ဒြပ်စင်အလှည့်ကျဇယား (မြင်ကွင်းကျယ်) - ဝိကိပိဒိယ\n(Periodic table (large version) မှ ပြန်ညွှန်းထားသည်)\nဤနေရာသို့သွားရန် -\tအညွှန်း, ရှာဖွေရန်ဤသည်မှာ ပုံကြီးချဲ့ထားသည့် ဒြပ်စင်အလှည့်ကျဇယားဖြစ်သည်။ ယင်းတွင် အတော်မစ်အမှတ်များ၊ သင်္ကေတများ၊ အတော်မစ်အလေးချိန်များ၊ ဒြပ်စင်တစ်ခုစီ၏ သဘာဝအတိုင်းရှိနေသော ပေါင်းစပ်မှုတန်ဖိုးများကို ဖော်ပြပေးထားသည်။ The periodic table of the chemical elements isatabular method of displaying the chemical elements. Although precursors to this table exist, its invention is generally credited to Russian chemist Dmitri Mendeleev in 1869. Mendeleev intended the table to illustrate recurring ("periodic") trends in the properties of the elements. The layout of the table has been refined and extended over time, as new elements have been discovered, and new theoretical models have been developed to explain chemical behavior.\n၁ Periodic Table\nRelative atomic mass Helium\n↑ "The periodic table of the elements", International Union of Pure and Applied Chemistry, 2007-07-22. Retrieved on 2008-02-08. ရှု • ပြော • ပြင်\n* Name etymology (symbol)\n* Electron configurations\n* 1 (Alkali metals)\n* Book:Periodic table\n"http://my.wikipedia.org/w/index.php?title=ဒြပ်စင်အလှည့်ကျဇယား_(မြင်ကွင်းကျယ်)&oldid=144554" မှ ရယူရန်\tကဏ္ဍ: Articles containing potentially dated statements from March 2010Articles with invalid date parameter in templateAll articles containing potentially dated statementsFeatured listsPeriodic table\tNavigation menu\nဤစာမျက်နှာကို ၁၇ မေ၂၀၁၂ ရက် ၁၆:၄၃ အချိန်တွင် နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။


တရားအားထုတ်လိုလျှင် .. .. | Dr Chit Nge (Philosophy) Ph.D, London\n← ဗုဒ္ဓဘာသာ တစ်ခေတ်ဆန်းပြီ .. ..\nတရားအားထုတ်ခြင်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းများ →\nတရားအားထုတ်လိုလျှင် .. ..\nPosted on January 26, 2011 by chitnge\nတရားအားထုတ်တဲ့အခါ အသေးစိတ်နဲနဲ ပြောပြချင်ပါတယ် .. ..\nတရားအားမထုတ်မီ ဘုရားကို ရုပ်နာမ်လှုတာကောင်းပါတယ်။ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ကိုယ်တွေးချင်ရာ မတွေးပါဘူးဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ .. ..\nအတွေးတွေပေါ်ရင် အပျက်ရှုမယ်ဆိုတဲ့ အဓိဌာန်ပါပဲ။ ဒီတော့ ရုပ်နာမ်ကို ဘုရားလှုလိုက်တော့ ကိုယ်က ကိုယ့်ရုပ်နာမ် ကိုယ်မပိုင်တော့ ကိုယ်တွေးချင်ရာ မတွေးဘူးဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ။ အနိစ္စအတွက် အားတက်စရာ ဖြစ်တာပေါ့။\nတစ်ချို့က “တရားထိုင်တာပဲ၊ တရားပဲ ဘာသာခြားလည်း ထိုင်နိုင်တယ်၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ မဟုတ်လည်း ထိုင်နိုင်တယ်” လို့ ပြောတာဟာ ဒါ – အလကား စိတ်ကူးယဉ် ပြောတာပါ။ တကယ်ကျတော့ တရားရဖို့ဆိုတာ ဘုရားထားခဲ့တဲ့တရားကို ရချင်တာဆိုတော့ ဘုရားကို ဦးထိပ်ထားရတယ်။ ဘုရားကို ဦးထိပ်မထားရင် ရကိုမရဘူး။ ဒါ ဘယ်သူတွေဘာပြောပြော လက်တွေ့ကျတော့ မရဘူး။ ၀ိပဿနာ မရဘူး၊ အရိယာ မဖြစ်ဘူး၊ နိဗ္ဗာန် မမြင်နိုင်ဘူး။ ထင်မိထင်ရာ သမထတို့ ဆာဒူးတို့ ဖကီးတို့ ကျင့်စဉ်တွေပဲရမယ်။ ဘုရားကို ဦးထိပ်မထားပဲ မရပါဘူး။\nတစ်ချို့က သဘောထားကြီးသလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ ဘယ်ဘာသာမဆိုရတယ် ဘာညာနဲ့ ပြောနေတာ လွဲမှားနေတာ .. .. တကယ်တော့ နားမလည်လို့ပါ သူတို့ သိမှမသိပဲ .. .. နိဗ္ဗာန်တကယ် တွေ့အောင် မကျင့်တော့ လျှောက်ပြောတာပဲ။ တကယ်တော့ မြတ်စွာဘုရား ဦးထိပ်ထားရတယ်။\nဗုဒ္ဓဘာသာ (သို့မဟုတ်) ဘုရားထားခဲ့တဲ့တရားကို သိဖို့ ကြိုးစားတာ ဘုရားကို ဦးထိပ်ထားရမှာပေါ့။ ဒါ သဘာဝလည်း ကျပါတယ်။ ဦးထိပ်ထားပြီးတော့ ရုပ်နာမ်လှူလိုက်တော့ ကိုယ်က နည်းနည်းပေါ့သွား တာပေါ့လေ .. .. ကိုယ်က တွေးချင်ရာ မတွေးတော့ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ။ တရားတစ်ထိုင်မှာ ကိုယ်မပိုင်တဲ့ သဘောလေးပေါ့။ အဲဒီအခါမှာ သန့်စင်တဲ့သီလ၊ တည်ငြိမ်တဲ့သမာဓိ၊ ရင့်ကျက်တဲ့ အိနြေ္ဒ ရလာတာ ဒါအခြေခံ အချက်တွေပေါ့နော် .. .. အဲဒီအခါကျတော့ ၀ိပဿနာ ဖြစ်ထွန်းတာပေါ့။\nအဲဒီတော့ ခုနက ကျွန်တော်ပြောသလိုပဲ စိတ်ကိုချေလိုက် စိတ်ကို ဖောက်လိုက်ပြီး အလွှာတစ်ခုကို ထိုးဖောက်လို့ ပေါက်သွားရင် ပေါက်အောင်ဖောက်နိုင်တာက မဂ်အားလိုဖြစ်သွားပြီးတော့ မဂ်က နေပြီးတော့ ဖိုလ်ကိုကူးပြီး နိဗ္ဗာန်မျက်မှောက်ပြုဖို့ ရှိပါတယ်။\nဒီတော့ ကြိုးစားပါ .. .. ဖြစ်ရပ်တွေရဲ့ အကွေ့လေးတွေ အကွေ့လေးတွေမှာ ကျွန်တော်လည်း ရှိနေမှာပဲ။ ကြိုးစားကျင့်ရင် ကျွန်တော်လည်း ဆက်ဆက်ညွှန်မှာပဲ။ ဥပမာ စိတ္တာနုပဿနာနဲ့ ဓမ္မာနုပဿနာ ဆိုတာ မတူတော့ မတူဘူးပေါ့ .. .. စိတ္တာနုပဿနာက နည်းနည်းကြမ်းတာပေါ့နော် .. .. ဓမ္မာနုပဿနာက နုတာပေါ့ ဒီသဘောပါပဲ။ ဒီတော့ ဘာလာလာ အပျက်ရှုတယ်ဆိုတော့ ပြီးတာပါပဲ။ ဒါလိုရင်း တိုရှင်းပဲ သူတော်ကောင်းတွေ ချီးမြှင့်ထားတဲ့တရားပဲ .. .. ကြိုးစားပါ။\nကျင့်စဉ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ အသေးစိတ် ကျွန်တော့ကို အားနာစရာမလိုဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ ပြောပြမှာပဲ .. .. ဘာလို့တုန်းဆိုတော့ ကျွန်တော် ကျင့်ခဲ့တာကလည်း နှစ်ပေါင်းကလည်း များနေတော့ ကျွန်တော် ၀သီပေါ်လည်း ရနေပြီ .. .. အထုံကလည်း သိပ်ကောင်းနေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော့ အဖို့မှာ ၀န်မလေးပါဘူး .. .. ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ပြောပြ ရှင်းပြနိုင်ပါတယ်။ ဖြစ်လည်း ဖြစ်ထွန်းစေချင်ပါတယ်။\nနိဗ္ဗာန်ကြီး တကယ်ရှိတာဆိုတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာလည်း ဖြစ်တယ်ဆိုရင် ဒါ ကိုယ်က အားရှိစရာ သိပ်ကောင်းတာပဲ .. .. ကျင့်ချင်တယ်ဆို ရတာပါပဲ။ ရနည်းလေးကို ရဖူးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က ပေးလိုက် တော့လည်း လွယ်သွားတာပေါ့ .. .. နောက်တစ်ခုက မရောက်ဖူးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ပြောရင် ခက်နေတာ ပဲ။ သူမှ မရောက်ဖူးတော့ သူက လမ်းညွှန်တော့ မသိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က ပြောတော့ ဘယ်ရမလဲ .. .. အခု သိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က ပြောပြီဆိုတော့ ရပါပြီ။ အားတက်ပါ .. .. အားပေးလျှက်ရှိကြောင်း သိစေလိုပါ တယ် .. ..\nTags: ၀ိပဿနာ, Buddhism, Myanmar Posts, စိတ္တာနုပဿနာ, ဓမ္မာနုပဿနာ\nThis entry was posted in Buddhism, Frontpage and tagged ၀ိပဿနာ, Buddhism, Myanmar Posts, စိတ္တာနုပဿနာ, ဓမ္မာနုပဿနာ. Bookmark the permalink.


သရဖူ ဗိုလျလုပှဲ – My Blog\n“….အေး…ဟုတျတယျ…..ငါလဲကွားဖူးတယျ…..စောကျခေါငျးနကျတဲ့ မိနျးမကို ခေါငျးအုံး ခုပွီး လုပျမှအားရဆိုဘဲ….ခါးအောကျ ခေါငျးအုံးခုလိုကျတော့ သားအိမျဝက မွငျ့တကျလာပွီး လီးထိပျနဲ့ဆောငျ့မိတော့ ပိုကောငျးဆိုဘဲကှ….” တူးတူးက သူကွားဖူးသမြှ ကို အားပါးတရပွောနစေဉျ အောငျထှနျးက… “….ခေါငျးအုံးခုလိုးတာတော့ ဟုတျပါပွီ……မိနျးမတဈယောကျ စောကျခေါငျးနကျ မနကျ ဘယျလိုလုပျသိမှာလဲ…..သူ့ထမီလှနျပွီး လကျနဲ့ထိုးကွညျ့ရမှာလား…” “…..နငျ့..အမကေလှားမှဘဲ….လကျနဲ့ထိုးကွညျ့လို့ရမ လားဟ….ပါးကြိုး ထောငျကသြှားမှာပေါ့……ခှီးဈ တဲ့မှာဘဲ….တုံးလိုကျတာ….” တူးတူးကအောငျထှနျးကိုကလျောတုတျလိုကျ သညျ။“…..ဒါဖွငျ့ရငျ….စောကျခေါငျးနကျ မနကျသိဘို့ ပွောလကှော…” အောငျထှနျးက သူ့အမကေို ထိပါးပွီးပွောလာသော တူး တူးကို မကမြေနပျသံဖွငျ့ မေးလိုကျ၏။\n“…..ပွောလိမျ့မပေါ့ကှာ…မငျးကိုက လောနတေဲ့ဥစ်စာ “ ဘာစကားမှ မပွောဘဲငွိမျနားထောငျနသေော စိုးလှငျက ကွားဝငျပွော လိုကျသညျ။ “….ငါဖတျဖူးတဲ့ ကာမသြှတ်တရ စာအုပျထဲမှာ အကွမျးဖငျြးအားဖွငျ့ပေါ့လေ…. ဖငျကောကျတဲ့မိနျးမဟာ…စောကျ ခေါငျးနကျသတဲ့ကှ……သာမာနျကိုမဟုတျဘဲ… သိသိသာသာကောကျတဲ့မိနျးမပေါ့ကှာ…” “…..အျော….အေး..အေး…ရှာတောငျပိုငျး က ပဲပွုတျသညျ မရငျမိ လိုပေါ့နျော..” အောငျထှနျးကလညျး သူ့ဝသီအတိုငျး ဝငျထောကျခံသညျ။စိုးလှငျက အောငျထှနျးကို မကြေ မနပျနှငျ့ မကျြစောငျးထိုးလိုကျ၏။ “….နောကျတဈခါကိုမွငျ့ကြျောတို့ပွောတာလဲကွားဖူးတယျကှ….ခကျြနဲ့စောကျဖုတျဟာ သိသိ သာသာကွီးသာမာနျထကျဝေးကှာနရေငျလဲစောကျခေါငျးနကျဆိုဘဲငါတှေးကွညျ့တယျပေါ့ကှာ…..ဖငျက အဆမတနျကောကျမှ တော့…ခကျြနဲ့ စောကျဖုတျက အလိုလိုဝေးပွီးပေါ့ကှ…ဒီတော့ သခြောပေါကျကို စောကျခေါငျးနကျတဲ့ အမြိုးအစားလို့သိရမှာ ဘဲ….စောကျခေါငျးနကျတဲ့မိနျးမရဲ့ယောကျြားဟာလီးတိုအမြိုးအစားဆိုရငျတော့ သခြောပွီမောငျရေ…..ဒီမိနျးမ အားမရလို့ လငျငယျနမှောဘဲ…..”\n“….တောကျ…ဟုတျလိုကျလကှော….တူးတူး….တူးတူးနဲ့ တို့အထဲမှာ ထူးခွားနတောက ဒီလိုမြိုးဗဟုသုတတှေ နှံ့စပျလို့ ကိုး….စောစောကပွောတဲ့ မရငျမိကွီးကလငျငယျနတေယျမောငျ….ကိုကြျောဆှရေယျကိုနကျကွီး..ရယျ..ဦးစံမွငျ့ရယျ…. (၃)ယောကျတောငျဘဲ ခငျမြာ…..” “…..ခှေးမသား….မသိပဲနဲ့ရမျးပွောနေ…စောကျပွဿနာတကျနမေယျ….” တူးတူးက ခပျခဉျြ ခဉျြနှငျ့ ပွောပွဈလိုကျသညျ။စိုးလှငျကတော့ ဘာမှမပွော အောငျထှနျးက အလှနျစောကျမွငျကပျစှာမကျြစောငျးထိုးလိုကျသညျ။“… အေးမငျးပွောတဲ့ပတေံနဲ့ထောကျပွီး မှနျးဆကွညျ့ရငျ မရငျမိယောကျြား ကိုသနျးဆှဟောသခြောပေါကျလီးတိုရမယျကှ…တိုရုံ တောငျမကဘူး…သေးတောငျ သေးခငျြမှာ….”အောငျထှနျးကတော့ မကျြစောငျးထိုးထိုး…..ဆဲဆဲ..သူ့ညဉျကိုတော့ လုံးဝမဖြောကျ။ အခုကွညျ့ ——– သူပွောခငျြရာကို ဇှတျပွောသညျ။တဈဦးနှငျ့တဈဦးဉာဉျစရိုကျခွငျး မတူကွသျောလညျး ငယျငယျကထဲက လညျပငျးဖကျကွီးလာသော တဈရှာတညျးနေ တဈရတေညျးသောကျ သကျတူ-ရှယျတူ-အတနျးတူဘဝတူသူငယျခငျြးအရငျးခေါကျ ခေါကျတှေ မဟုတျပါလား။\n“…ဒါနဲ့…နစေမျးပါအုံး…ကိုကြျောဆှေ…ကိုနကျကွီး…ဦးစံမွငျ့တို့ သုံးယောကျနဲ့ ဖွဈနတေဲ့ မရငျမိ ဇာတျလမျးပွောစမျးပါအုံး…ဟုတျ ကော ဟုတျလို့လားကှ…မငျးက သိပျစိတျခရြတာ မဟုတျဘူး…” တူးတူးက အောငျထှနျးကို အရေးတယူမေးလာသညျ့အတှကျ အောငျထှနျးတဈယောကျ ဘဝငျမွငျ့သှားသညျ။ဒီကောငျက မွှောကျပေးရငျ ဂှေးပျေါအောငျကမညျ့လူစား။ ဆဲဆဲဆိုဆို ပွုံးဖွီးဖွီးနေ တတျတဲ့ အကောငျ။ အခု သူ့ကို တူးတူးက အရေးတယူ မေးလာသောအခါ သဘောတှေ စှတျကသြှား၏။ နှုတျနညျးသော စိုးလှငျ သညျပငျ အောငျထှနျးစကားကို အလှနျသိခငျြကွားခငျြ နကွေောငျး သူ့မကျြလုံးတှကေ သကျသခေံနေ၏။ “…ဒီလိုကှ…ကိုကြျော ဆှတေို့နဲ့ဖွဈနတေယျဆိုတာ အမရေယျ…မခဈြရယျ… မနုရယျ သုံးယောကျသား ဝိုငျးဖှဲ့ပွောနတောကို ငါကကွားလိုကျရတာ..အဲဒီ နကေ့ ငါနမေကောငျးလို့ အခနျးထဲမှာ အိပျနတော…သူတို့သုံးယောကျက သနျးရှာရငျး မရငျမိ စောကျတငျးတှေ ခနြကွေတာပေါ့ ကှာ…”\n“….ဟား..ဟား…ဟိုသီခငျြးလိုပေါ့နျော…သူမြားအကွောငျးလဲ မပွောတတျပါ… စပျမိစပျရာ…ဘာညာကှိကှ…ဟားဟား အေးအေး လုပျစမျးပါအုံး…ဒို့ကလဲ တဆငျ့ ကှိကှရအောငျ…” တူးတူးအပွောကွောငျ့စိုးလှငျမကျြနှာကွီးသညျပငျ ပွုံးပွုံးဖွီးဖွီးကွီးဖွဈလာ တော့၏။ အားပါးတရ နားထောငျမညျ့ဟနျကအပွညျ့။ အောငျထှနျးက တကျကွှသော အသံနှငျ့ သူ့စကားကို ပွနျဆကျသညျ။ “….မရငျမိ အကွောငျးကို သူတှသေ့မြှ ဖောကျသညျခတြာက မနုရယျ….သူပွောတာက ဒီလိုကှ…..” သညျနေ့ ကိုကြျောဆှထေံမှ ယူထားသော ငှတေဈသောငျးအတှကျ တဈလပွညျ့၍ အတိုးသတျရနျ မနုထှကျလာသညျ။စောစောပေးပွီး အေးတာပဲဟူသော စိတျကူးဖွငျ့နလေ့ညျစာထမငျးစားပွီးထှကျလာသညျ။ကိုကြျောဆှသေညျ ရှာထဲက အိမျတှငျမနဘေဲ ရှာအပွငျဘကျရှိ သူပိုငျ သရကျ ခွံထဲတှငျ နထေိုငျ၏။သရကျခွံက ပနှေဈရာကြျောပတျလညျရှိ၍ အတျော ကယျြဝနျးသညျ။အဓိကအားဖွငျ့ ရငျကှဲမြိုးသနျ့မြားကို စိုကျပြိုးထားသညျ။\nသညျသရကျခွံကရသောငှမှော တဈနှဈတဈနှဈ သိနျးခြီဝငျသညျ။ဂြုံ-ပဲ-မွပေဲ ပဲစငျးငုံမြားလှောငျ၍ ဈေးကောငျးရမှ ထုတျရောငျး သဖွငျ့ သူ့လကျဖြားတှငျ ငှသေီးနသေညျ။တဈရှာလုံး သူ့အကွှေးနှငျ့ ကငျးသူရှားသညျ။ လှနျခဲ့သော တဈနှဈခနျ့က သူ့မိနျးမဆုံးသှား ရာ………………….. နောကျအိမျထောငျမပွုတော့ဘဲ မုဆိုးဖိုဘဝနှငျ့နထေိုငျလြှကျ ရှိသညျ။ အသကျက ၄၀ ကြျောရုံသာရှိ ပွီ….အရှယျတငျ ကနျြးမာသနျစှမျး၏။ အိမျထောငျပွုလြှငျ ရသေးသျောလညျး အပိုဒုက်ခမရှာတော့ဘဲ…အခြောငျရနိုငျသညျ့စားကှငျး စားကှကျမြားနှငျ့သာပြျောမှနေ့သေညျသားသမီးနှဈယောကျရှိရာ သမီးအကွီးက ၂၀ ကြျော၊သားအငယျက ၁၇ နှဈ ရှာထဲကအိမျတှငျ ကိုကြျောဆှအေ့မ အပြိုကွီးနှငျ့ အတူနကွေသညျ။ သူကမူ သရကျခွံထဲတှငျ နှဈစဉျ ၃ ခနျးမွစေိုကျအိမျတဈလုံးဆောကျ၍ လှတျလပျစှာ နထေိုငျသညျ။ မနုတဈယောကျ ကိုကြျောဆှထေံအလာတှငျ အိမျသာတကျခငျြ၍ သရကျခွံ အနောကျဖကျကပျလြှကျရှိ ခြောငျးထဲသှား၍ အိမျသာတကျသညျ။ကိစ်စဝိစ်စပွီးတော့ ခြောငျးဘကျကတကျလာပွီး သရကျခွံနောကျဖေးဘကျက အလှယျတကူ ဝငျလာခဲ့သညျ။နလေ့ညျနခေ့ငျးဖွဈ၍ လူသူတိတျဆိတျနသေညျ။\nတဖွညျးဖွညျးနှငျ့ ကိုကြျောဆှေ မွစေိုကျအိမျနားရောကျလာသညျ။ ဘာရယျ ညာရယျမဟုတျ မိနျးမပီပီ စပျစုခငျြ၍ ကိုကြျောဆှေ့ အိမျအတှငျးသို့ ထရံအပေါကျမှ ခြောငျးကွညျ့လိုကျသညျ။သူခြောငျးကွညျ့သော နရောက အိမျနောကျခနျး။ အခနျးတှငျး မွငျလိုကျ ရသော မွငျကှငျးက မနုကို ပါးစပျအဟောငျးသား ဖွဈသှားစသေညျ။ အခနျးထဲက ကုတငျပျေါတှငျ မရငျမိနှငျ့ ကိုကြျောဆှတေို့ အဝတျအစားမပါဗလာကိုယျတုံးလုံးကွီးနှငျ့ကာမဇာတျခငျးနကွေသညျ။ မရငျမိက ခါးအောကျတှငျ ခေါငျးအုံးတဈလုံးခုထားပွီး ဒူးထောငျပေါငျကား အနအေထားဖွငျ့ ခံလြှကျရှိပွီး………. ကိုကြျောဆှကေ ပေါငျနှဈလုံးကွားသို့ ဒူးထောကျထိုငျကာ သူ့လကျနှဈ ဖကျကို မရငျမိ ကိုယျပျေါမှ ကြျောခှပွီး ကုနျး၍ ကုနျး၍ ဆောငျ့လိုးနသေညျ။ ကိုကြျောဆှေ၏ ဆောငျ့ခကျြတှကေ မာနျပါပွငျးထနျ လှသညျ။မရငျမိ ကလညျး ကိုကြျောဆှေ၏ခါးကို တငျးနအေောငျဖကျလြှကျ ဖငျဆုံကွီးကို ပငျ့ထိုး မွှောကျကော့လြှကျ အားရပါးရခံ နသေညျ။ “…ဖှတျ…ဖှတျ…ဖှပျ…ဘှတျ….” “….ဖှတျ….ဖှတျ…ဖှပျ….ဘှတျ….” “….အမေ့….အမလေး….ကောငျးလိုကျတာ ကို ကြျောဆှရေဲ့…အငျ့…ရှီး ကြှတျ.. ကြှတျ လိုးပါ…ဆောငျ့ဆောငျ့လိုးစမျးပါ…” သညျမြှအထိ ဆောငျ့လိုးနတောတောငျ ဆောငျ့ခိုငျးပုံ ထောကျ၍ မရငျမိ ကာမရာဂ စိတျတှေ မညျမြှထကွှသောငျးကွမျးနကွေောငျး သိသာလှနျးလှသညျ။\nတောသူဆိုသျောလညျး မရငျမိ အသားအရညျတှကေ တရုတျမတဈယောကျလို အလားနီးစပျသူဖွဈ၏။ရငျ၊တငျ၊အသား အရောငျ….ကိုယျဟနျအနအေထားကို ကွညျ့သောအားဖွငျ့ တဏှာရာဂ အလှနျကွီးမားသော ဟတ်ထနီအမြိုးအစား ဖွဈသညျ။ ကို ကြျောဆှကေ လကျနှဈဖကျထောကျ၍ ဆောငျ့ဆောငျ့လိုးနရောမှ ဘယျလကျကို ရုတျလိုကျပွီးမရငျမိနို့အုံဖှေးဖှေးမို့မို့တငျးတငျးကွီး ပျေါအုပျတငျလိုကျလြှကျပှတျခလြေူးလှိမျ့လိုကျသညျ။ “…..ထိရဲ့လား….ရငျမိ…” “…အား…အမေ့….အငျး….ထိ…ထိတယျ…..ကို ကြျောဆှရေဲ့….အီး..ရှီး….ကြှတျ…ကြှတျ….ကောငျးလိုကျတာရှငျ…..” စောကျဖုတျကွီး….လီးကွီးတှမေို့လားမသိ….ဖှတျ…ဖတျ… ဘှတျ… ဟူသော အသံကွီး တှကေ ကွကျသီးထအသဲယားစရာ ကောငျးလှနျးလှပါသညျ။မနုတဈယောကျ ခြောငျးကွညျ့နရေငျးက ပငျစောကျဖုတျအုံတဈခုလုံး ပုရှကျဆိတျအကောငျတဈရာ တကျလာသလို တရှရှနှငျ့ ထကွှလာသညျ။\nရငျတှပေူ အာခေါငျတှေ ခြောကျလာသဖွငျ့ တံတှေးကို မကွာခဏ မြိုခနြရေ၏လညျပငျးကွောကွီးတှထေောငျကာ သူကလညျး အသညျးအသနျ ခြောငျးကွညျ့နေ၏ ကိုကြျောဆှေ ဖငျကွောကွီးတှကေ ကြုံ့ဝငျရှုံ့ခှကျနပွေီး ခပျသှကျသှကျကွီး ကပျညှောငျ့ နသေညျ။ “….ဖှတျ…ရှတျ…ဖှဈ…ဖှတျ….” “….အား….အမလေး….ထိ….ထိလိုကျတာရှငျ….သားအိမျဝကို ပူရှိနျးကဉျြဆိမျ့နတော ဘဲ အ…ဟ….ဟငျ့…အမေ့…အမလေး….အေ့…..စောကျစိပါထိသတော့….အားလားလား… အီးအီးရှီး…အ……” မရငျမိတကိုယျ လုံး တဆတျဆတျတုနျလြှကျ ကိုကြျောဆှခေါးကွီးကို တငျးကပျြ နအေောငျ ဖကျထားသညျ။ ကိုကြျောဆှေ့ လကျနှဈဖကျက အနညျးငယျတုတျသယောငျယောငျရှိသော ရငျမိခါးကို ဆုတျကိုငျလြှကျ ခေါငျးမော့ကိုယျမတျကာ သူ့လီးကွီးကို အဆုံးထိ ဖိ ကပျထားလိုကျပွီး လရတှေကေို ပနျးထညျ့နသေညျ။သူ့ကိုယျလုံးကွီးလညျး ဆတျကနဲ ဆတျကနဲ တုနျတုနျသှား၏။\nအခွအေနအေခြိနျအခါ သိသူပီပီ ကိုကြျောဆှကေ သူ့လီးကွီးကို ဆှဲထုတျလိုကျသညျအကွောပွိုငျးပွိုငျးထလြှကျအညိုရောငျသမျး နသေောလီးတုတျရှညျကွီးကမကနြေပျသောဟနျနှငျ့မာနျဟုနျမပွသေေးသညျ့ အမူအယာကိုပွနသေေး၏။ မနုတဈယောကျ ဆုံးခနျးတိုငျရောကျထိ ကွညျ့ခငျြလှနျးလှသျောလညျး အခွအေနအေမြိုးမြိုးကွောငျ့ စောစောက သူမ ခြီးပါခဲ့ရာ ခြောငျးထဲသို့ ပွနျ ဆငျးလာခဲ့သညျ။ လီးအတှအေ့ကွုံနောကထြေားပွီးဖွဈသော အိမျထောငျသညျ မိနျးမပငျ ဖွဈလငျ့ကစား ကိုကြျောဆှေ့ လီးကွီးကို မွငျလိုကျရသောအခါ ဖငျယားအဖုတျတောငျ ရမ်မကျသှေးတှေ ပူလောငျဆူပှကျခဲ့ရ၏။ “….မငျးဇာတျလမျးက ကောငျးလှနျးလို့ မကျြလုံးထဲမှာ ကှငျးကနဲ…ကှကျကနဲကို မွငျလာတော့တာပဲကှာ…ငါတောငျ မရငျမိကွီးကို ခခြငျြစိတျတှေ ပေါကျလာပွီ…”\n“…အလကားတော့ မရလောကျဘူး ကိုယျ့လူ…ငှခြေေးနိုငျမှ… ဒါမှ အတိုးမယူဘဲ လိုးလှတျလို့ရမှာပေါ့ကှ….” အောငျထှနျးက သူ့ ထငျမွငျခကျြကို ခပျဆဆလေး ပွောလိုကျ၏။ “….တဏှာကွီးတဲ့မိနျးမအဖို့ ငှကေပဓာန မဟုတျပါဘူးကှာ…လီးက အဓိကပါ..” အခု ဝငျပွောသူက စိုးလှငျ…စိုးလှငျက သညျပှဲတှငျ သူ့ဉာဉျအတိုငျး ဘာမှဝငျမပွောဘဲ အသာနားထောငျခဲ့သညျ။သညျလိုလူမြိုးက အပွောသမားမဟုတျ လကျတှလေု့ပျမညျ့ သူမြိုး။နောကျပွီး သူ့ကိုယျသူ ယုံကွညျစိတျခသြောဟနျအပွညျ့နှငျ့ ပွောလိုကျခွငျး ဖွဈ၏။ “…..အေး….ဒါလဲ …..ဟုတျပါရဲ့….” စိုးလှငျစကားကို တိုးတိုးက ထောကျခံလိုကျ၏။\n“…ဘယျလောကျပဲ တဏှာကွီးကွီး အညှာကိုငျတတျရငျ အရညျတောငျ ပြျောသှားနိုငျပါတယျကှာ…”တိုးတိုးက စိုးလှငျစကားကိုပငျ သခြောအောငျထပျဆငျ့၍ ထောကျခံပွောလိုကျသညျ။ “….လုပျပါအုံး…တိုးတိုးရ….အညှာဆိုတာ ဘာတုံးဟ…” ထုံးစံအတိုငျး အောငျထှနျးက သိခငျြဇောနှငျ့အမောတကော မေးလိုကျ၏။ သညျတခါတော့ စိုးလှငျက သူ့ကို မကျြစောငျး မထိုးတော့ပါ… အူကွောငျကွောငျ မွောကျကွှကွှသူငယျခငျြးကို ပွုံးလြှကျသာ ကွညျ့လိုကျပါတော့သညျ။ “…..အညှာဆိုတာ စောကျစိပေါ့ ကှာ….စောကျစိကလိတတျရငျ…ကာမမီးတှေ ပှငျ့ထှကျပွီး ဘယျမိနျးမခံနိုငျမှာလဲ…ဒါပမေဲ့ မရငျမိလိုဟာကွီးကတော့ အထှအေထူး တောငျ ကလိစရာလိုမှာမဟုတျဘူး…လီးကွီးဖို့နဲ့ခပျကွာကွာအလိုးသနျဘို့ဘဲလိုမှာ.. မငျးက ဒီမိနျးမကွီးကို…ဖွိုနိုငျလို့လား….”\nတိုးတိုးက အောငျထှနျးကို အဓိကဦးတညျပွီး မေးငေါ့မေးလိုကျခွငျးဖွဈသညျ။ စိုးလှငျကလညျး ဘယျ့နှယျ့လဲဟူသော အမူအရာနှငျ့ အောငျထှနျးကို စိုကျကွညျ့နသေညျ။ စကားပေါ နှုတျသှကျသော အောငျထှနျးတဈယောကျ အသံတိတျ နှုတျဆိတျရငျး ခတ်ေတတှေး နသေညျ။ “…..အငျး…မလှယျလောကျဘူးထငျတယျ….တိုးတိုးရေ…အလိုးသနျတယျပဲ ထားအုံး… ကိုယျ့ဒငျက စံခြိနျမှီရုံပဲ..ရှိတယျ လေ….ဒီတော့ သူ့စောကျဖုတျကွီးကို အယားဖြောကျ ပေးသလောကျပဲရှိမှာပေါ့…ဟီး…ဟီး….” “….အေး…မငျး မဆိုးဘူး….ကိုယျ့ ပမာဏကို သိတယျ…”စိုးလှငျက အောငျထှနျးစကားကို ဝငျထောကျခံလိုကျ၏။အောငျထှနျးက သူ့ကို သရျောသညျထငျ၍ ဘုကွညျ့ ကွညျ့နစေဉျ တိုးတိုးကဝငျ၍… “…..စိုးလှငျ ပွောတာအမှနျပဲ အောငျထှနျးရ….မငျးက သူ့ကို တလှဲမထငျနဲ့….မငျး မပွောနဲ့…ငါလဲ မ ရငျမိကို မဖွိုနိုငျဘူးမောငျ….တကယျပွောတာ သူ့အသားအရကွေညျ့ အသားနီစပျ…ဖငျဆုံကွီးကလဲ..နဲတာကွီးမဟုတျဘူး…\nပွီး တော့ နောကျကောကျထှကျ နတောလဲအထငျအရှားလိုးတော့လိုးခငျြစရာကွီးပေါ့ကှာ….ဟား ဟား…ဒါပမေဲ့ ဟတ်ထနီရဲ့ သဘာဝက အလိုးလဲကွမျး…လီးလဲကွီးမှ…ကနြေပျတာဘဲကှ… ဒီတော့ မနိုငျဝနျသှားထမျးရငျ မငျးတို့ငါတို့ဘဲ ခွကေုနျလကျပမျး ကသြှားမှာပေါ့ ဟ…” “….အငျး ဒီလိုဆို…..သူ့ကိုဖွိုနိုငျတာ ကိုကြျောဆှဘေဲ နမှောပေါ့နျော…” “…..လူလတျပိုငျးအရှယျထဲမှာတော့ ဟုတျခငျြဟုတျ မှာပေ့….မငျးတို့ငါတို့ တကျခတျေလူတှထေဲမှာ..လောလောဆယျ..ဒျီမိနျးမကွီးကို အပွတျဖွိုနိုငျမှာကတော့.. ဟောဒီ စိုးလှငျဘဲ မောငျရငျ….” “…..ဟာ…ဟုတျပါ့မလားကှာ…” “….မငျးကဲ…ကိုယျ့သူငယျခငျြးအကွောငျး…သိရကျသားနဲ့…ဒီကောငျ့လျောက ငယျ ငယျကထဲက ဒို့ထကျကွီးတယျလေ…သူကလကျတှသေ့မား…အခွခေံ စံခြိနျမှီ လီးကွီးကို နညျးမြိုးစုံနဲ့ လကေ့ငျြ့ပေးနတော…အခု ဆိုရငျ စံခြိနျတောငျ အတျောလှနျ နပွေီ….ပွီးတော့ မငျးတို့ ငါတို့ထကျ လူကောငျကထှားပွီးတောငျ့တငျးကွံ့ခိုငျတယျလေ လကျလှဲ ရငျ…..ဒို့….သူ့ကို ဘယျတုံးကနိုငျဘူးလို့လဲ….”\n“….အေး…အဲဒါတော့ ဟုတျတယျ…ဒါပမေဲ့…ဒီကောငျ့ဒုတျကွီး စံခြိနျလှနျ ဖွဈသှားတာတော့ တကယျမသိဘူးကှ…” “….သူငယျခငျြး….သခြောသှားအောငျ ပွလိုကျစမျးပါကှာ…” တိုးတိုးက စိုးလှငျကို တိုကျတှနျးလိုကျသညျ။ စိုးလှငျက ဆောငျ့ကွောငျ့ထိုငျပွီး ပုဆိုးကို ခပျဟဟ လှနျပွလိုကျသညျ။ အားပါးပါး…..နညျးတဲ့လီးကွီး မဟုတျပါလား… အတုတျက ရုပျပြို ဆေးဗူးခနျ့ရှိပွီး အရှညျက ရှဈလကျမခနျ့ရှိမညျ။လီးကွီးက အောကျခွတှေငျကှပျပွဈကွီးပျေါတှငျ ခေါငျစငျးစငျးကွီးလဲလြောငျး တှဲလဲကနြေ၏။ ဒဈလညျးမပွဲသေး….ထိပျဖူးခြှနျကွီးနှငျ့ဖွဈ၏။လီးကွီးက အဝါဘကျလုသော အညိုရောငျဖွဈ၏။စိုးလှငျက ပွနျဖုံး ပွီး ထိုငျလိုကျသညျ။သူ့မကျြနှာမှာလညျး ပနျးနုရောငျ ပွေး၍ ပွုံးရောငျသနျးနသေညျ။\n“….အေး…ဟုတျပါပွီ…..မရငျမိ စောကျဖုတျကွီးကို ဖွိုနိုငျမဲ့လီးကွီးဆိုတာ ယုံပါပွီကှာ ဟား..ဟား…ဟား….” အောငျထှနျးက သူငယျခငျြးအတှကျ ဂုဏျယူကနြေပျစှာ ပွောလိုကျသညျ။တိုးတိုး ကလညျး အောငျထှနျးစကားကို ဖွညျ့စှကျထောကျခံ၏။“……အခု ခြိနျမှာတော့ မရငျမိရဲ့စောကျဖုတျသရဖူကွီးကို ခနျြပီယံ ကိုကြျောဆှကေပိုငျခငျြပိုငျထားမှာပေါ့ကှာ….ဒါပမေဲ့ ဒီစောကျဖုတျသရဖူ ကွီးကို ပွိုငျလုမဲ့ ပွိုငျဘကျခနျြပီယံစိုးလှငျရှိနပွေီလေ….ပွီးတော့ဟိုကလေးဆယျကြျောကလြူပါ….ဒို့ကောငျက အားကောငျး မောငျးသနျ ပြိုရှယျဟနျ အပွညျ့ရှိတဲ့ (၁၈)နှဈကြျော လူပြိုသိုးပဲကှ…..ဟား ဟား…ဟား…” “…..ဟာ….ဒီလိုဆို…ဟုတျပီကှ….”\nတိုးတိုးစကားနှငျ့ ရယျသံအဆုံးတှငျ အောငျထှနျးအလနျ့တကွားထအျောပါတော့သညျ။“….ဟ..ဘာလဲဟ….လခှီးတဲ့မှဘဲ….မငျးဟာ က အလနျ့တကွားကှာ…” စိုးလှငျက အောငျထှနျးကို ထကွိမျးသညျ။အရယျအမောအရှိနျကွောငျ့သာ။အောငျထှနျး ထအျောလိုကျပုံ က တိုးတိုးသညျပငျ လနျ့သှား၍ ထောငျးကနဲ ဒေါခီးသှားမိသညျ။ “….ဒီလို…ဒီလို…ငါ့စိတျကူးက ဒီလို…မရငျမိကို ကိုကြျောဆှနေဲ့ စိုးလှငျတို့ ပွိုငျလိုးကွမယျကှာ….လောငျးကွေးကို သိနျးခြီတငျမယျလေ…” “….အေး..ကောငျးတယျ…” အောငျထှနျး တငျပွခကျြ ကို တိုးတိုးက ထောကျခံ၏။တိုးတိုးက တဆကျတညျး စိုးလှငျ ဘကျကိုလှညျ့၍ “…..ဘယျနှယျ့လဲ….ဟကေ့ောငျ….” “….လုပျ လိုကျလေ….ကွာသလားလို့….” ကိုကြျောဆှနှေငျ့ အကအြေလညျညှိပွီး ပွိုငျပှဲကငျြးပရနျ ရကျသတျမှတျသညျ။ မရငျမိနှငျ့ညှိရနျ ကိုကြျောဆှကေို သဘောတူ တာဝနျပေးကွသညျ။ဤသို့ဖွငျ့ သတျမှတျရကျတှငျ ပွိုငျပှဲကို စတငျကငျြးပ၏။\nကိုကြျောဆှေ-တူးတူး+အောငျထှနျး+စိုးလှငျ တို့သညျ အောကျပါ စညျးကမျးခကျြမြား သတျမှတျထားပွီးဖွဈ၏။ ပထမအခြီတှငျ အနှုးအနှပျမပါဘဲ တဈနာရီခှဲဆကျတိုကျလိုးရမညျ။ ကွိုကျသလို ပုံစံနှငျ့လိုးနိုငျသညျ။လိုးခှငျ့ရှိသညျ။အလိုးခံသူက တျောပါတော့ဟု ဆိုမှ ပှဲရပျမညျ။ ဒုတိယအခြီတှငျ အနှုးအနှပျ အနှိုကျအဆှ စိတျကွိုကျလုပျနိုငျသညျ။ အခြိနျလညျး အကနျ့အသတျမရှိ။သို့သျော ၂ နာရီထကျကြျောလြှငျ အရှုံးဟု သတျမှတျသညျ။ မိနျးမကိုယျတိုငျက တျောပါပွီဟု အလေးအနကျအဆိုပွုလာမှ ပှဲရပျမညျ။အလိုးခံ မညျ့သူသညျ နောကျတဈရကျဆကျတိုကျခံနိုငျလြှငျ အရှုံး။မခံနိုငျလောကျ အောငျပြော့ခှခြေိနဲ့၍ မလုပျပါသေးနှငျ့ဦးဟု တောငျးပနျပါ က အနိုငျ။ ဤအရှုံးအနိုငျသတျမှတျခကျြသညျ အလိုးခံသူမိနျးမနှငျ့ မညျသို့မြှ သကျဆိုငျခွငျး မရှိစရေ။ ပွိုငျပှဲမစမီ ရကျမြားတှငျ စားဆေး-လိမျးဆေး ကွိုကျရာသုံးနိုငျပွီး ပွိုငျပှဲစမညျ့နတှေ့ငျမူ မညျသညျ့အရာမှ မသုံးစှဲရ…အထူးသဖွငျ့လိမျးဆေးလုံးဝမသုံးရ။\nမိမိကိုယျကို ယောကျြားပီသသူဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ယုံကွညျလြှငျ လိမျးဆေးလုံးဝ မသုံးသငျ့ကွောငျး အထူးသတိပွုပါ။(မှတျခကျြ) လောငျးကွေးငှကေို သုံးသိနျးခှဲစီ သတျမှတျသညျ။နိုငျသူက မရငျမိကို တဈသိနျးတိတိပေးရမညျ။ထိုနကေ့ သူတို့လေးယောကျ ည ၁၁ နာရီခှဲကြျောမှ စညျးမဉျြးရေးဆှဲပွီးကွသညျ။ ကိုကြျောဆှကေ သူ့ကိုယျသူအပိုငျတှကျ၍ အကယျ၍ သူရှုံးခဲ့လြှငျ ဟောဒီ သရကျ ခွံကွီးတဝကျပါ ထပျလောငျး၍ ပေးဦးမညျဟု ပွော၏။ထိုအခကျြကိုလညျး စညျးမဉျြးထဲတှငျ နောကျတိုးအဖွဈ ဖွညျ့စှကျလိုကျ သညျ။ အကယျ၍ သူနိုငျခဲ့လြှငျ မငျးတို့(၃)ယောကျရဲ့ အမတှေကေို (၃)ညစီ လိုးရလိမျ့မညျ။မငျးတို့ကိုယျတိုငျ ချေါခဲ့ရမညျဟု အဆိုပွုသညျ။\nသုံးယောကျသား ခေါငျးခွငျးရိုကျ၍ သဘောတူလိုကျကွသညျ။ မတတျနိုငျ သူ့ဘကျကလညျး ရကျရောသညျမဟုတျလား။ “နအေုံး ဗြ…..ခငျမြားအဆိုကို ကြုပျတို့မကနျ့ကှကျပါဘူး….ဒါပမေဲ့ ခငျမြားပွောတဲ့ မိနျးမသုံးယောကျက ကြုပျတို့ရဲ့အနန်တဂိုဏျးဝငျ ကြေးဇူးရှငျတှေ ဖွဈနတေယျ။ကြုပျတို့မှာ ဂိုဏျးသငျ့နိုငျတယျ…….ဒီတော့ သရကျခွံ တဝကျမလုပျပါနဲ့.. သရကျတဈခွံလုံးလုပျ လိုကျပါ….” ဤစကားကို စိုးလှငျက ဝငျပွောခွငျးဖွဈ၏။တိုးတိုးနှငျ့အောငျထှနျးတို့မှာခေါငျးတှပေူထူနသေဖွငျ့ ဘာမှ စဉျးစားလို့ အကွံမရ…သူတို့အမတှေကေိုထိပါးမညျ့အရေးကွုံလာတော့ ခွောကျခွားတုနျလှုပျသှားကွသညျ။ စကားနညျးလှသော စိုးလှငျက သာ ထောကျပွအဆိုပွုနိုငျခွငျးဖွဈသညျ။ ကိုကြျောဆှကေ မညျသို့မှ စဉျးစားမနတေော့ဘဲ……….. “….အေး….စိမျလိုကျ ကှာ…..တဈခုတော့ရှိတယျနျော….အဲဒီနကြေ့ ငါအရငျဖိုကျမှာ…” “….ကနြေပျပါတယျ……” စိုးလှငျကပငျ အတညျပွုထောကျခံ လိုကျသညျ။ ဒီနေ့…..ကိုကြျောဆှေ စတငျပွိုငျပှဲဝငျရမညျနေ့ မရငျမိတဈယောကျ ရမေိုးခြိုး သနပျခါး လိမျး၍ ခါတိုငျးလိုပငျ ပဲပွုတျ ရောငျးထှကျသညျ။ခါတိုငျးလညျး လူသူမကှဲမှီ ဝလေီဝလေငျး အနောကျဖကျရှာသို့ ပထမ ရောငျးလရှေိ့သညျ။\nအနောကျဖကျရှာရောငျးမကုနျမှ ရှာထဲလိုကျရောငျးသညျ။အနညျးဆုံး ၉ နာရီကြျောမှသာ အိမျပွနျ ရောကျလရှေိ့သညျ။ အနညျးဆုံး သူဈေးရောငျးခြိနျ ၃ နာရီကြျော ပုံမှနျကွာလရှေိ့သညျ။ ဤသညျကား ကလေးလူကွီးပါမကနျြ တရှာလုံးသိနသေော မ ရငျမိဈေးရောငျးခြိနျ ဖွဈသညျထိုအခြိနျကိုတမငျရှေးလိုကျကွသညျ။သညျတော့မညျသူမှမသိနိုငျမရိပျမိနိုငျတော့… စောစောကမူ အခြိနျရှေးဘို့အတှကျ အခကျတှနေ့ကွေရာ သညျအကွံကို စိုးလှငျက ပေးလိုကျမှ အဆငျပွေ ပွလေညျသှားတော့၏။ ကိုကြျော ဆှတေဈယောကျ သူ့ပွိုငျဘကျစိုးလှငျကို လြှော့မတှကျ သာတော့……သို့သျော သူ့ကိုယျသူ သိပျအထငျကွီးနေ၍ နှားပြိုသနျလှ…. နှားအိုပေါငျကြိုးဟူသော စကားပုံကို အသစှေဲကိုငျထား၍ သိပျတော့မဖွုံလှပါ။ လူလုံးမကှဲခငျမှာပငျ မရငျမိတဈယောကျ ပဲပွုတျ တောငျးလေးခေါငျးပျေါ ရှကျ၍ သရကျခွံအနောကျဘကျခြောငျးထဲမှ ဝငျလာသညျမကွာခငျလုပျငနျးစပါတော့သညျ။တိုးတိုးတို့ ၃ ယောကျက သီးသနျ့ လုပျထားသောနရောမှ ကွညျ့နကွေသညျ။ဤနရောကို မရငျမိ မသိအောငျ ဝှကျထားကွ သညျ။သိလြှငျ စိတျအ နှောကျအယှကျဖွဈပွီး ဖီလငျမလာမှစိုး၍ ဖွဈ၏။\nမရငျမိက သူ့ကိုပျေါက အဝတျအစားမြားကို တခုခွငျးခြှတျသညျသူ့ကိုယျမှာဖုံးထားသောအရာဟူ၍ထမီပါးပါးတထညျ…..အပျေါအ ကြီင်ျလကျတိုတထညျနို့အုံပငျလုံအောငျမဖုံးနိုငျသောဘရာစီယာခပျသေးသေးတဈထညျသညျသာ…. ထို့ကွောငျ့ စက်ကနျ့ပိုငျးအတှငျးမှာ ပငျ ကမ်ဘာဦးလူမကဲ့သို့ တုံးလုံးကွီးဖွဈသှားပွီ။ အခနျးထဲတှငျ ပုံစံမြိုးစုံလုပျနိုငျရနျ ၂ ပခှေဲအမွငျ့ စားပှဲခုံရှညျ…. နောကျမှီ ခုံရှညျ အလတျစားတဈလုံးအဆငျသငျ့ခထြား၏။တိုးတိုးတို့သုံးယောကျကို အလယျခနျး အထကျစီးမှကွညျ့နိုငျရနျလြှို့ဝှကျစီစဉျပေး ထား၏။စိုးလှငျကမူ ပွိုငျဘကျမငျးသားဖွဈ၍ အပွငျဘကျမှာသာနပွေီး အခွအေနကေို စောငျ့ကွညျ့အကဲခတျရနျသတျမှတျ ထားသညျ။ ကိုကြျောဆှကေ မရငျမိကို ခုတငျဘောငျတနျးပျေါ လကျထောကျပွီး ရှသေို့ ဖငျကုနျးခိုငျးလိုကျသညျ။သူက နောကျမှ နေ၍ သူ့လီးတုနျကွီးကို လကျနှငျ့ကိုငျကာ တဈရဈခငျြးဖိသှငျးလိုကျသညျခြောငျးကွညျ့နသေော တိုးတိုးနှငျ့အောငျထှနျးတို့ မကျြလုံးပွူးသှားကွ၏။ ကိုကြျောဆှေ လီးကွီးက နညျးတဲ့ဟာကွီးမဟုတျ။လီးခြောငျးကွီးက နကျမှောငျနပွေီး သှေးကွော ဖုကွီး တှေ ယှကျသမျးနသေညျ။စိုးလှငျ လီးနှငျ့မတိမျးမယိမျးပငျ………ဒဈပွဲ အသားဆိုငျကွီးက နဲတာကွီးမဟုတျ…သံခမောကျကွီးလို ဝငျးပွောငျနေ၏။\nသမ်ဘာရငျ…ဝါရငျ့ဆရာကွီးလညျးဖွဈ…လီးကွီးကလညျး စိုးလှငျနှငျ့ မတိမျးမယိမျးမို့ တိုးတိုးနှဈယောကျ ရငျခုံနသေညျဖီလငျတကျ စရာအလှနျကောငျးသော မရငျမိကိုယျလုံးကွီးကို မွငျနရေလြှကျကပငျ ဖီးလျမကွှနိုငျဘဲ ရငျတမမဖွဈနကွေသညျ။ သူတို့ရှုံးခဲ့ လြှငျ သူတို့အမမြေားကို သူတို့ကိုယျတိုငျချေါခဲ့ပွီး ကိုကြျောဆှထေံ ဆကျသရမညျကို တှေးမိတိုငျး စိတျတှခြေောကျခွားနေ၏။သူ တို့ကိုယျတိုငျ ဆပျဆော့မိသညျ့ အမှားမို့ နောငျတစိတျတှေ ဖွဈပျေါလာ၏။ စောစောကပငျ ခံခငျြစိတျကွောငျ့ စောကျဖုတျကွီး တ အုံလုံးကွှရှနပွေီး စောကျရတှေကေလညျး ထှကျနှငျ့ပွီးသားမို့ လီးကွီးက ထဈငေါ့ ထဈငေါ့နှငျ့ အဆုံးထိ ဝငျသှားသညျ။သညျလီး ကွီးကို ခံဘူးထားသျောလညျး စံခြိနျလှနျလီးမဟာကွီးမို့ မရငျမိ တဈယောကျ တဈထဈခွငျး တဈထဈခွငျးတိုးဝငျလာသော လီးကွီး ကို မကျြလုံးမှိတျ အံကွိတျရငျးခံနရှောသညျ။တဈခကျြတဈခကျြ ဖငျဆုံကွီးတှေ ကော့တကျသှား၏။ ကိုကြျောဆှကေ ခါးနှဈဖကျကို ခပျတငျးတငျးဆုတျ၍ ခပျပွငျးပွငျးပငျ ဆောငျ့လိုးပါတော့သညျ။ပထမဆောငျ့သောအခြိနျကို စတငျသတျမှတျသညျမို့ တဈဖကျနံရံရှိ တိုငျကပျနာရီကို ကွညျ့လိုကျသညျ။(၆)နာရီမတျတငျး….။\n“……ဖှပျ…ရှတျ…ဖှတျ….ရှတျ….ဖှတျ…..” “….အငျ့….အမေ့…အီး…အား….ဟား… ဟငျး….အငျ့..အငျး…အ….အား…” ခပျသှကျသှကျ ခပျမှနျမှနျကွီးဆောငျ့လိုးလာရာ မိနဈ ၂၀ ခနျ့မြှကြျောလာပွီခါတိုငျးဆိုလြှငျပွီးလိုကျမညျဖွဈသျောလညျးမပွီးရဲ သေး….အဝငျအထှကျမှနျလာပွီးလီးကွီးနှငျ့စောကျဖုတျကွီးတို့ သဟဇာတဖွဈသှားပွီမို့ မရငျမိလညျး တစတစ ကောငျးကောငျးလာ ကာဇိမျနှငျ့ခံနတေော့သညျ။ နာရီဝကျလောကျဆောငျ့ပွီးသောအခါ ကိုကြျောဆှကေ သူ့လီးကွီးကို ပွှတျကနဲ ဆှဲထုတျလိုကျသညျ။လ ခြောငျးမဲကွီးမှာ စောကျရတှေနှေငျ့ ပို၍ပွောငျလကျ တငျးတောငျနတေော့သညျ။ မရငျမိက မတျတပျရပျကာ ကိုကြျောဆှကေို ကွညျ့၍ မေးငေါ့ပွသညျ။ ဘယျလိုပုံစံနှငျ့ခံရမလဲဟူသော သဘောဖွဈသညျ။ကိုကြျောဆှကေ ကုတငျပျေါ ကနျ့လနျ့သိပျလိုကျပွီး မ ရငျမိတံကောကျကှေးနှဈခြောငျးကို သူ့ပုခုံးပျေါ မတငျ လိုကျသညျ။အံကဖြွဈမဖွဈ သူ့လီးနှငျ့ခြိနျကွညျ့ရာ စောကျဖုတျအဝက အောကျသို့ တျောတျောလေးရောကျနသေညျမို့ ခေါငျးအုံးတဈလုံးဆှဲခုပေးလိုကျသညျ။\nသညျတော့မှ အံကိုကျဖွဈသှားသညျ။ကိုကြျောဆှကေ သူ့လီးကွီးကို စောစောကလို ပွနျထိုးလိုကျသညျ။ပေါငျနှဈလုံးက စိနသေညျမို့ စောကျဖုတျက ညပျနပွေီး ဇှတျတိုးဝငျလာသော လီးကွီးဒဏျကို မခံနိုငျဘဲဖွဈနသေညျ။ “……အငျ့…အငျ့…အ….အမေ့….ရှီး… ကြှတျ….ကြှတျ….နာ…နာတယျ…ကိုဆှေ…” သညျတော့ ကိုကြျောဆှကေ ခွထေောကျနှဈခြောငျးကို ပုခုံးပျေါမှ ခလြိုကျပွီး ပေါငျနှဈ ခြောငျးကိုလကျနှဈဖကျဖွငျ့ ကိုငျကာ ဘေးသို့ခပျကားကားဖွဈအောငျ ဖွဲပေးထားလိုကျသညျ။ သညျတော့မှ အသားဆိုငျထူထူ စောကျဖုတျဖေါငျးဖေါငျးကွီးက ပွူးကနဲ ပှငျ့အာထှကျလာသညျ။ဖွူဝငျးသော ဆီးခုံမို့မို့တဈဝိုကျရှိ စောကျမှေးအုံကွီးမှာ မဲမှောငျ နသေညျ။အပျေါစီးမှ အထငျးသားမွငျနရေသော တိုးတိုးနှငျ့အောငျထှနျးတို့မှာ နှလုံးတုနျ ရငျခုံ အာခေါငျတှခြေောကျပွီး လီးတောငျ ကွလာ၏။ကိုကြျောဆှကေ သူ့လီးကွီးကို ဇှပျကနဲ ဗြိကနဲ ဖိသှငျးလိုကျပွီး အရပျအဆိုငျးမရှိဘဲ ဒလစပျဆောငျ့ပါတော့သညျ။\n“…..ဖှပျ…ဖှတျ….ဖှိ……ဘှတျ….ဖှပျ….ဖှိ…ဖှတျ….ဘှတျ…” ဆောငျ့ခကျြတှကေ အရှယျနှငျ့မမြှအောငျ အားပါလှ၏။၁၅ မိနဈ လောကျ ဆောငျ့ပွီးသောအခါ ကိုကြျောဆှတေယောကျ ဘယျလိုမှ မထိနျးနိုငျတော့ဘဲ လရတှေကေို ဗငျြးကနဲ ပနျးထညျ့လိုကျ တော့၏။ တနာရီပွညျ့ရနျ ၁၅ မိနဈသာလိုတော့သညျမို့ ဘယျလိုမှ ထိနျးမထားနိုငျတော့..ကိုကြျောဆှတေဈယောကျ သူ့လရတှေေ ကို ပနျးထညျ့ရငျး မကျြစိစုံမှိတျကာ အရသာ ယူနပေါသညျ။ စညျးကမျးခကျြကလညျးရှိနသေညျမို့ လီးကွီးကိုအမွနျခြှတျ၍ ပုံစံတ မြိုး ပွောငျးရနျ အားထုတျရပွနျသညျ။နောကျထပျ ၄၅ မိနဈလိုးပေးရဦးမညျ။အသကျက ပွော၍လားမသိ… ကိုကြျောဆှလေီးကွီးမှာ တျောတျောနှငျ့ပွနျမထသေးဘဲ ငေါငျငေါငျစငျးစငျးကွီး ဖွဈနေ၏။ ငေါငျစငျးစငျးကွီးဖွဈနသေော လီးကွီးကိုကွညျ့၍ တိုးတိုး နှငျ့အောငျထှနျးတို့ သဘောတှကေနြသေညျ။ကိုကြျောဆှကေ သူ့လီးကွီးကို လေးငါးဆယျခကျြခနျ့ ဂှငျးတိုကျပွဈလိုကျရာ လီးကွီး က စောစောကထကျတောငျ့တငျးပွနျမတျလာသညျ။မာနျပွညျ့ဟနျပွညျ့ကား မဟုတျ။\nစောကျဖုတျထဲကိုပွနျသှငျးထညျ့ရာ မဝငျခငျြ့ဝငျခငျြ့နှငျ့ဝငျသှားသညျ။ အရငျးကိုမရောကျမှီ ၂ လကျမကြျောလောကျ တှနျ့ကောကျ ပွီးထဈခံနသေညျ။ ကိုကြျောဆှကေ အဆုံးထိ မသှငျးတော့ဘဲ ဝငျသလောကျနှငျ့သာ ခပျမှနျမှနျ ခပျဖွညျးဖွညျးဆောငျ့ပေးနသေညျ။ အားမာနျသှငျး၍ဆောငျ့နရေသျောလညျး စောစောကလို မထနျမသှကျတော့။ ၁၅ မိနဈကြျောသောအခါ အပွညျ့အဝမတောငျပါဘဲ လီးတခုလုံး ယားကွှလာပွီးလရတှေထှေကျကုနျပါတော့သညျ။မာမာထနျထနျသှကျသှကျဆိုလြှငျ မရငျမိလညျး မကွာမှီ ပွီးတော့ မညျမှာ သခြောနေ၏။ အခုတော့ ကိုကြျောဆှကေသာ ပွီးသှားပွီး မရငျမိက မပွီးသေးဘဲ ကနျြရဈခဲ့သညျ။ဟနျလုပျ၍သာ ဆောငျ့ နရေသျောလညျး လီးကွီးက အဝငျအထှကျ မမှနျတော့ တှနျ့ခေါကျ၍ ထဈငေါ့ထဈငေါ့ကွီး ဖွဈနသေညျ။ တဖကျက ဖီလငျမလာ တော့ တှနျ့ခေါကျသှားသော လခြောငျးတံကွီးက မရငျမိ စောကျဖုတျနှုတျခမျးသားတှကေို ဖိပှတျသလိုမြိုး ဖွဈနသေညျ။ အောငျ့သကျသကျနှငျ့နာကငျြရုံမှအပ အရသာထူးမတှလှေ့ပါ။\nမရငျမိက စိတျညဈစှာနှငျ့ “….ဟို…ဟို….ကိုဆှေ…မရရငျလဲ…မလုပျနဲ့တော့နာတာပဲရှိတယျ….ဘာအရသာမှ မရှိဘူး……”မရငျမိ ပွောသောစကားကို တိုးတိုးနှငျ့အောငျထှနျးတို့က ပီပီသသကွီး ကွားလိုကျရသညျ။သူတို့မကျြနှာတှေ ဝငျးထိနျလငျးလကျသှား သညျ။ပထမပှဲစဉျမှာပငျ ကိုကြျောဆှကွေီး ၉၅ ရာခိုငျနှုနျး ရှုံးနိမျ့သှားပွီ။ သူကွိုတငျစားထားသော အားဆေး စိတျကွှဆေးတှကေ သူ့ကိုပညာ ကောငျးကောငျးပွနေ၏။ နှလုံးသှေးခုနျနှုနျးတှေ မွနျဆနျလာပွီး မောဟိုကျလာသညျ။မတတျသာသညျ့အဆုံး သူ့လီး ကွီးကို ဆှဲနှုတျလိုကျပွီး မရငျမိဘေးတှငျ ပကျလကျလှနျအိပျကာ အမောဖွေ နလေိုကျသညျ။၁ နာရီပွညျ့ရနျ ၃၀ မိနဈသာလို တော့သညျ။ “……ရငျမိ…မပွီးသေးဘူးလား…” “…ဟငျ့အငျး….ပွီးတော့မလို့ဘဲ…ကိုကြျောဆှကေမှ ဆကျမလိုးနိုငျဘဲ…” အခုမှ တိုးတိုးနှငျ့အောငျထှနျးတို့ ဟငျးခနြိုငျတော့သညျ။စိုးလှငျ အကွံပေးခကျြအရ ကိုကြျောဆှနှေငျ့မရငျမိတို့ ပွောစကားမြားကို ကကျဆကျနှငျ့ဖမျးယူထားပွီးဖွဈသညျအခွအေနမေဟနျတော့မှနျးသိနသေော ကိုကြျောဆှတေဈယောကျ သညျအတိုငျးကွီး ပနေေ လို့မဖွဈတော့။သညျစညျးဝိုငျးကထှကျပွီး ဝီစကီနှငျ့ စိမျထားသော ဖြံသိုဆေးအရကျကို သောကျမှဖွဈတော့မညျ။သညျထဲက မ ထှကျသမြှ သောကျခှငျ့ရှိမညျမဟုတျ။ကွာလြှငျ သညျ့ထကျပိုဆိုးလာမညျ။\n“….မရငျမိ….ပွီးခငျြလား….” ‘….ဟောတျော….ပွီးခငျြတာပေါ့လို့….ဈေးရောငျးအပကျြခံပွီး တျောတို့အလိုးခံမှတော့ မပွီးဘဲမပွနျ နိုငျပါဘူး…..” မရငျမိက စိတျပေါကျလာပွီး ဘုဂလနျ့ပွောခလြိုကျသညျ။သညျအသံတှကေ ကကျဆကျထဲမှာ အကုနျဝငျနသေညျ။ သညျမြှဆိုလုံလောကျပွီမို့ တိုးတိုးက ကကျဆကျ ခလုပျကို ပိတျပဈလိုကျ၏။မကွာမှီ ကိုကြျောဆှတေဈယောကျ ပုဆိုးနှငျ့အကြီ ကောကျဝတျပွီး အခနျးထဲမှထှကျလာသညျ။ အခနျးထဲကခုတငျထကျတှငျ အဝတျအစားကငျးကှာပွီး ဖွူဖှေးဝငျးဝါသော ကိုယျလုံး ကွီးနှငျ့ ခွပေဈလကျပဈ ပကျလကျကွီးအိပျလြှကျရှိသော မရငျမိကို ကွညျ့ရငျး အောငျထှနျးတံတှေးကို ဂှတျကနဲမြိုခလြိုကျသညျ။ အခွအေနမေဟနျတော့မှနျးသိသှားသော ကိုကြျောဆှကေ သူတို့နှဈယောကျကို အခကျြပွပွီး အပွငျချေါထုတျခဲ့သညျ။သူ့ခေါငျးထဲ မှာ စိုးလှငျကို အပိုငျပွနျခညျြနှောငျဘို့ စီမံကိနျးတှေ တထပျကွီးခပြွီးသားဖွဈသှား၏။\nအပွငျဘကျက တနျလြားခုံရှညျကွီးပျေါတှငျ စိုးလှငျတယောကျ အေးအေး ဆေးဆေး နှပျနသေညျ။ “….ကဲ….ငါ့တူ…လေးလေး ကတော့ မိနဈငါးဆယျနဲ့တပှဲပွီးသှားပွီ….မငျးရဲ့အခွအေနပေျေါမှာမူတညျပွီးအနိုငျအရှုံးသတျမှတျရမှာပဲ….အခုတော့ လေးလေး ဆေးသောကျမှ ဖွဈမှာမို့ငါ့ရဲ့အခနျးကဏ်ဍကဒီမှာတငျတခနျးရပျသှားပွီ….ဒါပမေဲ့ စညျးကမျးထဲမှာ မပါတဲ့ ပွဿနာတဈခုကငါ သာ၂ခြီပွီးသှားတယျရငျမိကမပွီးသေးဘူးတဲ့ကှသူကလဲမပွီးရငျမကနြေပျဘူးလို့အရေးဆိုလာတယျ….ဒါကွောငျ့မထငျမှတျဘဲ ပျေါပေါကျလာတဲ့ ဒီကဏ်ဍကို မငျးဖွညျ့ပေးလိုကျအုံး……” “…ဟုတျကဲ့…ရပါတယျ…..လေးလေးဆှေ…” ကိုကြျောဆှကေ ဖြံသိုနှငျ့ စိမျထားသော ဝီစကီတဈခှကျကို ငှဲ့သောကျလိုကျသညျ။ သညျတော့မှ အတျောနသောထိုငျသာ ရှိသှားသညျ။ “….ကဲ…စိုး လှငျ……..မရငျမိ ဆန်ဒပွညျ့ဝသှားအောငျဖွညျ့ဆညျးပေးလိုကျပါကှာ..”စိုးလှငျမရငျမိရှိရာအခနျးထဲသို့ဝငျသှားသညျ။“…..ဒီတခါ… အောငျထှနျးကအပွငျက စောငျ့အုံး တိုးတိုးနဲ့ ငါ အခွအေနေ လလေ့ာအုံးမယျ…”စိုးလှငျ ဝငျလာစဉျ မရငျမိတဈယောကျ မကျြလုံး မှေးစငျးလြှကျ ခွပေဈလကျပဈ ကားယားပကျလကျကွီး အိပျလြှကျရှိသညျ။\nပေါငျနှဈလုံးကွားရှိ မရငျမိစောကျဖုတျကွီးမှာ ခုံးကွှမို့မောကျနပွေီး နှုတျခမျးသားထူထူမြားကဘေးသို့အနညျးငယျလနျကာ ခပျ ဟဟကွီးပွဲလြှကျရှိသညျ။စိုးလှငျ တံတှေးတဈခကျြမြိုခလြိုကျပွီးမရငျမိတကိုယျလုံးကို ရာဂကသိုဏျး ရှုရငျးဖွငျ့ပငျ သူ့ပုဆိုးနှငျ့အ ကြီင်ျကို ခြှတျခလြိုကျသညျ။ မရငျမိက စိုးလှငျမှနျးမသိသေး။ကိုကြျောဆှေ ပွနျဝငျလာသညျဟု ထငျမှတျနေ၏။သို့သော သူမဆန်ဒပွညျ့ ဝအောငျလုပျမပေးသေးသဖွငျ့ မကနြေပျစိတျတှေ ဝငျကာ မကျြစိကိုမှိတျ၍ အိပျခငျြယောငျဆောငျနလေိုကျသညျ။ စိုးလှငျကမရငျ မိ၏နို့အုံတငျးတငျးအိအိကွီးကို လကျဖဝါးနှငျ့ခပျရှရှလေး ပှတျပေးလိုကျသညျ။စူတငျးနသေညျ့ နို့သီးခေါငျးညိုညိုလေးကို လကျညှိုးလကျမနှငျ့ အသာလေးညှပျကာ ခပျရှရှလေး ပှတျခပြေေးသညျ။\nထို့နောကျ မာနျတုနျကွှ၍ ခုံးထပှရှနသေောစောကျဖုတျအကှဲကွီးအတှငျးသို့ သူ့လကျညှိုးကို ထိုးသှငျးကာ လှုပျ၍လှုပျ၍ နှဲ့ ပေးလိုကျ၏။စောကျရတှေရေော လရတှေပေါ အိုငျထှနျးစိုရှဲနသေဖွငျ့ပွှိပွှိ…..ပွှဈ….ပွှဈ….ပှပျ…ပွလပျဟူသော အသံတှေ ထှကျ လာသညျ စောကျဖုတျတဈအုံလုံး ယားကွှလာပွီး တကိုယျလုံး မရိုးမရှဖွဈကာ မရငျမိတကိုယျလုံးလူးလှနျ့တုနျခါသှား၏။ မကျြလုံးဖှငျ့ကွညျ့လိုကျတော့ ကိုကြျောဆှမေဟုတျဘဲ စိုးလှငျ ဖွဈနေ ပါတော့သညျ။စိုးလှငျပေါငျကွားက လီးကွီးမှာ ဆတျကနဲ ဆတျကနဲမတျတောငျနပေါတော့သညျ လုံးပါတျရောအရှညျပါကိုကြျောဆှထေကျ ရောငျရောငျလေးကွီးပုံရသညျ။ ထူးခွားတာက ကိုကြျောဆှလေီ့းကွီးက ဒဈလနျနပွေီး စိုးလှငျလီးက ဒဈမလနျဘဲ အရပွေားဖုံးထားသော ဒဈထိပျဖူးကွီးဖွဈ၏။ပွီးတော့ ညိုဝါ ရောငျသမျးပွီး နုထှား လှသော လီးကွီးဖွဈ၏။\nမရငျမိက စိုးလှငျကို ပွုံးရငျး မကျြစိတဖကျမှိတျပွသညျ။အာရုံအသဈအဆနျး မို့ မရငျမိစိတျတှေ မွူးကွှသှကျလကျလာသညျ။ စောကျဖုတျနှိုကျနသေော စိုးလှငျ လကျကို ဆှဲယူလိုကျပွီးသူမကိုယျလုံးပျေါမှောကျခစြလေိုကျသညျ။ စိုးလှငျကို တငျးနအေောငျ ဖကျ ထားရငျး ပါးကို နမျး၏။ “….မမ…က မပွီးသေးဘူးဆို….” “….အငျး….” “…ဒါမို့ ကြှနျတေျာ့ကို ပှဲသိမျးပေးဖို့ လေးဆှကေ လှတျလိုကျတာ…” စိုးလှငျက မရငျမိ ဖကျထားသောလကျမြားကို အသာဖွလေိုကျပွီး ပေါငျနှဈလုံးကွားတှငျ ဝငျရပျလိုကျသညျ။မ ရငျမိလညျး ကာမစိတျတှပွေနျလညျနိုးကွှလာပွီး သူမ၏စောကျဖုတျကွီးမှာ ကွှသထကျကွှ ရှသထကျရှလာသညျ။ စားသောကျရနျ အသငျ့ဖွဈနသေောစောကျဖုတျဖေါငျးဖေါငျးကွီးထဲသို့ သူ့လီးကွီးကို ဖိနှဈ၍ သှငျးလိုကျသညျ။ စောစောကပငျ လီးအထိုးခံထားရ ပွီးမို့ အဝငျမှာထငျသလောကျ မနာကငျြတော့ အရသာရှိရှိနှငျ့ခံလို့ကောငျးရုံသာ။ စိုးလှငျက လီးကွီးကို တဝကျကြျောကြျောပွနျ နှုတျလိုကျပွီး ခပျသှကျသှကျ ပွနျသှငျးသညျ။ဤကဲ့သို့ လေးငါးဆယျခကျြခနျ့စောကျပတျနှငျ့လီးမိတျဆကျပွီး ခပျသှကျသှကျခပျ ကွမျးကွမျးလေး ဆောငျ့ပါတော့သညျ။ သူ့လကျနှဈဖကျက မရငျမိ၏နို့အုံကွီးကို တလုံးစီဆုတျကိုငျကာ ကိုယျကိုကိုငျး၍အသား ကုနျဆောငျ့ပါတော့သညျ။“…….ဖှတျ….ဖှပျ….ဖှတျ….ပွှတျ…..ဖှတျ….ဖပျ…..ဗဈြ…ဘှတျ….ဖှတျ….ဖှတျ….”\nလီးနှငျ့စောကျဖုတျပှတျတိုကျရာမှထှကျပျေါလာသောအသံမြားလဥနှဈလုံးကဖငျရိုကျသံမြားဖွငျ့ တခနျးလုံးဆူညံသှားတော့သညျ။ မရငျမိကလညျး အောကျမှနေ၍ ဖငျဆုံကွီးကို ကော့ကော့ပွီးခံသညျ။စိုးလှငျ ကလညျး ကုနျး၍ ကုနျး၍ အသားကုနျကွုံးကွုံးပွီး ဆောငျ့သညျ။ ၁၅ မိနဈကြျောကြျောဆောငျ့လိုးပွီးသောအခါ မရငျမိတကိုယျလုံး ဓာတျလိုကျသလို တုံခါသှားပွီး ပွီးဆုံးသှားပါ တော့သညျ။စိုးလှငျက မရငျမိပွီးမှနျး သိသျောလညျး မရပျနားဘဲ ဒလစပျဆကျ၍ ဆောငျ့သညျ။ ပွီးလို့ကောငျးတာကတဈမြိုး မနားတမျးဆကျဆောငျ့ပေးနသေညျ့အတှကျ စောကျဖုတျအုံကွီးတဈခုလုံး ကဉျြအီဆိမျ့ကာ အတားအဆီးအကှယျအမဲ့ လဟောနယျ ထဲသို့ လှငျ့မြောနသေလိုမြိုး ခံစားရတာကတဖုံ လူပြိုသိုးတဈယောကျ၏ လီးနုထှားကွီးကို အလိုးခံလိုကျရလို့ ကနြေပျပီတိဖွဈရ တာက တဈနညျး………. အသီးသီး မငွီးနိုငျသော ဝဒေနာတှဆေကျကာ ဆကျကာ ခံစားနရေပါတော့သညျ။ ၁၀ မိနဈကြျောကြျော လောကျအရောကျတှငျ စိုးလှငျက တဈခြီပွီးသှား၏။ မရငျမိက ခံကောငျးဆဲ……… ဤကဲ့သို့ သဲကွီးမဲကွီး အခဈြပှဲဆငျနှဲလာရာ နောကျထပျ ၁၅ မိနဈခနျ့ အရောကျတှငျ နှဈယောကျလုံးပွိုငျတူ ပွီးဆုံးသှားကွ၏။ ပွိုငျတူပွီးလြှငျ ကောငျးနိုငျပါသညျ။\nမရငျမိလညျး ပြော့ခှနှေမျးကွသှေားသညျ။သို့သျော သူမမကျြနှာမှာ အပွုံးတှဝေလြှေကျ…… စိုးလှငျက သူ့လီးကွီးကို စောကျဖုတျ ထဲမှ ဆှဲနှုတျလိုကျသညျ။လီးကွီးက မာနျထနဆေဲ ဖွဈ၏။ထို့ကွောငျ့ ဘလှတျ ဟု အသံမမွညျဘဲ ပွှတျ ဟု အသံမွညျသှား သညျ။ အခွအေနကေ နောကျထပျနာရီဝကျလောကျဆှဲနိုငျသေးသညျ့သဘောကို လကျတှပွေ့နေ၏။ ကိုကြျောဆှနှေငျ့တိုးတိုးတို့နှဈ ယောကျ စိုးလှငျကို ကွညျ့၍ အံသွနေ၏။ အခြိနျအားဖွငျ့ တဈနာရီ ပွညျ့ရနျ မိနဈ ၂၀ လိုသေး၏။နောကျထပျ မိနဈ ၃၀ ထပျထညျ့ လိုကျလြှငျ မိနဈ ၇၀ တဈနာရီ ၁၀ မိနဈ…..ကိုကြျောဆှေ စိုးလှငျကို ရှုံးသှားပါပွီ….။ “…..ကောငျးလိုကျတာ မောငျလေးရယျ…..ဆှေ မမြေို့းမပေ့ါဘဲ…..အသားတှတေောငျ တုနျတယျကှယျ….မငျး…မိနျးမလိုးဘူးလားဟငျ…” “……ဟုတျကဲ့….လေးဆှသေမီး…..ရီရီ မှနျကို ၅ ခါမက လိုးဖူးပါတယျ…..” စိုးလှငျစကားကွောငျ့ တိုးတိုးမကျြလုံးအစုံပွူးကယျြ သှားသညျ။သူ့ထကျပို၍ ကိုကြျောဆှေ့ မကျြလုံးကွီးတှကေ အဆတဈရာပို၍ ပွူးကယျြသှားပါတော့သညျ။ ပွီးပါပွီ။\n“….အေး…ဟုတ်တယ်…..ငါလဲကြားဖူးတယ်…..စောက်ခေါင်းနက်တဲ့ မိန်းမကို ခေါင်းအုံး ခုပြီး လုပ်မှအားရဆိုဘဲ….ခါးအောက် ခေါင်းအုံးခုလိုက်တော့ သားအိမ်ဝက မြင့်တက်လာပြီး လီးထိပ်နဲ့ဆောင့်မိတော့ ပိုကောင်းဆိုဘဲကွ….” တူးတူးက သူကြားဖူးသမျှ ကို အားပါးတရပြောနေစဉ် အောင်ထွန်းက… “….ခေါင်းအုံးခုလိုးတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ……မိန်းမတစ်ယောက် စောက်ခေါင်းနက် မနက် ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ…..သူ့ထမီလှန်ပြီး လက်နဲ့ထိုးကြည့်ရမှာလား…” “…..နင့်..အမေကလွှားမှဘဲ….လက်နဲ့ထိုးကြည့်လို့ရမ လားဟ….ပါးကျိုး ထောင်ကျသွားမှာပေါ့……ခွီးစ် တဲ့မှာဘဲ….တုံးလိုက်တာ….” တူးတူးကအောင်ထွန်းကိုကလော်တုတ်လိုက် သည်။“…..ဒါဖြင့်ရင်….စောက်ခေါင်းနက် မနက်သိဘို့ ပြောလေကွာ…” အောင်ထွန်းက သူ့အမေကို ထိပါးပြီးပြောလာသော တူး တူးကို မကျေမနပ်သံဖြင့် မေးလိုက်၏။\n“…..ပြောလိမ့်မပေါ့ကွာ…မင်းကိုက လောနေတဲ့ဥစ္စာ “ ဘာစကားမှ မပြောဘဲငြိမ်နားထောင်နေသော စိုးလွင်က ကြားဝင်ပြော လိုက်သည်။ “….ငါဖတ်ဖူးတဲ့ ကာမသျှတ္တရ စာအုပ်ထဲမှာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်ပေါ့လေ…. ဖင်ကောက်တဲ့မိန်းမဟာ…စောက် ခေါင်းနက်သတဲ့ကွ……သာမာန်ကိုမဟုတ်ဘဲ… သိသိသာသာကောက်တဲ့မိန်းမပေါ့ကွာ…” “…..အော်….အေး..အေး…ရွာတောင်ပိုင်း က ပဲပြုတ်သည် မရင်မိ လိုပေါ့နော်..” အောင်ထွန်းကလည်း သူ့ဝသီအတိုင်း ဝင်ထောက်ခံသည်။စိုးလွင်က အောင်ထွန်းကို မကျေ မနပ်နှင့် မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။ “….နောက်တစ်ခါကိုမြင့်ကျော်တို့ပြောတာလဲကြားဖူးတယ်ကွ….ချက်နဲ့စောက်ဖုတ်ဟာ သိသိ သာသာကြီးသာမာန်ထက်ဝေးကွာနေရင်လဲစောက်ခေါင်းနက်ဆိုဘဲငါတွေးကြည့်တယ်ပေါ့ကွာ…..ဖင်က အဆမတန်ကောက်မှ တော့…ချက်နဲ့ စောက်ဖုတ်က အလိုလိုဝေးပြီးပေါ့ကွ…ဒီတော့ သေချာပေါက်ကို စောက်ခေါင်းနက်တဲ့ အမျိုးအစားလို့သိရမှာ ဘဲ….စောက်ခေါင်းနက်တဲ့မိန်းမရဲ့ယောကျာ်းဟာလီးတိုအမျိုးအစားဆိုရင်တော့ သေချာပြီမောင်ရေ…..ဒီမိန်းမ အားမရလို့ လင်ငယ်နေမှာဘဲ…..”\n“….တောက်…ဟုတ်လိုက်လေကွာ….တူးတူး….တူးတူးနဲ့ တို့အထဲမှာ ထူးခြားနေတာက ဒီလိုမျိုးဗဟုသုတတွေ နှံ့စပ်လို့ ကိုး….စောစောကပြောတဲ့ မရင်မိကြီးကလင်ငယ်နေတယ်မောင်….ကိုကျော်ဆွေရယ်ကိုနက်ကြီး..ရယ်..ဦးစံမြင့်ရယ်…. (၃)ယောက်တောင်ဘဲ ခင်မျာ…..” “…..ခွေးမသား….မသိပဲနဲ့ရမ်းပြောနေ…စောက်ပြဿနာတက်နေမယ်….” တူးတူးက ခပ်ချဉ် ချဉ်နှင့် ပြောပြစ်လိုက်သည်။စိုးလွင်ကတော့ ဘာမှမပြော အောင်ထွန်းက အလွန်စောက်မြင်ကပ်စွာမျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။“… အေးမင်းပြောတဲ့ပေတံနဲ့ထောက်ပြီး မှန်းဆကြည့်ရင် မရင်မိယောကျာ်း ကိုသန်းဆွေဟာသေချာပေါက်လီးတိုရမယ်ကွ…တိုရုံ တောင်မကဘူး…သေးတောင် သေးချင်မှာ….”အောင်ထွန်းကတော့ မျက်စောင်းထိုးထိုး…..ဆဲဆဲ..သူ့ညဉ်ကိုတော့ လုံးဝမဖျောက်။ အခုကြည့် ——– သူပြောချင်ရာကို ဇွတ်ပြောသည်။တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးဉာဉ်စရိုက်ခြင်း မတူကြသော်လည်း ငယ်ငယ်ကထဲက လည်ပင်းဖက်ကြီးလာသော တစ်ရွာတည်းနေ တစ်ရေတည်းသောက် သက်တူ-ရွယ်တူ-အတန်းတူဘဝတူသူငယ်ချင်းအရင်းခေါက် ခေါက်တွေ မဟုတ်ပါလား။\n“…ဒါနဲ့…နေစမ်းပါအုံး…ကိုကျော်ဆွေ…ကိုနက်ကြီး…ဦးစံမြင့်တို့ သုံးယောက်နဲ့ ဖြစ်နေတဲ့ မရင်မိ ဇာတ်လမ်းပြောစမ်းပါအုံး…ဟုတ် ကော ဟုတ်လို့လားကွ…မင်းက သိပ်စိတ်ချရတာ မဟုတ်ဘူး…” တူးတူးက အောင်ထွန်းကို အရေးတယူမေးလာသည့်အတွက် အောင်ထွန်းတစ်ယောက် ဘဝင်မြင့်သွားသည်။ဒီကောင်က မြှောက်ပေးရင် ဂွေးပေါ်အောင်ကမည့်လူစား။ ဆဲဆဲဆိုဆို ပြုံးဖြီးဖြီးနေ တတ်တဲ့ အကောင်။ အခု သူ့ကို တူးတူးက အရေးတယူ မေးလာသောအခါ သဘောတွေ စွတ်ကျသွား၏။ နှုတ်နည်းသော စိုးလွင် သည်ပင် အောင်ထွန်းစကားကို အလွန်သိချင်ကြားချင် နေကြောင်း သူ့မျက်လုံးတွေက သက်သေခံနေ၏။ “…ဒီလိုကွ…ကိုကျော် ဆွေတို့နဲ့ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ အမေရယ်…မချစ်ရယ်… မနုရယ် သုံးယောက်သား ဝိုင်းဖွဲ့ပြောနေတာကို ငါကကြားလိုက်ရတာ..အဲဒီ နေ့က ငါနေမကောင်းလို့ အခန်းထဲမှာ အိပ်နေတာ…သူတို့သုံးယောက်က သန်းရှာရင်း မရင်မိ စောက်တင်းတွေ ချနေကြတာပေါ့ ကွာ…”\n“….ဟား..ဟား…ဟိုသီချင်းလိုပေါ့နော်…သူများအကြောင်းလဲ မပြောတတ်ပါ… စပ်မိစပ်ရာ…ဘာညာကွိကွ…ဟားဟား အေးအေး လုပ်စမ်းပါအုံး…ဒို့ကလဲ တဆင့် ကွိကွရအောင်…” တူးတူးအပြောကြောင့်စိုးလွင်မျက်နှာကြီးသည်ပင် ပြုံးပြုံးဖြီးဖြီးကြီးဖြစ်လာ တော့၏။ အားပါးတရ နားထောင်မည့်ဟန်ကအပြည့်။ အောင်ထွန်းက တက်ကြွသော အသံနှင့် သူ့စကားကို ပြန်ဆက်သည်။ “….မရင်မိ အကြောင်းကို သူတွေ့သမျှ ဖောက်သည်ချတာက မနုရယ်….သူပြောတာက ဒီလိုကွ…..” သည်နေ့ ကိုကျော်ဆွေထံမှ ယူထားသော ငွေတစ်သောင်းအတွက် တစ်လပြည့်၍ အတိုးသတ်ရန် မနုထွက်လာသည်။စောစောပေးပြီး အေးတာပဲဟူသော စိတ်ကူးဖြင့်နေ့လည်စာထမင်းစားပြီးထွက်လာသည်။ကိုကျော်ဆွေသည် ရွာထဲက အိမ်တွင်မနေဘဲ ရွာအပြင်ဘက်ရှိ သူပိုင် သရက် ခြံထဲတွင် နေထိုင်၏။သရက်ခြံက ပေနှစ်ရာကျော်ပတ်လည်ရှိ၍ အတော် ကျယ်ဝန်းသည်။အဓိကအားဖြင့် ရင်ကွဲမျိုးသန့်များကို စိုက်ပျိုးထားသည်။\nသည်သရက်ခြံကရသောငွေမှာ တစ်နှစ်တစ်နှစ် သိန်းချီဝင်သည်။ဂျုံ-ပဲ-မြေပဲ ပဲစင်းငုံများလှောင်၍ ဈေးကောင်းရမှ ထုတ်ရောင်း သဖြင့် သူ့လက်ဖျားတွင် ငွေသီးနေသည်။တစ်ရွာလုံး သူ့အကြွေးနှင့် ကင်းသူရှားသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်က သူ့မိန်းမဆုံးသွား ရာ………………….. နောက်အိမ်ထောင်မပြုတော့ဘဲ မုဆိုးဖိုဘဝနှင့်နေထိုင်လျှက် ရှိသည်။ အသက်က ၄၀ ကျော်ရုံသာရှိ ပြီ….အရွယ်တင် ကျန်းမာသန်စွမ်း၏။ အိမ်ထောင်ပြုလျှင် ရသေးသော်လည်း အပိုဒုက္ခမရှာတော့ဘဲ…အချောင်ရနိုင်သည့်စားကွင်း စားကွက်များနှင့်သာပျော်မွေ့နေသည်သားသမီးနှစ်ယောက်ရှိရာ သမီးအကြီးက ၂၀ ကျော်၊သားအငယ်က ၁၇ နှစ် ရွာထဲကအိမ်တွင် ကိုကျော်ဆွေ့အမ အပျိုကြီးနှင့် အတူနေကြသည်။ သူကမူ သရက်ခြံထဲတွင် နှစ်စဉ် ၃ ခန်းမြေစိုက်အိမ်တစ်လုံးဆောက်၍ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်သည်။ မနုတစ်ယောက် ကိုကျော်ဆွေထံအလာတွင် အိမ်သာတက်ချင်၍ သရက်ခြံ အနောက်ဖက်ကပ်လျှက်ရှိ ချောင်းထဲသွား၍ အိမ်သာတက်သည်။ကိစ္စဝိစ္စပြီးတော့ ချောင်းဘက်ကတက်လာပြီး သရက်ခြံနောက်ဖေးဘက်က အလွယ်တကူ ဝင်လာခဲ့သည်။နေ့လည်နေ့ခင်းဖြစ်၍ လူသူတိတ်ဆိတ်နေသည်။\nတဖြည်းဖြည်းနှင့် ကိုကျော်ဆွေ မြေစိုက်အိမ်နားရောက်လာသည်။ ဘာရယ် ညာရယ်မဟုတ် မိန်းမပီပီ စပ်စုချင်၍ ကိုကျော်ဆွေ့ အိမ်အတွင်းသို့ ထရံအပေါက်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။သူချောင်းကြည့်သော နေရာက အိမ်နောက်ခန်း။ အခန်းတွင်း မြင်လိုက် ရသော မြင်ကွင်းက မနုကို ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားစေသည်။ အခန်းထဲက ကုတင်ပေါ်တွင် မရင်မိနှင့် ကိုကျော်ဆွေတို့ အဝတ်အစားမပါဗလာကိုယ်တုံးလုံးကြီးနှင့်ကာမဇာတ်ခင်းနေကြသည်။ မရင်မိက ခါးအောက်တွင် ခေါင်းအုံးတစ်လုံးခုထားပြီး ဒူးထောင်ပေါင်ကား အနေအထားဖြင့် ခံလျှက်ရှိပြီး………. ကိုကျော်ဆွေက ပေါင်နှစ်လုံးကြားသို့ ဒူးထောက်ထိုင်ကာ သူ့လက်နှစ် ဖက်ကို မရင်မိ ကိုယ်ပေါ်မှ ကျော်ခွပြီး ကုန်း၍ ကုန်း၍ ဆောင့်လိုးနေသည်။ ကိုကျော်ဆွေ၏ ဆောင့်ချက်တွေက မာန်ပါပြင်းထန် လှသည်။မရင်မိ ကလည်း ကိုကျော်ဆွေ၏ခါးကို တင်းနေအောင်ဖက်လျှက် ဖင်ဆုံကြီးကို ပင့်ထိုး မြှောက်ကော့လျှက် အားရပါးရခံ နေသည်။ “…ဖွတ်…ဖွတ်…ဖွပ်…ဘွတ်….” “….ဖွတ်….ဖွတ်…ဖွပ်….ဘွတ်….” “….အမေ့….အမလေး….ကောင်းလိုက်တာ ကို ကျော်ဆွေရဲ့…အင့်…ရှီး ကျွတ်.. ကျွတ် လိုးပါ…ဆောင့်ဆောင့်လိုးစမ်းပါ…” သည်မျှအထိ ဆောင့်လိုးနေတာတောင် ဆောင့်ခိုင်းပုံ ထောက်၍ မရင်မိ ကာမရာဂ စိတ်တွေ မည်မျှထကြွသောင်းကြမ်းနေကြောင်း သိသာလွန်းလှသည်။\nတောသူဆိုသော်လည်း မရင်မိ အသားအရည်တွေက တရုတ်မတစ်ယောက်လို အလားနီးစပ်သူဖြစ်၏။ရင်၊တင်၊အသား အရောင်….ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ကြည့်သောအားဖြင့် တဏှာရာဂ အလွန်ကြီးမားသော ဟတ္ထနီအမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ ကို ကျော်ဆွေက လက်နှစ်ဖက်ထောက်၍ ဆောင့်ဆောင့်လိုးနေရာမှ ဘယ်လက်ကို ရုတ်လိုက်ပြီးမရင်မိနို့အုံဖွေးဖွေးမို့မို့တင်းတင်းကြီး ပေါ်အုပ်တင်လိုက်လျှက်ပွတ်ချေလူးလှိမ့်လိုက်သည်။ “…..ထိရဲ့လား….ရင်မိ…” “…အား…အမေ့….အင်း….ထိ…ထိတယ်…..ကို ကျော်ဆွေရဲ့….အီး..ရှီး….ကျွတ်…ကျွတ်….ကောင်းလိုက်တာရှင်…..” စောက်ဖုတ်ကြီး….လီးကြီးတွေမို့လားမသိ….ဖွတ်…ဖတ်… ဘွတ်… ဟူသော အသံကြီး တွေက ကြက်သီးထအသဲယားစရာ ကောင်းလွန်းလှပါသည်။မနုတစ်ယောက် ချောင်းကြည့်နေရင်းက ပင်စောက်ဖုတ်အုံတစ်ခုလုံး ပုရွက်ဆိတ်အကောင်တစ်ရာ တက်လာသလို တရွရွနှင့် ထကြွလာသည်။\nရင်တွေပူ အာခေါင်တွေ ချောက်လာသဖြင့် တံတွေးကို မကြာခဏ မျိုချနေရ၏လည်ပင်းကြောကြီးတွေထောင်ကာ သူကလည်း အသည်းအသန် ချောင်းကြည့်နေ၏ ကိုကျော်ဆွေ ဖင်ကြောကြီးတွေက ကျုံ့ဝင်ရှုံ့ခွက်နေပြီး ခပ်သွက်သွက်ကြီး ကပ်ညှောင့် နေသည်။ “….ဖွတ်…ရွှတ်…ဖွစ်…ဖွတ်….” “….အား….အမလေး….ထိ….ထိလိုက်တာရှင်….သားအိမ်ဝကို ပူရှိန်းကျဉ်ဆိမ့်နေတာ ဘဲ အ…ဟ….ဟင့်…အမေ့…အမလေး….အေ့…..စောက်စိပါထိသတော့….အားလားလား… အီးအီးရှီး…အ……” မရင်မိတကိုယ် လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်လျှက် ကိုကျော်ဆွေခါးကြီးကို တင်းကျပ် နေအောင် ဖက်ထားသည်။ ကိုကျော်ဆွေ့ လက်နှစ်ဖက်က အနည်းငယ်တုတ်သယောင်ယောင်ရှိသော ရင်မိခါးကို ဆုတ်ကိုင်လျှက် ခေါင်းမော့ကိုယ်မတ်ကာ သူ့လီးကြီးကို အဆုံးထိ ဖိ ကပ်ထားလိုက်ပြီး လရေတွေကို ပန်းထည့်နေသည်။သူ့ကိုယ်လုံးကြီးလည်း ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ တုန်တုန်သွား၏။\nအခြေအနေအချိန်အခါ သိသူပီပီ ကိုကျော်ဆွေက သူ့လီးကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်အကြောပြိုင်းပြိုင်းထလျှက်အညိုရောင်သမ်း နေသောလီးတုတ်ရှည်ကြီးကမကျေနပ်သောဟန်နှင့်မာန်ဟုန်မပြေသေးသည့် အမူအယာကိုပြနေသေး၏။ မနုတစ်ယောက် ဆုံးခန်းတိုင်ရောက်ထိ ကြည့်ချင်လွန်းလှသော်လည်း အခြေအနေအမျိုးမျိုးကြောင့် စောစောက သူမ ချီးပါခဲ့ရာ ချောင်းထဲသို့ ပြန် ဆင်းလာခဲ့သည်။ လီးအတွေ့အကြုံနောကျေထားပြီးဖြစ်သော အိမ်ထောင်သည် မိန်းမပင် ဖြစ်လင့်ကစား ကိုကျော်ဆွေ့ လီးကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖင်ယားအဖုတ်တောင် ရမ္မက်သွေးတွေ ပူလောင်ဆူပွက်ခဲ့ရ၏။ “….မင်းဇာတ်လမ်းက ကောင်းလွန်းလို့ မျက်လုံးထဲမှာ ကွင်းကနဲ…ကွက်ကနဲကို မြင်လာတော့တာပဲကွာ…ငါတောင် မရင်မိကြီးကို ချချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာပြီ…”\n“…အလကားတော့ မရလောက်ဘူး ကိုယ့်လူ…ငွေချေးနိုင်မှ… ဒါမှ အတိုးမယူဘဲ လိုးလွှတ်လို့ရမှာပေါ့ကွ….” အောင်ထွန်းက သူ့ ထင်မြင်ချက်ကို ခပ်ဆဆလေး ပြောလိုက်၏။ “….တဏှာကြီးတဲ့မိန်းမအဖို့ ငွေကပဓာန မဟုတ်ပါဘူးကွာ…လီးက အဓိကပါ..” အခု ဝင်ပြောသူက စိုးလွင်…စိုးလွင်က သည်ပွဲတွင် သူ့ဉာဉ်အတိုင်း ဘာမှဝင်မပြောဘဲ အသာနားထောင်ခဲ့သည်။သည်လိုလူမျိုးက အပြောသမားမဟုတ် လက်တွေ့လုပ်မည့် သူမျိုး။နောက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်စိတ်ချသောဟန်အပြည့်နှင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ “…..အေး….ဒါလဲ …..ဟုတ်ပါရဲ့….” စိုးလွင်စကားကို တိုးတိုးက ထောက်ခံလိုက်၏။\n“…ဘယ်လောက်ပဲ တဏှာကြီးကြီး အညှာကိုင်တတ်ရင် အရည်တောင် ပျော်သွားနိုင်ပါတယ်ကွာ…”တိုးတိုးက စိုးလွင်စကားကိုပင် သေချာအောင်ထပ်ဆင့်၍ ထောက်ခံပြောလိုက်သည်။ “….လုပ်ပါအုံး…တိုးတိုးရ….အညှာဆိုတာ ဘာတုံးဟ…” ထုံးစံအတိုင်း အောင်ထွန်းက သိချင်ဇောနှင့်အမောတကော မေးလိုက်၏။ သည်တခါတော့ စိုးလွင်က သူ့ကို မျက်စောင်း မထိုးတော့ပါ… အူကြောင်ကြောင် မြောက်ကြွကြွသူငယ်ချင်းကို ပြုံးလျှက်သာ ကြည့်လိုက်ပါတော့သည်။ “…..အညှာဆိုတာ စောက်စိပေါ့ ကွာ….စောက်စိကလိတတ်ရင်…ကာမမီးတွေ ပွင့်ထွက်ပြီး ဘယ်မိန်းမခံနိုင်မှာလဲ…ဒါပေမဲ့ မရင်မိလိုဟာကြီးကတော့ အထွေအထူး တောင် ကလိစရာလိုမှာမဟုတ်ဘူး…လီးကြီးဖို့နဲ့ခပ်ကြာကြာအလိုးသန်ဘို့ဘဲလိုမှာ.. မင်းက ဒီမိန်းမကြီးကို…ဖြိုနိုင်လို့လား….”\nတိုးတိုးက အောင်ထွန်းကို အဓိကဦးတည်ပြီး မေးငေါ့မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ စိုးလွင်ကလည်း ဘယ့်နှယ့်လဲဟူသော အမူအရာနှင့် အောင်ထွန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ စကားပေါ နှုတ်သွက်သော အောင်ထွန်းတစ်ယောက် အသံတိတ် နှုတ်ဆိတ်ရင်း ခေတ္တတွေး နေသည်။ “…..အင်း…မလွယ်လောက်ဘူးထင်တယ်….တိုးတိုးရေ…အလိုးသန်တယ်ပဲ ထားအုံး… ကိုယ့်ဒင်က စံချိန်မှီရုံပဲ..ရှိတယ် လေ….ဒီတော့ သူ့စောက်ဖုတ်ကြီးကို အယားဖျောက် ပေးသလောက်ပဲရှိမှာပေါ့…ဟီး…ဟီး….” “….အေး…မင်း မဆိုးဘူး….ကိုယ့် ပမာဏကို သိတယ်…”စိုးလွင်က အောင်ထွန်းစကားကို ဝင်ထောက်ခံလိုက်၏။အောင်ထွန်းက သူ့ကို သရော်သည်ထင်၍ ဘုကြည့် ကြည့်နေစဉ် တိုးတိုးကဝင်၍… “…..စိုးလွင် ပြောတာအမှန်ပဲ အောင်ထွန်းရ….မင်းက သူ့ကို တလွဲမထင်နဲ့….မင်း မပြောနဲ့…ငါလဲ မ ရင်မိကို မဖြိုနိုင်ဘူးမောင်….တကယ်ပြောတာ သူ့အသားအရေကြည့် အသားနီစပ်…ဖင်ဆုံကြီးကလဲ..နဲတာကြီးမဟုတ်ဘူး…\nပြီး တော့ နောက်ကောက်ထွက် နေတာလဲအထင်အရှားလိုးတော့လိုးချင်စရာကြီးပေါ့ကွာ….ဟား ဟား…ဒါပေမဲ့ ဟတ္ထနီရဲ့ သဘာဝက အလိုးလဲကြမ်း…လီးလဲကြီးမှ…ကျေနပ်တာဘဲကွ… ဒီတော့ မနိုင်ဝန်သွားထမ်းရင် မင်းတို့ငါတို့ဘဲ ခြေကုန်လက်ပမ်း ကျသွားမှာပေါ့ ဟ…” “….အင်း ဒီလိုဆို…..သူ့ကိုဖြိုနိုင်တာ ကိုကျော်ဆွေဘဲ နေမှာပေါ့နော်…” “…..လူလတ်ပိုင်းအရွယ်ထဲမှာတော့ ဟုတ်ချင်ဟုတ် မှာပေ့….မင်းတို့ငါတို့ တက်ခေတ်လူတွေထဲမှာ..လောလောဆယ်..ဒ်ီမိန်းမကြီးကို အပြတ်ဖြိုနိုင်မှာကတော့.. ဟောဒီ စိုးလွင်ဘဲ မောင်ရင်….” “…..ဟာ…ဟုတ်ပါ့မလားကွာ…” “….မင်းကဲ…ကိုယ့်သူငယ်ချင်းအကြောင်း…သိရက်သားနဲ့…ဒီကောင့်လော်က ငယ် ငယ်ကထဲက ဒို့ထက်ကြီးတယ်လေ…သူကလက်တွေ့သမား…အခြေခံ စံချိန်မှီ လီးကြီးကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ လေ့ကျင့်ပေးနေတာ…အခု ဆိုရင် စံချိန်တောင် အတော်လွန် နေပြီ….ပြီးတော့ မင်းတို့ ငါတို့ထက် လူကောင်ကထွားပြီးတောင့်တင်းကြံ့ခိုင်တယ်လေ လက်လှဲ ရင်…..ဒို့….သူ့ကို ဘယ်တုံးကနိုင်ဘူးလို့လဲ….”\n“….အေး…အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်…ဒါပေမဲ့…ဒီကောင့်ဒုတ်ကြီး စံချိန်လွန် ဖြစ်သွားတာတော့ တကယ်မသိဘူးကွ…” “….သူငယ်ချင်း….သေချာသွားအောင် ပြလိုက်စမ်းပါကွာ…” တိုးတိုးက စိုးလွင်ကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ စိုးလွင်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး ပုဆိုးကို ခပ်ဟဟ လှန်ပြလိုက်သည်။ အားပါးပါး…..နည်းတဲ့လီးကြီး မဟုတ်ပါလား… အတုတ်က ရုပ်ပျို ဆေးဗူးခန့်ရှိပြီး အရှည်က ရှစ်လက်မခန့်ရှိမည်။လီးကြီးက အောက်ခြေတွင်ကွပ်ပြစ်ကြီးပေါ်တွင် ခေါင်စင်းစင်းကြီးလဲလျောင်း တွဲလဲကျနေ၏။ ဒစ်လည်းမပြဲသေး….ထိပ်ဖူးချွန်ကြီးနှင့်ဖြစ်၏။လီးကြီးက အဝါဘက်လုသော အညိုရောင်ဖြစ်၏။စိုးလွင်က ပြန်ဖုံး ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။သူ့မျက်နှာမှာလည်း ပန်းနုရောင် ပြေး၍ ပြုံးရောင်သန်းနေသည်။\n“….အေး…ဟုတ်ပါပြီ…..မရင်မိ စောက်ဖုတ်ကြီးကို ဖြိုနိုင်မဲ့လီးကြီးဆိုတာ ယုံပါပြီကွာ ဟား..ဟား…ဟား….” အောင်ထွန်းက သူငယ်ချင်းအတွက် ဂုဏ်ယူကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။တိုးတိုး ကလည်း အောင်ထွန်းစကားကို ဖြည့်စွက်ထောက်ခံ၏။“……အခု ချိန်မှာတော့ မရင်မိရဲ့စောက်ဖုတ်သရဖူကြီးကို ချန်ပီယံ ကိုကျော်ဆွေကပိုင်ချင်ပိုင်ထားမှာပေါ့ကွာ….ဒါပေမဲ့ ဒီစောက်ဖုတ်သရဖူ ကြီးကို ပြိုင်လုမဲ့ ပြိုင်ဘက်ချန်ပီယံစိုးလွင်ရှိနေပြီလေ….ပြီးတော့ဟိုကလေးဆယ်ကျော်ကျလူပါ….ဒို့ကောင်က အားကောင်း မောင်းသန် ပျိုရွယ်ဟန် အပြည့်ရှိတဲ့ (၁၈)နှစ်ကျော် လူပျိုသိုးပဲကွ…..ဟား ဟား…ဟား…” “…..ဟာ….ဒီလိုဆို…ဟုတ်ပီကွ….”\nတိုးတိုးစကားနှင့် ရယ်သံအဆုံးတွင် အောင်ထွန်းအလန့်တကြားထအော်ပါတော့သည်။“….ဟ..ဘာလဲဟ….လခွီးတဲ့မှဘဲ….မင်းဟာ က အလန့်တကြားကွာ…” စိုးလွင်က အောင်ထွန်းကို ထကြိမ်းသည်။အရယ်အမောအရှိန်ကြောင့်သာ။အောင်ထွန်း ထအော်လိုက်ပုံ က တိုးတိုးသည်ပင် လန့်သွား၍ ထောင်းကနဲ ဒေါခီးသွားမိသည်။ “….ဒီလို…ဒီလို…ငါ့စိတ်ကူးက ဒီလို…မရင်မိကို ကိုကျော်ဆွေနဲ့ စိုးလွင်တို့ ပြိုင်လိုးကြမယ်ကွာ….လောင်းကြေးကို သိန်းချီတင်မယ်လေ…” “….အေး..ကောင်းတယ်…” အောင်ထွန်း တင်ပြချက် ကို တိုးတိုးက ထောက်ခံ၏။တိုးတိုးက တဆက်တည်း စိုးလွင် ဘက်ကိုလှည့်၍ “…..ဘယ်နှယ့်လဲ….ဟေ့ကောင်….” “….လုပ် လိုက်လေ….ကြာသလားလို့….” ကိုကျော်ဆွေနှင့် အကျေအလည်ညှိပြီး ပြိုင်ပွဲကျင်းပရန် ရက်သတ်မှတ်သည်။ မရင်မိနှင့်ညှိရန် ကိုကျော်ဆွေကို သဘောတူ တာဝန်ပေးကြသည်။ဤသို့ဖြင့် သတ်မှတ်ရက်တွင် ပြိုင်ပွဲကို စတင်ကျင်းပ၏။\nကိုကျော်ဆွေ-တူးတူး+အောင်ထွန်း+စိုးလွင် တို့သည် အောက်ပါ စည်းကမ်းချက်များ သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်၏။ ပထမအချီတွင် အနှုးအနှပ်မပါဘဲ တစ်နာရီခွဲဆက်တိုက်လိုးရမည်။ ကြိုက်သလို ပုံစံနှင့်လိုးနိုင်သည်။လိုးခွင့်ရှိသည်။အလိုးခံသူက တော်ပါတော့ဟု ဆိုမှ ပွဲရပ်မည်။ ဒုတိယအချီတွင် အနှုးအနှပ် အနှိုက်အဆွ စိတ်ကြိုက်လုပ်နိုင်သည်။ အချိန်လည်း အကန့်အသတ်မရှိ။သို့သော် ၂ နာရီထက်ကျော်လျှင် အရှုံးဟု သတ်မှတ်သည်။ မိန်းမကိုယ်တိုင်က တော်ပါပြီဟု အလေးအနက်အဆိုပြုလာမှ ပွဲရပ်မည်။အလိုးခံ မည့်သူသည် နောက်တစ်ရက်ဆက်တိုက်ခံနိုင်လျှင် အရှုံး။မခံနိုင်လောက် အောင်ပျော့ခွေချိနဲ့၍ မလုပ်ပါသေးနှင့်ဦးဟု တောင်းပန်ပါ က အနိုင်။ ဤအရှုံးအနိုင်သတ်မှတ်ချက်သည် အလိုးခံသူမိန်းမနှင့် မည်သို့မျှ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိစေရ။ ပြိုင်ပွဲမစမီ ရက်များတွင် စားဆေး-လိမ်းဆေး ကြိုက်ရာသုံးနိုင်ပြီး ပြိုင်ပွဲစမည့်နေ့တွင်မူ မည်သည့်အရာမှ မသုံးစွဲရ…အထူးသဖြင့်လိမ်းဆေးလုံးဝမသုံးရ။\nမိမိကိုယ်ကို ယောကျာ်းပီသသူဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ယုံကြည်လျှင် လိမ်းဆေးလုံးဝ မသုံးသင့်ကြောင်း အထူးသတိပြုပါ။(မှတ်ချက်) လောင်းကြေးငွေကို သုံးသိန်းခွဲစီ သတ်မှတ်သည်။နိုင်သူက မရင်မိကို တစ်သိန်းတိတိပေးရမည်။ထိုနေ့က သူတို့လေးယောက် ည ၁၁ နာရီခွဲကျော်မှ စည်းမျဉ်းရေးဆွဲပြီးကြသည်။ ကိုကျော်ဆွေက သူ့ကိုယ်သူအပိုင်တွက်၍ အကယ်၍ သူရှုံးခဲ့လျှင် ဟောဒီ သရက် ခြံကြီးတဝက်ပါ ထပ်လောင်း၍ ပေးဦးမည်ဟု ပြော၏။ထိုအချက်ကိုလည်း စည်းမျဉ်းထဲတွင် နောက်တိုးအဖြစ် ဖြည့်စွက်လိုက် သည်။ အကယ်၍ သူနိုင်ခဲ့လျှင် မင်းတို့(၃)ယောက်ရဲ့ အမေတွေကို (၃)ညစီ လိုးရလိမ့်မည်။မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ခေါ်ခဲ့ရမည်ဟု အဆိုပြုသည်။\nသုံးယောက်သား ခေါင်းခြင်းရိုက်၍ သဘောတူလိုက်ကြသည်။ မတတ်နိုင် သူ့ဘက်ကလည်း ရက်ရောသည်မဟုတ်လား။ “နေအုံး ဗျ…..ခင်များအဆိုကို ကျုပ်တို့မကန့်ကွက်ပါဘူး….ဒါပေမဲ့ ခင်များပြောတဲ့ မိန်းမသုံးယောက်က ကျုပ်တို့ရဲ့အနန္တဂိုဏ်းဝင် ကျေးဇူးရှင်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ကျုပ်တို့မှာ ဂိုဏ်းသင့်နိုင်တယ်…….ဒီတော့ သရက်ခြံ တဝက်မလုပ်ပါနဲ့.. သရက်တစ်ခြံလုံးလုပ် လိုက်ပါ….” ဤစကားကို စိုးလွင်က ဝင်ပြောခြင်းဖြစ်၏။တိုးတိုးနှင့်အောင်ထွန်းတို့မှာခေါင်းတွေပူထူနေသဖြင့် ဘာမှ စဉ်းစားလို့ အကြံမရ…သူတို့အမေတွေကိုထိပါးမည့်အရေးကြုံလာတော့ ခြောက်ခြားတုန်လှုပ်သွားကြသည်။ စကားနည်းလှသော စိုးလွင်က သာ ထောက်ပြအဆိုပြုနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုကျော်ဆွေက မည်သို့မှ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ……….. “….အေး….စိမ်လိုက် ကွာ…..တစ်ခုတော့ရှိတယ်နော်….အဲဒီနေ့ကျ ငါအရင်ဖိုက်မှာ…” “….ကျေနပ်ပါတယ်……” စိုးလွင်ကပင် အတည်ပြုထောက်ခံ လိုက်သည်။ ဒီနေ့…..ကိုကျော်ဆွေ စတင်ပြိုင်ပွဲဝင်ရမည်နေ့ မရင်မိတစ်ယောက် ရေမိုးချိုး သနပ်ခါး လိမ်း၍ ခါတိုင်းလိုပင် ပဲပြုတ် ရောင်းထွက်သည်။ခါတိုင်းလည်း လူသူမကွဲမှီ ဝေလီဝေလင်း အနောက်ဖက်ရွာသို့ ပထမ ရောင်းလေ့ရှိသည်။\nအနောက်ဖက်ရွာရောင်းမကုန်မှ ရွာထဲလိုက်ရောင်းသည်။အနည်းဆုံး ၉ နာရီကျော်မှသာ အိမ်ပြန် ရောက်လေ့ရှိသည်။ အနည်းဆုံး သူဈေးရောင်းချိန် ၃ နာရီကျော် ပုံမှန်ကြာလေ့ရှိသည်။ ဤသည်ကား ကလေးလူကြီးပါမကျန် တရွာလုံးသိနေသော မ ရင်မိဈေးရောင်းချိန် ဖြစ်သည်ထိုအချိန်ကိုတမင်ရွေးလိုက်ကြသည်။သည်တော့မည်သူမှမသိနိုင်မရိပ်မိနိုင်တော့… စောစောကမူ အချိန်ရွေးဘို့အတွက် အခက်တွေ့နေကြရာ သည်အကြံကို စိုးလွင်က ပေးလိုက်မှ အဆင်ပြေ ပြေလည်သွားတော့၏။ ကိုကျော် ဆွေတစ်ယောက် သူ့ပြိုင်ဘက်စိုးလွင်ကို လျှော့မတွက် သာတော့……သို့သော် သူ့ကိုယ်သူ သိပ်အထင်ကြီးနေ၍ နွားပျိုသန်လှ…. နွားအိုပေါင်ကျိုးဟူသော စကားပုံကို အသေစွဲကိုင်ထား၍ သိပ်တော့မဖြုံလှပါ။ လူလုံးမကွဲခင်မှာပင် မရင်မိတစ်ယောက် ပဲပြုတ် တောင်းလေးခေါင်းပေါ် ရွက်၍ သရက်ခြံအနောက်ဘက်ချောင်းထဲမှ ဝင်လာသည်မကြာခင်လုပ်ငန်းစပါတော့သည်။တိုးတိုးတို့ ၃ ယောက်က သီးသန့် လုပ်ထားသောနေရာမှ ကြည့်နေကြသည်။ဤနေရာကို မရင်မိ မသိအောင် ဝှက်ထားကြ သည်။သိလျှင် စိတ်အ နှောက်အယှက်ဖြစ်ပြီး ဖီလင်မလာမှစိုး၍ ဖြစ်၏။\nမရင်မိက သူ့ကိုပေါ်က အဝတ်အစားများကို တခုခြင်းချွတ်သည်သူ့ကိုယ်မှာဖုံးထားသောအရာဟူ၍ထမီပါးပါးတထည်…..အပေါ်အ ကျီင်္လက်တိုတထည်နို့အုံပင်လုံအောင်မဖုံးနိုင်သောဘရာစီယာခပ်သေးသေးတစ်ထည်သည်သာ…. ထို့ကြောင့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာ ပင် ကမ္ဘာဦးလူမကဲ့သို့ တုံးလုံးကြီးဖြစ်သွားပြီ။ အခန်းထဲတွင် ပုံစံမျိုးစုံလုပ်နိုင်ရန် ၂ ပေခွဲအမြင့် စားပွဲခုံရှည်…. နောက်မှီ ခုံရှည် အလတ်စားတစ်လုံးအဆင်သင့်ချထား၏။တိုးတိုးတို့သုံးယောက်ကို အလယ်ခန်း အထက်စီးမှကြည့်နိုင်ရန်လျှို့ဝှက်စီစဉ်ပေး ထား၏။စိုးလွင်ကမူ ပြိုင်ဘက်မင်းသားဖြစ်၍ အပြင်ဘက်မှာသာနေပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်အကဲခတ်ရန်သတ်မှတ် ထားသည်။ ကိုကျော်ဆွေက မရင်မိကို ခုတင်ဘောင်တန်းပေါ် လက်ထောက်ပြီး ရှေ့သို့ ဖင်ကုန်းခိုင်းလိုက်သည်။သူက နောက်မှ နေ၍ သူ့လီးတုန်ကြီးကို လက်နှင့်ကိုင်ကာ တစ်ရစ်ချင်းဖိသွင်းလိုက်သည်ချောင်းကြည့်နေသော တိုးတိုးနှင့်အောင်ထွန်းတို့ မျက်လုံးပြူးသွားကြ၏။ ကိုကျော်ဆွေ လီးကြီးက နည်းတဲ့ဟာကြီးမဟုတ်။လီးချောင်းကြီးက နက်မှောင်နေပြီး သွေးကြော ဖုကြီး တွေ ယှက်သမ်းနေသည်။စိုးလွင် လီးနှင့်မတိမ်းမယိမ်းပင်………ဒစ်ပြဲ အသားဆိုင်ကြီးက နဲတာကြီးမဟုတ်…သံခမောက်ကြီးလို ဝင်းပြောင်နေ၏။\nသမ္ဘာရင်…ဝါရင့်ဆရာကြီးလည်းဖြစ်…လီးကြီးကလည်း စိုးလွင်နှင့် မတိမ်းမယိမ်းမို့ တိုးတိုးနှစ်ယောက် ရင်ခုံနေသည်ဖီလင်တက် စရာအလွန်ကောင်းသော မရင်မိကိုယ်လုံးကြီးကို မြင်နေရလျှက်ကပင် ဖီးလ်မကြွနိုင်ဘဲ ရင်တမမဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ရှုံးခဲ့ လျှင် သူတို့အမေများကို သူတို့ကိုယ်တိုင်ခေါ်ခဲ့ပြီး ကိုကျော်ဆွေထံ ဆက်သရမည်ကို တွေးမိတိုင်း စိတ်တွေချောက်ခြားနေ၏။သူ တို့ကိုယ်တိုင် ဆပ်ဆော့မိသည့် အမှားမို့ နောင်တစိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ စောစောကပင် ခံချင်စိတ်ကြောင့် စောက်ဖုတ်ကြီး တ အုံလုံးကြွရွနေပြီး စောက်ရေတွေကလည်း ထွက်နှင့်ပြီးသားမို့ လီးကြီးက ထစ်ငေါ့ ထစ်ငေါ့နှင့် အဆုံးထိ ဝင်သွားသည်။သည်လီး ကြီးကို ခံဘူးထားသော်လည်း စံချိန်လွန်လီးမဟာကြီးမို့ မရင်မိ တစ်ယောက် တစ်ထစ်ခြင်း တစ်ထစ်ခြင်းတိုးဝင်လာသော လီးကြီး ကို မျက်လုံးမှိတ် အံကြိတ်ရင်းခံနေရှာသည်။တစ်ချက်တစ်ချက် ဖင်ဆုံကြီးတွေ ကော့တက်သွား၏။ ကိုကျော်ဆွေက ခါးနှစ်ဖက်ကို ခပ်တင်းတင်းဆုတ်၍ ခပ်ပြင်းပြင်းပင် ဆောင့်လိုးပါတော့သည်။ပထမဆောင့်သောအချိန်ကို စတင်သတ်မှတ်သည်မို့ တစ်ဖက်နံရံရှိ တိုင်ကပ်နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။(၆)နာရီမတ်တင်း….။\n“……ဖွပ်…ရွှတ်…ဖွတ်….ရွှတ်….ဖွတ်…..” “….အင့်….အမေ့…အီး…အား….ဟား… ဟင်း….အင့်..အင်း…အ….အား…” ခပ်သွက်သွက် ခပ်မှန်မှန်ကြီးဆောင့်လိုးလာရာ မိနစ် ၂၀ ခန့်မျှကျော်လာပြီခါတိုင်းဆိုလျှင်ပြီးလိုက်မည်ဖြစ်သော်လည်းမပြီးရဲ သေး….အဝင်အထွက်မှန်လာပြီးလီးကြီးနှင့်စောက်ဖုတ်ကြီးတို့ သဟဇာတဖြစ်သွားပြီမို့ မရင်မိလည်း တစတစ ကောင်းကောင်းလာ ကာဇိမ်နှင့်ခံနေတော့သည်။ နာရီဝက်လောက်ဆောင့်ပြီးသောအခါ ကိုကျော်ဆွေက သူ့လီးကြီးကို ပြွတ်ကနဲ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။လ ချောင်းမဲကြီးမှာ စောက်ရေတွေနှင့် ပို၍ပြောင်လက် တင်းတောင်နေတော့သည်။ မရင်မိက မတ်တပ်ရပ်ကာ ကိုကျော်ဆွေကို ကြည့်၍ မေးငေါ့ပြသည်။ ဘယ်လိုပုံစံနှင့်ခံရမလဲဟူသော သဘောဖြစ်သည်။ကိုကျော်ဆွေက ကုတင်ပေါ် ကန့်လန့်သိပ်လိုက်ပြီး မ ရင်မိတံကောက်ကွေးနှစ်ချောင်းကို သူ့ပုခုံးပေါ် မတင် လိုက်သည်။အံကျဖြစ်မဖြစ် သူ့လီးနှင့်ချိန်ကြည့်ရာ စောက်ဖုတ်အဝက အောက်သို့ တော်တော်လေးရောက်နေသည်မို့ ခေါင်းအုံးတစ်လုံးဆွဲခုပေးလိုက်သည်။\nသည်တော့မှ အံကိုက်ဖြစ်သွားသည်။ကိုကျော်ဆွေက သူ့လီးကြီးကို စောစောကလို ပြန်ထိုးလိုက်သည်။ပေါင်နှစ်လုံးက စိနေသည်မို့ စောက်ဖုတ်က ညပ်နေပြီး ဇွတ်တိုးဝင်လာသော လီးကြီးဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲဖြစ်နေသည်။ “……အင့်…အင့်…အ….အမေ့….ရှီး… ကျွတ်….ကျွတ်….နာ…နာတယ်…ကိုဆွေ…” သည်တော့ ကိုကျော်ဆွေက ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ပုခုံးပေါ်မှ ချလိုက်ပြီး ပေါင်နှစ် ချောင်းကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ဘေးသို့ခပ်ကားကားဖြစ်အောင် ဖြဲပေးထားလိုက်သည်။ သည်တော့မှ အသားဆိုင်ထူထူ စောက်ဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးက ပြူးကနဲ ပွင့်အာထွက်လာသည်။ဖြူဝင်းသော ဆီးခုံမို့မို့တစ်ဝိုက်ရှိ စောက်မွှေးအုံကြီးမှာ မဲမှောင် နေသည်။အပေါ်စီးမှ အထင်းသားမြင်နေရသော တိုးတိုးနှင့်အောင်ထွန်းတို့မှာ နှလုံးတုန် ရင်ခုံ အာခေါင်တွေချောက်ပြီး လီးတောင် ကြလာ၏။ကိုကျော်ဆွေက သူ့လီးကြီးကို ဇွပ်ကနဲ ဗျိကနဲ ဖိသွင်းလိုက်ပြီး အရပ်အဆိုင်းမရှိဘဲ ဒလစပ်ဆောင့်ပါတော့သည်။\n“…..ဖွပ်…ဖွတ်….ဖွိ……ဘွတ်….ဖွပ်….ဖွိ…ဖွတ်….ဘွတ်…” ဆောင့်ချက်တွေက အရွယ်နှင့်မမျှအောင် အားပါလှ၏။၁၅ မိနစ် လောက် ဆောင့်ပြီးသောအခါ ကိုကျော်ဆွေတယောက် ဘယ်လိုမှ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လရေတွေကို ဗျင်းကနဲ ပန်းထည့်လိုက် တော့၏။ တနာရီပြည့်ရန် ၁၅ မိနစ်သာလိုတော့သည်မို့ ဘယ်လိုမှ ထိန်းမထားနိုင်တော့..ကိုကျော်ဆွေတစ်ယောက် သူ့လရေတွေ ကို ပန်းထည့်ရင်း မျက်စိစုံမှိတ်ကာ အရသာ ယူနေပါသည်။ စည်းကမ်းချက်ကလည်းရှိနေသည်မို့ လီးကြီးကိုအမြန်ချွတ်၍ ပုံစံတ မျိုး ပြောင်းရန် အားထုတ်ရပြန်သည်။နောက်ထပ် ၄၅ မိနစ်လိုးပေးရဦးမည်။အသက်က ပြော၍လားမသိ… ကိုကျော်ဆွေလီးကြီးမှာ တော်တော်နှင့်ပြန်မထသေးဘဲ ငေါင်ငေါင်စင်းစင်းကြီး ဖြစ်နေ၏။ ငေါင်စင်းစင်းကြီးဖြစ်နေသော လီးကြီးကိုကြည့်၍ တိုးတိုး နှင့်အောင်ထွန်းတို့ သဘောတွေကျနေသည်။ကိုကျော်ဆွေက သူ့လီးကြီးကို လေးငါးဆယ်ချက်ခန့် ဂွင်းတိုက်ပြစ်လိုက်ရာ လီးကြီး က စောစောကထက်တောင့်တင်းပြန်မတ်လာသည်။မာန်ပြည့်ဟန်ပြည့်ကား မဟုတ်။\nစောက်ဖုတ်ထဲကိုပြန်သွင်းထည့်ရာ မဝင်ချင့်ဝင်ချင့်နှင့်ဝင်သွားသည်။ အရင်းကိုမရောက်မှီ ၂ လက်မကျော်လောက် တွန့်ကောက် ပြီးထစ်ခံနေသည်။ ကိုကျော်ဆွေက အဆုံးထိ မသွင်းတော့ဘဲ ဝင်သလောက်နှင့်သာ ခပ်မှန်မှန် ခပ်ဖြည်းဖြည်းဆောင့်ပေးနေသည်။ အားမာန်သွင်း၍ဆောင့်နေရသော်လည်း စောစောကလို မထန်မသွက်တော့။ ၁၅ မိနစ်ကျော်သောအခါ အပြည့်အဝမတောင်ပါဘဲ လီးတခုလုံး ယားကြွလာပြီးလရေတွေထွက်ကုန်ပါတော့သည်။မာမာထန်ထန်သွက်သွက်ဆိုလျှင် မရင်မိလည်း မကြာမှီ ပြီးတော့ မည်မှာ သေချာနေ၏။ အခုတော့ ကိုကျော်ဆွေကသာ ပြီးသွားပြီး မရင်မိက မပြီးသေးဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ဟန်လုပ်၍သာ ဆောင့် နေရသော်လည်း လီးကြီးက အဝင်အထွက် မမှန်တော့ တွန့်ခေါက်၍ ထစ်ငေါ့ထစ်ငေါ့ကြီး ဖြစ်နေသည်။ တဖက်က ဖီလင်မလာ တော့ တွန့်ခေါက်သွားသော လချောင်းတံကြီးက မရင်မိ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေကို ဖိပွတ်သလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။ အောင့်သက်သက်နှင့်နာကျင်ရုံမှအပ အရသာထူးမတွေ့လှပါ။\nမရင်မိက စိတ်ညစ်စွာနှင့် “….ဟို…ဟို….ကိုဆွေ…မရရင်လဲ…မလုပ်နဲ့တော့နာတာပဲရှိတယ်….ဘာအရသာမှ မရှိဘူး……”မရင်မိ ပြောသောစကားကို တိုးတိုးနှင့်အောင်ထွန်းတို့က ပီပီသသကြီး ကြားလိုက်ရသည်။သူတို့မျက်နှာတွေ ဝင်းထိန်လင်းလက်သွား သည်။ပထမပွဲစဉ်မှာပင် ကိုကျော်ဆွေကြီး ၉၅ ရာခိုင်နှုန်း ရှုံးနိမ့်သွားပြီ။ သူကြိုတင်စားထားသော အားဆေး စိတ်ကြွဆေးတွေက သူ့ကိုပညာ ကောင်းကောင်းပြနေ၏။ နှလုံးသွေးခုန်နှုန်းတွေ မြန်ဆန်လာပြီး မောဟိုက်လာသည်။မတတ်သာသည့်အဆုံး သူ့လီး ကြီးကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီး မရင်မိဘေးတွင် ပက်လက်လှန်အိပ်ကာ အမောဖြေ နေလိုက်သည်။၁ နာရီပြည့်ရန် ၃၀ မိနစ်သာလို တော့သည်။ “……ရင်မိ…မပြီးသေးဘူးလား…” “…ဟင့်အင်း….ပြီးတော့မလို့ဘဲ…ကိုကျော်ဆွေကမှ ဆက်မလိုးနိုင်ဘဲ…” အခုမှ တိုးတိုးနှင့်အောင်ထွန်းတို့ ဟင်းချနိုင်တော့သည်။စိုးလွင် အကြံပေးချက်အရ ကိုကျော်ဆွေနှင့်မရင်မိတို့ ပြောစကားများကို ကက်ဆက်နှင့်ဖမ်းယူထားပြီးဖြစ်သည်အခြေအနေမဟန်တော့မှန်းသိနေသော ကိုကျော်ဆွေတစ်ယောက် သည်အတိုင်းကြီး ပေနေ လို့မဖြစ်တော့။သည်စည်းဝိုင်းကထွက်ပြီး ဝီစကီနှင့် စိမ်ထားသော ဖျံသိုဆေးအရက်ကို သောက်မှဖြစ်တော့မည်။သည်ထဲက မ ထွက်သမျှ သောက်ခွင့်ရှိမည်မဟုတ်။ကြာလျှင် သည့်ထက်ပိုဆိုးလာမည်။\n“….မရင်မိ….ပြီးချင်လား….” ‘….ဟောတော်….ပြီးချင်တာပေါ့လို့….ဈေးရောင်းအပျက်ခံပြီး တော်တို့အလိုးခံမှတော့ မပြီးဘဲမပြန် နိုင်ပါဘူး…..” မရင်မိက စိတ်ပေါက်လာပြီး ဘုဂလန့်ပြောချလိုက်သည်။သည်အသံတွေက ကက်ဆက်ထဲမှာ အကုန်ဝင်နေသည်။ သည်မျှဆိုလုံလောက်ပြီမို့ တိုးတိုးက ကက်ဆက် ခလုပ်ကို ပိတ်ပစ်လိုက်၏။မကြာမှီ ကိုကျော်ဆွေတစ်ယောက် ပုဆိုးနှင့်အကျီ ကောက်ဝတ်ပြီး အခန်းထဲမှထွက်လာသည်။ အခန်းထဲကခုတင်ထက်တွင် အဝတ်အစားကင်းကွာပြီး ဖြူဖွေးဝင်းဝါသော ကိုယ်လုံး ကြီးနှင့် ခြေပစ်လက်ပစ် ပက်လက်ကြီးအိပ်လျှက်ရှိသော မရင်မိကို ကြည့်ရင်း အောင်ထွန်းတံတွေးကို ဂွတ်ကနဲမျိုချလိုက်သည်။ အခြေအနေမဟန်တော့မှန်းသိသွားသော ကိုကျော်ဆွေက သူတို့နှစ်ယောက်ကို အချက်ပြပြီး အပြင်ခေါ်ထုတ်ခဲ့သည်။သူ့ခေါင်းထဲ မှာ စိုးလွင်ကို အပိုင်ပြန်ချည်နှောင်ဘို့ စီမံကိန်းတွေ တထပ်ကြီးချပြီးသားဖြစ်သွား၏။\nအပြင်ဘက်က တန်လျားခုံရှည်ကြီးပေါ်တွင် စိုးလွင်တယောက် အေးအေး ဆေးဆေး နှပ်နေသည်။ “….ကဲ….ငါ့တူ…လေးလေး ကတော့ မိနစ်ငါးဆယ်နဲ့တပွဲပြီးသွားပြီ….မင်းရဲ့အခြေအနေပေါ်မှာမူတည်ပြီးအနိုင်အရှုံးသတ်မှတ်ရမှာပဲ….အခုတော့ လေးလေး ဆေးသောက်မှ ဖြစ်မှာမို့ငါ့ရဲ့အခန်းကဏ္ဍကဒီမှာတင်တခန်းရပ်သွားပြီ….ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းထဲမှာ မပါတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုကငါ သာ၂ချီပြီးသွားတယ်ရင်မိကမပြီးသေးဘူးတဲ့ကွသူကလဲမပြီးရင်မကျေနပ်ဘူးလို့အရေးဆိုလာတယ်….ဒါကြောင့်မထင်မှတ်ဘဲ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ဒီကဏ္ဍကို မင်းဖြည့်ပေးလိုက်အုံး……” “…ဟုတ်ကဲ့…ရပါတယ်…..လေးလေးဆွေ…” ကိုကျော်ဆွေက ဖျံသိုနှင့် စိမ်ထားသော ဝီစကီတစ်ခွက်ကို ငှဲ့သောက်လိုက်သည်။ သည်တော့မှ အတော်နေသာထိုင်သာ ရှိသွားသည်။ “….ကဲ…စိုး လွင်……..မရင်မိ ဆန္ဒပြည့်ဝသွားအောင်ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ပါကွာ..”စိုးလွင်မရင်မိရှိရာအခန်းထဲသို့ဝင်သွားသည်။“…..ဒီတခါ… အောင်ထွန်းကအပြင်က စောင့်အုံး တိုးတိုးနဲ့ ငါ အခြေအနေ လေ့လာအုံးမယ်…”စိုးလွင် ဝင်လာစဉ် မရင်မိတစ်ယောက် မျက်လုံး မှေးစင်းလျှက် ခြေပစ်လက်ပစ် ကားယားပက်လက်ကြီး အိပ်လျှက်ရှိသည်။\nပေါင်နှစ်လုံးကြားရှိ မရင်မိစောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ခုံးကြွမို့မောက်နေပြီး နှုတ်ခမ်းသားထူထူများကဘေးသို့အနည်းငယ်လန်ကာ ခပ် ဟဟကြီးပြဲလျှက်ရှိသည်။စိုးလွင် တံတွေးတစ်ချက်မျိုချလိုက်ပြီးမရင်မိတကိုယ်လုံးကို ရာဂကသိုဏ်း ရှုရင်းဖြင့်ပင် သူ့ပုဆိုးနှင့်အ ကျီင်္ကို ချွတ်ချလိုက်သည်။ မရင်မိက စိုးလွင်မှန်းမသိသေး။ကိုကျော်ဆွေ ပြန်ဝင်လာသည်ဟု ထင်မှတ်နေ၏။သို့သော သူမဆန္ဒပြည့် ဝအောင်လုပ်မပေးသေးသဖြင့် မကျေနပ်စိတ်တွေ ဝင်ကာ မျက်စိကိုမှိတ်၍ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။ စိုးလွင်ကမရင် မိ၏နို့အုံတင်းတင်းအိအိကြီးကို လက်ဖဝါးနှင့်ခပ်ရွရွလေး ပွတ်ပေးလိုက်သည်။စူတင်းနေသည့် နို့သီးခေါင်းညိုညိုလေးကို လက်ညှိုးလက်မနှင့် အသာလေးညှပ်ကာ ခပ်ရွရွလေး ပွတ်ချေပေးသည်။\nထို့နောက် မာန်တုန်ကြွ၍ ခုံးထပွရွနေသောစောက်ဖုတ်အကွဲကြီးအတွင်းသို့ သူ့လက်ညှိုးကို ထိုးသွင်းကာ လှုပ်၍လှုပ်၍ နှဲ့ ပေးလိုက်၏။စောက်ရေတွေရော လရေတွေပါ အိုင်ထွန်းစိုရွှဲနေသဖြင့်ပြွိပြွိ…..ပြွစ်….ပြွစ်….ပွပ်…ပြလပ်ဟူသော အသံတွေ ထွက် လာသည် စောက်ဖုတ်တစ်အုံလုံး ယားကြွလာပြီး တကိုယ်လုံး မရိုးမရွဖြစ်ကာ မရင်မိတကိုယ်လုံးလူးလွန့်တုန်ခါသွား၏။ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကိုကျော်ဆွေမဟုတ်ဘဲ စိုးလွင် ဖြစ်နေ ပါတော့သည်။စိုးလွင်ပေါင်ကြားက လီးကြီးမှာ ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲမတ်တောင်နေပါတော့သည် လုံးပါတ်ရောအရှည်ပါကိုကျော်ဆွေထက် ရောင်ရောင်လေးကြီးပုံရသည်။ ထူးခြားတာက ကိုကျော်ဆွေ့လီးကြီးက ဒစ်လန်နေပြီး စိုးလွင်လီးက ဒစ်မလန်ဘဲ အရေပြားဖုံးထားသော ဒစ်ထိပ်ဖူးကြီးဖြစ်၏။ပြီးတော့ ညိုဝါ ရောင်သမ်းပြီး နုထွား လှသော လီးကြီးဖြစ်၏။\nမရင်မိက စိုးလွင်ကို ပြုံးရင်း မျက်စိတဖက်မှိတ်ပြသည်။အာရုံအသစ်အဆန်း မို့ မရင်မိစိတ်တွေ မြူးကြွသွက်လက်လာသည်။ စောက်ဖုတ်နှိုက်နေသော စိုးလွင် လက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီးသူမကိုယ်လုံးပေါ်မှောက်ချစေလိုက်သည်။ စိုးလွင်ကို တင်းနေအောင် ဖက် ထားရင်း ပါးကို နမ်း၏။ “….မမ…က မပြီးသေးဘူးဆို….” “….အင်း….” “…ဒါမို့ ကျွန်တော့်ကို ပွဲသိမ်းပေးဖို့ လေးဆွေက လွှတ်လိုက်တာ…” စိုးလွင်က မရင်မိ ဖက်ထားသောလက်များကို အသာဖြေလိုက်ပြီး ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင် ဝင်ရပ်လိုက်သည်။မ ရင်မိလည်း ကာမစိတ်တွေပြန်လည်နိုးကြွလာပြီး သူမ၏စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ကြွသထက်ကြွ ရွသထက်ရွလာသည်။ စားသောက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသောစောက်ဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးထဲသို့ သူ့လီးကြီးကို ဖိနှစ်၍ သွင်းလိုက်သည်။ စောစောကပင် လီးအထိုးခံထားရ ပြီးမို့ အဝင်မှာထင်သလောက် မနာကျင်တော့ အရသာရှိရှိနှင့်ခံလို့ကောင်းရုံသာ။ စိုးလွင်က လီးကြီးကို တဝက်ကျော်ကျော်ပြန် နှုတ်လိုက်ပြီး ခပ်သွက်သွက် ပြန်သွင်းသည်။ဤကဲ့သို့ လေးငါးဆယ်ချက်ခန့်စောက်ပတ်နှင့်လီးမိတ်ဆက်ပြီး ခပ်သွက်သွက်ခပ် ကြမ်းကြမ်းလေး ဆောင့်ပါတော့သည်။ သူ့လက်နှစ်ဖက်က မရင်မိ၏နို့အုံကြီးကို တလုံးစီဆုတ်ကိုင်ကာ ကိုယ်ကိုကိုင်း၍အသား ကုန်ဆောင့်ပါတော့သည်။“…….ဖွတ်….ဖွပ်….ဖွတ်….ပြွတ်…..ဖွတ်….ဖပ်…..ဗျစ်…ဘွတ်….ဖွတ်….ဖွတ်….”\nလီးနှင့်စောက်ဖုတ်ပွတ်တိုက်ရာမှထွက်ပေါ်လာသောအသံများလဥနှစ်လုံးကဖင်ရိုက်သံများဖြင့် တခန်းလုံးဆူညံသွားတော့သည်။ မရင်မိကလည်း အောက်မှနေ၍ ဖင်ဆုံကြီးကို ကော့ကော့ပြီးခံသည်။စိုးလွင် ကလည်း ကုန်း၍ ကုန်း၍ အသားကုန်ကြုံးကြုံးပြီး ဆောင့်သည်။ ၁၅ မိနစ်ကျော်ကျော်ဆောင့်လိုးပြီးသောအခါ မရင်မိတကိုယ်လုံး ဓာတ်လိုက်သလို တုံခါသွားပြီး ပြီးဆုံးသွားပါ တော့သည်။စိုးလွင်က မရင်မိပြီးမှန်း သိသော်လည်း မရပ်နားဘဲ ဒလစပ်ဆက်၍ ဆောင့်သည်။ ပြီးလို့ကောင်းတာကတစ်မျိုး မနားတမ်းဆက်ဆောင့်ပေးနေသည့်အတွက် စောက်ဖုတ်အုံကြီးတစ်ခုလုံး ကျဉ်အီဆိမ့်ကာ အတားအဆီးအကွယ်အမဲ့ လေဟာနယ် ထဲသို့ လွင့်မျောနေသလိုမျိုး ခံစားရတာကတဖုံ လူပျိုသိုးတစ်ယောက်၏ လီးနုထွားကြီးကို အလိုးခံလိုက်ရလို့ ကျေနပ်ပီတိဖြစ်ရ တာက တစ်နည်း………. အသီးသီး မငြီးနိုင်သော ဝေဒနာတွေဆက်ကာ ဆက်ကာ ခံစားနေရပါတော့သည်။ ၁၀ မိနစ်ကျော်ကျော် လောက်အရောက်တွင် စိုးလွင်က တစ်ချီပြီးသွား၏။ မရင်မိက ခံကောင်းဆဲ……… ဤကဲ့သို့ သဲကြီးမဲကြီး အချစ်ပွဲဆင်နွှဲလာရာ နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်ခန့် အရောက်တွင် နှစ်ယောက်လုံးပြိုင်တူ ပြီးဆုံးသွားကြ၏။ ပြိုင်တူပြီးလျှင် ကောင်းနိုင်ပါသည်။\nမရင်မိလည်း ပျော့ခွေနွမ်းကြေသွားသည်။သို့သော် သူမမျက်နှာမှာ အပြုံးတွေဝေလျှက်…… စိုးလွင်က သူ့လီးကြီးကို စောက်ဖုတ် ထဲမှ ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။လီးကြီးက မာန်ထနေဆဲ ဖြစ်၏။ထို့ကြောင့် ဘလွတ် ဟု အသံမမြည်ဘဲ ပြွတ် ဟု အသံမြည်သွား သည်။ အခြေအနေက နောက်ထပ်နာရီဝက်လောက်ဆွဲနိုင်သေးသည့်သဘောကို လက်တွေ့ပြနေ၏။ ကိုကျော်ဆွေနှင့်တိုးတိုးတို့နှစ် ယောက် စိုးလွင်ကို ကြည့်၍ အံသြနေ၏။ အချိန်အားဖြင့် တစ်နာရီ ပြည့်ရန် မိနစ် ၂၀ လိုသေး၏။နောက်ထပ် မိနစ် ၃၀ ထပ်ထည့် လိုက်လျှင် မိနစ် ၇၀ တစ်နာရီ ၁၀ မိနစ်…..ကိုကျော်ဆွေ စိုးလွင်ကို ရှုံးသွားပါပြီ….။ “…..ကောင်းလိုက်တာ မောင်လေးရယ်…..ဆွေ မေ့မျိုးမေ့ပါဘဲ…..အသားတွေတောင် တုန်တယ်ကွယ်….မင်း…မိန်းမလိုးဘူးလားဟင်…” “……ဟုတ်ကဲ့….လေးဆွေသမီး…..ရီရီ မွန်ကို ၅ ခါမက လိုးဖူးပါတယ်…..” စိုးလွင်စကားကြောင့် တိုးတိုးမျက်လုံးအစုံပြူးကျယ် သွားသည်။သူ့ထက်ပို၍ ကိုကျော်ဆွေ့ မျက်လုံးကြီးတွေက အဆတစ်ရာပို၍ ပြူးကျယ်သွားပါတော့သည်။ ပြီးပါပြီ။\nCategorized as အငျးဆကျ Tagged သရဖူ ဗိုလျလုပှဲ\nဒဝေီစံအိမျကွီးနှငျ့ မောငျပီယတို့ သားအဖ


အတိုအထွာများ (၄)… | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Aha! Jokes, Satire » အတိုအထွာများ (၄)…\nPosted by yannaingech on Jun 28, 2010 in Aha! Jokes, Satire |0comments\nဆယ်ကျော်သက်မြေးမလေးကအပြင်မှာ ချိန်းတွေ့ဖို့ အလွန်တရာ သေးငယ်ပါးလျားသည့် လက်ပြတ်အင်္ကျီနှင့် အတွင်းခံမပါထွက်လာသည်ကိုတွေ့တော့ သူ့အဖွားက သည်လိုအပြင်အဆင်နှင့် အပြင်မထွက်သင့်ကြောင်းပြောသည်။ ဆယ်ကျော်သက်လေးက\n“တော်ပါတော့အဖွားရာ။ ခေတ်ကြီးက ပြောင်းလဲနေပါပြီ။ ကိုယ့်မှာရှိတဲ့ နှင်းဆီဖူးလေးတွေ ကိုယ်တိုင်ပွဲထုတ်သင့်တာပေါ့”။ ပြောပြီးထွက်သွားတော့သည်။\nနောက်နေ့တွင် ဆယ်ကျော်သက်လေးအပြင်ထွက်လာသောအခါ သူမအဖွားကို အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းလျှက်တွေ့ရသည်။ ဆယ်ကျော်သက်လေးမှာ သေချင်စော်နံသွားသည်။ သူ့အဖွားကို သူ့အပေါင်းအသင်းတွေ လာနေကြောင်းနှင့် ဒီလိုနေတာ မသင့်တော်ကြောင်း ရှင်းပြရသည်…\nအဖွားက ပြန်ပြောသည်မှာ “တော်စမ်းပါငါ့မြေးရာ။ မင်းနှင်းဆီဖူးလေးတွေ မင်းပွဲထုတ်လို့ရရင် အဖွားပန်းဆွဲကြီးတွေလည်း အဖွားချိတ်ပြလို့ရမှာပေါ့”\nသောကြာတစ်ည၏ညဥ့်နက်ပိုင်းတွင် ရဲအရာရှိတစ်ယောက်သည် လမ်းပေါ်တွင် ကားကိုယိမ်းထိုးမောင်းနှင်လာသည့် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရဲသားက ထိုလူမောင်းလာသည့်ကားကို ရပ်တန့်စေပြီး ယနေ့ညနေပိုင်းတွင် အရက်သောက်ထားခြင်းရှိ၊မရှိ မေးမြန်းလေသည်။\n“အာ..သောက်ဖြစ်တာပေါ့။ ဒီနေ့သောကြာနေ့ပဲဟာ။ ကျွန်တော်နဲ့အပေါင်းအသင်းတစ်ယောက် ဆိုင်မှာဝင်ပြီး ခြောက်ခွက်၊ခုနစ်ခွက်လောက်တော့ သောက်ဖြစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် ဆိုင်က အထူးအစီအစဉ်လေးလုပ်ပေးလို့ လေး၊ ငါးခွက်လောက်ထပ်ချဖြစ်လိုက်သေးတယ်။ အဲ..နောက်တော့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကို အိမ်လိုက်ပို့ပြီး နည်းနည်းထပ်တင်လိုက်ရသေးတယ်။ ပြီးမှ အိမ်ပြန်လာရင်း လိုလိုမယ်မယ် တစ်လုံးဆွဲလာခဲ့တယ်ဗျ…” ပြောပြီးသူက ကုတ်အင်္ကျီထဲ ဟိုစမ်းသည်စမ်းလုပ်၍ ၀ီစကီတစ်ပုလင်းကိုဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ထောင်ကြည့်နေသည်။\nရဲအရာရှိက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ဆရာ…စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ကားထဲကထွက်ပြီး အယ်လ်ကိုဟောစစ်တဲ့ကရိယာနဲ့ အစစ်ဆေးခံရပါမယ်ခင်ဗျာ”\nထိုအခါ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် သူပြန်မေးလိုက်သည်မှာ “ ဘာဗျ…ခင်ဗျားကကျုပ်သောက်ထားတယ်ဆိုတာ မယုံဘူးပေါ့…ဟုတ်လား”\nဘီလ်ဂိတ်၏ မင်္ဂလာဦးညတွင် သူ့ဇနီးသည်က သူ့ကို ဘာပြောသလဲ သင်သိပါသလား…\n“ရှင့် ကုမ္ပဏီကို မိုက်ခရိုဆော့ဖ် လို့ ဘာလို့နာမယ်ပေးထားလဲ ကျွန်မသိသွားပြီ!!!”\n(မှတ်ချက်။ ။ Microsoft မှာ အလွန်တရာ ပျော့စိအိတွဲနေသည်ဟု တိုက်ရိုက်အဓိပ္ပါယ် သက်ရောက်ပါသည်)


ဒီတပတ် မြန်မာ့မျက်မှောက်ရေးရာ သုံးသပ်ချက်အစီအစဉ်မှာ မြန်မာ့သယံဇာတ ကျောက်စိမ်းမြေကို ဘီလူးတွေဝင်စားသလို အလုအယက်ဝင်ဆွဲနေတဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဥပဒေပြုရေးအကြီးအကဲ သူရဦးရွှေ့မန်း က အုပ်ချုပ်ရေးအကြီးအကဲ သမ္မတဦးသိန်းစိန် ပြန်လည်ဖြေကြားဖို့ သဝဏ်လွှာပေးပို့ခဲ့ပါတယ်။ တိုင်းပြည်အတွက် အထူးနစ်နာနေတဲ့ ဒီသယံဇာတ ဓါးပြမှုကြီးကို ဥပဒေပြုရေး၊ အုပ်ချုပ်ရေး၊ တရားစီရင်ရေးဆိုတဲ့ မဏ္ဍိုင်ကြီး (၃) ရပ် ပူးပေါင်းဟန့်တားနိုင်မယ့် အခြေအနေ ဘယ်လောက်ရှိပါသလဲ။ သူတို့က ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်၊ ပြည်သူလူထုက လက်ပိုက်ကြည့်နေကြမလားဆိုတာ လူ့အခွင့်အရေးရှေ့နေ ဦးသိန်းသန်းဦး၊ အမျိုးသားလွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် ဦးဖုန်းမြင့်အောင်တို့နဲ့ ဦးကျော်ဇံသာတို့ ဆွေးနွေးသုံးသပ်ထားပါတယ်။\nဦးကျော်ဇံသာ ။ ။ ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ ပြည်သူလူထုကို ကိုယ်စားပြုနေကြတဲ့ လွှတ်တော်နှစ်ရပ်လုံးရဲ့  ကိုယ်စားလှယ်တွေရဲ့  ခံစားချက်ကို အကြမ်းမျဉ်း ကျနော် သိချင်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့။ ဦးဖုန်းမြင့်အောင် ပြောပါခင်များ။\nဦးဖုန်းမြင့်အောင် ။ ။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်လောက်က ကချင်ပြည်နယ်က လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် ဦးခက်ထိန်နန် က ဒီကိစ္စကို ချက်ချင်းဖြေရှင်းဆောင်ရွက်ပေးဖို့ လွှတ်တော်ကိုတင်တယ်။ လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်တွေ ဆွေးနွေးကြတယ်။ အဲဒီနေ့ မနက်ပိုင်းက ဦးရွှေမန်းက သမ္မတကို စာရေးပို့တယ် …. ကျနော်တို့ နေ့ခင်းပိုင်း အမျိုးသားလွှတ်တော်မှာ စက်မှုဝန်ကြီးဌာန ဒုတိယဝန်ကြီးက လွှတ်တော်မှာ လာရှင်းပါတယ်။ အဓိကအချက်က အဲဒီနေရာမှာ တရားဥပဒေ စိုးမိုးမှုမရှိဘူး .. တခြားဟာတွေလည်း မထိန်းနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောပြောတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်စိမ်းတူးတာကို ဒီလိုမျိုး ခွင့်ပြုတာလဲဆိုရင် ကျနော်တို့သိတာက အစိုးရက နှစ်စဉ် ဘတ်ဂျက်လိုငွေက တအားပြနေတယ်။ ကျနော်တို့ အခု ၂၀၁၆-၁၇ ဘတ်ဂျက်ကို ဆွဲတော့လဲ ဘတ်ဂျက်အခြေအနေက မကောင်းဘူး။ တဖက်ကလဲ ရေနံ၊ သဘာဝဓါတ်ငွေ့ဈေးနှုန်းတွေ ကျနေတော့ အစိုးရက ဝင်ငွေ တအားလိုနေတယ်။ လိုနေတဲ့အခါမှာ ဒီ ကျောက်စိမ်းလုပ်ငန်းကို မလုပ်မဖြစ် ခွင့်ပြုတယ်။ တဖက်ကလဲ ကျောက်စိမ်းလုပ်ငန်းမှာ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုရင် အရင်လောက်ထွက်နှုန်း မကောင်းတော့ဘူး။ အကုန်ရောင်းပြီး စက်ကြီးတွေနဲ့ ပိုးစိုးပက်စက် တူးကြတယ်။ အဲဒီမှာ ကေအိုင်အေကလဲ ဝင်ပြီးတော့ ဆက်ကြေးကောက်တယ်။ မင်းတို့ အစိုးရနဲ့ ကန်ထရိုက်တူးတာကို ငါတို့ကို ဘယ်လောက်လာပေး။ မပေးဘူးဆိုရင် မင်းတို့စက်တွေကို မီးရှို့ မယ်၊ လူတွေကို သတ်မယ်ဆိုပြီးတော့။ အဲဒီတော့ ကျောက်တူးနေတဲ့ လူတွေကလည်း ဟိုဘက်ကိုကြောက်ရ၊ ဒီဘက်ကို ကြောက်ရ … အခြေအနေက ထိန်းသိမ်းမှုက ဘာမှကောင်းကောင်းမရ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါက ပကတိ အခြေအနေပါ။\nဦးကျော်ဇံသာ ။ ။ ဦးသိန်းသန်းဦး ခင်များ … အခုန ဦးဖုန်းမြင့်အောင် ပြောတဲ့အထဲမှာ စိတ်ပျက်စရာ အကောင်းဆုံး ကြားရတာ တချက်ကတော့ တရားဥပဒေ စိုးမိုးမှုမရှိ ဖြစ်နေပါတယ်ဆိုတာ အစိုးရကိုယ်စားလှယ်ကိုယ်တိုင်က ဖြေတယ်ဆိုတော့ ဘယ်လို နားလည်ရမလဲ။\nဦးသိန်းသန်းဦး ။ ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် တနိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်တယ်လို့ပဲ ဒီလိုပဲ ယူဆရမှာပါ။ ကျနော်တို့ တိုင်းပြည်မှာ တရားဥပဒေ မစိုးမိုးတာ ကြာပါပြီ။ အနှစ် (၆၀) လောက် ရှိနေခဲ့ပါပြီ။ အခုတော့ ဗြောင်ဝန်ခံတာပေါ့။ အခု ဒီဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကလဲ တရားမဲ့လုပ်ခဲ့ကြတာ။ သက်ဆိုင်ရာ ကချင်ပြည်နယ်ဝန်ကြီးချုပ်က ဒီမြေတွေမှာ ဒီလိုတူးနေတာ မသိဘူးလို့ဆိုတာ ကျနော်တို့ တိုင်းပြည်မှာ တာဝန်မဲ့မှုက တကယ့်ကို တရားဝင် အစဉ်အလာတရပ်လို ဖြစ်နေပြီ။ ဘယ်ကိစ္စဖြစ်ဖြစ် ဘယ်တော့မှ တာဝန်မယူဘူး။ အဲဒီလို လက်လွှတ်စပယ်ပဲ ဖြေကြတာ။ တရားဥပဒေစိုးမိုးမှု မရှိဘူးဆိုတာ အမှန်တရားပြောရရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ တနိုင်ငံလုံးမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အနေအထားကို ဝန်ခံလိုက်တာ ဖြစ်တယ်လို့ ကျနော် ယူဆပါတယ်။\nဦးကျော်ဇံသာ ။ ။ ကျနော်တို့ ဘယ်လိုဆက်ပြီးတော့ ရှေ့ တိုးလုပ်ရမလဲဆိုတော့ လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်တွေ၊ ပြည်သူကို ကိုယ်စားပြုထားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လို ရှေ့ ကို ဆက်တိုးကြမလဲ။\nဦးဖုန်းမြင့်အောင် ။ ။ အဓိကက ကေအန်အေ နဲ့ ဝ တို့ကို ဒီဘက်က ဗမာဘက်က အနိုင်မတိုက်နိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တဖက်ကလဲ ကေအန်အေ နဲ့ ဝ တို့က သူတို့ဆက်သွယ်နေတဲ့ လူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ ခင်များတို့ သိတယ်ပေါ့။ .. အာဏာလွှမ်းမိုးလို့ မရဘူး။ ကချင်ပြည်နယ်ကိုယ်စားလှယ် က ကျနော်ကို လာပြောတယ်။ ဒေသဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ကလူတွေ၊ ကေအိုင်အိုက လူတွေပြောတာက ကိုယ့်နေရာကိုယ် အေးအေးဆေးဆေးနေ။ နေလို့ရှိရင် မင်းတို့အတွက် အချိုးကျရမယ်။ မနေဘူးဆိုရင် အသတ်ခံရမယ်ပေါ့။ အဲဒီတော့ အဲဒီမှာရှိတဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးလူကလဲ ကေအိုင်အေ ကို တဘက်ကကြောက်တယ်။ တဘက်က လာဘ်ယူတယ်။ နောက် စစ်တပ်ကလဲ မလွှမ်းမိုးနိုင်ဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်လ အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေး ပြောတဲ့အချိန်မှာ ဗမာဘက်က တပ်တွေ သောက်သောက်လဲကျလိုက်သေးတယ်။ အဲဒီတော့ တဘက်က ပြောတဲ့လူက ပြောနေတယ် တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး။ ခင်များတို့ သွားရင်လဲ ခင်များတို့ အသတ်ခံရနိုင်တယ်။ ကျနော်က မြင်နေရတာက အသတ်ခံရတာတွေ။ အဲဒီတော့ အသတ်မခံရချင်ရင် အခြေအနေနဲ့ အချိန်အခါကို ကြည့်ပြီးတော့ လုပ်ရတဲ့နေရာတွေ ဖြစ်နေပါပြီ။ အဲဒီနေရာတွေက ဦးသန်းရွှေ နေရာလဲ မဟုတ်ဘူး။ သောင်းကျန်းသူတွေ၊ သေနတ်ကိုင်သူတွေ၊ လျင်တဲ့လူတွေနေရာ ဖြစ်နေပြီ။\nဦးကျော်ဇံသာ ။ ။ အခုက အောက်ခြေဝန်ထမ်းတွေပေါ့။ သူတို့ကို ကြောက်နေရတယ်ဆိုတာက။ အထက်အာဏာပိုင်တွေက တရားဥပဒေနဲ့ မလုပ်နိုင်ဘူးလား ဒီကိစ္စကို။ ဘယ်သူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်နေတာ ကျနော်တို့သိတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူတွေလို့ ဆရာက အကြမ်းမျဉ်း ပြောလိုပါလဲ။\nဦးဖုန်းမြင့်အောင် ။ ။ ကေအိုင်အေ နဲ့ ဝ တို့ကို အားပေးနေတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ တဘက်နိုင်ငံက အားပေးနေတာ။\nဦးကျော်ဇံသာ ။ ။ အဲဒီတော့ တဘက်နိုင်ငံကို ကြောက်နေရတာပေါ့။ အဓိကအားဖြင့် တရုတ်ပယောဂကြောင့် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောလား။\nဦးဖုန်းမြင့်အောင် ။ ။ မှန်တယ်။ ဒီလိုမှန်တယ်။ မြန်မာ့နိုင်ငံရေးမှာ တရုတ်နဲ့ သာမန်ဖြစ်တဲ့ကိစ္စတွေက အခုကြည့်လေ သမ္မတက တရုတ်သစ်ခိုးတဲ့သူတွေကို (၁) ပတ်အတွင်း လွတ်တယ်။ အဲဒီထဲက ခင်များတို့ သဘောပေါက်ပေါ့။ မြန်မာ့နိုင်ငံရေးက တပ်မတော်က တချို့ ကိစ္စတွေမှာ သူမနိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောပြီးပြီ။\nဦးကျော်ဇံသာ ။ ။ အဲဒီတော့ အမိမြေကို တစ်လက်မ အထိမခံဘူး။ ဘာညာဆိုတာတွေ အလကားပဲပေါ့။ ကျနော် သိချင်တာက စောစောက ပြောတဲ့ အာဏာရှင်နဲ့ အလွမ်းသင့်တဲ့ ခရိုနီတွေ၊ စစ်တပ်ရဲ့  စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကကော ဒီအထဲမှာ ဘယ်လောက် ပါဝင်နေပါလဲ။ သူတို့က မပါဘူးလား။\nဦးဖုန်းမြင့်အောင် ။ ။ ကျနော်ကို …. အကြီးစားမန်နေဂျာတစ်ယောက် ပြောတယ် ကျနော်တို့ မလုပ်ချင်ဘူးတဲ့။ ကျနော်တို့ အသက်ကို ဖက်နဲ့ထုပ်ပြီး လုပ်နေရတာတဲ့။ ဒါပေမဲ့ တဘက်က အစိုးရကအဖွဲ့က မင်းတို့လုပ်ရမယ်ဆိုလို့ လုပ်တာ။ နောက် မူးယစ်ဆေးဝါးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လူတယောက်ရှိတယ်။ ငွေမဲကို ငွေဖြူဖြစ်အောင် လုပ်တယ်။\nဦးကျော်ဇံသာ ။ ။ ဒါကတော့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်လွန်ပါတယ်။ ဦးသိန်းသန်းဦး ဘယ်လို သဘောရပါလဲ။ ဟိုဘက်က ခြိမ်းခြောက်ပြီးတော့ အသက်အန္တရာယ်ကြောက်လို့ ဘာမှ မပြောရဘူးဆိုပြီး အောက်ခြေအာဏာပိုင်တချို့ က ပြောတဲ့ကိစ္စကို ကျနော်တို့ လက်ပိုက်ကြည့်နေရမလား။\nဦးသိန်းသန်းဦး ။ ။ ကျနော်ကတော့ အချုပ်အခြာအာဏာက ဘယ်သူ လက်ထဲမှာ ရှိသလဲ။ အဲဒါကို ကျနော်တို့ စဉ်းစားရမယ်။ နောက်ပြီးတော့ ဒီ သယံဇာတတွေက အခုပိုပြီးတော့ ထင်ထင်ရှားရှား မြင်လာရပြီပေါ့။ ပြည်တွင်းစစ်ကြီးမှာ ဘာကြောင့်မို့ ငြိမ်းချမ်းရေး မရနိုင်လဲဆိုတဲ့ ပြဿနာဟာ ဒီ အခက်အခဲတွေ ပါနေတယ်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးတွေ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့အတွက် အလွယ်တကူ ငြိမ်းချမ်းရေး မရနိုင်ဘူးဆိုတာ ပေါ်တယ်။ ဒီဟာက အချက်အလက်တခု အနေနဲ့။ တခြားဘက်ကလဲ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ကျနော်တို့တိုင်းပြည်ကို အခွင့်ထူးယူပြီးတော့ အခုန ဆရာပြောတဲ့ တဘက်နိုင်ငံဆိုတာလဲ သစ်တောတွေခုတ်၊ အထဲတွေဝင် ဒါတွေကလဲ သူတို့သဘောနဲ့ သူတို့ လုပ်လို့တော့ မရပါဘူး။ ကျနော်တို့နိုင်ငံရဲ့  အချုပ်အခြာအာဏာထဲကို ဝင်ရောက်ပြီးတော့ လုပ်ကိုင်နေတာ၊ လုပ်ပြီးတော့ စွက်ဖက်နေတာ။ ဒါတွေက မြင်တွေ့နေရတဲ့ ကိစ္စတွေပဲ။ ဒါဟာ သူတို့သဘောနဲ့သူတို့ သက်သက်တော့ လုပ်လို့မရဘူး။ ဘယ်သူတွေ ပါဝင်ပတ်သက်နေလဲ။ အသက်ကို ဖက်နဲ့ထုပ်ထားဆိုတာ ဟုတ်မှာပါ။ ဒါက လက်နက်က Jungle law ပေါ့။ သေနတ်ရှိတဲ့လူက ဗိုလ်ကျတဲ့ စနစ်က ကျနော်တို့တိုင်းပြည်မှာ အမြစ်တွယ်လာတာ အနှစ် (၆၀) လောက် ရှိနေပြီ ဆိုတဲ့အခါကြတော့ အဲဒီနေရာတွေမှာ သူ သေနတ်ကိုင်၊ ကိုယ်သေနတ်ကိုင်နေတော့ ပိုပြင်းထန်လာတာပေါ့။ ပြည်တွင်းမှာတော့ တိုင်းသူပြည်သားက သေနတ်မရှိတဲ့အခါကြတော့ သေနတ်ရှိတဲ့လူ အနိုင်ကျင့်တာ ခံနေရတဲ့ ဘဝကနေ၊ သေနတ်-သေနတ်ချင်းကြတော့ ပိုပြီးတော့ လုကြတဲ့အခါကြတော့ ပိုပြီးတော့ ကြီးတဲ့သေနတ်က ပိုပြီးတော့ အာဏာရှိတဲ့ သဘောပါပဲ။ အဲဒီအခါကြတော့ သေတဲ့သေနတ်က ကြီးတဲ့သေနတ်ကို မပြောဝံ့တဲ့အခါ ဖြစ်တာပေါ့။\nဦးကျော်ဇံသာ ။ ။ နှစ်နိုင်ငံနဲ့ ပတ်သက်လို့လဲ ကျနော်တို့ အနောက်ဘက်ဖြစ်တဲ့ ဘင်္ဂလားဒေ့ရ်ှနိုင်ငံ ကိစ္စ ဆိုကြပါစို့။ ရေအောက်က သဘာဝဓါတ်ငွေ့ တူးဖော်ရေးကိစ္စနဲ့ အငြင်းပွားတယ်။ ဒါက နှစ်နိုင်ငံကြားမှာ အငြင်းပွားမှုဆိုရင် ICJ ရှိတယ်။ နိုင်ငံတကာ သက်ဆိုင်ရာ ခုံရုံးတွေ ရှိတယ်။ ကုလသမဂ္ဂ သက်ဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းက ဆောင်ရွက်နိုင်တာတွေ ရှိတယ်။ ဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို နိုင်ငံတကာအထိ သွားလို့မရဘူးလား။ တကယ်လို့ နှစ်နိုင်ငံအကြား ဖြစ်တဲ့ပြဿနာသာ ဖြစ်ခဲ့တာမှန်ရင် နိုင်ငံတကာကို မတင်သင့်ဘူးလား။\nဦးသိန်းသန်းဦး ။ ။ တင်သင့်တာပေါ့။ ကိုယ်က ရိုးရိုးဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့။ ဒါပေမဲ့ တခုရှိတာပေါ့။ ကိုယ်က သူဆီက ပိုက်ဆံချေးထား၊ သူ့အရိပ်ခို၊ သူ့ကျေးဇူး ရှိပါတယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီးတော့ ကျေးဇူးရှင်ကို ကျေးစွပ်ဖို့ ခက်နေတာလဲ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ ဒါက ကိုယ့်အမျိုးသား အကျိုးစီးပွား၊ ကိုယ့်တိုင်းပြည်ရဲ့  ပြဿနာ ကြုံတွေ့နေတဲ့ ကိစ္စတရပ်။ တကယ့်တကယ် ကျနော်တို့ အမျိုးသားအကျိုးစီးပွား နဲ့ ပြည်သူလူထုရဲ့  အပေါ်မှာ တာဝန်သိမှု အခြေခံပြီးတော့ တိုင်းပြည်ရဲ့  သယံဇာတတွေ ပျက်သုဉ်းမသွားအောင်၊ သစ်တောတွေ ပြုန်းမသွားအောင် ဒီလိုကိစ္စတွေက ဆောင်ရွက်သင့်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အခုကမ္ဘာကြီးရဲ့  အနေအထားက ထင်သလို လုပ်လို့ရတဲ့ (၂၀) ရာစု အနေအထားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ နိုင်ငံတကာ ခုံရုံးတွေ ရှိတယ်။ နိုင်ငံတကာ အဖွဲ့အစည်းတွေရှိတယ်။ တခြားကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ တရုတ်ပင်လယ်ပြင်ကိစ္စတွေ ကျနော်တို့ မြင်နေရတာပဲ။ ဒီလို ပြောနိုင်တဲ့ဟာတွေ ရှိတယ်။ ပြောရဲဖို့နဲ့ ပြောဖို့ တာဝန်ရှိတယ်လို့ တာဝန်သိဖို့ အဓိက လိုအပ်မယ်လို့ ကျနော် ထင်ပါတယ်။ ပြောတော့ ပြောသင့်တယ်။\nဦးကျော်ဇံသာ ။ ။ ကျနော် တခု သတိရတယ်။ တချိန်တုန်းက ဝန်ကြီးတပါးက ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား။ လက်ရှိ ဝန်ကြီးကပဲ တရုတ်ရဲ့  ကျေးဇူးကို မမေ့ပါနဲ့လို့။ ဆရာဖုန်းမြင့်အောင်လည်း မှတ်မိမယ် ထင်ပါတယ်။ ဦးသိန်းသန်းဦး ပြောသလို တရုတ် ကျေးဇူးကိုများ ငဲ့ကွက်နေရလို့ဆိုရင် နည်းနည်းလွန်လွန်းတာပေါ့။ ကျနော် ဒီမှာဆက်ပြီး ကြည့်ချင်တာက မြစ်ဆုံတုန်းကလည်း တရုတ်နဲ့ ဖြစ်တဲ့ကိစ္စ။ ပြည်သူတွေရဲ့  အင်အားနဲ့လိုပဲ ပြောရမယ် ထင်ပါတယ်။ ဟန့်တားနိုင်ခဲ့တယ်။ အခုအခါမှာကော လူထုနည်းနဲ့ ဟန့်တားနိုင်တဲ့ အလားအလာ ဘယ်လောက် ရှိပါလဲ။ လူထုကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်တဲ့ ဦးဖုန်းမြင့်အောင် ပြောပါခင်များ။\nဦးဖုန်းမြင့်အောင် ။ ။ လူထုက ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ကျနော်တို့ ကျနော်တို့တောင် ကချင်ပြည်ကို မသွားရဲဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကိုယ်လဲ အဲဒီနေရာမှာ အားလုံးကို ကြောက်ရမယ့် အခြေအနေဆိုတော့ မသွားရဲဘူး။ ပြည်သူလူထုနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ကချင်ပြည်နယ်မှာရှိတဲ့ လူထုနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ကချင်ပြည်နယ်ကို ရောက်နေတဲ့ ရခိုင်တွေ အများကြီးရောက်တယ်။ ကျောက်တူးတယ်။ ရေဆေးကျောက်လိပ်တယ်။ ကေအိုင်အေနဲ့ နီးစပ်လို့ ခါတော်မီ သူပုန်ကောက်ဖြစ်တယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ဒီကသွားတဲ့လူတွေက သူပုန်ဖြစ်သွားကြတာ။\nဦးကျော်ဇံသာ ။ ။ ဦးသိန်းသန်းဦး ခင်များ … မြစ်ဆုံတုန်းက လုပ်ခဲ့တာကို အတော်လေး နှစ်ထောင်းအားရ ဖြစ်မိပါတယ်။ အခုကော မြစ်ဆုံမှာလို ဘာကြောင့် မလုပ်နိုင်ဘူးလဲ။ လုပ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူးလား။\nဦးသိန်းသန်းဦး ။ ။ အကြောင်းကတော့ ရှိတယ်။ လူထုကို တကယ် ယုံကြည်တယ်ဆိုရင်။ ပြည်သူလူထုကြီးကို မှန်မှန်ကန်ကန် ပြောပြ။ အခုဖြစ်တဲ့ MATA နဲ့ EITI ကိစ္စတွေလည်း ဆက်စပ်မှုရှိတယ်။ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်တွေ ဥဿုံပျက်စီးပြုန်းတီးနေရတာ ဒါတွေအကုန်လုံးက ကျနော်ပြောခဲ့သလို ငြိမ်းချမ်းရေးပြဿနာပါ။ ဒီ သယံဇာတတွေက သူ ယူမယ်၊ ကိုယ်ယူမယ် အနေအထားတွေ။ အဲဒီလို အနေအထားမျိုးတွေ ရှိနေပြီးတော့။ တကယ်လို့သာ အခြားနိုင်ငံတခုက ဘယ်နိုင်ငံလို့ မပြောပါဘူး။ ကိုယ့်ပြည်တွင်းကို ဝင်ရောက်ပြီးတော့ သယံဇာတတွေ ထုတ်နေတယ်။ အနိုင်ကျင့်နေတယ်ဆိုရင်တော့ သက်ဆိုင်ရာ အစိုးရတရပ်က ကိုယ့်လူထုကို လှုံဆော်၊ ကိုယ့်တပ်ကို အင်အားဖြည့်ပြီးတော့ နိုင်ငံတကာစင်မြင့်ကို တင်သင့်တဲ့ကိစ္စ။ မြစ်ဆုံနဲ့ မတူတာကတော့ မြစ်ဆုံတုန်းကတော့ ကျနော့်တဦးချင်း အယူအဆအရ အဲဒီအချိန်မှာ မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရက သမ္မတအိုဘားမားရဲ့  မြန်မာပြည်အပေါ် နိုင်ငံခြားရေးပေါ်လစီကို ပြောင်းလဲမှုကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်ဖို့အတွက် မီးစိမ်းပြပြီးတော့ ရပ်လိုက်တာလို့ ယူဆတယ်။ အခုအခြေအနေကတော့ ပိုရှုပ်ထွေးတယ်။ ပြည်တွင်းမှာလည်း ထူးခြားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်ပြီးတော့ ပြဿနာ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့အချိန်မှာ သမ္မတဦးသိန်းစိန်အစိုးရရဲ့  နောက်ဆုံးကာလကို ရောက်နေတဲ့ အနေအထားတရပ် ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီအပေါ်မှာ လုပ်ချင်တဲ့စိတ်ဆန္ဒလည်း ရှိဖို့လိုတယ်။ နောက်တခါ လုပ်ရဲတဲ့ သတ္တိလည်းရှိဖို့ လိုတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။\nဦးကျော်ဇံသာ ။ ။ ဦးဖုန်းမြင့်အောင် ကို ကျနော် မေးချင်တာ တခုက အခု လွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌ က နိုင်ငံတော်သမ္မတဆီ စာရေးတယ်ဆိုတော့ အဲဒီနေ့မှာပဲ စက်မှု ဒုတိယဝန်ကြီးကလာပြီး ဖြေရှင်းတယ်။ အဲဒီ စာပေးတဲ့ကိစ္စ။ ဒီလောက်နဲ့ ပြီးပြတ်သွားပြီလား။ နောက်ထပ် ဘာများ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လာဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိပါလဲ။ နိုင်ငံတော်အုပ်ချုပ်ရေး ယန္တရား သမ္မတဘက်က။ ပြီးတော့ လွှတ်တော်ဘက်က ဘာများ ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိပါလဲ။\nဦးဖုန်းမြင့်အောင် ။ ။ ဒါနဲ့ ပတ်သက်လို့ အစိုးရအဖွဲ့ကိုယ်စား ဝင်ဖြေသွားတဲ့ ဦးရွှေမန်းနဲ့ အဲဒီအချိန်ဆွဲကြမှာပဲ။ ထူးထူးခြားခြားတော့ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်တခုက အခုန ဆရာပြောသလို မြစ်ဆုံနဲ့ မတူတာက မြစ်ဆုံက position က တနေရာထဲမှာပဲ ရှိတာ။ ဒီ position က မရွေ့ တော့ဘူး။ ဖားကန့်မှာတော့ position က မျိုးစုံရွေ့ နေတာ။ ဘယ်နေရာမှာ ဘာဖြစ်နေမှန်းကို မသိတော့ဘူး။ အစိုးရအာဏာလည်း မရှိဘူး။ စစ်တပ်ကလဲ ဒီနေရာမှာ အာဏာမရှိဘူး။ သူတို့လည်း ထိန်းမရတော့ဘူး။\nဦးကျော်ဇံသာ ။ ။ ဦးသိန်းသန်းဦး ကို နောက်ဆုံး မေးချင်တာက ဒီ စိန်ခေါ်မှုကြီးဟာ အာဏာလွှဲပြောင်းပြီးလာရင် အစိုးရသစ် တက်လာရင်ကော ကိုင်ရတွယ်ရ လွယ်သွားနိုင်တဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်လာနိုင်သလားဆိုတာကို သုံးသပ်ပြပါ။\nဦးသိန်းသန်းဦး ။ ။ ကျနော်ကတော့ မျှော်လင့်တယ်။ တိုးတက်လာမယ်ဆိုတာ သူတို့က တခဲနက် ရွေးချယ်တင်မြှောက်ခံရတဲ့ လူထုအစိုးရဖြစ်တယ်။ ပြည်သူလူထုကြီးက အဲဒီအစိုးရ ဆုံးဖြတ်တာကို နောက်က ရဲရဲကြီးနဲ့ လိုက်ကြမှာ။ နောက်ပြီးတော့ ဒီကိစ္စက ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးသာ ရှိခဲ့ရင် ဒီလို လူမသိသူမသိ နိုင်ထက်စီးနင်းလုပ်တဲ့ ကိစ္စတွေ မရှိနိုင်ပါဘူး။ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုပဲ ရှိပါတယ်။ နောက်တက်လာမယ့် အစိုးရကို ခေါင်းဆောင်မယ့် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် က အမျှော်အမြင် ကြီးမားပြီးတော့ နိုင်ငံတကာ အတွေ့အကြုံလည်း ရှိပြီးတော့ သတ္တိရှိရှိ ရဲရဲရင့်ရင့် တိုင်းပြည်ရဲ့  အခြေအနေကို ပြည်သူလူထုကို ချပြရဲတဲ့ ခေါင်းဆောင်တယောက် ဖြစ်တယ့်အတွက် ဒီကိစ္စဟာ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် တက်လာရင်တော့ ပြေလည်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။


Special Gaming Corner at Technoland (CityMall, St. John) - Yangon, Myanmar\nSpecial Gaming Corner at Technoland (CityMall, St. John)\nEvent organized by Technoland Computer Trading Co., Ltd.\nကျွန်တော်တို့ Technoland ရဲ့ စိန်ဂျွန်း City Mall ဆိုင်ခွဲမှာ Gaming item တွေကို ခင်းကျင်းပြသဖို့အတွက် Special Gaming Corner ကို စတင်ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီခင်ဗျာ။\nSpecial Gaming Corner ကို စတင်ဖွင့်လှစ်တဲ့ အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့လည်း\nGaming Item မတ်လ ၂၆ ရက်ကနေ ဧပြီလ ၃၀ ရက်အထိ တစ်လကျော်ကြာ အထူးဈေးနှုန်းတွေနဲ့ ရောင်းချပေးသွားမှာပါ။ ဒါ့အပြင် လာရောက်ဝယ်ယူအားပေးတဲ့သူတွေ စမ်းသပ်ဆော့ကစားဖို့အတွက်လည်း Gaming PC တွေ စီစဉ်ပေးထားဦးမှာဖြစ်ပါတယ်။\nဒါကြောင့်မို့ ကျွန်တော်တို့ Special Gaming Corner မှာ ရောင်းချမယ့် promotion item တွေနဲ့ သတင်းတွေကို အချိန်နဲ့ တပြေးညီသိရဖို့ ဒီ event page လေးကို interest ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ going ပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်ထားလို့ ရတယ်နော်! ;)\nTechnoland (City Mall, St. John) ဆိုင်ခွဲလိပ်စာကတော့ ဆိုင်ခန်းအမှတ် - ၄ (IT Zone), ဒုတိယအလွှာ၊ အမှတ် - ၆၊ ပြည်လမ်းနှင့် မင်းရဲကျော်စွာလမ်းထောင့်၊ လမ်းမတော်မြို့နယ်၊ ရန်ကုန်မြို့ ဖြစ်ပြီး ဖုန်းနံပါတ် - 09-952102050, 09-953102050 ကိုဆက်သွယ်ပြီးလည်း အသေးစိတ် စုံစမ်းနိုင်ပါတယ်။\nကြှနျတျောတို့ Technoland ရဲ့ စိနျဂြှနျး City Mall ဆိုငျခှဲမှာ Gaming item တှကေို ခငျးကငျြးပွသဖို့အတှကျ Special Gaming Corner ကို စတငျဖှငျ့လှဈလိုကျပါပွီခငျဗြာ။\nSpecial Gaming Corner ကို စတငျဖှငျ့လှဈတဲ့ အထိမျးအမှတျအနနေဲ့လညျး\nGaming Item မတျလ ၂၆ ရကျကနေ ဧပွီလ ၃၀ ရကျအထိ တဈလကြျောကွာ အထူးဈေးနှုနျးတှနေဲ့ ရောငျးခပြေးသှားမှာပါ။ ဒါ့အပွငျ လာရောကျဝယျယူအားပေးတဲ့သူတှေ စမျးသပျဆော့ကစားဖို့အတှကျလညျး Gaming PC တှေ စီစဉျပေးထားဦးမှာဖွဈပါတယျ။\nဒါကွောငျ့မို့ ကြှနျတျောတို့ Special Gaming Corner မှာ ရောငျးခမြယျ့ promotion item တှနေဲ့ သတငျးတှကေို အခြိနျနဲ့ တပွေးညီသိရဖို့ ဒီ event page လေးကို interest ပဲဖွဈဖွဈ၊ going ပဲဖွဈဖွဈ လုပျထားလို့ ရတယျနျော! ;)\nTechnoland (City Mall, St. John) ဆိုငျခှဲလိပျစာကတော့ ဆိုငျခနျးအမှတျ - ၄ (IT Zone), ဒုတိယအလှာ၊ အမှတျ - ၆၊ ပွညျလမျးနှငျ့ မငျးရဲကြျောစှာလမျးထောငျ့၊ လမျးမတျောမွို့နယျ၊ ရနျကုနျမွို့ ဖွဈပွီး ဖုနျးနံပါတျ - 09-952102050, 09-953102050 ကိုဆကျသှယျပွီးလညျး အသေးစိတျ စုံစမျးနိုငျပါတယျ။\nCorner of Min Ye Kyawswa Road and Pyay Road, Yangon, 11131, Myanmar


အဖြူရောင် စည်းတံတားတွေ ကျော်လွှား\nအတုန့်အလှည့် ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ\nအေးအတူ ပူအမျှ ခံစား\nငါတို့က တယောက်ကို တယောက်\nဝေးကွာခြင်း ဆိုတာ အနိစ္စ\nအတွေးမှာပင် မဝေးခဲ့ ကြတာမို့\nPosted by soe pae at Tuesday, August 07, 2012 1 comment:\nဒီကောင်လေးကတော့ Viber for pc software လေးဖြစ်ပါတယ်--- မိမိတို့ ၇ဲ့ စက်ကနေပြီးတော့ ဖုန်းကို ခော်ဆို ၇န် အတွက် ဖြစ်ပါတယ်----- ဒီကောင်လေးကို အသုံးပြုမယ်ဆို၇င် အ၇င်ဆုံးသိထား၇မှာ ကတော့ မိမိတို့ ဆက်သွယ်ချင်တဲ့သူဆီမှာ viber ၇ှိ၇မှာဖြစ်ပါတယ်(နက်ချိတ်ပြီး)။ အ၇င်ဆုံး မိမိတို့ ၇ဲ့ ကွန်ပျူတာမှာ အောက်က software လေးကို run ရ မှာဖြစ်ပါတယ်--- ကွန်ပျူတာကနေ ဖုန်းကိုခော်ဆိုနိုင်လို့ ရတဲ့အပြင် pc to pc လဲ ခော်ဆိုလို့ ၇ပါတယ်--- ကျွန်တော့်လို ဖုန်းမကိုင်နိုင်တဲ့ သူအတွက်တော့ အဆင်ပြေတယ်ဗျ ---- free call ခော်ဆို၇တာ ဖြစ်တဲ့ အတွက် ပြည်တွင်း ကော ပြည်ပ ကော ပိုက်ပိုက် ကုန်တော့ ဘူးပေ့ါဗျာ---- message ထဲကနေလဲ ပုံတွေပါ ပိုလို့ ရပါတယ် ခင်ဗျာ----အဓိက က နက်ချိတ်ဆက် ထားဖို့ နဲ့လိုင်းလေး ကောင်း၇င် ကို အဆင်ပြေပါတယ် ခင်ဗျာ---\nလိုချင်တဲ့ သူများ အောက်က လင့်လေးကနေ download ယူလိုက်ပါ--\n< download software >\nလုပ်ပုံလုပ်နည်းလေးကို အောက်မှာ ပုံလေးတွေနဲ့ ဖော်ပြပေးထားပါတယ်-----\nအ၇င်ဆုံး software လေးကို ကလစ်နစ်ချက်ပေးပြီး run လိုက်ပါ--- အောက်က ပုံလေးအတိုင်း ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်--- (continue) ကို ကလစ်ပေးလိုက်ပါ--\nပြီး၇င် Install ကို ကလစ်ပေးပါ----\nအောက်က ပုံလေး အတိုင်း install လုပ်ပါလိမ့်မယ်-----\nInstall လုပ်ပြီးသွားတဲ့ အခါမှာတော့ အောက်က ပုံလေး ပေါ်လာမှာဖြစ်ပါတယ်---- (app search) ကို ကလစ်ပေးလိုက်ပါ------\nsearch box လေးထဲမှာ viber လို့ ၇ိုက်ထည့်ပါ---ပြီး၇င် enter ခေါက်လိုက်ပါ---\nအောက်က လိုမျိုး viber free call လေးကို ကလစ်ပေးလိုက်ပါ---\nပြီး၇င်တော့ အောက်က ပုံလေး အတိုင်းသူဘာသာ install လုပ်ပါတယ်---- ပြီးတဲ့ အခါ back arrow key ပုံလေးကို နှိပ်လိုက်ပါ-----\nအောက်က လိုမျိုး home မှာ viber လေး ပေါ်လာမှာဖြစ်ပါတယ်--- ပြီး၇င်တော့ အဲကောင်လေးကို ဖွင့်လိုက်ပါ-----\nအပေါ်က အဆင့်တွေ အကုန်ပြီးသွားပြီဆို၇င်တော့ Viber လုပ်ပုံလုပ်နည်းလေး အတိုင်းဆက်ပြီးလုပ်၇မှာ ဖြစ်ပါတယ်---- ဖုန်းနံပါတစ်ခုဖြည့်၇ပါတယ်--- ပြီး၇င် မိမိတို့ ၇ဲ့viber code ကို အဲဖုန်းကို မတ်စေ့ပိုပါလိမ့်မယ့်----- ဖုန်းဆိုတဲ့ နေ၇ာမှာ မိမိတို့ ဖြည့်တဲ့ ဖုန်းဟာ နက်ချိတ်ဆက်ထားဖိုလဲ မလိုပါဘူး--- viber အကောင့်မဖောက်၇သေးတဲ့ ဖုန်းဖြစ်ဖို့ လိုပါတယ် --ဘာလိုလဲဆိုတော့ တခြားသူက မိမိကို viber ခော်မယ်ဆို၇င် မိမိဖြည့်ခဲ့တဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခော်ဆို၇မှာဖြစ်ပါတယ်---- အဲ့ချိန်မှာ မိမိတို့ ၇ဲ့ ဖုန်းကို viber call က မ၀င်ပါဘူး -- အဲဖုန်းနံပါတ်နဲ့ သုံးထားတဲ့ မိမိတို့ ကွန်ပျူတာက viber ကို ၀င်မှာဖြစ်ပါတယ်----\nအားလုံးပြီ ပြီ ဆို၇င်တော့ အပေါ်က ပုံလေး အတိုင်း viber free call ခော်ဆိုလို့ ၇ပြီ ဖြစ်ပါတယ်------\nPosted by soe pae at Saturday, August 04, 2012 10 comments:\nPosted by soe pae at Wednesday, July 18, 20122comments:\nနှလုံးသားတစုံ အတူရှိနေရင် ပြည်စုံခဲ့ပြီနော်...\nမဖတ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ စာတချို့နဲ့ မပြောနိုင်သေးတဲ့\nစကားလေးတွေကို ဒိုင်ယာရီရဲ့စာမျက်နှာတွေမှာ ဖော်ပြရင်း\nအတူပြန်ဆုံမယ့်နေ့ကို ရင်ခုန်စွာနဲ့ စောင့်မျှော်ဆဲပါ...။\nလမင်းကြီးက တိမ်တွေကြားမှာ မှေးခို အိပ်စက်နေတယ်ထင်ပါရဲ့...\nအခန်းကျဉ်းကျဉ်းနဲ့ မှိန်ပြပြ မီးလုံးလေးတွေရဲ့အောက်မှာ\nချစ်သူကို သိပ်ချစ်တဲ့အကြောင်း ကဗျာတွေ သီရင်းနဲ့ပေါ့...။\nပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ မနေ့က အချိန်တွေနဲ့ ၊ ကြည်နူးခဲ့ကြတဲ့\nမနက်က အကြောင်းတွေကို ပြန်တွေးမိတိုင်း\nအိပ်ရာထက်မှာ လူးလွန့်ရင်း ငါ့ရင်ခုန်သံတွေ ခုထိ ငါပြန်ကြားနေရတုန်းပဲလေ....။\nနောက်ဆုံး ငါသိခဲ့တဲ့ငါ့ကိုယ်ငါနဲ့..ငါရေးခဲ့တဲ့ ကဗျာတွေရဲ့အကြောင်းကလဲ\nPosted by soe pae at Tuesday, July 03, 20122comments:\nစကားကြီး (၁၀) မျိုး နှင့် စကားပြောနည်း(၁၅)မျိုး\nလိုရာဆိပ်ကမ်းကို ရေညာကတင်၍ကူးမှရောက် သကဲ့သို့\n”မိမိလိုရာရောက်အောင်ကြိုတင်၍ စကားပိုဖြင့် ပြောဆိုခြင်း။”\nကောက်ပင်ကို လက်တဖက်ဖြင့် မြဲမြံ\n”သူဆိုသောစကား မိအောင်ဖမ်းကိုင်ပြီးမှ ပြတ်စဲအောင်ပြောဆိုခြင်း။”\nလိုအင်ဆန္ဒ ရှိသမျှသောအရာဝတ္ထုတို့ကိုဖေါင်တွင် တင်၍ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန်တက်သွားလျှင် လိုအင်ကိစ္စပြီးသကဲ့သို့\n”ခြေသိမ်း ခေါင်းပိုက်ပမာ ဟပ်စပ်၍ ပြီးပြတ်အောင်ပြောဆိုခြင်း။”\nအိုးနှင့်ဆန် တန်ရုံထည့်၍ချက်လျှင် ကောင်းစွာ ကျက်နပ် သကဲ့သို့\nကျည်ပွေ့ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အထပ်ထပ် ဆီပွတ်လျှင် ဆီထွက်၍ မိမိအလိုကိစ္စပြီးသကဲ့သို့\nဆင်ထိုးဝှေ့မည်လိုက်လျှင် တိမ်းရှောင်ဖယ်သွေ လွတ်ရာ၌ ပြေးလွှဲကာနေရသကဲ့သို့\nတောင်သူလယ်သမားတို့သည်မိမိတို့တည်ခုတ်မည့်လယ်ယာမြေကွက်၌ရှေးဦးစွာခြုံပိတ်ပေါင်းနွယ် သစ်ပင်ငယ် တို့ကို ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းပြီးမှသာ သစ်ပင်ကြီးတို့ကို ခုတ်ထွင်ဖိလှဲသကဲ့သို့\n”စကားငယ်ကို ပြောဆိုပြီးမှ စကားကြီးကို ဖိစီး၍ ပြောဆိုခြင်း။”\n(၈) ကြက်ဆုတ် ခွပ်ပစ်စကား-\nကြက်ခွပ်ရာ၌ နောက်ဆုတ်ဟန်ပြု၍ခွပ်မှသာ ခွပ်ပစ်သကဲ့သို့\n”သူ့စကားအလိုသို့ လိုက်တန်ကလိုက်၍ စီးသာမှစီးလျက် ပြီးပြတ်အောင် ပြောဆိုခြင်း။”\n(၁ဝ) ခက်တင် မောင်းနင်းစကား-\n”ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ မတင်မကျ ပြောဆိုခြင်း။”\nစကားပြောနည်း ၁၅ နည်း\n၁ ။ အလောတကြီးကိစ္စ~ဖြေးဖြေးပြောပါ ။\n၂ ။ အရေးတကြီးကိစ္စ~ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောပါ ။\n၃ ။ အရေးမကြီးသည့်ကိစ္စ~ဟာသနှော၍ပြောပါ ။\n၄ ။ မပိုင်နိုင်သောကိစ္စ~ဆင်ဆင်ခြင်ခြင်ပြောပါ ။\n၅ ။ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကိစ္စ~ ကာလံဒေသံကိုက်၍ပြောပါ ။\n၆ ။ မပျော်ရွှင်ဖွယ်ကိစ္စ~ပြောသင့်သူမှပြောပါ ။\n၇ ။ ၀မ်းနည်းဖွယ်ကိစ္စ~လူတွေ့ တိုင်းမပြောပါနဲ့။\n၈ ။ သူတစ်ပါးကိစ္စ~သတိထားပြီးပြောပါ ။\n၉ ။ မဖြစ်ပျက်သေးသည့်ကိစ္စ ~လက်လွတ်စပယ်မပြောပါနဲ့ ။\n၁၀ ။ မလုပ်နိုင်သောကိစ္စ~ကြွားဝါမပြောပါနဲ့။\n၁၁ ။ သူတစ်ပါးထိခိုက်မည့်ကိစ္စ~လုံးဝမပြောရ ။\n၁၂ ။ လင်မယားကိစ္စ~တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြောပါ ။\n၁၃ ။ ကလေးများကိစ္စ~လမ်းကြောင်းညွှန်၍ေ ပြာပါ ။\n၁၄ ။ မိမိ၏ကိစ္စ~သူများမည်သို့ပြောသည်ကိုနားထောင်ပါ ။\n၁၅ ။ သက်ကြီးဝါကြီးသူနှင့်ပြောလျှင်~များများနားထောင် နည်းနည်းပြောပါ။\nဖတ်ခဲ့ဖူးသမျှလေးတွေ ပြန်လည် မျှဝေခြင်းပါ....\nPosted by soe pae at Monday, July 02, 2012 No comments:\nငါ နင့်ကို သိပ်ချစ်တာပဲ...။\nနင်ဖန်ဆင်းတဲ့ စီးချက်တွေ ဖြစ်နေခဲ့လို့လေ..။\nအခုလို ဝေးကွာ ခြင်းက\nဆုံဆည်း ခြင်းရဲ့ ခြေလှမ်း အစပဲမို့လား...။\nနင်နဲ့ဆုံနိုင်ဖို့ တခု တည်းပါဟာ..။\n/ \_ ♥♥.... ငဖြိုး\nPosted by soe pae at Sunday, July 01, 2012 No comments:\nလတိုင်းလတိုင်း 14 ရက်နေ့၏ထူးခြားချက်များ\n1. January 14th "Diary Day"\n2. February 14th "Valentine Day"\n3. March 14th "White Day"\n4. April 14th " Black Day"\nကျနော်တို့လို ချစ်သူမရှိတဲ့သူတွေနေ့ပေ့ါ (ငဖြိုးနေ့ပေါ့) ဟိဟိကြော်ငြာတာ...။\n5. May 14th "Rose Day"\n6. June 14th "Kiss Day"\n7. July 14th "Silver Day"\n8. August 14th ""Green Day"\n9. September 14th "Photo Day"\n10. October 14th "Wine Day"\n11. November 14th "Movie Day"\n12. December 14th "Hug Day"\nPosted by soe pae at Saturday, June 30, 2012 No comments:\nHonest Hacking guide book\nကျွန်တော်ခု တင်ပေးလိုက်တဲ့ စာအုပ်လေး ကတော့ honest hacker guide စာအုပ်လေး ဖြစ်ပါတယ်----- hacker ဆိုလို့black hacking တော့ မဟုတ်ပါဘူးခင်ဗျာ---- ကွန်ပျူတာ ဆိုင်ရာနည်းပညာ များကို ထိုးထွင်းလေ့လာဖို့ အတွက် လမ်းညွန်ပေးထားတဲ့ စာအုပ်လေး ဖြစ်ပါတယ်---- နာမည်မကြီး အသုံးနည်းတဲ့ အသုံးဝင် program တွေကိုလည်း installation ထည့်သွင်းပုံမှ အစ ၇ှင်းပြပေးထားပါတယ် ခင်ဗျာ--\nလိုချင်တဲ့ သယ်ချင်းများ အောက်က download လင့်လေး ကနေယူသွားလိုက်ပါ----\nမေမေ ....သို့ (၂)\nအချိန်တိုင်းတွေ့ချင်နေတာ အချစ် လို့ခေါ်ရမလား\nနှုတ်ခမ်းတစုံမှ ထွက်ကျလာတဲ့ သံစဉ်တချို့နဲ့\nရုန်းမထွက်နိုင်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေ အောက်မှာ\nသား နှလုံးသားတွေ အလုပ်များခဲ့ဖူးတယ်\nအဲဒီနေ့တွေ သားကြည်နူးခဲ့ဖူးတယ် မေမေ...။\nအချစ်ကို ကိုးကွယ်မိတဲ့ ကျနော့် အပြစ်လား\nကျွန်းခံနေတဲ့ နှလုံးသားတွေ ကြောင့်လား\nဂုဏ်ဓနဆိုတဲ့ သူတို့ ခုံမင်တဲ့အရာတွေကြောင့်လား\nပြဒါး မသုတ်ထားတဲ့ မှန်တချပ်က\nကျနော်အတွက် မေတ္တာတွေ ရောင် ပြန် မဟပ်ခဲ့ပါဘူး\nရင်ထဲမှာ ဟာတာတာကြီး မေမေ....။\nနောက်ဆုံး သား နားလည်လိုက်တာက\nငွေ ဆိုတာကြီးက မီးမောင်းထိုးပြနေတယ်လေ\nသား နေတတ်အောင် ကြိုးစားနေတယ် မေမေ...။\nမေတ္တာတွေ လွှမ်းခြုံထားတဲ့ မေမေ့ရင်ခွင်လောက်\nဘယ်နေရာမှ မအေးမြ ခဲ့ပါဘူး\nသား မေမေ့ဆီကိုပြန်လာချင်တယ် မေမေ...။\nဒီနေ့ သားတို့ မိသားစုပုံလေးကို ပြန်ကြည့်မိတယ်\nဖေဖေရယ် မေမေရယ် သားရယ် ညီမလေးရယ်\nပြန်မရတော့တဲ့ အတိတ်က အချိန်တခုရယ်ပေါ့\nဖြစ်နိုင်ရင် မိသားစုတွေစုံတဲ့ ထမင်းပွဲလေး\nတခါလောက်တော့ လက်ဆုံစားချင်တယ် မေမေ...။\nဆောင်းရက်တွေကို လည်း လွမ်းတယ်\nမငိုရဘူး မဆွေးရဘူးဆိုတဲ့ မင်းခယောက်ျားတစ်ယောက်မို့\nတမ်းတ သတိရစိတ်တွေနဲ့ ခပ်ကြာကြာလေးတော့\nPosted by soe pae at Friday, June 29, 2012 No comments:\nဘ၀မှာ ဘာအရေးကြီးဆုံးလဲ (သက်တန့်ချို)\nအရမ်းကိုချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦးဆီမှာ ဇနီးလေးယောက်ရှိပါတယ် ။ ကုန်သည်ကြီးက စတုထ္ထမြောက်ဇနီးကိုအချစ်ဆုံးပဲ ဒါကြောင့်သူ့ရဲ့အဖိုးထိုက်တန်တဲ့ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းစေပြီး သိမ်မွေ့နူးညံ့စွာ ပဲဆက်ဆံတယ် ။ ကုန်သည်ကြီးက ဒီ ၄ ယောက်မြောက်ဇနီးကို အရမ်းဂရုစိုက်ပြီး ဘာမှတော့မပေးဘူး ဒါပေမယ့်ပေးမယ်ဆိုရင်လည်း အကောင်းဆုံးကိုပေးလေ့ရှိတယ် ။\nကုန်သည်ကြီးဟာ တတိယမြောက်ဇနီးကိုလည်း လွန်စွာ ချစ်မြတ်နိုးတယ် ။ သူမကို ပိုင်ဆိုင်ရခြင်းအတွက်အမဲဂုဏ်ယူလေ့ရှိပြီး သူ့သူငယ်ချင်းတွေကိုလည်း တတိယမြောက်ဇနီးလေးကိုကြွားလေ့ရှိတယ် ။ ကုန်သည်ကြီးက ဒီဇနီးလေး တခြားယောင်္ကျားတွေနဲ့ ထွက်ပြေးသွားမှာကိုလည်း အရမ်းကြောက်လန့်နေခဲ့တယ် ။\nဒါ့အပြင်ကုန်သည်ကြီးဟာ ဒုတိယမြောက်ဇနီးကိုလည်း ချစ်မြတ်နိုးပါတယ် ။ သူမဟာ အရ်ကိုးစဉ်းစားတွေးခေါ်တတ်တယ် စိတ်လည်းရှည်ပြီး ကုန်သည်ကြီးရဲ့ လူယုံတစ်ယောက်လည်းဖြစ်ပါတယ် ။ ကုန်သည်ကြီးအနေနဲ့ ခက်ခဲတဲ့ပြဿနာတွေနဲ့ရင်ဆိုင်ရပြီဆိုရင် ဒုတိယဇနီးဆီကိုသွားပြီး အကူအညီတောင်းခံလေ့ရှိတယ် ။ ဒုတိယဇနီးက ကုန်သည်ကြီးကို ကူညီပြီး ပြဿနာတွေကို ကူညီဖြေရှင်းပေးလေ့ရှိတယ် ။\nကုန်သည်ကြီးရဲ့ ပထမဆုံးဇနီးကတော့ တော်ဝင်အမျိုးအနွယ်ဖြစ်ပြီး ကုန်သည်ကြီးရဲ့ ဥစ္စာဓနတွေနဲ့အိမ်ကြီးကို ထိမ်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရတယ် ။ ဒါပေမယ့်လည်း ကုန်သည်ကြီးက ပထမဇနီးကိုတော့မချစ်ပါဘူး ။ သူမက သူ့ကို နက်ရှိုင်းစွာ ချစ်ပေမယ့်လည်း ကုန်သည်ကြီးကတော့ အမြဲပဲ ဆူညံစွာ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆက်ဆံလေ့ရှိတယ် ။\nတစ်နေ့မှာ ကုန်သည်ကြီးနေမကောင်းဖြစ်တယ် ။ နေမကောင်းတာဟာ တဖြည်းဖြည်း အဲဒီရက်ကစလို့ ရှည်ကြာလာတယ် ။ မကြာခင်သူသေဆုံးတော့မယ်ဆိုတာကိုလည်း သူ့ကိုယ်သူသိနေခဲ့တယ် ။ ကုန်သည်ကြီးက သူ့ဘ၀သူပြန်စဉ်းစားပြီး တွေးနေတယ် ။ “ ငါ့မှာ ငါနဲ့အတူနေတဲ့ဇနီးလေးယောက်ရှိတယ် ဒါပေမယ့် ငါသေတဲ့အခါ ငါတစ်ယောက်တည်းနေရတော့မယ် ဘယ်လောက်တောင် အထီးကျန်လိုက်သလဲ !! ”\nဒါကြောင့် သူက စတုထ္ထမြောက်ဇနီးကိုမေးတယ် ။ “ ငါမင်းကိုအချစ်ဆုံးပါပဲ မင်းကို အသစ်လွင်ဆုံးအ၀တ်အစားတွေပေးဝတ်ခဲ့တယ် အထူးပဲကြင်နာဂရုစိုက်ခဲ့တယ် အခုငါ သေရတော့မယ် မင်းငါနဲ့တမလွန်ကို အတူအဖော်အဖြစ် လိုက်ခဲ့နိုင်မလား ” “ ဟင့်အင်း ” စတုထ္ထမြောက်ဇနီးက တစ်ခွန်းထဲဖြေပြီး ဘာစကားမှမပြောတော့ပဲလှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ် ။\nသူမအဖြေက ကုန်သည်ကြီးရဲ့နှလုံးသားကို ဓါးနဲ့လှီးခွဲလိုက်သလို နာကျင်ခဲ့ရတယ် ။ ၀မ်းနည်းသွားတဲ့ကုန်သည်ကြီးက တတိယဇနီးကိုမေးတယ် ။ “ ဇနီးအားလုံးထဲမှာ ငါမင်းကိုအချစ်ခဲ့ဆုံးပါပဲ အခုငါသေတော့မယ် မင်းငါနဲ့အတူ အဖော်အဖြစ်တမလွန်ကို လိုက်ခဲ့နိုင်မလား ” တတိယဇနီးကပြန်ဖြေတယ် “ ဒီမှာနေရတဲ့ဘ၀ကပိုကောင်းပါတယ် ရှင်သေသွားပြီးရင်ကျွန်မမှာ နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ရှိသေးတယ် ” အဖြေကိုကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကုန်သည်ကြီးရဲ့ နှလုံးသားဟာ နာကျင်သွားပြီးအေးစက်သွားတယ် ။\nပြီးတော့ ဒုတိယဇနီးကိုသူဆက်မေးတယ် ။ “ ငါအကူအညီလိုတဲ့အခါတိုင်းမင်းဆီကိုလာခဲ့တယ် မင်းဟာ အမြဲငါ့ပြဿနာတွေကိုကူညီဖြေရှင်းပေးခဲ့တယ် အခု ငါသေရတော့မယ် မင်းငါနဲ့အတူ အဖော်အဖြစ်တမလွန်ကို လိုက်ခဲ့နိုင်မလားဟင် ” “ စိတ်မကောင်းပါဘူးရှင် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ကျွန်မရှင့်ကို မကူညီနိုင်တော့ပါဘူး အလွန်ဆုံးရှင့်ကို စိတ်အားတက်အောင်ပဲ ကျွန်မကူညီပေးနိုင်ပါ့မယ် ” အဖြေစကားက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပါပဲ ကုန်သည်ကြီးဟာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားခဲ့တယ် ပြီးအစာရေစာလည်းမ၀င်တော့ဘူး ။\nအဲဒီအချိန်မှာပဲ အသံတစ်သံထွက်လာတယ် ။ “ ကျွန်မရှင်နဲ့အတူလိုက်ခဲ့မယ် ရှင်ဘယ်ကိုသွားသွားဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ်ကျွန်မရှင်နဲ့လိုက်ခဲ့ပါ့မယ် ”ကုန်သည်ကြီးက လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ပထမဆုံးဇနီးဖြစ်လို့နေတယ် ။ သူမက ကလည်းပိန်ကပ်နေတယ် အစာရေစာချို့တဲ့နေသလိုပါပဲ ။ အံသြစွာနဲ့ကုန်သည်ကြီးကပြောခဲ့တယ် ။ “ ငါအသက်ရှင်စဉ်မှာ မင်းကို ငါ ဒီထက်ပိုပြီး ဂရုစိုက်သွားတော့မယ် ”\nတကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဘ၀တွေမှာ ဇနီးလေးယောက်စီရှိပါတယ် ။\n၁ ။ စတုထ္ထဇနီးကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပါ ။ ခန္ဓာကိုယ်ကိုဘယ်လိုပဲကောင်းအောင်လှအောင် တောက်ပနေအောင်ပြုပြင်ဖန်တီးနေပေမယ့်လည်း ကျွန်တော်တို့သေဆုံးတဲ့အခါစွန့်ခွာခဲ့ရမှာပါပဲ ။\n၂ ။ တတိယဇနီးကတော့ ကျွန်တော်တို့ ပိုင်ဆိုင်မှုစည်းစိမ်တွေပါ ။ ကျွန်တော်တို့သေတဲ့အခါ အဲဒီစည်းစိမ်တွေကလည်းတခြားလူတွေနဲ့အတူပါသွားလိမ့်မယ် ။\n၃ ။ ဒုတိယဇနီးကတော့ ကျွန်တော်တို့မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါ ။ ကျွန်တော်တို့ဘယ်လောက်ပဲရင်းနှီးတယ်ပြောပြော ကျွန်တော်တို့အသက်ရှင်နေစဉ်မှာပဲ ဖြစ်နိုင်ပါလိမ့်မယ် ။ သူတို့က အသက်ရှင်နေစဉ်မှာ ရဲရင့်အောင် စိတ်အားတက်ကြွအောင်ပဲဆောင်ရွက်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ် ။\n၄ ။ ပထမဆုံးဇနီးကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့စိတ်အတွင်းသဏ္ဍန်ပါပဲ ။ ကျွန်တော်တို့တကယ်ပိုင်ဆိုင်တဲ့အရာပေါ့ အရာဝထ္ထုပစ္စည်းစည်းစိမ်တွေ နဲ့ အာရုံငါးပါးနောက်ကျွန်တော်တို့ ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်ပြီး စိတ်ရင်းသဏ္ဍန်ကို လစ်လျှူရှုထားပေမယ့်လည်း ကျွန်တော်တို့ စိတ်တွင်းသဏ္ဍာန်ကတော့ကျွန်တော်တို့နဲ့အမြဲအတူရှိနေမှာဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ဘယ်ကိုသွားသွားဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် အတူလိုက်ပါနေမှာဖြစ်ပါတယ် ။\nPosted by soe pae at Thursday, June 28, 2012 No comments:\nမေမေ ....သို့ (၁)\nကျနော့် မေမေနေကောင်းပါစေ နော်...။\nအမှန်နဲ့ အမှားကို မြင်တတ်အောင်ကြည့်ရင်း\nညီမျှခြင်းဆိုတဲ့ အဖြေတခု ကိုက်ညီဖို့\nဘ၀ဆိုတဲ့ လောကဇတ်ခုံကြီးက အခက်သားနော်\nကံစီမံရာ ကြိုးဆွဲမှု့တွေ အောက်မှာ\nငြိမ်သတ်လာလိုက် ပုတ်ခတ်မှု့တွေ ရှိလိုက်မို့\nသား တောင် တော်တော် ကျင့်သားရနေပြီ မေမေ...။\nတခါတလေ သားက မေမေစကားတွေ မျက်ကွယ်ပြုဖူးတယ်\nလူတိုင်းတွေ့ကြုံနေကြ ၀မ်းသာမှု့ ၀မ်းနည်းမှု့ဆိုတဲ့\nမညီမျှတဲ့ ခေါင်းစဉ်တွေ အောက်မှာ\nဒီအတွက် သားကိုခွင့်လွှတ်ပါ မေမေ...။\nတကယ်ဆိုရင် သား ရင့်ကျက်မှု့တွေ မရှိသေးဘူး\nဖြေရှင်းရခက်တဲ့ ပြသနာတခု ကြုံလာတိုင်း\nမေမေသာ အနားမှာရှိရင်ဆိုရင်ဆိုတဲ့ အတွေးတွေက\nသားကို ရင့်ကျက်ဖို့လိုသေးတယ်ဆိုတာ ပမာပြနေတာလေ..\nသား ဒီထက် ကြိုးစားပါ့မယ် မေမေ...။\nအသိနဲ့ သတိဆိုတဲ့ ထိန်းချုပ်မှု့အောက်မှာ\nဘ၀နဲ့ ဆန္ဒ ဆိုတာကို\nချိန်ခွင် လျှာ ညိုနေရတယ်\nအကောင်းဆုံး ကြိုးစား မှု့တွေနောက်မှာ\nမနက်ဖြန်တိုင်းအတွက် ပြင်ဆင်နေတယ် မေမေ...။\nPS: အမေ...သို့ (၂) ဆက်ပါဦးမည်....\nအတိတ်ကဆိုတဲ့ ခပ်ရေးရေးဇတ်လမ်းတွေ ရှိခဲ့တယ်...။\nဝေးကွာခြင်းဆိုတဲ့ မနေ့ကအကြောင်းတွေ ရှိဖူးတယ်...။\nနှလုံးသား တစုံရဲ့ တိုးရှရှ စကားပြောသံ တချို့တွေရှိကြတယ်....။\nအဆိုးဆုံးနေ့ရက်တွေထိ ခိုင်မြဲတဲ့ တွဲလက်တွေ ရှိနေဖို့လိုတယ်...။\nအချစ်ဆိုတဲ့လမ်းမှာ ပျော်ရွှင်မှု့တွေ ရှိနေသလို ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့\nအဆိုးဆုံးနေ့ရက်တွေထိ ခိုင်မြဲတဲ့ တွဲလက်တွေရှိနေဖို့လိုအပ်တယ်....။\nဒီနေ့ ကျွန်တော်တင်ပေးလိုက်တဲ့ ကောင်လေး ကတော့ မြန်မာဘလော့ဂ်တစ်ခုကို ဘယ်လို ဖန်တီး၇တယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းလေးကို ရေးထားတဲ့ စာအုပ်လေး ဖြစ်ပါတယ်----- ဘလော့တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် မလုပ် တတ်သေး တဲ့ သယ်ချင်းများ အတွက် ၇ည်၇ွယ်ပြီး ဒီစာအုပ်လေး ကို တင်ပေးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်---- ဘလော့ လေး မလုပ်ခင်မှာ အ၇င်ဆုံးလို အပ်တာကတော့ အကောင့် တစ်ခု ဖြစ်ပါ တယ်--- ပြုလုပ် ပုံလေးတွေကို တော့ အောက်က စာအုပ်လေးထဲ မှာ ရေးသားထားပါတယ် ခင်ဗျာ------\nလိုချင်တဲ့ သူများ အောက်က download လင့်လေး ကနေယူသွား လိုက်ပါ----\nPosted by soe pae at Tuesday, June 26, 2012 1 comment:\nDDR2 နဲ့ DDR3 ကွာခြားချက်များ\nကျွန်တော်တို့ အတိုကောက် ခေါ်ကြတဲ့ RAM ဆိုတာ Random Access Memory ဆိုတာတော့ ကွန်ပြူတာနဲ့ ရင်းနှီးထိစပ်နေသူ တော်တော်များများ သိကြပါတယ်။ အတိုကောက် ပြောကြရင် တော့ Memory ပေါ့။။ကွန်ပြူတာ တစ်လုံးဟာ RAM မရှိရင် ဖြစ်ဖြစ် OS ရဲ့ လိုအပ်ချက်နဲ့ ပြည့်မှီအောင် RAM မထည့်သွင်းထားနိုင်ရင် ဖြစ်ဖြစ် စက်က အရမ်းနှေးကွေး လေးလံပြီး လိုလားချက်ပြည့်စုံနိုင်ဖို့ အချိန် အရမ်းပေး ရတတ်ပါတယ်။\nဒီလို အဖြစ်အပျက်တွေက အရင်တုန်းက ကွန်ပြူတာ အဟောင်းတွေ မှာ တော်တော် များများ တွေ့ရ တတ်ပြီး အဲလို ဖြစ်လာရင် သင့်တော်တဲ့ Speed ရအောင် RAM ထပ်တိုးရတာတွေ တစ်ခြား Upgrade လုပ်ဆောင်ရတာမျိုးတွေ လုပ်ပေးရတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း RAM ထပ်တိုးတယ် ဆိုတာ တကယ်တော့ ရိုးရိုး ပမာဏ သတ်မှတ်ချက် တစ်ခုပါ - သူ့နောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ သိထားသင့်တာတွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။ RAM မှာမှ Versions တွေ အမျိုးမျိုး ရှိသလို - Speeds တွေလည်း အမျိုးမျိုးရှိပြီး ကွာခြားချက်တွေလည်း အမျိုးမျိုး ရှိပါသေးတယ်။ ဥပမာ အနေနဲ့ ပြောရရင် DDR2 800 RAM နဲ့ 2GB stick တစ်ခုဟာ DDR3 1333 RAM နဲ့ 2GB stick ကို ယှဉ်လိုက်ရင် 2GB ချင်း ပမာဏ တူပေမယ့် စွမ်းဆောင်ရည်ချင်း မတူပါဘူး RAM အမျိုးအစား မတူတာနဲ့ ဘာတွေများ ကွဲသွားသေးတာလဲ - ဒါတွေက ကွန်ပြူတာ သမားပဲ ဖြစ်စေ - ရိုးရိုး ကွန်ပြူတာ သုံးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်စေ နားလည်ထားဖို့ သင့်ပါတယ်။\nPosted by soe pae at Saturday, June 23, 2012 No comments:\nဒီကောင်လေး ကတော့ Windows7Installation Guide စာအုပ်လေး ဖြစ်ပါတယ်------ ကွန်ပျူတာနဲ့ အကျွမ်းတ၀င် မ၇ှိကြတဲ့ သယ်ချင်းများအနေနဲ့မိမိတို့ ရဲ့ ကွန်ပျူတာကို ဘယ်လို window အသစ်တင်ရမှန်းမသိ ဖြစ်တတ်ပါတယ်-----အဲဒီအခါ သယ်ချင်းများ အတွက် ဒီကောင်လေးက အထောက် အကူဖြစ်ပါလိမ့်မယ်----\nလိုချင်တဲ့ သယ်ချင်းများ အောက်က download လင့်လေး ကနေယူသွား လိုက်ပါ----\nPosted by soe pae at Thursday, June 21, 2012 No comments:\nWindow xp တင်နည်း----\nဒီကောင်လေး ကတော့ Windows XP Installation Guide လေး ဖြစ်ပါတယ်---- windows XP တင်နည်းလေးကို မသိသေးတဲ့ သယ်ချင်းများ အတွက် အထောက်အကူဖြစ်ပါတယ်--ခင်ဗျာ။။\nလိုချင်တဲ့ သယ်ချင်းများ အောက်က download လင့်လေး ကနေ ယူသွားလိုက်ပါ ------\nFirefox Setup 14.0 beta 7\nဒီကောင်လေး ကတော့ Firefox Setup 14.0 beta7လေးဖြစ်ပါတယ်----- နောက်ဆုံး ထွက် update လေးပါ-----ဒီကောင်လေး မှာ မြန်မာဖောင့်ပြောင်းနည်းတို့bookmark မှတ်နည်းလေး တွေကို တော့ သယ်ချင်းများ သိနှင့်ပြီး ဖြစ်မှာပါ --- အရင် ပိုစ့်လေးတွေမှာ ဖော်ပြပေးထားတာ ရှိပါတယ်-----\nလိုချင်တဲ့ သူများ အောက်က download လင့်လေး ကနေယူသွား လိုက်ပါ ခင်ဗျာ------\nPosted by soe pae at Tuesday, June 19, 2012 No comments:\nမိမိ ကွန်ပျူတာမှာ Regedit ခော်လို့ မရဘူးဆိုရင်\nကျွန်တော်ခုဖော်ပြပေးတဲ့နည်းလမ်းလေး ကတော့ Regedit ကို run box ထဲက နေခော် လို့ မရတဲ့ သယ်ချင်း များ အတွက်ြ့ဖစ်ပါတယ်--- ပြန်ဖွင့်ဖို့ ကတော့ မခက်ပါဘူး။ လုပ်ပုံလုပ်နည်းလေးကို အောက် မှာ ပုံလေးတွေနဲ့ဖော်ပြပေးထားပါတယ် ခင်ဗျာ--------\nအရင်ဆုံး Start မှ Run (win +R) ကို ဖွင့်ပါ။ ပြီးရင် run box ထဲမှာ gpedit.msc ကို ရိုက်ထည့်ပါ။\nPosted by soe pae at Monday, June 18, 2012 1 comment:\nComputer downloading ကို မြန်စေချင်ရင်\nဒီနည်းလမ်း လေးကတော့ မိမိတို့ ရဲ့ ကွန်ပျူတာ မှာ ဒေါင်းလော့ ချတဲ့ အခါ မြန်စေမှုရှိအောင် လုပ်တဲ့ နည်းလမ်းလေး ဖြစ်ပါတယ်---- လုပ်ပုံလုပ်နည်းကတော့ မခက်ပါဘူး ခင်ဗျာ-----\nအရင်ဆုံး Start မှ Run ကို ဖွင့်ပါ။ ပြီးတဲ့ အခါ rum box ထဲမှာ gpedit.msc ကို ရိုက်ထည့်ပါ။ Group Policy Editor ပေါ်လာပါက Computer Configuration ကို ရွေးပါ။ ပြီးလျှင် Administration Templates >> Network မှတစ်ဆင့် Qos Packet Scheduler ကို Select ပါ။ ပြီးတဲ့ အခါ Limit reservable bandwith ကို Double Clicke လုပ်ပါ။ Box တစ်ခုပေါ်လာ ပါလိမ့်မယ်----- အဲမှာ Enable ကို ရွေးလိုက်ပါ---- ပြီးရင် bandwith limit ကို0ပြောင်းလိုက်ပါ----- ဒါဆိုရင်တော့ computer downloading လေး အရင်က ထက်မြန်လာတာကို တွေ့ ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်-----\nPosted by soe pae at Sunday, June 17, 20123comments:\nအင်္ဂလိပ်စာ နှင့် ပါတ်သတ်သော Website များ\nNokia Smartphones Guide 2011\nအခ မဲ့ ဖုန်းဂိမ်းများ--\nCyberlink power director (1)\nDriver Locker (1)\nG-talk and G-mail (10)\nMaxthon Browser (4)\nMicrosoft Mathemathics (2)\nMy theme (1)\nTeaching Eng Top Website (10) (1)\nU Torrent (3)\nUltra ISO (2)\nUpload / Download (1)\nWindow Logo (1)\nကော်နက်၇ှုင်မကောင်း၇င် ကျော်ခွသုံးလို့ ၇မည့် ဆိုဒ်များ (1)\nwindow7အသုံးပြုနည်းလက်စွဲ (E-book)\nအဆင့်မြင့် ဒစ်ဂျစ်တယ် ဓာတ်ပုံပညာ(e-book)\nLaptop Service Guide စာအုပ်လေး--\nPC Mechanic ကွန်ပျူတာပြုပြင်နည်း စာအုပ်----\nJava language specification third edition\nObjective general english ( 10000 plus questions )\nAdobe Photoshop cs5 အသုံးပြုနည်းစာအုပ်\nA ++ exam guide\nPC SYSTEM ADMINISTRATION\nWiFi Internet Connection Hacking စာအုပ်\nLEARNING CSS ( pdf )\nFacebook ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များ\nပိုစ့်အသစ်တင်တိုင်းမိမိမေးလ်ထဲ ကိုေ၇ာက်စေချင်၇င်\nဒီကောင်လေးကတော့ Viber for pc software လေးဖြစ်ပါတယ်--- မိမိတို့ ၇ဲ့ စက်ကနေပြီးတော့ ဖုန်းကို ခော်ဆို ၇န် အတွက် ဖြစ်ပါတယ်----- ဒီကောင်လေးက...\nဘ၀ရဲ့တခဏ ကြုံဆုံခဲ့ကြရတာမို့ တယောက်ကိုတယောက် အမြင်တွေဖလှယ်ကြ ကျနော်တို့တတွေ စသိခဲ့ကြတယ်...။ ဒီလိုနဲ့ တီတီတာတာတွေပြောကြ ခံစားချက်တွေ ဝေမျှ...\nကျွန်တော်တို့ ကွန်ပျူတာ ကိုသုံးနေရင် Hangs တာမျိုး Crashes ဖြစ်တာ မျိုး ကြုံဖူးကြမှာပါ။ ဘာကြောင့်ဖြစ်တာလဲဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မိမိတို့ ...\nFile Folder လေးတွေကို ဓာတ်ပုံလေးနဲ့ ပေါ်အောင်လုပ်နည်း\nဒီနည်းလေး ကတော့ မိမိတို့ ၇ဲ့file folders လေးတွေမှာ ပုံလေးနဲ့ ပေါ်အောင်လုပ်တဲ့ နည်းလေး ဖြစ်ပါ တယ်--- လုပ်ပုံ လုပ်နည်းလေး ကတော့ လွယ်...\nမိမိသီချင်းနားထောင်နေတာကို gtalk မှာ ပေါ်နေစေချင်၇င်\nဒီနည်းလေးကတော့ မိမိသီချင်းနားထောင်နေတာကို Gtalk မှာ ပေါ်နေအောင် လုပ်တဲ့ နည်းလေး ဖြစ်ပါတယ်------- အ၇င်ဆုံး မိမိတို့ နားထောင်မယ် သီချင်း...\nလတိုင်းလတိုင်း 14 ရက်နေ့၏ထူးခြားချက်များ လတိုင်းလတိုင်းရဲ့၁၄ရက်နေ့မှာရှိတဲ့ထူးခြားချက်လေးတွေပါ။မသိသေးသောသူငယ်ချင်းများ...\nဒီနည်းလမ်း လေးကတော့ မိမိတို့ ရဲ့ ကွန်ပျူတာ မှာ ဒေါင်းလော့ ချတဲ့ အခါ မြန်စေမှုရှိအောင် လုပ်တဲ့ နည်းလမ်းလေး ဖြစ်ပါတယ်---- လုပ်...\nမိန်းကလေးများ သိထားသင့်သော အချက် (၁၀) ချက် ♥ရုပ်လှနေဖို့ မလိုပါဘူး နှလုံးသားလှနေဖို့ပဲ လိုပါတယ်...။ ♥ငွေကြေးချမ်းသာဖို့ မလိုပ...\nချစ်သူ... တမြေစီခြားနေပေမယ့်.. နှလုံးသားတစုံ အတူရှိနေရင် ပြည်စုံခဲ့ပြီနော်... အတူမရှိနိုင်တဲ့ အခုလိုအချိန်တွေမှာ...\n♥ယုံမလား...ချစ်သူ သစ္စာ မေတ္တာစကားတွေနဲ့ တီတီတာတာ ပြောတဲ့ ပလီပလာအထာတွေ ငါမသိခဲ့ပါဘူး အရိုးရှင်းဆုံးနဲ့ အရိုးသားဆုံးကတော့ ငါ နင့်ကို သိပ်ချ...\nကောင်မလေး တစ်ယောက် အတွက်\nတချိန်ကချစ်သူ--သို့ (၀တ္ထု) နှင့်(ကဗျာ)\n♣ ငါအညာမိခဲ့တာလား ♣\n♥ ကောင်မလေး--သို့ အိပ်ဖွင့်စာ ♥\n♣ အဝေးကလွမ်းမည့် သင်္ကြန် ♣\n"♥♥♥ မင်းအတွက် ငါရဲ့ အားနည်းချက်တွေ ထင်ပါရဲ့ ♥♥♥ "\n"♥♥♥ အဖော်မဲ့တမ်းခြင်း ♥♥♥"\n"♥♥♥ နင်ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့♥♥♥"\n"♥♥♥ ကျနော်နဲ့ ရောက်တက်ရာရာ အတွေးများ ♥♥♥"\n" မိန်းကလေးများ သိထားသင့်သော အချက် (၁၀) ချက်"\n" နင်နဲ့ဆုံနိုင်ဖို့ တခုတည်းပါ ချစ်သူ"


ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော အံ့သြသင့်ဖွယ်ရာအချက်များ | Dr Myanmar | Myanmar Medical Website\n1. ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလကို တစ်နှစ်ကျော်ခန့် ဖြတ်သန်းဖူးသူရှိခြင်း\nအများအားဖြင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလမှာ9လခန့်ဖြစ်၍ ထို့ထက်ကျော်လွန်ပါက ဆရာဝန်များသည် ကလေးမွေးစေရန် ဆေးများသွင်းပေးပါတယ်။ သို့ရာတွင် တစ်နှစ်ခန့်ကြာအောင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်တာလည်းဖြစ်နိုင်ပါသေးတယ်။ ကမ္ဘာအကြာရှည်ဆုံးကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလမှာ 375 ရက်ဖြစ်ပြီး ကလေးမှာ7ပေါင်ခန့်သာရှိကြောင်း အံ့အားသင့်ဖွယ်တွေ့ရှိရပါတယ်။\n2. မွေးဖွားပြီးနောက်တွင် မွေးလမ်းကြောင်းကိုပြန်ချုပ်ရန်လိုအပ်ခြင်း\nအမျိုးသမီးအများစုသည် မိန်းမကိုယ်တွင်းချုပ်ရိုးရှိမှာကိုမလိုလားကြသော်လည်း 10 ယောက်မှာ9ယောက်လောက်က ကလေးမွေးဖွားစဉ် မိန်းမကိုယ်စုတ်ပြဲခြင်းများဖြစ်တတ်ကြပါတယ်။ အချို့စုတ်ပြဲခြင်းတွေဟာ ချုပ်ရိုးအနည်းငယ်သာလိုအပ်ပေမယ့်လည်း အချို့ကတော့ စအိုဝရောက်သည်အထိပြင်းထန်ပါတယ်။ အချို့ဆိုလျှင် စအိုကိုကျော်၍ ကြွက်သားများကိုပါထိခိုက်သည်ထိ ဆိုးရွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း အဲလိုဖြစ်စဉ်မျိုးတွေဟာ ရှားပါးလေ့ရှိပြီး အမျိုးသမီး 100 လျှင် 1 ယောက်သာဖြစ်လေ့ရှိပါတယ်။\n3. မွေးဖွားစဉ် ဝမ်းထွက်ကျခြင်း\nကလေးမွေးဖွားစဉ် ဝမ်းသွားခြင်းဟာအလွန်ပင်ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတဲ့ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပဲဖြစ်ပါတယ်။ ကလေးမွေးဖွားဖို့ ညှစ်ရတဲ့ကြွက်သားတွေဟာ ဝမ်းသွားလိုပါက အသုံးပြုရတဲ့ကြွက်သားနဲ့အတူတူပဲဖြစ်တဲ့အပြင် သန္ဓေသားလောင်းဟာလည်း အူမကြီးကိုတွန်းတာကြောင့် စအိုဝနားမှာရှိတဲ့ ဝမ်းတွေဟာ ထွက်ကျလာခြင်းဖြစ်ပါတယ်။\n4. ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်အတွင်း အသားအရည်ပိုမိုကြည်လင်တောက်ပလာခြင်း\nလူအများစုကတော့ မိခင်လောင်းတစ်ဦးဖြစ်၍ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းကြောင့်ဟုဆိုပေမယ့်လည်း အသားအရည်ပိုမိုလှပတာတော့ အမှန်ပဲဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလအတွင်း ခန္ဓာကိုယ်တွင်းသွေးပမာဏသည် 50% ပိုများလာတာကြောင့် အရေပြားအချို့နေရာများ (ဥပမာ - ပါးမို့) တွင် ပို၍နီရဲလာစေပါတယ်။\nထို့ပြင်ဟော်မုန်းတွေဟာ အဆီဂလင်းတွေပို၍ လှုံ့ဆော်ပေးတာကြောင့် ပို၍နူးညံ့ပြီး တောက်ပသောအသွင်အပြင်ကို ရရှိစေနိုင်ပါတယ်။ သွေးစီးဆင်းမှုမြင့်မားခြင်းနဲ့ တောက်ပခြင်းတို့ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကြည်လင်တဲ့အသားအရည်ကို ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။\nကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလအတွင်း အနံ့ခံအာရုံသာမက အရသာခံအာရုံပါ ပိုမိုကောင်းမွန်လာပါတယ်။ သိပ္ပံပညာရှင်တွေရဲ့အဆိုအရ ထိုကဲ့သို့ဖြစ်ရခြင်းဟာ လူကြီး၌အန္တရာယ်မရှိသော်လည်း ကလေးကိုထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေကိုရှောင်ရှားစေနိုင်ဖို့ဖြစ်တယ်လို့သိရပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ဆေးလိပ်၊ အရက်နဲ့ ကော်ဖီတွေကို ဖြစ်တာကြောင့် ဒီအယူအဆဟာမှန်တယ်လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။\n6. ကလေးမွေးပြီးတဲ့အချိန်အထိ ကြွက်သားများ ဆက်ညှစ်နေခြင်း\nမိခင်အများစုတွင် ကလေးမွေးပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာသည့်တိုင်အောင် ကြွက်သားညှစ်ခြင်း ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေပါတယ်။ ကြွက်သား ညှစ်ခြင်းသည် သွေးထွက်များခြင်းကို ဟန့်တားနိုင်ဖို့အတွက် ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ဖြစ်စဉ်တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။\n7. နှစ်ယောက်စာ စားရန်မလိုခြင်း\nကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ကလေးငယ်ကို မွေးဖွားနိုင်ဖို့အတွက် ကိုယ်အလေးချိန်တိုးအောင်စားရန်လိုအပ်တယ်လို့ ကောလဟာလတွေရှိကြပေမယ့်လည်း အမှန်တော့အမျိုးသမီးအများစုအတွက် တစ်နေ့လျှင် ကယ်လိုရီ 300 ခန့်သာ ပိုမိုလိုအပ်ပါတယ်။ ဒါဟာဘာနဲ့ညီမျှလဲဆိုတော့ ပေါင်မုန့်အဝိုင်းတစ်ခြမ်းနဲ့ ဒိန်ချဉ်တစ်ခွက်စာပဲဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်သည်များသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလတစ်လျှောက် 25 ပေါင်ခန့်သာမြင့်တက်ရန်လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဗိုက်ဝနေပေမယ့်လည်း အနည်းငယ်ကြိုးစားပြီး ပိုစားလိုက်ခြင်းဖြင့်ပင် လုံလောက်ပါတယ်။\n8. ခြေထောက်တွေဟာ ဖိနပ်ဆိုဒ်တစ်ခုစာပိုမိုကြီးလာခြင်း\n25 ပေါင်လောက်သာတက်လာခြင်းကို ဘာကြောင့်ခြေထောက်တွေက ဒီလောက်ကြီးလာရသလဲဆိုတာ အံ့သြနေကြပေလိမ့်မယ်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်တွင် အရွတ်တွေတင်းရင်းခြင်းကို ခန္ဓာကိုယ်မှစတင်လျော့ရဲစေခြင်းဖြင့် မွေးဖွားရလွယ်ကူအောင်ကူညီပေးပါတယ်။ အလားတူစွာခြေထောက်တွေဟာလည်း ပိုပြားလာပြီး ဘေးဘက်ကိုပိုကျယ်လာပါတယ်။ ဒီလိုဖြစ်စဉ်ဟာ အများအားဖြင့် ခဏတာသာဖြစ်ပေမယ့်လည်း တခါတရံမှာတော့ ခြေထောက်တွေဟာ ပြန်မသေးတော့တာမျိုးလည်း တွေ့ရပါတယ်။\n9. ဖခင်လောင်းမှာလည်း ကိုယ်ဝန်ဆောင်လက္ခဏာများတွေ့ခြင်း\nတချို့ဖခင်လောင်းတွေအတွက် ထူးဆန်းတာကတော့ ကိုယ်အလေးချိန်တက်လာခြင်း၊ မနက်ပိုင်းတွင်မူးဝေအော့အန်ခြင်းနဲ့ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းအောင့်ခြင်း စတာတွေကိုခံစားရစေပါတယ်။ ဒီအခြေအနေကို Couvade Syndrome လို့ လူသိများကြပါတယ်။