«Мне ніхто ня можа выдаць гэты ліст — рэдактар у турме». Чаму беларускім уцекачам складана легалізавацца ва Ўкраіне\n14 кастрычнік 2021, 17:14\nБанэр з патрабаваньнем вызваліць арыштаваных супрацоўнікаў праваабарончага цэнтру «Вясна» на мосьце над алеяй Герояў Нябеснай Сотні ў Кіеве. Фота: Ярына Семчышын\nБеларускі фотажурналіст з разгромленай рэдакцыі TUT. BY Вадзім Заміроўскі не атрымаў дазволу на часовае пражываньне ва Ўкраіне — улады спаслаліся на «няпоўны пакет дакумэнтаў». Рэпартаж Рыгора Пырліка.\nРаніца пятніцы. На мосьце над алеяй Герояў Нябеснай Сотні зьбіраюцца ўкраінскія і беларускія праваабаронцы. Мітынг прысьвечаны затрыманым супрацоўнікам беларускага праваабарончага цэнтру «Вясна». Месца акцыі сымбалічнае: за адзін квартал адсюль, на вуліцы Грушэўскага, загінуў удзельнік Рэвалюцыі Годнасьці беларус Міхаіл Жызьнеўскі. Каб пасьмяротна прысвоіць іншаземцу Жызьнеўскаму званьне Героя Ўкраіны, Вярхоўная Рада мяняла заканадаўства.\nЗ розных бакоў ланцуга пікетоўцаў на мосьце — два чалавекі зь бел-чырвона-белымі сьцягамі на плячах. Абодва зь Беларусі. Але пераехалі ва Ўкраіну пры розных абставінах і трапілі ў розныя ўмовы.\nАкцыя ў падтрымку беларускіх праваабаронцаў у Кіеве. Фота: Ярына Семчышын\nПераездам праграміста Максіма Туркова займалася IT-кампанія. Яшчэ да таго, як ён апынуўся ў Кіеве, працадаўцы аформілі для яго дазвол на працаўладкаваньне. Рашэньне пакінуць Беларусь не было спантанным, тлумачыць Максім: «Калі сытуацыя перайшла ў доўгую, пазыцыйную барацьбу на цягавітасьць, лепшае, што зараз я магу зрабіць, — не плаціць ім (беларускім уладам. — РС) падаткі».\nЗ журналістамі Максім размаўляе лёгка, твар не хавае. Галоўнае, што зараз яго турбуе ва Ўкраіне, — які горад выбраць для жыцьця: сталіцу ці Адэсу, дзе ён раней ужо працаваў.\nМаксім Туркоў. Фота: Ярына Семчышын\nКацярына згаджаецца даваць інтэрвію, толькі закрыўшы твар цёмнымі акулярамі і мэдычнай маскай. На яе просьбу мы не называем яе сапраўднага імя: у Беларусі застаецца муж Кацярыны, і яна баіцца, што публічнасьць яму пашкодзіць.\nКацярына расказвае, што на радзіме актыўна ўдзельнічала ў пратэстах, яе пяць разоў штрафавалі і тройчы адпраўлялі на «суткі». Зьехаць давялося, калі навісла пагроза ўжо крымінальнага перасьледу:\n«Адчуваньне небясьпекі было даўно. Міліцыянты прыходзілі дадому, але мяне не было. Калі б была дома, напэўна, мяне б даўно арыштавалі. Дзеці баяліся дзьверы адчыніць — міліцыянты прыходзілі і да іх, у цывільным, задавалі пытаньні: „Хто твая мама, чым яна займаецца?“. Я вельмі не хацела ехаць, але пачуцьцё пагрозы было невыноснае».\nУкраіну як краіну прытулку сям’я Кацярыны абрала сьвядома. Яе дачка-школьніца разумее ўкраінскую мову, таму тут моўны бар’ер для дзіцяці быў бы мінімальны.\nКацярына. Фота: Ярына Семчышын\nАле ў Кіеве мігрантка сутыкнулася з пагрозай ужо зь лістапада апынуцца на нелегальным становішчы. Па штампе аб перасячэньні мяжы яна можа быць ва Ўкраіне толькі паўгода. Затым павінна на паўгода выехаць — і толькі тады атрымае права яшчэ на паўгода пражываньня.\nУ Беларусі Кацярына працавала перакладчыцай зь нямецкай мовы і гідам для замежных турыстаў. У адрозьненьне ад айцішніка Максіма Туркова, Кацярыне па родзе дзейнасьці не належыцца льготны парадак для афармленьня віду на жыхарства. Для прадпрымальнікаў, высокакваліфікаваных спэцыялістаў, у прыватнасьці ў сфэры інфармацыйных тэхналёгій і інавацый, кабінэт міністраў Украіны ўвёў спрошчаную працэдуру — часовы від на жыхарства выдаецца за тры працоўныя дні.\nСям’я Кацярыны шукае іншыя падставы для перасяленьня, але пакуль марна: «У мужа ёсьць украінскія карані, мы ведаем, што тут нарадзілася яго бабуля. Але даказаць гэта складана. Некаторыя архівы ўжо даслалі адказ, што няма запісу аб месцы нараджэньня бабулі. Ня ўсе архівы, мабыць, захоўваюцца», — кажа яна.\nПравілы і працэдуры: хто можа застацца\nДа сьнежня 2020 году на грамадзян Беларусі распаўсюджваўся той жа парадак прыезду ва Ўкраіну, што прыняты для жыхароў астатніх дзяржаў, зь якімі краіна ўвяла бязьвізавы рэжым: знаходзіцца ва Ўкраіне можна было да 90 дзён на працягу паўгода. 23 сьнежня Кабмін выдаў асобную пастанову — беларусам дазволілі бязвыезна заставацца паўгода на працягу году.\nУкраінскі праваабаронца, каардынатар праекту «Бязь межаў» Максім Буткевіч называе такую меру «арытмэтычнай апэрацыяй». Фармальна ўсё выглядае як павелічэньне тэрмінаў, але на справе колькасьць дзён засталася тая самая — паўгода на працягу году.\n«У любым выпадку гэта пазытыўны крок, мы яго віталі — часта людзям недастаткова трох месяцаў, каб прыйсьці ў сябе. Ім даводзілася і даводзіцца вельмі тэрмінова зьяжджаць, ратуючыся ад рэпрэсій, і трэба зразумець, што рабіць далей. За паўгода гэта зрабіць лягчэй. Але нейкіх кардынальных крокаў па паляпшэньні і аблягчэньні становішча грамадзян Беларусі тут зроблена не было», — тлумачыць Буткевіч.\nУкраінскі праваабаронца Максім Буткевіч спэцыялізуецца на пытаньнях уцекачоў. Фота: старонка праваабарончай арганізацыі Zmina ў фэйсбуку\nАкрамя таго, норма аб 180 днях замест 90 дзейнічала нядоўга — у канцы сьнежня 2021 году яна страціць сілу (калі ня будзе падоўжана), і ў новых эмігрантаў зь Беларусі зноў будзе толькі тры месяцы на легалізацыю.\nДля таго каб застацца ва Ўкраіне даўжэй, трэба атрымаць часовы від на жыхарства. У законе «Аб прававым статусе іншаземцаў і асоб без грамадзянства» для гэтага пералічаны 13 падстаў, сярод іх працаўладкаваньне, валянтэрства, прапаведаваньне рэлігійных вучэньняў, узьяднаньне зь сям’ёй, праца ў замежнай некамэрцыйнай арганізацыі ці кампаніі ды іншыя.\nЗа год беларускіх пратэстаў арганізацыя Максіма Буткевіча прыняла каля двухсот зваротаў ад беларусаў, якія прыехалі ва Ўкраіну і хацелі б застацца тут надоўга. Многія зь іх жадалі легальна працаўладкавацца. У гэтым выпадку на кожнага супрацоўніка працадаўца павінен атрымліваць дазвол у цэнтры занятасьці і прайсьці празь зьвязаныя з гэтым бюракратычныя працэдуры. А галоўнае — гарантаваць іншаземцу аклад, ня меншы за 10 мінімальных заробкаў — гэта 60 тысяч грыўняў (прыкладна 2200 даляраў). «Вельмі мала хто з працадаўцаў, калі не ідзе гаворка аб найманьні ўнікальных высокакваліфікаваных спэцыялістаў, гатовы гарантаваць такі аклад», — кажа Буткевіч.\nКаардынатар створанай ва Ўкраіне праваабарончай ініцыятывы Free Belarus Center Паліна Бродзік зьвяртае ўвагу на парадокс. Гарантаваць зарплату ў 2200 даляраў для сваіх супрацоўнікаў маглі б прадпрыемствы IT-галіны. Але ім даваць гарантыі якраз ня трэба, Кабмін распрацаваў для такой катэгорыі мігрантаў спрошчаны парадак атрыманьня віду на жыхарства.\n«Большасьць тых, хто прыяжджае, не айцішнікі і не прадпрымальнікі. Таму людзі або шукаюць яшчэ нейкія варыянты, або проста зьяжджаюць з краіны», — кажа Паліна Бродзік.\nПраваабаронца Паліна Бродзік заснавала арганізацыю Free Belarus Center, каб дапамагаць беларусам, якія пераехалі ва Ўкраіну. Фота: Ярына Семчышын\nЗ восьмай спробы: як арганізаваная падача дакумэнтаў\nАдзін з магчымых варыянтаў легалізацыі — валянтэрства. Ва Ўкраіне — 625 грамадзкіх і дабрачынных арганізацый, у якіх ёсьць пацьверджанае дзяржавай права прыцягваць да дзейнасьці валянтэраў. Рэестар арганізацый у фармаце табліцы Excel апублікаваны на сайце Нацыянальнай сацыяльнай сэрвіснай службы. Гэтыя аб’яднаньні могуць афармляць хадайніцтва на выдачу пасьведчаньня на права жыхарства для валянтэраў. Але такі спосаб не дае падставы для працаўладкаваньня.\nПа гэтым шляху пайшлі беларус Арцём (прозьвішча ён прасіў не называць) і яго жонка. Арцём працуе ў сфэры IT, але ва Ўкраіну прыехаў за некалькі месяцаў да таго, як Кабмін увёў спрошчаны парадак для спэцыялістаў яго галіны. Яшчэ будучы ў Беларусі, Арцём дамовіўся з украінскай кампаніяй, якая пагадзілася атрымаць дазвол на яго працаўладкаваньне. Але калі яны з жонкай прыехалі ва Ўкраіну, працадаўца перадумаў, кажа Арцём: «Наймальніку значна менш выгадна браць замежнікаў, чым грамадзян сваёй краіны. Ёсьць пэўныя патрабаваньні, таму значна прасьцей і таньней заплаціць украінцу».\nУ Беларусі Арцём і яго жонка таксама займаліся валянтэрствам, таму па парадзе праваабаронцаў і ва Ўкраіне вырашылі знайсьці грамадзкую арганізацыю і падацца ад яе як валянтэры. Але, знайшоўшы паручыцеляў, сямейная пара сутыкнулася зь бюракратызмам у Дзяржаўнай міграцыйнай службе. Падаць дакумэнты яны змаглі з восьмай спробы:\n«У аддзел афармленьня дакумэнтаў мы прыехалі а шостай раніцы і былі другімі, хоць адчыняўся ён у восем. Але самае цікавае пачалося потым. Супрацоўніка, які прымаў дакумэнты, не было на працоўным месцы да 12 гадзіны, ніхто ня мог нас прыняць. Затым ён прыйшоў на 15 хвілін у раёне абеду і сышоў на абед. У выніку першы чалавек да яго зайшоў у 16:00, а зачыняліся яны тады ў 17:00, і мы зразумелі, што ўжо не трапляем на прыём».\nЗатым было яшчэ некалькі няўдалых спробаў. Спачатку дакумэнты не прынялі таму, што не было згоды ад усіх уласьнікаў кватэры, дзе Арцём з жонкай зьбіраліся жыць. Іншаму інспэктару спатрэбілася «мокрая» пячатка на страхавым полісе — а поліс быў электронны. У выніку дакумэнты падалі, від на жыхарства — атрымалі. Яго тэрмін дзеяньня заканчваецца ў лютым, і муж і жонка ўжо зараз маральна рыхтуюцца да новага этапу бюракратычных працэдур.\nВыпадак Заміроўскага і «легалізацыя» журналістаў\nФотакарэспандэнт найбуйнейшага беларускага інфармацыйнага парталу TUT. BY Вадзім Заміроўскі прыехаў ва Ўкраіну ў траўні — пасьля таго як улады разграмілі рэдакцыю. Тады сілавікі правялі ператрусы ў офісе TUT. BY, заблякавалі сайт і затрымалі як мінімум 14 супрацоўнікаў. Каб застацца ва Ўкраіне больш як на паўгода, Вадзім павінен атрымаць від на жыхарства.\nНаогул у журналістаў, у параўнаньні зь іншымі катэгорыямі мігрантаў, досыць рэдка здараюцца праблемы зь легалізацыяй, кажа намесьнік кіраўніка незалежнай Беларускай асацыяцыі журналістаў Барыс Гарэцкі, які цяпер таксама жыве ў Кіеве. Каб атрымаць від на жыхарства, супрацоўнікі мэдыя павінны прадставіць ліст на блянку рэдакцыі. Заяву трэба адправіць у Міністэрства па пытаньнях рэінтэграцыі часова акупаваных тэрыторый. Міністэрства дае прадстаўленьне ў Дзяржаўную міграцыйную службу, а ДМС ужо на падставе гэтага дакумэнту выдае від на жыхарства.\nБольш складаная сытуацыя для фрылансэраў або супрацоўнікаў мэдыя, якім давялося зачыніцца ў апошні год, кажа Гарэцкі: «Што тычыцца журналістаў, у якіх выданьні зачыненыя або разгромленыя, яны пакуль зьвяртаюцца да партнэрскіх выданьняў, тых, на якія яны калісьці працавалі, з просьбай прадставіць ліст».\nВадзім Заміроўскі. Фота: асабістая старонка ў фэйсбуку\nВадзім Заміроўскі пайшоў па гэтым шляху — цяпер ён супрацоўнічае зь незалежным беларускім інфармагенцтвам БелаПАН, ад яго і падаў дакумэнты. Але міграцыйная служба яму адмовіла. У ведамстве спаслаліся на тое, што пакет дакумэнтаў быў няпоўны. Праз тэлефон інспэктар міграцыйнай службы сказаў — справа ў «шапцы» ліста з рэдакцыі.\n«На словах мне растлумачылі, што я падаў ліст ад рэдакцыі, у якім быў зварот у Міністэрства па рэінтэграцыі і ў Дзяржаўную міграцыйную службу. У ДМС сказалі: трэба, каб ліст быў толькі ў ДМС. Мне тэлефанавалі з такім пытаньнем на працягу разгляду маіх дакумэнтаў. Я адказаў: „На вялікі жаль, мне ніхто ня можа выдаць другі раз такі ліст, таму што рэдактар, якая яго падпісала, цяпер у турме“. Я думаў, што пытаньне закрытае, але ў выніку атрымаў адмову — як мне патлумачылі — з гэтай прычыны», — кажа карэспандэнт.\nАтрымаўшы адмову, Вадзім Заміроўскі зьвярнуўся да адвакатаў. Юрыстам ужо не інспэктар раённага падразьдзяленьня, а супрацоўнікі кіеўскага ўпраўленьня ДМС назвалі іншую прычыну: журналіст падаў копію ліста з рэдакцыі, а не арыгінал з «мокрай» пячаткай. Як тлумачыць Заміроўскі, рэдактар зь БелаПАН даслала яму копію на электронную пошту, а адправіць арыгінал цяпер няма каму. Праца агенцтва ў Беларусі паралізаваная.\nНа тое, каб абскардзіць рашэньне ДМС або зьвярнуцца ў іншае выданьне, у Вадзіма засталося няшмат часу: на няўдалую спробу афармленьня ён ужо патраціў два месяцы. Пасьля таго як аб атрыманай ім адмове напісалі ўкраінскія, расейскія і беларускія калегі-журналісты, стала вядома, што яму дадуць дазвол на часовае пражываньне: «Толькі што мы размаўлялі з кіраўніцай Дзяржаўнай міграцыйнай службы Ўкраіны, якая выдатна разумее праблемы нашых калегаў, і знайшлі выхад з сытуацыі, якая склалася», — напісаў Барыс Гарэцкі ў сябе ў фэйсбуку.\nКолькі беларусаў ва Ўкраіне і ці могуць яны атрымаць статус уцекача\nКолькі беларусаў пераехалі ва Ўкраіну пасьля прэзыдэнцкіх выбараў і пачатку пратэстаў, дакладна не вядома. «У нас няма адсочваньня кожнага грамадзяніна, мы дэмакратычная краіна», — казаў сакратар Рады нацыянальнай бясьпекі і абароны Аляксей Данілаў у эфіры ток-шоў у траўні гэтага году. Паводле дадзеных Дзяржаўнай памежнай службы Ўкраіны, за першае паўгодзьдзе 2021-га мяжу на ўезд перасеклі 115 тысяч грамадзян Беларусі, а за ўвесь 2020 год — 465 тысяч. У іх ліку могуць аказацца і тыя, хто перасякаў мяжу некалькі разоў — езьдзіў па справах, ці тыя, хто заехаў ва Ўкраіну, але не застаўся тут жыць.\nСвае дадзеныя пра тых, хто вырашыў застацца ва Ўкраіне, «Настоящему времени» прадставіла Дзяржаўная міграцыйная служба. На 1 верасьня 2021 году ведамства выдала 520 відаў на пастаяннае жыхарства (упершыню і ў парадку абмену) і 2260 відаў на часовае пражываньне (упершыню і абмен). Міграцыйная служба адмовіла ў атрыманьні віду на сталае жыхарства 560 грамадзянам Беларусі, у выдачы часовага — 2154 беларусам. Прычыны адмоваў ДМС у адказе на журналісцкі запыт не пералічыла.\nАкрамя часовага ці пастаяннага віду на жыхарства, грамадзяне Беларусі ва Ўкраіне тэарэтычна могуць скарыстацца трыма магчымасьцямі:\nАтрымаць статус уцекача — згодна з Канвэнцыяй ААН, яго прысвойваюць тым, у каго ёсьць абгрунтаваныя асьцярогі на радзіме стаць ахвярай перасьледу па прыкметах расы, веравызнаньня, нацыянальнасьці, грамадзянства, прыналежнасьці да сацыяльнай групы або палітычных перакананьняў.\nАтрымаць статус асобы, якая мае патрэбу ў дадатковай абароне, — зьвярнуцца па гэты статус могуць тыя, хто не падпадае пад крытэрыі ўцекача. Напрыклад, на дадатковую абарону ва Ўкраіне могуць прэтэндаваць іншаземцы, на радзіме якіх ідзе вайна або масава прымяняюцца катаваньні альбо сьмяротнае пакараньне.\nАтрымаць статус чалавека, які мае патрэбу ў часовай абароне.\nПраваабаронца Максім Буткевіч лічыць, што менавіта апошні статус найбольш эфэктыўна вырашыў бы праблемы беларусаў ва Ўкраіне. Яго дзяржава можа ўжываць у выпадку масавага вымушанага ўезду людзей ва Ўкраіну з тэрыторыі суседняй дзяржавы. Адпаведна, рашэньне прымаецца не па кожным чалавеку асобна, а адносна ўсёй групы вымушаных мігрантаў. Хоць часовая абарона згадваецца ва ўкраінскіх законах з 2011 году, не было ніводнага выпадку, каб гэты статус прымянілі, кажа Буткевіч:\n«За шмат гадоў да гэтага быў ваенны канфлікт у Прыднястроўі, і, верагодна, у памяць аб гэтай сытуацыі норму аб часовай абароне ўпісалі ў закон. Цяпер з тэрыторыі Беларусі ва Ўкраіну прыяжджаюць людзі, але Дзяржаўная міграцыйная служба Ўкраіны ня лічыць гэтую сытуацыю масавым уездам. Такі сафістычны аргумэнт».\nУ прэс-службе Дзяржаўнай міграцыйнай службы «Настоящему времени» адказалі, што сапраўды ня лічаць прыбыцьцё грамадзян ва Ўкраіну масавым. Зь якой колькасьці пачынаецца масавасьць, у ведамстве не ўдакладнілі.\nЗвароты па статус уцекача або па дадатковую абарону сярод беларусаў не папулярныя: пры тым, што пераяжджаюць відавочна тысячы, за год (з 1 жніўня 2020 году да 1 верасьня 2021-га) такіх зваротаў ад грамадзян Беларусі было 83. Для параўнаньня: часовы від на жыхарства за той жа тэрмін паспрабавалі атрымаць 6 тысяч чалавек.\nПлякат на акцыі ў падтрымку беларускіх праваабаронцаў у Кіеве. Фота: Ярына Семчышын\nКаардынатар ініцыятывы Free Belarus Center Паліна Бродзік кажа, што працэдура для статусу ўцекача або дадатковай абароны забюракратызаваная і сур’ёзна абмяжоўвае ахвочых у правах:\n«У многіх іншых краінах у выпадку атрыманьня статусу ўцекача адкрываюцца дадатковыя магчымасьці — напрыклад, сацыяльныя выплаты. Плюс на час разгляду дакумэнтаў людзі не абмяжоўваюцца ў правах. Ва Ўкраіне ж чалавек здае свой пашпарт і аказваецца асобай без ідэнтыфікацыйнага дакумэнту. Фактычна, трапляе ў шэрую зону на час разгляду заяўкі, а разгляд можа доўжыцца месяцамі ці нават гадамі. З даведкай аб звароце па абарону ён ня можа ня тое што аформіцца на працу, але і адкрыць рахунак у банку і атрымліваць зарплату ад замежнай кампаніі, на якую мігрант працуе як фрылансэр».\nНават прайшоўшы ўсе працэдуры, разьлічваць на фінансавую дапамогу ад Украіны ўцякач ня зможа. Да чэрвеня 2020 году дзейнічала пастанова Кабміну, якая прадугледжвала выплату — не рэгулярную, а аднаразовую. Уцекачу выплачвалі 17 грыўняў (каля 60 цэнтаў па цяперашнім курсе). Але затым і гэты дакумэнт адмянілі.\nПа статус уцекача або па дадатковую абарону зьвяртаюцца, як правіла, людзі, якія або перасеклі мяжу нелегальна, або апынуліся ў зусім складаным становішчы. Мігранты зь Беларусі спрабуюць захаваць уласны пашпарт, каб была магчымасьць перасякаць межы. Да таго ж некаторыя зь іх у будучыні спадзяюцца вярнуцца на радзіму.


“Мінуліся ўжо даўно тыя часы, калі беларускі рух прадстаўляла адно маленечкая жменя ідэалістаў-інтэлігентаў. Цяпер ужо не інтэлігенцыя, хоць і дайшоўшая значнае лічбы, але самая сялянская маса загаварыла аб сабе. Цяпер беларускі рух — гэта рух масавы, гэта імкненьне нашага працоўнага народу вёсак і мест да волі і шчасьця. І такога руху, такога імкненьня ўжо нікому “не разьбіць, не спыніць, не стрымаць!”\n“У свінагадоўчым соўгасе Банонь Полацкага раёна будуецца вялікі парк культуры і адпачынку. Парк размешчан у прыгожай мясцовасці. Ён акружан азёрамі і лясамі. Ужо заканчваецца будаўніцтва футбольнай і валейбольнай пляцовак, будуюцца турнікі, летняя эстрада, купальня, кіёскі, буфет. Парк электрыфікуецца. Яго абслужаць два соўгасныя аркестры — струнны і духавы. Уся культурна-масавая работа ў летні час будзе праводзіцца ў парку”.\n“Вечерний Минск”, 1984 год. Да 40-годзьдзя вызваленьня Беларусі 1 чэрвеня адкрываецца заля камэрнай музыкі. Мастацкі кіраўнік Белдзяржфілярмоніі Ю.Гільдзюк распавядае:\n“Вызначэньне “камэрная” ў перакладзе гучыць як “пакаёвая”. І ўжо само гэтае слова настройвае на такое паняцьце, як хатняя ўтульнасьць, нешматлікія сходы. Вось і нашая заля, якая месьціцца ў былым касьцёле Сьвятога Роха на былой Залатой Горцы, разьлічаная на параўнальна невялікую колькасьць слухачоў — 180 чалавек”.


Яніккур, Дыядзін\nЯныкчукур - вёска ў Дыядзінскім раёне Ары.\n1 Гісторыя 2 Культура - 3 Геаграфія - 4 Клімат - 5 Насельніцтва - 6 Эканоміка - 7 Інфраструктура інфармацыя Водгукі 8 Знешнія спасылкі Гісторыя Водгукі Водгукі там няма ніякай інфармацыі пра тое, адкуль яна і гісторыя назвы вёскі. Водгукі Cultural Village Водгукі традыцыі, звычаі і няма ніякай інфармацыі пра ежу. Водгукі Водгукі Agri вобласць Геаграфія 89 км, 29 км ад Дыядзінскага раёна\nКлімат вёскі знаходзіцца ў межах наземнага ўздзеяння на клімат - Насельніцтва - Дадзеныя аб населеным пункце паводле года: 2007 г., 2000 г., 717 г.\n1997 г. 601\nЭканоміка вёскі заснавана на сельскай гаспадарцы і жывёлагадоўлі\nУ вёсцы ёсць пачатковая школа. Да школы знаходзіцца 2-пакаёвае жыллё. У вёсцы няма сеткі пітной вады, але каналізацыйнай сеткі няма. Там няма адгалінаванняў НІ і агентаў НІГ. Тут няма аздараўленчага цэнтра і дома здароўя. Дарога, якая забяспечвае пад'езд да вёскі, грунтавая і большасць месцаў пашкоджаны. У вёсцы ёсць электрычнасць, але перабоі нячастыя. Гэта 350 жыхароў вёскі каля 45-значнага. Знешніх спасылак Сябра Водгукаў Турцыі Партала член Водгукаў YerelNet гэтым артыкулам з'яўляецца заглушкай пра вёску ў Турцыі. Вы можаце ўнесці свой уклад у Вікіпедыю, пашырыўшы змест артыкула: Вёскі Дыядзін - Акчэўрэ - Акіёлац, Альтынкілік - Ашак'якпазар, Ашатыдалёрэн - Ашакыкардэслі, Ашылатэк - Атамады ATAYOL член Batıbeyl з Водгукаў сябра Будак сябра пафарбаваныя Водгукаў Twist Büvetl аглядаў сябра Davutköy Dedebulak членаў Delihas з Dibekli членаў Водгукаў Dokuztaş Водгукаў Gedik член Göğebakan смяльчак Член Водгукі Günbul быў Heybeliyurt Член Водгукаў Hacıhalit Член Водгукі Karapaz закрыта Kotanc членаў Сябра Шыпшыннік члены Водгукаў Kocaçob Моллакар Водгукі Шчаслівых Водгукамі Oğulob да Omuzbaş член Pirali у члены Rahmankul Прадаўцы Водгукі Водгукі Водгукі Sürenkök Soguksu Удзельнік Водгукі Sürmelikoç Şekerbulak член Водгукі літаграфій на Taşkesen Удзельнік Водгукі Tazekent Нарды Водгукі Toklucak Ulukent UYSALLI Водгукі Водгукі Водгукі Водгукі Yanıkçuk гэта Yenice з'яўляецца Yeşildurak Удзельнік Водгукі Lightning Водгукі Star Агляды Агляды Yörükatl Yolcupınar з Yukarıakpaz карыстальнікаў\nYukarıdalör член Yukarıtütek Слоты Водгукі


сітуацыя | Каталіцкі Веснік\nАрхив меток: сітуацыя\nШто рабіць, калі Бог умешваецца ў вашыя планы?\nКалі ўсё добра — таксама дрэнна. Нядаўна мы ездзілі ў адпачынак, і Бог парушыў мае планы. Уся наша сям’я некалькі гадзін ляцела на самалёце, каб пабыць тыдзень на беразе мора, у прыемным гатэлі, побач з цудоўным пясчаным пляжам. Але напярэдадні, прама пасярод ночы, адно з маіх дзяцей захварэла. Увесь наступны дзень я правяла ў цесным гасцінічным нумары, сумна назіраючы праз ...


Яны накіравалі да дзвярэй.\n— Ды нічога. Думаеце, мы вас сароміліся б, каб ужо вельмі хацелі есці? — супакоіў Сёмка.\n— Усё ж нам пара ісці.\nХведар злез з месца і намерыўся прайсці за хлопцамі.\n— Выбачайце, што горача пагутарылі з вамі. Усяк бывае...\n— Ды што вы! — у адзін голас загаварылі Сроль з Віктарам.— Хто мог падумаць гэта? Ласне мы не ведаем цёткі ці дзядзькі? Вось калі! Наадварот — яшчэ нам трэба перапрасіць вас. Бывайце здаровы!\n— Ідзеце здаровы, дзеткі.\nЯны выйшлі з хаты. Хведар пайшоў за імі. А Сёмка адвярнуўся к акну і пачакаў, пакуль таварышы прайдуць міма.\n— Ну, бывай! — кінуў Віктар. — Прыходзьце нядзеляю!\n— Яшчэ мо і да нядзелі разоў пяць наведаем. Апошнія словы Сроль падаў з канца двара, пасля\nчаго хлопцы схаваліся за рогам. Сёмка паглядзеў услед ім, адале кінуў узрокам на неба.\n— I цямнюткая ж ноч! — здзіўлена праказаў сам сабе.— А паветра — мэрам бы хто разліў луг. Проста, як удзень! Добрая ўстанавілася пагода. Каб толькі так пастаяла які тыдзень — то ўжо і касіць патрэбна.\n— Ды будзе не будзе пагоды, а дзён праз дзесяць трэба збірацца на касавіцу,— рассудзіў Хведар.\nСаламея падала вячэру на стол.\n— Будзеце хлопца.\nХведар падышоў да ложка і пачаў катурхаць Ігнатку. Хлапец паварушыўся і штосьці замармытаў.\n— Уставай! Зверадзіўся вельмі!\nЗа вячэраю ўзнялася хатняя гутарка.\n— А ў каго вы куплялі косы? Ці добрыя хаця будуць? — запытаў Сёмка бацькі, — Хто іх ведае: выбіраць-то я, здаецца, выбіраў старанна. Можа з сотню перабраў. Звіняць добра... Ды ліха іх бяры, на касавіцу хопіць. Не ўлезеш жа ў сярэдзіну!\n— Пэўна. Толькі і бяды...\n— Толькі і бяды! Чаму ж ты гаворыш так? Цудны які? Гэта ж грошы каштуе! А дзе ты іх набярэшся, калі пачнеш выкідаць...— уставіла Саламея.\n— То хай бы сама пайшла і купіла! Ушчуваць можаш, нябось, а самой зрабіць — няздатна. Сёмка заспакоіў бацькоў.\nПагутарыўшы яшчэ пра сенакос, як і што прыдабыць яго з боку дзесяціну-другую, сям'я скончыла вячэру і разышлася спаць. Было ўжо за поўнач.\nСілцоўцы пачалі касавіцу за чатыры дні да Пётры. Пагода якраз устаялася і абяцала працягнуцца надалей. Гэта спрыяла касавіцы і нельга было адкладаць. Тым болей у гэтым годзе швыдка паспявала жыта. За якіх тыдні паўтара пасля Пятра магло наскочыць жніво.\nУжо дзён за два перад выхадам на паплавы пачалася падгатоўка: сілцоўцы зарухалі каля гумен, каля кос, каля вазоў. Хто цягнуў з лесу жэрдзе для стаўбоў, хто ўвіхаўся з сухастоінаю-ялінаю, апрацоўваючы яе на рубель, хто строіў кассё, хто майстраваў да парога ці да калодкі бабку. А з палудня перад днём касавіцы пайшло агульнае, дружнае, як па згаворы, кляпанне кос. Перш рэдкія нясмелыя стукі паляцелі з аднаго двара, адгукваючыся праз вуліцу ў другім, а пасля часцей і часцей, пераскакваючы з двара на двор, з вуліцы на вуліцу, пакаціліся яны срэбным шро-там усцяж вуліц, праз гароды і сады, па ўсім мястэчку. Зазвінелі тысячамі неразрыўных, перабойных удараў, зліліся ў густыя пацёкі з'еднанага пагоджанага пяяння. Мэрам бы па нсчым вяленні іх стальны перапеў выліваў магутныя мелодыі працоўнае сімфоніі.


У штотыднёвым спартыўным аглядзе «Звязды» расказваем пра найбольш цікавыя падзеі выхадных.\n1. Зборная Беларусі па хакеі ўдала стартавала на чэмпіянаце свету ў Нур-Султане. Першы матч каманда Андрэя Сідарэнкі правяла супраць зборнай Літвы і атрымала няпростую перамогу з лікам 4:3. Першай шайбай на чэмпіянаце адзначыўся Станіслаў Лапачук, яго пачынанні падтрымалі Джэф Плат, Сяргей Маляўка і Мікіта Феактыстаў. Адзначым, што літоўцы не выкарысталі буліт. Дарэчы, вароты зборнай Беларусі ў гэтым матчы абараняў Дзмітрый Мільчакоў. Найлепшым гульцом у складзе нашай каманды быў прызнаны Джэф Плат. Сёння наша каманда згуляе з камандай Венгрыі.\n2. Беларускія спартсменкі заваявалі два медалі на этапе Кубка свету па мастацкай гімнастыцы, які прайшоў у Баку. Анастасія Салас у практыкаванні са стужкай паказала першы вынік, а ў кампазіцыі з мячом бронзавы медаль беларускай зборнай прынесла Кацярына Галкіна. Найбліжэйшым буйным стартам для беларускіх грацый стане міжнародны тэставы турнір да ІІ Еўрапейскіх гульняў па мастацкай гімнастыцы, які пройдзе 3—4 мая ў «Мінск-Арэне».\n3. Вікторыя Азаранка ўзнялася на 50-е месца ў рэйтынгу Жаночай тэніснай асацыяцыі. Нагадаем, тыдзень таму Азаранка знаходзілася на 61-й пазіцыі, а пасля выхаду ў чвэрцьфінал турніру катэгорыі «Прэм'ер» у нямецкім Штутгарце перамясцілася на 11 радкоў вышэй. Арына Сабаленка засталася на 10-м месцы, Аляксандра Сасновіч знаходзіцца на 34-й пазіцыі, Вера Лапко займае 70-е месца. Топ-10 рэйтынга WTА: 1. Наомі Осака (Японія); 2. Петра Квітава (Чэхія); 3. Сімона Халеп (Румынія).\n4. Беларускі баксёр Кірыл Рэліх прайграў у паўфінале турніру Сусветнай баксёрскай суперсерыі (WBSS) амерыканцу Рэджысу Прагрэйсу. У паядынку ў першай паўсярэдняй вазе (63,5 кг), які прайшоў у горадзе Лафает (ЗША), сапернік атрымаў перавагу над чэмпіёнам свету, па версіі WBА, з Беларусі ўжо ў першым раўндзе, а ў шостым сустрэча завяршылася датэрміновай перамогай амерыканца.\n5. Згуляны матчы 5-га тура чэмпіянату краіны па футболе ў элітным дывізіёне.\n«Тарпеда-БелАЗ» перайграла — «Тарпеда» — 2:0, «Дынама-Брэст» і «Славія» не змаглі выявіць пераможцу — 0:0, «Віцебск» таксама сыграў унічыю са «Слуцкам» — 2:2, «Дынама-Мінск» саступіла «Нёману» — 0:1, а БАТЭ перайграла футбалістаў «Мінска» — 1:0, «Іслач» была мацнейшай за «Гомель» — 3:1, «Шахцёр» сенсацыйна саступіў дэбютанту элітнага дывізіёна «РЦАР БДУ» — 3:4.\n6. Валейбалісткі «Мінчанкі» прайгралі ў заключным матчы суцяшальнага раўнда чэмпіянату Расіі чэлябінскаму «Дынама-Метару» з лікам 1:3. Нагадаем, па выніках заключнага тура за 9—12 месцы валейбалісткі «Мінчанкі» абыгралі саратаўскі «Пратон» (3:0), прайгралі «Сахаліну» (2:3) і занялі па выніках дэбютнага для сябе сезона ў чэмпіянаце Расіі дзясятае месца.\nЗагаловак у газеце: І ў нашым футболе могуць быць сенсацыі\n1823 Чаму школьная праграма па літаратуры патрабуе пераасэнсавання\n564 Карэспандэнты «Звязды» спыталі ў мінакоў, калі і дзе яны апошні раз чулі беларускую мову\n523 Хто спявае па-беларуску?\n320 Скрыпач-віртуоз Арцём Шышкоў: Конкурсы — гэта, у першую чаргу, бізнес


Гомельшчына: асобы, набыткі, планы | zviazda.by\nЛітаратура і мастацтва » Літаратура » Гомельшчына: асобы, набыткі, планы\nГомельшчына: асобы, набыткі, планы\nЗ далёкага мінулага бярэ свае вытокі літаратурнае жыццё Палескага краю. Багаты і цікавы фальклор доўгія стагоддзі служыў галоўным сродкам выяўлення шматграннага духоўнага жыцця народа. На тэрыторыі сучаснай Гомельскай вобласці нараджаліся, жылі цудоўныя казачнікі, вядомыя фалькларысты і этнографы. Тут жыў і тварыў святы Кірыла Тураўскі, адсюль чатыры народныя пісьменнікі Беларусі — Іван Мележ, Іван Шамякін, Іван Навуменка, Андрэй Макаёнак. Сённяшнія літаратары Гомельшчыны — прадстаўнікі Гомельскага абласнога аддзялення ГА «Саюз пісьменнікаў Беларусі» — працягваюць традыцыі папярэднікаў і шукаюць сваё, адметнае, турбуюцца пра лёс народа, мовы.\nСёлета СПБ і абласная арганізацыя адзначаць 15-годдзе са дня стварэння. За гэты перыяд адбылося станаўленне аддзялення. Дзейнасць амаль сямі дзясяткаў літаратараў стала прыкметнай, запатрабаванай у рэгіёне.\nБезумоўна, задача пісьменніка заключаецца найперш у стварэнні высокамастацкіх твораў, і ў гэтым плане нам ёсць кім і чым ганарыцца. З моманту стварэння арганізацыі з-пад пяра пісьменнікаў-гамяльчан выйшла звыш 600 кніг, многія мастацкія творы не толькі сталі папулярнымі, былі высока адзначаны як у нашай краіне, так і за яе межамі.\nЗ мэтай папулярызацыі новых мастацкіх твораў літаратараў абласное аддзяленне штогод выдае альманах «Літаратурная Гомельшчына» (іх выйшла 17), а таксама ў серыі «Бібліятэка аддзялення СПБ» зборнікі вядомых і маладых аўтараў, якія дасягнулі значных творчых поспехаў. Яны распаўсюджваюцца ва ўстановы культуры і адукацыі вобласці. Перыядычна сваю «трыбуну» пісьменнікі аддаюць творчай моладзі рэгіёну. Літаратары плённа супрацоўнічаюць з часопісам «Метамарфозы» (рэдактар — Н. Сляднева). Летась у Гомелі пачаў выходзіць міжнародны альманах «Літара» (літаратурна-асветніцкі праект аўтара гэтых радкоў).\nАбласная пісьменніцкая арганізацыя праводзіць актыўную работу па прапагандзе чытання і кнігі ва ўстановах адукацыі і культуры з прыцягненнем найперш юнага чытача (наладжваюцца прэзентацыі, выступленні, майстар-класы, конкурсы, агляды і інш.), аказвае ўсебаковую дапамогу маладым талентам, падтрымлівае аматарскія літаратурныя аб’яднанні і клубы, створаныя ў раёнах пры бібліятэках ці адукацыйных установах, курыруе літаратурныя грамадскія фарміраванні ў абласным цэнтры, прыцягвае маладых аўтараў і аматараў мастацкай творчасці для ўдзелу ў асветніцкіх акцыях. Так, штогод гомельскія пісьменнікі на дабраахвотнай аснове наладжваюць ад да 1500 выступленняў-прэзентацый ва ўстановах культуры, адукацыі, на прадпрыемствах і ў арганізацыях вобласці. І гэта нямала!\nПісьменнікі Гомельшчыны мэтанакіравана працуюць у межах пастаянна дзеючай акцыі «Добрую кнігу — у добрыя рукі»: толькі за апошнія гады літаратарамі вобласці сабрана і перададзена ў бібліятэкі, установы адукацыі, дамы-інтэрнаты звыш 12 тысяч кніг. Так, у 2018—2019 гадах пацярпелай ад пажару Клімаўскай сельскай бібліятэцы (Гомельскі раён) перададзена звыш 3 тыс. асобнікаў мастацкай літаратуры для папаўнення кніжнага фонду.\nАбласная пісьменніцкая арганізацыя за гэтыя гады правяла звыш 90 літаратурных конкурсаў, працягвае шматгранную работу па ўвекавечванню як класікаў беларускай літаратуры — выхадцаў з Гомельскай вобласці, так і таленавітых пісьменнікаў рэгіёна. Напрыклад, намаганнямі пісьменніцкай арганізацыі адкрыты мемарыяльная дошка памяці Івана Сяркова ў аграгарадку Пакалюбічы Гомельскага раёна і мемарыяльная дошка памяці Анатоля Грачанікава ў Гомелі. Па ініцыятыве аддзялення СПБ і пры непасрэдным удзеле пісьменніцкай грамады створаны мемарыяльны музей пісьменніка-земляка Міколы Гамолкі ў Жыткавічах, канцэптуальна новае напаўненне атрымаў і Музей літаратуры Гомельшчыны ў абласным цэнтры. Да 15-годдзя аддзялення і СПБ заснаваны памятны медаль «Кірыла Тураўскі. Асветнік. За ўклад у літаратуру».\nХто вы, сённяшнія сейбіты вечнага і добрага?\nЗ моманту стварэння аддзялення СПБ у яго склад уваходзілі 73 літаратары, за гэты перыяд з жыцця пайшлі восем таленавітых пісьменнікаў, вядомых не толькі ў Беларусі, але і ў Расіі і Украіне. Ігар Журбін і Фелікс Мысліцкі, Алесь Дуброўскі і Віктар Лаўгач, Анатоль Караленка і Юрый Фатнеў, Эма Усціновіч і Барыс Кавалерчык пакінулі свой годны след у літаратуры… Зараз у арганізацыі 65 пісьменнікаў, значная частка — жыхары горада над Сожам, нашы калегі таксама жывуць і плённа працуюць у Светлагорскім, Рагачоўскім, Мазырскім, Дубрушскім, Жлобінскім, Хойнікскім і Жыткавіцкім раёнах.\nНе магу не падкрэсліць, што майстры слова рэгіёна дасягнулі значных поспехаў у творчай дзейнасці. Так, пераможцамі рэспубліканскага конкурсу на найлепшы твор года былі прызнаны кнігі Я. Калашнікава, В. Раўчанкі, М. Слівы, Б. Кавалерчыка і аўтара гэтых радкоў, у 2017 годзе Нацыянальную літаратурную прэмію атрымаў вядомы драматург В. Ткачоў. 7 літаратараў з’яўляюцца ганаровымі членамі Саюза пісьменнікаў Беларусі. Органамі мясцовай улады падтрымана ініцыятыва аддзялення СПБ: ганаровымі жыхарамі раёнаў Гомельшчыны сталі пісьменнікі М. Болсун, В. Ткачоў, Г. Говар. Многія літаратары атрымалі дзяржаўныя і грамадскія творчыя ўзнагароды. Так, толькі ў 2019 годзе пісьменнікі Гомельшчыны былі адзначаны 87 разоў на абласным, рэспубліканскім і міжнародным узроўні. З пачатку года парадавалі чытача новымі кнігамі паэты — сёлетнія юбіляры Л. Долбікава і В. Ветошкін, празаікі В. Ткачоў і Г. Атрошчанка, І. Лосікаў, М. Сліва, перакладчыца В. Раўчанка.\nКаб Слова гучала\nНаша суполка з’яўляецца заснавальнікам і арганізатарам Міжнароднага фестывалю-свята «Славянскія літаратурныя дажынкі», які ў 2020 годзе пройдзе ўжо ў 15 раз. За гэтыя гады фестываль, накіраваны на выяўленне і падтрымку таленавітых аўтараў і арганізацыю іх культурна-творчай дзейнасці ў сферы літаратуры, стаў брэндам вобласці. Штогод у ім удзельнічаюць каля 150 славянскіх пісьменнікаў-прафесіяналаў і пачынаючых аўтараў. На працягу трох дзён праводзіцца да 20 літаратурных мерапрыемстваў, у тым ліку адзін дзень пісьменнікі працуюць у раёнах вобласці, аграгарадках. Творчыя сустрэчы з чытачамі арганізуюцца як самастойна, так і сумесна з органамі ўлады на месцах, установамі культуры, адукацыі, грамадскімі структурамі. Толькі за апошнія гады пісьменнікі Беларусі, Бранска, Курска, Санкт-Пецярбурга, Масквы, Растова-на-Доне, Краснадара, Таганрога, Іркутска і іншых гарадоў Расіі, Кіева, Сум, Чарнігава, Дабранкі з Украіны працавалі ў межах фестывалю-свята ў старажытным Тураве, Жыткавічах, Мазыры, Калінкавічах, Ельску, аграгарадках Малыя Аўцюкі Калінкавіцкага раёна, Шарпілаўка і Бярозкі Гомельскага раёна, Зашыр’е Ельскага раёна. Варта падкрэсліць і тое, што фінансаванне фэсту ажыццяўляецца дзякуючы спонсарам.\nМенавіта са «Славянскіх літаратурных дажынак» «вырас» новы фестываль у Няклінаўскім раёне Растоўскай вобласці — Міжнародны фестываль маладзёжнай паэзіі і перакладаў «Берагі дружбы», які сёння мае важнае аб’яднальнае значэнне. Вынікам праекта сталі некалькі сумесных паэтычных зборнікаў, у тым ліку ўжо 5 кніг выйшла ў Расіі на беларускай мове. Дзвюм бібліятэкам і Дому культуры ў Растоўскай вобласці, па ініцыятыве нашага аддзялення СПБ, прысвоены імёны народнага пісьменніка Беларусі І. Мележа і беларускага, агульнаславянскага святара і паэта К. Тураўскага. І гэты працэс узаемаабмену працягваецца. Пастаянна выходзяць і калектыўныя зборнікі, падрыхтаваныя пісьменнікамі-гамяльчанамі сумесна з творцамі Расіі і Украіны (аддзяленне заключыла пагадненні і наладзіла плённае супрацоўніцтва з 10 пісьменніцкімі і іншымі творчымі арганізацыямі суседніх краін).\nУ 2019 годзе Гомельскае абласное аддзяленне Саюза пісьменнікаў Беларусі пры падтрымцы Жыткавіцкага райвыканкама ўпершыню арганізавала і правяло ў г. Жыткавічы Першы адкрыты міжрэгіянальны фестываль літаратуры, культуры, мастацтва і народных традыцый «На зямлі Кірылы Тураўскага». Наша ініцыятыва была падтрымана аблвыканкамам: пачынаючы з 2020 года гэты фестываль плануецца праводзіць пастаянна. Перакананы, што ён яшчэ заявіць пра сябе новымі імёнамі, адкрыццямі ў галіне літаратуры.\nГомельскае абласное аддзяленне СПБ заснавала Міжнародную літаратурную прэмію імя К. Тураўскага, шэраг абласных прэмій: імя І. Мележа, І. Шамякіна, І. Навуменкі, А. Макаёнка, А. Грачанікава, Л. Гаўрылава, П. Пранузы, А. Кавалёва, І. Сяркова, М. Гамолкі, А. Капусціна, Ф. Мысліцкага, І. Журбіна, якія нарадзіліся ці стваралі на гомельскай зямлі.\nАддзяленнем штогод арганізоўваюцца і праводзяцца творчыя семінары, форумы для дзяцей, моладзі і аматараў прыгожага слова. У Гомелі працуе Школа юнага літаратара пад кіраўніцтвам паэтэсы Н. Нікіцінай, аўтары-пачаткоўцы актыўна ўдзельнічаюць у пісьменніцкіх акцыях, некаторыя выпускнікі сталі членамі СПБ.\nМы падтрымліваем творчыя сувязі з рэлігійнымі, грамадскімі і творчымі арганізацыямі рэгіёна. Так, актыўнае супрацоўніцтва наладжана з аддзяленнем Фонда міра, Гомельскай епархіяй. Сумесна з епархіяльным упраўленнем ужо 6 гадоў праводзіцца абласны літконкурс «Праваслаўе — мая надзея», па выніках якога епархія выдала аўтарскія кнігі 5 літаратараў.\nТворцы вобласці актыўна сустракаюцца з чытачамі (за 15 гадоў праведзена некалькі тысяч прэзентацый кніг, здзейснена каля 22 тысяч выступленняў у розных аўдыторыях — ад вучнёўскіх класаў да студэнцкіх аўдыторый, у пагранічных групах, на заводах і прадпрыемствах). Пісьменнікі наведваюць усе раёны Палескага краю, падтрымліваюць на месцах самадзейныя літаратурныя аб’яднанні. Шматгранная работа па папулярызацыі мастацкай кнігі не спыняецца.\nУладзімір ГАЎРЫЛОВІЧ, старшыня Гомельскага абласнога аддзялення ГА «Саюз пісьменнікаў Беларусі», сакратар Міжнароднага саюза пісьменнікаў і майстроў мастацтва


Руская пераробка: Нацыянал-дэмакратыя як праект (частка 4) - Беларусь - наша зямля Беларусь – наша зямля\nТрэба шчыра прызнаць: апошнія пяць стагоддзяў быцьця рускага народу – гэта гісторыя насельніцтва калоніі.\nРускія – у значна большай ступені ахвяры Імперыі, чым, скажам, фіны альбо палякі, якія мелі ў Расеі рэгіянальную аўтаномію і нават сваю протадзяржаўнасьць [ёсьць народы, напрыклад, мы – беларусы-літвіны – якім у Расеі было значна горш, чым рускім. – Рэд.].\nУ адрозьненьне ад іх, рускія трапілі ў гістарычную пастку пад назвай “Расея”; пастка заключалася ў тым, што Расея пасьпяхова выдае сябе за краіну рускіх [гэта робіць не Расея, а расейская імперыякратыя. – Рэд.], хаця на самой справе зьяўляецца месцам іх зьняволеньня, накшталт зоны. Як толькі руская асоба ўсьвядоміць сапраўднае становішча спраў – яна адчувае прыкладна тое ж, што і галоўны герой “Матрыцы”, які аднойчы прачнуўся ў страшнай рэчаіснасьці. Расфасованыя па ячэйках неабдымнай Мега-Сістэмы, якая харчуецца іх розумам і крывёй, рускія сьпяць і бачаць сны пра “рускую ідэю”, пра “Трэці Рым”, пра сваю “усясьветную спагадлівасьць” і “сусьветна-гістарычную місію”. Прачнуцца – значыць зразумець, што шлях у рускую будучыню ляжыць праз рэвалюцыю: нацыянальна-вызвольную і буржуазна-дэмакратычную, антыімперскую і антыфеадальную. Накшталт Нідэрландскай рэвалюцыі гёзаў 1566-1606 гг., толькі ў мірным варыянце.\nАдзначым, што нацыянал-дэмакратыя – гэта гістарычная рэабілітацыя рускай буржуазнасьці, якая заўсёды трэціравалася апалагетамі Імперыі – і белымі, і чырвонымі (праніклівы Канстанцін Леонцьеў аб’яднаў у сабе і тых, й іншых, калі марыў пра “цара на чале сацыялістычнага руху”). Дзякуючы Імперыі рускія, па сутнасьці, захрасьлі ў феадалізме [там захрасьлі ўсе, хто ўсё яшчэ залежыць ад імперыякратыі. – Рэд.]. Расея – краіна перманентнага сярэднявечча. Зьмяніць гістарычную парадыгму паспрабаваў Люты 1917 года, аднак з-за таго, што дэмакратыя прысутнічала ў ім толькі зачаткава і фрагментарна, справа скончылася зьверскай феадальнай рэакцыяй у асобах бальшавікоў (і, такім чынам, збыліся мары К.Леонцьева пра сацыялізм, як новы феадалізм).\nПуцінізм – гэта чарговая феадальная рэакцыя. Ніякага капіталізму ў Расеі няма, а ёсьць панаваньне чыноўна-алігархічнай знаці на чале з крамлёўскім царом [некаторыя характарыстыкі аўтара зьяўляюцца абсалютна дакладнымі! – Рэд.]. Чэкіст на чале праваслаўнай імперыі – гэта, бадай што, нават круцей, чым леонцьеўскі цар на чале сацыялізму.\nАдказам на ўсё гэта ёсьць руская буржуазнасьць – ня столькі сацыяльна-эканамічная, колькі – і нават найперш – псіхалагічная: імкненьне асобы да максімальнай незалежнасьці ад дзяржавы, адыход ад рэлігійных й ідэалагічных сьпекуляцый, годнасьць і самадастатковасьць [такія рысы асобы ў імперыі зьяўляюцца немагчымымі; паўстае пытаньне: што павінна адбыцца спачатку – распасца імперыя ці зьявіцца новая асоба? – Рэд.]. Гэта аб’ядноўвае фермера і мастака, студэнта і кваліфікаванага рабочага, прадпрыймальніка і ўрача – усіх, хто хоча працаваць, ствараць, ведаць, багацець: рускі сярэдні клас у шырокім разуменьні, будучых рускіх гёзаў, якія вывядуць свой народ з царкоўна-імперскага небыцьця да перамогі свабоды і розуму.\nРускі – значыць, вольны\n“Рускі чалавек адмыслова ня створаны для свабоды”, – так расейскі патрыятызм у асобе К.Леонцьева вызначыў адносіны рускіх і дэмакратыі.\nУвогуле, як ужо зразумела, расейскі патрыятызм – гэта заўсёды апалогія рабства, у большай альбо меншай ступені. Градус гэтай апалогіі можа быць розным: ад адукаванага кансерватызму да ўзьвялічваньня апрычніны і ГУЛАГа, але сутнасьць яе заўсёды нязьменная.\nК.Леонцьеў, з уласьцівай яму праматой і талентам, выказаў гэтую сутнасьць так: “Каб рускаму народу сапраўды доўга заставацца народам-боганосцам, ад якога чакаў так шмат наш палымяны народалюбец Дастаеўскі, ён павінен быць абмежаваны, прыкручаны, па-бацькоўску і сумленна абмежаваны. Ня трэба пазбаўляць яго тых вонкавых абмежаваньняў і повязяў, якія так доўга сьцьвярджалі й выхоўвалі ў ім утаймаванасьць і пакору. Гэтыя якасьці складалі яго душэйную прыгажосьць і рабілі яго сапраўды вялікім…”.\nІмперыі й царкве патрэбны народ-раб. Сёньня гэты пасаж, нібы прыдуманы сумесна Пуціным і Алексіем ІІ, цалкам мог бы прагучаць з трыбуны зьезда “Адзінай Расеі”.\nНе, нам, нацыянал-дэмакратам, патрэбны зусім іншы рускі народ – ачышчаны хвосткімі вечавымі вятрамі ад затхлай “боганоскасьці”, свабодны ад чыноўна-мафійнай “бацькоўскага абмежаваньня”, неабмежаваны і непрыкручаны; народ, чыім жыцьцёвым ідэалам былі б не “утаймаванасьць і пакора”, такія мілыя сэрцу чэкістаў і папоў, а свабода і розум, воля і годнасьць.\nРазам з каронай, ськіпетрам і дзяржавай існаваў і такі сімвал імперскай улады: Дзяржаўны Меч. Але я думаю, што і пасёньня недзе ў патаемных крамлёўскіх сьвяцілішчах захоўваецца і ўганароўваецца самы галоўны атрыбут дзяржавы Расейскай: Дзяржаўная Пуга, якая некалі была падорана Батыем Неўскаму. Мы, нацыянал-дэмакраты, маем намер зламаць Дзяржаўную Пугу, гэтую кашчэеву іглу Сістэмы. Грамадзянская супольнасьць, правы і свабоды, нармальнае палітычнае жыцьцё – неабходныя ўмовы крышталяграфіі новай рускай асобы. Толькі дэмакратыя здолее выправіць дэфармацыі рускага псіхатыпу, якія ўзьніклі ў імперскі перыяд; толькі новае Веча пазбавіць рускую сьвядомасьць ад фобій і комплексаў, імплантаваных у яго садыстамі ад дзяржавы і царквы [у Расеі РПЦ – элемент “дзяржавы”. – Рэд.]. Памятаеце знакамітае палатно Пятрова-Водкіна: першазданна-голы юны дэзертыр, брытагаловы пасьля нядаўняга тыфу; ён асядлаў чырвонага каня свабоды і існаснай паўнаты, і ўступае на ім у сінія воды гісторыі. Толькі надзеям вялікага рускага мастака не было дадзена збыцца – роўна, як надзеям Ясеніна, Клюева, Хлебнікава і многіх іншых [у сацыяльных паразітаў малітвамі спадзеваў і міласьці не вымаліш…; зь імі ёсьць сэнс “размаўляць” інакш… – Рэд.]. Палатно засталося, як прароцтва і вобраз будучыні.\nНацыянал-дэмакратыя – гэта ачуньваньне рускай асобы ад тыфу расейскай гісторыі зь яе гарачкавымі мроямі й крывавым трызьненьнем. І абноўлены, пострасейскі рускі акіне позіркам мінулыя стагоддзі вялікадзяржаўя і дэспатызму настолькі ж зьдзіўлена і адчужана, як заезжы падарожнік – невядомыя цёмныя мегаліты, аплеценыя сеткай ліянаў.\nАдзіным рускім псіхатыпам, які прызнае і культывуе Імперыя, зьяўляецца псіхатып маскаля [у аўтара, “московита”. – Рэд.]. Расейская дзяржава пастаралася максімальна распаўсюдзіць яго сярод рускіх, настойліва прывіваючы ім маскальскі менталітэт і маскальскія “душэўныя навыкі”. Цяпер маскалі ёсьць паўсюль, нават сярод казакаў.\nВажка падкрэсьліць: маскальскі псіхатып ня ёсьць зыходным, ён насаджаўся зьверху, пугай і прыкладамі подласьці маскоўскіх князёў, у сітуацыі мацнейшага стрэсу і прыніжэньня, выкліканага татаршчынай. Маскаль – гэта былы еўрапеец, скалечаны знутры да такой ступені, каб быць прыймальным для Арды. І першым маскалём стаў, вядома ж, Аляксандр Неўскі. Цікава, хто будзе апошнім?\nФорма маскавіта, як правіла, цалкам еўрапеоідная. А вось зьмест зводзіцца прыкладна да наступнага: статкавы калектывізм; вера ў “бацькоўскае” начальства; непавага да ўласнасьці – сваёй і чужой; басяцкая пагарда да якасьці жыцьця і культуры; антыэстэтызм; зайздросная варожасьць да заможнасьці і багацьця; неразуменьне каштоўнасьці свабоды і абыякавасьць да яе. У цэлым, гэта псіхатып халопа і хама. А таксама і дэспата.\nІмперыя насаджала яго ня толькі сярод рускіх, але і, напрыклад, ва Украіне, у Балтыі, у краінах Усходняй Еўропы, выклікаючы нянавісьць у адказ на “русіфікацыю”, якую дакладней называць маскалізацыяй альбо асавечваньнем. Увогуле, маскоўшчына і саветчына – гэта, у прынцыпе, сінонімы; маскалёў, якія йшлі захопліваць Ноўгарад ды іншыя сувярэнныя рускія землі, сьмела можна назваць протасаўкамі.\nКарацей, маскальскі псіхатып – цалкам нярускі. Гэта якраз прыклад дэфармацыі зыходнай рускай душы, якую вызначаюць такія якасьці, як свабодалюб’е, імкненьне да незалежнасьці, надзея найперш на самога сябе, здаровы індывідуалізм у спалучэньні з прыродным пачуцьцём локця, цяга да заможнасьці і росквіту, нарэшце, пачуцьцё прыгажосьці [гэтага, каб быць цывілізаваным чалавекам, недастаткова; як мінімум, абавязкова яшчэ патрэбная павага да іншых, іх правоў і каштоўнасьцяў. – Рэд.].\nПаўтараю, вырашальны ўплыў на фармаваньне маскальскага псіхатыпу зрабіла Арда [нечым гэта нагадвае знакамітае “скідваньне ценю” на іншых. – Рэд.]. Татарская пуга “вырабіла” маскаля знутры, пераўтварыла насельніцтва “цэнтральнага” рэгіёну ў нейкі асаблівы этнас, які й іншых рускіх за сваіх не лічыў. Супрацьстаяньне Масквы і Вялікага Ноўгарада – гэта, найперш, сутыкненьне двух названых псіхатыпаў: маскальскага і ўласна рускага.\nЯк вядома, перамагла псеўдарускай Масковія. Пачаўся працэс выцісканьня Русі зь гісторыі й замена яе Расеяй. Каб паўней усьвядоміць антырускую натуру Расеі, трэба памятаць, з чаго пачалася яе “каляндарная” гісторыя: з “рытуальнага забойства” Русі ў асобе Наўгародскай рэспублікі.\nЛагічна, што, бадай што, самым яркім увасабленьнем маскоўшчыны стаў ненавісьнік Ноўгарада і баяраў-заходнікаў Іван Грозны. У яго асобе раскрываецца яшчэ адна якасьць маскальскага псіхатыпу: сьхільнасьць да ізуверскага ўтапізму.\nЯк вядома, Грозны пераўтварыў сваю дзяржаву ў нейкае падабенства манастыра на чале з царом-ігуменам. Усё жыцьцё царства было прасякнутае дыханьнем блізкага апакаліпсіса і ўяўляла зь сябе нібы рэпетыцыю Страшнага Суду ў пастаноўцы апрычніны. Менавіта гэтыя ўласьцівасьці маскальскай душы пазьней пахіснулі сьвет нястрымным імкненьнем да “канца гісторыі” ў выглядзе сусьветнага камуністычнага пажару і страшнага суду масавага тэрору. Бальшавізм як форма ізуверскай рэлігійнасьці – гэта сумесны плод маскоўшчыны і габрэйскага левага экстрэмізму.\nУвогуле славутая “загадкавасьць” рускай душы, яе “непрадказальнасьць”, “богад’ябалізм” – гэта ў сапраўднасьці ўласьцівасьць маскальскай натуры [у свой час “загадкавасьць рускай душы” мы патлумачылі комплесам імперскай непаўнавартасьці рускіх. – Рэд.]. Дастаеўскі, апісваючы сваіх пераламаных, неспакойных герояў, аналізаваў якраз маскальскі псіхатып, у якім Старажытная Русь і Вялікі Стэп змагаюцца паміж сабой з пераменным посьпехам, ня маючы сілаў ужыцца.\nПсіхалагічная маскальшчына распаўсюдзілася сярод рускіх, а дакладней унутры рускіх, як зельле, паколькі дзяржава Расейская стварыла для яе найбольш спрыяльныя ўмовы. Чырвонаармейцы, якія гадзілі ў антычныя вазы Зімняга; савецкія воіны-вызваліцелі, якія гвалцілі жанчын Еўропы; цяперашнія абаронцы Бронзавага салдата, якія разграмілі прыгожы Талін – гэта ўсё маскальшчына, якая бье сябе ў грудзі й крычыць пра сваю “рускасьць”.\nПрыйшоў час культывацыі рускай душы. Нацыянал-дэмакратыя якраз і пакліканая стаць гэткім культыватарам. Вельмі шмат што ў цяперашняй рускай асобе падпадае пад “праполку”!\nКалі-небудзь, яснай восеньскай раніцай, рускі чалавек выйдзе на шырокую церасу свайго вялікага загараднага дому, каб паслухаць, як шапаціць лісьце на каменных сьцежках саду. І, зазірнуўшы ў сябе, адкрые, што ён такі ж, як эстонцы – ня любіць Бронзавага салдата. І ўвогуле, больш падобны да шведа альбо нарвежца, чым на ліхаманкавых персанажаў Фёдара Міхайлавіча, які з актуальнага дыягназа, нарэшце, пераўтварыўся ў культурны рэлікт накшталт Гамера альбо Эсхіла.\nЯ мару пра тое, што зьявіцца, нарэшце, такое паняцьце: рускі бюргер, якое будзе мець на ўвазе свабоду ад псіхічнай прагі да “памежнага і замежнага”, ад “бязбытнасьці” й “боганоскасьці”, што, як правіла, азначае непралазныя сарціры і неадэкватнасьць “па жыцьці”. Бюргерства ёсьць не здрабненьне рускай асобы, але яе цьвярозаньне, закалка, сфармаваньне. Расейская дзяржава заўсёды змагалася зь бюргерам як з культурным і сацыяльным тыпам, зь бюргерам як станам душы; яно пачало свой гістарычны шлях са зьнішчэньня рэспублікі-бюргера – Вялікага Ноўгарада. Імперыі заўсёды быў патрэбны басяк, а дакладней псіхалагічнае басяцтва. Адпаведна, для нацыянал-дэмакратыі культурная, сацыяльная і, найперш, псіхалагічная буржуазнасьць зьяўляецца грунтам для ўсяго іншага. Увогуле, у Расеі – у краіне глыбока антыбуржуазнай – пропаведзь бюргерства як сьветагляду ёсьць сапраўдная фронда, абсалютны нонканфармізм. Па сутнасьці, гэта пропаведзь рэвалюцыі.\nТакім чынам, нацыянал-дэмакратыя – гэта адзіная па-сапраўднаму глыбокая апазіцыя актуальнай Сістэме, паколькі ёсьць апазіцыяй ня проста палітычнай. Нацыянал-дэмакратыя – гэта апазіцыя цывілізацыйная; гэта руская альтэрнатыва Расейскай дзяржаве, гістарычнай Расеі. Яна заўсёды тлела ў падпольлі расейскай гісторыі, і цяпер легалізуецца. Нацыянал-дэмакратыя ёсьць квінтэсенцыя рускай крамолы. Зь іншага боку, пуціншчына яўна прэтэндуе на тое, каб стаць злавонным канцэнтратам расейскай дзяржаўнасьці, апошнім прытулкам патрыятычных нягоднікаў, пугапаклоньнікаў усіх масьцей. Падобна на тое, што “Ноўгарад” і “Масква” зыдуцца ў апошнім і вырашальным баі. Мы не пераацэньваем свае сілы. За намі пойдзе меншасьць, але гэта будуць тыя, хто здольны адшукаць у сабе вольны дух варажскай Русі. За намі – якасьць, а ня колькасьць; нацыя асобаў, а не электарат. Мы запускаем ментальны вірус адбору. Як бы там ні было, але нацыянал-дэмакратыя ўжо зрабіла канцэптуальнае мінаваньне апорнай сістэмы Імперыі.\nМагчымасьць зьмяніць лёс, якая стала цяпер назаўсёды відавочнай – гэта невыдаляльная міна, дэтанатарам якой ёсьць сама будучыня.\nГэты запіс апублікаваны: Панядзелак, студзень 7, 2008 у 13:58\nКатэгорыі: 1.6. Сьвет сёньня, 2.1.1. У разьвіцьцё Бел.Нац.Ідэі, 2.4. Расейская апазіцыя, 3.1. Імпербюракратыя Расеі, 3.4.5. Расея, 4.1.4. Змаганьне за дэмакратыю, 4.2. Нацыяналізмы. Вы можаце сачыць за каментарамі пры дапамозе RSS 2.0 стужкі.


“Як зайчыкі” – цёплы ўспамін пра Караткевіча | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСёлета мы адзначаем 90-гадоў з дня нараджэння Уладзіміра Караткевіча. На шчасце, яшчэ ёсць на гэтым свеце шмат людзей, якія бачылі жывога Караткевіча. Сярод людзей, якія згадваюць пісьменніка, і жыхары вуліцы ў Воршы імя Уладзіміра Караткевіча.\nНа фота: вуліца імя Уладзіміра Караткевіча ў Воршы, жыхар вуліцы Алег Салаўёў дзеліцца дзіцячымі ўражаннямі пра сустрэчы з пісьменнікам.\nАлег Салаўёў жыве на вуліцы з пачатку 60-ых, у той час як раз вуліцу пераіменавалі ў чарговы раз – замест вуліцы імя Варашылава, яна стала вуліцай Касманаўтаў.\nАлег Салаўёў распавядае пра тое, як напачатку 60-ых дзеці з вуліцы хадзілі з Караткевічам „глядзець на Дняпро” (гэта від медытацыі аршанскай – аўт.).\nАлег Салаўёў кажа, што калі спускаліся з гары, то Караткевіч ішоў пасярэдзіне, а дзеці вакол яго ішлі натоўпам „як зайчыкі” (так і кажа „як зайчыкі”). Дзяцей на вуліцы было шмат, бо на гары стаяў барак, якого даўно няма, і там жыло шмат дзяцей. На бераг хадзілі і проста глядзець на Дняпро і купацца. На беразе сядзелі на лодках, навязаных ля берага, глядзелі на ваду і на самалёты, якія ляцелі ў Балбасава. А самалёты ляцелі так нізка, што быў бачны твар пілота. Купаліся каля камня. Гэта вялікі чырвоны валун, якоі памятае шмат пакаленняў аршанцаў, з верхам, які ўздымаецца над вадой, як панцыр чарапахі. Ныралі з камня. І Караткевіч казаў дзецям, каб далей за камень не заплывалі, а яшчэ сварыўся, калі бачыў, што дзеці кідаюць смецце на беразе – фанцікі ад цукерак і марозіва.


Адмаўляючыся ад традыцыйных стыляў, архітэктары пачатку XX стагоддзі імкнуліся да стварэння функцыянальных канструкцый, адпавядалых новай эпосе. Да 60-м гадам гэты "інтэрнацыянальны стыль" саступіў месца больш жывому і шматстайнаму - "постмадэрнізму".\nУ XIX стагоддзі архітэктары сапхнуліся з праблемамі, узніклымі ў выніку індустрыялізацыі і росты гарадоў. З некаторымі яны паспяхова спраўляліся, уключаючы ў дбайна прадуманыя праекты новыя функцыянальныя асаблівасці і выгоды. Аднак вонкавы выгляд і планоўка большасці будынкаў па-ранейшаму заставаліся класічнымі, а архітэктары працягвалі выкарыстаць грэцкі, гатычны і іншыя традыцыйныя стылі нават пры праектаванні заводаў і вакзалаў.\nРэфарматары ў архітэктуры лічылі больш перспектыўнымі простыя і практычныя канструкцыі, сталыя магчымымі дзякуючы новым тэхналогіям. Ужо ў 1851 году будынак Крыштальнага палаца прадэманстравала адно з такіх рэвалюцыйных кірункаў. Пабудаванае для Сусветнай выставы, гэты велізарны будынак уяўляла сабой гіганцкую аранжарэю - чыгунны каркас, запоўнены шклом. Будынак было выключна функцыянальным (што адпавядала пастаўленай задачы), адносна недарагім і простым ва ўзвядзенні і з'яўлялася прадстаўніком "вольнага" стылю, які лёгка адаптаваць для самых розных мэт і асяроддзі. У XIX стагоддзі гэты асабліва функцыянальны тып будынкаў без усякага ўпрыгожвальніцтва яшчэ не знайшоў шырокага ўжывання па-за прамысловай сферай, хоць металічная канструкцыя Эйфелевай вежы ў Парыжы (1889) з'явілася ўвасабленнем архітэктурнай інжынерыі ў чыстым выглядзе. Але тэхнічны прагрэс ужо падаў у распараджэнне архітэктараў сталь, жалезабетон і трывалыя стеклоблоки.\nГэтыя матэрыялы зрабілі магчымым будынак новага тыпу будынкаў - хмарачосаў. Велізарная трываласць сталі азначала, што зараз металічны каркас можа несці нагрузку ўсяго шматпавярховага будынка. Сцены больш не павінны былі выконваць функцыі апорных канструкцый, і хмарачосы ўскінуліся ўвысь на дзясяткі паверхаў, а велізарныя вокны залілі іх натуральным святлом.\nПершыя хмарачосы былі пабудаваныя ў Чыкага, які пасля спусташальнага пажару 1871 гады выпрабоўваў вялікае запатрабаванне ў новых будынках. Праз некалькі гадоў быў вынайдзены электрычны ліфт (1880), што зрабіла вышынныя будынкі рэальнасцю. Лічыцца, што першым такім будынкам у Чыкага быў Хоум-иншуранс-билдинг (1883-85, архітэктар У. Джэні), за якім хутка рушылі ўслед іншыя. Каля 20 гадоў у Чыкага квітнела радыкальная архітэктурная школа, самым вядомым прадстаўніком якой быў Луіс Салливен (1856-1924), чый універмаг "Карсон, Пири энд Скотт" (1899) з "рашэцістым" фасадам з велізарных гарызантальных вокнаў і абліцаваных белай пліткай ненесущих сцен стаў правобразам хмарачосаў па ўсёй Амерыцы.\nДэкор і фантазія\nЗ'яўляючыся прыхільнікам строгага і выразнага "функцыяналізму", Салливен тым не менш кахаў і шырока ўжываў пры аздабленні будынкаў элементы стылю "мадэрн". Адметнымі рысамі "мадэрну" было выкарыстанне мудрагелістых дэкаратыўных элементаў, уключаючы кветкі і іншыя прыродныя формы, а таксама мудрагелістыя або, наадварот, хвосткія лініі. Гэты стыль з яго адмысловай атмасферай вытанчанай раскошы і лёгкага дэкадансу быў увасоблены ў архітэктурныя формы бельгійцам Віктарам Хортой (1861-1941) і французам Гектором Гимаром (1867-1942).\nХарактэрным для "мадэрну" выгібам і завіткам як нельга лепш адпавядаў кованый чыгун, і найболей навочна асаблівасці гэтага стылю ўвасобленыя не ў будынках, а ў знакамітых рашотках уваходаў у парыжскае метро, створаных Гимаром.\nДва іншых вядомых архітэктара выпрацавалі выключна індывідуальны стыль, блізкі да "мадэрну". Шатландзец Чарльз Ренни Макінтош ужываў выцягнутыя прамыя формы пры праектаванні Школы мастацтва ў Глазга і ў іншых сваіх працах, удала спалучаючы "мадэрн" з тэндэнцыямі мадэрнізму. А у Барселоне іспанскі архітэктар Антоніа Гауди (1852-1926) стварыў шэраг будынкаў (уключаючы сабор Ла Саграда Фамилиа і жылай хата Каса Мілая), якія і сёння дзівяць буянствам фантазіі.\nБез прыгажосцяў і функцыянальна\nАле іх тварэння не задавальнялі запыты масавага грамадства XX стагоддзі. А яму патрабаваліся прамысловыя будынкі, дзелавыя цэнтры і жыллё, якія можна было будаваць танна і хутка з стандартных элементаў і панэляў. Піянерамі такога функцыяналізму былі Петер Беренс у Нямеччыне, стварылы будынак турбіннага заводу фірмы "AEG" у Берліне (1908-09), і Отто Вагнер (1841-1918) і яго паслядоўнікі ў Вене. Вагнеровское будынак паштамта і ашчадкасы ў Вене (1904-06) стала адным з першых узораў мадэрнізму з выкарыстаннем канструкцый з сталі і шклы. Радыкальны венскі архітэктар і тэарэтык Адольф Лоос (Лоз), абвясціўшы, што "арнамент - гэтае злачынства", у экстрэмальнай форме сцвярджаў падкрэслены аскетызм вонкавага аблічча, пасля 1920 гады сталы тыповым для оформившегося ў Заходняй Еўропе "рухі мадэрнізму". Сярод родапачынальнікаў гэтага руху была галандская група "Стыль", заснаваная ў 1917 году. Будынкі яе архітэктараў былі ў асноўным варыяцыямі на тэму кубічных формаў з гладкай плоскай паверхняй, афарбаванай у белы або асноўныя колеры, з плоскімі дахамі і падкрэслена гарызантальнымі лініямі.\nДа падобнай канцэпцыі прыйшоў і больш знакаміты швейцарскі архітэктар Шарль Эдуар Жаннере, вядомы як Ле Корбюзье (1887-1966). Ён увасобіў у чыстым выглядзе ўсталёўку руху мадэрнізму на вызваленне архітэктуры ад арнаментальных элементаў і звестка яе да простых геаметрычных формаў. У 20-е гады Ле Корбюзье пабудаваў цэлы шэраг аказалых прыкметны ўплыў дзеляў жылых хат, як, напрыклад, віла Савой у Пуасси (Францыя, 1927-31), паднятая на асобныя апоры-слупы так, што на ўзроўні зямлі заставалася адчыненая прастора.\nУ 30-е гады, калі дзелі замовы былі рэдкія, Ле Корбюзье прысвяціў сябе горадабудаўніцтву. Ён бачыў рашэнне праблемы недахопу прасторы і росты насельніцтва ў будаўніцтве "уверх".\nЛе Корбюзье натхняла бачанне архітэктуры як адной з кіроўных сіл у стварэнні дэмакратычнага і рацыянальнага грамадства, вольнага ад хаосу і баласта мінулага. Падобныя ідэі "сацыяльнага будаўніцтва" вызнаваў "Баухауз", аўтарытэтная школа дызайну ў Веймаре (Нямеччына), заснаваная Вальтарам Гропиусом (1883-1969). У "Баухаузе", нацэленым на інтэграцыю мастацтва і архітэктуры з дасягненнямі тэхнікі і масавай вытворчасці, выкладалі як кіроўныя мастакі, так і архітэктары-мадэрністы, такія як Мис ван драпак Роэ (1886-1969). Калі ў 1925 году "Баухауз" пераехаў у Дессау, Гропиус сам спраектаваў для яго новы будынак.\nСамой уплывовай постаццю ў архітэктуры ЗША на працягу некалькіх пакаленняў быў неўтаймоўны Фрэнк Ллойд Райт (1867-1959), распачыналы пад кіраўніцтвам Луіса Салливена. Падзяляючы некаторыя прынцыпы руху мадэрнізму, Райт адпрэчваў філасофію "скрыначак на хадулях", а дарунак знаходзіць арыгінальныя рашэнні і відовішчныя эфекты ўзвысіў яго над школамі і кірункамі. Сярод яго ключавых прац можна назваць "хаты ў прэрыі", у якіх ён скасаваў падзел прасторы, сцвярджаючы, што вынайшаў "інтэр'ер адчыненага плану", і зняў усе перагародкі паміж жыллём і навакольным асяроддзем. Яго знакаміты "Хата над вадаспадам" (1936) у пенсільванскім лесе выглядае амаль як нагрувашчванне скал. Да канца жыцця Райт актыўна дзеяў, ствараючы такія адважныя праекты, як Музей Гуггенхайма ў Нью-Ёрку (1956-59).\nДа 1932 году рух мадэрнізму здабыла шырокую вядомасць, а яго характэрны стыль стаў звацца "інтэрнацыянальным". Але архітэктары-мадэрністы па-ранейшаму атрымлівалі мала замоў, і 30-е гады апынуліся для іх цяжкім перыядам: Нямеччына пры нацыстах і СССР наогул не прызнавалі мадэрнізм, а ў астатнім міры новае будаўніцтва было сур'ёзна падарвана эканамічным крызісам.\nПасля Другой сусветнай вайны інтэрнацыянальны стыль апынуўся па-за канкурэнцыяй. Ідэі Ле Корбюзье і яго аднадумцаў адказвалі духу часу, а велізарны аб'ём пасляваеннага будаўніцтва патрабаваў прастаты і выкарыстанні зборных канструкцый. У 1946 году Ле Корбюзье праектуе знакамітую "жылую адзінку" - 337-павярховы жылы комплекс на адчыненых апорах, з крамамі на сярэдніх паверхах і садам, яслямі, спартовым комплексам і кафэ на даху. Гэты праект значна ўзмацніў тэндэнцыю да шматпавярховага будаўніцтва ў якасці рашэння шэрагу сацыяльных і эканамічных праблем. У гэты час у ЗША "кіруе баль" Мис ван драпак Роэ, ствараючы адно за іншым офісныя будынкі зманлівай прастаты. Іх тут жа ўзяліся капіяваць ва ўсім міры. Найбольшы ўплыў аказала будынак кампаніі "Сигрэм" у Нью-Ёрку (1958, у суаўтарстве з Ф. Джонсанам). Гэта бездакорна прапарцыйны будынак з шкла і металу змешчана на заднім плане адчыненай прасторы, яго бронзава-карычневыя тоны надоўга ўсталявалі моду ў каляровых рашэннях.\nУсе новыя і новыя тэхналогіі знаходзілі ўвасабленне ў т. н. геадэзічных купалах (рашэцістых дахах з празрыстага плексигласа) і іншых цудах, якія ўпрыгожылі міжнародныя выстаўныя цэнтры і стадыёны. І усё жа да канца 60-х гадоў расчараванне ў інтэрнацыянальным стылі стала відавочным.\nБескаляровы бетон і тэхнічная недасканаласць прывялі грамадства да адчыненай незадаволенасці мадэрнізмам. Людзі ўспрымалі гэтую архітэктуру як лядоўню, бляклую і пазбаўленую індывідуальнасці. Праектоўнікаў жылых масіваў вінавацілі ў разбурэнні якія склаліся абшчын і гвалтоўнай ізаляцыі насельнікаў, а будаўнікоў офісных цэнтраў - у парушэнні гістарычнага аблічча гарадоў. Да пачатку 70-х некаторыя пабудовы, раней узятыя за ўзор сучаснай архітэктуры, былі забракаваныя і знесеныя.\nЯшчэ ў 50-х прадвеснікам новага ў архітэктуры стаў шэраг адважных, амаль скульптурных рашэнняў - капэла ў Роншане (1950-55) Ле Корбюзье і Сіднэйская опера дацкага архітэктара Йорна Утцона (1957-73). Але паколькі ні адна з новых канцэпцый не змагла замяніць інтэрнацыянальны стыль, архітэктурныя кірункі пасля 70-х гадоў прынята зваць умоўным тэрмінам "постмадэрнізм".\nСучаснае грамадства не можа абыйсціся без маштабнага будаўніцтва на аснове прамыслова вырабленых модуляў. У цэлым, аднак, постмадэрнізм стаў больш уважлівы да запатрабавання чалавека ў выгодзе і яго ўспрыманню навакольнага асяроддзя як чагосьці дружалюбнага і кіраванага. Некаторыя архітэктары цалкам адмовіліся ад мадэрнісцкіх ідэй і вярнуліся да класіцызму. Іншыя спалучаюць у сваіх працах элементы класічнага і традыцыйных стыляў - прыём, асабліва папулярны пры праектаванні вялікіх гандлёвых цэнтраў. Гэта - частка эмацыйнага кірунку, які імкнецца напоўніць архітэктуру элементамі фантазіі і забаўляльнасці, каб прыцягнуць спажыўца ў пресыщенном заходнім міры. У рэдкіх выпадках забаўляльнасць і тэхнічныя навацыі даюць удалае спалучэнне, прыкладам якога служыць Цэнтр Помпиду ў Парыжы (архітэктары Піяна і Роджерс).\nЗадаволеныя, аднак, не ўсё. У Ангельшчыне, напрыклад, прынц Чарльз, актыўна які цікавіцца архітэктурнай спадчынай, заклікае вярнуцца да традыцыйных каштоўнасцяў. Збольшага гэта нядрэнна, але вынікам гэтай архітэктурнай настальгіі на Брытанскіх выспах стаў крок назад.\nУ Францыі, наадварот, урад заахвочвае стварэнне наватарскіх будынкаў, такіх як шкляная піраміда Емин Пея ў гістарычным унутраным двары Луўра (1989). Нягледзячы на нарастальную стылістычную шматстатнасць, новая архітэктура па-ранейшаму спараджае разлютаваныя спрэчкі.


Лукашэнка ня будзе стукаць ілбом аб крамлёўскую сьцяну\n16 ліпень 2010, 20:18\nПадчас паездкі ў Гомельскую вобласьць Аляксандар Лукашэнка зрабіў шэраг заяваў адносна беларуска-расейскіх стасункаў. Сярод іншага ён адзначыў, што Беларусь ня будзе адказваць брудам на інфармацыйны бруд, які вылівае Расея.\nАляксандар Лукашэнка заявіў, што расейскі ціск не спыняецца, і расейскае кіраўніцтва разьлічвае на тое, што Беларусь адпаведным чынам будзе на яго рэагаваць. Ён адзначыў, што расейскі бок чакае: маўляў, «мы ня вытрымаем гэтага ўдару і пачнём адказваць тым жа. Я катэгарычна супраць таго, каб мы тым жа адказвалі. Мы ня будзем адказваць брудам на бруд».\n«Знойдзем мы і нафту, і прыродны газ, і знойдзем рынак для сваіх тавараў. Але калі мы хочам быць незалежнымі, сувэрэннымі, то ні я, ні вы, грамадзяне Беларусі, не павінны нахіляцца і станавіцца на калені.\nКалі мы хочам быць незалежнымі, сувэрэннымі, то ні я, ні вы, грамадзяне Беларусі, не павінны нахіляцца і станавіцца на калені.\nСхілімся, станем на калені, — не падымемся. Усё жыцьцё будуць патыкаць, як гэта заўсёды было. Таму я не магу сабе дазволіць стаць перад імі на калені альбо ілбом стукаць аб крамлёўскую сьцяну».\nПаводле Лукашэнкі, «у нас зь імі» розныя падыходы і паняцьці. Яны ўсе — «багатыя і ўпакаваныя, супэрмільярдэры». «Я для іх чужы чалавек».\nКіраўнік Беларусі адзначыў, што антыбеларуская прапаганда, якая праводзіцца ў Расеі, дае адваротны эфэкт. «Аплёўваюць народ. Тое, што аплёўваюць мяне, гэта я перажыву, мне не прывыкаць. Крыўдна толькі, што мае калегі гэта робяць. Гэта арганізуюць ня СМІ, гэта замовы адтуль». Лукашэнка сказаў, што ведае, хто дае гэтыя каманды і хто кіруе гэтымі працэсамі.\nПаводле Лукашэнкі, Мытны саюз Расеі не патрэбны:\n«Нядаўна прэзыдэнт Расеі, выступаючы, гаварыў: першае ў іх — ЗША, Эўропа і УГА, другое ў іх — азіяцка-ціхаакіянскі рэгіён, а трэцяе-чацьвёртае — гэта суседзі па былым Савецкім Саюзе. Вось яна, уся палітыка. Але гэта не ўхваляецца расейцамі. Значыць, трэба на некага зваліць, знайсьці крайняга, вінаватага. І гэты бруд, які яны вылілі напярэдадні 5 ліпеня, да падпісаньня, быў разьлічаны на тое, што Лукашэнка не падпіша Мытны саюз. А мы не зьбіраемся нічога развальваць. Калі ім непатрэбны Мытны саюз, няхай развальваюць. Ён ім непатрэбны. Але ня мы таму будзем прычынай. У Мытным саюзе мы пакуль нічога ня страчваем і не набываем».\nПрыйдзе іншая нафта ў гэтыя трубы і пойдзе ў Эўропу, Беларусь, Украіну.\nЛукашэнка назваў абсурдным тое, што Расея не скасавала мыта на нафту і нафтапрадукты. Ён адзначыў, што вэнэсуэльская нафта рэнтабэльная і Беларусь атрымала шмат альтэрнатыўных прапаноў па нафце і газу.\n«Яны крычаць, што ня будуць транспартаваць газ і нафту па нашай трубаправоднай сыстэме. Ды Бог зь імі. Прыйдзе іншая нафта ў гэтыя трубы і пойдзе ў Эўропу, Беларусь, Украіну. Прыйдзе газ у гэтыя трубы збоку і пойдзе ў Эўропу і Ўкраіну. Якія праблемы?»\nАдносна ўдзелу ў праграме «Ўсходняе партнэрства» ён заявіў, што Расея больш баіцца страціць Беларусь, чым мы баімся страціць Расею. «З кім тады Расея застанецца?» — сказаў кіраўнік Беларусі. Распавядаючы пра сваю сустрэчу з прэзыдэнтам Грузіі падчас нефармальнага саміту СНД ва Ўкраіне, ён заявіў, што Беларусь не спрабуе стварыць з Грузіяй кааліцыю супраць нейкай краіны. Маўляў, «пыліць» і папракаць Беларусь у зьвязку з гэтай сустрэчай «асабліва ня трэба». Ініцыятарам сустрэчы быў Міхаіл Саакашвілі, які запрасіў А.Лукашэнку наведаць Грузію.\nФільм "Хросны бацька-2"


СААЗ: захваральнасць на COVID-19 у свеце за тыдзень вырасла на 10 працэнтаў\n17 сакавіка 2021, 13:15\n17 сакавіка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Больш як 3 млн выпадкаў заражэння каранавірусам было выяўлена ў свеце на мінулым тыдні, захваральнасць вырасла на 10 працэнтаў у параўнанні з папярэднімі сямю днямі. Аб гэтым паведамляе ТАСС са спасылкай на штотыднёвы эпідэміялагічны бюлетэнь Сусветнай арганізацыі аховы здароўя (СААЗ).\n"Новых выпадкаў захворвання становіцца ўсё больш у свеце. На мінулым тыдні рост склаў 10 працэнтаў", - адзначылі ў арганізацыі.\nУ СААЗ нагадалі: у пачатку студзеня захваральнасць дасягнула пікавых значэнняў (амаль 5 млн новых выпадкаў інфіцыравання за тыдзень), аднак затым, у другой палавіне лютага, яна знізілася да прыкладна 2,5 млн выпадкаў за тыдзень.\nЗгодна з эпідэміялагічным бюлетэнем СААЗ, з 8 па 14 сакавіка ў свеце былі зарэгістраваны 3 033 213 выпадкаў заражэння каранавірусам і 58 698 смяротных зыходаў. Па стане на 14 сакавіка ўсяго налічвалася 119 212 530 выпадкаў захворвання і 2 642 612 выпадкаў смерці пацыентаў.\nАсабліва прыкметны рост захваральнасці з 8 па 14 сакавіка стаў у Паўднёва-Усходняй Азіі (на 19 працэнтаў), Заходне-Ціхаакіянскім рэгіёне (на 19 працэнтаў) і Усходнім Міжземнамор'і (на 14 працэнтаў), а таксама ў Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы (на 13 працэнтаў). Смяротнасць вырасла ў Заходне-Ціхаакіянскім рэгіёне (на 14 працэнтаў) і Усходнім Міжземнамор'і (на 7 працэнтаў), але пры гэтым скарацілася ў іншых рэгіёнах. Агульнае зніжэнне смяротнасці ў свеце склала за тыдзень 3 працэнты.-0-


Мантэкасіяана (італ.: Montecassiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.\nНасельніцтва складае 6830 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 206 чал./км². Займае плошчу 33 км². Паштовы індэкс — 62010. Тэлефонны код — 0733.\nЗаступнікам населенага пункта лічыцца святы Іосіф Абручнік.\nТэлефон: 0733 299811\nЭлектронная пошта: comune@montecassiano.sinp.net\nАфіцыйны сайт: http://www.montecassiano.sinp.net\nМантэкасіяна Інфармацыю Аб\nМантэкасіяна beatiful post thanks!\nМантэкасіяна Вы праглядаеце суб'ект\nМантэкасіяна што, Мантэкасіяна хто, Мантэкасіяна апісанне


Што такое Чорны лебедзь? Мы тлумачым падзею "Чорны лебедзь" - Казу\nГалоўная » Галоўная » Што такое Чорны лебедзь? Мы тлумачым падзею Чорнага лебедзя.\nЧорны лебедзь, Чорны лебедзь, даведайцеся крыптавалюты\nпазнака: Чорны лебедзь, Чорны лебедзь, Талеб\nПадзея Чорнага лебедзя ў самай простай форме - гэта падзея, якая выклікае нечаканасць і мае істотны, важны эфект.\nГісторыя тэорыі чорнага лебедзя - альбо тэорыі падзей - "чорны лебедзь" - бярэ свой пачатак у лацінскім выразе рымскага паэта Ювенала XNUMX-га стагоддзя, калі ў ім будзе нешта накшталт:\nМы можам перакласці гэты лацінскі выраз на: "рэдкая птушка вельмі падобная на чорнага лебедзя". Першапачаткова, калі гэтая фраза была выкарыстана ўпершыню, лічылася, што чорных лебедзяў не існуе.\nТэорыя Чорнага лебедзя была далей распрацавана статыстыкам і гандляром Насімам Нікаласам Талебам. У 2007 г. выдаў кнігу пад назвай Чорны лебедзь: уздзеянне вельмі малаверагоднага, які растлумачыў і аформіў тэорыю Чорнага лебедзя. Вось спасылка на яе на Amazon: LINK. Звярніце ўвагу, гэта без Рэфералы!\nПа словах Талеба, падзеі Чорнага лебедзя звычайна маюць тры прыкметы:\nЧорны лебедзь гэта анамалія. Гэта выходзіць за рамкі звычайных чаканняў, і, такім чынам, у мінулым яго нічога не магло прадбачыць.\nЁн заўсёды надзвычайнае ўздзеянне альбо значны.\nПадзея Чорнага лебедзя, нягледзячы на непрадказальнасць, напэўна, будзе мець абгрунтаванне, якое было вынайдзена пасля яе першага з'яўлення, робячы гэты тып падзей вытлумачальным і прадказальным.\nПрыкладамі папярэдніх падзей "Чорнага лебедзя", як апісаў Талеб, з'яўляюцца ўздым Інтэрнэту, персанальнага кампутара, распад Савецкага Саюза і атакі 11 верасня 2001 года.


Партыя БНФ » Старшыня БНФ: “Лукашэнкаўскі сход – антыканстытуцыйная гаварыльня чыноўнікаў”\nСтаршыня БНФ: “Лукашэнкаўскі сход – антыканстытуцыйная гаварыльня чыноўнікаў”\nДададзена 11.01.2021 6:32:42 | 819 праглядаў\nБеларускім чыноўнікам не пазайздросціш. Пакуль уся краіна адзначае зімовыя святы, яны рыхтуюцца да Усебеларускага народнага сходу. Падзея мае адбыцца 11–12 лютага.Тэлеканал Белсат запытаў прадстаўнікоў беларускіх апазыцыйных партыяў і рухаў датычна іх погляду на гэтую падзею.\nАрганізатары сходу кажуць, што на ім плануюць вызначыць шлях развіцця Беларусі на наступную пяцігодку. Былы палітвязень Юрый Васкрасенскі мае паставіць пытанне амністыі для палітзняволеных.\nКіраўнік Народнага антыкрызіснага ўпраўлення Павел Латушка назваў Усебеларускі народны сход спробаю канстытуцыйнага перавароту і анансаваў санкцыі для дэлегатаў падзеі, а былы прэтэндэнт на прэзідэнцкі фатэль Валер Цапкала абвесціў аб стварэнні Беларускага дэмакратычнага форуму.\nРыгор Кастусёў, старшыня Партыі БНФ быў бы гатовы сесці за круглы стол з Юрыем Васкрасенскім, але для гэтага ўлады мусяць вызваліць палітвязняў, расследаваць факты гвалту і пачаць выконваць Канстытуцыю:\n– Калі разглядаць сход з пункту гледжання заканадаўчай базы Рэспублікі Беларусь, то гэта цалкам антыканстытуцыйнае мерапрыемства. Палажэнне аб так званым Усебеларускім народным сходзе нідзе не прапісана – законам ён не прадугледжаны. Калі ж разважаць па-за межамі законнасці – адбудзецца чарговая нарада разнастайных беларускіх чыноўнікаў рознага ўзроўню. Чарговая гаварыльня, і не болей.\nШто яны рыхтуюць, вядома толькі Лукашэнку і яго бліжэйшаму атачэнню. Як я памятаю, напярэдадні кожнага мінулага сходу ўлады і дзяржаўныя СМІ анансавалі эпахальную падзею, якая прынясе Беларусі станоўчыя змены, павышэнне ўзроўню жыцця і гэтак далей. Гэта гучала кожны раз і гучыць цяпер.\nЦалкам верагодна, што могуць прыдумаць нешта для перамены структуры ўлады. Але мне б хацелася ацэньваць гэты сход па ўзроўні жыцця насельніцтва, па выніках у эканоміцы і сельскай гаспадарцы. Калі б пасля дадзенага мерапрыемства адбылося паляпшэння гэтых паказчыкаў, можна было б даць станоўчую ацэнку.\nАднак на кожны папярэдні сход толькі выдаткаваліся вялізарныя грошы – на выбары дэлегатаў, іх дастаўку і гэтак далей. А што мы маем? З 1 студзеня ўзраслі кошты на камунальныя паслугі, лекі, падатак на даданую вартасць, напрыканцы мінулага года падаражэў і праезд у транспарце.\nІ што чакаць ад шостага такога сходу? Чарговай балбатні, і не болей. Як і за савецкім часам, будуць агітаваць тых, хто жыве на капейкі. А чыноўнікі, зразумела, жыццё для сябе ўжо ўладкавалі – іх заробкі сёлета ўзрастуць.\nЦі могуць на сходзе абвесціць амністыю для палітвязняў? Амністыя прымяняецца для тых, хто сапраўды пераступіў закон. Я не лічу, што Севярынец, Статкевіч і іншыя людзі, якія сядзяць у вязніцах па палітычных матывах, здзейснілі злачынствы. Таму гэтае слова нельга ўжываць у дачыненні да іх. Гэтыя людзі не парушалі ніякіх законаў – за кратамі іх трымаюць незаконна.\nБНФ на сход не імкнецца. Ды нам і запрашэння ніхто не дасылаў. Таму гаворкі пра тое, што мы патрапім на гэты сход, не вядзецца.\nАнатоль Лябедзька, былы старшыня АГП заўважае, што ён цяпер – не партыйны функцыянер. Летась ягоную кандыдатуру прапаноўвалі на выбарах старшыні АГП. Палітык узяў самаадвод, аднак працягвае ўдзельнічаць у жыцці краіны ў якасці каардынатара камісіі для канстытуцыйнай рэформы пры штабе Святланы Ціханоўскай і вядоўцы праграмы «Пра нас» на YouTube-канале АГП.\n– Я стаўлюся да Усебеларускага народнага сходу як да з’езду незарэгістраванай партыі «Ябацька», як да сходу прыхільнікаў былога прэзідэнта Беларусі. Мяне, як, зрэшты, і мільёнаў беларусаў, катэгарычна не задавальняе, што палітычная сіла, якая ва ўмовах сумленных выбараў балансавала б на мяжы праходжання ў парламент, запускае сваю ліпкую руку ў бюджэт і маю кішэню. Я не жадаю фінансаваць тых, хто завёў краіну ў тупік.\nТаксама мяне не задавальняе той факт, што непапулярная палітычная сіла навязвае сваё бачанне праблемы, свае рашэнні мне як грамадзяніну, выбарцу, падаткаплатніку. Наступствы прадказальныя: паглыбленне канфліктаў, крызісу і рост супрацьстаяння.\nШто тычыцца Васкрасенскага, ён не мае ніякага дачынення ні да амністыі, ні да дыялогу. У яго іншая місія і прызначэнне. Па-першае, адбельваць улады, ухваляць здраду і іншыя брыдоты гэтага рэжыму. Па-другое, спрабаваць уносіць раскол у стан прыхільнікаў пераменаў.\nНяхай тыя, хто спрабуе пранікнуць на Усебеларускі народны сход праз галоўны ці чорны ўваход, самі адкажуць сабе на шэраг пытанняў. Што вы жадаеце сказаць сёстрам Груздзевым і Баскаву? У чым вы маеце намер пераканаць Наталлю Эйсмант ці Лідзію Ярмошыну? Якія аргументы ў вас ёсць для Марзалюка або Караева?\nЛукашэнка нелегітымны. Гэта зафіксавалі большасць беларусаў і ўвесь цывілізаваны свет. Дык навошта сваім суўдзелам ствараць ілюзію адваротнага?\nДавайце ўжываць сілы, рэсурсы і час для рэалізацыі пазітыўных пераменаў. Цяпер трэба засяродзіцца на рэалізацыі плану, які забяспечыць вызваленне палітвязняў і затрыманых, транзіт улады, а таксама правядзенне сумленных выбараў і канстытуцыйнай рэформы. Гэта прыярытэт.\nСяргей Чэрачэнь, старшыня партыі БСДГ спрабуе размаўляць з уладамі. Экс-прэтэндэнт на прэзідэнцкую пасаду сустракаўся з Наталляй Качанавай і ўдзельнічаў у круглым стале аб новай Канстытуцыі ў Савеце Рэспублікі. Але ніякіх ілюзіяў наконт сходу ён не мае.\n– Напэўна, як і ўсе, я стаўлюся да Усебеларускага народнага сходу негатыўна. Гэта не канстытуцыйнае мерапрыемства, а ініцыятыва аднаго чалавека. Яму яна патрэбная, каб забалбатаць, увесці ўбок ад парадку дня, які цяпер хвалюе людзей больш за ўсё.\nФармальна яму не хацелася б рабіць нейкіх надбудоваў і перабудоваў: яго ўсё задавальняе. Зразумела, што гэта не задавальняе людзей, але мы ўсе цудоўна разумеем: калі ты пачынаеш перакройваць сістэму, якую будавалі 26 гадоў, у адзін момант усё можа рухнуць. Таму, мяркую, пакуль што гэта робіцца, каб забалбатаць.\nНе думаю, што будуць нейкія кардынальныя пераўтварэнні. Магчыма, Лукашэнка паспрабуе сысці з прэзідэнцкага фатэля і зрабіць нейкую пасаду над прэзідэнтам, але ніякай канкрэтыкі на дадзены момант няма.\nІнсайдарская інфармацыя, якая трапляе да мяне ў рукі, не абяцае нічога добрага. У бліжэйшы час пазітыўных зменаў у краіне па ініцыятыве Лукашэнкі і яго адміністрацыі не плануецца.\nАмністыя? Калі гэта будзе выгадна ўладам, каб стабілізаваць пратэст і трохі яго загасіць, яны пойдуць на гэты крок. У адваротным выпадку, калі яны будуць адчуваць сваю сілу і разумець, што сітуацыя пад кантролем, гэтага не адбудзецца з той простай прычыны, што ёсць асабістая крыўда на людзей, якія застаюцца ў зняволенні. І зазвычай яна проста так не распускаецца. Лукашэнка – даволі злапомны чалавек. Людзі, якія трапілі за краты, могуць атрымаць значныя тэрміны.\nБСДГ, як і іншыя апазіцыйныя арганізацыі, атрымала ліст з прапановай унесці свае ініцыятывы на разгляд УНС. Мы не будзем браць удзелу ў гэтым. Я кажу ад сваёй партыі, але кантактуем і з іншымі апазіцыйнымі арганізацыямі – мяркую, яны мяне падтрымаюць. Гэты сход – шырма, фікцыя. Апазіцыйным дзеячам на гэтым мерапрыемстве не дадуць аніводнага слова, адпаведна, удзельнічаць у ім няма ніякага сэнсу.\nМы рабілі і робім спробы дыялогу з адной асноўнай задачай: сфармаваць пул перамоўцаў, якія, калі складзецца прыдатная сітуацыя (напрыклад, калі націснуць Захад ці Усход), здолеюць узяць удзел у перамовах ад імя дэмакратычнага грамадства. Але сёння ніякіх перамоваў быць не можа, бо ўлады адчуваюць сябе фрывольна і стабільна. Мы мусім стварыць нейкую суполку загадзя, каб, калі сітуацыя зменіцца, не рабіць гэта прыхапкам.\nГанна Канапацкая, былая дэпутатка парламенту ад АГП, у снежні заявіла ў медыях аб жаданні ўзяць удзел ва Усебеларускім народным сходзе, каб «прадстаўляць інтарэсы ўсёй канструктыўнай апазіцыі». Экс-кандыдатка на прэзідэнцтва тлумачыць: ейную старонку «УКантакце» ўзламалі, і гэты допіс пісала не яна.\n– Мне незразумелая прырода Усебеларускага народнага сходу як заканадаўчага органу, які збіраецца выкарыстаць улада. У ніводным нарматыўна-прававым акце няма статусу гэтага мерапрыемства. Адпаведна, незразумела, які юрыдычны статус будуць мець дакументы, што прымуць на гэтым сходзе. Гэта чарговая спроба ўлады зрабіць бачнасць дыялогу ў грамадстве.\nУ любым выпадку, усе падзеі, якія адбыліся падчас і пасля электаральнай кампаніі, прывялі да таго, што Лукашэнка застаўся надоўга: занадта высокім коштам яму дасталася гэтая перамога. І цяпер ён умацоўвае сваю ўладу ўсімі спосабамі. А сход можа дапамагчы ў дасягненні гэтай мэты.\nВаскрасенскі збіраецца ставіць пытанне амністыі. У Беларусі існуе праблема, што няма ні легітымнага парламенту, ні легітымнага прэзідэнта. А сход не мае для гэтага належнага прававога статусу. Безумоўна, калі туды ісці, трэба прасоўваць свой парадак дня. Але пытанне палітычнай амністыі мусіць вырашацца легітымным парламентам, а не сходам, які не мае для таго ніякага прававога статусу.\nЯшчэ ў кастрычніку я даслала ў Палату прадстаўнікоў сваю рэдакцыю асноўных разделаў Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь. На жаль, не атрымала ніякага зразумелага адказу. Яшчэ раз паўтараю: заканадаўчым органам застаецца Палата прадстаўнікоў. Я не буду разважаць наконт яе легітымнасці, але прыняцце нейкіх заканадаўчых актаў не ў кампетэнцыі сходу.\nЯ б пагадзілася ўзяць удзел ва Усебеларускім народным сходзе ў тым выпадку, калі будзе рэальная магчымасць данесці пытанні, якія наспелі ў грамадстве. Сход не мае дзеля гэтага ніякіх паўнамоцтваў, аднак можна данесці сваю пазіцыю да тых, хто бярэ ў ім удзел.\nГэты сход можа стаць трыбунай, але не больш за тое.\nАндрэй Дзмітрыеў з грамадскага аб’яднання «Гавары праўду» досвед стасункаў з Усебеларускім народным сходам мае. У 2010 годзе ён кіраваў перадвыбарчым штабам Уладзіміра Някляева, які тады безвынікова паспрабаваў трапіць на сход. Сёлетні УНС, на думку Дзмітрыева, замяняе з’езд партыі Лукашэнкі, якую ён баіцца мець праз патэнцыйную здраду.\n– Я лічу, гэта сход начальнікаў і чыноўнікаў, якія збіраюцца дзеля другой спробы інаўгурацыі Лукашэнкі, бо першая атрымалася даволі няўдалай. І паверце, гэта не апошняя спроба давесці, што ён – легітымны прэзідэнт, які ўступіў у паўнамоцтвы. Сёння ў гэтым сумняюцца ўсе, хто толькі можа, – нават тыя, хто яго падтрымлівае.\nНіякага транзіту ўлады не будзе. Паводле існай Канстытуцыі Лукашэнка непадзельна кіруе шмат гадоў і будзе кіраваць далей. Магчыма, напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў, у якіх ён ужо ніколі не будзе здольны перамагчы, яны паспрабуюць перадаць Усебеларускаму народнаму сходу ўсе паўнамоцтвы: абіраць прэзідэнта, дэпутатаў мясцовых саветаў і парламенту. Бо ў сённяшнім выглядзе ўлада не здольная выйграць любыя выбары нават у звыклым для сябе фармаце: як толькі большасць мабілізуецца, з вуліцаў ужо ніхто не сыдзе.\nТаму цяпер галоўная мэта, якую яны пераследуюць на сходзе, – зразумець, ці можна адабраць «правільных» людзей. Гэта 2700 чалавек, якія будуць правільна галасаваць і пляскаць у далоні. Калі гэта атрымаецца, як я ўжо сказаў, сходу могуць перадаць паўнамоцтвы беларускага народу абіраць уладу.\nАле я лічу абсалютнай памылкай цяпер пагражаць яго дэлегатам. Я супраць іх дадання ў санкцыйныя спісы. Наадварот, з імі трэба працаваць. Таму чакаю, калі будуць вядомыя ўсе 2700 імёнаў. Мы будзем працаваць з імі, паказваючы падзеі ў краіне і спрабуючы пераканаць, што на гэтым сходзе яны могуць хоць неяк выказаць сваю пазіцыю. Галасаваннем супраць, выхадам з залы – карацей, любым выказваннем нязгоды. Мяркую, шмат людзей паедзе туды для галачкі. Але пры гэтым яны не сляпыя – мы не павінны іх адштурхоўваць, бо нейкі ідэолаг адправіў іх на прапрэзідэнцкую тусоўку ў Менск.\nМяркую, спробы трапіць туды ад апазіцыйных дзеячаў мелі б сэнс пры наяўнасці празрыстай працэдуры высоўвання дэлегатаў. Але мы бачым: улада настолькі баіцца народу, што прыбрала ад людзей нават фэйкавую працэдуру.\nКалі б я ведаў, што гэта будзе сапраўдная трыбуна для выказвання, і нароўні з іншымі грамадзянамі, у тым ліку спадаром Лукашэнкам, меў права выступіць перад дэлегатамі, распавесці ім, што адбываецца, тады, лічу, трэба б было туды ісці. Але пакуль дэлегатаў збіраюць, не паказваючы ніякага парадку дня.\nТаму са свайго боку тыдзень таму даслаў спадару Галоўчанку тры прапановы наконт таго, як зрабіць гэты сход рэальна народным. Бо пакуль ён народны толькі ў тым сэнсе, што сродкі на яго выдаткуюць з народнай кішэні. Тры простыя прапановы:\n• увесці ў аргкамітэт прадстаўнікоў апазіцыйных партыяў і грамадскіх арганізацыяў;\n• сфармаваць парадак дня сходу праз усеагульнае адкрытае інтэрнэт-галасаванне;\n• дадаць варыянт высоўвання дэлегатаў ад грамадзянаў.\nТры простыя прапановы. Калі іх прымуць, я гатовы ўзяць удзел, выступіць з трыбуны, як і іншыя грамадзяне, у тым ліку Аляксандр Лукашэнка, каб сказаць пра тое, як бачым Беларусь і яе будучыню. Калі гэтага не адбудзецца, гэта проста паказуха, удзел у якой нічога не дае.\nШто тычыцца Юрыя Васкрасенскага, то мы ўжо зразумелі, што з пункту погляду Лукашэнкі некуды патрапіць можна толькі праз СІЗА КДБ, і «круглы стол» – там. Іншых варыянтаў верыфікацыі надзейнасці ў гэтай улады няма.\nМы мусім казаць пра свабоду палітвязняў. Калі Васкрасенскі здолее дамовіцца на гэтым сходзе, будзе добра. Але я яму не веру. Лічу, што такім чынам ён змагаецца толькі за сваю будучыню, каб не сесці ў турму. Аднак рэальных рычагоў уплыву ў яго няма. Нагадаю, што Юрый ужо месяцы два рыхтуе спісы, але ніхто больш не выходзіць і нават не пераведзены пад хатні арышт. Таму мяркую, што ёсць іншыя месцы, дзе можна казаць пра амністыю і, уласна кажучы, раблю гэта праз нашых міжнародных партнёраў і наўпрост там, дзе гэта магчыма.\nШто прынцыпова змянілася 9 жніўня? Гэтага ніяк не хоча зразумець Лукашэнка і не ўсведамляе Васкрасенскі. Людзей больш нельга трымаць за ідыётаў. Ніяк. Яны пагрузіліся ў палітыку і цяпер спрабуюць разбірацца.


Міхальчук на нататку. Сям'я Лужкова распрадае свой бізнэс\nГалоўная ➠ Навіны ➠ Міхальчук на нататку. Сям'я Лужкова распрадае свой бізнэс\nАпублікавана 05.01.2016 11:52\nГрупа Нещс Оутдоор папоўнілася новымі актывамі, сведчыць ЕГРЮЛ: з 29 Жнівень 2011 года ТАА "Ньюс Аутдор" з'яўляецца адзіным заснавальнікам ТАА "Рака і сонца" і ТАА "Базіс-медыя".\nРаней "Рака і сонца" на 100% належала Аляксандру Лужкову. У "Базіс-медыя" яму, па дадзеных "СПАРК-Інтэрфакса" на снежань 2009 года, належала 47,5%.\nКіраўнік дырэктар Нещс Оутдоор Максім Ткачоў і былы сузаснавальнік "Базіс-медыя" Валерый Шеховцов пацвердзілі, што Аляксандр Лужкоў прадаў актывы. Здзелкі зачыніліся пасля таго, як у самога Нещс Оутдоор змяніліся ўласнікі: у ліпені Нещс Цорп. Руперта Мердока прадала свае 79% аператара "ВТБ Капіталу", структурам "Альфа-груп" і Піцеру Гервят, заснавальніку тэлеканала СТС.\n"Рака і сонца", па дадзеных даследчай кампаніі "Эспар-Аналітык" на верасень 2011 года, размяшчае ў Маскве 457 шчытамі 3х6 м і яшчэ 40 канструкцыямі больш буйнога фармату. Агульная плошча ўсіх рэкламных паверхняў - амаль 10,6 тыс. кв. м. "Базіс-медыя" кіруе 23 дахавымі ўстаноўкамі агульнай плошчай амаль 1,6 тыс. кв. м.\nМагчымую выручку кампаній у 2010 годзе "Эспар-Аналітык" ацэньвае ў 201700000 руб. і 36.300.000 руб. адпаведна, агульныя выдаткі на вонкавую рэкламу ў Маскве - у 16560000000 руб. Гэта значыць доля "Рэкі і сонца" на сталічным рынку складае 1,2%, "Базіс-медыя" - 0,2%. Здзелка па набыцці актываў Аляксандра Лужкова "была грашовай", запэўнівае крыніца, блізкая да Нещс Оутдоор. Апытаныя "Коммерсанта" ўдзельнікі рынку не змаглі ацаніць магчымую кошт кампаній.\nЯк вынікае з апублікаванага ў студзені рэестра выдадзеных дазволаў, у большасці канструкцый "Рэкі і сонца" і "Базіс-медыя" дзейсныя дамовы на эксплуатацыю заканчваюцца ў сакавіку-жніўні 2012 года. Пасля гэтага па законе "Аб рэкламе" месцы пад гэтыя канструкцыі павінны быць разыграны на таргах. На думку аднаго з суразмоўцаў "Коммерсанта", калі б не пагроза таргоў, абедзве кампаніі каштавалі б "відавочна больш $ 20 млн".\nКампаніі Аляксандра Лужкова рэдка прыцягвалі да сябе ўвагу. Толькі ў 2005 годзе рэзананс атрымала перадача "Рацэ і сонца" месцаў на ўстаноўку 274 рэкламных канструкцый на МКАД і развязках Трэцяга транспартнага кольца. Кіраўніцтва сталічнага камітэта рэкламы першапачаткова абяцала разыграць гэтыя месцы на таргах, але потым аддала іх без тэндэру. Свае дзеянні чыноўнікі тлумачылі тым, што ў адпаведнасці з падпісаным яшчэ ў 2001 годзе пагадненнем гэтыя месцы былі зарэзэрваваныя за структурамі Нещс Оутдоор, а "Рака і сонца" знаходзілася пад кіраваннем гэтага аператара. Нещс Оутдоор ажыццяўляла продажы і ўсю тэхнічную падтрымку рекламоносителям, атрымліваючы за гэта палову прыбыў.\nПродажамі "Базіс-медыя" займаўся аператар "знадворкі" "ВЕРА-Алімп", трэці па велічыні пасля Нещс Оутдоор і Галер.\nУ Аляксандра Лужкова, магчыма, яшчэ застаюцца актывы ў рэкламе.\nПраз прыкладна год пасля адстаўкі Юрый Лужкоў даў некалькі рэзанансных інтэрв'ю: у прыватнасці, ён распавёў, што ў горадзе праходзіў "шалёны распілоўванне" уласнасці і яго адстаўка магла быць ініцыяваная якія ўдзельнічаюць у гэтым працэсе структурамі.\n"Весткам" ён паведаміў, што можа стаць палітвязням, але будзе абараняць свой гонар, якая "знаходзіцца пад абстрэлам і пад перасьледам улады". Пры гэтым сваёй жонцы Алене Батурынай ён забараніў вяртацца з Аўстрыі ў Расію, "таму што няма ніякіх гарантый таго, што яна зможа вярнуцца назад да дзецям ", заявіў спадар Лужкоў у інтэрв'ю" Московскому комсомольцу ". Спадарыня Батурына ўжо дамовілася прадаць дэвелаперскай бізнэс" Інтэка "Микаилу Шышханава і Ашчадбанку за $ 1,2 млрд (гл." Коммерсанта "ад 7 верасня). Яе цэментавыя актывы (" Атакайцемент " і Верхнебаканский цэментны завод агульнай магутнасцю 600 тыс. тон у год) дастануцца структурам Льва Кветного (гл. "Коммерсанта" ад 4 ліпеня). Сёння Юрыя Лужкова чакаюць у следчым дэпартаменце МУС для дачы паказанняў сведак па крымінальнай справе аб махлярстве з бюджэтнымі сродкамі: у 2009 годзе Банк Масквы выдзеліў малавядомай кампаніі "Прэм'ер Эстейт" крэдыт у 12700000000 руб. для будаўніцтва элітнага жылля, але грошы, па версіі следства, апынуліся на рахунках спадарыні Батурынай. .\nУ кантэксце напісанага цікава будзе паназіраць за дзеяннямі архангельскі Міхальчук пасля адстаўкі кіраўніка сямейства...\nДасье чым адзначыўся былы амурскі губернатар Алег Кажамяка\nЗаправіцца кофем благовещенка сабрала калекцыю гарадскіх ляпаў


«Белсату» – 8 гадоў. Дзякуем, што застаяцеся з намі\nПершы незалежны тэлеканал Беларусі ўжо воcем гадоў працуе «па-беларуску і без цэнзуры». Нашыя аўтары даносяць да Вас праўдзівую інфармацыю, шукаюць незвычайных герояў ды даследуюць важныя падзеі на радзіме і за мяжой.\n10 снежня 2007 года, у Міжнародны дзень правоў чалавека, распачаў спадарожнікавую трансляцыю тэлеканал «Белсат».\nНад стварэннем каналу працавала група журналістаў з Польшчы і Беларусі пад кіраўніцтвам Агнешкі Рамашэўскай-Гузы, якая зʼяўляецца дырэктарам каналу. У 2013 годзе еўрапейскае выданне міжнароднага часопісу «Readerʼs Digest» назвала спадарыню Агнешку Рамашэўскую-Гузы «Еўрапейцам года-2013».\n«Нашыя магчымасці ў наступным годзе залежаць ад вонкавых умоваў, гэта значыць, ці акажацца праўдаю лібералізацыя ў Беларусі, ці адкрыецца, хоць бы адносна, Беларусь да свету, – заўважыла кіраўніца «Белсату». – Калі гэта адбудзецца, то, думаю, мы будзем у стане здзейсніць шмат культурных, гістарычных праектаў, ды такіх, якія адлюстроўваюць звычайнае жыццё людзей, іхныя штодзённыя праблемы і клопаты. Гэтыя праекты мо ў меншай ступені будуць скіраваныя на палітыку, хоць увесь час мы будзем займацца міжнароднаю палітыкай. Беларусь з вялікім імпэтам выйшла на на міжнародную сцэну, гэтак склалася гісторыя. Мы ўвесь час стараемся інфармаваць грамадзянаў Беларусі пра такія падзеі. Калі я была ў Беларусі, то заўважыла, што афіцыйныя медыі зусім не прысвячаюць увагі палітыцы, прычым гэта выглядае карыкатурна. Я назвала іх працу «калыханкаю». Мы, аднак, мусім інфармаваць людзей пра свет. Цяпер ва ўнутранай палітыцы наступіў застой, але гэта не значыць, што яна ніколі не абудзіцца. У сваю чаргу, звонку Беларусі ўвесь час ствараецца гісторыя».\nУ наступным годзе «Белсат» будзе спрабаваць акрэдытаваць сваіх карэспандэнтаў у Беларусі на ўзор іншых замежных медыяў, якія маюць сваіх прадстаўнікоў у Беларусі, заўважыла кіраўніца незалежнага тэлеканалу.\nЗа 8 гадоў мы сабралі вялікі архіў размоваў з цікавымі людзьмі, наведалі сотні месцаў па ўсім свеце і распавялі безліч гісторый.\nПраца «Белсату» ў 5 хвілінах\nФільматэка «Белсату» за гэты час узбагацілася больш чым двума сотнямі дакументальных фільмаў і разгорнутых рэпартажаў. Шмат з іх былі ўганараваныя на прэстыжных міжнародных кінафестывалях.\nСярод сёлетніх стужак «Белсату» перамогі здабылі:\nфільм «Госці» Андрэя Куцілы прызналі найлепшым дакументальным фільмам сёлетняга Міжнароднага кінафестывалю «Лістапад» у Менску;\nдакументальны фільм «Белсату» «Амерыканка. All included» прызнаная найлепшым фільмам у польскім конкурсе Шчэцінскага Еўрапейскага кінафестывалю 2015;\nстужка Андрэя Куцілы «Сваё месца» атрымала Гран-пры 21-га міжнароднага фестывалю мясцовых тэлеканалаў у Кошыцах і бронзавая ўзнагарода 19-га Міжнароднага фестывалю дакументальнага кіно ў Познані).\nАрышты, буйныя штрафы, ператрусы, допыты, знішчанае абсталяванне і ўзлом менскага офісу тэлеканалу – гэтак цягам 8 гадоў дзякуюць афіцыйныя ўлады Беларусі нашым супрацоўнікам за сумленную працу. Нягледзячы на ціск, для «Белсату» працуюць больш за 200 працаўнікоў у Беларусі і за яе межамі.\nМы змагаемся і ўдзячныя Вам за падтрыманне. Цешыць і тое, што значна ўзрасла колькасць наведнікаў сайту Belsat.eu. Усё больш незалежных журналістаў і фотакарэспандэнтаў хочуць супрацоўнічаюць з нашай старонкай. У нас з’явіліся новыя рубрыкі і безліч рознатэматычных аўтарскіх матэрыялаў.\nМы будзем працаваць над тым, каб у наступным годзе на «Белсаце» з’явіліся новыя праграмы, а на Belsat.eu новыя праекты.\nСачыце за навінамі на нашым сайце. Хоць нам гэтак і не ўдалося атрымаць акрэдытацыю ў Беларусі, але мы цешымся, што можам працаваць для Вас у кожных умовах!\nТэгі: Белсат, дакументальныя фільмы Белсату, журналісты, медыі


Чаму ў рэгіёне знікае вада ў калодзежах – RH.by\nЧаму ў рэгіёне знікае вада ў калодзежах\n20 лістапада 2020 г.\nПраблемы з вадой у калодзежах нас будуць чакаць і далей, сцвярджаюць спецыялісты. Фота pixabay.com.\nЧытачы з розных раёнаў паведамляюць нам пра тое, што апошнім часам знікае вада ў калодзежах. Такія паведамленні былі з Вілейскага, Валожынскага, Смаргонскага раёнаў. Чаму так адбываецца і чаго чакаць далей?\nЗ гэтымі пытаннямі мы звярнуліся да начальніка аддзела маніторынгу і дзяржаўнага воднага кадастра Цэнтральнага навукова-даследчага інстытута комплекснага выкарыстання водных рэсурсаў Уладзіміра Карнеева.\nПа словах спецыяліста, прычына знікнення вады ў калодзежах – у змене клімату, ад чаго зніжаецца сцёк рэк.\nУжо ад 1962 года і да сёння ўзровень рэк панізіўся на 10-15 працэнтаў. А паколькі паверхневыя воды звязаныя з грунтавымі, паніжаецца ўзровень вады ў калодзежах.\n– І якія прагнозы?\n– Сумна, што і прагнозы нічога добрага не даюць. Да 2035 года будзе назірацца далейшае зніжэнне сцёку. Канешне, працэс будзе ісці нераўнамерна.\nМагчыма, зімой сцёк будзе большы з-за снегу і дажджоў. Але вясной паводкі сталі куды меншымі, а летам і ўвогуле мала вады. Атрымліваецца, вясной рэкі і пойменныя тэрыторыі не атрымліваюць дастатковай колькасці вады. І нават дажджлівае лета не папаўняе яе запасы.\nНайбольш спрыяльнай і стабільнай для грунтавых вод пакуль застаецца восень, і асабліва другая яе палова, заўважыў Уладзімір Мікалаевіч.\nПапярэдні артыкулНазвалі чатыры самых раннія сімптомы каронавіруса\nНаступны артыкулСацыяльная пякарня, праца для людзей з інваліднасцю, роварны рух. Якія ініцыятывы ў Маладзечне падтрымае ЕС ПРААН


At UKтоп-казіно ў Інтэрнэце Спін і Win, Чароўны свет чакае цябе Чэшырскі кот слот. Гэтая гульня па тэме на прыемны кот, які з'явіўся ў Алісе ў краіне цудаў. Гэты кот быў сябрам Алісы ў кнізе, і на гульнявым аўтамате Cheshire Cat можа быць ваш саюзнік, каб злавіць некалькі выйгрышаў. Гэты онлайн-гульнявы аўтамат, які складаецца з барабанаў 5 і ліній выплат па лініі 40, быў распрацаваны Scientific Games. Вы можаце запусціць слот Cheshire Cat у любы час з дапамогай планшэта, ноўтбука або мабільнага тэлефона. Як толькі вы адкрыеце гульню, вас трапяць у кінафільм, дзе ярка-зялёныя дрэвы і выдатны ландшафт ўпрыгожваюць фон.\nCOIN РАЗМЕР, СІМВАЛЫ, АСНОЎНЫЯ ХАРАКТАРЫСТЫКІ І СТАЎКІ\nВы можаце пачаць магічнае прыгода, спачатку пераўзыходзячы колькасць вашых ставак. На ўкладцы Bet / Line нізкая стаўка пачынаецца з £0.40 і дасягае максімуму £ 100.00. На гэтай ўкладцы таксама можна выбраць, колькі вы будзеце гуляць. Лагатып A, K, Q, J, Cat, Caterpillar, Alice, Cake, Rabbit, Potion і Cheshire Cat - гэта розныя сімвалы, якія вы ўбачыце міргаць на барабанах гэтага онлайн гульнявога аўтамата. На гульнявым аўтаматы Cheshire Cat ёсць гульнявая гульнявая пляцоўка; гэтая ўкладка дазваляе вам выбраць некаторыя гульні, каб гуляць самастойна, без націску на поле "Спін".\nВы ўбачыце дзікі сімвал у слоте Cheshire Cat, і гэта прымае форму лагатыпа Cheshire Cat. Гэты сімвал мае права на чып для любых іншых сімвалаў, акрамя сімвала "Рассеяны бонус".\nБонус бясплатных спінаў даступны на слоте Cheshire Cat. Дадзеная бонусная функцыя гуляе на альтэрнатыўным наборы барабанаў, якая не складаецца з сімвала бонуса. Вы атрымліваеце гэтую функцыю, калі сімвалы 5, 4 ці 3 Bonus Scattered Bonus з'явяцца ў любой пазіцыі на барабанах, і адпаведныя раздаваць бясплатныя спіны 20 да 50x робяць вашу стаўку, 10 свабодна круціцца да 10x вашай долі або свабодных 5. Тым не менш, ёсць адзін знак, акрамя дзікіх і бонусаў, які будзе выпадкова з'явіцца на барабанах некалькі разоў.\nВы адкрыеце для сябе функцыю колаў на слоце Cat Cheshire. Як толькі выйграюцца бясплатныя спіны, гэтая функцыя пачынаецца; ён узнагароджвае шэраг дзікіх барабанаў, вызначаных першым спінам. Бонусная гарантыя - яшчэ адна функцыя, даступная ў слоте Cheshire Cat. Калі бонусны раунд не прызначае вам стаўку 10x, вы атрымаеце стаўку 10x пасля заканчэння функцыі. Такім чынам, функцыя атрымлівае гарантаваную перамогу.\nГУЛЬНІ ПАДАБАЕЦЦА ЧАШІНСКІ КЛАСКІ\nВы можаце зарэгістравацца ў Spin і Win ў любы час! Пасля таго, як вы стаць удзельнікам сайта, ёсць мноства гульнявых аўтаматаў, у якія вы можаце гуляць, і гэта: Палац прыгод слоты, туз пік слоты, слоты Cluedo Spinning Detective, Вока Кракаў слоты і Фантазіі Майстар Таямніцы слоты.\nЧэшырскі кот абноўлена: Студзень 15, 2019 аўтар: Аамир Berrey\n1 Чэшырскі кот\n2.0.0.3 Двайны двайны покер джэкпот\n2.0.0.5 падвойныя драконы\n2.0.0.6 гладыятар джэкпот\n2.0.0.7 LotsALoot 5 барабаны\n2.0.0.8 Цёмны рыцар падымаецца


Рабаў: балтыйскі фронт пакідае Беларусь, у краіну ідзе цяпло - 24.08.2016, Sputnik Беларусь\nНадвор’е ў бліжэйшыя дні па рэспубліцы, паводле дадзеных Гідрамета, будзе вызначаць антыцыклон Gerd. 24.08.2016, Sputnik Беларусь\nCC0 / Pixabay / Fabian Steinmetz / Узыход сонца ўлетку\nНадвор’е ў бліжэйшыя дні па рэспубліцы, паводле дадзеных Гідрамета, будзе вызначаць антыцыклон Gerd.\nМІНСК, 24 жні — Sputnik. Сухое і цёплае надвор'е ўсталюецца да канца тыдня па ўсёй Беларусі, дажджы ў краіне спыняцца з сыходам балтыйскага цыклону, паведаміў Sputnik у сераду начальнік службы гідраметэаралагічных прагнозаў Рэспубліканскага цэнтра па гідраметэаралогіі, кантролі радыеактыўнага забруджвання і маніторынгу навакольнага асяроддзя Дзмітрый Рабаў.\nНевялікае пахаладанне прыйшло ў рэспубліку напачатку гэтага тыдня, аднак сіноптыкі прагназавалі, што надвор'е пачне мяняцца ў лепшы бок ужо ў сераду 24 жніўня.\n"Да канца тыдня будзе суха і цёпла. Атмасферны фронт, які прынёс у краіну дажджліва-халаднаватае надвор'е з Балтыйскага мора, пакідае нас", — сказаў Рабаў.\nЁн таксама ўдакладніў, што ў бліжэйшыя дні надвор'е па рэспубліцы будзе вызначаць антыцыклон Gerd — раніцай будзе свежа, а днём сонечна і цёпла. Так, у чацвер тэмпература ўначы складзе +8…14°С, днём +20…26°С.\nУ пятніцу ўжо будзе цяплей — днём да +29°С, а на выходных вернецца спякота — месцамі па поўдні паветра прагрэецца да +30…32°С.