ်းတယ် ရင်နာတယ် ….. ဒဂုံ သံလျှင်တက္ကသိုလ်တွေအားလုံးကိုပိတ်ပြီးတော့လေ …… အရင်လိုများ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်က ပြန်ဖွင့်ရင် ဖြစ်နိုင်သေးလားမသိဘူးနော် ………\nကျန်တဲ့ အစိတို့ လဲ တစ်ပုဒ်လောက် ရေးကြပါဦး..\nစိတ်ပျက်စရာ တက္ကသိုလ် နွေရက်များဆိုပြီးတော့\nဘာပုလို့ လဲဆိုတော့ တက်ကတိုတွေကို လယ်ကွင်းထဲ သွားပို့ ထားကြတော့ သွားရလာရတာစိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းလွန်းလို့ လေ..\nမပူ နဲ့ အခွင့် စောင့်နေတာ။\nနောက်မှ သူငယ်ပြန်နေကြပြီလို့ အပြောနဲ့။\nကိုယ့်အရွယ် ကိုယ့်သူငယ်ချင်း တွေထဲက ဆရာပြန်လုပ်နေကြသူများအတွက် အားလည်းတက်မိသလို အားလည်းပျက်မိပါတယ်။\nအဲဒီ စာသားကို ပြုံးရင်းဖတ်သွားပါတယ်။\nကျွန်မတို့ကို သင်ခဲ့တဲ့ ဆရာတွေ အားလုံးက တကဲ့ မဟာ့မဟာ တွေမို့ ကိုယ့် Generation တူသူတွေတော်တော်များများ ကိုတော့ မညံ့လောက်ဘူး လို့ ယုံပါတယ်။\nဒါပေမဲ့ အဲဒီ နောက်ပိုင်းကိုတော့ မစဉ်းစားချင်လောက်အောင်ပါဘဲ။\nတော်ကြာ မဲ့ပြုံး ဖြစ်နေမိမှာစိုးလို့။\nကျွန်မ လဲ အခွင့် ရတာတွေ့ ရင် ရှင်နဲ့ အတူ ဝင်လွမ်းပေးချင်လို့ပါ။\nရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ကို မန်းလေးက အဝေးသင်ကျောင်းသားလေးကိုပေါက်\nဆရာဦးသိန်းဇံက သူငယ်ချင်း တပြည့်တပန်း အစရှိတဲ့ အပေါင်းအဖေါ်ကို တော်တော်ခုံမင်ပါတယ်။\nရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဟန်ဆောင်မှု့ကင်းတဲ့ ဆရာတဦးပါပဲ။\nကိုမြွေကြီး ခေါင်းမူးစရာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားညများ လဲ ထည့်ရေးပါဗျို့ ။\nကိုလင်းဝေရေ…တက္ကသိုလ်ဆို ဘာမှန်းညာမှန်းသေသေချာချာ မသိခင်မှာပဲ…ဝေးခဲ့ရတယ်…\nခရမ်းပြာကို ဒီနေ့ထိ လွှမ်းနေသလို…တံတားဖြူကိုလည်း ယနေ့ထိမေ့ မရသေးပါဘူး….\nဆရာ ဦးသိန်းဇံ ရှိနေသေးပြီး\nအခုမှ နေပြန်ထွက်ဖို့ အားယူနေရှာတုန်းပါ” ဆိုတာလေးအတွက်\nစိတ်ထဲမှာ ခံစားမိတယ်။ တကယ်နေဝင်သွားခဲ့တာနော်။\nအားယူရတာ အတော်ခက်တယ် ကိုလင်းဝေရယ်။\nဖတ်ရတာ လွမ်းစရာပဲ ။ ကျောင်းသားဘ၀ကတော့ လူတိုင်းလွမ်းနေအုန်းမယ် ထင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီ အရွယ် အဲ့ဒီ ဘ၀လောက်ပျော်စရာကောင်းတာ ကျမတော့ ခုချိန်ထိမတွေ့တော့ဘူး ။ ဒါတောင် ကျမတို့ခေတ် တက္ကသိုလ်ပညာရေးက အောက်ဆုံးဆင်းနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းသားဘ၀ရဲ့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးမှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကတော့ တွေးမိတိုင်းလွမ်းပါတယ်။\nခုချိန်မှာ ပျော်စရာတွေ့လို့ ရယ်မောမိရင်တောင် အဲ့ဒီအချိန်တုန်းကလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မရယ်နိုင်တော့ပါဘူး။\nရင့်ကျက်သွားတာလား ဒါမှမဟုတ် တခုခုတော့ တခုခုလိုနေသလိုပါပဲ။\nကိုလင်းဝေရေ…ကိုင်ဇာက “တက္ကသိုလ်မြေ နေ၀င်မှာကိုစိုးတယ်..”လို့ဆိုခဲ့တုန်းက\nတက္ကသိုလ်နွေညများကို လွမ်းမိပါရဲ့…ဆရာကြီး သိန်ဖေမြင့် စာသားငှားပြောရရင်\nအားပါးပါး ဦးမြင့်နဲ့ ကိုလင်းဝေနဲ့\nအေးလေ လူတွေသိကုန်မှာစိုးလို့ မပြောတော့ပါဘူးဗျာ။\nဒါမှလည်း ဦးမြင့်နဲ့ အချိတ်အဆက်မိမှာပေါ့။


Best Dental Clinic in Yangon - Latha Dental Clinic\nBest Dental Clinic in Yangon\nLatha Dental Clinic ကို လသာမြို့နယ်မှာ ဆရာဝန်အစဉ်အဆက် ငါးဆက်ဖြင့် နှစ်ပေါင်း (၇၀) တိုင်ဖွင့်လှစ်ထားတာဖြစ်ပါတယ်။ လာရောက်တဲ့ လူနာတိုင်းကိုလည်း မိသားစုသဖွယ် ပြုစုဂရုစိုက်ကုသပေးနေပါတယ်။\nOperation Dental Microscopes\nရောဂါတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့လျှင် အရေးကြီးဆုံးကတော့ အသေးစိတ်ကုသမှုပါ။ ရောဂါတွေကို ဆရာဝန်တွေက ကုသပေးသလို ဆရာဝန်တွေကို အထောက်အပံ့ပေးနိုင်တာဟာ အဆင့်မြင့်ကုသမှု စက်ကရိယာတွေပါ။ မိမိမှာ ဘာရောဂါဖြစ်နေလဲ ? ဘယ်လိုကုသမှုမျိုး ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရမလဲ? စတဲ့ သာမာန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်တဲ့ သွားရောဂါ ပြဿနာတွေကို အသေးစိတ် တိုင်းတာစစ်ဆေးပေးနိုင်မယ့် Operation Dental Microscopes (ခံတွင်းအဏုကြည့်မှန်ပြောင်း) Latha Dental Clinicမှာ ရှိနေပါပြီ။\nLatha Dental Clinicတွင် လူနာများတစ်စုံတစ် ရာပြဿနာမရှိရလေအောင် အတွေ့အကြုံရင့် ဆရာဝန်ကြီးများက အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းဖြင့် သာမာန်မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်တဲ့ သွားကြောမျှင်လမ်းကြောင်းတွေကို အသေးစိတ်ကုသမှုများ ဆောင်ရွက်ပေးနေပါတယ်။\nတိုင်တေနီယမ်နဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ ဝက်အူအရစ်ပုံစံ သွားအမြစ်တုကို သွားဖုံးအတွင်းသို့ တစ်ချောင်းတည်း ထည့်သွင်းစိုက်နည်း ဖြစ်ပါတယ်။\nသွားပေါ်အောင်ပြုံးနိုင်ဖို့ သွားတွေဟာ မညီညာ၊ ကျဲနေတာကြောင့် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေပါက Invisalign လို့ခေါ်တဲ့ အကြည်ရောင် သွားစွပ်လေးဖြင့် သက်တောင့်သက်သာ သွားညှိလို့ရနေပါပြီ။\nRoot Canal Treatment (သွားအကြောထုတ်ပေးခြင်း)\nROOT CANAL TREATMENT ဆိုတာကတော့ ပိုးစားပြီး ရောင်ယမ်းနေသော သွားများ၊ အလွန်အမင်း သွားကိုက်နေခြင်း၊ သွားအမြစ်ထိပ်တွင် ပြည်တည်နာဖြစ်နေခြင်း၊ ပိုးစားပြီးပုပ်နေတဲ့ သွားရှိ အကြောများကို အကြောထုတ်ကိရိယာအသုံးပြုပြီး အကြောထုတ် ကုသခြင်းကို ဆိုပါတယ်။\nJune 25, 2021 24856 Views\nJune 25, 2021 24919 Views\nJune 25, 2021 24948 Views\nJune 25, 2021 24949 Views\nJune 25, 2021 24865 Views\nJune 25, 2021 24939 Views\nGet Started With Latha Dental Clinic\nLatha Dental Clinic ရဲ့တည်နေရာလေးကတော့ အမှတ် ၆၆၁၊ ပထမထပ်၊ လသာနှင့် မဟာဗန္ဓုလ လမ်းထောင့်၊ လသာမြို့နယ်၊ ရန်ကုန်မြို့တွင် သွားနှင့် ခံတွင်းရောဂါများကို ကုသနိုင်ပါတယ်။\nGreat Words about Latha Dental Clinic\nThe doctor is very professional in this dentist field. It has been 20years experience and we all our family members have been served by this docor. Thanks!\nLatha Dental's Client


အဆင့်မြင့် SMT နေရာချစက်များအတွက်သင့်တော်သောနေရာချထားမှုခေါင်းတစ်ခုကိုမည်သို့ရွေးချယ်ရမည်နည်း။\nကုမ္ပဏီများသည်အဆင့်မြင့်နေရာချထားရေးစက်များကိုရွေးချယ်သောအခါအခြေခံလိုအပ်ချက်သုံးခုမှာမြင့်မားသောနေရာချထားမှုတိကျမှု၊ အမြန်ဆုံးနေရာချထားမှုနှုန်းနှင့်တည်ငြိမ်မှုမြင့်မားခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ micro chip အစိတ်အပိုင်းနေရာချထားမှု၏တိကျမှုနှင့်ကိုက်ညီသည်။ အလိုရှိသောအကျိုးသက်ရောက်မှုကိုရရှိရန်အတွက်သင့်တော်သောနေရာချထားမှု ...\nနေရာချထားသည့်စက်သည်စက်ရုပ်စက်ရုပ်နှင့်တူညီသည်။ ၎င်း၏လုပ်ဆောင်မှုအားလုံးသည်အာရုံခံကိရိယာများမှကူးစက်ပြီးအဓိက ဦး နှောက်မှဆုံးဖြတ်ခြင်းခံရသည်။ Topco Industries သည်နေရာချစက်တွင်အာရုံခံကိရိယာတစ်မျိုးမျိုးရှိသည်ကိုသင်နှင့်အတူမျှဝေပါလိမ့်မည်။ 1. ဖိအားအာရုံခံကိရိယာ v အပါအဝင်အပါအဝင်နေရာချထားစက်, ...\nSMT ထုတ်လုပ်မှုလိုင်းတည်ထောင်ခြင်းသည်စနစ်တကျစီမံကိန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ SMT ထုတ်လုပ်မှုလိုင်းတည်ဆောက်ခြင်း၏အောင်မြင်မှုသည် SMT ထုတ်လုပ်မှုလိုင်း၏ပုံမှန်လည်ပတ်မှု၊ မျှော်လင့်ထားသည့်ရလဒ်များကိုရရှိနိုင်ခြင်းရှိ၊ မရှိနှင့်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကိုအမြန်ဆုံးပြန်လည်ရရှိနိုင်ခြင်းရှိမရှိတိုက်ရိုက်အကျိုးသက်ရောက်သည်။\nလျှပ်စစ်ပစ္စည်းများကိုအဆင်ပြေစွာအသုံးပြုရန်ကျွန်ုပ်တို့သည်ညွှန်ကြားချက်များကိုမလိုက်နာပါ။ ၎င်းသည်လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများကိုပျက်စီးစေရုံသာမကသက်တမ်းကိုလည်းလျှော့ချနိုင်သည်။ ဤနေရာသည်ကျွန်ုပ်တို့နေရာချထားသည့်စက်ကိုအသုံးပြုသည်။ လိုအပ်သောအချက်အလက်များကိုကျွန်ုပ်တို့လိုက်နာရမည်။\n၁။ ဖန်သားပြင်ပုံနှိပ်ခြင်း - ၎င်း၏အစိတ်အပိုင်းသည်ဂဟေဆက်ခြင်းအတွက်ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန်အတွက် PCB ဂဟေဆက်ထားသည့်ဘားပြားအားဂဟေဆက်ကပ်ခြင်း (သို့) ကော်ကပ်အောင်ပြုလုပ်ရန်ဖြစ်သည်။ အသုံးပြုသည့်စက်ကိရိယာများမှာ SMT ထုတ်လုပ်မှုလိုင်း၏ရှေ့တန်းတွင်ရှိသောပိုးချည်ရိုက်စက် (မျက်နှာပုံနှိပ်စက်) ဖြစ်သည်။ ၂။ ကော်ဖြန့်ဝေခြင်း။\nGUS - မျက်နှာဖုံးစက်၏သုတေသနနှင့်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု\nကပ်ပါးများသည်“ စံ” နှင့်ကပ်ရောဂါကာကွယ်ရေးနှင့်ထိန်းချုပ်ရေးအတွက်ဗျူဟာမြောက်အရင်းအမြစ်များအနေဖြင့်အချို့ဒေသများ၌ပင်ကမ္ဘာအနှံ့တွင်ရောင်းလိုအားနှင့်ဝယ်လိုအားနည်းသည်။ ဒီ“ စစ်ကပ်ရောဂါ” မှာငါတို့ရောဂါကူးစက်မှုကိုအစောပိုင်းကရပ်တန့်စေနိုင်တယ်၊ အစောပိုင်းကလူတွေကိုကယ်တင်နိုင်တယ်။\nရိုးရာဆက်သွယ်ရေးနည်းပညာနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက 5G သည်စွမ်းဆောင်ရည်ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီးမြင်ကွင်းများနှင့်ဂေဟဗေဒအသစ်ကိုရရှိသည်။ ၎င်းသည်အသိဉာဏ်ရှိသောထုတ်လုပ်မှုကိုအသွင်ပြောင်းရာတွင်ကြိုးမဲ့ကွန်ယက်အတွက်ရိုးရာထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းများ၏လိုအပ်ချက်ကိုပြည့်မီနိုင်ပြီးသတင်းအချက်အလက်များကိုမောင်းနှင်နိုင်သည်။\n20-10-02 အပေါ် admin ရဲ့အားဖွငျ့ဖွစျသညျ\n1. တစ်ခုတည်းခြမ်းစည်းဝေးပွဲကို: ဝင်လာသောစစ်ဆေးရေး => ပိုး - မျက်နှာပြင်ဂဟေဆော်သောငါးပိ (အစက်အပြောက် patch ကိုကော်) => patch ကို => ခြောက်သွေ့ (ကုသ) => reflow ဂဟေ => သန့်ရှင်းရေး => စစ်ဆေးရေး => ပြုပြင် 2. နှစ်ဖက် - စည်းဝေးပွဲကို: : အဝင်စစ်ဆေးခြင်း => PCB ဘက်မှပိုးသားမျက်နှာပြင်ပါဂဟေဆက်ထားသောငါးပိ။


Creative Writing » သီးသန့် အားသွင်းဖို့ မလိုတဲ့ ဘက္ထရီ\t7\nလို့ခေါ်မလား ? ထပ်ပြန်တစ်လဲလဲ အားပြန်သွင်းလို့ရတဲ့ ဓာတ်ခဲခြောက်တွေရယ် ။ နောက် တစ်ခါသုံး ဓာတ်ခဲတွေရယ် ။ သိုလှောင်နိုင်စွမ်းတစ်ခုခု ရှိပြီး အားကုန်ရင် ပြန်သွင်းရတာမျိုးပဲ ။ အဲ့ ငယ်ငယ်က အားအိုး လို့ခေါ်တဲ့ ဘက္ထရီ အိုးတွေ သုံးတယ် ။ အက်ဆစ်မလုံတော့ သူနဲ့ ထိမိတဲ့ အ၀တ်တွေဆိုအကောင်းမကျန်ဘူး ။ တစ်ည ဒါမှမဟုတ် နှစ်ညလောက် သုံးပြီးရင် အားပြန်သွင်းရရော ။ ခုချိန်မှာလဲ ဖုန်း ဘက္ထရီတွေ တစ်ချို့လည်း အသုံးမခံ တစ်ချို့လည်း အသုံးခံ ဒါပေမဲ့ အားကုန်ရင် အားသွင်းနေကြရပေါ့ ။ ဒါပေမဲ့ ကားဘက္ထရီ တို့ ဆိုင်ကယ် ဘက္ထရီ တို့ကျတော့ သီးသန့်ကြီး အားသွင်းစရာ မလိုပြန်ဘူး ။ မောင်းနှင်နေရင်းနဲ့ သူ့ဖာသာသူ အားပြန်ပြည့်သွားသတဲ့ ။ သုံးတဲ့နေရာကွားသွားလို့ပေါ့ ။ ကားတွေ ဆ်ိုင်ကယ်တွေမှာ တပ်ထားတဲ့ ဘက္ထရီတွေ ဖြုတ်ဖြုတ်ပြီး အားပြန်သွင်းနေရရင်လည်းခက်သား ။ လူတွေမှာလည်း ဒီလိုပဲ ။ လှုပ်ရှားလို့ ကုန်ခန်းသွားတဲ့ စွမ်းအင်တွေ အတွက် အားပြန်ဖြည့်ပေးရသလိုမျိုး ။ အသိပညာ အတတ်ပညာမှာလည်း ထပ်ခါတစ် လဲလဲ ဖြည့်ပေးနေရတာပဲလေ ။ သင်တန်းတွေ အထပ်ထပ်တက် ။ စာအုပ်တွေက လေ့လာမှတ်သား ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း ပြန်ကြော်ငြာ ရတာကတစ်မျိုး ။ ဘက္ထရီ အားဖြည့် သလိုမျိုးလေ ။ တစ်ချို့ကျတော့လည်း သီးသန့် အားဖြည့်ပေးစရာ လိုမယ်ထင်ပေမဲ့ သူ့ဖာသာ အားပြည့်ပြီးသားတွေလည်းရှိတတ်တယ် ။ စာပေလောကမှာ စာရေးဆရာ အသစ်တစ်ယောက်က စာအုပ်တစ်အုပ်ထုတ်တော့မယ်ဆိုရင် ရှိပြီးသား ကလောင်ဟောင်းတွေက စောစောက ဘက္ထရီ အားဖြည့်ပေးသလိုမျိုး ဘေးကနေ ၀ိုင်းဝန်းပြီး အမှာစာရေးပေးကြ ဝေဖန်ချက်ရေးပေးကြ စာဖတ်သူသိအောင်လုပ်ပေးကြတယ် ။ ဘယ်လောက်ပဲ ဘေးကနေပံ့ပိုးပေးပေး သူ့မှာ အလိုလို အားပြန်မပြည့်နိုင်ရင် တစ်အုပ်နှစ်အုပ်လောက်နဲ့ ရပ်သွားတာပဲ ။  ကျုပ်တို့ ရွာထဲက ဆရာမ ၀င့်ပြုံးမြင့်ကတော့ အဲ့ဒိလိုမဟုတ်ဘူး မနက်က အလင်းဆက်က ပို့ပေးလို့ Thomas Mann ရဲ့ Buddenbrooks ကို ဘာသာပြန်ထားတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ရောက်လာတယ် ။ ကားဂိတ်ကနေယူလာပြီး မျက်စောင်းထိုးက ထိုင်နေကြ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ဖွင့်ကြည့်တော့ စာအုပ်က 2006 တုန်းက ပထမအကြိမ် ထုတ်ပြီးသားကို အခု 2015 မှာ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ထုတ်တာဗျ ။ နောက်စာအုပ်ကို ဆက်လှန်ကြည့်တော့မှ အားပါးပါး အမှာစာတွေ ရေးတဲ့သူတွေက\nAlinn Z says: စာရေးသူကို ဘက်ထရီလေးနဲ့ တင်စားလိုက်တာလေး…သဘောကျမိ… …….\nဆိုတော့….လဲဖတ်ကြစို့… Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 3663\nnaywoon ni says: အင်း စာအုပ်ချင်းလဲချင်ရင် လူကိုယ်တိုင်လာလဲ လှဲ့လေ ။ အဲ့စာအုပ်ကြီး ဖတ်ပြီးရင် ဘယ်စာကြည့်တိုက်ပို့ရမလဲ စဉ်းစားနေတာ ။ အနီး အနားမှာ active ဖြစ်နေတဲ့ စာကြည့်တိုက်က နှစ်ခုဖြစ်နေတယ် ။ ကိုယ်တိုင်လဲဝယ်မလှူနိုင်သေး ။\n၀င့်ပြုံးမြင့် says: .ဟာ ညွှန်းလိုက်တာ အဘနီကလည်း။ အဲဒီလောက် မဟုတ်ဘူး။ ကျမအထင် လူတစ်ယောက်မှာ ဦးနှောက် အလုပ်အရမ်းလုပ်တဲ့အချိန်ရှိတယ်။ ၃၀ ပတ်ဝန်းကျင်ပေါ့။ အဲဒီအချိန်က အတွေးအရေးကို အခုအရွယ်မှာ ပြန်မရဘူး။ ဘယ်လိုမှ ပြန်လုပ်ယူလို့ မရဘူး။ အဲဒီတော့ အားသွင်းဖို့ လိုတာပေါ့။ ကျမ အခု နောက်ပိုင်းရေးနေတဲ့ စာအုပ်တွေက ဟိုအရင်ရေးခဲ့တာကို မမီဘူး။ ပြီးတော့ အတတ်ပညာကို ပိုပြီးအားကိုးမိတယ်။ အဲဒါလည်း မှားတာပဲ။ အတတ်ပညာပိုင်းလျော့ပြီး အနုပညာပိုင်းကောင်းမှ လစ်ဟာချက် ဒါမှမဟုတ် အမှားအယွင်း ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် အဲဒီ flaw က အနုပညာဆန်သွားတာ။ အတတ်ကျူးပြီး အရေးအသား ပြည့်စုံလွန်းနေရင်လည်း ဖတ်မကောင်းဘူး။\nဦးကြောင်ကြီး says: ယူအက်စ် အခြေခံဥပဒေကျမ်းဂျီးကို ဘာသာပျံမလို့ အနော် စဉ်းစားနေဒါ… ဆယ်နှစ်ရှိပီ..။\nMike says: .စာအုပ်ကိုခုထိမယူဖြစ်သေး\nအောင် မိုးသူ says: လကုန်မှပဲ ဝယ်ဖတ်ဖြစ်တော့မယ်။\nmanawphyulay says: ပထမအကြိမ်ကတော့ ပုဂံစာအုပ်တိုက်က ထုတ်ဝေတာ ဖြစ်ပြီး အခုဒုတိယအကြိမ်ကတော့ စိတ်ကူးချိုချိုက ပြန်ထုတ်တာလား အဘနီ… ဖတ်ချင်သူများ ပထမအကြိမ်စာအုပ်ကို ဖတ်ချင်သူများ မနောဆီမှာ ငှားလို့ရပါတယ်လို့ မနောလည်း လက်ဆောင်ရထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။


TTSweet: ထြီဂို နော်မထြီလေး တစ်ပုဒ်\nPosted by T T Sweet at 9:17 PM\nRita June 14, 2010 at 11:06 PM\nမြတ်နိုး June 14, 2010 at 11:34 PM\nအမ..ဟုတ်တယ်..ကျနော်က chemistry ၃မှတ်ပြုတ်ပဲ..\nဒါပေမဲ့ အင်ဂျင်နီယာဖြစ်ရတာ အခုတော့ ဂုဏ်ယူတတ်နေပါပီ.\nအခုလဲတူမက ၁ဘာသာထဲပါလို့ ပုလဲတွေခနေသတဲ့..။\nဂျူနို June 14, 2010 at 11:57 PM\nဆယ်တန်းအောင်စာရင်း ထွက်တိုင်း ဒီဖီလင်က အသစ်ဖြစ်ရတာ။\nအိမ်က ညီမလေး အောင်တယ် ကြားလို့ ဒီနေ့ ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်ရည်ကျတယ်တောင် မဟုတ်ဘူး ငိုမိတယ်။\nsonata-cantata June 15, 2010 at 12:13 AM\nတီတီဆွိရေ ဘယ်အရာမှာမဆို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဆိုတဲ့ ခံစားချက်တွေနဲ့ ဝေးကွာနေရတဲ့ အခုလိုအချိန်မှာ ငယ်တုန်းက အကြောင်းလေးတွေ ပြန်သတိရမိတယ်။\nသက်ဝေ June 15, 2010 at 1:00 AM\nရေးထားတာ ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာ... ကိုယ့်ရဲ့ လက်ရှိဘဝကို ကျေနပ်နေတဲ့ ရေးဟန်တွေ အထင်အရှားနဲ့... ဘဝတွေမှာ အဲဒီအချက် အဲဒီအသိလေးက အရေးအကြီးဆုံးပါပဲ... ဖတ်ရတာ သိပ်သဘောကျတယ်...။\nကိုယ်ကတော့ ၄ မှတ်အလိုပါ...\nသူငယ်ချင်းလိုပဲ ဆေးစက်ကျရာ အရုပ်ဖော်ရင်း စက်မှုအင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပေမယ့် အင်ဂျင်နီယာ အကိုကြီးတစ်ယောက်ဆိုတာတော့ မကြုံဆုံခဲ့ရကြောင်းပါ... ဟဲဟဲ\n(ပြောင်ချော်ချော်လေးမှ နဲနဲမပါရရင် မနေနိုင်လို့ပါ...)\nSHWE ZIN U June 15, 2010 at 1:56 AM\nရွှေစင်ဦး တို့ကတော့ ၃မှတ်အလိုတော့ ပျင်းတယ် အဟဲ ၁ မှတ်အလို တဲ့ နောက်က ဝဝ နှစ်လုံး ဖြုတ်လိုက်ရင်လေ\nတီတီဆွိ ကတော့ ဂျူဂျူ နဲ့ တင်တန်တယ်မဟုတ်လား\nစူးနှယျလေး June 15, 2010 at 3:27 AM\nအင်း....ပြန်မတွေးလိုတော့ပါ...အဲဒီတုန်းကလည်း သိပ်လည်း ၀မ်းမနည်းတတ်ခဲ့ပါဘူး...\nလသာည June 15, 2010 at 8:16 AM\nတိုက်ဆိုင်စွာ ပြန်သတိရသွားတယ်.. ညီမတော့ သင်္ချာမဟုတ်ပဲ ဓါတုဗေဒကို ရူပဗေဒကျက်ပြီး သွားဖြေတာ။ တအားမိုက်တယ်ဟုတ်း))\nတီတီဆွိရဲ့ ဘ၀အပေါ်ထားတဲ့ အမြင်ကို တအားသဘောကျမိတယ်။ အားကျ အတုယူသွားပါတယ်။\nVista June 15, 2010 at 12:23 PM\nဟဲဟဲ ၃ မှတ်ပြုတ်တွေလာတွေ့ နေပါပကောလား ..\nအနော်တို့ ခေတ်ကတော့ ဆေးကျောင်းမိန်းကလေးအမှတ်မြှင့်လိုက်တာမို့..\nမရလည်းဝမ်းမနည်းပေါင် လုပ်ချင်တာလုပ်ခွင့်ရလို့ ။\nT T Sweet June 15, 2010 at 3:13 PM\nခုမှသိတော့တယ် .... ကိုယ်လိုဘ၀တူတွေ ဒီထဲမှာ လာစုနေကြပါလားလို့ ... အော် ... ဘ၀တွေ ...\nဒီပို့စ်ရေးတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ၁၀တန်းမှာ ဒီလိုင်းမရလို့ ဘ၀င်္ကြီးတစ်ခုလုံးတော့ သွားပါပြီ ... ရေစုန်မျောပါပြီ ..\nလို့ထင်နေကြမဲ့ သူများအတွက် ... ရောက်ရာနေရာမှာ ကျိုးစားဖို့ အခွင့်အလန်းရှိသေးတာပဲ ... ဘ၀ဟာ အဲလောက်ကြီးတော့ မဆိုးပါဘူး ဆိုတာလေး သိစေချင်တာပါ ...\nBino June 15, 2010 at 3:14 PM\n၁၀တန်း အောင်စာရင်းနောက်ကွယ်က ဘ၀တစ်ဆစ်ချိုးကြမည့် သူများအားလုံးအတွက်\nIt had been passed over 36yers.\nI missed my ambition after finished exam.( 1974)\nMy life is totally changed coz off weak in Chemistry.\nActually I'm crazy in Trigo and Geometry.\nSome of Algebra problem solved by Geometry.\nI like art. I like Maths.(Maths isabeautiful curve)\nYou may be understand about me or same situation on you.\nBut I can handle my worst situation after 20 years.\nThat is not so late.\nI altered courseatrack from my desire way to right way.\nPresently, My life seem to be okay.\nI'masuccessful man in my field. ( compare with my little society only)\nချစ်ကြည်အေး June 15, 2010 at 4:06 PM\nစက်မှုမဝင်လို့ အာအိုင်တီကျောင်းဝင်းကြီးထဲ သူငယ်ချင်း ၂ယောက် သွားငိုခဲ့ကြတာ သတိရသွားတယ်။ ဟုတ်ပ တို့လည်း သချာင်္ပဲ ဆွီရေ...ပေါ့ပြီးနေလိုက်တာ ပုံသေနည်းတွေ မေ့ပြီး ဘာမှ တွက်ချက်မရဖြစ်တာလေ။ သူများတွေ သချာင်္မှာ ၉၀-၁၀၀ ရနေချိန်မှာ တို့က ၅၅ မှတ်နဲ့ ဆိုတော့ အဲဒီမှာ အမှတ်တွေပြတ်ကျန်ခဲ့ပြီး အီကို ဝင်ခဲ့တာ။ ခုတော့လည်း ဆွိပြောသလို ဘဝကို ကျေနပ်တတ်ခဲ့ပြီ...။ အိမ်ကလူကြီးတောင် သတိရသွား....။ ပြန်ပြီ...။\nThu June 15, 2010 at 6:27 PM\nGreat U Poe Sein performed “Mg Kar Ka, Me Kar Ka” play wearing with diamond rings.\nရွှေရတုမှတ်တမ်း June 15, 2010 at 11:52 PM\nကိုပေါ June 16, 2010 at 10:04 AM\nပို့စ်ထဲက မိန်းကလေးနဲ့တကွ အပေါ်က ဆေးပြုတ်များကို ကိုပေါက သနားဂရုဏာ သက်မိပါတယ်။\nကျနော်ကိုပေါမှာတော့ အမှတ်တွေ တပုံကြီး ပိုနေပါတယ်။ ဒီလိုပါ...\nကျနော့်မှာတော့လေ (ဝင်းဦးသံဖြင့်).... ဆေးတက္ကသိုလ်ကို ဇွတ်အတင်းပို့မှာစိုးလို့ ဆယ်တန်းစာမေးပွဲမှာ ဘာသာရပ်တိုင်း ဖြေနိုင်ပါလျက်ကယ်နဲ့ (ပို၍ ရင်ထုမနာသံဖြင့်)တချို့အပုဒ်တွေကို မဖြေဘဲ တမင်ကလာ ချန်ထားခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ကိုယ်စောင့်နတ်သာလျှင် သိပါတယ်........လို့ ပြောရင် မုသားပြောသလို ဖြစ်နေမှာစိုးလို့ အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောပါတော့မယ်။\nဖြစ်ချင်တာက ဗိုလ်လောင်း၊ တက်ရတာက စက်မှုတက္ကသိုလ်ကျောင်းဆိုတော့ မူလ ရည်မှန်းချက်က လိုအပ်တဲ့ အမှတ်ထက် အများကြီး ပိုသာနေတယ်လို့ ပြောချင်တာပဲ။ ဟိုလိုင်းက အောင်ရင် ရပြီလေ.... ဟဲဟဲ။ ရှစ်လေးလုံးအရေးတော်ပုံကျေးဇူးကြောင့် ရည်မှန်းချက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတယ်။\nမဟုတ်ရင် ပျဉ်းမနားနယ်တရိုးမှာ ဗျောက်ကို ခါးကြားထိုးပြီး တစုံတယောက်ကို ဖင်ဗူးတောင်းထောင်အောင် ရှိခိုးနေရမယ် ထင်ပါရဲ့။\nစက်မှုတက္ကသိုလ်တက်တယ်။ R & D မှာလုပ်တယ်။ ကျောင်းတုန်းက အစ်မကြီးတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျတယ်။း-) သမီးလေးတယောက်ရတယ်။ ဘလော့ဂါ လုပ်နေတယ်။ ဒါပါပဲ။\nမိုးခါး June 17, 2010 at 11:47 PM\nညီမကတော့ ဆရာဝန်လုပ်ဖို့ စိတ်ကို မကူးခဲ့တာ .. ကိုယ့်အကြောင်း ကိုယ်သိလို့ .. :P\n၃မှတ်တည်းနဲ့ ကပ်ပြုတ်တယ်ဆိုတော့ တော်လိုက်တာ ..း)