Тэлемост з Петразаводскім дзяржаўным універсітэтам\n26 красавіка 2018 г. на філалагічным факультэце быў арганізаваны тэлемост з Петразаводскім дзяржаўным універсітэтам і Паволжскім праваслаўным інстытутам (г. Тальяці) у рамках 70-й Усерасійскай (з міжнародным удзелам) навуковай канферэнцыі навучэнцаў і маладых навукоўцаў. У секцыі «Перакладазнаўства і параўнальная граматыка» з выкарыстаннем тэхналогіі Skype выступілі студэнты 5-га курса спецыяльнасці «Класічная філалогія» з дакладамі на наступныя тэмы: «Рускія і англійскія біблеізмы і іх арыгінальныя грэчаскія адпаведнікі (на матэрыяле Евангелля паводле Яна)» (Яўген Піпко), «Асаблівасці перакладу дзеяслоўна-імянных апісальных выразаў на рускую і англійскую мовы ў Евангеллі паводле Яна» (Аліна Ціханавіч) і «Ілюстрацыйныя прыклады сінекдахі і метаніміі ў грэчаскіх і рымскіх рыторыках» (Анастасія Шылава). Даклады выклікалі актыўнае абмеркаванне з боку ўсіх удзельнікаў і былі рэкамендаваны да друку ў электронным часопісе «Філалагічныя даследаванні» (ПетрДУ). Па выніках працы секцыі Анастасія Шылава заняла 2-е месца і атрымала дыплом II ступені, а Аліна Ціханавіч – 3-е месца і дыплом III ступені.\nСустрэча рэктара БДУ А.Д. Караля з супрацоўнікамі філалагічнага факультэта\nІНАВАЦЫЙНАСЦЬ, ПЕРСПЕКТЫЎНАСЦЬ І ЯКАСЦЬ:\nТВОРЧЫ ПОШУК У ФІЛАЛАГІЧНАЙ НАВУЦЫ І АДУКАЦЫІ\n6 красавіка 2018 года на філалагічным факультэце БДУ адбылася сустрэча рэктара, доктара педагагічных навук Андрэя Дзмітрыевіча Караля і прадстаўнікоў цэнтральных адміністрацыйных структур універсітэта з дэканатам, загадчыкамі кафедраў і членамі Савета факультэта.\n«Як узбагаціць працэс навучання новымі метадычнымі рашэннямі і адкрыццямі, зрабіўшы яго яшчэ больш блізкім да стылістыкі ўспрымання сучаснага студэнта? Як захаваць у цэнтры ўвагі ў выкладчыцкай дзейнасці працэс выхавання і станаўлення асобы? Што дасць магчымасць эфектыўна пабудаваць дыстанцыйнае навучанне, не выпусціўшы пры гэтым з-пад увагі жывога кантакту са студэнтамі? Як пазбегнуць дубліравання ў змесце прафесійнай падрыхтоўкі па сумежных спецыяльнасцях? Як перавесці на надзейныя камерцыйныя рэйкі частку навуковых праектаў і адукацыйных паслуг факультэта, максімальна актывізуючы гаспадарча-разліковую дзейнасць супрацоўнікаў? Як аптымальным чынам раскрыць і ўвасобіць у жыццё неардынарны інтэлектуальны, духоўны і творчы патэнцыял факультэта?» Гэтыя і іншыя актуальныя пытанні філалагічнай адукацыі, у кантэксце стратэгій і парадыгмы развіцця ўніверсітэта ў цэлым, былі ў цэнтры ўвагі на ўсім працягу змястоўнага і зацікаўленага дыялогу.\nРазважаючы пра ролю і значэнне філалагічнага пазнання для развіцця культуры ў грамадстве, рэктар БДУ Андрэй Дзмітрыевіч Кароль узгадаў духоўна блізкія для кожнага гуманітарыя словы Клода Леві-Строса: “XXI стагоддзе будзе стагоддзем гуманітарных навук – ці яго не будзе наогул”.\nЗвярнуўшыся да светапоглядных, метадалагічных пытанняў у пабудове філалагічнай падрыхтоўкі, рэктар звярнуў увагу на феномен сучаснага «алічбаванага слова», якое само па сабе магло б падацца «спалучэннем неспалучальнага» для людзей з мінулых эпох. У сваім стратэгічна арыентаваным і матывацыйным выступленні А.Д. Кароль пераканаўча адцяніў важнасць таго, каб знайсці, пашырыць і зацвердзіць ужывальнасць алічбаванага слова ў адукацыі, не выцясняючы з яе найгалоўнейшага – глыбіні сэнсу і чалавечнасці.\nДэкан факультэта, доктар філалагічных навук Іван Сямёнавіч Роўда прадставіў шматракурснае, унутрана дыялагічнае па манеры выкладу апавяданне-прэзентацыю аб факультэце. Далей дзейнасць факультэта была разгледжана праз прызму перспектыўнага вопыту работы асобных кафедраў. Загадчыкі кафедраў адлюстравалі актуальную інфармацыю пра спецыфіку дзейнасці сваіх падраздзяленняў, пра поспехі і праблемныя аспекты ў іх працы, пазнаёмілі рэктара з новымі, значнымі выданнямі. У іх ліку – новы пераклад кнігі Псалтыр на беларускую мову, што было асабліва знамянальным у дні, звязаныя са святкаваннем Вялікадня.\nАбмяркоўваўся вопыт прымянення на факультэце інавацыйных адукацыйных тэхналогій, сярод якіх – тэхналогіі візуалізацыі навучальнага матэрыялу, распрацоўкі творчых праектаў і партфоліо, здароўезберажэння і інш. Былі адзначаны сучасныя, цікавыя і прадуктыўныя студэнцкія праекты факультэта, шэраг з якіх выклікаў водгук за мяжой: напрыклад, «Студэнт навучае студэнта», дзе, у прыватнасці, замежныя студэнты апавядаюць пра сваю родную краіну, пра асаблівасці яе мовы, культуры і побыту, а таксама даследчыя праекты: «Антычнасць у моладзевай культуры», «Лацінамоўныя надпісы ў храмавай культуры Беларусі», «Лацінамоўныя надпісы ў музейнай культуры Беларусі» і інш.\nРэктарам БДУ была выказана ініцыятыва і вызначаны стратэгічныя арыенціры для правядзення ў будучыні маштабнага міжфакультэцкага, агульнаўніверсітэцкага мерапрыемства па праблемах сучасных адукацыйных інавацый, у магчымым фармаце навукова-практычнай канферэнцыі. У канструктыўным дыялогу знайшлося месца і такім практычна значным арганізацыйным пытанням, як адзіная каардынацыя дадатковага навучання ва ўніверсітэце, падрыхтоўка навуковых кадраў вышэйшай кваліфікацыі, павышэнне рэнтабельнасці вучэбна-навуковых універсітэцкіх выданняў, аператыўнасць і тэхнічная зручнасць выканання аплатных разлікаў за аказаныя адукацыйныя паслугі і інш. Кіраўніцтвам БДУ была падкрэслена мэтазгоднасць стварэння ў бліжэйшай перспектыве адзінага навукова-метадычнага і каардынацыйнага цэнтра для арганізацыі дадатковай адукацыі ў рамках усяго ўніверсітэта, у чым увасабляецца актуальная канцэптуальная ідэя адукацыі, якая праходзіць праз усё жыццё і ўнутраны рост асобы.\nМерапрыемства прайшло ў добразычлівай атмасферы ўзаемнай павагі, даверу і творчага пошуку, за якую рэктар выказаў удзячнасць факультэту ў завяршэнні сустрэчы.\nКонкурс біяграфічных твораў «Слаўная кампанія: рэANIMAцыя»\nДа завяршэння першага этапу конкурса «Слаўная кампанія: рэANIMAцыя», прысвечанага беларускім пісьменнікам ХІХ стагоддзя, застаецца роўна трыццаць дзён: збор заявак ад удзельнікаў завершыцца 24 чэрвеня.\nЗа месяц, які прамінуў з дня абвяшчэння конкурсу (23 красавіка), на адрас арганізатараў паступіла 21 заяўка. Зводная табліца колькасці ўдзельнікаў конкурсу (пададзеных заявак) адпаведна персонам з прапанаванага спісу выглядае сёння так:\n· заяўкі на ўдзел у конкурсе прымаюцца да 24 чэрвеня,\n· прыём работ вядзецца з 1 мая да 31 кастрычніка.\nУдзельнікам пры падачы заяўкі высылаюцца “ключы” — рэкамендаваная літаратура, якая датычыць усіх або часткі пісьменнікаў; анталогіі, хрэстаматыі і зборнікі тэкстаў; падручнікі і дапаможнікі; спіс крыніц, з якімі варта пазнаёміцца, каб адчуць рэаліі і каларыт эпохі.\nАрганізатары конкурсу — рэдакцыя часопіса «Маладосць» і кафедра гісторыі беларускай літаратуры БДУ (пры інфармацыйнай падтрымцы Нацыянальнага інстытута адукацыі) — бяруць пад свой патранат кожнага ўдзельніка і гатовы аказваць кансультатыўную і метадычную падтрымку на працягу ўсёй работы над творам. Рэкамендуецца таксама чытаць «Маладосць», дзе з майскага нумара друкуюцца артыкулы ў падтрымку конкурсу.\nКонкурс «Слаўная кампанія: рэANIMAцыя» прымеркаваны да Году малой радзімы і прысвечаны 65-годдзю часопіса «Маладосць». Пераможцамі будуць лічыцца аўтары чатырох найлепшых тэкстаў, адабраных журы. Кожны пераможца атрымае Дыплом і матэрыяльнае ўзнагароджанне ад Выдавецкага дома «Звязда» і іншых фундатараў. Лепшыя конкурсныя творы будуць апублікаваны ў часопісе «Маладосць» на працягу 2019 года. Па выніках конкурсу прадугледжваецца выданне кнігі лепшых гісторыка-біяграфічных твораў, прысвечаных беларускім пісьменнікам ХІХ стагоддзя.\nВікенцій Равінскі (1786—1855) — паэт, драматург, найбольш верагодны аўтар паэмы «Энеіда навыварат».\nЯн Баршчэўскі (1794—12 сакавіка 1851) — празаік, паэт і выдавец.\nЯн Чачот (24 чэрвеня 1796 — 23 жніўня 1847) — паэт, філамат, фалькларыст, этнограф і драматург, сябра Адама Міцкевіча.\nФранц Савіч (1815—1845) — паэт, публіцыст, мемуарыст, удзельнік вызваленчага руху.\nВінцэнт Дунін-Марцінкевіч (4 лютага 1808 — 29 снежня 1884) — паэт, драматург, заснавальнік нацыянальнага тэатра, класік новай беларускай літаратуры.\nУладзіслаў Сырако́мля, сапраўднае імя Людвік Кандрато́віч (29 верасня 1823 — 15 верасня 1862) — паэт, публіцыст, драматург, крытык, перакладчык, этнограф.\nВінцэсь Каратынскі (чэрвень 1831 — 7 лютага 1891) — паэт, перакладчык, публіцыст.\nПранціш Вуль, сапраўднае імя Элегій-Францішак Карафа-Корбут (21 красавіка 1835 — 1880) — паэт і публіцыст, удзельнік паўстання 1863—1864 гг. на Віцебшчыне.\nКастусь Каліноўскі (2 лютага 1838 — 22 сакавіка 1864) — рэвалюцыянер-дэмакрат, публіцыст і паэт, адзін з кіраўнікоў паўстання 1863—1864 гг. у Беларусі і Літве.\nАльгерд Абуховіч (6 жніўня 1840 — 22 жніўня 1898) — паэт, байкапісец, мемуарыст і перакладчык.\nФранцішак Багушэвіч (21 сакавіка 1840 — 28 красавіка 1900) — паэт, празаік, публіцыст і перакладчык, класік новай беларускай літаратуры.\nЭліза Ажэшка (6 чэрвеня 1841 — 18 мая 1910) — празаік, публіцыст, аўтар апавяданняў і аповесцей пра жыццё беларускага сялянства і шляхты, сяброўка Ф. Багушэвіча.\nЗоф’я Манькоўская (26 лістапада 1847 — 24 верасня 1911) — паэтка і перакладчыца.\nЯнка Лучына, сапраўднае імя Ян Неслухоўскі (6 ліпеня 1851 — 28 ліпеня 1897) — паэт, нарысіст і перакладчык.\n26-30 сакавіка на філалагічным факультэце БДУ кафедра англійскага мовазнаўства праводзіла Тыдзень англійскай мовы, які ўжо стаў традыцыйным. У яго былі ўключаны разнастайныя пазнавальныя і ў той жа час забаўляльныя мерапрыемствы. Тыдзень пачаўся з экспазіцый постараў і плакатаў, прысвечаных англамоўным краінам, каралеўскім асобам і знакамітым персаналіям, а таксама іх мудрым выказванням. Былі арганізаваны круглыя сталы, прысвечаныя знаёмству з цікавымі фактамі гісторыі і культуры Велікабрытаніі і жыцця каралеўскай сям’і, англійскаму этыкету; паэтычнае спаборніцтва, дзе студэнты дэкламавалі вершы; усім жадаючым адчыніў свае дзверы караоке-клуб, дзе студэнты з задавальненнем спявалі англамоўныя песні пра каханне і чыталі рэп. Адбыўся конкурс прэзентацыяй сярод замежных студэнтаў па тэме “Актуальныя праблемы ХХІ стагоддзя”. На семінары “Be Serious! It’s Politics” студэнты абменьваліся ведамі пра сучасных палітыкаў англамоўных краін, а таксама абмяркоўвалі злабадзённыя палітычныя тэмы. Тыдзень завяршыўся жартамі і анекдотамі на англійскай мове з нагоды надыходзячага Дня смеху.\nАдкрыты навукова-практычны семінар СУЧАСНАЯ ФАЛЬКЛАРЫСТЫКА, МІФАЛОГІЯ, ЭТНАЛОГІЯ: ПАЗІТЫЎНЫЯ, НЕГАТЫЎНЫЯ, СУПЯРЭЧЛІВЫЯ ВЕКТАРЫ РУХУ\n23 красавіка 2018 года на філалагічным факультэце БДУ прайшло пасяджэнне навукова-практычнага семінара “Сучасная фалькларыстыка, міфалогія, этналогія: пазітыўныя, негатыўныя, супярэчлівыя вектары руху”, які быў арганізаваны ў межах працы Кансультацыйнага цэнтра па праблемах фальклору (кіраўнік Цэнтра – Шамякіна Таццяна Іванаўна, доктар філалагічных навук, прафесар). Падрыхтавалі семінар фалькларысты кафедры тэорыі літаратуры і супрацоўнікі Вучэбна-навуковай лабараторыі беларускага фальклору.\nПры падрыхтоўцы семінара арганізатары ставілі перад сабой задачу выявіць праблемныя пытанні, натхніць студэнтаў на творчае мысленне, выклікаць цікавасць да вывучэння нерастыражыраваных праблем фалькларыстыкі. На семінары прысутнічалі студэнты першага і другога курсаў спецыяльнасці “руская філалогія” і выкладчыкі філалагічнага факультэта.\nПерад прысутнымі з дакладам “Фальклор і літаратура як віды мастацтва” выступіў Яўген Андрэевіч Гарадніцкі, доктар філалагічных навук, дацэнт, намеснік дырэктара Інстытута літаратуразнаўства імя Я. Купалы Цэнтра даследавання беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Беларусі. Напачатку Яўген Андрэевіч засяродзіўся на канцэптуальных момантах адрознення паміж фальклорам і літаратурай, пасля ўказаў на кропкі судакранання і завастрыў увагу на праблеме фалькларызму ў літаратуры, а напрыканцы вылучыў шэраг праблемных пытанняў, звязаных з сучасным этапам бытавання фальклорных твораў (вусныя і пісьмовыя формы, “жыццё” твора пасля запісу на паперу, стужку ці відэа, захаванне фальклорных твораў у архівах, друкаванне фальклорных запісаў, інтэрнет-фальклор і інш.), чым выклікаў гарачую дыскусію.\nНапрыканцы з заключным словам да прысутных звярнулася Рыма Мадэстаўна Кавалёва, вядучы навуковы супрацоўнік Вучэбна-навуковай лабараторыі беларускага фальклору, кандыдат філалагічных навук, дацэнт, якая падкрэсліла важную асабістую ролю Яўгена Андрэевіча Гарадніцкага ў распрацоўцы праблемы фалькларызму ў беларускай літаратуры, у прыватнасці, у паэзіі. Таксама Рыма Мадэстаўна праілюстравала даклад прыкладамі з уласнага вопыту працы на філалагічным факультэце, распавёўшы, як зараджаюцца і становяцца фальклорнымі творамі чуткі і байкі, перададзеныя з вуснаў у вусны.\nVI Фестываль моў адбыўся на філалагічным факультэце БДУ\nУ гэтым годзе мінскія аматары замежных моў і лінгвістыкі змаглі правесці першы дзень красавіка ў вялікай кампаніі аднадумцаў: на філалагічным факультэце БДУ прайшоў VI Фестываль моў. Фестываль працягвае расці: у гэтым годзе пазнаёміцца з моўнай разнастайнасцю Зямлі за дзень прыйшло каля 1400 чалавек, што робіць Мінскі фестываль найбуйнейшым не толькі ў СНД, але і, магчыма, у свеце – прынамсі, з фестываляў моў, якія адбываюцца рэгулярна. Не адстае і праграма: сёлета слухачы маглі абіраць сярод прэзентацый 59 моў, чатырнаццаці навукова-папулярных лекцый па лінгвістыцы, беларускай гісторыі, літаратуры і фальклору, а таксама шасці мерапрыемстваў іншага фармату – майстар-класаў, гульняў і моўных практык.\nПрэзентацыя кожнай мовы – гэта займальная 45-хвілінная міні-лекцыя, падчас якой прэзентатар – спецыяліст па мове – распавядае слухачам пра найцікавейшыя яе асаблівасці. Незвычайныя гукі і граматычныя канструкцыі, дзіўныя словы і нязвыклыя пісьменнасці, вершы і песні, трагічныя гісторыі мёртвых і выміраючых моў і гісторыі поспеху моў з мільёнамі носьбітаў – усё гэта чакала слухачоў Фестывалю моў на выступленнях лектараў. Самым жа складаным было выбраць, куды накіравацца, бо адначасова ў розных аўдыторыях факультэта праходзілі прэзентацыі васямнаццаці моў, а магчымасцяў на працягу дня было ўсяго толькі шэсць.\nЯк і заўсёды, сёлета ў праграме былі новыя мовы, якія раней не былі прадстаўленыя на Фестывалі. Напрыклад, кіраўнік Фестывалю Антон Сомін распавёў аб выміраючай аўстралійскай мове дзьяру, у якой ёсць адмысловая падмова для размоў пра цешчу і ў яе прысутнасці. Магістранты маскоўскай Школы лінгвістыкі НДУ ВШЭ Іван Левін і Васіліса Андрыянец прадставілі фарэрскую мову – блізкага сваяка ісландскай, родную для жыхароў Фарэрскіх астравоў, а стажор-даследчык таго ж універсітэта Мікіта Зманоўскі пазнаёміў слухачоў з рускай мовай жэстаў – мовай, якой карыстаюцца глухія людзі. Выкладчыца філалагічнага факультэта БДУ Любоў Падпорынава дадала да сваіх старых прэзентацый польскай, кашубскай і сілезскай моў аповед пра русінскую мову, якая раней лічылася дыялектам украінскай. У гэтым годзе Фестываль таксама пабіў рэкорд старажытнасці: калі ў мінулым годзе найстаражытнейшай з прадстаўленых моў была праславянская, то ў гэтым годзе ў гасцей Фестывалю была магчымасць даведацца, як размаўлялі нашыя продкі больш за шэсць тысяч год таму: лекцыю пра рэканструяваную навукоўцамі праіндаеўрапейскую мову прачытаў вядомы лінгвіст Аляксандр Піперскі. Сярод іншых навінак – лекцыі пра албанскую, старажытнагабрэйскую і старажытнаславянскую мовы, а таксама пра заходнекаўказскія і туканскія мовы, на якіх размаўляюць у басейне Амазонкі.\nНайбольш наведвальнымі прэзентацыямі па традыцыі сталі апавяданні пра іспанскую, кітайскую, нарвежскую і мовы Толкіна, кожная з якіх збірала каля сотні слухачоў. Самым жа папулярным мерапрыемствам фестывалю стаў майстар-клас сацыёлага Дар’і Закрэўскай «Як стаць №1 у камунікацыі і перастаць баяцца іншых людзей?», які сабраў паўтары сотні гасцей.\nНаступны, сёмы Фестываль моў на філалагічным факультэце БДУ, хутчэй за ўсё, пройдзе 31 сакавіка 2019 года. Занатуйце ў календары!\nПРЭЗЕНТАЦЫЯ "ІНАВАЦЫІ У СУЧАСНАЙ ФІЛАЛАГІЧНАЙ АДУКАЦЫІ"\nТрадыцыйна ў сістэму мерапрыемстваў кафедры рыторыкі і методыкі выкладання мовы і літаратуры БДУ ўваходзяць мерапрыемствы, звязаныя з развіццём культуры прафесійна-працоўнай дзейнасці спецыялістаў-філолагаў. У кантэксце правядзення курсавой падрыхтоўкі ў сістэме дадатковай адукацыі дарослых у другой дэкадзе красавіка 2018 года была арганізавана прэзентацыя "Інавацыі ў сучаснай філалагічнай адукацыі" з настаўнікамі мовы і літаратуры, якія праходзяць планавае павышэнне кваліфікацыі.\nСімвалічна, што ў дадзеным мерапрыемстве прынялі ўдзел зацікаўленыя прадстаўнікі студэнтаў філалагічнага факультэта – першага і апошняга курсаў. Так, чацвёртакурснікі (у прыватнасці, студэнтка спецыяльнасці “Руская філалогія” Алёна Ярась), па выніках пераддыпломнай педагагічнай практыкі, абмеркавалі вопыт прымянення цікавых інавацыйных адукацыйных формаў і прыёмаў працы, заснаваных на выкарыстанні гульнявых тэхналогій навучання.\nРаспавядалася, напрыклад, пра такія захапляльныя віды працы, як прэс-канферэнцыя ад асобы герояў літаратурнага твора (астатнія вучні класа, пераўвасабляючыся ў журналістаў, бяруць у іх інтэрв'ю); лінгвістычная мадыфікацыя гульні "Кракадзіл", якая злучае ў адно слоўны і невербальны кампаненты суразмоўніцтва, калі ўдзельнікі заняткаў імкнуцца з дапамогай мастацтва пантамімы перадаць словы з арфаграфічнымі складанасцямі, і інш.\nТакая форма мерапрыемства, забяспечваючы абмен перспектыўным метадычным вопытам, у далейшым можа валодаць пэўнай арганізацыйнай значнасцю для актывізацыі прафесійна арыентаваных намаганняў педагогаў-прадметнікаў.\nКар'ерны форум БДУ\n3 красавіка 2018 г. адбудзецца штогадовы Кар'ерны форум БДУ.\nУ праграме форуму: «кірмаш вакансій», прэзентацыі кампаній, майстар-класы.\nІмпрэза, прысвечаная творчасці А. М. Андрэева\n13 красавіка 2018 г. на філалагічным факультэце адбылася імпрэза, прысвечаная навуковай і пісьменніцкай дзейнасці доктара філалагічных навук прафесара Анатоля Мікалаевіча Андрэева. Імпрэза праходзіла ў сувязі з блізкім юбілеем А. М. Андрэева. На сустрэчу сабраліся студэнты розных курсаў філфака, а таксама некалькі чалавек з іншых факультэтаў. Прысутнічалі калегі А.М. Андрэева.\nЗ уступным словам выступіла доктар філалагічных навук прафесар, загадчык кафедры тэорыі літаратуры Т.І. Шамякіна, якая адзначыла ўклад прафесара ў развіццё тэорыі літаратуры. З дакладам пра творчую дзейнасць А.М. Андрэева выступіла доктар філалагічных навук прафесар, прафесар кафедры рускай літаратуры І.С. Скарапанава. Пра чалавечыя і дзелавыя якасці А.М. Андрэева гаварыў доктар філалагічных навук прафесар, прафесар кафедры тэорыі літаратуры В.П. Рагойша.\nКароткае паведамленне, у якім выклаў сваё творчае крэда, зрабіў сам А.М. Андрэеў. А далей юбіляр адказаў на шматлікія пытанні прысутных – як калег, так галоўным чынам і студэнтаў. Гучалі пытанні, якія тычыліся і бібліяграфіі А.М. Андрэева, і яго раманаў, і надзвычай складаныя філасофскія пытанні пра лёс чалавека, пра сучасны стан грамадства. Прафесар адказваў бліскуча.\nСустрэча атрымалася надзвычай цёплай і пры гэтым інфармацыйна насычанай.\n1.03.2018 на філалагічным факультэце БДУ (вул. Карла Маркса, 31, 304 аўд.) пройдзе семінар маладых літаратараў “Першацвет”, зладжаны ў межах ХХV Мінскай міжнароднай кніжнай выставы.\nСемінар "Новыя формы і стратэгіі ў методыцы выкладання італьянскай мовы: эвалюцыя вучэбных дапаможнікаў і выдавецкага рынку» лектара з Італіі П‘ерпаала Бетонi\nПаважаныя калегі, запрашаем Вас на семінар "Новыя формы і стратэгіі ў методыцы выкладання італьянскай мовы: эвалюцыя вучэбных дапаможнікаў і выдавецкага рынку» лектара з Італіі П‘ерпаала Бетонi.\nП‘ерпаала Бетонi, якi з‘яўляецца прадстаўніком выдавецтваў «Loescher», «Zanichelli» i «Bonacci» ў Рэспубліцы Беларусь, спецыялізуецца ў галіне выкладання замежных моў. Мерапрыемства адбудзецца 19 красавіка ў 14.25 на філалагічным факультэце БДУ (К.Маркса, 31) у аўд.304.


Прыказ тайных справаў — Вікіпэдыя\nПрыказ тайных справаў\nПрыка́з та́йных спра́ваў — адзін з прыказаў у Маскоўскай дзяржаве, створаны каля 1658 царом Аляксеем Міхайлавічам і быў, з аднаго боку, асабістай канцылярыяй Цара, з іншай — установай, у якую перадаваліся справы зь іншых прыказаў па ўказе Цара. Яму быў падпарадкаваны Палацавы прыказ. Быў скасаваны пасьля сьмерці Аляксея Міхайлавіча. Некаторымі дасьледнікамі разглядаецца як першая інстытуцыялізаваная спэцслужба ў Расеі. У прыказе засядалі дзяк і каля 10 пад'ячых.\nБаяры і думныя людзі не ўваходзілі ў склад прыказа, бо ён быў заснаваны галоўным чынам для назіраньня за іх дзейнасьцю. Пад'ячыя праказа тайных справаў пасылаліся з пасламі ў розныя дзяржавы і на пасольскія зьезды, а таксама разам з ваяводамі на вайну. Яны павінны былі сачыць за дзеяньнямі паслоў і ваяводаў і аб усім паведамляць цару.\nУ Прыказе тайных справаў праводзіліся сьледзтвы па найважнейшых дзяржаўных справах, напрыклад па выпуску фальшывай манэты, справе патрыярха Нікана і інш., разглядаліся гранатнай справы майстры, гранатная справа і заводы. У вядзеньні гэтага жа прыказа была любімая царская пацеха — птушкі, крэчаты і ястрабы з адмысловым штатам для іх лоўлі і навучаньні, а таксама галубятні, у якіх было больш 100 тысяч галубіных гнёздаў для корму драпежных птушак.\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Прыказ_тайных_справаў&oldid=1725929»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 6 ліпеня 2014 году ў 21:11.


18.06.2021 / 17:46\nГаспадыню крамы «Адметнасць» Вольгу Верамеенка судзілі ў будынку РАУС 18 чэрвеня за «пікетаванне». Рэчавымі доказамі палічылі футболкі з выявай «Пагоні», званочак, банер. Раней Вольга правяла трое сутак у ізалятары, пакуль яе не адпусцілі да суда. Пасля гэтага ў яе здарыўся гіпертанічны крыз — Вольгу накіравалі ў бальніцу, піша Hrodna.life.\nТры футболкі з выявай Кастуся Каліноўскага Вользе вярнулі. Рэчы, прызнаныя доказамі, па рашэнні суда знішчаць. Агулам міліцыянты забралі тавар на суму 3000 рублёў.\nСудзіла Вольгу суддзя з суда Ленінскага раёна Алена Пятрова. Яна ўвайшла ў будынак праз чорны ўваход. Сведкам па справе праходзіў супрацоўнік РАУС Вадзім Налівайка. У справе ўдзельнічаў супрацоўнік РАУС Андрэй Пігульскі. У выніку Вольгу асудзілі на 70 базавых велічынь (2030 рублёў) па арт.24.23 КаАП. Вольга будзе абскарджваць рашэнне суда.\nВыязное судовае пасяджэнне прайшло ў будынку Ленінскага РАУС на вул. Дубко, 5. Менавіта туды выклікалі па смс Вольгу. З ёй у РАУС прыйшлі каля 20 чалавек. Іх прапусцілі, але пазней на пасяджэнне выклікалі толькі Вольгу Верамеенка і яе адваката. Супрацоўніца міліцыі ігнаравала пытанні ад наведвальнікаў, якія жадалі трапіць на працэс. «Мне сказалі паклікаць толькі Верамеенка».\n— Гэта значыць, гэта закрытае судовае пасяджэнне?\n— Вы можаце растлумачыць, чаму мы не можам патрапіць на працэс? Вы адкажаце на пытанне?\nПазней іншы супрацоўнік сказаў, што гэта пытанне вырашае кіраўніцтва. Праз некалькі хвілін ён выйшаў і перадаў, што раз пасяджэнне пачалося, на яго ўжо не патрапіць. «Так атрымалася», — сказаў міліцыянт.\n«З прычыны таго, што ў нас рэжымны аб’ект, эпідэміялагічная абстаноўка, просьба вялікай колькасцю не знаходзіцца. Альбо растусуйцеся, альбо на вуліцу», — таксама папрасіў ён.\nХто менавіта з кіраўніцтва гэта перадаў, міліцыянт не сказаў: «Хто на провадзе быў, мне не прадставіліся. Па голасе я не вызначаю».\nЧаму Вольгу судзілі ў РАУС, а не ў судзе, ёй з адвакатам не патлумачылі.\nВольгу Верамеенка затрымалі 3 чэрвеня і пакінулі на трое сутак у ізалятары. У краме «Адметнасць», дзе прадаецца ў тым ліку нацыянальная сімволіка, правялі агляд. Пры гэтым супрацоўнікі АМАП зайшлі ў рэдакцыю Hrodna.life, якая суседнічае з «Адметнасцю», і не дазвалялі супрацоўнікам выходзіць і карыстацца сродкамі сувязі.


Фінскі эксперт: Палітыку ЕС прыдумляюць тыя, хто нават не быў у Беларусі | Arche.by\nЦі можна ЕС дэпалітызаваць дыялог з Беларуссю, не адмаўляючыся ад патрабавання вызвалення і рэабілітацыі ўсіх палітзняволеных?\nЦі ёсць ён — трэці шлях паміж санкцыямі з боку Еўрасаюза ў дачыненні да Беларусі і адмовай ад любых санкцый дзеля “прадуктыўнага дыялогу”, на чым настойвае беларускі бок? Сваімі развагамі з Еўрарадыё дзеліцца навуковы супрацоўнік Фінскага інстытута міжнародных адносінаў Анаіс Марын.\nЕўрарадыё: Санкцыі Еўрасаюза ў дачыненні да Беларусі працягнутыя яшчэ на год без значных зменаў — 13 асоб і 5 прадпрыемстваў з “чорнага спісу” ЕС выкраслілі, але ўпісалі туды трох новых чалавек. Як вы лічыце, ці даюць гэтыя санкцыі станоўчы вынік альбо лепш адмовіцца ад іх і паспрабаваць пачаць дыялог з “чыстага аркуша”?\nАнаіс Марын: Не, безумоўна, пакуль не вызваленыя і не рэабілітаваныя ўсе палітычныя зняволеныя нельга звяртацца да такога варыянта і ў аднабаковым парадку адмяняць санкцыі. Што ж тычыцца эфектыўнасці санкцый… Нават падчас канферэнцыі ў Вільні (“Стратэгія будучай палітыкі Еўрасаюза ў дачыненні да Беларусі”, якая праходзіла 28-29 кастрычніка. — заўв. Еўрарадыё) прагучала меркаванне, што яны неэфектыўныя, бо недастаткова моцныя. А калі гэта паўсанкцыі, то ад іх і паўэфект. Што мы маем? Так, у мінулым годзе на свабоду выйшлі Саннікаў і Бандарэнка, але яшчэ 9 палітзняволеных па-ранейшаму за кратамі.\nЕўрарадыё: Але ж менавіта вы агучылі ідэю “дэпалітызацыі” адносінаў паміж Еўрасаюзам і Беларуссю!?\nАнаіс Марын: Зразумейце мяне правільна: я не за адмену санкцый, але — за адкрыццё трэцяга трэка. Гэта абсалютна розныя рэчы — размова ідзе не пра пачатак размовы “з чыстага аркуша”.\nЕўрарадыё: І што вы тады маеце на ўвазе пад “трэцім трэкам”? Агучваюцца толькі дзве магчымасці: альбо, як гэта называюць, супрацоўніцтва з рэжымам, альбо — працяг санкцый і, магчыма, іх узмацненне…\nАнаіс Марын: Сапраўды, існуюць два трэкі. З аднаго боку, на афіцыйным узроўні двухбаковыя адносіны, нармальныя, дыпламатычныя з рэжымам адсутнічаюць — з той прычыны, што ёсць палітзняволеныя і гэтак далей. І тут мы маем санкцыі. Ёсць другі трэк, і ён успрымаецца беларускім рэжымам фактычна як агрэсія — іх ігнаруюць, а ў той жа час падтрымліваюць і апазіцыю, і дэмсілы, і грамадзянскую супольнасць. Я падтрымліваю яшчэ і такі падыход. Але паколькі ёсць такая сацыялагічная сітуацыя ў Беларусі, калі да 60% насельніцтва ўвогуле не разумеюць, на што скіраваныя гэтыя санкцыі, чаму яны ўведзеныя і навошта, а ў турмах сядзяць не палітзняволеныя, а тыя, каго насамрэч недарэмна пакаралі, то я і выступаю за трэці трэк. І калі я прапаноўваю дэпалітызацыю адносінаў з Беларуссю як з краінай, я не кажу пра тое, што неабходна дэпалітызаваць адносіны з рэжымам, што трэба супрацоўнічаць з рэжымам. Не! Я кажу, што неабходна распачынаць трэці шлях, трэці трэк для нармальнага супрацоўніцтва на такім узроўні, на якім і так ужо супрацоўніцтва ідзе. Па асобных сектарах, па пэўных тэмах супрацоўніцтва ўсё адно ідзе. Неафіцыйна асобныя краіны ЕС, на жаль, вядуць такое супрацоўніцтва, бізнес ідзе выдатна! Я кажу пра тое, што трэба гэта рабіць адкрыта, празрыста. І каб прадстаўнікі грамадзянскай супольнасці маглі маніторыць тое, што адбываецца.\nЕўрарадыё: Маўляў, калі гэта ёсць ўсё адно, то няхай яно выйдзе з ценю?\nАнаіс Марын: Так. І не трэба ніякіх дэмакратычных умоўнасцяў, бо гэта — падвойныя стандарты. Мы ведаем, што ЕС, на жаль, не прымяняе такія дэмакратычныя прэтэнзіі аднолькава для Беларусі і, да прыкладу, Азербайджана. І таму я кажу, што неабходна пакінуць адкрытым гэты трэці трэк для супрацоўніцтва з Беларуссю як з краінай. Тут размова найперш ідзе пра ўлады мясцовага ўзроўню — не ўсе яны лаяльныя ў дачыненні да рэжыму. І ёсць такія тэмы, як, да прыкладу, энергетычная бяспека, якія ўсім зразумелыя і якія ўсім выгадныя. І вось па такіх дробных пытаннях, мне падаецца, трэба ўсіх збіраць разам для абмеркавання і супрацоўніцтва. Там не мусіць гучаць тэма вызвалення палітзняволеных — пакінем яе для першага трэка. Нам трэба, каб прадстаўнікі ўлады і прадстаўнікі грамадзянскай супольнасці здолелі дамовіцца. Ну, хаця б, каб здолелі пагаварыць. Менавіта гэтага, на мой погляд, не хапае ў апошнія 15-20 гадоў у Беларусі — дыялогу. Хопіць казаць пра “Дыялог пра мадэрнізацыю Беларусі” з ЕС. Пры чым тут ЕС?! Самае галоўнае, тое, чаго найбольш не хапае ў Беларусі — дыялогу паміж дзяржавай і грамадствам. Няхай адбудзецца такі дыялог, і тады вы зможаце вызначыць тыя тэмы, па якіх можна знайсці хаця б мінімальны кансенсус. Калі будуць вызначаныя гэты тэмы — няхай ЕС траціць грошы на фінансаванне далейшага дыялогу, “дарожныя мапы” і паступовыя рэформы. Але на тыя тэмы, дзе можна знайсці мінімальны кансенсус паміж дзвюма Беларусямі — пралукашэнкаўскай яе часткай і ўсімі астатнімі.\nЕўрарадыё: Шмат гадоў фінансуюцца ЕС і паспяхова дзейнічаюць у Беларусі розныя “дэпалітызаваныя” праграмы — па транспамежным супрацоўніцтве, экалогіі, у галіне энергетыкі і гэтак далей. Але ні нейкіх рэформ, ні тым больш — паступовай дэмакратызацыі ўлады ці яе трансфармацыі не назіраецца. Да ўсяго — ну, не хоча ўлада размаўляць з грамадзянскай супольнасцю, супрацоўнічаць, разам засвойваць грошы Еўрасаюза…\nАнаіс Марын: Усё ж я думаю, што для гэтага ёсць магчымасці. Мы гаворым: улада, афіцыйны Мінск, Лукашэнка… А на мясцовым узроўні колькі бюракратаў, колькі чыноўнікаў розных адміністрацый, дырэктараў прадпрыемстваў! Такіх амаль 1 мільён. Гэтыя ж людзі бачаць, што існуючая мадэль няўстойлівая, што эканоміка не развіваецца і што без субсідый Расіі абраны шлях — шлях у нікуды. Я думаю, што знойдуцца, павінны быць унутры структуры ўлады тыя людзі, якія ўмеюць з розумам глядзець на магчымасці такога супрацоўніцтва і якія гатовыя зрабіць крокі насустрач і ЕС, і тым прадстаўнікам грамадзянскай супольнасці, у якіх ёсць веды, прапановы і “дарожныя мапы” — як праводзіць паступовае рэфармаванне, каб, да прыкладу, пазбегнуць эканамічнага крызісу.\nЕўрарадыё: Сваімі прапановамі вы рызыкуеце справакаваць вайну ў асяродку беларускай грамадзянскай супольнасці. Нехта прыслухаецца да вашых слоў і пачне шукаць магчымасць супрацоўніцтва з тымі ж мясцовымі ўладамі. Іншыя скажуць: “Палітвязні ў турме, а вы супрацоўнічаеце — здраднікі!”…\nАнаіс Марын: Я ўпершыню пісала пра гэта ў ліпені і гэта сапраўды справакавала вайну. Праўда, незаўважную, бо гэта быў ліпень месяц. Але мяне перасталі запрашаць на розныя канферэнцыі, а тую аўру павагі, якая ў мяне была праз тое, што я была ўключаная ў “чорны спіс” у Беларусі (спіс замежных палітыкаў, палітолагаў і праваабаронцаў, якім забаронены ўзезд у Беларусь. — заўв. Еўрарадыё), на думку асобных праваабаронцаў, у Беларусі я згубіла. Але мне гэта абыякава. Я гляджу як незалежны аналітык і бачу, што працуе і што не працуе. Я, канешне, не беларуска, але я гляджу і параўноўваю, як працуюць ці не працуюць розныя ініцыятывы ў іншых краінах. Я працавала назіральнікам у Кіргізіі, ва Украіне, у Азербайджане — магу параўноўваць. У вас, безумоўна, адбываецца шмат чаго непрыемнага, але, я выбачаюся, у вас хаця б няма генацыду — гэта не Сірыя тая ж! Пры ўсёй павазе і шкадаванні, якія я маю ў дачыненні да палітзняволеных і іх сем’яў, мне ўсё ж падаецца, што неабходна знайсці нейкія шляхі да аднаўлення нармальных адносінаў не з рэжымам, а з нармальнай еўрапейскай краінай Беларуссю. Трэба, каб гэтыя намаганні рабілі ўсе. У асноўным мяне крытыкуюць ведаеце дзе? У Брусэлі! Таму што я крытыкую тое, што яны робяць, тыя іх праекты, якія відавочна не спрацоўваюць. Але, ведаеце, калі нешта не так, то яны, замест таго, каб выправіць памылкі, дадаюць яшчэ адзін слой: Усходняе партнёрства ў дачыненні да Беларусі ідзе ў нікуды, двухбаковы трэк закрыты — вазьміце тады “Дыялог па мадэрнізацыі Беларусі”. Які дыялог?! Гэта дыялог глухіх. Ці найхутчэй — маналог ЕС. Таму я і прапаноўваю трэці трэк у адносінах. Слова “дэпалітызацыя” тут не вельмі пасуе, але нават тое, што гэта слова было прамоўлена — гэта ўжо крок у бок аднаўлення даверу на мясцовым узроўні. Гэта — крок у бок рэжыму, на які ён, я думаю, гатовы адказаць.\nЕўрарадыё: Вы хочаце, каб у выпадку з Усходнім партнёрствам Радаслаў Сікорскі і Карл Більт, а ў выпадку з “Дыялогам па мадэрнізацыі Беларусі” Штэфан Фюле распісаліся ў нежыццяздольнасці сваіх праектаў?!\nАнаіс Марын: Вядома, не — я рэаліст. Але ж гэтыя людзі самі выдатна ведаюць, што ў палітыцы яны не вечныя і праз год мы будзем размаўляць з іншымі людзьмі на гэтых пасадах — будуць выбары ў Еўрапарламент, будзе новая Еўракамісія, дзе адносіны да Беларусі могуць змяніцца. Усё, што я хачу ад іх: каб яны перадалі дзіцё, перадалі праблему будучым сябрам Еўракамісіі з адной прапановай — ініцыяваць дыскусію пра Беларусь у Брусэлі. Вельмі не хапае сваіх крыніц ведаў пра Беларусь у самім Брусэлі і ў ЕС увогуле — аналітыкі і прапаноў. Мы ўсе ведаем, што інфармуюць, амаль дыктуюць палітыку ЕС у адносінах да Беларусі палітзняволеныя і іх сем’і, праваабаронцы і апазіцыянеры. Магчыма, неабходна, каб у ЕС была свая крыніца ідэй, каб палітыку пралічвалі еўрапейцы, але з веданнем і Беларусі, і мовы. Паглядзіце, толькі асобныя краіны маюць дыпламатаў, якія ведаюць Беларусь, валодаюць рускай ці беларускай мовай, цікавяцца яе культурай. Такіх — адзінкі, яны выключэнне з правіла. А тыя рашэнні, тыя палітыкі, тыя стратэгіі, тактыкі, якія прыдумляюць у Брусэлі, — іх прымаюць людзі, якія ніводнага разу не былі ў Беларусі. Якія разлічваюць толькі на дзве крыніцы інфармацыі пра Беларусь: тое, што ім перадаюць з амбасады іх краіны ў Беларусі, і тое, што ім кажуць беларускія ўцекачы ў Брусэлі ды тыя людзі, якіх яны самі ж запрашаюць на розныя канферэнцыі. Гэта — замкнёнае кола. Для новых ідэй неабходна задзейнічаць новыя мазгі з Беларусі. У тым жа ЕС павінны знайсціся новыя мазгі для працы з Беларуссю.\nЕўрарадыё: Уяўляю сабе: заўтра ў Брусэлі вырашаюць прыкрыць для Беларусі Усходняе партнёрства і “Дыялог па мадэрнізацыі”, тэлефануюць у адміністрацыю Лукашэнкі і пытаюцца: “Пад якія праекты вы гатовыя ад ЕС узяць грошы?”…\nАнаіс Марын: Вы мяне правакуеце? Калі паглядзець назад, то бачна, што вельмі шмат было страчаных магчымасцяў з-за таго, што ў ЕС вельмі шмат глухіх людзей. Яны прапускалі міма вушэй тыя адказы, якія агучваліся Мінскам яшчэ два-тры-чатыры гады таму. Безумоўна, зараз не дарэчы прапаноўваць нейкую нармалізацыю адносінаў паміж Беларуссю і ЕС, але вызначыць, па якіх тэмах можна ўтрох — ЕС, беларуская грамадзянская супольнасць і прадстаўнікі ўлады Беларусі — пагаварыць, абмеркаваць той жа “Дыялог па мадэрнізацыі”, калі б гэта сапраўды быў шчыры дыялог, то можна было б паглядзець назад, на тыя прапановы, якія былі зробленыя беларускімі ўладамі і якія заўсёды ігнараваліся.\nАнаіс Марын: Напрыклад, была прапанова наконт пабудовы сучаснай інфраструктуры на чыгунцы паміж Мінскам і Вільняй. Нешта ў гэтым накірунку з таго часу было зроблена, але толькі дзякуючы таму, што па інерцыі адбываецца нейкая кааперацыя. Безумоўна, у палітыцы большая ўвага аддаецца лозунгам. А чаму б не рэалізаваць гэты праект і не сказаць: “Вось, гэта было зроблена пад эгідай Усходняга партнёрства!” І тады можна было б казаць, што Усходняе партнёрства не памерла для Беларусі. Я б гэта, што партнёрства не памерла для Беларусі, хацела б чуць і пасля лістападаўскага саміту ў Вільні. Мне падаецца, што калі гэтую праграму ўтапіць, сказаць, што нічога не спрацавала, лепш гэтыя праекты закрыць і прыдумаць нешта новае для ўзаемаадносінаў з Беларуссю — гэта будзе сапраўдны правал. Бо ёсць дастаткова шмат ва Усходнім партнёрстве таго, што пад гэтым лозунгам можа прыцягнуць увагі і ўлады і, што нават яшчэ больш важна, саміх людзей. Пры ўсёй павазе да грамадзянскай супольнасці яны, мне падаецца, часцей за ўсё прадстаўляюць самі сябе. Безумоўна, мы ўсе ведаем, у якіх жахлівых умовах ім даводзіцца дзейнічаць. Але ўсё ж: калі гэта 100 ці 200 чалавек, то да якой ступені яны могуць прадстаўляць інтарэсы 9-10 мільёнаў чалавек?\nІ таму мне падаецца, што ўсе ініцыятывы, якія здольныя пашырыць дыялог, пашырыць тэмы, па якіх можна гаварыць з большай колькасцю людзей — гэта добрыя ініцыятывы. І тут ва Усходняга партнёрства ёсць патэнцыял, бо калі 4 гады таму ўпершыню з’явілася гэта ініцыятыва, то шмат хто цікавіўся ёй у Беларусі. І не толькі шараговыя беларусы, але і чыноўнікі мясцовых адміністрацый. А ў розных сектаральных міністэрствах прыдумалі і напісалі шмат розных прапаноў. Але быў прапушчаны момант, да прыкладу — у 2011 годзе, калі быў эканамічны крызіс, калі можна было б адкрыць гэты “трэці трэк”. Тады ўсе гэтыя людзі мелі патрэбу ў ЕС, бачылі, што краіна ў тупіку — быў ідэальны момант для трэцяга трэка. Але сёння гэты момант прапушчаны і мы ізноў усе ў тупіку. І мы з яго наўрад ці выйдзем. Уся ўвага Мінска — на Усход. Бо менавіта адтуль цякуць усе субсідыі і грошы. У палітыцы ўсё неабходна рабіць своечасова.\nЕўрарадыё: Гаворачы пра гэта зараз, вы робіце гэта несвоечасова…\nАнаіс Марын: Я ведаю. Але справа ў тым, што я гэтыя думкі выкладала яшчэ два гады таму. Але тады іх не прынялі да ўвагі. Але калі казаць пра прагнозы, то я лічу, што адразу, як толькі вызваляцца палітвязні, ці калі Расія ізноў пачне ціснуць на беларускае кіраўніцтва, ці калі здарыцца чарговы крызіс і дэвальвацыя — тады трэба будзе вельмі хутка нешта прапаноўваць, што будзе гучаць вельмі добра для вуха ўсіх беларусаў. І трэба, каб гэта не было нешта кшталту “Дыялог па мадэрнізацыі”. Акурат ва Усходняга партнёрства ёсць такі патэнцыял.\nЕўрарадыё: Вельмі добра для вуха прагучала б пытанне з боку Еўрасаюза: “Можа, вам грошай даць?”\nАнаіс Марын: Не сумняваюся. З іншага боку, прапановы прымяніць ў дачыненні да Беларусі “План Маршала” для мяне гучаць смешна. Я маю на ўвазе тую сітуацыю, калі пасля вайны ЗША фінансава падтрымлівалі рэканструкцыю Францыі і іншых заходнееўрапейскіх краін. У Еўропы сёння няма такіх грошай, якія на той момант былі ў ЗША. Да ўсяго, калі зараз ЕС пачне траціць грошы такім чынам на Беларусь замест таго, каб скарыстаць іх на дапамогу ў выжыванні саміх еўрапейцаў, калі ў Латвіі, у Румыніі, Францыі заводы закрываюцца штодзень, то еўрапейцы не зразумеюць Брусэль. Ніхто не падтрымае сёння такую ідэю. Але ж шчасце не ў грошах, праўда?! І калі дэмакратычныя каштоўнасці не могуць матываваць людзей у Беларусі, то, магчыма, усё ж ёсць нейкія тэмы сапраўднага ўзаемнага інтарэсу. Трэба толькі іх адшукаць.


Да ўвагі ўкладчыкаў!\nААТ «ААБ Беларусбанк» інфармуе ўкладчыкаў аб тым, што:\nз 15.01.2016 уводзіцца новы тэрміновы безадзыўны банкаўскі ўклад «Класік Безадзыўны Новы» ў беларускіх рублях і замежнай валюце.\nУмовы па ўкладзе:\n- папаўненне ўкладу без абмежаванняў да дня наступлення тэрміну вяртання ўкладу;\n- выплата працэнтаў у дзень заканчэння тэрміну захоўвання ўкладу, калі іншае не вызначана дагаворам.\nПрацэнтныя стаўкі ў залежнасці ад тэрміну вяртання ўкладу ўстаноўлены ў наступных памерах:\nПрацэнтныя стаўкі па ўкладзе\nБеларускія рублі (%, гадавых)\nДолары ЗША, еўра (%, гадавых)\nРасійскія рублі (%, гадавых)\n1) З 15.01.2016 па нанава афармляемых ашчадных сертыфікатах з тэрмінам абарачэння 95 дзён устаноўлена працэнтная стаўка ў памеры 26% гадавых, з тэрмінам абарачэння 185 дзён — 28% гадавых.\n2) Аб спыненні з 01.02.2016 прыёму грашовых сродкаў на нанава адкрываемы тэрміновы банкаўскі ўклад «Ашчадны» ў беларускіх рублях і замежнай валюце (папаўненне ўкладаў, адкрытых да 01.02.2016, не спыняецца).


05.12.2020 / 17:56\nПрэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін лічыць, што найлепшыя якасці расіянаў забяспечваюць маральна-этычнае лідарства краіны. Пра гэта кіраўнік РФ заявіў падчас відэасустрэчы з фіналістамі конкурсу «Добраахвотнік Расіі», піша РБК.\nПаводле слоў Пуціна, сардэчная шчодрасць, велікадушнасць і міласэрнасць для жыхароў Расіі з'яўляюцца нормай жыцця. «Гэта тое, чаго ніколі не адабраць, сутнасць нашага характару, культуры і традыцый, гэта перадаецца з пакалення ў пакаленне, як гаворыцца, у крыві ў нас», — сказаў Пуцін.\nЁн таксама адзначыў, што «на працягу ўсёй гісторыі краіны найлепшыя якасці народа забяспечвалі Расіі маральна-этычнае лідарства», а таксама дапамагалі пераадольваць усе выпрабаванні.


ЖКГ: Цвіль у кватэры з'яўляецца праз тоўстага потнага сабаку\nЖКГ: Цвіль у кватэры з’яўляецца праз тоўстага потнага сабаку\nАд самага пачатку існавання нашага тэлеканалу выходзіць юрыдычная праграма «Маю права». Сёння а 19:05 глядзіце юбілейнае трохсотае выданне, а пакуль мы вам распавядзем цікавыя факты, гісторыі і выпадкі, якія здараліся падчас стварэння праграмы.\nПершыя некалькі сезонаў «Маю права» кардынальна адрозніваліся ад таго, як зараз выглядае праграма, і як яе прызвычаіліся бачыць нашыя глядачы. У праграме быў вядоўца – юрыст Андрэй Бастунец, цяперашні старшыня Беларускай асацыяцыі журналістаў. Падчас праграмы ён тлумачыў заканадаўства, запрашаў у студыю гасцей і экспертаў. Былі і сюжэты, якія ілюстравалі праблемы, якія згадваліся ў праграме. Тады «Маю права» выходзіла раз на два тыдні.\nЧас на змены\nПасля жорсткага разгону акцыі пратэту 19 снежня 2010 году стала зразумела, што сітуацыя ў грамадстве вельмі напружаная. У рэдакцыі «Маю права» было вырашана прысвяціць больш увагі асабістым гісторыям людзей. З новага сезону праграма стала выходзіць у тым фармаце, які так палюбіўся нашым глядачам – 4 гісторыі і апытанка.\nВінаваты – потны сабака!\nЖыхарка аграгарадку Жамчужны запрасіла карэспандэнтаў «Маю права» зняць умовы, у якіх ёй даводзіцца жыць. У доме працякае дах, у сценах шчыліны, у кватэры высокая вільгаць і цвіль. Калі спадарыня Вольга звярнулася з праблемай цвілі ў ЖКГ, то да яе прыйшоў мясцовы «спецыяліст» і сцвердзіў, што ў кватэры жыве вялікі тоўсты сабака, ён пацее, падвышаецца вільготнасць і таму на сценах з’яўляецца цвіль.\nСабака Дуся, якога прызналі прычынаю з’яўлення цвілі\nУ вёсцы Лужкі, што пад Глыбокім, на поле выкінулі парэшткі кароў. Некалькі тонаў галоў і капытоў ляжалі і гнілі побач з ракой — гэта, напэўна, самае жудаснае відовішча, якое давялося пабачыць журналістам «Маю права»\n«Прыяжджайце, пакажыце ўсім, што ў нас робіцца»\nНа рэдакцыйную пошту і асабіста да журналістаў «Маю права» вельмі часта пішуць людзі, якія ўжо страцілі надзею на вырашэнне сваіх праблемаў.\nСа сваёй праблемай звярнуўся стараста вёскі Дзеркаўшчына, што на Глыбоччыне. Каб даехаць да вёскі, трэба трэсціся па разбітай дарозе, рамантаваць яе ніхто не збіраўся. Карэспандэнты «Маю права» выехалі на вёску, знялі некалькі сюжэтаў. Падчас здымкаў на гэтай дарозе аператар моцна пашкодзіў кола свайго асабістага аўта. Мясцовая ўлада паглядзела сюжэты і замест таго, каб адрамантаваць дарогу папросту яе перакрыла. Не праехаць, не прайсці. Журналісты зноў выправіліся ў Дзеркаўшчыну і праз тыдзень пасля выхаду сюжэта дарогу зноў адкрылі і пачалі рамонтныя працы.\nУ жніўні мінулага году з’явілася інфармацыя, што ў шахце «Беларуськалію» рабочы Сяргей Грынюк атрымаў сур’ёзныя траўмы, у тым ліку пералом хрыбетніка. Вось толькі начальства прымусіла маладзёна падпісаць дакументы і прызнаць траўму бытавой, быццам бы ў гэты дзень у яго быў выходны і папросту зваліўся на лецішчы з лесвіцы. Журналісты «Маю права» звязаліся з Сяргеем, каб зняць сюжэт і надаць справе розгалас. Спачатку ён і ягоная жонка адмаўляліся, але пасля ўсё ж такі звярнуліся па дапамогу да журналістаў і прадстаўнікоў незалежнага прафсаюзу. У выніку, Салігорскі следчы камітэт абавязаў «Беларуськалій» прызнаць траўму шахцёра вытворчаю.\nЖыхар вёскі Любашава Аляксандр Шахрай раніцай пайшоў на працу, а дадому ўжо не вярнуўся. Жонцы начальства паведаміла, што ён памёр ад сэрцавага прыступу. Калегі ж Аляксандра сказалі Таццяне, што ён памёр ад паразы электрычным токам, гэта пазней пацвердзіла і экспертыза. Праз некаторы час пасля выхаду сюжэта ў «Маю права» была ўзбуджаная крымінальная справа па факце смерці працоўнага.\n10 год праграма працуе, каб паказваць іншым, што трэба адстойваць свае правы, а вось як гэта рабіць у кожным выданні распавядаюць прафесійныя юрысты. Не заставайцеся сам на сам са сваімі праблемамі. Калі вы хочаце, каб да вас прыехалі карэспандэнты «Маю права», то пішыце на рэдакцыйную скрыню prava.maju@gmail.com альбо belsat.eu@gmail.com з пазнакай «Маю права». Таксама з рэдакцыяй можна звязацца праз фэйсбук-старонку. Вас пачуюць!\nСамыя папулярныя сюжэты «Маю права»:\nТэгі: ЖКГ, журналісты, Маю права, сабака


Партыя БНФ » Невядомы перадаў праз сядзібу БНФ $2000 даляраў Зьмітру Дашкевічу для аплаты штрафаў\nДададзена 30.01.2017 12:38:19 | 905 праглядаў\n«Зьміцер, зайдзі на ўправу, тут табе пакінулі грошы,» — трыготкім голасам запрасіла мяне Вальжына Шутава. «Навошта так хвалявацца?» — падумаў я ідучы на ўправу. «Трымай, тут дзьве тысячы», — працягнула Вальжына капэрту. Я зазірнуў — усё зялёнае — і расхваляваўся сам.\nНевядомы чалавек пакінуў на ўправе Партыі БНФ дзьве тысячы долараў і пайшоў сабе па справах. Я думаў, што ў Беларусі даўно ўжо няма такіх бізнэсменаў, якія гатовы такія грошы ахвяраваць змагарам, але вось вам, калі ласка…\nПры тым, што я ні да кога не зьвяртаўся і не прасіў дапамогі, дзясяткі людзей за гэтыя пару дзён напісалі з прапановаю дапамагчы! Некалькі чалавек прапанавалі браць іхнія машыны і катацца, колькі спатрэбіцца. Адзін хрысьціянін настойвае, каб я забраў адну з дзьвюх ягоных машын у якасьці падарунка. Скажу вам, сябры, праўду — я ніколі не сутыкаўся з такой падтрымкай! Дзякуй кожнаму добраму сэрцу за падтрымку, малітвы, дапамогу!\nДзякуючы цёплай часіне года, якая, — як мудра заўважыў Сяржук Семянюк, — хутка прыходзіць, была сплочана ільвіная частка штрафаў. Яшчэ частку новых пратаколаў і 10% прыставовага навару я сплаціў з ахвяраваных грошаў і ўчора позьнім вечарам вырваў нашу машынку з лапаў судовых дармаедаў.\nХачу натхніць усіх: стойце трывала, пашырайце ідэі Беларушчыны — і знойдуцца людзі, якія падтрымаюць вас і вашу працу. І гэтых людзей будзе значна больш, чым ня толькі нашыя ворагі, але і мы самі можам уявіць. Прынамсі, я ня ведаю ніводнага чалавека, які за свае кроўныя плаціў бы штрафы, без падтрымкі заставаўся б ў супрацьстаяньні са злачынцамі. Заўсёды будзе падтрымка, заўсёды будзе дапамога — Госпад натхняе на гэта многія і многія сэрцы, значна болей, чым мы нават можам сабе ўявіць )\nНа зло нашым ворагам і на радасьць усім людзям добрай волі будзьма салідарнымі! Калі хто хоча паўдзельнічаць, вы можаце заўсёдна ахвяроўваць на нашу агульную з вамі справу ў межах кампаніі #наколыісьцягі ».


Разьвіцьцё магчымасьцяў супольнасьці - Meta\nРазьвіцьцё магчымасьцяў супольнасьці\nРазьвіцьцё магчымасьцяў супольнасьці — ініцыятыва па вызначэньні патрэбаў і спосабаў разьвіцьця магчымасьцяў розных супольнасьцяў ВікіМэдыі і прадпрыманьня пэўных дзеяньняў дзеля разьвіцьця асобных магчымасьцей у канкрэтных зацікаўленых супольнасьцях.\nШто такое здольнасьць супольнасьці?\n«Здольнасьць супольнасьці» — гэта магчымасьці супольнасьці па дасягненьні ейных мэтаў. Гэтыя мэты вельмі разнастайныя і ахопліваюць пытаньні, якія адносяцца да аднаго ці ўсіх супольнасьцяў Вікімэдыі. Што такое разьвіцьцё здольнасьці?\nРазьвіцьцё здольнасьці, таксама вядомае як нарошчваньне здольнасьцяў,\n— гэта падыход да разьвіцьця, які ўключае выяўленьне праблемаў, якія замінаюць супольнасьці дасягнуць ейных мэтаў, а пасьля разбудова, , спрыяньне або падтрымка праектаў, накіраваных на ўстараненьне гэтых праблемаў.\nЯкія праекты былі выкананыя ў 2016 року?\nУ гэты першы год праекту Фундацыя Вікімэдыі будзе працаваць з трыма наступнымі супольнасьцямі. Націсьніце на кожную з супольнасьцяў, каб даведацца пра плян і актуальны статус.\nУкраінская супольнасьць (Украіна), разьвіцьцё кіраваньня канфліктамі і ўцягваньне новых удзельнікаў і павелічэньне ахопу.\nТамільская супольнасьць (Індыя), разьвіцьцё тэхнічных уменьняў для працы ў вікі.\nПартугальская супольнасьць (Бразылія), разьвіцьцё магчымасьцяў камунікацыяў і сувязяў са СМІ.\nАгульная ацэнка дэбютнага году\nЦі зацікаўленыя вы ў разбудаваньні магчымасьцяў у вашай супольнасьці?\nВызначаныя шэсьць сфэраў разьвіцьця — прачытайце апісаньне кожнае, праблемы і патэнцыйныя выхады, каб зразумець, ці зацікаўленыя вы. Гэтыя сфэры былі абраныя пасьля інтэрвію з шаснаццацьцю супольнасьцямі ці краінамі (пераважна Глябальнага поўдню), і падобна, што менавіта яны закранаюць большую частку супольнасьцяў Вікімэдыі.\nПрыцягненьне і разьвіцьцё новых удзельнікаў\nМы запрашаем вас выказвацца і браць удзел у кожнай сфэры магчымасьцяў, каб абмеркаваць і высьветліць праблемы, існыя рашэньні (у іншых супольнасьцях) і патэнцыйную будучую працу (напрыклад, дасьледаваньні, трэнінгі, нарады і інш.).\nШто такое Праект разьвіцьця магчымасьцяў супольнасьці?\nЗадача праекту Разьвіцьця магчымасьцяў супольнасьці — дасягнуць (нарэшце) сыстэмнага прагрэсу ў разьвіцьці магчымасьцяў супольнасьцей Вікімэдыі.\nГэты праект пачаўся з фазы дасьледаваньня супольнасьцяў , калі Фундацыя Вікімэдыя ладзіла якаснае дасьледаваньне моцных бакоў, праблемаў і патрэбаў розных супольнасьцяў, спрабуючы зразумець шырыну і ахоп патрэбаў у здольнасьцях зародкавых супольнасьцяў. Такія інтэрвію ладзіліся ў шаснаццаці супольнасьцях ці краінах through in-depth video interviews with a small group of community members.\nПапярэднія вынікі з гэтага этапу дасьледаваньняў былі прадстаўленыя на Канфэрэнцыі Вікімэдыі 2015 ў Бэрліне ў траўні 2015. Слайды знаходзяцца на Вікісховішчы.\nПаведамляць мне пра абнаўленьні!\nКалі хочаце атрымліваць навіны ад гэтай ініцыятывы, калі ласка, запішыцеся ў наш сьпіс глябальнай дастаўкі паведамленьняў.  Навіны будуць дастаўленыя на вашую старонку абмеркаваньняў у Мэце (па-ангельску).\n↑ Калі вы падпісаліся да 19 жніўня 2015, вы ўжо ў сьпісе рассылкі.\nRetrieved from "https://meta.wikimedia.org/w/index.php?title=Community_Capacity_Development/be-tarask&oldid=19617776"


Ніякіх высноў | Гарадзенская вясна\nПяцьдзесят год таму, 21-га жніўня 1968-га году пачалася аперацыя “Дунай”, якая паклала на той момант канец Пражскай вясне і надзеям народаў ЧССР і яе кіраўніку, Генеральнаму сакратару КПЧ Аляксандру Дубчеку пабудаваць “сацыялізм з чалавечым абліччам”. Гэтай фразай, “сацыялізм з чалавечым абліччам”, пазней, праз нейкіх два дзясятка гадоў узброіцца яшчэ адзін Генеральны сакратар Міхаіл Гарбачоў. Толькі ён ўжо будзе прадстаўляць кампартыю іншай краіны, той, якая і стала галоўным душыцелем гэтай фразы ў 1968-м у Чэхаславакіі. Зрэшты, і яму не ўдасца адшукаць у сацыялізме таго чалавечага аблічча. Сацыялізм аказаўся няздольным да рэфармавання, а якое ў яго сапраўднае аблічча засталося загадкай. Бо тое мноства прапагандысцкіх вобразаў і іпастасяў, якія ён прымаў, аказаліся фальшывымі.\nА ў 1968-м годзе савецкая прапаганда назвала гэтую аперацыю брацкай дапамогай сацыялістычных краін і дамаглася, каб войскі большасці краін Варшаўскай дамовы перасеклі мяжу ЧССР. На Захадзе аперацыю “Дунай” назвалі ўварваннем у Чэхаславакію.\nЗа гэтыя 50 год палітычная мапа змянілася да непазнавальнасці. Няма больш Варшаўскага дагавору. Няма больш і Савецкага Саюзу, і Чэхаславакіі няма. Паўстае лагічнае пытанне, ну і чаго дамагліся гэтым узброеным уварваннем? Нічога ж з таго, да чаго тады прымусілі сілай, не засталося!\nА што ёсць? Ёсць Чэхія, ёсць Славакія, ёсць каля двух сотняў ахвяр гэтай аперацыі, якія не змаглі ўжо ўбачыць што ідэі Пражскай вясны ўсё ж некалі перамогуць. Засталіся каля паўтысячы раненых і на два дзесяткі гадоў жалезная заслона для чэхаў, славакаў, і таксама для тых, хто не даў ім адшукаць у той час свабоду.\nДва дзесяткі гадоў народы Чэхаславакіі вымушаныя былі жыць у турме. Гэта я зразумеў адразу, як па загаду Міністра абароны СССР быў прызваны ў савецкае войска ў 1981-м годзе і накіраваны ў Чэхаславакію. Там савецкія зампаліты і камандзіры мне намалявалі крыху адваротную карціну, чым малявалі дзесяць год у савецкай школе настаўнікі. Аказалася, нас усе ненавідзяць. Так мне і сказалі, як бралі распіску пра неразгалошванне гэтых сакрэтных звестак тэрмінам ажно на 10 год пасля службы.\nЖаўнеры братняга войска ЧССР пры першай жа сустрэчы з намі для сумесных вучэнняў супраць агульнага ворага, прама і адкрыта пацвердзілі праўдзівасць слоў нашых камандзіраў пра сваю нянавісць да нас. Яны не хаваючыся заяўлялі, што вучацца зараз з намі ваяваць супраць нас. І калі ім ніхто не дапаможа, то яны некалі зробяць гэта самыя.\nЯ стараўся зразумець, у чым розніца нашага стаўлення да гэтай агароджанай жалезнай заслонай велізарнай тэрыторыі, і іхнага. Яны стараліся нам растлумачыць. Аказалася яны не ненавідзяць людзей з СССР, а толькі сам СССР. (Так раскрылася першае кламства савецкіх зампалітаў). І яшчэ яны вераць, што і ўсе савецкія людзі гэтак жа яго ўзненавідзяць, той СССР, як сістэму задушэння чалавечых свабодаў. Але вось розніцу на той момант у іх стаўленні да савецкай несправядлівасці і нашага, зразумець было цяжка.\nПазней да мяне дайшло, што мы як грамадзяне гэтай краіны спадзяваліся што яна і яе кіраўніцтва само рэфармуецца і стане больш справядлівым. А ў іх такіх надзей ужо не было пасля 1968-га. Яны ўспрымалі сваё жыццё як у турме, і адзіным шляхам да свабоды бачылі толькі ўцёкі. Уцёкі персанальныя, або цэлым народам.\nНяма больш жалезнай заслоны. Нішто не вечна. Па апошніх апытаннях сацыёлагаў большасць маладых расіян увогуле не ведаюць пра тыя падзеі. Ды і сярод маладых чэхаў і славакаў, хай сабе не такі жудасны адсотак, але таксама такія знайшліся. А ўсяго то 50 год прайшло. Яшчэ жывуць блізкія і сваякі тых забітых з абодвух бакоў. А новыя забойствы у новых узброеных канфліктах, ужо на тэрыторыі былой СССР, сталі яшчэ больш шматколькаснымі і жудаснымі. А ў імя чаго?\n1968-мы год гаворыць, што няма сэнсу ні ў чалавечых ахвярах, ні ў прымусе аднаго народа над другім. Усё ўсядно стане на колы свае. Усе ахвяры марныя! Толькі вось усё паўтараецца. Ніякіх высноў.


Навiны по тэме Бацькі і дзеці\n08:54 17 чэрвеня 2021\nПрацадаўцаў абавяжуць адпускаць мужчын-бацькоў у летні адпачынак\nКалі бацька ці айчым выхоўвае двух і больш дзяцей да 14 гадоў, у адпачынак летам яны змогуць сыходзіць па закону.\nЗініна: чаму дарослыя адыгрываюцца на дзецях за ўласныя дзіцячыя траўмы\nПсіхатэрапеўт Ірына Зініна расказала Sputnik, што такое спадчынная траўма, і чаму дарослыя часам наўмысна шкодзяць дзецям, кампенсуючы ўласныя дзіцячыя траўмы, крыўды ці трагедыі продкаў.\nБеларускім бацькам будуць прадастаўляць дэкрэт: неаплатны і на 14 дзён\nПапраўкі ў Працоўны кодэкс цяпер рыхтуюцца да разгляду ў беларускім парламенце.\nПсіхолаг патлумачыла прыроду дзіцячай агрэсіі\nСямейны псіхолаг, гештальт-тэрапеўт Аксана Мяснікова пагутарыла ў эфіры радыё Sputnik Беларусь аб прыродзе і прычынах дзіцячай агрэсіі ў сучасным свеце акселерацыі і высокіх тэхналогій.\nЗа стасункі паміж бацькамі і дзецьмі заўжды адказвае дарослы\nУ Міжнародны дзень абароны дзяцей у студыі радыё Sputnik Беларусь сямейны псіхолаг, гештальт-тэрапеўт Аксана Мяснікова распавяла, чаму дзеці з вонкава шчасных сем'яў становяцца ўдзельнікамі падлеткавых "суполак самагубстваў" у сацыяльных сетках.\nЭксперты: як змянілася стаўленне грамадства да сямейных каштоўнасцяў\nПраблемы сучасных сем'яў: хто і як павінен плаціць аліменты, чаму некаторыя лічаць сваіх пажылых сваякоў амаль "адпрацаваным матэрыялам", а шматлікім сучасным татам не патрэбныя іх уласныя дзеці?\nУ ліпені ў Навагрудскім раёне ўжо ў другі раз у Беларусі пройдзе фестываль сем'яў усынавіцеляў "Родныя людзі", мэта якога - паказаць грамадству, што ўсынаўленне дзяцей - гэта не "гераічны подзвіг асобных людзей", а нармальная практыка.\nПісьменнік: узроставая маркіроўка – галаўны боль для бібліятэкараў\nПісьменнік, сцэнарыст, уладальнік шматлікіх літаратурных прэмій Андрэй Жвалеўскі распавёў радыё Sputnik Беларусь пра асаблівасці выхавання дзяцей ва ўмовах інфармацыйнага буму.\nЦі скароцяць бэбі-боксы колькасць забойстваў нованароджаных?\nУ сераду ў мультымедыйным прэс-цэнтры Sputnik Беларусь адбыўся відэамост Мінск-Астана-Кішынёў, прысвечаны пытанням мэтазгоднасці адкрыцця бэбі-боксаў у Беларусі, а таксама досведу Казахстана і Малдовы ў пытаннях абароны дзіцяці ад ананімнага пакідання пасля яго нараджэння.\nМінюст: дзіця назваць Трактарам у Беларусі нельга\nАдзіная прычына, па якой загсы могуць адмовіць прысвоіць дзіцяці якое-небудзь імя – парушэнне нормаў маралі і грамадскіх асноў.\nНавукоўцы назвалі галоўную небяспеку штучнага апладнення\nЗачатыя "ў прабірцы" хлопчыкі ўтрая часцей маюць недастатковую для апладнення колькасць палавых клетак.\nРасія адмаўляецца ад бэбі-боксаў\nУпершыню бэбі-боксы з'явіліся ў сярэднія вякі і называліся "калыскай для падкідышаў", у ХХ стагоддзі гэты праект быў рэалізаваны ў шматлікіх краінах свету.\nЯк Sputnik Абхазія шукаў зніклых мінскіх турыстаў\nДа чаго прыводзяць выпадковыя званкі незнаёмым людзям і ці можна ў Абхазіі знайсці "згубленых" беларускіх турыстаў, не ведаючы пра іх практычна нічога.\nЛукашэнка прыйдзе на выбары разам з малодшым сынам Мікалаем\nПрэзідэнт лічыць, што Беларусь не павінна баяцца нізкай ацэнкі выбараў з боку Захаду з-за высокага адсотка датэрміновага галасавання.\nМаці расійскіх лёгкаатлетаў распавялі пра іх галоднае дзяцінства\nНе зважаючы на цяжкія 90-я ў краіне, дзе правіў баль крымінал, дзеці змаглі выжыць і затым стаць прыкладам для многіх.\nУ Беларусі пасля дэнамінацыі эпідэмія "манет у страўніку" ў дзяцей\nЗа адны суткі ў мінскія бальніцы дастаўлена сем дзяцей, якiя праглынулi манеты, адно дзіця "з'ела" адразу некалькі капеек.\nПрэм'ера ў Музтэатры: лэдзі Дасканаласць і невядомыя песні Дунаеўскага\nУ новы шоў-мюзікл "Мэры Попінс", прэм'ера якога адбылася 14 ліпеня, увайшлі невядомыя кампазіцыі Максіма Дунаеўскага, а сцэнографы выкарыстоўвалі як традыцыйныя дэкарацыі, так і камп'ютэрную графіку.\nАдбор на дзіцячае Еўрабачанне: песні пра мару, вайну і пазітыў\nПакуль юныя таленты рыхтаваліся да выканання, іх бацькі і педагогі абмяркоўвалі канкурэнтаў.\nЖурналіст і бацька шасцярых дзяцей Анатоль Шырвель разважае на радыё Sputnik Беларусь пра плюсы абавязковага дэкрэтнага адпачынку для мужчын.\nДом, пабудаваны разам: дзіцячы хоспіс адкрыўся ў Бараўлянах\nДзень адчыненых дзвярэй прайшоў у будынку новага дзіцячага хоспіса ў Бараўлянах. Да будаўніцтва гэтага дзіцячага цэнтра маюць дачыненне многія беларусы – хоспіс пабудаваны цалкам на дабрачынныя сродкі.\nНаталля Вадзянава ў пяты раз стала мамай\nХлопчыка назвалі Раманам, шчаслівая і стомленая мама паведамляе сваім падпісчыкам у сацсетках, што марыць адпачыць.\nДом для лялек, які збудаваў Вецер\nЗаслужаны калектыў Рэспублікі Беларусь беларускі тэатр “Лялька” даўно ўганараваны званнем сімвала культурнай прасторы Віцебска, а артысты-лялечнікі на чале з мастацкім кіраўніком Віктарам Клімчуком – стваральнікамі гэтай прасторы.\nЯпонія: бацькі, якія пакаралі хлопчыка, знайшлі яго праз сем дзён\nХлопчык, які ўсе гэтыя дні піў толькі ваду, быў знойдзены ў вартоўні на ваенным палігоне ў пяці кіламетрах ад таго месца, дзе ён быў пакінуты бацькамі за дрэнныя паводзіны.\nЭтна-мюзікл "Флейта-чарадзейка" па-беларуску ад "асаблівых" людзей\nПрэм'ерны паказ інклюзіў-тэатра "І" адбудзецца ў Белдзяржфілармоніі, удзел у спектаклі бяруць прафесійныя акцёры і "асаблівыя" дзеці\nМіжнародны Дзень дзяцей, што зніклі без вестак, пройдзе ў Мінску\nВаланцёры пошукава-выратавальнага атрада "Анёл" раскажуць наведвальнікам гандлёвага цэнтра "Сталіца" пра бяспечныя паводзіны дзяцей і пра тое, што рабіць у выпадку іх знікнення.\nДзяўчынка пайшла з дому, хавалася на гарышчы і чытала "Пятра I"\nДа пошукаў падлетка падключыліся сталічныя валанцёры, аднак, неўзабаве высветлілася, што дзіця ўвесь гэты час знаходзіўся дома, чытаючы класіку.\nКітаец быў пакараны за продаж больш за 20 немаўлятаў\nЗлачынец разам са сваімі саўдзельнікамі пяць гадоў краў дзяцей з аднаго рэгіёну краіны, і прадаваў у іншыя.\nСМІ: у беларускі з кампутарнай залежнасцю адабралі дзіцяці\nУ кватэру жанчыны інспектары патрапілі пры дапамозе супрацоўнікаў МНС.\nБеларусь – 25-я ў рэйтынгу спрыяльных для мацярынства краін\nГэта лепшы сярод дзяржаў СНД паказчык: Расія ў сустветным рэйтынгу знаходзіцца толькі на 56-м месцы.


Падводзім вынікі восьмага тыдня фатаконкурсу «Незалежнасьць — гэта...»\nШаноўныя, мушу нагадаць, што прамінулы восьмы тыдзень быў фінішным у першым туры і ўвайшоў у актыў на пераможныя «ляўры»: найлепшыя аўтары і працы па выніках усіх васьмі фататыдняў былі прадстаўлены ў адмысловым выпуску. Сёньняшні выпуск ёсьць традыцыйным і па-свойму справаздачным аглядам дасланай пошты. Мы ашчадныя да сустрэчнага сьвятла і нічога не губляем — паказваем тое, што варта ўбачыць і прачытаць. Большасьць удзельнікаў разам са здымкамі далучаюць камэнтары, дзеляцца словам. Ухвальна.\n«Палескія сантымэнты» зь мінорным працягам\nПачну агляд з Арцёма Гусева. Ягоны ўдзел у конкурсе быў адзначаны дзьвюма працамі «палескай хронікі», адна зь іх мне падалася надзвычай удалай — дзяўчына ў вячэрнім сутоньні з томікам Ніла Гілевіча. Прыгожы элегічны матыў. Прадуманая плястыка, сьвятло позьняй гадзіны зь пераходам у ноч, погляд у сябе. Публікацыі Арцёма — улучна зь сёньняшняй «бабулькай», якая зьведала пекла Азарычаў, — былі прадстаўленыя журы на пераможныя ляўры...\nНезалежнасьць — гэта... «Калі пачула, што ногі не адымуць...»\n«У самым сэрцы Палесься жыве бабулька, якой хутка 94. Перажыла нямала. У Азарычах — лягеры сьмерці — маладой дзяўчынай адмарозіла ногі. Калі зразумела, што больш ніколі хадзіць ня будзе, жыцьцё перад вачыма пранеслася як адзін дзень. Але дактары паглядзелі і абнадзеілі: „Косткі цэлыя, астатняе нарасьце“. Менавіта тады, яшчэ падчас вайны, адчула смак свабоды, здавалася б, такой сьціплай, але істотнай».\n“КОСТКІ ЦЭЛЫЯ, АСТАТНЯЕ НАРАСЬЦЕ…”. “Тыя словы дактароў зрабілі мяне шчасьлівай…” – кажа бабуля. Палесьсе, красавік 2016\n«Са сьлязьмі на вачах распавядае пра расстрэлы і жахі, пра выпадак, як адзін жаўнер-вызваліцель пазнаў сярод палонных сваю маці... Людзі сустракалі на цярністых сьцежках жыцьця свой кавалак шчасьця».\nСЬЛЁЗЫ ЎСПАМІНАЎ. Палесьсе, красавік 2016.\n«З тае пары прамінула больш як сем дзясяткаў гадоў, адно стагодзьдзе зьмяніла другое. Але ў хаце бабулі нічога не зьмянілася. Жытло — без аніводнага электрычнага прыбора. Ходзіць жанчына басанож, абматаўшы хворыя пальцы анучкамі. За шклом у сэрванце ляжыць пажоўклы кавалак сала. Глыбока пад вопраткай хавае бабуля самае каштоўнае — апошнія грошы і дакумэнты, сярод якіх пасьведчаньне вязьня».\nПасьведчаньне вязьня Азарычаў… з гербам Пагоня. Палесьсе. Красавік, 2016.\nУ хаце бабулі бачыш хіба няхітрыя прылады ручной працы. Палесьсе. Красавік, 2016.\n«Ці такім было яе і тысяч іншых людзей жаданьне перамогі, ці так яны ўяўлялі сваю будучыню? Хто вінаваты, хто недагледзеў? Дзяржава, дзеці? Ці лічаць яны сябе вінаватымі?..» — пытаецца Арцём Гусеў.\nКалі мы кажам «беларуская мэнтальнасьць», а часам «электаральная мэнтальнасьць», мы, відавочна, шмат чаго ня ўлічваем, не разумеем, папросту ня бачым і не ўяўляем. Пра адчуваньне незалежнасьці — па-чалавечы заглыбленае, псыхалягічна затоенае, недзе ў сховах душы — нам і нагадалі, падказалі выразныя жанравыя фотасюжэты Арцёма Гусева. Дзякуй аўтару за прачулы аповед і добрае сьвятло!\nХроніка 2012: у Сьвіслач, да Каліноўскіх...\nУладзімер Бакаў гэтым разам даслаў рэпартажную хроніку 2012. Дэмакратычныя актывісты Гарадзеншчыны ды іншых рэгіёнаў краіны адзначаюць чарговую гадавіну паўстаньня Каліноўскага. Звыклая рэч, сьведчыць аўтар, акцыя нацыянальнай памяці адбываецца пад наглядам і так званым «суправаджэньнем», з далейшымі пратаколамі і суткамі. Аднак, адзначае Ўладзімер, нягледзячы на перасьлед, гэта ўжо традыцыя: людзі едуць сюды, каб аддаць даніну павагі вялікаму сыну беларускага народу Кастусю Каліноўскаму і яго паплечнікам у барацьбе за незалежнасьць Беларусі.\nАпошняя субота кастрычніка: першы пункт маршруту - магіла брата Кастуся Каліноўскага Віктара. Малітва за дух змаганьня, за незалежнасьць і будучыню Беларусі.\nАпошняя субота кастрычніка. Слова гаворыць кіраўнік партыі БНФ Аляксей Янукевіч.\nАпошняя субота кастрычніка: тут, у Якушоўцы, каля падмуркаў сядзібы Каліноўскіх сустрэліся два вядомыя дэмакратычныя актывісты (зьлева направа) Сяргей Каваленка зь Віцебску і Алесь Мех з Кобрыня.\nАпошняя субота кастрычніка: каля помніка Рамуальду Траўгуту (усталяваны за польскім часам). Прамаўляе краязнаўца Эдвард Дмухоўскі, зь мікрафонам Юры Гумянюк (сьветлая памяць!).\nУспамінаючы «бел-чырвона-белыя» 90-я, альбо Вясновыя сымбалі незалежнасьці\n«На мінулым тыдні, — піша Тацяна Трухановіч, — я шукала літару Ў, а на гэтым — новы сымбаль беларускай незалежнасьці.\nДля ўдзельнікаў конкурсу і чытачоў сайту, перадусім тых, хто памятае 90-я, словы „незалежнасьць Беларусі“ асацыююцца зь бел-чырвона-белымі стужкамі й палотнішчамі. У вядомай песьні „Я нарадзіўся тут“ ёсьць радкі:\nПасьлязаўтра на нашых калгасных палетках\nЗамест пустазельля й палыну\nЎзыйдуць белыя і чырвоныя кветкі.\nДык вось, гэтай вясною я як ніколі заўважыла, што на менскіх вуліцах расьцьвілі ня проста белыя ды чырвоныя, а нават бела-чырвоныя кветкі. Аказваецца, і каштаны ў Менску цьвітуць бел-чырвона-белымі кветкамі!»\nДзякуй, Тацяна, паказваем Вашы знаходкі.\nІn memoriam. «Аднойчы ён нават засьпяваў мне. Гэта быў вялікі цуд!»\nВоля Дольная-Валошка першай адгукнулася на наш нацыянальны боль — адыход у Вечнасьць Ніла Гілевіча — і прапанавала ў межах фатаконкурсу публікацыю вобразаў Памяці творцы. У першым лісьце яна так напісала: «Я палезла ў свае шуфляды, дастала маміны ручнікі, сьвечку і разгарнула старонкі Ягонай паэзіі... Дасылаю тое, што атрымалася». Сёньня, па саракавінах паэта я стаўлю, паважаная Валошка, Ваша першае фота in memoriam, вяртаючыся да поўнага колеру арыгіналу (як дамаўляліся).\nПАМЯЦІ ПАЭТА. Незалежнасьць – гэта... Родныя дзеці сваёй Радзімы (“Мы -- тройчы дзеці ў вечным крузе: Мы – дзеці роднае сям’і, І – дзеці Маці-Беларусі, І -- дзеці Матухны-Зямлі” (Ніл Гілевіч).\nІ яшчэ (цяжка не працытаваць) — з наступнага допісу аўтаркі, па-свойму рэдкасны ўспамін яе пра паэта: «Аднойчы, падчас даўняй тэлефоннай размовы ён нават засьпяваў мне. Гэта быў вялікі цуд. Бо гаварылі мы на шчырай даверлівай ноце, прасякнутыя любоўю да роднай мовы і роднай песьні — я, вясковая настаўніца, і ён, ужо народны паэт, зьбіральнік і знаўца фальклёру».\nПаважаная Воля Дольная-Валошка! Дзякуй і за ўспамін, і за Вашу прапанову цыклю памяці паэта, якая знайшла водгук сярод удзельнікаў і ўзбагаціла наш конкурс. Ваш новы здымак вянчае тэму, аднак мы ня супраць яе прадоўжыць далей. Няхай увасабленьнем нацыянальнай памяці стануць новыя яркія мэтафары Незалежнасьці!\nПАМЯЦІ ПАЭТА. “У лугах беларускіх напэўна ўжо вечар…” (Ніл Гілевіч). Меншчына, 2013\nКаляровае поле. Памяці Напалеона Яленскага\nТры сюжэты ад Аляксея Хадыкі:\nНезалежнасць — гэта... новыя песьні, разлогі вясновых палёў і памяць пра спаленыя бальшавікамі прадзедаўскія сядзібы.\nМне падабаюцца Вашы ўкладзеныя словы, спадар Аляксей. І вось чаму. Наперад выкажу асабліва прыязнае стаўленьне да двух апошніх адбіткаў — «Каляровага поля» і карткі з архіву — і як вядучы падтрымаю тэму так званых панскіх сядзібаў сваёй нядаўняй паездкай да Тамаша і Тарэсы Булгакоў на Нясьвіжчыну. Глядзім дасланае.\nВераніка Круглова сьпявае "Матку Боску Вастрабрамску". Менск, люты 2008.\nКаляровае поле з сухадрэвінай. Вёска Лучыцы, Петрыкаўскі раён, травень 2008. Памяці Напалеона Яленскага (1810—1883), уладальніка ваколіц Лучыцы ў ХІХ ст., грамадзкага дзеяча, удзельніка паўстаньня 1830—1831 і аднаго з кіраўнікоў паўстаньня 1863—1864.\nСядзіба ў Ражэўшчыне, Верхнядзьвінскі раён. Праца невядомага майстра, прыкладна 1907 г. “Сядзіба зьнішчана ў 1921 годзе, -- сьведчыць А. Хадыка. -- На здымку справа налева мая прабабка па маці Вікторыя Варш, яе сястра Алена з картамі Таро і іх служанка ў народным строі -- андараку-спадніцы”.\nШкада, не захавалася імя фатографа; кампазыцыя цікавая сваёй пастаноўкай і, несумненна, пэрсанажамі — надзвычай мілымі ды сьветлымі жанчынамі. Гледзячы на гэтую крыху прыцьмянелую старонку з фотаальбому, ня варта забывацца, што яе аддаляе ад нас больш як стагодзьдзе. Можна толькі здагадвацца, якімі сродкамі валодаў тады невядомы аўтар, каб праз свой адбітак данесьці гэты чароўнажаночы вобраз сямейнасьці. Ад году нараджэньня фатаграфіі (1839) не прамінула і ста гадоў. І вось вам — здабытак цывілізацыі — у нашым «краі балот»: Верхнядзьвінскі раён, старасьвецкая сядзіба зь лесьвіцай і прыступкамі, красуні-жанчыны, пэўна ж, кожная са сваім лёсам і... густам мадыстак (андарак-спадніца асабліва да месца...). За кампазыцыйнымі дэталямі няцяжка ўбачыць, прасачыць і нетаропкі, па-мастакоўску паважны стыль фатамайстра.\nМаленькая ўвага. Я не выключаю, сябры, такія сюжэты з нашай конкурснай «праграмы», бо 25 гадоў незалежнасьці далі нам шмат часу і падстаў асэнсаваць і тое, што аўтар акцэнтуе ў сваім фотаэсэ. Ці ня наша гэта беларуская асаблівасьць — гісторыя з горка-салодкім прысмакам страчанасьці і пошукам сьлядоў-адбіткаў?..\nПяць здымкаў ад вядучага: Ян Булгак, або 10 адценьняў беларускага бэзу\nВыбітны беларуска-польскі фатограф Ян Булгак, найбольш вядомы як пэйзажыст і тэарэтык фатаграфіі, пакінуў і немалую літаратурную спадчыну. У сваіх успамінах «Край дзіцячых гадоў» (Менск, 2004, пераклад з польскай мовы Тамары Вяршыцкай) ён падае фэнамэнальную рэч, якая тры гады таму сталася для мяне і адкрыцьцём сядзібы ў Міцькавічах Нясьвіскага раёну. Тут дажывалі век, успамінае Ян Булгак, Тамаш і Тэрэза Булгакі — «дзьве найбольш вартыя павагі і самыя прыгожыя постаці сярэдзіны ХІХ стагодзьдзя, якія ўвасаблялі мартыралёг той эпохі...» Тамаш быў стрыечным дзедам Яна. Яшчэ малы, але дапытлівы хлапчук прагнуў як мага больш ведаць «пра наша мінулае, наш род і продкаў». Калі Тамаш і Тэрэза спраўлялі «залатое вясельле», Янавы бацькі не паехалі на сямейнае сьвята да міцькаўскіх сваякоў...\n«Ніхто не палічыў патрэбным растлумачыць мне, што мы маем у радні такую незвычайную постаць, як Тамаш Булгак, які быў два разы сасланы ў Сібір, правёў пасьля першага паўстаньня 18 гадоў на пасяленьні і 10 гадоў пасьля другога (у 1839 — 1857 і 1864 — 1874) і толькі на схіле жыцьця вярнуўся на радзіму...».\nГэтым разам я наведаў паднясьвіскую «булгакоўшчыну» ў самую бэзавую пару, ведаючы, што гаспадары мелі там шмат гатункаў гэтага цудоўнага дрэва. Мой адмысловы рэпартаж і ёсьць прысьвячэньнем майстру эўрапейскай фатаграфіі Яну Булгаку і ягоным продкам, ад якіх будучы фотамастак так хацеў атрымаць благаславеньне — «убачыць, наталіцца выглядам іх сівой шляхетнасьці, пацалаваць іх агрубелыя рукі...»\n“Панскі двор” у Міцькавічах. Травень 2016\n“Панскі двор” у Міцькавічах. Стагадовая яліна з навершам. Травень 2016\n“Панскі двор” у Міцькавічах. Дзесяць адценьняў бэзу. Травень 2016\n“Панскі двор” у Міцькавічах. Апошняе акно. Травень 2016.\nЗаходні бок Міцькавічаў. Здымак на Блаславеньне сюды вярнуцца…16 траўня 2016.\nУ першым туры фатаконкурсу ўзялі ўдзел 18 аўтараў, большасьць зь іх засьведчылі і далейшую актыўнасьць, мелі паўторныя публікацыі. Зьмешчана больш як 100 фотаработ.\nУладзімеру Б. з Горадні. Не, Вы не спазьніліся. Хутчэй, нефармат, адносіны да конкурсу на Вашых здымках не прачыталіся выразна. Дзякуй. Дасылайце яшчэ.\n♦ Наступны фотаагляд плянуем 4 чэрвеня; каб патрапіць у галерэю, дасылайце працы да наступнай серады, 1 чэрвеня ўлучна. Жадаю плёну!\n♦ Згодна з рашэньнем журы, усе ўдзельнікі І туру атрымаюць заахвочвальныя прызы — кнігі зь бібліятэкі Радыё Свабода. Хто не даслаў, дашліце свой паштовы адрас. Загадзя ўдзячны.


Новости: Историк Вадим Лакиза: за 25 лет независимости Беларуси произошло столько, как за 200 лет\nГлавная «Простые вопросы» с Егором Хрусталевым Общество День Независимости 3 июля 2016\nИсторик Вадим Лакиза: за 25 лет независимости Беларуси произошло столько, как за 200 лет\nЗаместитель директора по научной деятельности Института истории Национальной академии наук республики Беларусь Вадим Лакиза в программе «Простые вопросы» с Егором Хрусталевым.\nВадзім Леанідавіч, добры вечар! Вялікі дзякуй за Ваш час, за тое, што знайшлі магчымасць сустрэцца. Мы с Вамі вядзем гаворку напярэдадні Дня Незалежнасці і мае пытанні будуць датычыцца Дня Незалежнасці як да гісторыка, але, магчыма, больш філасфоскага кшталту. Вось глядзіце, ужо не першы раз было сказана, што словазлучэнне «Дзень Незалежнасці» больш дэкларатыўнае, таму што нават дзяржава, якая недзе на востраве ў акіяне, яна не мае магчымасці быць незалежнай. Але мы разумеем, што дзяржаўная незалежнасць Беларусі адлічваець два дзясяткі. З гэтага часу нашыя гісторыкі адлічваюць дзяржаўную незалежнасць Беларусі. Ці усе не пакідаеце надзеі, як шмат іншых гісторыкаў, прыплюсаваць да гэтага часы вялікага княства Літоўскага, на якое, між іншым, маюць прэтэнзіі і Літва, і Польшча, і Расія, і Україна. Калі пачынаецца дзяржаўная незалежнасць Беларусі?\nВадзім Лакіза, намеснік дырэктара па навуковай рабоце Інстытута гісторыі НАН Рэспублікі Беларусь:\nГэтае пытанне, з аднаго боку, складанае, а з іншага боку – і лёгкае, таму што я, як гісторык, і намеснік дырэктара па навуковай рабоце, і наш калектыў Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук, мы спрабуем адказаць на гэтае пытанне. Зразумела, што сёння мы павінны казаць пра незалежнасць Рэспублікі Беларусь – маладой, незалежнай, суверэннай, нейтральнай краіны з 1991 года. Зразумела, што мы будзем святкаваць 25-годдзе незалежнасці нашай Рэспублікі Беларусь. Але мы таксама павінны памятаць, што адной з важнейшых падзей XX стагоддзя стала стварэнне Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Гэта таксама вельмі важны момант у гісторыі нашай агульнай краіны, калі была створана БССР. Як гісторык, скажу, што ў нас вельмі шмат гістарычных форм дзяржаўнасці. Калі мы нашу дзяржаўнасць пачынаем з Полацкага княства, у перыяд Вялікага княства Літоўскага, Рэчы Паспалітай, у складзе Расійскай імперыі – вось усе гэтыя перыяды мы можам казаць, што наша дзяржаўнасць развівалался. У Інстытуце гісторыі некалькі гадоў таму назад мы выдалі такую ўнікальную калектыўную двухтомную манаграфію «Гісторыя беларускай дзяржаўнасці» - с канца XVIII стагоддзя па сучаснасць, дзе ўсе гэтыя моманты разглядаем. Дарэчы, у нас зараз вядзецца праца па падрыхтоўцы «Гісторыі беларускай дзяржаўнасці», але ўжо ў трох тамах на рускай мове, і, пачынаючы з Полацкага княства да сучаснасці.\nВадзім Леанідавіч, ёсць такая гульня, я сам сабе яе прыдумаў – калі некаторыя пытанні быццам цябе задае дзіцё. І гэта вельмі простыя пытанні, але не заўсёды атрымліваецца даволі проста адказаць на яго. Вось, калі б зусім маленькі чалавек запытаўся ў Вас: «Калі пачалася Беларусь?». Я разумею, што запытацца – гэта прасцей, чым адказаць. Вось як бы Вы адказалі тады?\nЯ – гісторык, археолаг, які ўсё практычна сваё свядомае навуковае жыццё прысвяціў вывучэнню першабытнага грамадства, першабытных помнікаў археалогіі, якіх у нас, на тэрыторыі сучаснай Беларусі некалькі тысяч. І я ўпэўнены, што дзецям, вось свайму будучаму ўнуку я скажу – пусць пачынаецца з глыбокай старажытнасці, некалькі дзясяткаў тысяч гадоў ужо жылі на нашай сучаснай тэрыторыі Беларусі нашыя далёкія продкі, якіх мы можам атаясамліваць з продкамі беларусаў. Я з Вамі згодны, цяжка адказаць на гэтае пытанне. Чаму так? Калі мы бяром перыяд старажытнасці – думаю, што кожны школьнік і дарослы ведае падзел старажытнай гісторыі на такія перыяды, як Каменны век, Бронзавы век, эпоха жалеза, эпоха Сярэднявечча, Новы час. І кожны з названых мною перыядаў у храналагічным вымярэнні, ён меньшы ў параўнанні з больш старажытным. Эпоха неаліту на тэрыторыі Беларусі вымяраецца 3 тысячамі гадоў, перыяд Бронзавага часу, ці эпоха бронзы – 2 тысячы гадоў, эпоха Сярэднявечча - яшчэ менш. А зараз, паглядзіце, ХХ стагоддзе, мы зараз жывём у ХХІ стагоддзі і як хутка ляціць час. З чым гэта звязана – пытанне не да гісторыкаў.\nМне гэта падаецца, ці з боку гледжання гісторыкаў – вось гэтыя 25 гадоў незалежнасці Беларусі – гэта амаль 100 ці 200 гадоў гісторыі па насычанасці, таму шта адбывалася за гэтыя гады?\nСапраўды, наша Рэспубліка Беларусь развіваецца разам з Сусветнай гісторыяй, з тымі сусветнымі падзеямі, якія адбываюцца ў іншых краінах. Але, калі ацэньваць гісторыю 25-годдзя незалежнай нашай Рэспублікі Беларусь, то столькі адбылося, пачынаючы ў палітычным жыцці, эканамічным, сацыяльным. Культура, спорт. І, калі гэтыя факты прыводзіць, то ты пачынаеш разумець, што мы пражылі не 25 гадоў, магчыма, а 200 ці болей. Па кожнаму з названых накірункаў можна прыводзіць пэўныя такія моманты, якія і характэрызуюць нашу краіну, з’яўляюцца пэўнымі сімваламі. Напрыклад, у адносінах да культуры, ці гісторыка-культурнай спадчыны. Да тых аб’ектаў, якія з’яўляюцца нашым гонарам, упрыгожваюць нашу краіну, пра тыя аб’екты, пра якія ведаюць практычна ва ўсім свеце.\nВедаеце, калі я запісваю розныя інтэрвью ў Расіі ці Літве, сутыкаюся з такім момантам – нашы гісторыкі, і літоўскія, і расійскія - палітыкі ці гісторыкі - зусім па-рознаму ацэньваюць тыя гістарычныя працэсы, якія прапісаны ў нашых падручніках нават. Напрыклад, на якой мове, усе ж такі, пісалі і гаварылі ў Вялікім княстве Літоўскім. Наколькі нармальныя такія спрэчкі і зусім розныя погляды ў гісторыкаў. Таксама адбываецца, напрыклад, у краінах Бенілюкса? Ці яны ўжо дамовіліся і ў нас гэта пытанне часу толькі?\nВедаеце, падыход у нас павінен быць адзіны – нацыянальна-дзяржаўныя інтарэсы. Незалежная Рэспубліка Беларусь са сваей багатай гісторыяй, і з разуменнем тых гістарычных працэсаў, якія адбываліся ў розныя гістарычныя перыяды. Я пра гэта казаў: Полацкае княства, Вялікае княства Літоўскае. Напрыклад, Вялікае княства Літоўскае - у мінулым годзе Акадэмія навук стала ініцыятарам правядзення маштабнай міжнароднай канферэнцыі па гісторыі Вялікага княства Літоўскага. Гэта і наша гісторыя. Вялікае княства Літоўскае было шматнацыянальнай поліэтнічнай дзяржавай, якая ахоплівала і тэрыторыю сучаснай Рэспублікі Беларусь. І мы не павінны адмаўляцца ад таго, ад тых дасягненняў, якія былі. Напрыклад, Францыск Скарына – у наступным годзе будзем адзначаць 500-годдзе. Чаму мы павінны ад гэтага адмаўляцца? Не павінны. Дарэчы, і калегі-гісторыкі з Літвы ці з Польшчы працуюць у адпаведнасці з нацыянальна-дзяржаўнымі інтарэсамі. Мы павінны ведаць дакладна гістарычныя факты і гэтыя факты выкарыстоўваць у інтарэсах нашай дзяржавы.\nМаё пакаленне, мы былі сведкамі таго, як перапісвалася гісторыя, як знаходзіліся новыя гістарычныя дакументы і з таго ці іншага боку даставаліся тыя ці іншыя цытаты, якія можна было выкарыстоўваць у сваіх мэтах. Сёння гісторыкі могуць хоць неяк гарантаваць, што праз 50 год той час, калі мы жывем, калі мы лічым, што мы на гістарычным шляху новай незалежнай краіны, скажуць: «Не, усё было не так», перапішуць, перакрэсляць. Ці, можа, новыя сродкі гістарычнай навукі дапамогуць захаваць аб’ектыўны нейкі погляд?\nЯ думаю, што не перапішуць, гістарычныя факты – яны не знікнуць. І пра тыя моманты, аб якіх Вы казалі – гэта таксама аб’ектыўна гістарычныя факты, яны застануцца ў архівах. І, у прынцыпе, я не кажу, што гісторыкі настолькі запалітызаваныя, што яны займаюцца фальсіфікацыяй. Дарэчы, у нас ёсць канкрэтнае даручэнне кіраўніка дзяржавы, якое ён даў вучоным падчас сустрэчы ў Акадэміі навук два гады таму назад – супрастаяць фальсіфікацыі. І, у першую чаргу, фальсіфікацыі, звязанай з падзеямі Другой Сусветнай вайны і Вялікай Айчыннай вайны. Вось гэтыя моманты, яны настолькі балючыя. Беларусь – наша краіна, і беларусы – настолькі моцна пацярпелі, пачынаючы з 1941-га па 1944 гады, і ўнеслі такі значны ўклад у Вялікую Перамогу, што гэтыя пытанні трымае на кантролі кіраўнік дзяржавы, Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь. Гісторыкі, яны павінны адказваць на выклікі часу аб’ектыўнымі артыкуламі, кнігамі, манаграфіямі на падставе нацыянальна-дзяржаўных інтарэсаў.\nЯ нарадзіўся ў Савецкім Саюзе, выхоўваўся ў такім культурным асяроддзі, у якім былі моцныя рускія казкі, рускія волаты. Потым – гісторыя савецкага спорту, савецкай культуры агульнай. Потым пачаўся перыяд асэнсавання сваёй незалежнасці. А зараз, гляджу, ужо ёсць цэлае пакаленне, якія нарадзіліся – яны нават не памятаюць, не ведаюць, што такое Савецкі Саюз. На што трэба апірацца новаму чалавеку, які нарадзіўся ўжо ў новай Беларусі? Ці хопіць у яго тых гістарычных каранёў, тых момантаў, на якія ён можна абапірацца, калі разумее, што ён – грамадзянін незалежнай новай краіны?\nСкладанае пытанне. Мы з Вамі практычна аднагодкі, і ўсё, што Вы кажаце, таксама актуальна і для мяне. Тое, што вывучаў у школе, было звязана з іншымі прыярытэтамі. Зараз, яшчэ раз падкрэслю, і гэта, дарэчы, неаднаразова гучала на V Усебеларуским сходзе, пра тое, што нам патрэбна мяняць падручники, арыентаваць нашу моладзь, нашых дзяцей на тыя гістарычныя падзеі, якія праслаўляюць нашу краіну – Беларусь. На тых людзей, якія зрабілі і ўнеслі найбольш значны ўклад для таго, каб жыла, развівалася і квітнела сучасная Рэспубліка Беларусь, пачынаючы ад старажытнасці, пачынаючы з Полацкага княства, з тых падзей, якія адбываліся ў перыяд Вялікага княства Літоўскага, у перыяд Рэчы Паспалітай, у перыяд Расійскай імперыі. Дарэчы, канец XVIII-XIX стагоддзя – перыяд Расійскай імперыі, но яго нельга ацэньваць толькі з негатыўнага пункту гледжання. Там вялізарная колькасць гістарычных падзей, якія прынеслі вялізарную карысць для станаўлення беларускай дзяржаўнасці. Таксама, як і XX стагоддзе, і савецкі перыяд, дасягненні ў эканоміцы, сацыяльная палітыка, культура. Многія-многія пытанні. Мы павінны вельмі асцярожна ставіцца да кожнага такога моманту. А ў гісторыі Беларусі, у нашай з вамі гісторыі вельмі шмат людзей, гістарычных постацяў, якія могуць выхоўваць сапраўдных патрыётаў Рэспублікі Беларусь, не адкідаючы ўсё тое, што мы ведаем.\nІ ў фінале – толькі адно пытанне. Трэба Вам будзе назваць толькі адзін год. Я ведаю, што ў кожнага гісторыка ёсць свой залаты час, якім бы ён хацеў займацца. Вось, калі б была такая машына часу – у якую кропку гістарычнага працэсу Вы хацелі б акунуцца хаця б на імгненне, на дзень, на тыдзень?\nКалі б была машына часу, я б з вялікім задавальненнем, нават з такім шчасцем трапіў у перыяд Бронзавага века на тэрыторыі Беларусі. Гэта – тэма маёй кандыдатскай дысертацыі, я выказаў шэраг гіпотэз, іх абараніў на вучоным савеце. І, сапраўды, гэта так? Ці не так? І я ў чым-та памыляюся? Зразумела, што ў большасці аналіза матэрыяльнай культуры я не памыляюся. Але вось – як выглядала насельніцтва, пра якое няма гістарычных крыніц і не захоўваюцца арганічныя матэрыялы для таго, каб зрабіць рэканструкцыю касцюмаў ці пахавальных звычаяў? Ну, хаця б на дзень!\nВялікі дзякуй Вам за Ваш час, за гэтае інтэрвью. Віншую Вас з надыходзячым Днём Незалежнасці нашай краіны.\nЛюди в материале: Егор Хрусталев, Вадим Лакиза


Пажаданні ксяндза-біскупа Аляксандра Кашкевіча з нагоды ўрачыстасці Божага Нараджэння і Новага, 2016 года — Новости — Новости и события Гродно. Вечерний Гродно\nПажаданні ксяндза-біскупа Аляксандра Кашкевіча з нагоды ўрачыстасці Божага Нараджэння і Новага, 2016 года\nЛюбоў Бога да нас адкрылася ў тым, што Бог паслаў у свет Сына свайго Адзінароднага, каб мы жылі праз Яго (1 Ян 4, 9).\nКожны год у святы Божага Нараджэння мы зноў чуем Добрую Навіну пра Езуса Хрыста, Божага Сына, які стаў Чалавекам для нашага збаўлення. Гэтая ісціна не перастае нас здзіўляць. Яна напаўняе нашыя сэрцы радасцю, даверам, спакоем, дадае нам мужнасці і моцы. У Божым Дзіцяці, якое прыходзіць на гэты свет, мы бачым аблічча Бога, які ёсць Любоў. Ён — багаты на міласэрнасць — нястомна стукаецца ў дзверы нашых сэрцаў, каб сказаць нам, як моцна Ён нас любіць і як моцна прагне ашчаслівіць нас сваёй міласэрнай любоўю.\nКалі мы прымаем гэтую любоў, прызнаючы Хрыста нашым Панам і Збаўцам, мы нараджаемся нанова як усынаўлёныя Божыя дзеці. І гэта самы вялікі дар, самая вялікая ласка, якую толькі можна сабе ўявіць.\nПоўныя радасці і ўдзячнасці за гэты дар, давайце абудзім у сабе жаданне абвяшчаць Божую любоў словамі, учынкамі, паставай у штодзённасці. Падчас юбілейнага года міласэрнасці, адказваючы на заклік папы Францішка, «давайце адкрыем нашыя вочы, каб убачыць убоства свету, раны столькіх братоў і сясцёр, пазбаўленых годнасці. Давайце адчуем сябе закліканымі, чуючы іх просьбу аб дапамозе. Нашыя рукі няхай усціснуць іх рукі. Давайце прытулім іх да сябе, каб яны адчулі цеплыню нашай прысутнасці, сяброўства, братэрства» (булла «Аблічча Міласэрнасці», п. 15).\nЯднаючыся духоўна пры вігілійным стале і ламаючыся традыцыйнай аплаткай, жадаю вам, дарагія браты і сёстры, радаснага перажывання свят Божага Нараджэння. Няхай гэтая святочная радасць паселіцца ў вашых дамах, у месцах вучобы і працы, няхай перадасца ўсяму нашаму грамадству. Няхай Божае Дзіцятка кожнага з вас адорвае здароўем, супакоем у сэрцы, надзеяй і аптымізмам, няхай узмоцніць у веры і ў жаданні ахвяраваць міласэрнасць.\nРадасных свят Божага Нараджэння і шчаслівага Новага года!\nбискуп, гродно, католики, ксендз, новости, общество, праздник, рождество\nГлава Минздрава заявил, что в Беларуси темпы заболеваемости COVID-19 постепенно идут на спад


28 снежня Беларуская чыгунка праводзіць Адзіны дзень пасажыра - Беларуская чыгунка\nУ рамках правядзення мерапрыемства пасажыры змогуць задаць спецыялістам беларускай магістралі пытанні ў вуснай, а таксама пакінуць свае пытанні і пажаданні па паляпшэнню транспартнага абслугоўвання на магістралі пісьмова. Іх заявы будуць разгледжаны ў адпаведнасці з Законам Рэспублікі Беларусь «Аб звароце грамадзян і юрыдычных асоб».\nЗносіны ў дадзеным фармаце Беларуская чыгунка праводзіць ужо трэці год запар. У бягучым годзе ўжо праведзена 3 Адзіных дня пасажыра з перыядычнасцю кожны апошні чацвер 3-га месяца квартала.\nМерапрыемства атрымала станоўчыя водгукі ад пасажыраў. У асноўным, у адрас беларускай магістралі паступаюць прапановы, звязаныя з раскладам руху пасажырскіх цягнікоў, а таксама па ўдасканаленні работы пасажырскага комплексу.\nПравядзенне такіх мерапрыемстваў спрыяе далейшаму развіццю пасажырскіх перавозак. Беларуская чыгунка адкрыта для зносін з пасажырамі і гатова выслухаць іх пажаданні і прапановы.\nТэгі:«Адзіны дзень пасажыра»


Старонка 1 з 7 - навучанне і семінары для Мяснікоў / спецый навучанне Флэйшар\nНаведванне семінараў / Трэніроўка / грыль Курсы / Навучанне для мяснік, мясніка, прадавец, стажораў, эканамістаў, інжынераў і іншых ад мясной прамысловасці.\nПарады і маркетынг EKM\n_ З 45 гадовым вопытам работы, мы атрымліваем вас у патрэбнае рэчышча, зрабіць свой бізнэс да сваіх кліентаў зноў прывабным! Вылучым вы і ваша кампанія, што багатыя людзі, каб вярнуцца на апетыт прэміум якасці і чыстага задавальнення!\nАсацыяцыя нямецкіх Мяснікоў\n_ Асацыяцыя нямецкіх Мяснікоў з'яўляецца добраахвотным аб'яднаннем 15 краіны цэхавых аб'яднанняў Мяснікоў.\n_ Пра чалавека форумы поўны працоўны дзень, высакаякасныя інтэнсіўныя семінары штогод з новымі, бягучая праграма. Яны найбольш паспяховыя падзеі індустрыі Германіі з больш 5.000 энтузіязмам удзельнікаў у год.


22 травень 2015, 14:11\nЦі хацелі б вы, каб Беларусь у будучыні далучылася да Эўразьвязу? Што для гэтага неабходна зрабіць? З такімі пытаньнямі наш карэспандэнт зьвяртаўся да гарадзенцаў.\nХлопец, студэнт: «Так, канечне, хацеў бы. У Эўразьвязе ўзровень жыцьця значна вышэйшы, чым цяпер у Беларусі. Я лічу, што дзеля гэтага патрэбныя перамены ў палітычным жыцьці нашае краіны».\nМужчына пэнсійнага веку: «Адназначна — не. Я пэнсіянэр, і жыцьцё мяне задавальняе, я атрымліваю пэнсію, я забясьпечаны і я жыву добра, больш нічога не хачу».\nМужчына сярэдняга веку: «Гэта як бы цяпер модна. Але галоўнае, каб быў мір на зямлі. Бо калі паглядзіш, што адбываецца ва Ўкраіне, то хочацца, каб быў мір і каб дзеці жылі пад мірным небам. А наконт Эўразьвязу няхай прэзыдэнт вырашае, уступаць альбо не. Мы людзі простыя, сьмяротныя...»\nМужчына сярэдняга веку: «Так, канечне, хацеў бы, там жыць значна лепей, усё таньнейшае, заробкі высокія. Дзеля гэтага трэба памяняць Лукашэнку, і ўсё».\nЖанчына сярэдняга веку: «Ой, напэўна, не, я ня ведаю, не магу неяк больш дакладна сказаць. Але ўсё ж здаецца, што не, бо мы ўжо прывыклі быць разам з Расеяй».\nМаладая дзяўчына: «Я ня супраць, каб мы сталі сябрам Эўразьвязу. Я вось студэнтка, для мяне было б болей пэрспэктываў у пляне працы, адукацыі, павышэньня кваліфікацыі. Але для гэтага трэба вельмі-вельмі шмат зрабіць».\nЖанчына перадпэнсійнага веку: «Беларусь павінна быць пасярэдзіне, і ня трэба губляць ні Захаду, ні Ўсходу. Беларусь пасярэдзіне Эўропы і шмат выйграе ад гэтага сваёй тэрыторыяй, прыродай. І калі мы ня выкарыстаем свайго становішча, калі ня выкарыстаем талерантнасьці людзей, то мы згубім нашу краіну. Няхай яна жыве і квітнее, але пры гэтым трэба, каб захавала сваю незалежнасьць і, як кажуць палякі, нацыянальную самасьвядомасьць».\nМужчына сярэдняга веку: «Мне здаецца, ня трэба нам у Эўразьвяз, вунь па суседзях ужо відаць, што творыцца ва Ўкраіне. Дый у нас усё нядрэнна».\nМужчына перадпэнсійнага веку: «А што нам ад гэтага будзе? Думаю, што лепшага нічога ня будзе, хаця і зараз у нас нічога добрага няма. Трэба будзе пасьля прэзыдэнцкіх выбараў неяк вызначацца. А ад таго, што мы ўвойдзем у Эўразьвяз, фабрыкі і заводы не запрацуюць. Таму трэба працаваць, працаваць і яшчэ раз працаваць...»\nТалачынскага Леніна пасунулі з цэнтральнай плошчы


Галоўная ➠ Рызыка ➠ Гадзіну фізічнай актыўнасці ў дзень зніжае рызыку ранняй смерці\nБыло таксама ўстаноўлена, што замена аднаго гадзіны сядзення на адзін гадзіну стаяння памяншае рызыку заўчаснай смерці на 5%.\nПапярэднія даследаванні ўжо ўсталявалі перавагі адэкватнай фізічнай актыўнасці і рызыку працяглага знаходжання ў становішчы седзячы, але гэта першае даследаванне, рассмотревшее, што адбываецца, калі мы замяняем адзін від дзейнасці роўным колькасцю іншай.\nПаводле дадзеных, сярэдні чалавек глядзіць тэлевізар па 2-3 гадзіны ў дзень, і гэты час варта разглядаць як магчымасць злезці з канапы і быць больш актыўнымі, адзначаюць эксперты. Навукоўцы таксама выявілі, што замена аднаго гадзіны сядзення на адзін гадзіну сну – асабліва для тых, хто не высыпаецца – звязана са зніжэннем рызыкі заўчаснай смерці на 6%. Тым не менш, рызыка ранняй смерці павышаўся ад 13% да 17%, калі адзін гадзіну штодзённай хады або практыкаванняў быў заменены роўнымі колькасцямі сядзення або любы іншы сядзячай дзейнасці.


Конная сімволіка і значэнне | Дух, татэм і сіла жывёл - Дух Татэм Сіла Жывёл\nКонная сімволіка і значэнне\nВа ўсіх культурах агульныя сімвалы і значэнні коні ўключаюць:\nЖыццё і смерць (белы конь / чорны конь)\nМагутная пажада і сэксуальнасць\nПадарожжа ў часе і прасторы\nЭпічная сіла розуму, цела і духу\nСлужэнне іншым і самому сабе\nШляхі ў падземны свет і з яго, а таксама вышэйшыя сферы (кельцкая і грэчаская міфалогія)\nЧытаючы паглыбленую калекцыю конскай сімволікі і значэнняў тут, у штодзённым гараскопе Astros, знайдзіце час, каб паразважаць над тым, як конская энергія размаўляе з вашым сэрцам.\nПадумайце, якімі духоўнымі падарункамі вам падараваны Конь і як вы павінны працаваць з яго энергіямі.\nПаколькі вы вымушаны шукаць конскую сімволіку і сэнс, гэта знак таго, што ваша душа (вышэйшае Я) імчыцца сваім шляхам да непераўзыдзенай свабоды і здольнасці падарожнічаць па ўсім Сусвеце.\nБо толькі Конь мае сілу і цягавітасць, каб падняцца з цемры Міжзем'я, абыйсці ўсе землі нашага свету і падняцца на нябёсы і далей; гонкі з грацыяй і суверэнітэтам паміж 5 элементаў : Зямля , Паветра , Вада , Агонь і Дух альбо Эфір .\nКонь - гэта дзіўны дух, які прадстаўляе вашыя асабістыя мэты, амбіцыі, жаданні і агульнае вызваленне.\nКалі Конь уступае ў гульню, матывацыі больш чым дастаткова, каб правесці вас праз што-небудзь. Сімволіка коні, аднак, змяняецца ў залежнасці ад таго, дзікая яна ці прывязаная. Пасля прыручэння Конь прадстаўляе тыя часткі нашай асобы, якія мы абмяжоўваем і абмяжоўваем, асабліва сэксуальныя цягі. Прыручаны Конь таксама сімвалізуе служэнне і даверныя адносіны.\nУ дзікім выглядзе Конь нясе на капытах бадзёрасць і свабоду не толькі фізічна, але і разумова, і духоўна. Конь не абмяжоўвае яго, калі ён бяжыць з ветрам, але Конь таксама любіць кампанію сям'і і сяброў. Заўсёды весела скакаць галопам у абстаноўцы, дзе індывідуальнасць ніколі не згубіцца. Вось чаму сімволіка Конь кажа пра нашу сацыяльную прыроду і здольнасць аднолькава добра рухацца і выходзіць з розных колаў.\nЮнг адчуваў, што Конь сімвалізуе асабістую моц - рэчы, якімі мы авалодваем у сваім жыцці, і нашы прыродныя дары. Конь - істота поспеху і самарэалізацыі. Калі вы ведаеце, што рухае вамі, і рэалізуеце гэта ўсведамленне, вы можаце прайсці значна далей і хутчэй, чым калі-небудзь думалі.\nКалі Коні пачынаюць выяўляцца на выявах, дзе яны знаходзяцца ў стайні альбо звязаны, гэта паведамленне пра тое, што вас нешта стрымлівае і абмяжоўвае аўтаномію. Гэта таксама можа казаць пра нізкі ўзровень энергіі і неабходнасць звяртаць увагу на тое, як вы выкарыстоўваеце свае фізічныя рэсурсы.\nКонь можа несці столькі мяхоў, перш чым стаміцца ад цяжару. Прыдумайце, што вам трэба скласці, каб вы маглі палегчыць нагрузку на сваю душу.\nБелыя коні моцна ўпісваюцца ў глабальную міфалогію, звычайна звязаныя з сонечным Боствам альбо героямі. Коні таксама сустракаюцца ў розных словазлучэннях, такіх як 'з рота коней' (асацыяцыя каня з дакладнай сувяззю) і 'сыход з высокага каня' (маецца на ўвазе, што эга перанасычана).\nНягледзячы на тое, што адно і тое ж кіраўніцтва жывёл можа праяўляцца на працягу ўсяго жыцця, яго ўрокі могуць адрознівацца ў кожным выпадку, і ёсць розніца паміж жывёламі-духамі, татэмамі і сілавымі жывёламі.\nДух жывёл: конь\nКалі Конь працягвае з'яўляцца ў вашай свядомасці (у фізічнай форме альбо ў фільмах, песнях, тэлеперадачах і г.д.), гэта азначае, што на пытанне 'Што такое мой дух' ёсць адказ.\nЯк ваша духоўная жывёла, Конь паказвае сябе як прадвесце таго, што заклік да свабоды імчыць у ваш свет. Паўторнае з'яўленне коні з'яўляецца для вас прадвеснікам, каб конская энергія дарыла вам сілу і вытрымку, неабходныя ў гэты час. Дух гэтага надзейнага каня можа перанесці вас па правільным шляху да вызвалення ад усіх сувязяў, якія вас стрымліваюць.\nКонь - гэта вельмі карыснае духоўнае жывёла, якое дапамагае паспрыяць духоўнаму абуджэнню і росту, навучыўшы вас ствараць сіметрыю паміж вашым імкненнем да незалежнасці і вашымі бягучымі абавязкамі. Ёсць час для адпачынку і час для бегу і шмат жыцця паміж імі. Атрымлівайце асалоду ад салодкага яблыка, які падае з дрэва, перш чым прыняць наступны выклік.\nКонскі дух любіць працаваць з вятрамі. Гэта выдатны настаўнік пра асабістую энергію і працу з паветранымі элементалямі. Куды б яна вас не завяла, у вас заўсёды будзе адчуванне раўнавагі - пра тое, як ехаць і не ўпасці альбо не выканаць свае абавязкі.\nПамятайце, што Конь з'яўляецца пасланцам у і з анёльскага царства. Калі ў вас ёсць канкрэтная малітва, прашаптайце Конь і дазвольце яму несці яго бяспечна памочніку апекуна.\nТатэмная жывёла: Конь\nКалі вы вырашылі заклікаць Конскага духа ў якасці свайго татэмнага жывёлы, будзьце ўпэўненыя, што гатовыя да духоўнага росту і ўрокаў, з якімі вы можаце сутыкнуцца. Памятаеце, трансмутацыя можа быць надзвычай станоўчай альбо адмоўнай, таму з розумам выкарыстоўвайце ўрокі коні.\nЗвярніцеся да верхавых татэмаў, калі вам сапраўды трэба свабодна заявіць пра сябе. Гэта жывёла прыгод, улады, сяброўства і сям'і. Калі вы сутыкаецеся з перашкодай, конь дакладна ведае, як і калі скакаць і пераадольваць гэтую перашкоду.\nЯна таксама дапаможа вам, калі вы апынецеся ў каляіне. Конныя татэмы - гэта тое, што ідзе ў новым кірунку. Ці пара рухацца далей? Ці варта вам уладкавацца на новы дом альбо ездзіць па невядомых месцах?\nНасіце татэм 'Конь', калі шукаеце адказы на такія пытанні.\nМагутнае жывёла: конь\nПаколькі мы ўсе звязаны на клеткавым узроўні, у вас ёсць сіла дасягнуць унутры сябе і закрануць тыя часткі вас, у якіх размешчаны інстынкты, характары і здольнасці Конь.\nУнутрана выкарыстоўваць і выкарыстоўваць характарыстыкі коней, калі вы хочаце дасягнуць мэты. Пацягніцеся ўнутр і ўлоўлівайце ўласцівыя вам інстынкты і здольнасці, каб узгадніць свой энергетычны ўзор з характарыстыкамі коні. Прасцей кажучы: Будзь Конь '.\nсумяшчальнасць жанчыны-вагі і жанчыны-стральца\nУ шаманізме конная жывёла шчасна пераносіць лекара паміж светамі. Такім чынам, конская жывёла дапамагае вам вельмі асабіста злучыцца з духоўнымі энергіямі і здольнасцямі. Конь дапамагае бачыць усё па-іншаму і адкрывае шлях да дароў-дальнабачнікаў і адноўленай сувязі з Зямлёй.\nКонныя сілавыя жывёлы вучаць нам дзіўны ўрок быць верным сабе, незалежна ад нашай аброці. Гэты духоўны даведнік нагадвае нам жыць сёння і ўважліва, з удзячнасцю ў сэрцы да тых, з кім мы падзяляем сваё жыццё.\nРазуменне паводзін жывёл старажытнымі кельтамі было настолькі вывучана, і іх прыняцце ладу жыцця кожнай жывёлы было настолькі абсалютным, што Татэм Конь займаў асабліва боскае месца ў іх культуры. Як містыкі і шаманы, кельты разглядалі ўсё жыццё як пераплеценае, звязанае ў крыніцы (як гэта бачыцца ў мастацтве Кельцкія вузлы ).\nУ кельцкіх ведах коні моцна асацыююцца з Багамі, асабліва з Эпонай і Мача, якія праяўляюць сябе як коні, якія абараняюць Зямлю, паказваюць нам будучыню і кіруюць чалавецтвам з упэўненасцю. Імя Эпоны азначае 'кабыла', і яна была адзінай багіняй, якой пакланяліся некаторыя рымляне.\nПа форме і функцыях яна вельмі падобная на валійскую Рыянон, якая ездзіць на Бледным кані і кіруе пладавітасцю.\nСярод кельцкіх Боскіх істот ёсць і іншыя віды коней, такія як вадзяны конь, спадарожнік марскога бога Мананнан Мак-Лір.\nТакім чынам, кельцкі конь стаў сімвалам здольнасці пераадолець разрыў паміж людзьмі і духамі, як вялікімі, так і малымі.\nІндыецкія сімвалы жывёл: Конь\nЯк і кельты, карэнныя амерыканцы назіраюць, разумеюць і паважаюць прыроду і ўсе яе карэнныя істоты. Па меры распаўсюджвання татэмаў жывёл-індзейцаў (асабліва для знахароў ці знахараў, як іх называюць у некаторых плямёнах), конная медыцына неверагодна магутная і да яе трэба ставіцца з найбольшай пакорай і павагай.\nКарэнныя амерыканцы называлі коней 'сабакамі Бога'. Адно толькі імя ілюструе пашану, якую гэтыя людзі праяўлялі да гэтай істоты. Каманда вершніка і каня праяўляе давер і павагу, у якіх мы маглі б шмат чаму навучыцца.\nАкрамя таго, Коні ў значнай ступені ўвайшлі ў сімволіку бітвы як знак Сілы, аўтарытэту і поспеху.\nШаманы племя праілюстраваны на спіне Лятучых коней, каб бяспечна дабрацца да царстваў Духа. Такім чынам, яны таксама могуць прадстаўляць здольнасць пераадолець складаную сітуацыю.\nКітайскі конь задыяку\nДаведайцеся ўсё пра Год коні рысы і асобы .\nСоннік і аналіз\nУ тлумачэнні сноў сны пра коней звязаны непасрэдна з вашай асабістай энергіяй - няхай гэта будзе разумовая, фізічная або сэксуальная. Стан коні і тое, што яны робяць, дае вам большае разуменне паведамлення, якое прыносіць вам конь. Напрыклад, двухгаловы конь уяўляе два аднолькава прывабныя варыянты ў жыцці, якія пакідаюць вас нявырашанымі.\nНаведайце мой Слоўнік сноў каб даведацца больш пра Коні ў снах .\nДзева-жанчына і мужчына-Рыбы ў ложку\nякое становішча Юпітэра ў Сонечнай сістэме\nмужчына і жанчына стралец любяць сумяшчальнасць\nчаму скарбіёнаў прыцягваюць бібліятэкі\nшто азначае 111 у каханні