Валанцёр праекта «Дапамога бяздомным»: Цяпло i падтрымка нават праз ежу перадаюцца | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Валанцёр праекта «Дапамога бяздомным»: Цяпло i падтрымка нават праз ежу перадаюцца\nВаланцёры праекта «Дапамога бяздомным» па ўласнай iнiцыятыве штодня кормяць гарачымi абедамi больш за сто чалавек, якiя апынулiся на абочыне жыцця.\nУ Алесi — яркiя блакiтныя вочы i прыгожая ўсмешка. На выгляд ёй гадоў 25, хоць яна — мацi дваiх дзяцей. Працуе Аляксандра Салаўёва на фрылансе — пiша тэксты. А ў вольны час пячэ салодкiя прысмакi сацыяльнай сталоўцы, дзе валанцёры гатуюць ежу для бяздомных.\n— Кулiнарнай адукацыi ў мяне няма, — прызнаецца жанчына. — Проста смачна гатую. Аб праекце «Дапамога бяздомным» ГА «Водгук» даведалася выпадкова, патэлефанавала i пазнаёмiлася з Валерыем Еранкевiчам, куратарам праекта i кухарам гэтай сталоўкi. Цяпер з iм дамаўляемся: на колькi людзей i што спячы.\n— Але ж быць мамай — гэта нялёгкая праца, да таго ж — заказы на фрылансе. Навошта вам яшчэ i гатаваць для бяздомных?\n— Проста шкада людзей, якiя трапiлi ў цяжкую сiтуацыю. Грашыма я дапамагчы не магу, затое мая выпечка — гэта маленькая радасць, якая дае iм магчымасць вярнуць смакі жыцця i паверыць, што для iх яшчэ ўсё можа скласцiся добра.\nIнгрэдыенты для выпечкi Аляксандра часта купляе сама. Кажа, муж i дзецi падтрымлiваюць яе ў валанцёрскай рабоце. А спячы пiрог або торт на такую колькасць людзей, па словах Алесi, не так складана, як здаецца.\n— На гэтым тыднi пякла аўсянае пячэнне, каля 200 штук. Зрабiла цеста, закiнула печыва ў духоўку, на паўгадзiны забылася, дастала — i закiдваю наступную партыю. А на будучым тыднi спяку шакаладны пiрог.\nАлеся — адна з валанцёраў у камандзе Валерыя Еранкевiча. Валанцёры грошай не атрымлiваюць, працуюць па заклiку сэрца. Кожную ранiцу прыходзяць у будынак былога дзiцячага садка на Матусевiча, 15, каб бяздомныя маглi раз на дзень паесцi гарачага. На кухнi ў Валерыя старая плiта i некалькi электрычных плiтак — вось i ўсё абсталяванне. Кожны дзень тут гатуюць ежу на 80-90 «сваiх» бяздомных (тых, што прыходзяць пастаянна) i яшчэ некалькi дзясяткаў пастаяльцаў Дома начнога знаходжання на Ваўпшасава — там знойдзены COVID-19, яны на каранцiне.\n— Вядома, я быў бы не супраць пашырыць кухню, але ж будынак не наш, мы толькi арандатары. I цана на арэнду расце пастаянна, — кажа Валерый.\n— Мы заўсёды складаем меню на наступны дзень — з тых прадуктаў, якiя ёсць у наяўнасцi, — расказвае Валерый. — Але меню разнастайнае. Я стараюся, каб стравы не паўтаралiся. З аднаго i таго ж невялiкага набору прадуктаў магу прыгатаваць некалькi дзясяткаў страў.\nПрадукты прывозяць людзi, крамы, арганiзацыi.\n— Мы звяртаемся праз СМI i сацсеткi да тых, хто мог бы дапамагчы, — i людзi адклiкаюцца. Бiзнесмен пачуў пра нас, патэлефанаваў: магу даць бульбы. Фермер прывёз агароднiны. Дапамагаюць пратэстанты i Чырвоны Крыж. Хтосьцi дапамог рысам, хтосьцi — макаронай. Квашаную капусту прывозяць арганiзацыi, якiя яе вырабляюць. Мы з яе гатуем запяканкi, супы, пудынгi. Хтосьцi прыносiць леташняе варэнне — на морсы i ўзвары. Крамы даюць фрыкадэлькi, флякi, рыбныя кансервы, тушонку. Сёння, напрыклад, прывезлi проста з завода сардэлькi i вараную каўбасу — за грошы, але вельмi танна.\nНе без гонару Валерый адзначае, што мяса ў меню сталоўкi ёсць кожны дзень. З курэй другой катэгорыi або курыных «спiнак» атрымлiваецца булён на першае, а варанае мяса кухар аддзяляе ад костак, здрабняе i пускае на гуляшы, гювеч з агароднiнай або начынку для запяканак. Яшчэ адзiн бюджэтны варыянт — мяса свiных галоў. Валерый гатуе з яго сальцiсоны, зельцы, халадзец. Заўсёды ў меню салаты: вiнегрэт, алiўе, нешта з сезонных.\n— Бачу, што людзям падабаецца, — кажа суразмоўнік.\nЯк сапраўдны шэф-кухар, ён заўсёды выходзiць да наведвальнiкаў i цiкавiцца iх меркаваннем.\n— Калi ў чалавека хворы страўнiк, а на гарнiр у мяне, напрыклад, тушаная капуста, падыходжу, раю: лепш вазьмi дзве порцыi першага цi нешта iншае, што ёсць на кухнi.\n«На ўсялякi выпадак» на кухнi ў Валерыя Еранкевiча заўсёды што-небудзь ёсць: гасцей можа быць больш, чым чакалася.\nПрыйсцi ў сацыяльную сталоўку можа любы чалавек, у якога ў пашпарце няма штампа рэгiстрацыi цi стаiць штамп Дома начнога знаходжання. Таксама тут бясплатна кормяць iнвалiдаў. Бо з пенсii па iнвалiднасцi пасля камунальных плацяжоў i набыцця фармацэўтычных прэпаратаў, няхай i па льготных цэнах, на ежу нярэдка застаецца 80-100 рублёў у месяц. Ёсць i яшчэ адна катэгорыя — Валерый вызначае яе як «людзi, якiя апынулiся ў складанай сiтуацыi». Напрыклад, нядаўна выйшлi з турмы.\n— Часам, каб вярнуцца да нармальнага жыцця, патрэбна проста звычайная дабрыня, — тлумачыць Аляксандра. — Псiхалагiчна тыя, хто прыходзiць да нас, проста не ведаюць, куды кiнуцца, у каго прасiць дапамогi. Чалавечае цяпло i падтрымка — яны ж нават праз ежу перадаюцца.\nЯк сэканомiць на ежы\nПра мастацтва эканомii Валерый Еранкевiч мог бы напiсаць кнiгу. Соусы, запраўкi ўласнага прыгатавання ў яго халадзiльнiку заўсёды захоўваюцца ў запас. Грыбы ён вырошчвае на цюках жытняй саломы, а свежую зелянiну — у кантэйнерах на падаконнiках. I авёс малоцiць сам з дапамогай адмысловай машынкi.\n— Каб сэканомiць на ежы, трэба купляць тое, што табе неабходна, а не тое, што прапануюць. Калi ў цябе дзясятка на дзень, не пераскоквай на 12 рублёў. А адзiн раз на тыдзень можна i пасцiцца: аўсяная каша, агароднiна. Дапусцiм, бяром вялiкi агурок — з тых, якiя сёння таннейшыя. Здымаем лупiну, лыжачкай дастаем насенне. Адварваем рыс, пасiруем цыбулю, дадаём дробна парэзанае мяса. Солiм i перчым. Фаршыруем агурочныя «лодачкi» i запякаем у духоўцы. Смачна, як кабачок, нават яшчэ смачней! Можна так фаршыраваць i бульбу. Зверху добра б сыр, але часцей у мяне ёсць тварог. Я яго салю i перчу, узбiваю сырое яйка, змешваю. Пакрываю фаршыраваную бульбу гэтай масай — i ў духоўку. Смачна i прыгожа. Яшчэ варыянт: тую ж бульбу нацiраем на тарку для морквы. Бляху змазваем салам, пасыпаем сухарамi, выкладваем пласт бульбы i запякаем яго, як блiн. Далей — агароднiнная або грыбная начынка i наступны пласт бульбы. Зноў запякаем. I так некалькi слаёў. Атрымлiваецца класiчная беларуская бабка — духмяная i сакавiтая.\nВядома, гэта ежа, якая патрабуе часу на прыгатаванне. З дарагiх прадуктаў гатаваць прасцей i хутчэй. З бюджэтных прадуктаў «на хуткую руку» можна рабiць амлеты — Валерый можа прапанаваць некалькi дзясяткаў варыянтаў.\nАднаразовы посуд, якi сёння ў сувязi з пандэмiяй абавязковы, — сур'ёзны выдатак для дабрачыннага праекта, якi iснуе толькi на ахвяраваннi.\n— Гэта мой галаўны боль, — дзелiцца Валерый. — 14 капеек плюс 7 капеек плюс 3 капейкi памнажаем на 110 чалавек i на 22 днi (па выхадных сталоўка не працуе). I атрымлiваем, што ў месяц амаль 350 рублёў вылятае толькi на посуд.\nПорцыi ў сталовай вялiкiя — частку абеду бяздомныя, як правiла, пакiдаюць на вечар. Амаль 500 г першага, 250 г гарнiру i каля 100 г мясной стравы. Плюс трацiна батона на кожнага. На хлеб трацiцца амаль 600 рублёў у месяц, кажа суразмоўца.\n70 % гасцей сталоўкi — мужчыны, жанчын цяпер абедае мала. Улетку бяздомным пракармiцца лягчэй — ягады, грыбы, рыбалка. А ў халодную пару года сацыяльная сталоўкi для многiх — адзiны шанец не быць галодным.\nВярнуцца да жыцця\nСвой «кантынгент» Валерый ведае па iмёнах. Агульная колькасць тых, хто за пяць гадоў харчаваўся ў яго сталоўцы, — 436 чалавек.\n— Бывае, з'язджаюць куды-небудзь цi ў зняволенне трапляюць. Але часцей памiраюць. Хоць ёсць i тыя, хто прыстасавалiся, — яны жывуць так па 20 i больш гадоў. Ёсць у нас адзiн вакзальны пастаялец, ён ужо 35 гадоў бамжуе. Ужо i думае зусiм па-iншаму...\n— А як думаюць бяздомныя?\n— Жывуць мiнулым, успамінаюць. Нехта — аб тым, як быў дырэктарам, нехта — аб тым, як быў ваенным, як жылі ў сям'і. I гэтым жывуць. Гэта вельмi страшна.\n— Як трапляюць у такую сiтуацыю?\n— Часцей за ўсё гiсторыя адна i тая ж: спiўся. Найбольш складана працаваць з тымi, хто стаў бяздомным нядаўна... Але мы верым: усiм гэтым людзям можна дапамагчы. I дапамагаем.\nГалоўная праблема для бамжа, якi хоча вярнуцца да нармальнага жыцця, — працаўладкаванне. Пры прыёме на работу патрэбны пашпарт, у якiм ёсць штамп аб рэгiстрацыi. У бяздомных часта наогул няма дакументаў, а ўжо прапiскi няма ў 99 % падапечных праекта «Дапамога бяздомным». Можа быць штамп Дома начнога знаходжання на Ваўпшасава, але з такой «прапiскай» наўрад цi возьмуць на якую работу. Каб уладкавацца шафёрам, трэба прайсцi медкамiсiю, грузчыкам часта патрэбна санкнiжка. I за ўсё гэта трэба заплацiць. А ў бяздомнага няма грошай. Замкнёнае кола. Валанцёры дапамагаюць людзям, якiя апынулiся на дне жыцця, аднавiць дакументы, даюць грошы на медкамiсiю для працаўладкавання.\n— Хачу арганiзаваць прытулак для бяздомных, — кажа Валерый. — Каб людзi маглi адчуць сябе дома, каб быў кавалак зямлi, дзе яны маглi б разбiць свой агародзiк. I, галоўнае, каб iх можна было там «прапiсваць». Цяпер мы разглядаем адзiн будынак у Нясвiжскiм раёне — гэта былая школа. Калi ўсё атрымаецца, некаторых бяздомных зможам працаўладкоўваць па месцы рэгiстрацыi. У нас там ужо паўгектара малiннiку. Будзем збiраць ягады, працаваць на зямлi. Побач ёсць закiнутая майстэрня — нiкому не была патрэбна. Як мы на яе вока паклалi — адразу ж арганiзуецца аўкцыён. Цяпер вырашаем гэтае пытанне.\nБедным людзям па ўсiм свеце Валерый дапамагае больш за дваццаць гадоў. На пытанне, навошта яму гэта, адказвае:\n— Доўгая гiсторыя...\nУ пачатку 1990-х малады таленавiты хлопец быў шэф-кухарам аднаго з прэстыжных рэстаранаў Мiнска. Нi ў чым не меў патрэбы, грошай хапала на ўсё, чаго хацелася. Стаў многа пiць. I за некалькi гадоў спiўся. Мог страцiць i работу, i сям'ю. Але здарыўся цуд — iнакш Валерый гэтую падзею, што крута змянiла яго жыццё, не называе. Ён паверыў у Бога. Разам з жонкай прыняў хрышчэнне i вырашыў стаць мiсiянерам — дапамагаць людзям, якiя апынулiся за мяжой беднасцi, па ўсiм свеце. Украiна, Славакiя, Чэхiя, Турцыя, Малдова, Расiя... Гарачыя пункты, найбяднейшыя рэгiёны. Прытулкi для бяздомных, рэабiлiтацыя тых, хто вызвалiўся з турмаў, алка- i нарказалежных. Жыллё i прапiску, дарэчы, Валерый таксама страцiў — вярнуўся дадому пасля дваццацi гадоў сваiх падарожжаў, а сваякi яго кватэру даўно прадалi. Страцiў i працоўны стаж — у яго ж не залiчылi мiсiянерскую дзейнасць. Так што людзей, якiя апынулiся на краi беднасцi, мой суразмоўца не асуджае, як прынята ў нашым грамадстве. Ён упэўнены: калi вы думаеце, што такiм людзям дапамагаць не трэба, будзьце гатовыя выпрабаваць iх лёс на ўласным вопыце.\nПа словах Валерыя Еранкевiча, адказ на пытанне «Навошта вам гэта?» — просты. Калi ты бачыш, як гэтыя людзi, ад якiх адвярнулася грамадства, паступова вяртаюцца да нармальнага жыцця — перастаюць пiць i думаць як раней, знаходзяць работу i сям'ю, — ты разумееш, што жывеш не дарэмна.\nФота з ўласнага архiва Валерыя Еранкевiча\nУ Рэспубліканскім доме моладзі журы падвяло вынікі конкурсу «Валанцёр года — 2021»\nНа граніцу адправіліся некалькі машын з гуманітарнай дапамогай\nТэматычная акцыя для работнікаў аграпрамысловага комплексу 20 ліпеня распачалася на Гомельшчыне\nШто прапануецца змяніць у сістэме догляду інвалідаў і пажылых\nЧырвоны Крыж удзяляе асаблівую ўвагу ветэранам\n4059 Крэпасць духу. 10 натхняльных храмаў Гродзеншчыны\n3847 Як навучыць дзіця рацыянальна карыстацца грашыма? Парады псіхолага\n3546 Сельскі настаўнік — пра свой свядомы выбар, сям’ю і клуб аматараў вандровак\n3398 У вясковай школе арганізавалі музей у гонар загінуўшых байцоў Вялікай Айчынай вайны\n3313 Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на чацвер\n2924 У музеі ВАВ адкрылася выстаўка «Бітва за Маскву. Бессмяротнасць подзвігу».\n2876 Як правільна аднаўляцца пасля COVID-19?\n2544 Вакцынацыя і рэвакцынацыя: калі і каму прышчапляцца ад каранавіруса паўторна\n2285 Усходні гараскоп на наступны тыдзень\n2183 Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на пятніцу\nЯкія айчынныя прадукты варта пакаштаваць?\nРыбны дзень. Якой рыбе аддаюць перавагу спажыўцы, і як яе правільна выбіраць\nПернікавы домік, або У чым небяспека гіперапекі?


Жанна Акула другое скліканне запар з'яўляецца старшынёй Мяжанскага сельсавета |\nПачуць усіх, дапамагчы кожнаму. Менавіта з такім жыццёвым крэда працуе Жанна Акула, якая ўжо другое скліканне запар з’яўляецца старшынёй Мяжанскага сельсавета.\nПедагог па адукацыі, яна і не думала, што ў яе прафесійным лёсе могут адбыцца карэнныя змены. А гэтаму ў многім паспрыяла актыўнасць, ініцыятыўнасць і камунікабельнасць Ж. Акулы. І вось ужо сем гадоў яна на адказнай пасадзе жыве праблемамі падведамных сельскаму Савету населеных пунктаў.\nСпектар абавязкаў старшыні даволі шырокі, але прыярытэтам у сваёй рабоце Жанна Міхайлаўна лічыць клопат пра людзей.\nСельсавет для вяскоўцаў, — кажа Ж. Акула, — першая інстанцыя, куды яны звяртаюцца са сваімі бедамі і праблемамі. Таму важна выслухаць чалавека і прыкласці ўсе намаганні, каб дапамагчы яму. Людзі павінны адчуваць клопат і зацікаўленасць мясцовай улады да іх патрэб.\nБезумоўна, людскія праблемы не чакаюць прыёмнага часу, таму старшыні даводзіцца штодзень вырашаць набалелыя пытанні вяскоўцаў. Вулічная лямпачка ў ліхтары перагарэла, цепліць печ нечым, дрэва пагражальна нахілілася, столь працякае, аўталаўка спазнілася і г. д. З малымі і вялікімі сваімі бедамі людзі звяртаюцца да старшыні. Да тако ж даводзіцца развязваць жыццёвыя вузлы, выступаць міратворцам у сямейных канфліктах. З такіх, здавалася б, дробязных у агульным, але злабадзённых для канкрэтнага чалавека пытанняў і складаецца як рабочы, так і выхадны дзень старшыні сельсавета.\nПлошча Мяжанскага сельсавета складае 20 416 га. На яго тэрыторыі знаходзіцца 69 населеных пунктаў, у якіх жыве 1 561 жыхар, у тым ліку працаздольнага ўзросту — 945, дашкольнага — 90, школьнага — 86, пенсіянераў — 440. За бягучы год у сельвыканкаме зарэгістравана 6 нараджэнняў і 8 смярцей.\nНеабыякавая і добрасумленная Жанна Міхайлаўна па першым званку спяшаецца на дапамогу, і калі праблема вырашана, значыць, дзень прайшоў не дарэмна.\nДушой хварэе старшыня Мяжанскага сельсавета за сваю малую радзіму, клапоціцца, каб на яе тэрыторыі заўсёды было чыста і прыгожа. Таму добраўпарадкаванню тут надаецца вялікая ўвага.\nРаботы ў сельскай мясцовасці хапае, — адзначае Ж. Акула. — У якую вёску ні зазірні, усюды знойдзеш месцы, дзе трэба навесці парадак. Але без агульнага жадання і падтрымкі зрабіць населеныя пункты прыгожымі і прывабнымі немагчыма.\nТаму, дзякуючы цеснаму супрацоўніцтву з дэпутацкім корпусам, старэйшынамі, кіраўніцтвам ААТ «Мяжаны», рэгулярна высякаецца хмызняковая расліннасць на прыдарожнах палосах, выдаляюцца аварыйныя дрэвы, ствараюцца малыя архітэктурныя формы. Праведзены маштабныя работы па добраўпарадкаванні на трусаферме ў мясцовым сельгаспрадпрыемстве. Да таго ж сёлета ліквідаваны 24 несанкцыянаваныя звалкі, знесены лядашчы дом, праведзена рэкультывацыя мініалігонаў у в. Карасіна, агр. Мяжаны, в. Урбаны. А каб у будучым на тэрыторыі сельсавета не з’яўляліся стыхійныя звалкі, з КУП ЖКГ «Браслаў-камунальнік» заключаны 301 дагавор на вываз цвёрдых бытавых адходаў.\nСёлета ў населеных пунктах высечана 15,6 га дрэвава-хмызняковай расліннасці, пасаджанна 50 дрэў і 40 кустоў, адрамантавана і пафарбавана 8 эстакад для збору малака. З аўкцыёну прададзены грамадзянам 3 зямельныя ўчасткі на суму 2 544,56 руб.\nЗ удзячнасцю кажа старэйшына пра дбайных гаспадароў, чые сядзібы прыцягваюць позірк сваёй прыгажосцю і дагледжанасцю. На жаль, ёсць і неахайныя вяскоўцы і дачнікі, у якіх запушчаны стан панадворка выклікае здзіўленне і абурэнне мясцовай улады. Колькі цярпення, такту трэба праявіць старшыні, каб пераканаць іх навесці парадак каля дома. Памяць пра продкаў, лічыць Ж. Акула, — святы абавязак кожнага сумленнага чалавека.\nТаму помнікі загінулым воінам і грамадскія месцы пахавання пастаянна ўтрымліваюцца ў належным стане.\nНесумненна, імкненне моладзі ў горад і старэнне мясцовага насельніцтва негатыўна сказваюцца на колькасці асабістых падсобных гаспадарках. А тым сем’ям, якія не ўяўляюць свайго жыцця без каровы-карміцелькі, кіраўніцтва ААТ «Мяжаны» пастаянна дапамагае апрацоўваць прысядзібныя ўчасткі, нарыхтоўваць кармы, выдзяляе пашу.\nБезумоўна, існуўюць некаторыя праблемы. Аднак падтрымка кіраўніцтва раёна і гаспадарак, дэпутацкага корпуса і старэйшын, падкрэслівае Жанна Міхайлаўна, спрыяе вырашэнню многіх надзённых пытанняў.\nЗа добрасумленную працу на карысць людзей Жанна Акула сёлета ўзнагароджана граматай Браслаўскага раённага выканаўчага камітэта.


Брытанскія СМІ перасцераглі Лондан ад капіравання палітыкі ЗША ў адносінах да КНР - belarusian\nБрытанскія СМІ перасцераглі Лондан ад капіравання палітыкі ЗША ў адносінах да КНР\nБрытанскія СМІ перасцераглі афіцыйны Лондан ад сляпога капіравання амерыканскай палітыкі ў дачыненні да КНР. Журналіст Джон Пілджар са старонак выдання «Morning Star» папярэдзіў, што Брытанія «павінна быць асцярожнай з палітыкай ЗША ў дачыненні да Кітая».\nПілджар лічыць, што прычына частых нападак на Кітай з боку ЗША заключаецца ў спробах Вашынгтона «захаваць статус адзінай звышдзяржавы ў свеце». Некаторыя амерыканскія палітыкі і эксперты крытыкуюць Кітай за тое, што ён кідае выклік «перавазе» і «правам» Захаду. Такія нападкі актыўна падтрымлівае ўрад ЗША. «Ім няма чаго прывесці акрамя сфабрыкаваных чутак аб Кітаі», -- лічыць Пілджар.\n“Morning Star” паказвае, што асноўная знешнепалітычная пазіцыя Злучаных Штатаў -- падтрыманне сваёй гегемоніі у свеце. У цяперашні час толькі ўзмацненне ўзаемадзеяння розных краін дапаможа справіцца з любой крызіснай сітуацыяй, падкрэслівае выданне.


Людзі, 14 студзень 2019\n15:12, 14 студзень 2019\nПраваабаронцы патрабуюць прыцягнуць міністра Шуневіча да крымінальнай адказнасьці\nПраваабаронцы накіравалі заявы ў Генпракуратуру і Сьледчы камітэт Беларусі, у якой патрабуюць, каб гэтыя дзяржаўныя органы правялі праверку па факце дыскрымінацыйных выказваньняў міністра унутраных спраў Ігара Шуневіча.\n13:51, 14 студзень 2019\n«У турмах шмат талентаў», — праваабаронцы абвясьцілі конкурс мастацкіх вырабаў вязьняў\nПраваабарончы цэнтар «Вясна» ініцыяваў конкурс мастацкіх работ, зробленых за кратамі і ў іншых месцах несвабоды — лячэбна-працоўных прафілякторыях, установах адукацыі і аховы здароўя закрытага тыпу.\n13:31, 14 студзень 2019\nУ нядзелю ўвечары 27-гадовы мужчына напаў з нажом на прэзыдэнта (мэра) Гданьску Паўла Адамовіча. Палітык атрымаў сур’ёзныя раненьні сэрца, аорты, дыяфрагмы і ўнутраных органаў і памёр у панядзелак у другой палове дня.\n10:07, 14 студзень 2019\nУ Беларусі заблякавалі яшчэ 22 інтэрнэт-рэсурсы\nМіністэрства інфармацыі абмежавала доступ да 22 інтэрнэт-рэсурсаў за разьмяшчэньне неналежнай рэклямы займаў.\n09:33, 14 студзень 2019\nУ Чачэніі са сьнежня затрымалі 40 прадстаўнікоў ЛГБТ і забілі дваіх, — праваабаронцы\nРасейская ЛГБТ-сетка пацьвердзіла паводле сваіх крыніц, што з канца сьнежня 2018 гадоў у Чачэніі ідзе новая хваля затрыманьняў і мужчын, і жанчын з прычыны іхнай меркаванай ці рэальнай сэксуальнай арыентацыі.\n22:39, 13 студзень 2019\nБаевіка «Чырвоных брыгадаў» выдалі Італіі. Амаль праз 40 гадоў\nБаявік леварадыкальных арганізацый «Чырвоныя брыгады» і «Узброеныя пралетарыі за камунізм», якія дзейнічалі ў Італіі ў 70-х гадах мінулага стагодзьдзя, 64-гадовы Чэзарэ Батысьці экстрадаваны на радзіму з Балівіі.\n22:00, 13 студзень 2019\n7 гадоў таму Павал Белавус запачаткаваў «Арт Сядзібу» — культурніцкую пляцоўку, дзякуючы якой сотні беларусаў надзелі вышымайкі. Попыт на гэтыя тавары даў старт патрыятычна арыентаванаму бізнэсу — і вось ужо Белавус ці ня самы вядомы сярод «бел-чырвона-белых» бізнэсоўцаў.\n14:51, 13 студзень 2019\n200 чалавек пратэстуюць у цэнтры Берасьця супраць будаўніцтва акумулятарнага завода\n13 студзеня на плошчы Леніна ў Берасьці зноў сабраліся праціўнікі будаўніцтва акумулятарнага завода. Такія сустрэчы праходзяць тут кожную нядзелю з 25 лютага 2018 года, перадае Белапан.\n14:33, 13 студзень 2019\nУ Сырыі апазыцыя заявіла пра затрыманьне двух расейцаў\nПрадстаўнікі апазыцыйных «Сырыйскіх дэмакратычных сіл» заявілі аб затрыманьні на поўначы Сырыі чатырох падазраваных у тэрарызьме, двое зь іх — грамадзяне Расеі.\n11:42, 13 студзень 2019\nПартыя БНФ абвясьціла год беларускай мовы, заклікае падтрымаць беларускамоўнае навучаньне\n«Беларуская мова – найважнейшы фактар нацыянальнай бясьпекі для незалежнай беларускай дзяржавы», – гаворыцца ў заяве, прынятай 12 студзеня на паседжаньні партыйнага сойма.\n09:31, 13 студзень 2019\nУ Гарадоцкім раёне цягнік зьбіў хлопца, які ішоў уздоўж чыгункі\n12 студзеня ў Гарадоцкім раёне таварны цягнік сьмяротна траўмаваў 21-гадовага жыхара Віцебска.\n22:47, 12 студзень 2019\nДзяўчына, якая ўцякла з Саудаўскай Арабіі, ужо ў Канадзе. Яна атрымала прытулак\n18-гадовая грамадзянка Саудаўскай Арабіі Рахаф Мухамад аль-Кунун атрымала прытулак у Канадзе, гэта пацьвердзіў журналістам прэм’ер краіны Джастын Трудо. Паводле AP, дзяўчына ўвечары ў суботу ўжо прыляцела ў Канаду.\n21:19, 12 студзень 2019\nВідэаролік, зьмешчаны ў Youtube, дзе чалавека ў казацкай шапцы выганяюць з вагону менскага мэтро, перадрукавалі многія расейскія СМІ.\n19:22, 12 студзень 2019\nЯк кладуць асфальт у Аўстраліі і Беларусі. Відэа\nПараўнайце два відэа зь сеціва: як кладуць асфальт у Аўстраліі і як гэта робяць у Беларусі.\n15:05, 12 студзень 2019\nУ Расеі паліцэйскі адправіў у морг жывую пэнсіянэрку\nУ расейскім Прыамурʼі супрацоўнік паліцыі, не чакаючы лекараў, адправіў у морг яшчэ жывую пэнсіянэрку, якую сваякі выявілі ў цяжкім стане пасьля сямейнага застольля і палічылі, што яна не падае прыкмет жыцьця.\n11:30, 12 студзень 2019\nАмаль 6000 новых ложкаў і гімнастычныя дываны за 167000$. Што выйграюць ад Эўрагульняў студэнты і спартоўцы\nЭўрапейскія гульні, якія пройдуць у Беларусі сёлета ў чэрвені, будуць каштаваць бюджэту як мінімум 72 мільёны даляраў. Свабода паглядзела, што абновяць за гэтыя грошы.\n08:00, 12 студзень 2019\n22:40, 11 студзень 2019\nКанстытуцыйны суд Літвы падтрымаў аднаполыя шлюбы замежнікаў\nКанстытуцыйны суд Літвы вырашыў, што дзяржава павінна даць дазвол на жыхарства замежнаму грамадзяніну, калі той заключыў аднаполы шлюб зь літоўцам у іншай краіне. Пры гэтым у самой Літве аднаполыя шлюбы не дазволеныя.\n20:24, 11 студзень 2019\nСаудаўская дзяўчына, якая выраклася ісламу, шукае прытулку ў Канадзе\nГрамадзянка Саудаўскай Арабіі 18-гадовая Рахаф Мухамад аль-Кунун, якая ўцякла з сваёй краіны ў Тайлянд, вылецела з Бангкоку ў Канаду.\n19:16, 11 студзень 2019\nКаб трапіць да чыноўніка, журналіст «Белсату» апрануўся Дзедам Марозам. Відэа\nЖурналіста «Белсату» Станіслава Івашкевіча ахова не прапусьціла да генэральнага дырэктара «Белэнэрга» Паўла Дразда. Тады карэспандэнт пераапрануўся Дзедам Марозам, і ахова, не пазнаўшы журналіста, дазволіла ўвайсьці.\n17:44, 11 студзень 2019\nБеларуская чыгунка расказала, колькі чалавек скарысталіся цягнікамі на Новы год і Каляды\nЗ 29 сьнежня па 7 студзеня Беларуская чыгунка перавезла ў цягніках з нумараванымі месцамі 534 510 пасажыраў.\n09:30, 11 студзень 2019\nЗаснавальнік «Арт Сядзібы» і Symbal.by расказаў, як вяртаньне Пазьняка дапаможа беларускаму бізнэсу\nДырэктар крамы Symbal.by і заснавальнік «Арт Сядзібы» Павал Белавус у вялікім інтэрвію сказаў, што калі Зянон Пазьняк вырашыць вярнуцца ў Беларусь, гэта будзе карысным для патрыятычна арыентаваных бізнэсаў.\n09:13, 11 студзень 2019\n21:11, 10 студзень 2019\nАўтар Свабоды Вінцук Вячорка — адзін з «чэмпіёнаў грамадзянскай супольнасьці» 2018 году\nГрамадзкім лідэрам году стаў заснавальнік «Арт Сядзібы» Павал Белавус, у намінацыі «Мэдыяактыўнасьць году» перамог мовазнаўца, свабодаўскі аўтар Вінцук Вячорка. Найлепшай журналісткай году прызнаная Тацяна Каравянкова зь БелаПАН.\n16:03, 10 студзень 2019\n15:57, 10 студзень 2019\nУ Беларусі за суткі праз маразы па дапамогу зьвярнуліся 700 чалавек\nТолькі 9 студзеня ў пункты абагрэву ў Гомельскай і Віцебскай абласьцях зьвярнуўся 691 чалавек, сказаў Радыё Свабода спэцыяліст Чырвонага Крыжа з аддзелу па рэагаваньні на надзвычайныя сытуацыі і вышуку Васіль Скубілаў.\n15:40, 10 студзень 2019\nУзбэцкі ўрад аплаціць бяздомным дарогу да месца пражываньня\nУрад Узбэкістану зацьвердзіў меры па абароне і падтрымцы асоб бяз пэўнага месца жыхарства.\n14:14, 10 студзень 2019\n40-гадовы ўкраінец Сяргей Працэнка дзесяць гадоў жыве ў Беларусі. Ён ажаніўся з жыхаркай Буда-Кашалёва. Сям’я выхоўвае траіх дзяцей, якім два, чатыры і дзевяць гадоў.\n14:04, 10 студзень 2019\nСалдаты ўнутраных войскаў моляцца і цалуюць крыж. ФАТАФАКТ\nНа праваслаўныя Каляды вайскоўцы МУС Беларусі наведвалі службу Менску.\n12:34, 10 студзень 2019\nУ Менску бацькі менскіх дашкольнікаў ініцыявалі краўдфaндынгавую кампанію для падтрымкі беларускай мовы ў дзіцячых садках. Ініцыятары называюць свой праект канкрэтным крокам дзеля рэфармаваньня дашкольнай адукацыі ў моўным аспэкце.\n11:36, 10 студзень 2019\n9 студзеня прайшла адкрытая сустрэча з нобэлеўскай ляўрэаткай Сьвятланай Алексіевіч, якую ініцыявала ІТ-кампанія Andersen People. Першапачатковай умовай для ўдзелу журналістаў было патрабаваньне ўзгадняць матэрыялы перад публікацыяй.\n11:12, 10 студзень 2019\n«Справа БелТА»: галоўная рэдактарка Tut.by паскардзілася генэральнаму пракурору\nГалоўная рэдактарка парталу Tut.by Марына Золатава падала скаргу ў Генэральную пракуратуру на паўторную адмову Сьледчага камітэту спыніць крымінальную справу і пачаць адміністрацыйную на падставе арт. 86 КК Беларусі.\n11:06, 10 студзень 2019\nНа Магілёўшчыне за два месяцы ад пераахалоджваньня загінулі 5 чалавек\nГэта пацьверджана судова-мэдычнай экспэртызай. Прычыны сьмерці яшчэ 24 чалавек, знойдзеных без прыкметаў гвалтоўнай сьмерці на халодным надвор’і ці ў неацяпляльным памяшканьні, высьвятляюць спэцыялісты.\n21:41, 09 студзень 2019\n«Падземнай турмы тут ня трэба». Менчукі, у двары якіх будуюць пастарунак, падалі ў суд\nМенгарвыканкам будзе разам з адміністрацыяй Фрунзенскага раёну Менску адказьнікам па пазове менчука Дзяніса Тушынскага, нязгоднага з будоўляй новай раённай пракуратуры і гарадзкога аддзелу міліцыі сярод жылых дамоў на вуліцы Данілы Сердзіча.\n19:47, 09 студзень 2019\nКітайскія ўлады паказалі журналістам, што адбываецца ў лягерах перавыхаваньня. ВІДЭА\nКітайскія ўлады арганізавалі візыт для невялікай групы журналістаў у тры лягеры палітычнага перавыхаваньня ці як іх афіцыйна называюць у Кітаі — у «цэнтры прафэсійнай падрыхтоўкі» Кашгара, Хатана і Каракаша.\n17:58, 09 студзень 2019\nГіпэрмаркет Prostore адкрыў вакансіі для вазочнікаў і людзей з парушэньнямі слыху\nГіпэрмаркет Prostore шукае трох кантралёраў-касіраў, вакансіі даступныя для вазочнікаў і людзей з парушэньнямі слыху, піша Рэспубліканская асацыяцыя інвалідаў-вазочнікаў. У аддзеле пэрсаналу Prostore гэтую інфармацыю пацьвердзілі.\n17:31, 09 студзень 2019\nБеларусам параілі не паціскаць рукі і не абменьвацца мабільнікамі\nПік грыпу ў Беларусі чакаецца ў канцы студзеня — пачатку лютага. Такі прагноз зрабіла супрацоўніца Міністэрства аховы здароўя Беларусі Іна Карабан. Паводле яе, гэты год у пляне грыпу цалкам паўтарае папярэдні, успышак пакуль няма.


Што важнейшае — спыніць рост коштаў або падняць заробкі з пенсіямі? | Новы Час\nСупрацоўнікі сацыялагічнага цэнтра "Люстэрка-інфа" папрасілі ў лістападзе жыхароў Беларусі адказаць на пытанне аб тым, што сёння важнейшае — рост заробкаў і пенсій\nабо барацьба з інфляцыяй?\nСярод тых, хто прагаласаваў за падвышэнне заробкаў і пенсій, больш за палову — жанчыны (58%). Прыкметна пераважаюць людзі 40 гадоў і старэй (62%), а таксама асобы з сярэдняй і ніжэй узроўнем адукацыяй (85%). У прафесійным плане больш за палову (55%) складаюць пенсіянеры, рабочыя і працаўнікі сельскай гаспадаркі. Як распавядаюць сацыёлагі, матывуючы сваё меркаванне, сельская пенсіянерка з сярэдняй адукацыяй з Віцебскай вобласці, напрыклад, піша: "Жыць няма на што".\nІншай думкі — аб тым, што сёння важнейшая барацьба з інфляцыяй, таму значна павышаць зарплаты і пенсіі не варта — больш актыўна прытрымліваюцца мужчыны. Кожны другі з прыхільнікаў гэтага меркавання — ва ўзросце да 40 гадоў. Пераважная большасць (95%) гэта асобы з сярэдняй і вышэй узроўнем адукацыяй. Пры гэтым кожны чацвёрты сярод іх — грамадзянін з вышэйшай адукацыяй (25%). У прафесійным плане больш інтэнсіўна выступаюць за барацьбу з інфляцыяй інжынерна-тэхнічныя работнікі і работнікі творчых прафесій (настаўнікі, юрысты, лекары і да т.п.), дзяржслужбоўцы і прадпрымальнікі.\nБольш за палову (56%) тых, хто падзяляе меркаванне "жыць няма на што", пражываюць у малых гарадах і ў вёсцы. Сярод прыхільнікаў супрацьлеглага меркавання, якія заклікаюць больш актыўна змагацца з інфляцыяй, ледзь не дзве траціны — 62% рэспандэнтаў — гэта жыхары буйных (па колькасці жыхароў) гарадоў, абласных цэнтраў і Мінска.\nСацыёлагі адзначаюць, значная колькасць апытаных (27%) не змаглі адказаць на гэтае пытанне: "Відавочна, тэорыя ўступае ў канфлікт з жыццём. Веды — гэта, вядома, сіла, але жыць жа трэба цяпер".\nПаводле сайта "Навіны Беларусі"


Музей Вольнай Беларусi\n2022-05-23 16:32 Праекты НАУ\nПадзеі найноўшай гісторыі Беларусі - гэта крыніца надзеі для нашага народа, які працягвае цяжкую барацьбу супраць дыктатуры і расійскай акупацыі. Музей Вольнай Беларусі стане ўнікальным культурным аб’ектам, дзе будуць сабраны, захаваны і прадэманстраваны гістарычныя артэфакты, звязаныя з пратэстным рухам беларусаў у перыяд з 2020 года па цяперашні час.\nПрэзентацыя праекта на рускай мове (pdf) ⇲\nСёння адбываюцца найважнейшыя грамадска-палітычныя падзеі ў сучаснай гісторыі Беларусі. Тысячы беларусаў па ўсёй краіне і за мяжой уцягнуты ў актыўнае супрацьстаянне Лукашэнку і яго марыянеткаваму рэжыму.\nУдзельнікі пратэстнага руху сабралі вялікую колькасць дакументаў і артэфактаў, якія маюць гістарычную і культурную каштоўнасць для Новай Беларусі і з’яўляюцца прадметамі музейнага значэння. Гэта друкаваныя дакументы, падпісаныя лідэрамі дэмакратычных сілаў Беларусі, асабістыя рэчы беларускіх палітвязняў, плакаты і сцягі ўдзельнікаў мірных акцый і шмат іншага.\nВідавочна, што адкрыты збор, захоўванне і дэманстрацыя такіх прадметаў у сучаснай Беларусі немагчымыя з-за пагрозы іх канфіскацыі ці знішчэння рэжымам Лукашэнкі. Некаторыя прадметы таемна захоўваюцца ў дамах свабодных беларусаў, іншыя былі вывезены беларусамі, якія з’ехалі з-за палітычнага пераследу у Польшчу, Літву, Украіну і іншыя краіны.\nЗ часам гэтыя дакументальныя сведчанні гісторыі беларускага пратэсту могуць быць страчаныя. Таму менавіта зараз вельмі важна пачаць збор такіх артэфактаў, забяспечыць іх захаванасць і, адначасова, паказаць на іх аснове падзеі на няпростым шляху беларусаў да дэмакратыі.\nЦяпер на валанцёрскай аснове пачата фарміраванне музейнай калекцыі, якая ўключае некалькі дзясяткаў прадметаў музейнага значэння. Муніцыпалітэт Варшавы даў памяшканне плошчай больш за 367 квадратных метраў для стварэння музея ў самым цэнтры польскай сталіцы.\nСтвараючы Музей Вольнай Беларусі каманда НАУ ў супрацоўніцтве з партнёрамі імкнецца арганізаваць культурна-адукацыйную прастору ў Варшаве, дзе будуць сабраны, захаваны і прадэманстраваны жыхарам і гасцям польскай сталіцы гістарычныя артэфакты, звязаныя з мірным пратэстным рухам беларусаў.\nПраект стварэння Музея Вольнай Беларусі ўжо падтрыманы дэмакратычнымі сіламі Беларусі, у тым ліку Офісам Святланы Ціханоўскай і Беларускай Радай культуры. Маецца папярэдняя дамоўленасць аб супрацоўніцтве з Нацыянальным інстытутам музеязнаўства і аховы спадчыны Польшчы, найбуйнейшым сацыяльным архівам у Польшчы — фондам Karta, Гувераўскім інстытутам вайны, міру і рэвалюцыі Стэнфардскага ўніверсітэта (ЗША), Беларускай бібліятэкай і музеем ім Ф. Скарыны ў Лондане.\nМы ўпэўненыя, што створаны Музей Свабоднай Беларусі стане новай папулярнай пляцоўкай для беларускіх актывістаў культуры, якія вымушана эмігравалі, і вельмі важным і наведваемым культурным аб’ектам не толькі для беларусаў, але і для ўсіх жыхароў Варшавы, а таксама гасцей з іншых еўрапейскіх гарадоў, якія дэманструюць сваю салідарнасць з Беларуссю.\nЛатушка прапанаваў перарабіць Палац Лукашэнкі ў «Музей Вольнай Беларусі»\nКалі гэта ўсё скончыцца? Адказвае Павел Латушка\nМузей Вольнай Беларусі\nУ Музей Вольнай Беларусі паступаюць першыя прадметы\nКарціну са знакамітай пратэстнай серыі Вольгі Якубоўскай перадалi ў Музей Вольнай Беларусі\nУладзімір Някляеў перадаў сваю кнігу ў Музей свабоднай Беларусі\nКуля, якая параніла беларуса 9 жніўня 2020 года, — у фондзе Музея Вольнай Беларусі\n«Аднойчы мы разам вернемся дадому». Медаль Крысціны Ціманоўскай перадалі ў «Музей Вольнай Беларусi»\n«Маем ужо ключы ў кішэні». Дзе размесціцца Музей Вольнай Беларусі і калі адкрыццё\nПлошча — больш як 367 кв.м. Вялікая зала з калонамі і некалькі меншых памяшканняў. Два ўнутраныя дворыкі, якія з дазволу ўласніка можна будзе выкарыстоўваць для правядзення імпрэзаў. Гучыць выдатна, праўда?\nДапамагчы Музею Вольнай Беларусі →\nАртыкул будзе абнаўляцца і дапаўняцца…


Андрэй Скідан: “У Статуце ВКЛ быў артыкул аб абароне цмокаў!” » Блог Глеба Лабадзенкі | Labadzenka.bY\nШаноўнае кіраўніцтва Мінскага метрапалітэна! пасажыр метро скочыў на рэйкі па свой мабільнік (відэа)\nOne Response to “Андрэй Скідан: “У Статуце ВКЛ быў артыкул аб абароне цмокаў!””\n1. Antos Says:\nЛістапад 9th, 2012 at 22:57\nвельмі цікава, дзякуй. але хацелася б удакладніць наконт згадкі ў статуце аб цмоках. у якім менавіта з трох статутаў, у якім выданні? а то выглядае як фальсіфікацыя.


Калі Нацыянальны аэрапорт загаворыць па-беларуску - Заўтра тваёй краіны\nГенадзь Ланюк, Заўтра тваёй краіны\nДадаць беларускую мову ў сістэму інфармавання пасажыраў Нацыянальнага аэрапорта «Мінск-2», рэкламу турызму, славутасцяў, культурных каштоўнасцяў і нацыянальных асаблівасцяў беларусаў прапануюць падпісанты петыцыі на сайце «Удобный город». Яны гатовыя самі збіраць на гэта грошы.\_r\_n\nНацыянальны аэрапорт «Мінск-2». Фота: Минск-Новости\nПад петыцыяй, якую грамадзяне збіраюцца накіраваць у ГУ «Нацыянальнае агенцтва па турызму» і Дэпартамент па авіяцыі Міністэрства транспарту і камунікацый, стаіць ужо каля 180 подпісаў.\nПадпісанты лічаць, што Нацыянальны аэрапорт «Мінск-2» з’яўляецца тварам краіны і таму павінен ставіцца з павагай да беларускай мовы — нацыянальнага багацця і адной з найвышэйшых каштоўнасцяў беларускага народа.\n«Нацыянальны аэрапорт не якая-небудзь крама, а твар і брама Беларусі. Таму і падыход у афармленні і стаўленні да мовы павінен быць дзяржаўным, а не камерцыйна-спажывецкім, — адзначаецца ў петыцыі. — Існуюць шыльды на рускай, часам англійскай мове і ніводнага слова на роднай мове! ».\nГрамадзяне просяць зрабіць так, «каб аэрапорт, якому плануецца надаць імя Скарыны, нашага першадрукара, меў асабісты твар, нейкае адрозненне ад рэгіянальных аэрапортаў Расіі».\nСярод прапаноў, выкладзеных у петыцыі, — дадаць беларускую мову ў сістэму інфармавання пасажыраў Нацыянальнага аэрапорта «Мінск-2», на табло з інфармацыяй аб рэйсах, дадаць у ролік пра Беларусь сапраўдную дату ўтварэння сучаснай незалежнай дзяржавы – 1990 год, а не 1994, як зараз.\n«У выпадку адсутнасці сродкаў на тое, каб дадаць беларускую мову ў сістэму інфармавання пасажыраў, і выпраўленне памылак, просім разгледзець магчымасць фінансавання за кошт добраахвотных ахвяраванняў грамадзян, краўдфандынгу. Мы гатовы самастойна сабраць грошы на гэта мерапрыемства », – гаворыцца ў звароце, які з’яўляецца абскарджаннем у вышэйстаячыя інстанцыі пасля адмовы кіраўніцтва Нацыянальнага аэрапорта правесці ў бліжэйшы час дубляж надпісаў на беларускай мове. Адміністрацыя аэрапорта спаслалася на тое, што трэба максімальна ўлічваць інтарэсы у асноўным рускамоўнага пасажырапатоку з краін СНД.\nНапрыканцы 2015 года, калі група грамадзян звярнулася да кіраўніцтва РУП «Нацыянальны аэрапорт Мінск» з прапановай прадубляваць усе надпісы не толькі на англійскай, але і на беларускай мове, адмiнiстрацыя аэрапорта адказала, што «прыкладае максімум намаганняў па пашырэнні тэхнiчных магчымасцяў i пошуку фінансавых сродкаў, якія б дазвалялі размяшчаць iнфарамацыю на трох i больш мовах».\nПаўторны зварот да кіраўніцтва РУП «Нацыянальны аэрапорт Мінск» з пытаннем, ці далі плён намаганні адміністрацыі, быў дасланы праз дзевяць месяцаў 26 жніўня 2016. На яго быў атрыманы нечаканы адказ, што даданне трэцяй мовы ў бліжэйшы час не плануецца.\nТо бок, абяцанні, дадзеныя ў адказе на першы зварот, адміністрацыя выконваць і не збіралася.\nЗгодна беларускага заканадаўства грамадзяне маюць права абскардзіць атрыманы адказ у вышэйстаячай арганізацыі і яны гэтым правам скарысталіся.\n—Безумоўна, такая ініціятыва вельмі слушная і своечасовая, — лічыць дэпутат Алена Анісім. — Беларуская мова фактычна забяспечвае нацыянальную бяспеку нашай краіны і забяспечвае нашу нацыянальную прастору. Праз родную мову Беларусь пазыцыянуе сябе як незалежная, самастойная, самадастатковая краіна. І такім чынам мы годна вылучаемся з шэрагу іншых краін.


Канвертаваць Боснія і Герцагавіна канвертоўная марка (BAM) і Nas (NAS) : Калькулятар абменнага курсу\nБоснія і Герцагавіна канвертоўная марка (BAM) і Nas (NAS) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Боснія і Герцагавіна канвертоўная марка і Nas пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 7 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Боснія і Герцагавіна канвертоўная марка. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Nas валюты па змаўчанні. Націсніце на Nas або Боснія і Герцагавіна канвертоўная марка канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nБоснія і Герцагавіна канверсоўных марак гэта валюта, у Боснія і Герцагавіна (BA, БіГ). The Nas гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал BAM можа быць запісаная KM. Сімвал NAS можа быць запісаная NAS. Боснія і Герцагавіна канверсоўных марак дзеліцца на 100 fennig. Абменнага курсу Боснія і Герцагавіна канверсоўных марак Апошняе абнаўленне 7 красавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Nas Апошняе абнаўленне 7 красавік 2020 ад coinmarketcap.com. BAM каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. NAS каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Вэрсія ад 23:19, 8 студзеня 2011\n7 байтаў дададзена , 10 гадоў таму\nВэрсія ад 15:37, 8 студзеня 2011 (рэдагаваць)\nВэрсія ад 23:19, 8 студзеня 2011 (рэдагаваць) (скасаваць)\nд (дзяяч, вікіфікацыя)\n|месца нараджэньня = в. [[Мікалаеўшчына (Менская вобласьць)|Мікалаеўшчына]], [[Стаўпецкі павет]]\n'''Алякса́ндар (Але́сь) Іва́навіч Міцке́віч''' (нарадзіўся [[15 лістапада]] []) — беларускі грамадзка-культурны, рэлігійны і сьвецкі дзеячдзяяч у ЗША, настаўнік, сябар Рады [[Беларуская народная рэспубліка|Беларускай народнай рэспублікі]]. Сын [[Міхаліна Міцкевіч|Міхаліны Міцкевіч]] — роднай сястры [[Якуб Колас|Якуба Коласа]].\nНарадзіўся ў вёсцы [[Мікалаеўшчына (Менская вобласьць)|Мікалаеўшчына]] [[Стаўпецкі павет|Стаўпецкага павету]]. [[Рыская мірная дамова 1921 году|Рыскі мірны дагавор]] падзяліў Беларусь паміж [[Расея|Савецкай Расеяй]] і [[Польшча]]й. Па розныя бакі ад мяжы апынуліся і Міцкевічы. Алесь, як і большасьць мікалаеўшчынскіх, застаўся пад Польшчай. У [] годзе скончыў 7-гадовую польскую пачатковую школу, пазьней — 6-месячныя савецкія настаўніцкія курсы ў [[Стоўбцы|Стоўбцах]]. Працаваў настаўнікам пачатковых школаў вёсак [[Жыгалкі]] і [[Крамец]].\nЗь лета [] году — на эміграцыі. Спачатку жыў у [[Аўстрыя|Аўстрыі]]. У []—[] гадах актыўна ўдзельнічаў у працы [[Каардынацыйны камітэт беларускіх арганізацыяў у Францыі|Каардынацыйнага камітэту беларускіх арганізацыяў у Францыі]]. У [] годзе на запрашэньне дзядзькі [[Міхась Міцкевіч|Міхася]] перебраўся за акіян. Праз шэсьць гадоў сьледам за Алесем прыехаў ягоны старэйшы брат [[Валянтын Міцкевіч|Валянтын]].\nАдзін са стваральнікаў і кіраўнікоў [[Беларуска-Амэрыканскі дапамогавы камітэт|Беларуска-Амэрыканскага дапамогавага камітэту]]. Сябар, старшыня ([]—[]) Нью-Ёрскага аддзелу [[Беларуска-Амэрыканскае Задзіночаньне|Беларуска-Амэрыканскага Задзіночаньня]] (БАЗА). Радны, старшыня ([]—[]) Царкоўнай Рады пры [[Катэдральны Сабор імя Сьвятога Кірылы Тураўскага|Катэдральным Саборы імя Сьвятога Кірылы Тураўскага]] ў [[Бруклін]]е. Цягам многіх гадоў распаўсюджваў газэту «[[Беларус (газэта)|Беларус]]» ([[Нью-Ёрк]]) па краінах расьсяленьня суродзічаў. Выдаваў двухтыднёвік БАЗА «[[Весткі і паведамленьні]]» (1982—1997), для жыхароў [[Нью-Ёрк]]у й ваколіцаў штомесячна друкаваў машынапісны «Цыркуляр» ([]—1997). Неадменны скарбнік усіх згаданых арганізацыяў.\nСябар Рады БНР. Мае дачок Марыю, Ялянту і ўнука Юзіка. Разам з жонкай Тэрэсай жыве ў [[Кўінс]]е (Нью-Ёрк).\n* Кніга «Памяць». Стаўбцоўскі раён. Гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі. Мінск: «Беларуская энцыклапедыя», 2004. С. 701.\n* Лашкевіч К. Жыццё для Беларусі//Труд-7 в Беларуси, 29.06.2006/№ 115. С.15.\n* [http://baza-belarus.org Афіцыйная старонка Беларуска-Амэрыканскага Задзіночаньня]\n* [http://www.belaoc.org Афіцыйная старонка Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы]\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/wiki/Спэцыяльныя:MobileDiff/891604»


Упраўленне адукацыі Гродзенскага аблвыканкама Аддзел адукацыі, спорту І турызму Ашмянскага райвыканкама дуа “Барунскі вучэбна-педагагічны комплекс\nСпампаваць 101.53 Kb.\nПамер 101.53 Kb.\nАддзел адукацыі, спорту і турызму Ашмянскага райвыканкама\nДУА “Барунскі вучэбна-педагагічны комплекс\n1. Прозвішча, імя, імя па бацьку удзельніка Лоўчая Алена Сяргееўна\n2. Узрост, класс 14 гадоў, 9 клас\n3. Установа адукацыі ДУА “Барунскі вучэбна-педагагічны комплекс яслі-сад-сярэдняя школа”\n4. Кіраўнік Валэйня Станіслаў Іванавіч, настаўнік гісторыі\n5. Тэма экскурсіі “Лепшыя людзі майго краю”\n6. Удзел у навукова-даследчых работах --- удзел у навукова-практычнай канферэнцыі па нямецкай мове\n5. Кантакты (тэлефон, адрас электроннай почты) тэл.80159333373,\nБаруны – дробная мясціна,\nАле ў гісторыю сваю\nПадзеяў розных шмат змясціла.\nСтарую ліру дастаю,\nКаб скласці песню пра Баруны.\nТы, цётка-муза, падкажы,\nНа лад які мне строіць струны,\nКаб песня выйшла без ілжы.\nНа месцы сённяшняе вёскі,\nЛегенда кажа, бор шумеў,\nДык бор, Баруны – словы цёзкі,\nАд бору кут імя займеў\nШчыра вітаем і запрашаем узгадаць таямніцы і цуды барунскай зямлі, прыўзняць заслону яе славутай гісторыі, традыцый, даведацца пра знакамітых людзей, якіх яна ўзгадавала. Рады бачываць вас у гісторыка-этнаграфічным музеі “Спадчына” Барунскага вучэбна-педагагічнага комплекса.\nПачаткі пасялення губляюцца ў вяках. У канцы ХІІ – першай палове ХІІІ ст. на скрыжаванні шляхоў, адзін з якіх ідзе са сталіцы Вялікага Княства Літоўскага Вільні ў напрамку Мінска, Смаленска і Масквы, а другі злучае гарады-крэпасці Нясвіж, Мір, Навагрудак, Ліду, Гальшаны і Крэва, узнікла паселішча Баруны.\nДакументальных звестак аб пачатку Барунаў няма. Гэты недахоп запоўніла народная фантазія, стварыўшы нямала легенд. Адна з версій паходжання даводзіць тое, што назва Баруны мае цюркскае паходжанне. У перакладзе з цюркскіх моў “барун” азначае “вершнік”. У ВКЛ быў таксама шляхецкі род татарскага паходжання Барунскія. Захавалася паданне, што першым панам Барунаў быў нейкі злы і жорсткі чалавек, якога нават пасля смерці пахавалі без труны за могілкамі і завалілі каменем (магамецянскі звычай). На гэтым камені выраслі кветкі “баруны”, ад якіх і назва. Відавочна, што апошняе не да канца тлумачыць, што азначае барун, але маё апісанне чалавека, чужога да карэнных насельнікаў. Больш таго, вядома, што наваколлі Крэва (у тым ліку і Баруны) гістарычна з’яўляюцца рэгіёнамі татарскіх асадаў з часоў Вітаўта. Недалёка ёсць вёска Ардашы (корань “арда”, цюркс.).\nУ пачатку ХІХ ст. Баруны ўяўлялі сабой звычайную вёску, жыхары якой займаліся сельскагаспадарчай працай. Мястэчкам яна звалася таму, што мела прыгожую мураваную уніяцкую царкву і двухпавярховы базыльянскі манастыр. У 1747-1757 гадах быў пабудаваны сённяшні будынак барунскага касцёла святых Пятра і Паўла, які ўзвышаецца не толькі над вёскай, але і над усім наваколлем. Барунскі касцёл вытрыманы ў двух стылях – барока і ракако. У касцёле б’е гаючая крыніца і знаходзіцца цудадзейны абраз Маці Божай Барунскай, які, згодна з паданнем, знайшоў каралевіч Казімір.\nПобач знаходзіцца будынак былога базыльянскага кляштара, пабудаванага ў 1778-1793 гадах. Некалі ў ім існавала школа для дзяцей шляхты. Яшчэ ў ХVII - першай трэці ХІХ ст. мястэчка Баруны было адным з цэнтраў уніяцтва на Беларусі. Да нашага часу дайшлі звесткі, што каля 1617 года ў Полацку, Жыровіцах і ў Барунах была адчынена базыльянамі пачатковая школа для манахаў і святароў.\nШырокую вядомасць набылі ў свой час Баруны як значны адукацыйны асяродак. Спачатку гэта была 3-гадовая установа свецкага напрамку, у 1700 годзе пераведзеная сюды разам з маёмасцю і настаўнікамі з мястэчка Вішнева. У 1780 г. зноў стала свецкай і пераўтварылася ў 6-гадовую школу і існавала да 1833 г.\nМногія выпускнікі школы атрымалі вышэйшую адукацыю ў Віленскім універсітэце і ўпісалі свае імёны ў гісторыю. Пра гэта нагадвае мемарыяльная шыльда на будынку кляштара. Навуку базыльянаў атрымалі сябар Адама Міцкевіча, літаратар Антон Адынец, паэт і перакладчык Юльян Корсак, гісторык Леанард Ходзька і яго блізкі сваяк, пісьменнік Ігнацій Ходзька і многія іншыя.\nУ 1919 годзе вядомы беларускі дзеяч і асветнік Сымон Рак-Міхайлоўскі распачаў актыўную работу па адкрыццю беларускай настаўніцкай семінарыі ў нашым мястэчку. Беларуская настаўніцкая семінарыя размясцілася ў двухпавярховым мураваным манастырскім будынку, які быў пабудаваны. Семінарыя пачала працаваць у 1920 годзе.\nЗдавалася справа навучання беларускіх дзяцей роднай мове была наладжана, і заставалася чакаць добрых вынікаў, але…\nПасля Рыжскага трактату 1921 года на заходніх землях Беларусі распачалася мэтанакіраваная палітыка паланізацыі. У такіх умовах беларуская семінарыя існаваць не магла і 15 чэрвеня 1921 года настаўніцкая семінарыя была зачынена, а затым у гэтых мурах пачала дзейнічаць польская настаўніцкая семінарыя, нягледзячы на шматлікія просьбы і пратэсты жыхароў Барун.\nТакім чынам, семінарыя была ліквідавана не зрабіўшы ні аднаго выпуску. Калі вучні даведаліся пра гэта, то сваімі сіламі паставілі “Паўлінку” Янкі Купалы. Сам дырэктар семінарыі Сымон Рак-Міхайлоўскі пакінуў Баруны ў 1922 годзе, пасля таго, як цалкам былі страчаны надзеі працягваць вучобу ў базыльянскіх мурах.\nУ 1919-1923 гг. у Барунах працавала беларуская настаўніцкая семінарыя (не зрабіла ні аднаго выпуску), пасля яе – няпоўная польская семінарыя. З 1933 г. польская сямігодка, у 1940 г. няпоўная сярэдняя школа (НСШ). У 1944 г. аднавілася як НСШ, першы дырэктар В.Ю.Ляшчэвіч, завучам школы ў той час працавала Парфіяновіч, настаўнікам ваеннай справы М.Е.Кудраўцаў.\nЗ 1947 г. школа працуе як сямігадовая, з 1955 г. як сярэдняя. Першы яе выпуск адбыўся ў 1958 г. Сярод выпускнікоў – кандыдаты навук Г.І.Кумпіцкі, А.Ф.Дубнік, М.В.Шыцік, Л.А.Александровіч. У пасляваенны час дырэктарамі школы працавалі А.С.Панкратаў, М.К.Страх, В.В.Віткоўскі, В.Р.Радзівонаў, В.І.Лінок, А.Б.Дзедзюль, В.В.Кратынскі, з 1989 г. – Ф.В.Станулевіч.\nУ 2008 г. вёсцы Баруны нададзены статус аграгарадка. Баруны прыгажэюць, павялічваецца колькасць насельніцтва. Тут адрамантаваны дарогі, вуліцы набылі сучасны выгляд. Адбылася рэканструкцыя будынкаў школы, Дома культуры, мясцовай амбулаторыі. Утульна жывецца тут барунцам. Весялей сталі выглядаць хаты местачкоўцаў, з’явілася многа дамоў, пабудаваных у межах дзяржаўнай праграмы адраджэння сяла. У цэнтры Барунаў ўзвышаецца галоўная славутасць, помнік архітэктуры касцёл святых Пятра і Паўла. Аднак нельга не сказаць пра будынак, які выклікае не замілаванне і захапленне местачкоўцаў і гасцей, а вялікі жаль і расчараванне. Гэта напаўразбураны манастыр, узведзены ў XVIII ст. Разбурае гэты помнік аргітэктуры, тым самым сціраючы з памяці слаўныя старонкі барунскай гісторыі, не толькі няўмольны час, але ў большай ступені невуцтва, няведанне багатай гісторыі, раўнадушша і чэрствасць мясцовых жыхароў і нежаданых наведвальнікаў.\nНедалёка ад будынка школы і сельскага дома культуры знаходзіцца помнік экіпажу самалёта “Ілля Мурамец”, які ў 1914 годзе здзейсніў тут подзвіг. Немцы так былі ўражаны гераізмам рускіх лётчыкаў, што пахавалі іх на сваіх могілках з усімі воінскімі ўшанаваннямі. Дарэчы, на ўскрайку вёскі каля дарогі Баруны-Крэва знаходзяцца могілкі нямецкіх салдат І Сусветнай вайны.\nБеларусь, Радзіма, Баруны… Не голас, сэрца гаворыць гэтыя словы — з любоўю, з гонарам, з душэўнай пяшчотай. Тут — наша гiсторыя. Тут — мае каранi. Тут — напеўная родная мова. Тут — жывём мы!\nУ ходзе пошукава-даследчай дзейнасці па тэматыцы "Лепшыя людзі майго краю" мною сабраны матэрыял пра жыццё Жабінскай Веры Антонаўны, ветэрана Вялікай Айчыннай вайны, удзельніцы партызанскага руху ў Беларусі. І хоць Веры Антонаўны ўжо няма сярод нас, але яе сваякі падалі матэрыялы з асабістага архіва партызанкі. Таксама намі запісаныя ўспаміны Ольшука Івана Іосіфавіча, дзяцінства якога прайшлося на ваенныя гады.\nВера Антонаўна Жабінская нарадзілася 17 мая 1925 г. у вёсцы Дзесятнікі Валожынскага раёна Мінскай вобласці (тады – Валожынскі павет Навагрудскага ваяводства) у сям’і селяніна-бедняка. Ва ўзросце сямі гадоў пайшла вучыцца ў школу, але змагла закончыць толькі тры класа: цяжкі матэрыяльны стан сям’і прымусіў кінуць вучобу і уладкавацца на працу.\nАле ў 1939 г. Чырвоная Армія здзейсніла вызваленчы паход у Заходнюю Беларусь і Заходнюю Украіну і хутка адбылося аб’яднанне дзвюх частак разарванай краіны ў адно цэлае – БССР. У жыцці людзей адкрываліся новыя перспектывы, народ верыў у лепшую светлую будучыню. Пачалася калектывізацыя, ствараліся МТС і краіне былі патрэбны кваліфікаваныя кадры. Адной з першых на курсы трактарыстаў з нашых мясцін накіравалася Вера Антонаўна. Курсы праходзілі ў г.п. Крычаў і доўжыліся 6 месяцаў, 6 месяцаў жыцця ў спартанскіх умовах дзеля авалодвання новай спецыяльнасцю. Пасля працавала на трактары.\nУ маі 1941 г. выйшла замуж за Сідарава Міхаіла Паўлавіча і паехала ў Віцебскую вобласць, да бацькоў мужа (в. Роўная). Там іх і напаткала вайна. Мужа хутка накіравалі на фронт, а Вера Антонаўна засталася ў Віцебску ў яго сястры. Гэты час нідзе не працавала, а калі моладзь пачалі вывозіць на працу ў Германію вырашыла ўцячы да партызан.\nЗмагалася з ворагам у складзе 3-й партызанскай брыгады, удзельнічала ў акцыях, выходзіла з блакады. Партызаны вялі " рэйкавыя войны " на чыгуначных участках Полацк - Невель і Віцебск -Полацк . З энцыклапедычных звестак вядома , што партызаны ў той вайне падарвалі больш 1,8 тысячы рэек. Вера Антонаўна таксама ўнесла свой сціплы ўклад у гэтую лічбу. У чэрвені 1942 брыгада вяла баі за вёскі Вялікае Сітна і Кавалі , а ўжо ў жніўні партызаны разграмілі апорны пункт ворага ў в Працы Полацкага раёна . Пачынаючы з снежаня 1942 года па люты 1943 года партызаны брыгады ўдзельнічалі ў баях супраць карнікаў , вялі баі каля вёсак Жуковічы , Забалоцце. З лютага па май 1943 года Вера Антонаўна прымала ўдзел у абарончых баях каля вёсак Матарына і Лешня. У лістападзе 1943 года партызаны нанеслі масавыя ўдары па пераправах праз раку Дрыса каля вёскі Калюціна Расонскага раёна. Менавіта ў гэтым раёне партызанская брыгада аб’ядналася з часткамі Чырвонай арміі ў лістападзе 1943 года.\nМуж загінуў, і В.А. Жабінская вярнулася да бацькоў у веску Баруны. Здароўе яе было моцна падарвана вайной.\nПрацавала ў калгасе, потым паступіла ў Вішнеўскую МТС трактарысткай і працавала да рэарганізацыі вобласці яшчэ і ў Пліскай МТС. За актыўны ўдзел у грамадзкім жыцці і самаадданую працу ў 1952 г. Жабінскай В.А. быў выказаны вялікі давер – яе урачыста прынялі ў рады КПСС. У 1960 г. пераехала ў Маладзечна і там працавала на механічным заводзе да выхада на пенсію.\nВера Антонаўна Жабінская была неаднаразова адзначана за поспехі у працы і абароне Радзімы. Узнагароджана медаллю “Ветэран працы”, медалём “За баявыя заслугі”, Ордэнам Айчыннай вайны ІІ ступені.\nСонца — на ўсiх адно, Зямля — адна, трымайся сваёй хаты, беражы свой гонар, не бяры чужое, ведай сваю гісторыю. І дзе б ні апынуўся, куды б ні закінуў цябе лёс, у сваёй душы, у сваім сэрцы заўсёды хай будзе адчуванне моцнай сувязі з родным краем, зямлёй нашых бацькоў, -- так заўсёды гаварыла Вера Антонаўна Жабінская.\nЯ девочка Лена,\nЯ в школу хожу,\nИграю с друзьями,\nИ поле, и лес,\nИ пение птиц,\nИ печи тихой треск.\nЛюблю я и школу,\nХожу в 9 класс,\nЗдесь просто класс!\nЯ тоже хожу,\nЯ с детства люблю.\nХожу на кружки,\nИ много ещё чего я люблю.\nМного хороших дел,\nДля меня не придел.\nЗ самога дзяцінства я люблю чытаць і лічу, што кніга адыгрывае вельмі важную ролю ў жыцці чалавека. На ўсё жыццё мне запомніліся словы: “Кніга – крыніца ведаў”. Сапраўды, калі нам патрэбны пэўныя веды ў нейкай галіне, мы звяртаемся да даведніка ці энцыклапедыі, бо кнігі змяшчаюць у сабе веды аб усім: раслінах і жывёлах, планетах і зорках, вучоных і падарожніках, аўтамабілях. Менавіта з іх дапамогай мы ўпершыню знаёмімся з навакольным светам і шукаем адказ, калі нешта хвалюе і баліць. У вольны час я з захапленнем чытаю мастацкія творы, асабліва люблю паэзію Максіма Багдановіча і Янкі Купалы.\nЯшчэ я вельмі люблю займацца спортам, асабліва зацікаўлена валейболам.\nТ аксама, я хажу ў музыкальную школу ўжо сёмы год, мяне вельмі цікавіць ігра на музычных інструментах, а асабліва на фартэпіяна. Мае бацькі ствараюць для мяне ўсе умовы, каб я ў вольны час ад вучобы захаплялася музыкай. Менавіта музыка пераносіць мяне ў іншы свет – свет, дзе пануюць шчасце і каханне.\nА больш за ўсё я люблю спяваць, нават ў гэтай маленькай справе ў мяне ёсць поспехі.\nЗ пятага класа я цікаўлюся гісторыяй. Чытаю розныя кнігі, гляджу фільмы на гістарычныя тэмы.\nЗ пачатку года я і мае аднакласнікі ўзяліся за плённую працу і пачалі рыхтаваць і праводзіць экскурсіі па школьным музеі для вучняў і гасцей нашай школы. Акрамя пералічаных мною захапленняў, я ўдзельнічаю ў розных конкурсах і алімпіядах, зараз рыхтуюся да спартыўных спаборніцтваў.\nвучаніцы 9 класа Барунскага ясляў-сада-сярэдняй школы\nЛоўчай Алены Сяргееўны\nАлена нарадзілася ў вёсцы Баруны ў сям’і медыцынскай сястры і будаўніка.\nВучаніца вельмі здольная, адказная, таленавітая. На працягу ўсіх гадоў навучання ў школе паказвае добрыя і выдатныя веды па ўсіх прадметах. Умее самастойна арганізаваць сваю вучэбную працу. З усіх школьных дысцыплін большую цікавасць праяўляе да нямецкай мовы, літаратуры, гісторыі. Удзельнічае штогод у раённых алімпіядах, навукова-практычнай канферэнцыі з даследчай працай па нямецкай мове, у конкурсах чытальнікаў вершаў.\nЛена – актыўная ўдзельніца грамадскага жыцця школы: праводзіць экскурсіі ў школьным музеі, выступае на канцэртах мастацкай самадзейнасці\n( добра спявае, дэкламуе, танцуе).\nУ класным калектыве адчувае сябе камфортна, карыстаецца аўтарытэтам сярод аднакласснікаў. Ветлівая са старэйшымі, настаўнікамі.\nКласны кіраўнік Г.К. Дзерван


Алитер 90 градусаў пад прамым вуглом usb 3.1 тып c мужчына да жаночы usb-адаптар канвэртар з купіць - Кабелі І Раздымы > ElementyDepo.news\nХатняя старонка Кабелі І Раздымы АЛИТЕР 90 градусаў пад прамым вуглом USB 3.1 Тып C мужчына да жаночы USB-адаптар канвэртар з\nАЛИТЕР 90 градусаў пад прамым вуглом USB 3.1 Тып C мужчына да жаночы USB-адаптар канвэртар з\nТэгі: Інтэрфейс USB 3.1, Тып USB, USB 3.1 тып, Танныя USB 3.1, Высокая якасць USB тып, Кітай USB 3.1 тыпу пастаўшчыкоў.\n90 градусаў пад прамым вуглом USB 3.1 Тып C мужчына да жаночы USB-адаптар канвэртар з\nПакет уключае: 1 x USB 3.1 Тып C мужчынскага на жаночы адаптар канвэртар Асаблівасці: 100% новы і высокую якасць. 1. Порт USB-C тып з USB 3.1 мужчына да жаночы канвэртар адаптар. 2. 90 градусаў прастакутны тып. 3. Рэверсіўны канструкцыя: менш, разумнейшыя і зручней! 4. Раз'ем нізкапрофільнага з реверзибельной канструкцыяй спрашчае падключэнне 5. Падключаць і адключаць лёгка, без праверкі арыентацыі злучальнікаў. 6. Высакаякасныя матэрыялы для забеспячэння надзейнасці і забяспечваюць SuperSpeed зарадкі і перадачы. 7. Падтрымлівае перадачу дадзеных і ўсе вашы USB-C прылад на хуткасці да 10 Гбіт / с. 8. Рэверсіўны відэлец дызайн для тыпу з раздымам, падтрымка маштабуецца зарадку харчавання. Тэхнічныя характарыстыкі: Тып элемента: USB 3.1 Тып C мужчына да жаночы канвэртар адаптар Матэрыял: пластык + метал колер: чорны даўжыня: 2,5 см/0,98 цалі (прыблізна). Раз'ем: USB 3.1 тып з мужчынскі раз'ем B: USB 3.1 Тып C жаночы колькасць: 1 шт. (Іншыя аксэсуары дэма на малюнку не ўключаны) Заўвага : 1.Пераўтварэнні: 1 гл=10 мм=0.39 цаляў 2.Калі ласка, дазвольце 0-1см памылка з-за ручнога вымярэння. PLS пераканайцеся, што вы не пярэчыце, перш чым вы прапануеце цану. 3.З-за розніцы паміж рознымі маніторамі, малюнак не можа адлюстраваць фактычны колер элемента. Дзякуй! 4.Няма рознічнага ўпакоўцы\nПункт: USB 3.1 Тып C мужчына да жаночы канвэртар адаптар\nдаўжыня: 2.5cm/0.98in (Approx.)\nРаз'ем B: Тып-C\nПамер: 2.5cm/0.98in (Approx.)\nНумар Мадэлі: 270B4N01755\nФірменнае Найменне : АЛИТЕР


Добраахвотная адказнасць, або Адказная дабрыня | Настаўніцкая газета\n18.02.2017 20.02.2017 - 11:54Сацыяльны ракурс\nДзень спантаннага праяўлення дабрыні — неафіцыйнае міжнароднае свята, якое адзначаецца 17 лютага пачынаючы з 1998 года. Што ж, любое праяўленне дабрыні, спантаннае ці пастаяннае, — з’ява, безумоўна, станоўчая, бо, як гаварыў класік англійскай літаратуры Джон Галсуорсі, дабрыня — гэта якасць, лішак якой не шкодзіць. Не ўпэўнена, што можна гаварыць пра лішак дабрыні ў сучасным грамадстве, але яна, дабрыня, ёсць, яна ў нашым жыцці. Штодзённа, у розных абліччах, у шматлікіх варыянтах. Напрыклад, у выглядзе дабрачыннай і валанцёрскай дзейнасці.\nСацыяльная адказнасць бізнесу таксама адна з многіх магчымасцей дапамагчы тым, каму гэта неабходна, падтрымаць слабых. Адно з вызначэнняў гэтай адказнасці, якое я адшукала ў інтэрнэце, гучыць так: “Гэта добраахвотны ўклад бізнесу ў развіццё грамадства ў сацыяльнай, эканамічнай і экалагічнай сферах, непасрэдна звязаны з асноўнай дзейнасцю кампаніі, які выходзіць за рамкі вызначанага законам мінімуму”.\nНядаўна чарговы раз пашанцавала сутыкнуцца з праявай такой адказнасці і парадавацца за тых, на каго сацыяльная адказнасць распаўсюджваецца: на выхаванцаў дзіцячага сацыяльнага прытулку сацыяльна-педагагічнага цэнтра Заводскага раёна сталіцы. Ужо другі год запар адукацыйны цэнтр Парка высокіх тэхналогій праводзіць заняткі з малымі, якія часова трапляюць сюды, пакуль вырашаецца іх лёс. Спонсарам заняткаў выступае вядомая кампнія Vizor Games — распрацоўшчык дадаткаў для тэлефонаў і сацыяльных сетак, ініцыятар гэтага сацыяльнага праекта. Пачыналі з двух пробных месяцаў заняткаў, якія ў выніку выліліся ў доўгатэрміновую ініцыятыву. І праект у сваю чаргу, хутчэй за ўсё, не закончыцца на адным СПЦ, неўзабаве яго мяркуецца распаўсюдзіць на іншыя сацыяльныя прытулкі Мінска.\nНамеснік дырэктара адукацыйнага цэнтра ПВТ па вучэбнай частцы Ігар Шаўчэнка расказаў, што больш за год трэнеры цэнтра чатыры разы на тыдзень прыязджаюць у прытулак, каб займацца з дзецьмі, якіх часова забралі ў бацькоў.\n— Дзеці, якія трапляюць у прытулак, прыходзяць сюды з нядобранадзейных сем’яў, — гаворыць І.Э.Шаўчэнка. — Яны часта не маюць уяўлення аб тым, што такое праграмаванне, што можна рабіць з дапамогай камп’ютара, акрамя таго, як гуляць, некаторыя камп’ютарнай мышкі ў руках не трымалі. Нават старэйшыя часта амаль нічога не ўмеюць, бо, магчыма, і дома ў іх камп’ютара няма, і заняткі па інфарматыцы ў школе яны прапускалі.\nКожны з двух выкладчыкаў адукацыйнага цэнтра ПВТ, якія задзейнічаны ў праекце, Дзмітрый Ракавец і Настасся Вазюля, па два разы на тыдзень прыязджаюць у прытулак і па паўтары гадзіны займаюцца з дзецьмі рознага ўзросту — ад дашкалят да амаль васямнаццацігадовых юнакоў і дзяўчат. Канечне, узровень падрыхтоўкі ў іх неаднолькавы, таму ў цэнтры вызначылі некалькі напрамкаў работы з рознымі групамі дзяцей. Гэта заняткі па камп’ютарнай дасведчанасці, робататэхніцы, распрацоўцы камп’ютарных гульняў і курс па вэб-праграмаванні для падлеткаў ад 13 гадоў. Хаця з некаторымі даводзіцца пачынаць з самага элементарнага — паказваць, як карыстацца мышкай.\nЗразумела, дзеці знаходзяцца ў прытулку абмежаваны перыяд. За паўгода вырашаецца іх далейшы лёс: яны або вяртаюцца ў родныя сем’і, або ідуць у сем’і замяшчальныя, дзіцячыя дамы, школы-інтэрнаты. І не кожны выхаванец застаецца тут на ўсе паўгода. Таму распрацоўшчыкі курсаў (а перш за ўсё гэта знаёмы нам ужо Ігар Шаўчэнка) зрабілі заняткі двух-трохмесячнымі, каб гэта быў завершаны цыкл навучання. Па выніках курсаў дзеці з дапамогай выкладчыкаў ствараюць уласныя праекты, напрыклад, робяць сайты, дэманструюць вынікі сваёй работы супрацоўнікам сацыяльна-педагагічнага цэнтра, кампаніі Vizor Games, рэзідэнтам ПВТ. І, безумоўна, радуюцца таму, чаго яны дасягнулі, чаму навучыліся. Так хлопчыкі і дзяўчынкі не толькі цікава бавяць час, але і вучацца чамусьці карыснаму, што можа вельмі ім спатрэбіцца ў далейшым жыцці.\n— Важна і тое, як заняткі дапамагаюць дзецям раскрыцца, навучыцца кантактаваць з равеснікамі, з дарослымі, праяўляць ініцыятыву, — гаворыць Аляксандр Францкевіч, трэнер, выкладчык БДПУ імя Максіма Танка, які займаецца распрацоўкай вучэбных праграм. — Я пастаянна чую пра гэта ад калег, выкладчыкаў цэнтра. Гэта, лічу, не менш важна, чым навучанне камп’ютарнай дасведчанасці.\n— Некаторыя дзеці, асабліва старэйшыя, настолькі захапляюцца светам ІТ, што плануюць у далейшым паступаць у навучальныя ўстановы, звязаныя з гэтай галіной, — дадае трэнер адукацыйнага цэнтра ПВТ выпускнік Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка Дзмітрый Ракавец. — Хутчэй за ўсё, гэта не будзе ўстанова вышэйшай адукацыі, але я ведаю і дзяцей, якія пасля нашых курсаў самастойна працягваюць ІТ-навучанне. Упэўнены, што такія веды дапамогуць ім у жыцці. Ну, а малодшыя захапляюцца робататэхнікай.\nДарэчы, яшчэ адзін праект Міністэрства адукацыі, ініцыіраваны сумесна з Паркам высокіх тэхналогій, звязаны менавіта з робататэхнікай. Гэта фестываль “Робафэст”, які раней праходзіў толькі ў сталіцы. А зусім нядаўна, на пачатку лютага, такі фестываль упершыню прайшоў на Гомельшчыне. Дзеці, акрамя таго, што маглі паказаць свае здольнасці, атрымалі цудоўныя прызы ад арганізатараў i энтузіяста робаруху ў Беларусі Леаніда Лознера (напрыклад, віртуальныя акуляры, аўтаномныя зарадныя прыстасаванні для тэлефонаў). Прычым падарункі атрымалі па восем удзельнікаў з дзвюх узроставых груп, а сувеніры — усе ўдзельнікі фестывалю. Плануецца, што такія мерапрыемствы будуць праходзіць кожны год.\nБезумоўна, арганізатары фестываляў маюць і вельмі прагматычныя мэты: даць магчымасць таленавітым дзецям праявіць сябе ў ІТ, зацікавіць усіх жадаючых, папулярызаваць прафесіі, звязаныя з інфармацыйнымі тэхналогіямі, і ў далейшым падрыхтаваць граматныя кадры ў нашых універсітэтах. А чаму б і не? Сумяшчэнне дзіцячага свята, адукацыйных праграм з падрыхтоўкай неабходных краіне кадраў можна толькі вітаць. Асабліва калі гэтыя кадры настолькі патрэбны краіне і могуць прынесці ёй, яе эканоміцы немалую карысць у далейшым. Адукацыйны цэнтр, прынамсі, распрацаваў і курс факультатыўных заняткаў па робататэхніцы, якім можа карыстацца любы жадаючы абсалютна бясплатна. Рэсурс даступны ўжо з 1 верасня бягучага навучальнага года.\nТаксама адукацыйны цэнтр ПВТ сумесна з некаторымі беларускімі ІТ-кампаніямі распрацоўвае і бясплатна перадае ў Міністэрства адукацыі іншыя вучэбныя матэрыялы. Так, прыкладна 80 школ Мінска атрымалі вучэбна-метадычны комплекс “Юны распрацоўшчык гульняў”. Карыстацца ім можа любы настаўнік інфарматыкі ці нават матэматыкі, напрыклад, на занятках гурткоў па інтарэсах. Што асабліва важна, 90% курса арыентаваны на практыку — самастойнае выкананне заданняў.\nПВТ і яго адукацыйны цэнтр пры падтрымцы Міністэрства адукацыі распачалі праект Scratch, або “Праграмаванне — другая дасведчанасць” (праект дабрачынны, ПВТ грошай за яго рэалізацыю не атрымлівае). Scratch — гэта мова праграмавання, зразумелая нават малодшым школьнікам, таму і навучаць ёй можна ўжо другакласнікаў.\nКваліфікаваныя трэнеры падрыхтуюць педагогаў устаноў агульнай сярэдняй адукацыі і студэнтаў старшых курсаў педагагічных спецыяльнасцей па засваенні асяроддзя праграмавання Scratch.\nЗапланавана стварэнне суполкі выкладчыкаў у інтэрнэце, курса відэаўрокаў для выкладчыкаў-пачаткоўцаў, пашыранай бібліятэкі спрайтаў (графічных аб’ектаў у камп’ютарнай графіцы) для школьнікаў. Зараз у праекце задзейнічаны прыкладна 50 настаўнікаў з розных школ Беларусі, якія навучаюцца на спецыяльных курсах. Цікава, што праект накіраваны выключна на невялікія населеныя пункты краіны, сталіца і абласныя цэнтры ў ім не ўдзельнічаюць, нават курсы для настаўнікаў праводзяцца ў Оршы.\nА калі вярнуцца да Дня спантаннага праяўлення дабрыні, то ў кожнага ёсць шанс ператварыць адзін такі дзень у лад жыцця — сёння, заўтра і заўсёды. Ну, хаця б паспрабаваць. Хто як можа: праз рэалізацыю праектаў сацыяльнай адказнасці, праз удзел у валанцёрскім руху, дапамогу бабулі-суседцы ў рэшце рэшт. Любая такая дзейнасць будзе на карысць і тым, хто дапамагае, і тым, хто атрымлівае дапамогу.\nФота з архіва адукацыйнага цэнтра Парка высокіх тэхналогій.


Форум сайта «Глобус Беларуси» :: Просмотр темы - Беразнякi (Мядзельскi раён). Каталiцкая каплiчка (1871 г.)\nБеразнякi (Мядзельскi раён). Каталiцкая каплiчка (1871 г.)\nДобавлено: 10 May 2022, Tue, 23:55 Заголовок сообщения: Беразнякi (Мядзельскi раён). Каталiцкая каплiчка (1871 г.)\nДобавлено: 11 May 2022, Wed, 2:32 Заголовок сообщения:\nО, цікава, дзякуй. Дадаў на https://globustut.by/bereznyaki/\nДобавлено: 11 May 2022, Wed, 9:34 Заголовок сообщения:\nНу ты падумай, якi лёс!\nТолькi сабраўся дадаць новую тэму - зноў апярэдзiлi на адзiн дзень :) , другi раз ужо такое са мной.\nТаксама ўбачыў на гугл-мапс, 9 траўня наведаў. Дзвярэй у каплiцкi няма, толькi акенца.\nДля аматараў могiлак - шыкоўнае месца.\nДобавлено: 11 May 2022, Wed, 13:12 Заголовок сообщения:\nАлександр Dehty, ну, гэта не я. Гэта Алена Паўлоўская з Кастусём Шыталем.\nДобавлено: 11 May 2022, Wed, 14:16 Заголовок сообщения:\nkalilaska, я жартую :) .\nДобавлено: 25 May 2022, Wed, 20:01 Заголовок сообщения:\nГэта Алена Паўлоўская з Кастусём Шыталем.\nА хто з іх гэтыя апошнія (тут https://fgb.by/viewtopic.php?p=99972#99972 ) здымкі рабіў?\nДобавлено: 25 May 2022, Wed, 20:04 Заголовок сообщения:\nТаксама ўбачыў на гугл-мапс, 9 траўня наведаў.\nЦі ёсць дакладныя каардынаты?\nДобавлено: 25 May 2022, Wed, 20:58 Заголовок сообщения:\nАлена Паўлоўская ("iнфа 100%" )\nПа гугл-мапс, у прынцыпу, дакладна. Непасрэдна на заходнiм краi могiлак - https://orda.of.by/.map/?54.841775,27.048975&m=gm/18,yas/19,here/17,esri/17,bing/17,mapbox/17\nДобавлено: 26 May 2022, Thu, 0:31 Заголовок сообщения:\nДобавлено: 26 May 2022, Thu, 0:32 Заголовок сообщения:\nДобавлено: 26 May 2022, Thu, 0:49 Заголовок сообщения:\n09.05.22 г., быў сведкам :) .\nПа-праўдзе кажучы, варочаўся з радзімы, падабраў папутчыцу, што аўтаспынам вандравала. Апынулася таксама аматарам нашых славутасцеў, здаўна вандруе, шмат здымкаў на радзіме.орг. Па дарозе дзе я спыняўся, там і яна. Так на наступны дзень і з'явілася гэта новая тэма (не ў крыўду каліласку, ўсё правільна паведаміў :) ).\nДобавлено: 26 May 2022, Thu, 0:52 Заголовок сообщения:\nПа-праўдзе кажучы, варочаўся з радзімы, падабраў папутчыцу, што аўтаспынам вандравала.\nВыпадкова? Цікавая гісторыя.))


Царква Святога Аляксандра Неўскага ў вёсцы Сталовічы., Беларусь: гісторыя, апісанне, фота\nЦарква Святога Аляксандра Неўскага ў вёсцы Сталовічы.\nСталовічы - населены пункт Баранавіцкага раёна, аддаленага ад раённага цэнтра на 6 кіламетраў у паўночным кірунку ад гарадской ускраіны.\nСёння насельніцтва аграгарадка налічвае ўсяго некалькі сотняў жыхароў. Але, нягледзячы на такую малую колькасць, тут ёсць на што паглядзець турысту.\nАдной з славутасцей населенага пункта з'яўляецца царква Святога Аляксандра Неўскага, якая вядзе сваю гісторыю з першай паловы XVII стагоддзя. Раней храм меў іншую назву і быў прысвечаны Святому Іаану Хрысціцелю. Больш таго, будаваўся ён у якасці каталіцкага.\nУнікальнасць храма складаецца ў тым, што гэта адзіны рэлігійны аб'ект на тэрыторыі сучаснай Беларусі, што належаў рыцарам Мальтыйскага ордэна – найстарэйшага ордэна Рымска-каталіцкай царквы ў свеце.\nУзвядзенне касцёла адносіцца да 40-х гадоў XVIII стагоддзя. Храм быў выкананы з каменю, у аснову быў пакладзены праект архітэктара Іосіфа Фантана. Сама ідэя ўзвядзення тут храма належала ўладальніку мястэчка Сталовічы – Дамброўскаму, які на той момант з'яўляўся камандорам Мальтыйскага ордэна.\nЦікава, што да ўзвядзення храма ў Сталовічах знаходзілася невялікая капліца, пабудаваная яшчэ ў 30-я гады XVII стагоддзя. Ідэя яе будаўніцтва належала іншаму камандору Мальтыйскага ордэна, вядомаму дзяржаўнаму і вайсковаму дзеячу ВКЛ Жыгімонту Каролю Радзівілу, прадстаўніку самага багатага роду Вялікага княства Літоўскага. Пры гэтай жа капліцы размяшчалася скульптура Божай Маці Ларытанскай, а побач знаходзіўся шпіталь, пабудаваны з дрэва. Пасля з'яўлення тут храма капліца стала яго часткай, выступіўшы ў якасці прэсвітэрыя і заняўшы прастору паміж алтарнай часткай і нефам.\nПраз некалькі гадоў пасля пачатку будавання храма па праекту Фантана ў аб'ект, які будуецца, былі ўнесены папраўкі, што належылі іншаму архітэктару – Ёгану Глаўбіцу. У 1746 годзе храм стаў дзеючым.\nПасля паўстання, што адбылося ў 1863 годзе, касцёл Святога Іаана Хрысціцеля быў перабудаваны ў праваслаўны храм. Тады ж ён атрымаў новую назву – Успенская царква, пазней змяніўшы і гэта імя на царкву Святога Аляксандра Неўскага. Менавіта пад такой назвай рэлігійны аб'ект і вядомы ў нашы дні.\nХрам узведзены ў стылі віленскага барока і ўяўляе сабою базыліку з трыма нефамі і дзвюма вежамі. Прэсвітэрый мае прамавугольную форму, па баках размешчаны сакрыстыі. Дзякуючы існуючым карнізам, галоўны фасад падзелены на тры ярусы. На ўваходзе размешчаны чатыры паўкалоны. Важным дэкаратыўным элементам з'яўляецца наяўнасць пілястраў.\nВа ўнутранай частцы храма размешчаны алтар, што мае тры яруса, дзе знаходзяцца ляпная кампазіцыя «Глорыя» і скульптуры Хрыста і Іяана Хрысціцеля. Ёсць двух'ярусныя алтары і ў бакавых нефах. Падлога царквы выкананая з мармуру.\nЦарква Святога Аляксандра Неўскага – выдатны аб'ект для наведвання турыстамі, якія цікавяцца рэлігійнай і краязнаўчай тэматыкамі.


“У маленькай сіняй кніжцы – летапіс жыцця” — Techkrait . "",\n19.03.2014 276 Анжелика 0 Comment\nДля 26 маладых людзей з нашага раёна мінулы панядзелак застанецца ў памяці як урачыстая і памятная дата. У рамках усебеларускай акцыі “Мы – грамадзяне Беларусі” яны атрымалі свой галоўны дакумент – пашпарт грамадзяніна Рэспублікі Беларусь. Арганізатары святочнага мерапрыемства, якое праходзіла ў вялікай зале райвыканкама, пастараліся зрабіць усё для таго, каб для 14-гадовых юнакоў і дзяўчат кожны момант урачыстасці быў незабыўным.\nСімвалічна, што ўручэнне пашпартоў юным грамадзянам прымеркавана да Дня Канстытуцыі, бо асноўны дакумент дзяржавы абараняе правы і інтарэсы сваіх грамадзян. Але быць грамадзянінам – гэта, у першую чаргу, несці адказнасць і за свае ўчынкі, і за будучыню краіны.\nАб гэтым напомнілі маладым людзям, уручыўшы першы ў іх дарослым жыцці дакумент, старшыня раённага Савета дэпутатаў Пётр Губей, намеснік старшыні райвыканкама Вадзім Шпетны, інспектар аддзялення па грамадзянству і міграцыі Маларыцкага РАУС Аляксандр Шаламай. Яны пажадалі юнакам і дзяўчатам дастойна несці па жыцці званне грамадзяніна Рэспублікі Беларусь, выхоўваць у сабе працавітасць, імкнуцца да ведаў, развіваць свае таленты і, куды б ні закінуў лёс, заўжды памятаць, што нарадзіліся ў Беларусі, на Маларытчыне, добрымі справамі праслаўляць свой родны край.\n— Мы будзем імкнуцца з павагай ставіцца да нашай гісторыі, цаніць працу людзей, садзейнічаць росквіту і дабрабыту краіны, — запэўніў ад імя ўсіх маладых людзей, што былі ў зале, вучань Гвозніцкай школы Андрэй Афанасенка.\nСвяточныя моманты ў жыцці дзяцей радасцю адбіваюцца ў сэрцах іх самых блізкіх людзей. З важным крокам у дарослае жыццё ад імя бацькоў павіншавала юнакоў і дзяўчат адна з матуль – Святлана Вітаноўская. Яна адзначыла, што ў маленькай сіняй кніжцы з назвай пашпарт умяшчаецца ўвесь летапіс жыцця чалавека. Тут і адзнака аб стварэнні сям’і, і запіс аб нараджэнні дзяцей, службе ў арміі. Яна пажадала, каб гэты летапіс у кожнага быў напоўнены добрымі падзеямі, каб кожны з юных грамадзян Рэспублікі Беларусь стараўся ўмацоўваць аўтарытэт краіны.\nСтала добрай традыцыяй у час акцыі “Мы — грамадзяне Беларусі” ўручаць членскія білеты тым, хто папаўняе рады раённай арганізацыі Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі. Віншаванні з уступленнем у маладзёжную арганізацыю гучалі ў час урачыстага мерапрыемства для 23 юнакоў і дзяўчат – вучняў Мельніцкай БШ і раённай гімназіі. А каб сустрэча была сапраўды запамінальнай, свае шчырыя песні пра Беларусь падарылі маладым людзям салісты гарадскога Дома культуры.\nНА ЗДЫМКУ: пашпарты ў руках паўнапраўных грамадзян сваёй краіны.\n← Музычнае спатканне з мінулым\nБЕСКАРЫСЛІВАЯ АДДАНАСЦЬ ВЫБАРШЧЫКАМ →


Паглядзіце на твары гэтых мужчын, якія прайшлі Афган. Прыгледзьцеся ў іх вочы. У іх, як нам здаецца, - боль ад страт і радасць ад таго, што засталіся жывыя. А... 15.02.2021, Sputnik Беларусь\nмультымедыя, у беларусі, у свеце, бяспека, афганістан, дзень памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў, беларусь\n© Sputnik / Александр ЖибульПра сябе афганцы распавядаюць неахвотна. Вайну успамінаць не любяць. Але кожнаму з іх яна сніцца да гэтага часу...\n© Sputnik / Александр ЖибульВіталь Княжышча служыў у Афганістане ў 1984-1985 гадах. Гэта цяпер падзеі з 25 снежня 1979 года па 15 лютага 1989 года на тэрыторыі Афганістана называюцца "вайной", а ў тыя часы гэта было "аказанне інтэрнацыянальнай дапамогі".\n© Sputnik / Александр ЖибульІгар Дзевашоў у Афганістане быў снайперам. Да гэтага часу "ваюе" у сне. Успамінае, як увесну 1988 года прыкрываў групу, якая трапіла ў засаду. Людзей выводзілі праз мінныя палі. Пашанцавала: усе засталіся жывыя.\n© Sputnik / Александр ЖибульУлік знішчаных "духаў" не вёў. "Некаторыя рабілі засечкі на цаўі або прыкладзе, я гэтым не пакутаваў. На самай справе псіхалагічна гэта цяжка. Пакуль ідзе бой, усё нармальна, а пасля спрабуеш пераключыцца. Забіваць людзей і ўсведамляць гэта - вялікі і цяжкі груз", - кажа Дзевашоў. Прызнаецца, што на вайне было страшна.\n© Sputnik / Александр ЖибульІгар Дзевашоў у Афгане атрымаў медаль "За адвагу".\n© Sputnik / Александр ЖибульПадпалкоўнік Іван Бурлака ў Афганістане быў двойчы - у 1979-1981 і 1987-1989 гадах. У першай камандзіроўцы, тады яшчэ маёр, займаўся рамонтам аўтамабіляў, бронетэхнікі і стралковай зброі. Крыху пазней стаў намеснікам камандзіра самаходна-артылерыйскага дывізіёна. У абавязкі ўваходзіла планаванне вылетаў верталётаў, якія дастаўлялі на заставы, у тым ліку і высакагорныя, асабісты састаў, прадукты харчавання, боепрыпасы. Наладжваў ўзаемадзеянне авіяцыі і дэсантнікаў у час баявых аперацый.\n© Sputnik / Александр ЖибульАсабліва ўрэзалася ў памяць, як савецкі самалёт збілі маджахеды. "Там загінулі 12 чалавек. Шкада хлопцаў, усіх, хто не вярнуўся з той вайны", - кажа Бурлака. Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі, медалём "За баявыя заслугі".\n© Sputnik / Александр ЖибульІван Ладноў быў адным з першых, хто ступіў на афганскую зямлю ў снежні 1979-га. Тады стаяла задача - захапіць аэрадром у Шындандзе. Аперацыя прайшла паспяхова, без страт. Пасля Ладнова з іншымі дэсантнікамі перакінулі ў Кандагар, дзе ён правёў месяц, ахоўваючы аэрадром.\n© Sputnik / Александр ЖибульУ Джалалабадзе пачаліся баявыя выхады. На верталётах Ладноў разам з таварышамі прыкрываў савецкіх салдат, душачы агнявыя кропкі маджахедаў. Затым зноў трапіў у Кандагар. Удзельнічаў у захопе караванаў са зброяй і боепрыпасамі. На адным з заданняў салдат, які ішоў побач, падарваўся на міне, а Івана проста адкінула выбуховай хваляй. "Ужо дома па начах мучылі кашмары: і крычаў, і прачынаўся. З гадамі боль прытупіўся", - прызнаецца афганец.\n© Sputnik / Александр ЖибульПадпалкоўнік Валерый Марчанка ў Афганістане быў двойчы: першы раз з моманту ўводу савецкіх войскаў (1979-1981), затым захапіў два апошнія гады вайны (1987-1989). Камандаваў разведвальнымі падраздзяленнямі ПДВ. Задачы, як кажа, стаялі разнапланавыя: аналіз і прадастаўленне дакладных разведвальных дадзеных камандаванню, засады, налёты.\n© Sputnik / Александр ЖибульСпецыяльны ўлік знішчаным душманам Марчанка не вёў, але за свае справы не сорамна, прызнаецца ён. "На аперацыі ты не можаш даць сабе слабіну, таму што засяроджаны на галоўным, а ўжо потым, калі застаешся сам-насам са сваімі думкамі, зубы ляскаюць ад страху і жаху. І нават праз шмат гадоў бывае накоціць", - дадае Марчанка. Узнагароджаны двума ордэнамі Чырвонай Зоркі.\n© Sputnik / Александр ЖибульАндрэй Усачоў праходзіў тэрміновую ваенную службу ў Афганістане ў 1980-1982 гадах. На гарачую зямлю паляцеў добраахвотна. "У 1980-м годзе ўсё было добраахвотна", - кажа афганец. Ваяваў у правінцыі Пандшэр.\n© Sputnik / Александр ЖибульНа самым першым выхадзе малады салдат Усачоў фактычна выратаваў роту. Яму далі задачу, будучы ў разведдазоры, спусціцца з гары і заняць абарону ў арыка, а ён, вырашыўшы скараціць шлях, з'ехаў прама на бронекамізэльцы. Яго прыкладу рушылі ўслед і іншыя салдаты. І, нягледзячы на тое, што маёмасць і абмундзіраванне ён папсаваў, такім чынам падраздзяленню атрымалася праскочыць пару засад на суседняй гары. Яго грудзі ўпрыгожвае ордэн Чырвонай Зоркі.\n© Sputnik / Александр ЖибульУладзімір Царэня ваяваў у Афгане з 1983 па 1985 год. Служыў наводчыкам самаходнай артылерыйска-мінамётнай ўстаноўкі "Нона". У ёй яму аднойчы давялося гарэць - іх калона трапіла ў засаду. "Духі" машыну падпалілі. Уладзімір выжыў цудам, атрымаў страшныя апёкі.\n© Sputnik / Александр ЖибульВяртаць да нармальнага жыцця дапамагалі сябры і калегі. "Самае галоўнае: не застаўся сам-насам са сваёй бядой. У шпіталь прыязджалі зусім незнаёмыя людзі, падтрымлівалі мяне. Гэта надавала сіл", - распавядае Царэня.\n© Sputnik / Александр ЖибульОрдэн Чырвонай Зоркі Уладзіміра Царэні.\n© Sputnik / Александр ЖибульКапітан Аляксандр Чалышаў упершыню трапіў у Афганістан салдатам тэрміновай службы ў 1979 годзе. Адваяваў, вырашыў стаць афіцэрам. Скончыўшы Разанскае вышэйшае паветрана-дэсантнае вучылішча, зноў папрасіўся "за рэчку", дзе правёў з 1984 па 1986 гады.\n© Sputnik / Александр ЖибульПадчас аднаго з заданняў яго падраздзяленне захапіла склад са "сцінгерам" (амерыканскі пераносны зенітна-ракетны комплекс - Sputnik) на мяжы з Пакістанам. Маджахеды адбіваліся люта, але аперацыя прайшла ўсё ж паспяхова. "Дорага далося нам тое заданне, шмат хлопцаў загінула", - уздыхае афганец. Узнагароджаны ордэнам Чырвонай зоркі, медалём "За адвагу".


Мерапрыемствы “Пяцісотгоднасці” прайшлі ў Баранавічах і ў Мінску\n2 лістапада сустрэча ў Баранавічах сабрала больш за дваццаць чалавек. Вядоўца сустрэчы, Аляксей Шэін, распавёў пра кампанію “Пяцісотгоднасць”, а таксама прэзэнтаваў новы пераклад Новага Запавету (перакладчык – Антоні Бокун), выдадзены нядаўна ў рамках кампаніі. Напрыканцы лістапада падобная сустрэча прайшла і ў мінскай бібліятэцы імя Францішка Багушэвіча. Вучні старэйшых класаў, агулам каля сарака чалавек, змаглі паслухаць спевы Андруся Такінданга (гурт “Recha”), а таксама паўдзельнічаць у віктарыне...\nВалянціна Осіпава і Марыя Стэфанава ў Баранавічах\n14 верасня ў Баранавічскай цэнтральнай бібліятэцы цёпла віталі бярозаўскіх паэтак Валянціну Осіпаву і Марыю Стэфанаву. Творчая сустрэча адбылася ў межах кампаніі “Будзьма беларусамі!”. На паэтычнай імпрэзе прысутнічалі чальцы літаратурна- музычнай гасцёўні”Крыніца”, паэтычнага клуба “Ліра”і іншыя прыхільнікі беларускага пісьменства. Валянціна Осіпава і Марыя Стэфанава пазнаёмілі слухачоў са сваімі вершамі, распавялі пра творчы шлях, пра дзейнасць берасцейскіх літаратараў. Раіса Раманчук, кіраўнік...\nХваля закрыцьця бібліятэк зь сельскай мясцовасьці дакацілася да гарадоў. У Баранавічах чыноўнікі прынялі рашэньне аб закрыцьці бібліятэкі ў музычнай школе № 1. Гараджане выступаюць супраць гэтага рашэньня, паколькі нотны фонд бібліятэкі зьяўляецца адным з самых унікальных у Беларусі. Жыхары Баранавічаў зьвярнуліся зь лістом да старшыні гарвыканкаму з просьбай захаваць бібліятэку. Пад зваротам падпісаліся больш за сто гараджанаў. Жыхары гораду перакананыя, што бібліятэка ў музычнай школе вельмі патрэбная...\nБудынак былога наркалагічнага дыспансера, пабудаваны ў 1895 годзе, знясе новы ўладальнік — гандлёвае прадпрыемства «Санта Брэмар». На яго месцы будзе пабудаваняа прадуктовая крама. Новы ўласнік — гандлёвае прадпрыемства «Санта Брэмар» – набыло стары будынак з аўкцыёну ў 2015 годзе за 482 млн рублёў. «Баранавіцкі гарвыканкам даў нам год на знос будынка. У нас яшчэ ёсць час для разбору будынка, але мы б хацелі завяршыць знос да канца 2016 года», — растлумачылі ў даччыным падпадзяленні кампаніі...\nУ Баранавіцкай гарадской бібліятэцы імя Валянціна Таўлая 18 лістапада адкрылася фотавыстава Ігара Січкара. Ігар Січкар. Фота: Аляксей Белы Інжынер лакаматыўнага дэпо, аматар падарожжаў Ігар Січкар заўсёды бярэ ў свае вандроўкі фотакамеру. Спачатку гэта быў просты фотаапарат, але пасля таго, як падчас аднаго падарожжа ён патануў у балоце, Ігар набыў сучасную фотатэхніку. – Вядома, добрая фотакамера займае шмат месца, даволі важкая ды і каштуе нятанна, але без яе я ўжо абысціся не магу, – гаворыць...\nПра гэта паведамляецца на афіцыйным сайце асацыяцыі. Гулец брэйн-рынгу з Мінска Вадзім Куз ь міч прапанаваў арганізатарам узнагародзіць “Кубак Баранак” . Гульцы “Кубка Баранак”. Фото: http://vk.com/barankicup – “Кубак Баранак” – адзін з лепшых школьных турніраў Беларусі, – расказаў Intex-press Вадзім Кузьміч, удзельнік Беларускай лігі інтэлектуальных каманд. – Выдатная каманда арганізатараў стварае непаўторную атмасферу для ўдзельнікаў. Варта адзначыць насычаную...\n... экскурсавода падчас вандроўкі грамадскіх актывістаў на шляху ў Гервяты ці Косава. Вось і ў гэты дзень Віктар Сырыца прыйшоў на вакзал “Баранавічы-Цэнтральныя”, каб трапіць на паседжанне актыву руху “За свабоду”, сябрам якога ён з’яўляўся. На пероне яму стала дрэнна....\nМастачка Ганна Ліцкевіч, яе сябры і выхаванцы дзіцячага дома сямейнага тыпу 31 кастрычніка намалявалі на сцяне казачны горад. Ірына Бірукова, маці дзіцячага дома сямейнага тыпу, пажадала зрабіць сцяну ў доме прыгожай. – Нягледзячы на тое, што ў гэтым доме мы жывём усяго каля года, сцяна ўжо абшарпалася, што не дзіўна, улічваючы колькасць дзяцей. Мы вырашылі не рабіць стандартны рамонт, а стварыць нешта незвычайнае, – адзначыла Ірына. Жадаючых зрабіць мару рэальнасцю Бірукова вырашыла пашукаць праз...\nУ Баранавіцкай элітнай навучальнай установе – гімназіі №4 – з першага лістапада пачаў працу беларускі шосты “Д” клас. Пакуль там навучаецца толькі дзве дзяўчынкі – Яся Малашчанка і Аліса Філіпчык. Дзеля магчымасці навучацца на роднай мове як бацькам, так і дзецям давялося прыкласці шмат намаганняў, кажа маці Ясі Таццяна Малашчанка: – Змагаліся доўга. Але неяк нечакана дазволілі. Не думалі, што гэта ўсё адбудзецца ўжо падчас навучальнага года. Бог нам вельмі дапамагаў праз добрых людзей. Дырэктар...\n... Баранавіч. Фота: Аляксандр Кораб Intex-press працягвае праект “Альтэрнатыўныя экскурсіі па Баранавічах”, дзе збірае цікавосткі, якімі адметныя Баранавічы і пра якія не раскажуць штатныя экскурсаводы. Трэцяя віртуальная экскурсія з новага праекта Intex-press “Альтэрнатыўныя экскурсіі ...


Інтэрактыўная асветніцкая акцыя “Знайдзі скарб” – NG-PRESS.BY\n07.05.2022 07.05.2022 - 12:28МИНЩИНА, Регионы\nНа Міншчыне стартавала інтэрактыўная асветніцкая акцыя “Знайдзі скарб”, арганізаваная Прадстаўніцтвам Рассупрацоўніцтва ў Беларусі. Яе ўдзельнікі – юныя аматары чытання 1–11-х класаў Дзяржынскага Нясвіжскага, Клецкага, Стаўбцоўскага, Слуцкага, Пухавіцкага, Лагойскага і Мядзельскага раёнаў.\nБібліятэкам 25 школ супрацоўнікі Прадстаўніцтва Рассупрацоўніцтва ў Беларусі – Расійскага Цэнтра навукі і культуры ў Мінску прэзентавалі камплекты класічнай мастацкай літаратуры, у якія ўвайшлі два дзясяткі кніг для дзяцей малодшага і старэйшага школьнага ўзросту.\nУдзельнікам акцыі неабходна намаляваць ілюстрацыю да любімай рускай казкі або літаратурнага твору, апублікаваць фота малюнка на сваёй старонцы ў сацыяльных сетках, назваўшы твор, імя аўтара. Потым трэба адзначыць у посце @rcnkminsk і паставіць хэштэг #ЧитайРисуйсРусскимДомом. А каб атрымаць у падарунак кнігу ад Рускага Дома, маленькаму чытачу трэба звярнуцца ў школьную бібліятэку і прайсці квэст, віктарыну або стаць удзельнікам гульні, а свой малюнак пакінуць бібліятэкару.\nНапрыканцы мая Рускі Дом у Мінску падвядзе вынікі акцыі, і аўтараў дзесяці самых яскравых ілюстрацый запросяць у сталіцу для ўрачыстага ўручэння дыпломаў пераможцаў і спецыяльных падарункаў.\nІванаўскія школьнікі атрымалі ліст ад Велiкоднага труса з Германіі


Ці стане 23 лютага 8-м верасня? Дзень абаронцаў Айчыны (23 лютага) далёка не ўсе вайскоўцы (былыя і дзеючыя) лічаць сапраўдным святам для Беларусі. Не ведаем, што святкуем. 23 лютага з самага ранку пачалі прыходзіць эсэмэскі і гучаць тэлефанаванні з віншаваннямі з “самым мужчынскім” святам. Самае цікавае заключалася ў фармулёўцы віншавання. Пераважалі ў асноўным здравіцы ў адрас Савецкай Арміі і Ваенна-марскога флоту, урачыстыя словы пр... Болей »\nЦі страцяць сваю прывабнасць дэпазіты? Нацыянальны банк нашай краіны знізіў стаўку рэфінансавання з 13,5 да 13 % гадавых. Наколькі гэтая інфармацыя можа быць карыснай для шматлікіх беларускіх укладчыкаў? «Эйфарыя» Нацбанка Як паведамляе інфармацыйнае ўпраўленне галоўнай банкаўскай установы краіны, «пры гэтым захоўваюцца прывабныя ўмовы захоўвання ўкладаў у банках, что садзейнічае нарошчванню іх рэсурснай базы». Маўляў, стаўкі па тэрміно... Болей »