Культура - “Я родам з Крынак з-пад Бялынічаў...”\nДа 150-годдзя з дня нараджэння славянскага класіка жывапісу Вітольда Бялыніцкага-Бірулі\nКанстанцін Федарышкін узгадвае, што ў кузаве грузавой машыны “ГАЗ-53”, якая накіроўвалася з Мінска праз Маскву ў Цвярскую вобласць на былую дачу Бялыніцкага-Бірулі, пры пяціградусным марозе ехаць было, мякка кажучы, не вельмі камфортна. Але ратавала віно, якім Алена Аладава частавала: “Пастукайце ў кабіну, калі пажадаеце сагрэцца...” І праз кожныя сто кіламетраў хлопцы стукалі і атрымлівалі такую неабходную для захавання здароўя порцыю... У Маскве пераначавалі ў кватэры ўдавы мастака Алены Аляксееўны, а назаўтра раніцай паехалі на “Чайку”. Там усё акуратна запакавалі ў скрыні, але нечакана ўзнікла складаная праблема. Справа ў тым, што сямітонны фургон, які павінен быў прыбыць з Мінска за маёмасцю, з-за сваіх габарытаў не можа пад’ехаць да дачы бліжэй чым на 14 кіламетраў. Што зробіш — дарога да “Чайкі” не была разлічана на такія аўтаграмадзіны...\nА тым часам жанчыны аформілі патрэбныя дакументы і, зрабіўшы свае справы, выехалі разам са сталяром у Мінск. Федарышкін застаўся адзін на дачы ў чаканні мінскай машыны і ў пошуках транспарту, на якім можна было б за некалькі рэйсаў даставіць скрыні да гэтай фуры. Карацей кажучы, яму давялося ў холадзе і практычна голадзе (у мясцовым сельпо акрамя чэрствага хлеба і ўспушаных кансерваў нічога не было) прабыць там больш за месяц. Затое ён дасканала вывучыў усе маляўнічыя мясціны вакол возера Удомля, дзе калісьці падоўгу жылі і працавалі І.Левітан і М.Урубель, А.Сцяпанаў і К.Каровін, А.Архіпаў і М.Багданаў-Бельскі, С.Жукоўскі і А.Мараваў. Вось якое цудоўнае сузор’е імёнаў творцаў, што прынеслі славу не толькі рускаму жывапісу!.. Фургон жа з’явіўся адразу пасля кастрычніцкіх святаў. З дапамогай нейкіх геадэзістаў, якія за дзесяць рублёў пагадзіліся дапамагчы, з рознымі нечаканымі прыгодамі фура была загружана. Праз сорак дзён Федарышкін з каштоўным грузам вярнуўся ў Мінск, дзе атрымаў ад Аладавай не толькі падзяку, але і шчырыя выбачэнні за тыя нягоды, што давялося яму зведаць...\nТак, з гэтых дзіўных прыгод з фургонам пачыналася гісторыя стварэння ў горадзе Магілёве мемарыяльнага музея В.К.Бялыніцкага-Бірулі, які стаў філіялам Дзяржаўнага мастацкага музея БССР (зараз — Нацыянальны мастацкі музей Беларусі). Акрамя твораў жывапісу мастака былі перавезены з “Чайкі” такія каштоўныя “артэфакты”, як стары раяль чырвонага дрэва фірмы “Вірт”, на якім грала першая жонка мастака Вольга Іванаўна; чырвоная камода, што стала “персанажам” карціны Станіслава Жукоўскага “Настуркі”; унікальнае, з бронзавымі накладкамі, ружжо, з якім Вітольд Каэтанавіч хадзіў на паляванне; насценны гадзіннік з зязюляй; мэбля з Абрамцаўскіх майстэрняў; эцюднік, палітра, пэндзлі, медалі, узнагароды мастака, розныя віншавальныя адрасы, паштоўкі, лісты, кнігі, альбомы і г. д. Так бы мовіць, для нараджэння музея было ўсё падрыхтавана.\nМАРА АЛАДАВАЙ ЗДЗЕЙСНІЛАСЯ\nІ вось прыйшоў час, калі залатая мара Алены Васільеўны здзейснілася: у Беларусі з’явіўся музей імя В.К. Бялыніцкага-Бірулі, хаця і не ў Мінску, але, строга кажучы, такія музеі патрэбны і ў рэгіёнах. Сёння падаецца дзіўным факт, што многія тагачасныя работнікі культуры і прадстаўнікі мастацкай інтэлігенцыі ставіліся скептычна і нават з недаверам да таго, што падобны музей нам, беларусам, наогул патрэбны. Прычына? Тады імя мастака, яго багатая творчая спадчына былі малавядомыя ў нашай краіне. Сярод яго бліжэйшых паслядоўнікоў і духоўных вучняў тады было толькі некалькі беларусаў, якія надвор’я ў гэтым сэнсе зрабіць не маглі. І толькі дзякуючы Аладавай спадчына Бялыніцкага-Бірулі стала па-сапраўднаму цудоўным адкрыццём для беларускага гледача і шчырым трыумфам увасаблення ідэі Алены Васільеўны, рэалізацыі якой яна цалкам прысвяціла апошнія гады свайго жыцця. Усё, што сёння звязана з імем мастака, асвечана духам гэтай жанчыны, якая першая заявіла, што творчасць майстра, нашага выдатнага суайчынніка, усё створанае ім у Расіі і Беларусі — “уяўляе для нас асаблівую цікавасць і каштоўнасць”.\nТак, Магілёўскі музей Бялыніцкага-Бірулі — гэта асобная старонка ў жыцці Аладавай. Бо для нараджэння музея яна змагла пабудаваць з дапамогай урада рэспублікі вельмі моцны фундамент, на якім з’явіўся духоўны храм мастацтва ў памяць нашага класіка. І ён размясціўся ў Магілёве на вуліцы Ленінскай, 37, у будынку двухпавярховага цудоўнага дома стылю позняга барока канца XVII ст. Калісьці гэты дом належаў купцам Аношкам і лічыўся ў горадзе адным з лепшых. Менавіта тут некалькі дзён пражыў імператар Аўстрыі Іосіф II, калі ў маі 1780 года прыехаў сюды для сустрэчы з Кацярынай II, каб вырашыць лёс Рэчы Паспалітай. А да рэвалюцыі тут размяшчаўся дваранскі сход. З архіўных дакументаў вядома, што прадстаўнікі роду Бялыніцкіх-Біруляў звярталіся ў Сход для пацвярджэння свайго шляхецтва. Сярод іх згадваецца і Каэтан Вітавіч, дзед мастака. Такім чынам, будынак мае дачыненне да старадаўняга шляхецкага роду Быляніцкіх-Біруляў, вядомага з канца XVI ст.\nПасля рэвалюцыі тут размяшчалася гарадская бібліятэка імя Карла Маркса. У час Вялікай Айчыннай вайны дом быў часткова разбураны. У канцы 1970-х адбылася рэканструкцыя будынка, у ходзе якой быў надбудаваны трэці паверх. Па загадзе Міністэрства культуры БССР ад 15 сакавіка 1979 г., у сувязі з завяршэннем рэстаўрацыйных работ пачалася праца па камплектаванні штату, добраўпарадкаванні прылеглай тэрыторыі і стварэнне музейнай экспазіцыі. Перад будынкам быў збудаваны помнік-бюст Бялыніцкага-Бірулі работы Уладзіміра Летуна. 24 снежня 1982 года адбыўся доўгачаканы вернісаж. На жаль, з-за хваробы Алена Васільеўна не змагла прысутнічаць на гэтым свяце, а праз тры з паловай гады, 29 мая 1986, яе не стала...\nАднак час ішоў, і за 30 гадоў музейная экспазіцыя маральна і фізічна састарэла: прыйшлі ў непрыдатны стан шматлікія камунікацыі будынка. У 2013 г. будынак быў зачынены на капітальны рамонт. Адкрыццё новай экспазіцыі музея пасля рэстаўрацыі адбылося 1 верасня 2018 года. Дзякуючы праведзенаму капітальнаму рамонту музей займеў сучасны дызайн, залы былі абсталяваны новай мэбляй, мультымедыйным начыннем, сістэмай клімат-кантролю і пылавыдалення.\nНа новым этапе свайго жыцця музей паспеў стаць значным выставачным і культурным цэнтрам усяго магілёўскага рэгіёна, ды і не толькі магілёўскага, бо адпавядае ўсім патрабаванням сусветных стандартаў для размяшчэння выставачных праектаў самага высокага ўзроўню.\nХэмінгуэй казаў, што, наведваючы музеі, ён многаму навучыўся ў пейзажыста Поля Сезана. Але ён прызнаваў таксама, што не можа ўцямна, выразна растлумачыць, чаму ж менавіта ён навучыўся. А вось мастацтва Бялыніцкага-Бірулі, хачу спадзявацца, нас вучыць многаму. Але і мне цяжка вызначыць, чаму ж менавіта. Мабыць, ужытковых азначэнняў, якімі мы карыстаемся, як разменнай манетай, не дастаткова, каб акрэсліць годнасць нават найлепшых палотнаў. Таму абмяжуюся самымі простымі словамі і скажу: сённяшняя экспазіцыя ў Нацыянальным мастацкім музеі яшчэ раз нагадвае нам, што такое вялікае мастацтва, сапраўдны жывапіс, паэзія фарбаў на ўсе густы. Паклонімся ж за тое выдатнаму мастаку-пленэрысту Вітольду Бялыніцкаму-Бірулі, які назаўсёды ўвайшоў залатым зліткам у летапіс нашай нацыянальнай культуры.\n...Ён нарадзіўся ў лютым, але больш за ўсё любіў Вясну.


Радкі, якія ідуць ад шчырага сэрдца | gomelprof.by\nРадкі, якія ідуць ад шчырага сэрдца\nУ Рассветаўскім культурна-спартыўным цэнтры адбыўся творчы вечар Сяргея Баравога. Ён піша вершы, спявае песні, іграе на гармоніку – талент жыхара агарарадка Рассвет шматгранны. Прафесійная дзейнасць Сяргея – працуе лесніком у мясцовым лясніцтве – на першы погляд не звязана з творчасцю. Але менавіта родныя краявіды, прыгажосць прыроды спрыяюць нараджэнню радкоў, якія ідуць ад шчырага сэрца, напоўнены любоўю да свайго краю, да людзей, што жывуць побач. Дарэчы, і творчы вечар так і называўся “З любоўю да вас, землякі!”.\nНарадзіўся і вырас Сяргей Баравы ў невялічкай вёсцы Слабодка. Зараз са сваёй сям,ёй жыве ў Рассвеце. Маюць з жонкай Таццянай траіх дзяцей: старэйшая дачка Карына ўжо дарослая, выйшла замуж, жыве ў Бабруйску, малодшыя Наталля і Аляксандр вучацца ў мясцовай установе адукацыі. Родным вёскам аўтар прысвяціў вершы, кожны радок якіх падкрэслівае вялікі гонар за сваю малую радзіму:\n…Глыбока заселі мае карані,\nАдсюль нікуды не паеду.\nГероі свае ў гэтай вёсцы былі –\nПінчук і Сяргей Карагедаў.\nА колькі ж тут талентаў\nвыйшла ў свет!\nЯ імі штодня ганаруся,\nЯ ганаруся вёскай Рассвет,\nШто ёсць яна на Беларусі.\nПаняцці «радзіма» і «маці» непадзельныя. Шчырыя словы падзякі выказаў Сяргей Баравы самаму роднаму і блізкаму чалавеку – сваёй маці Ефрасінні Якаўлеўне, якая таксама прысутнічала на мерапрыемстве:\nМая ласкавая матулечка, матулька,\nАдзіная на свеце ты ў мяне,\n“Шчаслівым будзь, сынулька!”\nТы ўсё жыццё аддала за мяне.\nЯ гэтага ніколі не забуду,\nПрашу цябе: жыві, жыві даўжэй,\nІ за цябе маліць я Бога буду,\nНяхай анёл цябе твой беражэ.\nПадчас творчага вечару гучалі вершы, якія аўтар прысвяціў сваім сябрам з Чырвонабярэжскага тэхнікума, Акцябрскаму лясгасу, раённай газеце. Як сапраўднаму паэту, творчасці Сяргея Баравога ўласціва шматграннасць: ёсць у яго арсенале любоўная лірыка, вершы-звароты до Бога, філасофскія разважанні аб жыцці, аб прызначэнні чалавека на зямлі:\nКуда лететь, чтоб долететь,\nПаря над грешною землею,\nЛететь, чтоб многое успеть,\nИ быть всегда самим собою?\nчтоб видеть свет\nИ не найти в любви презренья,\nЧтоб видеть мать,\nИ видеть радость поколений?\nДружнымі і гучнымі апладысментамі гледачы сустракалі песні ў выкананні Сяргея Баравога, а таксама работнікаў Рассветаўскага культурна-спартыўнага цэнтра Ігара Дземенкаўца, Мікіты Якімовіча, Алены Ліхашапка, Святланы Галавачэнка. Музычны нумар свайму бацьку падарыла дачка Наталля, актыўная ўдзельніца дзіцячага фальклорнага калектыву «Цярэшкавы шчодрыкі».\nУвесь вечар у адрас аўтара ад сяброў, землякоў, калег гучалі сардэчныя пажаданні творчых поспехаў у будучым.\nСтаршыня Пратасаўскага сельвыканкама Людміла Вежнавец аб,явіла Сяргею Баравому падзяку за актыўны ўдзел у грамадскім жыцці.\nКалектыў раённай газеты таксама зычыць аўтару творчага плёну, натхнення, новых вершаў.\nДарэчы Сяргей Баравой - удзельнік раённага этапу рэспубліканскага прафсаюзнага конкурсу "Новыя імены Беларусі - 2016", за актыўную творчую дзейнасць і значную дапамогу ў правядзенні мерапрыемстваў, якія маюць важнае значэнне для развіцця прафсаюзнага руху ў Акцябрскім раёне, ён адзначаны граматай Акцябрскага раённага аб'яднання прафсаюзаў у рамках правядзення Тыдня прафсаюзнай культуры.\nСпадзяёмся, што ў будучым зможам патрымаць у руках не адзін зборнік твораў Сяргея Баравога.


Нядзеля, 21 Люты 2016\nПятніца, 12 Люты 2016\nВа Ўшачах асудзілі начальніка раённай вэтэрынарнай станцыі\nЦяпер ужо былы кіраўнік спрабаваў схаваць ДТЗ, якое адбылося па яго віне. У выніку аварыі быў сур'ёзна пашкоджаны службовы аўтамабіль. На аднаўленьне Chevrolet Niva патрабавалася каля 33 мільёнаў рублёў. Вядома ж, аплачваць рамонт са сваёй кішэні былы начальнік не захацеў.\nПракуратура праверыла стан жылога фонду ў Віцебскай вобласьці\nПракурорскія работнікі Віцебскай вобласьці прааналізавалі захаванасьць і належную эксплёатацыю жылога фонду. Праверкі сьведчаць, што наймадаўцы зацягваюць зь бягучым і капітальным рамонтам будынкаў, дапускаюць іншыя парушэньні жыльлёвага заканадаўства.\nСерада, 27 Жнівень 2014\nЧацвер, 21 Жнівень 2014\nБольш за 370 асоб прыцягнутыя да адказнасьці ў Віцебскай вобласьці за парушэньні ў сфэры землекарыстаньня\nУ Віцебскай вобласьці за парушэньні прыродаахоўнага і зямельнага заканадаўства да дысцыплінарнай, адміністрацыйнай і матэрыяльнай адказнасьці прыцягнутыя 373 асобы, паведаміла старшы памочнік пракурора вобласьці па наглядзе за выкананьнем прыродаахоўнага заканадаўства Алена Казлова. За 6 месяцаў бягучага году ў гэтай сфэры было арганізавана 96 праверак, па выніках якіх падрыхтавана 309 актаў рэагаваньня, па патрабаваньнях пракурораў кампэнсаваныя матэрыяльныя страты на суму звыш Br80 млн.


Клімакс. Прыкметы, сімптомы, праявы, парады спецыялістаКлімакс. Прыкметы, сімптомы, праявы, парады спецыяліста\nЗдаровыя людзі. — Кантралюй здароўе — Патрэбны доктар — Клімакс: як падняцца ўверх па лесвіцы, што вядзе ўніз\nКлімакс даволі часта параўноўваюць з восеньскім перыядам у жыцці жанчыны. Але кожная з нас, калі прыйдзе час, у стане зрабіць сваю асабістую «восень» залатой і яркай. У гэтым перакананая ўрач з 25-гадовым стажам у прафесіі, акушэр-гінеколаг, гінеколаг-эндакрынолаг, кандыдат медыцынскіх навук Алена Герасімовіч.\nТэма яе навуковай працы непасрэдна звязаная з лячэннем паталагічнага клімаксу. У рамках «Марафону жаночага здароўя», які праходзіў у Мінску з 3 па 30 жніўня і быў арганізаваны па ініцыятыве Камітэта па ахове здароўя Мінгарвыканкама пры падтрымцы грамадскай ініцыятывы «ДаброЛадзiм», Алена Герасімовіч падзялілася практычнымі парадамі, як захаваць камфорт і якасць жыцця ў няпросты для жанчыны перыяд менапаўзы.\nКлімакс, пастаўлены на паўзу\nПаводле прагнозаў, да 2050 года колькасць жанчын перыменапаўзальнага ўзросту (старэйшыя за 40 гадоў) ва ўсім свеце ўдвая перавысіць колькасць дзяцей і падлеткаў да 18 гадоў. Сярод нашых суайчынніц ужо сёння кожная 5-я стаіць на парозе пераломнага перыяду ў сваім жыцці. А ўлічваючы ўсё большую працягласць жыцця беларусаў, якая ўжо перавышае 76 гадоў, клімакс з’яўляецца вельмі актуальнай праблемай.\nУ класіфікацыі клімактерыю вылучаюць:\nЗаўчасную менапаўзу. Надыходзіць да 40 гадоў. У гэтым выпадку жанчыне абавязкова патрэбная дапамога кваліфікаванага спецыяліста.\nРаннюю менапаўзу. 40-45 гадоў.\nСвоечасовую менапаўзу. 46-54 гады.\nПознюю менапаўзу. Пасля 55 гадоў. Неабходна праявіць пэўную насцярожанасць, калі месячныя не спыняюцца ва ўзросце 54 гады і пасля. У гэтым выпадку, кажучы медыцынскай мовай, мае месца так званае доўгае эстрагенавае акно. Такі стан можа спрыяць развіццю анкапрацэсаў: раку малочнай залозы, раку эндаметрыю. Нават калі позняя менапаўза генетычна абумоўленая (мама, бабуля таксама доўга менструявалі), жанчыне неабходнае назіранне з боку спецыяліста і больш уважлівае стаўленне да свайго здароўя.\nТаксама адрозніваюць натуральную і штучную менапаўзу. Натуральная наступае ў выніку паступовага згасання функцыі яечнікаў, абумоўленага старэннем арганізма. Штучная можа ўзнікнуць на фоне агрэсіўнай прамянёвай і хіміятэрапіі, пасля хірургічнага ўмяшання на органах палавой сістэмы.\nАкушэр-гінеколаг, гінеколаг-эндакрынолаг, к.м.н.\nСярэдні ўзрост надыходу менапаўзы ў нашых суайчынніц – 48 гадоў. Менапаўза – гэта апошняя самастойная менструацыя. Дату яе можна ўстанавіць толькі рэтраспектыўна, г.зн. праз 12 месяцаў пасля адсутнасці месячных. Дату апошняй менструацыі пажадана ведаць, г.зн. адсочваць крытычныя дні, каб урач разумеў, які пратакол, план абследавання пры неабходнасці рэкамендаваць пацыентцы.\nЯк правіла, першыя сімптомы клімаксу могуць праявіць сябе задоўга да яго наступлення – ажно да 5 гадоў да менапаўзы. Гэты перыяд завецца перыменапаўзай. Толькі ў адной жанчыны з 10 клімактэрый працякае фізіялагічна, г.зн. не аказвае ніякага негатыўнага ўплыву на якасць жыцця да і пасля наступлення клімаксу.\nНа жаль, у пераважнай большасці выпадкаў эстрагенавы дэфіцыт мае цалкам выразныя і далёкія ад камфорту праявы.\n75% жанчын адчуваюць так званыя вегетатыўныя праявы клімактэрычных расстройстваў: прылівы жару, паталагічную потлівасць, раздражняльнасць, нервовасць, перапады настрою, зніжэнне лібіда, паслабленне памяці, часты галаўны і сустаўна-мышачны боль і г.д.\n50% жанчын маюць артэрыяльную гіпертэнзію і ішэмічную хваробу сэрца.\nУ 40% жанчын назіраюцца расстройствы сну ў перыяд перыменапаўзы.\nВельмі частая праблема – урагенітальныя расстройствы ў перыменапаўзе і клімактэрыі. Да іх адносяцца расстройствы, звязаныя са стрэсавым нетрыманнем мачы (яно можа быць пры кашлі, чханні, фізічных нагрузках і нават пры занятках сэксам). Гэта слабая лубрыкацыя і, як следства, сухасць слізістай, сверб, паленне, дыскамфорт і нават боль пры палавым акце. На фоне гарманальнага дысбалансу павышаецца рызыка развіцця астэапарозу, зніжаецца вастрыня зроку, прагрэсуюць сухасць скуры, праява маршчын і г.д. Гіпаэстрагенія, і гэта даказана, спрыяе таксама развіццю хваробы Альцгеймера.\nВынікі даследаванняў у Паўночнай Амерыцы сведчаць, што толькі 25% жанчын, у якіх назіраюцца сімптомы клімаксу, паведамляюць пра гэта свайму ўрачу. 70% жанчын сцвярджаюць, што доктар не пытаецца ў іх пра скаргі. Гэта дрэнна. Сітуацыя абавязвае, каб пацыент і ўрач былі ў партнёрстве. У маёй жа практыцы часцей бываюць выпадкі, што жанчыны самі не ведаюць, да каго звяртацца са скаргамі. Гэта значыць, яны не ведаюць, што гінеколагу, напрыклад, можна і трэба распавесці пра высокі ціск, паталогіі сэрца па дадзеных УГД-даследавання, пра панічныя атакі, калі яны ёсць... Калі жанчына знаходзіцца ў менапаўзальным узросце, рашэнне яе праблем заключаецца ў мультыдысцыплінарным назіранні, якое павінен забяспечыць тандэм профільнага спецыяліста і акушэра-гінеколага.\nЗапомніце, а лепей занатуйце, пры якіх скаргах і паталогіях неабходнае двайное медыцынскае назіранне (акушэр-гінеколаг + вузкі спецыяліст).\nТэрапеўт – артэрыяльная гіпертэнзія, міякардыядыстрафія.\nНеўролаг, псіхатэрапеўт – дэпрэсія, панічныя атакі, зніжэнне памяці.\nРэўматолаг, неўрапатолаг, траўматолаг – астэапароз, астэаартрыты.\nУролаг – урагенітальная атрафія, парушэнні мочаспускання.\nМамолаг – масталгія (мастадынія – напружанасць, дыскамфорт, боль у малочных залозах).\nАфтальмолаг – зніжэнне зроку, сухі кан’юктывіт.\nКасметолаг – атрафічныя змены скуры.\nЛячэнне паталогіі клімаксу\nКалі клімакс яшчэ не наступіў, але яго першыя «званочкі» ўжо перашкаджаюць вам жыць (нагадаем, толькі ў 10% жанчын менапаўза працякае бессімптомна), не варта цярпець і чакаць негатыўны перыяд. Бо часам чакаць і пакутваць давядзецца гадамі: кожнай 4-й жанчыне сімптомы клімаксу, у прыватнасці, прылівы, не даюць атрымліваць асалоду ад жыцця на працягу 5 і больш гадоў!\nСучасная доказная медыцына мае лекавыя сродкі, якія ў стане пазбавіць жанчыну ад дыскамфорту ў перыяд гарманальнай перабудовы арганізма.\nЗараз на піку даследчай моды – разнастайныя біялагічна актыўныя дабаўкі (БАДы), фітаэстрагены і менапаўзальная гарманальная тэрапія. Я за апошнюю – яна патагенетычна абгрунтаваная. Раней мы гаварылі пра замяшчальную гарманальную тэрапію. Але нядаўна амерыканскі кангрэс па менапаўзе прапанаваў новы фармат – менапаўзальная гарманальная тэрапія. Гэта новая дэфініцыя, якая прадугледжвае лекавую тэрапію ў пэўны жыццёвы перыяд.\nЭксперт папярэджвае: не варта ставіцца да яе з прадузятасцю. Яна не мае нічога агульнага з сінтэтычнымі гарманальнымі прэпаратамі, якія раней шырока выкарыстоўваліся ў якасці сродкаў кантрацэпцыі. Менапаўзальная гарманальная тэрапія (МГТ) выкарыстоўвае толькі натуральныя эстрагены і паказаная ў першыя 5 гадоў ад пачатку праяў клімактарычнага сіндрому.\nПерад ужываннем МГТ абавязковая кансультацыя профільнага акушэра-гінеколага і абследаванні:\nбіяхімічны аналіз крыві з разгорнутым ліпідным спектрам (ліпідаграма);\nкаагулаграма, каб выключыць рызыку трамбозу;\nультрагукавое даследаванне малочных залоз ці мамаграфія (у залежнасці ад узросту жанчыны);\nАкрамя таго, урач збярэ анамнэз. Маюць значэнне наяўнасць або адсутнасць анказахворванняў рэпрадуктыўных органаў; спадчынны анамнэз (наяўнасць у бліжэйшых сваякоў дэменцыі, цукровага дыябету і г.д.); прыхільнасць да шкодных звычак (у прыватнасці, курэння, што шматкроць павялічвае рызыку тромбаўтварэння); узровень артэрыяльнага ціску; індэкс масы цела, акружнасць таліі і г.д.\nКатэгарычна нельга займацца самалячэннем. Тая ж МТГ мае шэраг абсалютных супрацьпаказанняў, а гарманальныя вагінальныя свечкі, якія прымяняюцца без кансультацыі з урачом, могуць правакаваць развіццё захворванняў шыйкі маткі ды іншых паталогій.\nСтрэсавае нетрыманне мачы, міжвольнае мочаспусканне таксама паддаюцца карэкцыі, дзякуючы эстэтычнай гінекалогіі, якая набірае ўсё большую папулярнасць у нашай краіне. Можна таксама папярэдзіць развіццё астэапарозу (а ў групе рызыкі менавіта жанчыны ў перыядзе менапаўзы). Для гэтага дастаткова выканаць ультрагукавую дэнсітаметрыю. Гэта абсалютна не інвазіўны і вельмі інфарматыўны метад, даступны ў медыцынскіх клініках дзяржаўнай і прыватнай формы ўласнасці.\nКлімакс у перакладзе з грэчаскай мовы азначае «прыступка, лесвіца». Ці будзе менапаўза той лесвіцай, якая вядзе ўніз, або стане прыступкай пераходу на новы ўзровень, шмат у чым, калі не ва ўсім, залежыць ад самой жанчыны. Бо ўсяго і трэба, што звярнуцца да ўрача пры першых сімптомах праявы клімаксу, каб не дапусціць развіцця цяжкага клімактарычнага сіндрому. Гэтак жа, як яна ідзе па адэкватную дапамогу пры бранхіце, каб пазбегнуць магчымай пнеўманіі.\nБывайце здаровыя і беражыце сябе!


Як адрозніць пярэднюю і заднюю частку маскі | ДЭЙІ\nМаскі патрэбныя ў любы час эпідэміі, так як вы адрозніваеце спераду і ззаду аднаразовыя маскі і белыя маскі? Далей я пакажу вам з першага погляду\nАдрозніваюць аднаразовыя маскі паміж пярэдняй і задняй часткай (1) З пункту гледжання колеру, больш цёмны бок звычайна з'яўляецца пярэдняй бокам маскі, гэта значыць бокам, які выносіцца вонкі падчас нашэння. (2) Мяркуючы па матэрыяле маскі, мяккі бок звычайна пярэдняй часткі маскі, таму што яна павінна быць блізка да скуры. Грубая бок - гэта адваротны бок маскі, і пры нашэнні яна павінна быць звернута вонкі. (3) Пры адрозненні ад зморшчын маскі звычайна складкі звонку маскі, а процілеглы бок - унутраная частка маскі.\n2. Белая маска спераду і ззаду\n(1) Маска LOGO: Спачатку паглядзіце на маску LOGO. Наогул кажучы, маска LOGO будзе надрукавана на знешняй частцы маскі, і потым вы можаце насіць яе ў адпаведнасці з правільным кірункам літар LOGO.\n(2) Маска з металічнай стужкі: калі ў масцы няма LOGO, яе можна адрозніць па металічнай паласе. Наогул кажучы, там, дзе размешчана металічная паласа, адзін пласт звернуты вонкі, а двайны пласт - тварам ўнутр. Гэта таксама можна прама меркаваць па няроўнасці металічнай паласы. Больш выпуклай бокам металічнай паласы звычайна з'яўляецца знешні пласт, а больш плоская бок - унутраны пласт.\n(3) Маскіроўка: Нарэшце, пярэднюю і заднюю частку маскі можна меркаваць па складцы маскі. Аднак гэты метад не мае моцных арыенціраў, паколькі маскі, вырабленыя рознымі вытворцамі, маюць розныя напрамкі зморшчын. Але ў большасці выпадкаў твар складкі маскі ўніз з'яўляецца пярэдняй, гэта значыць бокам, звернутым вонкі.\nЧас публікацыі: 13-2020 ліпеня


Старшыня Папскай Рады спрыяньня хрысьціянскай еднасьці кажа пра “экуменічны прымат” Рымскага Архірэя ў “дыялогу любові і праўды”. Як адзначае кардынал Кох, пра гэта сьведчыць той факт, што “шматлікія лютаране, англікане і праваслаўныя жадаюць сустрэцца, паразмаўляць і паглыбіць адносіны з Папам”.\nСтаршыня ватыканскай дыкастэрыі заявіў, што “Папа жадае духоўнага паглыбленьня экуменізму, а не перагавораў, якія вядуцца падчас заключэньня розных кантрактаў, як робіцца гэта ў бізнэсе”. Гаворачы пра сустрэчу з лютаранамі Германіі, якую Сьвяты Айцец меў падчас свайго візіту ў гэтую краіну, кардынал Кох спыніўся на некаторых вузлавых пунктах. Ён адзначыў, што калі Папа сустракаецца з прадстаўнікамі Лютаранскай Царквы пэўнай краіны, нельга чакаць рашэньняў, якія будуць датычыць Паўсюднай Царквы. “Мне здаецца, што чаканьні некаторых СМІ былі нерэальнымі, і яны спрычынілі толькі расчараваньні”, – сказаў ярарх.\nГаворачы пра дыялог з праваслаўнымі Цэрквамі, кардынал Кох адзначыў, што “падзелы ўнутры праваслаўных Цэркваў спрычыняюць цяжкасьці ў дыялогу з імі, і мы з вялікай ўвагай глядзім на будучы Ўсеправаслаўны Сабор”. Што да персьпектывы сустрэчы паміж Бенядыктам ХVI і Патрыярхам Кірылам, кардынал Кох лічыць, што “сітуацыя паміж Масквой і Рымам не была ніколі такой добрай як у сёньняшні час”.\nАдносна сустрэчы за мір у Асізі кардынал Кох сказаў, што “Цэрквы, рэлігіі і агностыкі будуць імкнуцца падчас гэтага форуму да таго, каб сказаць, што ідэяй рэлігіі ёсьць ня гвалт але мір”. “Гэты дзень у Асізі зьяўляецца сумесным засяроджаньнем і малітвай прадстаўнікоў розных рэлігіяў, а не супольнай малітвай”, – падкрэсьліў кардынал Кох.\nГэты артыкул чыталі 9397 разоў (-ы)


Гандлёвы турызм прыносіць шмат карысці ўсходнім рэгіёнам Польшчы - все о туризме и отдыхе в Беларуси\nГандлёвы турызм прыносіць шмат карысці ўсходнім рэгіёнам дзяржавы, паведамляе Polskie Radio S.A.\nУ мінулым годзе турысты з-за ўсходняй мяжы, якія прыязджаюць у Польшчу за пакупкамі, пакінулі ў польскіх крамах на адну чацвёртую больш грошай, чым годам раней, – 6,62 млрд злотых. Пра гандлёвы турызм піша Gazeta Wyborcza.\nАдкуль бяруцца гэтыя дадзеныя? Каб даследаваць маштаб неафіцыйнага экспарту, Галоўнае ведамства статыстыкі рэгулярна высылае сваіх працаўнікоў на памежныя пераходы, каб яны далі запоўніць анкеты турыстам. Такія апытанні праводзяцца толькі на ўсходняй мяжы, на мяжы з краінамі Еўрапейскага саюза iх няма.\nШто прыцягвае замежнікаў у польскія крамы? Па-першае, многія тавары тут можна купіць больш танна, чым, напрыклад, у Беларусі, асабліва дзякуючы вяртанню падатку на дададзеную вартасць (ПДВ у Польшчы — 23% на большасць тавараў. – Рэд.). Па-другое, усё прасцей перакрочыць мяжу дзякуючы малому памежнаму руху (жыхары памежных мясцовасцей ездзяць без віз). Многія крамы непадалёк ад мяжы нацэленыя на кліентаў з Усходу – асабліва з Беларусі i Украіны. У крамах цешацца, калі бачаць турыстаў з-за мяжы, паколькі яны заўсёды набіраюць поўныя кошыкі тавараў і плацяць наяўнымі, а гэта для крамаў таксама карысна.


Вялікая гутарка з бацькам Мікалая Дзядка / Беларусь / БрамаBY: свободная саморегулируемая политическая площадка\nВялікая гутарка з бацькам Мікалая Дзядка\nБылы следчы, пракурор і суддзя Аляксандр Дзядок ужо другі раз перажывае зняволенне сына. У 2011 годзе Мікалай быў асуджаны на 4,5 гады па «справе анархістаў». А з дабаўкай за «злоснае непадпарадкаванне патрабаванням адміністрацыі» адседзеў усе пяць. Па вызваленні Мікалай працягнуў сваю дзейнасць як блогер, журналіст і даследчык – сам ён называе яе асветніцкай. А мінулым лістападам хлопец быў затрыманы ў чарговы раз. Катаванні, якімі гэта суправаджалася, ён падрабязна апісаў на судзе. Аляксандр расказаў НН, якім чалавекам ён убачыў тады свайго сына, як прайшло іх адзінае спатканне і як у сям’і суддзі вырас хлопец з такімі поглядамі.\n– Вы былі ў судовай залі, калі Мікалай расказваў пра збіццё?\n– Так, я не прапускаю ніводнага пасяджэння. Я сядзеў за паўтара метра ад Мікалая, уважліва слухаў яго выступ і бачыў, як цяжка яму гэта давалася. Пару разоў ён быў на мяжы зрыву, але Коля малайчына – умее сябе стрымліваць. Я тады ўбачыў свайго сына калі не месіяй, то кімсьці блізкім да гэтага. Чалавекам, які свядома ідзе на пакуты дзеля нават не ўласных перакананняў, а іншых людзей, каб тыя маглі жыць свабодна. Ён сам у канцы сказаў, што ягоная мэта – пабудова свабоднага грамадства. Пасля Мікалай, хоць ён і не прызнае віну, пагадзіўся даваць паказанні і адкрыта расказаў на судзе пра свае перакананні. На пытанне, ці прытрымліваецца ён гвалтоўных тактык, Коля адказаў: «Не, але лічу, што кожны мае права сам выбіраць, як абараняца, калі на яго нападаюць, і як адстойваць свае правы». А ўсе пытанні дзяржабвінаваўцы былі накіраваны на тое, каб выратаваць крайне слабое абвінавачванне – ён нават інтэрпрэтаваў адказы Мікалая так, як яму хацелася.\n– Як ні дзіўна гэта прагучыць, але стрымаць сябе мне дапамог Мікалай. Я бачыў яго твар падчас выступу і думаў, што нехта з нас мусіць стрымацца крыху больш, хаця мяне моцна падмывала ўстаць і сказаць, што я думаю пра ўсіх гэтых мярзотнікаў. Асабліва цяжка было ў моманты, калі сам Мікалай быў на мяжы, і я бачыў, якія высілкі ён прыкладае, каб працягнуць. Бачыць гэта было нават цяжэй, чым перажываць тое, што адбывалася. Але праз хвіліну пасля выступу я зразумеў, наколькі важна тое, што ён вырашыў гэта сказаць. Я, канешне, не ўсе прамовы нашых палітвязняў ведаю, але мне падаецца, такой магутнай яшчэ не было.\n– Не. Калі б ён разумеў, што здзейсніў злачынства і яму трэба ўхіліцца ад адказнасці за яго, ён мог адмовіцца даваць паказанні, і ўсе б там засталіся ні з чым. А Коля, сказаўшы тое, што хацеў сказаць, гэтаксама шчыра і проста пачаў адказваць на пытанні. Я ні секунды не сумняваўся, што ён усё робіць правільна. У мяне была магчымасць сказаць яму: “Маўчы, будзь стрыманей”, – але я гэтага не зрабіў.\n– Тэрмін Віктару Бабарыку я прадказаў дакладна (палітык атрымаў 14 год — заўв. НН). Калі Мікалаю нахабна, без доказаў не павесяць чарговы артыкул, а застануцца толькі ўжо агучаныя тры, то дадуць 3-4 гады пазбаўлення волі. Я хачу быць рэалістам. Але веру, што ні Віктар Бабарыка, ні Мікалай свае тэрміны не адседзяць, нават блізка. Сітуацыя ў краіне хутка зменіцца, мяне ў гэтым упэўнівае тое, што беларускі народ моцна змяніўся і даволі пераканаўча паказаў, што не хоча быць быдлам. Ну і потым нікуды не дзецца ад эканомікі, якая цяпер загнаная ў тупік і працягвае ў яго заганяцца. Хто б што ні казаў пра санкцыі, але курачка па зернетку клюе, Еўропа разварочваецца не хутка, але калі развернецца, мала не пакажацца. Нават Расія зразумела, што сітуацыя ў Беларусі патрабуе кардынальных перамен. Я не кажу, што ўсё зменіцца праз месяц, паўгады-год, але з аглядкай у будучыню – так. У нас будзе магчымасць пабудаваць новую краіну, і я спадзяюся, мне удасца побач з Мікалаем нешта ў ёй зрабіць.\n– Вельмі цяжка, ніколі б у жыцці я такога больш не зрабіў, хоць з пункту гледжання заканадаўства я тады паступіў законна. Гэта адбылося ўжо пасля таго, як я напісаў заяву на адстаўку. На той момант я быў глыбока перакананы, што па-іншаму нельга. Але потым я пераасэнсаваў гэта і зразумеў, што смяротнае пакаранне ў чалавечым соцыуме надапушчальнае. Чалавек, якога я асудзіў, быў арганізатарам і выканаўцам жорсткага забойства двух чалавек з мэтай завалодання вялікай сумы грошай. Калі душа запатрабавала, я з гэтай нагоды быў у храме – паразмаўляў са святаром і мне стала лягчэй, але гэты цяжар усё роўна заўсёды будзе са мной. І не таму што я паступіў няправільна, а таму што можна было паступіць па-іншаму.\n– Сапраўдных анархістаў у Беларусі можна пералічыць па пальцах адной рукі, тых, хто прытрымліваецца анархічных поглядаў і разумее, што гэта не паліць машыны, біць шкло і кідаць кактэйлі Молатава. Улада хоча зрабіць з анархістаў вобраз, які б даў падставы для рэпрэсій, маўляў, вось яны хочуць ператварыць жыццё ў пекла, а мы для грамадства адзіная абарона. Увогуле тэарэтык анархізма ў нашай краіне, напэўна, адзін – гэта Мікалай. І ён адкрыта кажа, што супраць гвалту. Дзе ж тыя анархісты, якія паляць машыны і кідаюць кактэйлі Молатава? Улада баіцца Мікалая – не таму, што ён суперчалавек, хаця асабіста я думаю, гэта амаль так, а таму што ён ясна тлумачыць правы і магчымасці чалавека, і яго аўтарытэт непахісны. Таму сілавікі свядома прыніжалі яго, яшчэ і паказалі гэта па тэлебачанні.\n— Калі я акажуся ў судзейскім крэсле, зраблю ўсё, каб такі працэс адбыўся.


Пасля курэння баліць галава і ванітуе: прычыны і лячэнне\nЧаму пасля курэння баліць галава?\nШто становіцца прычынай развіцця мігрэні пры курэнні?\nКурэнне і галаўныя болі – небяспечны саюз\nБаліць галава пасля адмовы ад курэння\nАсаблівасці непрыемных адчуванняў – галаўны боль пасля курыва\nБаліць галава пасля курэння цыгарэт: што рабіць?\nПравільнае харчаванне ад галаўнога болю\nГалаўны боль – непрыемны сіндром, з якім хоць раз сутыкнуўся кожны чалавек. Аднак часта замест таго, каб высвятляць прычыну яе з'яўлення, большая частка людзей аддаюць перавагу выпіць абязбольвальнае сродак. Таблеткі здольныя зняць балючы хвароба, вось толькі эфект будзе кароткатэрміновым і неўзабаве мігрэнь зноў выявіцца. Таму ігнараваць яго нельга, асабліва калі баліць галава пасля курэння цыгарэт.\nПраведзеныя даследаванні маюць негатыўную статыстыку. Аказваецца, часта пасля курэння баліць галава і ванітуе. Прычым многія добраахвотнікі заўважылі станоўчую дынаміку адразу пасля таго, як адмовіліся ад згубнай звычкі. Вярнуўшыся да здаровага ладу жыцця мігрэні сталі наведваць на шмат радзей.\nНікацін здольны аказваць на арганізм асаблівае дзеянне. Трапляючы ў арганізм, ён амаль імгненна актывуецца. Пасля чаго курэц адчувае небывалы прыліў сіл, энергіі, а розум становіцца ясным.\nВось толькі падобная эйфарыя часовая з'ява. Праз паўгадзіны надыходзіць стадыя прыгнёту. Звычайна для яе характэрна пачуццё слабасці, разбітасці. Паступова шкодны кампанент выводзіцца з арганізма, а разам з тым, залежны пачынае адчуваць вострую неабходнасць атрымаць новую дозу. Часцей за ўсё недахоп нікацінавай працякае з наступнымі сімптомамі:\nразумовы працэс затарможваецца;\nЗ-за гэтага многія задаюцца пытаннем, чаму баліць галава пасля курэння цыгарэт.\nПерад тым, як высвятляць, чаму баліць галава пасля курэння цыгарэт варта падрабязна вывучыць механізм таго, як шкодны кампанент ўплывае на чалавечы арганізм. Скурванне папярос выклікае моцную стымуляцыю крывацёку, а гэта становіцца прычынай звужэння сасудаў. Прычым мазгавыя структуры таксама паддаюцца ўздзеянню. Узнікае хваравітая мігрэнь, якая здольная стаць прычынай цяжкіх наступстваў:\nгінуць нейронавыя клеткі;\nмазгавыя структуры не атрымліваюць неабходнай колькасці карысных рэчываў;\nпарушаецца здольнасць перадачы імпульсаў.\nПраведзеныя эксперыменты змаглі даказаць – паступова ў тых, хто паліць інтэлект пачынае зніжацца. Так узнікаюць галаўныя болі пасля кожнай, скуранай цыгарэты.\nСтаць прычынай развіцця галаўнога болю можа шэраг розных фактараў. І адным з іх з'яўляецца шкодная звычка. Таму калі пасля курэння баліць галава і ванітуе неабходна сур'ёзна задумацца і адмовіцца ад згубнага прыхільнасці. Тады непрыемныя балючыя адчуванні будуць рэдкім госцем. Варта адзначыць, курэц станавіўся сур'ёзнай пагрозай, як для свайго здароўя, так і навакольных. Бо пасіўнае курэнне нясе за сабой вялікую шкоду.\nВялікую небяспеку нікацінавае рэчыва ўяўляе тым, што здольна адначасова стымуляваць і сціскаць крывяносныя пасудзіны. Адбываецца спазм, які выклікае непрыемныя, балючыя адчуванні. Звычайна віной усяму таксіны, канцерогены.\nВарта адзначыць галоўныя прычыны развіцця хваробы:\nАктывацыя нервовых канчаткаў, якія знаходзяцца ў гартані правакуе хваравітасць.\nЧастае ўдыханне цыгарэтнага дыму прыводзіць да недахопу кіслароду.\nЗніжаецца ўзровень гемаглабіну, які замяняецца карбоксигемоглобином.\nПапяросы спрыяюць узнікненню ускладненняў з крывацёкам, гэта павышае ціск, правакуючы дрэннае самаадчуванне.\nКалі баліць галава пасля курэння кальяна або цыгарэт часта, трэба сур'ёзна задумацца. Трывожныя званочкі нельга ігнараваць інакш наступствы могуць аказацца трагічнымі.\nЧаста бывае недастаткова аднаго жадання кінуць. Трэба сур'ёзна наладзіцца на цяжкі перыяд. Бо нікацінавая залежнасць-сур'ёзнае захворванне. Таму, калі баліць галава пасля адмовы ад курэння адчайвацца не трэба. Прычынай ўсім сіндром адмены.\nВыпрацоўка нікаціну адбываецца ў арганізме кожнага чалавека, проста яго колькасць мінімальна. А калі чалавек пачынае актыўна злоўжываць звычкай, дадзены працэс спыняецца. Проста ў ім няма неабходнасці. Таму нельга рэзка кідаць, усё варта рабіць паступова. Толькі так цела ўспомніць аб сваёй прамой задачы, і аднавіць остановленную дзейнасць. А значыць, калі баліць галава пасля адмовы ад курэння трэба толькі праявіць цярпенне. Зусім хутка балючыя адчуванні знікнуць.\nКожны чалавек, які вырашыў назаўсёды завязаць са згубнай звычкай, павінен быць гатовы да наступнага дыскамфорту:\nВызвалення арганізма ад назапашаных ядаў, таксінаў, прыводзіць да моцным галаўным болям. Ачышчаючыся, кроў, напаўняецца патрэбным узроўнем кіслароду, а гэта правакуе мігрэнь. Звычайна стан нармалізуецца праз двое сутак.\nУ працэсе пастаянна курэння сардэчна-сасудзістая сістэма знаходзілася ў стрэсе. Таму пачынаецца яе аднаўленне. Сасуды прымаюць сваё звыклае стан, павышаецца нутрачарапнога ціск.\nЧаста мігрэнь адбываецца на псіхалагічным узроўні. Залежны перажывае, адчувае стрэс, дэпрэсію.\nБольшасць курцоў прывыклі спраўляцца са стрэсавымі сітуацыямі пры дапамозе папяросы. Таму, не маючы магчымасці скарыстацца ёй, ўключаецца псіхасаматыка.\nЦяпер вядома з-за чаго, баліць галава пасля курэння кальяна.\nВарта адзначыць, што ўзнікае дыскамфорт можа быць розным па ступені і праявы. Звычайна боль падпадзяляюць на некалькі разнавіднасцяў:\nЯна можа узнікаць раптоўна ці суправаджаць на працягу ўсяго дня. Некаторыя спраўляюцца з ёй дзякуючы абязбольвальным, але часам нават яны не здольныя палегчыць самаадчуванне. Неабходна толькі набрацца цярпеннем, праз некалькі дзён усё пройдзе.\nПытанне, як паступаць пры з'яўленні дадзенага хваробы з'яўляецца сам сабой. Вядома ж, неабходна назаўсёды адмовіцца ад згубнага прыхільнасці. Тады знікне не толькі мігрэнь, але і кашаль, дыхавіца, усе самаадчуванне значна палепшыцца. Неабходна толькі правільна наладзіцца.\nСтаноўчая дынаміка хутка абавязкова з'явіцца. Бо арганізм перастане атручвацца небяспечнымі таксінамі. Вось толькі вярнуцца да здаровага ладу жыцця, могуць толькі адзінкі. Зрабіць гэта самастойна складана, часта патрабуецца дапамога спецыялістаў. Таму калі адмовіцца не атрымліваецца, трэба пастарацца максімальна палегчыць стан арганізма. Для гэтага лекары рэкамендуюць:\nБольш часу праводзіць на вуліцы.\nСвежае паветра неабходны кожнаму чалавеку, а курцам асабліва. Часта залежныя пакутуюць хранічнай гіпаксіяй, ім важны чыстае паветра. Рэкамендуецца праводзіць прагулкі ў хвойным лесе або экалагічных парках.\nПаліць толькі пасля ежы.\nПаступаючы ў арганізм, нікацінавае злучэнне спрыяе прыліву станоўчых эмоцый, сіл. А калі выкурыць папяросу на пусты страўнік, пачуццё голаду маментальна пройдзе. Вось толькі падмануць арганізм нельга. Таму ён адрэагуе, выклікаўшы непрыемныя сімптомы:\nбалючыя адчуванні ў вобласці страўніка.\nТакім чынам, заўсёды варта добра есці, а толькі пасля гэтага паддавацца згубнай звычцы.\nНедахоп кіслароду развівае недатляненне, справіцца з ёй можна пры дапамозе элементарных фізічных нагрузак. Асабліва ўвага варта надаваць дыхальнай гімнастыцы. Калі заняткі ў спартыўнай зале не падыходзяць, можна прыгледзецца да іншых відах спорту:\nязда на веласіпедзе;\nПростыя заняткі палепшаць самаадчуванне і падымуць настрой. Самае галоўнае займацца імі рэгулярна. Таксама варта добра высыпацца, менш нервавацца. Тады галаўныя болі перастануць турбаваць.\nІснуюць пэўныя прадукты, дапамагаюць выводзіць з арганізма назапашаныя таксіны. Курцам лекары настойліва рэкамендуюць ўключаць у свой рацыён наступныя прадукты:\nБагатыя вітамінам З:\nЗ высокім утрыманнем вітаміна А:\nНасычаныя вітамінам Е:\nУсе вышэйпералічаныя прадукты можна ўжываць у свежым або паранай выглядзе. Вядома, можна набыць гатовыя вітамінныя комплексы ў аптэцы. Вось толькі лекары рэкамендуе адкласці гэта да таго моманту, пакуль печань не ачысціцца ад шкодных таксінаў. Інакш іх карысных эфект ад іх звядзецца да мінімуму.\nНе трэба трываць галаўныя болі. Неабходна з імі змагацца, але для гэтага варта адмовіцца ад згубнага захаплення. Стаўшы на здаровы лад жыцця, станоўчыя змены абавязкова выявяцца.\nСпадабаўся артыкул? Тут можна падзяліцца з сябрамі ў соц. сетках і ацаніць гэтую запіс “Пасля курэння баліць галава”:\n← Трапляе ці нікацін ў грудное малако пры курэнні\nАлергія на цыгарэты — такое бывае? →\nСкажы СТОП любы залежнасці ад алкаголю, цыгарэтнага тытуню або наркотыкаў — мы за жыццё чалавека без шкодных звычак! Пра гэта ўсе нашы артыкулы. Капіраванне старонкі 1 у 1 і частковае капіраванне частцы гэтай запісу: “Пасля курэння баліць галава” забаронена. Усе аўтарскія правы абаронены. © 2014 - 2019 год.


Канвертаваць Дамініканскі песа (DOP) і Уганда Шылінга (UGX) : Калькулятар абменнага курсу\nДамініканская песа (DOP) і Уганда Шылінг (UGX) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Дамініканская песа і Уганда Шылінг пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 1 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Дамініканская песа. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Уганда Шылінг валюты па змаўчанні. Націсніце на Уганда Шылінга або Дамініканскі песа канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nДамініканскі песа гэта валюта, у Дамініканская Рэспубліка (Д.О., DOM). Уганда Шылінг гэта валюта, у Уганда (UG, Уза). Сімвал DOP можа быць запісаная RD$. Сімвал UGX можа быць запісаная USh. Дамініканскі песа дзеліцца на 100 centavos. Уганда Шылінг дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу дамініканскі песа Апошняе абнаўленне 1 красавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Уганда Шылінг Апошняе абнаўленне 1 красавік 2020 ад Yahoo Finance. DOP каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. UGX каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Культура - Камень-крыж каля Парыжа\n“Паляна гультаяватых дубоў”, або Незвычайнае ў звычайным\nУ мінскім Палацы мастацтва працуе вялікая выстаўка работ творчага аб’яднання “Верасень” Беларускага саюза мастакоў, прысвечаная 20годдзю яго заснавання. Так, уся гісторыя “Верасня” ўкладваецца ў гэты невялікі тэрмін.\nУчора адбылося ўрачыстае адкрыццё ХІ Міжнароднага музычнага фестывалю “Залаты шлягер-2009 у Магілёве”. Але ўжо напярэдадні, акурат у Дзень музыкі, заззяла “Залатое сэрца”: канцэрт памяці Міхаіла Таніча, падрыхтаваны і праведзены Нацыянальным канцэртным аркестрам Беларусі пад кіраўніцтвам народнага артыста краіны, прафесара Міхаіла Фінберга.\nВярнуць гораду душу\n1 верасня мост праз Свіслач быў здадзены ў эксплуатацыю. Насуперак задуме архітэктара, інжынерны аб’ект не займеў эстэтычны складнік. Барэльефаў Аляксандра Фінскага або якога-кольвечы іншага мастацкага аздаблення там не ўбачыш. Мост, які злучае два берагі ракі, не стаў мостам паміж Менескам і Мінскам. Адпаведна, новай адметнасці — хай сабе “камернай”, някідкай, але ўсё ж прыцягальнай для вока і розуму — у горадзе не з’явілася. Саму кампазіцыю сёння можна ўбачыць толькі ў памяшканні Скульптурнага камбіната. Барэльефы і ўстаўкі зроблены ў гліне — матэрыяле нетрывалым. Аляксандр Фінскі вельмі баіцца, што яны ў любы момант могуць патрэскацца. Без сумневу, тая шчыліна пройдзе і праз сэрца скульптара.\nНайпрыгажэйшае “Cлова пра Беларусь”\nДык што такое прыгажосць? Нагода задумацца над гэтым папраўдзе філасофскім пытаннем чарговы раз узнікла пад час правядзення ў Мінску Міжнароднага конкурсу прыгажосці “Міс Інтэркантыненталь-2009”. Тым больш, што трансляцыю з Футбольнага манежа, дзе адбываўся фінал конкурсу, можна было без перабольшвання назваць “прыгажосцю ў кубе”. Яна ўражвала не толькі чароўнасцю дзяўчат з усіх куткоў свету, але і разнастайнасцю канцэртнай праграмы, што ўключала выступленні знаных зорак, відовішчнасцю, прыемнымі сюрпрызамі, сярод якіх была водная феерыя, спалучэннем грандыёзнасці маштабаў і чалавечай цеплыні. А галоўнае — магутнасцю самой арганізацыі гэтага шмат у чым унікальнага шоу. “Па-за кадрам”, як заўсёды, засталася вялікая праца па яго падрыхтоўцы і правядзенні. Яе сакрэты нам прыадкрыла выканаўчы прадзюсер АНТ Анжаліна МІКУЛЬСКАЯ.\nАле раптам Пушча ўзрывалася...\nСёння — 3 кастрычніка — Белавежская пушча святкуе 600-годдзе ўстанаўлення запаведнага рэжыму. Гісторыя славутага цягам стагоддзяў ляснога масіву складаецца з незвычайных і драматычных падзей, пра якія неаднойчы пісалі гісторыкі, журналісты і даследчыкі. Але ж ёсць сярод жыццёвага летапісу запаведнага лесу і малавядомыя старонкі. Менавіта да іх “К” і паспрабавала звярнуцца ў гэтыя дні. Аб’ектам увагі нашага карэспандэнта абраны перыяд Вялікай Айчыннай вайны, калі Белавежская пушча знаходзілася пад варожай акупацыяй. Што пагражала славутаму лясному масіву і ці ўдалося выйсці Пушчы да Перамогі без страт? На гэтыя пытанні мы і паспрабавалі знайсці адказы.\nКамень-крыж каля Парыжа\n№ 40 (908) 03.10.2009 - 09.10.2009 г\nМногія чулі пра вёску Парыж, што ў Пастаўскім раёне, дзе пад час вайны 1812 года спыняўся Напалеон і дзе не так даўно ўсталявалі мясцовую “Эйфелеву вежу”. Але толькі адзінкі ведаюць, што недалёка ад вёскі, на полі каля мясцовых могілак, ляжыць загадкавы камень-крыж, які ў бліжэйшы час можа стаць месцам паломніцтва аматараў даўніны, шукальнікаў даўніны і скарбаў.\nВыявілі яго нядаўна вучні- удзельнікі навуковага краязнаўчага таварыства школьнікаў "Ювента" горада Паставы ў час адной са сваіх экспедыцый. Яшчэ двойчы маршруты вандровак пралягалі каля гэтага каменя, але загадка яго так пакуль і засталасянеразгаданай. Тых, хто бачыў гэты валун, інтрыгуе яго форма, але найбольш... Ды пра ўсё - па парадку. Сам камень параўнальна невялікі: вышыня - 77 сантыметраў, шырыня ў папярэчыне - 42 сантыметры, таўшчыня - 36 сантыметраў. Ствараецца ўражанне, што ён першапачаткова меў выяву ідала, стода.\nНа гэта паказвае купалападобная верхняя частка, якая нагадвае галаву, а выступы, што адыходзяць з двух бакоў, можна ўспрымаць не толькі як перакладзіну крыжа, але і як рукі. Яны невялікія - усяго па 7 сантыметраў. Гэта дае падставы вылучыць версію: даўнейшы паганскі ідал быў у часы хрысціянства краю абчасаны і перароблены ў крыж. На гэтую думку наводзіць і тое, што на пярэднім баку каменя існавала даволі густая серыя насечак і неглыбокіх адтулін, якія да сённяшняга дня захаваліся фрагментарна і не даюць магчымасці аднавіць у дэталях увесь малюнак. Прачытаць і зразумець высечаную кампазіцыю пакуль што не ўдалося, хоць у часе кожнай экспедыцыі аб'ект фатаграфаваўся з розных пунктаў і пад рознымі вугламі, рабіліся спробы вымаляваць абрысы, што на ім праглядаліся і намацваліся. Нібы дражнячы, валун паказваў усё новыя, не бачныя раней, насечкі і адтуліны. Атрымалася толькі зразумець, што кампазіцыю складаюць кола, крыжы і лініі: магчыма, гэта салярныя знакі, магчыма - сімвалы на надмагільным камені (жальніку). Хоць, напэўна, да суседняга могільніка як помнік валун дачынення не мае, і вось чаму. Вясковыя могілкі абсаджаны дрэвамі і вакол іх праходзіць канаўка, месцамі ўжо ледзь прыкметная, якая дакладна акрэслівае межы некропаля. Валун знаходзіцца па-за могілкамі. Ёсць і яшчэ адна акалічнасць, якая дапускае існаванне дахрысціянскай гісторыі гэтага каменнага крыжа: вакольная прастора літаральна насычана старажытнымі помнікамі.\nУ тутэйшай мясцовасці раней існаваў даволі вялікі курганны комплекс, які меў назву "валатоўка". На жаль, у 70-я гады ХХ стагоддзя ён быў знішчаны: зямлю з курганоў скарысталі на падсыпку дарогі. Па сведчаннях мясцовых жыхароў, у той зямлі час ад часу трапляліся вялікія чалавечыя косткі, значна большыя, чым у сучасных людзей, што яшчэ больш умацавала веру: у курганах пахаваны волаты. Адна з "валатовак", часткова пашкоджаная, знаходзіцца недалёка ад каменя-крыжа і могілак.\nДа таго ж, на адлегласці двух кіламетраў на поўнач і на поўдзень знаходзяцца два адметныя высокія гарадзішчы, трохі бліжэй - старажытнае паселішча. Адно пералічэнне сведчыць пра тое, што мясцовасць насычана даўніной і захоўвае шмат таямніц. У тым ліку - і загадку каменя-крыжа...\nІгар ПРАКАПОВІЧ Паставы\nСустрэча на Эльбе, або Нямецкі след Багушэвічаў\nПраз поціск рукі ад Пэна\n“Шлях Манюшкаў” і яго церні\nТаямніца знявечанага надмагілля\nАгінты, што спарадзілі Агінскіх\nЯны праектавалі дызайн


СЯРГЕЙ МАЛЬЧЫК АБВЕСЬЦІЎ ГАЛАДОЎКУ НА ЗНАК НЯЗГОДЫ З РАШЭНЬНЕМ СУДУ\nСяргей Мальчык — старшыня гарадзкой арганізацыі БНФ "Адраджэньне". Пасьля зачытаньня прысуду ён пасьпеў сказаць наступнае:\n(Мальчык: ) “Я лічу сёньняшняе рашэньне суду ў стасунку да мяне і да Вадзіма Саранчукова — гэта арышт на 10 сутак — вельмі жорсткімі мерамі. Мерамі запалохваньня, якімі ўлады хочуць зьбіць нацыянальны рух, зьбіць імкненьне людзей жыць у вольнай краіне і ведаць, што яны — беларусы. Таму сёньня ў знак пратэсту супраць такіх рашэньняў суду я аб'яўляю галадоўку, якая будзе працягвацца ўвесь час майго затрыманьня”.\nЁн напісаў заяву на імя начальніка Кастрычніцкага райаддзелу міліцыі, дзе звычайна ўтрымліваюць арыштаваных. У сваёй заяве ён паведамляе, што лічыць прысуд несправядлівым. І таму будзе галадаць. Прысуд аб арышце старшыні гарадзкой арганізацыі Маладога Фронту Вадзіма Саранчукова быў прыняты на два дні раней.\nДва гады таму Сяргея Мальчыка таксама арыштавалі на 10 сутак за ўдзел у акцыі 25-га сакавіка. Ён тады абвесьціў галадоўку. Летась за 25-га сакавіка яго таксама судзілі. Але судзьдзя перадаў пратакол назад у міліцыю, каб судзіць сп-ра Мальчыка больш жорстка. Па словах Сяргея, у суд яго болей не выклікалі. А потым прыйшлі судовыя выканаўцы і паведамілі, што ён аштрафаваны на 150 мінімальных заробкаў.\nЦяпер Сяргей Мальчык, раней выкладчык мэдыцынскага унівэрсытэту, знаходзіцца за кратамі. Разам з хуліганамі і дробнымі злодзеямі.


Як паменшыць аб'ём сцёгнаў - Прыгажосць 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nЯк паменшыць аб'ём сцёгнаў\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Прыгажосць 2017 ⇒ Як паменшыць аб'ём сцёгнаў\nВядома, можна скарыстацца самым простым спосабам і звярнуцца да пластычных хірургам. Але ліпасакцыя не толькі мае свае супрацьпаказанні, але і з'яўляецца досыць дарагі працэдурай, тады як традыцыйныя спосабы барацьбы з лішнім вагой даступныя кожнай і не менш эфектыўныя. Пачаць варта з карэкцыі сістэмы харчавання. Немагчыма паменшыць аб'ёмы без скарачэння колькасці ужывальных калорый. Не менш важны склад ўжытнай ежы. Для таго каб прымусіць арганізм выкарыстоўваць тлушчавыя назапашвання, неабходна абмежаваць паступаюць тлушчы і вугляводы.\nПры гэтым цалкам адмаўляцца ад іх нельга, бо арганізму для нармальнага функцыянавання неабходныя ўсе віды рэчываў, проста трэба замяніць занадта тоўстыя прадукты на тыя, дзе іх змест мінімальна. Гэта курыная грудка, рыба, ялавічына.\nВугляводы варта ўжываць тыя, якія не спрыяюць адкладу лішніх кілаграмаў і якія змяшчаюцца ў гародніне і садавіне.\nПаменшыць аб'ём сцёгнаў дапамогуць фізічныя нагрузкі. У першую чаргу гэта кардыятрэніроўкі з высокай ступенню інтэнсіўнасці, якія прымушаюць сэрца працаваць хутчэй і паскараюць расшчапленне тлушчаў. Гэта можа быць бег, заняткі на эліптычных трэнажорах, язда на ровары. Асноўнае правіла тычыцца толькі таго, што трэніроўка павінна доўжыцца звыш 20 хвілін, так як толькі пасля гэтага прамежку часу арганізм пачынае спальваць назапашаныя тлушчы.\nНе варта разлічваць на тое, што можна схуднець ў сцёгнах, не зачапіўшы іншыя ўчасткі цела. Скід вагі адбываецца раўнамерна, у тым ліку і ў раёне ног і ягадзіц, але дадаткова ўмацаваць апошнія дапамогуць спецыяльныя практыкаванні. Самыя простыя з іх - гэта прысяданні, махі нагамі са становішча ў бакі і назад. Падцягнутыя цягліцы робяць сілуэт больш выразным і памяншаюць аб'ёмы.\nПры рэгулярных занятках бачныя змены наступяць ўжо праз некалькі тыдняў трэніровак, але пры гэтым наведваць фітнес-клуб неабходна не менш за тры разы на тыдзень.\nПапярэдні Тэкст Прычоскі для доўгіх валасоў\nНаступная Артыкул французская каса\nЯк пазбавіцца ад саперніц\nАдзенне старажытных кітайцаў\nЯк ня набраць вагу ў навагоднія святы\nЗ чым насіць белыя басаножкі?\nКарысць і шкоду перапёлчыны яек\nПрыкметы шлюбнай здрады\nЖаночы падоўжаны пухавік\nАсноўныя стылі вясельных сукенак


Рознакаляровы твар ксяндза Боско\nСерада, 23 Студзень 2019 13:06\nАўтар Переклад: Кацярына Мурамская\nЁсць шмат дзіўных гісторый, якія нас суцяшаюць і натхняюць.\nШаноўныя сябры, сардэчна вас вітаю. Гэта маё пасланне на месяц студзень. Свята ксяндза Боско, калі на тое будзе Божая воля, я збіраюся святкаваць у Панаме. Жыхары Панамы так шануюць ксяндза Боска, што больш за 700 тысяч чалавек удзельнічае ў працэсіі на гэтае свята. Так! Лічба правільная – больш за 700 тысяч чалавек.\nА за некалькі дзён да гэтага разам з маладымі людзьмі і Папам Францішкам мы прымем удзел у Сусветных Днях Моладзі.\nКалі я пішу гэтыя радкі, то разважаю пра студзень – месяц, прысвечаны салезіянскай сям’і і ксяндзу Боско. Аднак гэта яшчэ і час, калі распачынаецца сход удзельнікаў Генеральнай рады на чале з Генеральным Настаяцелем. Галоўныя члены салезіянскай рады збіраюцца ў Рыме, каб зрабіць своеасаблівыя справаздачы пра свае візіты, здзейсненыя ў некаторыя з 1936 салезіянскіх пляцовак па ўсім свеце, на кожным кантыненце. Многія з членаў рады правялі чатыры месяцы з нашымі братамі ў адной з нашых правінцый.\nСустрэча распачалася размовай пра тое, як ідуць нашыя справы, як мы жывём і які вопыт здабылі на працягу гэтых апошніх месяцаў. Я атрымаў цудоўную магчымасць паслухаць шмат вельмі розных гісторый – цікавых, прыгожых, натхняльных, а часам і правакацыйных. Менавіта таму я выбраў такі загаловак для гэтага артыкула, бо сёння ксёндз Боско сапраўды мае “рознакаляровы твар”.\n• Мы слухалі аповед аднаго з членаў рады пра тое, як у Якуцку, у цэнтры расійскай Сібіры, за 6000 кіламетраў на ўсход ад Масквы Салезіянская сям’я пабудавала дом для мясцовага насельніцтва, сярод якога вельмі мала хрысціянаў-католікаў (на самай справе, на святой Імшы ў нядзелю прысутнічала ўсяго 15 чалавек). Тым не менш, яны раздзяляюць штодзённыя радасці і цяжкасці гэтых людзей.\n• Другі член рады падзяліўся ўражаннямі пра тое, як яго сэрца закранула гісторыя суправаджэння вельмі шматлікіх бедных сем’яў на Мексіканскай мяжы праз Нуэва-Ларэда, Сьюдад-Хуарэс і Тыхуану. Ён расказваў, як салезіяне жывуць там, каб падтрымліваць гэтыя сем’і, вучыць іх дзяцей, дапамагаць ім пазбягаць ужывання наркотыкаў, засцерагаць ад прастытуцыі.\n• Я з цікавасцю слухаў, як яшчэ адзін з нашых салезіянскіх братоў распавядаў пра свой візіт у Нігерыю, Гану і Сьера-Леонэ. У апошняй з названых краін салезіяне суправаджаюць маладых людзей, якія сядзяць у турме – так, як і кс. Боско апекаваў 170 гадоў таму турмы для маладых людзей у Турыне. Гэты вопыт, атрыманы кс. Боско, калі ён быў яшчэ маладым святаром, так яго ўразіў, што выклікаў моцны боль страўніка. Тады ксёндз вырашыў, што павінен зрабіць усё магчымае, каб прадухіліць паўторнае вяртанне маладых мужчын і хлопцаў у гэтае месца. Сёння ў названых афрыканскіх краінах сітуацыя не лепшая, чым была пры кс. Боско. Маладыя людзі таксама з нецярплівасцю чакаюць штодзённага візіту іх салезіянскіх сяброў.\n• Я пацікавіўся пра нашую дзейнасць у іншых афрыканскіх краінах, якія я наведваў і дзе мы даём прытулак хлопчыкам і дзяўчынкам, выкрадзеным з мэтай трансплантацыі іх жыццёва важных органаў. Дзякаваць Богу, дзеці былі ўратаваны паліцыяй, а нас папрасілі паклапаціцца пра іх, пакуль не знойдуцца сем’і пацярпелых. Гэтыя дзеці і падлеткі часта застаюцца з намі на працягу многіх гадоў.\n• Потым я падзяліўся сваім досведам, які атрымаў падчас паездкі ў Карэю. Там хлопцы – звычайна падлеткі і маладыя людзі, якія былі асуджаны за нязначныя злачынствы – жывуць у салезіянскіх дамах, як у сапраўдных сем’ях. Замест таго, каб быць адпраўленымі ў месцы пазбаўлення волі, яны трапляюць на некалькі месяцаў ці гадоў у салезіянскі дом, які забяспечвае праграму рэабілітацыі. Я быў вельмі ўсцешаны, калі пачуў ад траіх суддзяў, што больш чым 85% гэтых маладых мужчын і хлопцаў канчаткова рэабілітаваліся і больш не вяртаюцца да правапарушэнняў. Гэта іншы твар кс. Боско сёння – на гэты раз з азіяцка-карэйскімі асаблівасцямі.\nПачутыя гісторыі ўразілі мяне. Ксёндз Боско павінен быць шчаслівы, гледзячы на сваіх сыноў і дачок у Салезіянскай сям’і, што і сёння імкнуцца быць вернымі справе, якую з Божай дапамогай ён развіваў. Я адчуваю вялікую радасць, калі слухаю ўсе гэтыя аповеды – а яны з’яўляюцца толькі вярхушкай айсберга – пра вялікае дабро, што робіцца для вельмі многіх людзей. Гэта прымушае мяне думаць, што сёння твар кс. Боско такі, якім яго нават ён сам не мог уявіць.\nЯ дзялюся гэтымі звесткамі з табою, мой любы чытач, бо веру, што мы павінны распаўсюджваць добрыя навіны пра важныя падзеі, якія адбываюцца і будуць адбывацца. Добра сказана ў адной кітайскай прыказцы: “Адно дрэва, якое падае, робіць намнога болей шуму, чым цэлы лес, які расце”. І гэта сапраўды так. Вось і я падзяліўся разважаннямі, якія з’яўляюцца толькі маленькай часткай ціхага росту ў нашым лесе.\nЖадаю вам радаснага святкавання! Мы будзем пра вас памятаць у Панаме, сярод цудоўнага мноства маладых людзей.\nЗ любоўю, кс. Анхель\nАпублікавана ў Салезіянскі свет\nІншыя матэрыялы ў гэтай катэгорыі: « Абраны новы інспектар варшаўскай інспекторыі св. Станіслава Косткі Да Салезіянскай сям’і далучана новая група »


«Розгалас. Небяспечныя гульні ў кальмара». Радыёблог Максіма Угляніцы (аўдыё)\n14:38, Серада, 1 Снежня\nПамятаю, яшчэ ў школьныя гады мяне вельмі ўразіў адзін мастацкі фільм. Глядзелі яго ўсім класам, разам з нашым класным кіраўніком, у сталічным кінатэатры «Кіеў» – ён тады быў самы блізкі да школы. Стужка называецца «Да першай крыві» і выйшла ў свет у 1989-ым годзе. Калі памяць не падводзіць, у той самы час мы яе і паглядзелі.\nСюжэт фільма такі: у піянерскім лагеры на беразе мора праходзіць ваенная гульня «Зарніца», вядомая многім пакаленням савецкіх дзяцей. Увесь лагер падзелены на дзве, умоўна кажучы, арміі: «сініх» і «зялёных». На плячах у іх самаробныя, з паперы, пагоны адпаведных колераў. Адно з асноўных правіл гульні – трэба сарваць у праціўніка гэтыя пагоны. Сарваў адзін – гэта значыць «параніў». Калі сарваў абодва — праціўнік «забіты» і выбывае з гульні.\nЗдаецца, звычайная дзіцячая гульня, але з кожнай экраннай хвілінай яна заходзіць усё далей і далей. Крыві як такой, наколькі памятаю, там усё ж не было – хіба ад разбітых кімсьці каленак. Але выглядала ўсё на экране нечакана жорстка для дзіцячага кіно. Псіхалагічна жорстка. Адзін з эпізодаў – калі разведчыкі «сініх» захапілі дзяўчынку з групы «зялёных». А яна начальнік «шпіталя», ведае размяшчэнне штаба праціўніка. Спрабуючы атрымаць патрэбную інфармацыю, ёй пад майку засоўваюць жабу і даводзяць да слёз. Праўда, у выніку дзяўчыну вызваляе атрад сваіх, «зялёных». Лічыцца, што ў фільме ў алегарычнай форме паказаны атрыбуты сапраўднай «дарослай» вайны: і здрада, і гераізм, і баявое братэрства. І жорсткасць, якую можа праявіць любы чалавек у пэўных абставінах.\nСёння на інтэрнет-форумах можна сустрэць як зацятых фанатаў гэтага савецкага фільма, так і яго адкрытых праціўнікаў. Першыя, кажуць, што стужка – таленавітае антываеннае кіно, якое варта глядзець не толькі дзецям, але і дарослым. Другія запэўніваюць: «Да першай крыві» – антысавецкая «чарнуха», папулярная ў часы перабудовы, якая паказвае тое, чаго не магло быць.\nПамятаю ўласнае адчуванне пасля прагляду фільма. Як і некаторыя іншыя сябры-аднакласнікі, я быў крыху «прыбіты». Уразіла тое, як фактычна нашы аднагодкі – няхай і на экране – могуць проста на вачах, крок за крокам, пераходзіць мяжу і станавіцца жорсткімі. Не ведаю, ці жадалі аўтары фільма напужаць юных гледачоў, прымусіць задумацца – як не перайсці тую тонкую небяспечную рысу? Але ў іх дакладна гэта атрымалася. А магчыма, проста так мы выхоўваліся і такія былі часы.\nА зараз часы іншыя і фільмы іншыя. Адзін з самых папулярных на гэты момант – паўднёвакарэйскі серыял «Гульня ў кальмара». Ён ужо стаў самым папулярным серыялам у гісторыі стрымінгавай платформы Netflix, набраўшы менш чым за месяц пасля выхаду больш за 110 мільёнаў праглядаў.\nУ аснове фільма – сакрэтная гульня на выжыванне. Удзельнікам, якія апынуліся ў цяжкім фінансавым становішчы, прапануюць згуляць і атрымаць грашовы прыз. Ёсць толькі адзін жахлівы нюанс: пераможцам можа стаць адзін чалавек. Іншых адразу ж забіваюць. А гуляюць яны ў розныя дзіцячыя гульні, напрыклад, «Чырвонае святло, зялёнае святло».\nІ вось з'явілася вялікая праблема.\nПра серыял зараз не піша і не расказвае толькі лянівы, таму не дзіўна, што шуміха вакол яго дайшла і да дзяцей. Тым больш, што, як пішуць, раскруціўся фільм дзякуючы ролікам у сацыяльнай сетцы TikTok – надзвычай папулярнай у дзяцей школьнага ўзросту. І вось «Гульню ў кальмара» ужо абмяркоўваюць і ў школах. Жорсткія сцэны, фізічнае і псіхалагічнае насілле ў серыяле не лепшым чынам уплываюць на некаторых дзяцей.\nНямецкі часопіс Stern піша пра выпадак у адной са школ Бельгіі, дзе вучні паўтаралі сцэны з серыяла. Кіраўніцтва школы паведаміла пра гэта бацькам. Дзяцей убачылі ў школьным двары падчас розных гульняў з папулярнага серыяла. Прычым тых, хто прайграў, астатнія збівалі. Адміністрацыя школы паспяшалася заявіць, што робіць усё магчымае, каб пакласці канец «нездаровай і небяспечнай гульні». Вучням, якіх і далей заўважаць у такіх гульнях, пагражаюць штрафамі. Як быццам яны самі будуць іх плаціць! Магчыма, разумеючы гэта, школьнае начальства звярнулася да бацькоў з заклікам: растлумачыць дзецям, да якіх наступстваў могуць прывесці такія гульні.\nШалёная папулярнасць «Гульні ў кальмара» выклікае занепакоенасць і ў настаўнікаў з іншых краін. Адна са школ Лондана разаслала ліст ўсім бацькам з папярэджаннем, каб дзеці не глядзелі гэты серыял. Іншая школа пачала ўжо ў якасці прафілактыкі праводзіць для сваіх вучняў дадатковыя курсы па прадухіленні насілля. Адна з расійскіх арганізацый звярнулася да псіхолагаў з просьбай праверыць карэйскі серыял з-за масавых скаргаў бацькоў непаўналетніх дзяцей. Праўда, у СМІ тут жа прыгадалі, што і ў самой Расіі ёсць вельмі падобныя па тэматыцы серыялы (напрыклад, «Кол-цэнтр»), але на іх чамусьці ўвагу не звяртаюць.\nКарацей, праблема. У якой наўрад ці ёсць простае рашэнне. Калі ў маім дзяцінстве фільмы былі ў асноўным з правільным пасылам і ўбачыць іх мы маглі толькі ў кінатэатры або па тэлевізары, то зараз у сваім смартфоне дзеці могуць знайсці што заўгодна. І пасыл там таксама можа быць які заўгодна – ад суіцыду да насілля.\nКанечне, галоўная роля тут у бацькоў – растлумачыць, што добра, а што дрэнна (і пры гэтым мець на ўвазе, што кантэнт у смартфоне дзіцяці заўсёды будзе больш прывабны і яркі, больш цікавы, чым любая прамова бацькоў). Калі адных размоў недастаткова, трэба рэгуляваць, што дзіця можа глядзець, а што не – інструментаў для такога бацькоўскага кантролю зараз хапае. Не лішняй будзе дапамога школы і розных грамадскіх арганізацый. Інакш на нашых вачах гульня ў кальмара ператворыцца ў штосьці іншае.


LGBTQ Рэйтынгі карпаратыўнай роўнасці і LGBTQ Супольнасць прафесіяналаў і прадпрымальнікаў LGBTQ Рэйтынгі карпаратыўнай роўнасці і LGBTQ Супольнасць прафесіяналаў і прадпрымальнікаў\nПанэль кіравання падзей\nФорма краўдфандынгавай кампаніі\nПанэль кіравання краўдфандынгам\nПошук працы і загрузка рэзюмэ\nСпісы і рэйтынгі працадаўцаў\nДайце працадаўцу кантактную інфармацыю\nДаведайцеся больш пра OutBüro\nЭпізоды - галасы OutBüro\nСлухайце OutBüro Voices у вашым любімым дадатку\nРэкамендуйце госцю інтэрв'ю\nМой выдавецкі рахунак\nРэсурсы працадаўцы / брэнда\nСправа Outborer для працадаўцаў\nЦэны і асаблівасці працадаўцаў\nРэсурсы для прадпрымальнікаў\nДля LGBTQ Прадпрымальнікі\nДля LGBTQ Некамерцыйныя арганізацыі\nДля LGBTQ Прафесіяналы\nДля LGBTQ Студэнты\nExtendaTouch - падтрымка выхавальніка\nУклад у OutBüro\nOutBüro ў вядучых навінах LGBTQ Карпаратыўная роўнасць\nПрэс-рэліз альбо аптымізацыя і распаўсюджванне артыкулаў\nСыход + план OutBüro [Відэа]\nLGBTQ+ Прафесійныя сеткі\nДалучайцеся зараз, гэта бясплатна!\nКалі ласка, выкарыстоўвайце сапраўдны адрас электроннай пошты.\nРэгістрацыя Забыліся пароль? Адправіць код актывацыі\nПасты не знойдзеныя.\nБольш нічога не паказваць.\nПаведаміць пра змест адміністратара\n- выберыце прычыну - Абразлівая / нянавісцьПадроблены профільНепадыходны зместПарушае вашы правыКрыўдна / дамаганнеПарнаграфічныяпрафанацыяСпамСуіцыдальныя праблемыГвалт над іншымііншае\nПамылка: Калі ласка, абярыце прычыну справаздачы. Памылка: калі ласка, запоўніце прычыну справаздачы.\nfacebook Twitter LinkedIn Reddit Pinterest WhatsApp закладкі Google\nВы ўпэўнены, што хочаце выдаліць гэта?\nВы ўпэўнены, што хочаце выдаліць свой профіль?\nГэта выдаліць усе вашы паведамленні, захаваную інфармацыю і выдаліць ваш уліковы запіс.\nГэта не можа быць адменена.\nВыдаліць мой профіль\nПадзяліцца гэтым паведамленнем\nграмадскагаУдзельнікі сайтаТолькі для сяброўТолькі мяне\n,en LGBTQ+ Прафесійная і прадпрымальніцкая сеткавая супольнасць\nДля атрымання дадатковай інфармацыі аб тым, як OutBüro падыходзіць вам, вашаму бізнесу або вашай арганізацыі. Праверце розныя раздзелы ў меню рэсурсаў.\nAs LGBTКалі мы сутыкаемся з многімі праблемамі, іншых няма.\nЯ вельмі рады, што знайшоў сайт і дзіўныя відэа -інтэрв'ю. Мяне кранула відэа, якім вы падзяліліся ў чаце з Джынай. Мне разбіваецца сэрца чуць гісторыі людзей і тое, як яны сутыкаюцца з усёй гэтай псіхалагічнай барацьбой за існаванне LGBTПытанне: я таксама не быў сапраўдным на працоўным месцы, таму што я баюся дыскрымінацыі. Сумна, але праўда. Дзякуй, Дэніс, за ўсё, што ты робіш.\nНічога іншага там няма, як OutBüro\nТод Эванс - генеральны дырэктар Rivendale Media\nМы прадстаўляем 95% ад LGBTQ СМІ (друкаваная і лічбавая) у ЗША і Канадзе, і я выдатна ведаю пра ўсё LGBTQ медыя-суб'ект у свеце. Няма нічога падобнага на OutBüro. Гэта велізарная магчымасць як для нашай супольнасці, так і для працадаўцы і брэнды для ўзаемадзеяння з LGBTСуполка Q, як нідзе.\nНагляднасць і рэпрэзентатыўнасць ствараюць шлях да роўнасці, каб наступным пакаленням было прасцей.\nЭшлі Брандадж - транс -аўтар і віцэ -прэзідэнт D&I\nПрафесійнае стварэнне сетак на OutBüro падтрымлівае бачнасць і рэпрэзентатыўнасцьнатацыя. У маёй кар'еры да гэтага часу настаўнікі былі ключом да майго поспеху. Мне падабаецца, што OutBüro дазваляе ўдзельнікам падключацца і шукаць настаўнік або падапечны расці ў прафесійным жыцці, падтрымліваючы адзін аднаго.\nPвымаўленне: [з] [паoo р-ой]\nВызначэнне і значэнне:\nз агульная, устояная ідыёма ў міжнар LGBTСуполка Q, якая азначае, што хтосьці больш не хавае сваю асобу ў шафе, і спасылаецца на акт "выхаду з шафы".\nофіс па-нямецку азначае "офіс". Пры правільным вымаўленні яно гучыць дакладна як ангельскае слова "bureau", якое азначае офіс для збору альбо распаўсюджвання навін і інфармацыі, каардынацыі працы альбо выканання пэўных паслуг; агенцтва.\nКатэгорыі змесціва выберыце катэгорыю мастацтва бізнес бізнес Фінансы Упраўленне бізнесам каментар Разнастайнасць і ўключэнне Навіны пра разнастайнасць і інклюзію адукацыя Брэндынг працадаўцы Рэйтынг працадаўцаў Рэсурсы працадаўцаў забавы Рэсурсы для прадпрымальнікаў Эпізоды Гейская ратуша здароўе Як Чалавечымі рэсурсамі Гэта адбываецца Пошук працы Маркетынг сетак навіны Асобасны рост падкасты Палітычная арганізацыя / ПКК Навіны Queer сёння ўвечары Рэкрутынгавы маркетынг рэсурсы Сацыяльная справядлівасць стартапы Студэнтам даследаванні тэхналогія Падарожнічаць\nусеБухгалтарскі ўлік / ФінансыАдміністратар / канцылярыя / сакратарПа развіцці бізнесуКансультантабслугоўванне кліентаўдызайнМашынабудаваннеВыканаўчы / кіраваннеСродкіАгульны бізнэсЧалавечымі рэсурсаміІнфармацыйныя тэхналогііІнвентарызацыявытворчасцьМаркетынгмедыцынскаяіншаеПрафесійныя паслугіКуплязабеспячэнне якасцідаследаванніБяспекапродажаўнавукаадпраўкаКваліфікаваны трудСтратэгія / планаваннеЛанцуг паставак\nусеІншае / не для ЗШААлабамаАляскаАльбертаАрызонаАрканзасБрытанская КалумбіяКаліфорніяКаларадаКанэктыкутДэлавэрРасст. КалумбіяФларыдаГрузіяГуамГаваіАйдахаІлінойсІндыянаАёваКанзасКентукіЛуізіянаМэнМанітобыМэрылендМасачусэтсМічыганМінесотаМісісіпіМісурыМантанаНебраскаНевадаНью-БрансўікНью-ГэмпшырНью-ДжэрсіНью-МексікаНью-ЁркNewfoundlandПаўночная КаралінаПаўночная ДакотаПаўночна-Заходні тэр.Nova ScotiaНунавутАгаёАклахомаАнтарыёАрэгонПэнсыльваніяКнязь Эд. Ёсць.Пуэрта-РыкаКвэбэкРод-АйлэндСаскачеванПаўднёвая КаралінаПаўднёвая ДакотаТэнэсіТэхасЮтаВермонтВіргінскія а-выВіргініяВашынгтонЗаходняя ВіргініяВісконсінВаёмінгЮкон\n#абуджэнне #свядомасць #донмігельруіс #донмігельруісжр #экхарттолле #лізабетлыкіны #elizabethmlykins #elykinsreflections # прадпрымальнік # дабрыня #lgbt #lgbtq # ўважлівасць #цытаты пра ўважлівасць #адлюстраваннепераадолення #самаразмаўляе # духоўнасць #сіднейбанкі #трыпрынцыпы #трыпрынцыпытренер\nLGBT+ Праца онлайн-канферэнцыя 2022\nLGBTQ Рэсурсы прафесійнай кар'еры\nLGBTQ Рэсурсы для прадпрымальнікаў\nАдправіць форму арганізатара\nПанэль кіравання арганізатарам\nАдправіць форму месца правядзення\nПанэль кіравання месцам правядзення падзей\nЦэнтры для правядзення мерапрыемстваў\nКраўдфандынг – падтрымаем адзін аднаго\nКраўдфандынгавая рэгістрацыя карыстальнікаў\nПрыборная панэль ВПП\nЗбой транзакцыі МПП\nСпіс кампаніі WFP\nБланк аўтэнтыфікацыі МПП\nРахунак ахвяраванняў МПП


"Камволь" пачынае шыць касцюмы а-ля Hugo Boss за 900 рублёў | euroradio.fm\nГалоўная / "Камволь" пачынае шыць касцюмы а-ля Hugo Boss за 900 рублёў\n"Камволь" пачынае шыць касцюмы а-ля Hugo Boss за 900 рублёў\n"Камволь" / БЕЛТА\nІ ўжо нават зарэгістраваны таварны знак.\nААТ "Камволь" збіраецца заваяваць еўрапейскі рынак не толькі тканінамі, але і гатовымі касцюмамі, піша газета "Белорусы и рынок". Прадпрыемства ўжо зарэгістравала ўласны гандлёвы знак і плануе стварыць уласную сетку крамаў.\nСуботка запэўнівае, што па якасці гэтыя касцюмы будуць супастаўныя з Hugo Boss, якія прадаюцца ў Лондане за 700 фунтаў. Але паколькі тканіна для іх будзе каштаваць танней, то і самі беларускія касцюмы будуць каштаваць каля 900 рублёў.


У Палаце прадстаўнікоў дыскутуюць, як пачаць пісаць законы па-беларуску: тры варыянты\n05 красавік 2018, 10:59\nАлена Анісім і Алег Трусаў падчас круглага сталу\nКалі ёсьць патрэба і насьпеў час прымаць законы на беларускай мове, гэтаму няма ніякіх юрыдычных перашкод. Пра гэта на круглым стале ў Палаце прадстаўнікоў аб праблемах беларусізацыі заканадаўства заявіў 5 красавіка былы судзьдзя Канстытуцыйнага суду Рыгор Васілевіч.\n«Калі ласка, рыхтуйце праекты на абедзьвюх мовах. І Канстытуцыя, і Закон аб мовах прадугледжваюць такі падыход. Тут справа ў мэнталітэце і затратах», — сказаў ён.\nВасілевіч прапанаваў свой варыянт падыходу да вырашэньня праблемы: на першы час можна адну сэсію праводзіць на беларускай мове (усе законапраекты рыхтуюцца па-беларуску), другую — на расейскай.\n«Перашкод няма. Дзяржаўныя службоўцы павінны выконваць тыя патрабаваньні, якія ёсьць у Законе аб мовах і ў Законе аб дзяржаўнай службе. Яны павінны ведаць дзьве дзяржаўныя мовы. І чыноўнікі парушаюць заканадаўства, калі адказваюць на беларускамоўныя звароты па-расейску», — сказаў Васілевіч.\nПаводле яго, калі нехта паступае на дзяржаўную службу, мусіць здаваць экзамэн на веданьне абедзьвюх моваў. Калі атрымлівае грамадзянства, чалавек павінен ведаць беларускую мову на ўзроўні разуменьня.\nДэпутат Марзалюк: Беларуская і расейская мовы маюць аднолькавы статус\nДэпутат Палаты прадстаўнікоў Ігар Марзалюк заявіў, што «мову вызначае суб’ект права, які распрацоўвае дакумэнты. Палата прадстаўнікоў разглядае закон на той мове, на якой ён пададзены ў парлямэнт.\n«Палата не рэгулюе пытаньні падрыхтоўкі, гэта рэгулюецца Законам аб нарматыўна-прававых актах. Прыняцьце законаў на беларускай мове магчымае толькі пасьля зьменаў у заканадаўстве», — сказаў Марзалюк.\nВарыянты пераводу заканадаўства на беларускую мову, паводле Марзалюка, наступныя: «Першы — унясеньне і прыняцьце законапраектаў адразу на дзьвюх дзяржаўных мовах.\nДругі — закон прымаецца на адной мове, а потым ідзе афіцыйны пераклад».\nМарзалюк удакладніў мэханізм другога варыянту: праект абмяркоўваецца на адной мове, а на этапе другога чытаньня дакумэнт перакладаецца на дзьве мовы. Прыцягнуўшы спэцыялістаў — перакладчыкаў, лінгвістаў, юрыстаў — перад апублікаваньнем закон перакладаецца на другую мову і выдаецца ўжо на абедзьвюх.\nЛукашанец: устаўкі ў законах «ці» —на беларускай ці рускай мовах у дужках — насьпеў час здымаць\nАкадэмік Аляксандар Лукашанец нагадаў, што, згодна з Канстытуцыяй, у Беларусі дзьве мовы зьяўляюцца дзяржаўнымі. Гэта вынікае і з Закону аб мовах.\n«Але ўстаўкі у законах „ці“ — на беларускай ці рускай мовах у дужках — насьпеў час здымаць, — сказаў ён. — Я лічу, што ўсе заканадаўчыя акты, якія маюць агульнадзяржаўнае значэньне, павінны публікавацца на дзьвюх мовах. Думаю, што часткова не дае карыстацца беларускай мовай некампэтэнтнасьць і невалоданьне мовай, у тым ліку і дзяржаўных службоўцаў».\nНа яго думку, найбольш аптымальны варыянт мог быць наступны: праекты падаюцца на любой мове, але прымацца і зацьвярджацца яны павінны сынхронна на абедзьвюх мовах і мець аднолькавую заканадаўчую сілу.\n«Фінансавае пытаньне ня самае галоўнае, гэта адгаворка, — працягнуў спадар Лукашанец. — Тыя невялікія фінансавыя выдаткі зь ліхвой акупяцца, бо яны здымуць велізарную колькасьць праблем, якія ўзьнікаюць. Давайце рыхтаваць законы па-беларуску, а потым паглядзім, ці хопіць сродкаў на пераклад на расейскую мову».\nПаводле акадэміка, у Беларусі дастаткова і лінгвістаў, і юрыстаў, каб падрыхтаваць аўтэнтычна граматны, дакладны дакумэнт на дзьвюх мовах. Законы павінны прымацца, публікавацца на дзьвюх дзяржаўных мовах, гэта адназначна, падсумаваў ён.\nНамесьнік старшыні Таварыства беларускай мовы Алег Трусаў адзначыў, што арганізацыя заўсёды займалася гэтым пытаньнем. Канстытуцыйны суд, удакладніў ён, тэарэтычна таксама падтрымліваў, што заканадаўства павінна быць на дзьвюх мовах. Але на справе было ўсё ня так.\nАлег Трусаў і Алена Анісім\n«Часьцяком узьнікаюць праблемы ў судах, калі беларускамоўныя грамадзяне скардзяцца, — працягнуў ён. — У судах судзьдзі не валодаюць мовай, таму даводзіцца наймаць за дзяржаўныя грошы перакладчыкаў. Гэта ж абсурд — плаціць за пераклад з расейскай на беларускую ці наадварот. Таму я падтрымліваю любую вэрсію, галоўнае, каб законы прымаліся на дзьвюх мовах. Акадэмія навук з гэтым пасьпяхова справіцца».\nДэпутатка Палаты прадстаўнікоў Алена Анісім заявіла, што адсутнасьць заканадаўства на беларускай мове прыводзіць да парушэньняў моўных правоў грамадзян.\n«Праваўжывальная практыка паказвае, што права вядзеньня працэсу па-беларуску, якое часта патрабуе грамадзянін, ігнаруецца, — адзначыла яна. — І суды наймаюць перакладчыка. Адпаведна, статус беларускай мовы не запясьпечаны».\nУдзельнікі круглага сталу\nІгар Марзалюк у якасьці рэплікі зрабіў заўвагу, што ўсе судзьдзі павінны валодаць беларускай мовай як дзяржаўныя службоўцы.\nДалей спадарыня Анісім зазначыла, што нават падрыхтаваныя заканадаўчыя акты па-беларуску не прымаюцца праз адсутнасьць адпаведнага рэглямэнту. Гэта азначае, што неабходна ўнесьці зьмены ў закон аб нарматыўна-прававых актах.\n«Трэба стварыць экспэртную раду для правядзеньня лінгвістычнай экспэртызы для ўжо падрыхтаваных законаў і для распрацоўкі новых, — перакананая дэпутатка. — Ужо склалася сур’ёзная грамадзянская ініцыятыва, якая здолела мабілізаваць блізу 100 чалавек. Яны працуюць, прапануюць, як мінімізаваць затраты на пераклад. Наша задача — зрабіць так, каб ужо падрыхтаваныя законы маглі прымацца ў Палаце прадстаўнікоў. Грамадзтва мае патрэбу ў мове, ёсьць рэсурсы — застаецца ўсё гэта мабілізаваць».\nЯе калега па Палаце прадстаўнікоў Ігар Марзалюк заўважыў, што беларусы любяць «песьні жальбы», маюць пэўны комплекс непаўнавартасьці. Але ў сьвеце ёсьць і іншыя падобныя прыклады — Ірляндыя, Уэльс. Асабіста ён не староньнік радыкальных захадаў на моўнай глебе.\n«1995 год — вынік непрадуманых кавалерысцкіх наскокаў, рэфэрэндум быў адказам на бальшавіцкія мэтады, — лічыць дэпутат. — Што да гэтага круглага стала, мы рашэньні прымаць ня можам, яны прымаюцца ў Авальнай залі. Уносьце прапановы. Калі мы заўтра за паўгода перакладзем усе законы, гэта не палепшыць моўнай практыкі на вуліцы. Але абсалютная большасьць беларусаў хоча жыць тут, успрымае беларускую культуру, мае беларускае сэрца».\nПасьля гэтага ён працытаваў паэта Алеся Разанава: «Кожны народ стварыў адзін геніяльны твор — мову». Беларуская мова была, ёсьць і будзе, выказаў упэўненасьць спадар Марзалюк.


Школьнае самакіраванне - у чым яго функцыі?\nАдукацыя, Сярэдні адукацыю і школы\nШкольнае самакіраванне - гэта досыць старая сістэма, якая існуе ў кожнай школе. Зарадзілася яна яшчэ за савецкім часам. Аднак праца савецкага школьнага самакіравання значна адрознівалася ад сучаснага.\nУ чым жа адрозненне? У савецкія часы было распаўсюджана такая з'ява, як жорсткая цэнтралізацыя ўлады. Педагогі, вучні і бацькі не мелі права ўплываць на дзейнасць кіраўніка школы. Такім чынам, школьнае самакіраванне мела жорсткія рамкі, цалкам і цалкам мусіў падпарадкоўвацца дырэктара, выконвала толькі яго загады. Асноўнай задачай школьнага самакіравання было наладжванне жорсткай дысцыпліны сярод вучняў і выкананне распараджэнняў звыш. Адпаведна, эфектыўнасць такога самакіравання была нулявы.\nЦяпер сітуацыя ў корані змянілася. Наша дзяржава афіцыйна стала дэмакратычнай, а значыць, усе вучні маюць права голасу і ўносяць сваю лепту ў дзейнасць школьнага ўстановы. Педагогі і бацькі мае права выказваць сваю нязгоду з палітыкай адміністрацыі школы і прапаноўваць спосабы вырашэння праблемы. Школьнае самакіраванне - гэта сістэма, якая не толькі мае права не падпарадкоўвацца дырэктару школы, але і можа ўплываць на арганізацыю працы ў школе. Задача школьнага самакіравання зараз - зрабіць школу цікавей і прыгажэй, кантраляваць і развіваць дзейнасць вучняў, арганізаваць выразна зладжаную сістэму.\nШкольнае самакіраванне ўключае ў сябе розныя органы. Так, існуе орган, які адказвае за дысцыпліну навучэнцаў і парадак у школе. У яго абавязак ўваходзіць праверка знешняга выгляду навучэнцаў, арганізацыя уборкі школьнай тэрыторыі і іншыя мерапрыемствы. Орган, які адказвае за арганізацыю мерапрыемстваў, плануе розныя святы, конкурсы і ўвасабляе задуманае ў жыццё. Спартыўны сектар адказвае за спартыўныя мерапрыемствы. Рэдкалегія адказвае за дызайн і афармленне школьных памяшканняў. Прэс-цэнтр выдае школьную газету, збірае навіны і цікавыя звесткі аб тым, што адбываецца ў школе.\nЛідэры школьнага самакіравання як мінімум раз у месяц склікаюць савет, у якім прымаюць удзел кіраўнікі яго органаў і актывы класаў. Савет каардынуе далейшую дзейнасць школьнага самакіравання, падводзіць вынікі, выяўляе актуальныя праблемы школы, прыдумляе спосабы іх вырашэння.\nАкрамя таго, на такіх саветах абмяркоўваецца план работы школьнага самакіравання. Звычайна ў такі план уваходзяць пачатковыя і завяршальныя сходу ў канцы і ў пачатку года, арганізацыя і правядзенне мерапрыемстваў, арганізацыя дзяжурства і ўборку тэрыторыі, праверка знешняга выгляду навучэнцаў.\nВядома, школьнае самакіраванне, дакладней, што ў яго ўваходзяць органы, павінны мець уласныя, унікальныя назвы. Такім чынам у працу савета залучаецца большая колькасць вучняў, што робіць працу самакіравання цікавей і весялей, а школу, якая мае такую арыгінальную сістэму школьнай самакіравання, - унікальнай і непаўторнай!\nЯк вывесці чарніла з паперы? Спосабы і асаблівасці.\nСярэднюю адукацыю ў Расіі. зноў перамены\nЯк зрабіць шпору\nТэорыя паэтапнага фарміравання разумовых дзеянняў і фарміраванне УУД ў асноўнай школе. Матэрыял для дакладу.\nТэорыя Раскольнікава і яе крушэнне\nПрафілактыка слупняка і паказанні да яе\nЛячэнне мухаморам суставаў - старажытны надзейны метад\nВодгук: "Чыстая лінія" і яе прадукты для валасоў\nМалітва ў дарогу для бясстрашных людзей\nЯк правільна вырабіць разлік кубатуры піламатэрыялу?\nАмаксіклаў пры цяжарнасці\n"Сталічная медыцынская клініка": адрас, паслугі, кошт лячэння, водгукі\nВячаслаў Екимов: біяграфія і фота\nНекалькі рад з нагоды таго, калі і дзе лепш адпачыць у Егіпце


Медыцынская лабараторыя "Сінэво" - ЗТАА «Сінэво»\nСпецыяльныя прапановы па картцы "Матуля"\nМедыцынская лабараторыя "Сінэво"\nПамер знiжкi: 5%\nЕўрапейская медыцынская лабараторыя « Сінэво» - гэта шырокі спектр аналізаў побач з домам і офісам. Здаць аналізы тут можна хутка і з камфортам, а вынікі атрымаць па электроннай пошце і онлайн на сайце synevo.by.\nСинэво прымяняе абсталяванне ад вядучых сусветных вытворцаў, якасныя расходныя матэрыялы і рэагенты з Еўропы. Лабараторыя рэгулярна ўдзельнічае ў праграмах міжнароднага кантролю якасці (EQAS). Усе даследаванні праводзяцца з выразным захаваннем тэхналагічных працэсаў, забяспечваючы высокую якасць лабараторнага аналізу.\nСацыяльныя сеткі: www.facebook.com/synevo.by, vk.com/synevobelarus, www.instagram.com/synevo_belarus/\nЗніжкі ў Сінэво не сумуюцца і не прадастаўляецца на паслугі ўзяцця биоматериала і рэгістрацыі заказу, на паслугі, якія аказваюцца іншымі суб'ектамі гаспадарання, адпраўку вынікаў заказным лістом, паслугі лабараторнай дыягностыкі пры заказе выезду на дом (уключаючы паслугу «Выезд на дом»), а таксама на паслугі, якія заказваюцца папярэдне на сайце synevo.by.


У Гародні міліцыя папярэджвае актывістаў АГП\nhttps://spring96.org/be/news/48454 2011 2011-12-19T15:27:52+0300 2011-12-19T15:27:52+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/istomin_uryj.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ Гародні напярэдадні 19-га снежня ўчастковыя міліцыянты наведаліся ў кватэры мясцовых лідараў АГП Юрыя Істоміна (на фота) і Дзмітрыя Бандарчука. Абодвух папярэдзіл пра недапушчальнасць несанкцыянаваных акцый, пад якімі разумеюцца ўсе мерапрыемствы, якія не дазволены гарвыканкамам, і адказнасць паводле Адміністрацыйнага кодэксу.\nНагадаем, што 19-га снежня мінулага году Юрый Істомін быў затрыманы на плошчы ў Мінску і асуджаны на 13 сутак адміністрацыйнага арышту. Дзмітрый Бандарчук быў таксама затрыманы ў сталіцы ў выбарчым штабе Уладзіміра Някляева і асуджаны на 15 сутак зняволення.\nЗараз участковыя міліцыянты прыносілі дахаты актывістам адмысловыя паперы пад падпіску аб папярэджанні за адказнасць.\n19.12.2011 Тэгі: сілавыя структуры, апазіцыя, свабода мірных сходаў


Легенда пра дацкага прыца Гамлета, які помсьціць за забойства свайго бацькі ягонаму брату, была вядомая задоўга да Шэксьпіра. Асноўныя элемэнты сюжэту трагедыі ўжо прысутныя ў адпаведным эпізодзе «Дзеяў данаў» Саксона Граматыка (глядзіце Амлет).\nУ калеўскім замку Эльсінор афіцэрам некалькі начэй зьяўляецца прывід, падобны да нядаўна памерлага караля. Яны расказваюць пра гэта Гарацыё, той выходзіць зь імі на варту й спрабуе загаварыць з прывідам, але той не адказвае. Гарацыё і афіцэры вырашаюць на наступную ноч паклікаць Гамлета.\nГамлет падаўлены сьмерцю бацькі, а таксама тым, што меней чым праз два месяцы пасьля ягонае сьмерці новы кароль, брат памёрлага, абвяшчае пра намер ажаніц


19:55 14 снежня 2018\n12:01 13.08.2015 (абноўлена 12:04 13.08.2015) Атрымаць кароткую спасылку\nУ эксклюзіўным інтэрв’ю Sputnik Адам Мальдзіс распавёў пра невядомыя моманты з жыцця лепшага сябра – Уладзіміра Караткевіча.\nЛюбоў Каспяровіч, Sputnik.\nУладзімір Караткевіч. Класік беларускай літаратуры. Чалавек-ікона… Дзіўна, але менавіта такі асацыятыўны ланцужок узнікае ў галаве, калі чуеш імя Уладзіміра Сямёнавіча. Прайшло ўсяго трыццаць адзін год, як яго не стала, а постаць і асоба Караткевіча ўжо паспела забранзавець у стэрыатыпах. Яшчэ жывыя сябры і паплечнікі, якія віталіся не з "Уладзімірам Сямёнавічам", а з Валодзем і чулі ў адказ паважнае "добры дзень, стары", жартавалі з яго і разам з ім, ведалі яго звычкі і характар. Але маладзейшае пакаленне ўжо ўспрымае Караткевіча як "нарадзіўся-вучыўся-пакінуў вялікую літаратурную спадчыну-памёр".\nСёння Sputnik прапануе нанова пазнаёміцца з Уладзімірам Сямёнавічам. Ён будзе святкаваць Чысты Чацвер у ваннай Барадуліна, сыпаць аплявухі, фатаграфавацца з мядзведзем і плакаць праз рэдактарскія праўкі. Даруйце, калі ён вас расчаруе сваёй беззаганнасцю. Проста Караткевіч тут… жывы!\n"Валодзя мне не даруе з таго свету, калі я адмоўлюся даць інтэрв'ю", — такімі словамі Адам Іосіфавіч Мальдзіс пагадзіўся расказаць пра свайго лепшага сябра. І пачне ён аповед, натуральна, са знаёмства.\nЯк пасябраваць за адну ноч\nУ той час я працаваў у Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы Акадэміі навук Беларусі, даследаваў літаратуру 19-га стагоддзя і ніяк не датычыўся сучаснай. Працаваў у адным аддзеле з літаратуразнаўцай Валянцінай Гапавай. Неяк яна спытала, ці чытаў я новую кнігу Уладзіміра Караткевіча "Матчына душа". "Не маю часу чытаць сучаснай паэзіі, — адказваю. — Дый прозвішча Караткевіч мне нічога не гаворыць. Я ўвесь сяджу ў ХIХ стагоддзі". Праз некаторы час яна зноў падыходзіць да мяне і кажа: "Нарэшце гэты Караткевіч напісаў раман пра ХIХ стагоддзе. "Нельга забыць" называецца". Вось тады я сапраўды зацікавіўся. А калі прачытаў яго, быў у захапленні. І пасля напісаў для "ЛіМа" вялікую "ўзнёслую" рэцэнзію.\nПамятаю, у Саюзе пісьменнікаў было нейкае паседжанне. Выходжу на перапынку на ганак, бачу — там сядзіць Янка Брыль. Да яго падыходзіць не знаёмы мне чалавек і пытаецца: "Хто такі Адам Мальдзіс?". "Ды вунь, стаіць непадалёк", — паказвае на мяне Брыль. Так ён нас і пазнаёміў.\nМы пайшлі да Уладзіміра Сямёнавіча на яго першую мінскую кватэру, што на Чарнышэўскага, прагаварылі амаль усю ноч. Нам было цікава адно з адным: мне, каталіку з Астравеччыны, і яму, усходніку-праваслаўнаму. Так, ён не адмаўляўся ад рэлігіі. І "Хрыстос прызямліўся ў Гародні" — не атэістычны раман, як некаторыя думаюць. Маўляў, у творы высмейваецца рэлігія, бо Хрыстос жа не можа быць падобным да касманаўта. Але ж там зусім пра іншае. Пра чалавека, які быў вымушаны ўвайсці ў вобраз Хрыста. І гэты факт зафіксаваны ў хроніках.\nГарыць святло — можна ісці\nПамятаю, калі Уладзімір Сямёнавіч пераязжаў у атрыманую двухпакаёвую кватэру на вуліцы Веры Харужай, ён папрасіў мяне дапамагчы перавезці кніжкі. А бібліятэка ўжо на той час у яго была вялікая. Пераезд, зразумела, скончыўся застоллем. Падчас яго Караткевіч тыцнуў пальцам у бок дома, які будаваўся насупраць, на Чарвякова, і кажа: "Эх, добра было б, каб ты, стары (гэта любімы караткевічаўскі зварот да сяброў), атрымаў кватэру ў гэтым доме". І па волі лёсу ці, можа, "провидения", я атрымаў жыллё ў доме насупраць.\nВалодзя жыў на другім паверсе, я — на першым. Нашы вокны добра праглядваліся. Тэлефонаў тады яшчэ не было, і мы запрашалі адзін аднаго ў госці вось так: ставілі на акно лямпу. Гарыць святло — можна ісці.\nЯк нявеста Караткевіча зламала абцас на вяселлі Рагойшы\nАднойчы Караткевіч прыйшоў да мяне з самага рання. Сеў на скрыню для абутку і, уздыхнуўшы, сказаў: "Здаецца, я ажаніўся". "Што значыць — здаецца? " — пытаю. "Даўно пара. Нарэшце і на цябе знайшлася ўправа", — трохі здзекліва адгукнулася з кухні мая жонка Марыя. А было гэта так…\nВядомы крытык Уладзімір Калеснік запрасіў Караткевіча ў Брэст на канферэнцыю. Валянціна Браніславаўна — тады яшчэ будучая Валодзева жонка — выкладала ва ўніверсітэце гісторыю партыі. Па-беларуску яна амаль не гаварыла. Як куратар курса, яна прывяла сваіх студэнтаў на сустрэчу з пісьменнікам. Пасля Калеснік запрасіў яе і Валодзю да сябе ў кабінет. Пасля непрацяглай размовы яна прапанавала Караткевічу: "А почему бы Вам не написать детективный роман?" (Яна вельмі любіла чытаць дэтэктывы, асабліва польскія; а неяк ехала ў цягніку і чытала "Дзікае паляванне караля Стаха", але на аўтара не звярнула ўвагі.) "Накшталт якога? " — пытае Уладзімір Сямёнавіч. — "Вроде "Дикой охоты короля Стаха". — "Гыы, дык гэта ж я напісаў! " Ёй стала вельмі сорамна, але дзякуючы гэтай праяве яны і зацікавіліся адно адным.\nВярнуўшыся з Брэста, Караткевіч адразу прыбег да мяне раіцца. Мы якраз павінны былі ехаць у Ракаў на вяселле да Вячаслава Рагойшы. Караткевіча запрасілі быць сватам. Ён, забыўшыся на гэта, чакаў Валянціну Браніславаўну ў госці. "Дык якая крыўда! Запрасіў, значыць, бяры яе з сабой!" Так Валодзя і зрабіў.\nНа вяселлі веку (так мы жартам ахрысцілі гэтую падзею) здарыўся не вельмі прыемны выпадак. Насупраць Валянціны сядзеў Прасковіч, вечны максімаліст, які, трохі выпіўшы, гаворыць ёй: "Ты Караткевічу не жонка, ты ж нават па-беларуску не ўмееш размаўляць". Яна расплакалася, выпіла паўшклянкі самагонкі… Потым пайшла танцаваць, у яе зламаўся абцас… Пасля запатрабавала, каб Караткевіч адвёз яе дахаты… Ну, мы рашылі, што гэта дакладна не пара, хоць Валодзя і захапіўся Валянцінай Браніславаўнай. Але аказалася, што паспяшаліся з высновамі.\nУладкаваўшыся ў аддзел гісторыі памятных мясцін Беларусі Акадэміі навук, Валянціна цэлы год асвойвала родную для Караткевіча мову. Канешне, ён быў вельмі задаволены гэтым. Болей таго, разам з аддзелам пачаў ездзіць у экспедыцыі, каб апісваць гістарычныя помнікі. Пасля адной з такіх паездак у Дастоева ён першым узняў у друку трывогу, чаму сядзібу Дастаеўскіх не зберагаюць.\nВалянціна Браніславаўна была вельмі добрай, разумнай гаспадыняй. Красуняй па сённяшніх уяўленнях аб прыгажосці яна, можа, і не была, затое заўсёды — вернай спадарожніцай. Караткевіч з ёй ездзіў за мяжу, у Чэхаславакію, дзе яго творы перакладалі. Разам наведвалі Сярэднюю Азію. Гэта была такая дружная пара!.. Але ж і паспрачацца яны любілі, і падцвельваць адзін з аднаго. Што цікава: Валянціна Браніславаўна вельмі моцна спадабалася Валодзевай маці. Рэдка калі свякроў так прымае нявестку.\nКараткевіч, цвікі i жонка Брыля\nЯ часта прыходзіў да іх на кватэру. Калі Валодзю дарылі новую карціну, ён прасіў мяне забіваць цвікі ў сцяну. Ну, а я ж прывык да гэтай справы… Памятаю, адзін вядомы мастак падарыў Караткевічу карціну. Уладзімір Сямёнавіч кажа: "Забі цвік вось на гэтай сцяне". А за ёй тады жыла сям'я Янкі Брыля. Я пачаў стукаць. Ведаў, што сцены там тоўстыя, бо дом будавалі палонныя немцы. І тут… Прыбягае жонка Брыля, крычыць: "Што вы робіце? Цвік капялюшыкам лезе ў нашым пакоі!" Як капялюшыкам? Ён жа тут, з нашага боку! Аказваецца, вастрыё цвіка трапіла ў вастрыё другога цвіка, які ў свой час быў забіты з таго боку і пасля затынкаваны. Мы, канешне, пачалі рагатаць, а жонка Брыля яшчэ больш раззлавалася праз наш смех. Гэта ж трэба так трапіць!\nКараткевіч вельмі любіў розыгрышы\nЯкая самая адметная рыса характару Караткевіча? Безумоўна, гумар. Ён любіў і сам разыгрываць, і калі яго разыгрывалі. Толькі не са злосці.\nВось напрыклад. Быў я ў камандзіроўцы ў Кракаве. Польскі прафесар Нядзеля, калі прыязджаў да мяне ў госці, запрасіў Валодзю наведаць Польшчу. А прыпала гэта якраз на канец лістапада, калі ў Караткевіча дзень нараджэння.\nНа адвароце надпіс: "Лепшаму драўгасу, понасу Адомасу і поні Марыі Мальдзісам. Трымаю амёлу. Паразіт з паразітам. Уладзімір".\nДамовіліся мы з Нядзелем ехаць сутракаць Уладзіміра Сямёнавіча. Прыехалі на вакзал, зайшлі выпіць па кубачку кавы, бо цягнік усё роўна спазняўся (тады так было заўжды). Прыходзім на платформу — цягнік ужо стаіць. Пусты. Што рабіць? Сам сабе думаю: калі чалавек прыехаў у незнаёмы горад, то ён, хутчэй за ўсё, пойдзе да выхаду ў "място". Прыходзім туды і бачым: стаіць Валодзя на прыпынку таксі, чакае ў чарзе машыну і, пабачыўшы нас, ледзь не рыдаючы, кажа: "Каб вы зараз не прыйшлі, я ўвесь запас "Белавежскай" аддаў бы таксісту і вам бы нічога не засталося".\nЯк польская цыганка збянтэжыла "пане Валодзю"\nУ Караткевічаў Дзень нараджэння мы дамовіліся сустрэцца каля помніка Міцкевічу. Я прыйшоў а другой гадзіне, бачу — Валодзя стаіць каля кіёска з сувенірамі і разглядвае невялікую статуэтку яўрэйчыка, які трымае ў руках аркуш газеты. Калі даць яму пстрычку, ён пачынае кланяцца. Караткевіч пасля доўга думаў, каму б яе ананімна паслаць…\nНечакана да мяне падбягае цыганка і прапануе паваражыць. А я кажу па-польску: "Не, пані, ты лепей падыдзі да ву-унь таго мужчыны ў чорнай шапцы. Яго завуць Валодзя, і ён з Беларусі". Цыганка адразу зразумела, што нічога не атрымае, пакуль не падыдзе да Караткевіча. Яна падбягае да яго: "Пане Валодзю-ю-ю, я бачу ў пана шчасце-е-е, у наступным годзе". А я стаю за калонай і бачу, што ў Караткевіча валасы на галаве дыбам становяцца. Адкуль яна ведае?! І пачынае ёй руку залаціць. Калі цыганка, задаволеная, сышла, я выйшаў і спытаў: "Валодзя, чаму ты такі збянтэжаны? Што здарылася?" "Ты скажы, адкуль кракаўская цыганка ведае маё імя?" Я паглядзеў на Міцкевіча, на вежы касцёла і сур'ёзным голасам сказаў: "Слава, Валодзя, слава пра цябе і да Кракава дайшла!" Ён азадачыўся…\nЧым факельнае шэсце на Дзень гарняка здзівіла пісьменніка\nПаабедаўшы (дарэчы, кожны раз мы спрабавалі стравы розных кухань свету), Караткевіч прапанаваў паглядзець які-небудзь фільм, ці то французскі, ці то італьянскі. Трапілі ў нейкі трэцеразрадны кінатэатр. Паглядзелі нейкі крывавы фільм пра Марыю Медычы. Выходзім пасля на вуліцу. Пачынаецца дождж. А Валодзя прывык у гэты час сядзець за сталом, працаваць. Ідзём мы, а ён такі сумны!.. Напярэдадні я прачытаў у газеце, што ў Польшчы 26 лістапада святкуюць Дзень гарняка. Я ведаў, якім маршрутам будзе ісці факельнае шэсце студэнтаў. Кажу: "Ведаеш, Валодзя, гэтыя палякі — дзіўны народ: даведаліся, што ў цябе Дзень нараджэння, і вырашылі з гэтай нагоды зладзіць факельнае шэсце!". "Ну і даеш ты, Адам!" "Я даю? Зараз павернем, пабачыш".\nІ толькі мы павярнулі за рог вуліцы, а на нас — мора агню. Караткевіч разгубіўся: "Дык што, мне іх усіх запрашаць? У мяне ж толькі шэсць бутэлек "Белавежскай"?!"\nЁн любіў такія розыгрышы. І гаварыў, што чалавек павінен абрастаць міфамі, як карабель ракушкамі.\nУладзімір быў добразычлівым чалавекам. Рэдка я бачыў яго абураным, у стрэсе. Ён ажыўляў любую кампанію, у якой з'яўляўся. Валодзю было цікава размаўляць з усімі людзьмі. Загаварыць з кандуктаркай у трамваі — калі ласка. Падтрымаць гутарку з калгаснікам — не праблема. Усе людзі для яго былі роўныя, ці то пісьменнік, ці то артыстка, ці то сельскі настаўнік.\nКараткевічаў мядзведзь i слёзы\nКалі здымалі фільм "Пушчык едзе ў Прагу", на ролю Пушчыка ўзялі мядзведзя з Бярэзінскага запаведніка. Пасля заканчэння здымак яго пакінулі на кінастудыі. Пашкадаваўшы мядзведзя, Караткевіч узяў яго да сябе дахаты. Нават сфатаграфаваўся з ім. Гэты здымак быў апублікаваны ў "Беластоцкай ніве" з подпісам "Караткевіч выводзіць свайго мядзведзя на прагулку". Усе потым тэлефанавалі яму, каб даведацца, калі ён гуляе з Пушчыкам, дзе на іх можна паглядзець. А мядзведзь заўсёды вёў сябе цікава. Напрыклад, неяк падышоў да люстэрка, пабачыў сваё адлюстраванне ды ад страху разбіў яго.\nПотым Пушчыка выпусцілі ў Бярэзінскі запаведнік. Аднак мядзведзь ужо прывык атрымоўваць ласункі ад людзей, таму часта выходзіў на дарогу, спыняў машыны і прасіў "паесці". І нехта, скарыстаўшыся даверлівасцю Пушчыка, забіў яго. Валодзя, даведаўшыся пра гэта, плакаў.\nЯк атрымаць ад Караткевіча аплявуху\nБыў Чысты Чацвер. Барадулін якраз пераехаў у новую кватэру. Караткевіч кажа: "Пойдзем да яго, залезем у ванну і адзначым там Чысты Чацвер". Засмяяўся. Мы прыйшлі да Рыгора, добра "пасядзелі", у ванну, зразумела, ніхто не палез. Дамоў вярталіся позна.\nРаніцай мая жонка пайшла на работу, я ж застаўся, бо быў аспірантам і мог працаваць дома. Раптам чую стук у дзверы. Адчыняю. На парозе стаіць Міхась Жукаў, з якім я раней працаваў у рэдакцыі, прынёс сваю дыпломную работу. Папрасіў, каб я вылавіў "блохі" (паставіў коскі — Sputnik). Ставіць на стол паўлітэрка (ведае ж, што грошай не вазьму). Гляджу на свой "ганарар" і думаю: дзесьці зараз у Караткевіча развальваецца галава. "Ведаеш, Міхась, пакуль я закусь падрыхтую, ты схадзі да тэлефоннага аўтамата і пазвані пісьменніку Караткевічу. Прыдумай што-небудзь на хаду, каб ён на адной назе быў тут", — папрасіў я Жукава. Ён (як ужо потым даведаўся) тэлефануе і гаворыць:\n— Это квартира товарища писателя Короткевича?\n— Да. А хто са мной размаўляе?\n— С Вами говорит лечащий врач.\n— Які ўрач, чый?\n— Скажите, у Вас был друг по фамилии Мальдис?\n— Што значыць, "был"? А куды ён дзеўся?\n— Он вчера поздно вечером возвращался домой (як трапіў, га?— А.М.) и попал в аварию.\n— У якой бальніцы ён ляжыць?\n— Чаму ён дома???\n— Он безнадёжен и ждёт Вас, чтобы завещать Вам свою библиотеку.\nНяведама адкуль да Караткевіча далучыўся Барадулін. Бачу, шпацыруюць яны ўдваіх і сустракаюць маю Марыю, якая ішла ў магазін. Пытаюць: "Што з Адамам? " Марыя толькі рукой махнула. Кшталту, ну вас… і пайшла. Яны ўрываюцца ў кватэру, глядзяць: я сала рэжу. Валодзя разварочваецца і мне аплявуху — шась! А я не ведаю, за што, бо Жукаў, вярнуўшыся, толькі і сказаў: зараз будзе. Потым мы жартавалі, што Караткевіч даў мне аплявуху, бо яму бібліятэка не дасталася.\nЛітаратурны "Амерыга-Калумб". Не містыфікацыя\nНапэўна, усе ўспрымаюць крытыку не з энтузіязмам. І Караткевіч асабліва. Ён быў высокай думкі пра сваю творчасць, таму што ўсведамляў, што ён першаадкрывальнік, стваральнік гістарычнага рамана. Тыя творы, што былі раней, да яго, былі недакладныя. А Караткевіч імкнуўся быць надзвычай дакладным. Для гэтага ён вывучаў шмат гістарычных дакументаў, архіўных матэрыялаў, чытаў старую перыёдыку. Помніцца такая спрэчка: адзін крытык яго папракнуў, што ў "Каласах пад сярпом тваім" героі карыстаюцца запалкамі. Маўляў, сярнічак тады не было. Караткевіч у адказ выцягнуў копію старой газеты 1850-х гадоў. Аказваецца, у Бабруйску ў сярэдзіне XIX стагоддзя сярнічкі ўжо былі. Ён ведаў гэтыя рэаліі, вельмі ўважліва да іх адносіўся, таму за недакладнасць твораў яго нельга папракнуць.\nВельмі Уладзімір Сямёнавіч не любіў, калі прэтэнзіі мелі палітычнае адценне. Як ён балюча перажываў, калі ў выдавецтве зрабілі 95 заўваг па "Каласах". Ды такіх, хоць перапісвай раман увогуле. Галоўны папрок быў у тым, што ён ідэалізаваў не сялян і працоўных, а дваранства. Яны ж, маўляў, не нашы, а "прывазныя" — польскія, літоўскія. Уладзімір ледзь не рыдаў праз гэта. Я ж прапанаваў яму ў некаторых неістотных момантах замяніць пэўныя словы, а ў важных — надавіць на тое, што змены сказяць гістарычную праўду ўшчэнт. Урэшце аказалася, што з гэтых дзевяці соцень заўваг у 80 ён зрабіў выгляд, што ўлічыў іх, а 10 пакінуў без змянення. Ён даказаў гэта свайму выдавецкаму рэдактару, некампетэнтнаму, крыўдліваму.\nАле асабліва Караткевіч перажываў наконт нарыса "Званы ў прадонні азёр". Ён пісаў, што меліярацыя не прыносіць карысці, што трэба адначасова рабіць і асушэнне, і абвадненне, як гэта было ў XIX ст., таму што балоты ператвараюцца ў пустыню. Помню, у друку адразу з'явіўся разгромны артыкул-адказ з прыкладна такім зместам: калі мы не будзем асушаць Палессе, то развіццё гісторыі, прагрэс спыняцца. Менавіта тады я ўпершыню ўбачыў, калі Валодзя рыдаў у прамым сэнсе гэтага слова і сказаў: "Хай такі лёс спасцігне ініцыятара гэтага крытычнага артыкула…" (ініцыятарам быў адзін з сакратароў ЦК КПБ). І яго сапраўды напаткаў вельмі дрэнны лёс: выстраліў сабе ў горла.\nЗ якім лёсам сустрэўся Уладзімір Сямёнавіч? Біяграфія сведчыць, што "25 ліпеня на 54-м годзе жыцця пасля цяжкай і працяглай хваробы памёр выдатны беларускі паэт, празаік, драматург і публіцыст, член праўлення Саюза пісьменнікаў Беларусі Уладзімір Караткевіч". Аднак сам ён кажа адваротнае: "Быў. Ёсць. Буду".\nГрамадскія і гуманітарныя навукі, Культура, Жыццё знакамітых людзей, Гісторыя, Літаратура, Уладзімір Караткевіч, Польшча, Беларусь, Еўропа, Увесь свет