Святы Айцец ухваліў дэкрэт аб гераічнасці цнот с. Малгажаты Банась – ацалелай назарэтанкі з Навагрудка - Гродзенская дыяцэзія\nСвяты Айцец ухваліў дэкрэт аб гераічнасці цнот с. Малгажаты Банась – ацалелай назарэтанкі з Навагрудка\n13 снежня Святы Айцец Францішак ухваліў дэкрэт Кангрэгацыі па справах кананізацыі аб прызнаннi гераічнасці цнот с. Малгажаты Банась – адзінай ацалелай падчас Другой сусветнай вайны назарэтанкі з навагрудскай супольнасці.\nАдзінаццаць іншых назарэтанак, яе паплечніц, былі расстраляны гітлераўцамі 1 жніўня 1943 г. у Батароўскім лесе недалёка ад Навагрудка.\nЕзус меў 12 найбліжэйшых вучняў, з якімі дзяліў хлеб, час, радасці і перажыванні. Усе яны загінулі мучаніцкай смерцю, апрача аднаго – апостала Яна. Падобная гісторыя паўтарылася ў недалёкім мінулым на беларускай зямлі. 11 сясцёр з Навагрудка, як і 11 апосталаў, пайшлі за Хрыстом, выпіўшы келіх цярпення. Жывая засталася толькі адна… Людвіка Якубаўна Банась, у манастве сястра Марыя Малгажата ад Сэрца Езуса ў Агоніі ў Гетсэманскім садзе.\nЗа Хрыстом да канца\nУ канцы ліпеня 1943 года немцы выклікалі супольнасць сясцёр у камісарыят. Настаяцельніца разумела, што адна сястра павінна застацца ў кляштары. Але якая з іх? Пасля цяжкіх разважанняў яна звярнулася да сястры Малгажаты, ведаючы, што тая зможа годна прыняць на сябе ўсё, што пашле Божы Провід. На світанні 1 жніўня 11 сясцёр былі расстраляны...\nНекалькі дзён і начэй сястра Малгажата намагалася зразумець Божую волю. Паступова сястра ўсвядоміла, што Назарэт павінен існаваць дзеля Бога, які знаходзіцца ў Найсвяцейшым Сакрамэнце ў Белай Фары, дзеля людзей, якія тут жывуць, дзеля расстраляных сясцёр, якіх яна не можа пакінуць на забыццё ў навагрудскім лесе.\nУглядаючыся ў чырвоную лямпачку каля табэрнакулюма, сястра цвёрда вырашыла: калі Езус знаходзіцца тут разам з ёю, то і яна, нягледзячы ні на што, таксама не пакіне Яго.\nКроплі дабрыні і спагадлівасці\nДоўгі час сястра Малгажата жыла ў сакрыстыі фарнага касцёла. Раздзяліла яе шафай, паставіла жалезны ложак, маленечкую пліту і пару шафак. Каб сагрэцца ад холаду, павесіла на сцяну дыван. Зімой налівала ў бутэльку гарачую ваду і клала на падлогу саламяны матрац. Сэрца манахіні грэла любоў Бога, які знаходзіўся побач у Найсвяцейшым Сакрамэнце і, як ёй думалася, раздзяляў з ёю гэтыя цяжкасці.\nЗ гарачым болем сястра назірала за тым, як хваля атэізацыі руйнавала духоўныя каштоўнасці ў сэрцах маладых людзей.\nПа просьбе бацькоў употай рыхтавала дзяцей да першых сакрамэнтаў. На катэхезу прыходзілі і дарослыя, заручаныя маладыя пары. Пакуль не было святара, сястра дапамагала ў арганізацыі хросту для дзяцей, клапацілася аб пахаванні для памерлых.\nСястра Малгажата ведала, што ўсё тое, што яна рабіла для людзей, было кропляй у моры. Але нават самае вялікае мора складаецца з мноства маленькіх кропель, таму пры любой магчымасці сястра далучала адну кропельку да другой.\nС. Малгажата Банась у лесе на месцы мучаніцтва сясцёр\nМара аб пробашчы ў парафіі\nПраз нейкі час у Навагрудак прыбыў айцец Аляксей Вуек. Прысутнасць святара была для сястры і радасцю, і апорай. Яна магла ўдзельнічаць у святой Імшы, менш перажывала за справы, звязаныя з утрыманнем Фары. Дзякуючы святару, касцёл у Навагрудку быў афіцыйна зарэгістраваны.\nСупольнае душпастырства з айцом Аляксеем трывала паўтара гады. З-за складанай палітычнай сітуацыі святар быў вымушаны выехаць. Наступныя 10 гадоў сястра несла адказнасць не толькі за лёс Фары, але і за духоўнае жыццё парафіі. Збірала ахвяры на аплату ўсіх грашовых падаткаў, звязаных з утрыманнем касцёла, дбала пра дэкарацыі ў святыні. Парадак, чысціня і прыгажосць пры алтары належалі да яе штодзённай працы.\nСястра Малгажата не пераставала верыць, маліцца і ахвяраваць у інтэнцыі з’яўлення пробашча ў парафіі ўсе свае цяжкасці і выпрабаванні. З 17 ліпеня 1956 года абавязкі душпастыра прыняў на сябе айцец Войцех Навачык. Радасць сястры не мела межаў. Хутка для святара было знойдзена месца жыхарства. Святар вырашыў, што сястра больш не можа жыць у сакрыстыі ў нечалавечых умовах, і таму адзін невялічкі пакой прызначыў для яе. Сястра змагла раз і назаўсёды забыць аб пранізлівым да мозгу касцей холадзе, які адчувала на працягу апошніх гадоў жыцця.\nАхвяра дзеля дабра місіі\nНягледзячы на спрыяльныя змены, адно жаданне працягвала жыць у сэрцы сястры. Праз усё жыццё яна пранесла любоў да сваёй кангрэгацыі. Неаднаразова ёй даводзілася стаяць перад выбарам: выехаць за мяжу ці застацца ў Навагрудку. І сястра заставалася. Гэтае рашэнне сведчыла аб свядомым і дабравольным адмаўленні ад усіх дабротаў, якія забяспечвала манаская супольнасць.\nУ складаныя палітычныя часы гэта азначала пазбаўленне кантакту з сёстрамі дзеля дабра абранай місіі. Але глыбока ў сэрцы сястра цярпела.\nТолькі праз 21 год манахіня ненадоўга выехала ў Польшчу на запрашэнне роднай сястры Ганны Банась. У гэты час адведала найбольшыя супольнасці манахінь. Як сведка падзей апавядала аб мучаніцкай смерці сясцёр з Навагрудка. Цешылася з таго, што магла апрануць манаскі хабіт і разам з сёстрамі ўдзельнічаць у супольных малітвах, пасілках, адпачынках. Яшчэ больш шчаслівым быў час, праведзены разам з роднай сястрой.\nСустрэча з сёстрамі ў вечнасці\nПасля вяртання манахіня пачала хварэць на пнеўманію, у яе былі галавакружэнні, боль у жываце. Пасля медыцынскіх даследаванняў у шпіталі сястры паведамілі, што ў яе недахоп страўнікавых сокаў. Толькі пазней ёй стала вядома, што ўрачы выявілі апошнюю стадыю раку.\nКалі сястра Малгажата ўжо не ўставала, айцец Войцех прыносіў ей Камунію ў ложак. Аднойчы яна прызналася яму, што ахвяруе свае цярпенні за святароў і моладзь.\n26 красавіка 1966 года, калі Касцёл успамінае Маці Божую Нястомнай Дапамогі, сястра паводзіла сябе так, нібы збіралася адысці ў вечнасць. У 21.00 яна папрасіла, каб каля яе ложка гучна прамовілі Літанію да Найсвяцейшай Панны Марыі. Напачатку малілася разам з іншымі, а пасля закрыла вочы і ляжала спакойна. Усім здавалася, што сястра Малгажата заснула. У той момант яе душа адляцела да Бога. Насустрач ёй выйшлі адзінаццаць сясцёр...\nПаводле кнігі «Прызначэнне і выбар» с. Барбары Грамады CSFN\nГазета Гродзенскай дыяцэзіі «Слова Жыцця», № 8 (443), 17.04.2016


Главная/Культура/Смачна, карысна, прыемна!\nУ нашай школе прайшло цікавае мерапрыемства, прымеркаванае да Дня пажылых людзей.\nВучні запрасілі сваіх бабуль, уручылі ім прыгожыя памятныя сувеніры, зробленыя сваімі рукамі. Яшчэ дзеці прыгатавалі на конкурс стравы, расказаўшы пра карысць здаровай ежы. Дэгустацыю праводзілі сумесна госці і гаспадары, старанныя кулінары пачулі многа слоў падзякі ў свой адрас. Дарослых здзівіла арганізаванасць малых, іх жаданне зрабіць прыемнае. Свята ўсім спадабалася.\nАнжаліка НАСКОВІЧ, вучаніца 10 класа Любачынскай СШ.


Невядомы, але не забыты — Малорита. Малоритский район. Голас часу. Районная газета.\nНевядомы, але не забыты\n31.10.2012 325 Анжелика 0 Comment\nНа Хаціслаўскіх могілках ля Свята-Ануфрыеўскай царквы сабралася многа людзей. Пачынаецца ліція, якую служыць айцец Пётр Пяшко, настаяцель Свята-Спаса-Праабражэнскага храма Хаціслава. Яна незвычайная, таму што па хрысціянскім звычаі і з воінскімі ўшанаваннямі праводзіцца пахаванне астанкаў яшчэ аднаго воіна, які загінуў у гады Вялікай Айчыннай вайны. На жаль, яго прозвішча і імя невядомы. Аддаць апошнюю даніну памяці герою прыйшлі вучні школы, мясцовыя жыхары, многія з іх – з кветкамі ў руках.\nЛя Кургана Славы пачынаецца мітынг. Яго адкрывае Уладзімір Смаль, старшыня Хаціслаўскага сельскага Савета. Затым выступаюць Пётр Губей, старшыня раённага Савета дэпутатаў; Уладзімір Бойка, старшыня раённага савета ветэранаў; Пётр Ківачук, настаўнік Мельніцкай школы; айцец Пётр Пяшко, настаяцель мясцовага храма. Пад жалобныя гукі ваеннага аркестра і залпы салюта урну з астанкамі невядомага воіна апускаюць у магілу на алеі перад Курганам Славы, дзе ў лістападзе 2010 г. пахавана ўжо трое невядомых салдат апошняй вайны.\n— На жаль, пра байца, астанкі якога пахавалі сёння, — кажа Алег Шышацкі, раённы ваенны камісар, — мы нічога не ведаем. Таксама не ўстаноўлена і дата, калі ён загінуў.\nАстанкі невядомага ўдзельніка Вялікай Айчыннай вайны знайшлі, дзякуючы Усцінні Кардзялюк, жыхарцы в. Ужова. Менавіта яна паказала месца пахавання. Мы хацелі сустрэцца з Усцінняй Андрэеўнай. Але, на вялікі жаль, жанчына, якой летам споўнілася 85 гадоў, нядаўна памерла. Падрабязнасці гэтай гісторыі расказала Галіна Кардзялюк, яе нявестка.\n…Аднаго дня ля Ужова пачаўся бой. Хутаране, ратуючыся, пайшлі ў лес. Калі перастрэлка сцішылася, жыхары вёскі вярнуліся назад. Сярод забітых яны знайшлі 3 параненых. Іх асцярожна перанеслі ў хлеў, прыхавалі, каб не заўважылі захопнікі. Затым немцы пачалі зачыстку. Жыхары Ужова зноў кінуліся ў лес. Праз некаторы момант, калі немцы пакінулі вёску, мясцовае насельніцтва вярнулася. У хляве, які падпалілі фашысты, знайшлі 3 абгарэлых салдат. Іх пахавалі тут жа, непадалёк ад хлява, у адной магіле. А каб ведаць месца, на ёй пасадзілі маленькую елачку. Недзе ў 1960 годзе старэйшы сын Усцінні Андрэеўны Сцяпан маладое дрэўца ссек. Але жанчына, пакуль хапала сілы, за магілаю-ўзгоркам старанна даглядала ўсё жыццё. І нікому пра гэта не гаварыла.\n— Свякроў Усцінні Андрэеўне казала, што тут пахавана трое салдат, — гаворыць Галіна Уладзіміраўна. – Чаму ж знайшлі астанкі толькі аднаго з іх, невядома. Пакуль гэта – таямніца. Магчыма, астатнія пахаваны недзе побач. Калі гэта сапраўды так, то, можа, з цягам часу знойдуць і іх.\nГаліна Кардзялюк настаяла на тым, каб пра пахаванне часоў вайны, якое знаходзіцца ў агародзе,паведаміць Васілю Маркаву. Затым інфармацыя паступіла ў Лукаўскі сельскі Савет, раённы ваенны камісарыят…\nНа здымку: у час ліціі і мітынгу, прысвечанага перазахаванню астанкаў ваеннаслужачага Чырвонай Арміі, які загінуў у гады Вялікай Айчыннай вайны, на Кургане Славы ля в. Хаціслаў.\n← КУЛІ ЛЯГЛІ Ў ЦЭЛЬ\nГрамадскія памочнікі →\nЖитель Малориты из-за лося попал в аварию в Кобринском районе\n03.10.2018 Pavel Svistunovich 0\nВ Малорите житель Збуража попался пьяным за рулём\n27.07.2018 Pavel Svistunovich 0\nСладости от Оксаны Герасимук (Малоритский район)\n30.12.2019 Pavel Svistunovich 0


Мікалай Казлоў: Іх хвалююць пасады, заробкі і званні | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЛідар Аб’яднанай грамадзянскай партыі Мікалай Казлоў падзяліўся ўражаннямі ад сустрэчы з міністрам абароны.\nМікалай Казлоў: Я б не сказаў, што сустрэча дала вялікі плён. Відавочна, што ні сам міністр, ні яго атачэнне не гатовы да дыялогу з грамадзянскай супольнасцю. Яны лічаць, што маюць поўнае права паступаць так, як ім загадаюць. Законна гэта альбо незаконна – не асабліва некага хвалюе.\nЯ спрабаваў данесці, што выконваць незаконныя загады – гэта няправільна, а спроба ўцягнуць вайскоўцаў у палітычныя працэсы – гэта злачынства і ганьба для арміі.\nАле, як я зразумеў, гэта пытанне Міністэрства абароны не вельмі хвалюе. Іх хвалююць пасады, заробкі і званні.\nХаця ўвогуле я задаволены сустрэчай. Мы ўсё-такі данеслі да кіраўніцтва ваеннага ведамства нашы погляды і пазіцыю, мяркую, большасці грамадзян краіны.\nРР: Колькі працягвалася сустрэча?\nМікалай Казлоў: Каля гадзіны, хаця і пасля сустрэчы я не зразумеў, навошта было выводзіць ваенную тэхніку ў цэнтр сталіцы, калі не было ніякіх пагромаў з боку людзей? І калі прапагандысты кажуць, што сёння па горадзе бегаюць нейкія экстрэмісты – гэта абсалютная лухта.\nПрыдумалі, што войскі НАТА лязгаюць зброяй на заходніх межах. Дык навошта вы тады вайскоўцаў у цэнтры Менска выстаўляеце, а не на заходняй мяжы? Ці можа гэта пераапранутыя натаўцы выходзілі з мірнымі пратэстамі?\nАдным словам, добра, што сустрэча адбылася, але, як мне падалося, кожны застаўся пры сваім. А, магчыма, усё яны добра разумеюць, але трымаюцца за пасады, а таму вымушаны трансляваць не тое, што думаюць.\nКастусь Заблоцкі Беларускае Радыё Рацыя\nАнатоля Лябедзьку не пусцілі на пасяджэнне Цэнтрвыбаркама


Вядомы брытанскі эколаг выступіць у Мінску з вялікай лекцыяй пра змены клімату - 7.02 Вядомы брытанскі эколаг выступіць у Мінску з вялікай лекцыяй пра змены клімату - 7.02\nВядомы брытанскі эколаг выступіць у Мінску з вялікай лекцыяй пра змены клімату — 7.02\nАбвестка,Апошнія навіны,Навіна арганізацыі ад 28 студзеня 2020 года\nАПБ запрасіла доктара Роба Філда з Каралеўскага таварыства абароны птушак (RSPB, Вялікабрытанія) выступіць 7 лютага ў Мінску з адкрытай лекцыяй пра змены клімату.\nЯк утварыўся “парніковы эфект” і што мы ведаем пра хімію атмасферы?\nШто такое кругазварот вугляроду і як на яго ўплывае выкапневае паліва (нафта, вугаль, газ)?\nЯк змены ў гэтым кругазвароце прыводзяць да пацяплення атмасферы?\nЯк гэта ўсё ўплывае на людзей і дзікую прыроду?\nЦі магчыма і варта з гэтым змагацца?\nЯ вельмі рады вярнуцца ў Беларусь, каб расказаць пра кліматычныя змены. Яны ўплываюць на нас усіх, аднолькава закранаюць і людзей, і дзікую прыроду. Беларусь – краіна з вялікім прыродным багаццем, а значыць, мае добрыя перадумовы для барацьбы як са зменамі клімату, так і з іншымі глабальнымі пагрозамі дзікай прыродзе. Я буду казаць не толькі пра тое, якія змены адбываюцца ў клімаце і як яны паўплываюць на нас і месцы, дзе мы жывем, але і пра тое, як праз ахову прыроды і разумнае выкарыстанне прыродных рэсурсаў мы можам змякчыць негатыўныя наступствы гэтых зменаў.


Беларуская Аўтакефальная Праваслаўная Царква — Вікіпедыя\n(Пасля перасылкі з Беларуская аўтакефальная праваслаўная царква)\nБеларуская Аўтакефальная Праваслаўная Царква (БАПЦ) — рэлігійная арганізацыя беларусаў. БАПЦ не прызнаецца памеснымі праваслаўнымі цэрквамі, а Рускай Праваслаўнай Царквой называецца, як і іншыя некананічныя цэрквы, праваслаўнай дэнамінацыяй; прызнаецца некананічнымі цэрквамі: Украінская Аўтакефальная Праваслаўная Царква, Сусветны Амерыканскі Патрыярхат і інш.\nКафедральны Сабор Святога Кірылы Тураўскага\n401 Атлантык авеню, Бруклін\nкаля 10 прыходаў\nБАПЦ мае прыходы ў ЗША, Канадзе, Аўстраліі, Вялікабрытаніі, Беларусі. Богаслужэнні вядуцца на беларускай мове. БАПЦ займаецца таксама культурна-асветніцкай, выдавецкай, грамадскай, дабрачыннай дзейнасцю, дапамагае беларусам захаваць сваю нацыянальную духоўную спадчыну.\n3 Перыяд Другой сусветнай вайны\n8 Узнагароды БАПЦ\nУ традыцыі БАПЦ выводзіць сваё паходжанне ад Наваградскай мітраполіі, створанай Канстанцінопальскім патрыярхатам (1330) па просьбе вялікага князя літоўскага Гедзіміна і ўзначаленай мітрапалітам Феафілам. З 1415 па 1418 гады ёй кіраваў Рыгор (Цамблак), прызначаны саборам епіскапаў без благаславення Канстанцінопальскага Патрыярха.\nПадчас напалеонаўскай вайны (1812) архіепіскап Магілёўскі Варлаам (Шышацкі) прысягнуў Напалеону, за што быў пазбаўлены сана і сасланы ў Ноўгарад-Северскі манастыр. Па некаторых дадзеных, гэты крок быў абумоўлены імкненнем захаваць спакой у епархіі, сам Варлаам сцвярджаў, што заўсёды захоўваў вернасць Усерасійскаму прастолу, але, не жадаючы рэпрэсій супраць манаства, духавенства і паствы епархіі, быў вымушаны прысягнуць Напалеону.\nКафедральны сабор Святых апосталаў Пятра і Паўла ў Мінску. Фота 1927 года\n23 ліпеня 1922 года ў кафедральным саборы Святых апосталаў Пятра і Паўла ў Мінску адбыўся царкоўны сінод, які вырашыў дзеля абароны ад абнаўленцкага ВЦУ стварыць аўтаномную (але не аўтакефальную) беларускую мітраполію, абраць архіепіскапа Мелхіседэка (Паеўскага) мітрапалітам з тытулам Мінскі і Беларускі і стварыць 4 епархіі: Мінскую, Бабруйскую, Мазырскую і Слуцкую. Паводле іншых звестак, стварэнне мітраполіі санкцыянаваў патрыярх Ціхан, а Мелхіседэк толькі самачынна ўзяў на сябе кіраўніцтва ўсімі епархіямі на тэрыторыі Беларусі, а не толькі Мінскай. Кардынальных наступстваў гэты крок не меў, і беларускія святары працягвалі знаходзіцца ў кананічных адносінах з Маскоўскім Патрыярхатам, а ў чэрвені 1926 года Мелхіседэк прынёс пакаянне мітрапаліту Сергію і склаў з сябе тытул мітрапаліта.\nУлетку 1927 года пазіцыі прыхільнікаў беларусізацыі і самастойнасці БССР значна ўзмацніліся: галоўным органам тут на кароткі час стаў ЦВК БССР, які ўзначальваў Аляксандр Чарвякоў. З улікам крызісу і блытаніны ў кіраўніцтве ПРЦ аўтакефальная форма беларускаму кіраўніцтву падалася найлепшай. У гэтых умовах беларускія епіскапы палічылі, што Праваслаўная Царква ў Беларусі зможа быць па-сапраўднаму аддзеленай ад савецкай дзяржавы. Формулу гэтага аддзялення мітрапаліт Мелхіседэк выказаў проста: дзяржава свабодна змагаецца з рэлігіяй, Царква свабодна змагаецца з бязбожнасцю і атэізмам.\nДля таго, каб абвяшчэнне аўтакефаліі было кананічным, вясной і летам 1927 года епіскапы Мінскай епархіі правялі перамовы ў прыходах і па іх выніках падрыхтавалі дакумент, які называўся «Дэкларацыя Беларускага праваслаўнага духавенства (старацаркоўнікаў-аўтакефалістаў) Мінска і яго ваколіц ад 21 чэрвеня 1927 года». У гэтым дакуменце, у прыватнасці, гаварылася: «У рэлігійнай свядомасці праваслаўных веруючых мас Беларусі заўсёды была жывая думка пра аўтаномію, і ў цяперашні час, калі ў асяроддзі Праваслаўнай Царквы Усерасійскай растуць рэлігійныя рознагалоссі, павялічваецца колькасць розных царкоўных груповак. Не жадаючы ўцягвацца ў барацьбу паміж рэлігійнымі царкоўнымі партыямі, Беларуская Праваслаўная Царква лепшым сродкам пазбегнуць гэтага лічыць сцвярджэнне аб сваёй непахіснай волі быць аўтакефальнай». Аб’ява аўтакефаліі пераследавала яшчэ адну мэту, пра якую ў Дэкларацыі не пісалі, — выратаваць ад арыштаў духавенства і вернікаў шляхам легалізацыі царкоўнага кіравання і дзейнасці БПЦ.\nБабруйскі епіскап Філарэт стварыў ініцыятыўную групу па скліканні з'езда прадстаўнікоў Беларускай праваслаўнай царквы, які адкрыўся 9 жніўня 1927 года ў Мінску. У iм прынялі ўдзел прадстаўнікі 333 прыходаў Мінскай, Барысаўскай, Мазырскай, Слуцкай, Бабруйскай епархій і адной акругі (благачыння) Аршанскай епархіі. Сабор абвясціў аўтакефалію і абраў самастойнае кіраўніцтва. На 1 студзеня 1928 года Беларуская Аўтакефальная Праваслаўная Царква мела ў Гомельскай акрузе — 24 прыходы, у Полацкай — 12, Аршанскай — 10. Усяго ў БССР на той час БАПЦ налічвала 344 прыходы, у якіх неслі службу 399 святароў.\nМаскоўская патрыярхія беларускай аўтакефаліі не прызнала. Падтрымка з боку беларускага кіраўніцтва цалкам скончылася ў 1929 годзе разам з палітыкай беларусізацыі.\nУ выніку пашыраных з 1935 года рэпрэсій супраць святарства, на 24 чэрвеня 1938 года ў БССР засталіся дзейнічаць толькі 2 царквы — ў Оршы i Мазыры. У ліпені—верасні 1937 супрацоўнікамі НКУС БССР для ўзбуджэння крымінальнай справы і правядзення палітычных працэсаў над дзеячамі Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы была прыдуманай «Беларуская аўтакефальная царква» (шпіёнска-паўстанцкай арганізацыі).\nПерад вайной, у 1941 годзе, на тэрыторыі БССР не было ані царкоўнай арганізацыі, ані легальна адчыненых цэркваў.\nПерыяд Другой сусветнай вайныПравіць\nВясною 1942 года прадстаўнікі Беларускай народнай самапомачы (БНС) правялі перамовы з Беларускім мітрапалітам Панцялейманам аб узнаўленні аўтакефаліі, але атрымалі адмову. Тады прадстаўнікі БНС звярнуліся ў Генеральны камісарыят Беларусь з просьбай аб скасаванні ўлучэння Беларускае Праваслаўнае Царквы ў маскоўскую, на што была атрыманая згода. Такім чынам, кіраўніцтва Камісарыяту запатрабавала ад епіскапату Беларускай мітраполіі абвясціць аўтакефалію, прапаведаваць на беларускай мове, звольніць расійскіх[удакладніць] святароў ды спыніць згадванне мітрапаліта Сергія. Архірэйскі сабор у асобе мітрапаліта Панцялеймана і епіскапа Венедыкта пастанавіў прыняць патрабаванні, але адкласці абвяшчэнне аўтакефаліі да яе прызнання Маскоўскім патрыярхатам.\n1 чэрвеня Генеральны камісарыят «Беларусь» загадаў мітрапаліту Панцеляйману пайсці, нібыта на адпачынак, у манастыр у Лядах за супраціў абвяшчэнню аўтакефаліі яго адкладаннем, а царкоўнае кіраўніцтва перадаць архіепіскапу Філафею. Аднак перамовы БНС, а пазней Генеральнага камісарыята, з архіепіскапам Філафеем таксама не далі плёну. У выніку 15 ліпеня кіраўніцтва Камісарыяту загадала епіскапату Беларускай мітраполіі неадкладна пачаць падрыхтоўку да склікання Усебеларускага Царкоўнага Сабору, дзеля чаго архіепіскап утварыў камісію. Па атрыманні 1 жніўня ад мітрапаліта Панцялеймана пісьмовага даручэння склікаць Сабор дзеля «афармлення створанае мітрапалітам аўтакефаліі» архіепіскап Філафей прызначыў яго на 28 жніўня і разаслаў інструкцыі ў справе выбару дэлегатаў. Але Сабор пачаў сваю працу толькі 30 жніўня пасля малебну ў мінскай Свята-Праабражэнскай саборнай царкве і працягваўся да 2 верасня. Бралі ў ім удзел з правам голасу 3 епіскапы, 65 святароў і 65 прадстаўнікоў ад вернікаў. 128-мю галасамі супраць 3-х устрыманых Сабор ўхваліў прапанову неадкладнага абвешчання аўтакефаліі Беларускае Праваслаўнае Царквы. На ім прынялі Статут «Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Нацыянальнай Царквы», параграф 113 якога абвяшчаў: Кананічнае аб’яўленне аўтакефаліі наступіць пасля прызнання яе ўсімі аўтакефальнымі цэрквамі. Сабор таксама зацвердзіў тэксты лістоў да Канстанцінопальскага патрыярха і галоваў усіх аўтакефальных праваслаўных цэркваў з просьбай прызнаць аўтакефалію Царквы і прыняць яе, «як сястру», у малітоўную супольнасць. На заканчэнне Сабор прыняў пастанову, якой абавязваў епіскапаў давесці справу аўтакефаліі да завяршэння. Аднак епіскапы, апраўдваючыся неабходнасцю подпісу мітрапаліта пад лістамі ў справе прызнання аўтакефаліі, іх не выслалі. Такім чынам, ні фактычнага абвяшчэння аўтакефаліі, ні прызнання яе іншымі цэрквамі не адбылося.\nНаступленне савецкіх войскаў вымусіла епіскапат Беларускай мітраполіі эмігрыраваць ў Германію.\nПасля вайны члены епіскапата ўвайшлі ў склад Рускай праваслаўнай царквы за мяжой. Частка эмігрантаў звярнулася да кіраўніка УАПЦ Палікарпа з просьбай стварыць для іх асобную Беларускую аўтакефальную царкву. 5 чэрвеня 1948 года ў Канстанцы (Заходняя Германія) адбыўся царкоўны з'езд, на якім было прынята рашэнне заснаваць Беларускую Аўтакефальную Праваслаўную Царкву (БАПЦ). Узначаліў яе, перайшоўшы з УАПЦ, епіскап Мелітопальскі Сергій (Ахатэнка), узведзены Палікарпам у сан архіепіскапа. У 1949 годзе ён разам з епіскапамі УАПЦ узвёў у сан епіскапа Васіля (Тамашчыка) са званнем Віленскі. У БАПЦ было створана дзве епархіі — Аўстралійская (якую ўзначаліў Сергій) і Канадска-Амерыканская (Васіль). Епіскап Сергій пачаў прымаць у БАПЦ суполкі Канстанцінопальскага патрыярхата, у выніку чаго Канстанцінопальскі патрыярх выдаў Томас, у якім аб'явіў, што Сергій не з'яўляецца праваслаўным епіскапам, а БАПЦ, як праваслаўнай царквы, не існуе.\nУ 1968 годзе ў БАПЦ з'явілася яшчэ два епіскапы: Андрэй (Крыт) быў пасвечаны на епіскапа Гродзенскага, Наваградскага і Кліўлендскага, а архімандрыт Мікалай (Мацукевіч) стаў епіскапам Турава, Пінска і Таронта. Пасля смерці Сергія (1971) быў праведзены Сабор БАПЦ (1972), які выбраў новым старшынёй Андрэя (Крыта) і дараваў яму тытул мітрапаліта. У 1979 годзе святаром БАПЦ стаў Ізяслаў (Бруцкі).\nУ 1980 годзе, пасля прызначэння Бруцкага настаяцелем у Хайленд-Парк, стары святар адмовіўся пакідаць царкву, і яго прыхільнікі новага настаяцеля не ўпусцілі. У выніку гэтага арх. Мікалай абвясціў мітр. Андрэя недзеяздольным і абвясціў аб пераходзе трох прыходаў (Хайленд-Парк, Кліўленд і Дэтройт) пад яго юрысдыкцыю. 7 жніўня 1982 года архірэйскі сабор БАПЦ (Андрэй і Ізяслаў) аб'явілі аб адлучэнні Мікалая ад царквы. Аднак пасля смерці мітрапаліта Андрэя на саборы ў Хайленд-Парку (26-27 мая 1983) менавіта Мікалай быў абраны мітрапалітам. Таму Ізяслаў склікаў Пазачарговы Сабор у Мюнстэры (Вялікабрытанія), дзе таксама быў выбраны мітрапалітам у маі 1984. Так БАПЦ раскалолася на дзве юрысдыкцыі. Пад кіраўніцтвам Ізяслава апынуліся 3 прыходы ў Англіі, 2 у Аўстраліі і 1 у ЗША. Другую групу ўзначаліў архіепіскап Таронта, пад амафорам якога 5 прыходаў у ЗША, адзін у Канадзе і адзін у Аўстраліі.\nЗ 1994 года пачаліся багаслужбы ў мінскім прыходзе святой Еўфрасінні Полацкай, які спачтку належаў да непрызнанай «Беларускай народнай аўтакефальнай праваслаўнай царквы на Бацькаўшчыне». Пазней прыход разам са святаром Леанідам (Акаловічам) перайшоў у юрысдыкцыю Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы.\nПасля смерці мітрапаліта Мікалая (2003) Ізяслаў далучыў да сваёй юрысдыкцыі большую частку яго прыходаў. У жніўні 2003 на Царкоўным Саборы ў Хайленд-Парку (ЗША) фармальна завершана аб’яднанне двух галін БАПЦ.\nАле яшчэ раней новым старшынёй БАПЦ аб’явіў сабе Аляксандр (Салагуб), былы супрацоўнік Аддзела знешніх царкоўных сувязяў РПЦ, якога раней Мікалай прыняў у сваю БАПЦ, а праз некалькі месяцаў адлучыў ад яе. Аляксандр (які рашэнне Мікалая не прызнаў) разам з сербскім епіскапам Дамаскінам, што знаходзіўся на пакоі, узвялі ў сан епіскапа БАПЦ серба Ёвана Пурыча. Пасля смерці Мікалая (Мацукевіча) Аляксандр (Салагуб) аб’явіў сябе мітрапалітам, а Пурыча кіраўніком справамі БАПЦ. Фактычна да канца 2010 года гэта юрысдыкцыя перастала існаваць.\nУ 2004 годзе ў БАПЦ Ізяслава ў сувязі з цяжкай хваробай апошняга вікарным епіскапам Баранавіцкім і Бруклінскім і выконваючым абавязкі кіраўніка БАПЦ быў прызначаны Васіль (Касцюк), які перайшоў у БАПЦ з РПЦ. Але царкоўны савет і яго прыхільнікі заблакіравалі будынак царквы Кірылы Тураўскага і не пусцілі туды Васіля. Праз некалькі месяцаў Васіль вярнуўся ў Беларусь, наклаўшы анафему на шэраг членаў царкоўнага савета. У Беларусі ён некаторы час называў сабе законным кіраўніком БАПЦ, а затым аб’явіў аб стварэнні новой юрысдыкцыі «Беларускі грэка-праваслаўны рух», куды мелі ўвайсці праваслаўныя абшчыны, якія не падтрымлівалі аўтакефалію, але і не хацелі наведваць храмы Маскоўскага Патрыярхата.\nМітрапаліт Ізяслаў (Бруцкі) памёр 27 лістапада 2007 года. 11 мая 2008 года епіскапам быў абраны архімандрыт Святаслаў (Логін). Абрад хіратоніі быў выкананы архіепіскапам Уманскім і Дэтройцкім Аляксандрам, епіскапам Барыспальскім Пасіем ды епіскапам Х’юстанскім і Тэхаскім Макарыюсам пры дапамозе святарства і пры ўдзеле вялікай колькасці вернікаў з Нью-Ёрку, Нью-Джэрсі і Канады. Варта адзначыць, што менавіта Логін вёў Царкоўны Сабор у жніўні 2003 года, калі было абвешчана аб спыненні спрэчак унутры царквы.\nУ 2011 годзе ў Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царкве быў хіратанісаны другі епіскап — Серафім (Чыкіта).\nАрхіепіскап Святаслаў Логін у 2018 годзе адзначыў, што адсутнасць у Беларусі аўтакефаліі парушае апостальскія каноны. Але беларуская нацыянальная царква можа атрымаць аўтакефалію ад Канстантынопаля толькі ў тым выпадку, калі яе прызнае дзяржава, а ўлады стала адмаўляюць Беларускай аўтакефальнай царкве ў рэгістрацыі, і ў Беларусі дзейнічаюць усяго некалькі прыходаў БАПЦ. Святаслаў Логін паведаміў, што Беларуская аўтакефальная праваслаўная царква мае шчыльныя дачыненні з Праваслаўнай царквой Украіны, якая падтрымлівае жаданне БАПЦ атрымаць стус кананічнай нацыянальнай царквы. У прыватнасці, беларускія святары бясплатна атрымліваюць адукацыю ў духоўных семінарыях Украіны, апроч таго, украінская царква дае магчымасць служыць у іхных храмах, пасвячаць святароў, рабіць хіратоніі.\n29 траўня 2019 года ў Мінску адбыўся суд над святарамі БАПЦ айцом Леанідам (Акаловічам) і ераманахам Вікенціем (Кавальковым). Ім інкрыміявалася «арганiзацыя масавага палiтычнага дзеяння», пры гэтым яны нібыта наўмысна і дзёрзка парушалi грамадзянскi супакой i беларускае заканадаўства. Падставай для ўладаў былі малебен на плошчы Свабоды ля Свята-Духава сабора пасля «крыжалому» ў Курапатах і непасрэдна ў саміх Курапатах, а таксама малебен на Вайсковых могілках у гадавіну завяршэння Другой сусветнай вайны ў Еўропе. Па выніках суду святарам не былі прызначаны штрафы ці пазбаўленне волі.\nМелхіседэк (Паеўскі) Міхаіл Львовіч Паеўскі 1922 — 1931\nФіларэт (Раменскі) Феадосій Яўграфавіч Раменскі 1931 — 1 лістапада 1937\nПанцялеймон (Ражноўскі) Павел Сцяфанавіч Ражноўскі 1942 — 1946\nАляксандр (Іназемцаў) Мікалай Іназемцаў 1946 — 9 лютага 1948\nСергій (Ахатэнка) Ягор Пракопавіч Ахатэнка 1948 — 2 кастрычніка 1971\nАндрэй (Крыт) Аляксандр Крыт 1972 — 21 мая 1983\n7 Ізяслаў (Бруцкі) Іван Данілавіч Бруцкі май 1984 — 26 лістапада 2007\n8 Святаслаў (Логін) Вячаслаў Вячаслававіч Логін з 11 мая 2008\nЦарква Святых апосталаў Пятра і Паўла (Адэлаіда)\nЦарква Святых Віленскіх Мучанікаў (Мельбурн)\nКапліца Жыровіцкай іконы Божай Маці (Перт)\nРэлігійная грамада Святой Ефрасінні Полацкай (Мінск)\nПарафія Жыровіцкай іконы Божай Маці (Манчэстэр)\nКафедральны Сабор Святога Кірылы Тураўскага (Нью-Ёрк)\nЦарква Жыровіцкай іконы Божай Маці (Кліўленд)\nЦарква Жыровіцкай іконы Божай Маці (Хайленд-Парк)\nОрдэн мітрапаліта Мельхісадэка\nБеларуская праваслаўная царква Паўночнай Амерыкі\n↑ БЭ ў 18 т. Т. 2.\n↑ Пад пагрозай смерці з боку Вітаўта, пд. http://www.orthodox.com.ru/new/page.php?id=13&pg=2&PHPSESSID=7df98401febc8eb8cafa6213e7284fc1(недаступная спасылка)\n↑ http://www.ortho-rus.ru/cgi-bin/ps_file.cgi?2_2684 Архівавана 5 сакавіка 2016.\n↑ 7,0 7,1 novychas.by\n↑ 8,0 8,1 Уладзімір Навіцкі. Палітыка расколу Рускай праваслаўнай царквы ў Беларусі (1920-я гг.) Архівавана 1 снежня 2008.// Беларускі партал «Царква». 30 снежня 2007\n↑ Зянон Пазняк. Гутаркі з Антонам Шукелойцем. — Беларускія ведамасці, Варшава; Таварыства Беларускай Культуры ў Летуве, Вільня, 2003. — 144 с.: іл. ISBN 9955-9337-8-X — Старонкі 104—107 (Аўтакефалія).\n↑ 10,0 10,1 10,2 Барыс Данілюк. Усебеларускі Праваслаўны Царкоўны Сабор 1942 г. у Менску(недаступная спасылка)// Беларуская Аўтакефалія. № 1 (1)(недаступная спасылка) 2009. Старонкі 15-17.\n↑ 11,0 11,1 Силова С. В. Крестный путь. Белорусская православная церковь в период немецкой оккупации 1941—1944 гг. — Минск: Изд-во Белорусского экзархата, 2005. — 71 с.\n↑ Аўтакефалія. — Мінск: Грамадзянская ініцыятыва «За свабоднае веравызнанне», 2005. — 15 с.\n↑ Алег Тачоны. Беларуская Аўтакефалія на ростанях(недаступная спасылка)// Наша Ніва. 20 чэрвеня 2002\n↑ Хіратонія архімандрыта Святаслава ў епіскапа БАПЦ // Беларуская Аўтакефальная Праваслаўная Царква. 11 мая 2008\n↑ Хіратанізаваны новы епіскап БАПЦ Архівавана 21 кастрычніка 2020.// Наша Ніва. 12 мая 2008\n↑ Вернікам і актывістам БАПЦ уручылі царкоўныя ўзнагароды\nАфіцыйны сайт БАПЦ (Бруклінскай)\nБелорусская Автокефальная Православная Церковь — religare.ru (руск.)\nсвящ. А. Шрамко. Виртуальная церковь по имени «БАПЦ» — churchby.info (руск.)\nБелорусская Автокефальная Православная Церковь — crwdo.ru (руск.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Беларуская_Аўтакефальная_Праваслаўная_Царква&oldid=4143116"\nАпошнія змены 18 чэрвеня 2022 а 18:16\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 18:16, 18 чэрвеня 2022.


Что знает молодежь о ВИЧ-инфекции — Докшицы Официальная газета Докшицкого района Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах\n30.11.2019 381 Pavel Комментариев нет\nВось ужо 31 год 1 снежня служыць напамінам пра неабходнасць спыніць глабальнае распаўсюджванне ВІЧ-інфекцыі. СНІД, які зусім нядаўна называлі ‘‘чумой XX стагоддзя’’, застаецца адной з самых небяспечных і малавывучаных хвароб і ў XXI стагоддзі.\nШто ведае моладзь пра яе – у нашым апытанні:\n— СНІД – гэта захворванне, якое ў сапраўдны момант не лечыцца. Ад яго гіне імунная сістэма чалавека, і любая хвароба, нават звычайная прастуда, можа стаць смяротнай. Перадаецца СНІД праз кроў або пры палавым кантакце. Даведацца, заражаны ты ці не, можна ў любой паліклініцы: здаецца аналіз крыві з вены. Дарэчы, зрабіць гэта можна ананімна.\nВячаслаў, 20 гадоў:\n— Гэта імуннае захворванне. Я толкам не ведаю, але лічу, што заразіцца можна праз парэзы або фізічны кантакт.\nВадзім, 22 гады:\n— СНІД з’яўляецца апошняй стадыяй ВІЧ-інфекцыі. Наколькі я ведаю, заразіцца можна пры палавым кантакце, пры пераліванні крыві ад заражанага донара, а таксама ад маці да дзіцяці. Каб даведацца, ці не хворы ты на СНІД, можна зрабіць экспрэс-тэст.\nАліна, 18 гадоў:\n— СНІД – гэта сіндром, і ён не перадаецца. Перадаецца ВІЧ-інфекцыя. Заразіцца можна праз палавы кантакт, праз кроў або ад маці да дзіцяці. А праверыцца лёгка: у любой паліклінніцы можна зрабіць аналіз.\nСяргей, 32 гады:\n— СНІД – гэта сіндром зніжэння імунітэту на фоне ВІЧ-захворвання. Спосабы заражэння: палавы, з крывёю, праз ранкі і мікратрэшчыны, праз слізістыя (калі ёсць парушэнні іх цэласнасці). Самы верны спосаб даведацца, ці не хворы ты,— гэта здаць аналіз крыві.\nДзіяна, 29 гадоў:\n— СНІД – гэта невылечная хвароба. Шляхоў заражэння некалькі: палавы кантакт, цяжарная жанчына можа заразіць сваё дзіцяці, праз кроў. А праверыцца вельмі проста: здаць аналіз у бальніцы.\nМяркуючы па адказах, у сваёй большасці моладзь ведае, што такое СНІД і што трэба рабіць, каб, не заразіцца ВІЧ.\nЗрабіць аналіз на ВІЧ-інфекцыю можна бясплатна ў Докшыцкай ЦРБ.\nПыталася Вольга Капская.\n← «Быть юристом мечтала ещё в школе», – говорит Влада – молодой специалист из ОАО «Докшицкого райагросервиса»\nАдаптацию к трудовой деятельности предлагают инвалидам в Докшицком районе →\nДень памяти Ефросиньи Полоцкой отметили в Докшицкой районной детской библиотеке\n10.06.2016 jeksik Комментариев нет\n13.02.2018 jeksik Комментариев нет


Праздновали миорские библиотекари » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nСвяткавалі міёрскія бібліятэкары\nМіёрскія бібліятэкары падрыхтавалі падарункі чытачам да дня бібліятэк і адзначылі свята разам з добрымі сябрамі і творчымі асобамі. Букеты кветак, паветраныя шары, кампліменты на каляровых лістках, гарбата з лугавымі травамі, літаратурнае варэнне. І вядома, кнігі і цікавыя зносіны. Дажджлівым днём 15 верасня ў цэнтральнай раённай бібліятэцы было цёпла і сонечна.\nНаведвальнікі затрымліваліся ў фае на ўваходзе ля століка з кнігамі. Іх прынеслі чытачы з уласных паліц для іншых кнігалюбаў. Звароту раманы і дэтэктывы не належалі. Яшчэ сюрпрызы—бясплатныя кнігі з камерцыйнага фонду і выстава кніжных навінак.\nЧытачы прымацоўвалі на стэлаж лісткі з пажаданнямі і кампліментамі, віншавалі бібліятэкараў добрымі словамі і кветкамі. Пышная дыфенбахія ад клуба "Бажэна" размясцілася ў чытальнай зале. Там праходзіла галоўнае мерапрыемства святочнага дня. Сабраліся пастаянныя чытачы, міёрскія паэты і актывісты клуба "Залаты ўзрост" з Дзісны на чале з кіраўніком Аленай Ільічовай.\nДырэктар бібліятэкі Ала Скавародка заўважыла, што дзверы ўстановы адкрыты для кожнага чытача, а 15 верасня—агульнае свята. Гасцінныя гаспадары частавалі гарбатай з лугавымі травамі, дамашнімі бублікамі і фірменным варэннем. Ягадныя ласункі нарыхтоўваюць з лета. Вараць па рэцэптах класікаў літаратуры. Сунічнае, як любіў Іван Тургенеў, малінавае, якім частаваўся Леў Талстой, з агрэсту—якое гатавалі для Аляксандра Пушкіна.\nПадарункі і культурную праграму прывезлі дзісенскія госці. Песні дарылі Ядвіга Ганебная і Людміла Тарубарава. Захоплена слухалі вершы кіраўніка аб'яднання "Алый парус" Джэмы Пугачэўскай. Пра жыццёвы і творчы шлях расказаў пісьменнік Славамір Даргель. Падзяліліся літаратурнымі набыткамі паэты з Міёр Святлана Захарэвіч, Ларыса Барок, Юлія Вітко, Аляксей Рачыцкі.\nЗа круглым сталом многія ўбачыліся ўпершыню. Здавалася, што сабраліся добрыя знаёмыя. Так бывае, калі сустракаюцца творчыя і нераўнадушныя, таленавітыя і захопленыя.


Памёр найстарэйшы беларускі святар на эміграцыі айцец Кастусь Маскалік - а. Сяргей Сурыновіч — LiveJournal\nПамёр найстарэйшы беларускі святар на эміграцыі айцец Кастусь Маскалік\n12-га красавіка памёр найстарэйшы беларускі святар на эміграцыі айцец Кастусь Маскалік. Быў ён святаром усходняга абраду. Дзяцінства й юнацтва айца Кастуся было закалыханае нясьпешным заходнебеларускім мястэчкам Гародзеем (сёньня ў Нясьвіскім раёне), так няўдала перазваным Саветамі на Гарадзею, і гэтая тутэйшая нясьпешнасьць сталася адной з самых пазнавальных рысаў айца Кастуся. Ён так і не навучыўся адпавядаць шалёным вібрацыям сучаснага сьвету, назаўсёды застаўшыся там, у сваім усё больш і больш далёкім дзяцінстве.\nПасля вайны айцец Кастусь пражываў у езуіцкім калегіюме “Русікум” у Рыме. На сьвятара быў высьвячаны 10-га красавіка 1955-га году ў Рыме ўкраінскім арцыбіскупам Іванам Бучко. Да 1984-га году, з маленкім перарывам, працаваў у беларускай праграме Ватыканскага Радыё, будучы, галоўным чынам, дыктарам. Працу пачаў з заснавальнікам праграмы айцом Пётрам Татарыновічам. Ён навечна застаўся часцінкаю Беларусі, беларускае памяці, якой так часта бракуе нам цяпер.\nХай добры Бог дасць супакой душы свайго вернага слугі\nА вось як успамінае нябошчыка айцец Аляксандар Надсан\n2010-04-13 13:33 (UTC)\n2010-04-13 13:39 (UTC)\nу такіх момантах чамусці ўзнікае думка: каб жа не згубіць тое, чаго асягнулі нашыя слаўныя папярэднікі...\n2010-04-14 08:23 (UTC)\nГалоўнае, на мой погляд, быць сапраўднымі хрысьціянамі і беларусамі і не хаваць гэтага.\nВельмі часта такая "прапаганда" больш пераканальная за любую іншую.


Пад тытулам Найсвяцейшай Тройцы\nОпубликовано: 28.10.2010 19:22:59\nПершы драўляны касцёл пад тытулам Найсвяцейшай Тройцы з’явіўся ў Радашковічах дзякуючы намаганням намесніка смаленскага і кашталяна віленскага Пятра Сенкі Гедыголдавіча і ягонай жонцы Багуміле. З гэтай нагоды ўпершыню згадваюцца ў гістарычных дакументах 1447 года і Радашковічы.\nМенавіта тут калісь быў ахрышчаны Янка Купала.\nУ 1569 годзе паселішча атрымала статус горада з магдэбургскім правам у Мінскім ваяводстве Вялікага княства Літоўскага, і да канца XVIII стагоддзя Радашковічы былі цэнтрам дэканата.\nНовы касцёл быў узведзены ў 1734—36 гг. “руплівасцю кс. Сымона Мхоўскага, пісара Апостальскага, плябана Радашковіцкага пры дапамозе розных дабрадзеяў”. У 1740 годзе яго кансэкравалі пад тытулам Найсвяцейшай Тройцы і Стэфана мучаніка. Святыня была таксама драўляная, крыжова-купальная, пакрытая гонтаю. Мела яна ажно 6 вежаў і была каля 80 метраў у даўжыню і 32 метры ў шырыню. Перад уваходам у касцёл быў гранёны тамбур-барбакан — “крухта акруглая”. Усяго ў касцёле налічвалася 7 алтароў. Галоўны — Найсвяцейшай Тройцы — уяўляў сабой шасцікалонную барокавую кампазіцыю з фігурамі апосталаў Пятра і Паўла, Яна і Тадэвуша. У прэзбітэрыі каля дзяверэй у закрыстыю віселі партрэты фундатараў — Пятра і Багумілы Гедыголдавічаў. На харах знаходзіліся арганы на 10 галасоў. Сцены і купал былі распісаныя на біблейскія сюжэты. Пад касцёлам — два мураваныя скляпы.\nПобач стаяла драўляная званіца. На той час пры касцёле дзейнічалі школа і шпіталь, былі заснаваны тры брацтвы: з 1703 г. — св. Ганны, з 1738 г. — Найсвяцейшай Тройцы, а з 1750 г. — Імя Найсвяцейшай Марыі Панны. На канец XVIII стагоддзя ў Радашковіцкай парафіі налічвалася больш за 2300 чалавек.\nНа жаль, у час пажару велічны барочны касцёл згарэў. Але ў 1855 годзе “на сродкі парафіянаў, ахвяраванні памешчыкаў Валадковічаў і руплівасцю пробашча і дэкана кс. Пятра Жылінскага” ў Радашковічах быў закладзены каменны касцёл у стылі позняга класіцызму. Завяршылася будаўніцтва ў 1859 годзе, а 3 верасня 1860 года касцёл кансэкравалі пад гістарычным тытулам Найсвяцейшай Тройцы. Дарэчы, менавіта ў гэтым касцёле калісь быў ахрышчаны Янка Купала.\nПасля другой сусветнай вайны, у 1946 годзе, святыню зачынілі, а потым прыстасавалі пад цэх завода “Беларуская кераміка”. Ішоў час, будынак дайшоў да аварыйнага стану, аднак яго аб’явілі помнікам архітэктуры.\nТолькі ў 1990 годзе касцёл вярнулі каталікам. Святыню адрэстаўрыравалі. У галоўным алтары зноў змясцілі абраз Найсвяцейшай Тройцы, левы алтар асвяцілі ў гонар Маці Божай Чанстахоўскай, правы — у гонар Божай Міласэрнасці.


Коска/кропка/вершаванка. Як быць з паэзіяй\nГалоўная » Навіны » Коска/кропка/вершаванка. Як быць з паэзіяй\nДата публікацыі: 16.08.2017\nМногія так і жывуць. І нічога, не скардзяцца. Але ж не. Ім усё адно хочацца большага. Бо чалавек адрозны ад іншых звяроў здольнасцю задаваць пытанні. Разважаць. Марыць і мроіць. Будаваць паветраныя замкі і сыходзіць у ментальны партызанінг. Адчуваць смак жыцця і ператвараць яго ў тэксты. Сэнс паэзіі – у цьмянасці яе прызначэння і нявызначанасці наступстваў.\nВершы пазбаўляюць спакою. Яны руйнуюць наш звыклы лексікон і ставяць словы не на тыя месцы. Дакладней, на прызначаныя аўтарам месцы. Абсалютна неабавязковыя з пункту гледжання здаровага сэнсу.\nВось бульба – зразумела. Сто грам пад настрой – мілая справа. Каб нічога не балела і на жыццё хапала? Дакладна і ясна. А “шестикрылый Серафим на перепутье мне явился” – неяк дзіўна. “Смерть – это все мужчины, галстуки их висят…” – глупства нейкае. «Я стаю на мяжы, я іду па нажы» – наогул чыстая правакацыя.\nПаэзія расце там, дзе звычайных жыццёвых пратаколаў робіцца замала. Гэта раз’ятраны слоўнік у пошуках новых значэнняў.\nХто не чуў еўтушэнкаўскае “поэт в России больше, чем поэт”? Але ж, па-першае, мы – не Раcія. А па-другое, так было за саветамі. У свеце барацьбы ідэяў і масавых экстазаў. Стадыённыя паэты 60-х аказаліся непасрэднымі спадкаемцамі сталінскай культурнай наменклатуры: “Ах, пісьменнікі прыехалі!”. Інжынеры чалавечых душ. Праграмісты нашых сэрцаў. Капітаны нягеглых.\nНяма таго, што раньш было. Вершы больш не справа абраных. Цяпер яны жывуць як вулічныя графіці, хіп-хоп угар і сеткавыя сігналы. Нізавая стыхія спантаннага культурнага крэатыву.\nСёння рыфмуюць нават у аптэчных кіёсках. Часам удала. Часцей недарэчна. Але, калі шчыра, я люблю наіўныя вершы. Яны як наіўны жывапіс: працуе – і добра! Дайце самародку шанец, і з яго вырасце набеліст. Як гэта здарылася з Дыланам.\nГрані паэзіі дзіўныя, яе межы невідавочныя. Дзе жывуць вершы да вершаў? Хто ведае, калі праб’е на слова? Гарантыяў няма. Рэцэптаў не бывае. Што ёсць? Вечны тонус бадзяжнага ката.\nКалі ты ў тэме, то заўсёды гатовы да тэксту. Вершы – не кіношны экстаз, а практыкі чакання. Павольнага выспявання гранічнай засяроджанасці і адначасова суцэльнага адвязу. Калі ты завостраны як бельгійскі нож і гатовы парэзаць свет на радкі.\nЗ чаго пачынаецца верш? З рытму. З інтанацыі. З настрою. Ён працуе як стэнаграма думкі. Ягоны рух – галоўная прынада для слухача, што ляціць услед за аўтарам па зігзагах фразіроўкі, скрозь зараснікі метафараў да эфектнай канцоўкі. Гэта хуткія шахматы. Паэзія сёння звычайна гуляе бліц. Доўга ўжо амаль не пішуць. І гэта як бы кепска: толькі заехаў – і ўжо на выхад. Але па сутнасці правільна: калі зачапіла – вернешся.\nПаэзія – клуб змененых станаў. Тут магчымае ўсё, у чым аўтар гатовы пазнаць сябе. Хочаце скрозь люстэрка? Вам да паэтаў. Да сапраўдных паэтаў. Каб ад чытання мароз па скуры.\nДамовіцца з імі складана. Дрэсіраваць не выходзіць. Вось чаму ў гісторыі пострэвалюцыйнай краіны быў «філасофскі параход» – а паэтычнага не было. Чырвоная ўлада разумнікаў высылала. А паэтаў душыла ў лагерах і расстрэльных казематах.\nПаэзія – практыкаванні ў свабодзе думкі. І ў той жа час – школа парадку. Дэманстрацыі структураванага выказвання. Верш фарматуе душэўныя станы і дазваляе словам складацца ў вобразы. Ён вучыць фільтраваць базар, трымаць рытм, будаваць карцінку. Ці інакш: досвед паэзіі вучыць глыбей адчуваць і ярчэй выказвацца. Проста таму, што маеш настрой на перажыванне і актыўны слоўнік пад рукой.\nАднак пісаць вершы зусім не абавязкова. У прынцыпе хапае статусу дасведчанага юзера. Здольнага кваліфікавана спажываць якасны прадукт і не атручвацца вербальным хлудам.\nНасамрэч паэзія – не рамяство, а стыль і почырк. Свабодны тэхнічны рух у прасторы жыццёвага дыскамфорту і побытавых траблаў. Спалучэнне пачуццяў, тэкстаў і ўчынкаў. Пачатковец у гэтым свеце чытае вершы ў пошуках яркіх маркераў для ўласнага жыццёвага праекта. Сталы жыхар штодзённасці мае сваю палітру і свае маркеры. Ён не заўсёды паэт слова. Але амаль заўжды паэт жыцця.\nПаэзія – гэта паказальныя палёты, выкладанне невыказнага. Найперш прабівае эмоцыя. Потым бачыш алюзіі і цытаты. Каштуеш якасць зборкі. Як бы зразумеў. Нібыта засвоіў. Але ўсё роўна часта прамінаеш галоўнае: вершык – не паштоўка з Цэнтра, а правакатар росту душы.\nНяважна, як ён сашрубаваны. Важна, што з ягонай нагоды адбылося з табой.\nУрэшце, геній аўтара вымяраецца талентам чытача. А найлепшы чытач – той, хто здольны, падсілкаваўшыся чужым драйвам, сысці ў адкрыты тэкст свайго жыцця.\nІ тае бяды, што ў ім не ўсё гладка з рыфмоўкай…\nМаксім Жбанкоў, budzma.by\nТэгі: паэзія, крытыка


Валейбалісты зборнай Беларусі занялі 4-е месца на моладзевым Еўра | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nВалейбалісты зборнай Беларусі занялі 4-е месца на моладзевым Еўра\nВалейбалісты зборнай Беларусі саступілі бельгійскім аднагодкам у матчы за трэцяе месца моладзевага чэмпіянату Еўропы з лікам 0:3.\nДзве партыі з трох, праведзеных валейбалістамі Беларусі і Бельгіі на пляцоўцы, прайшлі па практычна ідэнтычным сцэнары. Супернікі каманды Сяргея Троцкага дамагаліся перавагі ў дэбюце кожнай з іх і пасля спакойна даводзілі сэт да перамогі. Самым выніковым у беларускай дружыне стаў Уладзіслаў Давыскіба, на рахунку якога 11 ачкоў.\nПераможца турніру вызначаўся ў матчы італьянскіх і расейскіх валейбалістаў і падначаленыя Міхаіла Мікалаева нанеслі паразу зборнай Італіі з лікам 3:1.\n„Віцебск” і „Нёман” выйшлі ў чвэрцьфінал Кубка Беларусі\nУ розыгрышы футбольнага Кубка Беларусі вызначыліся чарговыя ўдзельнікі чвэрцьфінальнай стадыі. Футбалісты „Віцебска” абыгралі на выездзе менскі „Энергетык-БДУ” з мінімальнай перавагай 1:0 дзякуючы голу Руслана Цеверава на 76-й хвіліне матчу. У Мазыры гарадзенскі „Нёман” перамог мясцовую „Славію” з лікам 2:0. Раней у чвэрцьфінал выйшлі футбалісты „Іслачы” з Менскага раёна, жодзінскае „Тарпеда-БелАЗ”, салігорскі „Шахцёр”, „Мінск” і прадстаўнік першай лігі нацыянальнага чэмпіянату дзяржынскі „Арсенал”.\nЛісаковіч забіў свой першы гол у чэмпіянаце Расеі\nБеларускі нападнік маскоўскага „Лакаматыва” Віталь Лісаковіч забіў свой першы гол у чэмпіянаце Расеі. У пераможным хатнім матчы дзясятага тура з „Хімкі” 22-гадовы беларус выйшаў у стартавым складзе і адкрыў лік на 25-й хвіліне сустрэчы. На 80-й хвіліне Віталь Лісаковіч быў заменены, у выніку масквічы выйгралі з лікам 2:1.\nПокер Левандоўскага прынёс «Баварыі» перамогу ў матчы з «Гертай»\nУ матчы 3-га тура чэмпіянату Нямеччыны «Баварыя» абыграла «Герту» з лікам 4:3. У кампенсаваны час перамогу «Баварыі» прынёс Левандоўскі, які забіў гол з пенальці і аформіў покер. „Ліверпуль” на выездзе разгромна прайграў „Астан Віле” ў матчы 4-га тура чэмпіянату Англіі – 2:7. У пераможцаў хет-трык аформіў Олі Уоткінс, Джэк Грыліш забіў два мячы, у „чырвоных” двойчы вызначыўся Махамед Салах. „Ліверпуль” упершыню прапусціў сем мячоў за матч у прэм’ер-лізе. У 1963 годзе мерсісайдцы атрымалі сем галоў ва ўласную браму ў сустрэчы вышэйшага дывізіёна. „Астан Віла” з трыма перамогамі ў трох гульнях паднялася на другое месца ў турнірнай табліцы, у „Ліверпуля” дзевяць балаў пасля чатырох паядынкаў і пятая пазіцыя. „Тотэнхэм” разграміў „Манчэстар Юнайтэд” 6:1 – Сон Хын Мін і Хары Кейн забілі па два мячы.\n„Барселона” на хатняй арэне згуляла ўнічыю з „Севільяй” у матчы 5-га тура чэмпіянату Іспаніі – 1:1. „Барселона” з сямю баламі ідзе пятай у турнірнай табліцы, у „Севільі” сем ачкоў і шостая пазіцыя. „Мілан” упэўнена перамог „Спецыю” 3:0, „Лацыё” і „Інтэр” згулялі ўнічыю 1:1 у матчах 3-га тура чэмпіянату Італіі. Матч „Ювентуса” і „Напалі” перанесены. „Напалі” не прыляцеў у Турын на гульню з-за каронавіруса ў камандзе.\nМОKS згуляў унічыю з Red Devils Chojnice\nУ 5-м туры футзальнай экстракласы MOKS Słoneczny Stok Беласток, за які выступае былы абаронца зборнай Беларусі Сяргей Шостак, згуляў унічыю супраць каманды Red Devils Chojnice 2:2. Дублем у складзе беластоцкай дружыны адзначыўся Мікіта Старажук. Пасля 5 серый матчаў беластачане маюць на рахунку 8 ачкоў і 5-е месца ў турнірнай табліцы.\nБеларускі баксёр Іван Баранчык саступіў у баі за тытул WBC Silver\nБеларускі баксёр Іван Баранчык саступіў у баі за вакантны тытул WBC Silver у першай паўсярэдняй вазе ў Лас-Вегасе. Супернікам экс-чэмпіёна свету па версіі IBF стаў амерыканец Хасэ Сапеда. У адным з самых відовішчных баёў сезона супернікі сем разоў адпраўлялі адзін аднаго ў накдаўн. Развязка наступіла ў пятым раўндзе. Амерыканец нанёс беларусу прамы ўдар па твары. Пасля гэтага Іван Баранчык апынуўся на насціле рынга і не змог працягваць паядынак. Параза ад Хасэ Сапеды другая ў кар’еры 27-гадовага беларускага спартоўца.\nБеларусь пазбаўленая права на правядзенне Сусветнай шахматнай Алімпіяды\nБеларусь пазбаўленая права на правядзенне Сусветнай шахматнай Алімпіяды ў 2022 годзе. Рашэнне аб тым, што турнір пройдзе ў Беларусі, было прынята на пасяджэнні Генеральнай асамблеі Міжнароднай федэрацыі шахмат (ФІДЭ) у Батумі ў 2018 годзе, аднак напярэдадні стала вядома, што беларусы парушылі фінансавыя абавязацельствы.


Грачаная дыета / Напой Bentolit\nНязменнай папулярнасцю ў дзяўчат, якія жадаюць прывесці ў парадак фігуру і ўмацаваць здароўе, карыстаецца грачаная дыета для пахудання. Яна з'яўляецца строгай, аднак вельмі эфектыўнай. Акрамя пахудання ўсяго за тыдзень можна пазбавіцца не толькі ад лішняга вагі, але і ад дзындраў, таксінаў. У якасці дзівоснага бонуса - аднаўленне абменных працэсаў, чыстая, роўная, здаровая скура.\nСутнасць дыеты на грэчцы\nГрачаная дыета для пахудання - гэта монодиета, хоць некаторыя яе разнавіднасці дазваляюць ўжыванне абмежаванай колькасці садавіны ці кісламалочных прадуктаў. Сутнасць дыеты - штодзённае ўжыванне распаранай грачанай групы, якая валодае унікальным пажыўным складам. Грэчка змяшчае спрыяльныя для кішачніка харчовыя валакна, вітаміны групы А, РР, У, Е, каля дваццаці макра- і мікраэлементаў: жалеза, кальцый, фосфар, калій, цынк, марганец, ёд.\nСклад грэчкі дазваляе ёй стаць паўнавартасным заменнікам бялковых прадуктаў, у тым ліку мяса. Калі не запраўляць грэчку крамнымі тлустымі соусамі, салодкімі кетчуп з высокім утрыманнем крухмалу і цукру, то паправіцца на ёй немагчыма, нягледзячы на даволі высокі (каля 300 ккал на сто грамаў вагі) каларыйнасць.\nАкрамя класічнага моноварианта дыета існуюць грачанай-кефірны, грачаная-фруктовы і лячэбны варыянты.\nРэкамендуем пры выкананні любога варыянту грачанай дыеты, ужываць полівітамінныя комплексы. Так арганізм будзе атрымаць вітаміны і мінерал, вельмі неабходныя для нармальнага функцыянавання і якімі абдзелена кожная монодиета.\nПравілы грачанай дыеты\nЦвёрдая дыета на грэчцы мяркуе поўнае выключэнне з ежы бялкоў і тлушчаў. У спісе правілаў дыеты пазіцый не так шмат, але ўсе яны павінны выконвацца беспярэчна, інакш эфектыўнасць будзе зніжана. Сюды ж уваходзіць і тое, як запарваць грэчку для пахудання, таму што нельга выкарыстоўваць дадатковыя прадукты.\nЗабаронена абмешваць запаренную кашу алеем, кетчупам, мяснымі або сметанковым падліўкай.\nНеабходна харчавацца дробава, пяць ці шэсць разоў у суткі. Калі такі рэжым па нейкіх прычынах немагчымы, дапушчальна традыцыйнае трохразовае харчаванне.\nКашу нельга саліць, а запарваць можна толькі на вадзе.\nПерад першым ранішнім прыёмам ежы варта выпіць шклянку чыстай цёплай вады. Калі ёсць праблемы з кішачнікам (напрыклад, ўстойлівыя завалы), трэба выпіваць кожную раніцу вельмі гарачую ваду. Паміж «вадзяным» і грачаная сняданкам павінна пайсці не менш за гадзіну.\nПамер порцый на дробавым харчаванні не павінен перавышаць двухсот грамаў адварной грэчкі. Пры трохразовае харчаванне можна павялічыць аб'ём порцыі ўдвая.\nДапоўніць дыету абавязкова варта прыёмам полівітамінныя комплексы. Грэчка дасць арганізму толькі вугляводы і пэўных набор карысных рэчываў. Дэфіцыт бялку і тлушчу трэба кампенсаваць абавязкова. Акрамя карысці для арганізма прыём вітамінаў прадухіліць галодныя зрывы.\nДыета разлічана на тыдзень, максімум на дзве.\nІдэальна для пахудання - спалучаць грачаную дыету і лёгкія фізічныя практыкаванні, якія можна рабіць дома.\nГрэчку на працягу ўсёй дыеты нельга саліць. Ёсць яна ў такім выглядзе даволі складана, затое бессалявой рацыён гарантуе пахуданне.\nГрачаная дыета - меню на тыдзень\nКласічная дыета на грэчцы мяркуе ўжыванне на працягу сямі ці чатырнаццаці сутак толькі отваренной або запаренном групы. Штодня патрабуецца багатае пітво. Акрамя вады можна піць зялёны чай, адвары траў.\nУвесь тыдзень (а калі хопіць сілы волі, то і дзве) меню павінна выглядаць наступным чынам.\nСняданак: дзвесце грамам отваренной без солі спецый. Алей, соль, цукар не дадаваць! Запіць кашу можна шклянкай свежага зялёнага гарбаты без цукру і малака або лёгкім несоленым агароднінным сокам з морквы, буракоў, памідораў або салеры.\nАбед: 150 грамаў адварной грэчкі.\nВячэра: сапраўды такі жа, як абед. Запіць можна гарбатай з травы, куфлем чыстай вады.\nГрэчку для дыеты не абавязкова адварваць звыклым спосабам. Значна больш зручны спосаб, які дазваляе захаваць практычна ўсе карысныя ўласцівасці гэтых круп, - запарванне. Для гэтага паўтара шклянкі прамытай крупы варта заліць дзвюма шклянкамі стромкага кіпеню з вечара. Раніцай выдатная, рассыпістая, якая захавала ўсе свае якасці каша будзе гатовая. Яе трэба будзе толькі падзяліць на тры альбо пяць прыёмаў.\nЗа паўгадзіны да прыёму ежы трэба выпіваць шклянку прахалоднай небудзь цёплай вады. Гэта палепшыць страваванне і знізіць пачуццё голаду.\nВарыянты меню класічнай дыеты\nАдзін з найбольш папулярных варыянтаў дыеты называе грачанай-кефірную. Па гэтай схеме адварную грэч падчас аднаго з прыёмаў ежы можна запіваць кефірам нізкай тлустасці. Меню для аднаго дня выглядае так.\nСняданак: шэсць вялікіх лыжак запаренном грэчкі (без солі, алею, іншых дадаткаў) і шклянку свежезаваренного зялёнага гарбаты.\nАбед: такое ж колькасць кашы плюс шклянку кефіру паніжанай тлустасці альбо маложирного бифидока.\nВячэра: шэсць лыжак паранай крупы і зялёным або травяным чаем.\nЯшчэ адзін варыянт прадугледжвае ўжыванне разам з запаренном грэчкай несалодкіх садавіны і сухафруктаў. Дапушчальныя яблыкі, ківі, грушы, курага, чарнасліў. Часам можна дазволіць сабе інжыр або фінік, аднак яны вельмі салодкія, што можа негатыўна адбіцца на выніку.\nКаб было весялей, можна разнастаіць меню, змяняючы садавіна кожны дзень. Гэта не толькі дапаможа псіхалагічна, але і палегчыць працу арганізма. Грачаная-фруктовая дыета даволі лёгка пераносіцца на працягу двух тыдняў. Прыкладныя меню выглядае так.\nСняданак: шэсць лыжак запаренном грэчкі, 50 грамаў сухафруктаў, несалодкі травяны або зялёны чай.\nДругі сняданак: пяць сухафруктаў.\nАбед: запараная грачаная каша, шклянку таматнага соку.\nВячэра: каша, травяны або зялёны чай.\nАбавязковая ўмова для ўсіх відаў дыеты на грэчцы - піць не менш за два літраў вадкасці ў суткі.\nВынікі грачанай дыеты\nЗа тыдзень класічнай грачанай дыеты можна схуднець на шэсць - дванаццаць кілаграмаў. Кожныя суткі вага памяншаецца на кілаграм. Гэта вельмі высокі вынік, аднак каб утрымаць яго, трэба правільна выйсці з дыеты.\nграчанай-малочнае дыета дазваляе схуднець на сем - дзесяць кілаграмаў. На фруктова-грачанай дыеце можна страціць за тыдзень ад чатырох да шасці кілаграмаў. Лячэбная дыета пазбавіць ад трох кілаграм за тыдзень.\nАсобная ўвага варта надаць лячэбнай грачанай дыеце. Яна не так строгая, як апісаная вышэй класічная і фруктова-малочная схема. Перавага гэтага варыянту ў тым, што ён больш мякка дзейнічае на арганізм, а таму можа быць аднесены да разраду зберагалых. Лячэбную грачаную дыету даволі лёгка пераносяць нават тыя жанчыны, якім даволі цяжка выконваць строгія дыеты. Акрамя таго, апісаны ніжэй рацыён дабратворна ўплывае на стан сасудаў, спрыяючы з ачышчэнню.\nМеню лячэбнай дыеты\nШтодня на працягу тыдня або двух варта прытрымлівацца наступнага прыкладнага меню.\nСняданак: поўная талерка запаренном грэчкі (солі, алею, малака, іншых дадаткаў быць не павінна), што грамаў тварагу тлустасцю не больш за два адсоткаў, несалодкі травяной адвар або зялёны чай. Замест тварагу можна з'есці такое ж колькасць натуральнага ёгурта або трыццаць грамаў любога сыру.\nАбед: сто грамаў адварнога нішчымнага мяса (ялавічына, цяляціна, трусяціна, курыная грудка) з гарнірам з свежай гародніны (без запраўкі), зялёны чай ці травяны адвар\nПадвячорак: адзін фрукт сярэдніх памераў на выбар (апельсін, груша, ківі, яблык, грэйпфрут).\nВячэра: запараная каша, адварная капуста (брокалі, белакачанная, каляровая) - сто грамаў. Для запраўкі дазволена ўзяць соевы соус. Запіць шклянкай таматнага соку.\nГалоўны недахоп грачанай дыеты - рэзкае знікненне з рацыёну цукру, солі, тлушчу, бялковай ежы. Гэта вельмі цяжка пераносіцца арганізмам, ды і псіхалагічна вынесці тыдзень строгага рацыёну вельмі няпроста.\nМонодиеты пышна разгружаюць арганізм, дапамагаюць яму вывесці дзындры, таксіны, тлушчавыя запасы. Аднак гэты працэс часта суправаджаецца галаўным болем, дэпрэсіяй, раздражняльнасцю і агульным недамаганне. Таму можна зрэдку падтрымліваць сябе сухафруктамі, дадаваць у меню (нават у класічным варыянце) трохі свежай гародніны альбо ліставай зеляніны. Не будзе горш, калі вы з'ясце лішні фрукт (але не вінаград, інжыр або банан). Шлях вага будзе сыходзіць ледзь павольней, затое гарантавана і ў больш здаровым рэжыме, без непатрэбнага стрэсу.\nЛюбая дыета мае супрацьпаказанні. Грачаная не выключэнне. Катэгарычна забаронены такі рэжым харчавання цяжарным, якія кормяць жанчынам, дзецям, падлеткам. Забаронена худзець жанчынам, якія плануюць зачацце.\nСупрацьпаказаннем для дыеты з'яўляюцца наступныя захворванні і стану:\nвірусная ці бактэрыяльная інфекцыя;\nбалючая або багатая менструацыя;\nнегатыўныя клімактэрычныя стану;\nзахворванні сэрца і сасудаў.\nРэзка выходзіць з грачанай дыеты строга забаронена, асабліва калі яна працягвалася два тыдні. За гэты час арганізм прывык перапрацоўваць монопищу, і паўнавартасная ежа, асабліва празмерна тоўстая, салодкая, каларыйная, разладзіць працу ЖКТ, парушыць абменныя працэсы. Рэкамендуецца не перавышаць у першы тыдзень пасля завяршэння дыеты парог у тысячу кілакалорый.\nВарта паступова ўключаць у рацыён маложирные бялковыя прадукты: яйкі, ёгурты, тварог, нішчымнае адварное (не смажанае! ) Мяса або птушку. У ідэале на даданне аднаго прадукты патрэбныя суткі. Праз тры дні можна дадаваць агароднінныя або нятлустыя мясныя супы, отрубной хлеб. Праз тыдзень можна паспрабаваць паступова ўводзіць звыклыя прадукты.\nХарчаванне пасля грачанай дыеты\nКаб захаваць высокія вынікі пасля грачанай дыеты, трэба строга выконваць індывідуальны калідор каларыйнасці. Усреднено яго значэнне - 1200 ккал у суткі пры ўмеранай або слабой фізічнай нагрузцы. Калі пачаць харчавацца звычайнай выявай і не лічыць калорыі, усё скінутыя кілаграмы імгненна вернуцца.\nВыконваць такую каларыйнасць варта не менш за дзесяць сутак. ёсць можна практычна ўсё, абмяжоўваючы толькі жывёльны тлушч, салодкае, вяндліну, кандытарскія вырабы з белай мукі з высокім утрыманнем цукру. Калі вельмі хочацца пірожнае, з'ешце ўсяго ў першай палове дня, палічыце калорыі, а ўвечары прыгатуйце сабе нятлусты бялковы вячэру: запечаныя сырнікі, звараную грудку і зелянінай.\nПаўтарыць дыету можна праз месяц. Ўжываць грачаную моносхему можна і як аднадзённую штотыднёвую разгрузку.


Пытанне: Як я магу атрымаць ад Бога дараванне маіх грахоў?\nАдказ: Дзеі 13:38 кажа: “Мужы браты, хай будзе вам ведама, што абвяшчаецца вам адпушчэнне грахоў праз Яго.”\nШто такое памілаванне і чаму гэта неабходна?\nСлова “памілаваць” мае наступнае значэнне: прабачыць; дараваць поўнасцю; ануліраваць доўг, не патрабуючы кампенсавання. Калі мы вінаватыя ў адносінах да кагосьці, мы шукаем прабачэння для таго, каб аднавіць добрыя адносіны. Прабачэнне не даецца таму, што чалавек заслугоўвае, каб быць памілаваным. Ніхто не заслугоўвае памілавання. Памілаванне – гэта акт любові, літасці і ласкі. Памілаванне – гэта рашэнне не мець нічога супраць іншага чалавека, нягледзячы на тое, што ён табе зрабіў.\nБіблія апавядае нам, што мы ўсе маем патрэбу ў атрыманні памілавання ад Бога. Мы ўсе ўчынілі грэх.Эклезіяст 7:20 кажа: “Няма чалавека справядлівага на зямлі, які рабіў бы дабро і не грашыў”. У 1-м Яна 1:8 гаворыцца: “Калі мы кажам, што ня маем грэху, ашукваем сябе, і праўды няма ў нас”. Усякі грэх у канчатковым выніку – гэта акт мяцяжу супраць Бога (Псалом 52:4). Як вынік, мы маем пільную, найвялікшую патрэбу ў Божым памілаванні. Калі нашыя грахі не дараваны, у вечнасці мы будзем несці цяжар наступстваў сваіх грахоў (Мацвея 25:46; Яна 3:36).\nПамілаванне – як мне яго атрымаць?\nНа шчасце, Бог – Бог любячы і літуючы і гатовы дараваць нам нашыя грахі! 2-е Пятра 3:9 распавядае нам: “Не марудзіць Гасподзь з выканнаннем абяцання, як некоторыя лічаць гэта марудлівасцю; а доўга трывае нас, не хочучы, каб хто загінуў, а каб усе прыйшлі да каяння”. Бог жадае прабачыць нам, і Ён зрабіў тое, што неабходна для нашага памілавання.\nАдзіна справядлівым пакараннем за грэх з’яўляецца смерць. Першая палова верша Рымлянам 6:23 кажа: “Бо расплата за грэх – смерць...” Вечная смерць – вось што мы заслугоўваем за нашыя грахі. Але Бог, згодна з Сваім дасканалым планам, зрабіўся чалавекам – Ісусам Хрыстом (Яна 1:1, 14). Ісус памёр на крыжы, панёсшы смерць – пакаранне, якое заслужылі мы. 2-е Карынфянам 5:21 вучыць нас: “Бо Таго, Хто ня ведаў грэху, Ён зрабіў нам ахвяраю за грэх, каб мы ў Ім зрабіліся праведнымі перад Богам”. Ісус памёр на крыжы, панёсшы пакаранне, якое належала нам з-за зробленага намі!\nЗ’яўляючыся Богам, Ісус праз Сваю смерць падараваў збаўленне ад грахоў усяму свету. У 1-м Яна 2:2 сказана: “Ён ёсць ахвяра мілажалю за грахі нашыя, і ня толькі за нашыя, але і ўсяго свету”. Ісус паўстаў з мёртвых, прадэманстраваўшы Сваю перамогу над грахом і смерцю (1-е Карынфянам 15:1-28). Дзякаваць Богу, бо праз смерць і ўваскрэсенне Ісуса Хрыста другая палова верша Рымлянам 6:23 нязменна праўдзівая: “...а дар Божы- жыццё вечнае у Хрысце Іісусе, Госпадзе нашым.”\nЦі хочаце вы атрымаць дараванне вашых грахоў? Ці ёсць у вас адчуванне вінаватасці, якое прыносіць пакуты і ад якога нельга пазбавіцца? Дараванне вашых грахоў магчыма, калі вы паверыце ў Ісуса Хрыста як вашага Збаўцу. У Эфесянам 1:7 сказана: “У Якім мы маем адкупленне крывёю Ягонай, дараванне грахоў, паводзе багацця мілаты Ягонай”. Ісус заплаціў наш доўг, і таму мы можам быць памілаваны. Вам трэба толькі звярнуцца да Бога з просьбай прабачыць вам праз Ісуса Хрыста, з верай, што Ісус памёр для таго, каб унесці плату за нас і зрабіць магчымым вашае памілаванне – і Ён прабачыць вам! Яна 3:16, 17 утрымлівае ў сабе цудоўную вестку: “Бог так палюбіў свет, што аддаў Сына Свайго Адзінароднага, каб кожны, хто верыць у Яго, не загінуў, а меў жыццё вечнае. Бо не паслаў Бог Сына Свайго ў свет, каб судзіць свет, а каб свет уратаваны быў праз Яго”.\nПамілаванне – гэта сапраўды так проста?\nТак, гэта проста! Вам не трэба зарабляць прабачэнне Бога!Вы не зможаце заплаціць за памілаванне, што атрымалі ад Бога. Вы можаце толькі прыняць яго па веры, праз ласку і літасць Божую. Калі вы хочаце прыняць Ісуса Хрыста як вашага Збаўцу і атрымаць ад Бога памілаванне, то тут прыведзена малітва, якою вы можаце памаліцца. Учыненне гэтай ці ўсякай іншай малітвы не можа збавіць вас Толькі даручыўшы сябе Ісусу Хрысту, вы атрымаеце дараванне грахоў. Гэта малітва – проста спосаб выказвання Богу сваёй веры і падзякі за падараванае памілаванне.\n“Божа, я ведаю, што я саграшыў супраць Цябе і заслугоўваю пакарання. Але пакаранне, якое заслужыў я, прыняў на Сябе Ісус Хрыстос, і таму праз веру ў Яго, я магу быць памілаваны. Я адцураюся граха і даручаю сябе Табе дзеля збаўлення. Дзякую Табе за Тваю цудоўную ласку і памілаванне. Амін.”\nВяртанне на беларускамоўную дамашнюю старонку Як я магу атрымаць ад Бога дараванне маіх грахоў?


Вячаслаў Адамчык - Аптэка нумар тры — Кароткі змест / Краткие содержания\nГлавная → Беларуская літаратура → Вячаслаў Адамчык → Вячаслаў Адамчык - Аптэка нумар тры\nВячаслаў Адамчык - Аптэка нумар тры\nАптэка нумар тры. На Нямізе...\nНяўжо на той самай Нямізе, дзе пахла з пад'ездаў цвілымі дрывотнямі, сырымі брукаванымі падворкамі і развешанаю на вяроўках бялізнаю, ёсць аптэка? Аптэка нумар тры.\nЯ помню там была цырульня: маленькі пакойчык з адным драўляным крэслам перад люстэркам у разной паточанай шашалем аправе з цьмянай, як захуканай, амальгамай.\nПадстрыгаў і галіў стары яўрэй з нерухомым жаўтлявым тварам і худымі пашчэнкамі. Я помню, што ў яго дрыжалі і не гнуліся худыя, доўгія пальцы, калі неяк няспрытна-растапыраныя лавілі ў каго-небудзь на галаве сухія рэдкія валасы, і над імі лязгалі ножніцы.\nУ мяне між лапатак халадзела спіна і макрэлі рукі, калі я сядзеў на драўляным крэсле і ў люстэрка бачыў, як гэтыя растапыраныя пальцы наводзілі па асялку брытву.\nАптэка нумар тры на Нямізе.\nТам быў наш інтэрнат — двухпавярховы цагляны дом. Ён пах гаркаватаю цэглаю, як разабраная печ. Стары двухпавярховы дом на дваццаць адзін пакой і адну кладоўку. Я нат помню нумар свайго пакоя — пяць. Мы там біліся зубным парашком і падлівалі адзін аднаму ў ложак вады. Я помню пяты пакой. З нашага акна было відаць брукаваны двор, хляўчук, сцяна, ад зямлі аж да страхі закладзеная наколатымі дрывамі, і развешаную на вяроўках бялізну. Вецер надуваў вялікія белыя похвы. З гэтага двара мы ведалі толькі сухенькую старую кабету, што нешта праз дзень несла да слупка з вяроўкамі місу бялізны і ў яе на шыі вянком целяпаліся прышчэпкі, дзяцей, што падкідвалі па двары пустую бляшаную банку, вялікага чырвонага пеўня і Васю — дзябёлага маладога мужчыну з тоўстым носам і заўсёды без шапкі. Кожную суботу ці нядзелю Вася трымаўся адной рукою за слуп, за які былі прывязаны вяроўкі, і біў сабе кулаком у грудзі: «Мяне, данскога казака...» Кожнае суботы і нядзелі Вася быў п'яны.\nДык дзе ж на Нямізе аптэка?\nЯ помню магазін картовых кепак, форменных зялёных фуражак, змятых капронавых капелюшоў і пад шклом на прылаўках тузіны шаўковых гальштукаў, тых, што яшчэ завязвалі шырокімі вузламі. I гастраном — забітыя рашоткамі і на ўзроўні тратуара вокны. Гастраном у падвале каля нашага інтэрната. Нат зімою ў адных рубашках мы бегалі туды купляць кільку, цукар і вялікія шэрыя, за рубель восемдзесят, батоны.\nАптэка нумар тры.\nНяўжо на той самай вузкай Нямізе, дзе кожны дом пахне сухою гаркаватаю цэглай, як разабраная печ? На той самай, дзе я пражыў два гады ў старым доме ў невялікім пакойчыку нумар пяць на першым паверсе. У пакойчыку з адным фанерным сталом, засланым клейкаю цыратаю з рудымі плямамі ад недакураных цыгарэт. Кафельнаю печкаю і чатырма жалезнымі ложкамі з парванымі сеткамі. Хлопцы іх звязвалі тэлефонным дротам. У мяне сеткі не было, у мяне былі чатыры вузкія неабгабляваныя дошкі. На дошках я прасаваў штаны. Я клаў іх нанач пад сіні матрац. Калі я падымаў матрац,— злямцаваная вата перасыпалася з аднаго рога ў другі.\nТолькі адзін Сенька Прус меў панцырную сетку і высокі з нікеліраванымі спінкамі ложак. На заняткі ён прыязджаў раней за ўсіх і ведаў, дзе будзе жыць прафком: там заўсёды стаялі ложкі з нікеліраванымі спінкамі.\nСенька Прус быў паляшук. З дому ён прывозіў фанерны чамадан з харчамі і дзённік, што напісаў за лета. Дзённік мы незнарок знайшлі: ён ляжаў на падаконніку пад стосам запыленых кніг. Дзённік пачынаўся цытатай «Каханне перамагае смерць». А ў фанерны чамаданчык мы так і не залезлі — на ім вісеў хітры замок. I харчы Сенька Прус вёз на зімовыя канікулы дадому. Падабраць ключ да хітрага замка збіраўся Жэня Кунцэвіч, але не паспеў. Той самы Кунцэвіч, што вынайшаў апарат для карэкціравання памяці. Гэты апарат ён зрабіў сам з пішучае машынкі.\nГады са два назад я сустрэў Жэню Кунцэвіча ў Маскве на вуліцы Горкага, каля магазіна «Акадэмкніга», што ля помніка Юрыю Далгарукаму. Была ранняя вясна і ветраны дзень з сонцам. Жанчына мыла вокны, плюхала вадою на шкло: па тратуары цяклі ручайкі і закручваліся ў ямках.\n— О, колькі зім, колькі лет! — павітаўся са мною Кунцэвіч і паглядзеў на жанчыну, што мыла вокны.\nНа ім быў шэры плашч з меднымі гузікамі і пляскатая кепка. I Жэня быў такі самы дробны і сухаваты ў твары — ён не змяніўся. У руцэ ён трымаў сінюю папяровую папку. Я спытаўся, чаго ён тут. Кунцэвіч развязаў матузкі ў сіняй папцы: я ўбачыў фотаздымкі пішучай машынкі з лічбамі на клавішах, нейкую схему і чарцяжы.\n— Вынайшаў апарат, вязу прафесару.\nЁн назваў прозвішча, яно было незнаёмае, я не запомніў.\n— I ты зрабіў яго з пішучай машынкі? — я не здзівіўся, бо ведаў Жэню Кунцэвіча.\nЁн усміхнуўся і завязаў матузкі ў сіняй папцы:\n— Мае дзяды і прадзеды былі кавалямі. Няўжо ты думаеш, я горшы за іх...\nЖэня астаўся дзіваком такім, якім быў. Тады ён прынёс у пустую кладоўку свой ложак, укруціў у патрон лямпачку і павесіў на сцяне партрэт Паўлава. Жэнька стаў вывучаць фізіялогію, логіку і псіхалогію, запісаўся ў СНТ пры біяфаку і ўвёў для сябе цвёрды рэжым спаць днём.\nНа курсе ўсе сталі паціскаць плячыма, а потым звыкліся. Толькі адзін камендант інтэрната прыводзіў прафкомаўскае начальства і выганяў Жэню Кунцэвіча з кладоўкі. Але Жэнька не пайшоў. Юрыдычна Кунцэвіч лічыўся жыхаром пятага пакоя, і да нас нікога не падсялялі.\nУ пакоі засталіся мы ўтрох: я, Сенька Прус і Косця Харошка.\nДык дзе ж на Нямізе аптэка? На той самай Нямізе, дзе некалі ездзіў анучнік: вясёлы чалавек з настаўленым каўняром і падкручанымі, як у кайзера, вусамі. Ён сядзеў на возе з гумовымі, мусіць, ад старых гарматаў, коламі. У драбінках ляжалі старыя жалезныя ложкі, керагазы, кавалкі рэек, адзін раз стаяў мінамёт. Згледзеўшы мінамёт, Косця пабег у інтэрнат і вынес, «кайзеру» старую, што браў на бульбу, вопратку і свой злямцаваны матрац.\n— Ну, што табе даць? — «кайзер» пакруціў матрац і кінуў пад сябе.\n«Кайзер» адкрыў сваю скрыначку і ўзяў глінянага з дзірачкаю ў хвасце пеўніка.\nКосця моўчкі ўзяў свісцёлку, абцёр яе аб крысо пінжака і свіснуў: у гліняным пеўніку затрапяталася гарошына. Ён пакруціў свісцёлку ў пальцах, усміхнуўся, свіснуў яшчэ раз і пайшоў у інтэрнат.\nШто было Косцю за той стары матрац — не помню. Здаецца, Косця ніколі пра гэта не гаварыў. Ды ён заўсёды гаварыў мала. Раз я прайшоў з ім ад Дома друку да Нямігі, і Косця не вымавіў ні слова. Мы насілі ў газету вершы. Дзівакі, мы тады яшчэ пісалі вершы і спадзяваліся на ганарар. Але перад стыпендыяй нас заўсёды выручаў Жэня Кунцэвіч: ён нёс у букіністычны магазін збор твораў Паўлава. Са стыпендыі мы выкуплялі кнігі назад. А ганарару мы так і не мелі — нас проста не друкавалі. З пытальнікамі, з «птушкамі» на палях вершы нам варочалі назад. Мы і ў той раз неслі свае вершы дадому. Я знарок маўчаў. Я хацеў паслухаць, што скажа пра гэтыя пытальнікі Косця Харошка. Мы прайшлі бадай пяць кіламетраў, і Косця не сказаў ні слова.\nАптэка нумар тры... На Нямізе... Як гэта было даўно! Як даўно я не ішоў гэтай старою вуліцаю на старую Нямігу. Гэтым вузенькім тратуарам, дзе цяжка размінуцца з стрэчным, дзе трэба адыходзіць да сцяны і станавіцца бокам. Як я даўно не ішоў гэтым вузенькім тратуарам, што горбіцца і трашчыць ад карэнняў. Старым тратуарам, дзе ў шчылінах кучаравяцца густою чачоткаю крохкія пасынкі. Як я даўно не ішоў каля гэтае гасцініцы, дзе тоўсты швейцар, без шапкі, з блішчастаю голенай галавою, падмятае патрэсканыя цэментовыя прыступкі. I няўжо быў некалі гэтакі ранні, цёплы верасень. Ранні верасень, калі на тратуары канае тонкае паападанае лісце. I няўжо ўсё гэта было тады? I мутны спакой вады ў лужынах, і парнае сонца пасля абложных дажджоў.\nКалі ападае лісце,— я заўсёды думаю, што мінуў год.\nАптэка нумар тры, старая Няміга...\nКалі ападае лісце, я заўсёды ўспамінаю сіняваты, набрынялы вадою снег і нечыя цёмныя ў ім сляды. Я ўспамінаю той дзень, калі я на нешта спадзяваўся. Вясною заўсёды на нешта спадзяешся. Няўжо я тады быў такім? ІІяўжо я ішоў каля гэтага акна з пустым сіфонам, з зялёным альясам з пераламаным лістком, каля магазіна, з якога пахне свежым кіславатым хлебам.\nЯк я даўно не адчуваў, што гэтая вуліца вузкая і хочацца ісці бокам. Як я даўно не ішоў каля гэтае кнігарні, каля гэтых дзвярэй з абарванаю спружынай. I няўжо там, сярод запыленых цвілых кніг, што пахнуць склепам, як яблыкі вясной, стаіць мая кніжка. Мая ўцэненая кніжка.\nА тады на старой Нямізе я на нешта спадзяваўся.\nАптэка нумар тры. Няўжо толькі яна прывяла мяне на старую Нямігу. Што сказаў бы пра гэта Косця Харошка? Той самы Косця, што на ўступных экзаменах напісаў сачыненне вершам. Мы ўсе тады пісалі вершы. Косця іх кінуў на другім курсе — з чацвёртага ён пайшоў на завод. Ён нешта шукаў, маўклівы Косця Харошка. Ён, мусіць, шукаў сябе. Перад заявай, ён напісаў яшчэ справаздачу аб месячнай практыцы ў раённай газеце. Яе зачытвалі ўсяму курсу, зачытвалі, каб пасмяяцца. Я запомніў толькі два сказы: «Калі я падыходзіў да рэдакцыі, у двары зарыкала карова. Я потым дазнаўся, што яна была рэдактарская».\nКалі я бачыў Косцю Харошку? Летась? Не. Ён гэтаксама сутуліўся, і нос у яго быў такі самы востры.\n— Як жывеш?\nКосця маўчаў. У яго толькі ўсміхалася і дрыжала губа.\n— Дзе робіш?\n— На дрэнькіньмантаж.\n— На кінастудыі.\nКосця зноў маўчаў. Губа яго варушылася, ён, мусіць, сам сабе ўсміхаўся. Ён ні пра кога не пытаў.\n— А ведаеш, дзе Сенька Прус?\nКосця паціснуў плячыма.\n— Умее падбіраць цытаты.\nЯ ўспомніў пра дзённік Сенькі Пруса. Косця ўздыхнуў і нічога не сказаў. Мы ўспомнілі некага яшчэ і разышліся. Мы ўжо сталі чужымі. Чаму з гадамі людзі чужэюць і староняцца адзін аднаго? Чаму з гадамі людзі шукаюць адзіноты? Здаецца, я тады змоўчаў, што Жэня Кунцэвіч вынайшаў апарат для карэкціравання памяці. Той самы апарат, што ён зрабіў з пішучае машынкі. Мне здалося, што Косцю цяпер не абыходзіць ні Жэня Кунцэвіч, ні яго апарат. А можа, я дарма не сказаў, што Жэня пяты год як скончыў аспірантуру і не можа абараніцца. Што сказаў бы пра гэта Косця Харошка?\nАптэка нумар тры. Як я даўно не ішоў гэтай кароткай вуліцаю, што ўпіраецца ў старую Нямігу. Як я даўно не адчуваў, што гэтая вуліца вузкая і хочацца ісці бокам.\nЯк я даўно не ішоў старымі вуліцамі. Старыя вуліцы заўсёды напамінаюць, што жыццё вечнае. На іх заўсёды думаеш, што тут нехта хадзіў да цябе. Нехта любіў, жыў і паміраў да цябе. У гэтым ёсць радасць. Пра гэта напамінаюць брукаваныя вуліцы і чырвоная выкрашаная цэгла ў тоўстых сценах. Ты думаеш пра таго, хто рабіў гэтыя сцены.\nЯк я даўно не бачыў, што на старой Нямізе няма старога бруку, даўняга гладкага бруку, што блішчыць цяплом вечнасці. Як я даўно не бачыў старое Нямігі, дзе хлопчык цягне па асфальце бляшаны грузавік без пярэдняга кола. Не бачыў, што над старой Нямігай устае і, калі падымаеш галаву і глядзіш на яго,— круціцца і халоднай вастрынёй шкла і бетону падае на Нямігу новы дом. Жыве і памірае старая Няміга.\nЯк я забыўся, што аптэка нумар тры напроці гастранома, таго самага гастранома ў падвале, дзе мы куплялі кільку, цукар і шэрыя за рубель восемдзесят батоны. Аптэка нумар тры на старой Нямізе, дзе пахне з надворкаў халодным брукам і сырою на вяроўках бялізнаю, дзе я пражыў два гады ў старым доме, што пахне сухою цэглаю, як разабраная печ.\nЯк я забыўся, што чалавек успамінае даўняе і шукае яго толькі тады, калі яму трэба лякарства.\nАптэка нумар тры — напроці гастранома.


Беларусь прапануе Кітаю купіць банк\n31 кастрычнік 2012, 10:38\nАб гэтым заявіў прэм’ер-міністар Беларусі Міхаіл Мясьніковіч на сустрэчы з намесьнікам міністра камэрцыі Кітая Цзян Яапінам.\n«Мы маглі б аказаць садзеяньне ў рэгістрацыі кітайскага банка ў Беларусі ці вырашыць пытаньне, каб прадаць адзін з беларускіх банкаў або яго пэўны пакет акцый кітайскім камэрцыйным банкам», — сказаў Міхаіл Мясьніковіч, паведамляе БелТА.\nГэтыя грошы маглі б актыўна працаваць у Беларусі, асабліва ў Кітайска-беларускім індустрыяльным парку, падкрэсьліў прэм’ер-міністар.\nУ цэлым жа, адзначыў кіраўнік урада, Беларусь і Кітай выходзяць на новы ўзровень супрацоўніцтва — інвэстыцыйны. У сувязі з гэтым Беларусь зацікаўлена, каб кітайскія банкі больш актыўна прыходзілі на беларускі рынак.\nЦяпер беларуска-кітайскае супрацоўніцтва грунтуецца на вялікім пакеце інвэстыцыйных праектаў, агульны аб’ём крэдытаваньня якіх складае16 мільярдаў даляраў.\nГаворачы аб важнейшым праекце — Кітайска-беларускім індустрыяльным парку, Міхаіл Мясьніковіч падкрэсьліў, што «будзе вельмі добра, калі ў Беларусі будзе адпаведная фінансавая структура». Ён канстатаваў, што ў Беларусі прыняты шэраг урадавых рашэньняў аб падтрымцы гэтага праекта, яго з вялікімі прэфэрэнцыямі для інвэстараў падтрымаў і прэзыдэнт. Міхаіл Мясьніковіч выказаў упэўненасьць, што ўрад Кітая.


Заза Урушадзэ: «Кіно — чарадзейная рэч, якая можа ажывіць нашы сны» | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Кіно » Заза Урушадзэ: «Кіно — чарадзейная рэч, якая можа ажывіць нашы сны»\nЗаза Урушадзэ: «Кіно — чарадзейная рэч, якая можа ажывіць нашы сны»\n«Мандарыны» сталі першым грузінскім фільмам, намінаваным на Оскар, — у 2015 годзе ён прэтэндаваў на статуэтку ў катэгорыі «Найлепшы фільм на замежнай мове». На кароткім спісе намінантаў, можна сказаць, канцэнтруецца ўвесь свет (тады ўзнагарода адышла польскай карціне «Іда» Паўла Паўлікоўскі), таму гарачая тэма канфліктаў паміж Грузіяй і Абхазіяй, адпаведна Грузіяй і Паўднёвай Асетыяй, дзякуючы мастацтву кіно, аказалася ў цэнтры ўвагі. Сюжэт фільма развіваецца ў абхазскім сяле эстонскіх перасяленцаў падчас вайны 1992 года. Карціна здымалася ў капрадукцыі з Эстоніяй, але аўтарам сцэнарыя і рэжысёрам стаў Заза Урушадзэ — вядомая фігура ў грузінскім кіно. Тут любяць тое, што ён здымае, — фільмы «Тры дамы», «Апякун» і, канешне, «Мандарыны». Рэжысёр таксама быў адным са стваральнікаў Нацыянальнага кінацэнтра, які фінансуе кіно. Сёлета Заза Урушадзэ будзе старшынёй журы асноўнага конкурсу кінафестывалю «Лістапад», што стала нагодай задаць яму некалькі пытанняў.\n— Героі вашых фільмаў часта аказваюцца перад выбарам — у экзістэнцыяльнай, так званай «памежнай сітуацыі», якая вызначае развіццё персанажа і накіроўвае сюжэт. Адзін эпізод, размова, момант — і ўсё ўжо інакш; чалавек, дыспазіцыя і адносіны змяніліся. Як драматургічны элемент у кіно, рэальнасць якога існуе па сваіх законах, гэта добра спрацоўвае. Па вашых назіраннях, ці здольны «памежныя сітуацыі» вызначаць чалавека, накіроўваць ход падзей у рэальным жыцці?\n— Безумоўна, яны здараюцца і ўздзейнічаюць на чалавека, толькі ў жыцці мы гэты пераломны момант не заўважаем, дакладней, можа быць, вельмі рэдка разумеем яго наступствы. А падчас стварэння кіно на гэтым можна зрабіць фокус.\n— Ці можна сказаць, што вайна ў Абхазіі ў смутны час пасля распаду Савецкага Саюза, а тым больш узброены канфлікт 2008 года сталі для Грузіі такой жа «памежнай сітуацыяй»? Тады як яны паўплывалі на ход падзей? Гэта пытанне да вас хутчэй як да грамадзяніна.\n— У нашай гісторыі было шмат такіх момантаў, пакуль магу толькі сказаць, што мы фактычна страцілі дваццаць працэнтаў тэрыторыі, а мая краіна і так вельмі маленькая. Толькі гэта хачу сказаць у дадзены момант.\n— У вашых карцінах ідзе гаворка пра канфлікт у Абхазіі, згадваюцца Карабахскі канфлікт і Балканскі крызіс. На ваш погляд, якую функцыю выконвае мастацтва, у прыватнасці кіно, у складаных палітычных сітуацыях, ці здольна яно паспрыяць вырашэнню праблем?\n— Думаю, кіно, на жаль, не здольна спыніць канфлікты. Але мастацтва вельмі моцна ўздзейнічае на чалавека, асабліва кіно як яго самы папулярны від. І калі мець на ўвазе добрае кіно, а не прапагандысцкае, таму што прапагандысцкія фільмы маюць мала шанцаў быць добрымі (маю на ўвазе, калі яны такімі задуманыя), то ёсць шанс, што людзі, якія прымаюць важныя рашэнні, пасля прагляду фільма крыху задумаюцца над сваімі намерамі.\n— У фільме «Тры дамы» тры часткі і адпаведна тры эпохі, якія звязвае адзін элемент — карціна. Адэкватную ацэнку ёй даў толькі персанаж з апошняга эпізоду, калі сказаў «Гэта што за хрэнь?» Якім сэнсам або сімвалам вы як сцэнарыст і рэжысёр надзялілі палатно?\n— Я не хацеў, каб яна была класічнай, стандартнай, добрай карцінай. На ёй адлюстраваны дзве савы — бацька і, па-мойму, сын. Я бачу, як бацька-сава любіць і абараняе маленькага сына-саву. Ад гэтага малюнка ідзе нейкі спакой і сіла любові.\n— Мне падаецца відавочнай аўтарская сімпатыя да галоўнага героя фільма «Апякун» — бандыта пачатку 1990-х Гогліка, які праз шаснаццаць гадоў выходзіць з турмы. Зыходзячы з сюжэта карціны, яму не знайшлося месца ў сучаснай Грузіі. Гэта значыць, Гогліка можна ўспрымаць як увасабленне таго, чаму не месца ў новай краіне. Што ён у такім выпадку ўвасабляе?\n— Ведаеце, я заўсёды адчуваю сімпатыю да сваіх галоўных герояў. Што тычыцца Апекуна, для яго сапраўды быццам няма месца ў новай Грузіі, але ён вельмі чалавечны, нягледзячы на сваю біяграфію. Ён стаў ахвярай абставін, дакладней, цяжкага часу, прадстаўніком так званага «страчанага пакалення», але мне ён падаецца больш сімпатычным, чым пластмасавыя новыя грузіны.\n— Што вы маеце на ўвазе, кажучы пра пластмасавых грузін?\n— Я кажу пра персанажаў майго фільма. Галоўнаму герою быццам не месца ў сучасным жыцці і ён быццам прадстаўнік страчанага пакалення, але мае сімпатыі аддадзены ўсё ж такі яму, таму што ён увасабляе больш чалавечых каштоўнасцяў, чым «правільныя» сучасныя героі.\n— Вы знялі карціну «Мандарыны» пра падзеі 1992 года праз пяць гадоў пасля чарговага вострага канфлікту паміж Грузіяй і Абхазіяй. Змаглі б вы стварыць такі ж «прымірэнчы» фільм у тым жа 2008 ці 2009 годзе? Магчыма, эмоцыі ў той час былі занадта моцнымі, каб працаваць з гэтай тэмай.\n— Час не мае значэння, галоўнае, як ты бачыш свет. Безумоўна, эмоцыі тады былі моцнымі, але ўсё ж такі я веру (хачу верыць), што зняў бы тады падобную карціну з тым жа пасылам.\n— Менавіта ваша работа стала першым грузінскім фільмам (хай і знятым у капрадукцыі), намінаваным на Оскар. Калі вы паехалі ў Лос-Анджэлес на цырымонію ўзнагароджання, колькі віна выпілі?\n— Як ні дзіўна для грузіна, я не люблю віно, у Лос-Анджэлесе мы выпілі крышачку каньяку.\n— Як мне ўяўляецца, сучаснае грузінскае кіно, калі можна так выказацца, сябе захавала. Гэта ўнікальнае аблічча, пошук уласнага стылю і мовы, глыбокі погляд на ўнутраныя працэсы... А што вы можаце сказаць пра сучаснае грузінскае кіно? Ці спрацаваў феномен, адпаведна якому мастацтва ў крызісных сітуацыях атрымлівае пэўны штуршок?\n— Я не ведаю, ці атрымлівае мастацтва штуршок у крызісных сітуацыях, але факт, што ў грузінскага кіно адкрылася другое дыханне. У нас ствараюцца вельмі цікавыя новыя фільмы — гэта работы Левана Кагуашвілі, Георгія Авашвілі, Наны Эквцімішвілі, Русудана Чканія, Цінацін Кайрышвілі, Нуцы Месхішвілі, Русудана Глурыдзэ. Хачу адзначыць, што без мінулага няма сучаснасці: новае грузінскае кіно заснавана на вельмі таленавітай глебе, толькі ў сучасных грузінскіх аўтараў свой почырк.\n— У Беларусі кіно з дзяржаўнага бюджэту фінансуецца з дапамогай конкурсу, які арганізуе Міністэрства культуры. Як удзельнік стварэння Нацыянальнага кінацэнтра ў Грузіі, раскажыце, у чым заключаюцца яго функцыі і які механізм тут выкарыстоўваецца для фінансавання кіно?\n— Кожны год Нацыянальны кінацэнтр абвяшчае конкурс кінапраектаў, а спецыяльная прафесійная экспертная камісія выяўляе пераможцаў. Кожны раз кінакамісія, якая прымае рашэнні, мяняе свой склад. Мне не вельмі падабаюцца аднаразовыя камісіі, але думаю, яны працуюць адкрыта. Кінацэнтр фінансуе максімум 75 працэнтаў бюджэту фільма. Праблема толькі ў тым, што ў яго мала грошай, таму наша выратаванне — у капрадукцыі, сумеснай вытворчасці.\n— З вышыні свайго досведу і прафесіяналізму скажыце, што такое мастацтва кіно?\n— Кіно — гэта чарадзейная рэч, якая дае магчымасць ажывіць нашы сны.\n11413 Лета выходзіць на фінішную прамую! Чаго чакаць ад надвор'я ў жніўні? Прагноз ад Дзмітрыя Рабава\n5370 «Ураджайны» тэст\n3906 Як цікавасць да гісторыі свайго роду дапамагла прадпрымальніку стварыць новую турыстычную тэхналогію\n3891 Усходні гараскоп на наступны тыдзень\n3294 Рэгістрацыйныя карткі для таксістаў\n3097 На адным дыханні. Што адбываецца ў пульманалагічным аддзяленні, дзе лечаць хворых на COVІD-19\n2783 Ежа па-іншаму: што б такога з'есці, калі сам не ведаеш, чаго хочаш?\n2664 Літоўцы раскручваюць крывавую хвалю гвалту\n2191 «Максім сказаў і зрабіў». Бацькі і трэнеры пра алімпійскі поспех Максіма Недасекава\n2141 Ва ўстановах адукацыі чакаюць сваіх абітурыентаў


Алег Дзярновiч. Чысты жанр\nГэтым разам чытачам «Шуфляды» прапануюцца нататкi аднаго савецкага дыплямата, якi працаваў у Польскай Народнай Рэспублiцы ў 1979-1982 г. Гэтыя нататкi насычаныя культурнымi рэалiямi i ўнутранымi дыскусiямi тае эпохi — i яны значна адрозьнiваюцца ад вобразу тае эпохi, якi ствараюць сёньняшнiя «саветызатары» ў Беларусi. Праз iмёны тады забароненых аўтараў i прыхаваныя думкi пра сыстэму мы можам бачыць, як уся сыстэмы паступова пасоўвалася ў нябыт. I гэтыя нататкi створаныя менавiта тады — у канцы 70-х — пачатку 80-х. Яны не перапiсаныя й не падпраўленыя пазьней — таму ўяўляюць сабою жанрава чысты дакумэнт для архiўнае паласы.\nАле, апроч усяго, аўтар гэтых нататак — беларускi нацыяналiст. За тры гады да ад’езду ў Польшчу Аляксей Каўка ўжо напiсаў свой «Лiст да расейскага сябра». Як узгадвае сам аўтар, увосенi 1976 году ў адной з чарговых «застольных» гутарак з расейскiм сябрам, колiшнiм калегам па мiжнароднай дзейнасьцi ў ЦК ВЛКСМ («ён зь Пiцера, фiлёляг, балканiст, востры iнтэлектуал, зь лiку радзецеляў i пакутнiкаў за Русь, творца i носьбiт расейскае iдэi ў яе «единонеделимой собирательной» сутнасьцi»), суразмоўца сп. Аляксея ў кантэксьце развагаў пра беларусаў паблажлiва заўважыў, не без блюзьнерства: «Ну, вы не хахлы. Нашыя, крэўныя. На вас можна пакласьцiся. А калi так даражыце сваёй мовай, дык пакiньце сабе сваё «ў».\nВось тады пачалася праца Аляксея Каўкi над «Лiстом да расейскага сябра». Джым Дынглi пераклаў яго на ангельскую мову; тэкст выходзiў па-польску, па-ўкраiнску, натуральна, па-расейску.\nI вось пасьля гэтых падзеяў аўтар становiцца савецкiм дыпляматам. Раздвоенасьць нарастае.\nЗатое наяўнасьць дыпляматычнага пашпарту спрыяе перасылцы на Захад паштовак Яўгена Кулiка да 1000-годзьдзя Беларусi (надрукаваныя там ў 1980), рукапiсу алега Бембеля «Родная мова й маральна-эстэтычны прагрэс» (кнiга выйшла ў Лёндане ў 1985).\nКожны выкарыстоўвае сваю кар’еру па-свойму.


01 ліпень 2010, 21:38\nЦыбулепадобныя купалы ўжо стаяць побач з царквой. Фота Зьмітра Рагачова.\nМіністэрства культуры Беларусі спыніла рэканструкцыю Барысаглебскай царквы ў Наваградку, у ходзе якой на гатычны храм меркавалася паставіць неўласьцівыя яму пазалочаныя купалы-цыбуліны. Адмысловае прадпісаньне накіраванае наваградзкім уладам і настаяцелю храму.\nЗ пачатку гэтага тыдня пасьля кожнай публікацыі на сайтах Радыё Свабода, «Нашай Нівы» ды іншых наконт рэстаўрацыі Наваградзкай Барысаглебскай царквы ўзьнікалі гарачыя дыскусіі. Абыякавых няма — чытачы выказваюць абурэньне, што на гатычным храме зьбіраюцца ўсталяваць бізантыйскія купалы-цыбуліны.\nСёньня начальнік Упраўлення аховы гісторыка-культурнай спадчыны і рэстаўрацыі Міністэрства культуры Ігар Чарняўскі паведаміў пра тое, што ў Наваградак накіраванае прадпісаньне спыніць працы на Барысаглебскай царкве.\n«Пайшло, канечне. Прыпыніць працы. Зацьвердзіць у вызначаным парадку дакумэнтацыю. Атрымаць дазвол Міністэрства культуры. Вось прыблізна такія пункты там закладзеныя».\nАле як паведаміў намесьнік старшыні Наваградзкага райвыканкаму Сяргей Фалюк, дакумэнты і дазволы Міністэрства культуры на ўсталяваньне купалоў у іх былі:\n«Ёсьць дазвол на права правядзеньня прац па гісторыка-культурнай каштоўнасьці — Барысаглебскай царкве ад 26 студзеня 2010 году, на правядзеньне навукова-дасьледчых праектных прац па аднаўленьні купальных завяршэньняў храму. Потым ёсьць яшчэ адзін такі дакумэнт: „Заключэньне па праектнай дакумэнтацыі“. „Праектам прапануецца аднавіць характар завяршэньня вежаў паводле праекту рэканструкцыі 1866 году, які праіснаваў да 1990 году“. Ёсьць яшчэ дазвол на права правядзеньня працаў, падпісаны намесьнікам міністра культуры Курашам».\nЦяперашні выгляд Барысаглебскай царквы ў Наваградку.\nМенавіта з 1870-х гадоў 19-га стагодзьдзя і да 1990 году царква прастаяла з купаламі. Распавядае гісторык архітэктуры Сяргей Харэўскі:\n«У адмыслова прысланых архітэктараў — Разанава, Чагіна — была мэта надаць царкве максымальна так бы мовіць, „яраслава-суздальскі выгляд“. І на пачатку 1870-х гадоў гэтая ўнікальная царква Сьвятых Барыса і Глеба ў Наваградку, унікальны помнік нашай і дагатычнай архітэктуры, і гатычнай у тым ліку, якая належала да таго часу колішнім базыльянам, — ёй надаваліся гэтыя купалочкі-бумбялочкі ў такім а-ля рускім аляпаватым выглядзе. І ў такім выглядзе, з гэтымі цыбулінамі, яна праіснавала да 1990 году».\nА потым да галоўнага фасаду прыбудавалі прытвор, а гатычныя завяршэньні вежаў замянілі на гранёныя шатры з макаўкамі і какошнікамі.\nУ выніку рэканструкцыі скляпеньням і вежам царквы вярнулі першапачатковы гатычна-рэнэсансавы выгляд. Што будзе зараз, распавядае начальнік Упраўленьня аховы гісторыка-культурнай спадчыны і рэстаўрацыі ў Міністэрстве культуры Ігар Чарняўскі:\n«Пакуль што я б не рабіў трагедыі ніякай. Па-першае, там ёсьць дазвол на рамантаваньне асобных элемэнтаў даху. Падкрэсьліваю: даху і асобных элемэнтаў. Яго рамантаваць трэба, бязь зьменаў канструкцыйных асаблівасьцяў, бо ён праржавелы. Другое: адносна завяршэньня вежаў. На сёньняшні дзень няма праектнай дакумэнтацыі па завяршэньні вежаў, якая зацьверджана. Будзе прадстаўлена праектная дакумэнтацыя з абгрунтаваньнем праектнага рашэньня, будзе разгледжана — і калі абгрунтаваньне нармальнае, будзе прынята і зацьверджана. На сёньня зацьверджана ўсяго толькі эскізная прапанова для далейшага праектаваньня».\nСёньня ў Міністэрства культуры выкліканы начальнік упраўленьня культуры Наваградзкага райвыканкаму, у пятніцу ў Мінкульт запрошаны настаяцель храму. Мінкульт запэўнівае, што лёс далейшага аблічча Барысаглебскай царквы будзе вырашаць аўтарытэтная камісія.


Нагадаем, учора міністр юстыцыі Польшчы Кшыштаф Квяткоўскі (Krzysztof Kwiatkowski) на сустрэчы з жонкаю праваабаронцы Алеся Бяляцкага заявіў, што па выніках праведзенага кантролю, цягам апошніх гадоў польскія суды не перадавалі ўладам Беларусі звестак апазіцыянераў.\nАндрэй Жукавец не згаджаецца з міністрам. “Яшчэ ў 2010 годзе суддзя Шчэсны Шыманьскі даслаў запыт у беларускую пракуратуру па звесткі ў маёй справе, у адказ ён перадаў мае асабістыя звесткі і мой польскі адрас, што недапушчальна, бо я знаходжуся пад абаронаю польскага боку”, – распавёў “Белсату” спадар Жукавец.\nПаводле яго, супраца працягваецца і сёння, пасля таго, як польская пракуратура перадала беларускаму боку звесткі пра рахункі Алеся Бяляцкага.\n“Міністэрства юстыцыі Польшчы ўжо звярнулася да беларускага Мінюсту, з тым, каб вызначыць тэрмін прыезду суддзі Шыманьскага ў Беларусь. Там ён мае намер праслухаць сведкаў у маёй справе. А вядома: калі допыт будзе праходзіць у Беларусі, тыя будуць казаць тое, што патрэбна беларускай пракуратуры”, – упэўнены Андрэй Жукавец.


Каляндар работ на май | zviazda.by\nХатняя старонка » Калейдаскоп » Каляндар работ на май\nКаляндар работ на май\nУ маі з садоў і агародаў не хочацца сыходзіць, бо пад промнямі сонца, слухаючы спеў птушак, працаваць — адно задавальненне. Калі доўга не было дажджоў, давядзецца паліваць увесь сад і агарод. Асабліва не хапае вільгаці раслінам у пясчанай глебе — і яны могуць загінуць.\nКалі ў канцы красавіка вы яшчэ не высадзілі зімаўстойлівыя расліны і кусты, то лепш за ўсё гэта зрабіць у пачатку мая.\nКаб умацаваць расліны, іх паліваюць гнаявой жыжкай, настоем або адварам для раслін. У крамах можна купіць спецыяльныя мінеральныя сумесі для кожнай з груп кветак — руж, рададэндранаў, лілей, іглічных раслін і г. д. У садзе саджаюць іглічныя дрэвы, рададэндраны, ліставыя дэкаратыўныя кусты.\nУ другой палове мая садзяць кветкавыя цыбульныя — фрэзіі, лілеі, гладыёлусы, а пасля замаразкаў — каны.\nДзеляць і перасаджваюць зімаўстойлівыя кветкі. Напрыклад, карэопсіс і анафаліс патрабуюць перасадкі кожныя 3-4 гады, флоксы, астры — кожныя 5-10 гадоў, а самыя даўгавечныя зімастоі (анемоны, лілейнік, хосты) — праз 15 гадоў, калі робіцца заўважнай страта дэкаратыўнага выгляду расліны ці яна зарастае пустазеллем.\nУ клумбы сеюць насенне летніх, а таксама двух- і шматгадовых кветак.\nУ другой палове мая пасля замаразкаў высаджваюць расаду летніх кветак. Пасля цвіцення абразаюць фарзіцыі, спірэі, адломваюць адцвілыя суквецці бэзу.\nУ канцы месяца, калі з'яўляюцца бутоны, паўторна ўгнойваюць ружы.\nПершы пакос газона адбываецца пасля таго, як трава дасягнула 8-12 см у вышыню. Важна састрыгчы не болей за чвэрць гэтай даўжыні.\nКалі вясна не вельмі цёплая, то ў пачатку мая саджаюць дрэвы і ягадныя кусты. Расліны ў кантэйнерах можна саджаць увесь май. Саджанцы фруктовых дрэў з прышчэпкамі на прышчэпе садзяць так, каб месца прышчэпкі апынулася на ўзроўні верхняга пласта глебы, а саджанцы пладовых дрэў з прышчэпкай для зніжэння росту — на 5—10 см ніжэй.\nКалі гэта не зроблена ў красавіку, то ў маі дрэвы апрацоўваюць бардоскай вадкасцю (0,5—1 %). Калі летась іх закранулі паразіты, шкоднікі ці хваробы, неабходна апырскаць дрэвы адпаведным прафілактычным фунгіцыдам ці інсектыцыдам. Гэта робіцца ў пачатку мая, да таго як з'явіліся лісточкі, альбо ўжо пасля цвіцення ў канцы мая (выключэнне — прэпараты для знішчэння ржы на грушах і ядлоўцы: яны распырскваюцца падчас цвіцення).\nЗ кустоў клубніц выдаляюць старое лісце, угнойваюць, садзяць новую клубнічную расаду. Перад пасадкай глебу апрацоўваюць ахоўнымі сродкамі. Для ранняга ўраджаю градку накрываюць аграплёнкай. Як толькі завязваюцца бутоны, для прафілактыкі з'яўлення даўганосікаў клубніцы і маліны апрацоўваюць 2 %-ным растворам Фітаэколы або свежым іглічным парашком.\nЯгадныя кусты размнажаюць адводкамі, пладовыя дрэвы прышчапляюць.\nУ канцы мая саджаюць вінаград.\nДля барацьбы са шкоднікамі ў канцы цвіцення сліў на дрэвах вешаюць слоічкі з брагай. Пасля з'яўлення лістоты на пладовых дрэвах і ягадных кустах ставяць ферамонныя пасткі і шчыткі з белым і жоўтым клеем.\nПасадкі трэба абараняць ад майскіх замаразкаў. Увесну пладовым дрэвам пагражаюць марозныя ясныя ночы, калі цяпло ад нагрэтай зямлі і раслін змяняюць масы халоднага паветра. Такія замаразкі найбольш небяспечныя для нізкіх раслін — іх абараняюць аграплёнкай, складзенай у некалькі столак. Пладовы сад можна абаграваць вогнішчам з матэрыялаў, якія павольна гараць і моцна чадзіць — трэсак, саломы. Можна выкарыстоўваць і дымавыя свечкі. Маючы добрую сістэму паліву, вы можаце выкарыстоўваць яе — калі ўсю ноч паліваць расліны, тэмпература будзе падтрымлівацца каля нуля. Але гэты метад неэфектыўны, калі замаразкі трымаюцца некалькі дзён.\n617 Беларусь выбірае будучыню


Миофасциальное расслабленне або, як гэта некаторыя аўтары завуць, миофасциальное расцяжэнне, у корані адрозніваецца ад іншых методык расцягу. Миофасциальное расцяжэнне цалкам засноўваецца на зваротнай сувязі, атрымоўванай тэрапеўтам ад пацыента на невербальным узроўні, засноўваючыся толькі на рэакцыі яго тканін. Гэта методыка, пры якой пацыент кантралюе зваротную сувязь свайго цела, а лекар правільна інтэрпрэтуе і адказвае на яе. Менавіта лекар вызначае як шмат, доўга і з якім высілкам павінна праводзіцца расцяжэнне, і гэта залежыць ад рэакцыі цела пацыента.\nТэрапеўт рэагуе на проприоцептивную зваротную сувязь з пацыентам, што дазваляе яму ацаніць кірунак неабходнага высілка, працягласць расцяжэння. Гэта адрознівае миофасциальное расцяжэнне ад іншых методык расцяжэння. Вельмі часта могуць быць выяўленыя спецыфічныя абмежаванні ў мяккіх тканінах пацыента па лініі нацяжэння, што не ўлічваецца пры іншых метадах. Для паспяховага ўжывання апісаных у гэтым даведніку методык, лекару неабходна зрабіць наступныя высновы:\n1 - тэхніка миофасциального расцяжэнні эфектыўна аказвае тэрапеўтычнае ўздзеянне на скарочаныя фасциальные пласты не гледзячы на тое, што механізм да канца не растлумачаны.\n2 - выкарыстаючы зваротную сувязь, атрыманую ад цела пацыента, лекар можа эфектыўна расцягнуць скарочаныя структуры прыёмамі, зручнейшымі пацыенту, чым гэта робіцца традыцыйнымі метадамі, не зніжаючы эфектыўнасці прыёму расцягу.\n3\t- расцяг такім чынам ухіляе абмежаванні, якія абцяжарвалі эфектыўны рух.\n4\t- миофасциальное расцяжэнне - бяспечная методыка, таму няма асцярог, што лекар па неасцярожнасці перерастянет мяккія тканіны цела пацыента.\nТой факт, што лекару неабходна рэагаваць на драбнюткія змены, адбывалыя пры расцяжэнні тканін, прымушае лекара працаваць з пацыентам, а не на пацыенце. Гэтая філасофская аснова цалкам іншая, чым тая, што ляжыць у аснове іншых методык, і гэты філасофскі пастулат пазбаўляе лекара ролі эксперта або бажаствы і ўраўноўвае яго з пацыентам.\nНаадварот, філасофская арыентацыя метаду миофасциального расцяжэнне забяспечвае супрацоўніцтва лекара і пацыента і забяспечвае актыўны ўдзел пацыента падчас вылячэнняў. Лекар, які асвойвае методыку миофасциального расцяжэнні, павінен усведамляць што для таго, каб атрымаць максімальную карысць з гэтых методык, ён павінен дамагчыся таго, каб рытм цела (напрыклад, краниосакральный рытм) супаў з зваротнай сувяззю (рэакцыяй) пацыента.\nМенавіта гэты рытм у сукупнасці з прамой проприоцептивной зваротнай сувяззю растягиваемых тканін пацыента паказвае лекару кірунак цягі, сілу і працягласць ужывання сілы ў гэтай працэдуры. Поўнае апісанне краниосакрального рытму па-за тэматыкай метадаў. Тое, што з'яўляецца аб'ектам увагі ў даўнім выпадку - миофасциальное расцяжэнне без краниосакрального кампанента. Нягледзячы на гэта, асвойваць гэтую методыку можна пры поўнай упэўненасці ў тым, што не адбудзецца перерастяжения.