Афіцыйныя дэлегацыі не могуць у Беларусі сустрэць тых, хто скажа праўду\nЯсухіра Ігарашы аб тым, што сёння адбываецца на Фукусіме: дакладнай мапы забруджання няма, перасяленцы жывуць у бараках\n“Людзі былі сур’ёзна ўзрушаныя тым, што іх падманулі”\n“Для Японіі гэта было адно з самых вялікіх узрушэнняў пасля другой сусветнай вайны, - расказвае Ігарашы пра Японію, японцаў і катастрофу на АЭС Фукусіма, якая адбылася тры гады таму. - Спачатку праядзерныя лабісты пераконвалі, што на Фукусіме не адбудзецца сур’ёзнай аварыі, а цяпер намагаюцца схаваць важную інфармацыю і нават захаваць атамную прамысловаць.\nЛюдзі былі сур’ёза ўзрушаны тым, што іх падманулі, але зараз нават тая меншасць, якая памятае, што адбылося, робіць выгляд, што не адбылося нічога. Навіны пра Фукусіму ў СМІ толькі павярхоўныя і адно толькi нешматлікія добрасумленныя незалежныя сродкі масавай інфармацыі рэальна ацэньваюць наступствы аварыі”.\nЗабруджаныя ўчасткі ёсць нават у Токіа\nЯдзерная катастрофа працягваецца.\nУ адрозненне ад сітуацыі ў Чарнобылі, ядзернае паліва застаецца гарачым і няўстойліваемым нават цяпер, яно ўсё яшчэ выпускае радыёактыўныя частачкі ў паветра. Забруджаная радыяцыяй вада трапляе ў Ціхі акіян, і гаворка iдзе аб 400 тонах штодня.\nПрэм'ер-міністр Японіі Сіндзо Абэ заявіў, што крызіс на Фукусіме знаходзіцца пад кантролем чальцоў Міжнароднага алімпійскага камітэта і Токіа прыме Летнія Гульні ў 2020 годзе. Але ёсць шматлікія акадэмічныя справаздачы, якія сведчаць, што забруджванне Ціхага акіяну будзе працягвацца.\nПалова земляў прэфектуры Фукусіма забруджана, нават у Токіо ёсць моцна забруджаныя ўчасткі, і ніхто не мае дакладнай мапы. Маніторынг урады недастатковы і забруджванне звычайна недаацэньваецца.\nХворых на рак шчытападобнай залозы ў Фукусіме больш, чым у Чарнобылі\nКалі прымяняць крытэрыi эвакуацыі з Чарнобыльскай зоны, то эвакуіраваць з Фукусімы патрэбна нашмат больш людзей. Зараз, праз 3 гады, больш за 150 000 чалавек жывуць у часовых дамах і бараках. Тым не менш, прэфектура Фукусіма і японскі ўрад кажуць аб тым, што тэрыторыя ачышчаецца. Такiм чынам яны заахвочваюць людзей вярнуцца ў родныя мясціны.\nВось чаму на разгляд рады ААН па правах чалавека быў прадстаўлены адмысловы даклад. У ім японскі ўрад заклікаюць эвакуіраваць больш людзей у Фукусіме (і не толькі), грунтуючыся на міжнародных крытэрыях бяспекі.\nТак адным з наступстваў радыяцыйнага ўздзеяння на здароўе чалавека з'яўляецца рак шчытападобнай залозы. Ёсць ужо 33 пацверджаныя і 41 падазраваныя выпадкі захворвання з 269 000 дзяцей у Фукусіме.\nСуадносіны выглядаюць як 1:3,500 = (33+41):269 000\nУ сітуацыі без дадатковага выпраменьвання суадносіны звычайна 1:1 000 000. Маецца акадэмічная справаздача, дзе згадваецца лічба ў 1:4500 вакол Чарнобыля. Сітуацыя ў Фукусіме выглядае вельмі падобнай да чарнобыльскай, але японскія “эксперты” паўтараюць, што гэта НЕ звязана з ядзернай аварыяй.\nВядома, з'яўляюцца і іншыя захворванні сярод мясцовых жыхароў у Фукусіме, але ўрад не жадае даследаваць такія пытанні. Ніхто не ведае дакладную статыстыку датычна здароўя.\n75% японцаў адмоўна ставяцца да ядзернай энергетычнай палітыкі\nУ Японіі зараз 50 ядзерных рэактараў, і з верасня 2013 года не працуе НІВОДНЫ. Гэта азначае, што напрацягу 6 месяцаў Японія здолела жыць без атамнай энергетыкі. З афіцыйнай статыстыкі бачна, што Японія мае дастаткова гідраўлічных электрастанцый і электрастанцый на выкапнёвым паліве, каб пакрыць усе патрэбы электраэнергіі.\nАле ўрад і электрычныя кампаніі хочуць аднавіць працу АЭС, сцвярджаючы: “Гэтым летам Японіі не хопіць электраэнергіі”, “Электрычнасць з АЭС значна танней” і г.д.\nУсё больш і больш японцаў мяркуе, што гэтыя аргументы не адпавядаюць рэчаіснасці. Нядаўнія даследаванні грамадскай думкі кажуць, што 46% японцаў жадае памяншэння колькасцi працоўных ядзерных рэактараў і 30% - паэтапнага адмаўлення ад ядзернай энергетычнай палітыкі. Сумарна больш за 75% сёння ставіцца адмоўна да ядзернай энергетычнай палітыкі.\nЦяпер развіваць атамную энергетыку ці стварыць новую АЭС унутры Японіі вельмі цяжка, таму ўрад і ядзерная прамысловасць прасоўваюць свае тэхналогіі за межамі Японіі. Мэтавыя краіны – гэта Літва, Польшча, Чэхія, Фінляндыя, Турцыя, ААЭ, Саудаўская Аравія, В'етнам і г.д. Многія японцы саромяцца гэтай экспартнай палітыкі. Экспарт такіх тэхналогій азначае, што Японія робіцца гандляром смерці.\n“Афіцыйныя дэлегацыі не могуць у Беларусі сустрэць тых, хто скажа праўду”\nАбодва ўрады недаацэньваць уплыў радыяцыі на здароўе чалавека. Сорамна, што Японію называюць "дэмакратычнай”: свабодныя выбары, свабода прэсы і слова, але сапраўдныя падзеі паказваюць, што ўрад аўтарытарны.\nЧарнобыль паўтарыўся ў Фукусіме. Многія японскія дэлегацыі наведалі Беларусь пасля аварыі на Фукусіме. Візіты былi арганізаваны на афіцыйным узроўні і прадстаўнікі адчулі наступнае: "У Беларусі кожнае дзіця вывучае выпраменьванне ў школе, кожны харчовы прадукт правяраецца дзяржаўнай установай, ёсць цэнтралізаванае кіраванне інфармацыяй і ведамі аб радыяцыі. Дзякуючы гэтаму беларусы жывуць у бяспецы”.\nАфіцыйныя дэлегацыі не могуць у Беларусі сустрэць тых, хто скажа праўду, як ліча Ігарашы. Тым не менш мала-памалу праўда і рэальныя факты распаўсюджваюцца і ў нас, у асноўным праз інтэрнэт.\nТак дзейнасць інстытута “БЕЛРАД” і акадэмічныя дасягненні прафесара Юрыя Бандажэўскага добра вядомы сярод японскіх антыядзершчыкаў, як і добра вядома кніга Святланы Алексіевіч "Чарнобыльскі Малітва".\nЯпонскія грамадзяне ўдзячныя беларусам за гэтыя праўдзівыя дакументы. Мяркую, што мы, японцы, маем шмат чаму павучыцца ў вас і нашая сувязь павінная быць больш моцнай. Яна не ў СМІ і не ў абменах афіцыйнымі дэлегацыямі, а хутчэй у інтэрнэце і дзеяннях звычайных людзей.\nКрыніца фота bigpicture.ru, relax.ru, www.gadgetblog.ru


16 студзень 2015, 09:10\nУ Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі адкрылася выстава, прысьвечаная памяці славутага палітычнага дзеяча 18-га стагодзьдзя Тадэвуша Рэйтана.\nВэрнісаж да 275-й гадавіны народзінаў Тадэвуша Рэйтана падрыхтавалі сябры арт-суполкі ягонага імя. Іх падтрымалі іншыя мастакі, якія прапанавалі для экспазыцыі свае працы.\nВыстаўлена каля 100 карцінаў, папяровых дакумэнтаў, зьвязаных з жыцьцём і дзейнасьцю Тадэвуша Рэйтана, прысьвечаныя яму літаратурныя творы. Прысутныя паглядзелі дакумэнтальна-гістарычную стужку «Тадэвуш Рэйтан: беларускі Дон Кіхот».\nНа вэрнісажы выступілі беларусіст Адам Мальдзіс, рэжысёр Уладзімер Арлоў, старшыня Беларускага саюза мастакоў Рыгор Сітніца, мастакі суполкі імя Тадэвуша Рэйтана Алесь Родзін і Зьміцер Юркевіч.\n«Рэйтан уяўляе сабой прыклад сапраўднага патрыёта, ня якога трэба арыентавацца. Ён змог супрацьстаяць мацнеўшаму ціску, адкрыта называў падтрымку часткі польскіх дэпутатаў падзела Рэчы Паспалітай здрадай і застаўся верным сваім прынцыпам да канца жыцьця»,— адзначыў Зьміцер Юркевіч.\nПаводле мастака Алеся Родзіна, важнай задачай выставы зьяўляецца прыцягненьне ўвагі грамадзкасьці і палітыкаў да лёсу маёнтка Тадэвуша Рэйтана ў Грушаўцы (цяпер у Ляхавіцкім раёне), які зараз фактычна выстаўлены на таргі для камэрцыйнага выкарыстаньня. Мастакі ўпэўненыя, што такое недапушчальна, у сядзібе Рэйтана дзяржава абавязкова павінна стварыць мэмарыяльны музэй і культурны цэнтар.\nВалер Мазынскі, Алесь Пушкін\nСваімі ўражаньнямі ад выставы падзяліўся рэжысэр Валер Мазынскі:\n«Чым далей жыву, тым бліжэй мне становіцца старадаўняя гісторыя. Гэта чарговы ўздых свайго, сьвежага, сапраўднага, хоць і вельмі далёкага».\nШэраг карцін для выставы сярод іншых мастакоў прапанаваў Мікола Купава:\n«Мае працы паказваюць тую эпоху, тую культуру, архітэктуру, дзеячоў, зь якімі кантактаваў Рэйтан. Напрыклад, Наваградзкі замак. Тут праходзіў наваградзкі сойм, на якім Рэйтана выбралі дэпутатам на Сойм Рэчы Паспалітай».\nВыстава, прысьвечаная памяці Тадэвуша Рэйтана, будзе адкрытая для наведнікаў цягам месяца.\nДэпутат Сойма Рэчы Паспалітай Тадэвуш Рэйтан быў шчырым патрыётам аб’яднанай польска-беларуска-літоўскай дзяржавы. Ён у 1773 годзе падчас надзвычайнага Сойма Рэчы Паспалітай рашуча выступіў супраць яе падзелу, які інсьпіравала Расея, выкарыстаў увесь свой палітычны ўплыў і вынаходлівасьць, каб пераканаць дэпутатаў у неабходнасьці захаваньня адзінай дзяржавы. Ягоная прынцыповасьць выклікала павагу нават яго ворагаў. Нягледзячы на тое, што захаваць Рэч Паспалітую не ўдалося, слаўнае імя Тадэвуша Рэйтана засталося ў гісторыі.


Карбомер, Карбопол, поліэтыленгліколь - інуаксін\nQingdao Yinuoxin New Material Co., Ltd. знаходзіцца ў прыгожым прыбярэжным горадзе Ціндао, на ўсход ад бухты Цзяочжоў, недалёка ад хуткаснай дарогі Цыньін. Побач з аэрапортам Ціндао-Люцін, кантэйнерным тэрміналам Хуандао, портам Ціндао, тэрміналам для навалочных грузаў Рычаа транспарт зручны і зручны. Наша кампанія мае права на імпарт і экспарт і з'яўляецца прадпрыемствам, якое вырабляе серыі гумовых дадаткаў і прадае высакаякасную хімічную прадукцыю.\nУ нас ёсць прафесійны, высакаякасны, якасны сэрвісны і гандлёвы персанал\nБудзе гэта перадпродажная ці пасляпродажная продаж, мы забяспечым вам лепшы сэрвіс, які дазволіць вам хутчэй зразумець і выкарыстоўваць нашу прадукцыю.\nЗ моманту свайго стварэння восем гадоў таму кампанія імкнецца прадастаўляць якасную і якасную прадукцыю кліентам дома і за мяжой.\nНаша прадукцыя адрозніваецца добрай якасцю і рэпутацыяй, што дазваляе стварыць шмат філіялаў і дыстрыб'ютараў у нашай краіне.\n112020 / Ліс


Semalt тлумачыць, якія аспекты SEO варта мець на ўвазе ў распрацоўцы вэб\nРаспрацоўка вэб-сайта можна параўнаць са стварэннем дома: калі ў яго слабы падмурак, ён не будзе стабільным. Некалькі асноў трэба зрабіць, калі вы хочаце ў ёй жыць. Для вэб-сайтаў асновай з'яўляецца аптымізацыя пошукавых сістэм (SEO).\nКалі вы распрацоўваеце вэб-сайт, незалежна ад таго, поўная мадэрнізацыя альбо абнаўленне, вам трэба думаць пра SEO. Вось чаму:\n> гэта зэканоміць вам шмат часу\n> гэта дасць вам больш высокі рэйтынг\n> гэта дасць вам больш трафіку плюс гэта зробіць вам шмат грошай\nКаб дапамагчы вам скарыстацца гэтымі перавагамі Іван Канавалаў, менеджэр поспехаў кліентаў кампаніі Semalt , склаў спіс SEO пунктаў, якія вы павінны ўлічваць пры распрацоўцы і распрацоўцы вэб-сайта вашай кампаніі.\n1. Архітэктура сайта і стварэнне спасылак\nКарыстаючыся аналагам дома, вы заўважыце, што ў яго шмат дэталяў. Напрыклад, у вас ёсць сантэхніка, мэбля, цеплаізаляцыя, добраўпарадкаванне, лакафарбавае пакрыццё і працягваецца спіс. Усё гэта павінна працаваць разам, каб стварыць карысную прастору. Тое ж датычыцца і вашага сайта - ён павінен быць перабудаваны ў лагічным парадку. Цяпер гэта тое, пра што клапоціцца архітэктура сайта. З іншага боку, узаемасувязь забяспечвае доступ да ўсіх звязаных старонак вашага сайта.\n2. Магчымасць праверкі\nАдзіная мэта вашага сайта - прадаць ваш брэнд. Кожная функцыя павінна дапамагаць гэтай мэты. Няхай гэта будзе меню касы, каталог альбо што вы можаце прыдумаць. Пераканайцеся, што нічога не парушае функцыянальнасць сайта, таму будзьце ўважлівыя для няспраўных спасылак і іншых памылак на этапе распрацоўкі. Кожны раз, калі вы вырашыце змяніць свой вэб-сайт, пераканайцеся, што новая версія вашага сайта размешчана на асобным серверы "Dev". Ніколі не спрабуйце ўносіць жывыя змены. Вы маглі страціць тысячы долараў.\n4. Мабільны дызайн\n5. Хуткасць і карыстацкі досвед\nПрыблізна 60% арганічных пошукаў на мабільных прыладах мае вырашальнае значэнне для стварэння дызайну, зручнага для мабільных прылад. Гэта можа быць што заўгодна: ад сціскання файлаў малюнкаў да павелічэння хуткасці. Калі вы можаце атрымаць доступ да свайго вэб-сайта на ўсіх прыладах, вам добра пайсці.


— Гэта невялічкі зборнічак паэзіі Візмы Бэлшавіцы, латышскай паэткі, мае сучасніцы. Практычна равесніцы – яна з 1931 года, я з 1936, розніца невялікая, гэта маё пакаленне. Я з вялікай любоўю яе перакладаў, і з ёю кансультаваўся. У мяне захоўваецца 73 лісты ад яе… Гэты пераклад беларусы не заўважылі. Беларусы – людзі іншай ментальнасці. А яна – латышская інтэлігентка. Латышы жылі ў савецкім саюзе ненавідзячы гэты саюз. І яна, яе паэзія мне паказвала, чаму і за што. Тое самае было і ў мяне, гэта самае адчуваў і я. У нас было поўнае ўзаемаразуменне.\n— Не быў. Але я стараўся наколькі можна быць незалежным, ніколі не быў ні ў якіх партыях. Праўда, быў у піянерах, у камсамоле. Тады я быў малы і дурны – а цяпер я стары і дурны. (усміхаецца) Візма перадала ў сваіх вершах дух гэтага інтэлігентнага супраціву.\n— Пераважыў. Бо я Біблію перакладаў для людзей, а Візму – для сябе. Я хацеў, каб Біблію чыталі беларусы. Бо беларусы не хочуць па-беларуску чытаць, ім рускую падавай. Аднак я разумеў, што сінадальны пераклад даўно састарэў!\n— “Іжэ есі на небесі” – нічога не зразумець! А вашая Біблія чытаецца як захапляльная кніга! Аднак, ці не думаеце вы, што мэта сінадальнага перакладу – каб было “прыдыханне ад неразумення”?\n— Мая цётка Ганна так і малілася: “Ойча наш, ежу ясі на небясі… Хлеб наш насушаны дай нам есці…” Я пытаўся: “Цётка, што ты мелеш?..” І чуў: “У сраку пацалуй, так трэба!” Яны па-свойму разумелі – трэба, каб есці было! А тое неразуменне, за якое ўчапілася руская царква – яна хоча быць пасярэднікам між чалавекам і Богам. На тварах некаторых святароў так і чытаецца: “Я табе растлумачу, што гэта такое” А ты адкуль ведаеш, ты што, Бога бачыў? Паслухайце гэтых царкоўнікаў: яны ж усё ведаюць, што Богу наўме!\n— Вам закідвалі тое, што Біблію павінен перакладаць святар, манах – а не вы, філолаг. Ваш пераклад можна назваць рэлігійным?\n— Канешне! А Скарына – ягоны пераклад рэлігійны ці не? Ён не быў святаром ці манахам. Гэта пытанне я задаваў кіраўнікам нашай праваслаўнай царквы. Адказваюць: “Мы шануем гэта, гэта вялікі культурны ўнёсак”. Але яны яго не прызнаюць, бо гэта перакладаў не манах, не царкоўнік.\n— Мне гэты пераклад замовіў у свой час Уладыка Філарэт. Пачатак 1990-х, прыйшла незалежнасць, пачалася беларусізацыя – і царква захацела мець Біблію па-беларуску. Стварылі Біблійную камісію, запрасілі мяне, я згадзіўся. Ім быў патрэбен філолаг, перакладчык. Што можа непісьменны манах перакласці? Маліся не маліся – калі ты не філолаг, нічога не будзе. Светлай памяці ксёндз Чарняўскі з Вішнева пад Валожыным перакладаў Біблію. І маліўся, і пасціў – але яго пераклад недасканалы!.. Бо ён ведаў мову свае Валожыншчыны, як я – свае Смаляніцы…\n— Прызнаюць ягоны, а карыстаюцца маім! Я вось слухаў набажэнствы на адныя Каляды, на другія. І праваслаўныя, і каталікі карыстаюцца маім перакладам! Толькі замяняюць “Ісуса” на “Езуса”, “Гасподзь” на “Пан” і гэтак далей. Адаптуюць кожны сам сабе. Але я бяру ў рукі Біблію – і бачу, што гэта мой пераклад!.. Тады, калі была створана Біблійная камісія, наперш я пераклаў Евангелле ад Мацьвея. Камісія прымала пераклад – галасавалі. Сталі галасаваць, як перакласці “благодать”. У мяне перакладзена “мілата Божая”, бо “благо” – гэта па-нашаму бяда, зло. А “мілата” – Бог любіць усіх! “Благодать” – гэта “даць дабро”. А што такое дабро? Я задаваў гэтае пытанне многім святарам. І ў кожнага быў свой “спіс дабра”, якое дае Бог. У выніку яны там нешта галасавалі, прынялі Мацьвея ў сваёй рэдакцыі, замянілі многія словы і выдалі кнігу, нават не пазначыўшы маё прозвішча. Каму толькі не падзякавалі – здаецца, нават прыбіральшчыцам, якія прыбіраюць фабрыку каларовага друку. Толькі ніводнага слова не знайшлося пазначыць, што гэта перакладаў Сёмуха. Я зразумеў, што так працаваць нельга, што і без іх упраўлюся – тым больш, ужо ўвайшоў, уцягнуўся ў працу. Мяне ў гэтай справе падтрымала Беларуская аўтакефальная праваслаўная царква, дзе быў Мітрапаліт Мікалай. Падтрымалі пратэстанты. Мітрапаліт Мікалай рэдагаваў мой пераклад, але канчатковае рашэнне пакідаў мне, перакладчыку. Ён дабраславіў гэтае выданне, а значыцца, яно не можа быць пад забаронай. Гэта не мае значэння, колькі зараз чалавек у Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царкве. Быў час, калі, напрыклад, у Сінайскай аўтакефальнай царкве было 30 вернікаў. І што? У выніку мой пераклад прынялі на службу таксама беларускія грэка-католікі. А нашыя каталікі не могуць яго прыняць, бо я праваслаўны. Але карыстаюцца – я гэта ведаю.\n— Яны былі вельмі складаныя, я пра гэта ніколі не казаў і зараз падрабязна казаць не хачу. Тады за мяне ўзялося маскоўскае КДБ, калі я быў яшчэ студэнтам старэйшых курсаў (рамана-германскае аддзяленне філфака МДУ – аўт.). Я ім, аказваецца, падыходзіў па іхных параметрах – сірата, якога дзяржава выпеставала, вылізала, у людзі вывела. І я павінен дзяржаве быць удзячны ў такой форме: мусіў сачыць за студэнтамі. Я адмовіўся, мяне выкінулі з інтэрната. Некалькі дзён начаваў у метро, а тады там збунтаваліся студэнты, мяне вярнулі і больш не чапалі. Толькі я прыехаў у Мінск – тут за мяне зноў узяліся (падзеі адбываліся ў пачатку 1960-х гадоў – аўт.). Давялося адбрыквацца. Тады мяне Караткевіч і ратаваў, я яму ўдзячны за гэта. Падрабязнасцяў тае вярбоўкі я нікому не расказваў, апроч Караткевіча.\nЗ Уладзімерам Караткевічам у выдавецтве “Мастацкая літаратура”, 1962 год\n— У Рагачове – хаваў мяне цэлае лета з дзедавай хаце. Якраз тое лета 1964 года, калі Валодзя напісаў там “Ладдзю Роспачы”. У гэтай жа хаце ён напісаў “Чазенію”, часткова “Каласы пад сярпом тваім”, часткова “Хрыстос прызямліўся ў Гародні”…\n— Ад чаго канкрэтна вы хаваліся – вас маглі арыштаваць, забіць?..\n— Так. Мы сышліся, бо я быў ягоным рэдактарам. Па-другое, я быў знаёмы з “акадэмічнымі хлопцамі”, якіх пасля трэслі – Алесь Каўрус, Сцяпан Місько, Мікола Прашковіч, Уладзімір Караткевіч, Валянцін Рабкевіч… Я быў толькі, відаць, на двух сустрэчах-выпіўках гэтай кампаніі. І калі ўсіх накрылі, Валодзя Караткевіч на допыце казаў, што я туды ніколі не ўваходзіў, што я – новы чалавек, што яны толькі прыглядаліся да мяне.\n— Ніякай арганізацыі, гэта былі людзі з Акадэміі Навук, з выдавецтва, вольныя інтэлігенты. Часам гэта называюць “акадэмічны асяродак”. Там абмяркоўваліся пытанні беларусізацыі. І нас вырашылі раскрыць-разграміць. Выкрывалі ў друку, з прозвішчамі. Звольнілі некаторых з працы, запалохвалі.\n— А як вы патрапілі на гэтыя сходкі?\n— Я пазнаёміўся ў тралейбусе са Сцяпанам Міско. Ён пачуў, што я гавару па-беларуску – і падышоў. Высветлілася, што мы аднадумцы.\n— Так, працаваў там два гады ў сектары інфармацыі, перакладаў з нямецкай мовы тэхнічную дакументацыю. Паралельна выкладаў нямецкую мову ў школе – у восемдзесят восьмай, у трынаццатай, у сотай.\n— У тым і рэч, што асабіста мяне не цкавалі – дзякуючы Караткевічу ды іншым хлопцам, якія адвялі ад мяне падазрэнне. Таму мяне – каб перастрахавацца – выгналі з выдавецтва – але ўказання не браць на працу, відаць, не было, таму я і змог уладкавацца. Потым мяне зноў прынялі ў выдавецтва – у выніку я працаваў там агулам 40 гадоў. І за гэты час не выслужыўся вышэй рэдактара. Гэта была мая мяжа. Памятаеце анекдот – што Карл Маркс эканаміст, а цёця Роза вышэй – яна старшы эканаміст. Так я быў старшым рэдактарам у выдавецтве. Пасля, калі памёр Рабкевіч – мяне прызначылі на яго месца, загадчыкам рэдакцыі перакладаў у выдавецтве “Мастацкая літаратура”. Але дзесьці праз паўгода раптам прысылаюць загадчыкам Барыса Сачанку. Я пытаюся, чаму так. “А мы вас не прызначалі” Як жа не прызначалі, калі вось, загад быў, я сам знаёміўся з ім і падпісваў! Але прыйшоў Барыс Сачанка, мяне паніжаюць да старшага рэдактара. Раз так – я зноў буду простым рэдактарам! Быў рэдактарам—і буду рэдактарам.\n— Не прыкра зараз, што ўсё жыццё былі на нізкай пасадзе, не былі вялікім начальнікам?\n— Мяне гэта ніколі не бянтэжыла, бо я ўсё жыццё працаваў не на пасадах, а працаваў перакладчыкам. Я быў у сферы свайго інтарэсу – рабіў тое, што люблю.\n— Як вам было рэдагаваць свайго сябра Караткевіча – ягоныя ўласныя тэксты і пераклады?\n— Я рабіў так, як Мітрапаліт Мікалай са мною – пакідаў аспошняе слова за аўтарам. Мая справа была паказаць і даказаць, што гэта кепска. І Караткевіч гэта выдатна разумеў – калі я даваў лепшы варыянт, ён яго прымаў.\n— Аднак вы прыгадвалі, што Караткевіч быў эмацыйны што да рэдактуры.\n— Эмацыйны! Ён мог сказаць: пасадзіце гэтага Сёмуху на прыпечак ракам і ўстаўце яму трубачкай у сраку ягоную рэдактуру. Але гэта – імпульс! На другі дзень мы ўжо ўабдымку рагочам!\n— Я проста прапанаваў яму – і ён адразу згадзіўся. Алеся ганарыцца гэтым! Сам хрост быў асаблівы. Час быў такі, што ў царкву не панясеш хрысціць дзіця. Божа барані! Дзіця маё хрысцілі ў Пружанах і запісалі хросным бацькам Валодзю Караткевіча, хаця на руках яе тады перад папом у яго на кватэры трымаў зусім іншы чалавек, муж мае пляменніцы.\n— А ўласна за тое, што перакладаеце з нямецкай, не цкавалі?\n— Так, бо я шмат бачыў іх на здымках, шмат ведаю пра іх. Мяне ўразілі рэчы, якіх не адчуеш са здымкаў. Каб вы ведалі, на якім ложку спаў Гётэ ў Ваймары!.. Цвярдзей рэчы не бывае! Паехалі ў Франкфурт, дзе дом-музей Гётэ. Перад гэтым пайшлі перакусіць у кавярню ў цэнтры. Лета, гарачыня, жнівень, вокны адчыненыя, на вокнах стаяць вазоны з кветкамі. Мы селі пры вакне, я – спінаю да яго. Торбачка мая з грашыма і дакумэнтамі вісіць на спінцы крэсла. Сядзім, балясы точым, ямо. Паабедалі, цяпер пойдзем у музей Гётэ. Ну пойдзем. Хап – а торбы мае няма! Туды, сюды – няма мае торбы! Глядзім – а яе роўна з вакна, прасунуўшы ціхенька руку між вазонамі, відаць, нехта ўкраў… Мы звярнуліся ў паліцыю… Карацей, нічога не знайшлі, нічога мне не вярнулі. Мае спадарожнікі апраўдваліся: “Ведаеце, гэта дакладна не немец украў, сюды ж у Франкфурт, фінансавы цэнтр, усякая набрыдзь з усяго свету збіраецца!..” Які мне ўжо быў той дом-музей Гётэ, калі я пасярод Заходняй Еўропы стаю, як дурань голы, без дакументаў і грошай!.. Немцы звазілі мяне ў Бонн у беларускае пасольства – так я яшчэ і Бонн пабачыў. Там мяне прымаў нейкі палкоўнік, які ў беларускім пасольстве па-беларуску гаварыць не ўмеў… Кажу, дайце мне дакумент які, каб я дадому вярнуўся! Кажа: а мы ж не ведаем, хто вы такі. Я ім назваў кучу народу ў Мінску, хто можа пацьвердзіць… Карацей, каля тыдня мне паперку давалі. У выніку я тры лішніх дні прабыў у Нямеччыне, атрымаў часовае пасведчанне, дзе было напіснаа, што “белорусское посольство и власти Германии просят пограничные службы оказать содействие в возвращении этого гражданина по указанному адресу”. Я паехаў дамоў у Мінск. У Польшчы дачапіўся нейкі кантралёр у цягніку: гэта не пашпарт, я вас не прапушчу ехаць далей! Сварыліся з ім сварыліся. Ён пачаў адкрыта вымагаць хабар. У выніку я яму кажу: ок, высаджвайце мяне на наступнай станцыі, я выходжу пасярод горада перад вашай мэрыяй і сядаю на брук. Мяне забяруць у паліцыю – я ім раскажу, што здарылася. І вы мне аплаціце і дарогу да Мінска, і прыбыванне ў вашай Польшчы. Гэта падзейнічала. Ён зразумеў, што на лапу не атрымае – і адчапіўся.\n— Калі вы выкладалі ў нас у ліцэі, то казалі, што словы перакладаюцца словамі, а вобразы – вобразамі. Ці сталі перакладзеныя вамі аўтары хоць трошку беларусамі?\n— Таму ў вашым перакладзе “Фаўста” больш радкоў, чым у арыгінале Гётэ?\n— Там не так і многа – дзесьці 110 радкоў на 14 тысяч. Палова ці больш з іх – доўгі радок, які я сёк напалам, бо не ўлазіў. Адсябечыны там няма. Бывае так, што чатыры слоўцы па-нямецку – а іх не скажаш чатырма беларускімі, цэлы сказ доўгі атрымліваецца. Калі дакладным быць, трэба мінімум два радкі запоўніць. Альбо выйдзе абрубак, які не будзе адпавядаць тэксту.\n— Аднак гэта ж усё адно творы Гётэ, Нішцэ, Бэлшавіцы!..\n— Гэта – творы Сёмухі! Бо я пераклаў тыя творы, якія хацеў бы сам напісаць. Калі б я пісаў штосьці, я б хацеў так напісаць. Я так думаю. Чаму мне найбольш дарагая Візма Бэлшавіца? Калі б я пісаў свае вершы – я пісаў бы іх пра тое самае! Але гэта яна рабіла, яна гэта ўмела – а я так не ўмею. Я так мыслю, але напісаць так я не ўмею. А што я ўмею? Я ўмею сказаць гэта чытачам вершамі Візмы.


Брытанія выходзіць — Грузія ўваходзіць? | Новы Час\nБрытанія выходзіць — Грузія ўваходзіць?\nПрэзідэнт Грузіі Саламэ Зурабішвілі заявіла, што «Brexit дае шанц для Грузіі атрымаць сяброўства ў ЕС».\nТбілісі, паводле яе словаў, павінен «скарыстацца магчымасцю, якую дае выхад Вялікабрытаніі з ЕС, і высунуць свае аргументы на карысць уваходжання ў яго склад».\nЛогіка грузінскага гаранта наступная: «З краінай, якая няўхільна імкнецца ў Еўропу і хоча ўвайсці ў яе склад, не павінны абыходзіцца горш, чым з краінай, якая ўвесь час аддаляецца ад Еўропы». Пры гэтым прэзідэнт Грузіі нагадала, што летам у Батумі адбудзецца канферэнцыя лідараў ЕС, якая можа дапамагчы краіне ў гэтым імкненні.\nІніцыятыва Зурабішвілі ўяўляе цікавасць у тым ліку таму, што Грузія — не першая краіна, якая збіраецца па апісанай вышэй формуле заскочыць у ЕС. Раней з такой ініцыятывай выступілі ў Вярхоўнай Радзе Украіны, прапанаваўшы ЕС «згуляць на апярэджанне», замяніўшы Вялікабрытанію Украінай. А яшчэ раней падобныя развагі гучалі ў Турцыі, якая, у адрозненне ад Грузіі і Украіны, мае шматгадовы вопыт узаемадзеяння з ЕС.\nЗрэшты, эксперты згаджаюцца, што лепшыя шанцы сярод гэтай тройкі сапраўды ў Грузіі — маленькай і хрысціянскай краіны. З іншага боку, сумнеўна, што ЕС будзе пашырацца на Усход, пакуль не інтэгруе ў свой склад балканскія краіны.\nВарта таксама ўзгадаць, што днямі тая ж Зурабішвілі заявіла, што 64 працэнты мяжы Грузіі з Азербайджанам не вызначаныя. Наўрад ці без заканчэння гэтага працэсу можна разлічваць на сур’ёзную размову з Бруселем.\nУ Грузіі школьнікам адмянілі выпускныя экзамены


15 красавік 2020, 22:57\nАндрэй Стрыжак — адзін з каардынатараў грамадзянскай кампаніі ByCovid-19, створанай для дапамогі мэдыкам, падзяліўся са Свабодай прамежкавымі вынікамі працы.\nСёньня ён развозіў дапамогу гомельскім шпіталям.\nПаводле каардынатара, на 15 красавіка кампанія ByCovid-19 сабрала на MolaMola каля 140 тысяч даляраў. А што зроблена?\nЗакупілі, «з-пад зямлі дасталі проста», 27 тысяч рэсьпіратараў;\nнабылі ці зрабілі для мэдыкаў больш за 6 тысяч засьцерагальных шчыткоў;\nперадалі ў шпіталі і працягваюць перадаваць аднаразовыя халаты, засьцерагальныя камбінэзоны, акуляры, шчыткі, тэрмомэтры і іншыя мэдычныя прылады.\nстварылі валянтэрскую структуру па ўсёй краіне з удзелам 800 чалавек^;\nштаб кампаніі (30 чалавек) мае лягістычны, юрыдычны, бухгальтарскі, камунікацыйны аддзелы;\nёсьць два транспартныя хабы — у Менску і ў Гомлі, куды кожны неабыякавы грамадзянін можа прынесьці дапамогу мэдыкам (сродкі індывідуальнай аховы, «сухі паёк», далучыцца да «швейнай вытворчасьці» ды іншае);\nабвясьцілі дабрачынны аўкцыён, больш за сто карцін выстаўленыя на Kufar.by. Сродкі пойдуць на дапамогу мэдыкам;\nзьвярнуліся з заклікам пра дапамогу да беларусаў замежжа.\n«Беларусы замежжа нам ужо дапамагаюць. Прынамсі, з Канады. Яны сабралі каля пяці тысяч канадзкіх даляраў. На іх мы будзем набываць у ЭЗ пульсаксымэтры, бескантактныя тэрмомэтры і іншае абсталяваньне», — кажа Андрэй Стрыжак.\nКампанія працуе па заяўках мэдыкаў, выключна праз адміністрацыі шпіталяў. «Лягістыка ў нас цяпер распрацаваная так, што ад нашага складу ў Менску да любога шпіталя па Беларусі дастаўка грузу — 12–16 гадзін», — кажа каардынатар.\nРэсьпіратары, аднаразовыя халаты, ахоўныя камбінэзоны, шчыткі, акуляры перадаюцца ў шпіталі па дамове аб бясплатнай дапамозе — каб даць справаздачу людзям, якія ахвяруюць грошы на кампанію.\n«Заявак вельмі шмат. Штодзень мы заканчваем працу з пустым складам. Паставак мала. Грошы ёсьць — а рэсьпіратараў не дастаць», — дадае Андрэй Стрыжак.\n15 красавіка ён развозіў дапамогу па гомельскіх шпіталях. Гэта рэсьпіратары, «кроксы», аднаразовыя халаты, акуляры, прадукты.\n«Гэта ня першая і не апошняя дастаўка. Мы наладзілі шчыльную камунікацыю з гомельскімі шпіталямі, атрымліваем заяўкі і стараемся пакрываць іх патрэбы», — кажа каардынатар.\nГруз «зьбіраецца» і «забіраецца» на хабе. У склад, а таксама майстэрню па вытворчасьці засьцерагальных шчыткоў і шыцьці камбінэзонаў, ператварылася арт-прастора «Каўчэг». У «мірны» час тут ладзіліся культурніцкія імпрэзы. Цяпер працуюць валянтэры.\nЮля Ганісеўская каардынуе збор шчыткоў і шыцьцё засьцерагальных камбінэзонаў.\n«Мы маем загатоўкі шчыткоў. Іх трэба сабраць. За чатыры гадзіны чатыры чалавекі ўчора сабралі 107 шчыткоў. У мэдыкаў яны запатрабаваныя», — кажа Юля.\nЦяпер валянтэры закупілі тканіны на 1300 ахоўных камбінэзонаў для мэдыкаў. «Шыць пагадзіліся многія людзі, цяпер — 35 актыўных швачак. Мы даём выкрайкі, тканіну, фурнітуру. Шыюць ня толькі ў Гомлі», — дадае каардынатарка.\nЧаму Андрэй Стрыжак гэтым займаецца?\n«Цяпер сытуацыя такая, што кожны актыўны грамадзянін можа нечым дапамагчы мэдыкам. Я разумею, што мы плацім падаткі і ўтрымліваем дзяржаўныя структуры. Але калі ў вас загарэўся дом, то можна чакаць дзяржаўных ратавальнікаў і сварыцца, што доўга ня едуць. А можна пачаць гасіць пажар самому. Сёньняшняя сытуацыя пацьвярджае важнасьць моцнай грамадзянскай супольнасьці, якая можа спрацаваць, калі дзяржава ня можа хутка зрэагаваць. Мы — сілы хуткага рэагаваньня на крытычную сытуацыю», — кажа каардынатар.


Інфармацыя аб прыбытках чыноўнікаў аб’яўлена службовай таямніцай\n07 жнівень 2006, 06:41\nАлесь Дашчынскі, Менск Беларускі ўрад сваёй пастановай зацьвердзіў інструкцыю пра парадак захаваньня і праверак дэклярацый аб прыбытках і маёмасьці дзяржаўных чыноўнікаў. Паводле гэтай інструкцыі інфармацыя аб прыбытках дзяржслужбоўцаў з’яўляецца службовай таямніцай і не падлягае апублікаваньню.\nНовая інструкцыя ўраду прынята пасьля зьменаў у заканадаўстве. Нагадаем, у траўні кіраўнік краіны падпісаў закон, паводле якога чыноўнікі павінны штогод дэкляраваць прыбыткі і маёмасьць – свае і блізкіх сваякоў. Новыя меры мусяць спрыяць барацьбе з карупцыяй. І вось урадавая інструкцыя ўстанавіла парадак праверкі і захаваньня дэклярацый. Прымаць іх будзе не падаткавая інспэкцыя, а начальнік чыноўніка. Паводле ўрадавай інструкцыі, дэклярацыі чыноўнікаў, а таксама іншыя дакумэнты павінны захоўвацца ў іх асабістых справах, а інфармацыя аб прыбытках з’яўляецца службовай таямніцай і не падлягае разгалошваньню.\nУ апараце ўраду нам сказалі, што інструкцыю рыхтавала міністэрства ў падатках і зборах. Прадстаўніца гэтага міністэрства сказала:\n(Прадстаўніца: ) “А вы хочаце, каб мы дэклярацыі дзяржслужбоўцаў вывешвалі на слупе, на плошчы? Чаму яго маёмасьць і яго прыбыткі павінны быць даступныя ўсяму насельніцтву? Калі я дзяржслужачы, у мяне што, ня можа быць асабістага жыцьця? У мяне ёсьць дастаткова кантралёраў, маіх кіраўнікоў і кантралюючых органаў, якія будуць мяне кантраляваць”.\nА вось прыбыткі і маёмасьць асобаў, якія, напрыклад, абіраюцца ў дэпутаты становяцца даступнымі грамадзкасьці. Гэта публікуецца ў прэсе. Дэпутат Сяргей Гайдукевіч вельмі абураны тым, што урад сваёй інструкцыяй засакрэціў прыбыткі і маёмасьць чыноўнікаў.\n(Гайдукевіч: ) “Усе дадзеныя, любога дзржслужачага павінны быць вядомы любому грамадзяніну. Нават у інтэрнэце можна разьмяшчаць. Меней карупцыя будзе. А што можна хаваць? Дзяржслужачы, акрамя заробку, нічога ня мае права мець. Што хаваць? Не магу зразумець”.\nПаводле праваабаронцы Валянціна Стэфановіча, публічнасьць адна з галоўных рэчаў у змаганьні з карупцыяй.\n(Стэфановіч: ) “З іншага боку, улада вельмі часта злоўжывае адносна апанэнтаў рэжыму – шматлікія, беспадстаўныя патрабаваньні дэкляраваньня прыбыткаў. Альбо дэманстрацыя па тэлебачаньні, па БТ, як яны паказвалі дом Тацяны Процькі і казалі, вось тут яна жыве, вось яе машына і гэтак далей. Хаця гэта таксама ўмяшаньне ў асабістае жыцьцё. А тут вось іншая сытуацыя з гэтымі чыноўнікамі. Значыць, калі гэта таямніца, то журналісты ня змогуць узяць гэту інфармацыю. Калі гэта інфармацыя засакрэчаная, пра яе ведае толькі вышэйшае начальства. Дзе гарантыя, што гэта ня будзе проста “кругавой парукай” і што яны ня будуць, як у народзе кажуць, дзяліцца між сабой. І гэта інфармацыя ня будзе выплываць. І што гэта за змаганьне з карупцыяй?”


Розніца паміж электрафільнай і нуклеафільнай заменай | Параўнайце розніцу паміж падобнымі ўмовамі Розніца паміж электрафільнай і нуклеафільнай заменай | Параўнайце розніцу паміж падобнымі ўмовамі\nГалоўная / Навука і прырода / Навука / Хімія / Розніца паміж электрафільнай і нуклеафільнай заменай\nРозніца паміж электрафільнай і нуклеафільнай заменай\n15 чэрвеня 2016 года Аўтар Abey SD\nКлючавая розніца - электрафільная супраць нуклеафільнай замены\nРэакцыі электрафільнага і нуклеафільнага замяшчэння - гэта два тыпы рэакцый замяшчэння ў хіміі. Рэакцыі электрафільнага замяшчэння і нуклеафільнага замяшчэння ўключаюць разрыў існуючай сувязі і адукацыю новай сувязі, якая замяняе папярэднюю сувязь; аднак гэта робіцца з дапамогай двух розных механізмаў. У рэакцыях электрафільнага замяшчэння электрафіл (станоўчы іён або часткова станоўчы канец палярнай малекулы) атакуе электрафільны цэнтр малекулы, тады як у рэакцыі нуклеафільнага замяшчэння нуклеафіл (багаты электронамі малекулярны выгляд) атакуе нуклеафільны цэнтр малекулы выдаліць пакінутую групу. Гэта асноўная розніца паміж электрафільнай і нуклеафільнай заменай.\nШто такое электразамена?\nЯны ўяўляюць сабой агульны тып хімічнай рэакцыі, пры якой функцыянальная група ў злучэнні выцясняецца электрафілам. Наогул, атамы вадароду дзейнічаюць як электрафілы ў многіх хімічных рэакцыях. Гэтыя рэакцыі можна ў далейшым падзяліць на дзве групы; рэакцыі электрафільнага араматычнага замяшчэння і электрафільныя рэакцыі аліфатычнага замяшчэння. Рэакцыі электрафільнага араматычнага замяшчэння адбываюцца ў араматычных злучэннях і выкарыстоўваюцца для ўвядзення функцыянальных груп на бензольныя кольцы. Гэта вельмі важны метад пры сінтэзе новых хімічных злучэнняў.\nЭлектрафільная араматычная замена\nШто такое нуклеафільная замена?\nНуклеафільныя рэакцыі замяшчэння-гэта асноўны клас рэакцый, пры якіх багаты электронамі нуклеафіл выбарча атакуе станоўча або часткова станоўча зараджаны атам або групу атамаў, утвараючы сувязь, выцясняючы далучаную групу або атам. Раней далучаная група, якая пакідае малекулу, называецца «сыходнай групай», а станоўчы або часткова станоўчы атам - электрафілам. Уся малекулярная сутнасць, уключаючы электрафіла і групу сыходу, называюцца « падкладкай ».\nАгульная хімічная формула:\nНу-нуклеафіл LG-сыходзіць група\nНуклеафільнае замяшчэнне ацылам\nУ чым розніца паміж электрафільнай і нуклеафільнай заменай?\nМеханізм электрафільнай і нуклеафільнай замены\nЭлектрафільнае замяшчэнне: Большасць рэакцый электрафільнага замяшчэння адбываецца ў бензольным кольцы ў прысутнасці электрафіла (станоўчага іёна). Механізм можа ўтрымліваць некалькі крокаў. Ніжэй прыводзіцца прыклад.\nІён гідранію H 3 O + (з кіслот Бранстэда)\nТрыфтарыд бору BF 3\nХлорысты алюміній AlCl 3\nМалекулы галагена F 2 , Cl 2 , Br 2 , I 2\nНуклеафільная замена: Яна ўключае ў сябе рэакцыю паміж донарам электронных пар (нуклеафіл) і акцэптарам электронных пар (электрафіл). У электрафіла павінна быць якая пакідае групу, каб адбылася рэакцыя.\nМеханізм рэакцыі адбываецца двума спосабамі: рэакцыямі SN 2 і SN 1 . У рэакцыях SN 2 выдаленне пакідае групы і атака ззаду нуклеафілам адбываецца адначасова. У рэакцыях SN 1 спачатку ўтворыцца плоскі іён карбенію, а затым ён далей уступае ў рэакцыю з нуклеафілам. Нуклеафіл мае свабоду атакаваць з любога боку, і гэтая рэакцыя звязана з рацэмізацыяй.\nПрыклады электрафільнай замены і нуклеафільнай замены\nРэакцыі замяшчэння ў бензольным кольцы з'яўляюцца прыкладамі рэакцый электрафільнага замяшчэння.\nГідроліз алкилбромида з'яўляецца прыкладам нуклеафільнай замены.\nR-Br, у асноўных умовах, дзе атакуючы нуклеофил з'яўляецца ЁН - і якая сыходзіць група ўяўляе сабой Br -.\nR-Br + ЁН - → Р-ЁН + Br -\nРэцэмізацыя: рацэмізацыя - гэта аптычна актыўнае рэчыва ў аптычна неактыўную сумесь аднолькавай колькасці паваротнай і паваротнай формаў.\n"Нуклеафільная замена (SN1SN2)". Партал арганічнай хіміі .\n«Рэакцыі нуклеафільнага замяшчэння паміж галагеналкананамі і гідраксіднымі іёнамі». Кіраўніцтва па хіміі\n«Электрафільная замена». Кіраўніцтва па хіміі\n«Орта-дырэктары па электрафільнай араматычнай замяшчэнні» Аўтар V8rik з Вікіпедыі на англійскай мове ( CC BY-SA 3.0 ) праз Commons Wikimedia\n«Агульная схема каталізаванай кіслатой нуклеафільнай ацылавай замяшчэння» Ckalnmals-уласная праца ( CC BY-SA 3.0 ) праз Commons Wikimedia\n«Нітраванне бензолу» Ікразуула - уласная праца (у грамадскім набытку) праз Commons Wikimedia\nРозніца паміж актываваным вуглём і вуглём Розніца паміж поліэстэрам і нейлонам Розніца паміж уранам і плутоніем Розніца паміж піруватам і піравінавай кіслатой Розніца паміж аргонам і кіслародам\nFiled Under: Хімія З тэгамі: Параўнаць электрафільнага і нуклеафільнага замяшчэння , электрафільнага і адрозненні нуклеафільнага замяшчэння , электрафільнага замяшчэння , электрафільнага замяшчэння характарыстыкі , вызначэнне электрафільнага замяшчэння , Прыклады электрафільнага замяшчэння , Прыклады нуклеафільнага замяшчэння , механізм электрафільнага замяшчэння , механізм нуклеафільнага замяшчэння , Нуклеафільная замена, Характарыстыкі нуклеафільнай замяшчэння, Вызначэнне нуклеафільнай замяшчэння\nАб аўтары: Abey SD\nРозніца паміж альфа -спіраллю і бэта -плісэ\nРозніца паміж більярдам і снукерам\nРозніца паміж хларыдам кальцыя і хларыдам натрыю\nРозніца паміж тарзальной і запясцевай косткамі\nРозніца паміж базавай і стаўкай BPLR


Фізік і адзін з актыўных удзельнікаў клуба Student Network Ілля Карусейчык распавёў 34mag пра тое, як у сучасных умовах можна дапаўняць і змяняць сістэму адукацыі ў адпаведнасці з патрэбамі студэнтаў і патрабаваннямі Балонскага працэсу.\nГерой: Ілля Карусейчык, 24 гады, скончыў фізічны факультэт БДУ, аспірант, працуе ў Цэнтры квантавай оптыкі і квантавай інфарматыкі Інстытута фізікі НАН.\nЧым займаецца: арганізацыя лекцый, трэнінгаў і школ для студэнтаў.\nVK Student Network FB EPS Young Minds Minsk\nАрыгінальная дата публікацыі – 04.07.2016. Матэрыял выходзіць з невялікімі праўкамі, якія дазваляюць зразумець, як мяняўся герой і яго актывізм праз гады.\nГісторыя Student Network пачалася са Student English Club. Спачатку збіраліся невялічкай сяброўскай кампаніяй, прыносілі настольныя гульні, пілі гарбату і, само сабою, практыкаваліся размаўляць. З часам стала зразумела, што з 10 чалавек прыйсці можа 2, і трэба пашырацца, уключаць у гэтую справу больш людзей. У выніку зрабілі суполку ВК і павесілі аб'явы па факультэтах.\nНа першы сход Student Network у кастрычніку 2015 года прыйшлі каля каля 30-40 чалавек. Рабяты пачалі ладзіць своеасаблівыя лекцыі на розныя тэмы: ад нестандартных метадаў вывучэння мовы і тыповых памылак да правіл складання афіцыйных лістоў на ангельскай. Праз некаторы час яны запусцілі клуб дэбатаў на ангельскай мове, каб пракачваць soft skills. У снежні 2015-га ўдзельнікі клубу сустрэліся з паслом Вялікабрытаніі Брусам Бакнелам. Мерапрыемства праходзіла на фізфаку, прыйшлі больш за 100 чалавек.\nАднойчы мы атрымалі дакор на свой адрас: «Вы не представляете всех студентов». Але ў нас няма мэты выказаць меркаванне абсалютнай большасці. Калі ёсць 10–20 чалавек, якія цікавяцца пэўнай тэмай, – выдатна, можна рабіць лекцыю. Людзі галасуюць удзелам.\nАдным з галоўных стартавых праектаў Student Network стала арганізацыя конкурсу эсэ «Пути совершенствования высшего образования в РБ». Пераможцы атрымалі магчымасць з'ездзіць у Віленскі ўніверсітэт і пазнаёміцца з мясцовым студэнцкім самакіраваннем.\n– Мы знайшлі неабыякавых людзей і пачулі шмат крутых ідэй. Конкурс прайшоў досыць паспяхова, было больш за 60 заявак з розных ВНУ, прадстаўлена безліч факультэтаў. Такія рэчы складана ацэньваць, але ў нас была свая сістэма налічэння балаў – актуальнасць, падрабязнасць вырашэння праблемы, магчымасць ажыццяўлення.\nСамо заданне на конкурс мы стараліся сфармуляваць так, каб не было занадта глабальных разважанняў, а-ля «нам патрэбна аўтаномнасць універсітэтаў». Напрыклад, цалкам жыццяздольны праект – зрабіць аўдыяпадручнікі для людзей са слабым зрокам.\n«Нас аб'ядноўвае любоў да Балонскага працэсу. На ўсіх мерапрыемствах імкнемся даць трохі інфармацыі на гэты конт»\n«Адна з галоўных ідэй – максімальна блізкае супрацоўніцтва з адміністрацыяй. Але пры тым важна заставацца незалежнымі»\n...Пасля той размовы мінула два гады. Вадзіцы, зразумела, уцякло шмат. Ілля Карусейчык стаў старшынёй Савета маладых навукоўцаў аддзялення фізікі, матэматыкі і інфарматыкі НАН РБ, але больш удалым варыянтам для прыкладання сваіх сіл ён лічыць Беларускае фізічнае таварыства. Не без яго ўдзелу ў БФТ вылучылася моладзевая секцыя, якая супрацоўнічае зараз з Еўрапейскім фізічным таварыствам.\n– Што тычыцца Student Network, то ў 2016–2017 ён развіваўся досыць бурна: было арганізавана некалькі маштабных лекцый, фестываляў, удзельнікі таксама суарганізоўвалі і ўдзельнічалі ў чужых мерапрыемствах і фестывалях. Быў запушчаны штотыднёвы англамоўны лекторый SciFun на хімфаку БДУ (а сабраць каманду на арганізацыю штотыднёвых мерапрыемстваў – тая яшчэ задачка).\nАле ў 2018-м Student Network пачала наганяць тыповая для студэнцкіх і моладзевых арганізацый праблема: студэнты і моладзь у нейкі момант перастаюць быць студэнтамі і моладдзю. І калі па частцы актыву ў клубах гэтая праблема худа-бедна вырашаецца, то знайсці чалавека для глабальнага кіравання арганізацыяй – адначасова і матываванага, і здольнага, і згоднага на гэтую ношу – аказалася задачай вельмі цяжкай. Калі табе здаецца, што ты і ёсць такі чалаве, то напішы мне на пошту ilkarusei@gmail.com.\nЯк бы ні было, клубы рэгулярна збіраюцца і там ёсць хоць і павольная, але ратацыя пакаленняў. Увогуле трэба адзначыць, што ўсе пачынанні не прайшлі дарма і не зніклі дзесьці ў гісторыі. Многія студэнты прайшлі праз нас і нешта зразумелі, сталі крышачку больш актыўнымі. І гэты працэс працягваецца.


Дар'я Зюзькевiч — пераможца конкурсу БРСМ «Валанцёр года» | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Моладзь » Дар'я Зюзькевiч — пераможца конкурсу БРСМ «Валанцёр года»\nЗнаёмцеся: Дар'я Зюзькевiч, вучанiца дзясятага класа сталiчнай СШ № 121, — пераможца конкурсу БРСМ «Валанцёр года» па вынiках мiнулага года ў намiнацыi «Асабiсты ўнёсак сярод навучэнцаў устаноў агульнай сярэдняй адукацыi». Дзялiцца i дапамагаць iншым дзяўчына вучылася з малых гадоў.\nАднойчы, калi ёй было восем, разам з бацькамi сабралi ўжо непатрэбную вопратку, цацкi, у тым лiку асаблiва любiмага ружовага понi, дакупiлi канцылярскiя прылады i перадалi ў дзiцячы дом у Пiнску акурат падчас свята для яго выхаванцаў, што ладзiла там iнiцыятыўная група.\n— Мне падабаецца адчуваць, як усмiхаецца той, каму я змагла дапамагчы: дзяўчынка цi хлопчык або пенсiянер. Такi крок — гэта шанц зрабiць крыху шчаслiвейшым чалавека, з якiм цябе зводзiць жыццё, — кажа Даша.\nУжо пяць гадоў яна ўдзельнiчае ў школьным валанцёрскiм клубе ЮНЭСКА «Дзiва», з якiх апошнiя два з'яўляецца яго старшынёй. Дзяўчына ахвотна наведвае самыя розныя мерапрыемствы ў ролi ўдзельнiка, валанцёра, а таксама арганiзатара на школьным, гарадскiм, рэспублiканскiм узроўнях. Бярэ ўдзел у пашырэннi праекта «Роўны навучае роўнага», дзе яны — валанцёры, роўныя па статусе i iнтарэсах, — расказваюць такiм жа падлеткам пра карысць здаровага спосабу жыцця, адказваюць на пытаннi, што цiкавяць сёння моладзь, закранаюць хвалюючыя iх тэмы, якiя з нейкiх прычын складана абмеркаваць з настаўнiкамi, бацькамi, урачамi. Задача праекта — стварыць камфортныя i сяброўскiя адносiны памiж аднагодкамi.\nЛетась школьнiкi сталi пераможцамi гарадскога конкурсу ў намiнацыi «Найлепшы валанцёрскi атрад — 2019». Для ўдзелу неабходна было прадставiць праект i ролiк, якi б апавядаў пра валанцёрскую дзейнасць.\nАпроч яе ўжо 12 гадоў дзяўчына займаецца ў заслужаным аматарскiм калектыве Рэспублiкi Беларусь, ансамблi танца «Равеснiк» Рэспублiканскага палаца культуры прафсаюзаў. У яго складзе бярэ ўдзел у культурных мерапрыемствах, неаднаразова прадстаўляла Беларусь на мiжнародным i дыпламатычным узроўнях, напрыклад, падчас «Моста дружбы». У дабрачынным праекце «Ад танца да танца, ад сэрца да сэрца» ансамбль даў 30 канцэртаў па ўсёй краiне. А сродкi, атрыманыя ад выступлення ў iтальянскiм горадзе Кальяры, былi перададзены ў Бараўлянскi анкалагiчны рэабiлiтацыйны дзiцячы цэнтр. Мiнулым летам Дар'i пашчасцiла стаць часткай медыякаманды валанцёрскага атрада «Крылы» i ўдзельнiчаць у арганiзацыi святкавання 50-годдзя «Зубраняцi». За ўсiм гэтым яна адчувае сяброўскую атмасферу i падтрымку.\n— Паняцце «сябры» шырокае i хутчэй асабiстае. Але я з упэўненасцю скажу, што некаторыя, каму я змагла дапамагчы, напрыклад, у дзiцячым доме, сталi маiмi добрымi знаёмымi. Мы трымаем сувязь праз сацыяльныя сеткi, — кажа дзяўчына.\nВыконваць валанцёрскiя абавязкi для Дар'i нескладана. Але бываюць выключэннi. Яна прызнаецца, што тыя падлеткi, якiя жывуць у дзiцячых дамах, часта замыкаюцца ў сабе i нiкога да сябе не падпускаюць. Таму ў ход iдзе кемлiвасць: дзяўчына пачынае размаўляць з дзецьмi крыху меншага ўзросту. Тыя ахвотна апавядаюць валанцёру пра iнтарэсы старэйшых, з гэтымi ведамi крыху прасцей улiцца ў iх калектыў — такi вось невялiчкi «сакрэтны» лайфхак.\nПа словах Дар'i, сёння валанцёр — гэта найперш мабiльны i гнуткi чалавек, здольны падстроiцца пад любую сiтуацыю i гатовы прыйсцi на дапамогу, ахвяруючы сваiм часам. А яшчэ... «Ён павiнен быць у красоўках — гэта галоўны атрыбут, зручны i лёгкi», — сур'ёзна кажа дзяўчына.\nВаланцёрства заўсёды будзе займаць адно з важных месцаў у жыццi Дар'i. У будучым яна бачыць сябе журналiстам i працуе над тым, каб ажыццявiць пастаўленую мэту: бярэ ўдзел у пiсьменнiцкiх конкурсах, неаднаразова была госцем i вядучай у iнтэрактыўным праекце «Пiн-код» тэлеканала «Беларусь 2» i ўдасканальвае сябе ў напiсаннi артыкулаў i эсэ.\n— Калi казаць пра свае мары ўслых, ёсць iмавернасць, што яны не збудуцца, таму пакiнем гэта ў сакрэце. Але галоўным цяпер для мяне з'яўляецца паспяховае заканчэнне школы i паступленне ў БДУ. А яшчэ я хачу, каб усе былi шчаслiвыя i любiмыя.\nКацярына Касцевiч, студэнтка IV курса факультэта журналiстыкi БДУ\n12:38 Выпадковы знаёмы скраў у жыхара Салігорска 1200 рублёў\n9756 Аляксандр Байгін, галоўны ўрач Гродзенскай абласной станцыі хуткай дапамогі\n5989 Прафесар Мiкалай Запрудскі: Вера ў дзiця — галоўны падарунак\n3523 У нядзелю пойдзе снег\n2761 Як жывуць апошнія жыхары вёскі Зарэчча Камянецкага раёна\n2049 У Кіеве Уладзімір Караткевіч цудам выратаваўся ад аварыі і двойчы закахаўся


Матэматыка называецца мовай навукі. Італьянскі астраном і фізік Галілеа Галілей звязваюць з цытатай «Матэматыка гэта мова , на якім Бог напісаў увесь свет» . Хутчэй за ўсё , гэтая цытата ўяўляе сабой кароткі выклад яго выступу ў Opere Il Saggiatore:\n[Сусвет] не можа быць прачытаны, пакуль мы не вывучылі мову і сталі знаёмыя з персанажамі, у якіх пазначана. Яна напісана на мове матэматыкі, а літары трыкутнікі, колы і іншыя геаметрычныя фігуры, без якіх азначае, што па-чалавечы немагчыма зразумець ніводнага слова.\nТым не менш, гэта матэматыка сапраўды мова, як англійская або кітайскі? Каб адказаць на гэтае пытанне, ён дапамагае даведацца , якая мова і як лексіка і граматыка матэматыкі выкарыстоўваецца для пабудовы прапаноў.\nЁсць некалькі азначэнняў « мовы .» Мова можа быць сістэмай слоў ці кодаў, якія выкарыстоўваюцца ў межах дысцыпліны. Мова можа ставіцца да сістэмы сувязі з выкарыстаннем знакаў або гукаў. Лінгвіст Ноам Хомскі вызначае мову як набор прапаноў , пабудаваны з выкарыстаннем канчатковага мноства элементаў. Некаторыя лінгвісты лічаць, мова павінна быць у стане прадставіць падзеі і абстрактныя паняцці.\nЯкое б вызначэнне выкарыстоўваюцца, мова змяшчае наступныя кампаненты:\nТам павінен быць слоўнікавы запас слоў ці знакаў.\nЗначэнне павінна быць прыкладзена да слоў або сымбаляў.\nМова выкарыстоўвае граматыку, якая ўяўляе сабой набор правілаў , якія вызначаюць , як выкарыстоўваецца слоўнікавы запас.\nСінтаксіс арганізуе сімвалы ў лінейныя структуры або прапановы.\nАповяд або дыскурс складаецца з радкоў палегчаных запісу прапаноў.\nТам павінна быць (ці былі) група людзей, якія выкарыстоўваюць і разумеюць сімвалы.\nМатэматыка адпавядае ўсім гэтым патрабаванням. Сімвалы, іх значэнне, сінтаксіс і граматыкі аднолькавыя па ўсім свеце. Матэматыкі, навукоўцы і іншыя выкарыстоўваюць матэматыку, каб мець зносіны канцэпцыі. Матэматыка апісвае сябе (поле, званае метаматематику), рэальныя з'явы і абстрактныя паняцці.\nСлоўнік, граматыка і сінтаксіс у матэматыцы\nМатэматычныя выразы запісваюцца злева направа, нават калі родная мова таго, хто гаворыць пішацца справа налева або зверху ўніз. Emilija Manevska / Getty Images\nСлоўнік па матэматыцы чэрпае з мноства розных алфавітаў і ўключае ў сябе сімвалы, унікальныя для матэматыкі. Матэматычнае раўнанне можа быць сфармулявана ў словах, каб сфармаваць прапанову, якое мае назоўнік і дзеяслоў, бо прысуд у гутарковай мове. Напрыклад:\nможа быць сфармуляваная, «Тры дададзены ў пяць роўна васьмі.»\nПарушэнне гэтага ўніз, назоўнікі ў матэматыцы ўключаюць:\nАрабскія лічбы (0, 5, 123,7)\nФракцыі (1/4, 5/9, 2 1/3)\nЗменныя (а, бы, у, х, у, г)\nВыразы (3x, х 2, 4 + х)\nДыяграмы або візуальныя элементы (круг, кут, трохкутнік, тэнзар, матрыца)\nЎяўныя ліку (я, -i)\nХуткасць святла (с)\nДзеясловы ўключаюць у сябе сімвалы, у тым ліку:\nРоўнасці і няроўнасці (=, <,>)\nТакія дзеянні, як складанне, адніманне, множанне і дзяленне (+, -, х ці *, ÷ ці /)\nІншыя аперацыі (сінус, косінус, загар, сек)\nПры спробе выканаць схему прысуду на матэматычнае прапанову вы знойдзеце інфінітыў, саюзы, прыметнікі і г.д. Як і ў іншых мовах, ролю сімвала залежыць ад яго кантэксту.\nМатэматыка граматыкі і сінтаксісу, як слоўнікавы запас, з'яўляюцца міжнароднымі. Незалежна ад таго, у якой краіне вы з або на якой мове вы кажаце, структура матэматычнага мовы не адно і тое ж.\nФормулы чытаюцца злева направа.\nЛацінскі алфавіт выкарыстоўваецца для параметраў і зменных. У нейкай ступені, таксама выкарыстоўваецца грэцкі алфавіт. Цэлыя , як правіла , ўзятыя з I, J, K, L, M, N. Сапраўдныя лікі прадстаўленыя ў выглядзе, Ь, с, а, р, у. Комплексныя колькасці абазначаюцца ш і г. Невядомымі з'яўляюцца х, у, г. Імёны функцый, як правіла , F, G, H.\nГрэцкі алфавіт выкарыстоўваецца для абазначэння пэўных паняццяў. Так, напрыклад, λ выкарыстоўваецца для абазначэння даўжыні хвалі і ρ азначае шчыльнасць.\nДужкі і дужкі паказваюць парадак , у якім сімвалы ўзаемадзейнічаюць .\nЧынам функцыі, інтэгралы і вытворныя сфармуляваны раўнамерна.\nМова як сродак навучання\nНастройка раўнанняў патрабуе практыкі. Часам гэта дапамагае пачаць з фразы на роднай мове чалавека і перавесці яго ў матэматыцы. StockFinland / Getty Images\nРазуменне таго, як працуюць матэматычныя прапановы карысна пры навучанні або навучання матэматыкі. Студэнты часта знаходзяць лічбы і сімвалы палохалымі, таму пакласці раўнанне ў знаёмым мове робіць прадмет больш даступным. У прынцыпе, гэта як пераклад на замежнай мове ў вядомым.\nУ той час як студэнты, як правіла, не любяць праблемы словы, здабываючы назоўнікі, дзеясловы і мадыфікатары ад гутарковага / пісьмовага мовы і пераклад іх у матэматычнае раўнанне з'яўляецца каштоўным навыкам, каб мець. Тэкставыя задачы палепшыць разуменне і павысіць навыкі рашэння праблем.\nТаму што матэматыка аднолькава ва ўсім свеце, матэматыка можа выступаць у якасці універсальнага мовы. Фраза або формула мае тое ж значэнне, незалежна ад таго, іншай мовы, які суправаджае яго. Такім чынам, матэматыка дапамагае людзям вучыцца і мець зносіны, нават калі існуюць іншыя камунікацыйныя бар'еры.\nАргумент супраць Math як мова\nПаспрабуйце з указаннем раўнанняў Максвелла ў гутарковай мове. Эн Helmenstine\nНе ўсе згодныя з тым, што матэматыка з'яўляецца мова. Некаторыя вызначэння «мовы» апісваюць яго як вуснай форме зносін. Матэматыка з'яўляецца пісьмовай формай зносін. Хоць гэта можа быць лёгка чытаным простае заяву адытыўная ўслых (напрыклад, 1 + 1 = 2), то значна цяжэй чытаць іншыя ўраўненні ўслых (напрыклад, ўраўненні Максвела). Акрамя таго, якія гавораць заявы будуць аказаны на роднай мове, хто гаворыць, а не універсальны мовы.\nАднак мову жэстаў таксама будзе дыскваліфікаваны на аснове гэтага крытэрыю. Большасць лінгвістаў прымаюць мову жэстаў як праўдзівы мову.\n> Алан Форд і Ф. Дэвід Торф (1988), Роля мовы ў навуцы, Асновы фізікі Vol 18.\n> Галілей, Il Saggiatore (на італьянскім мове ) (Рым, 1623); Assayer, англійская транс. Стиллман Дрэйк і CD О'Мэлли, у палеміцы па Каметы 1618 (Універсітэт Пенсільваніі Press, 1960).\n> Кліма, Эдвард S.; & Беллуджа, Урсула. (1979). Знакі мовы. Cambridge, MA: Harvard University Press.\nВосьмая папраўка: Тэкст, Паходжанне і сэнс\nЛепшыя кнігі пра стагоддзі Асветы\nЛепшыя West Coast Каледжы і універсітэты\nZ-вынікі Працоўны ліст\nШто такое водступаў?\nСтаражытныя рымскія сьвятары\nЯкі паступае Парк універсітэта\n(МЖ) мецца фортэ\n1958 Masters: Арнольд Палмер становіцца Superstar\nРэжучы звязкамі Таксічныя Адносіны\nВітамін хімічных структур\nЗамовіць Стракозы - Характарыстыкі стракоз і стракоз\nВазьміце Візуальны тур 20-га стагоддзя\nКопа Амерыка Футбол Пераможцы


27.02.2021 / 16:23\n«Аднагодкі кажуць, што я не сучасная», — усміхаецца Кацярына Янголь. У той час, калі моладзь імкнецца ў сталіцу, яна з нецярпеннем чакае выходных, каб паехаць у Крэва. Цудоўна размаўляе па-беларуску, хоць нарадзілася ў іншай краіне. Пагутарылі з дзяўчынай пра любоў да вёскі, знаёмства з паэтам Уладзімірам Някляевым і маладое пакаленне.\nПра пераезд з Данецкай вобласці і беларускамоўную школу\nКацярыне 17 год. Апошнія пяць яна жыве ў Беларусі — шасцікласніцай пераехала разам з бацькамі і малодшым братам з Украіны. У яе родны Чырвонаармейск (цяпер называецца Пакроўск) Данецкай вобласці прыйшла вайна.\n«Мая маці чула гукі выстралаў. У нашым горадзе тэхніка стаяла, напружаная атмасфера была. У школе расказвалі, дзе хавацца, калі нешта адбудзецца. Мама хвалявалася за будучыню маю і брата, і таму мы вырашылі пераехаць. Гэта быў 2015 год, — расказвае дзяўчына. —\nМы прыехалі ў Смаргонь да знаёмых бацькі, а потым ужо нас адправілі па раёне шукаць, дзе можна жыць і працаваць. Былі цяжкасці з тым, каб уладкавацца. Мы з’ездзілі ў адно мястэчка, у іншае — і нарэшце трапілі ў Крэва».\nБацькам знайшлося месца ў гаспадарцы — тата, які раней працаваў на чыгунцы, пайшоў кіроўцам, мама — на склад. А Кацярыну ўзялі ў беларускамоўную школу. Яна цяпер, дарэчы, цудоўна размаўляе па-беларуску.\n«Мяне адразу заўважылі настаўнікі, пачалі ў мерапрыемствах запрашаць удзельнічаць. Я і экскурсаводам у школьным музеі была. Мабыць, гэта дало штуршок таму, што я стала размаўляць на беларускай мове.\nАле напачатку было так. Пасля месяца вучобы ў Крэве мы пісалі сачыненне. Мне сказалі: рабі, як зможаш. Я пісала больш па-ўкраінску. І мяне потым пытала настаўніца: «А што такое гарны? Што значыць гэтае слова?» — успамінае Кацярына.\nДзяўчына кажа, цяпер у яе дзве радзімы. Яна не ўяўляе сябе без Крэва, але і па Украіне сумуе. У Чырвонаармейск, дзе стала больш-менш спакойна, яна пасля прыязджала — там засталіся бабуля з дзядулем.\nПра падлеткавыя тусоўкі ў Крэве і суседства з вядомым фатографам\nМаленькае Крэва Кацярына палюбіла за цішыню і прыроду.\n«Там нават дыхаецца лепей, — заўважае яна. — У Мінску вельмі шмат людзей, усе некуды спяшаюцца — а туды прыязджаеш, і так спакойна».\nПадлеткі ў мястэчку ходзяць у музычную школу. Улетку выпраўляюцца ў паходы, а па вечарах гуляюць разам і спяваюць пад гітару.\n«Сябруем усе — няма такога, што калі табе 10, а мне 16, цябе з сабой не возьмем. На танцы ходзім — у нас там ёсць мясцовы клуб: самі сабе ўключаем музыку і танчым».\nМоладзь з Крэва часта пераязджае ў Смаргонь — раённы горад як-ніяк. Для Кацярыны там нічога цікавага. Сваю будучыню яна бачыць у Крэве. І не яна адна абірае ціхае мястэчка для сталага жыхарства.\n«Калі я была ў 11 класе, да нас у першы клас прыйшлі з горада дзеці — пераехалі з бацькамі сюды», — дзеліцца дзяўчына.\nВядомы фатограф Сяргей Гапон, які таксама жыве ў Крэве, — сусед Кацярыны. Дом яго бацькоў стаіць насупраць ейнага. Сяргей нават здымаў яе выпускны. Калі бацькі старшакласнікаў вырашылі ў апошні момант замовіць фатографа, то не маглі знайсці вольнага, а Гапон пагадзіўся выручыць.\nЛетась, калі мястэчка рыхтавалася да фэсту, Кацярына пазнаёмілася з паэтам Уладзімірам Някляевым.\n«Мы чысцілі яўрэйскія могілкі, і ён таксама прымаў удзел. Пасля сядзелі ля вогнішча — Уладзімір Някляеў і верш прачытаў, і самым актыўным кнігі падарыў. Я атрымала зборнік «Знічы кахання». Уладзімір Някляеў падпісаў яго «для крэўскай украінкі».\nПра тое, як удала выступіць на TEDx\nЗ прапановай, як можна зрабіць любімае Крэва лепшым, Кацярына падалася на конкурс ідэй «Першыя» ад А1. Яна прапанавала ачысціць бераг мястэчка, пакласці там драўляны насціл і ладзіць танцы. Так можна прыцягнуць увагу і да традыцый, і да экалогіі — воды крэўскай рачулкі пераносяцца Бярозай, Нёманам і ўпадаюць у Балтыйскае мора. З гэтай ідэяй дзяўчына выйшла ў фінал і выступіла на канферэнцыі для моладзі TEDxYouth@Minsk.\n«Гэта месца, дзе можна адпачыць, атрымаць асалоду ад спеваў птушак, а калі мы будзем яго забруджваць, то прыгажосць знікне», — адзначае Кацярына.\nАкурат цяпер ідзе набор у новы сезон адукацыйнага праекта ад А1 «Першыя». Гэта конкурс ідэй, як зрабіць свет вакол сябе лепшым. Вучні 9, 10 і 11-х класаў могуць падаць заяўку праз сайт www.generation.a1.by і займець магчымасць пракачаць сябе і як выступоўцаў, і як лідараў, а таксама пашырыць веды пра экалогію, тэхналогіі, інклюзію, культуру і ўрбаністыку. Гэта выдатная магчымасць апынуцца ў крэатыўным асяроддзі сярод таленавітых равеснікаў. Прыемны бонус: дзесяць пераможцаў атрымаюць новыя iPhone 12.\nЯк удала выступіць на публіцы?\nКацярына дзеліцца некалькімі парадамі, пачутымі на варкшопах. Першае: адна думка — адзін сказ. Калі хочаце, каб вашу ідэю зразумелі, прамова мусіць быць лаканічнай і паслядоўнай. Другое — выходзіць без паперкі. Лепш пераказаць тэкст, гледзячы на аўдыторыю, чым зачытаць яго, няхай і з інтанацыяй. Трэцяе — не спяшацца.\n«Хвалявацца можна было — я і хвалявалася, — смяецца Кацярына. — Нам дапамагалі рыхтавацца да выступу, але не ставілі межы, таму ў кожнага з нас атрымаліся тэксты, не падобныя адзін да аднаго».\nУдзел у TEDx, дарэчы, плюс для тых, хто хоча павучыцца па абмене. Кацярына даведалася пра гэта летась, калі спрабавала падаць дакументы ў Стамбульскі ўніверсітэт. Праўда, планы давялося адкласці — для паездкі па абмену трэба было мець сярэдні бал за сесію вышэйшы за 8, а дзяўчына не мела рэйтынгу, бо толькі паступіла.\nПра падпрацоўку чатыры гадзіны на дзень і «лянівую» моладзь\nКацярына вучыцца ў МІТСО на лагіста. У вольны час спявае і падцягвае англійскую мову — глядзіць замежных блогераў.\nВольнага часу ў яе мала: першую палову дня дзяўчына праводзіць на парах, пасля па тры-чатыры гадзіны працуе на складзе.\n«Клею стыкеры на тавары на прадпрыемстве, — тлумачыць яна. — На такую працу нескладана ўладкавацца, але цяжка з вучобай сумяшчаць».\nКацярына не марыць быць знакамітай. Хоча стаць добрым спецыялістам і прыносіць карысць Крэву. Пра сваё пакаленне дзяўчына кажа так: яны адкрытыя і ўсе вельмі розныя.\n«Ведаю людзей, якія кажуць: ён так дзіўна апранаецца — мне не падабаецца. А мне, наадварот, падаецца цікавым, калі людзі робяць нешта, што мне не прыйшло б у галаву. Я часам думаю, што я не такая сучасная. Усе мае аднагодкі заўважаюць: ты такая правільная. Але, мабыць, гэта мая разынка.\nЯ б не сказала, што моладзь лянівая. Яна проста хоча рабіць тое, што ёй падабаецца».\nЧытайце таксама: «Блогера А4 я не гляджу». Гутарка з 18-гадовым беларускім студэнтам, які марыць стаць прагрэсіўным чыноўнікам


Выбраць патрэбныя Вам паслугі, азнаёміцца з правіламі працы сэрвісу\nМы прадастаўляем паслугі па падключэнні да Сістэмы «Разлік» (АРІП), СМС-рассыланне, інтэрнэт-эквайрынг, інтэграцыю з сайтамі, распрацоўку праграмнага забеспячэння.\nЗапоўніце і дашліце нам форму заяўкі\nГэты крок у працэсе падлключэння да АРІП - найважнейшы. У адмысловай форме ўвядзіце інфармацыю аб юрыдычнай асобе або індывідуальным прадпрымальніку для кантакту і наступнага ўзаемадзеяння з сэрвісам.\nДачакайцеся, калі Ваш персанальны менеджэр звяжацца з Вамі, узгадніць і падпісаць дакументы\nАсаблівасцю працэсу падключэння да АРІП з нашым сэрвісам з'яўляецца тое, што мы працуем асабіста з кожным кліентам. Таму з моманту падачы заяўкі ў Вас будзе асабісты менеджэр, які праверыць усе Вашы кантактныя дадзеныя, дадзеныя па арганізацыі (або індывідуальнага прадпрымальніка), праверыць Ваш сайт (у выпадку наяўнасці такога). Звярніце ўвагу, што падключэнне да сэрвісу “Хуткі Грош” ™ магчыма і без наяўнасці сайта.\nАктывуйце ваш акаўнт на сайце сэрвісу “Хуткі Грош” ™\nПасля праверкі, ўзгаднення, падпісання ўсіх дакументаў, Ваш асабісты менеджэр выправіць на электронную пошту спасылку для актывацыі Вашага акаўнта. Актывацыю неабходна правесці на працягу 3-х дзён з моманту атрымання доступаў.\nАбярыце зручны для Вас спосаб ўзаемадзеяння з сэрвісам “Хуткi Грош” ™\nНайбольш зручны для Вас і прыдатны для Вашага бізнесу варыянт працы з нашым сэрвісам падкажа асабісты менеджэр. Мы стараемся задаволіць усе пажаданні нашых кліентаў і прадастаўляць розныя спосабы ўзаемадзеяння з нашым сэрвісам.\nПраінфармуйце Вашых кліентаў аб магчымасці аплачваць Вашы тавары і/ці паслугі праз АІС «РАЗЛІК» (АРІП)\nВашы кліенты змогуць аплачваць Вашы рахункі ў любым пункце банкаўскага, паштовага абслугоўвання, банкаматах, інфакіёсках, інтэрнэт і мабільным банкінгу па ўсёй краіне і за яе межамі. Пацешце іх добрай навіной!


Часопіс "НАША ВЕРА" :: 1(43)/2008 ::БЕЗ ДБАЙНЫХ РУК І КРЫНІЦА ГІБЕЕ\nПадарожнічаем па Беларусі.\n...У Новым Пагосце на фотаздымак трапіла прыгожая хаціна з ліштвай, блакітнымі дзвярыма і каванай клямкай. На ганку прымасціліся двое хлапчукоў з маленькімі дзіцячымі гармонікамі. Адметным вясковым музыкам яшчэ б да кампаніі дудара...\nДзяўчынка рулюе на ровары, а побач неахвотна пляцецца бычок. І не з пустой торбай юная гаспадыня: на багажніку — хлеб у празрыстых мяшках, а ў руках — вядзерца, пэўна, дзённы падмацунак для худзенькага бычка...\nНа хутары Дзянісы бліз Друі.\nНа вуліцы нарыхтавана шмат свежаакораных бярвенняў. Падахвоціліся, пабагацелі, бо ўжо тут пабудавана нямала ладных зрубаў, да восені чакай урачыстых уваходзінаў. А вось вялікі зруб, незавершаны, пачарнеў, гібее без даху, без дбайнае рукі. Як жа абмінуць такі рэдкі відок! На вясковай вуліцы, бліжэй да азярца, шпацыруе багатая сямейка. За свінкай бяжыць тузін парасятаў уперамес з куркамі. Побач выгульваюцца і качкі, і пярэстыя бычкі, і авечкі — пад сонцам усім месца хапае.\nПаварочваем у бок Друі і неўзабаве трапляем на хутар Дзянісы. А вось і сам гаспадар, сівы дзяцюк з уважлівымі вачыма і мазольнымі напрацаванымі рукамі. Завуць Пётра, а яго бацьку звалі Аніска, прозвішча хутарскога спадара — Вікентаў. «Хутарскі пан» гасцінна запрашае ў хату. У сенях нас вітае моцная, вялікая шафа, даўнейшае клёпкі, трохлюстэркавая. А вось прасторную хату запаланілі закарэлыя чыгункі на падлозе, і ў кожным для варыва падрыхтавана бульба. У сенях таўкуцца вясёлыя кураняткі, белыя, што снег, а побач ганарова пераступае з нагі на нагу пявун. У сенцах вішчаць у загарадцы вепручкі, пэўна, даўно не кормленыя. Курна і цесна ў хутарской хаце. Бабуля маўклівая, насцярожаная. Ціхмяным голасам жаліцца, што пенсія ў яе малая, у жмені тых грошай не бачна. Яе гаспадар доўгі час вартаваў калгаснае дабро, а пасля пасвіў вясковых кароваў. Дужа здзівіла вялікая печ, пафарбаваная ў зялёны колер, як вайсковы бранявы самаход перад кідком у варожы тыл.\nМудрагелісты гадзіннік на сцяне адлічваў непаўторныя імгненні, а лавы ў хаце пахваляліся кошыкамі з кудзеляй і ніткамі. У вялікіх пляцёнках нарыхтавана шмат свежай травы. У кутку туліліся, што паны, вялікія куфры — нажытае багацце бераглі. Усе сякеры былі складзены каля печы, і ўсе з паламанымі тапарышчамі. Разбагацелі гаспадары на вялікія іржавыя замкі: кожны вісеў асобна на цвіку. А вось дзеля якое патрэбы гаспадару ладная скураная торба з бліскучымі зашчапкамі?\nПрывабіў ладны, акуратны калодзеж у двары. Не ўтрымаліся, пакаштавалі вадзіцы, засталіся задаволеныя. Над веснікамі навідавоку прымацавана каванае сэрца з пазнакай: хата пабудавана ў 1938 годзе.\nДалей ад хутара, на ўскраі вёскі, багата шпакоўняў. Красаваліся і на ліпах, і на бярозах. Гаспадары парупіліся даць кожнай птушцы па асобнай «кватэры». Гасцюем кольвек часу, а ў гаспадароў усё не прападае насцярожанасць. І было ад чаго: столькі дужых хлопцаў у хутарскім двары і ўсе такія цікаўныя, вясёлыя, нешта малююць, фотапстрыкаюць, ва ўсе закуткі нос шчэмяць. Мо, начальства нешта мудруе, ганцоў даслала?\n«Сыноў у нас няма, дачок гэтаксама, няма каму пасля нас гаспадарыць. Як памром, дык і сабака не завые», — ціха пажалілася сівая гаспадыня.\nПрыдарожная капліца каля в. Рагозніца на Віцебшчыне.\nРазвіталіся — і далей, але хутка сцішылі хаду каля магутнага дубочка на ўскраі дарогі. Да нас набліжаецца маўклівы хадок. Дзед трымаў за плячыма ў палатняных торбах боханы хлеба, а пад пахай — учэпістую сукаватку.\nПрысеў каля канавы, скінуў хлебныя хатулі і здзіўлена ўталопіўся на нас, не разумеючы, што за людзі і якога ліха яны шукаюць у глухой мясціне, дабіваючы легкавікі на пыльнай гравейцы. Але хутка хлебанарыхтоўшчык падхапіўся і няспешна рушыў далей.\nПаваротка на мястэчка Ідолту. Дарога вузенькая і шчыльна да кустоўя туліцца. На ўскраі мясціны шмат народу. Як высветлілася, вясковыя людзі гуртавы статак з пашы чакаюць, бо сонейка садзіцца. Дачакаліся, і кожны спяшаецца пераняць сваю пярэстачку, хутчэй вяроўчыну на рогі — і ў свой катух. Вясёлая гамана, таўкатня. Кабеты жартоўна пераймаюць не толькі рагулек, але і сваіх палахлівых авечак. І праўда, цяжка разабрацца ў гэтым тлуме, дый ужо добра сцямнела, не дужа і разгледзіш. Хлапчукі мацуюць вяроўчыны да ровараў, і рагулі пакорліва тэпаюць за дзецьмі, пугай паганяць не трэба.\n... Збочваем у лес і з хуткасцю мураша рухаемся па лясной дарозе. Праз некалькі кіламетраў убачылі ўтульнае возера, а завецца яно Ваза. Прыгожыя ўзгоркі з рэдкім сасоннікам і надта вузенькія лясныя сцежачкі, шчыльна запалоненыя мурашынымі байцамі. У мурашоў і ноччу работа кіпіць: спяшаецца восень, а там і халады абрынуцца без запрашэння. Палянка са шнурам пянёчкаў, густая трава і цішыня. Колькі тут вясёлых каменьчыкаў, зарослых травой! На гарэзлівым вогнішчы рыхтуем вячэру. Каля кастра цёпла, утульна. Цешыць думка, што дзень прайшоў удала: яшчэ адно вечка куфра роднае занядбанае спадчыны прыадчынілі. Пасля наварыстае юшкі рыхтуемся да начлегу, разбіваем палаткі, укладваемся ў баваўняныя спальныя мяхі.\n...Ранак пахмурны, прахалодны. Трэба ж і на азярцо злётаць, каб першыя фотаэцюды зрабіць. Як жа абмінеш непаўторныя краявіды ляснога возера Ваза!\nАд Ідолты паварочваем на Мілашова. Непрыветна сустракае вёска Урбановічы. Разбураная хаціна пры самай дарозе, закураны комін казыча неба, гара смецця побач з гравейкай. І паўсюль параскіданы рэчы з хатняга ўжытку.\nІ прывітанне, мястэчка Друя. Бернардынскі касцёл, пабудаваны ў 1643–1646 гадах. І відок шчымлівы. Высветлілася, што тут «пагаспадарыла» СПТУ-39. Будучыя сельскія будаўнікі ўдосталь папрактыкаваліся, знявечыўшы не толькі унікальны інтэр’ер храма. Пра іх «дзейнасць» нагадваюць брыдотныя аўтографы на сценах святыні. «Адвялі душу» майстры кельмы і сякеры. А маглі б пакланіцца майстэрству невядомых народных дойлідаў...\nЦарква, якой ужо няма, у в. Вузела на Мядзельшчыне.\nПа-дзікунску ў заасфальтаваным двары натыркалі баскетбольных шчытоў. Вясёлыя хлопчыкі не толькі мячыкам цешыліся, але і распальвалі вогнішчы ў храме. А гэта ж адметны помнік і ахоўваецца дзяржавай! Не верыце? Зірніце на шыльдачку каля ўвахода. І ў беларускай энцыклапедыі бадзёра паведамляецца пра гэты помнік: ён у добрым стане, цешыць вока і душу. Каму ж тут дзякаваць за зберажоны архітэктурны шэдэўр?...\nНа дзіва ацалелая, дзівосная кераміка на падлозе святыні. Уражвае чысціня колеру — мазаічны матава-белы са стракатай чырвонай аблямоўкай. Скляпенні касцёла былі гвалтоўна ўзарваныя, па дошках сюды ссоўвалі буйнагабарытнае смецце: гнілыя бярвенні, калёсы, катлы паравога ацяплення, колы цяжкавагавых бартавікоў, непатрэбныя бетонныя пліты, падраныя сеннікі з гнілой бавоўнай.\nМоўчкі крочым па няўтульным мястэчкуДруя, не перадаць, што на душы. Вунь жа самотны, «замардаваны» дамок былога мясцовага пана, а цяпер гэта задрыпаны камбінат бытпаслугаў з вялікай лужынай каля ганку…\nНе ў лепшым стане і былы будынак тэатра, які служыў людзям яшчэ пры цары Мікалаі, быў пабудаваны з чырвонае дыхтоўнае цэглы. Дажывае свой век вежа — званіца разбуранай уніяцкай царквы. А вось і жывая душа: цялушка з цікаўнымі вачыма. Выглядвае, высунуўшы галаву праз атвор адзінага акенца хлява, цікуе за намі. Не суцяшае і буслянка на старой мураванай вежы, прыгнятае захламлены двор, паламаны абгарэлы трактар, каля якога таўкуцца індыкі. Вецер трэпле бялізну на вяроўках, а няголеныя дзецюкі маўкліва сядзяць на спілаванай ліпе і цягнуць з пляшкі мутнаватую вадкасць. А мо і праўда, усяго толькі вада са студні, благое не думайце...\nУнізе — Заходняя Дзвіна, на беразе — шмат рассохлых лодак. А на тым баку ракі ўжо «чысцейшыя» латвійскія кароўкі цешацца на пашы жнівеньскім сонейкам.\nМіжволі падумалася пра тое, як выглядае ўсё гэтае наваколле з вышыні птушынага палёту. І як лёгка робіцца на душы, калі ўтульная дарога весела бяжыць да лясочка!\nКаму прыйшла думка назваць пасёлак Яя, які месціцца якраз пасярэдзіне гравейкі, калі мчаць ад Друі да Браслава? Тут крыху весялейшая і рэчка Друйка, і больш прывабныя вясковыя хаты, і шнуры агародаў радуюць багаццем усходаў гародніны. На двары кутавое хаты каля прыбіральні пачапілі за нагу забітага коршака. Гойдаецца на ветрыку і нагадвае: ведайце, зладзеі з бухматых хмараў, што чакае нахабнікаў у мясціне з назовам Яя...\nВятрак у в. Трэйпшы, пабудаваны Амброжам Сабулянцам.\nВёска Слабодка. Непаўторная ўсёахопная панарама азёрнага горада Браслава. Годна глядзяцца сядзібы былых гмінных служачых. Вуліца Буйлочыка забудоўвалася яшчэ ў 1939 годзе.\nВёска Опса. У двары касцёла завіхаюцца людзі, рыхтуюць сталярку на вокны, дзверы і неяк нядобра цікуюць за намі. І пэўна, маюць рацыю. Касцёл тут быў пабудаваны даўно, у 1919 годзе. З тае пары шмат нацярпеўся і ўжо шмат часу рамантуецца, паднаўляецца. Па словах мясцовых людзей, пару гадоў таму нейкія зладзюгі спрабавалі цёмнай ноччу ўзламаць дзверы, пабілі вокны, але людзі паднялі трывогу. Зладзюгі ледзь уратаваліся.\nВёска Паліканы. І тут красуецца святыня, як дзве кроплі вады падобная да тае, што бачылі мы ў Опсе.\nА далей — Калані. Кідаецца ў вочы моцная, ладная белая клуня, гаспадар якой — Апанас Андрэеў — пабудаваўся тут яшчэ пры паляках, але нядоўга цешыўся: згінуў пры бальшавіках, адразу пасля вайны.\nБачым — шыбуе кабета з пустым кашом. Знаёмімся. Называе сябе: Марыя Іванаўна Кандратовіч. І ахвотна апавядае:\n— Мая дачка выйшла замуж за Маскву. Штовосень на халады дасылаем ім сала па пошце. За Масквой любяць наша сала, хаця яно ідзе па пошце вельмі доўга, мо месяц, але радасці да вясны. А каб не сапсавалася, перасыпаем сушанымі зёлкамі. Муж яе харошы, многа не п’е, а як вып’е — спявае. Гаспадар працуе на добрай рабоце, размалёўшчыкам пры кінатэатры. Кожную восень да нас па бульбу едуць. Бульбы ў машыну столькі насыплюць, што калёсы стогнуць. А каб весялей ехаць, дык мяшок яблычак зверху — і пагулі на Маскву, ажно пыл курыць. Пагаварыла з вамі, як пабагацела, — засмяялася і патупала далей, на ўзгорак, адкуль шырока і далёка ўсё відаць.\n...У вёсцы Казяны невялічкія, але ладныя лазенкі туляцца да рачулак з назовамі Дрысвяты, Мядзёлкі, Бірвета. А рачулкі тыя штодня спяшаюцца ў вялікую раку — Дзісну. Буслянка каля самай дарогі, на высокай сухой таполі буслы і пасяліліся. Маладзенькія вучацца лятаць, прымасціліся на тэлеграфных слупах і, нібы дазорныя, за дарогай цікуюць. А мо ветрыка спадарожнага чакаюць, каб на крыло і высока, высока.\nА вось новы сметнік — могільнік для дабітых машынаў. Такое дзіва бачым упершыню падчас нашых вандровак па Віцебшчыне. Высокі абрыў, а ўнізе — гара жалезнага ламачча. І праўда, зручна: разагнаў свой ужо непатрэбны жалезны здыхляк, падабраў момант, дзверцы адчыніў — і гэп адтуль. Машына каменем уніз, да магільнае купы. Чым табе не Амерыка?\nСустрэўся на раздарожжы дзіўны дзяцюк. Не вітаючыся, пачаў імпэтна апавядаць пра тое, што ў Докшыцах адразу ж пасля вайны і да тае пары, калі Мікіта рускім царом быў, файны вермут давалі — яблычны. П’янтосы звалі яго рамантычна: «Горкія слёзы Мічурына». І каштаваў усяго рубель з дробнай капейкай у давесак, а піўся, зараза, як за рубель васемнаццаць.\nА праз дзень мы выбраліся ў новым кірунку, на Узду. Туман, цішыня, не відаць на шырокай асфальтоўцы ні коннага, ні пешага, адно дабіты калгасны трактар з прычэпам праімчыць і зноў ціха. На беразе рачулкі відна палатка, а крыху воддаль ад яе туліцца сірацінай маленькі дамок, адзін у голым полі. На якое ліха?\nКопы сена і сярод іх — стары легкавік у полі, а побач пастух рыпае на гармоніку. Мяшок на галаве, хаця дажджу няма. Пайграе крыху і лезе ў машыну, адно боты тырчаць вонку. Ці не падмацунак у легкавіку чакае?\nМінаем вёску Камены, паварочваем на мястэчка Кухцічы. Былы маёнтак багатай сям’і Радзівілаў. Цяпер тут занядбаныя грамадскія забудовы, а навокал смецце, гнілыя дошкі, паржавелая тэхніка з мясцовага калгаса «Ленінскія зоры». На калгасных абшарах безгаспадарчасці на дзіва ацалелы помнік архітэктуры — кальвінскі збор. Лёгка адчыняюцца дубовыя дзверы, робім крок і спалохана кідаемся назад. Полчышча пацукоў. Жалезныя ложкі, гнілое збожжа ў кашах, смецце, горы вучнёўскіх сшыткаў, сотні пацвілых маткоў шпалераў, маткі дроту, гумавы абутак ад грузавых машынаў і вайсковыя скрыні ад боепрыпасаў, гара бітага ваконнага шкла.\n— Гультай наш і ў Парыжы гультай, — чуем бадзёры галасок пакамечанага дзецюка ў вайсковым фрэнчы і пры хромавых збітых ботах. Вось толькі галіфэ ў лапінах. Што і казаць, у кожнай мясціне знойдзецца свой зампаліт і праўдашукальнік, прагны на свежага слухача. Ад яго мы даведаліся, што каля ракі даўней, пры фрыцах, стаяў дужа файны вадзяны млын, а цяпер няма, адзін выган. Жыве тут 24 сям’і, а вада ў студнях не пітная, іржавая і такую вось атруту людзі ўжываюць штодня, але на ўладу мясцовую не скардзяцца, бо трывушчыя і аніякая трасца іх не бярэ.\nА тут якраз і кабета шыбуе да нас з вядром, поўным таго іржавага бруду. «Зірніце, што п’ем», — яна паказала вядро. І, праўда, іржавая, нібы трактар калгасны мылі.\n—Маглі б і самі калодзеж агораць, быў бы свой, гуртавы. Скінуліся б па тысячы, гукнулі добрых майстроў, бо за добрыя грошы знойдзецца і той, хто курыцы ў Маскву па шпалах пагоніць, — даю параду кабетам, якія стоўпіліся каля нас, — засумавалі тут, седзячы, мястэчка ціхае...\n— Ага, скінемся! А навошта тады начальства? — адказвае байчэйшая, тая што прыйшла з вядром, поўным іржавае вады — атруты — пустыя кішэні, на хлеб нямашака!\nАле ж які багацей калгас, столькі тэхнікі назапасіў!Тут і паіржавелыя касілкі, і кампрэсары, і электрарухавікі, і буйныя маторы, і горы цэглы, і бетонных плітаў, і бітага шкла. Усё гэта ўжо аніколі не адновіцца. Без матора не пабяжыць вунь той самотны калгасны трактар, кінуты сярод ламачча і друзу...\nАдзіны, хаця і разбураны, кальвінскі збор — горкая пляма сярод гэтага смецця і бруду. Як высветлілася, «пагаспадарыла» тут прамыслова-мантажная калона №22 трэста «Мінсельбуд». Яе і кадушкі з перакуленай фарбай, і дошкі, і скрыні з арматурай, цвікамі. Дабра столькі — чыгуначным саставам не пацягнеш.\nАстравок — некалі багатая вёска. Ацалелы вадзяны млын каля ракі, табун коней на пашы. Рыбакі таптухамі соваюцца з аднаго рыбнага месца да другога, а побач дзеці сцерагуць бацькавыя здабыткі — адны дробныя пячкурыкі ловяцца. Замкнёныя дзверы млына, залітага вадой. Скідаем абутак і, падкасаўшы калошыны, кіруем да збудавання. Праз вокны добра бачна начынне, крыху ацалелае. На парэпаным мастку, пэўна, пра яго згадвалі кабеты, уздзенскія матацыклісты грэюць маторы, каб узяць разгон. Імпэтна пераскокваюць перашкоду — дзірку ў мосце — і на Узду...\nНепадалёку у Горках гібее ветрачок, пабудаваны ў 1909 годзе мясцовым вясковым багацеем Іванам Корзунам. Пра дбайнага гаспадара і цяпер згадваюць з цеплынёй у голасе. Мардаты дзяцюк сядзіць на паваленай асіне і слухае нашы размовы пра ветрачок, пра вадзяны млын. Не выцерпеў, падхапіўся і як адрэзаў, — дзіва што, калгасны гаспадар:\n— Пабурым і гэты! Я ж такі гэпнуў каля Астраўка! А што ўжо дроваў было, гарэлі ў печы, як порах! Такія жэрдкі сякера не брала, а агонь весела пажор, паспявай падцягваць!\nА па суседстве, у вёсцы Азярское дажываў свой век ветрачок, гаспадар якога, Іван Стрэльчык , пачаў будаваць яго яшчэ да рэвалюцыі. Хацеў нават паехаць у Францыю, каб павучыцца ў тамтэйшых майстроў. Харошы вятрак на Нясвіжчыне да рэвалюцыі каштаваў на тыя «царскія» грошы да 1000 рублёў — гэта ж статак дойных кароваў. А за гадзіну на тым працавітым ветраку малолі да 20 пудоў збожжа, радасці было ўсім навакольным людцам, ехалі і конна, і спяшаліся пешшу...


08:24 13 красавіка 2021\n17:19 29.03.2021 Атрымаць кароткую спасылку\nТрэцюю хвалю каронавіруса беларускія медыкі чакаюць гэтай вясной - мяркуецца, што яна прыйдзецца на сезонны ўздым захворванняў.\nМІНСК, 29 сак – Sputnik. У Беларусі за мінулыя суткі каронавірусам заразіліся яшчэ 918 чалавек, сведчыць свежая статыстыка Міністэрства аховы здароўя.\nЗ "кавідных" стацыянараў выпісаліся 654 пацыенты, памерлі за суткі восем чалавек. Напярэдадні ў нядзелю, нагадаем, медыкі зарэгістравалі 1 050 новых пацыентаў.\nУсяго ў Беларусі каронавірус быў выяўлены ў 319 599 чалавек, з іх ачунялі 310 189 пацыентаў. Ад пачатку пандэміі ў рэспубліцы памерлі 2 277 беларусаў з дыягнаставаным каронавірусам.\nЗа мінулыя суткі лабараторыі выканалі 17 782 тэсты, усяго па краіне яны правялі 5 341 101 тэст.\nТрэцяя хваля будзе\nУ мінулую пятніцу міністр аховы здароўя Беларусі Дзмітрый Піневіч паведаміў, з канца сакавіка колькасць тых, хто захварэў на каронавірус у краіне пачне расці. Гэта, паводле яго слоў, звязана з сезоннымі віруснымі захворваннямі і звычайным цягам эпідпрацэсу - "гэтыя два фактары могуць напластавацца адзін на аднаго, што дасць негатыўны вынік".\nПіневіч адзначыў, што цяпер у шпіталях свабодны больш за 4 тысячы ложка-месцаў, іх пры неабходнасці задзейнічаюць для шпіталізацыі хворых на COVID-19.\nНАН Беларусі раней паведамляла, што навукоўцы прыступілі да распрацоўкі ўласнай вакцыны ад каронавіруса. Да канца 2021 года можа быць гатова вопытна-прамысловая партыя прэпарата, а ўжо да канца 2022-га Міністэрства аховы здароўя плануе пачаць яго клінічныя выпрабаванні.\nКажучы пра характарыстыкі айчыннай вакцыны, міністр адзначыў, што расійскі "Спутник V" і будучая беларуская вакцына будуць ідэнтычныя па сваіх асаблівасцях, якасцях, уласцівасцях і бяспецы.\nЦяпер у рэспубліцы ідзе прышчэпачная кампанія ад каронавіруса прэпаратам "Спутник V". Яго ўжо пачалі выпускаць на "Белмедпрэпаратах" у прамысловых маштабах. Плануецца, што аб'ём складзе да 500 тысяч доз у месяц. Гэтага хопіць, каб штомесяц прышчапляць па 250 тысяч чалавек.\nCOVID-19, захворванне, уздым, вясна, медык, трэцяя хваля, каронавірус, беларусы


30 лістапад 2005, 15:48\nРашэньнем Дзяржаўнага мытнага камітэту стаўкі мытаў на аўтамабілі, не старэйшыя за тры гады і з рухавіком да 2500 куб. см, усталяваныя на адзнацы 0,75 эўра за кожны “кубік”. Падвышка складае 15 эўрацэнтаў і на практыцы азначае, што да ранейшай сумы трэба дадаць яшчэ 400—500 даляраў. Менш істотна адкарэктаваныя стаўкі на машыны ва ўзросьце ад 3 да 10 гадоў: у залежнасьці ад аб’ёму рухавіка, мыты падвышаныя ад 0,35 да 0,4 эўра за куб. см. Апроч таго, зьменены мыты на самы запатрабаваны, з-за даступнасьці, аўтамабільны шэраг — гаворка пра машыны ад 10 гадоў, але не старэйшыя за 14. Цяпер яна складае 0,75 эўра за 1 куб. см (раней — 0,6 эўра). І ўжо зусім маладаступнымі застаюцца машыны ад 1990 году выпуску: “растаможка” такога “рарытэту” пацягне на 2 эўра за сантымэтар аб’ёму рухавіка. За аўтамабіль з 2-літровым рухавіком давядзецца выкласьці больш за 5 тысяч даляраў (пры тым, што кошт самога аўтамабіля фізычна ня можа быць больш за 1,5—2 тысячы).\nБылы кіраўнік скасаванай сёлета на патрабаваньне Міністэрства юстыцыі Асацыяцыі ўладальнікаў і кіроўцаў аўтатранспарту “АВВА” Алег Маркевіч перакананы: набыць машыну ў Беларусі робіцца ўсё больш складана.\n(Маркевіч: ) “Беларусы — не такія багатыя людзі. Вы паглядзіце, хто езьдзіць на новых машынах з салёнаў! Чыноўнікі, набліжаныя да рэжыму, камэрсанты ды сваякі “абраных”. Ну, і асобныя “ўтрыманкі” сярод жаночай паловы. Больш ніхто. Нават нармальна працуючы камэрсант ня можа сабе дазволіць новую машыну. А зьвязаць сябе з банкавым крэдытам? Паверце мне: у нашай краіне гэта яшчэ невядома чым абярнецца”.\nЭканамісты кажуць пра неадэкватнасьць захадаў на падвышэньне мытных збораў. Перадусім, у Беларусі няма ўласнай вытворчасьці легкавікоў і, адпаведна, няма патрэбы абараняць сваіх вытворцаў высокімі мытамі. Пасьля няўдалага досьведу з прадпрыемствам “Форд-Юніён” летась узьніклі размовы пра арганізацыю вытворчасьці ў Беларусі іранскіх аўтамабіляў. Аўтар нерэалізаванай у пачатку 1990-х ідэі “першага нацыянальнага аўтамабіля” Андрэй Клімаў лічыць: мэтазгоднасьці ў іранскім праекце няма.\n(Клімаў: ) “Чаму гаворка пра вытворчасьць аўтамабіляў іранскіх? На маё глыбокае перакананьне, гаворка зусім не пра аўтамабілі. З кліматычнага гледзішча, чыста з каньюнктурных адметнасьцяў, такі завод разумна і няцяжка пабудаваць у Іране. Пры чым тут Беларусь? Таму, калі ўсплываюць падобныя праекты, трэба глядзець у корань: гэта сьведчыць пра тое, што, магчыма, Іран шукае шляхоў адмываньня тых сродкаў, якія ў яго маюцца”.\nЁсьць меркаваньне, што захады на чарговае падвышэньне мытаў на легкавыя машыны зробленыя з улікам апошніх наваўводзінаў у сфэры аўтабізнэсу. З ініцыятывы Аляксандра Лукашэнкі продаж іншамарак будуць ажыцьцяўляць Свабодныя мытныя сховішчы, а перагоншчыкі “цывілізаваны рынак” мусяць пакінуць. Дарэчы, сярод апошніх з гэтай нагоды ўсё больш пэсымізму.\n(Перагоншчыца: ) “Страты, канечне, будуць. Зьявіцца канкурэнцыя, нашыя машыны будуць прадавацца цяжэй. За кошт гуртовых паставак, вялікіх партыяў яны могуць нас выціснуць з рынку. Да таго ж, ім прадастаўляецца бязмытны ўвоз. Але мы як ганялі простыя машыны, так пакуль што і будзем ганяць. Што да сховішчаў, то, як усе гавораць, яны разьлічаныя, збольшага, на расейцаў, паколькі машыны там амаль новыя, 2000-х гадоў выпуску. Увогуле, цяжка сказаць — ці там нейкае адмываньне грошай, ці заробак дадатковы, каб грошы тут асядалі, а ня дзесьці за мяжой”.\n24 лістапада Аляксандар Лукашэнка падпісаў указ, што рэгулююе дзейнасьць так званых Свабодных мытных сховішчаў. У Менску і абласных цэнтрах яны мусяць забясьпечыць поўны перадпродажны цыкль — ад тэхнічнай дыягностыкі да пастаноўкі аўтамабіля на ўлік. Аднак у бальшыні гарадоў нават ня вызначаныя месцы, дзе яны будуць разьмешчаныя.


Падазраваны ў гібелі пяці дзяўчат арганізатар квестаў ў польскім Кашаліне узяты пад варту, яму пагражае 8 гадоў зняволення\n07.01.2019 / 01:03 1\nСкрыншот відэа TVP.\nАрганізатару квеста ў польскім Кашаліне, дзе 4 студзеня ўзнік пажар і загінулі пяць 15-гадовых дзяўчат, Мілашу С. сёння было прад'яўлена абвінавачванне, перадае tvp.info.\nЯго падазраюць у наўмысным стварэнні небяспекі выбуху і пажару ў escape-room і прычыненні смерці па неасцярожнасці, паведаміў у нядзелю ўвечары прэс-сакратар Акруговай пракуратуры ў Кашаліне Рычард Гансяроўскі (Ryszard Gąsiorowski).\n28-гадовы Мілаш С. не прызнаў сябе вінаватым.\nБудынак, дзе адбыўся пажар, ў рэпартажу TVP. Скрыншот відэа.\n«Мы зыходзім з таго, што падазраваны быў чалавекам, які фактычна ажыццяўляў дзеянні ў рамках бізнэсу, зарэгістраванага на яго бліжэйшую сваячку, і ён быў чалавекам, які рыхтаваў абсталяванне ў гэтых пакоях-галаваломках. І не звярнуў увагі на тое, што там няма адпаведнага ацяплення гэтых аб'ектаў, і што там няма, у першую чаргу, шляхоў эвакуацыі, якія ў выпадку небяспекі, дазволілі б ўдзельнікам гэтых забаў пакідаць памяшканне», — паведаміў прэс-сакратар Акруговай пракуратуры.\nАдвакаты Мілаша С. паведамілі, што іх кліент прынёс глыбокія спачуванні сем'ям загінулых і сказаў, што ніколі б нікому такога не пажадаў.\n«Наш кліент у роспачы ад таго, што здарылася. Абвінавачанняў ён не прызнаў. Тлумачэнняў не даваў, паколькі ён не ў стане псіхалагічна вынесці таго цяжару, які на яго зваліўся», — паведамілі пасля выхаду з будынку пракуратуры адвакаты.\nМілаш С. з'яўляецца унукам мясцовай жыхаркі, на якую была зарэгістраваная прадпрымальніцкая дзейнасць па арганізацыі escape room ў Кашаліне па вул. Пілсудскага 88. Па прад'яўленым абвінавачанні яму пагражае да 8 гадоў пазбаўлення волі.\nПрэс-сакратар паведаміў таксама, што пракуратура чакала магчымасці дапытаць работніка escape-room, які з моцнымі апёкамі трапіў у шпіталь.\nТолькі пасля таго як з дазволу лекара гэты 25-гадовы мужчына быў дапытаны, пракуратура палічыла магчымым пачаць следчыя дзеянні ў дачыненні да Мілаша С.\nНа пытанне аб магчымым прыцягненні да адказнасці уладальніцы будынка і той жанчыны, якая арандавала памяшканне для вядзення бізнэсу, прэс-сакратар пракуратуры адказаў, што абмяркоўваць гэта «занадта рана». Ён адзначыў, што абедзвюх жанчын пракуратура разглядае ў якасці сведак.\nНагадаем, 4 студзеня пяць 15-гадовых дзяўчат праходзілі гульнявы квэст, святкуючы дзень нараджэння адной з іх. Каб выбрацца з замкнёнага памяшкання (escape-room), трэба было рашаць задачы. Калі ўзнік пажар, дзяўчаты прайшлі толькі палову шляху. Прычыны ўзгарання пакуль невядомыя, магчыма, узарваўся газавы балон.\nУ Польшчы на пажары падчас гульнявога квэста загінулі пяць 15-гадовых дзяўчын\nУ Польшчы затрымалі арганізатара квестаў ў Кашаліне\nНямецкія гарады пагадзіліся прыняць мігрантаў, якім адмовіла Італія\nМеркель стала кепска падчас сустрэчы з Зяленскім, яе натуральна трэсла ВІДЭА 9\nDyno / адказаць\n07.01.2019 / 08:20\nБред... За состояние помещения ответственность должен нести его собственник... И большие вопросы у администратору квеста, т. к он имеет все ключи от комнат и должен постоянно наблюдать за игроками.\nЛукашэнка ўручыў прэзідэнту Егіпта ордэн, а потым яны пасадзілі дрэвы\nЯк па перакрытым праспекце Незалежнасці насілі «Полымя міру» ФОТЫ 4\nУ вайберы нарэшце з’явілася беларуская мова 5\nСуд вынес вырак двум супрацоўнікам «Еўраопта», якія збівалі і выганялі голымі на вуліцу выкрадальнікаў алкаголю 8\nУ Беларусь прыехалі нашчадкі Сапегаў ФОТЫ 16


У кожнага выдання сваё жыццё — Techkrait . "",\n03.10.2012 278 Анжелика 0 Comment\nУ раённай бібліятэцы арганізаваны 2 цікавыя выставы. “Кнігі-юбіляры” – тут прадстаўлены выданні, якім cёлета спаўняецца 35-100 гадоў з моманту іх выхаду ў свет. Раённая бібліятэка акцэнтуе ўвагу чытачоў на 24 кнігах, якія адыгралі істотную ролю ў гісторыі нацыянальнай літаратуры і культуры. Стагадовы юбілей сёлета адзначаюць, напрыклад, выданні класікаў беларускай літаратуры: Якуба Коласа “Песні жальбы” і Янкі Купалы “Сон на кургане”. 90 гадоў назад убачылі свет кнігі Міхася Чарота “Завіруха” і “Босыя на вогнішчы”, 85 – “Чалавек ідзе” Янкі Маўра, “У глыбі Палесся” Якуба Коласа і інш. Усе выданні, якія тут размешчаны, з’яўляюцца класічнымі і ўваходзяць у залаты фонд роднай літаратуры.\nНе менш пазнавальнай з’яўляецца і другая выстава“Сто забароненых кніг”. Яна знаёміць з тымі выданнямі, што па розных прычынах былі забаронены як у СССР, так і ў іншых краінах свету. У іх ліку — “Майстар і Маргарыта” Міхаіла Булгакава, “Мы” Яўгенія Замяціна, “Доктар Жывага” Барыса Пастэрнака, “Архіпелаг Гулаг” Аляксандра Салжаніцына… Сярод беларускіх аўтараў у гэтую катэгорыю ў свой час трапілі творы Цішкі Гартнага, Міхася Зарэцкага, Уладзіміра Жылкі, Сяргея Грахоўскага, Уладзіміра Дубоўкі, Максіма Лужаніна і інш.\nВыстава працавала некалькі дзён. З ёю пазнаёміліся вучні СШ № 1 і раённай гімназіі.\nНа здымку: Галіна Кучына, загадчыца аддзела бібліятэчнага маркентынгу, праводзіць экскурсію для вучняў раённай гімназіі.\n← “ЗАКОН — ЁСЦЬ ЗАКОН”\nСмак добрага настрою →


Агляд гульні Dead End Job - Game Russ\nАгляд гульні journey to the savage planet\nDead End Job – гэта дзеянне і здымкі, поўная выродлівых істот, якіх трэба паляваць і бліскучых, уключаючы шмат якія больш тонкія крыніцы поп-культуры.\nУ геймплэі “Dead End Job” вы – Hector Plasma, мілы і непрыгожы кліп, узброены плазменным пісталетам і вакуумам. Калі гэты густ таго, што не натхняе куткі поп-культуры, у вас няма надзеі. Вам трэба падняцца па лесвіцы прагрэсу і зарабіць шмат грошай, робячы шмат што.\nУ геймплэі “Dead End Job” вы можаце шукаць працу па горадзе, кожная з ліпкай нататкай, якая паказвае, колькі прывідаў вы можаце сутыкнуцца, што ў сваю чаргу скажа вам. Як цяжка гэта будзе.\nУ тупіковай рабоце кожная праца мае вясёлае імя, але я лічу, што гэта няправільна сапсаваць яе вам. Толькі будзьце ўпэўненыя, што яны вялікія. Акрамя барацьбы з гіганцкімі ворагамі, вы будзеце спрабаваць выратаваць мірных жыхароў, якія літаральна баяцца. Яны будуць бяспечныя толькі тады, калі вы ачысціце тэрыторыю і нейтралізуеце пагрозу.\nУвогуле, механіка геймплэя Dead End Job простая. Вы не можаце весці бесперапынны агонь занадта доўга, альбо ваша пісталет становіцца занадта гарачым і пакідае вас безабароннымі. Кожны прывід валодае нізкай трываласцю і, калі іх збіваеце, вам прыйдзецца выкарыстоўваць іншую кнопку, каб высмактаць іх.\nНекаторыя з больш жорсткіх прывідаў, з якімі вы сутыкаецеся, таксама маюць свае невялікія анімацыі, такія як Secrescary і Office Assisthaunt, якія з’яўляюцца дзіўнымі персанажамі. Гэта будзе міргаць непасрэдна перад тым, як іх выкрыць. У гульні вы будзеце адбывацца паміж рознымі тыпамі ворагаў дендзі, і, шчыра кажучы, дызайн персанажаў з’яўляецца фантастычным.\nУ тупіковай рабоце вы таксама ўбачыце невялікі вертыкальны брусок, які запаўняецца, калі прывід апусцее. Калі вы дасягаеце максімуму, вы рэкламуеце, і вы можаце выбраць магутнасць пошуку, якая на самай справе з’яўляецца сілай або магчымасцю. Заробленыя вамі прадметы будуць унесены ў спіс прыпынкаў, што зробіць вас мацней, а таксама новае мудрагелістае назва.\nСерады тупіковай працы працэдурна генеруюцца. Іншымі словамі, вы проста трапілі ў аварыю непасрэдна перад тым, як увайсці ў іх. Гэта гладкі спосаб захаваць разнастайнасць гульнявога працэсу. Таксама з’явіцца чыстая пакой, якая пакажа вам, што ўсе прывіды, якія хаваліся ўнутры, зніклі. Вас дабраславіць невялікая ёмістая карта ў верхняй частцы экрана, каб адсочваць пакоі, якія вы даследавалі.\nУ геймплэі Dead End Job, калі вы вывучыце кожную залу, вы знішчыце амаль усе славутасці, а часам вы атрымаеце грошы і спецыяльныя прадметы. Ёсць больш за 100 з іх, каб знайсці і выкарыстоўваць, але будзьце ўважлівыя, таму што яны не заўсёды дапамагаюць вам. Адкрыццё іх само па сабе з’яўляецца дабраславеньнем.\nУ тупіковай працы ў вас толькі тры сэрцы, таму будзьце ўважлівыя пры выдзяленні гэтых дзеянняў. Некаторыя рэчы вылечаць вас, і калі вы апынецеся ў аблозе, гэта важна. Вы можаце насіць з сабой толькі ў два разы больш, таму заўсёды трэба ім кіраваць асцярожна ці хаця б ім карыстацца.\nКалі вы страціце сэрца, праца, на якую вы працуеце, скончыцца, і вы страціце грошы, але ў той жа час вы будзеце разбураны. Гэта прывядзе да вас па кар’ернай лесвіцы і каштуе вам усіх вашых выдаткаў. Аднак дзень усё яшчэ скончыўся, і вы зможаце зрабіць сваю наступную працу. Гэта добры спосаб пазбегнуць паўтарэння рэчаў, спрабуючы тую ж місію зноў і зноў.\nВы атрымаеце доступ да буклета пасля таго, як скончыце сваю першую працу. Гэтая інтэрактыўная гісторыя вашага прагрэсу спустошыла ваш настрой, рэчы, якія вы знайшлі, дасягненні, якія вы заблакавалі, і многае іншае. Асабліва прыемна гэта жартаўлівае апісанне кожнага прывіда, якое яшчэ раз дадало шарму тупіка.\nУ геймплэі Dead End Job вы таксама знойдзеце старонку даведкі. Гэта прывядзе да ўзнагароджання за дасягненне канкрэтных мэтаў падчас працы, напрыклад, ачыстка пэўнай колькасці пакояў або выкарыстанне мноства прадметаў. Гэта другасная дабаўка, але мяса дапамагае некалькі скараціць гульнявы працэс.\nЯшчэ адна невялікая асаблівасць Dead End Job – гэта ўбудаваны варыянт струменевай перадачы. Гэта дазваляе вам уключаць і выключаць паток і падтрымлівае Twitch і Mixer. У духу актыўнай аўдыторыі, калі вы адчуваеце смеласць, тыя, хто глядзіць ваш паток, могуць выбраць сілу UPS ад вашага імя.\nТаксама існуе лакальны рэжым супрацоўніцтва для дваіх у Dead End Job. Гэта азначае, што сябар можа бесперашкодна далучыцца да вас у зыходным рэжыме прыгод, і калі яны больш не хочуць працягваць працаваць, вы можаце хутка рабіць усё без іх.\nУ цэлым, Dead End Job – гэта цікавая назва. Саўндтрэк добра прадуманы і выдатна выглядае. На самай справе, усё, каб паказаць гульню, якая мае шмат адносін. Пачуццё гумару, якое сплецена ўсюды, смешна і чароўна.\nУ Dead End Job ёсць захапляльныя моманты і гэта вельмі вясёлая гульня. Нягледзячы на тое, што гэта не самая складаная гульня і пазычанне некалькіх крэдытаў, гэта дастаткова вар’ят і весела, каб забавіць вас. Мы прапануем гэтую вясёлую і займальную гульню для аматараў і аматараў баявых гульняў.\nТэгіDead End JobАгляд гульні\nПрывабны характар стварэння\nНекаторыя крокі паўтараюцца


Віцебскія журналісты далучыліся да эўрапейскіх калегаў\n05 лістапад 2008, 22:49\nУ людных месцах гораду зьявіліся выразаныя зь мясцовай прэсы “газэтныя чалавечкі”\nУ Віцебску падтрымалі міжнародную акцыю “Станем за журналістыку!” (“Stand up for Journalism!”). У акцыі ўзялі ўдзел мясцовыя незалежныя журналісты ды адзіны ў Віцебску распаўсюднік недзяржаўнай прэсы Барыс Хамайда.\nСпадар Хамайда, які распаўсюджвае каля так званага “сіняга дому” — № 28 па вуліцы Леніна — газэты “Народная Воля”, “Наша Ніва”, бюлетэнь “Курьер из Витебска” ды іншыя недзяржаўныя выданьні, сёньня раздаваў мінакам таксама і ўлёткі, падрыхтаваныя мясцовымі сябрамі БАЖ.\nПраз гэтыя ўлёткі незалежныя журналісты Віцебску вырашылі данесьці да землякоў зьвесткі пра ўціск свабоднай прэсы на Беларусі — у прыватнасьці, зьвесткі пра тое, што Беларусь сёлета заняла 154-е месца сярод 173 краін у рэйтынгу свабоды слова паводле экспэртаў міжнароднай праваабарончай арганізацыі “Рэпартэры бязь межаў”.\nНекалькі мясцовых журналістаў таксама выйшлі сёньня да “Сіняга дому”. Хто-ніхто зь мінакоў абмяркоўваў зь імі праблемы выданьня і распаўсюду ў Беларусі незалежных СМІ.\n“Няма ў нас нармальнай прэсы. Толькі тое, што дазволіць наша кіраўніцтва, можна казаць. Я газэты “Народная воля” і “Курьер из Витебска” чытаю з задавальненьнем, потым аддаю іх сябрам пачытаць. А трэба, каб гэтыя газэты свабодна распаўсюджваліся, каб на іх можна было падпісацца. Трэба, каб было незалежнае тэлебачаньне. Трэба, бо ў нас недахоп інфармацыі. Духоўны голад”, — падзяліўся з журналістамі сваімі меркаваньнямі жыхар Віцебску спадар Вячаслаў.\nДа сярэдзіны сёньняшняга дня ў самых людных месцах абласнога цэнтру зьявіліся стылізаваныя\nУ людных месцах гораду зьявіліся выразаныя зь мясцовай прэсы “газэтныя чалавечкі” з крыжыкам замест роту.\n“газэтныя чалавечкі” — папяровыя фігуркі, зыходным матэрыялам для якіх сталіся мясцовыя дзяржаўныя газэты. Замест ратоў у “газэтных чалавечкаў” намаляваныя чырвоныя крыжыкі, якія сымбалізуюць забарону на свабоду слова. Гэта мясцовыя супрацоўнікі недзяржаўных СМІ таксама тлумачылі цікаўным мінакам, распавядаючы ім пра міжнародную акцыю “Станем за журналістыку!” (“Stand up for Journalism!”), якая распачалася сёньня. У ёй бяруць удзел прафэсійныя саюзы і аб’яднаньні журналістаў з 30 краінаў Эўропы.\nНа Віцебшчыне гэтую акцыю падтрымалі і ў рэгіёнах: у адзінай на ўсю вобласьць незалежнай газэце “Вольнае Глыбокае” выйшаў артыкул пра ініцыятыву журналістаў. Паколькі газэта мае праблемы з распаўсюдам па падпісцы, то рэдактар Уладзімер Скрабатун прапанаваў чытачам пісаць лісты да кіраўніцтва прадпрыемства “Белпошта” з патрабаваньнем забясьпечыць падпіску на рэгіянальную незалежную газэту.\nВіцебск: зьбіты незалежны кандыдат Андрэй Левінаў


Канвертаваць Беліз даляраў (BZD) і Лао Kips (LAK) : Калькулятар абменнага курсу\nБеліз даляр (BZD) і Лаоскай Kip (LAK) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Беліз даляр і Лаоскай Kip пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 19 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Беліз даляр. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Лаоскай Kip валюты па змаўчанні. Націсніце на Лао Kips або Беліз даляраў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nДаляр Беліза гэта валюта, у Беліз (BZ, BLZ). Стосаў Лаоскай гэта валюта, у Лаос (Народна-Дэмакратычная Рэспубліка Лаоскай, LA, Лао). Сімвал BZD можа быць запісаная BZ$. Сімвал LAK можа быць запісаная KN. Даляр Беліза дзеліцца на 100 cents. Стосаў Лаоскай дзеліцца на 100 at. Абменнага курсу Даляр Беліза Апошняе абнаўленне 19 верасень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Стосаў Лаоскай Апошняе абнаўленне 19 верасень 2019 ад Yahoo Finance. BZD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. LAK каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Сумесная дзейнасць сяброў ТБМ\nЗміцер Лупач – сябра ТБМ і кіраўнік Глыбоцкай суполкі – шмат працуе, каб слова пра родны край не згубілася, жыло ў кніжцы, злятала з вуснаў паэтаў, краязнаўцаў.\nЯк вярстальшчык ён у мінулым годзе выпусціў у свет паэтычныя зборнікі – “Дарога да касцёлу” Марыі Ючкавіч, “Мае карані” Людмілы Ардынскай, “Шурпатая дарога “ Віктара Сікоры. Пра “Шурпатую дарогу” Зміцер піша: “Выданне стала магчымым дзякуючы супольным намаганням шэрагу грамадскіх арганізацый. Кніга выдадзена пры удзеле сяброў Глыбоцкай і Падсвільскай суполак ТБМ, Глыбоцкай філіі “Беларуская асацыяцыя журналістаў, ГА “Барміца”, кампаніі “Гавары праўду”. А ідэю выдання кніжкі змагара за свабоду і незалежнасць Беларусі падаў Язэп Квач.\nЗміцер Лупач і Леанід Юрык дапамаглі Шаркаўшчынскаму ТБМ выпусціць фільм пра падлеткаў-вязняў. Сёння садзейнічаюць Пастаўскай ТБМ – здымаюць фільм пра Уладзіміра Дубоўку.\nУ Глыбокім летам мы сустрэліся з кіраўнікамі Рэспубліканскага ТБМ імя Францыска Скарыны – спадаром Алегам Трусавым і спадарыняй Аленай Анісім. Размова атрымалася вельмі змястоўная на патрыятычную тэму.\nПаэтычнае слова і музыка\nЦікавым вясновым паэтычна-музычным мерапрыемствам у Падсвільскай музычнай школе быў выступ Марыі Новікавай і Артура Паласухіна. Вершы і бардаўскую песню Марыі, фартэпіяннае выкананне твораў Артурам вельмі прыхільна сустрэлі слухачы.\nЗапрашаючы Артура ў Падсвілле (на выступ у музшколе), я хацела, каб ён адчуў сябе ўжо дастаткова годным у музычным мастацтве. Бо Артур і сапраўды апантаы ў мары – стаць арганістам, і ўжо сёння вучыцца ў Баранавіцкай музвучэльні. І добра грае на аргане.\nАле яшчэ больш я жадала паказаць яго, вучня дзевятага класа, як свядомага беларуса, які выдатна размаўляе па-роднаму. І любіць мову. Гаворыць не аглядваючыся Чалавек цікавы, ветлівы, прыгожы.\nЯ ўдзячна дырэктару школы – спадарыні Ірыне Талкач – за шчыры прыём і зацікаўленасць.\n“Наша Слова” у Падсвіллі\nАднасяльчанін, сусед, спадарожнік па сцяжынках гістарычных кніг пра Беларусь – Аляксандр Фралоў дабраўся і да “Нашага Слова”. Ён па-сяброўску адгукнуўся на просьбу выпісаць газету ТБМ. І ўжо ў першых нумарах знайшоў для сябе нейкія прыемныя адкрыцці.\nВалянціна Лагош (бухгалтар па прафесіі, але з мастацкай душой і чытачка кніг) прадоўжыла падпіску і на бягучы год.\n--Газета вельмі карысная для гісторыкаў – заўважыла яна.\nЛюбоў Карчэўская (медсястра па прафесіі, уніклівая і зацікаўленая грамадзянка) сказала: “Я чытаю з інтарэсам. Мне тут усё падабаецца. Тут усяго столькі, пра што мы зусім і не ведалі. Во колькі імёнаў вычыталі…”\nПра неабходнае жыццё “Нашага Слова” я тэлефанавала Станіславе Лотыш у вёску Галубічы. Бо ведаю, што яна любіць Беларусь, радзіму, мову, вершы. Згадала і кінула голас у Глыбокае -- Яўгену Бабічу, выкладчыку нямецкай мовы. Напомніла і настаўніцы беларускай мовы Падсвільскай школы. Але яна абяцала ды не падпісалася. І два нашыя сябры ТБМ. Шкада.\nНа дзейнасць ТБМ у 2015 годзе ахвяраваліся М. Місевіч, М. Сауліч, Л. Карчэўская.