23.02.2018 23.02.2018 Маяк Палесся1582Комментарии on Ва Узброеных Сілах Беларусі зараз служыць каля 50 жыхароў Брагінскага раёна\nСёння наша краіна адзначае Дзень абаронцаў Айчыны і Узброеных сіл Рэспублікі Беларусь – свята, якое аб’ядноўвае ўсіх, хто стаіць на варце міру і спакою Радзімы, хто калісьці праходзіў ці толькі збіраецца прайсці ваенную службу. Прыемна, што назапашаныя за 100 гадоў папярэднімі пакаленнямі славутыя традыцыі не толькі працягваюцца, але і з поспехам памнажаюцца сучаснай моладдзю.\n23 лютага віншаванні звычайна гучаць у адрас усіх прадстаўнікоў моцнай паловы чалавецтва, але галоўнымі героямі дня з’яўляюцца ўсё ж тыя, хто служыць у арміі. А яна, як вядома, пачынаецца з ваенкамата. Таму сёння наш суразмоўца – начальнік абасобленай групы ваеннага камісарыята Хойніцкага і Брагінскага раёнаў Іван Кавалькоў.\n– Іван Уладзіміравіч, што менавіта для Вас значыць дата 23 лютага і паняцце “абаронца Айчыны”?\n– У нашай краіне гэтае свята з’яўляецца адным з сімвалаў патрыятызму і мужнасці. Яно прысвечана людзям, для якіх воінская служба стала прызваннем і сэнсам жыцця, і аб’ядноўвае многія пакаленні беларусаў.\nДзяржава прыкладае нямала намаганняў для ўмацавання Узброеных Сіл ва ўсіх накірунках, робячы акцэнт на пераўзбраенне, прафесіяналізм, дысцыпліну. Але якой бы моцнай ні была армія, яна непераможная, толькі калі за ёй – згуртаваны беларускі народ. Калі чалавек з’яўляецца надзейным шчытом для сваёй сям’і, малой радзімы і ўсёй краіны, значыць ён дастойны сын сваёй Айчыны і, адпаведна, яе абаронца.\n– Чаму Вы вырашылі выбраць прафесію ваеннага?\n– У большай ступені на гэта паўплывала выхаванне бацькоў. Я з дзяцінства марыў насіць афіцэрскія пагоны, хаця ваенных у маёй сям’і не было. Хацеў быць карысным сваёй краіне, надзейна абараняць яе межы, засцерагаць мірнае жыццё родных і блізкіх, таму пасля заканчэння школы паступіў на агульнавайсковы факультэт Ваеннай акадэміі. У 2012 годзе быў накіраваны на першае месца службы – у вайсковую часць, што дыслакуецца ў Мар’інай Горцы. У Брагін на пасаду начальніка абасобленай групы ваеннага камісарыята Хойніцкага і Брагінскага раёнаў пераведзены ў маі 2017-га. Не раз, у тым ліку і падчас размовы з сучаснай моладдзю, я ўпэўніваўся, што зрабіў правільны выбар.\n– Адзін з напрамкаў дзейнасці абасобленай групы – прызыў юнакоў у армію. Як праходзіць гэты працэс на Брагіншчыне?\n– Ужо пачаўся вясенні прызыў. Дарэчы, гэта мая трэцяя прызыўная кампанія ў раёне. Трэба адзначыць, што брагінчане разумеюць сур’ёзнасць справы і адносяцца да яе адказна, ніхто не спрабуе ўхіліцца.\nСёння ў арміі служыць каля 50 жыхароў раёна. Брагінчан можна сустрэць у пагранічных войсках, разведцы спецыяльнага прызначэння, падраздзяленнях механізаваных часцей, ваенна-паветраных сілах і войсках супрацьпаветранай абароны. Кожны род войск не толькі выконвае пэўную функцыю, але і імкнецца выхаваць у сваіх радах дастойных, граматных, і галоўнае – адважных абаронцаў Айчыны. Прыемна было даведацца, што жыхар райцэнтра Дзяніс Музычэнка, які прызваўся восенню 2017 года і зараз праходзіць службу ў 5-й асобнай брыгадзе спецыяльнага прызначэння (г. Мар’іна Горка), курс пачатковай ваеннай падрыхтоўкі прайшоў на выдатна.\n– Што, на Ваш погляд, армія дае чалавеку?\n– Найперш, гэта дысцыплінаванасць, фізічная трываласць, упэўненасць у сабе. Між тым такое пачуццё як патрыятызм, а гэта значыць павага і любоў да Радзімы, павінна фарміравацца ў характары чалавека з дзяцінства – у сям’і, ва ўстановах адукацыі. Тады пытанняў наконт неабходнасці службы ў арміі ў яго ўзнікаць не будзе. Сёння Беларусь не разглядае ні адну з дзяржаў свету ў якасці саперніка, прытрымліваецца пазіцыі нейтралітэту. Але калі нехта зробіць замах на тэрытарыяльную цэласнасць краіны, ніхто, акрамя нас, яе не абароніць. Вось для гэтага і патрэбна служба ў арміі – навучыцца абараняць Радзіму.\n– Што можаце параіць юнакам, для якіх выкананне гэтай адказнай місіі яшчэ наперадзе?\n– Раю ўспрымаць праходжанне службы не як нейкую павіннасць, а як святы абавязак. Ну і, вядома ж, рыхтавацца да яе мэтанакіравана: і фізічна, і маральна. Памятайце, што армія дае каштоўныя жыццёвыя ўрокі, вучыць прымаць хуткія і правільныя рашэнні ў складаных сітуацыях. Гэта таксама магчымасць вызначыць перспектывы сваёй будучыні, сярод варыянтаў – служба па кантракце.\n– Сёння свята будуць адзначаць многія жыхары раёна. Магчыма, хочаце нешта пажадаць ім?\n– Хачу ў гэты дзень выказаць падзяку ветэранам Вялікай Айчыннай вайны, гераізмам і мужнасцю якіх мы заўсёды будзем захапляцца і ставіць іх у прыклад падрастаючаму пакаленню. Усім жыхарам раёна, салдатам і афіцэрам, якія цяпер нясуць ваенную службу, жадаю здароўя, дабрабыту, шчасця, а таксама поспехаў у патрыятычным выхаванні моладзі. Упэўнены, што і будучыя абаронцы нашай Радзімы працягнуць лепшыя традыцыі сваіх бацькоў, дзядоў і прадзедаў.


Ці можа гісторыя мець умоўны лад?\nГутарка з Валянцінам Грыцкевічам.\nШто было б, калі б, скажам, Полацкая дзяржава ня страціла вусьце Дзьвіны з горадам Рыгай? Альбо што было б, калі б Вільня сёньня заставалася сталіцаю Беларусі? Якая была б сёньня Беларусь, калі б Беларуская Народная Рэспубліка выстаяла? Што было б з намі, каб напачатку стагодзьдзя ў асяродку нацыянальных дзеячоў перамагла не "кірыліца", а "лацінка"? Колькі б нас было сёньня - 40 ці 50 мільёнаў - каб нам не забралі Беласточчыну, Віленшчыну, Дзьвіншчыну, Смаленшчыну й Браншчыну з кавалкам Чарнігаўшчыны? Альбо наадварот, каб Беларусь засталася ў межах шасьці паветаў Менскае губэрні, як гэта было ў 1921 годзе? Урэшце, што было б, калі б не былі разбураныя нашыя гарады, альбо, напрыклад, не адбыліся паўстаньні ХІХ стагодзьдзя? Горш ці лепш? Можа ня трэба было часам гераічна бараніць свае гарады й замкі - цалейшыя былі б? А можа калябаранцтва, ў некаторых выпадках - разумная пазыцыя?..\nАдкуль, уласна кажучы, узялося сьцьверджаньне, што гісторыя ня мае ўмоўнага ладу? Чаму ня мае? Хіба не натуральна для таго, хто асэнсоўвае сваю ці нацыянальную мінуласьць, задацца пытаньнем: што было б, калі б нейкая падзея не адбылася? Ці наадварот, каб нешта, чаго нашыя продкі прагнулі, але так і не дамагліся - здзейсьнілася б? Здаецца, што такія прыпушчэньні ёсьць складоваю часткаю натуральнага й здаровага аналізу мінулага.\nІ ўвогуле, ХТО сказаў, што гісторыя ня мае ўмоўнага ладу? Ці не здаецца Вам, што ў беларускім выпадку гэтае, мякка кажучы, неадназначнае сьцьверджаньне ідзе з усходу, а менавіта, з-за Смаленску, з Расеі? Бо менавіта расейцам ды іх імпэрскай думцы было выгадна прышчапіць беларусам ідэю пра незваротнасьць, пра фатальнасьць гісторыі. Вось, маўляў, трапілі вы ў Расею, так і думайце. Іншага і быць не магло. А тое, што магчыма было і ня трапіць у Расею і нармальна жыць, гэта не для вас, "братья - западные русы".\nЗдаецца таксама, што ў самой Расеі думка пра фатальнасьць гісторыі мае дзьве крыніцы: імпэрскія патрэбы, па-першае, і праваслаўны мэнталітэт, па-другое. Вядома бо, што праваслаўныя нашмат большыя фаталісты, чым пратэстанты й католікі. Гэткая асаблівасьць вынікае з самой дагматыкі розных плыняў хрысьціянства. Католікі й пратэстанты большую ўвагу зьвяртаюць на свабоду асобы і свабоду выбару. Праваслаўныя ж любяць гаварыць пра Боскую наканаванасьць, пра Боскі плян. Гэткае разыходжаньне паходзіць з I-га тысячагодзьдзя. Калі на хрысьціянскім Усходзе складалася патрыстыка, вядучай філязофскай плыньню быў містыцызм Плятона. А калі пазьней пачалі пісаць свае творы айцы Заходняй Царквы (зь якой пазьней і вылучылася пратэстанцтва), дык тады ўжо ў Эўропе быў модны рацыяналізм Арыстотэля.\nНу а зараз, так бы мовіць, бліжэй да Беларусі. Беларускі народ, на вялікі свой смутак, я лічу народам-няўдачнікам, а Беларусь - краінай-няўдачніцай. Наш народ не патрапіў вытварыць сваю монадзяржаву і монанацыю 100 ці 200 год таму. Вядома, было Вялікае Княства Літоўскае, але яно не было монанацыянальным, а пасьля ягоныя асьвечаныя пласты самі падпісалі сабе й дзяржаве вырок у форме Люблінскай Вуніі. Можна шмат прыводзіць і контраргумэнтаў да такое высновы, можна казаць пра драпежных суседзяў і геаграфічны дэтэрмінізм, але я ўсё ж стаю на сваім: мы - няўдачнікі. Нават украінцы шчасьлівейшыя за нас.\nА што сабою ўяўляе шлях няўдачніка як не чараду нявыкарыстаных альбо напалову выкарыстаных магчымасьцяў? Аб тым, што гэтыя магчымасьці былі, сьведчыць сёньня само йснаваньне няўдачніка. Ён усё яшчэ трывае і па-ранейшаму траціць дараваныя Богам і лёсам магчымасьці. Дык чаму не нагадаць яму пра гэтыя страчаныя магчымасьці на ўсім прасьцягу ягонага гістарычнага быцьця? Чаму не пастарацца намаляваць нашым зьнявераным і паніклым людзям, нават тым, якія ўжо й думаць пра Беларусь забыліся, прыгожую і ўнушальную карціну ўмоўна скарыстаных гістарычных шанцаў? Чаму, урэшце, нам не паказаць самім сабе, што ня ўсё, што мы лічым у сваім мінулым добрым - было добрае, калі на яго паглядзець з сёньняшняга пункту гледжаньня?\nВось гэтак і нарадзілася ідэя пагаварыць з рознымі знаўцамі гісторыі пра "беларускія раздарожжы". Некалі стоячы на іх, мы, ці то самі, ці то пад націскам абставінаў і суседзяў, выбралі вядомыя сёньня дарогі. А што было б, калі б мы ў той ці іншы момант пайшлі іншым гасьцінцам? Можа хоць развагі пра гэта зварухнуць у зьнявераных беларускіх душах патрэбу нацыянальнага? Такіх пытаньняў можа набрацца шмат. Нехта можа назваць гэта спэкуляцыяй, але я назаву іх натуральнай патрэбай разабрацца са сваёй мінуўшчынай, разабрацца са сваімі памылкамі...\nІ тут было б цікава пачуць думку чалавека, які прафэсійна займаецца гістарычнай мэтадалёгіяй. Я пазваніў у Санкт-Пецярбург вядомаму беларускаму гісторыку й пісьменьніку, сябру беларускага ПЭН-цэнтру Валянціну Грыцкевічу. Цікава было даведацца, дасьць ён сваё дабро на пачатак такое гаворкі ці не?\nС.А.: Першае пытаньне да Вас, Валянцін Пятровіч, як да спэцыяліста ў гістарычнай мэтадалёгіі. Усім, бадай што, сёньня ведамы выраз, што гісторыя ня мае ўмоўнага ладу.\nАдкуль, на Вашую думку, паходзіць такі падыход да гісторыі?\nВ.Г.: Мне здаецца ад таго, што, па сутнасьці, гісторыя вывучае толькі, як кажуць французы, "le fait accompli", гэта значыць тыя факты, якія ўжо адбыліся. І таму ўсё іншае, апрача таго што адбылося ў часе й прасторы, ня можа вывучацца гісторыкам, але можа вывучацца кімсьці іншым, сацыёлягам, напрыклад, футуролягам, ці псыхолягам. Справа ў тым, што пытаньне аб варыянтнасьці гісторыі ня новае, і яно шчыльна зьвязанае з тым, што амаль з клясычных часоў, з эпохі Старажытнае Грэцыі, у гісторыкаў і філёзафаў існуюць погляды на пэўную накіраванасьць гісторыі. Пачынаючы з Плятона. Але каб не паглыбляцца ў такую часавую далеч, скажу толькі, што пытаньне аб варыянтнасьці гісторыі ў новыя часы разглядалася гісторыкамі-асьветнікамі, Кандарсэ ў прыватнасьці, і асабліва гісторыкамі-пазытывістамі, такімі як Агюст Дэпконт, Гербэрт Спэнсэр і некаторымі іншымі. Ну а пазьней яно вывучалася, зразумела, як марксыстамі ў ХХ стагодзьдзі, гэтак і прадстаўнікамі іншых плыняў у гісторыі і філязофіі гісторыі.\nМой асабісты пункт гледжаньня - гісторык-навуковец разглядаць варыянтнасьць гісторыі можа толькі ў тым выпадку, калі ён разглядае толькі тое, што адбылося. Я паўтараюся. Але разгляд магчымых варыянтаў адбыцьця гістарычных фактаў, працэсаў і зьяваў - зусім натуральная справа для гістарычнае публіцыстыкі. А мы з Вамі, здаецца, займаемся менавіта гэтым, і пэўныя прагнастычныя высновы з таго, што мы ведаем пра гісторыю, на маю думку, магчымыя. Але ізноў жа, ня ў сэнсе гістарычнае навукі, але хутчэй у сэнсе гістарычнай публіцыстыкі, якая мае поўнае права разглядаць гэтае пытаньне.\nС.А.: Наколькі я зразумеў, значыць менавіта гісторыкі-пазытывісты могуць цалкам падпісацца пад выразам, што гісторыя ня мае ўмоўнага ладу?\nВ.Г.: О-о.. каб толькі пазытывісты... І марксысты, і шмат хто яшчэ можа падпісацца пад гэтым сьцьверджаньнем. Усе тыя, хто зьяўляецца нашчадкамі, па сутнасьці, асьветніцкіх поглядаў на гісторыю як на безупынны рух ад ніжэйшых ступеняў разьвіцьця да вышэйшых. Я б сказаў так - ці на рэвалюцыю ці на эвалюцыю чалавецтва.\nС.А.: Мне здаецца, што для Беларусі ў яе сёньняшнім стане мае сэнс гаворка ня толькі аб тым, што зь ёй некалі адбылося, але і аб тым, што зь ёй не адбылося. Гаворка аб страчаных магчымасьцях краіны й народу. Вось, напрыклад, Валянцін Пятровіч, што было б, калі б Полацкае Княства ня страціла вусьце Дзьвіны з горадам Рыгай, які заснавалі палачане, альбо што было б, каб Беларусь ня страціла Вільню? Я ўжо не кажу пра магчымы наш лёс, каб Беларуская Народная Рэспубліка (БНР) утрымалася. Мне здаецца, што беларусы сёньня маюць патрэбу і маральнае права на такую гаворку. Што Вы думаеце на гэты конт?\nВ.Г.: Цалкам справядліва. Абавязкова трэба перагледзець страчаныя магчымасьці. І ў гэтым сэнсе размова павінна йсьці і пра Полацкую Дзяржаву, і пра Рэч Паспалітую, і пра Беларусь у складзе Расейскае Імпэрыі, і пра тое, як хутка й нечакана адрадзіўся беларускі нацыянальны рух напачатку ХХ стагодзьдзя і даў такія бліскучыя вынікі як Беларуская Народная Рэспубліка, што прымусіла бальшавікоў згадзіцца з часткай камуністаў нацыянальных поглядаў і стварыць БССР. І гаварыць пра гэта трэба з аглядкаю на сучасныя падзеі, асабліва падзеі 90-х гадоў нашага стагодзьдзя.\nС.А.: Мне здаецца, што такая гаворка мела б сэнс для будучага Беларусі, для ейнае будучае геапалітыкі, для геастратэгіі, так бы мовіць. Напрыклад, вельмі значныя і ўплывовыя колы магнатэрыі й шляхты Вялікага Княства Літоўскага ў завірусе ХVІІІ стагодзьдзя, у тым ліку рэшта праваслаўных і кальвіністы, арыентаваліся на Расею. Але апошнія два стагодзьдзі ці не паказалі нам яскрава і, я б сказаў, вусьцішна, што арыентацыя на Расею - згубная?..\nВ.Г.: Зразумела, што ў ХVІІІ стагодзьдзі гэтыя людзі не маглі прадбачыць, што адбудзецца. У рэшце рэшт, гэта рабілі ня толькі беларускія магнаты, але й польскія, якія згубілі ўсю Польшчу, кінуўшыся ў абдымкі Расеі. Здаецца, гэта вельмі добры ўрок.\nС.А.: Галоўнае, што я сёньня хацеў пачуць ад Вас як ад прафэсійнага мэтадоляга гісторыі, гэта прынцыповую згоду на магчымасьць такога падыходу ў беларускіх умовах. Улічваючы наш выключна нешчасьлівы, няўдалы лёс у апошнія стагодзьдзі, мы, канешне, павінны крытычна пераацаніць страчаныя магчымасьці.\nВ.Г.: Даўно насьпеў на гэта час. І Вы вельмі добра зрабілі, што ўзьнялі гэтае пытаньне. Яно ўжо даўно чакала публічнасьці.\nДоктар Грыцкевіч лічыць такую гаворку дарэчнай і нават карыснай.\nШто ж датычыцца славутага "гісторыя ня мае ўмоўнага ладу", дык тут я хацеў бы сказаць вось што. Здаецца, што ў пазытывістаў і марксыстаў падыход да гэтага прынцыпу генэтычна розны. Пазытывістаў цікавіла найперш гістарычная праўда як такая, і дзеля гэтага яны ня толькі адкідалі развагі пра магчымую варыянтнасьць гісторыі, але не віталі нават і інтэрпрэтацыю фактаў. Тыповае дасьледаваньне пазытывіста - досыць сухое апісаньне й выклад фактаў.\nМарксыстаў жа ў прынцыпе "гісторыя ня мае ўмоўнага ладу" прывабіла, найперш, незваротнасьць гістарычных падзеяў, іх фатальнасьць. Сёньня агульнавядома, што ў СССР марксызм вельмі хутка зьліўся з расейскім імпэрыялізмам. Зразумела, што інакш і быць не магло, бо ленінскі варыянт марксызму паўстаў і расквітнеў менавіта на расейскай глебе, дзе не апошнюю ролю адыгрываў і праваслаўны фаталізм. Партыйным гісторыкам патрэбны быў прынцып для абгрунтаваньня зьнешняга экспансіянізму і супакаеньня дапытлівых галоваў на захопленых раней тэрыторыях. Яго пазычылі ў пазытывістаў і абсалютызавалі.\nА ўвогуле, хто ж супраць пазытывісцкага прынцыпу. Гісторыя сапраўды адбываецца адзін раз. Але ніхто не забароніць ставіць пытаньні і шукаць на іх адказы, каб ацаніць і асэнсаваць свой шлях, а, магчыма, і каб не нарабіць памылак у будучым.\nА зараз апошняе, аб чым сёньня я хацеў сказаць. Думаю, што гаворачы аб тым, што магло б быць, але не адбылося, аўтары міжволі выявяць і выкажуць нейкія нацыянальныя мары, нешта накшталт калектыўных нацыянальных фантазіяў, а ўсе мы разам пранікнем у сфэру бесьсьвядомага, альбо, лепш сказаць, у бесьсьвядомую сфэру калектыўнага нацыянальнага розуму.


10 іранскі рыял у AUD\n10 IRR у AUD - іранскі рыял у аўстралійскі долар канвэртар валют\nНашы іранскі рыял да аўстралійскі долар канвертара з'яўляецца ўдакладненых з абменнымі курсамі ад 09.04.2021. Увядзіце любую зададзеную суму, якая будзе канвертаваць ў полі злева ад іранскі рыял. Выкарыстоўвайце «своп валюты» -Кнопка зрабіць аўстралійскі долар валюту па змаўчанні. Націсніце на аўстралійскі долар або іранскі рыял, каб канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКурсы валют Абноўлена: 09.04.2021 17:34\nіранскі рыял курс у аўстралійскі долар =\nВы выбралі зыходную валюту IRR і мэтавую валюту аўстралійскі долар з сумай 10 IRR. Вы можаце выбраць абменныя курсы ў двух спісах для больш чым 160 міжнародных валют. Абменныя курсы абнаўляюцца з рэгулярнымі інтэрваламі і ў звычайнай колькасці прадстаўлены ў таблічнай форме. Вы таксама можаце ўбачыць гістарычныя курсы іншых наведвальнікаў.\nіранскі рыял валюта ў Іран. аўстралійскі долар валюта ў Аўстралія, Кірыбаці, Науру, Тувалу. Сімвал IRR з'яўляецца ﷼. Сімвал AUD з'яўляецца $. Абменны курс для іранскі рыял быў актуалізаваны April 21, 2021. Абменны курс валюты для аўстралійскі долар быў актуалізаваны April 21, 2021. Каэфіцыент IRR мае 5 ўважаецца лічбаў. Каэфіцыент AUD мае 5 ўважаецца лічбаў.\nабменны курс іранскі рыял у аўстралійскі долар = .\nIRR у CADIRR у CNYIRR у INRIRR у JPYIRR у MXNIRR у NOKIRR у NZDIRR у RUBIRR у UAHIRR у VND


Сусветныя СМІ і мы (у кантэксце 64-га Сусветнага газетнага кангрэсу і 19-га Міжнароднага | Новы Час\nВыдаўцы і журналісты разам — гэта лагічна: адна сфера дзейнасці, адзін прадукт і адзін набор інструментаў для яго вырабу. Мэты і задачы, што супадаюць, хаця і істотна адрозніваюцца ў матывацыі: бізнэс — для выдаўцоў, кантэнт — для рэдактараў і журналістаў. Аднак і тут вектары інтарэсаў сыходзяцца ў адной кропцы — на чытацкай аўдыторыі, якая адначасова фарміруе медыйны рынак.\nМаштаб кангрэсу — за тысячу ўдзельнікаў са 103 краін свету з усіх кантынентаў. Найбольш журналістаў і выдаўцоў было ад Украіны (135) і Расіі (76). Прафесійны змест — абмен ідэямі, вопытам і тэхналогіямі, асэнсаванне сябе ў сістэме каардынатаў сусветных СМІ, зверка маршрутаў развіцця, наладжванне сумесных праектаў. Палітычны прэстыж кангрэсаў WAN-IFRA, акрамя іншага, выяўляецца фактам удзелу ў цырымоніі іх адкрыцця прэзідэнта той краіны, якая прымае кангрэс.\nПазіцыя — адданасць прынцыпам дэмакратыі і свабоды слова, служэнне грамадству, а не ўладам і карпаратыўным групам. Менавіта з гэтай прычыны месцам правядзення кангрэса і форуму заўсёды абіраюцца толькі свабодныя краіны. Але ўсімі магчымымі сродкамі заахвочваецца ўдзел прадстаўнікоў незалежных СМІ з несвабодных краін. Галоўная прэмія WAN-IFRA носіць назву «Залатое пяро Свабоды». Яна не ўтрымлівае грашовага складніку, але мае выключную маральную вагу.\nУ гэтым годзе лаўрэатам прэміі стала мексіканская журналістка і пісьменніца Анабэль Эрнандэс, якая апублікавала серыю нарысаў і выдала кнігу аб злачынствах наркакартэляў, якія, на яе выснову, у Мексіцы цалкам зрасліся з уладамі. У чуйнай цішыні зала слухала незвычайную па моцы слова і эмацыйнай напружанасці прамову Анабэль. Ад рук наркамафіі ў Мексіцы з 2006 года загінула 44 журналіста, у тым ліку 5 — у гэтым.\nУ пачэсным шэрагу лаўрэатаў «Залатога пяра» значыцца і Беларуская асацыяцыя журналістаў. У 2010 годзе ў сусветным газетным кангрэсе WAN-IFRA прымалі ўдзел два беларускіх журналіста, у гэтым — сем.\nМенавіта праблема абароны і пашырэння рамак свабоды слова і вызначае грамадскую вагу кангрэса. Вострыя грані гэтай праблемы з відавочнасцю выявіліся і на сёлетнім кангрэсе ў Кіеве.\nУжо на адкрыцці, падчас прывітальнай прамовы прэзідэнта Украіны Віктара Януковіча ў залі ўзняліся больш за дзясятак украінскіх журналістаў з руху «Стоп цэнзура» з плакатамі аб збіцці рэпарцёраў ва Украіне, аб выдаленні з кабельных сетак тэлеканала TVі, аб закрытым судзе над забойцамі журналіста Георгія Гангадзэ і аб узмацненні палітычнай цэнзуры на тэлебачанні. Да рэдактаркі «Украінскай праўды» (той самай газеты, дзе працаваў калісьці Гангадзэ) кінуўся ахоўнік і вырваў плакат. Бараніў жа ўкраінскую каляжанку, захіляючы сабой, беларускі журналіст Павел Шарамет, які апынуўся побач. Пазней арганізатары кангрэсу выбачаліся за інцыдэнт, а кіраўніцтва дзяржаховы адхрысціцца ад датычнасці да падзей у Кастрычніцкім палацы: маўляў, там працавалі прыватныя ахоўныя структуры.\nПакуль яшчэ, як тлумачылі беларускім калегам украінскія журналісты, наступ на дэмакратычныя правы ва Украіне носіць прыхаваны, паўзучы характар. І пакуль яшчэ не набыў незваротную спеласць. Пакуль яшчэ палітычная сітуацыя пярэстая, а сіла супраціву, асабліва ў заходняй частцы Украіны, дастаткова моцная.\nЦі не таму пра спрыянне свабодзе СМІ мусіў гаварыць рытуальныя словы з трыбуны кангрэсу і Віктар Януковіч, гэтак жа адпрэчваўся ад праўладнай ангажаванасці віцэ-прэзідэнт Украінскай асацыяцыі выдаўцоў Барыс Ложкін.\nСвае параўнальныя фарбы ў палітру барацьбы за свабоду слова дадала сустрэча журналістаў незалежных СМІ з Беларусі, Гватэмалы, Бірмы (М’янмы), Зімбабве, Замбіі. Розныя краіны і кантыненты, адрозныя традыцыі і менталітэт, але дзіўнае падабенства ў тактыцы і метадах падаўлення незалежных СМІ дыктатарскімі рэжымамі: напады на рэдакцыі, арышты, забарона газет, эканамічны ціск, выгнанне ў эміграцыю.\nЗ пэўнымі, зразумела, мясцовымі асаблівасцямі. Так, рэдакцыю самай уплывовай газеты ў Зімбабве, якую выдаваў саратнік Мугабэ, узарвалі, калі журналіст перайшоў у апазіцыю да прэзідэнта. Пасля некалькіх арыштаў і нападаў рэдактар уцёк з краіны і ўжо шмат год выдае газету за мяжой, тыражом ад 60 да 250 тысяч асобнікаў, і перапраўляе ў сваю краіну.\nАле большасць эмігранцкіх СМІ працуе на свае краіны ў лічбавым фармаце. Дастаткова эфектыўна, з высокім ахопам карыстальнікаў. Знакам надзеі за нашым невясёлым сталом прагучала гісторыя журналіста з М’янмы, які толькі нядаўна, праз 24 гады эміграцыі, урэшце змог вярнуцца на радзіму, дзе рэжым пад ціскам унутраных і знешніх абставін змушаны быў адмяніць ці не ўсе абмежаванні на дзейнасць СМІ.\nТэма свабоды слова дастаткова моцна прагучала на заключнай сесіі кангрэса, якая называлася «Рынак новых магчымасцей — медыя-трэнды ў краінах экс-СССР». Прычым, насуперак намаганням мадэратара Барыса Ложкіна. Яна папросту прарывалася на паверхню, бо якія ж магчымасці, калі няма свабоды? Змест дыскусіі будаваўся пераважна вакол сітуацыі ва Украіне і Расіі. Але лёгка накладаўся на сітуацыю ў Беларусі. Так, з сумам праводзілі паралелі беларускія журналісты, у іх яшчэ больш свабодаў, аднак якое пазнавальнае падабенства тэндэнцый! Ці хопіць калегам сіл і часу, каб спыніць наступ таталітарызму?\nЯк бы тое ні было, але рэжыму Януковіча ўдалося ўсё ж на кангрэсе знівеляваць тэму дэмакратычнага развіцця СМІ, тэму свабоды слова і выкарыстаць мерапрыемства на свой піяр. Як падзею, якая, на роўні з сусветным футбольным чэмпіянатам, сведчыць пра прызнанне яго палітыкі сусветнай супольнасцю.\nСтрачанае і набытае\nКропка адліку — небывалы чытацкі бум інтарэсу да разняволенай прэсы напачатку 1990-х, калі імгненна ўзніклі сотні новых выданняў, а тыражы асобных сіганулі за сто і болей тысяч асобнікаў, калі на тэлебачанні з’явіліся і збіралі каля экранаў тысячы людзей такія палітычныя перадачы, як «Пульс» Анатоля Майсені, «Праспект» Паўла Шарамета. Першы загінуў пры дзіўных абставінах у аўтамабільнай катастрофе. Другі, пасля арышту, быў вымушаны з’ехаць у Расію. Незалежная прэса пад рэпрэсіўным эканамічным і палітычным ціскам зменшылася да пары дзясяткаў агульнанацыянальных і рэгіянальных выданняў. Дзясяткі журналістаў прайшлі праз затрыманні, арышты, штрафы і суды, былі вымушаны эміграваць.\nТак была перабіта жывая паўнакроўная тэндэнцыя станаўлення беларускай мадэлі якаснай журналістыкі. Прапагандысцкі ж архіпелаг афіцыйных СМІ наогул адвярнуў, адвучыў ад чытання СМІ ці не мільёны людзей. Гэта культурная катастрофа. Перарыў дынамікі развіцця. Выпадзенне з сусветнай медыйнай прасторы.\nПрыкладаў таго, чаго б мы маглі дасягнуць за гэтыя 18 прамінулых гадоў, кангрэс нам прадэманстраваў нямала. Пакінем за дужкамі сусветныя вядомыя брэнды накшталт «Times», «Bild», хаця іх вопыт выключна цікавы і варты, пры пэўнай адаптацыі, пераймання.\nА вось прыклады з параўнальных па маштабу краін вельмі паказальныя. У прыватнасці, газеты «Svenska Dagbladet», якая правяла рэарганізацыю і выйшла на тыраж у 400 тысяч экземпляраў, ці медыякампанія «Verbens Gang» у Нарвегіі, што ўзнікла тры гады таму і ўжо выйшла ў лідары ў мабільным інтэрнэце, ці развіццё найбуйнейшай газеты на каталонскай мове ў Іспаніі.\nМы маглі б зараз быць абсалютна сучасным сегментам у агульнай еўрапейскай і глабальнай медыйнай прасторы. Аднак страты нашы, нягледзячы на драматычны маштаб, не з’яўляюцца непапраўнымі. Кангрэс даў нам параўнальны фон да высноў, што менавіта недзяржаўны медыясектар у Беларусі здолеў не адстаць ад сучасных тэндэнцый і дасягненняў у сусветнай медыяпрасторы. Насуперак рэпрэсіўнаму ціску, іншым разам ад безвыходнасці.\nТак, забітыя рэжымам Лукашэнкі папяровыя газеты сышлі ў інтэрнэт. Прычым адбылося гэта на першай фазе фарміравання ў свеце новых тэхналогій, якія ў Беларусі наогул знаходзіліся ў эмбрыянальным стане. Рэжым не ўбачыў у тым пагрозы сабе. Але час ішоў, беларускія піянеры інтэрнэту працавалі, цягнуліся за цывілізаваным светам, іншым разам у сваіх вынаходніцтвах нават з апераджэннем. Так, рэдакцыя зачыненага ўладамі часопіса «Студэнцкая думка» прыдумала яго мультымедыйны варыянт на дысках, які на сённяшні дзень выходзіць у інтэрнэце пад назвай 34 mag.net.\nУтрымаліся і друкаваныя выданні, запачаткаваўшы на пэўным этапе і свае інтэрнэт-версіі, якія развіваюцца зараз у сучасным мультымедыйным фармаце. Прарыў здзейсніла «Наша ніва», прычым падвойны, заваяваўшы шырокую папулярнасць на беларускай мове.\nПарадаксальным чынам да сучаснай агульнасусветнай тэндэнцыі друкаваныя беларускія незалежныя газеты вывеў і той факт, што з-за ціску і недахопу сродкаў, яны не змаглі выходзіць штодзённа, ператварыўшыся ў штотыднёвыя. І менавіта рост інтарэсу да нядзельных газет адзначалі выступоўцы з розных краін, газет падобных да часопісаў — з больш глыбокай інфармацыяй і аналізам, менш навін, больш ведаў. Вяртанне да класікі журналізму ў сукупнасці з навацыямі.\nМаршрутам у будучыню\nНа сённяшні дзень у Беларусі болей за чатыры мільёны карыстальнікаў інтэрнэту. Сярод іх, па рэйтынгу Акавіты, сумарная сярэдняя штодзённая аўдыторыя вядучых незалежных інфармацыйных рэсурсаў складае болей за 350 тысяч унікальных наведвальнікаў. Сумарны тыраж ацалелых папяровых газет, па дадзеных БАЖ, складае 150 тысяч асобнікаў. Улічым таксама чытачоў іх сайтаў і наведвальнікаў мноства невялікіх сайтаў, якія не фіксуюцца Акавітай. У выніку атрымліваецца болей за 700 тысяч чытачоў незалежных СМІ. Гэта 18–20 працэнтаў ад агульнай інтэрнэт-аўдыторыі.\nІ мала, і многа. Але відавочна, што гэта ўжо не маленькая выспачка, а ўнушальны плацдарм, тэрыторыя свабоднага слова. Утрымаць яго, паступова пашыраючы, незалежным СМІ ўдалося не толькі праз сваю прынцыповую дэмакратычную пазіцыю, але і праз якасны кантэнт. Адначасова гэта і рэзерв, тэрыторыя росту, што магчыма, зноў жа, толькі праз якасны кантэнт. Праз выкарыстанне і інтэграцыю ўсіх вынайдзеных на сёння платформаў. Праз прывабны дызайн і высокую паліграфію. Праз стварэнне супольнасцяў вакол кожнага выдання, дзе чытач — не толькі карыстальнік, але і творца навін. Праз двухуткасную падачу інфармацыі. Праз тэхналогію таго самага SoLoMo — сацыяльныя, лакальныя, мабільныя СМІ. Пра ўсё гэта ішла размова ў Кіеве.\nБеларускія незалежныя СМІ знаходзяцца ў рэчышчы працэсаў развіцця сусветных медыя. Усе іх практыкі намі выкарыстоўваюцца. Проста мы вымушаны былі ісці іншай дарогай. Адрозненне ў маштабе. Улады ўсімі сродкамі імкнуцца блакаваць камунікатыўныя каналы ад нашай выспы свабоднага слова да мацерыка — асноўнай масы беларускага насельніцтва, ад рабочых да чыноўнікаў. У тым і палягае галоўная праблема — чытачы свабодных СМІ застаюцца пакуль што класам у сабе.\nАле ўжо адчувальныя імпульсы выспяваючага выбуху інтарэсу да альтэрнатыўнай інфармацыі.\nАдваяванае і набытае ёсць дастатковай базай для прарыву, да выхаду на шырокі прастор пры ўмове дэмакратычных перамен і фармавання медыйнага рынку.\nСёння для свабодных краін якасны кантэнт — гэта прадукт, які найлепш прадаецца, умова камерцыйнага поспеху, для несвабодных — найперш прадукт гуманітарнай дапамогі, без якога грамадства не можа выжыць у якасці суб’екта гісторыі, а не аб’екта маніпуляцыі таталітарным рэжымам. І адначасова — інструмент перамен.


Кітай Двухбаковая злучальная труба з вугляроднага валакна Вытворчасць і вытворчасць | Ян Туо\nУсе мы ведаем, што немагчыма пракруціць трубку з вугляроднага валакна традыцыйнай тэхналогіяй апрацоўкі, бо гэта пашкодзіць структуру вугляроднага валакна. Такім чынам, абодва канца заменены на алюмініевыя дэталі. Або выкарыстоўвайце смалу і клей, каб злучыць апрацаваныя дэталі з вугляроднага валакна з арыгінальнай трубкай з вугляроднага валакна.\n3K глянцавы / матавы / па патрабаванні\n500 мм * 58 мм * 78 мм Па меры неабходнасці\n5000 штук у месяц\nВугляроднае валакно на аснове поліакрыланітрылу\nСамая вялікая перавага прадукту\nУсе мы ведаем, што немагчыма пракруціць трубку з вугляроднага валакна традыцыйнай тэхналогіяй апрацоўкі, бо гэта пашкодзіць структуру вугляроднага валакна. Такім чынам, абодва канца заменены на алюмініевыя дэталі. Або выкарыстоўвайце смалу і клей, каб злучыць апрацаваныя дэталі з вугляроднага валакна з арыгінальнай трубкай з вугляроднага валакна. Гэта значна прывядзе да страты эксплуатацыйных характарыстык самой трубы з вугляроднага валакна, а калянасць і трываласць значна паменшацца. Для таго, каб вырашыць гэтую праблему, мы спрабуем з дапамогай метадаў апрацоўкі стварыць поўны раз'ём з вугляроднага валакна. Пасля шматлікіх эксперыментаў мы нарэшце знайшлі стабільны метад вытворчасці. Нарэшце мы зразумелі інтэграцыю злучальных труб з вугляроднага валакна. Фізічныя і хімічныя ўласцівасці трубак былі значна палепшаны\nДастасавальнае асяроддзе для прадукту\n1. Падключэнне дэталяў да вялікага абсталявання\n2. двухбаковая злучальная труба для транспартнага трубаправода\n3.Ваеннае абсталяванне, медыцынскае абсталяванне, дэталі аэракасмічнага абсталявання\n1. Высокая трываласць на расцяжэнне: трываласць вугляроднага валакна ў 8-10 разоў перавышае трываласць сталі, звычайна вышэй 3500 мпа, і выдатныя паказчыкі могуць дасягаць 5000 мпа.\n2. Нізкая шчыльнасць і невялікі вага, шчыльнасць складае ўсяго 1/4 сталі.\nТрубка з вугляроднага валакна мае перавагі высокай трываласці, доўгага тэрміну службы, устойлівасці да карозіі і лёгкага вагі. Ён шырока выкарыстоўваецца ў такіх вырабах, як паветраныя змеі, самалёты авіяцыйных мадэляў, розныя апоры, шахты абсталявання, абсталяванне для аўтаматызацыі, афортныя машыны, медыцынскія насілкі, спартыўны інвентар і гэтак далей. Серыя выдатных уласцівасцей, такіх як ўстойлівасць памераў, электраправоднасць, цеплаправоднасць, нізкі каэфіцыент цеплавога пашырэння, сама змазка, паглынанне энергіі і ўстойлівасць да ўдараў. І мае характарыстыкі высокага ўдзельнага модуля, устойлівасці да стомленасці, супраціву паўзучасці, высокай тэмпературнай стойкасці, зносаўстойлівасці і гэтак далей.\nПапярэдняя: 3K PlainTwill будзе ткаць вугляпласцікавы ліст\nДалей: Шклапластыкавая трубка


17/02/2014 Сельская праўда Ведай нашых! 0\nУ аблвыканкаме адбылася сустрэча, на якой узнагародзілі вядучых спартсменаў і трэнераў Брэстчыны па выніках мінулага года.\nСтаршыня аблвыканкама Канстанцін Сумар на сустрэчы з вядучымі трэнерамі і спартсменамі Брэстчыны адзначыў, што ў вобласці заўжды надаецца вялікая ўвага спорту, не стаў выключэннем і мінулы год. Летась на развіццё дадзенай сферы было накіравана каля 354 мільярдаў рублёў, 60 працэнтаў ад гэтай сумы выдаткаваў абласны бюджэт. Штогод спартыўныя арэны Брэстчыны становяцца сведкамі звыш 500 відовішчных баталій абласнога і рэспубліканскага ўзроўню, а за апошнюю дзесяцігодку ў вобласці з’явілася каля 150 новенькіх фізкультурных аб’ектаў. Самыя свежыя з іх — стадыён па хакеі на траве ў Баранавічах, ФСК “Аквамарын” у Століне, сучасны фізкультурна-аздараўленчы комплекс у Альшанах Столінскага раёна, пабудаваны, дарэчы, паводле спецыяльнага даручэння Прэзідэнта краіны Аляксандра Лукашэнкі.\nНемалаважным з’яўляецца і той факт, што летась упершыню за 10 гадоў берасцейскія спартсмены сталі першымі па выніках выступленняў у рэспубліканскіх спаборніцтвах “Алімпійскія дні моладзі”. З 58 медалёў, заваяваных атлетамі Брэстчыны ў розных спартыўных дысцыплінах летась, 10 — найвышэйшага гатунку.\n— Вашы перамогі даюць падставы гаварыць аб краіне ў пазітыўным рэчышчы, – падкрэсліў Канстанцін Сумар. — Часам спартыўныя дасягненні з’яўляюцца нават больш дзейснымі, чым дзясяткі дыпламатычных перагавораў.\nСтаршыня аблвыканкама пажадаў маладым, але перспектыўным спартсменам усяго таго, што прынята жадаць у падобных выпадках: моцнага здароўя, каб яно не станавілася перашкодай на шляху да новых трафеяў, цярпення, бо толькі гэтая якасць дазваляе дамагацца патрэбных вынікаў, і шанцу, без якога не абыходзіцца, бадай, ніводзін чэмпіянат. А ў спорце значэнне маюць нават долі секунды.\nМожна смела меркаваць, што ўсімі пералічанымі рысамі валодаюць якраз тыя, каго сёлета запрасілі на традыцыйны прыём да кіраўніка вобласці. Таленавітыя спартсмены і іх трэнеры за свае дасягненні атрымалі з рук Канстанціна Сумара граматы і каштоўныя падарункі ў выглядзе сярэбраных зліткаў. Наконт таго, чаму прыз выглядае менавіта так, а не інакш, губернатар пажартаваў: маўляў, сюрпрыз з намёкам, каб сёлетнія выступленні атлетаў прынеслі вобласці пабольш “жоўтага” металу.\nЗа значны ўнёсак у раз-віццё спорту была таксама ўзнагароджана алімпійская чэмпіёнка Юлія Несцярэнка. Яна ў сваю чаргу падзякавала за цёплы прыём, бо, як вядома, падобныя сустрэчы практыкуюцца далёка не ў кожным рэгіёне Беларусі. Таксама, як і падтрымка мясцовага кіраўніцтва — на Брэстчыне яна адчуваецца надзвычай моцна, а гэта ўжо пэўным чынам абавязвае і натхняе прадстаўнікоў вялікай спартыўнай сям’і працаваць на вынік.\nСярод узнагароджаных маладых спартсменаў ёсць жабінкавец — баксёр, прызёр чэмпіянату Еўропы ў гэтым відзе спорту Павел Кастрамін.\nМаладыя спартсмены і іх трэнеры, акрамя таго, мелі ўнікальную магчымасць задаць кіраўніку вобласці найбольш хвалюючыя на сёння пытанні.\nНа здымку: старшыня аблвыканкама К.А.Сумар уручае Ганаровую грамату баксёру Паўлу Кастраміну.


Эўрадэпутаты заклікалі Міжнародную фэдэрацыю хакею перанесьці чэмпіянат зь Менску. Але не ў Расею. 21.by\nЧальцы ЭП нагадалі, што Міжнародная фэдэрацыя хакею на лёдзе вызначае прыстойнасьць як «якасьць быць сумленным і мець моцныя маральныя прынцыпы, якія вы адмаўляецеся мяняць».\n«Аляксандар Лукашэнка, жорсткі дыктатар і самаабвешчаны аматар хакею, ідзе насуперак усім маральным прынцыпам, якімі даражыць ваша фэдэрацыя і праўдзівы дух спартыўнага майстэрства», — гаворыцца ў лісьце.\n«І на вашай фэдэрацыі ляжыць адказнасьць прытрымлівацца ўласных прынцыпаў, не ўзаконьваць жорсткасьць і сачыць за тым, каб Чэмпіянат сьвету па хакеі з шайбай 2021 году не праводзіўся ў Беларусі Лукашэнкі і ня быў перанесены ў Расею, якая застаецца адзінай крыніцай легітымнасьці Лукашэнкі», — пішуць у сваім лісьце эўрадэпутаты.\n47 дэпутатаў Эўрапейскага парлямэнту накіравалі ліст прэзыдэнту Міжнароднай фэдэрацыі хакею на лёдзе (IIHF) Рэнэ Фазэлю, у якім нагадалі яму пра каштоўнасьці IIHF...\nПо всей Беларуси прошли вечерние протесты


Пераклад — навука ці мастацтва? | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Пераклад — навука ці мастацтва?\nПераклад — навука ці мастацтва?\nАпублікавана ў газеце "Літаратура і мастацтва" 4 красавіка 2014 г.\nУжо не адно пакаленне перакладчыкаў, тэарэтыкаў і практыкаў, спрабуе адказаць на пытанні: ці магчымы дакладны пераклад выказвання, мастацкага твора з адной мовы на іншую? Пераклад — гэта навука, мастацтва ці проста рамяство? Ці можна навучыць перакладаць, асабліва літаратурныя творы? Менавіта гэтым аспектам справы была прысвечана І міжнародная навуковая канферэнцыя “Пераклад і перакладазнаўства ў ХХІ ст.: стан і перспектывы”, што прайшла ў Мінскім дзяржаўным лінгвістычным універсітэце. Яе ўдзельнікамі сталі выпускнікі гэтай ВНУ, лінгвісты, тэарэтыкі і практыкі перакладу з Беларусі і з-за мяжы.\nУ прывітальным слове дэкан перакладчыцкага факультэта МДЛУ Аляксандр Паніматка зазначыў:\n— Гэтая канферэнцыя доўга планавалася, доўга задумвалася і рыхтавалася. Раней мы праводзілі толькі вузкаскіраваныя “круглыя сталы”, падчас якіх спецыялістамі абмяркоўваліся актуальныя аспекты справы. Цяпер жа ў нашым універсітэце шмат што змянілася: прайшлі важныя працэсы распрацоўкі новых адукацыйных стандартаў, упершыню адкрыта практыка-арыентаваная магістратура па перакладах і перакладазнаўстве. На гэтай хвалі мы зразумелі, што ўжо гатовыя правесці такі буйны форум. Ён дапаможа нам, з аднаго боку, пазнаёміць прысутных з сістэмай падрыхтоўкі спецыялістаў, якая ўжо існуе ў нашым універсітэце, падзяліцца інавацыямі, што мы выкарыстоўваем пры навучанні сінхроннаму, мастацкаму перакладу, а гэтыя кірункі хутка развіваюцца на нашым факультэце. З іншага — дасць магчымасць атрымаць новыя веды ад калег і ў далейшым пераняць нейкія метады працы.\nУсе пытанні, што абмяркоўваліся падчас пленарнага пасяджэння і тэматычных “круглых сталоў” у межах канферэнцыі, можна ўмоўна падзяліць на два блокі: тэарэтычныя аспекты перакладу і яго практычны бок. Адметна, што меркаванні выступоўцаў адносна адказаў на асноўныя пытанні канферэнцыі разыходзіліся.\nПазіцыю тэарэтыкаў перакладу, даследчыкаў унутранай формы моў выдатна выказала падчас свайго выступлення Зінаіда Харытончык, доктар філалагічных навук, прафесар:\n— Пераклад — матэрыя надзвычай няўлоўная, якую можна назваць рознымі словамі. Калі мы кажам пра пераклад з адной мовы на іншую, я не пагаджуся з тым, што мы маем на ўвазе пераклад на мову як адзін і той жа код. Нямецкая, англійская, французская мовы ў маім уяўленні — гэта розныя коды. Гэта набор сімвалаў, якія маюць агульныя характарыстыкі, але адначасова і розныя ўласцівасці. Для мяне самай важнай праблемай дзейнасці перакладчыка з’яўляецца праблема перакладальнасці. Мы лічым магчымым адэкватны і эквівалентны пераклад з аднаго моўнага кода на іншы ці мы займаемся пошукам нейкіх набліжаных варыянтаў да таго, што выказана з дапамогай зыходнага кода? І тут прынцыповым з’яўляецца рашэнне пытання пошуку прычын, па якіх магчымасць перакладу становіцца спрэчнай, у той жа час імкненне пераадолець гэтыя цяжкасці ўздымаецца ў ранг прынцыповых. Дакладны пераклад — недасягальны ідэал, недасягальная мара. Але я пагаджуся з тым, што пераклад — гэта мастацтва і ён мусіць вывучацца хутчэй у межах мастацтвазнаўства, чым выдзяляцца ў асобную навуку. Гэта не зусім навуковая галіна, мне падаецца, што менавіта таму ў нас так мала дысертацый у перакладазнаўстве. І чакаць большай колькасці не даводзіцца.\nТэарэтычны аспект зразумелы: ідэальна правільнага і дакладнага перакладу не існуе, што абумоўлена рознасцю структур моў. Але як паразумецца людзям з розных краін, прадстаўнікам розных культур? Як нам пазнаёміцца з дасягненнямі літаратур іншых народаў, калі мы не валодаем іх мовамі? Натуральна, з дапамогай перакладу, як ні парадаксальна гэта гучыць. І менавіта практыкі імкнуцца зрабіць працэс камунікацыі паміж людзьмі, народамі і літаратурамі як мага больш простым, як мага больш дакладна перадаць ідэі, выказаныя ў межах сказа, верша ці рамана.\nКалі тэарэтыкі маюць права сцвярджаць немагчымасць перакладу, то практыкі проста абавязаныя кожным днём сваёй працы абвяргаць гэты пастулат. Па сутнасці, так яно і атрымліваецца. Пра падтрымку перакладаў мастацкай літаратуры з нямецкай мовы на беларускую і наадварот распавёў дырэктар Інстытута імя Гётэ ў Мінску Франк Баўман, з міжнароднымі праектамі Выдавецкага дома “Звязда” пазнаёміў прысутных намеснік дырэктара ўстановы Алесь Бадак, адметнасці фарміравання школы мастацкага перакладу ва ўніверсітэце Сарбона (Францыя) у сваім выступленні падкрэсліла прафесар Анн Кадэльфі-Факар, а магчымасць навучання студэнтаў перастварэнню літаратуры на розных мовах сцвердзіў кандыдат філалагічных навук Юрый Стулаў.\nАдметна, што і адзін з асобных “круглых сталоў” у межах форуму быў прысвечаны абмеркаванню важных пытанняў мастацкага перакладу. Але каб разглядаць перспектывы развіцця галіны, трэба ведаць яе гісторыю і вытокі. Пра адметнасці фарміравання айчыннай школы перакладу распавёў кандыдат філалагічных навук Пятро Васючэнка:\n— ХІІ стагоддзе можна лічыць пачаткам нашай перакладной кніжнасці. А носьбітамі перакладу ў той час былі манахі-кніжнікі, якія ведалі і тэалогію, і розныя мовы, а перакладамі займаліся, каб задаволіць патрэбы царквы і дзяржавы. Першыя значныя змены ў гэтай парадыгме адбыліся ў XVI ст., калі Францыск Скарына пераклаў Біблію для народа, а традыцыя мастацкага перакладу набыла асветніцкі характар. У пачатку ХХ ст. вылучаюцца “нашаніўскі” і “маладнякоўска-ўзвышшаўскі” перыяды. Адпаведна перакладчыцкія стратэгіі гэтага часу арыентаваліся на “нашаніўскія” дактрыны, выказаныя Вацлавам Ластоўскім і Максімам Багдановічам. Гэта вядомы тэзіс Багдановіча пра неабходнасць упісваць беларускую літаратуру ў кантэкст сусветнай і выказванне Ластоўскага з кнігі “Што трэба ведаць кожнаму беларусу”. Веданне замежных моў Власт лічыў патрэбным для таго, каб несці людзям сваё, каб браць лепшае ад іншых.\nУ часы “Маладняку” пераклад быў пераацэнены, важкай стала ўстаноўка пісаць лепш, ствараць літаратуру, якой няма ў іншых народаў. Тады і прыйшло разуменне: пераклад твора на нашай мове становіцца нашым творам. У гэты час з’явілася нове літаратурнае амплуа (следам за Багдановічам) — паэт-перакладчык. Да прыкладу, Уладзімір Дубоўка і Юрка Гаўрук былі адначасова выдатнымі паэтамі і перакладчыкамі.\nНаступныя змены назіраюцца ў канцы 1940-х, калі з’явіўся Мінскі дзяржаўны педадагічны інстытут замежных моў (цяпер МДЛУ), а гэта кузня, дзе адбывалася падрыхтоўка будучых перакладчыкаў. У той час, калі беларуская мова тут зусім не выкладалася, калі звярталася ўвага толькі на нашу літаратуру, з гэтых сцен выйшлі прадстаўнікі новага пакалення беларускага перакладу, да прыкладу, Эдзі Агняцвет. Гэты перыяд можна назваць часам асваення літаратурнай класікі, калі было перастворана па-беларуску практычна ўсё самае істотнае ў сусветнай літаратуры. З’явілася і сваё няпісанае правіла: перакладаць на беларускую мову толькі тое, што раней ужо перастваралася па-руску. Значыць, гэты твор ужо апрабаваны, ён можа зацікавіць і беларускага чытача. З цягам часу ўсталявалася еднасць перакладчыцка-выдавецкага працэсу. Выходзілі серыі “Скарбы сусветнай літаратуры”, “Майстры замежнай прозы”, з’явіўся альманах “Далягляды”, які мог бы стаць выдатным літаратурным часопісам. На яго старонках друкаваліся не толькі пераклады, але і тэарэтычныя артыкулы.\nНаш час таксама можна назваць часам змены парадыгмы. Пераклад цяпер выконвае новыя функцыі — культураахоўчую і камунікатыўна-рэпрэзентатыўную. Менавіта пераклад дае магчымасць прадстаўляць маленькую нацыю ў сям’і іншых, прадастаўляе шанц маленькай культуры стаць часткай вялікага свету. Адметна, што сёння перакладчыкі ўсё часцей ведаюць замежную мову і працуюць з арыгінальнымі тэкстамі, хоць практыка працы з падрадкоўнікам усё яшчэ захоўваецца.\nНягледзячы на тое, што перапынілася традыцыя з’яднанасці перакладчыцкага і выдавецкага працэсаў, адсутнічае адмысловае літаратурна-мастацкае выданне, мы назіраем станоўчыя перспектывы. Ужо колькі год у інтэрнэце выходзіць спецыяльны часопіс “Прайдзісвет”, наладжваецца супрацоўніцтва з выдавецтвамі.\nІ сапраўды, шмат станоўчых працэсаў адбываецца ў сучасным перакладазнаўстве, тэарэтычным і практычным: пераствараюцца песні, вершы, раманы, кнігі для дзяцей. Але важна памятаць значнасць перакладу не толькі з замежных моў на беларускую, але і з беларускай на замежныя, каб прадставіць нашы дасягненні, нашу культуру ва ўсім свеце. У наступным выпуску “Кніжнага свету” мы працягнем гутарку разам з прафесарам універсітэта Сарбона Анн Кадэльфі-Факар (Францыя).\n«Маленькі прынц» у перакладзе на беларускую мову ўпершыню ўбачыла свет 30 гадоў таму\nМаксім Замшаў: Мне падабаецца Купалава свабода ў думках\nЯк будучыя лінгвісты дапамагаюць выхаванцам дзіцячых дамоў\nНовы Запавет надрукавалі па-беларуску\n10:45 Выкладчыкі БДУ падрыхтавалі сучасныя падручнікі па гісторыі і грамадазнаўстве\n10:15 У Стаўбцоўскім раёне вайскоўцы выратавалі на пажары мужчыну\n09:44 У Сочы дваіх дзяцей знесла ў мора плынню ракі\n09:19 Рабочы загінуў на будаўнічым аб'екце ў Мінскім раёне\n09:10 Першыя ўкусы кляшчоў зарэгістраваныя ў Брэсцкай вобласці\n09:08 Беларусь атрымае за брудную нафту больш за $60 млн\n08:33 Колькасць ахвяр каранавіруса ў Кітаі дасягнула 2715 чалавек\n1853 Чаму школьная праграма па літаратуры патрабуе пераасэнсавання\n706 Санны рэйд. Як партызаны здзейснілі пераможную аперацыю на Палессі ў 1942-м\n568 Карэспандэнты «Звязды» спыталі ў мінакоў, калі і дзе яны апошні раз чулі беларускую мову\n518 Дзяніс Раманюк: Я раблю этнаграфію «дваццаць пятым» кадрам\n469 У чым сутнасць вішынгу — аднаго з відаў махлярства\n385 Раім схадзіць\n373 Прамая лінія па налічэнні зарплаты ў бюджэтнай сферы пройдзе сёння ў КДК\n332 Фотакарэспандэнт «Звязды» Таццяна Ткачова — у ліку фіналістаў прэміі фотажурналістыкі World Press Photo\n324 Скрыпач-віртуоз Арцём Шышкоў: Конкурсы — гэта, у першую чаргу, бізнес\n275 Барэц Максім Нягода: Пасля кожнага медаля трэба пачынаць з нуля


Санітарны ўрач раёна: «Эпідэмічная сітуацыя стабільная» - Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\nТэма распаўсюджвання каранавіруснай інфекцыі па-ранейшаму застаецца актуальнай.\nПракаменціраваць цяперашнюю сітуацыю ў раёне папрасілі галоўнага санітарнага ўрача раёна Аляксея Бондарава:\n– Эпідэмічная сітуацыя стабільная, аднак ёсць невялікі, у рамках статыстычных ваганняў, пад’ём захваральнасці. Пытанне COVID-19 застанецца актуальным да таго часу, пакуль мы не забяспечым асноўную меру засцярогі – правядзенне вакцынацыі.\nНа прадпрыемствах, у арганізацыях, ва ўстановах работнікі павінны праходзіць тэрмаметрыю, кіраўнік – цікавіцца пра іх здароўе. Раз у дзень неабходна праводзіць уборку, уключаючы праціранне сталоў, парэнчаў і інш., з прымяненнем сродкаў для дэзынфекцыі. Ніхто не адмяняў праветрыванне, меры сацыяльнага дыстанцыравання: чым бліжэй здаровы чалавек знаходзіцца да інфіцыраванага, тым большую канцэнтрацыю віруса ён атрымае. Насіць маску трэба правільна: яна павінна шчыльна закрываць рот, нос і падбародак. Як мага часцей неабходна мыць рукі з мылам і апрацоўваць антысептыкам.\nСанітарны нагляд працягваецца. Кіраўнікі арганізацый будуць прыцягвацца да адміністрацыйнай адказнасці за парушэнні мер бяспекі. Асабісты абавязак кожнага кіраўніка – не дапусціць парушэнняў.\nАляксей Бондараў заклікае ўсіх грамадзян карыстацца праверанымі крыніцамі інфармацыі, не баяцца прышчэпак. У якасці пацвярджэння гэтаму Аляксей Віктаравіч прыводзіць такі факт:\n– Задумайцеся: у Ізраілі праходзіць масавая вакцынацыя, у выніку захваральнасць зніжаецца ў 50 разоў, адмяняюцца абмежавальныя мерапрыемствы. Слухайце медыка – таго, да каго вы прыходзіце на прыём перад вакцынацыяй. Менавіта ён нясе за вас адказнасць.\nФота Таццяны ПЯТКЕВІЧ


Мінпрыроды падтрымала ідэю мараторыя на адстрэл гусей і качак увесну | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМіністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя падтрымала ідэю грамадскай арганізацыі „Ахова птушак Бацькаўшчыны” ўвесці мараторый на адстрэл гусей і качак увесну, паведаміла прэс-служба АПБ.\nУ паведамленні гаворыцца, што з Мінпрыроды атрыманы адказ на петыцыю, апублікаваную на сайце „Зручны горад” у траўні гэтага года. Збор подпісаў за ўвядзенне мараторыя, а таксама за забарону выкарыстання паўаўтаматычнай зброі і электронных вабікаў працягваўся месяц. Кампанію падтрымалі вядомыя людзі Беларусі, і ў выніку петыцыя сабрала амаль дзве тысячы подпісаў. Пасля гэтага дакумент накіравалі ў прыродаахоўнае ведамства.\nУ сакавіку 2018 года быў падпісаны ўказ, які змяніў правілы палявання ў Беларусі. Тэрмін палявання павялічыўся: замест 28 каляндарных дзён дазволілі страляць па птушках 28 паляўнічых дзён, гэта значыць практычна ўсе выхадныя з сярэдзіны сакавіка да сярэдзіны мая, а пакупнікам паляўнічых тураў далі магчымасць паляваць неабмежаваную колькасць дзён на працягу двух месяцаў.\nАкрамя таго, да паляўнічых дадалі два віды птушак, якія раней знаходзіліся ў Чырвонай кнізе, — свіязь і гогаля. „Што да спосабаў палявання, то суперэфектыўныя электронныя вабікі, якія транслююць запісы галасоў птушак, і паўаўтаматычная зброя значная яго спрашчаюць”, — гаворыцца ў паведамленні.\nАПБ выступае супраць веснавога палявання на вадаплаўных птушак. У арганізацыі падкрэсліваюць: „Памылковы адстрэл самак качак і птушак забароненых для палявання відаў, турбаванне водных і каляводных птушак падчас гнездавання, знішчэнне самых моцных асобін, якія перажылі зімоўку або доўгі пералёт, — усё гэта ўдар па папуляцыях птушак”. У Еўропе няма іншай краіны, дзе б вясной птушак так пераследавалі паляўнічыя, адзначаюць абаронцы прыроды.\nПаводле слоў дырэктара АПБ Аляксандра Вінчэўскага, увядзенне пяцігадовай забароны на вясновы адстрэл вадаплаўных птушак дазволіць навукоўцам і практыкам вывучыць сітуацыю, якая склалася. „З 1997 года практычна ніхто не ведае, колькі ў нас качак і гусей. Без ўплыву палявання можна будзе вясной дакладна вызначыць усе месцы, важныя для гнездавання шэрай гусі, белавокай чарнеці і іншых качак з Чырвонай кнігі, каб потым увесці заканадаўчыя абмежаванні для палявання ў гэтых раёнах. Нарэшце, паляванне восенню для аматараў пастраляць будзе больш паспяховым і з меншай рызыкай для захавання нашых птушак”, — сказаў ён.\nУ адказе Мінпрыроды адзначаецца, што ведамства цалкам падзяляе занепакоенасць грамадзян і выступала супраць павелічэння тэрмінаў веснавога палявання на вадаплаўных. Аднак гэтыя пярэчанні прынятыя не былі.\n„Наступным лагічным крокам будзе зварот у НАН Беларусі, як і прапанавала Мінпрыроды, — адзначыў Вінчэўскі. — Калі навукоўцы падтрымаюць нашу пазіцыю, справа зрушыцца”.


Дызайн гарышча ў прыватным доме - Блог пра рамонт\nЧасцей за ўсё гарышча выкарыстоўваецца для таго, каб захоўваць старыя і непатрэбныя рэчы, інструменты, харчы, якім няма прымянення, а расстацца з імі шкада. Але калі хата ўжо уладкаваны, то з-за росту колькасці сям'і ці ж жадання абсталяваць дадатковую ўтульны пакой для камфортнага адпачынку, можа ўзнікнуць неабходнасць пашырыць жылую плошчу і заняцца пераабсталяваннем гарышча.\nЗ часам можа ўзнікнуць патрэба ў так званым «карысным паверсе». Тады паддашкавае памяшканне атрымлівае прыгожае і рамантычнае назва - мансарда, якое выклікае асацыяцыі з парыжскімі кварталамі і стрэхамі Манмартра.\nДызайн гарышча ў прыватным доме напрамую залежыць ад мэты, якой будзе адпавядаць гэта памяшканне. Пры пераабсталяванні паддашкавага памяшкання важна прытрымлівацца трох этапах:\nПланіроўка інтэр'еру пакоя на гарышчы\nЗусім няпроста, як здаецца на першы погляд, зрабіць паддашкавае памяшканне жылым. Такая рэканструкцыя прадугледжвае не толькі пэўныя фінансавыя затраты, але і працаёмкія будаўнічыя працы. Планіроўка і наступны рамонт могуць быць выкананы сваімі рукамі. Для пачатку патрэбен праект гарышча з канструктыўнымі асаблівасцямі дома, такімі як форма і вышыня даху, размяшчэнне лесвіцы, вентыляцыі і асвятлення, колькасць пакояў у доме.\nНе кожны гарышча можа быць жылым. Будаўнічыя патрабаванні прадугледжваюць, каб мансардное памяшканне было арганізавана пры ухіле пахілу даху не больш за 45 ?, а канструкцыя дома і размяшчэнне крокваў не перашкаджалі свабоднаму перамяшчэнню па гарышчы.\nАб размяшчэнні стацыянарнай лесвіцы ў хаце неабходна паклапаціцца яшчэ да таго як будуць праведзены рамонтныя работы на першым паверсе. Важна вырашыць, дзе яна будзе ўстаноўлена, каб не загрувашчваць праход, і вызваліць месца для мэблі.\nДля вентыляцыі і асвятлення на гарышчы абавязкова павінны быць вокны. Дзе будуць размешчаны вокны - на франтоне або ў самім даху - будзе залежаць ад формы даху.\nВокны, размешчаныя ў даху, называюцца мансардным.\nУ адрозненне ад звычайных вокнаў да ўсталёўцы і герметызацыі мансардных вокнаў прад'яўляюцца больш жорсткія патрабаванні, так як гэтыя вокны інтэнсіўна падвяргаюцца нагрузак у выглядзе дажджу і снегу ў большай ступені. Затое мансардные вокны - выдатны дызайнерскае рашэнне, якое дазваляе не толькі напоўніць памяшканне святлом, але і стаць упрыгожваннем экстэр'ера хаты.\nКалі дах чатырохсхільным, то вокны ў даху - адзіны спосаб асвятліць ўвесь гарышча.\nУцяпленне гарышча дома\nУ пераабсталяванні гарышча немалаважным момантам з'яўляецца яго ўцяпленне. Каб на гарышчы было камфортна, павінна быць забяспечана адпаведная тэмпература. Бо цёпламу паветру ўласціва падымацца ўверх, то уцяпленне прадухіліць яго рассейванне.\nСкатную дах ўцяпляюць матэрыялам таўшчынёй не менш за 10 см. Для ўцяплення паддашкавага памяшкання выкарыстоўваюць толькі негаручых, паропроницаемые і экалагічныя матэрыялы. Як для падлогі, так і для даху ў якасці ўцяпляльніка падыдзе мінеральная вата, пенаполістырол, пеноизол.\nУ якасці ўцяпляльніка сцен і падлогі гарышча можна выкарыстоўваць плітны або рулонны ўцяпляльнік на аснове шклаваты. У гэтых сучасных матэрыялаў ёсць ўласцівасць выдатна ўтрымліваць цёплае паветра, а з прычыны іх малой вагі нагрузка на падмурак хаты істотна не павялічыцца.\nУцяпляльнік размяшчаюць паміж сцяной і гіпсакардон ці вагонкай, тым самым захоўваючы інтэр'ер памяшкання.\nКладка падлогі на гарышчы вырабляецца з дапамогай звычайнай дошкі або фанеры, а калі дазваляюць сродкі, то можна абсталёўваць падлогу з падагрэвам. Калі паддашкавае памяшканне невысокае, то не варта выкарыстоўваць тоўстыя матэрыялы для падлогі.\nКаб уцяпліць мансарду, патрабуецца бесперапынны пласт уцяпляльніка па ўсім перыметры памяшкання. Важна забяспечыць добрую гукаізаляцыю падлогі, а таксама ў пазбяганне адукацыі кандэнсату? надзейную гідраізаляцыю столі.\nАддзелачныя матэрыялы і элементы\nМатэрыялы для ўнутранага аздаблення выбіраюць у залежнасці ад стылю. Гарышча драўлянага дома аздабляюць драўлянымі матэрыяламі - дошкай, фанерай, вагонкай. Пры гэтым у інтэр'еры такога гарышча можа выкарыстоўвацца драўляная ці плеценая мэбля. Таксама эфектна глядзяцца дэкаратыўныя папярочныя бэлькі, афарбаваныя ў кантрасныя колеру для акцэнту на сценах і столі.\nКаб удала была абсталяваная пакой на гарышчы сваімі рукамі, важна выконваць некалькі простых дызайнерскіх правілаў:\nПравільны выбар фарбы. У невялікім пакоі для сцен лепш выкарыстоўваць светлыя тоны, бо яны здольныя стварыць улагоджвае і спакойную атмасферу. Яркім колерам можна вылучыць цэнтральную сцяну як акцэнт.\nЛаканічная расстаноўка мэблі. Ня трэба загрувашчваць памяшканне шафамі, сталамі, крэсламі. Размяшчэнне мэблі павінна быць кампактным, напрыклад, у мэтах эканоміі прасторы мэтазгодна выкарыстоўваць функцыянальныя навясныя палічкі. Ложак у спальні зойме сваё месца ў ніжэйшай сцяны.\nВыкарыстанне аксесуараў, якія гуляюць важную ролю ў стварэнні стылю інтэр'еру. Такімі аксесуарамі, дапаўняючымі вобраз пакоя, могуць быць шторы для мансардных вокнаў і тэкстыль. Галоўным правілам пры гэтым застаецца гармонія фактуры і кветак.\nАсаблівасці афармлення гарышча на дачы\nДля лепшага прадстаўлення будучай пакоя неабходна зрабіць накіды плана памяшкання.\nКаб пераабсталяваць гарышча на дачы ў жылое памяшканне, неабходна высветліць магчымыя тэхнічныя змены і ўлічыць канструктыўныя асаблівасці дачнага будынкі. Работы па рэканструкцыі могуць быць ўскладненыя невысокімі столямі і асіметрычнымі сценамі гарышча. Затым складаюць пералік работ і вырабляюць закупку неабходных матэрыялаў.\nКаб было зручна перасоўвацца па гарышчы і не ўзнікала складанасцяў з размяшчэннем мэблі, аптымальная вышыня ад узроўня падлогі да столі павінна складаць 220 см. Гранічна дапушчальны мінімум знаходзіцца ў межах 190 см.\nКалі ўсё ж ёсць жаданне пераўтварыць гарышча ў жылое памяшканне, а вышыня не дазваляе, тады прыйдзецца перарабляць дах, што вельмі затратна.\nНеабходна вырабіць дбайную праверку канструкцый (лачання, бэлек, падлогі гарышча, дахавага матэрыялу). Калі ёсць такая неабходнасць, то варта замяніць пашкоджаныя часткі і вырабіць апрацоўку драўляных частак антысептыкам.\nДля пераабсталявання гарышча спатрэбіцца вырабіць дадатковыя працы, такія як:\nШумаізаляцыя падлогі, калі вырабляецца кладка Пеноплекс таўшчынёй пласта не менш за 3 гл і сцяжка падлогі з укладкай ламінату ці лінолеума і з наступнай устаноўкай ліштвы. У якасці насцілу таксама можна выкарыстоўваць дошкі або лісты ДВП таўшчынёй не менш за 15 мм з наступнай афарбоўкай.\nАцяпленне памяшкання на гарышчы. Для гэтай мэты можна скарыстацца электрычным радыятарам або камінам, ацепленым дровамі.\nКамунікацыі, такія як вентыляцыйныя шахты або сантэхнічныя трубы, трэба перанесці або схаваць.\nАсвятленне - выконваецца мантаж электраправодкі са строгім выкананнем правіл пажарнай бяспекі.\nАздабленне сцен паддашкавага памяшкання можа быць выканана з дапамогай вагонкі, вільгацятрывалага гіпсакардону або лістоў ДВП шляхам замацавання шрубамі впотай. Пасля гэтага сцены шпаклюют і афарбоўваюць у патрэбны колер або абклейваюць шпалерамі.\nЯк аформіць прастору\nНа гарышчы могуць быць размешчаны:\nДзіцячая на гарышчы\nАбсталяваць дзіцячую пакой для сну і гульняў можна нават на гарышчы. Для гэтай мэты лепш за ўсё падыдуць натуральныя бяспечныя экалагічна чыстыя матэрыялы. Інтэр'ер гарышча можа быць аформлены як у яркай каляровай гаме, так і ў светлых пастэльных танах. Мэбля павінна быць бяспечнай, без вострых кутоў і надзейна замацаванай. Гэта можа быць невялікі канапа і столік для гульняў і заняткаў. І абавязковым атрыбутам дзіцячай з'яўляюцца вядома ж, цацкі. У якасці падлогавага пакрыцця можа стаць дыванок або дывановыя дарожкі.\nДзякуючы свайму размяшчэнню гарышча адрозніваецца асаблівай ўтульнай атмасферай. Таму ў ім зручна абсталяваць спальню для дарослых, падлеткаў ці пакой для гасцей. Каб аформіць камфортную для сну і адпачынку спальню, спатрэбіцца ўладкаванне спальных месцаў, а таксама зоны для захоўвання пасцельнага прыладдзя і бялізны.\nЗ мэблі можна выкарыстоўваць неабходны мінімум - ложак, люстэрка, мяккія пуфы. У інтэр'еры спальні важную ролю адыгрывае асвятленне. Мяккае рассейванне святла можна забяспечыць з дапамогай насценных бра або таршэра.\nВарыянт працоўнага кабінета\nПаддашкавае памяшканне ідэальна падыдзе для стварэння зручнага офіса. Інтэр'ер такога памяшкання лепш выканаць у светлых танах. Для стварэння дзелавой абстаноўкі спатрэбіцца зручны стол, крэсла, невялікі шафа або некалькі стэлажоў і аргтэхніка. І абавязкова варта паклапаціцца аб якасным асвятленні працоўнага месца. Такая нязмушаная атмасфера здольная наладзіць на плённую працу.\nНічога незвычайнага няма ў тым, каб на гарышчы уладкаваць гасціную. У выніку пісьменнага пераабсталявання паддашкавае памяшканне можа стаць месцам прыёму гасцей або сямейных пасядзелак за кубкам гарбаты або духмянага кавы. А вялікія вокны на гарышчы з адкрываным выдатным выглядам на раку ці сад ператвораць адпачынак у сапраўдную асалоду.\nМяккую і корпусную мэблю для гасцінай варта выбіраць невысокую? канапа і крэслы з невялікім часопісным столікам і невысокія шафкі або стэлажы.\nАфармленне пакоі адпачынку\nДля камфортнага адпачынку з сябрамі можна арганізаваць більярдавую. Для гэтай мэты неабходна паставіць у цэнтры пакоя більярдны стол, а для адпачынку цалкам падыдзе лёгкая плеценая мэбля. Трэба забяспечыць дастатковую асвятленне над більярдавым сталом з дапамогай свяцілень.\nАматарам кіно спадабаецца ідэя абсталяваць хатні кінатэатр. Для гэтага па перыметры пакояў размяшчаюць мяккую мэблю.\nДля падрыхтоўкі напояў і кактэйляў можна таксама выкарыстоўваць столік або барную стойку і ўсталяваць маленькі халадзільнік.\nВыкарыстанне гарышча пад гардеробную\nМаленькі гарышча без вокнаў можна ператварыць у гардеробную для захоўвання, у залежнасці ад сезону, верхняй адзення або, наадварот, парасонаў, купальнікаў і сланцаў. Камбінаванае асвятленне з кропкавых потолочных свяцілень і ўбудаваных у нішы спот або прылепленых да скрыняў святлодыёдных стужак зробіць інтэр'ер сучасным і модным.\nРазбіўшы гарышча на зоны, можна ўладкаваць шматфункцыянальнае памяшканне.\nЯк бачна, некалі непрыдатнае для жылля, пустуючае памяшканне можна выдатна выкарыстоўваць для ўвасаблення самых разнастайных дызайнерскіх рашэнняў. Галоўны прынцып? не выпусціць ні аднаго квадратнага сантыметра карыснай жылой плошчы. І тады інтэр'ер калісьці бескарыснага гарышча будзе цудоўным.\nУ гэтым відэа паказана, як можна выканаць добраўпарадкаванне прасторы гарышча:\nПаглядзіце, як можна зрабіць гарышча-салон у мараканскай стылі:\nПредыдущаяПіла па газабетону: электрычныя, ручныя, стандартныя прылады\nСледующаяЖалезабетонныя блокі - аснова сучаснай будаўнічай\nЯк правільна вывесці комін\nШкляныя дзверы ў апарню - папарыцца?\nУцяпленне падмурка сваімі рукамі\nМеталічная сетка для плота: разнавіднасці і асаблівасці\nПрафіляваны брус 150х150 для будаўніцтва дома


Культура - Велічная гісторыя малых вёсак\nУзнагародай адзначаны галоўны бібліятэкар аддзела маркетынгу і бібліятэказнаўчай работы Юлія Касцюк і вядучы бібліятэкар аддзела маркетынгу і бібліятэказнаўчай работы Магілёўскай абласной бібліятэкі імя У.І.Леніна Іван Малінін.\n— Калектыў, які складаецца з Юліі Касцюк і Івана Малініна, атрымаў прэмію за стварэнне інфармацыйных рэсурсаў, прысвечаных тэме малой радзімы, — адзначыла “К” дырэктар установы культуры Ілона Сарокіна. — Праца была складанай, доўжылася не адзін год і запатрабавала вялікай колькасці намаганняў.\nУсе гэтыя праекты — іх ажно чатыры! — можна сёння ўбачыць на старонцы Магілёўскай абласной бібліятэкі імя У.І.Леніна ў інтэрнэце. Гэта віртуальны праект, прысвечаны Дню беларускага пісьменства, што прайшоў летась у Бялынічах, а таксама і віртуальны музей народнага паэта Беларусі Аркадзя Куляшова.\nЯшчэ адзін праект пад назвай “Жывая памяць пакаленняў” змяшчае ўспаміны пра Вялікую Айчынную вайну жыхароў Магілёўшчыны. А адметны і цікавы праект “Малая радзіма. Вёсачкі з вялікай гісторыяй” знаёміць наведвальнікаў з матэрыяльнай і духоўнай спадчынай невялікіх сельскіх паселішчаў Магілёўскай вобласці.\nНапрыклад, завітаўшы на інтэрнэт-старонку згаданага праекта, я з цікавасцю дазнаўся, што ў вёсцы Стары Дзедзін Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці — паселішчу, да слова, больш за 1000 гадоў! — адшукалі калісьці скарб, датаваны 980 годам. А яшчэ ў гэтай вёсцы можна пабачыць абрад “Закліканне дажджу”, які мясцовыя жыхары ладзяць ужо больш за сто гадоў… Так што любога краязнаўцу — хоць пачаткоўца, хоць сталага аматара гісторыі малой радзімы — на старонцы Магілёўскай абласной бібліятэкі імя У.І.Леніна ў інтэрнэце чакае шмат цікавых адкрыццяў.


"БелДжы" разлічвае ў 2015 годзе прадаць на ўнутраным рынку не менш як 3 тыс. аўтамабіляў\n28 кастрычніка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Сумеснае закрытае акцыянернае таварыства "БелДжы" ў 2015 годзе разлічвае прадаць на ўнутраным рынку Беларусі не менш як 3 тыс. аўтамабіляў, паведамілі карэспандэнту БЕЛТА ў прэс-службе прадпрыемства.\n"За мінулы перыяд 2014 года мы рэалізавалі на ўнутраным рынку 2 тыс. аўтамабіляў. У наступным годзе плануем павялічыць гэту лічбу да трох тысяч", - растлумачылі на заводзе. Усяго за студзень-верасень 2014 года на прадпрыемстве рэалізавана амаль 7,5 тыс. аўтамабіляў, з іх 5,5 тыс. адпраўлены на знешнія рынкі (3,2 тыс. - у Расію, астатнія - у Казахстан).\nНядаўна з канвеера сышоў юбілейны дзесяцітысячны седан Gelly SC7, які плануецца экспартаваць у Казахстан.\nСЗАТ "БелДжы" створана ў снежні 2011 года. У лютым 2013 года тут быў сабраны першы аўтамабіль, а ў сакавіку таго ж года пачаліся першыя продажы. Дылерскія цэнтры "БелДжы" ёсць ва ўсіх абласных цэнтрах і буйных гарадах Беларусі. Дылерская сетка прадпрыемства пастаянна расце. Штодзень "БелДжы" выпускае 60 аўтамабіляў. Гадавая вытворчая магутнасць прадпрыемства - 10 тыс. аўто.\nЦяпер пад Барысавам (паміж Жодзіна і Барысавам) вядзецца будаўніцтва новага завода па выпуску легкавых аўтамабіляў. Плануецца, што аб'ект будзе ўзведзены ў два этапы, а агульны аб'ём інвестыцый складзе амаль паўмільярда долараў. На першым этапе прадугледжваецца будаўніцтва асобнага завода вытворчай магутнасцю 60 тыс. адзінак у год са стварэннем вытворчасці зваркі, афарбоўкі і зборкі кузаваў да 1 студзеня 2017 года. Да гэтага часу плануецца давесці ўзровень лакалізацыі да 30 працэнтаў, а да ліпеня 2018 года - павялічыць гэты ўзровень да 50 працэнтаў.


FDA зацвярджае "Залаты Райс", бо актывісты па барацьбе з ГМА раскручваюць хлусня, каб дзеці былі сляпымі | hsyeo.com\nЯк паведамляе New Scientist, Залаты Райс быў ухвалены ў ЗША FDA:\nРыс змяшчае дадатковыя гены, якія робяць папярэднік вітаміна А, што жыццёва важна для прадухілення дзіцячай слепаты. Адзіная дапамога можа забяспечыць палову рэкамендаванага штодзённага спажывання вітаміна А, паведамляюць распрацоўшчыкі Міжнароднага інстытута даследавання рысу на Філіпінах. Гены таксама надаюць ёй свой характэрны залацісты адценне.\nКід FDA робіць ЗША ў гэтым годзе чацвёртай краінай, якая ўхваліла рыс, пасля Канады, Аўстраліі і Новай Зеландыі.\nХоць у ЗША няма рэальных планаў па продажы рысу, дзе насельніцтва ў сваёй дыеце пераважна мае шмат вітаміна А, гэта азначае, што краіны, дзе ён можа прынесці карысць, не павінны турбавацца, калі нейкія яго сляды змяшаюцца у іх экспарт.\nЧакаецца адабрэнне ў Бангладэш і Філіпінах, дзе недахоп вітаміна А выклікае вялікую праблему для насельніцтва, а рыс - галоўная асноўная дыета. Зрабіць мацаваны рыс вельмі эфектыўным рашэннем дэфіцыту, які выклікае слепату ў тысяч людзей у год.\nКампанія Syngenta была перададзена Міжнароднаму інстытуту даследавання рысу, што дазволіла гэтай біяінжынернай культуры вызваліцца ад традыцыйнага страхавання, звязанага з карпаратыўнымі біяінжынернымі культурамі. Калі рыс апынецца паспяховым, ён можа адкрыць шлях для тэхналогій, якія будуць выкарыстоўвацца для стварэння яшчэ больш рашэнняў па ўсім свеце. Актывісты, якія выступаюць супраць тэхналогіі ва ўсіх яе формах, баяцца больш за ўсё.\nБаючыся больш глабальнага прызнання, анты-ГМА-руху даўно вядуць вайну супраць залатога рысу. Ад крадзяжоў узораў Грынпіс ў 1995 годзе да знішчэння палявых выпрабаванняў зусім нядаўна ў 2013 годзе.\nАпошняя спроба знішчыць надзеі на тэхналогію прадугледжвае маштабную прапагандысцкую вайну ў сацыяльных медыях, звязаную з адным абраным лістом вішні. У лісце FDA гаворыцца наступнае:\nКанцэнтрацыя β-каратыну ў рысе GR2E занадта нізкая, каб гарантаваць патрабаванне па змесце пажыўных рэчываў.\nПрытрымліваючыся гэтага сказа, як п'яўкі да худзенькага каўша, усе асноўныя крыніцы супраць ГМА ад GM Watch да Майкла Полана крычаць пра залаты рыс, які не мае дастатковай колькасці вітаміна А.\nПраўда, FDA параўноўвала амерыканскіх спажыўцоў з азіяцкімі спажыўцамі з пункту гледжання яго выгады. Паколькі рыс быў распрацаваны для азіяцкіх рынкаў, дзе рыс з'яўляецца асноўнай культурай, а недахоп вітаміна А значна больш распаўсюджаны, FDA проста заяўляе, што гэта не прыносіць карысці спажыўцам у ЗША. Прадстаўнік FDA нават пракаментаваў спробу растлумачыць адзін артыкул, размешчаны на пярэдняй групе арганічнай прамысловасці "Незалежныя навуковыя навіны":\n4 чэрвеня, у дату публікацыі гэтай гісторыі, я напісаў доктару Дэнісу М. Кіфу, аўтару ліста аб адабрэнні FDA, папрасіўшы яго растлумачыць гэта сцвярджэнне, што ўзровень бэта-каратыну ў GR2E быў занадта нізкім, каб гарантаваць каментар па харчаванні. прэтэнзія. Вось адказ FDA на запіс, які паступіў 7 чэрвеня….\nВельмі шкада, што заява, на якую вы спасылаецеся ў нашым лісце ў адказ на 158 БНФ, была няправільна вытлумачана, каб выказаць здагадку, што правітамін А ў залатым рысе не будзе мець значэння для яго выкарыстання ў краінах, дзе ён прызначаны для распаўсюджвання.\nНаша заява распаўсюджваецца толькі на меркаванні па маркіроўцы ў Злучаных Штатах, паколькі залаты рыс змяшчае недастатковую колькасць правітаміна А, каб гарантаваць дыферэнцыяльную маркіроўку па змесце пажыўных рэчываў, заснаваную на нізкім узроўні спажывання рысу ў ЗША. Штаты прымаюць пад увагу два фактары: колькасць неабходных пажыўных рэчываў, а таксама яго канцэнтрацыю ў ежы і тыповы або сярэдні ўзровень гэтай ежы, спажыванай у ЗША. Для рысу, які належыць маркіраваць у Злучаных Штатах, прэтэндуюць правітамін А , нашы правілы прадугледжваюць, што ежа павінна ўтрымліваць 10–19 адсоткаў РДІ або ДРВ на рэчыва ў разліку на звычайна спажываную колькасць (па сутнасці, меру спажывання).\nАкрамя таго, спажыўцы ЗША ядуць рыс на вельмі нізкім узроўні ў параўнанні з спажыўцамі ў пэўных азіяцкіх краінах з недахопам вітаміна А, для якога быў распрацаваны залаты рыс. IRRI паведамляе, што спажыванне рысу дзецьмі ў Бангладэш складае 12,5 г / кг масы цела ў дзень, у параўнанні з прыблізна 0,5 г / кг т / год для спажыўцоў у ЗША). Рыс з'яўляецца галоўным прадуктам харчавання ў гэтых краінах і ўзровень спажывання рысу ў разы вышэйшы, чым у ЗША. У той час як спажывец ЗША наўрад ці з'есць дастатковую колькасць рысу для дасягнення гэтай каштоўнасці (10-19% ад NDI або RDA), гэта не азначае, што ўзровень спажывання залатога рысу ў мэтавых краінах будзе недастатковым для дасягнення намечанага эфекту дапаўнення іх вельмі нізкім спажываннем прадуктаў, якія змяшчаюць вітамін А. Спажыванне рысу, які змяшчае ўзровень провітаміна А ў рысе GR2E як асноўны рацыён харчавання, можа аказаць значны ўплыў на здароўе насельніцтва, якое пакутуе дэфіцытам вітаміна А.\nІншымі словамі, рыс вітаміна А у ЗША дазволены, але ён не мае патрэбы ў этыкетцы вітаміна А ў ЗША, таму што спажыўцы ЗША звычайна не спажываюць колькасць, якое звычайна спажываецца ў іншых частках свету, дзе гэта будзе карысным.\nНа жаль шкода робіцца. Анты-ГМА-групы ад свабодных без ГМА ЗША да сакавіка супраць Monsanto (залаты рыс не мае нічога агульнага з Monsanto і Bayer) высунуў гэты загаловак з мемамі, якія цягнуцца ва ўсіх сацыяльных медыя.\nПаводле ацэнак, 250 мільёнаў дзяцей дашкольнага ўзросту маюць дэфіцыт вітаміна А, і цалкам верагодна, што ў рэгіёнах з недахопам вітаміна А значная частка цяжарных адчувае дэфіцыт вітаміна А.\nПаводле ацэнак, ад 250 000 да 500 000 дзяцей з дэфіцытам вітаміна А становяцца сляпымі кожны год, палова з якіх памірае на працягу 12 месяцаў пасля страты зроку.\nІ даследаванне American Journal of Clinical Nutrition заключае:\nΒ-каратын у ГР гэтак жа эфектыўны, як чысты β-каратын у алеі, і лепш, чым у шпінаце, калі ён забяспечвае дзецям вітамін А. Чара з 100-150 г варанай GR (50 г сухога вагі) можа забяспечыць 60% ад рэкамендаванага кітайскім паступленнем пажыўных рэчываў вітаміна А для дзяцей 6–8 гадоў.\nНязручныя факты, якія перашкаджаюць амаль рэлігійным, як дагматыка руху супраць ГМА і арганічнай прамысловасці, дзе біятэхналогіі трэба пазбягаць, як гей-вяселлі ў баптысцкай царкве Вестбора.\nВось чаму замежнікі, верагодна, прыйдуць у свецеНе, Ніл дэ Грасс Тайсан, ціскаючыся цікаўнасцю і цудам, ніколі не бывае ў парадкуМы не ведаем, як падлічыць мёртвых людзейЯкія магчымасці для жыцця вакол самых звычайных зорак Сусвету?Навукоўцы паводзяць сябе дрэннаЖыццё поўнае касмічных жартаўНе, нам не патрэбна чарговая зялёная рэвалюцыя


Прагноз надвор'я на выхадныя 15-16 лютага\n04:50 20 чэрвеня 2018\nНадвор'е на выхадныя: дажджы спыняцца і прыйдзе прахалода\n18:01 14.07.2017 Атрымаць кароткую спасылку\nУвесь працоўны тыдзень на Беларусі ішлі моцныя дажджы, праз якія сіноптыкі неаднаразова абвяшчалі аранжавы ўзровень небяспекі.\nМІНСК, 14 ліп — Sputnik. Няўстойлівае надвор'е захаваецца на Беларусі на гэтых выхадных, але дажджоў ужо будзе менш і стане халадней, паведамілі Sputnik у пятніцу ў Гідрамеце.\nУвесь працоўны тыдзень па Беларусі ішлі моцныя дажджы, праз якія сіноптыкі неаднаразова абвяшчалі аранжавы ўзровень небяспекі, але затым паабяцалі, што надвор'е ў краіне пачне змяняцца.\n"У суботу будзе воблачна з праясненнямі, дажджы пройдуць па паўночным усходзе краіны", — сказалі ў Гідрамеце.\nТам таксама паведамілі, што ноччу тэмпература паветра складзе ад +6 да +12°С, днём — да +21°С.\nУ нядзелю і панядзелак у Беларусі будзе халаднавата, кароткачасовыя дажджы пройдуць толькі ўначы і толькі ў асобных раёнах.\nСіноптыкі прагназуюць, што днём у нядзелю 16 ліпеня тэрмометры пакажуць ад +17 да +24°С, а ў панядзелак па паўночным усходзе — толькі +14..+16°С.


Catholic.by - Біскуп Дзям’янка ўдзяліў святарскае і дыяканскае пасвячэнне ў Баранавічах\nБіскуп Дзям’янка ўдзяліў святарскае і дыяканскае пасвячэнне ў Баранавічах\nСнег ахутаў зямлю, а сэрцы людзей — вялікая радасць. Прычынай гэтай радасці стала падзея святарскага і дыяканскага пасвячэння ў Баранавічах, якое адбылося там 28 кастрычніка 2012 г. Пасвячэнне ўдзяліў біскуп Пінскі Антоні Дзям’янка.\nУ гэты дзень людзі спяшаліся да адной са святынь горада Баранавічы — парафіі Св. Зыгмунта. Касцёл быў перапоўнены, а твары вернікаў свяціліся ад усмешак і слёз радасці.\nУрачыстасць пасвячэння пачалася працэсіяй па святыні. На пачатак Імшы дзеці, моладзь і старэйшыя прывіталі біскупа, які, між іншым, узгадаў, што, нягледзячы на малады ўзрост парафіі, яна мае багатую гісторыю. У гаміліі іерарх, звяртаючыся да Паўла Ярашэвіча і дыякана Аляксандра Канановіча — кандыдатаў у дыяканы і святары, — заклікаў іх берагчы свае сэрцы ад падвоенасці і ніколі не згубіць скарб любові і надзеі.\nПасля таго, як кандыдаты ўклалі свае далоні ў далоні біскупа, а іерарх усклаў рукі на іх галовы, кандыдаты прынялі паставу пакоры і знак адданасці Богу — ляглі крыжам на падлогу. Касцёл у Беларусі і ў свеце ўзбагаціўся новымі маладымі дыяканам і святаром.\nПадчас гэтай радаснай падзеі касцёл быў напоўнены цеплынёю добрых і шчырых словаў віншавання. Усмешкі не пакідалі прысутных і, відавочна, надоўга застануцца ў будучыні.\nБаранавічы — Святога Зыгмунт\nЗаканчэнне катэхетычнага года адсвяткавалі ў Баранавічах\nСустрэча сужэнстваў руху «Equipes Notre-Dame» адбылася ў Баранавічах\nНавяртанне — заўсёды актуальнае. У Баранавічах прайшлі велікапосныя рэкалекцыі\nМоладзь Баранавічаў — парафіянам Сваяцічаў


Персональный сайт - Споведзь\nПАДРЫХТОЎКА ДА ПЕРШАЙ СПОВЕДЗІ 2\n«Тыя, хто прыступае да сакрамэнту пакаяння, атрымліваюць ад Божай міласэрнасці прабачэнне за знявагу, учыненую Богу, і адначасова яднаюцца з Касцёлам, якому праз грэх нанеслі рану і які прычыняецца да іх навяртання любоўю, прыкладам і малітваю» (LG, 11 - Канстытуцыя пра Касцёл II Ватыканскага Сабору).\nЯк перамагчы зло, калі яно нас апанавала? Як вярнуць страчаную сувязь з Богам і з Касцёлам? Вось жа, Езус Хрыстус - «ахвяра прабачэння за грахі нашыя»(пар. 1 Ян 2, 2). Ён прабачае нам правіны ва ўстаноўленым Ім самім сакрамэнце пакаяння. «Прыміце Духа Святога. Каму адпусціце грахі, таму будуць адпушчаныя; на кім пакінеце, на тым застануцца», - сказаў Езус апосталам і іх наступнікам (пар. Ян 20,22-23). 3 волі Хрыста словы адпушчэння грахоў прамаўляе ў канфесіянале святар, менавіта там адбываецца спатканне грэшнага чалавека з Хрыстом, які прабачае і які жыве ў Касцёле. Для адпушчэння грахоў і паяднання з Богам і Касцёлам у сакрамэнце пакаяння патрэбны пяць умоваў (рахунак сумлення, жаль за грахі, цвёрдае пастанаўленне выправіцца, шчырая споведзь і выпраўленне крыўды Богу і бліжняму). Аднак найважнейшымі і асноўнымі ўмовамі атрымання гэтае ласкі ёсць вера і любоў да Хрыста ў спалучэнні са шкадаваннем за грахі і паспганаўленнем навяртпання да Бога. Каб атрымаць прабачэнне, трэба ўспомніць усе цяжкія грахі і прызнацца ў іх. Але пажадана таксама дзеля працы над сабою ўспомніць і вызнаць таксама звычайныя грахі і свае заганы.\nМалітва да Духа Святога, Найсвяцейшай Панны Марыі, Святога Апекуна і да Анёла Ахоўніка\nПрыйдзі, Духу Святы, асвяці мой розум, каб убачыў я грахі свае; абудзі волю і сэрца маё, каб я шчыра за грахі гэтыя шкадаваў і адважна ў іх прызнаўся. Дай мне сілу сапраўды з іх выправіцца. Святая Марыя, Маці Божая, Прытулак грэшнікаў, заступіся за мяне. Святы Апякуне мой, і ты Анёл Ахоўнік мой, выпрасіце мне ласку добрай споведзі. Амэн.\nПрымі споведзь маю, найлітасцівейшы і найласкавейшы Пане Езу Хрыстэ, адзіная надзея на збаўленне душы маёй. Дай мне, малю, скруху с эрца і слёзы вачам маім, каб удзень і ўночы аплакваў я ўсе занядбанні мае з пакораю і чысцінёю сэрца. Пане, Божа мой, прымі малітвы мае. Збаўца свету, добры Езу, які аддаў сябе на смерць крыжовую, каб збавіць грэшнікаў, зірні на мяне, няшчаснага грэшніка, што кліча імя Тваё, і не зважай на зло маё. А калі я дапусціў тое, за што асудзіць мяне можаш, Ты не забывай таго, за што збаўляеш. Пашкадуй жа мяне, о Збаўца мой, і змілуйся над грэшнаю душою маёю. Развяжы путы яе і загаі раны. Спашлі, найлітасцівейшы Пане, праз заслугі Беззаганнай заўсёды Панны Марыі, Маці Тваёй, і святых Тваіх святло і праўду ў душу маю, каб асвяцілі яны ўсе недахопы мае, з якіх трэба мне спавядацца і схілялі мяне шчыра і са скрухаю сэрца ў іх пакаяцца. Які жывеш і валадарыш на векі вечныя. Амэн.\nЦі не забыўся на апошняй споведзі сказаць пра які- небудзь грэх?\nКалі забыўся, то споведзь была сапраўднай, але на гэтай споведзі мусіш вызнаць забыты грэх.\nЦі выканаў пастановы, дадзеныя табе спаведніком на апошняй споведзі (напр., вяртанне ўкрадзенай рэчы, прымірэнне з тым, з кім пасваыўся, пазбаўленне ад злосці і варожасці, абсалютнае ўніканне добраахвотнага граху, уніканне грэшнага знаёмства, сяброўства)?\n- Якая твая надзея? Ці не прывязваўся празмерна да людзей, рэчаў, працы, клопатаў, забываючыся пра справы збаўлення? Ці дзякаваў Пану Богу за поспехі, прыемнасці, радасці?\nЯк сябе паводзіш, калі штосьці не а трымліваецца, калі даводзіцца цярпець? Ці думаеш пра сустрэчу з Панам Богам у хвіліну смерці?\n- Ці адчуваеш сябе адказным за яго святасць? - Ці годнае тваё жыццё вучня Езуса Хрыста?\n- Ці памятаеш пра матэрыяльныя патрэбы Касцёла? Як ставішся да запаведзяў Божых, да сакрамэнтаў, да рэлігійных абавязкаў?\nПершая запаведзь паказвае, што найвышэйшаю мэтаю, найвышэйшым дабром для верніка з'яўляецца Бог. Мы далучаемся да Бога праз веру і любоў.\nГэта – адзіныя дарогі збаўлення. Гэтыя каштоўнасці надаюць сэнс жыццю, з'яўляюцца крыніцаю сілы і радасці. Той, хто не беражэ веры, не паглыбляе яе і прызнае штосьці вышэйшым і важнейшым за Бога, наклікае на сябе найбольшае няшчасце – пазбаўленне вечнай радасці ад прабывання з Богам у Небе. «Пане, дапамажы майму нявер'ю» (пар. Мк 9, 24).\nНядзеля і святы - гэта Божыя дні. Яны служаць для адпачынку і паглыблення еднасці з Богам.\nУдзел у Святой Імшы - гэта мінімум таго, што хрысціянін павінен у нядзелі і ў святы прысвяціць Богу. Калі без сур'ёзнай прычыны не в ыканаеш гэтага абавязку, учыніш цяжкі грэх.\nПа-за Святой Імшой у гэтыя дні трэба больш памятаць пра свайго Творцу і Збаўцу. У гэтыя дні належыць таксама знайсці час для чытання рэлігійнай літаратуры і хоць некалькіх добрых учынкаў (наведванне хворых, адзінокіх, напісанне адкладзеных некалі лістоў і г. д.). Мы не маем права змяняць Божую волю і марнаваць гэтыя святыя дні, прысвячаючы іх выключна клопату пра матэрыяльныя патрэбы.\n- Ці не вымагаеш у бацькоў грошай, не ўлічваючы матэрыяльнага становішча сям'і? - Ці не ашукваеш іх?\n- Ці пацвярджаеш пашану і любоў да ўсіх родных сваёю паслужлівасцю, дапамогаю, авагаю ветлівасцю?\n- Ці не шукалі толькі пачуццёвае асалоды? Ці не ўжывалі штучных сродкаў для прадухілення зараджэння новага жыцця\n- Ці пазнаёміліся з натуральнымі метадамі распазнавання плоднасці, каб\nкарыстацца імі, калі вашыя магчымасці, здароўе, даходы не дазваляюць мець вельмі вялікую сям'ю?\nВедаем, што самым галоўным выхаваўчым крытэрыем з'яўляецца сямейны клімат, у якім жывуць і гадуюцца дзеці. Найважнейшыя псіхалагічныя адкрыцці выразна паказалі рашучы ўплыў першых гадоў і асяроддзя на фармаванне характару дзіцяці.\n- Ці сямейная атмасфера, якую вы стварылі дома, сапраўды хрысціянская?\n- Ці ў вашым доме ўсе жывуць паводле веры?\n- Ці можа пераважае ў ім практычны матэрыялізм?\n- Ці вашыя заўвагі наконт сямейных альбо грамадскіх падзеяў - гэта заўвагі людзей, якія вераць? Ці ведаюць дзеці, што вы выконваеце рэлігійныя абавязкі? - Ці самі разумееце і стараецеся, каб вашыя дзеці зразумелі, што маральныя законы з'яўляюцца не запаведзямі суровага і патрабавальнага Бога, а ўяўляюць сабою запаведзі Айца, які любіць нас і заклікае, каб мы сталі лепшымі, руплівей служачы людзям, братам нашым?\n- Ці навучаеце іх рэлігіі і ці пасылаеце на заняткі па рэлігіі? Ці выхоўваеце ў сваіх дзецях звычку да парадку і працы?\n- Ці не належыце да тых бацькоў, якія ўсё робяць за дзяцей?\n- Ці намагаецеся здабыць іхні давер? Ці аднолькавыя для вас, бацькоў і дзяцей, загады і забароны?\n- Ці не крытыкуеце вы легкадумна пры дзецях уладу (касцёльную, школьную, дзяржаўную), падрываючы гэткім чынам не толькі яе а ўтарытэт, але найперш ваш уласны, бацькоўскі?\n- Як стараецеся выправіць заўважаныя ў дзяцей заганы? Можа, хутчэй звяртаецеся да сродкаў пакарання, чым да настаўлення, павучання добрым словам?\n- Ці не рызыкаваў сваім жыццём без патрэбы (плаваў у недазволеных месцах і ўмовах,\nпераболынваў хуткасць, едучы на машыне і г. д.)?\nЖыццё нашае з'яўляецца не нашай уласнасцю, а Божаю. Мы - водбліск вечнага жыцця, таму ніхто з людзей не мае права адбіраць у сябе ці ў іншых жыццё (апрача неабходнае абароны).\nТой, хто забівае жыццё альбо пагражае яму, бярэ на сябе смяротны грэх.\n- Ці не ўзбуджаў сябе чытаннем амаральнай літаратуры, нясціплымі здымкамі ці праглядам\nамаральных фільмаў, забавай, какецтвам, жэсамі, думкамі?\n«Бо гэта Божая воля, асвячэнне вашае, каб устрымліваліся ад блуду»(пар. 1 Фес 4,3).\n- Ці цэніш ты цноты, якія Пан Езус ставіць сярод найвышэйшых маральных каштоўнасцяў\n(«Вучыцеся ад Мяне... бо маю... пакорнае сэрца»)?\nБожа, Ойча нябесны, я зграшыў супраць Цябе і бліжняга. Ты адзіны можаш адпусціць мае грахі. Ты спаслаў Твайго Сына Езуса Хрыста, каб Ён узяў на сябе правіны свету і авярнуў да Цябе грэшнікаў. Пане, Езу Хрыстэ, прывядзі мяне са шляху блуканняў на шлях Праўды і Жыцця. Вызнаю грахі мае і каюся ў іх, бо яны адлучылі мяне ад Цябе. Пане, даруй мне і спашлі мне Духа Твайго, каб спазнаў я любоў Тваю і з удзячнасцю адказаў на яе. Амэн.\nПан Бог прабачае нам у споведзі ўсе правіны. У Ягоных вачах мы ўжо не грэшнікі. Але Ён чакае ад нас выпраўлення таго, што мы сапсавалі праз грэх. Найперш мы павінны выправіць, наколькі гэта магчыма, крыўду і шкоду, зробленую іншым людзям. А таму павінны аддаць тое, што ўкралі, заплаціць за тое, што знішчылі, вярнуць тое, што пазычылі. Калі гэта немагчыма, трэба вызначыць адпаведную суму на дапамогу бедным альбо на дабрачынныя мэты. Мы павінны, наколькі гэта магчыма, абвергнуць нагавор, a тым болыд паклёп, выправіць прыкрасць, якую ўчынілі іншым, прабачыць абразу, памірыцца з тым, з кім пасварыліся.\nПраца над сабою вельмі патрэбная. Яе чакае ад нас Езус Хрыстус: «Будзьце ж дасканалымі, як дасканалы Айцец ваш нябесны» (Спадзяюцца на такую працу ад нас і тыя , з кім мы жывем. Цяжка жыць і працаваць з чалавекам, які не стараецца быць лепшым. Асабліва адчуваецца гэта ў сям'і.\nТрэба спазнаваць самога сябе. Менавіта таму многія не працуюць над сабою, бо ім здаецца, што «яны ў парадку», што ім нічога не бракуе. Саміх сябе мы спазнаём галоўным чынам праз рахунак сумлення, найлепш штодзённы (перад сном), а таксама праз крытычныя заўвагі з боку сяброў і ворагаў. Трэба цярпліва, але спакойна і рашуча выкараняць адну загану за другой. Разам са спаведніком трэба падумаць, што неабходна зрабіць. Напрыклад, вызначыць такія заданні: стрымліваць сябе, асабліва ў сумесным жыцці дома, на працы; больш памятаць пра Бога; лепш выконваць свае працоўныя абавязкі. 3 чаго пачаць? 3 таго, што найбольш дакучае іншым. Пры кожнай споведзі (зноў у згодзе са спаведніком) робім сабе адпаведнае пастанаўленне. Гэтае пастанаўленне кантралюем штодзённа. Раніцою прыгадваем яго сабе, а вечарам аналізуем, як яго выконвалі.\n- Штодня маліцца - раніцою і ўвечары, але і сярод заняткаў не забывацца\nПадрыхтоўка да першай споведзі\nЧаму трэба спавядацца\nАсноўныя малітвы і катэхізіс\nСвяты Ян Багаслоў нагадвае нам: «Калі кажам, што не маем граху, — ашукваем саміх сябе, і няма ў нас праўды» (пар. 1 Ян 1, 8). Новае жыццё, атрыманае праз сакрамэнты хрысціянскага ўтаямнічання — хрост, канфірмацыю і Эўхарыстыю, не выключыла ані крохкасці і слабасці чалавечай натуры. ані яе схільнасці да граху. Таму споведзь з'яўляецца вялікім дарам міласэрнага Бога, бо Ён дае нам яе ў сваім Касцёле як дасканалы лек для душы і дзейсную дапамогу на шляху да збаўлення. Хрыстус устанавіў сакрамэнт пакаяння для ўсіх грэшнікаў — членаў Яго Касцёла, і перш за ўсё для тых, хто пасля хросту ўчыніў цяжкі грэх і такім чынам згубіў ласку хросту і парушыў адзінства Касцёла. Споведзь дае ім новую магчымасць навярнуцца і зноў атрымаць ласку апраўдання. Няма аніводнага граху, нават найцяжэйшага, якога святы Касцёл не мог бы адпусціць. Хрыстус, які памёр за ўсіх, жадае, каб у Яго Касцёле брамы прабачэння заўсёды былі адчынены для кожнага, хто адварочваецца ад граху.\nЯк часта трэба спавядацца\nУсім вернікам Касцёл наказвае спавядацца прынамсі раз у год. Разам з тым трэба памятаць, што кожны хрысціянін пакліканы Богам да дасканаласці і да святасці: «Будзьце ж дасканалымі, як дасканалы Айцец ваш нябесны» (пар. Мц 5,48). Таму належыць імкнуцца заўсёды прабываць у стане асвячальнай ласкі і не адкладаць паяднання з Богам і Касцёлам пасля смяротнага граху. Нават калі ўдаецца ўнікаць смяротных грахоў, пажадана спавядацца не радзей чым раз у месяц, і асабліва перад вялікімі касцёльнымі святамі. Перад важнымі жыццёвымі падзеямі, напрыклад, па дасягненні паўналецця, перад прыняццем сакрамэнтаў сужэнства, канфірмацыі ці намашчэння хворых, або ў цяжкай хваробе можна здзейсніць генеральную споведзь, гэта значыць зрабіць рахунак сумлення з усяго свайго жыцця або з яго працяглага перыяду і вызнаць усе свае грахі, якія ўдасца ўзгадаць.\nХто прымае споведзь\nХоць грахі можа прабачыць толькі Бог, аднак, звяртаючыся да апосталаў, Хрыстус даверыў ім служэнне паяднання: «Каму адпусціце грахі, таму будуць адпушчаны; на кім пакінеце, на тым застануцца» (пар. Ян 20, 23). Наступнікі апосталаў — біскупы і іх супрацоўнікі, святары — працягваюць гэтае служэнне. Толькі святары, якія атрымалі ад касцёльных уладаў права спавядаць, могуць адпускаць грахі ў імя Езуса Хрыста. Усе святары, біскупы і Папа таксама прыступаюць да гэтага сакрамэнту. Касцёл запэўнівае, што кожны святар, які прымае споведзь, абавязаны пад страхам строгага пакарання захоўваць абсалютную таямніцу адносна вызнаных перад ім грахоў. Ён таксама не можа выкарыстоўваць звесткі з жыцця тых, хто каецца, пра якія даведаўся на споведзі. Гэтая таямніца не дапускае ніякіх выключэнняў і называецца «пячаткай сакрамэнту », бо тое, што было вызнана перад святаром, застаецца «запячатаным» сакрамэнтам. У адпушчэнні грахоў святары і сакрамэнты — гэта толькі прылады, якімі Пан наш Езус Хрыстус, адзіны Творца і Даўца нашага збаўлення, жадае карыстацца, каб здымаць з нас нашыя правіны і спасылаць нам ласку апраўдання. Споведзь можа адбывацца толькі пры непасрэдным кантакце таго, хто спавядаецца, са святаром. Забаронена споведзь па тэлефоне, праз Інтэрнэт і г. д.\nЯкія ўмовы добрай споведі\nКаб споведзь была добрай, гэта значыць сапраўднай, трэба захаваць пяць наступных умоваў:\nІ.Рахунак сумлення — трэба дакладна даследаваць стан сваёй душы з часу апошняй сапраўднай споведзі.\n2.Жаль за грахі — трэба шчыра шкадаваць за ўсе свае грахі.\nЗ.Цвёрдае пастанаўленне выправіцца — трэба цвёрда вырашыць зрабіць усё, што ў чалавечых сілах, каб у далейшым пазбягаць усялякага граху.\n4.Шчырая споведзь — трэба вызнаць перад святаром усе смяротныя грахі.\n5.Выкананне прызначанай пакуты і задаволенне Богу і бліжняму за ўчыненую крыўду — трэба выканаць пакуту, прызначаную спаведнікам, а таксама выправіць шкоду такім чынам, як гэта будзе вызначана на споведзі.


У Кіеве прайшла вечарына прысвечаная беларускім палітвязням (фота) : Центр регіонального розвитку "Співпраця без кордонів"\nУ Кіеве прайшла вечарына прысвечаная беларускім палітвязням (фота)\n8 лютага ў Кіеве адбыўся вечар салідарнасці з беларускімі палітвязнямі. На офісе Народнага Руху Украіны быў прадэманстраваны слайд-фільм “Палітвязні” рэжысёра Вольгі Мікалайчык, вытворчасці творчай суполкі “BRAMAFILM”.\nНа вечарыне выступілі: намеснік старшыні Народнага Руху Украіны Іван Крулько, старшыня Руху Салідарнасці ” Разам” і ” Беларускага Цэнтру” Вячаслаў Сіўчык, каардынатар Камітэту вызвалення палітвязняў Мікола Каханоўскі, намеснік старшыні “Беларускага Цэнтру” і лідар “Правага Альянсу” Юрась Карэтнікаў ды іншыя. У выступах гучала занепаконнасць лёсам Міколы Аўтуховіча, які быў кінуты за краты 3 гады таму, і іншых беларускіх палітвязняў.\nУкраінцы салідарныя з беларускімі палітзняволенымі. Так, па ініцыятыве украінскага камітэту вызвалення палітвязняў накіравана больш за трыццаць лістоў беларускаму палітвязню Яўгену Васьковічу. Прадстаўнікі Моладзевага Народнага Руху Украіны выказалі сваю асаблівую заклапочанасць лёсам лідара “Маладога Фронту” Зміцера Дашкевіча і яго паплечніка Эдуарда Лобава.\nУсе ўдзельнікі імпрэзы выказалі сваё захапленне мужнасцю беларускіх змагароў, як палітвязняў і іх родных і паплечнікаў, так і рэжысёрам фільму. Пасля кожнага выступу на вечарыне салідарнасці гучалі беларускія песні барда Андрэя Касмовіча.\nФота Івана Юрчыка\nПрэс-група “Беларускага Цэнтру” ва Ўкраіне.