Спажыванне: функцыя спажывання. Кэйнсіянскага функцыя спажывання\nСпажыванне, функцыя спажывання - адно з найважнейшых паняццяў сучаснай эканамічнай тэорыі. Розныя падыходы да абгрунтавання гэтага тэрміна прыводзяць да вельмі істотным разыходжанням разумення яго ўнутранай сутнасці.\nПаняцце спажывання і зберажэнні\nФункцыі зберажэнні і спажывання надзвычай важныя для разумення сутнасці рынкавай эканомікі ў розных яе інтэрпрэтацыях. У самым агульным выглядзе спажыванне разглядаецца як сума выдаткаваных у дадзенай дзяржаве грашовых сродкаў, асноўнае прызначэнне якіх - купля матэрыяльных прадметаў і спажыванне якіх-небудзь паслуг. Таксама вельмі важным момантам з'яўляецца тое, што гэтыя тавары і паслугі выкарыстоўваюцца выключна для задавальнення індывідуальных і калектыўных матэрыяльных і духоўных патрэбаў.\nСпажыванне, функцыя спажывання знаходзіцца ў самай цеснай узаемасувязі з функцыяй зберажэнні. Яна, у сваю чаргу, ёсць не што іншае, як частка атрыманага ў выніку пэўнай дзейнасці даходу, якая ў дадзены канкрэтны момант застаецца незадзейнічанай і з'яўляецца так званай падушкай бяспекі на чорны дзень. У той жа час частка зберажэнняў можа ўкладвацца грамадзянамі ў тыя ці іншыя праекты, ператвараючыся пры гэтым у інвестыцыі. Менавіта ўплыў і ўзаемадзеянне такіх элементаў эканомікі, як спажыванне, інвеставанне і захаваньне, і з'яўляецца адной з асноўных праблем, якія займалі вучоных-эканамістаў ХХ і XXI стст. Асаблівую ролю тут адыгралі працы Д. Кейнса.\nАсноўныя палажэнні тэорыі Д. М. Кейнса\nД. Кейнс па праву лічыцца адной з найбольш важных фігур у эканамічнай навуцы ХХ стагоддзя. Яго ўклад у тэарэтычнае абгрунтаванне самых розных макраэканамічных праблем адзначаны цэлым шэрагам дзяржаўных і міжнародных узнагарод, а таксама з'яўленнем спецыяльнага тэрміна - «Кэйнсіянства», якая выкарыстоўваецца для абазначэння спецыяльнага накіравання ў неакласічнага тэорыі.\nФункцыя спажывання Кейнса - гэта толькі адно з палажэнняў яго неакласічнага канцэпцыі. Сутнасць яе зводзілася, з аднаго боку, да таго, што любая рынкавая сістэма апрыёры нестабільная, а з другога - што неабходна актыўная дзяржаўная палітыка па рэгуляванні і ўмяшанню ў гэтую сістэму. Стымулюючы попыт, паказваў вучоны ў сваіх працах, урад мае магчымасць у самыя кароткія тэрміны пераадолець крызісныя з'явы. Спажыванне, зберажэнне і інвеставанне гуляюць у гэтым выпадку надзвычай важныя ролі.\nФункцыі зберажэнні і спажывання як складовыя часткі фарміравання эфектыўнага попыту\nУ сваіх тэарэтычных выкладках Д. Кейнс зыходзіў з таго, што галоўнай праблемай практычна любой эканамічнай тэорыі з'яўляецца стварэнне балансу паміж попытам і прапановай, прычым першы павінен некалькі апярэджваць другое. У сваю чаргу, эфектыўны попыт - гэта найважнейшы крок да пастаяннага павелічэння ўзроўню нацыянальнага даходу, што з'яўляецца найважнейшай задачай любой дзяржавы ва ўмовах рынкавай эканомікі.\nТакім чынам, кэйнсіянскага функцыя спажывання - гэта аснова шчаснага развіцця ўсяго грамадства ў цэлым. Вялікая роля ў яе правільнай інтэрпрэтацыі і рэалізацыі ляжыць на плячах дзяржавы.\nСпажыванне і яго структура\nУ параўнанні са зберажэннямі і інвеставаннем, спажыванне, функцыя спажывання гуляюць значна больш прыкметную ролю ў валавым нацыянальным прадукце любой дзяржавы. Па апошніх дадзеных у нашай краіне яно складае крыху больш за 50%, у той час як у Злучаных Штатах - амаль 70%. Такім чынам, спажыванне - найважнейшы індыкатар развітасці рынкавых адносін і ступені ўплыву дзяржавы на эканамічныя працэсы ў краіне.\nУ структуру спажывання звычайна ўключаюць ўсе выдаткі той ці іншай сям'і. Аднак для таго каб прасцей было аналізаваць ўнутраная прылада спажывання ў маштабах усёй краіны, звычайна вылучаюць некалькі асноўных груп тавараў і паслуг, па ўзроўні набыцця якіх насельніцтва падзяляюць на некалькі груп. Пры гэтым зыходзяць з таго, што сукупнасць набываюцца тавараў і паслуг кожнай канкрэтнай сям'ёй - унікальная, таму пры агульным аналізе выкарыстоўваюць так званую мадэль функцыі спажывання.\nМадэлі Энгеля: сутнасць і следства\nМадэлі, якімі апісваюцца функцыі спажывання ў эканамічнай навуцы, атрымалі назву мадэляў Энгеля, у гонар вядомага нямецкага статыстыка другой паловы XIX стагоддзя Э. Энгеля.\nНямецкі навуковец, фармулюючы свае законы, зыходзіў з таго, што групы расходаў па іх прыярытэту размяшчаюцца ў наступнай паслядоўнасці: харчаванне, адзенне, кватэра (дом), транспарт, паслугі аховы здароўя і адукацыі, назапашаныя зберажэнні.\nАднак Энгель не толькі вылучыў гэтыя групы, але і даказаў пэўную заканамернасць: калі даходы сям'і на працягу нейкага прамежку часу павялічваюцца, то выдаткі на прадукты харчавання будуць таксама павялічвацца, зніжаючы свой удзельная вага ў агульнай структуры спажывання. Найбольш жа хуткімі тэмпамі пры павелічэнні даходаў павінны расці зберажэнні, так як, на думку Энгеля, менавіта яны ставяцца да групы люксовых тавараў.\nКэйнсіянскага функцыя спажывання: асноўныя фактары, якія ўплываюць на прыярытэт выбару грамадзянаў\nД. Кейнс быў шмат у чым згодны з канцэпцыяй Энгеля, аднак надаў ёй больш скончаны і матэматычна вывераны выгляд. Згодна з яго вучэння, спажыванне вызначаецца наступнымі асноўнымі фактарамі.\nПа-першае, гэта тыя даходы, якія застаюцца ў грамадзян пасля выплаты ўсіх абавязковых падаткаў і збораў на карысць дзяржавы. Гэты наяўныя даход - падмурак будучых выдаткаў грамадзян.\nПа-другое, функцыя спажывання Кейнса ўключала такі важны паказчык, як стаўленне ўзроўню затрат (гэта значыць спажывання) да агульнага даходу. Гэты фактар атрымаў назву сярэдняй схільнасці да спажывання, і, на думку вучонага, гэты каэфіцыент павінен быў паступова змяншацца з ростам даходаў грамадзян.\nНарэшце, па-трэцяе, Кейнс спецыяльна ўвёў такое паняцце, як лімітавы ўзровень схільнасці да спажывання. Гэты каэфіцыент паказваў, якую долю складала спажыванне ў тых грашовых сродках, якія грамадзянін атрымліваў звыш свайго ранейшага даходу.\nАсноўныя пастулаты тэорыі Кейнса\nСпажыванне, функцыя спажывання, якую распрацаваў і матэматычна даказаў вядомы эканаміст, дазволяць зрабіць выснову аб тым, што з ростам прыбытку сям'і павялічваюцца і яе марнаванні на спажыванне. Аднак, і гэта - ключавая думка Кейнса, далёка не ўвесь дадатковы даход сыдзе на спажыванне, частка яго можа апынуцца як у зберажэннях, так і ў інвестыцыях. Да асноўных фактараў, якія ўплываюць на дадзенае размеркаванне, вучоны аднёс наступныя:\nСпажыванне - гэта фактар, які вызначае жыццёвы ўклад пераважна бедных і сярэдніх слаёў грамадства. Калі ж гаворка ідзе пра эліце, то тут практычна ўвесь дадатковы даход ператвараецца ў зберажэнні або інвестыцыі.\nСпажыванне вызначаецца не толькі прадстаўленнем канкрэтнага чалавека і сям'і, але і сацыяльным асяроддзем. Даказана, што нават людзі з не вельмі высокім узроўнем даходу імкнуцца (хаця б часткова) купляць тыя рэчы, якія набываюцца сярэднімі і вышэйшымі слаямі соцыума, якія выступаюць у якасці своеасаблівага грамадскага эталона. Менавіта таму досыць часта ўзровень зберажэнняў у ніжэйшых слаёў значна ніжэй нават таго, які ў іх мог бы быць.\nУ выпадку падзення даходаў ўзровень спажывання будзе ўзрастаць з значна большай хуткасцю, чым ён падаў пры адваротным працэсе.\nАсноўным высновай з гэтых пастулатаў Кейнса з'яўляецца адсутнасць прамой узыходнай (або сыходнай) залежнасці паміж павелічэннем прыбытку сям'і і ростам спажывання.\nГрафічная выява функцыі\nУсе асноўныя здагадкі і гіпотэзы Кейнса добра стасуюцца з атрымліваюцца графікам спажывання. Графік функцыі спажывання ўяўляе сабой прамую лінію, якая знаходзіцца пад вуглом да восі абсцыс, велічыня якога тым менш 45 °, чым больш развіта ў рынкавым дачыненні дадзенае грамадства.\nВіртуальная кропка, перасякалая меркаваны графік, пры якім усе прыбыткі ішлі б на спажыванне, завецца кропкай, пры якой ніякіх зберажэнняў няма, але і пазык сям'я не робіць. Справа ад гэтай функцыі размяшчаецца зона станоўчага зберажэнні, а злева - адмоўнага, гэта значыць такога, калі чалавек вымушаны браць крэдыты, каб забяспечыць сабе хоць бы элементарныя выгоды.\nФункцыя спажывання мае выгляд лініі, выцягнутай ў правы бок. Для таго каб высветліць ўзровень спажывання, неабходна разлічыць адлегласць ад восі ардынат да разгляданай кропкі. У той жа час колькаснае выраз зберажэнняў можна разлічыць, правёўшы адрэзак ад вывучаемай функцыі да бісектрысы.\nПсіхалагічны закон Кейнса\nЯк ужо было згадана вышэй, апроч усяго іншага, амерыканскі навуковец ўвёў у навуковы зварот паняцце "лімітавая схільнасць да спажывання», якое прадстаўляе сабой прыватнае ад прыросту спажывання да аналагічнага паказчыку даходу. Менавіта з гэтага адносіны выцякаў знакаміты «псіхалагічны закон Кейнса».\nСутнасць гэтага закона пацвярджае графік спажывання - чым вышэй узровень даходу канкрэтнага чалавека ці якой-небудзь канкрэтнай сям'і, тым большая частка гэтых дадатковых сродкаў ідзе на зберажэнні. Па структуры расходавання сродкаў можна судзіць як пра ўзровень дабрабыту сям'і, так і аб узроўні эканамічнага развіцця ўсяго грамадства.\nГэты закон пацвярджае таксама і сфармуляваны яшчэ ў XIX стагоддзі прынцып карыснасці. Функцыя карыснасці спажывання мае выгляд адносіны задавальнення усімі выгодамі і агульнай колькасці набытых матэрыяльных прадметаў і паслуг. Чым вышэй узровень даходу, тым і ступень карыснасці набываюцца рэчаў вышэй.\n«Меркурый Сіці»: самае высокае будынак у Маскве\nСамыя якія зганяюцца машыны ў Маскве і Расіі\nЯкія прыярытэты палітыкі расейскай дзяржавы ў эканоміцы? Мэты і прыярытэты эканамічнай палітыкі РФ\nМасква і Санкт-Пецярбург: колькасць насельніцтва і размеркаванне па раёнах\nЦеплавыя электрастанцыі Расіі. Черепетская ГРЭС, Томь-Усінск і Сургутская ГРЭС\nІран: нафту і эканоміка\nШалікі Louis Vuitton - модны стыльны аксэсуар\nПрадуктыўнае аднаўленне файлавай сістэмы Windows\nЯк правільна арганізаваць фізічнае выхаванне дашкольнікаў\nПісталет Маўзер. Сучасная мадыфікацыя легендарнага зброі\nЛідэрскія імя Прохар. Значэнне для чалавека\nРака Катунь. Сплаў па Катунь. Горны Алтай - Катунь\n"Диронет" для сабак: інструкцыя па ўжыванні і водгукі\nПрычыны, па якіх адносіны з партнёрам трэба неадкладна разарваць\nТромбафлебіт - гэта што? Прычыны, прафілактыка тромбафлебіту. Тромбафлебіт вен ніжніх канечнасцяў\nМанголія У Сярэдзіне Xiii В.\nТэхнічныя характарыстыкі новага нямецкага красовер Mercedes GLA 250


Мільянэрка шукае, хто б яе назваў сваёй\n22 красавік 2008, 01:44\nНядаўна брытанская “The Times” апублікавала артыкул "Праблема шлюбу з заможнай жанчынай".\nШматлікія апошнія сацыяльныя дасьледаваньні ў розных краінах сьведчаць, што мужчыны з задавальненьнем пабраліся б з багатай нявестай. Аднак аўтар брытанскага выданьня ставіць высновы пад сумнеў.\nУ дасьледаваньні "Грошы, сэкс і каханьне", зробленым для парталу MSNBC і часопісу “Elle”, апыталі каля 74 тысяч мужчын і жанчын. Толькі 12 працэнтаў апытаных мужчын заявілі, што яны супраць таго, каб іх жонка зарабляла больш.\nСтэфані Кунц, дырэктар дасьледаваньняў і народнай адукацыі Рады сучасных сем'яў, называе гэта глябальнымі зьменамі ў разьмеркаваньні гендэрных роляў. Сайт жаночых блогаў Jezebel выказаўся так: "Хлопцы ня супраць, каб хлеб з маслам дадому прыносілі дзяўчыны". Над матэрыялам зьмешчаныя фотаздымак Джуліі Робэртс і яе мужа Дэніэла Модэра, яе апэратара. Абое ўсьміхаюцца.\nЭмацыйную падтрымку за мільён ня купіш\nМарк Джонс з “The Times” жартуе: уяўляю змучанага мужчыну, які бессэнсоўна спрабуе дамагчыся падвышэньня заробку ці лепшай ацэнкі яго працы. Натуральна, ён адкажа станоўча на пытаньне, ці хацеў бы ён пабрацца зь мільянэркай.\nІ журналіст вырашыў запытацца жанчын-мільянэрак: як яны ставяцца да таго, каб іх мужчына зарабляў менш? Ён зьвязаўся з службай знаёмстваў для адзінокіх мільянэршаў “Seventy Thirty” – “Семдзесят на трыццаць” – гэта тыповыя суадносіны паміж працай і асабістым жыцьцём пасьпяховага чалавека.\nАгенцыя працуе і з мужчынамі. “Семдзесят на трыццаць” таксама адлюстроўвае суадносіны жанчын і мужчын сярод членаў. Каб уступіць у агенцыю, трэба мець актываў на суму ня менш чым 1 мільён фунтаў стэрлінгаў.\nСпэцыялісты агенцтва кажуць, што жанчынам-мільянэршам патрэбная ад мужчыны толькі эмацыйная падтрымка, каб ён яе прытуліў, назваў сваёй – гэта найбольш частотныя фразы з анкет, а ня вобразнасьць. Брытанскія мужчыны кажуць, што гатовыя гэта зрабіць, але пасьляшлюбная статыстыка сьведчыць, што псыхалягічны стрэс і ўдар па самалюбству мужчыны выклікае ў яго такія паводзіны, што жанчыне ад гэтага яшчэ горш, чым калі яна ў адзіноце і ў чаканьні.\nЖанчыны, якім даўно за 40, гатовыя адмовіцца ад усіх сваіх дамоў і яхт дзеля шчасьлівага сямейнага жыцьця.\nЯшчэ статыстыка: трое з чатырох мужчын адчуваюць віну, калі яны ня плацяць на першым спатканьні, 40 працэнтаў жанчын адчуваюць дыскамфорт, калі мужчына прымае іх грошы.\nКалі мужчына багаты і жанчына багатая, але яна мае больш прэстыжную пасаду ў той жа галіне, што і яе мужчына – гэта таксама прычына для дыскамфорту ў адносінах.\nВы багатая? Вам патрэбны анэстэзіёляг\nСпэцыялісты ў галіне сямейных адносінаў прапануюць выхад з сытуацыі: калі мужчына зарабляе менш, ягоны аўтарытэт у яго галіне павінен быць большым, чым аўтарытэт жанчыны ў яе галіне. Ці проста яго галіна дзейнасьці для жанчыны – цікавая, загадкавая, недаступная.\nПашанцаваць наладзіць адносіны з багатай жонкай, якая займаецца бізнэсам ці нечым вельмі публічным, можа, напрыклад, спэцыялісту ў галіне сярэднявечнай філязофіі ці анэстэзіёлягу.\n“У знакамітым фільме "Нотынг Гіл" акторка-мільянэрка Джулія Робэртс паводле сцэнару закахалася ва ўладальніка кніжнай крамы – Х'ю Гранта”, – ужо з гумарам кажа Джонс. “Карацей, калі ў мужчыны свой паўнацэнны ўнутраны сьвет і глыбокае зацікаўленьне ў сфэры, дзе мільёнаў не заробіш, такі псыхалягічна ламацца ня будзе, а жанчына будзе паважаць яго за загадкавасьць”.\nВайна і мір палоў\n“Дзяўчына-машыніст... Няўжо за гэта змагаліся фэміністкі?”\nМагілёў: ТБМ павіншавала жанчын відэаролікам


Главная/Культура/Жыцця асаблівы талент\nГэта сёння ў яе шчаслівая сям’я. Штораніцы са словамі “Прывітанне, мама” на яе глядзяць восем маленькіх вачанятак, а ледзь не кожную хвіліну даводзіцца адказваць на тысячу “чаму?” Асаблівае пачуццё жаночай уладкаванасці прыходзіць у той час, калі самы старэйшы сынок прыязджае з Мінска на выхадныя. Толькі яе памяць хавае цану, якой далося простае шчасце…\nЖыхаркай Лахвы Алена АКІНЧЫЦ стала, калі выйшла замуж за мясцовага хлопца. Вырасла ж побач – у суседнім Перунова. Разам з братам рана засталіся сіротамі. Цяжкая праца была знаёма не па чутках. Тым не менш, дзяўчынка не страціла прагі да вучобы. Неўзабаве атрымала спецыяльнасць медсястры ў Баранавіцкім медвучылішчы. Першая спроба займець уласную сям’ю аказалася няўдалай. З двухгадовым Дзімкам яна засталася адна. Ні тады, ні сёння Алена Антонаўна не скардзіцца на свой лёс, не перастаючы сцвярджаць: “На ўсё воля Усявышняга!”. Значыць, трэба было перажыць боль і страх, каб узамен атрымаць радасць і шчасце. Міхаіл Станіслававіч – цудоўны муж, клапатлівы бацька, добры гаспадар. Некалькі год таму Акінчыцы ўзялі крэдыт на рэканструкцыю дома. Неўзабаве на месцы былога зруба вырас сучасны дом, які паступова напоўніўся дзіцячым смехам.\nДзмітрый вырас, стаў студэнтам Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі. Ён не так часта, як хацелася б, прыязджае дамоў. Малодшыя сумуюць па старэйшаму брату. Затое як задаволены кожнай сустрэчай! 12 год споўнілася Іне. Сур’ёзныя праблемы са здароўем перашкодзілі дзяўчынцы адчуць сапраўдную радасць дзяцінства. Рэанімацыя, бальніцы, гемадыялізы – здавалася, гэта не скончыцца ніколі.\nЗ апошняй надзеяй Алена і Міхаіл пайшлі ў царкву. Балазе, у Лахве ёсць храм Нараджэння Прасвятой Багародзіцы. Яго настаяцель паспавядаў малышку, прычасціў. Напэўна, такой гарачай і пранікнёнай была малітва Акінчыцыў, што дачушка стала папраўляцца. З той пары кожную нядзелю ўся сям’я імкнецца наведваць богаслужэнні. Цяпер Іна нічым не адрозніваецца ад сваіх равеснікаў. Хаця і вучыцца дзяўчынка на даму, у яе дзённіку стаяць толькі дзявяткі і дзясяткі. А якую прыгожую і доўгую касу яна носіць!\nСтараецца не саступаць сястры ў паспяховасці трэцякласнік Серафім. Яго розуму падуладныя любыя канструктары і камп’ютарныя гульні. Спакойны хлопчык, ён не дастаўляў бацькам асаблівых цяжкасцей. Чаго не скажаш пра пагодкаў Антошку і Лілю. Яму – 3 гады, ёй – 2. Гэтых без нагляду не пакінеш ні на хвіліну! Сёлета сям’і прапанавалі толькі адно месца ў дзіцячым садку, таму Акінчыцы вырашылі крыху пачакаць, каб у наступным годзе малышы пайшлі ўжо разам. Дарэчы, самая малодшая дачушка стала 7-мільярдным жыхаром нашай планеты, што пацверджана адпаведным сертыфікатам. Дакумент беражліва захоўваецца ў сямейным серванце – побач з фотаздымкамі дзетак, іх граматамі і пахвальнымі лістамі.\nУ кожным пакоі вялікага і ўтульнага дома можна ўбачыць куточкі з іконамі. Вера дапамагае спраўляцца са шматлікімі праблемамі ў жыцці. Не так даўно Міхаіл Станіслававіч перанёс цяжкую аперацыю. Разумеючы, што пенсіі па інваліднасці не хопіць, каб пракарміць сям’ю, Алена Антонаўна памянялася з мужам ролямі: ён пайшоў у “дэкрэтны” водпуск, яна – выйшла на работу ў бальніцу сястрынскага догляду, што функцыянуе на базе былой чыгуначнай. Зменны працоўны графік унёс карэктывы ў прывычнае жыццё. Цяпер немалая гаспадарка лягла на плечы гаспадара. А завіхацца тут ёсць каля чаго. Каровы, козы, свінні, гусі, качкі, індыкі, куры і іншая жыўнасць патрабуюць увагі і клопату. Старання чакае і зямельны надзел. З ранняй вясны да позняй восені зіхаціць двор Акінчыцаў яркім рознаквеццем. Калі ж Міхаіл Станіслававіч знаходзіць вольную хвіліну, то імкнецца на прыроду. Заўзяты рыбак, яшчэ ні разу не вярнуўся дамоў без улову. Ды прыгатаваць смачныя стравы можа не горш за жонку (запечаныя ў рускай печы карпы былі вышэй усялякіх пахвал – Н.П.). Так што, дарэмна Алена Антонаўна перажывае: яе дзеткі будуць заўсёды накормлены. Галоўнае, каб не хварэлі.\nСёлета А.А. Акінчыц прадстаўлена да вышэйшай узнагароды за мацярынства – Ордэна маці. Калі мы развітваліся, міжволі думалі: ці можна лічыць нараджэнне і выхаванне дзяцей асаблівым талентам? Не толькі можна – патрэбна! Толькі мама з уласцівымі ёй цярплівасцю, мудрасцю і дараваннем любых памылак будзе любіць сваіх крывіначак бязмежна і бясконца.\nБеларусь Лахва ЛН Лунінецкія навіны


Палітычная напружанасць | Сацыяльна-эканамічная геаграфія свету, 10 клас\nПалітычная напружанасць (канспект)\nГэтая карта можа быць выкарыстаная пры вывучэнні глабальных праблем чалавецтва, у прыватнасці праблемы захавання міру на Зямлі.\nглабальнымі з'яўляюцца праблемы, якія закранаюць кожную краіну, і рашэнне якіх магчыма пры ўмове аб'яднання намаганняў усіх народаў. Большасць глабальных праблем зарадзіліся ў сярэдзіне ХХ ст. з прычыны імклівага павелічэння насельніцтва свету і хуткага развіцця прамысловасці.\nГлабальныя праблемы дзеляцца на палітычныя, эканамічныя, дэмаграфічныя, сацыяльныя і экалагічныя. Найбольш актуальнымі для чалавецтва з'яўляюцца палітычныя праблемы: гонка ўзбраенняў, рашэнне рэгіянальных рэлігійных і ваенна-палітычных канфліктаў у розных кутках планеты і да т.п. У апошні час асаблівую вастрыню набыла праблема барацьбы з тэрарызмам.\nПраблема вайны і свету стала глабальнай са з'яўленнем зброі масавага паражэння: хімічнай, бактэрыялагічнай і ядзернага. Абмежаваць ўплыў магчымай ядзернай катастрофы на навакольнае асяроддзе немагчыма, што паказала аварыя на Чарнобыльскай АЭС. Таму прымяненне ядзернай зброі нават у лакальным канфлікце можа мець незваротныя наступствы для чалавецтва. Шляхам вырашэння праблемы вайны можа быць спынення гонкі ўзбраенняў, раззбраенне і рашэнне ўсіх міждзяржаўных спрэчак выключна палітычнымі сродкамі. Ключавая роля тут належыць ААН.\nАфіцыйна ў свеце налічваецца пяць краін, якія валодаюць ядзернай зброяй: ЗША, Расія, Кітай, Францыя, Вялікабрытанія. Гэтыя краіны выступаюць гарантамі міру і бяспекі на планеце. Тым не менш існуюць дзяржавы (Індыя, Пакістан, Ізраіль, КНДР), якія насуперак міжнародным нормам ўжо маюць ядзерную зброю, або ўшчыльную наблізіліся да яго стварэння.\nНа планеце застаюцца гарачыя кропкі - раёны канфліктаў міжэтнічнага і пагранічнага характару. На карце адзначаны раёны сепаратысцкіх рухаў, характэрных для шматнацыянальных федэратыўных дзяржаў. Сепаратызм накіраваны на адасабленне і выхад пэўнай тэрыторыі з-пад юрысдыкцыі дзяржавы, часткай якога з'яўляецца гэтая тэрыторыя, г.зн. на атрыманне суверэнітэту.\nПасля паспяховага правядзення Міжнароднага геафізічнага года ў 1959 годзе падпісаны Міжнародны дагавор аб Антарктыдзе. Адпаведна гэтаму дакументу Антарктыда не павінна выкарыстоўвацца для ваенных мэтаў, там забароненая любая ваенная дзейнасць, у тым ліку выпрабаванне атамнай зброі і пахаванне радыеактыўных адходаў. Дванаццаць дзяржаў-удзельніц дамовіліся аб неабходнасці міжнароднага супрацоўніцтва ў Антарктыдзе ў мірных мэтах і свабоды правядзення на кантыненце навуковых даследаванняў. Дзяржавы і зоны іх інтарэсаў у Антарктыдзе паказаны на карце. Кожны год Антарктыду наведваюць каля 6 тыс. турыстаў. На Антарктычным паўвостраве функцыянуюць турыстычная база і аэрадром.


1937 год. Габрэйскі пагром у Берасці\nГісторыя аднаго гучнага здарэння, якое адбылося ў горадзе на Бугу ў канцы 1930-х.\nРаніцай 13 мая 1937 года, атрымаўшы сігнал аб нелегальным убое цяляціны на малым рынку горада (плошча сучаснага аўтавакзала), старэйшы пастарунковы Стэфан Кендзёра разам са сваім калегай Уладзіславам Францкавякам адправіўся на праверку. У халадзільніку рынку яны выявілі 10 кавалкаў задняй частцы нелегальна забітых цялятаў. Вартавыя парадку прынялі рашэнне аб канфіскацыі тавару.\nУ момант пагрузкі мяса, якое збіраліся перавезці на гарадскую бойню, старэйшы пастарунковы атрымаў удар штылетам ззаду ў бок. Каля дрожак, у якія грузілі мяса, знаходзіўся яго гаспадар Айзік Шчарбоўскі, а з другога боку дрожак стаяў паліцэйскі Францкавяк. Пасля ўдару штылетам Кендзёра стрэліў з пісталета, параніўшы ў нагу Айзіка Щчарбоўскага. Вось што адзначалася ў паліцэйскім пратаколе: “Падчас стрымлівання габрэяў Францкавяк заўважыў, што Айзек Шчарбоўскі нешта шапнуў свайму сыну Вевелю і паказаў галавой на Кендзёру. Вевель Шчарбоўскі абышоў каня там, дзе сабралася натоўп кліентаў, у асноўным жанчын-сялянак, якія прыйшлі на рынак за пакупкамі. Зайшоў з боку дарожкі, дзе стаў за дрэвамі, бліжэй да Францкавяка і Кендзёру. Праз две хвіліны ён выскачыў з-за дрэва і ўдарыў Кендзёру мясніцкім нажом у правы бок, калі той нахіліўся і падаваў мяса. Ён прабіў яму лёгкае і зачапіў вену. Кендзёра закрычаў, аднак Францкавяк у агульным шуме не пачуў, ён сам крычаў, каб ад яго адышлі габрэі-рэзнікі. Толькі тады, калі Кендзёра пачаў крычаць: “Разысціся”, Францкавяк звярнуў на гэта ўвагу і пачаў звяртацца да Кендзёры, пытаючыся “Што ты робіш?”.\nДаваенны план Берасця-на-Бугу\nПа знешнім выглядзе Кендзёры ён не зразумеў, што той паранены. Адразу ж пасля гэтага паранены Кендзёра пабег праз вуліцу за Вевелем Шчарбоўскім, па якім стрэліў два разы. А калі той, пасля другога стрэлу ўпаў, Кендзёра стрэліў у яго яшчэ раз з пісталета, пасля чаго пабег на сярэдзіну вуліцы да Айзека Шчарбоўскага, які хаваўся сярод жанчын і стрэліў у яго тры разы, параніўшы яго лёгка ў лоб. І толькі пасля гэтага на пытанне Францкавяка: “Што ты робіш? Што здарылася?”. Кендзёра адказаў – “Далі мне нажом” (Шчарбоўскі ударыў паліцыянта не нажом, а мусатам – прыспасобай для завострывання нажоў – “Гістарычная праўда”)”.\nПараненых у тэрміновым парадку на павозках даставілі ў гарадскі шпіталь, дзе праз паўгадзіны Кендзёра сканаў ад унутранага крывацёку.\nЗабойца супрацоўніка польскай Дзяржаўнай паліцыі быў габрэем і гэтым фактам скарысталіся падбухторшчыкі, якія справакавалі габрэйскія пагромы. “У сувязі з забойствам Кендзёры на малым рынку быў разбіты адзін габрэйскі ларок, а таксама выбіта шкло яшчэ ў некалькіх. Адначасова пачаў збірацца натоўп. На месца быў высланы паліцэйскі атрад у складзе 11 чалавек пад камандаваннем начальніка камісарыята Сабкоўскага. Атрад разагнаў натоўп” – адзначалася ў паліцэйскай справаздачы. Аднак, гэта было толькі пачаткам.\nПахаванне паліцыянта Кендзёры\nПавятовы камендант паліцыі В. Праўдзіц-Шчавінскі ў сваім дакладзе на імя кіраўніка МУС пісаў наступнае: “У 10 гадзін адбыліся першыя выпадкі збіцця габрэяў, біцця вокнаў і вітрын габрэйскіх крамаў на малым рынку невялікай групай жанчын. Пасля гэтага зафіксаваныя выпадкі разгрому крам і збіванні габрэяў беспрацоўнымі, моладдзю і жанчынамі. Самыя сур’ёзныя акцыі па разгрому крам мелі месца на вул. 3 траўня (сучасная Пушкінская) і Дамброўскага (сучасная Куйбышава), дзе цэлы шэраг вялікіх складоў і магазінаў ... былі знішчаныя практычна цалкам ... антыяўрэйскія інцыдэнты ахапілі ўсе раёны горада ... Увечары прышлы элемент з вёскі, роўна як і злачынны свет, пачалі рабаванні крам”.\nЗ паліцэйскіх справаздач зыходзіць, што галоўнымі пагромшчыкамі былі маладыя хлопцы 20-35 гадоў, добра апранутыя, якія рухаліся па Берасцю на роварах. Яны заклікалі людзей на вуліцах больш актыўна ўдзельнічаць у пагроме. Хутка, на некаторых крамах з’явіліся надпісы “Хрысціяне”, пры гэтым у вітрынах былі ўстаноўлены іконы. Так гаспадары ратаваліся ад раптоўных нападаў.\nАдна з ахвяраў габрэйскага пагрому ў Берасці\nІмкнучыся не дапусціць разрастання канфлікту, улады горада мабілізавалі на гарадскія вуліцы каля 60 паліцэйскіх. З Галандзінава быў выкліканы добраўзброены атрад рэзерва Дзяржаўнай паліцыі. Коштам велізарных высілкаў хваляванні ўдалося пагасіць на працягу двух дзён. У выніку пагромаў з 1450 габрэйскіх крам, якія знаходзіліся ў Берасці, было знішчана 1150, з ліку якіх 215 – цалкам разрабавана. Фінансавыя статы габрэі-уласнікі ацанілі ў 2 мільёны даваенных польскіх злотых. У ходзе беспарадкаў былі параненыя 2 хрысціяніна і 2 яўрэя, арыштавана 128 чалавек, з іх 60 - за рабаванні.\nУ чэрвені 1937 годзе ў Акружным судзе Берасця-на-Бугу адбыўся судовы працэс над пагромшчыкамі, якіх паліцыя затрымала падчас рабавання габрэйскі’ крам. На лаве асуджаных знаходзілася 10 чалавек. 15 чэрвеня таго ж года адбыўся суд над Айзікам Шчарбоўскім. На жаль, вынікі гэтых судовых працэсаў нам не вядомыя. За забойства паліцыянта Вевель Шчарбоўскі бы прысуджаны да смяротнага пакарання праз павешанне.\nЯк адзначалася ў тагачасных польскіх перыядычных выданнях, “большасць габрэйскіх крам было хутка адрэмантавана, аднак хрысціяне туды не заходзілі”. Разам з тым, значная частка жыхароў Берасця ахвяравалі грошы на аднаўленне габрэйскай маёмасці і лячэнне параненых.\nПадчас судовага працэсу над Вевелем Шчарбоўскім\n15 траўня 1937 года загінулы паліцэйскі Стэфан Кендзёра быў пахаваны на берасцейскіх каталіцкіх могілках, якія знаходзяцца на сучаснай вуліцы Пушкінскай.\nТЕМЫ: Габрэйскі пагром у Берасці ў 1937 годзе Другая Рэч Паспалітая Заходняя Беларусь еврейский погром в Бресте в 1937 году Брест история Бреста Берасце-на-Бугу


Прэзідэнт Польшчы адзначыў дзейнасць Павала Казанэцкага | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПрэзідэнт Польшчы адзначыў прадстаўнікоў няўрадавых арганізацый. У час VII форуму няўрадавых ініцыятываў Браніслаў Камароўскі ўручыў дзяржаўныя ўзнагароды за выдатныя заслугі ў дзейнасці на карысць развіцця грамадзянскай супольнасці ў Польшчы. Кавалерскім крыжам Ордэна адраджэння Польшчы адзначаны быў і старшыня таварыства “Усходнееўрапейскі дэмакратычны цэнтр” Павал Казанэцкі, які многія гады спрыяў пабудове і развіццю грамадзянскай супольнасці ў Беларусі і Украіне.\n– Лічу, што гэта ўзнагарода для ўсіх, хто са мной працаваў. Думаю, гэта ўзнагарода і для шматлікіх польскіх арганізацый, якія займаліся пабудовай грамадскай супольнасці і падтрымкай грамадскіх ініцыятываў у Беларусі і ва Украіне.\nПадчас урачыстасці ўзнагародамі розных ступеняў былі адзначаныя 28 прадстаўнікоў розных няўрадавых арганізацый. У Польшчы дзейнічае некалькі тысяч арганізацый трэцяга сектару, праца якіх накіраваная на разнастайныя галіны грамадскага жыцця.


Аўстрыйская валанцёрка пра Гродна: «Калі размаўляла па-англійску па тэлефоне, людзі ў аўтобусе глядзелі на мяне як на дзіва» - Новости - Туризм и Отдых\nУ канцы мінулага года «Твой стыль» ужо знаёміў чытачоў з Міхаэлем з Аўстрыі, які тры месяцы працаваў у Гродне па праграме Еўрапейскай валанцёрскай службы. Разам з ім да нас прыехала таксама Рэгіна – яе ўражанні ад часу, праведзенага ў Гродне, публікуем ніжэй.\nДзяўчына, як і яе калега Міхаэль, была ўдзельніцай многіх праектаў, якія ладзіць «Трэці сектар». Адной з асноўных актыўнасцяў была дапамога ў вывучэнні нямецкай мовы навучэнцам праграмы «Універсітэт Залатога Веку».\n«Спачатку мне было цяжка, я разумела, што, калі навучэнцы не будуць мяне разумець, я не змагу дапамагчы ім тлумачэннем па-руску альбо па-беларуску. Я шмат рыхталавася перад заняткамі. Шукала просты і даступны, але цікавы матэрыял, часта глядзела ў слоўнік. Трэба было добра падумаць, што канкрэтна гаварыць, лагічна пастроіць сваю мову і сказы ў ёй. Але вынік быў зусім неблагі. Спадзяюся, навучэнцам гэта было карысна, ды і я атрымала вялікі вопыт выкладання і камунікацыі, што вельмі станоўча паўплывала на мяне.\nАкрамя выкладання нямецкай мовы, я паралельна займалася журналісцкай працай і працай у інтэрнеце: перакладала інфармацыю з сайта «Трэцяга сектара» на англійскую і нямецкую мовы, шукала новыя партнёрскія сувязі для арганізацыі».\nГалоўным персанальным жаданнем Рэгіны было пабываць за мяжой і атрымаць новы вопыт у краіне, якая была б ёй цікавай. Беларусь – цэнтр Еўропы, а што можа быць больш прыцягальным і цікавейшым за «сэрца»? – задае рытарычнае пытанне дзяўчына. Ва ўніверсітэце Рэгіна вывучала міжнароднае развіццё, і гэта таксама паўплывала на выбар краіны.\nПершае ўражанне ад Беларусі і беларусаў увогуле – нешта накшталт «культурнага шоку». «Пражыўшы шмат часу ў Вене, я амаль нічога не ведала пра Беларусь, акрамя таго, што паказвалі па тэлебачанні і нейкіх стэрэатыпаў, якія чула. Апынуўшыся тут, зразумела, што ўсё не так. Мяне вельмі ўразіла беларуская гасціннасць і добразычлівасць, людзі ветлівыя і рады дапамагчы, а не халодныя, як я лічыла раней. Зараз я буду аспрэчваць усе стэрэатыпы пра вашу краіну, бо яна сапраўды вартая таго, как прыехаць і пабачыць побыт і жыццё на ўласныя вочы».\nРэгіну засмучае толькі моўны бар’ер: зусім няшмат людзей у Беларусі могуць размаўляць па-англійску ці па-нямецку. «Цікава таксама было назіраць за позіркамі навакольных, калі я, напрыклад, ехала ў аўтобусе ці тралейбусе і размаўляла па тэлефоне ці чытала англійскую кнігу. Людзі глядзелі на мяне як на нешта незвычайнае», – узгадвае Рэгіна.\nПра моўны бар’ер дзяўчына можа казаць доўга. Прыгадвае, што ў горадзе няма англамоўных надпісаў, а ў большасці кавярняў бракуе меню на англійскай. «Ды і ў краме было нязручна. Я вывучыла некалькі фраз-дапаможнікаў тыпу «можна пакет», каб хоць неяк спрасціць камунікацыю з прадаўцамі і каб проста можна было зразумець, чаго я хачу».\nУ цэлым Рэгіне вельмі спадабаўся Гродна і Беларусь. «Жыць я б сюды не пераехала, бо побыт і стыль жыцця ў вас вельмі адрозніваецца ад нашага, але я б з задавальненнем вярнулася сюды. Калі будзе магчымасць – завітаю зноў».


26 верасень 2017, 08:37\nВалянцін Асташынскі, Вінцук Вячорка, Яўген Кулік, Валянцін Голубеў, Мікалай Крыжаноўскі на Сойме БНФ. 1992, фота Ўл. Сапагова\nУ Беларусі палітычны 1992 год пачаўся на тры дні раней за каляндарны.\nУ адзін з апошніх дзён гістарычнага 1991-га, 29 сьнежня, адбылося нечарговае пасяджэньне Сойму БНФ. Я на ім не прысутнічаў — быў у Англіі і пра вынікі даведаўся пазьней з расповедаў і з паведамленьня Сакратарыяту БНФ.\nУ сваім выступе Зянон Пазьняк нагадаў, што Вярхоўны Савет не ідзе на стварэньне ўласнага войска, паўнавартаснай грашовай адзінкі, замаруджваюцца эканамічныя рэформы. Пазьняк паведаміў, што ў такіх умовах Апазыцыя БНФ ініцыюе рэфэрэндум аб датэрміновых выбарах.\nНамесьнік старшыні Сойму Юры Хадыка выказаўся за тое, каб Народны Фронт мацаваў сувязь са страйкамамі і падрыхтаваў эканамічную праграму. Паводле перакананьня Хадыкі, дэпутаты Апазыцыі БНФ ужо цяпер павінны спыніць супрацоўніцтва зь Вярхоўным Саветам. Такая прапанова, канешне, не магла быць прынятая хаця б таму, што мы ўнесьлі ў парлямэнт шэраг ключавых для дзяржаўнага будаўніцтва законапраектаў, якія (ці хаця б нейкія палажэньні зь іх) немагчыма было прыняць без удзелу дэпутатаў-фронтаўцаў у камісіях і, пазьней, на сэсіі.\nСойм прызначыў каардынатарам Ініцыятыўнай групы Ўладзімера Анцулевіча — З7-гадовага навуковага супрацоўніка Інстытуту фізыкі Акадэміі навук, кандыдата фізыка-матэматычных навук.\nНа Сойме выказваліся за супрацоўніцтва ў справе рэфэрэндуму зь іншымі дэмакратычнымі партыямі — кіраўнікі некаторых партыяў былі запрошаныя на пасяджэньне. Адзін зь лідэраў сацыял-дэмакратычнай Грамады і першы намесьнік старшыні Менскага гарадзкога савету Анатоль Гурыновіч выступіў з крытыкай ідэі рэфэрэндуму: ён лічыў, што Вярхоўны Савет ні пры якіх умовах не дазволіць ягонае правядзеньне. У адказ на гэта Пазьняк сказаў, што калі такое адбудзецца, Народны Фронт і дэпутацкая апазыцыя атрымаюць маральнае права фарміраваць паралельныя органы ўлады.\nПра тое, што Вярхоўны Савет можа не прызначыць рэфэрэндум, даводзілася чуць і пазьней. Цяпер, калі вядомае далейшае разьвіцьцё падзеяў, такі прагноз выглядае як найменей слушным, калі не прароцкім. Але ў пачатку 1992-га такі варыянт падаваўся нерэальным, пры ўмове, што належная колькасьць подпісаў будзе сабраная ў адпаведнасьці з законам. Больш за тое — такі варыянт уяўляўся фантастычным. Мне ён не прыходзіў у галаву. Як, напрыклад, тады, праз паўгода пасьля краху КПСС, немагчыма было ўявіць, што кіраўніком суседняй Расеі некалі будзе падпалкоўнік КДБ. Што Расея нападзе на Ўкраіну. Як ніхто не паверыў бы ў тым самым 1992 годзе, калі мы галасавалі за вывад ядзернай зброі, што гарантыі Злучаных Штатаў у адносінах да сувэрэнітэту для будучай прэзыдэнцкай адміністрацыі ЗША будуць эквівалентнымі пастаўцы сухіх пайкоў сьцякаючай крывёю Ўкраіне.\nГэтаму было псыхалягічнае тлумачэньне — распалася камуністычная імпэрыя, людзі жылі надзеяй (ва ўсякім разе, эканамічныя цяжкасьці ня зьнішчылі яе ў прыхільнікаў дэмакратыі). Здавалася, што далей можа быць толькі лепей, што вяртаньне да цемрашальства — і палітычнага, і ідэйнага — немагчымае.\nПраект закону аб рэфэрэндуме быў распрацаваны дэпутатамі Апазыцыі БНФ (кіраваў працай Лявон Баршчэўскі), але быў адкінуты парлямэнцкай большасьцю. Прынялі варыянт, падрыхтаваны ў апараце Вярхоўнага Савету. Нам толькі ўдалося ўнесьці некаторыя свае папраўкі.\nЗакон прадугледжваў, што на рэспубліканскі рэфэрэндум «могуць выносіцца найбольш важныя пытаньні, якія закранаюць інтарэсы Рэспублікі Беларусь». Адначасна артыкул 3-ці Закону адназначна забараняў выносіць на рэфэрэндум «пытаньні, якія парушаюць неад’емныя правы народу Рэспублікі Беларусь на сувэрэнную нацыянальную дзяржаўнасьць, дзяржаўныя гарантыі існаваньня беларускай нацыянальнай культуры і мовы...»\n(У дужках заўважу, што у 1995 годзе і пазьней некаторыя папракалі дэпутатаў апазыцыі, што, маўляў, сабе на шкоду ініцыявалі Закон аб рэфэрэндуме: ім скарыстаўся ў антыбеларускіх мэтах Лукашэнка. Але, па-першае, такі закон быў бы прыняты і без прапановаў апазыцыі — ён стаяў у плянах працы Вярхоўнага Савету. Па-другое, Лукашэнка якраз парушыў закон (і Канстытуцыю таксама): цытаваныя вышэй палажэньні Закону наўпрост забаранялі выносіць на рэфэрэндум пытаньні аб статусе беларускай мовы (было нават адмысловае заключэньне парлямэнцкай камісіі па адукацыі, культуры і захаваньні гістарычнай спадчыны), дый пытаньне пра эканамічную інтэграцыю з Расеяй відавочна супярэчыла «неад’емным правам на сувэрэнную нацыянальную дзяржаўнасьць». Усе аргумэнты супраць антыканстытуцыйнага і антызаконнага рэфэрэндуму былі выкладзеныя дэпутатамі Апазыцыі БНФ на сэсіі Вярхоўнага Савету, больш падрабязна пра гэта я пішу ў кнізе «Дзевяноста пяты»).\nІніцыяваць рэфэрэндум мелі права грамадзяне Беларусі, Прэзыдыюм Вярхоўнага Савету, Старшыня Вярхоўнага Савету і народныя дэпутаты Рэспублікі Беларусь.\nЯк жа рэалізоўвалася гэтае права?\nДля ініцыяваньня дэпутатамі трэба было жаданьне адной траціны ад агульнай колькасьці дэпутацкага корпусу. Такая ініцыятыва магла быць выказаная альбо пайменным галасаваньнем на сэсіі (што заняло б некалькі хвілінаў), альбо зборам подпісаў дэпутатаў (у часе сэсіі, тэарэтычна, гэта можна было зрабіць за дзень). У перапынках, калі большасьць дэпутатаў не была ў Менску — на практыцы спатрэбілася б пара тыдняў. Зразумела, усё гэта — пры ўмове, што дэпутаты былі б згодныя ініцыяваць рэфэрэндум.\nПрэзыдыюм Вярхоўнага Савету ў гэтым, як і ва ўсіх іншых выпадках, прымаў рашэньне большасьцю галасоў ад прысутных на пасяджэньні (у склад Прэзыдыюму ўваходзілі старшыня Вярхоўнага Савету, ягоныя першы намесьнік і намесьнікі і старшыні пастаянных камісіяў Вярхоўнага Савету. У самым пачатку 1992 году колькасьць членаў Прэзыдыюму складала 23 члены (пакуль не было занятае вакантнае месца першага намесьніка старшыні).\nСа старшынём парлямэнту таксама ўсё проста: дастаткова было ягонай ініцыятывы — пяць сэкундаў на подпіс.\nПрапановы Прэзыдыюму, дэпутатаў і старшыні Вярхоўнага Савету павінны былі прайсьці пэўныя працэдуры — але яны мелі фармальны характар і не ўяўлялі для ініцыятараў цяжкасьцяў.\nДля грамадзянаў краіны прадугледжваліся наступныя ўмовы.\nКаб ініцыятыва была прынятая, яна мусіла быць падтрыманая ня менш чым 350 тысячамі грамадзянаў, якія мелі права голасу.\nМусіла быць утвораная і належным чынам аформленая Ініцыятыўная група — ня менш за 100 чалавек. Яна абірае старшыню.\nЗатым Ініцыятыўная група зьвяртаецца ў Цэнтральную камісію па выбарах народных дэпутатаў рэспублікі Беларусь (яна праводзіла і рэфэрэндумы; у далейшым я буду ў большасьці выпадкаў называць яе Цэнтральная камісія) для рэгістрацыі пытаньня, якое выносіцца на рэфэрэндум.\nСамо пытаньне, як сказана ў Законе, «павінна быць сфармулявана Ініцыятыўнай групай дакладна і ясна з тым, каб на яго быў магчымы адназначны адказ». Пры гэтым закон дазваляў удакладненьне фармулёўкі пытаньня — са згоды Ініцыятыўнай групы.\nПасьля гэтага свой вэрдыкт адносна фармулёўкі пытаньня выносіла адпаведная пастаянная камісія Вярхоўнага Савету, і тады Цэнтральная камісія выносіла рашэньне пра рэгістрацыю Ініцыятыўнай групы.\nПасьля гэтага Ініцыятыўная група прыступала да збору подпісаў. Заканадаўства вызначала форму падпіснога ліста — ён утрымліваў фармулёўку пытаньня, якое выносілася на рэфэрэндум, прозьвішча, імя і імя па бацьку асобы, якая зьбірала подпісы, нумар ягонага рэгістрацыйнага пасьведчаньня. Грамадзяне, якія ставілі подпіс, павінны былі пазначыць прозьвішча, імя, імя па бацьку, дату нараджэньня, месца жыхарства і рэквізыты пашпарта альбо дакумэнта, які яго замяняў, і дату подпісу.\nКожны падпісны ліст, паводле закону, мусіў быць завераны зборшчыкам подпісаў і старшыні Ініцыятыўнай групы. Пазначалася колькасьць подпісаў на гэтым лісьце. Нарэшце, кожны ліст мусіў быць завераны «пячаткай выканаўчага і распарадчага органу гарадзкога, раённага ў горадзе, пасялковага, сельскага Савету народных дэпутатаў».\nПодпісы Ініцыятыўная група мела права зьбіраць цягам двух месяцаў з моманту яе рэгістрацыі.\nПасьля Ініцыятыўная група павінна была скласьці Заключны акт і разам з падпіснымі лістамі перадаць яго ў Цэнтральную камісію.\nКалі цягам вызначаных двух месяцаў неабходную колькасьць подпісаў сабраць не ўдаецца — збор іх спыняецца, сабраныя подпісы страчваюць юрыдычную сілу. Зрэшты, ініцыятыву адносна таго самага пытаньня на рэфэрэндум можна было паўтарыць — але не раней чым праз год.\nУ выпадку ўдалага збору подпісаў (гэта значыць — ня менш як 350 тысячаў) — Цэнтральная камісія пачынала іх праверку. На гэта даваўся адзін месяц.\nЗакон прадугледжваў, што калі Цэнтральная камісія выяўляла ў падпісных лістах недакладнасьці альбо нязначны недахоп подпісаў (да 0,5% — гэта значыць, да 1750 подпісаў), яна мусіла інфармаваць пра гэта Ініцыятыўную групу і даць ёй 15 дзён «для выпраўленьня выяўленых недаглядаў».\nУ выпадку выяўленьня парушэньня закону («падробка подпісаў грамадзянаў альбо запісаў, якія засьведчваюць праўдзівасьць подпісаў, парушэньня прынцыпу добраахвотнасьці пры зборы подпісаў і г. д.») Цэнтральная камісія мела права адхіліць прапанову аб правядзеньні рэфэрэндуму. Ініцыятыўная група магла абскардзіць гэтае рашэньне цягам месяца ў Вярхоўным Судзе.\nКалі Цэнтральная камісія не знаходзіла парушэньня закону і прызнавала сапраўднай належную колькасьць подпісаў — яна перадавала сваё заключэньне разам з заключным актам Ініцыятыўнай групы ў Прэзыдыюм Вярхоўнага Савету, а ў часе сэсіі — яго Старшыні. Пры гэтым артыкул 13 Закону прадугледжваў, што «пытаньне аб правядзеньні рэфэрэндуму ўключаецца ў парадак дня чарговай сэсіі Вярхоўнага Савету».\nФункцыі Вярхоўнага Савету у гэтым выпадку былі ляканічна і дакладна вызначаныя ў Законе артыкулам 14: «Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь пасьля атрыманьня аформленай у належным парадку прапановы аб правядзеньні рэфэрэндуму разглядае пытаньне аб прызначэньні даты рэфэрэндуму і мерах па яго забесьпячэньні або аб неабходнасьці прыняцьця закону ці іншага рашэньня, якое прапануецца на рэфэрэндум, безь яго правядзеньня. У выпадку парушэньня гэтага Закону ініцыятарамі рэфэрэндуму Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь мае права адхіліць прапанову аб правядзеньні рэфэрэндуму».\nІ гэта — усё, што мог зрабіць, паводле Закону, Вярхоўны Савет: альбо прызначыць дату рэфэрэндуму, альбо адхіліць прапанову пра яго правядзеньне. Апошняе — толькі ў тым выпадку, калі быў парушаны Закон (трэба прызнаць, што такі варыянт быў маларэальны, паколькі ў выпадку парушэньня Закону Ініцыятыўнай групай адмоўны вэрдыкт вынесла б яшчэ Цэнтральная камісія і, адпаведна, ня ўнесла б дакумэнты аб рэфэрэндуме ў Вярхоўны Савет).\nБыў і трэці варыянт: прыняць рашэньне, якое адпавядала б пытаньню рэфэрэндуму. У нашым канкрэтным выпадку гэта азначала прыняць прапанаваны Апазыцыяй БНФ Закон аб выбарах і прызначыць на восень 1992 новыя парлямэнцкія выбары. Калі сыходзіць з практыкі (законы звычайна праходзілі два чытаньні), на гэта спатрэбілася б ня больш за месяц. Канешне, пры жаданьні большасьці дэпутатаў.\nНаступны артыкул закону вызначаў, што павінна быць унесена ў Пастанову Вярхоўнага Савету (дата рэфэрэндуму, фармулёўка пытаньня, парадак фінансаваньня і іншыя арганізацыйныя пытаньні) — і на гэтым функцыі парлямэнту заканчваліся. Закон вызначаў таксама, што станоўчае рашэньне абавязковага рэфэрэндуму ня мае патрэбы ў зацьвярджэньні (гэта значыць — Вярхоўным Саветам або кімсьці яшчэ), яно падпісваецца старшынём Вярхоўнага Савету, зьяўляецца канчатковым і можа быць скасаванае толькі шляхам рэфэрэндуму. У выпадку, калі рашэньне абавязковага рэфэрэндуму супярэчыла рашэньню парлямэнту — дзейнічала рашэньне рэфэрэндуму (а вось рашэньне кансультатыўнага рэфэрэндуму мела рэкамэндацыйны характар).


Кааперацыя і сумесная праектная дзейнасць – ключавы элемент стратэгіі Еўразійскага эканамічнага саюза\nНайбуйнейшы на тэрыторыі Еўразійскага эканамічнага саюза Міжнародны форум «Еўразійскі тыдзень», які праходзіць у Ерэване (Арменія) з 22 па 24 кастрычніка, адкрыўся пленарным пасяджэннем «Рэальны сектар эканомікі ЕАЭС: нарошчванне патэнцыялу ва ўмовах інтэграцыі».\nАдкрываючы пасяджэнне, Прэм'ер-міністр Рэспублікі Арменія Нікол Пашынян адзначыў высокую цікавасць да «Еўразійскага тыдню» з боку дзелавой супольнасці – у форуме прымаюць удзел больш за 300 армянскіх прадпрыемстваў, гатовых да доўгатэрміновага супрацоўніцтва з еўразійскімі партнёрамі, прыцягнення інвестыцый і выбудоўвання ўзаемадзеяння.\n«Арменія паказвае стабільныя тэмпы росту гандлю і супрацоўніцтва з дзяржавамі-членамі ЕАЭС. Аб'ём экспартных паставак з Арменіі ў краіны ЕАЭС за студзень-ліпень 2018 года павялічыўся ў параўнанні з аналагічным перыядам 2017 года на 31,3%, склаўшы 351,9 млн дол. Рост фарміруецца за кошт рынкаў практычна ўсіх дзяржаў-членаў, – паведаміў армянскі прэм'ер-міністр. – Гэта сведчыць аб устойлівасці членства Арменіі ў ЕАЭС, якое ўплывае на эканамічнае развіццё і экспартную дзейнасць».\nНікол Пашынян звярнуў увагу на сумеснае развіццё інавацыйнага бізнесу ў Саюзе. Толькі ў Арменіі працуюць каля 400 прадпрыемстваў высокатэхналагічнага цыклу, арыентаваных на развіццё супрацоўніцтва з партнёрамі па ЕАЭС для сумеснага выхаду на знешнія рынкі.\nЗ прывітальным словам да ўдзельнікаў пленарнага пасяджэння таксама звярнуўся Старшыня Калегіі Еўразійскай эканамічнай камісіі (ЕЭК) Тыгран Саркісян. Ён адзначыў, што генеральнай лініяй форуму будуць пытанні кааперацыі і абмеркавання праектаў у розных галінах эканомікі. «Стварэнне буйных праектаў, у якіх ўдзельнічалі б усе краіны Еўразійскага эканамічнага саюза, - адзін з ключавых элементаў стратэгіі развіцця Саюза. Мы жадаем выйсці на сусветны рынак з еўразійскімі брэндамі – вядомай, сумесна выпушчанай прадукцыяй і новымі тэхналогіямі», – падкрэсліў Старшыня Калегіі ЕЭК.\n«З улікам высокай актуальнасці выбару мадэлі супрацоўніцтва мы і ў гэтым годзе не абыдзем на «Еўразійскім тыдні» пытанні стратэгіі развіцця Саюза, той мадэлі супрацоўніцтва, якая рэалізуецца ў нас, а таксама міжнароднага парадку, інстытуцыйных змяненняў і вобраза будучыні. Саюз развіваецца, і ў шэрагу галін сапраўды наспела неабходнасць правядзення агульных і адзіных палітык. Інакш мы ўвесь час будзем сутыкацца з крытыкай па пытаннях працы агульных рынкаў. На змену ўстаранёных бар'ераў прыйдуць новыя па абсалютна аб'ектыўных прычынах – з-за адрозненняў у рэгуляванні і трактоўцы наднацыянальнага права. Гэта той выпадак, калі ўзмацненне наднацыянальнасці забяспечыць мацнейшую абарону нацыянальных інтарэсаў, а таксама будзе садзейнічаць нарошчванню канкурэнтных пераваг краін Саюза, перш за ўсё для выхаду на экспарт», – сказаў Старшыня Калегіі ЕЭК.\nНа яго думку, дыялог паміж уладай і бізнесам падчас «Еўразійскага тыдня» аб тым, якія праекты могуць быць сумесна рэалізаваны і якія адзіныя правілы для іх патрабуюцца на еўразійскай прасторы, зробіць уклад у фарміраванне вобраза будучыні Саюза і планы працы Камісіі.\nУдзел у сесіі прынялі віцэ-прэм'еры краін ЕАЭС і кіраўнікі найбуйнейшых кампаній краін Саюза. Мадэратарам пленарнага пасяджэння выступіла галоўны рэдактар праграмы «Дзелавая раніца» на НТВ, журналіст Таццяна Навумава.\nНа сённяшні дзень, упэўнены прадстаўнікі ўлады і бізнесу, якія прысутнічалі на пасяджэнні, моцныя эканамічныя, працоўныя і культурныя сувязі паміж краінамі Саюза ўжо дазволілі сфарміраваць якасную прастору і новыя магчымасці для бізнесу. Аднак устараненне адміністрацыйных бар'ераў, палягчэнне працэдур B2B- і B2G-узаемадзеяння, павышэнне эфектыўнасці транспартнай інфраструктуры і ўкараненне лічбавых рашэнняў па-ранейшаму застаюцца глабальнымі задачамі інтэграцыі.\nУ рамках пленарнага пасяджэння ўдзельнікі ўзнімалі такія пытанні, як дасягненні дзяржаў-членаў ЕАЭС у сферы стварэння спрыяльнага бізнес-клімату і меры, накіраваныя на яго далейшае ўдасканаленне, умацаванне вытворчых сувязяў.\nПершы намеснік Старшыні ўрада Расійскай Федэрацыі – міністр фінансаў Антон Сілуанаў распавёў аб расійскім вопыце паляпшэння прадпрымальніцкага клімату. Калі ў 2012 годзе Расія знаходзілася на 120-м месцы ў рэйтынгу Сусветнага банка Doing Business, дык у 2018 годзе прасунулася ўжо на 35-е.\n«Мы прааналізавалі, па якіх пазіцыях адставалі ад іншых краін, склалі «дарожныя карты» па тых напрамках, у якіх было адставанне, стварылі нацыянальную прамысловую ініцыятыву. Усе нашы дзеянні кантраляваліся бізнесам, і мы ставілі сабе галачку толькі пасля таго, як прадпрымальнікі казалі, што задача выканана», – падкрэсліў Антон Сілуанаў. Такім чынам, былі вырашаны многія пытанні, у тым ліку ў галіне падключэння да камунікацый, рэгістрацыі маёмасці, атрымання дазволаў на будаўніцтва і іншыя. Зараз гэты вопыт улады распаўсюджваюць на расійскія рэгіёны.\nПершы намеснік Старшыні ўрада РФ таксама заклікаў калег паляпшаць бізнес-клімат разам. «Чым больш мы будзем прымаць такіх агульных, адзіных нарматыўных актаў, якія злучаюць, якія ўбіраюць у сябе лепшыя практыкі, тым лепшыя ўмовы для прадпрымальніцтва мы створым», – рэзюмаваў расійскі віцэ-прэм'ер.\nВіцэ-прэм'ер Рэспублікі Арменія Мгер Грыгаран адзначыў важнасць інтэграцыйных эфектаў, у прыватнасці Пагадненне з Іранам адкрывае ЕАЭС праз Арменію выхад на вялікі рынак, не атрымаць эфекту ад гэтага проста немагчыма, асабліва з улікам дзеючага ў Арменіі рэжыму мытных прэферэнцый GSP+ з Еўрасаюзам, а таксама рэжымаў GSP з ЗША, Японіяй, Швейцарыяй і Нарвегіяй. «Бізнес-супольнасць краін ЕАЭС абавязкова вывучыць магчымасці, каб выкарыстоўваць іх і ў форме гандлёвага арбітражу, і ў форме непасрэдна двухбаковых адносін. Больш за тое, з іранскага і армянскага бакоў на мяжы створаны зоны свабоднай эканамічнай дзейнасці. Мы будзем назіраць, у якіх накірунках трэба падымаць пытанні развіцця, устаранення бар'ераў, спрашчэння працэдур», – заявіў Мгер Грыгаран.\nНамеснік Прэм'ер-міністра Рэспублікі Беларусь Ігар Пятрышэнка падкрэсліў, што неабходна прасоўваць брэнды ў ЕАЭС і пазбягаць так званых пратэкцыянісцкіх мер. «У цэлым павінна быць сумленная канкурэнтная палітыка ў рамках Саюза, каб нашы кампаніі ў цеснай кааперацыі ўзаемадзейнічалі на рынку ЕАЭС і прасоўвалі наш агульны брэнд на знешніх рынках», – лічыць беларускі віцэ-прэм'ер.\nУ якасці прыкладу ён прывёў буйныя вытворчыя кампаніі Беларусі, такія як «Трактарны завод», МАЗ, БелАЗ, якія ствараюць каля 30-50% камплектуючых сумесна з прадпрыемствамі РФ – партнёрамі па кааперацыі.\nПершы намеснік Прэм'ер-міністра Рэспублікі Казахстан Аскар Мамін адзначыў высокія тэмпы эканамічнага развіцця ў ЕАЭС. «У Казахстане па выніках дзевяці месяцаў рост эканомікі зафіксаваны на ўзроўні 4,1%. Рост гандлю ўнутры ЕАЭС склаў 15%, з трэцімі краінамі – 23%, - сказаў Аскар Мамін. - Нягледзячы на пазітыўны трэнд, сёння адной з галоўных задач для нашых эканомік з'яўляецца паслабленне наступстваў будучага запаволення эканамічнага росту, якое прагназуецца вядучымі інстытутамі». Ён дадаў, што ў рамках ЕЭК ужо сфарміраваны 14 прамысловых платформаў і больш за 100 праектаў, па якіх вядзецца праца. Іх рэалізацыя дасць магчымасць мінімізаваць негатыўныя эфекты.\nВіцэ-прэм'ер-міністр Кыргызскай Рэспублікі Жэніш Разакаў паведаміў, што за тры гады ў складзе ЕАЭС аб'ём вытворчасці Кыргызстана вырас на 111%, пры гэтым робіцца акцэнт на выкарыстанне айчыннай сыравіны, развіццё лёгкай, апрацоўчай, руднай і іншых значных галін прамысловасці. Двухгадовы ільготны перыяд у ЕАЭС даў Кыргызстану магчымасць аднавіць вытворчасці, якія былі замарожаны або спынены. Уваходжанне краіны ў ЕАЭС забяспечыла тарыфныя ільготы пры ўвозе 166 найменняў тавараў, гэта спрыяе станоўчай дынаміцы, запуску інвестпраектаў. Вельмі эфектыўна працуе Расійска-Кыргызскі фонд развіцця. На тэрыторыі Кыргызстана рэалізуецца больш за 750 праектаў сярэдняга і малога бізнесу на агульную суму звыш 250 млн долараў. «У цэлым удзел у ЕАЭС дае нам пэўныя перспектывы і стабільнасць у вытворчасці, экспарце тавараў», – рэзюмаваў Жэніш Разакаў.\nФорум «Еўразійскі тыдзень» – штогадовае мерапрыемства, якое праводзіцца краінамі ЕАЭС і ЕЭК. Ініцыятыва правядзення форуму зацверджана ў маі 2015 года рашэннем пяці прэм'ер-міністраў дзяржаў-членаў Саюза. Мерапрыемства ўключае ў сябе дзелавую і выставачную часткі, спрыяе ўсталяванню B2B- і B2G-кантактаў.\nУпершыню форум адбыўся ў кастрычніку 2016 года на пляцоўцы Маскоўскага міжнароднага форуму «Адкрытыя інавацыі». Другі форум прайшоў у жніўні 2017 года на пляцоўцы ЭКСПА ў Астане. Падзея штогод збірае больш за 2 000 удзельнікаў з дзяржаў ЕАЭС і трэціх краін.


Студэнты правераць якасць вышэйшай адукацыі ў лабараторыі - Завтра твоей страны\nСтудэнты правераць якасць вышэйшай адукацыі ў лабараторыі\nЭксперты дапамогуць студэнтам вывучаць і вырашаць іх праблемы. У Мінску пачаў працу новы даследчы цэнтр ў сферы вышэйшай адукацыі і студэнцкага самакіравання Беларусі – Аналітычная лабараторыя «Цэнтра развіцця студэнцкіх ініцыятыў».\nПаводле словаў дырэктара Цэнтра развіцця студэнцкіх ініцыятыў Зміцера Гаменюка, галоўная місія Аналітычнай лабараторыі ЦРСІ — збор экспертаў і аналітыкаў, а таксама студэнцкіх лідэраў разам для таго, каб сумесна аналізаваць падзеі, што адбываюцца ў студэнцкай супольнасці, вышэйшай адукацыі, і адказваць на выклікі, якія існуюць. А таксама ставіць пэўныя пытанні студэнцкай, акадэмічнай супольнасці і сумесна знаходзіць вырашэнне.\n— Я б не сказаў, што цэнтр можа глабальна змяніць сістэму вышэйшай адукацыі, але тут ключавы фактар, што мы змяняем сістэму адукацыі праз студэнцкія ініцыятывы і арганізацыі. Умацоўваючы іх аналітычныя здольнасці, веданне і разуменне якім чынам трэба дзейнічаць у той ці іншай сітуацыі, мы даем ім, умоўна кажучы, мапу, па якой можна значна хутчэй дабрацца да канцавога пункта, місій, мэт гэтай арганізацыі, чымся без яе, — адзначае дырэктар ЦРСІ.\nНа сённяшні дзень паміж тэарэтыкамі-экспертамі і практыкамі-студэнтамі існуе разрыў, лічыць кіраўнік Аналітычнага цэнтру ЦРСІ Вадзім Мажэйка:\n— Мы хочам гэты разрыў ліквідаваць. У аналітычнай лабараторыі яны змогуць сустрэцца, разам вызначыць праблемы. Тады дзейнасць тэарэтыкаў будзе насіць характар адказаў на тыя пытанні, якія ставяць студэнцкія арганізацыі.\nАналітычная лабараторыя будзе займацца пытаннямі вышэйшай адукацыі, самакіравання, студэнцкіх арганізацый і акадэмічных свабод у Беларусі.\n— Мы зацікаўлены ў тым, каб у Беларусі развівалася студэнцкае самакіраванне, каб яно сапраўды было моцным і магло ўплываць на сітуацыю ва ўніверсітэтах, — падкрэслівае Вадзім Мажэйка.\nЛабараторыя таксама будзе імкнуцца да выпрацоўкі экспертных шляхоў вырашэння індывідуальных канкрэтных праблем студэнтцкіх ініцыятыў. Але трэба ўлічваць, што аналіз праблемы і выпрацоўка стратэгіі яе развязання не азначае, што эксперты будуць займацца яе вырашэннем. Яны будуць прапаноўваць шляхі, але змагацца з праблемамі студэнтам давядзецца самім. Цэнтр адкрыты для любых студэнтаў і студэнцкіх ініцыятыў, зацікаўленых у павышэнні якасці вышэйшай адукацыі ў Беларусі.\nДзеля дасягнення агульных мэтаў Аналітычная лабараторыя збіраецца супрацоўнічаць з разнастайнымі арганізацыямі і ініцыятывамі, у тым ліку з «Грамадскім балонскім камітэтам», «Братэрствам арганізацый студэнцкага самакіравання», «Задзіночаннем беларускіх студэнтаў», «Студэнцкай радай».\nСябра грамадскага Балонскага камітэта прафесар Уладзімір Дунаеў лічыць, што адной аналітычнай лабараторыі для вырашэння праблем у галіне вышэйшай адукацыі недастаткова, але з пэўнымі задачамі справіцца цалкам мажліва.\n— Сапраўды важна, каб студэнты як адна з самых зацікаўленых груп у павышэнні якасці адукацыі мелі інструмент самааналізу, аналізу асабістых цікавасцяў і задач. І мне здаецца, што стварэнне такой лабараторыі, гэта крок у патрэбным накірунку, — адзначае эксперт.\nНа думку прафесара існуе сур’ёзная фундаментальная праблема, якая стаіць увогуле перад сусветнай вышэйшай адукацыяй. Гэта праблема пераходу да масавай вышэйшай адукацыі.\n— Адна справа, навучыць найбольш здольную прасунутую частку моладзі, калі гэта 10 адсоткаў, і іншая — калі перад вамі задача ператварыць ледзь не ўсю моладзь у людзей з вышэйшай адукацыяй, — гаворыць Уладзімір Дунаеў. — Беларусь доўгі час адкладвала рашэнне гэтай праблемы, выбраўшы савецкую вышэйшую адукацыю за ідэал. Аднак трэба глядзець наперад і шукаць рашэнне не ў мінулым, а ў будучым.\nНа думку Дунаева, для Беларусі адно з рашэнняў гэтай праблемы – Балонскі працэс. Гэта інтэграцыя ў сістэму вышэйшай адукацыі прынцыпаў, мэт і асноўных накірункаў палітыкі Балонскага працэсу.\n— Ва ўмовах Беларусі вырашаць гэту праблему даволі складана, таму што нашая сістэма адукацыі аўтарытарная, вельмі непаваротлівая, не адгукаецца на патрэбы грамадства і ўвогуле на патрабаванні часу, — пералічвае эксперт.\nСамым вялікім дэфектам беларускай сістэмы адукацыі ён лічыць слабы грамадскі ўдзел у кіраванні вышэйшай школай, а таксама тое, што унівесітэты не з’яўляюцца аўтаномнымі: іх стратэгіі спускаюцца зверху, а не выпрацоўваюцца ў самой навучальнай установе.


Чаму выбралі прафесію ўрача?\nШлях у медыцыну ў кожнага з іх быў свой. А сёння ўсіх аб’ядноўваюць вернасць і адданасць любімай справе.\nВалянціна Іванаўна Гінько,\nзагадчыца Варапаеўскай раённай бальніцы:\n— Яшчэ ў школьныя гады ніякай іншай прафесіі, акрамя ўрача, для сябе ў будучым не бачыла. У вёсцы, дзе жыла і вучылася (Міёрскі раён), фельчарам працавала Надзея Герасімаўна Лушчык. Яна рабіла прышчэпкі вучням і сачыла за нашым здароўем, займалася медаглядам дарослых. Людзі любілі яе за дабрыню і чуласць. Здавалася, яна толькі паглядзіць на цябе — і ўсе праблемы знікнуць.\nАўтарытэт сярод вяскоўцаў у Надзеі Герасімаўны быў вялікі. Вось таму мне хацелася быць падобнай на яе. Пасля школы паступіла ў Віцебскі медінстытут. Вучэбны працэс захапіў не адразу, а пазней, калі сутыкнулася з практычнымі заняткамі і непасрэдна са сваёй прафесіяй. Пра свой выбар ні тады, ні ў далейшым ні разу не пашкадавала.\nУ 1978 годзе па размеркаванні прыехала ў Варапаеўскую раённую бальніцу. Пачынала ўрачом-тэрапеўтам, затым загадвала аддзяленнем, была начмедам, а з 1995-га ўзначальваю ўстанову.\nАлег Віктаравіч Дарафееў,\nнамеснік галоўнага ўрача УАЗ “Пастаўская ЦРБ”\nпа медэкспертызе і рэабілітацыі:\n— У свой час я трапіў пад уплыў старэйшай сястры. Яна вучылася ў Гродзенскім медінстытуце. Вядома, калі прыязджала дамоў, дзялілася ўражаннямі. Вось таму пасля заканчэння сярэдняй школы ў той жа інстытут паступіў і я. Атрымаў дыплом. У 1991—1992 гадах праходзіў інтэрнатуру ў Магілёўскай абласной бальніцы. Затым прыехаў у Варапаеўскую раённую бальніцу і адпрацаваў у ёй 20 гадоў.\nШто для мяне прафесія сёння? Гэта мой лад жыцця. Атрымліваецца так, што большую частку сутак праводжу на рабоце. Але я ні на што не скарджуся, бо вельмі люблю справу, якой займаюся. Асаблівае задавальненне мая прафесія прыносіла тады, калі працаваў рэнтгенолагам, фактычна — дыягностам. Падабалася быць карысным пацыентам і ўрачам. Сёння ў мяне пасада іншая. Але клятве застаюся верным.\nАляксандр Адамавіч Сварцэвіч,\nзагадчык інфекцыйнага аддзялення Пастаўскай ЦРБ:\n— Стаць урачом марыў з дзяцінства. Калі даводзілася бываць у медыцынскай установе, літаральна дрыжаў ад захаплення белым халатам. Вучыўся ў Камайскай сярэдняй школе. Хімію ведаў нядрэнна і мэтанакіравана рыхтаваўся да паступлення ў медыцынскі. Аднак першая спроба аказалася няўдалай. Тым не менш, не разгубіўся, падаў дакументы на падрыхтоўчае аддзяленне Віцебскага медуніверсітэта, куды на наступны год паступіў.\nПасля заканчэння быў размеркаваны ў цэнтральную раённую бальніцу. Спачатку праходзіў інтэрнатуру, а цяпер вось ужо трэці год працую загадчыкам інфекцыйнага аддзялення, а яшчэ — урачом-ардынатарам у тэрапеўтычным аддзяленні і ў аддзяленні рэанімацыі і інтэнсіўнай тэрапіі. Сваю работу люблю.


Славутасць Магіла Святой Валянціны Мінскай - Экскурсіі Мінск Беларусь\nМагіла Святой Валянціны Мінскай\nТып: Могілкі, пахаванні, капліцы, Месца паломніцтва Статус: Регіянальнага значэння Мінская вобласць, Дзяржынскі раён, в. Крысава\nУжо больш за пяцьдзесят гадоў не зарастае народная сцежка да магілы Святой Валянціны Мінскай.\nМатушка Валянціна, у міру Валянціна Фёдараўна Сулкоўская, нарадзілася ў 1888 годзе ў в. Коскі Дзяржынскага раёна ў сям'і святара. З дзяцінства дзяўчынка была вельмі набожнай - яна падымала галаву да нябёсаў і размаўляла з імі. Першы цуд, учынены Валянцінай, адбыўся калі дзяўчына разам з бацькам знаходзілася ў Кранштадце. Судна, на якім яны плылі ў горад, павінна было сутыкнуцца з іншым караблём. І тады перад дзяўчынай паўстаў Святой Панцеляймон Лекар і загадаў ёй няспынна маліцца, што Валянціна і зрабіла. Караблі тады цудам размінуліся.\nПерад Першай Сусветнай вайной Валянціна выйшла замуж за Фёдара Сулкоўскага, які таксама паходзіў з роду святароў. У савецкі час мужа матушкі рэпрэсавалі, бацькі да таго часу ўжо памерлі, а яна сама цяжка захварэла - запаліліся почкі.\nЯшчэ пры жыцці Валянціна валодала дарам лячыць людзей. Нягледзячы на тое, што жанчына цяжка хварэла і не ўставала з ложка, яна нікому не адмаўляла ў дапамозе. Памерла Валянціна ў 1966 г., а ў 2006 г. сінодам Беларускай праваслаўнай царквы яна была прылічана да ліку Святых пад імем Блажэннай Валянціны Мінскай.\nПры жыцці, Блажэнная Валянціна запомнілася людзям як вельмі добры, спагадлівы і набожны чалавек. Матушка казала, што калі прыйсці да яе на магілу як да жывой, яна дапаможа ўсім, каму гэта патрэбна. Сёння так і адбываецца: з усіх куткоў Беларусі, краін Блізкага і Далёкага замежжа на магілу Валянціны сцякаюцца шматлікія паломнікі, а таксама тыя, хто просіць матушку аб дапамозе. Святая дапамагае ў лячэнні сардэчных хвароб, бясплоддзя.\nФота - Магіла Святой Валянціны Мінскай\nІндывідуальныя і карпаратыўныя экскурсіі - Магіла Святой Валянціны Мінскай\nУсе індывідуальныя і карпаратыўныя экскурсіі ў Магіла Святой Валянціны Мінскай\nРазмяшчэнне на карце - Магіла Святой Валянціны Мінскай\nАдрас Мінская вобласць, Дзяржынскі раён, в. Крысава GPS Google: 53.678268′ N, 27.256029′ E


17:14 25 чэрвеня 2021\n15:28 10.09.2019 Атрымаць кароткую спасылку\nСпецыяліст па аўтарскім праве, галоўны юрысконсульт Беларускага дзяржаўнага ансамбля "Песняры" Таццяна Ждановіч упершыню распавядае падрабязнасці пра тое, як пасля доўгіх гадоў юрыдычных баталій легендарны таварны знак "Песняры" ўдалося вярнуць на радзіму.\nЗ пачатку верасня працягваецца святкаванне 50-гадовага юбілею з моманту стварэння аднаго з самых вядомых брэндаў Беларусі - вакальна-інструментальнага ансамбля "Песняры". Аднак, на жаль, у апошнія гадоў 20 "Песняры" - гэта не толькі любімыя народам кампазіцыі, але і бясконцае "кланаванне". Масавы глядач, не занадта заглыблены ў гісторыю калектыву, ужо заблытаўся ў "Песнярах" - правільных і няправільных, афіцыйных і неафіцыйных.\nГосця радыё Sputnik упершыню ў падрабязнасцях распавядае, як на працягу амаль 10 гадоў давялося збіраць доказную базу і ў літаральным сэнсе "біцца" за таварны знак на судовых пасяджэннях, каб вярнуць яго на радзіму.\nРашэнне зарэгістраваць таварны знак "Песняры", які належыць дзяржаве, было прынята яшчэ ў 1999 годзе заснавальнікам калектыву Уладзімірам Мулявіным. Аднак у 2003 годзе пасля трагічнай аварыі людзі сталі пакідаць калектыў. Былыя працаўнікі ансамбля пераехалі ў Маскву, сумесна з расійскімі прадпрымальнікамі стварылі там ТАА "Песняры" і зарэгістравалі таварны знак на тэрыторыі РФ. Беларускі дзяржаўны ансамбль "Песняры" сутыкнуўся з забаронай на арганізацыю канцэртаў на расійскай тэрыторыі. Тады і было прынята валявое рашэнне вярнуць таварны знак на радзіму, давёўшы яго агульнавядомасць.\n"Спадары з ТАА "Песняры", а гэтая фірма была зарэгістраваная нават не ў Маскве, а ў горадзе Зеленаград у Падмаскоўі, яны не хацелі здавацца. Яны разумелі, што атрымаўшы агульнавядомасць, мы будзем падаваць дакументы на адмену рэгістрацыі належыць ім таварнага знака ў Расіі, што мы і зрабілі. І пасяджэнне было вельмі спякотнае - біліся не на жыццё а на смерць... і ў выніку адмянілі іх рэгістрацыю. З 2010 года гэтая кампанія не мае права займацца ні канцэртнай дзейнасцю, ні рэкламай", - кажа Ждановіч.\nАналагічны шлях давялося прайсці і на тэрыторыі Украіны, а пазней зрабіць і міжнародную рэгістрацыю таварнага знака "Песняры". Сёння дакладна можна сказаць, што Беларусь кардынальна вырашыла гэтую праблему, і агульнавядомы брэнд назаўсёды належыць дзяржаве, канстатуе юрыст.\nПоўную версію размовы са спецыялістам па аўтарскім праве, галоўным юрысконсультам Беларускага дзяржаўнага ансамбля "Песняры" Таццянай Ждановіч глядзіце ў відэатрансляцыі.


Кожная дзяўчына марыць аб чыстай, светлай і шчырай любові. Усё жыццё нас кормяць казкамі пра прынца на белым кані, высакароднай рыцара і воляй - няволяй ў галаве складваецца пэўны вобраз выбранніка. І вось, здавалася б, ты знайшла таго адзінага і непаўторнага, які будзе песціць і песціць на працягу ўсяго жыцця, а тут бац! І ён ўцякае ўслед за якое мільганула спадніцай. Нажаль, дарагія дзяўчаты, свет поўны такіх мужчын, гатовых змяніць ужо ў наступную хвіліну знаёмствы. Яны складаюць, так званую, катэгорыю бабнік. Што, яны сабой уяўляюць і ці магчыма перавыхаваць бабніка ў однолюб, мы паспрабуем распавесці ў дадзеным артыкуле.\nГены - рэч сур'ёзная.\nЯк ні сумна, але яны існуюць. Наогул, не разабраўшыся, можна ўсіх мужчын назваць бабнік. Як гаворыцца, супраць прыроды не папрэш. Яны і самі затуляюць гэтым свае любоўныя справы, маўляў, гены - рэч сур'ёзная. Хоць, існуюць, так бы мовіць, заўзятыя бабнікі, якія ну ніяк не паддаюцца выхаванню. Пра іх і пойдзе гаворка.\nПсіхолагі сцвярджаюць, што бабнікі вырастаюць з мамчыных сынкоў, выхаваных без бацькі. Маці пастаянна запалохвала і тыранаў беднага дзіцяці, паўтараючы, што без яе ўвагі і саветаў нічога ў жыцці не дасягне. Пасталеўшы, ён імкнецца вызваліцца ад мамчынага апекі, але нічога добрага з гэтага не выходзіць. «Сынок» не можа вырашаць бытавыя пытанні, і вельмі часта будуе адносіны з жанчынай, нашмат старэйшы за яго, такім чынам, лічачы, што вызваліўся ад уплыву мамы. У глыбіні душы ён баіцца, што гэтая жанчына будзе кіраваць ім як маці, але, на самай справе, ні да чаго іншага ён проста не прыстасаваны.\nБабнік не нараджаюцца, а проста становяцца.\nАднак ёсць і такая пазіцыя. Прычын тут некалькі.\nПа-першае, прыніжаная самаацэнка. Гэта на першы погляд, здаецца, што бабнік пераможна, што ён прызнае ўласную захапляльнасці і лічыць, што ўсе павінны схіляцца і падаць уніз перад ім. Аднак, усё даволі сумна. Будучы закамплексаваны, з нізкай самаацэнкай, бабнік мае патрэбу ў пастаянным пацверджанні ўласнай значнасці, яму патрэбныя доказы, у выглядзе заваяваных жанчын, што ён лепшы. Пастаянны допінг, у выглядзе жаночай увагі. Перавыхаваць бабніка тут складаней.\nПа-другое, празмернасць жаночай увагі. Тут ужо мы самі вінаватыя. Акружаючы мужчын празмернай клопатам і ўвагай з самага ранняга ўзросту, мы не пакідаем ім выбару і яны самі пачынаюць верыць ва ўласную захапляльнасці. Ад гэтага ў іх псуецца характар і тады, яны проста асуджаныя на тое, каб стаць бабнік. Выснову - усё добра ў меру.\nСвоеасаблівая класіфікацыя бабнік.\nПершую групу складаюць бабнікі ўдачлівыя, актыўныя. Яны здольныя зрабіць жанчыну шчаслівай, праўда, ненадоўга, прасцей кажучы - Казановы.\nДа другой катэгорыі адносяцца бабнікі сціплыя. Яны надаюцца флірту і заляцанні толькі ў марах.\nУ трэцюю групу ўваходзяць бабнікі гультаяватыя, не прыкладалі асаблівых намаганняў для заваёвы жанчыны, якія бяруць, што лягчэй даецца.\nІ, нарэшце, чацвёрты выгляд бабнік актыўны, няўдачлівы. Ён праяўляе ініцыятыву, быццам бы добры сабой, але з-за нейкіх - то адмоўных рысаў характару не карыстаецца папулярнасцю ў жанчын.\nТак, як жа ратавацца ад бабніка? Як абараніць сваё кволае сердечко?\nПа-першае, дай сабе ўстаноўку: «Ні за што не ўлюбляцца». Закаханасць - штука учэплівы, ад яе адчапіцца вельмі цяжка, а сувязь з бабнікам нічога акрамя пакут не прынясе. Перавыхаваць ў однолюб такога мужчыну - не твой мэта.\nПа-другое, не ўспрымай яго як мужчыну, гэта значыць не спрабуй з ім фліртаваць, спакушаць. Некаторым дзяўчына вельмі складана ўтрымацца, т. К. Гэта выпрацавалася на ўзроўні рэфлексу. Не давай яму зразумець, што лічыш яго стромкім і захапляльным. Але не переусердствуй! Прыніжаць і ўтоптваць ў бруд таксама не трэба.\nПа-трэцяе, пастарайся з ім пасябраваць.\nІ памятаем: пакуль ты не ўспрымаеш яго як мужчыну, ён не ўяўляе сур'ёзнай пагрозы.\nВядзі сябе з ім вольна. Рабіце вы разам глупства, абмяркоўвайце яго былых, будуйце планы заваявання яго новых ахвяр. Тады ён паслабіцца і ня будзе цябе «ляпіць». Паспрабуй стаць яму сябрам, бо сябруюць жа дзяўчыны з геямі. А ты пасябруй з бабнікам. Унутры ён можа апынуцца добрым, цікавым чалавекам. Знешні выгляд гэта ўсяго толькі маска, з дапамогай якой ён разбівае сэрца кабеткі.\nКалі захочаш яго перавыхаваць, то цябе чакаюць вялікія цяжкасці. Каму захочацца расставацца з вобразам заваёўніка жаночых сэрцаў? Па большай частцы, усё гэта толькі абарона, і ўнутры хаваецца чулы, ранімы юнак, затурканае сваёй матуляй у дзяцінстве, які баіцца адказнасці. А фраза: «Я не створаны для сур'ёзных адносін» - толькі адгаворка, спосаб прыкрыць сваю баязлівасць перад чымсьці сур'ёзным і невядомым. Таму, перш чым спрабаваць бабніка ў однолюб ператварыць, ведай: «А ці трэба табе гэта?».\nЯк папрасіць прабачэння ў каханага хлопца?\nШто адчувае мужчына пасля разводу\nЧаму мужчыны не могуць кінуць паліць?\nПазнейшыя дзеці ў шматдзетнай сям'і\nПросты бульбяны салата\nНебяспекі і залежнасць ад інтэрнэту


Навіны - вырашальны фактар, які ўплывае на цану перашкод сігналу мабільнага тэлефона\nВырашальны фактар, які ўплывае на цану перашкод сігналу мабільнага тэлефона\nНа працягу мінулых праектаў па абароне сігналаў той часткай, якая найлепшым чынам адлюстроўвае каштоўнасць, з'яўляецца рэальны попыт кліента, гэта значыць фактарам, які сапраўды вызначае цану, з'яўляецца попыт кліента. Напрыклад, у памяшканні 50м * 50м у памяшканні кошт базавых станцый, якія не выкарыстоўваюцца, будзе ніжэй, чым у базавых станцый; кошт адкрытага памяшкання без хованкі будзе ніжэй, чым у закрытага памяшкання; 24-гадзіннае бесперабойнае поўнасмугавае экранаванне будзе таннейшае, чым перарывістае. Кошт экранавання ў некаторых дыяпазонах частот нізкі; цана грубага пробнага экранавання (толькі цэнтральнага экранавання) ніжэй, чым на дакладнае экранаванне; і г.д.\nУ праекце, у адпаведнасці з патрэбамі кліентаў, планіроўкай сайта і сілай радыёсігналу, сістэма экранавання часта ўбудоўваецца ў выглядзе экранавання хост + размеркаванне антэны. Гэта больш прафесійная і эфектыўная надзейная тэхналогія ў галіне экранавання. Метад экранавання, які аддае перавагу органам бяспекі, больш надзейны, чым асобнае прылада, і кошт яго вар'іруецца ў залежнасці ад памеру экрануючай вобласці і навакольнага асяроддзя.\nУ сям'і некаторыя бацькі перажываюць, што іх дзеці будуць залежныя ад сетак мабільнай сувязі і будуць разглядаць магчымасць куплі перашкод, і яны часта таемна купляюць перашкоды для сігналаў за сотні тысяч долараў. Гэтыя прылады будуць непасрэдна перашкаджаць выкарыстанню мабільных тэлефонаў па суседстве. Тры асноўныя аператары правядуць расследаванне пасля атрымання скаргі. Калі яны будуць знойдзеныя, яны могуць падвергнуцца незаконнаму спагнанню.\nТакім чынам, вырашальным фактарам у цане перашкод для сігналаў мабільнага тэлефона з'яўляецца попыт карыстальнікаў. Патрабаванні да экранавання высокія і цана высокая, а нізкая цана будзе зніжана. Аднак першапачатковая мэта экранавання - дамагчыся эфекту, не закранаючы трэці бок, таму больш дасканалы шчыт будзе не занадта танным. Закон каштоўнасці дыктуе\nЧас публікацыі: кастрычнік-19-2020


Аляксандр Лукашэнка азнаёміцца з развіццём паўднёва-ўсходняга рэгіёна Магілёўскай вобласці | Магiлёўскi аблвыканкам\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка зробіць сёння рабочую паездку ў Магілёўскую вобласць. Кіраўнік дзяржавы наведае Касцюковіцкі раён, дзе азнаёміцца з развіццём паўднёва-ўсходняга рэгіёна вобласці.\nПлануецца, што спачатку Прэзідэнт наведае фарэлевую гаспадарку, дзе азнаёміцца з работай сучаснага прадпрыемства па гадоўлі рыб каштоўных парод. Кіраўніку дзяржавы таксама даложаць у цэлым аб развіцці рыбаводства ў Беларусі і Магілёўскай вобласці, сацыяльна-эканамічным развіцці ў рэгіёне.\nУ структуры вытворчасці сажалкавай рыбы 79,5 працэнта займае карп. Да 2025 года для зніжэння сабекошту вырошчвання за кошт зніжэння выкарыстання канцэнтраваных кармоў плануецца нарасціць аб'ём расліннаедных відаў рыб (таўсталобіка і белага амура) да 28 працэнтаў у структуры вырошчваемай рыбы за кошт зніжэння долі карпа да 55 працэнтаў. Прыняты ў Беларусі напрамак на развіццё індустрыяльнага рыбаводства знайшоў адлюстраванне ў будаўніцтве новых для краіны рыбаводных гаспадарак па гадоўлі каштоўных відаў рыб з выкарыстаннем установак замкнутага водазабеспячэння. Гэта ў асноўным фарэль, асятровыя і сом. У структуры вытворчасці пераважае фарэль - больш за 80 працэнтаў.


Беларускі тэнісіст Ягор Герасімаў выйшаў у 1/16 фіналу турніру ў Мельбурне\n01 лютага 2021, 10:42\n1 лютага, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Беларускія тэнісісты правялі чарговыя матчы на турнірах у аўстралійскім Мельбурне, паведамляе карэспандэнт БЕЛТА.\nНа мужчынскім турніры Murrey River Open Ягор Герасімаў (78-ы нумар сусветнага рэйтынгу) у паядынку першага раўнда абыграў у дзвюх партыях паўднёваафрыканскага тэнісіста Лойда Харыса (90) - 6:3, 7:5. У 1/16 фіналу беларус згуляе з пераможцам матчу паміж венграм Мартанам Фучовічам (55) і італьянцам Марка Чэкіната (79).\nУ 1/16 фіналу жаночага турніру Yarra Valley Classic Вера Лапко (298) уступіла ў трохсэтавым матчы харватцы Петры Марціч (18) - 6:4, 3:6, 2:6. На старце беларуска адолела прадстаўніцу Казахстана Яраславу Шведаву (1479) - 4:6, 6:2, 6:4.\nЯшчэ дзве беларускі свае сустрэчы 1/16 фіналу турніру Gippsland Trophy правядуць у ноч з панядзелка на аўторак. Саперніцай сёмай ракеткі планеты Арыны Сабаленка будзе эстонская тэнісістка Кая Канепі (94), а Аляксандра Сасновіч (90) сустрэнецца з румынкай Ірынай Бегу (79).-0-


Што для вас незалежнасьць Беларусі?\n02 жнівень 2006, 18:36\nМіхал Карневіч, Гарадзенская вобласьць Шаснаццаць гадоў таму, 27 ліпеня 1990 году, Вярхоўны Савет прыняў Дэклярацыю аб дзяржаўным сувэрэнітэце Беларусі. 1 ліпеня сёлета Аляксандар Лукашэнка заявіў, што завершана будаўніцтва сувэрэннай дзяржавы Рэспублікі Беларусі. Што ж такое незалежнасьць Беларусі? Гэтае пытаньне жыхарам Гарадзенскай вобласьці задаваў наш карэспандэнт\n(Карэспандэнт: ) “Што такое для вас ёсьць незалежнасьць Беларусі?”\n(Спадар: ) “У нас наагул цяпер усё няпэўна, развал. Калгас развалілі – і ўсё: працы няма, адным словам у нас тупы кут”.\n(Спадарыня: ) “Напэўна, у першую чаргу, разьвіцьцё эканомікі: калі ў крамах будзем купляць свае харчы й будзем ведаць, што яны экалягічна чыстыя. Самае галоўнае: каб у людзей была праца. Значыць, будуць і грошы. І тады мы незалежныя ад іншых”.\n(Спадар: ) “Для мяне незалежнасьць – гэта самастойнасьць. І наш прэзыдэнт праводзіць правільную палітыку: народ сам усё вырашае й дэпутаты падтрымліваюць”.\n(Сталы спадар: ) “Ды што яна можа азначаць? Мы такія самыя, як усе…”\n(Дзяўчына: ) “Ня ведаю нават”.\n(Хлопец: ) “Мне падабаецца, што я жыву ў Беларусі. Здаецца, свабодная краіна й паціху разьвіваецца”.\n(Спадарыня: ) “Шмат чаго азначае. Тое, што мы ні ад каго не залежым, свабодная нацыя. Усё што хочам, тое й маем”.\n(Дзяўчына: ) “А я ня буду адказваць. Можна?”\n(Спадар: ) “Лепш стала жыць, праца лепшая”. (Дзяўчына: ) “Ні ад кога не залежыць… Зрэшты, ня ведаю. Трэба, мабыць, падумаць, перш чым адказаць на такое пытаньне”.\n(Спадарыня: ) “А мне нічога больш у гэтым жыцьці непатрэбна. Мне добра ў Беларусі. Я засталася ўдавой з чатырма дзяцьмі. Сын быў у першай клясе, і я яго выхавала, а цяпер ён пайшоў у войска. І я задаволена, што ён служыць у Беларусі, а я магу да яго зьезьдзіць. Больш мне нічога не патрэбна”.


За Фрыланс! - Навіны - Найбуйнейшыя журналісцкія арганізацыі свету і “БАЖ” зацвердзілі абавязкі па абароне фрылансераў\n06.03.2015 | Падзеі 1062\nНайбуйнейшыя інфармацыйныя кампаніі і журналісцкія арганізацыі падпісаліся пад дакументам, што зацвярджае ўсеагульныя стандарты абароны фрылансераў у гарачых кропках. ...\n“За апошнія два гады колькасць забойстваў, турэмных зняволенняў і захопаў журналістаў дасягнула гістарычнага максімуму. Гэтыя замахі нясуць пагрозу не толькі асобным прафесіяналам, але і незалежнай журналістыцы ў цэлым.\nНа сённяшні дзень мясцовыя журналісты ў найбольшай ступені церпяць ад забойстваў, турэмнага зняволення і выкраданняў. Мы заклікаем ўрады, камбатантаў (бакі – удзельнікі ўзброеных канфліктаў – заўв. БАЖ) і групы ва ўсім свеце паважаць нейтралітэт журналістаў і разарваць кола беспакаранасці, што ўтварылася вакол журналістаў”, – адзначаюць аўтары дакумента.\nНіжэйпадпісаныя групы пацвярджаюць наступныя прынцыпы бяспекі і практыкі для міжнародных навінавых арганізацый і фрылансераў, якія працуюць з імі.\nДЛЯ ЖУРНАЛІСТАЎ НА НЕБЯСПЕЧНЫХ ЗАДАННЯХ:\n- Перш чым адпраўляцца на заданне ў зону канфлікту ці ў любую небяспечную абстаноўку, журналісты павінныя мець базавыя навыкі самадапамогі ці дапамогі параненым калегам.\n- Мы заклікаем усіх журналістаў прайсці курс першай дапамогі, мець адпаведную аптэчку і працягваць сваё навучанне, каб заставацца ў курсе стандартаў забеспячэння дапамогі – як фізічнай, так і псіхалагічнай. Перш чым выконваць заданне ў такіх зонах, журналісты павінныя аформіць належную медыцынскую страхоўку для зоны канфлікту або тэрыторыі інфекцыйных захворванняў.\n- Журналісты ў актыўных зонах ваенных дзеянняў павінныя ўсведамляць неабходнасць і важнасць наяўнасці ахоўнай вопраткі, у тым ліку браніраваных куртак і шлемаў. Журналісты, якія працуюць у зоне канфліктаў ці ў небяспечных умовах, павінныя імкнуцца прайсці курсы па знаходжанні ў неспрыяльным асяроддзі.\n- Журналісты павінныя працаваць з калегамі на месцах і з журналісцкімі арганізацыямі для поўнай ацэнкі рызыкаў перад паездкай у любую варожую або небяспечную абстаноўку, і суаднесці журналісцкую каштоўнасць задання з рызыкай.\n- На заданні журналісты павінныя планаваць і прадумваць дэталі таго, як яны будуць працаваць – у тым ліку вызначаць маршруты, транспарт, кантакты і камунікацыйныя стратэгіі. Журналісты павінныя зрабіць адпаведныя захады перасцярогі, каб забяспечыць мабільную і інтэрнэт-камунікацыю, абараніцца ад перахопу ці адсочвання.\n- Журналісты павінныя шчыльна супрацоўнічаць са сваімі арганізацыямі, альбо тымі арганізацыямі, што замовілі заданне, або са сваімі калегамі па прафесіі, калі дзейнічаюць самастойна, каб зразумець рызыкі канкрэтнага задання. Пры гэтым яны павінныя запытаць і прыняць да ўвагі інфармацыю пра бяспеку і парады прафесійных калегаў, знайсці мясцовыя кантакты, кантакты пасольстваў і супрацоўнікаў службаў бяспекі. Таксама яны павінныя абменьвацца інфармацыяй па бяспецы з калегамі, каб дапамагчы прадухіліць шкоду.\n- Журналісты павінныя пакінуць кантакты родных у навінавых арганізацыях, гарантуючы, што кантактныя асобы маюць выразныя інструкцыі і планы дзеянняў у выпадку траўмы, выкрадання або гібелі падчас працы.\nДЛЯ НАВІНАВЫХ АРГАНІЗАЦЫЙ, ЯКІЯ ЗАМАЎЛЯЮЦЬ ЗАДАННІ Ў НЕБЯСПЕЧНЫХ МЕСЦАХ:\n- Рэдактары і навінавыя арганізацыі прызнаюць, што мясцовыя журналісты і фрылансеры, у тым ліку фатографы і відэааператары, адыгрываюць усё больш значную ролю ў міжнародным асвятленні небяспечных тэмаў.\n- Рэдактары і навінавыя арганізацыі павінныя клапаціцца пра дабрабыт мясцовых журналістаў і фрылансераў гэтак жа, як пра сваіх штатных супрацоўнікаў.\n- Навінавыя структуры і рэдактары павінныя імкнуцца ставіцца да фрылансераў гэтак жа, як яны ставяцца да штатных супрацоўнікаў, калі гаворка ідзе пра бяспеку, аказанне першай дапамогі і іншую тэхніку бяспекі, а таксама пра адказнасць у выпадку траўмы або выкрадання.\n- Рэдактары і навінавыя арганізацыі павінныя быць у курсе і ўлічваць дадатковыя выдаткі на навучанне, страхаванне і абсталяванне для забеспячэння бяспекі ў зонах баявых дзеянняў. Яны павінны выразна акрэсліць яшчэ да выканання задання, колькі фрылансеру заплацяць і якія выдаткі будуць пакрытыя.\n- Рэдактары і навінавыя арганізацыі павінныя прызнаваць важнасць своечасовай аплаты для фрылансераў. Пры вызначэнні задання навінавыя арганізацыі павінны імкнуцца забяспечыць узгодненыя выдаткі загадзя ці як мага хутчэй пасля завяршэння працы, і плаціць за выкананую працу своечасова, як толькі гэта магчыма.\n- Рэдактары і навінавыя арганізацыі павінныя забяспечыць справядлівае прызнанне фрылансераў у захаванні аўтарства і ўзнагародаў за працы, якія яны выконваюць – як у момант працы, так і пазней, падчас прадстаўлення на ўзнагароды. За выключэннем выпадкаў, калі навінавыя арганізацыі і фрылансер згодныя, што ўказанне аўтарства можа паставіць пад пагрозу бяспеку фрылансера або яго сям'і.\n- Навінавыя арганізацыі не павінныя даваць заданне фрылансерам у зоне канфлікту або ў небяспечных умовах, калі гэтая арганізацыя не гатовая ўзяць на сябе такую ж адказнасць за лёс фрылансера ў выпадку яго выкрадання або ранення, як за штатнага супрацоўніка. Навінавыя арганізацыі нясуць маральную адказнасць за падтрымку журналістаў, якім яны даюць заданні ў небяспечных раёнах, калі фрылансеры дзейнічаюць у адпаведнасці з правіламі і інструкцыямі навінавай арганізацыі.\nУ заключэнне мы, ніжэйпадпісаныя, заклікаем усіх штатных і пазаштатных журналістаў і навінавыя арганізацыі, з якімі яны працуюць, далуччыца да стандартаў бяспекі і новага духу калегіяльнасці і ўзаемнага клопату.\nСярод падпісантаў (апроч ГА “БАЖ”) – “Еўрапейская федэрацыя журналістаў”, “Frontline Club”, “Global Journalist Security”, “International Center for Journalists”, “International News Safety Institute”, “International Press Institute”, інфармацыйныя агенцтвы “The Associated Press”, “Agence France Press”, “Bloomberg”, “British Broadcasting Corporation” і іншыя.\n165 САПРАЎДНЫ ФРЫЛАНСЕР


13 ліпень 2020, 13:26\nМіжмоўныя паронімы. Выбухаць vs побухать\nЧасам падобныя словы і карані ў беларускай і расейскай мовах азначаюць непадобнае ці нават адваротнае, як бел. блага і рас. „благо“. Бываюць міжмоўныя непаразуменьні: Эпідэмія выбухае паўсюль. — Петя бухает всюду.\nБеларускае слова выбух паходзіць ад „бух!“ — хто б сумняваўся. Гукаперайманьне даўняе, праславянскае. Падобныя словы (вибух, wybuch…) маюць украінская, польская, чэская і славацкая мовы, а расейская — не.\nІван Насовіч у ХІХ стагодзьдзі запісаў народныя словы бýхаць, бýхнуць —\n1) ‘падаць’: Каторы раз дзіця бýхаець зь люлькі. Ня лазь, бýхнеш.\n2) ‘выкідвацца імкліва’: Агонь бýхае ў вокны.\nАдсюль першае значэньне словаў выбухáць і выбух — шуганьне вагню; эксплязіўны разрыў бомбы, міны (а ў зямлі застаецца вырва), напоўненай газам кухні.\nЁсьць і пераноснае значэньне. Выбух сьмеху ці гневу. Выбух паўстаньня. Тое, што па-расейску завецца „вспышка эпидемии“, па-беларуску акурат выбух эпідэміі (пошасьці) — напрыклад, у нейкай мясьціне. Зрэшты, скажам і ўсплёск.\nУ розных мовах прастамоўныя словы з значэньнямі ‘прагна, шмат есьці або піць’ утварыліся ад словаў фізычнага дзеяньня або гукаперайманьняў, як нашыя „умяць талерку“, „пытляваць кілбасу“, „насьцябацца гарэлкі“. Бýхаць — ня толькі ‘стукаць, біць, ліць’, але і ‘есьці з шумам, хутка піць’. Адсюль беларускае прастамоўнае слова вы́бухаць ‘выліць; выпіць, зьесці чаго-небудзь многа’.\nБеларусы піва бухтораць\nМаем і больш калярытныя словы таго ж кораня. Падбухторыць ‘падгаварыць учыніць нешта’ ад бухторыць (-ор- узмацняльны суфікс) — ‘празьмерна ліць вадкасьць, піць’.\nА пабухторыць азначае ‘павыпіваць’:\nУсё піва пабухторылі, —\nзапісаў скрушную канстатацыю ад сустрэтых беларусаў Іван Насовіч ажно ў ХІХ стагодзьдзі (нічога ў гэтым сэнсе не мяняецца, як відаць).\nУ расейскай літаратурнай мове размоўнае слова „вы́бухнуть“ азначае ‘адным махам выліць, высыпаць’ (у слоўніку Ўшакова). Ёсьць „вы́бухать“ у пераносным значэньні ‘прагаварыцца’: „Что было на душе, всё выбухал“ (Даль).\nАле гэтыя словы там даўно ўжо рэдкія. Куды больш вядомыя выразы з сугучным, але іншым коранем ды часам інакшым націскам: „бухáть“ і роднасныя (прибухнуть, подбухнуть).\nЯны з расейскай турмы (як і многія іншыя тамтэйшыя прастамоўныя выразы, напр. „по чесноку“). У „Словаре тюремно-лагерно-блатного жаргона“ Балдаева, Бялко і Ісупава цэлае гняздо аднакаранёвых: бухать, бухарить ‘піць алькаголь, п’янстваваць’; бухало ‘алькаголь’, бухлянка ‘бутэлька’, бухина ‘мяшанка розных алькаголяў’, бухой ‘п’яны’…\nІмя Бухарына засталося ў вяках\nЭтымалёгія рас. бухáть цьмяная. З гукаперайманьнем бух! і дзеясловам бýхать яе наўрад ці варта зьвязваць.\nВыводзяць слова з жарганізмаў: „буха́рка“ — кілішак, „буха́рик“ — шклянка, вырабленыя на колішнім заводзе імя Бухарына (Гусеўскім; завод перайменавалі, бо імядаўца стаў „ворагам народу“, г. зн. Сталіна). Зьвязваюць бухáть зь цюркізмам бусáть ‘піць віно ці гарэлку’ ў таемнай мове афеняў — вандроўных гандляроў. (Усё ж некаторыя мовазнаўцы супастаўляюць жаргонны прыметнік бухой з словам набухший).\nВибухнути vs побухать\nПадобная міжмоўная паранімія ёсьць і паміж украінскай ды расейскай мовамі. Жартаўнікі даўно намалявалі аб’яву — матыватар вучыць украінскую мову з паралельнымі тэкстамі.


Ко Дню Чернобыльской трагедии. Тот жаркий, радиоактивный май… — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nПятница, 25 апр., 2014 169 admin\nУ ноч на 26 красавіка 1986 года на 4-ым энергаблоку Чарнобыльскай АЭС адбылася найбуйнейшая ў гісторыі сусветнай атамнай энергетыкі аварыя. Сёння прыходзіць разуменне жудасных наступстваў трагедыі. А тады, 28 гадоў назад, цёплым красавіцкім днём, мала хто ўяўляў сабе смертаносную небяспеку нябачнага ворага — радыяцыі.\nНе ведаў пра яе і малодшы лейтэнант Юрый Булыня. Ён быў адным з першых сенненцаў, каго накіравалі на ліквідацыю аварыі. Адмовіцца ад небяспечнай камандзіроўкі можа і мог, малады чалавек быў на той час жанаты, але, як кажа Юрый Анатольевіч, калі надзеў пагоны, то выконвай загад. Тры гадзіны на зборы, і 15 мая 1986 года 23-гадовага інспектара дзяржаўнага пажарнага нагляду разам з іншымі ўраджэнцамі Віцебшчыны адправілі ў 30-кіламетровую зону.\nРассялілі ў сельскай школе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці. У задачу ліквідатараў уваходзіла ахоўваць парадак, не дапускаць марадзёрства і падпалаў у адселеных вёсках. Працавалі па 12 гадзін у суткі: патрулявалі населеныя пункты, дзяжурылі на блокпастах. Для мер засцярогі ім выдалі рэспіратары ды дазіметры. Пасля службы абавязкова прымалі душ. Харчаваліся сухпайкамі, мясцовыя прадукты, ваду стараліся не ўжываць. З незвычайнага ўспамінае Юрый Анатольевіч дзіўную для вясны спёку, даходзіла за +30 0С. Больш месяца ён пражыў на забруджанай тэрыторыі. Як ліквідатар аварыі на ЧАЭС атрымаў медаль і адпаведнае пасведчанне.\nЗ узростам Чарнобыль дае пра сябе ведаць. Захворванні лёгкіх часта турбуюць майго субяседніка. Аднак скардзіцца ён не прывык, як і адпачываць. Пасля выхаду на пенсію ў 2001-ым здолеў вытрымаць дома не больш за паўгода. Дагэтуль Юрый Анатольевіч прайшоў ці не ўсе службовыя ступені. Быў начальнікам дзяржаўнага пажарнага нагляду Сенненскай пажарнай часці, намеснікам начальніка раённай пажарнай службы, начальнікам службы пажаратушэння і ліквідацыі надзвычайных сітуацый пажарнай службы. За час працы ён бачыў і ліквідаваў нямала надзвычайных здарэнняў. Але тую чарнобыльскую камандзіроўку Юрый Булыня не забудзе ніколі.\n← Замест праваднога радыё — эфірнае вяшчанне\nС чем обращаются сенненцы в райисполком →\nДакрануцца да духоўнай спадчыны продкаў, каб адчуць сваю еднасць\nПятница, 23 авг., 2013 admin Комментарии к записи Дакрануцца да духоўнай спадчыны продкаў, каб адчуць сваю еднасць отключены


Выставы і марафоны віншаванняў - Віцебск адзначыць Дзень горада ў анлайн-фармаце\n26 чэрвеня 2020, 09:46\n26 чэрвеня, Віцебск /Андрэй Шчарбіцкі - БЕЛТА/. Віцебск 26-28 чэрвеня адзначыць сваё 1046-годдзе і 76-годдзе вызвалення горада ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, паведамілі БЕЛТА ў гарвыканкаме.\nСтартуе святкаванне сёння ўскладаннем вянкоў і кветак да мемарыяльнага комплексу ў гонар савецкіх воінаў, партызан і падпольшчыкаў Віцебскай вобласці на плошчы Перамогі. З экранаў на плошчы вядомыя жыхары і арганізацыі павіншуюць свой горад.\nУ Віцебскім цэнтры сучаснага мастацтва адкрыюць анлайн-выставу віцебскіх мастакоў "Партрэт горада". "У праекце 45 работ 20 мастакоў, якія адлюстроўваюць усе асаблівасці віцебскага мастацтва, разнастайнасць сучасных і класічных інтэрпрэтацый жанраў выяўленчага мастацтва. "Партрэт горада" - не проста віцебскія пейзажы, незалежна ад выбранага стылю і жанру гэта ў першую чаргу самі мастакі, гэта і ёсць твар горада, яго партрэт", - адзначылі ў цэнтры.\nУ цэнтральнай бібліятэцы імя М.Горкага адбудзецца прэзентацыя базы даных аб ураджэнцах і жыхарах Віцебска, удастоеных звання Героя Савецкага Саюза, Сацыялістычнай Працы, поўнага кавалера ордэна Славы.\nУ наступныя дні ў Instagram пройдзе анлайн-марафон віншаванняў віцябчан і сяброў горада. Музеі ў сацсетках правядуць свае мерапрыемствы, квесты, віртуальныя экскурсіі і віктарыны. У пойме ракі Віцьба аматары самай папулярнай гульні ў свеце пазмагаюцца за Кубак горада па пляжным футболе.-0-


Культура - Канцэпцыя, імідж і манетызацыя\nВядома, згадаю пра тое, што Музей гісторыі Магілёва — гэта першы музей такога тыпу ў нашай краіне (а яны існуюць, прынамсі, яшчэ ў Мінску ды Гомелі). Заснаваная ў 1992 годзе, магілёўская скарбніца ўзяла пакрысе курс на найбольш поўнае адлюстраванне ў сваёй экспазіцыі аднаго гістарычнага перыяду — позняга Сярэднявечча. Менавіта тады Магілёў меў найбольшую вагу як геапалітычны цэнтр, буйная эканамічная адзінка на беларускіх землях і культурны цэнтр рэгіёна. Заўважце, веды пра наш горад у большасці землякоў і замежнікаў усё ж звязаны з іншымі перыядамі. Згадваюць, скажам, пра падзеі, звязаныя з расійскай імператрыцай Кацярынай ІІ альбо Царскай стаўкай, а таксама датычныя перыяду Вялікай Айчыннай вайны.\nМы ўзялі акцэнт менавіта на гарадскую культуру XVI — XVIII стагоддзяў, а цэнтральная тэма нашай экспазіцыі — гэта эпоха Магдэбургскага права ў гісторыі горада. Гэтае самаабмежаванне звязана з тым, што плошчы музея даволі сціплыя, каб на іх разгарнуць панараму ўсёй гісторыі горада. Акрамя таго, побач — іншыя музеі, у якіх цудоўна раскрываюцца іншыя эпохі ў жыцці Магілёва і Магілёўшчыны.\nКолькі слоў пра будынак нашага музея. Па-першае, адноўленая ў 2008 годзе Ратуша стала архітэктурнай дамінантай горада, істотна змяніла ўвесь гарадскі ландшафт, дадаўшы гарадской прасторы гістарычную глыбіню. Займелі цэнтр прыцягнення і ўсе турыстычныя маршруты па Магілёве. Скажам так, пераразмеркаваліся плыні, хаця тое зусім не значыць, што ўсе арганізаваныя групы ды асобныя турысты абавязкова скіроўваюцца ў наш музей. Але пра сучасны музейны статус Ратушы людзі ведаюць.\nВышэйзгаданае спрыяльна спрацоўвае на імідж установы, а гэта адзін з элементаў згаданай мной манетызацыі. З іміджавым бокам цесна звязаны і акцыі музея. Пра яго шырока даведаліся па ўсёй краіне пасля акцый па зборы сродкаў на набыццё для экспазіцыі Статута Вялікага Княства Літоўскага і кнігі Казіміра Семяновіча “Вялікае мастацтва артылерыі”. А былі ж іншыя кнігі ды прадметы, і гэта ўжо дзясяткі найцікавых артэфактаў. Яны, канешне ж, носяць больш “камерны” характар, і не рэзаніруюць у грамадстве так шырока, як той жа Статут, але гэта менавіта з-за выключнасці апошняга. Напрыклад, ёсць такі цікавы здабытак, як самаробны зборнік артыкулаў і брашур Мітрафана Доўнар-Запольскага, прычым адна з прац у яго бібліяграфіі раней не згадвалася. Альбо паўгадавая падпіска на нямецкую газету “Bietigheimer Zeitung” за 1863-і з шыкоўнымі гравюрамі, што выяўляюць паўстанцаў. Альбо эцюд Бялыніцкага-Бірулі. Зараз актуальная акцыя — па набыцці кнігі Спірыдона Собаля. Такім чынам, наш іміджавы выбар — музей павінен стаць сапраўднай скарбніцай, сховішчам унікальных артэфактаў нацыянальнага значэння. Апошні здабытак якраз адпавядае гэтай задачы: нам быў перададзены даспех беларускага рыцара пачатку XVI стагоддзя, знойдзены на дне ракі Віхра, — выключны па сваім культурным ды гістарычным значэнні прадмет (пра яго “К” пісала ў № 43).\nНу, і далей разважаючы на тэму іміджа ўстановы. Наш музей — гэта не толькі культурная, але і публічная прастора. І, у працяг традыцыі сярэднявечнага самакіравання, Ратуша з’яўляецца месцам урачыстых ды афіцыйных цырымоній гарадскога значэння. Што гэта нам дае? Найперш, гэта дапамагае ўтрымліваць на найвышэйшым узроўні тэхнічнае забеспячэнне і агульны стан музея, бо гэта ўжо імідж не проста адной установы, а — усяго горада.\nШто ж да альтэрнатыўных варыянтаў канцэпцыйнага існавання музея гісторыі горада… Прывяду два прыклады з замежжа. Адзін з нямецкіх музеяў гісторыі горада — таксама ў ратушы — у экспазіцыі мае па адным прадмеце на кожнае стагоддзе існавання свайго горада. Такім чынам, у пастаяннай экспазіцыі знаходзіцца ўсяго дзесяць рэчаў, але вельмі цікавых, нават яскравых, дасканала апісаных і вельмі інфарматыўных па сваім перыядзе. А вось у Польшчы ведаю пра музейную ўстанову, што ўвогуле не мела экспанатаў у звыклым нам разуменні. Гэта таксама малады музей, які ствараўся з нуля, але замест набыцця антыкварыяту, як робяць многія іншыя, яны пайшлі іншым шляхам: уся экспазіцыя была прадстаўлена праз віртуальныя сродкі. І першы, і другі прыклады падаюцца цікавымі як альтэрнатыўныя нашым практыкам фарміравання музейнай прасторы. Але альтэрнатыўныя практыкі — гэта толькі прыклады наватарства, якія менавіта як наватарства і цікавыя. Калі дазволіць сабе кулінарную аналогію, гэта як прыправа да асноўнай стравы. Яны — новыя сродкі — надзвычай важныя ў сучасным перанасычаным інфармацыяй грамадстве як спосабы засяродзіць увагу на музейнай справе.


Удалы год для СВК “Макараўцы” — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\nУдалы год для СВК “Макараўцы”\n25.01.2013 09.08.2019 irina686Комментарии on Удалы год для СВК “Макараўцы”\nТры кантрольныя паказчыкі — тэмп росту вытворчасці валавой прадукцыі ў мінулым годзе ў параўнанні з 2011 годам, аб’ём інвестыцый у асноўны капітал у супастаўных умовах (у сувязі з інфляцыяй) і рэнтабельнасць продажаў перавыкананы ў СВК “Макараўцы”. Адзначым адразу, што такія даведзеныя паказчыкі давялося выканаць не ўсім сельгасарганізацыям раёна.\nУ СВК “Макараўцы” тэмп росту вытворчасці валавой прадукцыі ў параўнанні з 2011 годам склаў 113,4% пры заданні 108,6%. У раслінаводстве такі паказчык – 124%. Тут шмат увагі надаецца гэтай галіне. Агранамічная служба моцная, а вопытныя механізатары надаюць увагу якасці работ. Адпаведная за гэта і аплата. Парадавала леташняя ўраджайнасць збожжавых – 58,8 цэнтнера з гектара (з кукурузай). У сельгаскааператыве павялічылі плошчы пад ячмень, кукурузу. Збор ячменю вырас на 53%, кукурузы амаль удвая. Ураджайнасць “каралевы палёў” павялічылася ў параўнанні з мінулагодняй на 11 цэнтнераў з гектара, а цукровых буракоў, якіх сабралі на 60% больш, аж на 271 цэнтнер з гектара.\nПрырост прадукцыі жывёла-гадоўлі склаў 102,6%. Сярэднясутачная прывага буйной рагатай жывёлы ўзрасла на 30 грамаў і склала ў 2012 годзе 616 грамаў, а валавая — на 51 тону і дасягнула 852 тоны. Надой на карову павялічыўся на 85 кілаграмаў і склаў 5915 кілаграмаў.\nКаб мець, трэба ўкладваць. Сучаснае абсталяванне і вядзенне вытворчасці па новых тэхналогіях дае добрую аддачу. Аб’ём інвестыцый у асноўны капітал узрос амаль ўдвая за кошт будаўніцтва новага малочнатаварнага комплекса. Каштуе ён каля 50 мільярдаў рублёў і льготны крэдыт акупіцца гадоў праз дзесяць. Чым больш будзе сыравіны добрай якасці, тым хутчэй гэта адбудзецца.\nУ гаспадарцы куплялі і новую тэхніку. Набылі машыну МАЗ з прычэпам, энерганасычаны трактар МТЗ — 3022 і касілку, імпартны апрысквальнік, плуг і пасяўны агрэгат.\nРэнтабельнасць продажаў дасягнула 20,7%. У 2011 годзе яна была 17,9%.\nУ гаспадарцы клапоцяцца аб людзях. Палепшаны ўмовы працы ў мехмайстэрні “Канюхі”. Набыты новыя шафы, зроблены душ.\nРазвіваецца жыллёвае будаў-ніцтва. У мінулым годзе быў пабудаваны аднакватэрны дом. У гэтым годзе будуюцца яшчэ два. Хутка ў іх заселяцца шчаслівыя навасёлы.\nА сярэдняя зарплата па гэтай гаспадарцы за мінулы год павялічылася больш, чым у два разы і склала 3 мільёны 262 тысячы рублёў.


PSA-тэст прадказвае рызыка рака прастаты | Porabotilka\nВы находитесь здесь: Главная > Я медик > PSA-тэст прадказвае рызыка рака прастаты\nPSA-тэст прадказвае рызыка рака прастаты\nОпубликовано в рубрике Я медик | Июнь 26th, 2010\nВынік аднаразовага тэсту на прастаце-спецыфічны антыген (PSA) ва ўзросце 44-50 гадоў можа быць доўгачасовым предиктором рака прастаты, паведамляюць шведскія даследнікі.\nАўтары лічаць, што выяўленая заканамернасць дазволіць з дапамогай скрынінгавых праграмы стратыфікаваная мужчын па групах рызыкі рака прастаты.\nДаследнікі вымералі ўзроўні PSA ў узорах крыві, узятых паміж 1974 і 1986 гадамі, 462 мужчын, з диагносцированным ў наступстве на рак прастаты, і ў 1222 пацыентаў, якія склалі кантрольную групу.\nУзрост ўсіх мужчын ляжаў у дыяпазоне ад 33 да 50 гадоў падчас ўзяцця узораў для "Malmo Preventive Project", узрост 90% пацыентаў быў 44-50 гадоў.\nДаследнікі выявілі, што нават невялікае павелічэнне ўзроўню агульнага PSA (tPSA) прыкметна павялічвала рызыку рака прастаты ў наступным. У мужчын з ўзроўнямі tPSA ад 1,01 да 2,00 нанограммах / мл, якія ў цяперашні час не лічацца наваднымі на разважанні пра раку, адзначалася павелічэнне рызыкі рака прастаты больш чым у сем разоў, у параўнанні з мужчынамі, якія маюць ўзроўні tPSA не больш , чым 0,50 нанограммах / мл.\nВерагоднасць дыягназу рака прастаты ва ўзросце 75 гадоў была 1,0-7,5% для мужчын з ўзроўнямі tPSA ў пачатку даследаванні менш чым 0,50 нанограммах / мл, у параўнанні з 32% для пацыентаў з ўзроўнямі tPSA ў пачатку даследаванні, па меншай меры, 2,0 нанограммах / мл.\n"Атрыманыя вынікі мяркуюць, што правядзенне адзінага PSA-тэсту ва ўзросце 44-50 гадоў можа дазволіць стратыфікаваная насельніцтва па групах рызыкі рака прастаты і неабходнасці наступнага скрынінга на гэта захворванне", тлумачаць аўтары ў "Journal of Clinical Oncology".\nСтратыфікацыя дазволіць ідэнтыфікаваць мужчын з высокім рызыкай і недастатковай матывацыяй для ўдзелу ў рэгулярных скрынінгавых праграмах, і, такім чынам, павялічыць эфектыўнасць скрынінга.