May Nyane: March 2008\nဆိုးဝှက်ကလေး Tag တဲ့ "ဇာတိမြေ"ပို့စ်ကို ရေးချိန်မှာ ကျမငယ်ငယ်က ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်း ကျောက်မဲမြို့မှာ နေဖူးတာ ထည့်ရေးပြီးသားပါ..။ အဲဒီကျောက်မဲမြို့အနားက ကျမ ချစ်တဲ့ နမ့်ဟူးတောင်းရွာကလေးအကြောင်း ၀တ္ထုတိုတပုဒ် ရေးခဲ့ဖူးတာလည်း ကြော်ငြာဝင်ထားခဲ့ပါတယ်။ ခုတော့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဒီတလော ကျမ စိတ်ဖိစီးမှုတွေနဲ့ လေးလံနေတာမို့ စာလည်း အသစ်မရေးနိုင်တာနဲ့အတူတူ.... အဲဒီဝတ္ထုလေးပဲ တင်ပေး လိုက်ပါတယ်။\nခုတလောမှာတော့ သူက သူငယ်ငယ်ကနေခဲ့ဖူးသည့် ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်းကျောက်မဲမြို့အနီးရှိ နမ့်ဟူးတောင်း ရွာကလေးကိုပဲ ပြေးသွားလိုက်ချင်စိတ်ဖြင့် မကြာခဏ လွမ်းဆွတ်သတိရနေတော့သည်။ ခုဆို အဲဒီရွာကလေးနဲ့ ခွဲခဲ့ရတာ အနှစ်နှစ်ဆယ်တောင်ရှိပြီပဲ။\nအဲဒီတုန်းက၊ တကယ်တမ်း သူနေခဲ့ရတာက ကျောက်မဲမြို့ပေါ်မှာဖြစ်သည်။ သို့ပေမဲ့ သူကတော့ သူပျော်သည့် နမ့်ဟူးတောင်းမှာပဲ မကြာခဏ သွားနေခဲ့သည်။ ပြီးတော့၊ သူ့ဘ၀၌ ရှမ်းပြည်မှာ နေခဲ့ဖူးသော ကာလကို ပြန်တွေးမိလျှင်လည်း သူက နမ့်ဟူးတောင်းကိုပဲ စွဲမြင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။\nစင်စစ်... နမ့်ဟူးတောင်းကိုသာ သူသတိရသည်ဟုဆိုသော်လည်း သူ့ရင်ထဲမှာ တကယ်စွဲနေတာ က နမ့်ဟူးတောင်းရွာထဲရှိ သူနေခဲ့ဖူးသောအိမ်ကလေးရှိရာ ၀န်းကျင်တစ်ဝိုက်ကိုသာဖြစ်သည်။ ပြီးတော့၊ ခုချိန်ထိ သူရေးဆွဲခဲ့ဖူးသမျ ပန်းချီကားတွေထဲမှာလည်း အဲဒီ ပတ်ဝန်းကျင်မြင်ကွင်းကလေးကို ရေးဆွဲထားသည့် ပန်းချီကားများ အရေအတွက်တော်တော်များများ ရှိနေခဲ့သည်။ သည်နေရာမှာ၊ သူပြောချင်တာက အဲဒီ နမ့်ဟူးတောင်းကို သူ ဘယ်လောက် စွဲလန်းခဲ့သလဲ ဆိုတာ...။ ပြီးတော့... အဲဒီလို ဘာကြောင့် စွဲလန်းခဲ့သလဲ ဆိုတာကိုပဲ ဖြစ်သည်။\nနမ့်ဟူးတောင်းကိုရောက်ခဲ့စဉ်က သူ အသက်ကိုးနှစ်လောက်ပဲ ရှိဦးမည်။ အံ့သြစရာ ကောင်း လောက်အောင် ပင် သူသည် ထိုအရွယ်ကလေးမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလွန် ခံစားတတ်ခဲ့သည်။ အဲဒီ နမ့်ဟူးတောင်းကို တွေ့တွေ့ချင်း သူ အပြည့်အ၀ ခံစားလိုက်ရသည်က ချမ်းမြေ့ပျော်ရွှင် သွားရခြင်းဖြစ်သည်ကို သူ ခုထိတိုင် နွေးနွေးထွေးထွေး ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။\nအဲဒီတုန်းက “ဒါ...နမ့်ဟူးတောင်းပဲ”ဟု သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သူကတော့ အဖေပဲဖြစ်သည်။ သို့ပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက သူ၏လှိုက်လှဲသာယာသွားမှုကို အဖေပင် သိချင်မှ သိပေလိမ့်မည်။ သူကတော့ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကို သိပ်ချစ်မက်သွားကာ မျက်ရည်များပင် စို့လာခဲ့သည်။ သူခံစားလိုက်ရသည်က... စိန်ခြယ်ပန်းတွေ ရွှေဒင်္ဂါးပန်းတွေ.. သရက်ထည်ပန်းတွေ.. နှင်းဆီပန်းတွေ.. ၀ိုင်းရံပြန့်ကျဲနေသည့် ဥယျာဉ်ခြံအလယ်မှာ ရှိနေသော မြေစိုက်အိမ်ကလေးနှင့် အဲဒီအိမ်ကလေး၏ နောက်ခံတောင်တန်းပြာတွေက သက်ဝင်ပန်းချီကား တစ်ချပ်လို သူ့ကို ဆီးကြိုပွေ့ပိုက်လိုက်ခြင်းကိုပဲ ဖြစ်သည်။\nသူသည် ရုတ်တရက် ၀မ်းသာားအားရနိုင်လှစွာ ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး ရှေ့တူရှူဆီ ချက်ချင်း ပြေးမိတော့သည်။ ကြည့်ပါဦး....ပန်းခင်းတွေ၊ ပြီးတော့...ပန်းခင်းပေါ်က လိပ်ပြာတွေ ပုစဉ်းတွေ၊ ပြီးတော့ နှင်းမှုန်တွေ၊ ဘယ်လောက်အေးချမ်းလိုက်သလဲ.. သာယာလိုက်သလဲ.. ဘယ်လောက်များ ချစ်စရာကောင်းလိုက်သလဲ...။ သူသည် အသက်နှင့်မမျှအောင်ပင် ထိုဝန်းကျင်ထဲမှာ ပျော်ဝင်သွားခဲ့တာကိုလည်း ခုထိ ပြန်ခံစားလို့ရဆဲ ဖြစ်သည်။ နောက်တော့ သူသည် သူချစ်သည့် ပန်းတွေထဲမှာ လျှောက်ပြေးနေတော့သည်။ သရက်ထည် ရောင်စုံတွေ... အာဖရိကန်ဒေစီတွေ... အမေရိကန်နှင်းဆီတွေ...၊ သစ္စာပန်းတွေဆီမှာ သူ့ဘ၀ကို နှစ်ပစ်လိုက် တော့သည်။ သူ့ဘ၀မှာ စိတ်အချမ်းမြေ့ဆုံး... အပျော်ဆုံးအချိန်ပဲ။\nနောက်တော့၊ ပန်းခင်းတွေရဲ့အဆုံးမှုာ တောင်ကုန်းပြေပြေလေး တွေ့သည်။ တောင်ကုန်းပေါ်မှာ လှေခါးထစ်ပုံစံ စိုက်ခင်းတွေ၊ အဲဒီမှာ ပန်းဂေါ်ဖီပွင့်တွေ၊ ဆလတ်တွေ၊ ခရမ်းချဉ်တွေ၊ ချဉ်ပေါင်တွေ၊ ငရုတ်ပင်တွေ... စိမ်းစိုလို့။ တဘက်က တောင်ကုန်းတွေပေါ်မှာတော့ စိန်ပန်းပြာပင်ပုပုတွေက ခရမ်းပြာပွင့်တွေ ဝေလို့။ အပင်ရဲ့ အောက်ခြေက မြက်ပွင့်ဝါ၀ါတွေကတောင် လှလို့။ ပန်းတွေကို တွေ့လျှင် သူကတော့ အရူးအမူး။ တောင်ကုန်းမို့မို့ ပေါ်ကို သူပြေးတက်မိသွားပြန်သည်။ ပြီးတော့၊ “ပျော်လိုက်တာ”ဟု အော်ဟစ်ပစ်လိုက်မိတော့ ကြည်နူး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းလှစွာပင် သူ့အသံက ပဲ့တင်ရိုက်ကာ သူ့ဆီ ပြန်ပြေးလာ၏။ အဲဒီမှုာ သူပိုပျော်ကာ ပို၍ပင် “ပျော်တယ်”ဟု ကျယ်ကျယ် လောင်လောင် အော်ဟစ်ပစ်လိုက်တော့၏။ အခါပေါင်းများစွာ...။\nပြီးတော့၊ မြက်ခင်းပေါ်လှဲအိပ်ကာ မိုးကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်တော့ နှင်းမှုန်တို့ပိတ်သော ကောင်းကင်၏ အလင်းက သူ့ကို မျက်စိမကျိန်းစေခဲ့။ သင့်တင့်သောအလင်းမှာ နှင်းမှုန်တွေ ထုထည်လိုက် ရွေ့လျား သွားတာကိုပင် သူမြင်နေရ၏။ ပြီးတော့ မျက်စိအေးစရာ... ကြည့်စမ်းပါဦး... သူမြင်ခဲ့ရသည့် ကောင်းကင် အပြာနှင့် စိန်ပန်းပြာ၊ ပြီးတော့ တောင်တန်းရဲ့အပြာ... အပြာတွေ၊ ပြီးတော့၊ သူ ကိုယ်တိုင် ခံစားခဲ့ရသည့် အေးချမ်းခြင်းအပြာ၊ မြက်ခင်းတို့သည်ပင် အစိမ်းထက် အေးချမ်းသော အပြာနှင့်ရောသည့် စိမ်းပြာ၊ သိပ်သိပ်သည်းသည်း ပန်းခင်းတို့သည်လည်း အရောင်အားလုံး ရောထွေးခြင်းဖြင့် ပြာမှိုင်းနေမည်။\nနောက်တော့၊ ငှက်တွေကလည်း အပြာသန်းနေ၏။ အားလုံးဟာ အေးချမ်းလို့၊ ငြိမ်သက်လို့။ ဒါတွေကို ခုပြန်တွေးကြည့်တော့ ခုပင် ပန်းချီရေးချင်လာသည်။ ဘယ်လောက် ရေးရ ရေးရ မရိုးနိုင်သော ပန်းချီကားပေါ့။ ပြီးလျှင်တော့ “အပြာသက်ငြိမ်”လို့အမည်ပေးချင်သည်။\nအဲဒီလို လှဲအိပ်နေဆဲပင် ပတ်ဝန်းကျင်က ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ခုပြန်တွေးကြည့်မိမှ အဲဒီ ငြိမ်သက်သွားမှုက ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ငြိမ်သက်မှုထက် သူ့စိတ်နှလုံးအထဲမှ ငြိမ်သက် အေးစိမ့်သွားခြင်းပဲဖြစ်မည်ဟု ထင်လာသေး သည်။ အဲဒီလို ငြိမ်သက်နေဆဲ၌ပင် သူ့အာရုံမှာ ရေစီးသံသဲ့သဲ့ ကြားလာသည် ထင်၏။\nအို... သူ့အာရုံကြောတွေ ရှိန်းမြလာပြီ။ သူ အာရုံစိုက်သထက်စိုက်လိုက်တော့ ရေပလုံစီသံတွေပင် ကြားလာ ပြန်၏။ သူသည် လှဲနေရာမှ အသာထလိုက်သည်။ ပြီးတော့၊ သစ်ရွက်တစ်ရွက် လေမှာလွင့်သော ပေါ့ပါးမှုမျိုးဖြင့် အဲဒီ ရေသံရှိရာ သူရွေ့လာခဲ့သည်။ ကြည့်စမ်းပါဦး... အံ့သြဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ သူ့အာရုံတွေဟာ အဲဒီလောက် ပါးနပ်လိမ့်မည်ဟု သူဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဖူးချေ။ သူနှင့်ခြေလှမ်း အလှမ်းနှစ်ဆယ်စာလောက်ရှိ တောင်ကုန်း၏ အောက်ခြေမှာ တွေ့လိုက်ရသော စမ်းချောင်းကလေးက သူ့အာရုံတွေ၏ ပါးနပ်ခြင်းကို အတည်ပြုပေးလိုက်၏။\nသူသည် အညှို့ခံနေရသူလို စမ်းချောင်းကလေးဆီ ရောက်သွား၏။ တောင်ကုန်းကလေးကို ရစ်ခွေပြီး စီးနေသော စမ်းချောင်းကလေး...၊ အဲဒီစမ်းကလေးကို မျှော်ကြည့်လိုက်တော့ ခပ်ဝေးဝေးကတောင်တွေကြားမှာ ကွေ့ဝိုက်ရင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ကြည်လင်စွာဖြင့် ညင်ညင်သာသာ စီးဆင်းနေသော စမ်းကလေး။ စမ်းကလေးဘေးမှာထိုင်ပြီး စမ်းရေထဲ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ကျောက်စရစ်ရောင်စုံတို့နှင့် ပျော်မြူးနေသော ရွှေငါးတွေ...၊ ပန်းရောင်စုံ တို့ကဲ့သို့ နုနွဲ့သော၊ လန်းဆန်းသော၊ အရောင်တို့ဆန်းပြားသေားငါးကလေးတွေ...၊ စမ်းချောင်း ကလေးထဲ ဆင်းကြည့်တော့ ရာသီဥတုနှင့် ရေမြေ၏ သဘာဝအအေးထဲမှာ ဆန်းပြားလှစွာ စမ်းရေကတော့ နွေးနေခဲ့၏။ သူ့ခြေဖ၀ါးကို ငါးကလေးတွေ တိုးလို့...၊ သူ့လက်နှင့်အုပ်ဖမ်းတော့ ငါးကလေးတွေ၏ စိုနွေးနွေးကိုယ်လုံးကလေးတွေက ချစ်ခင်ရင်းနှီးဖွယ်..။\nတကယ်တော့၊ အဲဒီ မြင်ကွင်းအားလုံးကို အနှစ် နှစ်ဆယ်လုံးလုံး သူပန်းချီကားများစွာ ဖန်တီးခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ အဲဒီတုန်းက အပျော်သည် ခုထိတိုင် နောက်ထပ်တခါမှ မရဖူးတော့သော အပျော်လည်းဖြစ်ပြီး သူ့အတွက် အိပ်မက်လဲဆန်လှသည်။ တကယ်တော့၊ နမ့်ဟူးတောင်းက သူ့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံကလေး တစ်ခုလိုပဲဖြစ်သည်။ အဲဒီ ကောင်းကင်ဘုံထဲမှာ ဘယ်လိုဝေဒနာမျိုးမှ ရှိမနေခဲ့ပေ။ ပြီးတော့ ခုထိတိုင် တန်ဖိုးရှိဆဲ...။ အဲဒီပန်းခင်းတွေထဲက မြေစိုက်အိမ်ကလေးထဲမှာတော့ အဖေ့မိတ်ဆွေ သိပ်ချစ်စရာ ကောင်းသည့် ရှမ်းမိသားစုရှိ၏။ နောက်တော့ သူ့ကိုဆွဲဆောင်လှသည့် နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသော ရှမ်းထမင်းနှင့် အိမ်ဖြစ် တို့ဟူးကြော်တွေ၊ ဂေါ်ဖီပန်းပွင့်၊ ဆလတ်နှင့်ခရမ်းချဉ်တို့ကို ငရုတ်စိမ်းနိုင်နိုင်ဖြင့် အစိမ်းသုတ် ထားသော ဟင်းရံတွေ၊ ရှမ်းခေါက်ဆွဲနှင့် တို့ဟူးနွေးတွေ၊ လတ်ဆတ်သော ဂျူးမြစ်ချိုချိုတွေ စားရတာလည်း သူသတိရသည်။ အဲဒီထမင်းဝိုင်းမှာ ရိုးသားလှသော ရှမ်းမိသားစုနှင့်အတူ ထမင်း မြိန်မြိန်စားရသည်ကိုလည်း သူပန်းချီရေးဖူးသေး၏။ ပြီးတော့ “သုခဘုံမှ နံနက်စာ”ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။\nပြန်တွေးလျှင်တော့ သူက အဲဒီနမ့်ဟူးတောင်းက လေပြေ၏ရနံ့ကိုပင် ချက်ချင်း ခံစားလာရသေး၏။ ထင်းရူးနံ့ များသော်လည်း စိမ်းစိုသည့်ရနံ့တမျိုး ပိုကဲသောလေပြေ၊ ခုထိတိုင် ပြန်ရှာမတွေ့နိုင်သော ရနံ့၊ ဘ၀မှာ မကြာခဏ တမ်းမက်ရသော ရနံ့လည်း ဖြစ်သည်။\nနောက်ပိုင်းမှာတော့... အလွန်ခံစားလွယ်သလောက် ခံစားတတ်လွန်းစွာသော သူသည် မြို့ပြ၏ ဖိစီးမှုထဲမှာ တကယ့်ဝေဒနာသည်ဖြစ် လာတော့သည်။ အနုပညာသည်ဆိုတာ ခံစားလွယ်ရတယ်... ခံစားမှုအား ကောင်းရ တယ်ဟု ယုံကြည်သောအခါ သူသည် ရောင့်ရဲနိုင်မှုဆိုတာနှင့်ပင် ဝေးလာခဲ့သည်။ တကယ်တော့၊ သူက အနုပညာသမားစစ်စစ်ဆိုတာ ရောင့်ရဲပီတိဖြင့် လောကကို အချစ်နှင့်သာ မြင်တတ်သည်ဆိုသော အချက်ကို တော့ မေ့ထားတတ်သူသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ... သူ့ဘ၀မှာ စိုင်းခမ်းလိတ်၏ “ပျောက်ဆုံးနေသောနိဗ္ဗာန်ဘုံ”ကို မကြာခဏ အော် အော်ဆိုရသော ရက်တွေ များလာတော့သည်။\nမြို့ပြရဲ့ရက်တွေထဲမှာ သူသိသည်က ခြိုးခြံရခြင်းတွေ၊ သည်းခံရခြင်းတွေ၊ မျိုသိပ်ရခြင်းတွေသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘစ်ကားကျပ်သည်ကိုပင် ငိုချင်တတ်သူဖြစ်ရာ အရသာငတ်သည့် အခါ မှာကား ဘ၀ဆိုတာ ဒုက္ခဘုံပဲဟုသာ ညည်းတွားမိတော့သည်။ သူက အရသာမက်သူပေကိုး။ သူက အစားအသောက် မက်၊ အနုပညာ၌ စွဲမက်သူပီပီ စိတ်ငြိမ်းချမ်းသာကိုလည်း မက်၏။ တကယ်တော့ သူက အတ္တကြီးသူသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှာတော့ သူက အနုပညာသမားဆိုတာ အတ္တကြီးတယ် ဟုပင် သူ့ဘာသာ ကြွေးကြော်မိသေး၏။\nသူ့မှာ လိုချင်ခြင်းတွေလည်း များလှစွာသည်။ လူပီသစွာပင် အရောင်အသွေးစုံအ၀တ်အထည် အလှအပတွေ လိုချင်...၊ ကျောက်မျက် စိန်ရွှေတွေ လိုချင်...၊ နောက်ဆုံးပေါ်ကား စီးချင်...၊ အစားကောင်းတွေ စားချင်...၊ သို့ပေမဲ့ ထိုအရာတွေ သူနှင့်အလှမ်းဝေးလှသည်ကို သူသိသည်။ သူသည် အိပ်မက်တွေထဲမှာပင် ထွက်-ထွက်ပြေးချင်လာ၏။ အဲဒီတလောမှာတော့ သူမက်သော အိပ်မက်တွေက တပုံစံတည်းဖြစ်သည်။ သူက အိပ်မက်တွေထဲမှာ အမောတကောပြေးကာ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ် တက်နေသတဲ့။ တက်လို့ပဲမဆုံးတော့။ သူ မောသထက်မောကာ.. လန့်နိုးတော့၊ ဘ၀၏ လိုချင်ခြင်းအမောထဲမှာ သူက လက်ပန်းကျနေခဲ့ပြီ။\nနောက်တော့ ဘ၀ထဲမှာ မှန်းသမျှ မရနိုင်တော့တာကို သူ သိသထက် သိလာသောအခါမှာတော့ သူက သူဘ၀အတွက် လုံလောက်သမျှ အတိုင်းအတာကလေးကိုသာ တောင့်တတော့သည်။ သူက ရောင့်ရဲစွာ အရာရာခြိုးခြံနေနိုင်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်တော့၏။ အဲဒီအခါမှာ သူမက်သော အိပ်မက်တို့က အိပ်ပျော်နေရင်းမှာပင် သူ့အပေါ် ကမ္ဘာကြီးပြိုကျလာပြီး သူအသက်ရှူကျပ်ကာ လန့်နိုးရသော အိပ်မက်တို့သာဖြစ်ပြီး၊ လန့်အနိုးမှာတော့ သူတကယ်ပဲ အသက်ရှူ ကျပ်လာ တော့သည်။\nအဲဒီရက်တွေမှုာတော့ နမ့်ဟူးတောင်းက လူတွေရဲ့မျက်နှာတွေကို သူ ပြန်သတိရလာသည်။ အင်မတန် ကြည်လင်အေးချမ်းသော မျက်နှာများ၊ သူတို့တွေသည် တီဗွီမမက်၊ မော်တော်ကား မမက်၊ ဂြိုလ်တု အသံဖမ်းစက် မမက်၊ ကြေးအိုး မမက်၊ ဒန်ပေါက် မမက်၊ ကြက်သား ၃၂၀-ဈေး မမက်၊ ၀က်သား၂၈၀-ဈေး မမက်၊ အကောင်းဆုံးကတော့ ငွေစက္ကူတို့၏တန်ဖိုးကိုပင် မမက်။ အဲဒီနေရာမှာ ဘာကိုမက်ရမှန်းမသိစွာ၊ သူတို့တတွေက ခင်မင်လို့ရောက်လာသူတို့ကို လှိုက်လှဲ နွေးထွေး ကြိုလို့၊ ဧည့်ဝတ် ကျေပြွန်ဖို့ကိုသာ မက်သောနေရာ...၊ ထိုပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ လူသား၏ ပကတိတန်ဖိုးကိုပင် သူ တွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်လာသည်။\nသူရပ်တည်နေရသော မြို့ပြပတ်ဝန်းကျင်ကလေးထဲမှာတော့ သူ့အတွက် လူတစ်ယောက်၏အခန်း ကဏ္ဍနှင့် ဘ၀၏တန်ဖိုးဆိုတာက ကျဆင်းလာသည်ဟု ထင်လာခဲ့ပြီ။ စားစရိတ်၊ နေစရိတ်၊ မိသားစုစရိတ်တွေက သူ့ကို ဖိစီးသထက် ဖိစီးလာပြီ။ သူ ပန်းချီတွေပင် ဖြောင့်ဖြောင့် မရေးနိုင် တော့။ ဘ၀ရဲ့ရှင်သန်ခြင်းအတွက် အဓိကလိုအပ်ချက်ဟာဘာလဲ ဟု သူ မကြာခဏ တွေးတတ် လာခဲ့ပြီ။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ခြောက်သွေ့သော အရောင်တွေ များလာသည် ထင်၏။ လူတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ အသားအရေတွေ၊ ပါးစပ်တွေ၊ လက်ချောင်းတွေ၊ ခြောက်သွေ့အက်ကွဲ...။ သစ်ပင်ပန်းမာလ်တွေ ခြောက်သွေ့အက်ကွဲ၊ သူကိုယ်တိုင် အလဲအကွဲ။\nထိုတလောမှာတော့ သူမက်သောအိပ်မက်တို့က စာမေးပွဲဖြေကာနီးမှ ကားမမီလိုက်တာတို့... နာရီမှားနေတာ တို့... လမ်းမှား သွားတာတို့...အခန်းပျောက်နေတာတို့ ဖြစ်နေတော့သည်။\nခုချိန်မှာ စိမ်းစိုအေးချမ်းကာ ငြိမ်သက်ကြည်လင်သော ပကတိပြည့်စုံသည့် ပန်းခင်းပြင်ကျယ်ထဲမှာ လျှောက်ပြေးလိုက်ရရင်တော့ဖြင့် သိပ်ကို ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်သွားရလိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်သည်။ ပြီးတော့၊ စမ်းရေစီးသံကို နားထောင်ရင်း သာယာခြင်းထဲမှာ သူ့ကိုယ်သူ နှစ်စိမ်မည်။ မြက်ခင်းပေါ် လှဲအိပ်ရင်း ကောင်းကင်ပေါ်မော့ကြည့်ကာ စိတ်အေးစေမည့်အပြာ၏ အေးမြခြင်းထဲမှာ သူ့ရဲ့ပျောက်ဆုံးသွားသော ကောင်းကင်ဘုံကို မြင်ယောင်ခံစားမည်။ အဲဒီအရာအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံလျှင်တော့ သူက လေ၌လွင့်မြောသူလို ကိုယ့်စိတ်ကိုဖော့ထားပြီး တောင်တန်းတွေနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ အားရပါးရဟစ်အော်ရယ်ရင်း “ပျော်တယ်”ဟု အသံကုန်ဟစ်ကြွေးမည်။ အဲဒီအခါမှာ တောင်တန်းတွေဆီက ပြန်လာမည့် ပဲ့တင်သံထဲမှာ ယုံစားကာ တလောကလုံး အပျော်နှင့်သာ လွှမ်းတော့သည်ဟု သူယုံလိုက်နိုိင်တော့မှာ သေချာလှသည်။ ထိုအခါ... တခါတရံမှာတော့ လှည့်ဖျားခံရခြင်းက ဘ၀ကို သာယာပျော်ရွှင်စေသည်ဟုပင် သူက ယူဆမိ တော့သည်။\nသို့ပေမဲ့၊ အဲဒီ လိုအပ်ခြင်းဆိုတာတွေနှင့်ကင်းသော...၊ လိုချင်စရာ ပကာသနတို့မရှိသော...၊ အတုအယောင် တို့နှင့် ဝေးသော...၊ ရှားပါးခြင်းဆိုတာကို မကြားရသော...၊ ရောင့်ရဲပြီးသားပီတိနှင့် အလိုပြည့်သော...၊ အဲဒီ ရွာကလေးကို တကယ်ရောက်အောင် သွားဖို့ဆိုတာမှာတော့ သူက သူကိုယ်တိုင် အသားတကျ ဖက်တွယ် ထားခဲ့ပြီးဖြစ်နေသော မြို့ပြ၀တ်ရုံများကို ခွာချပစ်လိုက်နိုင်ဖို့ အတွက် အတော်ကြိုးစား ရဦးမှာဖြစ်သည်။\nလူဆိုတာမျိုးက ရနိုင်ခဲလေ တပ်မက်လေ...တဲ့။ ထိုအခါ... တကယ်တမ်း စွန့်ခွာရခက်သော မြို့ပြ၀တ်ရုံများ ကြောင့်ပင် ရရန်ခက်နေသည့် “နမ့်ဟူးတောင်းရွာကလေးဆီသွားနိုင်ခွင့်”ကို သူပို၍ တပ်မက် စွဲလန်းတော့ သည်။\nသို့နှင့်ပင်..... ခုတလောမှာတော့ သူက နမ့်ဟူးတောင်းရွာကလေးဆီသို့ သတိရ လွမ်းဆွတ်ခြင်းများနှင့်အတူ အတွေးတွေထဲမှာ ပြေးပြေးသွားခြင်းဖြင့်သာ သူ့ကိုယ်သူ လှည့်ဖျားနေရတော့သည်။\nat March 31, 2008 8 comments:\nသွေးမရှိသည့်နှယ် ဖြူသောအသားအရည်၊ မနိမ့်မမြင့်အရပ်နှင့် နီထွေးသော နှုတ်ခမ်းပါး တို့သည် ချစ်သူ၏ အသွင်အပြင်များ ဖြစ်ပါသည်။ ကိုယ့်အနေနှင့်ဆိုလျှင်မူ ချစ်သူ၏ စူးရှသည်နှင့်အမျှ သိမ်မွေ့တည်ငြိမ်သော ထိုမျက်လုံးအစုံတို့ကို ပိုမိုထည်ဝါစေသော မျက်မှန်တစ်လက်နှင့် ပိန်လျသည်နှင့်အမျှ ချည့်နဲ့ဟန်အပြည့်ရှိသော လက်အစုံတို့ကိုသာ ပိုမိုစွဲမက်သည်ဟု ဆိုချင်ပါသည်။\nတည်ငြိမ်ထည်ဝါသည့်မျက်ဝန်းအစုံက ကိုယ့်အပေါ်တွယ်တာမှုကိုပြပြီး ချည့်နဲ့ဟန်အပြည့်ရှိသော လက်အစုံက ကိုယ့်လက်ဖ၀ါးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အားအင်အပြည့် ရရှိစေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ကိုယ့်ချစ်သူတွင် မိန်းမလှလေးများမက်မောလေ့ရှိသည့် အရှိန်အ၀ါများ မရှိလှပါ။ သို့သော် မိန်းမကောင်းများ မက်မောတတ် သည့် အရည်အသွေး များကိုမူ ချစ်သူ ပိုင်ဆိုင်ထားပါသည်။ စိတ်ဖြူသောချစ်သူသည် ရိုးသားသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်၏ လှည့်စားမှုကို နားမလည်တတ်သူ၊ မခံယူနိုင်သူလည်း ဖြစ်ပါသည်။\nချစ်သူသည် ဦးနှောက်ကောင်းကောင်းတစ်စုံကို ပိုင်ဆိုင်သည်။ ရိုးသားသော မျက်လုံး အစုံက ပတ်ဝန်းကျင်၏ ရုပ်ဒြပ်အလှကို ကြည့်မြင်နိုင်သည်။ နှုတ်ခမ်းပါးပါးက အမှန်တရားကိုသာ ပြောတတ်သည်။ (ထို့ကြောင့် လောကနှင့် အဆင်မပြေ)။ ချည့်နဲ့နဲ့လက်တစုံက အနုပညာများစွာကို ဖန်တီးသည်။ (သီချင်းရေး၊ ကဗျာရေး၊ ပန်းချီဆွဲသည်)။ သန်မာသော ခြေအစုံက ဦးတည်ရာကိုတည့်မတ်စွာ လှမ်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခိုင်မာအောင် ပံ့ပိုးသည်။\nစိတ်ဓါတ်မာကျောသည်နှင့်အမျှ စိတ်ထားသိမ်မွေ့သည့် ချစ်သူသည် လောက၀န်းကျင်အတွင်းတွင် ၀င့်ကြွား လောက်ဖွယ်ဟူ၍ မိန်းမပျိုတို့ရင်ခုန်နိုင်ဖွယ် မျက်နှာအသွင်အပြင်နှင့် ဆံနွယ်ခွေလေးများ ရှိသည်။ ထို့အပြင် သ၀န်တိုတတ်သော ချစ်သူတစ်ယောက်လည်း ရှိသည်။ ထိုချစ်သူကတော့ ကိုယ်ပဲ ဖြစ်ပါသည်။\nအနုပညာအလှအပများစွာ ဖန်တီးနိုင်စွမ်းသည့် ချစ်သူတွင် မလှမပသော ချစ်သူများစွာရှိနေသည်မှာ ထူးဆန်း သယောင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိုယ်သည် ချစ်သူကို အလွန်တရာ ချစ်ကြောင်း သိနိုင်လျှင်မူ ကိုယ်နှင့်ချစ်သူ တို့၏ နှစ်ယောက်တွဲဘ၀က ထူးဆန်းတော့မည်မဟုတ်ပါ။\nကိုယ် ချစ်သူကို သိပ်ချစ်ပါသည်။ ဖြူစင်သောချစ်သူကို ကလေးငယ်သဖွယ်လည်း သံယောဇဉ် ကြီးရပါသည်။ အင်အားမျှဝေပေးသူဖြစ်၍လည်း အားကိုးတွယ်တာရပါသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ချစ်သူနှင့်ကိုယ်သည် အဆင်မပြေ လှသည့်ကြားမှပင် တည်မြဲနေကြ ရပါသည်။\nချစ်သူသည် မပြည့်မစုံသူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါသည်။ စိတ်အင်အားချို့တဲ့ကာ ဘ၀ကို တစောင်းတိုက် ဖြတ်နေရသူလည်း ဖြစ်ပါသည်။ ချစ်သူ၏ဘ၀သည် ကျဉ်းကျဉ်းလေး ဖြစ်သည်။ ချစ်သူ၏ဘ၀လေးထဲတွင် သားသမီးကို စည်းစနစ်ကြီးလွန်းစွာ အုပ်ချုပ်သော (ချုပ်ချယ်လှစွာသော) အဖေနှင့် သားကို အလွန်ချစ်သည်နှင့်အမျှ လင်ယောက်ျားကို အလွန်ရိုးကျိုးသော အမေတို့ ရှိနေပါသည်။ (ချစ်သူဘ၀တွင် ညီနှင့် ညီမလေးက အရေးမပါလှပါ)။\nဖခင်ထံမှ နည်းစံနစ်မမှန်သော မိဘမေတ္တာပေးအပ်မှုနှင့် လင်ယောက်ျားနှင့် သားအကြား ဗျာများရတတ်သည့် မိခင်မေတ္တာ အကြားတွင် ချစ်သူလူလားမြောက်ခဲ့ရပါသည်။ ချစ်သူ၏ ငယ်ဘ၀သည် ကျန်းမာရေးချို့တဲ့မှု၊ အပြင်းအထန် စာကြိုးစားရကာ အိမ်တွင်းအောင်း နေရမှုနှင့် လူငယ်ဘ၀ ပျော်ရွှင်လွတ်လပ်ခြင်းဟူသည်ကို မသိရမှုတို့နှင့်အတူ စိတ်ပျက် ငြီးငွေ့ဖွယ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရပါသည်။\nပညာသင်အဆင့် အတန်အသင့် မြင့်လာကာ အတန်လွတ်လပ်စွာ ပျော်ရွှင်ရသော တက္ကသိုလ် ပညာသင်နှစ် များသို့ ရောက်လာသောအခါတွင်ကား ချစ်သူသည် မည်သည့် လူငယ်များနှင့်မှ မတူလှစွာ အလွန် ပျော်ပါးခဲ့သည်။ လှောင်အိမ်အတွင်းမှလွတ်လာသော ငှက်သို့ပင် ဖြစ်သည်။\nသို့သော် ချစ်သူ၏ရင်တွင်း၌မူကား ငယ်စဉ်ဘ၀ဒဏ်ရာများစွာက နေရာယူခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ် ကလေးဘ၀ က ကစားရမည့် အရွယ်တွင် စာအုပ်များနှင့် ကျင်လည်ခဲ့ရသော ချစ်သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်သဘောကို နားမလည်နိုင်သည့် စိတ်သဘောနှင့် အရာရာကို သိနိုင်စွမ်းသော ဆင်ခြင်ဥာဏ်တို့ကို ပိုင်ဆိုင်ကာ အဆင်မပြေဖွယ် ဘ၀အတွင်း၌ ဘာသာ ပျော်မွေ့နေရရှာပါသည်။ ချစ်သူသည် လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် လွတ်လပ်ခြင်းတို့ကို ခွဲခြား မသိစွာ ပျော်နေရှာသူလည်း ဖြစ်ပါသည်။\nတဘက်စွန်းရောက်သော မိဘမေတ္တာ၏ ချစ်ခြင်းသည် သားသမီး၏စိတ်အင်အားဖွံ့ဖြိုးမှုနှင့် စိတ်ဓါတ်လုံခြုံမှုကို ထိပါးစေနိုင်ကြောင်း ချစ်သူ၏ ပညာတတ်မိဘများက မသိကြပါ။ သားဖြစ်သူကို စည်းဘောင်များစွာအတွင်း တင်းကျပ်စွာ ထိန်းသိမ်းပျိုးထောင်ခြင်းကြောင့် ရင်သွေးတွင် စိတ်အင်အားချို့တဲ့မှု၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မယုံကြည်မှု နှင့် အတွေးအခေါ် မညီမျမှုများဖြစ်တတ်ပါသည်။ ဒါကိုလည်း ဒက်ဒီနှင့် မာမီ (ချစ်သူက အဲသည်လို ခေါ်ပါ သည်) မသိကြပါ။\nစာအဖတ်များမှုကြောင့် ဆင်ခြင်နားလည်နိုင်စွမ်း ထက်မြက်လှသော ချစ်သူသည်၊ တချိန်တည်းတွင်ပင် မသိစိတ်၏ သိမ်ငယ်မှု၊ စိတ်ဓါတ်နိမ့်ကျမှုတို့ကို အားဖြည့် မွမ်းမံပေးဖို့ရာ ကိုယ်သည် ချစ်သူ၏နံဘေးတွင် အဖော် ဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။\nချစ်သူက ကိုယ့်ကို အလွန် တွယ်တာပါသည်။ ချစ်သူ၏ လိုအပ်သရွေ့သော လပ်ဟာမှုများစွာကို ကိုယ်ကသာ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည်ဟု ကိုယ်နှင့်အတူ ချစ်သူကလည်း ယုံကြည်စွာ လက်ခံထားပါသည်။ ကိုယ်သည်လည်း တဘက်စွန်းရောက်တတ်သော ချစ်သူ၏ ချစ်ခြင်း၊ မချစ်ခြင်းများကြားတွင် စိတ်ညစ်တခါ၊ ၀မ်းသာကြည်နူး တလှည့်ဖြင့် ကျေနပ်စွာ ရှိနေခဲ့ပါသည်။\nတခါတခါ ချစ်သူသည် အတွေးလွဲကာ အသည်းကြောင်တတ်ပြန်ပါသည်။ ၀န်းကျင်နှင့် လိုက်လျော ညီထွေမှုမရှိ၍ စိတ်အခန့်မသင့်ရသည့်အခါ ချစ်သူသည် အတိုက်အခိုက်များအတွင်းတွင် တုန်လှုပ်တတ် ပြန်သည်။ ထိုအခါ ကိုယ်၏ မလှမပခြင်းနှင့် ချစ်သူ၏မပြည့်စုံမှု၊ ကိုယ်၏ပြည့်စုံမှုနှင့် ချစ်သူ၏ အလိုမကျမှုတို့က အစဉ်အမြဲ ပဋိပက္ခအဖြစ် ကြုံကြရပါသည်။ ထိုအခါ... “မောင်ရယ် စိတ်ကိုဖော့ထားပါ... လူပြောမသန်.. လူသန်မပြော.. ဆိုတဲ့ အတိုင်းပဲ သဘောထားလိုက်ပါနော်” ဟု ချစ်သူ့စိတ်ကို ပြေလျော့စေရပါသည်။ ထို့အပြင်... “မောင့်ကို ကိုယ်သိပ်ချစ်တယ်”ဟူသော စကားကို ဂါထာရွတ်သကဲ့သို့ ကိုယ်ရွတ်သည့် အခါတွင်လည်း မောင်က စိတ်တုန်လှုပ်မှုတို့ လွင့်ပါးကာ ကြည်လင်လာပြန်ပါသည်။ ချစ်သူ၏ ငယ်ဘ၀ အငုံ့စိတ်များ ရိုက်ခတ်လာသည့်အခါတွင်လည်း ချစ်သူသည် ကိုယ့်အား သူစိမ်းသဖွယ်ကြည့်ကာ “ကျနော် ခင်ဗျားကို ချစ်သူမတော် ချင်တော့ဘူး... တယောက်တည်းပဲ အေးအေးနေချင်တယ်”ဟု ဆိုတတ် ပါသေးသည်။ ထိုစကားသည် ပင်ကိုယ်စိတ် ခက်ထန်မာကြောသော ကိုယ့်အတွက် စိတ်ပျက်ဖွယ် ဖြစ်သော် လည်း ချစ်သူကိုသိသော ကိုယ်သည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်ပြုံးကာ “မောင်မချစ်လည်း ကိုယ်ကတော့ ချစ်မှာပဲ” ဟု မောင့်လည်ကို ခိုဖက်ကာ မောင့်ရင်တွင်းသို့ တိုးဝင်မှီခိုကာ ပြန်ပြောဖြစ်သည်။ ထိုအခါ မောင်သည် အပြစ်ကင်းစင်စွာပြုံးကာ ကိုယ့်လက်ဖ၀ါးကို ဆုပ်ဖျစ်တတ်ပါသည်။\nသို့နှင့်ပင် ချစ်သူနှင့်ကိုယ်သည် ခဏခဏ နှုတ်ဆက်လျက်က တစ်လက်မမျှပင် အဝေး မခံနိုင်ကြသော ချစ်သူစစ်များအဖြစ် ပို၍ ပီပြင်လာခဲ့ပါသည်။\nချစ်သူ၏ ဦးနှောက်တွင် တဘက်စွန်းရောက်သော အတွေးအခေါ်များစွာ ဖွဲ့စည်း ပါဝင်နေသည်။ ချစ်သူသည် မိဘ၏အရှိန်အ၀ါ တင့်တယ်မှုဖြင့် လုံခြုံနေရသည်နှင့်အတူ တချိန်တည်းတွင်ပင် ပျက်စီးမည့်အရာများပဲဟု တွေးကာ စိတ်သောက ရောက်နေတတ်သော တဘက်စွန်းရောက်သူဖြစ်ပါသည်။ ထိုသို့သော အတွေးအခေါ် မှားယွင်းမှုများ ချစ်သူထံတွင် ရှိနေပါသည်။ မိခင်ဖြစ်သူက ချစ်သူ၏ကျန်းမာရေးကို အလွန် ဂရုစိုက်ပါသည်။ ချစ်သူတွင် သုံးနှစ်ကြာပြီဖြစ်သော အစာအိမ်နာရောဂါ ရှိနေခဲ့ပါသည်။ ထိုရောဂါကို ချစ်သူက အလွန် မုန်းတီးပါသည်။\nသို့သော် မိခင်ဖြစ်သူက ထိုရောဂါကို ဂရုတစိုက်ဖြင့် ဆေးမှန်မှန်သောက်ခိုင်းတတ်ရာ ချစ်သူသည် မိခင်၏ ဂရုစိုက်မှုကို လိုလားစွာ အစာအိမ်နာရောဂါကို မွေးမြူထားပြန်သည်။ ချစ်သူသည် သနားစဖွယ် အစွဲအလန်း ကြီးသူလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုစိတ်အခြေအနေကြောင့်ပင် သူ၏ စိတ်ခန္ဓာကို လုံခြုံမှု ပေးထားနိုင်သည် ဖြစ်သော်လည်း သူ့ထက် အသက်အတန်းငယ်ကြီးမှု၊ ပညာအနည်းငယ်မြင့်မားမှုတို့ကို အကြောင်းပြုကာ ကိုယ့်ကို ချစ်သူမဖြစ်စေချင်သော မာနကို မွေးမြူသူလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုမာနတို့ ကြီးမားလာသည့် အခါ-“မောင်က မိဖုရားတစ်ပါးပဲလိုချင်တာ... ဘုရင်မကိုတော့ မလိုချင်ဘူး...” ဟု ကိုယ့်နှလုံးကို မငဲ့ညှာစွာ ပြောတတ်ပါသေးသည်။ ထိုကြောင့် ချစ်သူသည် အလွန် စိတ်ပျက်အားမရဖွယ်ကောင်းသူလည်း ဖြစ်ပြန် ပါသည်။\nကိုယ်ကတော့ သူ့နွံအတွင်းမှ မလွတ်မြောက်နိုင်သူပဲ ဖြစ်ပါသည်။ စိတ်နိမ့်ကျမှုနှင့် စိတ်ရောဂါ ရိုက်ခတ်မှုတို့ ရှိနေသော ချစ်သူကို ကြင်နာစွာ မစွန့်ပစ်နိုင်သော သံယောဇဉ်တို့ဖြင့် ချစ်သူ့နွံအတွင်း နစ်နေသူလည်း ဖြစ်ပါသည်။\nချစ်သူတွင် လိုအပ်နေသော နွေးထွေးသည့် မိဘအချစ်နှင့် သိပ်သည်းသော ချစ်သူတို့ကို ကိုယ်ကသာ နားလည်စွာ ပေးအပ်နိုင်သည်ဟူသော သူရဲကောင်းစိတ် (ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးစိတ်)တို့ဖြင့် မောင့်နံဘေး တွင် ရပ်တည်နေမိသည်။\n၀န်းကျင်တခုတွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လူသိများသော၊ ၀န်းကျင်က သဘောကျသော ချစ်သူစုံတွဲဘ၀ကို တပ်မက်လှစွာ နားလည်နိုင်သူတို့သာ တန်ဖိုးထားသော မောင့်အနုပညာအောင်မြင်မှုကို မြတ်နိုးစွာ မောင့်ချစ်သူဘ၀ကို ခုံမင်စွာ ကိုယ်သည် ဘ၀တွင် ကျေနပ်စွာနေထိုင်နေခဲ့ပါသည်။\nကိုယ်အတွက်မူ အချစ်ဆိုသည်မှာ မောင်ဖြစ်ပါသည်။ ချစ်သူဖြစ်ပါသည်။ ချစ်သူနှင့်ကိုယ်၏ ယိုင်လိုက် တည့်မတ်လိုက်ရှိနေသော ဘ၀လေးပင် ဖြစ်ပါသည်။ ချစ်သူ၏စိတ်ကို ထိန်းမတ်ပေးရသော ၀တ္တရားလေးလည်း ဖြစ်ပါသည်။\nပန်းချီသမားပီသလှစွာသော ချစ်သူသည် များသောအားဖြင့် ကိုယ့်ကို အလိုမကျ ဖြစ်နေတတ်သည်။ လှပသော မိန်းမပျိုလေးများကို ပန်းချီကားချပ်များကဲ့သို့ ငေးမော ကြည့်လိုသော ချစ်သူနှင့် အလွန် သ၀န်တိုတတ်သော ကိုယ်သည် မကြာခဏ ပဋိပက္ခဖြစ်တတ်ပါသည်။ ထိုအခါများတွင် ကိုယ်သည် ချစ်သူကို ဖေါက်ပြန်လိုသူဟု ရင်တွင်းမှ အကြိမ်ကြိမ် စွပ်စွဲကာ အလွန် သောကများရပါသည်။\nနှုတ်မှ ဖွင့်ပြောလျှင် အေးဆေးသော ချစ်သူ စိတ်ညစ်မည်ကို စိုးမိပါသည်။ သို့သော် ချစ်သူ၏ပွင့်လင်းရိုးစင်းမှုကို သိသော ကိုယ်ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့်လည်း အဆုံးတွင် ချစ်သူနှင့်အတူ အလှအပတို့ကို လိုက်ပါ ခံစား ရစမြဲပင် ဖြစ်သည်။\nချစ်သူသည် “မောင် အချစ်ကို သိပ်တွယ်တာတာပဲ၊ သိပ်အားကိုးတာပဲ၊ အချစ်ရှိနေရင် သိပ်လုံခြုံတာပဲ” ဟု တဖွဖွပြောခြင်းဖြင့် ကိုယ့်ရင်ကို ချည်နှောင်နိုင်ပါသည်။ ကိုယ်ကလည်း ချစ်သူ့အပေါ် သံယောဇဉ်ကြီးစွာ သူ၏ဆိုးမျိုးကို သည်းးခံနိုင်ခြင်းဖြင့် ချစ်သူကို ချည်နှောင်ထားပါသည်။ ထိုချည်တွယ်မှုသည်ပင် အချစ် ဖြစ်သည်ကို အလွန် ရိုးစင်းသောမောင်က နားမလည်တတ်သေးပါ။ ထို့ကြောင့်ပင် ကိုယ့်ကိုချစ်သည် ဟူသော အသုံးအနှုံးမျိုးမသုံးခြင်းဖြစ်မည်ဟု ကိုယ်က ယူဆပါသည်။\nချစ်သူသည် မည်သို့မျှ အစားထိုးမရနိုင်သော အရည်အချင်းများစွာကို ပိုင်ဆိုင်သည်။ ချစ်သူပီသသော အပြုအမူ အနေအထိုင်နှင့်တကွ စကားချိုတို့ကို မဖေါ်ပြတတ်သော မောင်သည် ဘ၀ဖွဲ့ အချစ်ဖွဲ့ကဗျာများစွာကို အောင်မြင်နိုင်စွာ သီကုံးနိုင်သည်။\nဖန်တီးရခက်ခဲဟန်ရှိသော ပန်းချီအလှများစွာကိုလည်း ဖန်ဆင်းနိုင်သည်။ နက်နဲသိမ်မွေ့သော အသိတရား များစွာကိုလည်း ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းသည်။ အထူးသဖြင့် အကြည့်တစ်ချက် အပြုံးတစ်ချက်မျှနှင့်ပင် သူ၏ချစ်သူ (ကိုယ့်)ကို စည်းရုံးနိုင်စွမ်းသူ ဖြစ်ပါသည်။\nချစ်သူသည် ဆန့်ကျင်ခြင်းများစွာနှင့် ဒွန်တွဲဖြစ်တည်နေသူဖြစ်သည်နှင့်အတူ ကြောက်ရွံ့ နာကျင်နေခြင်း၊ မိမိပိုင်အရည်အချင်းကို ယုံကြည်စွာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေပျော်သည်နှင့်အတူ ၀န်းကျင်၏ပုပ်အဲ့မှုကို ရွံမုန်းစွာ စိတ်ပျက်နေတတ်ခြင်း၊ ချစ်သူ(ကိုယ့်)ကို ချစ်ခင် တွယ်တာမှုနှင့်အတူ အပူအပင်ကင်းစွာ အနှောင်အဖွဲ့ကင်းစွာ နေလိုခြင်းတို့နှင့် မောင်သည် ပူလောင်ခြင်းတလှည့် ငြိမ်းအေးခြင်းတလှည့်နှင့် နေရသူပင် ဖြစ်ပါသည်။ ချစ်သူသည် အလိုလောဘကြီးစွာဖြင့် ပူလောင်တတ်သူလည်း ဖြစ်ပါသည်။\nချစ်သူကို မာမီနှင့်ဒက်ဒီ နားမလည်နိုင်ပါ။ ညီနှင့်ညီမကလည်း နားမလည်နိုင်ပါ။ ချစ်သူ၏ ရည်းစားဦးကလည်း နားမလည်နိုင်ပါ။ ထို့အပြင် ကိုယ်ကလည်း နားမလည် နိုင်ခဲ့ပါ။ အဆုံးတွင် ချစ်သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပင် နားမလည်ပါ။ ထိုအခါ သူ၏ အလိုမပြည့်သော ဘ၀ကို တပ်မက်ဖက်တွယ်ကာ မသိခြင်းများအကြားတွင် ချစ်သူ သည် ယဉ်ပါး နေခဲ့ပါသည်။\nချစ်သူနံဘေးတွင် ကိုယ် အမြဲရှိနေပါသည်။ ချစ်သူ၏စိတ်အာရုံနှင့် နှလုံးသည်းပွတ်တွင် ကိုယ် အမြဲ ရှိနေပါသည်။ ချစ်သူ၏ နှုတ်ဖျားတွင် မည်သူ့ကိုမျှ မချစ်ကြောင်းများ ရှိနေပါမည်။ (ချစ်သူက မည်သူ့ကှိုမျှ မယုံပါ။) ချစ်သူ၏ ရင်တွင်းတွင် လောကအတွင်း အနေရခက်မှုဟူသော ဝေဒနာများ ရှိနေပါမည်။ ချစ်သူ၏ နက်ရှိုင်းလှသော ရင်တွင်း တနေရာတွင် သိမ်မွေ့သိုဝှက်လှသော “အချစ်”တရား ရှိနေပါမည်။ ထိုအချစ်သည် ကိုယ် မဟုတ်ပါ။ ဒက်ဒီ မဟုတ်ပါ။ မာမီ မဟုတ်ပါ။ ညီနှင့်ညီမလည်း မဟုတ်ပါ။ ရည်းစားဦးလည်း မဟုတ်ပါ။ ချစ်သူကိုယ်တိုင် လည်း မဟုတ်ပါ။ သေချာသည်မှာ ချစ်သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိသော လိုအင်ဆန္ဒတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါသည်။\nသေချာသည်မှာ ချစ်သူ၏ရင်တွင်း၌ ပုပ်သိုးသော စိတ်ထားမရှိပါ။ ကောက်ကျစ်သော စိတ်ထား အကြံအစည် မရှိပါ။ ညစ်ညမ်းသော စကားလုံးများလည်း မရှိပါ။ ထိုအခါ... ကိုယ်သည် ချစ်သူကို တန်ဖိုးထားစွာ မြတ်နိုးလှ ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ချစ်သူ၏လိုအင်ဆန္ဒ ကို ကိုယ် ဖြည့်ဆည်းရပါသည်။\nချစ်သူအတွက် စာကြိုးစားရပါသည်။ အလှပြင်ရပါသည်။ ချစ်သူနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ရပါသည်။ စိတ်ကောက်တတ်သည့်အကျင့်ကို ဖျောက်ရပါသည်။ ကဗျာရေး စာရေးခြင်းကို ချစ်သူလောက် မချစ်ဘဲ နေရပါသည်။ မိန်းမပီသစွာ နူးညံ့ သိမ်မွေ့ရပါသည်။ ထို့အပြင် ချစ်သူအလိုမကျ၍ ဖြုတ်သောလက်တွဲကို ဘာသာ လိုက်လံဖမ်းယူ ဆုပ်တွဲရပါသည်။ ချစ်သူ၏လက်ဖ၀ါးကို ကိုင်ဆုပ်ကာ လမ်းလျှောက်ရပါသည်။ ၀မ်းနည်းသော်လည်း မငိုသည့် စိတ်ခိုင်မာမှုကို မွေးယူရပါသည်။ တနည်းတဖုံဖြင့်မူ ချစ်သူသည် ကိုယ့်ကို လက်နက်ကောင်းများစွာ တပ်ဆင်ပေးသည်ဟုပင် ဆိုရမည် ဖြစ်ပါသည်။\nကိုယ့်အမြင်ဖြင့်မူ ချစ်သူသည် အရာရာကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်းသော ဖန်ဆင်းရှင် ဖြစ်ပါသည်။ လောကကို အနုပညာဖြင့် အနိုင်ရနေသော သူရဲကောင်းလည်း ဖြစ်ပါသည်။ ချစ်သူမိန်းကလေးတစ်ဦးကို လိုရာပုံ သွင်းနိုင်သော ပန်းပုဆရာကောင်းတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါသည်။ ချစ်သူသည် ကိုယ့်ဘ၀တွင် ပန်းများကို ပွင့်စေသူ၊ နေခြည်သာကို ထွန်းတောက်စေသူ၊ စမ်းရေသံသာကို စီးဆင်းစေသူဟု ကိုယ်က ယူဆပါသည်။ ထိုအခါ... ချစ်သူသည် ကိုယ့်လူမှုလောကအတွင်းတွင် ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်စွာ ခိုင်မာစွာ စွဲမြဲနေပါ တော့သည်။\nချစ်သူဟူသည် ချစ်ရသောသူတဦးဖြစ်ရန်သာ လိုအပ်သည်ဟုလည်း ကိုယ်က ယူဆသည်လေ။\n(ကိုခင်ဝမ်းရဲ့ ပန်းချီကားတွေ ယူသုံးထားတာပါ..။ မူရင်းဝတ္ထုတိုမှာတုန်းကလည်း ကိုခင်ဝမ်းရဲ့ Illustration နဲ့ပါပဲ)\nat March 25, 20082comments:\nဘ၀လက်တွဲဖော်...တဲ့။ စိုးဝှက်ကလေးက Tag တော့ တကယ်ပဲ ချက်ချင်းရေးချင်သွားတာ။\nဒါပေမဲ့ စိုးဝှက်က ဇာတိမြေကို အရင် Tag တာမို့ ဇာတိမြေကို အရင်ရေးရ။ ကျမအတွက်တော့ အဲဒီ ဘ၀လက်တွဲဖော် ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်လေးက တကယ်ပဲ ရေးချင်စရာလေးပါ..။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခု အသက်၄၀ကျော်လာတဲ့အရွယ်မှာ ဘ၀မှာ လက်တွဲဖော်ဟာ တော်တော် အရေးကြီးပါလားလို့ သိလာတဲ့အခါ ကိုယ်ရေးတဲ့စာတွေကို ဖတ်နေတဲ့သူတွေအထဲက ဘ၀လက်တွဲဖော်အကြောင်း စဉ်းစားနေရပြီ ဖြစ်တဲ့သူတွေ အတွက် ထည့်စဉ်းစားစရာ ရကောင်းရဲ့ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ ရေးချင်လာတာပါပဲ။ (အဲဒီကြားထဲ ထုံးစံအတိုင်း စီဘောက်မှာ မကြားဝံ့မနာသာတွေ အရေးခံရသေး)\nဘ၀လက်တွဲဖော်ဆိုရင်တော့ ကျမတို့ ဗမာပြည်မှာက အိမ်ထောင်ဖက်ကို ရည်ရွယ် ပြောတာပါပဲ။ တဘ၀လုံးကို အတူဖြတ်သန်းဖို့ အဖော်ပေါ့။ အနောက်တိုင်းမှာကတော့ အိမ်ထောင်ဖက်မဟုတ်ဘဲလည်း ဆာ့တ် နဲ့ ဒီဗူးဗွား လို တသက်လုံးအတူနေသွားတဲ့ ချစ်သူတွေ..၊ 'ဗင်ဂိုး' နဲ့ 'သီအို' တို့လို နောက်ဆုံးအချိန်ထိ သံယောဇဉ်ကြီးကြီးနဲ့ အတူနေသွားတဲ့ ညီအကိုတွေ.. ရှိနိုင်ပါတယ်။ ကျမ မှတ်မိသလောက် ကျမငယ်ငယ်က တော်တော် စိတ်ကူးယဉ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘ၀ဖော်ကို ဘယ်လိုလူမျိုးလိုချင်လဲလို့တော့ မစဉ်းစားမိခဲ့ဖူးဘူး ထင်တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လို ယောက်ျားလေးမျိုးကို သဘောကျလဲဆိုတာတော့ ရှိတာပေါ့နော်..။ သေချာတာ တခုကတော့ မိန်းကလေးအများစုလိုပဲ ကျမက ရုပ်ချောတဲ့ ယောကျာ်းကိုပဲ လက်ထပ်ချင်တာတော့ ရှိပါတယ်။ ကျမစိတ်ထဲမှာ ရှိတာက ကိုယ့်ဘ၀မှာ အကြာကြီး အတူနေသွားရမယ့်သူ.. ကိုယ့်အနေနဲ့ ညှိညှိနှိုင်းနှိုင်း ဆက်ဆံ နေထိုင်သွားရမယ့်သူက ရုပ်ချောချောလေးဆိုရင်တော့ စိတ်နည်းနည်း ရှည်ရှည်ထားနိုင်မှာပဲလို့ ထင်တာလေ။ ပြီးတော့ ကျမက ကိုယ်တိုင်ကသာ မလှတာ အလှအပကျတော့ အင်မတန် ကြိုက်တယ်။ အိမ်ခန်းကို လှလှလေးပြင်တာကအစ ကိုယ့်ကိုယ့်ကို အလှပြင်တာအဆုံးပေါ့.. :P\nတကယ်တမ်းကျတော့ အလှအပဆိုတာ တကယ်လည်း လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို သာယာကြည်နူးစေတာပဲ မဟုတ်လား..။ ကျမက အချစ်ဝတ္ထုတွေ ရေးတဲ့နေရာမှာ အားသန်တဲ့သူ ပီပီ၊ အင်မတန်မှကို အချစ်မှာ ခံစားတတ်ပါတယ်။ ကျမက အသက်၂၀ အရွယ်မှာ ရည်းစားနှစ်ယောက် ထားဖူးပြီးပြီ။ အဲဒီနောက်မှာ လက်တွဲဖော်လို့ ခံစားရတဲ့ သူနဲ့ တွေ့ပါတယ်။ သူနဲ့ ချစ်သူဖြစ်တာ ၃နှစ်မပြည့်တပြည့်မှာ လက်ထပ်တယ်။ အဲဒီတုန်းက သူ့ရဲ့ ဥာဏ်ကောင်းမှု၊ ထူးခြားမှု၊ အေးချမ်းမှုနဲ့ အနုပညာကို အင်မတန်ကြိုက်မိ..။ သူက ကျမအကြိုက်ဆုံး ကဗျာဆရာလည်း ဖြစ်သေး။ ပြီးတော့ သူကလည်း ဖြူဖြူချောချောလေး (သူ့ကို ကြိုက်နေတဲ့ ကောင်မလေးတွေကဆို ကိုယ်နဲ့ မတန်ဘူးလို့တောင်ပြောတာ :D)။ တော်တော် ချစ်ခဲ့ကြတယ်လို့လည်း ထင်ပါ တယ်။ ၁၉၈၅ ကနေ ၁၉၈၈ထိ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ထဲမှာ တော်တော် လူသိတဲ့ စုံတွဲတတွဲပေါ့.. :P\nနောက်တော့ ကျမက အသက် ၂၁နှစ်နဲ့ ဆရာမဖြစ်ချိန်မှာ ကျောင်းပျော်တဲ့ သူက စာတော်လျက်နဲ့ ကျောင်းမပြီးသေး..။ ဒီလိုနဲ့ အပြန်အလှန် စိတ်မချမှုတွေနဲ့ လက်ထပ် ဖြစ်ကြရော..။ (တကယ်တော့ ကျမနဲ့သူက 'ဆာ့တ်' နဲ့ 'ဒီဗူးဗွား' လိုပဲ နေချင်တာ.. ဒါမဲ့ ဗမာပြည်မှာက ဘယ်ရပါ့မလဲနော်..။ တကယ်လို့ အဲလိုသာ နေဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ကွဲချင်မှ ကွဲမှာလို့ ထင်မိဖူးပါသေးတယ်)။ နောက်တော့ ... စိတ်သဘော မတိုက်ဆိုင်မှုတွေ၊ မာနတွေ၊ မတူညီတဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေထဲ.. မတူညီတဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေထဲ.. မတူညီတဲ့ စွဲလန်းမှုတွေထဲ.. သားကလေးတယောက်သာ ဓားစာခံအဖြစ် ကျန်ရစ်၊ တယောက်တလမ်းစီ လျှောက်ခဲ့ ကြတာ.. လူ့လောကထဲက သူထွက်ခွာသွားတာတောင် နှုတ်မဆက်ဖြစ်တော့။ (တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပါပဲ.. လူ့လောကထဲ သူရှိနေသေး မယ် ဆိုရင် ဒီနေ့ဟာ အသက်၄၂နှစ် ပြည့် မွေးနေ့ပါ)\nအဲလိုနဲ့ ပထမလက်တွဲဖော်နဲ့ လမ်းခွဲကြစဉ်တုန်းက အသက် ၂၈နှစ်အရွယ်..။ ဘ၀ဆိုတာ ဒါပဲ ထင်ပါရဲ့ပေါ့..။ အချစ်ဆိုတာထဲမှာ ခွင့်လွှတ်မှု မပါတာလား..။ အလျှော့ပေးမှုတွေပဲ လိုနေတာလားပေါ့..။ ကိုယ်တိုင် စွဲလန်းခဲ့တာတွေကိုတောင် စိမ်းသက် လာတဲ့အခါ မဖြစ်သင့်တဲ့ အိမ်ထောင်ကျိုးဖို့ကိုတောင် မကြောက်တတ် တော့တာ။ ခက်တာက နောင်တ မရခဲ့တာ။ ကိုယ်က အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့လျက်နဲ့ဆိုတဲ့ မာနတွေနဲ့..။ တကယ်တော့ အဲဒီ ပင်လယ်ထဲ နှစ်ယောက်စလုံး ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာပါ။\nအသက်၃၀မှာကျတော့ အချစ်ဆိုတာ ရင်ခုန်စရာမဟုတ်တော့ဘူးလို့ ထင်တတ်ခဲ့ပြီ။ အနားမှာ ငဲ့ကြည့်စရာ သားကလေးတောင် ၄နှစ်သားရှိနေပြီ။ 'ဘ၀ဆိုတာ သားကလေးပဲ'..တဲ့။ အဲဒီဘ၀ထဲ အလဲလဲအပြိုပြို အယိုင်ယိုင်အနဲ့နဲ့.။ ဘ၀ပင်လယ်ထဲ နိုင်ငံရေးလှိုင်းတံပိုးတွေပါ ရိုက်ခတ်။ တယောက်တည်းလို့ ခံစားရတာတွေ များလာတယ်။ ဒီလို မထင်မှတ်တဲ့ အချိန်မှာလည်း အချစ်ဆိုတာ ၀င်တတ်တာပါလားလို့ သိချိန်မှာ နဘေးကို လူငယ်လေး တယောက် ရောက်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ မဖြစ်နိုင်ဘူး..၊ မဖြစ်သင့်ဘူး..၊ အဲလို စိတ်တိုက်ပွဲတွေထဲ အထပ်ထပ်အခါခါ တိုက်ပြီးမှ ..\nအသက်၃၀ကျော်ကာမှ ဘ၀လက်တွဲဖော်ဆိုတာ... စိတ်ထားကောင်းရှိဖို့က အဓိက..၊ ပြီးတော့ ကိုယ်က ချစ်ဖို့၊ ကိုယ့်ကို ချစ်ဖို့၊ အပြန်အလှန် အနစ်နာခံနိုင်ဖို့၊ အပြန်အလှန် တန်ဖိုးထား နားလည်နိုင်ဖို့... အရေးကြီးဆုံးက ခွင့်လွှတ်လွယ်ဖို့.. လို့ သတ်မှတ်မိသွားတာ။ အိုးးး အံ့သြစရာပဲ.. အဲဒီ ကိုယ့်ထက် အသက်အများကြီးငယ်တဲ့ လူငယ်လေးက အဲဒီအချက် အားလုံးနဲ့ ပြည့်စုံနေတော့..။ ဒီလိုနဲ့ ရုန်းမထွက်နိုင်တော့။ ခုဆို ၁၀နှစ်တောင် ကျော်ခဲ့ပြီ။ ခုထိတော့ သူက ကျမအတွက် ကံကောင်းခြင်းတွေပဲ သယ်ဆောင်လာပေးနေဆဲပါ။ အင်းးး ကံကောင်းခြင်းလက်ဆောင် ဆိုပါတော့။\nခု အသက်၄၂နှစ်မှာကျတော့ ကျမတွေးနေမိတယ်..။ တကယ်တော့ "ဘ၀လက်တွဲဖော်ဆိုတာ ကံတရားက ပေးတဲ့လက်ဆောင်" သာဖြစ်တယ်... ဆိုတာကိုပေါ့။ အဲဒီလက်ဆောင်လေးက ကိုယ့်အတွက် ဘယ်လိုခံစားမှုကို သယ်ဆောင်လာပေးမလဲ.. ကျမတို့ ကြိုမသိနိုင်။ တရုတ်စာရေးဆရာကြီး 'လူရွှန့်'ကတော့ "မယားကောင်းရရင် စိတ်ချမ်းသာမယ်.. မယားဆိုးရရင် ပညာရှိဖြစ်မယ်"တဲ့..။ အယူအဆကတော့ အတူတူပါပဲ.. ကျမတို့ မိန်းမတွေအတွက်ကတော့ နည်းနည်း ပိုဆိုးမယ်ထင်တယ်။ လင်ကောင်းရရင် စိတ်ချမ်းသာမယ်.. လင်ဆိုး ရရင်တော့ ပညာရှိဖြစ်အောင် ကြိုးစားယူနိုင်မှပဲ တော်ကာကျမယ်။ အဲဒါဆိုလည်း တမျိုးကောင်းမှာပါပဲ..။ အရေးကြီးတာက ရင်ဆိုင် ဖြတ်ကျော် လိုက်နိုင်ဖို့သာ..။\nဇာတိမြေ (သို့မဟုတ်) အိမ် အကြောင်း..တဲ့ ။ ဂျီးဒေါ်စိုးဝှက်က Tag လုပ်တော့ ရေးဖို့ စဉ်းစားရတော့တာပေါ့။\nတကယ်ကတော့ လင်းလက်ကြယ်စင်လေးပြောသလိုပဲ 'ဘ၀လက်တွဲဖော်' ဆိုတာလေး အရင်ရေးချင်တာ..:D ။ ဂျီးဒေါ်က လောဘတကြီးနဲ့ နှစ်ပုဒ်ဆက်တိုက် Tag တော့လည်း တတ်နိုင်ဘူးလေဆိုပြီး စာရင်းရှင်းရ တော့တာပေါ့။ ဒါမဲ့ ပြဿနာက ကျမရဲ့ တကယ့် ဇာတိမြေအစစ် မဟာရန်ကုန်ကြီးကို ကျမက မစွဲလန်းတာပါပဲ။ ဒါဖြင့် ကျမက ဘယ်ကိုစွဲလန်းလဲ ဆိုတော့.....။\nအဖေနဲ့အမေက ပုသိမ်ဇာတိဖြစ်ပေမဲ့ အိမ်ထောင်ဦးမှာတော့ ရန်ကုန်မြို့နဲ့ လှိုင်မြစ်(ရန်ကုန်မြစ်)ကြီးခြားနေတဲ့ သန်လျင်(တညင်)မှာ အိမ်ငှားနေရပါတယ်တဲ့။ အမေက ကျမကို သန်လျင်(တညင်)က မြို့ဟောင်းလမ်းမှာ နေတုန်း ကိုယ်ဝန်ရတယ်တဲ့။ အဲဒီတုန်းက အဖေ နဲ့ အမေ ငှားနေတဲ့ အိမ်ကလေးဘေးမှာ မြရာပင်တွေ ၀ိုင်း လို့တဲ့..။ အဖေက သိပ်သဘောကျတာတဲ့။ လမ်းထိပ်နား ထွက်လျှောက်လိုက်ရင် မွေ့နွန်းကုန်းတဲ့။ ဒဏ္ဍာရီထဲမှာ ရှင်မွေ့နွန်းက မင်းနန္ဒာရှိတဲ့ ဒဂုန်မြို့ကြီးဘက် ထွက် ထွက် မျှော်တဲ့ ကုန်းဆိုပဲ။ သန်လျင်ကို အဖေက တဖွဖွ ပြော လွန်းလို့ ကျမ လူကြီးဖြစ်မှ အဲဒီ အဖေနဲ့အမေ အိမ်ထောင်ဦးတုန်းကနေခဲ့တဲ့ ကျမကို ဇာတိတည်စေခဲ့ တဲ့ အိမ်နေရာလေးနဲ့ မွေ့နွန်းကုန်းကို သွားကြည့်ဖြစ် အောင် ကြည့်ခဲ့တယ်။ အိမ်ဟောင်းလေးက ယိုင်တောင် နေပြီ။ တကယ်ပဲ မြရာပင်တွေ ပတ်လည်ဝိုင်းလို့။ အံ့သြစရာကောင်းတာက ဘ၀ထဲ စိတ်အကျဉ်းအကျပ် ကျ လွန်းပြီး တနေရာမှာ ပုန်းနေလိုက်ချင်စိတ်ပေါက်တဲ့ အခါတွေဆို.. ဘာလို့မှန်းမသိ.. အဲဒီ အိမ်လေးကို အမြဲ သတိရတတ်တယ်.. လွမ်းနေမိတတ်တယ်။\nနောက်တော့ ကျမအသက် ၉နှစ်သမီးမှာ အဖေ့အလုပ် တာဝန်နဲ့ ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်းက ကျောက်မဲမြို့ကလေး ကို ပြောင်းရတယ်။ စနေတနင်္ဂနွေနဲ့ ရုံးပိတ်ရက် ဆက်တာ ကြုံပြီဆို အဖေက သီပေါတို့ လားရှိုးတို့ နောင်ချိုတို့ တနေရာစီ လိုက်ပို့တတ်တယ်။ အဲဒီ မြို့လေးမှာ နေခဲ့ရတဲ့အချိန်တွေမှာ ကျမ သိပ်ပျော်တာပဲ။ တိုက်တိုက် ဆိုင်ဆိုင် အဖေငှားနေတဲ့ အိမ်မှာ ကျမတို့က 'ကြီးအိမ်'လို့ ခေါ်တဲ့ ရှမ်းလူမျိုး အဖွားတစ်ယောက် ရှိတယ်။ မိုးလင်း တာနဲ့ ဘယ်အချိန်ကြည့်ကြည့် သနပ်ခါးတွေဖွေး မွှေးနေ ပြီး ပြုံးနေတတ်တဲ့ ကြီးအိမ်ကို ကျမ တော်တော် ချစ်တာ။ မနက်လင်းပြီဆို.. ခေါပုတ်ကြော်.. ရေနွေးကြမ်း.. တို့ဟူး ကြော်..။ တခါတလေ.. တို့ဟူးနွေး.. ဆန်ခေါက်ဆွဲ...။ ကျမအကြိုက်ချည်းပဲပေါ့..။\nအဲဒီ ကျောက်မဲနားမှာပဲ ကျမ အင်မတန်သဘောကျတဲ့ နမ့်ဟူးတောင်းဆိုတဲ့ရွာလေးလည်း ရှိသေးတာ..။ အဲဒီရွာကလေးမှာ ကျမချစ်တဲ့ မြို့မငြိမ်းက စစ်ရှောင်ရင်း လာနေခဲ့ဖူးတယ်လို့ နောက်ပိုင်းမှာ သိရတော့ ပိုကြွေသွားရသေးတယ်။ (အဲဒီ ရွာကလေးအကြောင်းရေးတဲ့ ၀တ္ထုတိုတပုဒ် တင်ပေးဖို့ရှိလို့ အကျယ် မရေးတော့ ဘူးနော်)။ ခုထိ မနက်မိုးလင်း အိပ်ယာအနိုးမှာ နေရောင်လင်းလင်းအောက်မှာပဲ ရာသီဥတုလေးက အေးစိမ့်စိမ့် ဖြစ်နေရင်.. ကျောက်မဲ မနက်ခင်းတွေ နမ့်ဟူးတောင်ရွာကလေးရဲ့ မနက်ခင်းတွေကို သတိရတုန်း။ ကျောက်မဲအိမ်ကလေးက ကောက်ညှင်းလဘက်ခြောက် ခပ်ထားတဲ့ ရေနွေးကြမ်းပူပူနဲ့ ခေါပုတ်ကြော်ကို သတိရတုန်း..။ လွမ်းတုန်းပါ..။\nနောက်တော့ ကိုယ်တိုင် တက္ကသိုလ်မှာ ဆရာမဖြစ်ပြီးတော့ ရာထူးတိုးချိန် နယ်ပြောင်းရမယ်ဆိုတော့ ကိုယ် ပြောင်းချင်တဲ့နေရာတောင်းလျှောက်ရမယ်တဲ့..။ အဲဒီမှာ အင်မတန် စိတ်ကူးယဉ်တဲ့ ကျမက ဘယ်ပြောင်း ရမလဲ ရွေးမရဖြစ်နေခဲ့တာ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အဲဒီ အချိန်လေးမှာပဲ ကိုညီထွဋ်(ဇော်ဝင်းထွဋ်)က ဘားအံ မှာ Stage Show ဆိုပြီးပြန်လာခါစ။ ကျမကို 'ဘားအံကို လျှောက်ပါလား..'လို့ အကြံပေးပါတယ်။ "ဘားအံက ရန်ကုန်နဲ့လည်း နီးတယ်.. ကရင်လူမျိုးတွေရဲ့ မျက်လုံး တွေကလည်း တကယ့်အဖြူထည်.. ရိုးသားတာ သစ္စာ ရှိတာကို ဖောက်မြင်နေရတယ်.. မိုက်တယ်.. အဲဒီကို သွားပါလား.. " တဲ့။\nကျမကလည်း ကိုယ့်နိုင်ငံထဲ နေရာတော်တော်များများ ရောက်ဖူးပေမဲ့ ရန်ကုန်နဲ့ ဘယ်လောက်မှ မဝေးတဲ့ ကရင်ပြည်ကိုကျတော့ မရောက်ဖူးသေး။ ဒါနဲ့ပဲ ဘားအံကောလိပ်ကို ရောက်ဖြစ်ခဲ့ရတော့တာ။ (အဲဒီမှာ ကလေးတို့အဖေနဲ့ တွေ့ပြီး ဖူးစာဆုံတော့တောင် ကိုညီထွဋ်ကြောင့်ပေါ့လို့ လွှဲချလိုက်သေးတယ်.. :P)။ အဲဒီနောက်တော့ တကယ်ပဲ စွဲလန်းသွားရတဲ့.. ဘားအံ ကောလိပ် ကျောင်းဝင်းလေးရယ်.. ကျမ နေရတဲ့ အိမ်ဝင်းလေးရယ်.. တကယ်ပဲ ဖြူစင်ပြီး ချစ်စရာကောင်း လှတဲ့ တပည့်လေးတွေရယ်.. ကုန်းတက်ကုန်းဆင်းတွေနဲ့ လှပသာယာတဲ့ ဘားအံမြို့လေးရယ်.. မှော်ဆန်တဲ့ ပုံသဏ္ဍန်ရှိတဲ့ ဇွဲကပင်တောင်ကြီးရယ်.. စိတ်ကူးယဉ် ဆန်တဲ့ သံလွင်မြစ်ကြီးရယ်.. ပြီးတော့ ဆရာခမ်းလိတ်နဲ့ ဘိုထီးတို့ရဲ့ "သံလွင်ချောင်းခြား အမှာစကား" သီချင်း တစ်စ..ရယ်။ ။\nဘာပဲပြောပြော.. အဲဒီမှာ ကျမ တသက်စာ မေ့မရနိုင်စေမယ့် ဘ၀အိမ်လေးတခု ရှိခဲ့ဖူးတာ။ ခုထိ ပြန်တွေးတိုင်း လွမ်းပြီး မျက်ရည်လည်ရတုန်း..။ အဲဒီအချိန်လေးဆီ ပြန်သွားချင်တုန်း...။\nနောက်တော့ သံလွင်မြစ်ကြီးကိုပဲ ဖြတ်ပြီးသွားရပြန်တဲ့ တောင်ညိုတောင်တန်းတွေရဲ့ နဘေး၊ မော်လမြိုင် တက္ကသိုလ် တောအုပ်ကြီးထဲက အိမ်ခန်းကလေး..။ တက္ကသိုလ်ဆိုတာကို တကယ် ဘုရားစူးကျိန်ပြောပြရမယ့် နေရာလေး။ သစ်ပင်အုပ်တွေနဲ့ လျှိုမြောင် စမ်းချောင်းနဲ့၊ အိမ်ရှေ့မှာ စိုက်ခင်းပိစိကလေးနဲ့။ မိသားတစု လုံးထွေး ပူးကပ်ပြီး အနေဆင်းဆင်းရဲရဲထဲ ပျော်ခဲ့ကြတာပါပဲ။ အဲဒါ လည်း ဇာတိမြေမဟုတ်ဘဲ လွမ်းရတဲ့အိမ်..။\nခုတော့ဖြင့်.. တကယ့်ဇာတိနိုင်ငံနဲ့ တကယ် ဝေးရပြီ ဆိုတော့.. ကျမဘယ်တုန်းကမှ လွမ်းစရာလို့ မထင်ခဲ့တဲ့ ရန်ကုန်မြို့ပြကိုလည်း လွမ်းရပါပြီ။ အဲဒီအခါ အိမ်အလွမ်းထဲမှာ ပုဂံ သဗ္ဗညုစေတီပေါ်က ကြည့်ရတဲ့ နေ၀င်ချိန်လည်း ပါတယ်။ တောင်ချွန်းတောင်ပေါ်ကနေ တောင်ကြီးမြို့ကို ဆီးကြည့်ရတဲ့ မြင်ကွင်းလည်း ပါ တယ်၊ မန်းလေး စိန်ပန်းရပ်ထဲက မြီးရှည်ဆိုင်လည်း ပါတယ်။ မေမြို့က စထော်ဘယ်ရီဖျော်ရည်လည်း ပါတယ်။ မိထ္ထီလာက နို့ခဲကြော်လည်း ပါတယ်။ ပျဉ်းမနားက ခရမ်း ချဉ်သီးယိုလည်း ပါတယ်။ ပဲခူးက မနီငါးဖယ်ချဉ်လည်း ပါတာပဲ။ ပြည်က ရွှေတောင်ခေါက်ဆွဲလည်း ပါသေး။ နှစ်တိုင်းနီးပါး ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ဆီကို လူသွားလမ်း ကနေ ပျော်လည်းပျော် မောလည်းမောနဲ့ တက်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကလည်း အမြဲတမ်းအတွက် အမှတ်တရအလွမ်းတွေပဲပေါ့။\nကဲ... သမီး စိုးဝှက်ရေ.. တကယ်တော့ ဇာတိမြေကို လွမ်းဟေ့ဆို ... တကယ့်ကို လွမ်းလောက်တဲ့ တနိုင်ငံလုံး ဘယ်လိုကုန်အောင်ရေးရပါ့..။ ခုထိကို လွမ်းနေရတာတွေ မကုန်နိုင်သေး..။ တကယ်တော့ အဲဒီမြေကပဲ ကျမတို့ရဲ့ လွမ်းစရာအိမ်ပဲ မဟုတ်လားလေ..။\nat March 21, 20089comments:\n(Edvard Munch ရဲ့ The kiss)\nထိုညကို သူမဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်သွားနိုင်မည်မထင် ။\nထိုည မတိုင်ခင်က သူမစိတ်အထင်ဖြင့် ညများစွာ…။\nစင်စစ်တော့ နှစ်ဆယ့်တစ်ည ကြာအောင် ကိုကိုကျော်၏ပြတင်းတံခါးတို့ ပိတ်နေခဲ့၏ ။\nတံခါးရွက်တို့ ပိတ်စေ့နေကြသောရက်များကို ပြက္ခဒိန်မှာ သူမ မှတ်သားထားရာ မှတ်မှတ်ရရ နှစ်ဆယ့်နှစ်ရက် မြောက် ည မှာတော့ သူမ မျှော်လင့်တောင့်တနေသည့် တံခါးရွက်တို့ ပွင့်လာခဲ့ကြသည်။ အမှောင်ထဲမှာ သူမအပြုံးတို့ တောက်ပနေလိမ့်မည်။ ဘာကြောင့်ဆို တံခါးရွက်တို့ကို ဖွင့်သူက ကိုကိုကျော်ပဲ ဖြစ်ခဲ့၏။ သိပ်မျှော်လင့်ရကျိုးနပ်တာပဲကွယ် ဟု သူမနှုတ်မှပင် ထုတ်ဖော်ရေရွတ်မိတော့သည်။\nကိုကိုကျော်က သူမ တခါမှမမြင်ဖူးသော သဏ္ဍန်ဖြင့် ရှိနေသည်။ ရင်ဘတ်တွင် စာတန်းများပါသော တီရှပ် အနက်ရောင် လက်ပြတ်နှင့် ခါတိုင်းလိုလည်း ဆံပင်တွေ ဖရိုဖရဲ ရှိမနေ။ ပြီးတော့ ပြတင်းအပြင်ကိုငေးနေသော မျက်လုံးများကလည်း အရောင်တွေ ထွက်နေသလိုပါပဲ။ နှုတ်ခမ်းတွေကရော ပြုံးတော့မလိုပဲ။ ကိုကိုကျော် ပျော်နေတာလားဟင်။\nလေအလွင့်မှာ ခန်းဆီးစလွင့်တော့ ကိုကိုကျော်က ခန်းဆီးစကို ထောင့်တစ်ဖက်မှာ စုပြီး စည်းနှောင်၏။ ခန်းဆီးစက အသစ်ပဲ။ သည်တော့မှ သူမမြင်နေကျ မြင်ကွင်း၏ထူးခြားမှုကို သတိပြုမိတော့သည်။\nသူမ မြင်နိုင်သမျှ အတိုင်းအတာအတွင်းရှိ ကိုကိုကျော့်အခန်းက အပြင်အဆင်နှင့်အတူ အရောင်ပါ ပြောင်းလဲ နေသည်ပဲ။ အခါတိုင်း စိမ်းပြာရောင်ဖျော့ဖျော့နံရံက ခုတော့ ပြာလွင်လို့။ နောက်ပြီး အခန်းခြေရင်းမှာ ဗီရိုကြီး တစ်လုံးကို တစ်စွန်းတစ်စ မြင်နေရပြန်သည်။\nကိုကိုကျော် စာမဖတ်တော့ဘူးလား…ဟင်။ ဒါမှမဟုတ် ဂစ်တာမတီးတော့ဘူးလား။ တီရှပ် အနက်ရောင် ကြောင့်ပဲလား၊ ညမီးရောင်ကြောင့်ပဲလားတော့ မသိ။ ၀င်းဝါသော ကိုကိုကျော့် လက်မောင်းသားတွေက စိုလက်နေကြ၏။ ထိုလက်မောင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားချင်လှသည်။\nဖေဖေ့ကို မှီတွယ်အားကိုးသလို အားရှိမှာပဲ ထင်သည်။ ကိုကိုကျော်က သူမရှိရာ ပြတင်းကို တချက် မော့ကြည့် လိုက်သည်။ အို …. သူမမျက်လုံးတွေများ သိပ်တောက်ပနေရင် သူ မြင်သွားတော့မည်။ မျက်လွှာကို ပိတ်ချဖို့ သူမစဉ်းစားမိသည်။\nအို ….. မဖြစ်သေးပါဘူး။ ကိုကိုကျော့်အနားမှာ စကားတွေပြောလို့၊ သီချင်း နားထောင်လို့၊ မေမေနှင့် အစ်ကိုတွေရဲ့ အကြောင်းတွေကို တိုင်ပြောဖို့၊ ဖေဖေ့ကို လွမ်းကြောင်းတွေပြောဖို့၊ နေချင်တယ်မဟုတ်လား။\nခြင်ထောင်ထဲမှ လှမ်းဆွဲလိုက်လျှင် ကြိုးခလုတ်ကလေးဖြင့် အခန်းမီးကို ဖွင့်နိုင်သည်ပဲ။ အဲသည့်အခါ မီးပြတိုက်က မီးလေး လင်းလာသလို သူမကို ကိုကိုကျော်မြင်မှာ မုချပဲ။ အထွေးလေးက သတ္တိရှိနေပြီလား။ သူမကိုယ် သူမ ပြန်မေးနေမိသည်။ အမေနှင့် အစ်ကိုတွေ သိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူမကို “နင်က အားကိုးရှိလို့ စွာတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား” ဟု အဖေကွယ်ရာတွင် မာန်မဲသလို ၀ိုင်းအော်ကြဦးမှာပဲ ထင်သည်။\nဟင် … အဲသည်လိုဆို ကိုကိုကျော့်ကို ဖက်တွယ်ထားလိုက်မှာပေါ့နော်။ ဖေဖေသိရင်ရော ဖေဖေ့အပြင် နောက် တစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်လို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရှာမလား။ ဖေဖေ့ကို ပိုချစ်တာပါလို့ ချော့ရမှာပေါ့နော်။\nကိုကိုကျော်ကကော…။ အထွေးလေးကို ချစ်မှာပါပဲ ။ အထွေးလေးက လိမ္မာတာပဲ ။ ဒီမှာနေဆို နေတာပဲ ။ ဒီလိုလုပ်ဆို လုပ်တာပဲ ။ မယုံရင် မေမေတို့ကို မေးကြည့်ပါလား ။\nပြီးတော့ ကိုကိုကျော်က သိပ်ကြင်နာတတ်ပုံရတာပဲ။ ခြင်ကိုက်တာကိုတောင် မရိုက်ဘဲ လက်နဲ့ယက်ပြီး မောင်းထုတ်တာ အထွေးလေးမြင်ဖူးတာပဲနော်။\nနိုင်လွန်ဇာခြင်ထောင်၏ ထောင့်ဘက်အပြင်မှာ ခြင်ထောင်သားနဲ့ ကပ်ပြီး ကြိုးလေးတစ်ချောင်း ရှိနေသည်။ ထိုကြိုးလေးကိုဆွဲလိုက်လျှင် ကလစ်ခနဲ အသံမြည်ပြီး မီးဝါကလေး ပွင့်သွားမည်။\nထိုအခါ သူမကို ကိုကိုကျော် မြင်တော့မည်။ သူမက ပြုံးပြပြီး “ကိုကိုကျော်ကို အထွေးလေးချစ်လို့”ဟု အော်ပြောချင်သည်။ ဒါမှမဟုတ် “အထွေးလေးက ကိုကိုကျော်နဲ့ နေချင်လို့ ” ဟု ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ ။ ကိုကိုကျော်က နူးနူးညံ့ညံ့ ပြုံးပြလိမ့်မည် ထင်သည်။\nချက်ချင်းပဲ သူမ ပျော်ရွှင်လာသည်။ သည်တော့ အသံထွက်အောင်ပင် ရယ်မော ပျော်ရွှင်မိတော့သည်။ ကိုကိုကျော်.. ကိုကိုကျော်… ဟုလည်း စမ်းခေါ်ကြည့်နေမိသေးသည်။\nသို့ပေမဲ့ “ကိုကိုကျော်၊ ကိုကိုကျော်” ဟူသော သူမ၏ ခပ်ဖွဖွရေရွတ်သံက တဖြည်းဖြည်း တုန်လှုပ် တိုးတိတ် သွားရသည်။ သူမ၏ တွယ်တာရေရွတ်မှုကို သိပ်လှသည့် မိန်းမငယ်တစ်ယောက်က ချေမှုန်း ဖျက်ဆီး ခဲ့သည်။\nသူမ၏ ကြည်နူးသာယာဖွယ် မြင်ကွင်းအောက်ကို ထိုမိန်းမက တရွေ့ရွေ့ဝင်လာသည်။ ပျော့နွဲ့သော အင်္ကျီရှည်ဖားလျားနှင့် ဆံပင်တို့ဖွာကျဲနေသော်လည်း ထိုမိန်းမက လှပလွန်းနေသည်။ ပြီးတော့ ညံ့ညံ့ သက်သက် ပြုံးလို့ ။\nကိုကိုကျော့် အနားကို ညင်ညင်သာသာ လျှောက်လာနေတာ။ ကြည့်စမ်း... ထိုမိန်းမ လာနေသည်ကို လှည့်မကြည့်ပါဘဲ ကိုကိုကျော်က သိသယောင် ပြုံးနေပြန်၏။ ကိုကိုကျော်က သဘောကျတယ်လား ။ ဟုတ်လား.. ။ သူမ လက်သီးကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိသည်။\nအို … မဟုတ်သေးပါဘူး ၊ ကိုကိုကျော့်နှမကော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ အို.. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုကိုကျော့် အနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိစေချင်ဘူးနော် ။ ထိုမိန်းမက ကိုကိုကျော့် နောက်ပါးမှ နီးကပ်စွာ ရပ်လိုက်သည်။ ဟော … ကိုကိုကျော်က ငဲ့ကြည့်လိုက်၏။ ကြည့်စမ်း၊ နှစ်ယောက်သား ပြုံးလို့။ မိန်းမငယ်၏ အပြုံးကတော့ မပွင့်တပွင့်ပဲ။\nထိုမိန်းမက ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ကာ ကိုကိုကျော် ပခုံးလက်ပြင်မှာ ပါးအပ်လိုက်ပြန် သည်။ ကိုကိုကျော်က ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အပူလုံးတစ်ခု လည်မျိုဆီ ဆောင့်တက် လာသည်။ သူမကြည့်ဖူးသော ရုပ်ရှင်ကားတွေထဲမှ မင်းသားနဲ့ မင်းသမီးတွေကို သတိရမိသည်။\nကိုကိုကျော်က ခေါင်းငုံ့ထားသော ထိုမိန်းမ၏ မျက်နှာကို မေးဖျားမှပင့်ကာ မော့စေသည်။ ကြည့်စမ်း ၊ လှလိုက်တဲ့ မိန်းမ။ ပိန်ချိုင့်နေသော အထွေးလေး မျက်နှာနှင့်တော့ ကွာလှပေါ့ ။\nတစ်ခုခုကို ကြိုသိနေသလို သူမ တုန်လှုပ်လာသည်။ သူမ ကိုကိုကျော့်ကို အပြီးတိုင် ဆုံးရှုံးတော့မည်။ ဒါ … သေချာသည် ။ လည်ချောင်းဝမှာ ဆို့နင့်လာသည့် တံတွေးတို့ကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုလိုက်ရသည်။\nထိုမိန်းမက မျက်လွှာကို ဖိပိတ်လိုက်သည်။ ကိုကိုကျော် မျက်နှာက ထိုမျက်လွှာတွေထံ ကပ်သွားနေသည်။\nသူမလည်ပင်းမှာ ယားယံလာသည်။ ရုတ်တရက် လည်ပင်းကို အလန့်တကြား စမ်းမိတော့ အခွံမာအေးခြောက်ခြောက်တစ်ခုကို ထိမိသည်။ သူမ ဘယ်တုန်းက ခြင်ထောင်အပြင်ကို ရောက်နေလဲ။ သူမလည်ပင်းဆီ ရောက်အောင် ထိုပိုးဟပ် ဘယ်တုန်းက တက်လာနေသလဲ။\nသူမ ဖယ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားစဉ်မှာပင် ကိုကိုကျော့်ထံမှ မျက်လုံးခွာမရ။ ကိုကိုကျော်က ထိုမိန်းမပါးကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ပါးပြင်သို့တိုင် စူးယားသော အတွေ့က တွားတက်လာသည်။\nအမယ်လေး …. ‘ပိုးဟပ်’ ၊ သူမ ခုမှ သတိဝင်လာသူလို ကြောက်လန့်ရတော့သည်။ သူမ အသံကုန် အော်ဟစ် လိုက်မိစဉ်မှာတော့ “မိအထွေးလေး ဘာဖြစ်ပြန်လဲ”ဟူသော မေမေ့အသံနှင့်အတူ သူမ၏ အိပ်ခန်းတံခါး သော့ဖွင့်သံကို ကြားရပြီး သူမအရာရာကို ခေတ္တ မေ့ပျောက်သွားရတော့သည်။\nထိုညက သူမသတိပြန်ရချိန်မှ စကာ ယနေ့ထက်တိုင် သူမ၏ပြတင်းတို့ကို သူမ မလှစ်ရဲတော့။ ထိုစဉ်မှစ၍ ပိုးဟပ်တစ်ကောင် တွားတက်ကာ သူမ၏ပါးကို ကုတ်ခြစ်သော အိပ်မက်ကို မက်လေ့ရှိလာခဲ့သည်။ အိပ်မက်ဆုံး ခါနီးလျှင်တော့ ထိုပိုးဟပ်က ကိုကိုကျော်ဖြစ်သွားရာ ထိုအိပ်မက်ကို သူမ မကြောက်ခဲ့ချေ ။ သို့ပေမဲ့ လက်တွေ့ ဘ၀ကိုတော့ ပို၍ နာကျည်းတတ်လာခဲ့သည်။\nတကယ်ဆိုလျှင် အမြဲလို ဖေဖေ့ကို တမ်းတနေရသော သူမအတွက်တော့ အလွမ်းဆိုတာက မစိမ်းခဲ့ပါ။ သို့ပေမဲ့ ကိုကိုကျော့်ကို လွမ်းရခြင်းကတော့ဖြင့် နှမျောတသဖြစ်ရခြင်းတွေ၊ ပြန်လည် ရယူလိုစိတ်တွေ၊ တစ်စုံတစ်ရာကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းတွေဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ခံစားရတာ ခက်ခဲပင်ပန်းလှသည်။\nပြီးတော့ ရေငတ်ခြင်းတွေ၊ ချွေးစေးထွက်ခြင်းတွေ ပြန်လည်ကြီးစိုးလာကာ သူမ၏ညတို့က သူမကို ပြန်လည် ခြောက်လှန့်လာကြပြန်၏။ သူမသာ တခြား မိန်းမငယ်များလိုပင် ကျန်းမာ သန်စွမ်းသော၊ မူမှန်စိတ်မျိုးရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရသော၊ ပြင်ပကို သွားလာခွင့်ရသော အခြေအနေကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရလျှင် အင်မတန် ကျဉ်းမြောင်း သော သူမ၏လက်ရှိပတ်ဝန်းကျင်၌ သူမ ယခုလောက် စိတ်အကျဉ်းကျလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု မကြာခဏ တွေးမိ တတ်သည်။\nခုတော့ ထိုဘ၀ထဲက ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်ဖို့တော့ဖြင့် သူမ ဘယ်သောအခါမှ တတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ သူမက အင်အားချည့်နဲ့လှသူ မဟုတ်လား။\nထို့ကြောင့်ပင် မောင်မောင်ဦးကို ရှုံးနိမ့်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်မည်။ ပြီးတော့ မောင်မောင်ဦးသည် သူမအတွက်တော့ ပထမဆုံး ပိုးဟတ်လူသားလည်း ဖြစ်သည်။\nမောင်မောင်ဦးက မေမေ၏ ကစားဖော်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမထက် သုံးလေးနှစ်လောက်သာ အသက်ပို ကြီးနိုင် သော်လည်း အောင်မြင်နေသော စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူသည် မျက်လုံး တောက်တောက်ရှိပြီး အသားရောင်က ထာဝစဉ် နီစပ်စပ်ရှိနေတတ်၏။\nသူ၏မျက်လုံးကို ပင့်ကြည့်လိုက်လျှင် အကြည့်ခံရသူအနေဖြင့် တုန်လှုပ်သွားနိုင်၏။ နေ့လယ်နေ့ခင်း ဗီဒီယို ကြည့်ဖို့ အခန်းပြင်ထွက်ကာ အောက်ထပ်ဧည့်ခန်းသို့ဆင်းတိုင်း သူမကတော့ မောင်မောင်ဦး၏ မျက်လုံး အောက်၌ တုန်လှုပ်ရတတ်သည်။\nတကယ်တော့ မောင်မောင်ဦးထံ၌ သူမ သာယာကျေနပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်။ ကိုကိုကျော့်အပေါ် ခံစားရသလို ပျော်ရွှင် ကြည်နူးရခြင်းလည်းမရှိ။\nသို့ပေမဲ့ ထိုမောင်မောင်ဦးက သူမကို သဘောကျသည်တဲ့။ မေမေကပင် သူမ၏ကျန်းမာရေး ချူချာချို့တဲ့၍ ကျောင်းပညာပင် ဆက်မသင်နိုင်သည့် သမီးအထွေးလေးကို ထိုမောင်မောင်ဦးက သဘောကျသည်၌ ပီတိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။\nသို့ပေမဲ့ မောင်မောင်ဦးကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရခြင်းကတော့ သူမ အပြစ်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။\nထိုနေ့က မေမေတို့၏ ကစားဝိုင်းစချိန် နောက်ကျခဲ့၏။ မေမေကလည်း အပြင်ထွက်သွားရာမှ ပြန်မရောက်သေး။ ပြီးတော့ တိုက်ဆိုင်လှစွာ မောင်မောင်ဦးက အစောဆုံးရောက်လာခဲ့သည်။ ကစားပွဲလုပ်နေကျ ထမင်းစားခန်း၌ မောင်မောင်ဦးတစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်မှန်းသိလျက်နှင့် အရောက် သွားခဲ့သည့် သူမ အပြစ်ပဲပေါ့ ။\nသိပ်မလိုအပ်လှပါဘဲနှင့် မောင်မောင်ဦးကျောပေးထိုင်နေသော ရေခဲသေတ္တာရှိရာ သူမ လှမ်းသွားမိစဉ် မောင်မောင်ဦးက ထုံးစံအတိုင်း မျက်လုံးလှန်ကြည့်၏။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းတို့က ခပ်နီနီရှိသည်။ ကိုကိုကျော်နှင့် တူသည်ထင်၏။ သူမ ကယောင်ချောက်ချား ဖြစ်လာသည်။\nဘွားလေးကပြောဖူးသည်။ မောင်မောင်ဦးက စာရိတ္တမကောင်းဘူးတဲ့၊ ပွေတယ်တဲ့။ သူက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးပြလာ သည်။ ကိုကိုကျော်ကတော့ ပြုံးမပြဖူးဘူးနော်။\nခုအချိန်မှာ သူမအနည်းငယ်ဖျားနေသည်။ ပြီးတော့ ကိုကိုကျော့်ကို သတိရလွန်းနေသည်။ ဖေဖေ့ကိုလည်း တမ်းတသည်။ စကားတွေပြောဖို့ပေါ့ ။ တကယ့်ကို သူမ ရင်ထဲ သိမ်းထားသမျှ စကားပြောဖို့၊ အဆိုးဆုံးကတော့ ဘွားလေး ရှိမနေတာဘဲ။ မောင်မောင်ဦးကို စကားတွေ ပြောချင်လာသည်။ ထို ဆန္ဒနှင့်ပင် သူမ ပြန်ပြုံးပြ လိုက်သည်။ သူက မျက်လုံးတွေကို မှေးစင်းလို့ ကြည့်လာ၏။ သူမရင်၌ တဆတ်ဆတ် ခုန်လာသည်။\n“အထွေးလေးကို ပိုးဟပ်တွေက နှိပ်စက်လာပြန်ပြီ”။\nသူမအသံက ဗလုံးဗထွေး ထွက်သွားသည်။\nတကယ်ပဲ အသံက ရယ်ချင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် သံစဉ်မညီမညာ ဖြစ်နေသည် ထင်၏။ ပုံမှန်ဖြစ် အောင် ကြိုးစားရမည်။\n“ကိုကိုကျော်လည်း အမြဲပါတယ် သိလား”။\nသူမစကားက အဆက်အစပ်ကွာသွား၍လား မသိ၊ မောင်မောင်ဦးက ပြုံးလိုက်သည်။\nမဟုတ်သေးပါဘူး။ မောင်မောင်ဦးက ကိုကိုကျော့်ကို သိပါ့မလား။ သူမ ခေါင်းမူးလာသည်။ ညက သူမ အိပ်ပျက် ခဲ့သည်ပဲ။ အိပ်မက်မက်အပြီး ပြန်အိပ်မရဖြစ်နေခဲ့တာ သုံးနာရီနီးပါး ကြာခဲ့၏။ မောင်မောင်ဦးနံဘေးက ကုလားထိုင်မှာ သူမ ၀င်ထိုင်လိုက်မိသည်။ သူက ခပ်ငေးငေး စိုက်ကြည့်ကာ သူမဆံပင်တွေကို ခပ်ဖွဖွ တို့ထိ လာသည်။ ဖေဖေ့လိုပဲ သူက ကြင်နာတတ်တယ်လား။\n“အထွေးလေးက အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုလေးကို သိပ်မုန်းတာ၊ မေမေ့ကိုလည်း မချစ်ဘူး”\nစကားပြောနေရတာ ရင်ပေါ့သည်။ သူက သူမ၏ လက်ဖမိုးကို ပွတ်သတ်နေ၏။\nနောက်တော့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး မောင်မောင်ဦးက သူမ၏အိပ်ခန်းထဲ ရောက်လာသည် မသိ။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းမွှေး စူးစူးနှင့် ဆံပင်ကြမ်းကြမ်းတို့ သူမပါးပြင်နှင့် လည်ပင်းကိုလာ ပွတ်သတ်မိတော့မှ သူမ သတိရကာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်မိတော့သည်။\nသူမ၏ အော်ဟစ်နေသော ပါးစပ်ကို မောင်မောင်ဦးက သူ၏လက်ကြမ်းကြီးများနှင့် ဆို့ပိတ်ထားစဉ် သူ၏ မျက်လုံးတို့က ချင်းချင်းနီနေကြ၏ ။\nသူမ ရွံရှာ စက်ဆုပ်စွာ ဆက်ပြီး အော်ဟစ်ရုန်းကန်မိပြန်သည်။ နောက်တော့ သူမ၏ ပါးပြင်နှင့် မေးရိုးတို့ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်ပြီး မျက်လုံးထဲ၌ မီးတောက်တစ်ခု ထတောက်အောင် သူက ရိုက်နှက်ပြီး အခန်းထဲက ထွက်သွားခဲ့သည်။\nထိုအချိန်မှာ အသံကုန်အော်ဟစ်နေမိပေမဲ့ သူမအသံတို့ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ကြသည်။ ထိုညက အဖျားကြီးပြီး ကယောင်ကတမ်းအော်ဟစ်တော့ ပိုးဟတ်ကြီးဟုသာ စူးစူးဝါးဝါး ရေရွတ်ခဲ့သည်ဟု သူမကို တာဝန်ယူပြုစုရသူ ဆေးဖောက ပြန်ပြောပြ၏။\nထို အဖြစ်အပျက်ကို ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ကြ။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း သူမ မတိုင်တန်းရဲခဲ့။ သူက သတ်ပစ်မယ်ဟု ပြောသွားသည် ထင်၏။ အဲဒီနေ့၏ နောက်တစ်ညမှစကာ သူမ၏ အိပ်မက်ထဲမှာ ဧရာမပိုးဟပ်ကြီးတစ်ကောင် ပါလာတော့တာဖြစ်သည်။ ထို ပိုးဟပ်ကြီးက ဒရက်ကူလာလို သွေးစုပ်တတ်၏။ မောင်မောင်ဦးလို နှုတ်ခမ်းမွေး စူးစူးများလည်းရှိ၏။\nပြီးတော့ အိပ်မက်၏အဆုံးထိတိုင် မမက်ရဲဘဲ ပါးပြင်ပေါ် ထိ်ုပိုးဟတ်ကြီး ရောက်လာသည့်အခိုက်မှာပဲ အိပ်မက်က ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ ထို့နောက်မှာတော့ ရေငတ်မောပန်းပြီး ဆီးသွားချင်ဖြစ်လာမည်။ ပြင်ပက တကယ့် ပိုးဟပ်တို့ကြောင့် ကြက်သီးဖြန်းဖြန်း ထမည်။ တခါတရံ ကြောက်လွန်းမက ကြောက်လာတော့ ဖေဖေ့ကို တမ်းတကာ ငိုမိမည်။ မေမေ့အပြောအရ နောက်နှစ်နှစ်ကြာမှ ပြန်လာမည့် အဖေကို စောင့်ချင်စိတ် တွေကြောင့် လက်ရှိဘ၀ ထဲမှ လည်း သူမ ထွက်မသွားရဲပါ ။ သူမ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ပြီလား။\nရေငတ်လာပြန်ပြီ။ ချွေးတို့စို့လာစဉ် ဆီးသွားချင်လာပြန်၏။ သူမ သောက်ရသော ဆေးတစ်မျိုးက ဆီးသွားစေသည်တဲ့။ လေးလံနေသော မျက်ခွံတို့ကို အားတင်းဖွင့်တော့ မီးအလင်းရောင်ကြောင့် မျက်လုံးတို့ ကျိန်းစပ်၏။ ခုန အိပ်မက်မှာတော့ ပိုးဟပ်က သူမ ခြေဖမိုးပေါ်ကိုသာ ပြေးလွှားတက်လာတာ။ မျက်နှာသို့တိုင် မရောက်လိုက်။ သူမက လန့်ဖျပ် ခါထုတ်ရင်း အမှတ်တမဲ့ ခုန်လိုက်တော့ သူ့ကို နင်းမိသွား၏။\nဗျစ်ကနဲ အသံမြည်ကာ ထိုပိုးဟပ်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် ပိပြားသွားပြီး လူတွေလိုပဲ သွေးတွေ၊ အူအခွေတွေ ထွက်လာသတဲ့။သူမက သဘောကျပြီး ဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်မိစဉ် အိပ်မက်မှ နိုးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ခုပင် စိတ်ထဲ၌ ပျော်နေသေးတော့။ သို့ပေမဲ့ အငုံ့လန့်စိတ်ကတော့ မကုန်ချင်။ ဘေးနံရံတွေမှာ လျှောက်ကြည့်တော့ ထူးဆန်းလှစွာပင် ပိုးဟပ်တစ်ကောင်မှ ရှိမနေ။ ကြမ်းပြင်မှာတော့ ဆေးဖော လုပ်ပေးထားသည့် ပိုးဟပ် တားဆေးဖြူဖြူတွေ ဖွေးနေ၏။ အတော်ကြာကြာ စောင့်ကြည့်သည့်တိုင် တစ်ကောင်တစ်လေမှ ထွက်မလာကြ။ ရေချိုးခန်းထဲမှာရော…။ အသက်ကိုပင် ဖွဖွရှူကာ နားစွင့်ပေမဲ့ ထိုအကောင်တို့၏ ခြေသံ၊ တောင်ပံသံ လုံးဝ မကြားရ ။ သူမထံ၌ စွန့်စားလိုစိတ်တွေ ရှိနေပါလား။\nအိပ်မက်မှာ ပိုးဟပ်ကြီးကို နိုင်ခဲ့တာပဲလေ။ ကိုယ်တိုင်ပင် သတိမမူမိစွာ သူမခြေလှမ်း တို့က ရေချိုးခန်းသို့ ဦးတည်နေသည်။ တံခါးတွန်းဖွင့် စဉ်မှာတော့ လန့်နေသေး၏။ သူမ၏ ဖိနပ်သံကလွဲ၍ ဘာသံမှရှိမနေ။ ရေချိုးခန်းထဲ ခြေလှမ်းသုံးလှမ်း အ၀င်မှာပဲ ရုတ်တရက် သူမအောက်ကို ပိုးဟပ် တစ်ကောင် ပြေးဝင်လာသည်။ ရှောင်ပေမဲ့ မမီတော့။ ဗျိကနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဖြူပျစ်ပျစ် အရည်တွေ ထွက်ကာ တစ်ကောင် မရှုမလှ သေသွားသည်။\nကြည့်နေရင်းပင် ထိုဖြူပျစ်ပျစ်အရည်တွေက နီစွေးသောသွေးတွေ ဖြစ်သွားပြန်၏။ သူမ ကျေကျေနပ်နပ်ပြုံးကာ ခြေဆက်လှမ်း၏။ ရုတ်တရက် နောက်တစ်ကောင် အိမ်သာကြွေခွက်မှ ပြေးဆင်းကာ သူမခြေလှမ်းအောက်ကို ၀င်လာပြန်၏။ နောက်တစ်ကောင် သွေးချင်းချင်း နီပြန်ပြီ။ တဖြည်းဖြည်း သူမ ပျော်လာ၏။ ဒီည ဘာဖြစ်နေသလဲ၊ ပိုးဟပ်တွေက သူမကို အရှုံးပေးကာ သူတို့ကိုယ်တိုင် အနင်းသတ် ခံနေကြတာပဲ။ ပြီးတော့ ပျော်စရာလည်း ကောင်းလှသည်။\nမေမေ ဆူဦးမလား။ အစ်ကိုတွေက ပိုဆိုးတာနော်။ ဒုက္ခပဲ…။ သေသွားခဲ့သော ပိုးဟပ်နှစ်ကောင်ကို လှည့်ကြည့် မိ၏။\nမြတ်စွာဘုရား… ပိုးဟပ်တစ်ကောင်က အစ်ကိုကြီးလို မျက်လုံးပြူးနှင့်၊ နောက်ထပ် တစ်ကောင်က အစ်ကိုလေး လို ခြေတံလက်တံရှည်ရှည်။ ဒါ ….. အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုလေးပဲ။ သူမ သဘောကျသွားသည်။ နောက်ထပ် ပိုးဟပ်တွေ ၀င်ပြေးလာကြပြန်သည်။ သူမ မရှောင်တော့။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ပိုးဟပ်တွေ အတုံးအရုံး။ မောင်မောင်ဦး ၊ ကိုကိုကျော်နှင့် သူ၏ မိန်းမငယ်တို့ အတုံးအရုံး။\nသူမနိုင်ပြီ ။ ၀မ်းသာအားရ အော်ဟစ်မိတော့သည်။\nကြည့်စမ်း...၊ ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံး သူမမုန်းသူတို့၏ ရုပ်အလောင်များဖွေးလို့၊ ၀မ်းမြောက် ကျေနပ်စွာ သူမ အသံကုန်ခြစ် ဟစ်အော်မိတော့သည်။\nသူမ၏ အော်ဟစ်သံအဆုံးမှာ တံခါးဖွင့်သံတွေ ဆက်တိုက်ကြားလိုက်ရသည်။ မေမေ … အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလေး၊ ဆေးဖော နဲ့ မာလီကြီး။ လူတွေ အများကြီးပါလား။ လူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ပိုးဟပ်တွေပါ။ ကြည့်ပါလား…. ညည်းတွားသံတွေပေးလို့ ပြေးဝင်လာကြတာ ။ သူမ ကြိုးစားပမ်းစား နင်းသတ်နေမိပြန်သည်။\nအထွေးလေး သိပ်အခြေအနေဆိုးနေပြီတဲ့…။ သူမပါးစပ်ကို အစ်ကိုကြီးက အတင်းလာပိတ်သည်။ အိုး…. ကြမ်းတမ်းလိုက်တဲ့ အတွေ့။ ပိုးဟပ်အစစ်ပဲ။ မကောင်းဆိုးဝါးနံ့ကလည်း ရသေးရဲ့…။ အစ်ကိုလေးက အတင်း ဖမ်းချုပ်ပြန်၏။ ဆေးရုံပို့မယ်တဲ့။ ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းထဲမှာ မူးဝေလာသည်။\nသူမ နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည်က သူမကိုယ်တိုင် ဖိနင်းသတ်ခဲ့သော အလောင်းကောင်များမှ အသက်ပြန် ၀င်ကာ ထိုပိုးဟပ်များက သူမကို တရွေ့ရွေ့ ဆွဲခေါ်သယ်ဆောင် သွားနေတာပဲဖြစ်သည်။ ထို့နောက်မှာတော့ အကြောက်ကြီး ကြောက်ကာ သူမ အရာရာကို မေ့သွားတော့သည်။\n၁၉၉၀၊ ဇန်န၀ါရီ၊ မဟေသီမဂ္ဂဇင်း။\nat March 20, 20086comments:\nတကယ်တော့ ကိုကိုကျော်ကို စတွေ့ရသည်ကပင် ပိုးဟပ်များနှင့် ယှဉ်တွဲကာ နေခဲ့၏။\nထိုနေ့က သူမ၏ အိပ်ခန်းမှာ ပိုးဟပ်ပျံ တစ်ကောင် ရှိနေခဲ့၏။ ထို ပိုးဟပ်ပျံက တ၀ှီးဝှီးနှင့် ဟိုမှသည် ပြေးလိုက်၊ နားလိုက်၊ အိပ်ခန်းတံခါးကလည်း ပိတ်ထားသည်မို့ ထိုသတ္တ၀ါ အတွက် ထွက်ပေါက် ပိတ်နေပြန်သည်။\nသူမက စာကြည့်စားပွဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေစဉ်ဖြစ်ရာ ရုတ်တရက် ဘယ်ကထွက်လာမှန်းမသိသည့် ထိုအကောင်ကို ကာကွယ်ဖို့ အချိန်မမီဖြစ်သွား၏။ ရုတ်တရက် သူမ ပခုံးစွန်ဖျားမှာ သူလာကပ်တော့မှ ကြောက်လန့်တကြား ထပြေးမိသည်။\nပြေးတော့လည်း သူမ အိပ်ယာနဲ့ ကပ်နေသော ခေါင်းရင်းက ပြတင်းပေါက်ဘေးကို ကပ်မိသည်။ ဟုတ်သားပေါ့။ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်နိုင်လျှင် ထိုအကောင် အလွယ်တကူ ထွက်သွားနိုင်ဦးမည်။ ပြတင်းကို ဖျတ်ခနဲ လှမ်းဖွင့်ကာ လက်တစ်ကမ်းစာသာ ဝေးသော ခြင်ထောင်ကို မ တင်ကာ သူမ အိပ်ယာထဲ အမြန်ဆုံး ၀င်နိုင်ဖို့ သာ ကြိုးစားရမည်။ ၀ှီးခနဲအသံနှင့်အတူ ပိုးဟပ်က သူမ ဖွင့်လိုက်သော ပြတင်းပေါက်တံခါးရွက်မှာ သွားကပ် သည်။\nတချိန်တည်းလိုပဲ သူမ အိပ်ယာထဲ အရောက် ၀င်လိုက်နိုင်သည်။ ပြီးတော့ သူမ၏ ဓလေ့အတိုင်း ခြင်ထောင် ကြောင့် လုံခြုံသွားမှုကို အားကိုးကာ သူမ ရွံ့မုန်းလှသော ထို အကောင်ကို လိုက်ကြည့်မိသည်။\nကြည့်ပါလား...၊ နှာမောင်းတံ တစ်စုံက လှုပ်ငြိမ့် လှုပ်ငြိမ့်နှင့် ခြေချောင်းတွေကလည်း အငြိမ်မနေ၊ တရွရွနှင့်။ အဲဒီ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အခွံမာ တောင်ပံကရော ဘယ်လောက် ခြောက်သယောင်းယောင်း နိုင်သလဲ။\nအသည်းယားစရာ။ အပြင်လေထုထဲကို ပျံပါတော့လား။ နင့်အတွက် ပိုတောင် လွပ်လပ်ဦးမှာ။ သစ်ရွက်တွေ၊ ညပိုးဖလံတွေ ကိုတောင် စားရဦးမှာ။ ငါ့အခန်းထဲမှာဆို တော်ကြာနေရင် ဘွားလေးက Shell-tox တွေ၊ လေးညှင်းပွင့်တွေ ကြဲပက်ပစ်လိုက်မှာ။ နင့်ကို အန္တရာယ်တောင် ပေးနိုင်သေး။ ပိုးဟပ်ကတော့ ငြိမ်နေဆဲပင်။\nသူမ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်နေမိသည်။ အဲသည် အချိန်မှာပဲပေါ့။ ကိုကိုကျော်က ပိုးဟပ်ပျံ ဘယ်နေရာကို ရောက်သွားသလဲ ဆိုတာကို သူမ မေ့သွားအောင် တတ်နိုင်ခဲ့တာ။\nခြင်ထောင်ထဲမှတဆင့် လှမ်းကြည့်လျှင် မြင်နိုင်သော တဘက်ခြံကို သူမ ငေးနေမိဆဲ။ သူမ၏ မျက်လုံးတွေကို အောက်ကို ကိုကိုကျော် ၀င်လာ ခဲ့တာပေါ့။\nတဘက်ခြံမှ နှစ်ထပ်တိုက်၏ သူမ အိပ်ခန်း ပြတင်းထက် အနည်းငယ် နိမ့်သော ပြတင်းပေါက် တစ်ဖက်မှာ သူမကို လွှမ်းမိုးနိုင်သည့် လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်ဟု သူမ တခါမှ မသိဖူးခဲ့။ (ထိုလူငယ်ကို တစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်သည်ကို သူမ ကြားရ၍ သူ့ အမည် ကိုကိုကျော်ဟု သိခဲ့ရသည်။)\nထိုစဉ်က နွေအပူကြောင့်ပဲလား မသိ။ ကိုကိုကျော်က အခန်းပြတင်း၏ ဇာခန်းဆီးကို ထောင့်ဘက်ကပ်ကာ စည်းနှောင်ထားခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူသည် စာကြည့် စားပွဲ၌ ထိုင်နေပုံ ရသည်။ မီးရောင်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ထားရသည်မို့ သူ့မျက်နှာကို ထင်ထင်ရှားရှား လင်းလင်းပပ မြင်နေရသည်။ တခြံနှင့်တခြံ မဝေးလှသည်မို့ မျက်နှာရိပ်ကိုပင် မြင်သာ၏။ သူက စိတ်ပါဝင်စားစွာ စာဖတ်နေတာဖြစ်သည်။\nသူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှာ စွပ်ကျယ်ကလေးမျှပင် ဝတ်မထားခဲ့။ ကျစ်လျစ်သန်မာသော ရင်အုပ်နှင့် ပခုံးသား၊ လက်မောင်းကြွက်သားတို့မှာ မီးရောင်တွင် စိုလက်နေကြ၏။ စာဖတ်ရင်း တချက်တချက် မျက်နှာကိုမော့ကာ မျက်လုံးစုံမှိတ်ရင်း ငြိမ်သွားတတ်သေးသည်။\nထိုအခါတွင် သူမ အသက်ရှူပင် မှားမိသည်။ စေ့ယှက်နေကြသော မျက်တောင်ထူထူများ၏ အောက်က မြင်လွှာအာရုံဆီမှာ မိန်းမချောကလေး တယောက်ယောက်များ ရှိနေမှာလားဟင်။ သူမ ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်လာမိ သေးသည်။\nသူမသည် အကိုနှစ်ယောက်နှင့် အမေတို့၏ တင်းကျပ်သောအုပ်ချုပ်မှုအောက်၌ နေရသူပီပီ၊ အလိုလိုက်သော ဖခင်နှင့် ခွဲခွာနေရသူပီပီ၊ ပြီးတော့ မိန်းမငယ်ကလေးပီပီ၊ စိတ်ငယ်လွန်းလှသူဖြစ်၏။ မယှဉ်ပြိုင်မီကပင် ဆုံးရှုံးမည်ဟု ထင်တတ်သူလည်းဖြစ်၏။\nပြီးတော့ လူငယ်တယောက်ကို ခုလို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကြည့်ခွင့်မရဖူးခဲ့သူ၊ ကံဆိုးချင်တော့ ထိုလူငယ် ကလည်း စွဲမက်ဖွယ်ချောမောသူ ဖြစ်နေ၏။ ထိုညမှစကာ... ညပေါင်းများ စာဖတ်နေသော၊ လမ်းလျှောက် နေသော၊ တွေငေးနေသော နွားနို့(ဖြစ်ဟန်တူသော) သောက်နေသော၊ ကံသိပ်ကောင်းလျှင် သူမ နှစ်သက် လှသည့်သီချင်းတို့ကို အဆိုမပါပဲ ဂစ်တာဖြင့် တီးရင်း လေချွန်နေတတ်သော ကိုကိုကျော်ကို ညစဉ် ခိုးစောင့် ကြည့်ခြင်းက သူမ၏အနှစ်သက်ဆုံး တာဝန်တခုဖြစ်လာခဲ့သည်။\nညခုနစ်နာရီတွင် ကိုကိုကျော် စာကြည့်စားပွဲထိုင်ကာ ညဆယ်နာရီတွင် ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်၏။\nညတိုင်း ခြင်ထောင်အတွင်း အိပ်ရာခေါင်းရင်းဘက်မှာ ထိုင်ကာ၊ ခေါင်းအုံးပေါ် စာအုပ်တအုပ်တင်ပြီး ဖတ်နေ ဟန်ဖြင့် ငြိမ်နေတတ်သော အခါတိုင်းလို ပိုးဟပ်ကြောင့် ပြေးလွှားနေသံ၊ အော်ငေါက်နေသံ၊ ညည်းညူသံတွေ မပေးတော့သော၊ သူမကို အမေတို့ကလည်း စိတ်ချလက်ချ လွှတ်ထားခဲ့ရာ သူမသည် ကိုကိုကျော့်ထံ လွတ်လပ်လွင့်မျောတော့သည်။\nကိုကိုကျော့်ကို မျက်လုံးမလွှဲတမ်းကြည့်ကာ အတွေးမှတဆင့် ကိုကိုကျော့်နံဘေးထိတိုင် သွားထိုင်နိုင်၏။ အမယ်...... သူ၏ ဖိပိတ်ထားသော မျက်လွှာအောက်ကိုပင် ဝင်ရောက် နိုင်သေး၏။ ထိုအခါမျိုး၌ ကိုကိုကျော့် မျက်လုံးအိမ်ထဲမှာ ဘယ်လိုိကောင်မလေးမှ ရှိမနေ။ သူမတဦးတည်းသာ ဗိုလ်။ အကိုတွေနှင့် အမေက လျှပ်တပြက် ဝင်လာစစ်ဆေးရင်လည်း စာငုံ့ဖတ်နေရုံပဲ။ သို့ပေမဲ့ သူတို့က မရိပ်မိပါ။ သူမကို သတ္တိကောင်း လာပြီ ဟုပင် ချီးကျူး ကြသေး။\nအချိန်တွေအများကြီး ကိုကိုကျော့်ထံပါး သူမစိတ်တို့ ယဉ်ပါးလွင့်မျောခဲ့ပါလျက်နှင့် ကိုကိုကျော်က သူမကို နည်းနည်းမျှ ငဲ့မကြည့်ခဲ့။\nဒါနဲ့ စိတ်ပညာရှင်တချို့ကပြောတော့ စိတ်၏အားစိုက်မှုဖြင့် လူတဦးနဲ့ တဦး ဆက်သွယ်နိုင်သည် ဆို။ သို့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ထိ ကိုကိုကျော်က သူမကို တချက်ကလေးမျှပင် သတိ မပြုခဲ့။\nသူမကတော့ အကိုတွေပြောသလို ခပ်ပေါက်ပေါက်ကောင်မလေးမို့ ထင်ပါရဲ့။ ဒါမှမဟုတ် မေမေ တခါက သူမ ကွယ်ရာမှာပြောသလို စိတ်သိပ်မကောင်းဘူးဆိုတာကြောင့် ဖြစ်မည် ထင်၏။\nသူမ၏စိတ်စွမ်းအင်က ညံ့ဖျင်းနေတာ။ ဒါကြောင့် ကိုကိုကျော်က သူမ၏စိတ်ဆက်သွယ်မှုကို မသိနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမည်။ ကိုကိုကျော့်ကို စ တွေ့စက နံနက်ခင်းတွေမှာလည်း ကိုကိုကျော်ကို ရှာမိသည်။ သို့ပေမဲ့ ကိုကိုကျော် တို့ ခြံထဲမှ ပိတ်ထားသောတံခါးရွက်များနှင့် တိတ်ဆိတ်နေသော သစ်ပင် ပန်းပင်များကသာ သူမကို ခပ်ငူငူ ကြည့်နေကြသည်ချည်းသာ။\nသူမ အိပ်ရာထ နောက်ကျလို့လားဟု တွေးပြီး စောစောထပေမဲ့လည်း ကိုကိုကျော်၏ အရိပ်မျှကိုပင် မမြင်ရ။ သို့နှင့်ပင် သူမ ယခင်အချိန်များစွာမှာ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ဖူးသော ညများကိုသာ တမက်တမော စောင့်မျှော် တတ်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။\nထိုညများမှာတော့ သူမ၏ စိတ်အာရုံအလုံးစုံက ကိုကိုကျော့်ထံမှာသာ တည်နေတော့၏။ ဒါနဲ့တောင် ကိုကိုကျော်က သူမကို ရှာမတွေ့ခဲ့။ တခါတခါများ စိတ်တွင်းမှ ‘ကိုကိုကျော်ရေ.....’ ဟု အသံကုန် အော်ဟစ် ခေါ်မိသေးတာ အကြိမ်ပေါင်း များစွာ။\nတကယ်ဆို… တယ်လီပသီဆို ရှိတယ်ဆို။\nသူ့ထုံးစံအတိုင်း တကြိမ်မှာ ကိုကိုကျော်က မျက်နှာကိုမော့ကာ မျက်လုံးစုံမှိတ် ငြိမ်သက် နေခိုက် သူမကလည်း ငေးမောစူးစိုက်ငြိမ်သက်နေခိုက် ရုတ်တရက် ကိုကိုကျော့်မျက်လုံးတွေ ပွင့်လာ၏။ အိုးး.. ရင်တွေ တဆတ်ဆတ် တုန်ကာ သူမ သွေးရူးသွေးတန်းနိုင်စွာ ကုတင်ပေါ် ရုတ်တရက် မှောက်ချ ပုန်းကွယ် လိုက်မိသည်။\nသူမ အသက်ရှူနှုန်းတွေ တအားမြန်လာပြီး ခေါင်းပင်မူးလာသည်။ နားထဲမှာလည်း တဝီဝီနှင့် ပိုးဟပ်တကောင် ပျံသန်းလေသလား။\nခဏကြာတော့ သူမကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်သတိရကာ စိတ်တိုတော့သည်။ ကြည့်စမ်း သူရဲဘောကြောင်လိုက်တဲ့ မိန်းမ။ ဒါနဲ့များ ကိုကိုကျော်က အသိအမှတ်ပြုတာခံချင်သေး။ ညတိုင်း မီးဝါဝါတွေ လင်းလာချိန်မှ ဘယ်သူမှ မသိအောင် ပြတင်းပေါက်တွေက တဆင့် တယောက်မျက်နှာကိုတယောက် ငေးမောစိတ်ဝင်စားနေချင်သတဲ့။ ‘ကိုကိုကျော့်အနားမှာ အထွေးလေး သိပ်နေချင်တာပဲ’ လို့လည်း ပြောမတဲ့။ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တာတွေလေ။\nတကယ့်လက်တွေ့ကျတော့ ကိုကိုကျော် မြင်မှာကိုတောင် ကြောက်လန့်ပုန်းရှောင်တဲ့ မိန်းကလေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲနော်။ ကိုကိုကျော် မျက်လုံးတွေက ပွင့်လာချိန် တကယ်ပဲ သူမ တုန်လှုပ်ရတာပဲ။ ဘယ်လို ပြင်ဆင်ထားလို့မှ မရတာပဲ။\nပြီးတော့ ခေါင်းအုံးတွင်မျက်နှာအပ်ပြီး ငြိမ်သက်နေချိန်မှာ သူမခန္ဓာကိုယ်တခုလုံး သွက်သွက်ခါအောင် တုန်ယင်နေတော့သည်။\nအဲသည်ညရဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူမကိုယ်တိုင်ကြောက်လန့်ခဲ့သော အမှောင်ကို ကိုယ်တိုင်ပဲ နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုတတ်ခဲ့သည်။\nကိုကိုကျော် သူမကို မမြင်ဖို့၊ အမေနှင့် အကိုတွေရန်ကိုလည်း ကာကွယ်နိုင်စွာ စောစောအိပ်သည်ဟု အကြောင်းပြပြီး သူမ၏ ညဦးပိုင်းများကို မီးမှောင်ချထားဖြစ်ခဲ့၏။ အမှောင်ထဲမှ နေ၍ အလင်းဝါအောက်မှ ကိုကိုကျော့်ကို ကြည့်နေရသည်က ပို၍ပင် ဆွတ်ပျံ့ ကြည်နူးဖွယ် ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူမ၏စိတ်ကို ပြီးပြည့်စုံသော လုံခြုံမှုလည်း ရစေ၏။ အမှောင်ထဲ၌ ရဲဝံ့နေသော သူမသည် တခါတရံ မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်၊ တခါတရံ ပြုံးလိုက် လုပ်နေတတ်သော ကိုကိုကျော်နှင့် စကားတွေလည်း ဆိုနိုင်သည်။ ထိုအချိန်မှာတော့ အမှာင်ကိုပင် သူမ တွယ်တာလှသည်။\nသုံးနှစ်သမီးမျှသာ အရွယ်ကတည်းက အိပ်ခန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ တယောက်တည်း ခွဲအိပ်ခဲ့ရသော သူမက အိပ်ရာခွဲအိပ်စ ရက်မှာသိပ်ကြောက်လန့်နေခဲ့သည်။\nထိုအချိန်တုန်းကလည်း ဖေဖေက နယ်မှာအလုပ်လုပ်နေတာပဲဖြစ်သည်။ သူမငိုနေသည့် ကြားမှာ အကိုတွေက အခန်းတံခါးပိတ်သော့ချကာ မီးမှောင်ထဲမှာ သူမကိုပစ်ထားခဲ့သည်။\nသူမကတော့ အိပ်ခန်းနှင့်ကပ်လျက် ထမင်းစားခန်းထဲမှာ မေမေတို့၏ဖဲဝိုင်းသံကြားနေရသည့်အထဲမှပင် အမှောင်ထဲမှာ ချွေးဒီးဒီးကျ ကြောက်လန့်နေခဲ့သည်။ ကြောက်လန့်လွန်းလာတော့ အိပ်ရာမှအသာထကာ အိပ်ခန်းဝင်ပေါက် တံခါးနား ကပ်သွား မိသည်။\nဆောင်းတွင်းအေးအေးကြောင့် သူမ အဝတ်ဖိနပ်ကလေး စီးထားခဲ့၏။ တံခါးရွက်တွေကို မှီရင်း သူမ အကြာကြီးပဲ ငိုနေခဲ့ရသည်။ နောက်မှ မောပန်းနွမ်းနယ်ကာ အိပ်ချင်လာ၍ အိပ်ရာထဲ ပြန်ဝင်ရ၏။ ပြီးတော့ လည်း အိပ်ပျော်သွားရတော့တာပဲ။\nသို့ပေမဲ့ နံနက်အိပ်ခန်းတံခါးဖွင့်တော့ မေမေ့ဆူပူသံကို ရင်ဆိုင်ခံရသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပိုးဟပ်သုံးကောင် ပိပြားသေနေကြသည်တဲ့။ ကြမ်းခင်းညစ်ပတ်သတဲ့။ ကလေးဖြစ်ပြီး ရက်စက်သတဲ့။ ဖအေ၏သမီးတဲ့။ မေမေ့မျက်နှာက မလိုအပ်ဘဲ တင်းမာလွန်းနေခဲ့၏။ နောက်တခါ ပိုးဟပ်သတ်ရင် နင့်ကို ရိုက်မယ်တဲ့၊ မေမေက နာနာကျည်းကျည်းဟန်ဖြင့် ပြောပြန်သည်။\nဘွားလေးက မေမေ့ကို ရင်ဆိုင်ကာ… ‘နေပါစေ မီမီ၊ ကလေးက ကြောက်လို့ သတ်မိတာဖြစ်မှာပေါ့။ ငါ အထွေးလေးနဲ့ တူတူအိပ်မယ်’ ဟု ၀င်ပြောတော့မှ သူမလည်း ဝမ်းသာသွား၍ မဆုံးခင် မေမေက ဘွားလေး၏အဆိုကို ကန့်ကွက်ခဲ့၏။\nသေချာသည်ကတော့ ထိုအချိန်မှာတုန်းက သူမ ပိုးဟပ်ကို မကြောက်တတ်သေးတာပဲ ဖြစ်သည်။ နောင်မှ တယောက်တည်း ညတွေမှာ ထိုအကောင်တွေကို မနင်းမိဖို့ ရှောင်ရင်းပဲ တဖြည်းဖြည်း များပြားလာသော ထိုအကောင်တွေကို ရွံမုန်းလာတာဖြစ်သည်။\nတကယ်လည်း ညမှောင်မှောင် အိပ်ခန်းကျယ်ကြီးအတွင်း စိတ်အေးချမ်းလွတ်ငြိမ်းရာရှာရင်း လမ်းလျှောက် သည့်အခါ… ပြတင်းပေါက်၌ ငေးမောနေသည့်အခါ… မေမေတို့ဖဲဝိုင်းမှ စကားသံတို့ကို သွားကပ်ပြီး နားထောင် သည့်အခါတွေမှာ ရှောင်မရနိုင်သောကြောင့် ပိုးဟပ်တွေကို နင်းမိမြဲ ဖြစ်၏။\nမေမေက ပိုးဟပ်သေတွေကို တွေ့တိုင်း ဆံပင်ဆွဲ၊ နားရွက်လိမ်။ အကိုတွေက ရေချိုးခန်းမှာ မီးမှောင်ချ သော့ပိတ် ဒဏ်ပေး။ သူမဘဝကို မိသားစုနှင့်အတူ ညအမှောင်နှင့် ပိုးဟပ်ကလည်း ဒုက္ခပေး၏။ ဒါကို နားလည်တတ်လာသော အရွယ်ရောက်လာချိန်မှာတော့ သူမ ပိုးဟပ်တွေကို သိပ်ကြောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။\nဖေဖေက သူမကို သိပ်ချစ်၏။ သူမသည် မွေးကတည်းကပင် အနေအေးသူဖြစ်သည်တဲ့။ အိပ်ရာက နိုး၍မှ မငိုတတ်။ သေးစို၍လည်း မငိုတတ်၊ နို့ဆာ၍လည်း မငိုတတ်ဘူးတဲ့။\nအကိုနှစ်ယောက်နှုင့် ရှစ်နှစ်ခန့်ကွာပြီးမှ သူမကို မွေးသည့်အပြင် အကိုတွေက မေ့မေ့ အလိုလိုက်မှုကြောင့် ဆိုးသွမ်းလေရာ၊ ဖေဖေက သူမကို သိပ်ချစ်သည်တဲ့။ ဘွားလေးက ပြောပြ တတ်သည်။\nအထွေးလေး ဖေဖေက သားဦးကိုတောင် မိန်းကလေးလိုချင်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် သမီးကို တအားချစ်တာပေါ့။ နာမည်တောင် ‘အထွေးလေး’လို့ပေးတာ ကြည့်ပါလားတဲ့။\nမိသားစုနှင့်အဝေးမှာ သားနှစ်ယောက်က လိမ္မာအေးချမ်းမှုမရှိသောအခါ ဖေဖေက ခေတ္တ ခဏ အိမ်ပြန်ရောက် ရသည့်တိုင် အစဉ်အမြဲ ဆူပူဆုံးမနေရတော့သည်။ ဆိုးသွမ်းလွန်းသော အကိုနှစ်ယောက်ကလည်း ရိုက်မှ ရတော့သည်တဲ့။ ထိုအခါ ဝင်တားတတ်သော မေမေနှင့် ရန်ဖြစ်ပြီး လူဖြောင့်စိတ်တိုဖေဖေက မေမေ့ကိုပါ ရိုက်မိတော့တာတဲ့။\nသေချာသည်ကတော့ ဖေဖေ့စေတနာကို နားမလည်သော မေမေနှင့်အကိုနှစ်ယောက်က ဖေဖေ့ကို ရွံ့ကြောက်ကြကာ ဖေဖေချစ်တဲ့ အထွေးလေးကိုသာမဲပြီး အနိုင်ကျင့်ကြတော့တာ ဖြစ်သည်။\nဒါကိုပင် သူတို့က ကျေနပ်နှစ်သက် မြိန်ယှက်နေကြတာတဲ့။ မေမေ့အမေဖြစ်သော်လည်း အမှန်ကို မြင်တတ် သော ဘွားလေးက ပြန်ပြောပြ၍သာ ထိုအကြောင်းအရာတွေကို သူမ သိခွင့်ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။\nမေမေ့အပြစ်ရှာမှုများသည် ဘာမှမဟုတ်သော အသေးအဖွဲကလေးများသာဖြစ်သည့် သူမ ထမင်းစားစဉ် ထမင်းလုံးဖိတ်မိခြင်း၊ ခြင်ထောင်ထဲခြင်ဝင်နေခြင်း၊ မှတ်ဉာဏ်ချို့တဲ့ကြောင်း ဆရာဝန်မှတ်ချက်ရှိလျက်နှင့် သူမအမှတ်နည်းရခြင်းတို့က အစ ပါတတ်၏။\nအကိုတွေကျတော့ ပိုးဟပ်၊ အိမ်မြှောင်၊ ကြွက်၊ ဖားပျံ၊ စသည်တို့ကို သူမအလစ်မှာ ခြင်ထောင်ထဲ ထည့်ထားပြီး သူမလန့်လျှင်တော့ အပြစ်လုပ်ကာ နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ဆုံးမ၏။ သူမကတော့ အဖေနှင့် အစ်ကိုတွေကို တုံ့ပြန်မရတိုင်း ထိုသို့အတူ မတုံ့ပြန်ရဲသည့်၊ သူမ အမုန်းတီးဆုံးဖြစ်သော ပိုးဟပ်ကိုသာ ကြောက်သထက် ကြောက်ပြီး မုန်းသထက် မုန်းလာတော့သည်။\nသို့ပေမဲ့ ထိုစဉ်က အမုန်းကတော့ အိပ်မက်ထဲထိ မကျူးကျော်နိုင်ခဲ့။ မခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့။ မောင်မောင်ဦးနှင့် ကြုံခဲ့ရပြီးမှ ပိုးဟပ်ကိုကြောက်သော အကြောက်တရားမျိုးက အိပ်မက်ထဲထိတိုင် စွဲထင်ခြောက်လှန့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\nအချိန်အတော်ကြာကြာ သူမ၏အကြောက်တရားများအား မေ့နေနိုင်ခဲ့သော သူမကို လှုပ်နှိုး သတိပေးခဲ့သည် ကတော့ ကိုကိုကျော်ပဲ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အတိအကျပြောရလျှင်တော့ သူမထက် အဆများစွာလှပသော အမျိုးသမီး ငယ်တစ်ဦးလည်း ပါဝင်ရလိမ့်မည်။\n(ဇာတ်သိမ်းပိုင်းရှိသေးသည် :P )


ဗင်နီဇွဲလား သမ္မတ ဟူဂိုချားဗက်ဇ် ကွယ်လွန် (၅၈နှစ်) | ရိုဟင်ဂျာ လူမျိုးစု အသံ\nဗင်နီဇွဲလား သမ္မတ ဟိုဂို ချားဗက်ဇ် (Hugo Chavez) ဟာ အချိန်အတော်ကြာ ကင်ဆာရောဂါ ခံစားနေရတဲ့နောက် အင်္ဂါနေ့က ကွယ်လွန်သွားပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ဟိုဂို ချားဗက်ဇ် ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုတာကို ဗင်နီဇွဲလားအစိုးရပိုင် ရုပ်သံကနေ အင်္ဂါနေ့မှာ ဒုသမ္မတ နီကိုးလတ်စ် မဒျူရို (Nicolas Maduro) က ကြေညာသွားပါတယ်။\nThis entry was posted on March 7, 2013, in နိုင်ငံတကာသတင်း. Bookmark the permalink.\tLeaveacomment\n← ရိုဟင်ဂျာများသိထိုက်သောသမိုင်းဖြစ်ရပ်မှန်များ (အပိုင်း ၅)\nRohingya History Watch this video to listen to all Myanmar nationals rohingyas history →


သေးစိုသိပ် အိပ်တော့ ရွှေမြို့သူ | polestar\n← 2011 Christmas Gift – Jingle Bells with Lyrics\nPosted on April 17, 2012\tby ဓူဝံကြယ်-မင်းမင်းအောင်\nမြန်မာဆိုရှယ်နက်ဝပ်ဆိုဒ်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ရွှေမြို့တော်(ချစ်သူမြို့တော်) အတွက်\nရေးသားပြီး တင်ပြပေးလိုက်တဲ့ ပို့စ်တစ်ပုဒ်ကို ကိုယ်ပိုင်ဘလော့ဂ်ဆိုဒ်မှာ ပြန်လည်တင်ပြပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ် …\nသေးစိုသိပ် အိပ်တော့ ရွှေမြို့သူ …\nမင်းမင်းအောင် minnminnaung09@gmail.com (6.11.2011 00:10)\nလွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလေးကပေါ့ … ကျွန်တော် ရွှေမြို့သူလေးတစ်ယောက်ကို သေးစိုသိပ် လိုက်ရပါသေးတယ် … အကြောင်းရင်းက …\nဒီနေ့ 2012 ဧပြီ 11 ရက်နေ့ … ပြန်တမ်းဝင် သင်္ကြန်ရုံးပိတ်ရက် 10 ရက်ရဲ့ ပထဆုံးနေ့ …\nကျွန်တော် အားနေတာနဲ့ တစ်ခုခုလေး ရေးချင်လာမိတယ် … ဘာရေးရရင် ကောင်းမလဲ …\nစာဖတ်သူတွေအတွက် အပျင်းလည်းပြေရမယ် … ဖတ်လို့လည်းကောင်းရမယ် … ဗဟုသုတလည်း ရရမယ်လေ …\nကျွန်တော် ဆိုရှယ်နက်ဝပ်ဆိုဒ်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ချစ်သူမြို့တော် (ရွှေမြို့တော်) ကို အသင်းဝင်မှတ်ပုံ တင်စဉ်က အဖွဲ့ဝင် သုံးသောင်းရှစ်ထောင်ကျော်ပဲ ရှိပါသေးတယ် … အခုတော့ ရှစ်သောင်းကျော် လို့ နေပါပြီ … အသင်းဝင်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ပို့စ်လေး နှစ်ပုဒ်လောက် ရေးဖြစ်ပါသေးတယ် …\nမောင့်ပန်းမေတ္တာ ပန်ဆင်ပါ …\nဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ခံစားချက်ကပဲ ရွှေမြို့တော်ဆိုဒ်အတွက် ဘောင်မဝင်တာလား … ကျွန်တော်ကပဲ လက်ကြီးတာလားတော့ မသိပါဘူး … ဒီနေ့အထိ ရေးထားတဲ့ နှစ်ပုဒ်ပေါင်းမှ ဖတ်ရှုသူ (143) ကွန်မန့် (10) လိုက်ခ်(3) ခုပဲ ရပါသေးတယ် … ကျွန်တော့်ကိုယ်ပိုင် ဘလော့ခ်မှာတော့ ကျေနပ်လောက်တဲ့ အားပေးမှုတွေ ရရှိခဲ့ပါတယ် …\n(ကျွန်တော်ပိုင်တဲ့ ကျွန်တော့်နေရာ လာရဲလာကြည့်)\nကျွန်တော်က အနှစ်သာရရှိရှိ ခံစားချက်မိမိ ရေးဖွဲ့တင်ဆက်လိုက်ပေမယ့် ရွှေမြို့တော်အဖွဲ့ ဝင်တွေရဲ့ အားပေးမှုကို ထင်သလောက် မရခဲ့တာကြောင့် ရွှေမြို့တော်ကို စိတ်ကောက်လိုက် တယ်ပဲ ဆိုပါတော့ဗျာ …\nတကယ်တော့ ရွှေမြို့တော်ဆိုဒ်လေးဟာ နှစ်သက်စဖွယ်ကောင်းပါတယ် … အဖွဲ့ဝင်တွေဟာ မိသားစုတွေလို မောင်နှမတွေလို ဆွေမျိုးတွေလို နွေးထွေးပြီး ခင်မင်ရင်းနှီးကြတဲ့ အတွက် နှစ်ခြိုက်စရာလေးပါ … အခုနောက်ပိုင်းမှာတော့ အဖွဲ့ဝင်တွေ့ဆုံပွဲလေးတွေ၊ ပရဟိတ ကူညီလှူဒါန်းမှုတွေ၊ ကဗျာပြပွဲတွေ၊ စာမူကောင်းတွေကို ရွေးချယ်ဆုချတာမျိုးတွေနဲ့ ပိုပိုပြီးတော့ သာယာဖွယ် ကြည်နူးဖွယ် နှစ်သက်ဖွယ် ကောင်းလာပါတယ် …\nအမှန်က ကျွန်တော်က နည်းပညာပိုင်းကိုပဲ အလေးထားတဲ့အတွက် ဆိုရှယ်လိုင်းတွေကို သိပ် မလိုက်ဖြစ်ခဲ့တာပါ … ရွှေမြို့တော်မှာ ဘလော့ခ်ပို့စ်တွေ မရေးဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အခါအားလျော်စွာ ဝင်ရောက်ဖတ်ရှုအားပေးခဲ့ပါတယ် … အမြဲတမ်းတော့ မကြည့်ဖြစ်ပါဘူး … အဲဒီတော့ ရွှေမြို့တော်ကို နည်းနည်း စိမ်းနေသလို ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ် … ဒါပေမယ့် ကူညီပံ့ပိုးပေးနေ တဲ့ အပိုင်းလေးတွေလည်း လူမသိသူမသိ ရှိနေခဲ့ပါတယ် … ကျွန်တော်ဟာ နည်းပညာပိုင်းဖြစ်တဲ့ အတွက် ဆိုဒ်တော်တော်များများရဲ့ အက်ဒမင်တွေ ဆပ်အက်ဒမင်တွေနဲ့ ခင်မင်ပြီး အကူအညီတောင်းခံမှုတွေ ပေးရတတ်ပါတယ် … ရွှေမြို့တော်ဆိုဒ်ရဲ့ အက်ဒမင်အချို့နဲ့လည်း ခင်မင်ထားပါတယ် …\nအဲဒီအထဲက ဒီနေ့ ကျွန်တော်အားနေလို့ လက်ဆော့ချင်တဲ့ ပစ်မှတ်က ရွှေမြို့တော်ရဲ့ နာမည်ကျော် ဆပ်အက်ဒမင် မေတ္တာရှင်မလေး ရှင်းသန့်မေ ပါပဲ ခင်ဗျာ … (ရှင်းတော့ လျှာတွေကိုက်မိနေလောက်ပြီလား မသိ)\n(ပို့အကြမ်းကို ရှင်းဆီ ပေးပို့ရင်း ခွင့်ပြုချက်တောင်းတော့ ရှင်းက ကြိုပြီး ဟောကိန်းထုတ်ပါတယ် … အကို့ပို့စ်က ရှည်တယ် စာကို အဆုံးထိ ဖတ်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး တဲ့ … အားတက်စရာကြီး … အဲဒါ ရှင်းလို စာဖတ်ဖို့ပျင်းတဲ့လူပဲ ဖြစ်မှာပေါ့လို့ စိတ်ထဲကတော့ ပြန်ပြောမိသား … အဲဒါ ဟုတ်/မဟုတ် သူငယ်ချင်းကပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးပါတော့ …)\nMinn။ ။ ရှင်းရေ …\nShin ။ ။ ရှင့် .. အကို … နေကောင်းလား …\nMinn။ ။ အင်း … ကောင်းပါတယ် … နှမကလေးရော။ လူ နေကောင်းကျန်းမာရဲ့လား … (နှမကို နွားမလို့ မဖတ်ရ)\nShin ။ ။ ဟုတ် … ကောင်းပါတယ်ရှင့် …\nMinn။ ။ စိတ်ရော ကောင်းရဲ့လား …\nShin ။ ။ ခိခိ\nထုံးစံအတိုင်းပါပဲ … သူမနဲ့ ချက်ရင် ခိခိ နဲ့ တိန်ပဲ အများဆုံး ရတတ်ပါတယ် … ခိခိတိန်လို့တောင် ခေါ်လောက်နေပါပြီ …\nMinn။ ။ ရှင်းရေ … ရှင်းသန့်မေ ဆိုတဲ့ နာမည်ရှေ့က\nShin ။ ။ ဟုတ်ကဲ့ ပြောပါ အကို …\nMinn။ ။ မေတ္တာရှင်မလေး ဆိုတဲ့ ဝိသေသနက ဘာလို့ ထည့်ထားတာလဲ …\nShin ။ ။ အော် … ဖွားဖွားထည့်ပေးထားတာလေ … သတ္တဝါတိုင်းအပေါ်ကို မေတ္တာတရားထားတာကို ပေါ်လွင်စေချင်တာပါ …\nMinn။ ။ ဟုတ်လား … အဲဒါဆို မေတ္တာတရား ကြီးမားတယ်ပေါ့ …\nShin ။ ။ ဟုတ်ကဲ့ …\nMinn။ ။ အကို့ကိုလည်း မေတ္တာနည်းနည်းလောက် ပေးသနားပါနော် …\nShin ။ ။ ခိခိ …။ အားလုံးကို ပေးဝေထားပါတယ် အကို …\nစကားကလည်း တတ်လိုက်သမှဗျာ … လှတောသားတွေကို ကျူရှင်သင်ပေးတဲ့ ဆရာမလား မှတ်ရတယ် … ကျွန်တော် ခွပ်မလို့ ခင်းလိုက်တာကို ရှောင်ဖြေသွားတာ လှတယ်ဗျာ … (ကိုကို မောင်မောင် ညီညီတို့ရေ … ရှင်း ဆီမှာ မေတ္တာတွေ လူတိုင်းကို ပေးနေသတဲ့ … ဝိုင်းတောင်းလို့ ရတယ်နော် …) ဒီလိုနဲ့ ရှင်းနဲ့ကျွန်တော် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် (ပေါင်း=သုံးယောက် -/ငယ်ငယ်က သင်္ချာ အရမ်းညံ့လို့ခင်ဗျ/-) တော်တော်ခင်ခဲ့တယ် ဆိုပါတော့ … မောင်နှမတွေလို သူငယ်ချင်းတွေလို ပါပဲ။ အပြင်မှာ မတွေ့ဘူးပေမယ့် ရင်းရင်းနှီးနှီး ခင်မင်ခဲ့ကြပါတယ် …\nမြတ်စွာဘုရားသခင် ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက လောကမှာ ဆွေမျိုးမတော်စပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ လူ မရှိပါဘူးလို့ ဟောမိန့်ခဲ့ဖူးသလို (ပုဗ္ဗေစ သန္တိဝါသေန ပစ္စက္ခံ ပိယောတိ) ရှေးဘဝတွေတုန်း က ဆွေမျိုးတော်စပ်ခဲ့ဖူးရင် အခုဘဝမှာ ချစ်တတ်ခင်တတ် မြတ်နိုးတတ်ကြပါသတဲ့လေ … (အဲဒါဆို ဘဝတစ်ခုမှာ ရှင်းက အကို့သမီး ဖြစ်ခဲ့ကောင်း ဖြစ်ခဲ့သလို အကိုဟာလည်း ရှင်းရဲ့ အဖေ ဖြစ်ခဲ့ကောင်း ဖြစ်ခဲ့မှာပါနော် … ဟီဟိ … မကျေနပ်ရင် အကို့အမေ လုပ်လိုက်လေ ရှင်းရဲ့) ခင်မင်ရင်းနှီးမှု မြင့်မားလာတာနဲ့အမျှ ပြုပြင်မှု သွန်သင်မှုလေးတွေကိုလည်း ပေးခဲ့မိပါတယ် ။ ရှင်း ကိုယ်တိုင်ကလည်း နာခံလွယ်တဲ့ လူလိမ္မာလေးတစ်ဦးမိုလို့ ဆိုဆုံးမစကားတွေကို လိုက်နာတတ်ပါတယ် …\nShin ။ ။ ရှင့် .. အကို\nMinn။ ။ ဘယ်လိုတွေ လုပ်ထားတာလဲ … လုပ်လိုက်ရင် နည်းနည်းတော့ ပြန်ကြည့်အုံးမှပေါ့ …\nShin ။ ။ ဘာကိုလဲ အကို …\nMinn။ ။ ရှင်း တင်လိုက်တဲ့ မန်ဘာတွေ့ဆုံပွဲ မှတ်တမ်းဓာတ်ပုံတွေလေ …\nရှင်းက ချက်ချင်းတင်ချင်ဇောလောသွားပြီးတော့ ဒီအတိုင်း တင်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား …\nShin ။ ။ အင်း … ဟုတ်တယ်လေ အကိုရဲ့ … ဘာဖြစ်လို့လဲ …\nMinn။ ။ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ ရှင်းက ကင်မရာထဲကနေ တိုက်ရိုက်တင်လိုက်တော့ ဖိုဒ်ဆိုဒ်က ကြီးနေတာပေါ့ … အဲတော့ ရှင်း ပို့စ်ကို ဝင်ဖတ်မယ်ဆိုပြီး ဖွင့်လိုက်ရင် ဖိုတိုတွေက ဆိုဒ်ကြီးနေတဲ့ အတွက် ပိတ်လုဒင်း (Page Loading) ကြာမှာပေါ့ဟ … မြန်မာပြည် ကွန်နက်ရှင်းနဲ့ အဆင် မပြေဘူးလေ ရှင်းရဲ့ … ဖိုင်ဆိုဒ်လေး ချုံ့ပြီးမှ တင်ပါလား …\nShin ။ ။ အော် … ဟုတ်ကဲ့ အကို … ကျေးဇူးပါနော် …ရှင်း ပြင်လိုက်ပါ့မယ် …\nMinn။ ။ အင်းပါ … ပြောပြန်ရင်လည်း မင်းအောင် လွန်ရာကျအုံးမယ် … လုပ်ပုံက အသုံးမကျဘူး လို့ ကိုယ့်ညီမမို့ မပြောတော့ပါဘူးနော် …\nShin ။ ။ တိန် … ပြောပြီးပါပြီ အကိုရာ …\nကျွန်တော့်အပေါ်မှာ စိတ်မဆိုးတတ်တဲ့အပြင် နာခံလွယ်တဲ့ ညီမလေးတစ်ဦးကို ခင်မင်ခွင့်ရထား တာ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲဗျာ … ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ရွှေမြို့တော်အတွက် စာတွေမရေးပေးနိုင်ပေ မယ့် စာရေးနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ရင်း ရွှေမြို့တော်အတွက် သံယော ဇဉ်လေးတွေ မသိမသာ ထားခဲ့မိပါတယ် …\nကျွန်တော်ဟာ နည်းပညာတွေကို ညဘက်မှာ ညဉ့်နက်အထိ လေ့လာတတ်ပါတယ် … တစ်ခါတစ်လေ လိုချင်တဲ့ ဆော့ဝဲလ်တွေဒေါင်းရင်း ညလုံးပေါက်ခဲ့ဖူးတာတွေလည်း မနည်းတော့ ပါဘူး … ည 10 နာရီလောက်ကနေ တစ်ခုခုလေး လေ့လာရင်း ရှာရင်း ဒေါင်းရင်း ခါးညောင်းလို့ ခါးထဆန့်လိုက်ပြီး ဘေးဘီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မိုးစင်စင် လင်းနေခဲ့တဲ့ရက်တွေလည်း မနည်းပါဘူး … တစ်နေ့ညတော့ မှတ်မှတ်ရရ (9.4.2012) ည (1:30) နာရီလောက် အင်ဗစ်ဆေးဗယ်လ်နဲ့ထားတဲ့ ဂျီမေးလ်က ချက်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်တော့ …\nအလို တယ်ထူးဆန်းပါလား … မိရှင်းတစ်ယောက် မအိပ်သေးဘူး … ဘာတွေများ လုပ်နေပါလိမ့် … ဆေ့တပ်မက်ဆေ့ခ်ျကို ကြည့်လိုက်တော့ … (ကော်ဖီသောက်ပြီး အိပ်လို့ မရဘူး) တဲ့ …\nMinn။ ။ ရှင်း … ဘာတွေ ရုပ်နေတာရဲ မအိပ်တေးဘဲနဲ့ …\nShin ။ ။ ရှင့် … ကော်ဖီသောက်လို့ အိပ်မရတော့ဘူး … အဟင့်\nMinn။ ။ ဟုတ်လား … အိပ်မပျော်တာနဲ့ လိုင်းတက်လာတယ်လား …\nShin ။ ။ အင်း ဟုတ်ကဲ့ … ရွှေမြို့တော် ဘလော့ခ်ပို့စ်တွေ ရေးနေတာ\nMinn။ ။ အိပ်မရရင်လေ … နည်းကို ပြောပြရမလား\nShin ။ ။ အင်း ပြောလေ\nMinn။ ။ အိပ်မရတော့ မအိပ်နဲ့ ပေါ့ဟ … လွယ်လွယ်လေးကို\nShin ။ ။ တိန် … အိပ်မရလို့များ သီချင်းဆိုပြမလိုလားလို့\nMinn။ ။ ဆိုပြမယ်လေ … နားထောင်မလား\nMinn။ ။ ♪♫ ကျွန်တော်ချစ်တဲ့ ×× ကျွန်တော့်ချစ်သူမှာ ×× ချစ်သူ ရှိတယ် ♪♫ … နည်းနည်း ပြင် ဆိုမယ်နော် …\n(×× ကျွန်တော်ချစ်တဲ့ ×× ကျွန်တော့်ချစ်သူမှာ ×× လင်ကလေးတွေ ရှိတယ် ××) ဟီဟိ ☺☻\nShin ။ ။ ခိခိ …\nMinn။ ။ (×× ကျွန်တော်ချစ်တဲ့ ×× ကျွန်တော့်ချစ်သူမှာ ×× ချစ်သူ ရှိတယ် ××) ရှိလား …\nShin ။ ။ ရှိဘူး … ရှာပေး … အကိုတွေက မရှာပေးလို့လေ\nMinn။ ။ ဘာမှ ဆိုင်ဘူး … ညီမတွေကမှ အစွမ်းအစမရှိတာ …\nShin ။ ။ တိန်\nMinn။ ။ အဲဆိုရင် (×× ကျွန်တော်ချစ်တဲ့ ×× ကျွန်တော့်ချစ်သူမှာ ×× ချစ်သူ ရှိတယ် ××) ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့နော် …\nShin ။ ။ အင်း … အဲ … သိဘူးလေ … အကိုချစ်တာ ဘူလဲ …\nMinn။ ။ အခုက ဘယ်သူ့ကို မေးနေမိလို့လဲ\nShin ။ ။ တိန် … အကိုနော် … နာချင်လို့ … ကစ်လိုက်ရ … လက်သီး …\nအဲ့လိုဗျာ … ရှင်း ဆိုတဲ့ငတိမက အိပ်မရတာတောင် အလကားမနေဘူး … သူရဲ့ချစ်သူ တစ်ပိုင်း ဘော်ဒါတစ်ဝက် ဖြစ်နေတဲ့ ရွှေမြို့တော်အတွက် အချိန်တော်တော်များများကို ပေးဆပ်ရင်း စာပေမွေ့သူ တစ်ယောက်ဖြစ်နေရှာပေါ့ … ကျွန်တော် တကယ်လေးစားမိတယ် … ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် အရင်က စာတော်တော်များများကို အချိန်ကုန်ခံပြီး ရေးခဲ့ပေမယ့် အခုအချိန်မှာ အဲလိုမရေးဖြစ်ပါဘူး … ကျွန်တော်ရေးခဲ့စဉ်က စာကောင်းပေမွန်လေးတွေဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အခုလိုအင်တာနက်ဆိုတာ မသုံးတတ်ခဲ့လေတော့ မိသားစုနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေလောက်ပဲ ဖတ်ဖြစ်ပါတယ် … ကိုယ့်စာကြောင့် လူတစ်ယောက် အသိအမြင်ရသွားပြီး ပြုပြင်ဆင်ခြင်သွားတယ်ဆိုရင်ပဲ အများအကျိုးကို သယ်ပိုးရာရောက်သွားပါ တယ် … ရှင်းတို့အနေနဲ့ကျတော့ ရေးသမျှကို အင်တာနက်ပေါ်တင်လိုက်တာနဲ့ လူပေါင်းများစွာ ဖတ်နိုင်သွားပါတယ် … စာကောင်းကောင်းတွေ ရေးနိုင်လေ အများအကျိုး သယ်ပိုးရာရောက်လေလေမို့ အခုခေတ် ရှင်းတို့လို စာအဆက်မပြတ် ရေးတင်နိုင်တဲ့ ဘလော့ဂါတွေကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ လေးစားမိပါတယ် …\nMinn။ ။ နှမလေး … သွားအိပ်တော့ကွာ2နာရီ ခွဲနေပြီ …\nShin ။ ။ ရှင့် … အိပ်ချင်ဘူး … အိပ်လို့ရဘူး … အဟင့်\nMinn။ ။ အာ .. အိပ်ရေးပျက်ပြီး ပိန်သွားရင် ဝိတ်ကျနေအုံးမယ်\nShin ။ ။ အကိုကရော အိပ်ဘူးလား … ဘာလုပ် ။ ကောင်မလေးနဲ့ ကြူနေတာလား .. ခိခိ\nMinn။ ။ ဟင့်အင်း အိပ်ဘူး … ဟုတ်ဘူးဟ … ဆော့ဝဲလ် ဒေါင်းနေတာ … အခုချိန် အကောင့်ထဲ မှာ မိန်းကလေးဆိုလို့ ရှင်း တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်ဟ … ရှင်းလည်း မအိပ်ချင်သေးဘူး မဟုတ်လား\nShin ။ ။ ဟုတ် … အိပ်ချင်ဘူး\nMinn။ ။ ရှင်း မအိပ်ချင်သေးရင် တို့မောင်နှမ ကြက်ဖခွပ်ကြမယ်လေ …\nShin ။ ။ အင်း … ကောင်းတယ် ။ ခိခိ …\nMinn။ ။ ကဲ ခုံပေါ်က ဆင်း စမယ် … တစ် … နှစ် … သုံး …\nShin ။ ။ ကြက်ဖတိန်ညင် တောကိုဝင် ၊ မောင်ရင်လာ လေးနဲ့ပစ်\nMinn။ ။ မပစ်ပါနဲ့ မောင်ရင်ရယ် ၊\nShin ။ ။ ကြက်တက်ဆူးလို့ သေပါ့မယ်\nMinn။ ။ အဲ မောင်ရင်က (ကို)ရင်မောင် မဟုတ်ဘူးလား … အက်ဒမင် ထင်တယ် … ရှင်းနဲ့ ဘာလိုလို ဆို\nShin ။ ။ ခခိခိ\nMinn။ ။ ဟော ရယ်တယ်ဟ … အဲဆို ဟုတ်မှာ\nShin ။ ။ အာ … ဘယ်ကလာ\nMinn။ ။ ရှက်မနေပါနဲ့တော့ ညလေးရယ် … တော်ကြာ သင်္ကြန်ပြီးရင် ကဆုန် နယုန် ဝါဝင်သွား ပါအုံးမယ်\nအဲ့နေ့ည နံနက်4နာရီလောက်မှ ရှင်း အိပ်ယာဝင်သွားပါတယ် … ကျွန်တော်လည်း ရှင်းရေးတာတွေကို အားပေးအုံးမှလို့ မေးလ်ထဲရောက်နေတဲ့ ရွှေမြို့တော်က ရှင်းရဲ့ပို့စ်လေးတစ်ပုဒ်ကို ဝင်ဖတ်လိုက်မိတယ် … အချစ်စိတ် ကန်းပါရစေသား … တဲ့ ။\nအဲ့ဗျာ … လက်စသပ်တော့ အိပ်မပျော်တာ ဒါ့ကြောင့်ကိုးးးးး … ယောက်ျားလေးတွေက အရက်တွေ ဘီယာတွေနဲ့ အသဲကွဲတယ် … ရှင်းက အဲလောက်သတ္တိမရှိတော့ ကော်ဖီသောက်ရင်း အသဲကွဲရာက အိပ်မပျော်ဖြစ်ခဲ့တာကိုးဗျ … အိပ်မပျော်ဘူးဆိုလို့ သနားမိသွားတဲ့ စိတ်ကလေးတောင် ဘယ်ရောက်သွားလဲ မသိ။\nကာရန်နဘေတွေ မရှာတတ်လို့၊ မြန်မာကဗျာရေးထုံးကို မပိုင်နိုင်လို့ အလွယ်သဘောနဲ့ ခံစားချက် ကိုပဲ ဦးစားပေးပြီးရေးတတ်ကြတဲ့ မော်ဒန်ကဗျာဆိုတာတွေကို ကျွန်တော် မကြိုက်ပါဘူး … ခံစားချက် ပြင်းထန်တာလေးတွေ ပေါ်လွင်တာကို ကြိုက်ပေမယ့် ဈေးသည်မ ရပ်ထဲရွာထဲ ဈေးလည်ရောင်းရင်း ကြားဖူးနားဝ ကြားခဲ့မိသမျှ ချရေးရင်တောင် မော်ဒန် ကဗျာ ဖြစ်ပါတယ် လို့ပြောရင် ကျွန်တော့်ကို ခံယူချက်အစွန်းထွက်တယ်လို့ ဆိုကြအုံးမလား မသိ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်နှမရေးတဲ့ကဗျာကို စိတ်မပါ့တပါ အားပေးဖတ်ရှုလိုက်ပါတယ် …\nဒီအရွယ်ထိ အပျိုကြီး ဖြစ်နေရတာတောင် ကျွတ်ဖို့လွတ်ဖို့ ဆုမတောင်းဘူး … (မြတ်ဘုရားထံ တောင်းဆုပန်လိုက်မယ် … တပည့်တော်မ အချစ်စိတ်ကန်းပါရစေသား…) တဲ့ … (ငါ့အချစ်စာမဖွဲ့ လောက်ပေမယ့် မျက်ရည်တွေ့ တလဲ့လဲ့…)နဲ့ ဆုတောင်းနေသေးတယ် … (ရင်ခုန်သံဖလှယ်တဲ့ညတွေ တဖျောဖျောကြွေကျမှာ ငါကြောက်နေမိ) တာများ အချစ်စိတ် ကန်းပါ ရစေသား …. တဲ့ ။ ကန်းပါလိမ့်မယ် အားကြီးကြီး …\n(လူမသိ၊ လူမရှိတဲ့ အရပ်ကိုသွားပြီး …………… တငိုငိုတရယ်ရယ် မမြင်စေ) ချင်တာ အုံ့ပုန်းပူ လူသိမှာစိုးလို့ မဟုတ်လား …\n(မင်းရှေ့တိုးမလာခဲ့သလို ငါလည်းမင်းဆီမလာခဲ့) တဲ့ မာနတွေ အပြန်အလှန် ထားကြရင်း (မင်းစိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်လို့ပါ) ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ သူတော်ကောင်း လုပ်ချင်နေသေးတယ် …\n(ငါ့မသိစိတ်ကရှေ့တိုးချင်ပေမယ့်လည်း ငါမသိစိတ်ကနောက်ဆုတ်လိုက်) တဲ့ ဇဝေဇဝါ မပြတ်မသားနဲ့ နှလုံးသားကို ကိုယ်တိုင်း မွမွကြေအောင် နင်းခြေရင်း (ငါဝေးဝေးကပဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေပါမယ်) တဲ့လား … ကောင်းသားပဲ … မျက်စိနောက်သက်သာတာပေါ့ …\nကိုယ့်နှမမို့ မျက်နှာသာမပေးချင်လို့သာ (ရွှေရေးပန်းကန်တက်မှာစိုးလို့) ကဗျာကို ရစရာ မရှိအောင် ဝေဖန်လိုက်မိတာ … အမှန်က ဖတ်ရင်းနဲ့ ရင်ထဲကို စူးစူးရှရှ နက်နက်နဲနဲလေးကို တနင့်နင့် ဖြစ်သွားတာ … အလွမ်းဓာတ်ခံ ရှိသူတွေအတွက်ကတော့ … ဘာပြောကောင်းမလဲ မှိုင်သွား ငိုင်သွားမိမှာ … ပြီးတော့ တစ်ချို့က ရှင်းရေးသလိုပဲ ဆုတောင်းစာသားလေးကို တိုးတိုးလေးလိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်မိကြမှာပါ … (အချစ်စိတ်ကန်းပါရစေသား) လို့ …\nရှင်းရဲ့ ခံယူချက်ကတော့ ရှင်းပါတယ် … (***သခင်သိပါစေ***) မှာရေးဖွဲခဲ့သလို\nကဗျာဆိုတာ နှလုံးသားထဲက ၀ိညာဉ်၊ ခံစားချက်နဲ့တည်ဆောက်\n(သခင်မမြင်လည်း) ကိုယ်အသည်းကို တစစီပြန်ဆက် ကဗျာအဖြစ်အသက်သွင်း ပါသတဲ့ …\nအိမ်မက်တွေကို စိတ်ကူးနဲပုံဖေါ် ကဗျာချစ်သူတိုင်းအတွက်\nငါကဗျာဝိညဉ်ကို ဆက်လက်အသက်သွင်းမယ် (သခင်သိပါစေ) လို့ ခံယူရေးဖွဲ့ တင်ဆက်သွားပါတယ် …\nရွှေမြို့တော်ဆိုတာ ဆိုရှယ်ဆိုဒ်ဖြစ်တဲ့အတွက် အချစ်အလွမ်းတွေကို စာဖတ်သူတွေအတွက် ထိထိမိမိပေးနိုင်ဖို့ အဓိကကျတယ် မဟုတ်လား … ရှင်းရဲ့ကဗျာလေးတွေ ဘလော့ခ်ပို့စ်လေးတွေ က အဲဒီရည်ရွယ်ချက်ကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ပံ့ပိုးပေးထားတာမို့ နှလုံးသားနဲ့ခံစားရင်း အားပေးဖတ်ရှုလိုက်မိပါတယ် … (အဟင့် နိုချင်ရာပီ)\nအိပ်မပျော်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ရှင်းဟာ ဧပြီ9ရက်နေ့ညမှာပဲ အများအကျိုး သယ်ပိုးမှုတွေအဖြစ် ဓမ္မနဲ့စပ် ယှဉ်တဲ့ (***လောကဓံတရားကို ရဲရဲရင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေ***) ဆိုတဲ့ပို့စ်ကိုလည်း ဆရာဇော်ဂျီ ရဲ့ ဗေဒါလမ်းကဗျာလေးနဲ့အတူ ရေးသားတင်ပြရင်း ဘဝတိုးတက်ရေးကြိုးစားမှုမှာ လောကဓံကို မတုန်မလှုပ်အံတုရင်ဆိုင်ကျော်လွှားကြဖို့ တိုက်တွန်းထားပြန်ပါတယ် … ဧပြီ9ရက်နေ့ည အိပ်ရေးပျက်သွားလို့ နောက်နေ့မှာ အနားယူမယ် ထင်သော်လည်း … ဧပြီ 10 ရက်နေ့ နံနက် 6:30 မှာ ထပြီး ကျောင်းသွားရပါတယ် … ကျောင်းမှာ အိပ်မငိုက်အောင် ထိန်းနေတဲ့အတွက် ညနေ5နာရီထိုးပြီး ပြန်လာချိန်မှာတော့ ခေါင်းတွေမူး နားတွေပိတ်(အူ)နေပေမယ့် သူမ သံယောဇဉ်ရှိတဲ့ ရွှေမြို့တော်ဆိုဒ်က အဖွဲ့ဝင်တွေအတွက် လိုင်းတက်လာပြီးတော့ လုပ်သင့်တာ ကို ဆက်လုပ်ပါသေးတယ် …\nMinn။ ။ အခုည ကွန်ပျူတာကို အရမ်း မသုံးနဲ့တော့ … စောစောအိပ်ကွာ …\nShin ။ ။ ဟုတ် … စော်စော်အိပ်မယ်\nMinn။ ။ အခု မအိပ်နဲ့အုံးလေ … ရေမိုးချိုးပြီး ထမင်း ဝဝ စား၊ ည 8 နာရီလောက်မှ နွေးနွေးထွေးထွေး အိပ်ပစ်လိုက် …\nShin ။ ။ ဟုတ်\nMinn။ ။ အခုချိန်အိပ်လိုက်ရင် ည 11 နာရီလောက် နိုးလာအုံးမယ်၊ အဲကျ မျက်စိပါကြောင်နေ လိမ့်မယ် …\nShin ။ ။ ဟုတ်ကဲ့ ရှင့် …\nMinn။ ။ အကို့ညီမက လိမ္မာသားပဲ နော့\nShin ။ ။ ရှင်းက လိမ်မာတာ ခုမှသိလား\nMinn။ ။ အင်း … အရင်ကတည်းက သိပါတယ်၊ အလိမ္မာတုံးလေးမှန်း သိပြီးသား\nMinn။ ။ အလည်းအတယ် လိမ်လည်းလိမ်တယ်၊ မာလည်းမာတယ် တုံးလည်းတုံးတယ်\nလေးလည်းလေးတယ်လေ … အဲဒါ အလိမ္မာတုံးလေးပေါ့ …\nသူမက ကျန်းမာရေး ချူချာတတ်လို့ တမင် တိုက်တွန်းပေးလိုက်ရတာပါ … သူမ နေမကောင်းဖြစ် လို့ ရွှေမြို့တော်အတွက် စာတွေ မရေးနိုင် ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်မိလို့ပေါ့ … ညနေ6နာရီလောက်မှာ သူမ အိပ်ယာဝင်သွားပြီး ည9နာရီခွဲ မထိုးခင်မှာ အကောင့်ပြန်စိမ်းလာတာကြောင့် …\nMinn။ ။ ဟိတ်ရောင် … သွား မအိပ်သေးဘူးလား\nShin ။ ။ ခိခိ … အိပ်တာ …ခုထလို့\nMinn။ ။ မပျော်ပြန်ဘူးလား … ဘယ် အချိန်က ဝင်အိပ်တာလဲ\nShin ။ ။ အင်း … အကို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးတည်းက\nMinn။ ။ ဟွန်း … ပြောသားပဲ စောစော ဝင်မအိပ်ပါနဲ့ ဆို၊ ပြောစကားမှ နားမထောင်ဘဲ\nMinn။ ။ အခု အိပ်မပျော်ဘူးလား\nShin ။ ။ အင်း … သီချင်းဆိုပြ\nMinn။ ။ အိပ်မယ် ဆိုမှ ဆိုသိပ်မယ် မအိပ်ရင် မဆိုသိပ်ဘူး\nShin ။ ။ အိပ်မယ် … ဆို သိပ် …\nMinn။ ။ ကဲ စမယ် … တဲ့ နှယ် တူ တယ် …. တဲ့ နှယ် တူ တယ်\nရွှေမြို့တော်သူ ရှင်းသန့်မေလေး သွားအိပ်ဖို့အရေးကို ကျွန်တော် ကဗျာလေးတစ်ပုဒ် လက်တန်းရေးလို့ ချော့သိပ်လိုက်ရပါသေးတယ် … ကျွန်တော် ချော့သိပ်လိုက်မိတဲ့ ကဗျာလေးက …\nရှင်းသန့်မေလေး အိပ်ပါ ဆို\nအို အေး အေး အို ….\nမောင့် သဲပျို ဒေဝီလေး ရယ်\nမောင် ချော့ကာ သေးစို သိပ်မယ်\nအိပ်တော့ ရေ ဝေးးးးးးးး\n(ဆောရီးနော် သတ်ပုံမှားသွားလို့ တေးဆို ပြောတာ သေးစို မဟုတ်ပါဘူး …)\nအဲဒါမှ အိပ်မပျော်သေးဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်လည်း အဲထက်ပိုပြီး မတတ်နိုင်တော့ပါဘူး … ရွှေမြို့တော်က ကိုကို မောင်မောင် ညီညီ တို့ကပဲ တစ်ယောက်တစ်လှည့် ဆက်ပြီး ချော့သိပ် လိုက်ကြပါလားဗျာ …\n(ဒီပို့စ်ကို မေတ္တာရှင်မလေး ရှင်းသန့်မေ ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ တင်ပြလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ် ..)\nရွှေမြို့တော်(ချစ်သူမြို့တော်) ဆိုဒ်မှာ 15-16.4.2012 နှစ်ရက်အတွင်း\nဖတ်ရှုသူ (262) ကွန်မန့် (27) လိုက်ခ် (1) ရရှိထားပါတယ် … See it …\nThis entry was posted in ကဗျာ၊ ရသစာ. Bookmark the permalink.\n7 Responses to သေးစိုသိပ် အိပ်တော့ ရွှေမြို့သူ\nအန့်ဒေါ်ရှင်းရေ\nJune 29, 2012 at 23:17\nအင်းအရှည်ကြီးပဲ မဖတ်နိုင်လို့ မဖတ်တော့ပဲအားပေးခဲ့တယ်နော်\nJuly 28, 2018 at 00:52\nCommand လေး ရေးပြီး အားပေးခဲ့ကြပါအုံးဗျာ ... Cancel reply\n2011 Christmas Gift – Jingle Bells with Lyrics\nအသစ်တင်တိုင်း သင်၏ Email ထဲအရောက် ပို့ဆောင်ပေးပါမည်။ သင့် Email လိပ်စာသာ ထားခဲ့ပေးပါ ...


အိပ်ခန်းထဲမှာ performance ကိစ္စများရုံတစ်ခုအဘိုးအိုရဲ့ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။ လိင်ကုထုံး Aoife Drury (2018) - Porn တွင်သင့်ဦးနှောက်\nHarriet Williamson အားဖြင့်\nဗုဒ္ဓဟူးနေ့ 30 မေလ 2018\nလေ့လာမှုတစ်ခု 36 နှင့် 16 ၏အသက်အရွယ်အကြားလူပျို၏ 24% ပြီးခဲ့သည့်နှစ်များတွင်လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာစွမ်းဆောင်ရည်ပြဿနာများကြုံတွေ့ခဲ့ကြကြောင်းထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့သည်။\nအဆိုပါကိန်းဂဏန်းများအိပ်ခန်းထဲမှာကိစ္စများရှိခြင်းမှဝန်ခံစစ်တမ်းကောက်ယူသူတို့အားနီးပါး 25% နှင့်အတူ, 34 နှင့် 40 အကြားယောက်ျားတို့အတွက်ပိုမိုမြင့်မားဖြစ်ကြသည်။\nလိင်ပိုင်းဆိုင်ရာကမောက်ကမဖြစ်မှုကိုမကြာခဏအများပြည်သူဝိညာဏ်အတွက်အသက်ကြီးသူများနှင့် Viagra အသုံးပြုမှုနှင့်ဆက်စပ်ပေမယ့်လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ function ကိုနှင့်အတူပြဿနာများရှိနိုင်ပါသည်သူကိုဖွင့်ကျော် 50s မဟုတ်ဘူးဖြစ်ပါတယ်။\nဗြိတိန်နိုင်ငံကလေ့လာမှုမှာအဆိုပါလိင်ပိုင်းဆိုင်ရာရာထူးအမည်အားလုံးအသက်အရွယ်မရွေးယောက်ျား, လိင်စိတ်ဝင်စားမှုမရှိခြင်းအပါအဝင်လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာကိစ္စများ, တစ်အကွာအဝေးကြုံနေရလိင်အတွက်ခံစားမရှိခြင်း, လိင်မ arousal feeling, ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနာကျင်မှုကြုံနေရ, အခက်အခဲတစ်ခုစိုက်ထူရတဲ့သို့မဟုတ်ထိန်းသိမ်းခြင်းဖြစ်ကြောင်းပြသ အခက်အခဲ climaxing သို့မဟုတ်အစောပိုင်းလွန်း climaxing ။\n% 36 အကြားနှင့် 40 35 အောက်တွင်လူတို့၏% ကဤပြဿနာများ၏တဦးတည်းသို့မဟုတ်ထိုထက်ပိုတွေ့ကြုံနေကြသည်။\nGlasgow တက္ကသိုလ်ကနေလေ့လာမှု၏ဦးဆောင်ရေးသားသူဒေါက်တာ Kirstin Mitchell က, လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာပြဿနာများရေရှည်သက်ရောက်မှုရှိနိုင်ပါသည်ယုံကြည်သည် အထူးသဖြင့်လူငယ်လူတို့အဘို့အနာဂတျမှာလိင်ပိုင်းဆိုင်ရာသာယာဝပြောရေး, ပေါ်မှာ။\nဒါကြောင့်ငယ်ရွယ်တဲ့လူတွေရဲ့လိင်မှကြွလာသည့်အခါ 'ပရော်ဖက်ရှင်နယ်စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသောအားဖြင့်လိင်မှတဆင့်ကူးစက်သောရောဂါကူးစက်မှုများနှင့် unplanned ကိုယ်ဝန်တားဆီးအပေါ်အာရုံစူးစိုက်သည်။ သို့သော်ကျနော်တို့အများကြီးပိုကျယ်ပြန့်လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာကျန်းမာရေးစဉ်းစားရပါမည်။ ''\nLewis က, 32 သည်လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာရာထူးအမည်လေ့လာမှုမှာဖော်ပြခဲ့တဲ့ပြဿနာများစွာကိုခံစားခဲ့ရသိရသည်။ သူ Metro.co.uk ပြောထားသည်: 'ဒါဟာအိပ်ခန်းထဲမှာအမှန်တကယ်ပြဿနာဖြစ်လာပေမယ့်သင့်ရဲ့လက်တွဲဖော်နှင့်အတူလုံးဝပွင့်လင်းဖြစ်ခြင်းအမြဲတမ်းအကောင်းဆုံးဖြေရှင်းနည်းဖြစ်ပါတယ်နိုင်ပါတယ်' '။\nLewis ကသူ့ရည်းစားနဲ့အတူသွားခဲ့ရာဆွေးနွေးတင်ပြပြီးနောက်သူတို့ဖျော်ဖြေဖို့သူ့ကိုပယ်ဖိအားယူနိုင်ကြောင်းဘယ်လိုပြောခဲ့တယ်။ ရုံပြဿနာကိုဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် '' ကြီးမားတဲ့သဘောတူညီချက်လျော့နည်း '' ဟုခံစားရ လုပ်. အလှည့်အတွက်လိင်ပိုမိုလွယ်ကူစေတော်မူ၏။\nလူဖြစ်ကြ၏ ဝေးလျော့နည်းဖွယ်ရှိမိသားစုဆရာဝန်သွားရောက် သူတို့ရဲ့အမျိုးသမီးများထက်, ယောက်ျားသာနှစ်စဉ်မိသားစုဆရာဝန်မှခြောက်ကြိမ်သွားရသောမိန်းမတို့နှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင်ဆရာဝန်လေးဆယ့်တစ်နှစ်သွားရောက်လည်ပတ်အတူ။ ဒါဟာရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့်စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကျန်းမာရေးများအတွက်အလားအလာအကြီးအကျယ်ဖြစ်နိုင်ပါသည်, ထိုသို့ကိုလည်းပရော်ဖက်ရှင်နယ်အကူအညီနဲ့ထွက်သည်ကိုရောက်ရှိနိုင်မခံစားရဘူးသောသူအလေးအနက်လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာကမောက်ကမဖြစ်မှုဆိုင်ရာကိစ္စရပ်များအနေဖြင့်ငြိမ်ဝပ်စွာနေခံစားနေရပြီးအများအပြားယောက်ျားဖြစ်ဖွယ်ရှိရှိပါတယ်ဆိုလိုသည်။\nပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကအစိုးရကလုပ်မယ့်အစီအစဉ်ကြေငြာခဲ့သည် အင်္ဂလန်မှာအားလုံးကျောင်းများအတွက်လိင်နှင့်ဆက်ဆံရေးပညာရေးမသင်မနေရ။ လူငယ်များအစောပိုင်းအပေါ်သဘောတူညီခကျြမြားနှငျ့ကျန်းမာဆက်ဆံရေး၏အရေးပါမှုနှင့်ပတ်သက်ပြီးဆုံးမသွန်သင်နေတယ်ဆိုရင်သူတို့ကိုအရှက်မပါဘဲ၎င်းတို့၏မိတ်ဖက်နှငျ့ဆကျသှယျနှင့်အပြုသဘော, လေးစားမှုလိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ interaction ကရှိသည်ဖို့အတှကျ, ကအများကြီးပိုလွယ်ပါတယ်။\nAoife Drury, ဗြိတိန်နိုင်ငံလန်ဒန်မြို့အခြေစိုက်လိင်နှင့်ဆက်ဆံရေးကုထုံး, ဆက်ဆံရေးအပေါ်တစ်ဦးထက်ပိုသောမျှတသောအမြင်ပူဇော်ဖို့အရည်အသွေးမြင့်လိင် ed မပါဘဲ porn ရန်လွယ်ကူလက်လှမ်းအပေါ်လူပျိုတို့အကြားလိင်ပိုင်းဆိုင်ရာကမောက်ကမဖြစ်မှုအတွက်မြင့်တက်ပြစ်တင်ဝေဖန်ခဲ့သည်။\nသူမသည်ကျွန်တော်တို့ကိုပြောထားသည်: 'လိင်ပညာရေးကင်းမဲ့သောသူလူငယ်ယောက်ျားတစ်ဦးရုပ်ပိုင်းနှင့်စွမ်းဆောင်ရည်အဆင့်ကို (လိင်တံ၏အရွယ်အစားနှင့်အဘယ်မျှကာလပတ်လုံးသူတို့ကြာရှည်ဟန်) တွင်ညစ်ညမ်းကြယ်များမှမိမိတို့ကိုယ်ကိုနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါသည်။\n'ဤစိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် Self-လေးစားမှုပြဿနာများကိုဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်နှင့်၎င်းတို့၏လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာအဖော်ခက်ခဲတွေနဲ့လိင်ဆက်ဆံမှုစေနိုင်သည်။ Erectile ကမောက်ကမဖြစ်မှုအနိမ့်လိင်စိတ်အတူရလဒ်ဖြစ်နိုင်သည်။\nကပူးပေါင်းလိင်နှင့်လိင်မစွမ်းဆောင်တိုးဖွံ့ဖြိုးဆဲများ၏ဖြစ်နိုင်ခြေကိုကျော်သူတို့ရဲ့ဦးစားပေးဖြစ်လာ၏အခွင့်အလမ်း သာ. , သူတို့ကမှန်မှန် porn စောင့်ကြည့်ဖို့စတင်တဲ့အခါမှာယောက်ျားများ၏အသက်အရွယ် '' အဆိုပါအသက်ငယ်။\n'' အဲဒီနေဆဲလိင်ပညာရေး, porn မှဝင်ရောက်ခွင့်များလွယ်ကူခြင်း, ပိုမိုလွန်ကဲပစ္စည်းမှအရှိန်မြင့်လာတယ်ဖို့ဦးစားပေးကြည့်ရှုဘို့အလားအလာများနှင့်မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များများအတွက်အကျိုးဆက်များန်းကျင်လိုအပ်ပိုပြီးသုတေသနပြုသည်။ ''\nသို့သော်လူတိုင်းမအိပ်ခန်းထဲမှာညစ်ညမ်းကြည့်ရှုခြင်းနှင့်ပြဿနာများကိုအကြားတိုက်ရိုက်ဆက်စပ်မြင်သည်။ Kris တေလာ, အော့ကလန်တက္ကသိုလ်မှာပါရဂူဘွဲ့ကျောင်းသား, ဒုများအတွက်ရေးသားခဲ့သည်: 'ညစ်ညမ်း erectile ကမောက်ကမဖြစ်မှုကိုဖြစ်ပေါ်စေသည်သောအနေအထားကိုထောက်ခံကြောင်းသုတေသနများအတွက်အချည်းနှီးရှာဖွေနေတုန်း erectile ကမောက်ကမဖြစ်မှု၏အသုံးအများဆုံးအကြောင်းတရားများအမျိုးမျိုးတွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။\n'' ညစ်ညမ်းသောရုပ်ပုံသူတို့တွင်သည်မဟုတ်။ ဤရွေ့ကားစိတ်ကျရောဂါ, စိုးရိမ်စိတ်, ကွော, အချို့ဆေးဝါးများတာ, ဆေးလိပ်သောက်, အရက်နှင့်တရားမဝင်မူးယစ်ဆေးဝါးသုံးစွဲမှုပါဝင်သည်အဖြစ်ဆီးချိုရောဂါနှင့်နှလုံးရောဂါကဲ့သို့သောအခြားကျန်းမာရေးအချက်များ။ ' (မှတ်ချက် - ဂယ်ရီ Wilson သည်တေလာ၏အမြတ်ငွေကိုဤနေရာတွင်ဖြန့်ဝေခဲ့သည်။ (2017) "Porn နှင့် Erectile အလုပ်မဖြစ်အကြောင်းကိုအနည်းငယ်ခက်အမှန်တရား" Kris တေလာရဲ့ Debunking\nတစ်ဦး 2017 အဆိုအရ Los Angeles မြို့သုတေသနပြုလေ့လာမှု, လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာကမောက်ကမဖြစ်မှုတဝိုက်အခြားလမ်း, porn ကိုအသုံးပြုခြင်းမဟုတ်မောင်းနှင်နိုင်ပါသည်။ စစ်တမ်းကောက်ယူ 335 ယောက်ျားထဲက 28% သူတို့တစ်တွေမိတ်ဖက်နှင့်အတူ intercourse မှတစ်ကိုယ်ရည်အာသာဖြေပိုမိုနှစ်သက်ကဆိုသည်။ အဆိုပါလေ့လာမှုရဲ့စာရေးဆရာ, ဒေါက်တာနီကိုးလ် Prause, အလွန်အကျွံညစ်ညမ်းကြည့်တစ်ဦးတည်း masturbating သောအခါအမှုကြောင့်ပြဿနာတစ်ခုကသူတို့ရဲ့သိသာအခြားသူများနှင့်လိင်ဆက်ဆံရှောင်ရှားနေသောယောက်ျားကစောင့်ကြည့်မယ်လို့အဖြစ်ပြီးသားပစ္စုပ္ပန်ဖြစ်ခြင်းဟာလိင်ပိုင်းဆိုင်ရာပြဿနာတစ်ခုဘေးထွက်ဆိုးကျိုးခဲ့ကြောင်းသုံးသပ်ခဲ့သည်။ (မှတ်စု: နီကိုးလ်ပရပ်၏တောင်းဆိုမှုများကိုဤစာမျက်နှာတွင်ဖော်ပြထားသည်)\nဟုတ်ပါတယ်, လိင်ဆက်ဆံလူကြီးများဖှ၏ဗီဒီယိုများ masturbating သို့မဟုတ်စောင့်ကြည့်မှားဘာမှမရှိဘူးပါပဲ။ သင်တစ်ဦးဖက်ကအကြောင်းပြောဆိုသို့မဟုတ်အကူအညီနဲ့ရှာလွန်းရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိခံစားချက်နှင့်အတူလုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းပါပဲဘာလို့လဲဆိုတော့အဆိုပါကိစ္စကိုဒီရွေးချယ်ရာတွင်ဖြစ်ပါတယ်။\nဗြိတိန်နိုင်ငံလန်ဒန်မြို့ကနေ 24 နှစ်အရွယ်ဂျက်သဘောတူ။ သူဟာသစ်ကိုမိတ်ဖက်နှင့်အတူရှိသောအခါသူကလိင်ပိုင်းဆိုင်ရာပြဿနာများကြုံတွေ့င်ကြောင်း Metro.co.uk သို့ပြောသည်။\nဟုသူကဆိုသည်: 'တစ်လပြီးနောက်သင်တန်ဖိုးမရှိသူကိုသင်စွန့်ခွာလိမ့်မည်ဟုင်ထင် - ဒီအောက်ဖက်လိမ်ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်နှင့်သင်အဆိုးတွေး start တခါ, သင်ပင်လျော့နည်းလုပ်ဆောင်ဖွယ်ရှိပါတယ်။\n'' ငါသည်ဤအကြောင်းကိုငါ့အဖက်နှင့်ပြောဆိုသော (သူမကသူမမှားချင်ပါတယ်တစ်ခုခုမဟုတ်ခဲ့စိတ်သက်သာရာရခဲ့သည်) နှင့်ငါ၏အယုံကြည်ရသူငယ်ချင်းများကိုမှတက်ဖွင့်လှစ်။ ငါတကယ်ငါ့ကိုလှည့်ပတ်အောက်ပါတစ်ဦးအရိပ်ရပ်တန့်ရန်, ဤနှစ်ခုလုံးလုပ်ဖို့လိုအပ်တူသောဒါဟာခံစားရတယ်။ ''\n'' ဒါဟာအဲဒီလိုလုပ်ဖို့ "လိင်တူချစ်သူ" ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ပါတယ်။ ဤသည်မြေတပြင်လုံးယဉ်ကျေးမှုကိုပြောင်းလဲရန်လိုအပ်ပါသည်။ ''\nသင်အိပ်ရာမှာလိုချင်တာတွေတောင်းဒါမှမဟုတ်ပြဿနာရှိမယ့်အခါ, တက်မပွောနိုငျလြှငျ, လိင်, မှိုင်းအဆင်မပြေ, မသက်မသာသို့မဟုတ်ပိုဆိုးပါလိမ့်မည်တဲ့အန္တရာယ်ရှိပါတယ်။\nအဆိပ်ပုလ်လည်းသူငယ်ချင်းများသို့မဟုတ်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များမှတက်မဖွင့်, ဒါမှမဟုတ်ပရော်ဖက်ရှင်နယ်အကူအညီကိုရှာသွားရာမှယောက်ျားတားဆီး, ဒီမှာနေတဲ့အခန်းကဏ္ဍမှပါဝင်သည်။ ဤသည်လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာကမောက်ကမဖြစ်မှုတစ်သံသရာအတွက်ပိတ်မိလုလင်တို့သည်ထားလိင်ဆိုင်ရာကိစ္စရပ်များသာဟောင်း blokes စိုးရိမ်ရန်လိုအပ်ကြောင်းအရာတစ်ခုခုသောဒဏ္ဍာရီပြန့်ပွားနိုင်ပါ။\nဒါဟာသင့်ရဲ့အိမ်ထောင်ဖက်သို့မဟုတ်သင့်လက်တွဲဖော်နှင့်အတူစကားတစ်လှည်ဘာသာရပ်နိုင်ပါတယ်, ဒါပေမယ့်ဒါဟာလဲဖြစ်ရန်မလိုအပ်ပါဘူး။ သင်အိပ်ခန်းထဲမှာရုန်းကန်နေခဲ့လျှင်, သင်သည်သင်၏ကိုယ်ပိုင်အပေါ်ဆက်ဆက်မဟုတ်ပါဘူး။\nဘင် Edwards ကတစ်ဦးဆက်ဆံရေးဟာနည်းပြ, လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာကမောက်ကမဖြစ်မှုပတ်လည်အမည်းစက်ပြောင်းလဲပစ်ရန်လိုအပ်နေသည်ဟုရှင်းပါတယ်။\nစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနာမကျန်းမှု၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့်လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာအခက်အခဲများသည်အားနည်းချက်များမဟုတ်ကြောင်းကျွန်ုပ်တို့လက်ခံသင့်သည်။ '' သူတို့ကတကယ်ကိုများများတွေ့နေရတယ်။ သင်အကူအညီလိုကြောင်းဝန်ခံခြင်းသည်အလွန်ကောင်းသောခြေလှမ်းဖြစ်ပြီးသင်ဆုကိုရိတ်ရမည်။\n'' အမျိုးသားများအတွက်မကြာခဏသူတို့စိတ်ခံစားမှုကိုမပြသင့်တယ်လို့ခံစားရပေမယ့်ဖယ်အတ္တများကိုဝတ်နှင့်ကျွန်ုပ်တို့၏ကိုယ်ပိုင်အကျိုးအတွက်ဤကိစ္စများဖြေရှင်းဖို့အရေးကြီးပါတယ်။ ''\nအခြေခံအားဖြင့်စိတ်ဖိစီးမှု, အရှက်ကွဲကြီးမားသောလား-လူသတ်သမားများဖြစ်ကြသည်။ ပွင့်လင်းရိုးသားနှင့်အပြန်အလှန်အပျြောအပါး၏မျက်နှာသာအတွက်သူတို့ကိုမြောင်း။


HIM | Health in Myanmar » 2011 » February\nDoctor interviewed about work in the Wa region\nIt would have been nice to hearalittle bit more about HIV prevention in the Wa region. VC(C)T is not prevention.\nHIV/AIDS လူနာတွေမှာဆိုရင် ရောဂါအဆင့်မြင့် လာတာနဲ့အမျှ သူတို့ရဲ့ “CD4 Count” ဟာ တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာတတ်ပါတယ်။ “CD4 Count” မြင့်တက် လာတာနဲ့ အတူရောဂါဝေဒနာ သက်သာ၊ တိုးတက် လာနိုင်ပါတယ်။အလားတူပဲ ကင်ဆာရောဂါလို့ ခေါ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကလပ်စည်း တွေ၊ ဆဲလ်တွေ၊ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ၊အဆမတန် ပုံမှန်မဟုတ် တိုးပွားလာတာ (ဒါကြောင့် မြန်မာ တိုင်းရင်းဆေး ဆရာတွေက ‘မြစ်ပွားနာ’လို့ ‘ကင်ဆာ' ရောဂါကို ခေါ်လေ့ ရှိကြပါတယ်။\nIPS finds the Global Fund is back\nSince IPS articles are syndicated and bits and pieces of them are often quoted in other news stories, it is disappointing that this one was published onaSaturday.\nအေအာတီဆေးဝါး လိုအပ်နေသည့် အိတ်ခ်ျအိုင်ဗွီ\nသာကေတမြို့နယ် အထူးကု ဆေးရုံ(သာကေတ)ရှိ အေအာတီ ဆေးဝါးလိုအပ်နေသည့် အိတ်ခ်ျအိုင်ဗွီ အေအိုင်ဒီအက်စ် ကူးစက်ခံရသူများအား International Union Against TB and Lung Diseases (IUATLD) အဖွဲ့မှ ဆေးဝါးများ ထောက်ပံ့သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။\nCountry report on children and HIV does not include an estimate of the number of children living with HIV\nHere isacountry report on children and HIV foraregional meeting in Hanoi five years ago. Censorship is clear as in this country report there is NO estimate of the number of children living with HIV or the number of orphans. The new head of HIV for UNICEF still hasalot of work to do.\nSW group representatives going to the ICAAP?\nThe [him] moderator has received this request from Tish Norris at the Scarlet Alliance. Please feel free to contact her.\nတကယ်က အမေအမတွေနေတဲ့အိမ်နဲ့ ကျမရဲ့တဲ လေးက ၀ါးတစ်ပြန်လောက်ဘဲ ဝေးတာပါ။ ကျမသမီးက သူခေါ်တာ ထူးမဲ့သူမရှိ၊ မအေကိုလဲ စိုးရိမ်ပုံရ တယ်။ မျက်ရည်တွေကျလာပြီး သူဆဲတတ်သလို အကုန်ဆဲပြီး“ငါ့အမေသေတော့မှာ မလာကြဘူးလား”ဆြိုပီးမိုးရေထဲထွက်၊အသားကုန်အော်ငိုတော့မှ လူကြီးတွေ ရောက်လာပြီး မီးမွှေး၊ ရေနွေးတိုက်၊ ဆေးတိုက်လုပ်ကြတာ။ကျမ အဖျားကျသွားတော့ သမီးရဲ့မျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်ပြီး ၀မ်းနည်းဝမ်းသာဖြစ်သွားခဲ့မိတယ်။\nYou can bid on the supply of CD4 cell count equipment\nHere is the invitation to bid.\nAuthor: HimBur | Category: Myanmar, ဆောင်းပါးno comments | Tags: facts for life\nဟိုးယခင်ကတော့ Living Together ဟာ မြန်မာလူမျိုးတွေနဲ့အတော်လေး စိမ်းနေခဲ့ပါတယ် ။ အခု တော့ လည်း ခေတ်လူငယ်တွေရဲ့ တီးတိုးပါးစပ်ဖျားမှာ ရေပန်းစားလို့လာခဲ့ပါပြီ ။ အနောက်တိုင်း နိုင်ငံတွေမှာLiving together အပေါ် ထောက်ခဲ့တဲ့လူတွေအများကြီးရှိခဲ့သလို ရှုံ့ချတဲ့သူတွေလည်း အများကြီးရှိခဲ့ပါတယ် ။ ကဲဒါဆို ကျွန်တော်တို့ကရော Living together အပေါ် ဘယ်လိုမြင်ပါသလဲ ???? ။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးက လည်း သဘော တူတယ် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကလည်း အိုကေတယ် ဆိုရင် ဘာမှဝေဖန်စရာ ၊ မှတ်ချက်ချစရာမရှိပါဘူး ။ ဒီနေရာမှာ အပိုင်း ၂ပိုင်းဖြစ်သွားပါပြီ ။\nWhy isn't thisaP5 post?


သူမဟာ ယောင်္ကျားများစွာကို ညှို့ငင်ဖြားယောင်းရင်း ပစ္စည်းတွေ ခိုးခဲ့သူပါ လို့ နဲနဲကလေးမှ ထင်ရက်စရာ မရှိအောင်ကို ညံ့သက်သိမ်မွေ့ လွန်းနေတယ်။ ပျော့ပြောင်းတိုးရှတဲ့ အသံ၊ ဖြူစင်တဲ့ အသားအရည်၊ မေးစေ့အောက်ထိရုံ ဆံပင်၊ လှပတဲ့မျက်လုံးဝိုင်းတွေမှာ ပလတ်စတစ်မျက်မှန် လေးထောင့်ပုံ အနက်ရောင် တပ်ထားတဲ့ သူဟာ နူးညံ့စွာပြုံးရင်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာနဲ့ ရုံးတော်ကို ဒီလို လျှောက်ထားခဲ့တယ်။\n"လေးစားအပ်ပါသော လူကြီးမင်းရှင့် ကျမအပေါ် သနားငဲ့ညှာသောအားဖြင့် သက်ညှာစွာ ပြစ်ဒဏ်ပေးရန် လျှောက်ထားအပ်ပါတယ်၊ ကျမရဲ့သားကလေးဟာ ၃နှစ်အရွယ်ပဲ ရှိသေးတာမို့ သူ့အတွက် ကျမ ရှိနေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်ရှင်" လို့ ဆိုသတဲ့။\nအစိုးရရှေ့နေ ဒီပီပီ လူး (DPP Loo) ကတော့ သူမဟာ သနားစရာ သက်ညှာစရာ အမျိုးသမီးတယောက် မဟုတ်ဖူးလို့ အခိုင်အမာ ဆိုပါတယ်။\nသူမရဲ့ အသက်က ၄၄ နှစ်၊ အလုပ်အကိုင်ကိုတော့ သူက ကြုံသလို ပြောတတ်တယ်။ အလွတ်တန်း ဒီဇိုင်းနာ ဖြစ်လိုက်၊ မလေးရှားကနေ စလုံးမှာ အလုပ် လာလုပ်တဲ့ ဇိမ်မယ် ဖြစ်လိုက်ပဲ။ ဂျူရောင်း နဲ့ ဘဒုတ် (Jurong and Bedok) ကြားက ဟော့ကာစန်တာတွေ၊ ကာဖီဆိုင်တွေမှာ သူရဲ့ သားကောင်ကို ရှာလေ့ရှိတယ်။ သူက သားကောင်ဖမ်းရာမှာ အင်မတန် ကျွမ်းကျင်လိမ္မာတယ်။ အလွန် ပိရိပါးနပ်တယ်။ အသက် ၄၀ ကျော် ကနေ ၆၀-၇၀ တွေ၊ အငြိမ်းစား အဘိုးကြီးတွေ၊ ရိုးလက်စ်နာရီပတ်လို့ စတိုင်ထွားနေတဲ့ ဘူဒါးကြီးတွေ အဲဒါ သူမရဲ့ အမဲပဲ။ သားကောင်ကိုမချဉ်းကပ်မီ သားကောင်ရဲ့ အလေ့၊ သားကောင်ရဲ့ အခြေအနေ နဲ့ လမ်းကြောင်းကို အကဲခတ်သေးတာ။ ပြီးမှ ပိုင်ပြီဆိုမှ အပီ ဝင်ဖမ်းလေ့ရှိတယ်။\nတကယ်တော့ သူမက သူမရဲ့ အသက်မွေး ဝမ်းကျောင်း လူ-အမဲလိုက်တဲ့ အလုပ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည် ကျွမ်းကျင်ပြီးသား။ သူမရဲ့ အခြေအနေကိုက အဲသလိုလုပ်မှ ဝမ်းဝ ခါးလှရမဲ့ အနေအထား၊ လူမွဲစာရင်းဝင် (Bankruptcy) ခင်ပွန်းနဲ့ ၃နှစ်သားအရွယ် သားငယ်တို့ရဲ့တာဝန်တွေနဲ့မို့ သူမ မှန်တယ် ဒါကို လုပ်ကိုလုပ်ရမယ် အဲသလို ယုံကြည်ထားတာ ။ ၉၄၊ ၉၆၊ ၉၉ နဲ့ ၂၀၀၀ ခုနှစ်တွေမှာ ခိုးမှုနဲ့ ထောင်နန်းစံခဲ့ပြီးသား၊ ဒါပေမဲ့ သူမက အမှတ်မရှိစွာ၊ သူမလုပ်နေတာတွေဟာ မမှားဘူးလို့ မိုက်မဲစွာ ယုံကြည်ရင်း တိုးမိုက်ခဲ့တာ...သူမရဲ့ လုပ်ပုံကိုင်ပုံတွေ ပိုမိုကျွမ်းကျင်အောင်၊ ပိရိချောမွေ့အောင် အားထုတ်ရင်းနဲ့ ခုဆို ပိုလို့တောင် လက်စွမ်းထက် နေခဲ့ပြန်တာလေ...။ အိမ်စရိတ်တွေအပြင် သူမရဲ့ အလုပ်နဲ့ လိုက်လျောညီထွေစွာ သူမ လှပနေဖို့ လိုအပ်တဲ့အတွက် ဇရာကိုအံတုဖို့ ဘိုတောက်စ် ထရိမန့် (Botox Treatment) ယူတယ်။ ဟုတ်တယ် သူမ လှနေဖို့ လိုတယ် အို....လှဖို့ ဆိုတာထက် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေဖို့ တကယ်ပဲ လိုအပ်တယ်။ စရိတ်ကလား...လွယ်ပါတယ် သားကောင်တွေ ရှိနေသ၍ သူမက မပူသေးဘူး။\nသေချာပြီဆိုတာနဲ့ သူမက သားကောင်ကို ချဉ်းကပ်တယ်။ လူရှင်းတဲ့ ကော်ဖီဆိုင်မှာ ကော်ဖီသောက်ရင်း အီစီကလီ ဘာညာ၊ လိင်မှုကိစ္စတွေ နဲ့ ကတိတွေပေးရင်း အစာချကျွေးတယ်။ နဲနဲလေးကြာလာရင် ဘူဒါးကြီးတွေရဲ့ ကော်ဖီခွက်ကို ယူသောက်မယ်။ အဲဒီလူကြီးတွေကလည်းပဲ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းနီကလေး စွန်းပေသွားတဲ့ ခွက်နှုတ်ခမ်းလေးကို တမက်တမော ထိသောက်ရင်း ၁၀ မိနစ် အကြာမှာ ဒေါင်းတော့တာပဲ။ ဒီတော့မှ သူမက တစချင်း ဖြုတ်တော့တာ။ လုပ်နည်းလုပ်ဟန်က ဒီလို...။ ဘူဒါးကြီးတွေရဲ့ ကော်ဖီခွက် ယူသောက်ရင်း သူမ ပါးစပ်ထဲ အသင့်ငုံထားတဲ့ အိပ်ဆေးကို ကော်ဖီခွက်ထဲ လျောကနဲ ထည့်လိုက်သတဲ့။\nထူးဆန်း ကျွမ်းကျင်ပါပေ့...သူမကရော အဲဒီ အိပ်ဆေးကို ယဉ်ပါးနေပြီတဲ့လား...။ သူမ ပါးစပ်ထဲ ဘယ်လိုနေရာမှာများ ဖွက်ငုံထားပါလိမ့်...။\nအဲသလို အမှည့်ချွေနည်းနဲ့ လူ-အမဲလိုက်နေခဲ့တာ ကြာခဲ့ပေါ့။ သူမက လမ်းကြောင်းကို ပုံမှန်မထားဘူး၊ ကျဘမ်းရွေးတယ်၊ ခြေရာခံလို့ရနိူင်မယ် ထင်သမျှ သတိကြီးစွာနဲ့ ရှောင်တယ်၊ ဘယ်လိုပဲ အရှောင် ကောင်းကောင်း ခုတော့ သူမ မိသွားခဲ့ပါပြီ။ ဆေးခန်းမှာ အိပ်ဆေးသွားအဝယ်၊ သူမရဲ့ အမဲကောင်ဟောင်း တယောက်က မှတ်မိသွားပြီး တိုင်ရာက ဖမ်းခံလိုက်ရတာပါ။ သူမရဲ့ အမှူကို ဧပြီ ၇ ရက်နေ့ စစ်ဖို့ ချိန်းထားပါတယ်...။\nကဲ...ကျမ တွေးမိတာလေး ပြောပါရစေအုံး။ ဒီအမှုမှာ တရားခံက အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး အမျိုးသားတွေက တရားလို ဖြစ်တယ်။\nတကယ်လို့များ အမျိုးသားက တရားခံဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးတွေကသာ တရားလို ဖြစ်ခဲ့ရင်....။\nပစ္စည်းယူရုံနဲ့ ပြီးပါ့မလား... ငွေကိုယူသည်၊ လူကိုပါယူသည် ဆိုတဲ့အထိ၊ နောက်ဆုံး အသက်ဘေးတောင် ချမ်းသာရာ ရချင်မှ ရမှာပါ...။ ဒီနေရာမှာ တရားခံက အမျိုးသမီး ဖြစ်နေလို့သာ...။\nအင်း....အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးရယ်လို့ အားသာချက်၊ အားနည်းချက်တွေ ရှိကို ရှိနေတဲ့ သဘာဝတရားကြီးကို ခဏတော့ မုန်းမိပါရဲ့...။\n***သူမ လုပ်ရပ်ကို အားပေးထောက်ခံတာ မဟုတ်ပါဘူး...မကောင်းမှုလုပ်သူချင်း အတူတူ ကျား-မ ကွဲပြားမှုရဲ့ အားနဲ-အားသာချက် သက်ရောက်မှုကိုသာ ဆိုလိုချင်တာပါ...\nRef:the new paper dated 18 Mar10\nrose of sharon Tue Mar 23, 10:16:00 PM GMT+8\nကိုးရီးယားရုပ်ရှင်တွေလိုပေါ့... လူတိုင်းကသူ့အတွေးနဲ့သူ သူဘဲမှန်တယ်ထင်နေတတ်ကြတာကိုး.... တရားသူကြီးကဘယ်လိုဆုံးဖြတ်မှာပါလိမ့်????\nAnonymous Tue Mar 23, 10:37:00 PM GMT+8\nသဘာဝဟာ သဘာဝပါ သီချင်းဆိုတာပါနော် ဒေါ်မယ်ချစ်ရေ\nမြစ်ကျိုးအင်း Tue Mar 23, 10:37:00 PM GMT+8\nလည်သလိုရှာစားနေကြတာပဲနော်။ တော်သေးတာက တစ်ထိုင်စာလောက်ပဲ ယူလို့။ ခံလိုက်ရတဲ့သူတွေလည်း အများကြီးတော့ မဆုံးရှုံးဘူးပေါ့။ တစ်နေ့တာ အပြင်ထွက်လာချိန် ပါသလောက်ပဲ ဆုံးရှုံးရတာဆိုတော့ တော်သေးတယ် ပြောရမယ်။\nအိမ်ရောင်းပြီး ငွေထုပ်နဲ့ ထိုင်နေတာဆိုရင်တော့ ကုန်ရောပဲ။\nဇွန်မိုးစက် Tue Mar 23, 11:09:00 PM GMT+8\nသတင်းစာ မဖတ်မိတော့ မသိလိုက်ဘူး အစ်မရေ။ အဆုံးသတ်မှာ တွေးစရာတွေနဲ့။ ကျားနဲ့မ ... အားသာချက် အားနည်းချက်တွေ...\nခွန်မြလှိုင် Tue Mar 23, 11:27:00 PM GMT+8\nအဲ့ ထက် ဆိုးတဲ့ မြန်မာ အမဲလိုက် မုဆိုးမလေးတွေ အကြောင်း ရေးဦးမယ် အမရေ...\nSHWE ZIN U Tue Mar 23, 11:33:00 PM GMT+8\nသူတို့ အမဲလိုက် ခံချင်လို့ ခံနေတာ ခံစမ်းပါစေ သူငယ်ချင်းရယ်\nဝက်ဝံလေး Wed Mar 24, 01:07:00 AM GMT+8\nကိုကြိုက်မိတယ် မချစ် ဟုတ်တယ် ပြောတော့ မိန်းမနဲ့ ယောက်ျား ရင်ဘောင်တန်းတယ် ဘာရယ် ညာရယ်နဲ့ တခုခုဆို နင်တို့ မိန်းကလေးတွေက ယောက်ျားတွေနဲ့ တူလို့လား ဆိုတဲ့ အမေးမျိုး သိပ်မုန်းတာပဲ\nအခုလဲ ဒီပို့စ်ကို ဖတ်ပြီး တွေးစရာ ရသွားပြန်ပြီ\nအဲဒီ ခွဲခြားခွဲခြား ကြီးက ဘယ်တော့မှာမှများ လွတ်မြောက်မလဲ မသိဘူးနော်\nအရင်ခေတ်က မိန်းမတွေက ပိုသနားဖို့ကောင်းတယ်နော် ဒီလိုဆိုတော့လဲ\nတကယ်ပြောရရင် အဲဒီမိန်းမ ကို သနားတယ် သူရှာမှ စားရမဲ့ ဘဝ ကို အင်းးး အင်းးး လေ ဒီလိုလူမျိုး ဘယ်လောက်များ ရှိနေမလဲ နော်\nကိုချစ်ဖေ Wed Mar 24, 03:46:00 AM GMT+8\nတချိူ့နေရာတွေမှာ ကျားတွေက ရက်စက်လွန်းပြီး တချို့နေရာတွေမှာ မတွေက ပိုရက်စက်တာတွေလဲ ရှိမှာပါ ခုလိုအမှုမျိူးမှာတော့ မမို့လို့ ဒီလောက်နဲ့တော်တာပါ အချိူ့သောဥပဒေတွေမှာလဲ မ ဖြစ်လို့ ကျား ဖြစ်လို့ အသာရတာတွေရှိနေဦးမှာပါ ယဉ်ကျေးမှုတွေ ဓလေ့တွေ ကနေ မမျှတ မတရားမှုကို တရားမှု့အဖြစ် တရားဝင်ဖြစ်နေစေတဲ့ ဥပဒေတွေလဲ ရှိနေဦးမှာပါ\nရွှေရတုမှတ်တမ်း Wed Mar 24, 09:12:00 AM GMT+8\nသဘာဝ၏ကွာခြားမှုကို ကျွန်ုပ်တို့ ဘာများတတ်နိုင်ဦးမည်နည်း...\nမောင်ဘကြိုင် Wed Mar 24, 12:40:00 PM GMT+8\nကျားသားစားသော ရွှေသမင်လို့လေး)\nမောင်မိုး Wed Mar 24, 01:34:00 PM GMT+8\nချဉ်သီးနဲ့ဆား ပေါင်းလို့ ဖြစ်လာတဲ့ဇာတ်လမ်းတွေပါ။ ကျားဖြစ်ဖြစ်. မဖြစ်ဖြစ် လိမ်တဲ့သူရော..အလိမ်ခံရတဲ့သူတွေမှာပါ အပြစ်မကင်းဘူး။\nRita Wed Mar 24, 02:16:00 PM GMT+8\nမနှစ်ဆီက မြနှင်းဆီတို့ မြတ်စု တို့ အကြောင်းရေးတဲ့ post မှာ... ရွာသားလေး တခါပြောဖူးတာ သတိရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ယောက်ျားတွေမှာလဲ အားနည်းချက်တွေ ရှိပါတယ်ဗျာ ဆိုတာ... ဒါမျိုးနေမှာပဲ။ :D\nRita Wed Mar 24, 02:22:00 PM GMT+8\nဒါပေမဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းမှာ ကွာတာ တစ်ခုက လူဆိုးက မိန်းမဖြစ်နေလို့ ယောက်ျားတွေမှာ တခုတော့ သက်သာရာရသွားတယ်။\nဒါဟာ သဘာဝ ကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တူတော့ မတူချင်ပါဘူး။ တူလိုက်လို့ ပိုကောင်းလာမှာ မဟုတ်တာကို မတူတဲ့ အတိုင်းပဲ နေပါစေ။\nVista Wed Mar 24, 02:25:00 PM GMT+8\nအဲလိုလူကြီးတွေများလိမ်စမ်းဘာာ . မသနားဘူး ဟိဟိ ..\nမမချစ် ကျနော် တက်ခ်ပိုစ့်ရေးထားပါပီ . မနည်းစဉ်းစားထားတာမို့ ကြာနေတာ ခွေးလွှတ်နော်\nသိင်္ဂါကျော် Wed Mar 24, 03:27:00 PM GMT+8\nတကယ်တော့ အဲဒီ ဘူဒါးကြီးတွေကလည်း စားနေကျ ကြောင်ဖားတွေနေမှာ .. သူတို့ထက် လည်တဲ့သူနဲ့ တွေ့တော့မှ ခံသွားရတာပေါ့...\n~ဏီလင်းညို~ Wed Mar 24, 10:09:00 PM GMT+8\n♥ကိုဇော်♥ Wed Mar 24, 11:33:00 PM GMT+8\nတရားသဘောတွေ ပါနေရင်တော့ .....ဆော်တီး...။\nပန်းခရမ်းပြာ Thu Mar 25, 09:42:00 AM GMT+8\nစားဝတ်နေရေး ကြပ်တည်းလာတော့ လိမ်နည်းတွေ အမျိုးမျိုး ထွင်လာတာပဲနော်။\nအသက်ကြီးပိုင်း ယောင်္ကျားတွေကို မြူဆွယ် လှည့်ဖျားတာနဲ့ ပတ်သက်လို့\nဟိုအရင်က သတင်းတွေကို သတိရ မိသေးတယ်။\nပို့စ်အဖြစ်တင်ရင်း မချစ်ကြည်အေးရဲ့ ပို့စ်လင့်ကိုလည်း ညွှန်းပါရစေ။\nမြသွေးနီ Thu Mar 25, 07:55:00 PM GMT+8\nTZA Thu Mar 25, 10:35:00 PM GMT+8\nဒီတလော နာ့ခွက်ကို လုလုသောက်တဲ့ ကန်မလေးတွေ တိတ်များတာ.. နောက်ဆို ပေးကိုမသောက်တော့ဘူး..\nChicken Nugget - ဒိနေ့တော့ chicken nuggets လုပ်နည်းမေးထားသူတွေအတွက် တင်ပေးလိုက်ပါတယ် စားရတာ လွယ်သလောက် ပြင်ရဆင်ရတာတော့ တော်တော်လေး လက်ဝင်တယ်လို့ ထင်ရပါတ...


Fromlinux ရှိသုံးစွဲသူ၏အဆင့်အရအရောင်များကိုမီးမောင်းထိုးပြသည့်မှတ်ချက်များ Linux မှ\nအလက်ဇန်းဒါး (ခေါ် KZKG ^ ဂါရာ) | | GNU / Linux များ, NOTICIAS, သင်ခန်းစာများ / လက်စွဲ / သိကောင်းစရာများ\nငါတို့သူငယ်ချင်းရဲ့အချိန်အတွက်ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟူဂို (မကြာခင်ငါတို့နှင့်အတူသူတို့အသိပညာကိုပေးလိမ့်မည်ဟုငါမျှော်လင့်ပါတယ်), ကျွန်ုပ်တို့လက်ရှိအသုံးပြုနေသောအခင်းအကျင်း၏ကုဒ်၏အစိတ်အပိုင်းကိုပြုပြင်ခဲ့သည် <linux မှသည်°, မှတ်ချက်များသည်ဘလော့ဂ်ပေါ်တွင်အသုံးပြုသူအဆင့်အလိုက်ကွဲပြားသောအရောင်များကိုပြသနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။\nမှတ်ချက်ပေးသူသည်ဆောင်းပါး၏ဖန်တီးသူဖြစ်လျှင် magenta highlighting ဖြစ်သည်။\nမှတ်ချက်ပေးသူသည်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ် ဦး ဖြစ်ပါကအနီရောင်မီးမောင်းထိုးပြခြင်း။\nမှတ်ချက်ပေးသူသည်စာရင်းပေးသွင်းသူသို့မဟုတ်ကြည့်ရှုသူ (default) ဖြစ်ပါကမီးမောင်းထိုးပြခြင်းမရှိပါ။\nဆောင်းပါး၏လမ်းကြောင်းအပြည့်အစုံ - Linux မှ » GNU / Linux များ » Desdelinux ရှိအသုံးပြုသူအဆင့်အရအရောင်များကိုမီးမောင်းထိုးပြသည့်မှတ်ချက်များ\n50 မှတ်ချက်များ, သင့်စွန့်ခွာ\nမင်း fuck ဆိုတဲ့နောက်မျက်နှာဖုံးပုံရှိတယ်မဟုတ်လား။ ကြည့်ပါ ဦး၊\nဟားဟား! ညံ့ဖျင်းသောရဲစွမ်းသတ္တိ! XD\nအပြင်အရောင်နောက်ပြန်ဖြစ်ပါသည်, ထို post ၏စာရေးသူ pandev92 ဖြစ်ပါသည်, ငါ့ကိုမ\nရဲရင့်ပါတယ် အယူအဆမှာစာမူ၏စာရေးသူသည်အစိမ်းရောင်ဖြင့်ပေါ်လာလိမ့်မည်၊ သို့သော်ဘလော့ဂ်အသုံးပြုသည့်အကြောင်းအရာသည်တင်းပလိတ်ပြောင်းလဲမှုကိုထောက်ခံရန်မထင်ရ၊ ယခုမူစာရေးသူအားလုံးသည်အစိမ်းရောင်သာဖြစ်သည်။ ငါအဖြေတစ်ခုရှာလျှင်တွေ့လိမ့်မယ် (Windows မှရေးသားခြင်းအတွက်လူတိုင်းအတွက်တောင်းပန်ပါ)\nထို့နောက်သူသည်အစိမ်း၊ အဝါရောင်ကိုမကြိုက်၊ သို့မဟုတ်လိမ္မော်ရောင်က Ubuntu ကိုသတိရလျှင် LOL !!!\nဒီအတွက်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ တကယ်ပဲ ... မင်းတို့ဒီမှာဒီမှာမကြာခဏလာဖို့ငါတို့မျှော်လင့်ပါတယ်၊ မင်းတို့လုပ်ပေးတာတွေထက်အများကြီးအများကြီးရှိတယ်။\nအရောင်ကသူကိုအခွံချွတ်သည်။ အရိပ်သည်အရိပ်ဖြစ်သည်။ ငါနည်းနည်းလေးပေါ့အောင်လုပ်သင့်သည်။\nပူးပေါင်းသူသည်အဝါရောင်ဖြင့်ပေါ်နေသည်။ ၎င်းသည် Linux မှအမှန်တကယ်အချိန်တွင်အလုပ်လုပ်သည်၊ ၎င်းသည် post ကိုဖန်တီးပြီးနောက်ပြောင်းလဲမှုကိုပြုလုပ်ခဲ့သည်။\ncache နှင့် cookies များကိုရှင်းလင်းရန်ကြိုးစားပါ\nသင် css update လုပ်ရန်သို့မဟုတ်တစ်ခုခုတစ်ခုခုစောင့်ဆိုင်းရန်လိုအပ်သည်။\nကျွန်ုပ်လည်းထိုအရာကိုမမြင်ရပါ။ သူတို့ကလူနည်းစုနှင့်ခေတ်နောက်ကျသော browser ကိုသုံးရန်ကျွန်ုပ်ကိုစွန့်ခွာသွားမည်ဟုထင်မြင်ခဲ့သည်။ P.\nရယ်စရာကတော့ငါ UserAgent ကနေပြောင်းပြီးအလုပ်လုပ်ပုံရတယ်။ ဒါပေမယ့်မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက UserAgent ကြောင့်မဟုတ်ဘူး။\nelav <Linux ကို° ဟုသူကပြောသည်\nHahaha မကောင်းတဲ့စိတ်ကူး .. မကောင်းတဲ့ရဲရင့် !! သတ္တုခေါင်းနှင့်ပစ္စည်းပစ္စယများကြောင့်လူမည်းသည်သူနှင့်သင့်တော်သော်လည်း ...\nelav <Linux ကိုမှတုံ့ပြန်ပါ\nA ခွေးရူး Ubuntu နှင့် Uncle Mark အကြောင်းမကောင်းသောစကားများသည့်အခါတိုင်းအရောင်အမျိုးမျိုးကိုအရောင်တင်မည့်အစားသူတို့သည်သူ၏“ အပြုသဘောဆောင်သော” နှင့်ရယ်စရာဝေဖန်မှုများ (! # #%% & / ((=)) XD XD XD\nဒါဟာသင်ကိုယ်တိုင်သူငယ်ချင်းမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့အားလုံးမင်းကိုနည်းနည်းလောက်ချစ်ကြတယ် know\nအဆိုပါ filter များ hahaha မီးတောက်မှကျေးဇူးတော်ပယ်ရှား\nHAHAHA ၏အကြံဥာဏ်ကောင်း ... Courage "Winbuntu" ကိုရေးတိုင်းအချိန်တိုင်း၎င်းသည် "ကျွန်ုပ်နှစ်သက်သောညှင်းဆဲခြင်းကို" သို့ပြောင်းလဲပေးသည်။ ဟားဟား!!!\nတည်းဖြတ်သူများသည်အရောင်ပြောင်းရန်လိုအပ်သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော်၎င်းသည်သာမန်လူများ၏အရောင်ဖြစ်သောပုံမှန်အရောင် (အဖြူမဟုတ်ပါ) ဖြစ်သည်။\nစာဖတ်ခြင်းကိုပိုမိုလွယ်ကူစေရန်အရိပ်သည်ပိုမိုပေါ့ပါးသည် (သို့မဟုတ်ဘောင်မပါဘဲ) မပါဘဲဖြစ်စေလိမ့်မည်။\nပို့စ်ရေးသားသူရဲ့အခန်းကဏ္ofကိုမခွဲခြားဘဲကွဲပြားခြားနားတဲ့အရောင်ရှိသည့်ပြုပြင်ထားသောဗားရှင်းတစ်ခုကိုအဲဗာကိုပို့လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်၎င်းကိုဖော်ထုတ်ရန်ပိုမိုလွယ်ကူသင့်သည်။ သင် login လုပ်သည်ဖြစ်စေမဝင်သည်ဖြစ်စေ၎င်းကိုပြရန်ကြိုးစားပါ။ ၎င်းအတွက်သင်အသုံးပြုသူနှင့်တူသော email address ကိုအသုံးပြုရမည်။\nငါအချို့စမ်းသပ်မှုလုပ်နေတယ်သော်လည်းသူတို့သည်အလွန်ပေါ့ပါးလျှင်သူတို့တစ်နည်းနည်းရှုပ်ထွေးရပေမယ့်အရောင်များကိုအနည်းငယ်ပေါ့စေနိုင်ပါတယ်, ဒါကြောင့်ငါ tonality ၏အဆင့်အကြံပြုခဲ့သည်။ ၎င်းသည်နောက်ဆုံးအရောင်များမဟုတ်ပါ၊ ဘလော့ဂ်ပိုင်ရှင်များက၎င်းတို့ကိုပြောင်းလဲရန်၊ မပြောင်းမည်ကိုဆုံးဖြတ်လိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်သည်လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကိုအကောင်အထည်ဖော်ခြင်းအားဖြင့်သာကူညီခဲ့သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် elav သည်ဆုံးရှုံးမှုအနည်းငယ်သာဖြစ်သည်။ 😉\nအတိအကျ ဒါဟာသူတို့တစ်တွေနေ့၏သင်တန်းကာလအတွင်းသူတို့မှတ်ချက်များအတွက်ထူးဆန်းတဲ့အရာမြင်နိုင်ပါလိမ့်မည်ကိုသူတို့သိသည်ကောင်းသောဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ဆေးလိပ်သောက်သောပီပီကြောင့်မဟုတ်ဘဲဘီယာများကသူ့ကိုနာကျင်စေသောကြောင့်ဖြစ်သည်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည်ပူပြင်းစွာလုပ်ဆောင်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည် (Real Time) .. 😛\nဟုတ်ကဲ့။ Hugo သည်ပြင်ဆင်ချက်အသစ်များကိုကျွန်ုပ်မပို့မချင်းကျွန်ုပ်😀\nယခုတွင်ကျွန်ုပ်တို့သည်ဝေဖန်သူများသာလိုအပ်သည်။ တုံ့ပြန်ချက် need\nငါကပြီးပြီ, အရိပ်နှင့်အတူတ ဦး တည်း, အခြားဘာမျှမ, မဟုတ်ရင်ကအဆင်ပြေပါတယ်\nသေချာတာပေါ့၊ သူ၌ရှိသောအရာမှာဆင်းရဲသား၌သူ၏နှစ်အနည်းငယ်သာရှိသည်။ ၎င်းသည် reggaeton နှင့်သူအကြားပျောက်ဆုံးသွားခြင်းသည်ပုံမှန်ဖြစ်သည်\nမင်းသာသိရင် .. ငါဒီ blog ထဲမှာအသက်အကြီးဆုံးမဟုတ်ဘူး .. ¬¬\nထိုအခါငါစမ်းသပ်မှတ်ချက်ခွင့်ရှိသည်! * _ *\nငါဗီဒီယိုတစ်ခုတင်မည်! (ငါသင်တန်းတက်တာ _ _ * ပဲ)\nKdenLive ဖြင့်တည်းဖြတ်သည်။ XDDDDDDD (ငါကအရမ်းဆိုးတဲ့တည်းဖြတ်သူပါ။ )\nဆိုလိုတာက site ဖန်တီးသူ၊ အဓိကအကြောင်းအရာဖန်တီးသူ၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းရှိတာတွေ၊ ဒါပေမယ့်စာရေးသူ၊ အယ်ဒီတာ၊ ပူးပေါင်းသူ၊ အစုလိုက်အပြုံလိုက်သတ်ဖြတ်ခြင်းစတာတွေဟာဘာအကြောင်းလဲဆိုတာအတိအကျမသိရဘူး။ ငါပြောတာကအရောင်များ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာအရာဝတ္ထုများကိုကျွန်ုပ်တို့မြင်သောအခါခွဲခြားသိရန်ဖြစ်သည်။\nPS: ငါပုံထဲမှာရှိနေတယ်ကျွန်တော်အထူးပါပဲ!! xD ။\n- Troll Anti-Troll သန့်ရှင်းရေးအကူအညီ (ALA)ဖြေ - ရဲစွမ်းသတ္တိမရှိဘူးဆိုတာသေချာအောင်၊ သူပြောသမျှကိုတည်းဖြတ်ပြီးပိုပြီးအဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့အရာတစ်ခုခုနဲ့အစားထိုးဖို့တာ ၀ န်ရှိသူတစ်ယောက်ယောက်ရှိလိမ့်မယ်။ ဤရာထူးကို Self-suffuff Advanced Script (SAA) ဖြင့်ဖြည့်နိုင်သည်။\n- Occult Possessed Samurai (SOP)ဖြေ။ ။ သူဟာ Katana နဲ့စတင်တာကိုတစ်စုံတစ်ယောက်ကမှတ်ချက်ပေးလေ့မရှိပါဘူး။ (ဒါကငါ့အတွက်မသက်ရောက်ပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့သူကအားမပေးလို့ပါ) 😛\n- Soul Slayer Ninja: (ဘာမှမ) ကျွန်ုပ်အကြိုက်ဆုံးမှာအလွန်ရက်စက်သောကြောင့်မည်သည့်အသုံးပြုသူကိုမှဆိုက်အတွက်မသင့်တော်ဟုယူဆစေလိမ့်မည်။ ဤရာထူးကိုအသုံးပြုသူများ၊ IP, ISP နှင့် ICANN ကိုအသုံးပြုသူများကိုကန့်သတ်ခြင်း၊ ဆင်ဆာပြုလုပ်ခြင်း၊ ပိတ်ပင်ခြင်း၊ နှိပ်စက်ခြင်းနှင့်ဖယ်ထုတ်ခြင်းပြုလုပ်နိုင်သော SOPA အဖွဲ့ဝင်တစ် ဦး မှဖြည့်စွက်ရမည်။\nPS: ငါအကျိုးဖြစ်ထွန်းတဲ့အရာတစ်ခုခုကိုစလုပ်ရမယ်ထင်တယ် .. uff\n- Ninja Soul Killer: (ဘာမှမ) ကျွန်ုပ်အကြိုက်ဆုံးမှာသူသည်ရက်စက်။ အလွန်အသုံးမကျသောကြောင့်မည်သည့်အသုံးပြုသူကိုမှ site အတွက်မသင့်တော်ဟုမှတ်ယူလိမ့်မည်။ ဤရာထူးကိုအသုံးပြုသူများ၊ IP, ISP နှင့် ICANN ကိုအသုံးပြုသူများကိုကန့်သတ်ခြင်း၊ ဆင်ဆာပြုလုပ်ခြင်း၊ ပိတ်ပင်ခြင်း၊ နှိပ်စက်ခြင်းနှင့်ဖယ်ထုတ်ခြင်းပြုလုပ်နိုင်သော SOPA အဖွဲ့ဝင်တစ် ဦး မှဖြည့်စွက်ရမည်။\nလူးကပ်စ Matias ဟုသူကပြောသည်\nလူးကပ်စ Matias ကိုပြန်ကြားပါ\nအခြားတစ်ဖက်တွင်, ငါရန်လိုခြင်းကြောင်းဖိုရမ်အတွက် BOFH ခေါင်းစဉ်ကိုအသုံးပြုသောအချို့အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများအလွန်စိုးရိမ်ပူပန်ကြောင်းအရာတစ်ခုခုကိုမထင်ကြဘူး။\nဟေ့! BOFH ဆိုတာဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတာလူအများမသိဘူးဆိုတာသေချာပေမယ့်လည်းအဲဒီလိုပဲ\nHAHA ရန်လိုအနီရောင်? ... လုံးဝမရှိပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည်မိမိကိုယ်ကိုလုံးဝအနက်ရောင် ထား၍ CSS ကိုတည်းဖြတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏မှတ်ချက်တစ်ခုချင်းစီတွင်အရောင်များပြောင်းလဲခြင်းသာမကအမှတ်တံဆိပ်၊ သင်္ကေတတစ်ခုလည်းပါသည့်သေးငယ်သည့် gif တစ်ခုကို၎င်း၏ထောင့်တွင်နေရာချနိုင်သည် (ဥပမာ - ညာဘက်ထောင့်) သို့မဟုတ်တစ်ခုခု ... နှင့်နေဆဲကရန်လိုလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ ^ _ ^\nသင်မှန်သောမိတ်ဆွေဖြစ်သည်၊ ရန်လိုမှုသည်ကျွန်ုပ်တို့ကိုစိတ်ပူစရာမလိုပါ။ အနည်းဆုံးတော့အလွန်အမင်းမဟုတ်ပါ၊ အကြောင်းမှာကျွန်ုပ်တို့၏အသုံးပြုသူများ၊ မကြာခဏစာဖတ်သူများသည်ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင် hahahahaha ထက် ပို၍ ရန်လို (trolls) ဖြစ်နိုင်သည်။\nမင်းကိုအနှောင့်အယှက်ပေးတာက fuchsia၊ မိန်းကလေးတွေအတွက်ပဲ\nရဲရင့်ပါ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ဝတ်ရုံကိုဝတ်ဆင်ပါ။ ဘာလို့အရောင်လေးကိုဘာကြောင့်ဂရုစိုက်ရတာလဲ။\nငါက Avatar အကြောင်းရှင်းပြပြီးပြီ။ Dofu $ မှာငါကောက်ခဲ့တဲ့ထုံးစံတစ်ခု ပိုပြီးများစွာသောလူလိုပဲ.\nIntel 82945G / GZ နှင့် Kernel 3.x တို့ဖြင့်စာလုံးပုံပျက်ပုံကိုပြုပြင်ပါ\nUbuntu TV: TV အတွက် Linux