Арцемісія, баабаб ... Гэтыя афрыканскія расліны, якія могуць дапамагчы ў барацьбе з каранавірусам - Jeune Afrique - TELES RELAY\nАртэмізія, баабаб ... Гэтыя афрыканскія расліны, якія могуць дапамагчы ў барацьбе з каранавірусам,\nУ справаздачы даследчага цэнтра Kew Gardens заклікаецца міжнародная супольнасць зацікавіцца афрыканскімі раслінамі, у прыватнасці, змагацца супраць Covid-19. Інтэрв'ю з адным з кіраўнікоў гэтага даследавання, прафесарам Монік Сімандс.\nШто рабіць, калі б мы маглі лепш выкарыстаць багацце, якое ляжыць на нашых вачах, але пры гэтым недастаткова выкарыстоўваецца? Расліны і грыбы могуць пашырыць наш спектр магчымасцей, мяркуе даследчы цэнтр Каралеўскага батанічнага саду ў К'ю ў Лондане. чацвёрты даклад, апублікаваны 30 верасня.\nНекаторыя з гэтых відаў, пералічаныя 210 спецыялістамі ў 42 краінах, могуць быць выкарыстаны ў ежу - было зарэгістравана больш за 7 ядомых раслін, у будаўніцтве ці нават у медыцыне. Натуральныя лекі на самай справе ўжо выкарыстоўваюцца для лячэння рака, дыябету, зоны ці малярыі.\nПаколькі пандэмія covid-19 працягвае развівацца па ўсім свеце, даследчы цэнтр прапануе чэрпаць натхненне, сярод іншага, з традыцыйнай афрыканскай медыцыны, каб даследаваць патэнцыял прыроды ў барацьбе з вірусам. І заклікае да міжнароднага супрацоўніцтва ў гэтай галіне. Сустрэча з адным з адказных за справаздачу прафесарам Монік Сімандс.\nЖонак Афрыкі: У 2019 годзе ўпершыню навукова можна было б назваць больш за 1 раслін і 900 грыбоў. Чаму важна спасылацца на іх?\nМонік Сімандс: Чакаецца, што да 10 года колькасць сусветнага насельніцтва дасягне 2050 мільярдаў чалавек. Аднак з'явяцца новыя шкоднікі і новыя хваробы, усё ва ўмовах змянення клімату. У той час як двум з пяці раслін зараз пагражае знікненне, вельмі важна правесці палітыку па іх абароне, таму што яны, несумненна, будуць нам вельмі карысныя перад гэтымі з'явамі.\nНаша партнёрства "Банк насення тысячагоддзя" - найбуйнейшы ў свеце план аховы на месцы у свеце. У Афрыцы гэта прадпрыемства па захаванні і стварэнні нацыянальных калекцый можа дапамагчы лепш зразумець глебы, вырабіць прыродныя пестыцыды, змагацца з апустыньваннем і прыняць удзел у ўстойлівасці да клімату і харчовай бяспецы. Рэсурсы традыцыйнай медыцыны таксама могуць выйсці на міжнародныя рынкі.\nУ вашай справаздачы паказваецца, што 723 відам, якія выкарыстоўваюцца ў медыцыне, пагражае знішчэнне. І наадварот, вы адкрывалі новыя расліны ў Афрыцы?\nКумба: Пяцёра студэнтаў страцілі жыццё, баязліва забітыя ...\n«Прэзідэнт маўчыць, ніякай нацыянальнай жалобы ... якая ганьба ...\n[Хроніка] Кабарэ паміж ценем Кампаорэ і прывідам ...\nГэты артыкул упершыню з'явіўся на https://www.jeuneafrique.com/1058109/societe/artemisia-baobab-ces-plantes-africaines-qui-pourrait-aider-a-lutter-contre-le-coronavirus/?utm_source= маладая Афрыка & utm_medium = flux-rss & utm_campaign = flux-rss-young-africa-15-05-2018\nTELES рэле 27170 паведамленняў каментары 1\nШто здзелка Stripe-Paystack азначае для нігерыйскага fintech - Jeune Afrique\n60 гадоў таму Башыр Бэн Яхмед паклаў першы камень у будынку "Jeune Afrique" - Jeune Afrique\nКумба: Пяцёра студэнтаў страцілі жыццё, баязліва забітыя ўзброенымі людзьмі\n"Прэзідэнт маўчыць, ніякай нацыянальнай жалобы ... якая ганьба!"\n[Хроніка] Кабарэ паміж ценем Кампаорэ і прывідам Санкары - Джэўн Афрыке\nМіністр Сідзікі Дыякітэ пахаваны ў гэты панядзелак у Басаме\nxnxx: Вось лепшыя спосабы дасягнуць ідэальнага ...\nxnxx: Вось 4 рэчы, якія нельга размяшчаць у сваім профілі ...\nПапярэдні наступны 1 з 35


Вольга Івашына адмовілася ісці ў КГБ – Гарадзенская праваабарона\nВольга Івашына адмовілася ісці ў КГБ\nЖонка зняволенага журналіста Дзяніса Івашына – Вольга – адмовілася ісці на допыт у следчы аддзел упраўлення КГБ па Гарадзенскай вобласці і даваць паказанні. На размову ў КГБ яе запрасіў той следчы, які вядзе справу Дзяніса Івашына.\nПра падрабязнасці распавядае Вольга Івашына:\n– Следчы выявіў жаданне праз амаль 11 месяцаў палону Дзяніса, убачыць мяне. І ўрэшце мяне дапытаць. Спачатку ён казаў, што рэчы мне хоча аддаць. А пасля высветлілася, што і дапытаць. І нават выслаў мне поштай позву, але я нават атрымаць гэтую позву не паспела да таго моманту, як я мусіла да яго нібы ісці на гэты допыт.\nПа словах Вольгі, ім таксама вярнулі частку рэчаў:\n-Учора вярнулі частку рэчаў, якую забралі ў сакавіку месяцы мінулага года. Опісу рэчаў не было. Маці правярала паводле пратакола выняцця рэчаў, што аддаюць. Ён аддаў тое, што яму не патрэбна, а астатняе яму спатрэбіцца.\nЖурналіст Дзяніс Івашын знаходзіцца за кратамі гарадзенскай турмы з сакавіка 2021 года, калі яго затрымалі супрацоўнікі КДБ. Дзянісу прад´явілі два абвінавачанні. Па больш жорсткім яму пагражае да 15 год зняволення.\nВольга ІвашынаДзяніс ІвашынКГБрэпрэсіі\nПапярэдні Previous post: Сямейную пару засудзілі ў Гародні да вялікіх тэрмінаў\nДалей Next post: Леанід Судаленка: «Думаю, да восені ўсе палітычныя будуць дома»


Служыць Божай праўдзе пра чалавека і свет - Гродзенская дыяцэзія\nСлужыць Божай праўдзе пра чалавека і свет\n24 студзеня журналісты, што называюць сябе католікамі, адзначылі сваё прафесійнае свята, паколькі ў літургіі Касцёла ўспамінаем св. Францішка Сальскага – заступніка каталіцкай прэсы. З гэтай нагоды варта ўзгадаць, якім чынам прадстаўнікі хрысціянскіх СМІ шляхам абмену духоўных дабротаў паміж членамі Касцёла садзейнічаюць умацаванню яго адзінства, адкуль чэрпаюць натхненне і чаму хочуць абвяшчаць Евангелле ўсяму свету.\nІрына Жарнасек, галоўны рэдактар часопіса "Маленькі рыцар Беззаганнай"\nУ чым яна, мая крыніца натхнення? Найперш, у Божым слове. Адно што, дзеля таго, каб мець з яго натхненне для творчай працы, для таго, каб асэнсоўваць яго, бачыць, як яно можа дзейнічаць у жыцці сучаснага чалавека, трэба найперш яго чытаць, насычацца ім, разважаць над ім. Стараюся гэта рабіць. Імкнуся шукаць у ім адказы на тыя пытанні, якія ўзнікаюць і ў маім асабістым жыцці, і ў жыцці тых, з кім сустракаюся. І ўсё больш і больш разумею, як гэта важна – навучыцца глядзець на свет праз прызму Святога Пісання. Наколькі важна самой жыць Евангеллем.\nЁсць шмат каментарыяў да Святога Пісання. Але і ў іх можна часам загубіцца. Таму я вельмі палюбіла біблійны курс “Эмаўс”, які час ад часу збірае нас, закаханых у Божае слова, на сустрэчы. Яны адбываюцца ў рэкалекцыйным доме ў Оршы. На гэтых занятках можна занурыцца на глыбіню Божага слова і з дапамогаю багаслова знайсці шмат нечаканых адказаў на многія пытанні сучаснага жыцця, якія хвалююць не толькі мяне асабіста, але і тых, хто становіцца героем маіх тэкстаў для каталіцкіх выданняў.\nМінулым летам выйшла ў свет мая кніга хрысціянскіх апавяданняў для дзяцей “Незабудкі”. Здавалася б, дзеці яшчэ не ўмеюць глядзець на свет праз прызму Божага слова, але мы, дарослыя, мусім дапамагчы ім у гэтым. І таму я да кожнага апавядання падабрала кароценькі фрагмент з Бібліі. Нам трэба вучыцца бачыць ва ўсім, што з намі адбываецца, руку нашага Пана і Збаўцы Езуса Хрыста. Ну то і навучымся ж разам!\nКрыстына Лялько, галоўны рэдактар часопіса "Наша вера", рэдактар часопіса "Ave Maria"\n"Ідзіце па ўсім свеце і абвяшчайце Евангелле ўсякаму стварэнню” (Мк 16, 15). Думаю, што гэты наказ, які даў уваскрослы Збаўца сваім вучням, застаецца ўвесь час актуальны для кожнага хрысціяніна, а тым больш для хрысціянскай журналістыкі, у тым ліку і сённяшняй, бо “гора мне, калі я не абвяшчаю Евангелля” (1 Кар 9, 16).\nСёння няма патрэбы “выходзіць на дахі дамоў” для абвяшчэння Добрай Навіны, бо тэхналогіі дазваляюць рабіць гэта не пераступаючы парога ўласнага пакоя. Але, як вядома, тэхнічны прагрэс спарадзіў і цэлы шэраг адмоўных з’яў, такіх, напрыклад, як фальшывыя, фэйкавыя навіны. Таму адна з найважнейшых функцый хрысціянскай журналістыкі – несці людзям Божую праўду: “Пазнаеце праўду, а праўда вызваліць вас” (Ян 8, 32). Сёння вельмі актуальна дапамагаць людзям “адсейваць” зерне праўды ад мякіны маны, бо “нават нязначнае скажэнне праўды можа мець небяспечныя вынікі”, – слушна папярэджвае папа Францішак.\nАсабіста мне вельмі імпануе думка Бенедыкта XVI пра тое, што, каб навучыцца камунікацыі, трэба навучыцца слухаць і сузіраць, а не толькі прамаўляць: “Гэта асабліва важна для тых, хто працуе ў сферы евангелізацыі, – кажа Папа, – бо гэтаксама маўчанне, як і слова, з’яўляецца істотным і абавязковым элементам дзейнасці Касцёла ў галіне СМІ, каб па-новаму абвяшчаць Хрыста ў сучасным свеце”.\nТакім чынам, функцыя засяроджанасці, уважлівасці, немітуслівасці сёння, у гэтым сучасным жыццёвым галопе, у гэтай непамернай пагоні за сенсацыямі (на жаль, часам і ў хрысціянскіх СМІ таксама), вельмі важная і неабходная.\nНе адкрыю нічога новага, калі скажу, што супрацоўнік хрысціянскіх СМІ павінен кіравацца найперш прынцыпамі сумленнасці і праўдзівасці, пра якую я ўжо казала. А яшчэ павінен быць сведкам Хрыста, бо нішто так не прамаўляе да сённяшніх людзей, як уласнае сведчанне, тое “лагоднае святло веры”, пра якое казаў калісьці кардынал Джон Генры Ньюмэн і якое мы павінны несці ў сваіх сэрцах і сваім словам.\nКалі казаць пра крыніцы натхнення, то часам знаходжу іх у садзе на родным хутары пад Лідаю, часам – слухаючы старажытны арган у сваім парафіяльным белагрудскім касцёле, а часам – чытаючы псалмы ў Брэвіярыі, калі малюся Ютрань, або гартаючы паэтычную “Літургію гадзін” Томаса Мэртана, а іншы раз, зусім нечакана – у скупым сонечным промні на заснежанай лапцы яліны, калі яна заіскрыцца, заззяе ўсімі магчымымі дыяментамі, акурат як у маленстве, і ты раптам усвядоміш сабе, што крыніцаю ўсяе гэтай прыгажосці і твайго натхнення ў тым ліку з’яўляецца Адзіны і Найвялікшы Творца… Хвала Яму за ўсё!\nКс. Юрый Жэгарын, пробашч парафіі св. Міхала Арханёла з Навагрудку і галоўны рэдактар парафіяльнай газеты "Каталіцкі Навагрудак"\nУ маі 2018 года выйшаў першы нумар нашай парафіяльнай газеты. Стараемся асвячаць духоўнае і культурнае жыццё супольнасці вернікаў у Навагрудку і дапамагаць ёй прымаць у ім актыўны ўдзел. Аднак найважнейшай мэтай з’яўляецца Евангелізацыя, інтэграцыя і духоўная фармацыя праз асвячэнне каталіцкага веравучэння.\nМы прытрымліваемся думкі, што хрысціянская журналістыка павінна спрыяць яднанню людзей на аснове евангельскай весткі. Калі вернікі больш пазнаюць адзін аднаго, становяцца бліжэйшымі, усталёўваецца дыялог і разуменне, паўстае сям’я дзяцей Божых – Касцёл. Нездарама ў дакументах Каталіцкага Касцёла падкрэсліваецца, што слова “communio”, ад якога паходзіць слова “камунікацыя”, азначае паяднанне.\nАсноўным, універсальным прынцыпам, якім у першую чаргу кіруемся ў сваёй працы, з’яўляецца любоў да Бога і да бліжняга, як да самога сябе. На гэтай падставе іншыя прынцыпы фарміруюцца самі ў працэсе працы і дыялогу. Зыходзячы з пазіцыі любові, перад хрысціянскім журналістам адкрываюцца новыя і вельмі шырокія далягляды.\nВельмі цешыць, што вернікі, сувязь з парафіяй якіх дастаткова слабая, калі даведваюцца больш аб жыцці супольнасці, стараюцца быць актыўнейшымі, ахвотней уключаюцца ў парафіяльнае жыццё, бліжэй знаёмяцца паміж сабой, пачынаюць сябраваць і перастаюць насцярожана адносіцца адзін да аднаго. Так сувязь паміж людзьмі паглыбляецца і супольнасць вернікаў набліжаецца да ідэалу і мэты кожнай парафіі – адысці ад ананімнасці і станаць сям’ёй Божых дзяцей.


Знайдзіце вытворцу высокай якасці Насценны манітор і падстаўка для клавіятуры і кіраўніцтва Насценны манітор і падстаўка для клавіятуры пастаўшчыка з заводам у Taiwan\nНасценны манітор і падстаўка для клавіятуры\nМы бесперапынна ўдасканальваем наш прадукты згодна тэхналагічным зменам і ў хутка развіваецца галіны. Мы стараемся кожныя спосабы, каб пераканацца, што наш прадукт Насценны манітор і падстаўка для клавіятуры задаволіць патрэбнасць нашых кліентаў. мы рады прапанаваць падрабязную інфармацыю пра больш мадэляў для вашай даведкі. Калі ласка Звязацца з прадпрыемствам.\nмадэль - 5F010004-B01\nГэта кансольнае мацаванне ідэальна падыходзіць для спалучэння з любой сцяной-,столь-або настольны кранштэйны даступны з дапамогай шаблону адтулін VESA 50/75/100 мм.\nЛаток для клавіятуры(Мантаж да VESA 50/75/Шаблон 100 мм на маніторы,Усе-У-Адзін ПК).\nУльтра-тонкае насценнае мацаванне.(Вельмі тонкае мацаванне для падлучэння латка да сцяны).\nПласціна калянасці латка(памяншае адскок пры мантажы на руку).\nМацаванне было арганізавана як злева-і правільна-перададзеных карыстальнікаў.З гэтым кранштэйнам можна выкарыстоўваць любую клавіятуру і мыш.\nVESA кранштэйны для клавіятуры, які мацуецца непасрэдна да мацаванняў і падстаў для манітора,вісіць пад экранам кампутара.Ідэальнае спалучэнне з насценнымі мацаваннямі для стварэння стаячага працоўнага месца.\nЭканоміць грошы і прастору ў якасці альтэрнатывы партатыўным сталам.\nЛЕГКА ЎСТАЎЛЯЦЬ-Ўстаноўка ў два простых кроку:Усталюйце насценнае мацаванне манітора на сцяну.Падключыце латок для клавіятуры да насценнага мацавання.Неабходнае мантажнае абсталяванне ўключана.\nРэгулюецца па вышыні–Латок для клавіятуры можна апускаць або падымаць, каб адаптавацца да розных карыстальнікаў.Ідэальна падыходзіць для агульных працоўных месцаў у медыцынскіх кабінетах,вытворчыя магутнасці,і г.д.\n999999999 http://schema.org/InStock USD 2020-12-31 https://www.tv-cart.com/be/monitor-keyboard-wall-mount4.html\nНасценны кронштейн для манітора з падносам для кла\nГэта насценне мацаванне для працэсара і манітора - усё-у-адна ўстаноўка, якая абсталявана рэгуляваным мацаваннем для манітора. Хутка-выпуск VESA дазваляе лёгка ўсталяваць. Дазваляе лёгка наладзіць для камфорту прагляду. Сумяшчальнасць дысплея:VESA 50/75/100 мм Мацуе экран на сцяну, а манітор можна абкласці пліткай,круціцца і круціцца. Колеры:чорны Мантаж манітора на манітор можна нахіліць,круціцца і круціцца. Мацаванне ўтрымлівае маніторы вагой да 15 кг(33 фунты). Вага трымальніка працэсара:10 кг(22 фунта). Пункт №.:5F010001-B01 падыдзе для працэсара памерам 280 мм х Ш 100.4 х H 303.4 мм. Пункт №.:5F010002-B01 падыдзе для працэсара памерам 350 мм х Ш 208.4 х H 416.8 мм.\nКрама лепшага кіраўніцтва Насценны манітор і падстаўка для клавіятуры, вам трэба ведаць пра найвышэйшую якасць Насценны манітор і падстаўка для клавіятуры вытворцы, пастаўшчыка, аптавіка і дыстрыб'ютара з завода ў Taiwan\nМанітор насценнае мацаванне з падносам для клавіят\nНасценны мацаванне для манітора кампутара з паднос\nГэта кансольнае мацаванне ідэальна падыходзіць для спалучэння з любой сцяной-,столь-або настольны кранштэйны даступны з дапамогай шаблону адтулін VESA 50/75/100 мм. Латок для клавіятуры(Мантаж да VESA 50/75/Шаблон 100 мм на маніторы,Усе-У-Адзін ПК). Ультра-тонкае насценнае мацаванне.(Вельмі тонкае мацаванне для падлучэння латка да сцяны). Пласціна калянасці латка(памяншае адскок пры мантажы на руку). Мацаванне было арганізавана як злева-і правільна-перададзеных карыстальнікаў.З гэтым кранштэйнам можна выкарыстоўваць любую клавіятуру і мыш. VESA кранштэйны для клавіятуры, які мацуецца непасрэдна да мацаванняў і падстаў для манітора,вісіць пад экранам кампутара.Ідэальнае спалучэнне з насценнымі мацаваннямі для стварэння стаячага працоўнага месца. Эканоміць грошы і прастору ў якасці альтэрнатывы партатыўным сталам. ЛЕГКА ЎСТАЎЛЯЦЬ-Ўстаноўка ў два простых кроку:Усталюйце насценнае мацаванне манітора на сцяну.Падключыце латок для клавіятуры да насценнага мацавання.Неабходнае мантажнае абсталяванне ўключана. Рэгулюецца па вышыні–Латок для клавіятуры можна апускаць або падымаць, каб адаптавацца да розных карыстальнікаў.Ідэальна падыходзіць для агульных працоўных месцаў у медыцынскіх кабінетах,вытворчыя магутнасці,і г.д.


Районной книге "Память" - 20 лет » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nРаённай кнізе "Памяць" - 20 гадоў\nНа тытульнай старонцы кнігі «Памяць. Міёрскі раён» пазначана, што яна пабачыла свет у 1998 годзе. Скажаце, што юбілейнае дваццацігоддзе азначаць пазнавата? Гэта як палічыць, як паглядзець!\nСапраўды, друкаванне ўсяго тыражу нашай кнігі «Памяць» у сталічным паліграфкамбінаце імя Я. Коласа закончылася 22 снежня 1998 года. Пачаліся фальцоўка, сшыванне сшыткаў, абрэзка, «апрананне» ў вокладку. З улікам, што гэтыя працэсы па-большасці механізаваныя, наклад у 4 120 экземпляраў хутка – не больш чым праз паўтара месяца – трапіў на склад. Адтуль яго прыняў заказчык – аддзел культуры Міёрскага райвыканкама ў асобе загадчыка Сяргея Скавародкі. Мы з ім і вадзіцелі (астатніх памочнікаў ужо не памятаю) пагрузілі каштоўны і вельмі жаданы груз у спецыяльна выдзелены аўтобус Міёрскага аўтапарка № 15. Салон быў амаль паўнюткі.\nПрэзентацыя «Памяці» адбылася ў РДК у пятніцу, 18 лютага. Раённая газета назвала мерапрыемства важным, аднак абмежавалася паведамленнем, што ў ім прынялі ўдзел прадстаўнікі выдавецтва «Беларуская навука», рэспубліканскага цэнтра хранікальна-дакументальных выданняў, абласных арганізацый і грамадскасці раёна.\nАдначасова кніга паступіла ў свабодны продаж у кніжным магазіне.\nСтварэнне гісторыка-дакументальных хронік было дзяржаўнай задачай. У раёне для гэтага рашэннем райвыканкама зацвердзілі спецыяльную камісію з загадчыкаў аддзелаў культуры і асветы, настаўнікаў гісторыі, прадстаўнікоў грамадскасці пад кіраўніцтвам намесніка старшыні райвыканкама Генадзя Маняка. Генадзь Максімавіч вызначаў агульныя напрамкі дзейнасці, каардынаваў працу старшынь сельскіх Саветаў, работнікаў ваенкамата, райкама БПСМ, культуры і адукацыі, розных устаноў і арганізацый па складанні спісаў, зборы дакументаў і здымкаў, усяго, што можна было выкарыстаць для напаўнення выдання. Загадчык аддзела культуры Сяргей Скавародка вырашаў фінансавыя пытанні.\nФотакарэспандэнт раённай газеты Казімір Блажэвіч падрыхтаваў каляровыя слайды, рабіў сам і адбіраў у рэдакцыйным архіве здымкі, зробленыя папярэднікам – Пятром Баброўскім.\nПершыя матэрыялы для будучай кнігі пачалі падбіраць і апрацоўваць Васіль Мядзюха, Ала Смерцьева, Часлаў Кашкур. Спатрэбіліся ўспаміны, дакументы і публікацыі настаўнікаў Міхаіла Латышава і Анатоля Пракоф’ева. Асабліва мэтанакіравана і прафесійна ў гэтым напрамку працаваў Вітольд Ермалёнак.\nКраязнаўствам я захапіўся ў канцы 70-х, калі ўвёў у раённай газеце рубрыку «Адкрытая кніга Міёршчыны». Рыхтаваў для яе публікацыі асабіста, далучаў іншых аўтараў, найперш Вітольда Ермалёнка, Фадзея Шымуковіча, Сяргея Шымуковіча, Віталя Высоцкага, Эдуарда Мараза, Генадзя Дзямешку, Іосіфа Бунту, Алу Майсяёнак, Уладзіміра Кадушку, Ула-дзіміра Ляўковіча, Альфрэда Тычко, журналістаў раёнкі, выкарыстоўваў розныя дзённікавыя запісы, гісторыі калгасаў і прамысловых прадпрыемстваў, падшыўкі Міёрскай і Дзісенскай раённых, Маладзечанскай, Полацкай і Віцебскай абласных газет.\nКалі прыступіў непасрэдна да працы над кнігай «Памяць», давялося дадаткова перачытаць мноства гістарычнай літаратуры, спецыяльных выданняў. Займаўся ў Нацыянальным архіве Рэспублікі Беларусь, Нацыянальным гістарычным архіве Беларусі, ведамасных архівах, архіве Міністэрства абароны СССР у Падольску за Масквой – разам з Людмілай Бяззубенак, у Дзяржаўным архіве Віцебскай вобласці.\nУ кнізе «Памяць» паўтысячы старонак, матэрыялы кожнай першапачаткова былі напісаны, а часам і некалькі разоў перапісаны ад рукі, потым іх надрукавала на машынцы рэдакцыйная машыністка Нэля Леўчанка. Затым над імі працавала Валянціна Марціновіч – рэдактар выдавецтва «Беларуская навука», што размяшчалася на аддаленым ускрайку сталічнага мікрараёна Уручча, які толькі забудоўваўся.\nКалі ў канцы 1998-га Валянціна Марціновіч даслала мне яшчэ незбрашураваныя сшыткі будучай кнігі, быў шчаслівы і горды, што аўтарская праца завершана, удзячны ўсім, хто гэтаму садзейнічаў. Сам сшыў лісты, абрэзаў па фармаце, зрабіў вокладку. І цяпер гэта мой рабочы экземпляр, якім пастаянна карыстаюся.\nМінула 20 гадоў. Яшчэ больш нагляднымі сталі хібы ў выкладанні некаторых падзей і фактаў, недакладнасці, ёсць і памылкі. Аднак галоўнае, што кніга «Памяць. Міёрскі раён» – першая гісторыка-дакументальная хроніка нашых мясцін – сама стала дакументам і даведнікам, на які спасылаюцца, які цытуюць, і лічаць патрэбным захоўваць у дамашняй бібліятэцы. Крытыкуюць, што многія факты не асветлены, не ўсе прозвішчы занялі заслужанае месца ў спісах.\nТак, патрэбен працяг.\nУкладальнік Леанід МАТЭЛЕНАК.\n» Сберечь каждое имя\n» Нужна точность


Травы і спецыі Гісторыя ежы\nГісторыя Васіля ад прадуктаў харчавання да медыцыны Рэлігіі\nСёння, базілік з'яўляецца адным з найбольш шырока выкарыстоўваюцца кулінарных траў у свеце. З такім вялікай колькасцю кулінарных ужыванняў з таўкачом да самаробным соусам спагецці і салёнымі дэсертаў да свежых фруктовых салат, базілік працуе гаму на кухні.\nВасіль называецца многімі імёнамі , як салодкі базілік або нават тайскі базілік, але ўсе яго агульных назваў ставяцца да батанічным імя Херб, Ocimum Базиликума. Базілік з'яўляецца членам вялікай сям'і мяты, або сям'і Lamiaceae, нароўні з іншымі кулінарнымі травой , такімі як размарын, шалфей, і нават лаванды.\nЛічыцца, што базілік мае карані ў Індыі, але трава вырошчваецца звыш 5000 з яго ахопу распаўсюджваецца на ўсе куткі зямнога шара. Ёсць некаторыя прыкметы таго, што базілік, магчыма, узнік яшчэ далей на ўсходзе, чым у Індыі са старажытнымі запісамі з 807 н.э., якія прадугледжваюць, што базілік быў выкарыстаны ў Хунань рэгіёне Кітая ў той час. Васіль у рэшце рэшт мігравалі на захад, як цэлыя расліны, як гэта магло быць вырашчаны лёгка ў памяшканні і ўдалечыні ад уздзеяння халоднага клімату і марозу.\nДзякуючы шырокай кулінарнай дасяжнасці, розныя гатункі базілік расліны былі прынятыя ў кухнях розных культур. Густ салодкага базіліка ўсе занадта добра знаёмыя італьянскія стравы , дзе выкарыстоўваецца свабодна, у той час як тайская базілік (О. Базиликум вар. Thyrsiflora), цытрынавы базілік (О. X citriodorum), і святой базілік (Туласам) сталі адным з асноўных прадуктаў ў многіх азіяцкіх кухнях.\nВасіль ўжо даўно выкарыстоўваецца ў кулінарных традыцыях, але яго гісторыя багатая з іншымі відамі ў грамадстве.\nУ старажытным Егіпце, базілік, хутчэй за ўсё выкарыстоўваецца ў якасці бальзамавання і захоўваюць траў, як гэта было знойдзена ў магільнях і мумиях. Магчыма , з - за яго бальзамаваньне прыкладанняў, базілік быў таксама сімвалам жалобы ў Грэцыі , дзе ён быў вядомы як basilikon phuton, што азначае цудоўны, царскую ці каралеўскую траву. Базілік таксама мае моцную гісторыю ў старажытных традыцыйных лекавых сродкаў, такіх як Аюрведа, традыцыйнай лекавай сістэмы старажытнай Індыі, у дадатак да іншых лекавых траў традыцыі.\nБазілік таксама нясе разнастайнае культурнае і сімвалічнае значэнне ў гісторыі. Напрыклад, у габрэйскай фальклорнай базілік, як мяркуюць, каб дадаць сілу падчас паста. У Партугаліі, базілік расліны складаюць частку падарунку каханай ці каханым на некаторых рэлігійных святаў. У той час як у Старажытнай Грэцыі, базілік сімвалізуе нянавісць. Гэта толькі некалькі прыкладаў трывалага культурнага важных травы.\nВыкарыстанне Basil Сёння\nВасіль працягвае мець разнастайныя прымянення ў сучасных кухнях і ў навуковых лабараторыях. У кулінарыі базілік часцей за ўсё ўжываюцца ў свежым выглядзе ў прыгатаваных рэцэптаў. Часцей за ўсё, свежыя лісце дадаюць у апошні момант, як падрыхтоўка ежы хутка разбурае выдатны водар ў Херб. Але сёння, як і відаць на працягу ўсёй гісторыі, базілік не толькі выкарыстоўваецца ў якасці харчовай араматызатара, але і ў парфумерыі, ладан і травяныя цэласных сродкаў. Апошнія навуковыя даследаванні ўсталявалі, што злучэння, эфірны алей базіліка расліны валодаюць магутным антіоксідантным, супрацьвірусным і процівомікробным ўласцівасцямі.\nБольш падрабязна пра Базілік і базілікам Рэцэпты\nКаля базілік з яго гісторыі і месцы ў легендах і веданні для падрыхтоўкі ежы саветаў і рэцэптаў, не забудзьцеся праверыць гэтыя вялікія рэсурсы:\nКарыца і Касія Выбар і захоўванне\nTexas Style Дзіцячыя Рэбры свіныя Назад\nСмажаны чырвоны лук


24 января 1942, Иван Мележ | Wir.by\nНашы войскі прарвалі абарончую лінію немцаў на Калінінскім фронце. А мы пакуль стаім усё там жа. Пастрэльваем патроху — i ўсё.\nНадвор'е на дварэ жахлівае. Замяло дарогі. Вецер кідае ў твар пякучыя крупінкі снегу, твар пячэ мароз. Але ў зямлянцы цёпла. Трашчыць самаробная, з бляшанкі, печ. Полымя кідае чырвоныя водбліскі на байцоў, што стоўпіліся ля печы. У такі час можна пачуць многа казак, анекдотаў, успамінаў, жартаў — самых разнастайных. Шкода — няма дзе запісваць, a ўсё забываецца. Вось разведчык Пяцін расказвае пра тое, як малым украў на пасёлку мёд. Потым яны баяліся расплаты i некалькі сутак жылі ў лесе, не ішлі ў школу. Ix знайшоў пчаляр. «Вы бралі мёд».— «Не, мы не бралі».— «Прызнайцеся, я ж бачыў, як вы з брацікам ішлі i елі».— «Не, мы, дзядзька, не елі»,— «А чаго ў вас губы ў мёдзе?» Маленькі Пяцін панурыўшыся маўчаў. «Вы не бойцеся. Вы толькі аддайце рамкi». Пяцін прывёў да таго месца, дзе валяліся рамкі. Пчаляр пайшоў, a Пяцін вярнуўся дадому. Малодшы брацік застаўся — біць будзе бацька. Але бацька не біў Пяціна. «Ідзі пазаві Шурку, сёння ў нас будзе кіно — пойдзем разам». Вярнуўся i другі віноўнік. Потым хадзілі ў кіно. «Чаго ж вы не ішлі дадому?» — «Баяліся, што біць будзеш».— «Не буду, толькі ў другі раз не рабіце гэтага».— «Не будзем, тата!»\nПрыносяць абед. Падвешваецца абрывак кабеля. Мігае бледнае полымя. Тады змаўкае ўсё — усе заняты. А потым просядь мяне прачытаць газету. «Пісьмо таварышу аб жыцці i смерці». «Так, вельмі хочацца жыць, прыціснуць да шорсткага шыняля кучаравую галоўку дачкі. Убачыць нашу перамогу». Ці аб тым, як Даніла паміраў. На дварэ цямнее. «Выставідь назіральнікаў!» Адчыняецца палатка ля ўвахода — выходзіць назіральнік. У палатку сыплецца снег, Клубамі коціцца пара. Потым спяць, толькі адзін-два сядзяць ля агніо, падкідваюць ламачча, абаграваюцца з марозу, сушаць анучы ці шукаюць насякомых. Горш за ўсё даводзіцца пры пераездах, пакуль не выкапана зямлянка, a ў зямлянцы — рай.\nЧым пах дарэвалюцыйны Мінск?\nМінск (або ўсё ж такі Менск?) — горад з дваістай, няўлоўнай сутнасцю, бо яго аблічча пастаянна змяняецца: яго руйнавалі, перабудоўвалі, перадавалі з рук у рукі, ён гаварыў на самых розных мовах. Чалавек з ХІХ стагоддзя, апынуўшыся тут і цяпер, з цяжкасцю пазнаў бы Мінск, а нашы сучаснікі згубіліся б у горадзе канца ХІХ стагоддзя. У гэтым артыкуле паспрабуем перанесціся ў часе ды ўявіць сабе карціну дарэвалюцыйнага губернскага горада Менска з дапамогай самага моцнага каталізатара ўспамінаў — пахаў.


Уласная АЭС — гэта зусім іншае аблічча беларускай нацыі\n12.10.2015 10:58 Інфармацыйная гадзіна\nБеларусь з адкрыццём Рэспубліканскага цэнтра пазітронна-эмісійнай тамаграфіі ўступае ў век індывідуальнай медыцыны. Аб гэтым ішла размова 7 кастрычніка на адкрыцці ПЭТ-цэнтра ў Рэспубліканскім цэнтры анкалогіі і медыцынскай радыялогіі імя М.М.Аляксандрава з удзелам Прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі.\nАляксандр Лукашэнка звярнуў увагу, што рост анкалагічных захворванняў адзначаецца ва ўсіх еўрапейскіх краінах, у тым ліку і ў Беларусі. У сувязі з гэтым прэзідэнт пацікавіўся, наколькі цэнтр, які адкрыўся, дасць магчымасць вырашаць праблему на належным узроўні, ці дастаткова гэтага ПЭТ-цэнтра краіне. “На найбліжэйшыя 10 гадоў ПЭТ-цэнтр закрые праблему”, — сказаў дырэктар РНПЦ анкалогіі Алег Суконка, удакладніўшы, што размова ідзе не толькі пра Беларусь, але і пра прыгранічныя вобласці суседніх краін.\nАбсталяванне цэнтра дае магчымасць праводзіць раннюю дыягностыку анкалагічных, неўралагічных і кардыялагічных захворванняў, назначаць дакладную схему лячэння, выбіраючы для кожнага пацыента лякарства, якое найлепш яму падыходзіць. Такім чынам, Беларусь у ліку першых уступае ў век індывідуальнай, персаніфікаванай медыцыны.\nПрэзідэнт даручыў прапрацаваць магчымасць стварэння ў Беларусі цэнтра па клетачных тэхналогіях. Аб неабходнасці стварэння такога цэнтра ішла размова ў час рэспубліканскай навукова-практычнай канферэнцыі “Новыя тэхналогіі ў медыцыне” ў РНПЦ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі імя М.М.Аляксандрава, з удзельнікамі якой сустрэўся Аляксандр Лукашэнка.\nЯк падкрэсліў прэзідэнт, выбар правільнага шляху далейшага развіцця медыцыны вельмі важны. На яго думку, трэба максімальна канцэнтраваць веды і вопыт, каб рухацца наперад. Што тычыцца перспектыў стварэння цэнтра па клетачных тэхналогіях, то, як лічыць Аляксандр Лукашэнка, неабходна вывучыць замежную практыку і з яе ўлікам вызначыць патрэбны напрамак.\nУ Беларусі ўдзяляецца вялікая ўвага дыягностыцы, прафілактыцы і тэрапіі анказахворванняў. Па дзяржаўнай комплекснай праграме прафілактыкі, дыягностыкі і лячэння анказахворванняў на 2011—2014 гады праведзены матэрыяльна-тэхнічнае перааснашчэнне і рэканструкцыя анкалагічных арганізацый у ахове здароўя краіны. Распрацавана і ўкаранёна больш за 80 новых метадаў дыягностыкі і лячэння анказахворванняў, якія адпавядаюць лепшым сусветным аналагам. РНПЦ анкалогіі вядзе сваю гісторыю з верасня 1960 года і з’яўляецца галаўным спецыялізаваным навуковым, лячэбна-прафілактычным і каардынуючым цэнтрам па аказанні анкалагічнай дапамогі жыхарам Беларусі, а таксама выконвае функцыю Мінскага абласнога анкалагічнага дыспансера.\nВырашэнне дэмаграфічнай праблемы застаецца прыярытэтным для Беларусі напрамкам, адзначыў на сустрэчы з удзельнікамі канферэнцыі Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка.\nУ беларускай медыцыне своечасова вызначылі асноўныя напрамкі работы і пачалі рабіць сур’ёзныя дзеянні для зніжэння анказахваральнасці, смяротнасці ад сардэчна-сасудзістых захворванняў. Як адзначыў прэзідэнт, галоўная задача — вырашыць дэмаграфічную праблему, каб узровень смяротнасці быў значна перакрыты за кошт нараджальнасці. Дынаміка ў гэтым напрамку вельмі добрая.\n“Ахове здароўя мы ўдзяляем асаблівую ўвагу, так і будзе ў далейшым, таму што гэта жыцці людзей”, — падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка. У прыярытэце застаецца таксама адукацыя.\nКіраўнік дзяржавы адзначыў высокую важнасць такіх канферэнцый, калі спецыялісты адкрыта выказваюцца аб існуючых праблемах. Аляксандр Лукашэнка дадаў, што, сустракаючыся з яе ўдзельнікамі, ставіў сабе на мэце пачуць іх ацэнкі стану сістэмы аховы здароўя, яе перспектыў. Прэзідэнт прапанаваў вызначыць, як перадаць вядучыя медыцынскія тэхналогіі рэгіёнам. Неабходная матэрыяльная база для гэтага ствараецца.\nКіраўнік дзяржавы патрабаваў эфектыўнай аддачы ад укладзеных у галіну грошай. Ён нагадаў, што на дзяржаўным узроўні былі прыняты сур’ёзныя меры для паляпшэння якасці работы медыцынскіх устаноў — ад сельскіх ФАПаў, участковых, раённых бальніц да рэспубліканскіх навукова-практычных цэнтраў. Створаны самыя сучасныя аперацыйныя і рэанімацыйныя аддзяленні ў бальніцах, усе неабходныя ўмовы для дзейнасці рэспубліканскіх НПЦ.\nАляксандр Лукашэнка таксама сказаў, што плануецца сур’ёзна праінспектаваць работу медыцынскіх устаноў, каб у цэлым праверыць узровень медыцынскай дапамогі, якая аказваецца. Гэта тычыцца як рэспубліканскіх цэнтраў, так і многіх раённых, участковых бальніц, ФАПаў.\nУ Беларусі трэба прадоўжыць укараненне прынцыпова новых падыходаў да дыягностыкі і лячэння захворванняў, адзначыў таксама Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка.\n“Задача адна — не спыняцца на дасягнутым”, — падкрэсліў кіраўнік дзяржавы. Ён высока ацаніў укаранёныя ў РНПЦ анкалогіі сучасныя тэхналогіі і адзначыў важнасць адкрыцця Рэспубліканскага цэнтра пазітронна-эмісійнай тамаграфіі і малекулярна-генетычнай лабараторыі канцэрагенезу. Такіх цэнтраў няма ў многіх суседніх краін.\nАляксандр Лукашэнка лічыць важным, што ў Беларусі своечасова звярнулі ўвагу на неабходнасць стварэння РНПЦ анкалогіі і пабудавалі яго, а цяпер пастаянна мадэрнізуюць і абнаўляюць. “Калі б мы не зрабілі гэта да сённяшняга дня, то ў найбліжэйшыя гады, у гэты крызісны час, ужо не змаглі б зрабіць такі цэнтр, — заўважыў прэзідэнт. — Таму трэба рабіць усё своечасова і хутка”.\nАле, на яго думку, пабудаваць і аснасціць цэнтр — гэта паўсправы, галоўнае — гэта людзі. “Для мяне важна было паглядзець на тых, хто тут працуе. Не важна, хто гэта — спецыялісты саліднага ўзросту або моладзь, галоўнае, каб мазгі мелі і маглі працаваць. Я тут убачыў моладзь, у якой блішчаць вочы і якая ўжо ўмее працаваць. Гэта наша будучыня, і гэта значыць, што грошы ўкладзены не дарэмна”, — адзначыў кіраўнік дзяржавы.\nУ час сустрэчы з удзельнікамі канферэнцыі гаварылі аб праблемах, а таксама аб перспектывах развіцця медыцыны, у прыватнасці, дыягностыкі і лячэння анказахворванняў. Кіраўнікі медыцынскіх цэнтраў узнялі пытанне аптымізацыі штатнага раскладу, і ў выніку было прынята рашэнне, што кіраўнікам медыцынскіх цэнтраў дадуць магчымасць самім перафарміроўваць штатны расклад з улікам асаблівасцей кожнай асобна ўзятай установы.\nМедыкі запрасілі Аляксандра Лукашэнку часцей наведваць анкацэнтры. Кіраўнік дзяржавы адказаў: “Калі гэта выратуе жыццё хоць аднаго дзіцяці, я гатоў заязджаць хоць кожны дзень”.


Як купляюць і прадаюць кватэры ў траўні | Купіць кватэру ў новабудоўлі ў Мінску | Новабудоўлі Беларусі | Новостройки Беларуси\nМайскія святы для рыэлтараў прайшлі ў актыўным рэжыме. Працяглыя выходныя ў гэтым годзе не сталі нагодай адкласці куплю, наадварот стымулявалі найхутчэйшае вырашэнне кватэрнага пытання\nДля агентаў і май у гэтым годзе стаў па-сапраўднаму гарачымі. Мы ставілі рекорды- з пачатку месяца на 20% вырасла колькасць зваротаў пакупнікоў і праглядаў кватэр, выстаўленых на продаж,. - каментуе Кудзелка Святлана, намеснік дырэктара па продажах на другасным рынку жылля "Твая сталіца. АГЕНЦТВА НЕРУХОМАСЦІ". Нават у перыяд святаў і выхадных кліенты актыўна карысталіся выдаленымі формамі сувязі- пакідалі заяўкі на куплю на сайце, выкарыстоўвалі соцсеть і мессенджеры для сувязі з агентамі.\nЗапыты на куплю\nУ топе запытаў па-ранейшаму - 1-2-пакаёвыя кватэры. Аднак выразным трэндам ў карціне пераваг у канцы красавіка-траўні стала павелічэнне колькасці заявак на куплю трохпакаёвых кватэр. У прыярытэце - дома ад 1990 г.п., з кухняй ад 7 кв.м і кватэры ў новабудоўлях. Усё часцей сустракаецца запыт на наяўнасць рамонту, мэблі і тэхнікі. Гатовыя да пражывання кватэры зараз дастаткова папулярныя. Запатрабаваныя ўсе раёны Мінска і жыллё ў прыгарадзе. Аналіз заявак паказвае, што выраслі і сумы якія гатовыя заплаціць пакупнікі за квадратныя метры.\nАктуальныя запыты на куплю можна паглядзець на нашым сайце - працягвае Святлана Кудзелка. Сэрвіс «дэклараваць Попыт» дазваляе прадаўцу ацаніць, колькі пакупнікоў гатовыя купіць наяўную нерухомасць і прапанаваць сваю кватэру кліентам. Зараз у нашай базе попыту - звыш 3600 заявак ад рэальных пакупнікоў.\nТОП-5 кватэр, якія шукаюць пакупнікі\nКалі разглядаць дасканалыя здзелкі, то тут лідзіруе жыллё стандартных спажывецкіх якасцяў ад 1970 г.п. , Затым ідуць кватэры ў сучасных дамах, крыху менш доля "хрушчовак" і "брежневок". Трэндам месяца стала скарачэнне тэрміну экспозиции- ў траўні ўладальнікі паступілі ў продаж кватэр знаходзяць пакупніка значна хутчэй, чым у сакавіку-красавіку.\nНекаторы разыходжанне структуры запытаў і рэальных здзелак тлумачыцца тым, што з моманту звароту да рэальнай куплі жадання і магчымасці кліента могуць памяняцца. Адзін з фактараў - фінансавы. З аднаго боку пакупнікі зніжаюць узровень дамаганняў бо ў іх недастаткова сродкаў. Напрыклад, кліент хацеў бы купіць дарагую кватэру ў папулярнай новабудоўлі з якасным рамонтам і мэбляй, аднак фінансава можа дазволіць сабе кватэру стандартных спажывецкіх якасцяў.\nЗ іншага боку, што сустракаецца нашмат часцей, пакупнік нацэлены на набыццё недарагі кватэры можа прыйсці да куплі жылля класа вышэй. Так многія кліенты, кансультуюцца ў нашых спецыялістаў суправаджаюць здзелку, афармляюць крэдыты, і атрымліваюць нерухомасць нашмат лепш, чым разлічвалі першапачаткова.\nДругі фактар ??які змяняе попыт / здзелку - дастатковую колькасць альтэрнатыў. Кліент першапачаткова разглядае варианты- стандартную двушку і аднапакаёвую ў новым доме. А ў ходзе работы па падборы можа аддаць перавагу жыллю з вялікай колькасцю пакояў - трохпакаёвай брежневке, калі яго задаволіць месцазнаходжанне, паверх, планіроўка, рамонт. Запыт адзін - вынік іншы.


На помніку Леніну ў Воршы зьявіўся надпіс пра старшыню гарвыканкаму\n17 травень 2006, 21:42\nРадыё Свабода, Віцебская вобласьць Надпіс “Шабадалаў – забойца” быў зроблены жоўтай фарбай уздоўж пастамэнту помніка Леніну, які стаіць у цэнтры Воршы. Першымі яго заўважылі міліцыянты патрульнае службы ўчора а 5-й раніцы, і на месца здарэньня былі тэрмінова выкліканыя работнікі камунальных службаў.\nДзякуючы іхнай апэратыўнасьці, надпіс быў зьнішчаны літаральна за гадзіну. Але некаторыя аршанцы ўсё-ткі пасьпелі яго заўважыць ды распавесьці пра гэта знаёмым.\nВалер Шабадалаў каля трох гадоў узначальвае аршанскі гарвыканкам. Ніякіх “гучных справаў” вакол ягонае асобы жыхары Воршы ня згадваюць. Месца, абранае для надпісу, таксама выклікае ў некаторых неразуменьне: будынак гарвыканкаму месьціцца на суседняй вуліцы, а жыве спадар Шабадалаў увогуле ў іншым раёне. Верагодна, нехта разьлічваў не на прыватную ўвагу старшыні гарвыканкаму, а на больш шырокі розгалас па горадзе.\nУ гарадзкім аддзеле міліцыі паведамілі, што спадар Шабадалаў пакуль не зьвяртаўся з заяваю пра абразу ўласнага гонару ды годнасьці, але супраць невядомага “мастака” шукаюць, каб пакараць за шкоду гарадзкое маёмасьці.


У Дзень без аўтамабіля ў Браславе арганізавалі велапрабег |\nПравесці дзень 22 верасня без аўтамабіля і такім чынам станоўча паўплываць на якасць паветра і здароўе чалавека штогод, пачынаючы з 1997 года, прапануюць эколагі. Гэтую ініцыятыву падтрымліваюць і браслаўчане.\nПа традыцыі ў рамках міжнароднай акцыі «Дзень без аўтамабіля» РФСК «Дрывяціч» арганізоўвае велапрабег. Кожны год арганізатары прадумваюць новы маршрут. Сёлета было вырашана выехаць у напрамку гары Маяк.\nВечарам у пятніцу прадстаўнікі розных арганізацый і ўсе жадаючыя сабраліся на аўтамабільнай стаянцы на вуліцы Булойчыка. Паўдзельнічаць у акцыі пажадалі больш за 15 чалавек.\nПасля ўрачыстага адкрыцця велапрабегу веласіпедысты ў суправаджэнні двух экіпажаў ДАІ накіраваліся па вызначаным маршруце. Сярод іх было няма тых, хто не першы год прымае ўдзел у такім мерапрыемстве, з нецярпеннем чакалі старту і навічкі. Дарэчы, правядзенню акцыі нават паспрыяла надвор’е: было сонечна і цёпла.\nЗ добрым настроем пракаціліся браслаўчане па абраным маршруце і такім чынам унеслі свой экалагічны ўклад у сусветную акцыю.


23.12.2015 28.12.2015 Маяк Палесся2402Комментарии on Сабраны падарункі для дзяцей, якія апынуліся ў цяжкай жыццёвай сітуацыі\nНовы год – час дарыць падарункі. І не толькі сваім родным і блізкім, але і тым, каму патрэбны дадатковая падтрымка і ўвага. Аб гэтым нагадалі брагінчанам і гасцям райцэнтра актывісты саюза моладзі і піянерскай арганізацыі ў рамках сумеснай акцыі “Цуды на Каляды”.\nНа заклік валанцёраў атрада “Добрае сэрца” ГА “БРСМ” і супрацоўнікаў Брагінскага цэнтра творчасці дзяцей і моладзі адгукнуліся многія неабыякавыя людзі, дзякуючы якім сабрана шмат падарункаў і грашовых ахвяраванняў. Так, ахвотна далучыліся да акцыі індывідуальныя прадпрымальнікі, што гандлююць на рынку райцэнтра, а таксама пакупнікі магазіна №12 “Родны кут”. Менавіта тут Дзед Мароз і Снягурка арганізавалі часовы пункт па зборы гасцінцаў для хлопчыкаў і дзяўчынак, якія апынуліся ў цяжкай жыццёвай сітуацыі.\nНе абмінуў увагай акцыю і старшыня раённага Савета дэпутатаў Мікалай Кавалёк, які таксама лічыць, што няма большай узнагароды, чым бачыць шчырую радасць у вачах дзяцей і разумець, што ты сапраўды зрабіў добрую справу. Мікалай Іванавіч папоўніў і мех Дзеда Мароза цукеркамі, і скарбонку для ахвяраванняў.\nУ гэтыя святочныя дні кожнаму пад сілу здзейсніць цуд і дапамагчы хлопчыкам і дзяўчынкам ажыццявіць іх навагоднія мары. Памятайце: дзяліцца таксама вельмі прыемна.


Главная/2022 - Год исторической памяти/«Фарбы Вялікай Перамогі» у Лунінцы\n«Фарбы Вялікай Перамогі» у Лунінцы\nНа Лунінеччыне падвялі вынікі раённага конкурсу дзіцячых малюнкаў «Нам мир завещано беречь», прысвечанага 77-ай гадавіне Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне. Урачыстая цырымонія ўзнагароджвання прайшла ў ЦДТ райцэнтра.\nВарта аддаць належнае культарганізатару Святлане Філонік, педагогам Галіне Гімбатавай і Кацярыне Самчук, іх выхаванцам, якія пастараліся ператварыць мерапрыемства ў сапраўднае свята. На працягу гадзіны ў актавай зале панавалі радасць і добразычлівасць, адчувалася імкненне прывіць хлопчыкам і дзяўчынкам пачуццё патрыятызму, гонару за гераічнае мінулае, любові да Радзімы, падарыць надзею на шчаслівую будучыню. Спачатку юныя землякі расказалі, што яны разумеюць пад словам “мір” і для чаго, на іх думку, ён патрэбен. Прызнацца, чулі розныя адказы, але іх аб’яднала адзінае жаданне – жыць пад мірным небам. А вось адлюстраваць гэта на паперы пастараліся ўдзельнікі конкурсу малюнкаў. З вынікамі творчага спаборніцтва прысутных пазнаёміла старшыня раённага савета ветэранаў На-дзея Лазіцкая:\n– Усяго мы атрымалі 76 работ. Іх разглядалі ў трох узроставых катэгорыях па тэмах: “Яны змагаліся за Радзіму”, “Дарагія мае ветэраны”, “Свята Перамогі вачамі дзяцей” і “Мая сям’я і Вялікая Перамога”. Дзякуем усім удзельнікам за іх талент, творчасць і фантазію. Такія мерапрыемствы, як наша, паспрыяюць замацаванню гістарычнай праўды ў лёсе любімай Беларусі. Не сакрэт, што сёння яе спрабуюць перапісаць на новы лад. Таму святы абавязак кожнага грамадзяніна – маленькага і дарослага – захоўваць і шанаваць мінулае.\nПад апладысменты на сцэну ўзнімаліся пераможцы конкурсу. Сярод 7-9-гадовых мастакоў першае месца заняла Ганна Насковіч (СШ №4 г. Лунінца), другое – Дар’я Канановіч (Дрэб-ская яслі-сад-ПШ), трэцяе – Данііл Заступневіч (СШ №1 г. Мікашэвічы). Сярод\nудзельнікаў, якім споўнілася 10-12 год, у тройку прызёраў увайшлі Ганна Сыціна і Аляксандра Бахонка (абе-дзве – Лунінская яслі-сад-СШ), а таксама Аліна Курак (Міжлеская СШ). У катэгорыі 13-15 год віншаванні прымалі Віталіна Салуйчык і Ганна Наварыч (абедзве – Лунінская яслі-сад-СШ), Анастасія Сумарэвіч (СШ №3 г. Лунінца). Яны ўзнагароджаны дыпломамі і салодкімі пачастункамі. Па-дзяк удастоены Уладзімір Бандацкі (СШ №1 райцэнтра), Мікіта Царыкевіч (СШ №2 г. Мікашэвічы), Яраслаў Яраховіч (ЦДТ г. Лунінца), Марыя Антановіч (Багданаўская СШ), Кірыл Сыч (Любачынская СШ), Аліна Лукашэвіч (Язвінская СШ), Ганна Мельянец (Лунінская яслі-сад-СШ), Ягор Емельяновіч (СШ №3 райцэнтра), Вікторыя Бруцкая-Стэмпкоўская (СШ №2 г. Лунінца). Работы пераможцаў накіраваны на аналагічны конкурс абласнога ўзроўню.\nПасля ўрачыстай цырымоніі яе ўдзельнікаў чакалі займальныя віктарыны, музычныя падарункі ад узорнага ансамбля “Залатое птушаня”, яго салістаў Максіма Грыневіча і Валерыя Пташыца. Завяршылася мерапрыемства цёплымі пажаданнямі, якія хлопчыкі і дзяўчынкі пісалі на папяровых сімвалах міру. Выявы галубоў упрыгожылі тэматычны стэнд, які сваім выглядам паказваў: нашы дзеці зычаць малой радзіме дабра, спакою і любові.\nИзменение в движении поезда Лунинец - Брест - Лунинец


12 кастрычнік 2015, 19:58\nАдбылося масавае самаспаленьне прадстаўнікоў дэмакратычных сіл. Да маральнасьці клікалі нават тыя, ад каго раней можна было пачуць толькі прагматыку. Цэлыя натоўпы «донкихотствующих» праходзілі міма, кусаючы ўсё і ўся, начыста забыўшыся, што Сэрвантэсаў раман – парадыйны. Але ніякі іншы жанр, апроч маралізацыі, не надаецца для самаспаленьня і ніякі іншы так выразна не апісвае саму працэдуру.\nЗМАГАНЬНЕ ПЕРАЕХАЛА Ў СЕЦІВА\nСамаспаленьні, як вы разумееце, адбываліся ў інтэрнэце. «Амаральна ўдзельнічаць у фарсе», «У нас няма выбараў», «Толькі байкот», «Толькі ігнор», «Караткевіч – агент КГБ»…\nБеспрэцэдэнтныя маштабы маралізму на гэтых выбарах беспрэцэдэнтна канцэнтраваліся выключна ў сеціве. Пераказваючы згаданыя лёзунгі каму-небудзь у жывым жыцьці, найлепшае, на што я мог разьлічваць, што іх успрымуць як мэтафару, а ня воклічы марсіяніна ці вар’ята.\nНарод, як заўсёды, галасаваў, паказваючы зададзены вынік. Накруткі былі патрэбныя толькі на тое, каб дагадзіць самалюбству нязьменнага першага прэзыдэнта.\nКАЛХОЗ ВЫБІРАЎ СТАРШЫНЮ\nУ сэнсе саміх выбараў не адбылося нічога новага. Калхоз выбіраў старшыню.\nПра тое, што ППРБ ператварыў краіну ў калгас, мы пішам 20 гадоў. Старшыня брутальны, не цярпіць пярэчаньня, у гаспадарцы парадак, як у кароўніку. Выбары – значыць выбары, мусяць прагаласаваць усе, статкам. Зразумела – за яго. Выбары старшыні – заўсёды з прадказальным і неаспрэчным вынікам. Гэта як вызначаны жанр, інакш проста ня можа быць, пакуль тып улады ў краіне – старшыня ў калгасе.\nІ тут самае важнае, на чым раней, магчыма, не канцэнтравалася ўвага. Беларусы галасуюць за Лукашэнку. І ня проста пад булкі з півам, а ў самы што ні ёсьць крызіс, пры адсутнасьці паблажак і бэнэфітаў, якія раней пад выбары заўсёды былі.\nЗгодны, што фальсыфікацыі рабіліся паўсюдна, дабраахвотна-рэальна ён набраў ня больш за 40 адсоткаў, але ж і больш за яго, нават у самых сьмелых фантазіях, не набраў ніхто.\nБЕЛАРУСЫ ВЫБІРАЮЦЬ ЛУКАШЭНКУ\nБеларусы галасуюць за Лукашэнку – чаму?\nМяне тут мала цікавіць «статак» – ён заўсёды павернецца за асноўнай масай. Ну і не пра тых гаворка, хто супраць. Мяне цікавіць вялікая колькасьць нармальных беларусаў, якія галасуюць за яго.\nНа маю думку, гэта і ёсьць аснова таго народу, які рэальна выбірае. І калі з кім і трэба працаваць дэмакратычным сілам, дык зь імі, з нармальнымі людзьмі, якіх большасьць, а паводле грамадзянскай адказнасьці – абсалютная большасьць.\nЧаму – за яго? Няма (моцнай, прывабнай, рэальнай) альтэрнатывы. Няма іншага палітычнага суб’екта, які ва ўяўленьні чалавека быў бы сувымерны зь дзейным кіраўніком. Гэта можа быць асоба ці рух – агульнавядомыя, даступныя. Ім падабаецца Караткевіч, апазыцыя з чалавечым абліччам, але яны не адчуваюць яе «вагі», яе сувымернасьці яму.\nАПАЗЫЦЫЯ З ЧАЛАВЕЧЫМ АБЛІЧЧАМ\nАсноўны пасыл Караткевіч – улада павінна слухаць людзей. Перастаць душыць і прыніжаць гаспадара, прадпрымальніка, доктара, настаўніка, журналіста… Усё, што яна кажа па-за гэтым, ня мае вялікага значэньня. Бо ўсё па-за гэтым – ужо і не яе справа. Перастаньце душыць, мы з усім разьбярэмся самі.\nКараткевіч – таксама беспрэцэдэнтны кандыдат. Чалавечае аблічча і праграма вызваленьня асобы – такіх раней не было. Калі б за пяць гадоў яна з гэтым сваім пасылам набрала палітычнай вагі і стала сувымерным суб’ектам, на наступных выбарах можна было б казаць і пра рэальную Плошчу, і пра байкот, калі хочаце, – як выніковую палітычную кампанію.\nАле ж колькі навыскалялася на Караткевіч апазыцыйнае сеціва! Асабліва ўвіхаліся камэнтатары-цёткі. Вось дзе адкрыўся яшчэ адзін «шлюз» нашай грамадзянскай супольнасьці. Цёткі цётку не прапусьцяць ні за што! Зусім у стылі ППРБ, які сказаў, што чалавеку ў спадніцы кіраваць беларускім народам рана. Чыста па-старшынёўску так сказаў.\nАльтэрнатыўны палітычны суб’ект у Беларусі быў прыбіты ў 2001-м у асобе Домаша і канчаткова дабіты ў 2006-м у абліччы Мілінкевіча. З тых часоў беларускаму грамадзяніну ў масе сваёй проста няма за каго галасаваць, няма за кім выходзіць на Плошчу. 10 гадоў стагнацыі і разлажэньня ператварылі сёньняшнюю апазыцыйную тусоўку ў «пару тысяч чалавек», да якіх ніхто не далучаецца, бо проста няма да каго. «Яны не прадстаўляюць нашых інтарэсаў і яны не альтэрнатыва, каб мы перасталі галасаваць за Лукашэнку, а галасавалі за іх».\nСтарая апазыцыя сёлета ўразіла поўнай адсутнасьцю крэатыву, жывога розуму, драйву і дрыблінгу. Прыдумалі «фішку» – «Рух за дзяржаўнасьць і незалежнасьць Беларусі». Хіба ў нас іх няма? Гэта ў якім трэба жыць кам’юніты заўтрашняга дня, дзе мы ўжо ўсё страцілі і ўжо ваюем, каб вярнуць… Гэта як на фільм «Зомбі вяртаюцца» пайсьці ды там і застацца жыць. Нездарма людзі пратэстуюць, што іх у такое запісваюць сіламоц. Кіно, як той казаў, вельмі на аматара.\nЗразумела, што ўсе моцна стаміліся – не ад таго, што працавалі, а ад таго, што вынікаў няма і нічога вакол не мяняецца. Але на тое ёсьць толькі адзін трывіяльны рэцэпт, які й нагадваць разумным людзям неяк сорамна: хочаш зьмяніць рэчаіснасьць, пачні зь сябе.\nПасьля сканчэньня жывой трансьляцыі з выбараў 2015 калега сабраўся дахаты са словамі «Праехалі». А я думаю, што не праехалі. Прычым пяты раз не праехалі. Але гэта ня значыць, што не праедзем ніколі.


Catholic.by - Паведамленне біскупа Аляксандра Кашкевіча аб зборы сродкаў на будаўніцтва капліцы ў парафіі Св. Яўхіма ў Клюшчанах\n24.07.2017 15:10 Catholic.by\nЯ звяртаюся да Вас з просьбай аб зборы ахвяраванняў у нядзелю 6 жніўня ва ўсіх касцёлах і капліцах нашай дыяцэзіі на будаўніцтва капліцы ў вёсцы Клюшчаны.\nВернікі гэтай парафіі ў Астравецкм дэканаце страцілі свой касцёл 6 чэрвеня ў выніку пажару. З болем у сэрцы я прыняў паведамленне аб страце гістарычнага касцёла. Гэта смутак для ўсёй дыяцэзіі, а асабліва для вернікаў парафіі і тых, якія былі духоўна звязаны з касцёлам у Клюшчанах.\nТаму прашу Вас ад імя вернікаў з Клюшчан аб салідарнасці і збор ахвяраванняў на будаўніцтва капліцы, якая павінна паўстаць на месцы згарэлай святыні.\nЗа вашу дабрыню ў дадзенай справе вялікі дзякуй і ад усяго сэрца благаслаўляю\nДа шаноўных святароў Гродзенскай дыяцэзі: паведамленне трэба прачытаць ва ўсіх касцёлах і капліцах Гродзенскай дыяцэзіі 23 і 30 ліпеня падчас нядзельнай аб'яваў. Сабраныя ахвяраванні трэба перадаць ў дыяцэзіяльную курыю.\nАбноўлена 24.07.2017 15:13


Ісландыя патрабуе ад Disney дубляжу або субцітраў на ісландскай мове\n04.02.2021 / 16:59\nЛетась у Ісландыі з’явіўся стрымінгавы сервіс Disney+ ад кампаніі «The Walt Disney Company». Цяпер міністарка адукацыі даслала ліст са скаргай на адсутнасць ісландскага дубляжу і субцітраў.\nУ канцы мінулага года ўсім вядомыя персанажы Disney ад Мікі Мауса да Мулан сталі даступнымі для прагляду ў кожным доме Ісландыі. Але ёсць адна праблема: ніводны з фільмаў ці мультыкаў не мае ні дубляжу, ні субцітраў на ісландскай мове.\nНа гэтым тыдні міністарка адукацыі Ісландыі накіравала скаргу галоўнаму дырэктару Disney, у якім яна заклікае кампанію дапамагаць намаганням краіны захаваць ісландскую мову.\n«Мы робім усё магчымае, каб падтрымліваць мову, асабліва сярод дзяцей і моладзі, якія штодня знаходзяцца пад уплывам іншых моў, у асноўным ангельскай», — напісала міністарка ў лісце, які быў апублікаваны ў сацсетках. Яна адзначыла, што для дзяцей асабліва важна атрымліваць як мага больш інфармацыі на ісландскай мове.\nГэты ліст падтрымала шмат ісландцаў. Мультыкі ад Disney на ісландскай мове — важны крок да захавання роднай мовы ісландцаў, якая, па іх меркаванні, знаходзіцца ў небяспецы праз шырокае выкарыстанне ангельскай.\nСервіс Disney прапаноўвае субцітры і дубляж на 16 мовах, згодна з інфармацыяй на вэб-сайце. Кампанія сцвярджае, што плануе дадаць больш моў, пасля таго як сервіс стане даступным у большай колькасці краін.\nПапулярнасць Disney+ узрасла падчас пандэміі. У снежні кампанія паведаміла пра 87 мільёнаў падпісчыкаў ва ўсім свеце, хаця стрымінгавы сервіс Disney+ пачаў працу толькі ў 2019 годзе.\nМногія класічныя фільмы Disney мелі дубляж на ісландскай мове, калі іх паказвалі ўпершыню. Аднак гэтыя версіі адсутнічаюць на сервісе Disney+, што выклікае пытанні ў многіх ісландцаў.\n«Я сапраўды здзіўляюся, чаму яны хаця б не прапаноўваюць мінулыя версіі», — кажа перакладчык Торарын Эліярн, які пераклаў дзясяткі дзіцячых кніг на ісландскую мову. «Ці яны думаюць, што Ісландыя занадта малая і нязначная, каб з ёй валэндацца, ці мяркуюць, што ўсе разумеюць ангельскую».\nІсландская мова — адна са скандынаўскіх моў, якая засталася адносна нязменнай у астраўной дзяржаве, якую засялілі 1100 гадоў таму. Лёс ісландскай мовы выклікае непакой, бо на ёй размаўляюць усяго толькі некалькі сотняў тысяч чалавек ва ўсім свеце.\nНа дзяржаўным узроўні былі ўведзеныя некаторыя меры па захаванні ісландскай мовы: правілы вяшчання патрабуюць, каб замежныя шоу абавязковы суправаджаліся субцітрамі. Але гэта правіла не распаўсюджваецца на стрымінгавыя пляцоўкі.\nСярод ісландскіх дзяцей ангельская мова распаўсюджваецца вельмі хутка. Школы былі вымушаныя перагледзець вучэбную праграму, бо выявілася, што большасць дзяцей не здольная свабодна чытаць «Сагу аб ісландцах», твор сярэднявечнай літаратуры, які распавядае пра першых пасяленцаў Ісландыі і лічыцца асновай ісландскай мовы.\nІсландцы падкрэсліваюць, што без разумення ісландскай мовы шмат скандынаўскіх казак згубіліся б. Гэта значыць, што, напрыклад, прыбытковага серыяла «Магутны Тор», які транслюецца на Disney+ магло б і не быць, бо за аснову аўтары ўзялі ісландскую міфалогію.


30 лістапад 2004, 17:32\nПаводле афіцыйнай інфармацыі, цягам двух гадоў перарэгістрацыю прайшлі 99% усіх рэлігійных арганізацыяў — гэта каля трох тысяч суполак. 84 заявілі пра самаліквідацыю і 22 перарэгістрацыі не завяршылі. У кіраўніцтве Камітэту ў справах рэлігіяў і нацыянальнасьцяў заяўляюць, што ніякіх сур’ёзных праблемаў гэтая працэдура ня выклікала. Гаворыць намесьнік кіраўніка камітэту Ўладзімер Ламека.\n(Ламека: ) “Ніякіх не было судовых справаў па перарэгістрацыі, ніякіх нэгатыўных зьяваў у гэтым пляне. Дыскусіі былі вялікія — навошта ўвогуле было гэтае новае заканадаўства, але сёньня мы бачым, што яно мае вялікія станоўчыя вынікі, нават перарэгістрацыя гэта паказала”.\nСпадар Ламека сьцьвярджае, што найбольш складанымі, але вырашальнымі праблемамі былі пытаньні юрыдычнага адрасу. Паводле новага заканадаўства, рэлігійныя арганізацыі ня могуць месьціцца ў прыватных дамах і жылых памяшканьнях. Гэта сталася адной з прычынаў таго, што некаторым суполкам было адмоўлена ў рэгістрацыі — напрыклад, Абшчыне сьвядомасьці Крышны. Гаворыць старшыня суполкі Сяргей Малахоўскі:\n(Малахоўскі: ) “Мы ўкладвалі грошы ў гэты дом, мы яго ўладкоўвалі паводле рэкамэндацыяў МНС, санітарных і іншых службаў. Калі мы ўсё гэта зрабілі, улада сказала нам: а цяпер нельга. Тое ж самае тычыцца й іншых абшчынаў, якія месьціліся ў прыватных дамах, а цяпер мусяць плаціць вялікія грошы за офісныя памяшканьні. Але гэта толькі адна з праблемаў. Мы проста адчуваем на сабе прэсінг, які зьяўляецца вынікам прыняцьця новага закону “Аб свабодзе сумленьня”.\nПаводле спадара Малахоўскага, сваё права на валоданьне памяшканьнем і правамоцнасьць перарэгістрацыі Абшчына сьвядомасьці Крышны намерваецца адстаяць у судзе. Акрамя таго, пытаньне парушэньня правоў рэлігійнай суполкі беларускіх крышнаітаў прынята да разгляду Камітэтам правоў чалавека ААН.


Пра Касцёл у падручніках беларускай гісторыі | Каталіцкі Веснік\nБеларускія школьнікі ў рамках гісторыі краіны і сусветнай гісторыі вывучаюць дзейнасць, ролю, гісторыю Каталіцкага Касцёла. Несумнеўна, хрысціянства мела велізарны ўплыў на грамадскія, палітычныя, культурныя працэсы ва ўсім свеце, у тым ліку і ў Беларусі. Аб некаторых аспектах адлюстравання дзейнасці Касцёла, паказаных у падручніках, Беларускай рэдакцыі Ватыканскага радыё распавёў загадчык кафедры ўсеагульнай гісторыі гістфаку Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Скарыны кандыдат гістарычных навук, дацэнт Станicлаў Чаропка.\n“Беларускія гісторыкі за апошняе 20-годдзе зрабілі вялікую працу па падрыхтоўцы падручнікаў і вучэбных дапаможнікаў для школ. Трэба аддаць належнае аўтарам, якія паспрабавалі адлюстраваць усю нашу гісторыю, усе яе аспекты ў рамках школьнага курса. Аднак ёсць некаторыя аспекты, якія патрабуюць некаторага дадатковага разгляду. І яны звязаныя з гісторыяй Касцёла ў Беларусі. Узяць, напрыклад, прыняцце хрысціянства ў 988 годзе, якое падаецца выключна як гвалтоўны акт, хаця і хрысціяне з’явіліся на нашых землях раней, і былі розныя шляхі прыняцца хрысціянства”, — сказаў гісторык.\nУ той жа час каталіцкі святы Язафат Кунцэвіч названы ў падручніку жорсткім, за гэта яго, нібыта, і забілі праваслаўныя. Пры гэтым, не пішацца аб тым, наколькі жорстка адбылося забойства ўніяцкага арцыбіскупа. Але гаворыцца, што ён гвалтоўна насаджаў унію ў Полацкай епархіі. “Пасля забойства Язафата Кунцэвіча Папа Рымскі запатрабаваў пакараць Полацк: гарадская ратуша была разбураная, з усіх святыняў знялі званы, 19 чалавек пакаралі смерцю”, — пішацца ў падручніку. Пры гэтым ніякіх звестак аб гвалтоўным пераводзе ўніяцкіх вернікаў у праваслаўе, жорсткіх забойствах уніятаў не гаворыцца.\n“Вострым пытаннем з’яўляецца і гісторыя Грэка-Каталіцкай, Уніяцкай царквы. Вялікая ўвага нададзена таму, якімі метадамі ўводзілася Унія, як яна навязвалася, аднак не паказваецца, што гэта быў канфлікт унутры Праваслаўнай Царквы, дзе ішла барацьба не паміж уніятамі і праваслаўнымі, а паміж праваслаўнымі, якія прынялі Унію, і праваслаўнымі, якія яе не прынялі. Так што шмат чаго яшчэ можна дарабіць. Тым больш, што выходзяць новыя даследванні, якія раскрываюць тыя або іншыя моманты нашай мінуўшчыны, якія раней былі для нас невядомыя”, — падкрэсліў Станicлаў Чаропка.\nУ якасці ілюстрацыі гісторык узгадаў работу адной з беларускіх даследчыц, знанага навукоўца, гісторыка, прафесара Святланы Марозавай, якая адносна нядаўна выпусціла кнігу “Сваёй веры ламаць не будзем. Супраціў дэунізацыі ў Беларусі (1780 — 1839 гады)”.\n“Напэўна, вынікі гэтага даследвання таксама варта ўключыць у вучэбную літаратуру. У гэтай рабоце паказана, наколькі не проста праводзілася дэунізацыя. У людзей больш сталага веку, а таксама ў сучасных школьнікаў ствараецца ўражанне, што пасля таго, як адбыўся Полацкі царкоўны сабор і адмянілі Унію, усё так проста адбылося і прынялі праваслаўе. Аднак не, на працягу дзесяцігоддзяў народ, які знаходзіўся ў Уніі, праводзіў упартую барацьбу. І ў кнізе на аснове архіўных крыніц паказана, як не проста ўводзілася праваслаўе і як моцна насельніцтва сялян бараніла той “варыянт” хрысціянства – Унію – які прынялі іх бацькі”, — адзначыў навуковец.\nбеларус гісторыя\t2015-12-05


Гісторык Кастусь Шыдлоўскі пра будынкі на Замкавай гары: “Безгустоўная рэч, і нават | Новы Час\nЛетась мясцовыя ўлады Браслава распачалі кампанію па добраўпарадкаванні замчышча VIII–XVI стагоддзяў. Кіраўніцтва райвыканкама разлічвае прывабіць турыстаў у новазбудаваны\nкомплекс на Замкавай гары. Па неафіцыйнай інфармацыі, адзначаюць westki.info, гэтая ідэя ўзнікла ў старшыні райвыканкама Пятра Гішкялюка. Адначасова планы будаўніцтва на гістарычным помніку выклікалі\nнепакой у гісторыкаў і абаронцаў спадчыны.\nЛетась мясцовыя ўлады Браслава распачалі кампанію па добраўпарадкаванні замчышча VIII–XVI стагоддзяў. Кіраўніцтва райвыканкама разлічвае прывабіць турыстаў у новазбудаваны комплекс на Замкавай гары. Па неафіцыйнай інфармацыі, адзначаюць westki.info, гэтая ідэя ўзнікла ў старшыні райвыканкама Пятра Гішкялюка. Адначасова планы будаўніцтва на гістарычным помніку выклікалі непакой у гісторыкаў і абаронцаў спадчыны.\nНа сённяшні дзень пабудаваная толькі невялікая частка запланаванага комплексу. На ўзвышанай пляцоўцы замчышча можна пабачыць паўтузіна новых альтанак і чатыры драўляныя домікі. Будыначкі абапіраюцца на пакладзеную на зямлю цэглу — такім чынам удалося абыйсці закон, які абмяжоўвае земляныя працы на археалагічных помніках. Відавочна, што праектанты і блізка не спрабавалі аднавіць гістарычны выгляд пабудоў на замку. Пабудавалі тое, што прыйшло ў галаву. “Добраўпарадкаванне праводзіцца без кансультацый з грамадскасцю і з ігнараваннем думкі гісторыкаў. Не выключана, што і замкавыя сцены адбудуюць па эскізах, узятых з галавы. У такім выпадку турысты, якія будуць наведваць Замкавую гару, замест гістарычнага помніка будуць вымушаныя аглядаць нізкаякасную бутафорыю.\nБраслаўскі гісторык Кастусь Шыдлоўскі аналізуе “добраўпарадкаванне Замкавай гары, распачатае ў мінулым годзе мясцовымі ўладамі.\n— Спадар Кастусь, як вы ставіцеся да таго, што на Замкавай гары ўзводзяць новыя будынкі?\n— Гэта бязглуздзіца. Што хацелі зрабіць гэтымі дамкамі, для чаго іх узводзілі? Нібыта там будуць сядзець нейкія майстры, размесцяцца нейкія крамы, якія будуць прадаваць сувеніры, і так далей…\nБязглуздзіца, таму што самі домікі пабудаваныя і не выкарыстоўваюцца. Я не сустрэў аніводнага чалавека, думку якога я паважаю, які сказаў хоць бы з нейкай доляй сумневу, што ў гэтым ёсць хаця б мінімальны сэнс.\nГэта безгустоўная рэч, і нават злачынная, бо гістарычны ландшафт парушаны. На помніках кшталту браслаўскай Замкавай гары нельга, на маю думку, узводзіць нічога — ні альтанкі, ні вось такія дамкі.\nАдзінае, што там можна рабіць — падкрэсліваць гістарычнасць гэтага месца, дадаваць нейкую інфармацыю для турыстаў, прапанаваць пэўны варыянт гістарычнай сцяжынкі. Усталяваць стэнды, якія распавядаюць пра асноўныя моманты гісторыі гэтага помніка, і прапануюць варыянт абыходу з пазначэннем месцаў, дзе адкрываюцца найлепшыя краявіды, месцаў, дзе адбываліся нейкія падзеі ці існавалі нейкія пабудовы.\n— Вядома, што ўлады не збіраюцца спыняцца на гэтых доміках і альтанках…\n— Самай вялікай пагрозай застаецца тое, што сучаснае кіраўніцтва раёна (дакладней, адзін галоўны “вертыкальшчык) вызначае гэта. Гішклялюк мае намер узвесці копію, дакладней, ніякую не копію, а мадэль нейкага замка. Хутчэй за ўсё, праект будзе зроблены з выкарыстаннем сучаснага матэрыялу.\nГэта загубіць Замкавую гару, асабліва калі пачнуцца земляныя працы. Хоць некалькі разоў былі запэўніванні, што земляных прац не будзе, нібыта на бетонныя пліты будуць абапірацца элементы драўляных канструкцый. Можна ўявіць, што гэта атрымаецца. Калі пачнуцца земляныя работы, трэба біць трывогу, бо гэта будзе парушэнне ўсіх законаў Беларусі аб ахове гістарычнай спадчыны.\n— А ці магчыма ўвогуле рэканструяваць выгляд замка, адбудаваць яго такім, якім ён быў?\n— Не. Зараз няма ніякіх падстаў, каб аднавіць індывідуальнае аблічча замка. Маюцца толькі агульныя матэрыялы для ўсёй Беларусі, скажам, як маглі выглядаць умацаванні падобнага тыпу. У Браславе нават сур’ёзныя даследаванні канструкцый, якія маглі застацца ў зямлі, не праводзіліся.\nАле трэба сказаць, што Замкавая гара — шматслойны помнік. Латгальскі перыяд, перыяд Полацкага княства, а далей перыяд Вялікага Княства Літоўскага. Замак функцыянаваў даволі актыўна да канца ХVІ стагоддзя, але не забудзем і ХVІІ, ХVІІІ стагоддзе. Рэшткі вежаў, нейкіх пабудоў згадваюцца нават у другой палове ХVІІІ стагоддзя. Існуюць толькі самыя агульныя згадкі аб “астраколе, аб вежах, аб падвойнай браме і так далей. Ніводнага матэрыялу, дзе былі б нейкія падрабязнасці, пакуль не знойдзена, няма ніводнага іканаграфічнагаматэрыялу.\n— І да чаго, на вашу думку, прывядзе спроба “адбудаваць замак?\nГэта будзе ў любым выпадку муляж. Калі была б пастаўлена задача на вельмі сур’ёзным узроўні — узнавіць драўляную абарончую сістэму, паказаць яе на прыкладзе Браслава, каб да яе рэалізацыі былі прыцягнутыя найлепшыя інтэлектуальныя сілы, то можа ўдалося б сур’ёзную рэч зрабіць, хоць я і ў такім выпадку быў бы супраць.\nАле гэтая ініцыятыва — мясцовага ўзроўню. Праектныя працы выконваліся на смешным, дзіцячым узроўні, і вышэй за ўзровень дзіцячай пляцоўкі гэта не падымецца. Маем у Беларусі “цудоўны прыклад — Мазырскі замак, дзе з выкарыстаннем сучаснага пластыка, сучасных будаўнічых матэрыялаў зроблена тое, што назвалі замкам, выставіўшы сябе на пасмешышча.\nКалі так карціць стварыць нейкі аб’ект, цікавы, інтэрактыўны, дзе людзі маглі б убачыць нейкія гістарычныя прадстаўленні, нейкі антураж эпохі, то абраць трэба іншае месца, не гістарычнае, стварыць гэткі “дыснэйлэнд. Чаму б не? Рабіце забаву для турыстаў.


У Брэсце падпісана пагадненне аб узаемадзеянні ў барацьбе са злачыннасцю паміж Беларуссю і Расіяй\n15 верасня ў Брэсце падчас пасяджэння Аб'яднанай калегіі міністэрстваў унутраных спраў Саюзнай дзяржавы падпісана пагадненне паміж Беларуссю і Расіяй аб павышэнні эфектыўнасці ўзаемадзеяння ў барацьбе са злачыннасцю.\nАб гэтым паведамляецца на сайце беларускага МУС.\nДакумент падпісалі міністр унутраных спраў Беларусі Ігар Шуневіч і міністр унутраных спраў Расіі Уладзімір Калакольцаў.\nКіраўнік МУС Беларусі адзначыў, што з падпісаннем гэтага дакумента значна пашыраецца прававая база для супрацоўніцтва, папярэджання, выяўлення, спынення і раскрыцця злачынстваў. «У адпаведнасці з пагадненнем мы зможам спрасціць працэдуру накіравання запытаў аб аказанні такога садзеяння. Ужо ў найбліжэйшы час мы маем намер выпрацаваць парадак, па якім тэрытарыяльныя падраздзяленні нашых міністэрстваў будуць узаемадзейнічаць наўпрост», — адзначыў Шуневіч. Ён выказаў упэўненасць у тым, што заключэнне міждзяржаўнага пагаднення прывядзе да павышэння ўзроўню грамадскай бяспекі ў Беларусі і Расіі, будзе садзейнічаць выніковасці барацьбы з трансгранічнай злачыннасцю.\nУ сваю чаргу кіраўнік МУС Расіі адзначыў, што ў двух міністэрстваў сабраны вялікі вопыт сумеснай працы на ўсіх узроўнях — ад падраздзяленняў цэнтральных апаратаў да раённых аддзелаў, сумеснымі намаганнямі раскрываюцца цяжкія і асабліва цяжкія злачынствы. «Толькі падчас правядзення трох этапаў міждзяржаўнай аператыўна-прафілактычнай аперацыі «Вышук» на тэрыторыі Расіі затрымана 128 грамадзян, якія адшукваліся па ініцыятыве МУС Беларусі. У тым ліку 24 з іх — на тэрыторыі прыгранічных абласцей нашай краіны. Беларускія калегі ўстанавілі 61 чалавека, ініцыятарам вышуку па якіх выступала МУС Расіі», — паведаміў Калакольцаў.\nРасійскі міністр адзначыў, што з інтэграцыяй трох краін у Еўразійскі эканамічны саюз 1 студзеня 2015 года ўводзіцца свабоднае перамяшчэнне тавараў, паслуг, капіталаў і рабочай сілы. «Гэта магутны імпульс для далейшага ўмацавання нашых узаемаадносінаў. Разам з тым у праваахоўнай сферы з'яўляюцца дадатковыя задачы. Мы абавязаны ўжо цяпер аб'ядноўваць нашы намаганні па процідзеянні новым выклікам і пагрозам», — падкрэсліў Уладзімір Калакольцаў.


Фігуранту справы аб падрыхтоўцы масавых беспарадкаў Віктару Марозу падоўжылі арышт да канца верасня - Беларуская Праўда\nФігуранту справы аб падрыхтоўцы масавых...\nФігуранту справы аб падрыхтоўцы масавых беспарадкаў Віктару Марозу падоўжылі арышт да канца верасня\nФігуранту справы аб масавых беспарадках Віктару Марозу працягнулі арышт да канца верасня.\nПра гэта мянчук Віктар Мароз паведаміў у паштоўцы да супрацоўніцы Радыё Свабоды. Зваротны адрас — СІЗА № 1, Валадарскага, 2-88.\n«Застаецца спадзявацца, што дыхаць я буду ўжо марозным паветрам, бо тэрмін майго зняволення падоўжылі да канца верасня, — піша фігурант справы „Белага легіёну“. — Таксама, як і іншым хлопцам. Сачыце за развіццём падзеяў, будзе цікава, гэта я вам абяцаю. Жыве Беларусь!».\nАд адваката Віктара Мароза вядома, што ягоны падабаронны абвінавачваецца паводле двух артыкулаў Крымінальнага кодэксу: 293, ч. 3 («падрыхтоўка да масавых беспарадкаў»), 287 («стварэнне незаконнага ўзброенага фармавання»).\nСправа актывістаў «Белага легіёну», якая ў незалежных СМІ атрымала назву «справы патрыётаў», распачалася перад Днём Волі пасля публічнай заявы Аляксандра Лукашэнкі — маўляў, затрымалі баевікоў, якія трэнаваліся ў лясах пад Бабруйскам ды ў іншых месцах.\nУсяго было арыштавана 35 чалавек, на гэты момант у ізалятарах КДБ і МУС утрымліваюцца 16 фігурантаў справы. Некаторым прад’яўленыя абвінавачанні ў падрыхтоўцы масавых беспарадкаў, а былым актывістам «Белага легіёну» дадалі яшчэ і артыкул пра стварэнне незаконнага ўзброенага фармавання.\nАфіцыйных заяваў пра «справу патрыётаў» следчыя органы не рабілі ад моманту арышту падазраваных. Тым часам праваабаронцы звярнуліся ў Генеральную пракуратуру з просьбай праверыць інфармацыю аб катаваннях затрыманых, з якіх нібыта сілай выбіваюць патрэбныя паказанні.


Чацвер, 06.08.2020 02:04 Мiнск\nГалоўная → Агульная iнфармацыя → Санатории Беларуси по областям\nУ 6 абласцях Беларусі размешчана больш за сотню санаторна-курортных арганізацый, якія размясціліся на маляўнічых берагах вадаёмам або паблізу гарадоў. Штогод сотні тысяч турыстаў прыязджаюць у санаторыі Беларусі за якасным лячэннем і разнастайным насычаным адпачынкам. Выбірайце санаторый для лячэння ў адной з абласцей Беларусі, прыдатны па Вашых крытэрам выбару.\nУ кожным з блокаў, прадстаўленых ніжэй, Вы знойдзеце карысную інфармацыю аб транспартнай даступнасці, прыродных умовах, магчымасцях для вольнага часу і экскурсій, а таксама перавагах і спецыялізацыі санаторыяў у розных абласцях Беларусі. Гэта дапаможа Вам зрабіць правільны выбар і забраніраваць пуцёўку ў санаторый Беларусі.\nПошук пуцёвак у санаторыях Беларусі\nСанаторыі Віцебскай вобласці\nСанаторыі пад Мінскам


Catholic.by - Куды схадзіць на Імшу ў Мінску? Касцёлы сталіцы\nКуды схадзіць на Імшу ў Мінску? Касцёлы сталіцы\nКожны дзень у Мінск прыязджае шмат гасцей з іншых гарадоў і мясцовасцей Беларусі, а таксама з-за мяжы. Для прыезджых католікаў бадай што першым важным месцам для наведвання з’яўляецца касцёл. У Мінску на дадзены момант ёсць пяць касцёлаў. Прапануем невялікі агляд сталічных каталіцкіх святыняў.\nКасцёл Імя Найсвяцейшай Панны Марыі (архікатэдра)\nГалоўная каталіцкая святыня Мінска была пабудаваная па ініцыятыве Ордэна езуітаў у першай палове ХVIII стагоддзя. Спачатку касцёл меў назву «Езуса, Панны Марыі і Святой Барбары». У 1773 годзе дзейнасць ордэна на нашых землях была часова забаронена, і касцёл перайшоў у ранг парафіяльных. Статус катэдральнай святыня набыла ў 1798 годзе ў сувязі з утварэннем Мінскай дыяцэзіі. А ў 1820 годзе касцёл асвяцілі ў Імя Найсвяцейшай Панны Марыі…\n«У гэты касцёл хаджу ўжо пятнаццаць гадоў. У савецкі час я працавала на Мінскім аўтамабільным заводзе, малявала Леніна фарбамі і афармляла пры камуністах дэманстрацыі. І гэтымі нітрафарбамі і нітралакамі атруцілася. Я пачала паміраць. Аднойчы ў сне да мяне прыйшоў Ленін і кажа: “Ты куды ідзеш, да Бога або да Мяне?” Я тады кажу: “Госпадзі, яшчэ мне не хапала да чорта ісці!” І я папрасіла ў Бога, каб Ён мяне пакінуў на Зямлі і каб я вылечылася Прычасцем ці Камуніяй. І Бог так прыгожа ўсё ўладкаваў! (...) Кожны дзень сюды прыходжу. Я вельмі ўдзячная Богу за ўсё», — заўважае парафіянка мінскай архікатэдры Ірына Якуніна.\nАдрас касцёла і расклад святых Імшаў\nПарафія Найсвяцейшай Тройцы (св. Роха) на Залатой Горцы была заснавана яшчэ каралём Ягайлам у далёкім XIV стагоддзі. Гэта найстарэйшая парафія ў Мінску. У той жа час на месцы сённяшняй мураванай святыні была ўзведзена драўляная, якая ў сувязі з пажарамі перабудоўвалася два разы. У 1832 годзе на месцы былога касцёла была ўзведзена драўляная капліца. Аднак, ужо ў 1850 годзе было вырашана пабудаваць мураваную святыню. Касцёл будаваўся не толькі на сродкі католікаў, але і прадстаўнікоў іншых канфесій і рэлігій. Жыхары Мінска вырашылі такім чынам адудзячыць святому Роху, які, паводле легенды, выратаваў горад ад эпідэміі халеры. Будаўніцтва святыні было скончана ў 1864 годзе. 1 лістапада 1864 года адбылося асвячэнне касцёла.\n«У жніўні я вырашыла прыняць каталіцтва, — дзеліцца парафіянка Таццяна Сімінская. — Я зразумела, што мне гэтая канфесія бліжэй, хоць я і была ахрышчана ў Праваслаўнай Царкве. Мае бацькі не былі супраць. І я вырашыла паездзіць па ўсіх касцёлах Мінска. Прыйшла сюды і мне тут вельмі спадабалася. Тут і ў любым іншым касцёле я магу засяродзіцца на Божай прысутнасці. Таксама я ўвесь час прашу ў св. Роха аб дары здароўя для мяне».\n«Я жыву побач. Стары будынак, багатая гісторыя. Калісьці хадзіў сюды слухаць арганную музыку… Увогуле, мне падабаецца гэтае месца. Гэты касцёл прыцягвае сваёй назвай, гісторыяй і незвычайнай прыгажосцю», — заўважае вернік Анатоль Мазуркевіч.\nАдрас касцёла і расклад св. Імшаў\nКасцёл Узвышэння Святога Крыжа (Кальварыя)\nМінская Кальварыя — гэта адно з тых месцаў, дзе, здаецца, час спыніўся. Святыня знаходзіцца ў цэнтры Кальварыйскіх могілак. Першы касцёл на месцы сучаснага мураванага быў пабудаваны тут у сярэдзіне XVIII стагоддзя. Тады Кальварыйскія могілкі, якія належалі кармэлітам, знаходзіліся за межамі горада. У 1798 годзе святыня перайшла да ордэна францішканаў, а могілкі сталі агульнагарадскімі. У 1836 годзе стары драўляны касцёл быў разабраны, а на яго месцы ўзведзены неагатычны мураваны. Святыню асвяцілі ў 1842 годзе. У савецкі перыяд у будынку касцёла былі майстэрні. А ў 1980-м касцёл быў вернуты вернікам.\n«Хаджу ў гэты касцёл з часу яго адкрыцця. Зараз кожны дзень хаджу, малюся і люблю гэты касцёл вельмі», — падзялілася верніца Леантына.\n«Гэта нашая парафія. Мы прывыклі сюды хадзіць. Ідзеш, як дадому. Я лічу, што вера ў Бога — гэта ўсё. Без веры ніякага жыцця не будзе», — заўважыла другая парафіянка Людміла.\n«Раней толькі ў нядзелю службы былі, а зараз увесь час. Хаджу кожны дзень сюды. Памятаю, як гэты касцёл адкрывалі. Самі тут рамонт рабілі, усё лішняе выносілі. Каплічку таксама рабілі. Да Бога мы заўсёды хадзілі. Хадзілі ў касцёл у Трабы за 15 кіламетраў і ў Баруны за 7», — распавяла верніца касцёла Узвышэння Святога Крыжа Марыя Цімашэвіч.\nКасцёл свв. Сымона і Алены (Чырвоны)\nКасцёл быў пабудаваны на пачатку ХХ стагоддзя — у 1905-1910 гг. на сродкі Эдварда Вайніловіча, вядомага дзеяча палітычнага і гаспадарчага жыцця на беларускіх землях і ўвогуле Расійскай Імперыі (куды Беларусь уваходзіла на той час). Касцёл названы ў гонар дзяцей мецэната — Сымона і Алены Вайніловічаў, якія заўчасна памерлі. «Чырвоным» касцёл называюць з-за колеру даху і цэглы, якая выкарыстоўвалася пры будаванні.\n«Для мяне гэта быў цэнтральны касцёл. Мае бабуля і дзядуля падчас вайны тут вянчаліся. Гэта таксама для мяне важна. Як бы ні было, у савецкія часы мне прыходзілася наведваць гэты касцёл не як касцёл, а як “Дом кіно”. Таксама для мяне гэта знакава, таму што на той момант мая сям’я была не асабліва веруючай, ды і я была яшчэ дзіцём. А калі ўжо стала веруючай, для мяне гэта было важна. Усё ж такі, у дзяцінстве Бог мяне нейкім цудоўным чынам сюды запрашаў. Мае родзічы, мая родная цётка таксама вянчалася тут. Таму для мяне гэта “сямейны” касцёл. Канешне, мы вельмі радуемся, што будзе рэканструкцыя, і ўвогуле, для нас гэта гістарычнае месца», — дзеліцца парафіянка Юлія Кухцінская.\nКасцёл Маці Божай Будслаўскай\nСамы малады касцёл Мінска. Парафія Маці Божай Будслаўскай была заснавана ў 1996 годзе. Спачатку дзейнічала капліца, асвячаная ў 2005 годзе. Потым пачалася будоўля касцёла. Вуглавы камень быў прывезены з санктуарыя ў Будславе. 1 ліпеня 2012 года яго асвяціў Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч. А ўжо 3 ліпеня 2016 года новазбудаваную святыню асвяціў кардынал Крыстаф Шонбарн OP. Гэта быў першы касцёл на тэрыторыі горада, асвячаны за апошнія 105 гадоў.\n«Мне вельмі падабаецца, што гэты касцёл названы менавіта ў гонар Маці Божай Будслаўскай, таму што яна апякунка нашай Беларусі. Кожную першую суботу месяца мы ездзім у Будслаў памаліцца. Акрамя таго, я стараюся хадзіць сюды на Імшу. Я дзякую Богу за гэтае месца, выбранае для гэтага касцёла, за тое, што мы маем магчымасць сюды хадзіць. Сюды сапраўды з радасцю хочацца хадзіць… Маці Божая ахінае сваім плашчом, дапамагае ва ўсіх штодзённых сітуацыях і ў вырашэнні розных праблем», — гаворыць верніца Ганна Шабанава.\nP.S. Таксама схадзіць на святую Імшу і памаліцца ў Мінску можна ў шматлікіх капліцах, якія знаходзяцца ў розных мікрараёнах горада. Пра іх мы паразмаўляем наступным разам, а пакуль расклад Імшаў у іншых парафіях горада вы можаце прачытаць на нашым сайце.\nПадрыхтавала Марына Валасар,


Seguin vs. Scheifele - Конкурс нажніц для папяровых ножак - The World Rock Paper Scissors Association\nПрафесійныя хакеісты НХЛ Тайлер Сегуін і Марк Шэйфеле любяць стаць апошнімі гульцамі на лёдзе ў сваіх перадкартальных каньках. Для вырашэння гэтага супрацьстаяння пары выкарыстоўвалі нажніцы з камянёвай паперы.\nScheifele выйграў першую гульню. Гэта, напэўна, Seguin здарыла страту, таму што ў наступнай гульні, замест таго, каб ісці на матч-рэванш, ён вырашыў падрабіць Scheifele.\nЗ намі не было добра, і мы мяркуем, што Шэйфеле не спадабалася, калі ён даведаўся, што быў падмануты Сегуінам, таму што, калі пара зноў сустрэлася, нам пашчасціла стаць сведкам круглага 2.\nШэйфеле зноў выйграў! Тайлер Сегуін і Марк Шэйфеле - неверагодныя хакеісты, але і цудоўныя нажніцы для папяровых ножак, магчыма, проста Шэйфеле - выдатны гулец з нажніц на паперы. Ці будзе Seguin паспрабаваць зноў падрабіць Scheifele, каб пазбегнуць збянтэжанасці яшчэ адной стратай, ці можам мы з нецярпеннем чакаць круглага 3. Калі Seguin сыходзіць з 3 прама, мы думаем, што можа быць пакаранне. Мы лічым, што ён павінен даведацца пра некаторыя стратэгіі нажніц наскальнай паперы альбо ў нашым кіраўніцтве, як перамагчы нажніцы для папяровай паперы перад наступнай гульнёй, альбо добра азнаёміцца з нашай кнігай Афіцыйны дапаможнік нажніц папяровых папер.


Будзьма беларусамі! » Вайсковыя могілкі: старыя крыжы і надмагільлі зьнясуць, зробяць газон і «чысьценька, роўненька»\n13.05.2016 | Грамадства\nВайсковыя могілкі: старыя крыжы і надмагільлі зьнясуць, зробяць газон і «чысьценька, роўненька»\nУжо праз год — у жніўні 2017-га кіраўніцтва Спэцкамбінату плянуе ўпарадкаваць тэрыторыю адных з найстарэйшых могілак у Менску — Вайсковых. Старыя крыжы і надмагільлі зьнясуць, непафарбаваныя агароджы сьпілуюць, выражуць «непатрэбныя» дрэвы. За ўзор упарадкаваньня Вайсковых могілак узятае абсталяваньне могілак у Крупцах, дзе замест надмагільляў XIX стагодзьдзя — газон і аднолькавыя пліты.\nМесца, дзе пахаваныя Якуб Колас і Янка Купала, гісторык Усевалад Ігнатоўскі і аўтар дзяржаўнага гімна Міхась Клімковіч, Кузьма Чорныі амэрыканская місіянэрка Рут Ўолер, іншыя слаўныя людзі беларускай зямлі, вельмі хутка можа зьмяніцца да непазнавальнасьці.\n«Канечне, хочуць зрабіць нешта падобнае, як воінскія захаваньні. Напэўна, яно так і будзе. Там, дзе вайсковая частка, надгалоўнікі ляжаць, стандарт. І зялёная зона. Усе прыгожыя, роўненькія, касцы пакасілі, выграблі, падмялі, яно прыгожа і чыста. Вось на Крупцах ужо „пад стандарт“ зроблена», — распавядае загадчыца Вайсковых могілакГанна Грыб.\nМагілы на Вайсковых могілках літаральна абвешаныя папярэджаньнямі сваякам: «Просім прывесьці ў належны стан пахаваньне, інакш прымем меры ў адпаведнасьці з заканадаўствам». Адміністрацыя распаўсюдзіла іх яшчэ год таму, калі ў жніўні-верасьні 2015 году праводзілася інвэнтарызацыя могілак. З больш як сямі тысяч пахаваньняў 2030 прызналі пашкоджанымі. Частка пахаваньняў з такімі папярэджаньнямі выглядае салідна.\n«У 2015 годзе выйшаў новы закон „Аб пахаваньні і пахавальнай справе“ ад 8 студзеня 2015 году, уступіў у дзеяньне праз паўгода, — распавядае намесьнік дырэктара УП Спэцкамбінату КБА Сяргей Тур. Паводле яго, інвэнтарызацыя могілак была пачатая ў жніўні 2015 году. — Працавала камісія на працягу 2 месяцаў… Там, дзе разбураныя помнікі, мы на кожнае пахаваньне зрабілі фатаздымкі, фотаальбомы з апісаньнем кожнага пахаваньня — што менавіта там разбурана, агароджа, крыж, сам помнік. У жніўні 2017 году мы ўжо маем права(у адпаведнасьці з новым законам. — РС) самастойна праводзіць упарадкаваньне. Ніводнае пахаваньне ня будзе пераносіцца і зносіцца. Усё будзе толькі парадкавацца».\nПаводле Сяргея Тура, помнікі ў добрым стане зносіць ня будуць. Але зьнясуць разбураныя агароджы, разваленыя крыжы, надмагільлі бяз надпісаў і недагледжаныя пахаваньні.\n«Крыжы, можа, калісьці і былі актуальныя ў 20-я гады мінулага стагодзьдзя, але цяпер яны ўсе іржавыя. Тым больш калі б хто за імі глядзеў… І выгляд у могілак будзе іншы. Старых крыжоў ня будзе. Да агароджы падыходзіш — толькі да яе дакранесься, яна валіцца. Будзе зробленая высечка дрэваў».\nНа месцы «ўпарадкаваных» пахаваньняў усталююць ідэнтыфікацыйныя знакі.\n«Яны на зацьверджаньні ў выканкаме. Мы прапанавалі 4 варыянты — ці гэта крыж, ці надмагільная пліта, ці падгалоўнік, ці тумба, і так далей. Пакуль рашэньне застаецца за Менгарвыканкамам. Мы прапаноўваем варыянт, як гэта было зроблена на могілках у Крупцах тры гады таму», — кажа Сяргей Тур.\nКалі зробяць чыстку, будзе яшчэ адно дзікунства ў дачыненьні да нашай культурнай спадчыны\n«Гэта летапіс нашага горада — і ХІХ—ХХ стагодзьдзяў, — сьцьвярджае гісторык-архівіст Уладзімер Дзянісаў. — Усе гэтыя пахаваньні маюць для будучых гісторыкаў велізарнае значэньне».\n«Тэрыторыя могілак атрымала статус гісторыка-культурнай каштоўнасьці. Яна ператварылася ў гістарычны помнік, які ахоўваецца дзяржавай! — горача тлумачыць Дзянісаў. — Таму аніякія зьмены на тэрыторыі гэтых могілак рабіць нельга. Нельга нішчыць тыя ці іншыя пахаваньні, ці там пахаваная гістарычная асоба, ці гэта просты чалавек, — яны частка такой каштоўнасьці».\nУладзімер Дзянісаў распавядае, што Вайсковыя могілкі ўзьніклі ў XIX стагодзьдзі і належалі менскаму вайсковаму шпіталю. Там хавалі вайскоўцаў, якім паміралі ад хвароб і ран. Проста гарадзкімі могілкамі яны сталі пасьля 1920 году. І заставаліся імі аж да зьяўленьня Маскоўскіх, або Ўсходніх, могілак пасьля Другой сусьветнай вайны. Рэгулярныя пахаваньні на іх спыніліся, хоць падзахаваньні ў старыя магілы робяцца яшчэ і цяпер.\nСтатус ахоўнай тэрыторыі Вайсковыя могілкі атрымалі яшчэ за савецкім часам. А першая спроба іх «панішчыць» была яшчэ ў 80-х гадах ХХ стагодзьдзя, — кажа Ўладзімер Дзянісаў.\n«Узьнікла „геніяльная“ прапанова нашых уладаў стварыць там вайсковы мэмарыял. Была дзікунская ідэя правесьці эксгумацыю ўсіх вайсковых пахаваньняў, стварыць брацкую магілу, пабудаваць „прыгожыя“ помнічкі. Там жа людзі пэрсанальна пахаваныя, а хацелі зваліць у кучу, а потым ужо „генэралу даць тры нагі і дзьве галавы, а радавому па адным пальцы і адной костцы“. Але пакінуць як індывідуальныя пахаваньні, — распавядае Дзянісаў. — На шчасьце, гэтага не зрабілі, хоць спэцкамбінат ужо прывалок тэхніку, экскаватары стаялі, павінны былі ўжо рыцца. Быў вялікі скандал. Падключылася такая савецкая газэта„Красная звезда“, орган Міністэрства абароны СССР. Я сам шукаў рэгіянальнага карэспандэнта, каб пра гэта напісалі. Гаркам партыі быў разьюшаны. Але, дзякуй богу, прыпыніліся».\nДзянісаў згадвае, што падобная сытуацыя была і з другімі найстарэйшымі могілкамі ў Менску — Кальварыйскімі. Але іх удалося адстаяць, у тым ліку пры спрыяньні Таварыства аховы помнікаў, якое ён узначальваў некалькі гадоў. Цяпер у Кальварыі статус гісторыка-культурнай каштоўнасьці першай катэгорыі.\n«На Кальварыйскіх могілках інвэнтарызацыя была зробленая не таму, што захацела наша Міністэрства культуры ці гарвыканкам. У свой час у Варшаве быў цэнтар вывучэньня гісторыка-культурных ляндшафтаў. Яны выдзелілі грошы, і нашы спэцыялісты правялі падрабязную інвэнтарызацыю. Яны выдалі два тамы дакумэнтацыі па Кальварыйскіх могілках. На жаль, пра Вайсковыя могілкі ніхто не парупіўся», — кажа Дзянісаў.\n«А камбінату абы было „ціха і чыста“, — працягвае гісторык. — Пакасіць газон, зьнесьці крыжы. Калі яны будуць карыстацца прынцыпам — узяць і ўсё прыбраць, мы атрымаем такую ж гісторыю. Людзі зьнікаюць, зьнікаюць сваякі, няма каму даглядаць».\nЦарква Аляксандра Неўскага хоча зрабіць на могілках заезд для аўтамабіляў\nПапярэджаньне ад Спэцкамбінату вісіць на агароджы помніка сьпеваку і народнаму артысту Арсенію Арсэнку. Саліст беларускага опэрнага тэатру, ён трагічна загінуў у жніўні 1945 году. Ягоны помнік на выгляд у цалкам добрым стане. Агароджа вакол яго напэўна патрабуе рамонту. Жонка сьпевака, таксама сьпявачка Валянціна, памерла яшчэ ў 1981-м. Ці ёсьць у гэтай сямʼі іншыя сваякі, невядома. Што будзе з такім помнікам?\nМагіла Арсенія Арсэнка, таксама папярэджаньне аб дэмантажу.\n«Будзе вырашацца па кожным пахаваньні, — абяцае прадстаўнік Спэцкамбінату Сяргей Тур. Але прыклад упарадкаваньня ў Крупцах, які ён сам жа і прыводзіць, пераканаўча не выглядае:\n«Там было 800 пахаваньняў. Мы пісалі абвесткі, людзі прыходзілі і скардзіліся: „Навошта вы сьпілавалі, у нас была такая харошая агароджа“. На сёньняшні момант там засталося 2–3 агароджы, калі сваякі „ўперліся рогам“ і не захацелі сьпілоўваць. Пасьля таго як могілкі набылі цяперашні выгляд, людзі нам пісалі падзяку, што мы прывялі ў парадак могілкі. Тыя помнікі, якія стаялі раней, стаяць. Але калі закінутае пахаваньне, няма імя, прозьвішча, калі адны крыжы ці ўвогуле без крыжоў — адзін помнік, мы паставілі надмагільную пліту, выбілі імя, прозьвішча, дату сьмерці, пахаваньня — людзі нам сказалі „дзякуй“ за тое, што мы менавіта так упарадкавалі».\nНачальнік упраўленьня па ахове гісторыка-культурнай спадчыны Ігар Чарняўскі паведаміў Свабодзе, што прапановаў на знос часткі магілаў у Міністэрства не паступала.\n«Калі будуць паступаць, будзем разьбірацца, якія і для чаго. Могілкі зьяўляюцца гісторыка-культурнай каштоўнасьцю. Ёсьць рэглямэнты, па якіх можна праводзіць работы. Распрацоўваецца праектная дакумэнтацыя. Калі яна прымаецца, тады можна нешта рабіць, — кажа Чарняўскі. — Каштоўнасьцю зьяўляецца ўся тэрыторыя могілак. І асобныя пахаваньні таксама. А, напрыклад, магілы Янкі Купалы, Якуба Коласа, царква Аляксандра Неўскага як будынак — яны маюць свой асобны статус».\nСамо Міністэрства культуры з прапановамі ці рэкамэндацыямі да Спэцкамбінату пра тое, як апекавацца тэрыторыяй гісторыка-культурнай каштоўнасьці, таксама не зьвярталася. Маўляў — няма паўнамоцтваў.\nА вось у прыхода царквы імя Аляксандра Неўскага, якая стаіць на тэрыторыі могілак і сама мае статус гісторыка-культурнай каштоўнасьці, гатовы ўласны праект упарадкаваньня тэрыторыі. Айцец Дзьмітры дэталі паведамляць адмовіўся і толькі перадаў словы настаяцеля прыхода айца Мікалая Коржыча, што сутнасьць праекту — прыцягнуць увагу горада да стану могілак.\nУ камэнтары тэлеканалу АНТ Мікалай Коржыч кажа, што толькі частка могілак, дзе знаходзяцца вайсковыя пахаваньні, мае «надлежащий»выгляд. Гэтак жа, паводле праваслаўнага сьвятара, можа выглядаць і астатняя тэрыторыя могілак. Праект, прапанаваны прыходам, паводле сьвятара, ужо знаходзіцца ў Міністэрстве культуры.\n«Яны хочуць зрабіць заезд з вуліцы Чырваназорнай, каб нават машыны да іх заяжджалі туды на тэрыторыю, — тлумачыць сутнасьць праекту прыхода прадстаўнік Спэцкамбінату Сяргей Тур. — Але як туды зайсьці? Нібыта ў іх і прыгожа намалявана, але каля самой царквы ёсьць пахаваньні. Яны прапануюць такі варыянт, каб прыбраць агароджы, помнікі і проста пакласьці надмагільную пліту».\nЗагадчыца могілак Ганна Грыб пацьвярджае, што праект, прапанаваны прыходам, ёй прынесьлі «2–3 дні таму».\nНя крык трэба ўздымаць, а зьвяртацца з патрабаваньнем у Міністэрства культуры і выканкам!\nСтаршыня таварыства Антон Астаповіч, таксама як Уладзімер Дзянісаў, спасылаецца на пасьпяховы прыклад Кальварыйскіх могілак. Тады, кажа ён, удала працавалі з гарадзкімі ўладамі.\n«Трэба напісаць ліст у Міністэрства культуры і выканкам, апісаць праблему і каб яны далі тлумачэньне: чаму на магілах, у тым ліку гістарычных, вывешваюцца гэтыя шыльды. І напісаць таксама ў Спэцкамбінат, што шыльды вешаюцца незаконна, бо могілкі маюць статус гісторыка-культурнай каштоўнасьці, — тлумачыць Астаповіч. — Любая юрыдычная ці фізычная асоба можа зьвярнуцца з такім запытам. Таварыства аховы помнікаў трымаецца на валянтэрскай аснове. Калі хтосьці хоча займацца праблемай, мы заўжды адкрытыя да кансультацыяў».\nУладзімер Дзянісаў кажа, што ў беларускім заканадаўстве няма асобнага дакумэнту, які б рэгуляваў ахову гістарычных могілак. Таму Спэцкамбінат кіруецца законам «Аб пахаваньні». У адказ на пытаньне, чаму горад раней не парупіўся пра захаваньне гісторыка-культурнай каштоўнасьці і ня ўзяў на сябе клопат пра занядбаныя гістарычныя пахаваньні, Сяргей Тур адказвае так:\n«У законе да 2015 году было напісана, што надмагільныя збудаваньні — гэта ўласнасьць сваякоў ці юрыдычных асобаў, якія ўсталявалі гэтыя збудаваньні. Ані адміністрацыя, ані спэцкамбінат ня мелі права кранаць гэтыя пахаваньні», — кажа ён.\nУ грамадзкасьці ёсьць яшчэ час, каб вызначыцца, якімі яна хоча бачыць Вайсковыя могілкі.\n«Ніхто таксама не забараняе зрабіць прыборку на могілках», — раіць Антон Астаповіч.\n«Адносіны да могілак і пахаваньняў увогуле найперш гавораць пра культуру народа ці нацыі. На жаль, у нас гэтая справа ў пачатковым стане», — заключае Ўладзімер Дзянісаў.


Бабруйскае СІЗА-5: помнік архітэктуры, які згадваў Герцэн і які пара зачыняць | Правы чалавека ў Магілеве\nБабруйскае СІЗА-5: помнік архітэктуры, які згадваў Герцэн і які пара зачыняць\nПраваабаронцы магілёўскай «Вясны» адмыслова з’ездзілі ў Бабруйск, каб на свае вочы ўбачыць адно з самых трэшовых СІЗА Беларусі.\n29 жніўня. Магілёў. Саша Мінько. Фота аўтара\nСледчы ізалятар №5 Упраўлення ДВП МУС па Магілёўскай вобласці размешчаны ў Бабруйску па адрасе завулак 1-шы Пераезны, 10. Праўда, гэты адрас у самым Бабруйску мала хто ведае. На пытанне, дзе знаходзіцца СІЗА, мясцовыя жыхары адказваюць «вежа Опермана». Будынак з чырвонай цэглы, якому хутка споўніцца 200 гадоў, стаіць на тэрыторыі былой Бабруйскай крэпасці і мае форму падковы.\nУбачыць цалкам помнік архітэктуры ўжо не атрымаецца, ён абгароджаны высачэзным плотам. У гарадскім музеі ёсць яго макет, але мы вырашылі апублікаваць фота вядомага бабруйскага фатографа Віктара Шэйкіна з выдання «Камерцыйны кур’ер». Чатыры гады таму ён змог пабываць на экскурсіі ў гэтай установе і ўбачыў макет усяго СІЗА.\nТрохпавярховы старадаўні будынак несумненна ўяўляе культурную каштоўнасць і мог бы стаць, напрыклад, музеем. Бабруйскую крэпасць пачалі будаваць у 1810 годзе, і яна адыграла істотную ролю ў вайне з Напалеонам 1812 года. Будаваў яе расійскі інжынер нямецкага паходжання Карл Оперман. Цалкам будаўніцтва было завершана толькі ў 1836 годзе, гэта значыць, ужо пасля смерці інжынера (ў 1831 годзе). І ў памяць пра яго турэмная вежа была названая «вежа Опермана».\nУжо ў 1831 годзе вежа выкарыстоўвалася як палітычная турма. Першымі яе арыштантамі сталі дзекабрысты, а крыху пазней тут ўтрымліваліся ўдзельнікі паўстання 1831 года. Падчас Другой сусветнай вайны нацысты выкарыстоўвалі форт для ўтрымання савецкіх ваеннапалонных – гэта быў перасыльны лагер. Пасля вайны ў вежы трымалі рэпрэсаваных савецкіх грамадзян, а да красавіка 1969 году ў ёй размяшчаліся камеры папярэдняга зняволення.\nУ якасці СІЗА №5 будынак быў ўзяты пад ахову ў 1969 годзе, і тады адміністрацыя размяшчалася ў рэжымным корпусе. У 1975 годзе была праведзена рэканструкцыя, і да вежы прыбудавалі новы адміністрацыйны будынак, а камеры зняволеных пераабсталявалі. Фактычна гэта быў адзіны раз, калі дзяржава хоць неяк паклапацілася, як пра арыштант, так і пра тых, хто іх ахоўвае. Прыбудаваны адміністрацыйны корпус цалкам перакрывае від на ўнутраную «падкову» СІЗА:\nДа гэтага часу СІЗА №5 ў “вежы Опермана” абслугоўвае акрамя Бабруйска яшчэ шэсць суседніх раёнаў – пяць з іх адносяцца да Магілёўскай вобласці і адзін да Гомельскай. Улічваючы геаграфію, сюды трапляюць, як правіла, грамадзяне, падазраваныя ў крадзяжах, хуліганстве, п’янстве за рулём, рабаваннях, і ў апошні час – за нарказлачынствы. Разлічаны ізалятар на 310 падследных, а аховай і абслугоўваннем займаюцца крыху больш за 100 чалавек. Калі падысці ўшчыльную да бетоннага плота СІЗА, нічога цалкам не ўбачыць:\nУ 2002 годзе помнік гісторыі і архітэктуры «Бабруйская крэпасць» быў унесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў Рэспублікі Беларусь, і аднесены да каштоўнасцяў рэспубліканскага значэння. На самой справе старадаўні Бабруйск быў цалкам разбураны царскімі войскамі, а на яго месцы і была пабудавана цытадэль. Зараз ад крэпасці засталіся толькі дзе-нідзе руіны. Вежа Опермана акружаная з аднаго боку чыгуначным насыпам, а з другога агародамі прыватнага сектара. Вось такое суседства:\nБабруйскія гісторыкі сцвярджаюць, што пры будаўніцтве вежы прыйшлося змяніць рэчышча ракі. Пад вежай па галоўнай яе восі будаўнікі праклалі гранітную трубу вялікага дыяметра, а за межамі збудаванні рака праклала новае рэчышча. Гэта, бадай, адзінае месца, якое дазваляе наблізіцца да СІЗА:\nКаб сфатаграфаваць хаця б верхні паверх турмы, трэба выбраць пазіцыю ледзь наводдаль ад плота, пажадана ў каго-небудзь на агародзе. І ўсё становіцца ясна, што тычыцца ўмоў утрымання зняволеных. Злева мы бачым, што, як мінімум, два аконных праёмы зачыненыя жалезнымі лістамі. Гэта грубае парушэнні як Мінімальных стандартных правілаў ААН у дачыненні абыходжання са зняволенымі, так і санітарна-гігіенічных нормаў Рэспублікі Беларусь. Летам у камерах невыносна горача:\nШто ж тычыцца іншых вокнаў, то нават без ліставога жалеза яны выглядаюць не лепш, улічваючы, што таўшчыня сцяны крэпасці складае паўтара метра. Звонку праём зачынены сеткай тыпу «рабіца», праз паўметра ўглыб стаіць масіўная жалезная рашотка, а высветліць, як выглядае сам аконны пераплёт, аказалася задачай нерэальнай.\nНе лепш справы і з унутранага боку «падковы» будынка. Пры спробе фатаграфавання карэспандэнт MSPRING.ONLINE быў спынены аховай. Таму зноў звернемся да фатаграфій Віктара Шэйкіна. Адміністрацыя СІЗА вырашыла з дапамогай журналістаў папалохаць грамадзян, але не ўлічыла, што на фота будуць зафіксаваныя відавочныя парушэнні. Усе вокны зашклёныя старымі савецкімі напаўпразрыстымі шклаблокамі. Каэфіцыент натуральнай асветленасці (КНА) можна нават не замяраць. Відавочна, ён будзе ніжэйшы любога дапушчальнага ўзроўню:\nІ так ва ўсіх аконных праёмах будынка. Вось так ён выглядае цалкам, выгляд з ўнутранага панадворка.\nПа-над шклаблокамі ўсталяваная яшчэ і дыхтоўная жалезная рашотка. Улічваючы, што будынак не вельмі вялікі, можна меркаваць, што на ўнутраным боку «падковы» знаходзяцца памяшканні кантралёраў. Відавочна, іх права на ахову здароўя таксама парушаецца.\nШто тычыцца арыштаваных, якія знаходзяцца ў ізалятары да суду (гэта значыць, яшчэ не вінаватых), то іх становішча значна горш. Яны сядзяць на знешнім радыюсе вежы, на кожным з двух верхніх паверхаў якой ўладкованыя па 14 камер. Нават калі б вокны былі насцеж адчыненыя, дзённага святла ўсё роўна не хапала б для нармальнага функцыянавання чалавека. На наступным фота Віктара Шэйкіна можна падлічыць: у адной з камер стаяць двух’ярусныя ложкі аж на 16 чалавек. Мяркуючы па фота, нормы плошчы таксама не вытрымліваюцца:\nЯшчэ адна гістарычная даведка. Расійскі публіцыст і грамадскі дзеяч Аляксандр Герцэн у 1852 годзе ў сваёй працы «Лісты з Францыі і Італіі» згадваў бабруйскую турму. Вось цытата: «Перш за ўсё трэба ведаць, што такое французскія турмы. Адзін дазвол бачыцца з іншымі арыштантамі і разам гуляць робіць іх лепш за Шпільберг, Шпандаў або Бабруйск».\nСтарая Бабруйская турма будавалася нямецкімі інжынерамі па ўзоры сярэднявечных сутарэнняў. Такім застаецца СІЗА №5 і цяпер. Умовы ўтрымання ў бабруйскім следчым ізалятары гэта не проста пазамінулае стагоддзе. Падобна на тое, каб прывесці іх у адпаведнасць з беларускімі і міжнароднымі нормамі, СІЗА прасцей закрыць.\nМагілёўскі актывіст запатрабаваў распачаць крымінальную справу ў дачыненні да кіраўніцтва заводу «Омск Карбон» за паклёп


Жыві з усмешкай\nМоладзь — за бяспеку!\n02.10.2018 11:53 Навіны рэгіёнаў\nУсмешка і радасць — паказчыкі добрага эмацыянальнага стану. Калі вы адчуваеце, што вам у жыцці не хапае радасці, паспрабуйце ўсміхацца часцей. І свет стане ярчэйшым, і жыццё весялейшым! На пазітыўнае ўспрыманне жыцця і быў накіраваны дзень аранжавага настрою, які мы правялі ў рамках абласной акцыі па прафілактыцы суіцыдальных паводзін “Падары ўсмешку”.\nУ гэты дзень усе мерапрыемствы былі накіраваны на развіццё ў дзяцей і падлеткаў навыкаў сацыяльнай актыўнасці, больш уважлівага стаўлення адно да аднаго, на паляпшэнне эмацыянальнага стану ўсіх удзельнікаў праз унясенне ў іх жыццё новых дадатковых сэнсаў, пачуццёвых фарбаў, культурных значэнняў. У акцыі ўдзельнічалі настаўнікі, навучэнцы і іх бацькі.\nДзень аранжавага настрою ўжо стаў традыцыйным у нашай гімназіі. Ён выбудоўваецца па наступнай форме: фігура ↔ фон (двухслаёвая структура). Фігурамі з’яўляюцца цэнтральныя мерапрыемствы дня, фонам — скразныя формы работы (цытаты, якія развешваюцца па гімназіі, музычнае суправаджэнне, аксесуары, флаеры, інтэрактыўныя стэнды). Так, у гэты дзень рэкамендавалася апранаць адзенне з элементамі аранжавага колеру. Гэты колер сімвалізуе энергію, радасць, цеплыню, смеласць, дапамагае справіцца з праблемнай сітуацыяй, імкнуцца да новага і дасягаць мэты.\nАкцыя пачалася з музычнага прывітання і распаўсюджвання флаераў “Запаведзі добрага настрою”, “Падары ўсмешку”, “Думаць пазітыўна” і інш. У знак дружбы і міру дзеці, педагогі і бацькі праз сацыяльныя сеткі (“УКантакце”, Facebook, Instagram, Viber) рассылалі ўсмешлівы смайлік. У фае гімназіі былі арганізаваны танцавальныя пляцоўкі, на якіх падчас перапынкаў праходзілі флэшмобы “Марыць”. На інтэрактыўных пляцоўках “Далонька дружбы” вучні стваралі плакаты са сваіх далонек з пажаданнямі.\nУ класных калектывах праводзіліся мерапрыемствы “Яркае сузор’е” па стварэнні пазітыўнага настрою і фарміраванні пачуцця калектывізму. На працягу дня актыўна працавала каманда навучэнцаў-фотарэпарцёраў. А падрыхтаваныя навучэнцы — памочнікі псіхолага праводзілі міні-трэнінгі для навучэнцаў і педагогаў “Сакрэт усмешкі”, “Калі будзеш усміхацца, то мары пачнуць спраўджвацца”, “Я — малайчына: практыкаванні для самападтрымкі”. Вынікам дня стаў конкурс “Самы аранжавы клас” з размя-шчэннем фатаграфій у групе “Гімназія № 5” у сетцы “УКантакце”, на сайце гімназіі. Актыўных удзельнікаў узнагародзілі памятнымі падарункамі.\nпедагог-псіхолаг гімназіі № 5 Гродна.\nакцыяПадары ўсмешкупрафілактыкасуіцыдальныя паводзіны\nЖыццёвая пазіцыя — станоўчая...


Галоўная ➠ Столі ➠ Віды остеклений гаўбцоў і лоджый\nПаколькі лічыцца, што дадатковая нагрузка на канструкцыі можа прывесці да таго, што ўстойлівасць будынка знізіцца. Спецыяльны дазвол спатрэбіцца для шклення лоджый і балконаў. Яго можна прыраўняць да перапланіроўцы.\nТам, дзе магчыма гэта зрабіць, неабходна остекляют гаўбцы і абараняць ўнутранае пакрыццё ад кіслотных дажджоў, страт цяпла, акрамя гэтага мікраклімат кватэры паляпшаецца. Пылу становіцца менш, а ўтульнасць у кватэры і на балконе дадаецца. Таксама шкленне засцеражэ ад такіх непрыемных наступстваў, якія могуць быць звязаныя з трапленнем выпадкова непагашанай цыгарэты з верхніх паверхаў.\nШклення лоджыі і гаўбца дзяліцца на цёплае і халоднае. Калі асноўнай задачай з'яўляецца абарона ад пылу, снегу і дажджу, то дастаткова простага шклення. Але калі гаворка ідзе пра паляпшэнне цеплаізаляцыі, то лоджыю або балкон неабходна абсталяваць па ўсіх правілах якія агароджваюць канструкцый будынкаў у жылых дамах.\nУ якасці столі можа быць выкарыстана пліта балкона, які размешчаны паверхам вышэй. Тут адпадзе неабходнасць будаваць дах. Па перыметры лоджыі ці гаўбца ўсталёўваюцца рамы, якія могуць быць ПВХ, алюмініевыя ці драўляныя са шклом.