Kto sztyletem wojuje... - dieOtter - Doctor Who [Archive of Our Own]\nKto sztyletem wojuje... (7330 words) by dieOtter
Chapters: 1/1
Fandom: Doctor Who, Sharpe - All Media Types, Sharpe (TV)
Rating: General Audiences
Warnings: No Archive Warnings Apply
Characters: Eleventh Doctor, Patrick Harper, Richard Sharpe, Chosen Men, Arthur Wellesley (Sharpe), Duke of Wellington
Additional Tags: Crossover
Summary:
Richard Sharpe wpada w kłopoty (jak zwykle), Patrick Harper musi go ratować (jak zwykle), a tajemniczy człowiek w niebieskiej szopie okazuje się pożądanym sojusznikiem.
\nFiki (z) forum Mirriel\nKto sztyletem wojuje...\nNapisane na pojedynek na Forum Literackim Mirriel. Z dedykacją dla Tiny Latawiec, mojej szanownej przeciwniczki.\nW powietrzu unosił się zapach dymu, siarki i krwi. Z daleka wciąż dobiegały dźwięki dogasającej walki, świadczące o tym, że pościg za wycofującymi się Francuzami nadal trwał, jednak dla Pułku Piechoty South Essex bitwa była zakończona. Nadszedł czas na dzielenie łupów. Sierżant Patrick Harper rozdzielił trzech szeregowców, bijących się o butelkę zdobycznego koniaku, zarekwirował trunek, a następnie ruszył na poszukiwanie dowódcy. Nie musiał szukać długo. Kapitan Richard Sharpe siedział właśnie na resztkach zdeptanej i okopconej trawy, czyszcząc swój ciężki rapier o surdut zabitego francuskiego majora.\n– Wszyscy cali? – spytał, nie podnosząc głowy, kiedy padł na niego cień potężnego Irlandczyka.\n– Mniej więcej, sir. Czterech rannych, ale nic poważnego – zameldował sierżant posłusznie.\n– Mieliśmy szczęście. – Kapitan wzruszył ramionami. Nie musiał mówić więcej, każdy z bardziej doświadczonych żołnierzy z ich kompanii był świadom błędów popełnionych przez pułkownika Ferrisa, nowo przybyłego do Hiszpanii oficera, który otrzymał dowództwo nad ich pułkiem przed zaledwie trzema tygodniami.\n– Diabelne szczęście – zgodził się Patrick wesoło, podsuwając oficerowi pod nos swoją zdobycz.\nZgodnie z jego przewidywaniem, Sharpe natychmiast się rozchmurzył.\nSzybko okazało się jednak, jak mało znaczy jedna butelka na dwóch, przyjaciele ruszyli więc na poszukiwanie następnej. Niestety, połowa armii brytyjskiej miała podobne zamiary, druga zaś połowa nie plądrowała zwłok tylko dlatego, że znaleźli już zadowalającą ilość łupów. Sharpe i Harper wymienili porozumiewawcze spojrzenia i bez słowa rozdzielili się, ruszając każdy w swoją stronę. Kapitan skierował się w stronę pobliskiej kępy zarośli, które cudem ocalały zarówno od spłonięcia w ogniu artylerii, jak i od stratowania przez kawalerię. Pat tymczasem zwolnił po kilku krokach, zapatrzywszy się na ścierwnika, który, nic sobie nie robiąc z panującego wkoło chaosu, wylądował właśnie z trzepotem skrzydeł pomiędzy poległymi. Tylko dzięki temu przypadkowi sierżant zdołał dostrzec kątem oka fioletową poświatę, jaka rozbłysła na moment w krzakach, gdzie przed chwilą zniknął jego dowódca. Choć nie było słychać huku eksplozji, zaniepokojony Harper i tak rzucił się biegiem w tym kierunku, gotów przyjść z pomocą swemu przyjacielowi.\nSharpe'a zastał klęczącego na ziemi, wpatrującego się w długi, wąski sztylet, leżący na jego otwartej dłoni. Na widok lśniących klejnotów, którymi wyłożona była rękojeść broni, Irlandczyk głośno wciągnął powietrze.\n– Znalazł go pan tutaj, sir? – zdziwił się. – Mogę zobaczyć? – podszedł bliżej i wyciągnął rękę, ale, ku jego zdziwieniu, kapitan syknął i błyskawicznie odsunął się od przyjaciela.\nPrzez moment Patrickowi wydało się, że w oczach Sharpe'a rozbłysło to samo fioletowe światło, które widział przed chwilą, jednak szybko odpędził od siebie tę myśl, uznając ją za niedorzeczną. To, co zobaczył wcześniej, nie mogło być niczym innym jak promieniem słońca odbitym w ostrzu sztyletu. Choć z drugiej strony rozbłysk był na tyle jasny, że skojarzył mu się początkowo z wybuchem... Pogrążony w myślach i wciąż zaskoczony gwałtowną reakcją oficera, Patrick niemal nie przegapił faktu, że kapitan podnosi się z ziemi i szykuje do odejścia, całkiem ignorując swego sierżanta.\n– Gdzie pan idzie, sir? – spytał, zaskoczony.\n– Do Wellingtona – odparł Sharpe beznamiętnym tonem, nadal nie zaszczycając przyjaciela ani jednym spojrzeniem.\n– Ach tak. – Patrick, jak każdy stary wojak, był przyzwyczajony do tego, że oficerom należy potakiwać niezależnie od tego, jak bardzo ich zachowanie wydaje się nie mieć sensu. – A pozwoli pan, że pana odprowadzę, sir? – zaproponował niewinnym tonem, postanowiwszy na wszelki wypadek nie opuszczać kapitana, dopóki ten nie zacznie znów zachowywać się jak Sharpe, którego Harper znał.\nOficer jednak kategorycznie zaprzeczył.\n– Ja idę do Wellingtona. Ty zostajesz. To rozkaz. Idę do Wellingtona sam! – powiedział z naciskiem.\nMimo jednak stanowczości, jaka zawarta była w tym powtórzonym kilkakrotnie poleceniu, głos Sharpe'a był równie obojętny jak przedtem. Harper zmarszczył brwi, coraz bardziej zaniepokojony dziwnym zachowaniem przyjaciela. Nie śmiał jednak zlekceważyć bezpośredniego rozkazu, ostatecznie więc wzruszył ramionami, pozwalając mu odejść, sam zaś ruszył na poszukiwanie pozostałych strzelców.\nZnalazł ich jak zwykle razem. Cooper i Perkins chwalili się właśnie swoimi najnowszymi zdobyczami. Harris z kolei psioczył na skaleczoną rękę, którą właśnie opatrywał mu Hagman oraz na fakt, że znów nie udało mu się znaleźć ani jednej książki, zaś te zdobyte przy poprzednich okazjach dawno już przeczytał.\n– Czy naprawdę żaden oficer nie zabiera ze sobą lektury na pole bitwy? – odezwał się z wyrzutem na widok sierżanta, zupełnie jakby to wszystko było winą Harpera. – Przecież nieraz przychodzi poczekać nawet parę godzin, taka książka bardzo by się im przydała!\n– Im czy tobie? – zakpił Cooper znad stosu kosztowności.\n– Sam mówiłeś, że książki są cenne i należy je szanować – wytknął Harper, siadając wśród przyjaciół. – Nic dziwnego, że ludzie wolą zostawiać je na tyłach.\n– Tak, ale mówiłem to Benowi, kiedy użył Petrarki do podtarcia sobie tyłka! – Harris wzdrygnął się na samo wspomnienie.\nStrzelcy jak na komendę unieśli głowy i zasłonili łupy.\n– Gdzie znajdę kapitana Sharpe'a?\nChorąży Carline, nowy zastępca dowódcy lekkiej kompanii, przykucnął obok Harpera, wyraźnie starając się nie patrzeć na leżącą nieopodal stertę zwłok oraz ignorować dochodzące z drugiej strony jęki. Irlandczyk spojrzał na niego z czymś bliskim szacunku. Niewysoki, pucołowaty nastolatek, który przybył niedawno z Anglii wraz z ich nowym pułkownikiem, przeżył właśnie swoją pierwszą bitwę, a ślady krwi na jego – jeszcze rano nieskazitelnym – mundurze świadczyły, że chrzest bojowy poszedł mu nie najgorzej. Patrick musiał przyznać, że nawet dzieciaka polubił. Carline, mimo swojego pochodzenia ze starej szlacheckiej rodziny, nie wywyższał się, ale wszystkich traktował z równą nieśmiała serdecznością i chętnie korzystał z doświadczenia nawet prostych żołnierzy. To wystarczyło, by oni wzięli go pod swoje skrzydła i postarali się, żeby sympatyczny żółtodziób nie zginął podczas swego pierwszego kontaktu z wrogiem, co zdarzało się się wielu oficerom w jego wieku.\n– Kapitan poszedł do generała Wellingtona – odpadł Patrick niechętnie. Po chwili wahania opowiedział towarzyszom o dziwnym zachowaniu Sharpe'a i towarzyszących mu okolicznościach.\n– Piłeś, Pat? – Harris uniósł brew i utkwił w sierżancie badawcze spojrzenie.\n– A który z nas nie pił? – zachichotał Cooper, znacząco klepiąc się po świeżo napełnionej zdobycznym winem manierce.\n– Dan nigdy nie pije przed bitwą – wtrącił Perkins, a Hagman potwierdził jego słowa skinieniem głowy.\nCooper przewrócił oczami.\n– Mielibyśmy uwierzyć, że kapitan został przeklęty przez zaczarowany sztylet? – zakpił.\nHarper westchnął i przesunął dłonią po brudnej od prochu, kurzu oraz potu twarzy.\n– Nic takiego nie twierdzę, Francis – odparł ze zmęczeniem. – Po prostu mówię, że to było dziwne. Widziałem, co widziałem. Nagle rozbłysło, jakby ktoś wysadził beczkę prochu...\n– Może wysadził? – odezwał się dotąd milczący chorąży.\nPatrick prychnął pod nosem.\n– Po cichu? – wytknął. – Poza tym mówię wam, oczy kapitana też błyszczały na fiołkowo, kiedy nie dał mi dotknąć tego jego scyzoryka. – Sam nie był pewien, czemu zwierza się przyjaciołom z czegoś, co nawet dla niego brzmiało jak zupełne wariactwo, jednak coś w tej całej sytuacji nie dawało mi wciąż spokoju.\n– Musiało ci się wydać, Pat – powiedział Harris łagodnie. – Może gdzieś niedaleko coś się paliło i światło odbiło się w oczach kapitana?\n– Może – zgodził się ostatecznie Irlandczyk dla świętego spokoju i sięgnął po manierkę Coopera.\nWysoki strzelec w pierwszym odruchu chciał zaprotestować, ostatecznie jednak uznał chyba, że nie byłoby to w obecnej chwili zbyt rozsądnym posunięciem, pozwolił więc sierżantowi odebrać sobie alkohol.\n– A może jednak powinniśmy poszukać kapitana Sharpe'a? – wtrącił nieśmiało chorąży Carline. – No wiecie, tak dla pewności. Żeby przekonać się, że wszystko z nim w porządku – wyjaśnił z zakłopotaniem i rozejrzał się po podkomendnych, jakby czekając na ich przyzwolenie.\nPatrick zastanawiał się przez moment. Dowódca zabronił mu kategorycznie towarzyszenia sobie, jednak nie było mowy o podążeniu jego śladem, nie mówiąc już o tym, że teraz sierżant zawsze będzie mógł zwalić odpowiedzialność na Carline'a.\n– Czemu nie, sir – zgodził się i energicznie podniósł się z ziemi. – Idziemy, panowie – zakomenderował, zanim ktokolwiek z pozostałych zdążył zaprotestować.\nStrzelcy potrafili znaleźć tuzin sposobów na ociąganie się, gdy polecenie wydał im któryś z młodszych oficerów, jednak wiedzieli doskonale, że nikt przy zdrowych zmysłach nie śmie ignorować rozkazów sierżanta Harpera. Zebrali więc rozrzuconą wokół broń oraz łupy i posłusznie podążyli za Irlandczykiem. Chorąży Carline ruszył ich śladem, a dopiero po chwili przypomniał sobie, że tymczasowo dowodzi tą grupką, przyspieszył więc kroku, by wysunąć się na czoło pochodu. W tym samym momencie Patrick ujrzał w oddali kolejny rozbłysk. Zaklął głośno i zerwał się do biegu, ignorując pokrzykiwania towarzyszy. Tupot stóp za plecami powiedział mu, że pozostali strzelcy pobiegli za nim, nie oglądał się jednak w obawie, by nie stracić z oczu światła – dochodziło z tej samej kępy zarośli, tym razem było w nieco innym, jaśniejszym odcieniu, jednak wyglądało równie nienaturalnie jak poprzednie. I tym razem – dotarło do niego nagle – rozbłyskom towarzyszył także dźwięk.\nPat dopadł celu w samą porę, by dostrzec, że źródłem wszystkiego jest dziwna ciemnoniebieska szopa, stojąca samotnie w samym środku tego, co jeszcze niedawno było miejscem zaciętych walk brytyjskiej kawalerii z oddziałem polskich huzarów. Harper mógłby przysiąc, że przed paroma minutami budowli tu nie było. Światło zgasło, odgłosy ucichły równie nagle, jak się pojawiły, a Irlandczyk przypadł do ziemi, wysuwając głowę znad krzaka. Chwilę później towarzysze przyłączyli się do niego.\n– Wy też to widzicie, prawda? – mruknął, na wszelki wypadek ładując karabin.\n– To... – zająknął się Harris, zwykle najbardziej wygadany strzelców. – To dziwne – stwierdził w końcu, nie znalazłszy lepszego określenia.\nChorąży Carline zsunął czako i podrapał się po jasnej czuprynie.\n– Nigdy czegoś takiego nie widziałem, myślicie, że to jakiś podstęp wroga? – zasugerował niepewnie.\nHarper wzruszył ramionami.\n– Jak kapitan znalazł ten sztylet, to też tak błyskało, tylko że nie grzmiało.\n– To magia! – szepnął Perkins nabożnym tonem.\n– Nie pleć bzdur, Ben! – warknął Pat.\nWolał nie przyznawać się do faktu, że na widok tej dziwnej, świecącej konstrukcji z miejsca przypomniały mu się wszelkie opowieści, którymi babka straszyła go w dzieciństwie. Mimo upływu lat nadal dopuszczał do siebie możliwość, że sídhe istnieją, jednak nie sądził, by ich magia miała objawiać się akurat w środku pobojowiska gdzieś w Hiszpanii. Podstęp Napoleona – to brzmiało znacznie bardziej wiarygodnie.\n– Idziemy! – ponownie rozkazał w imieniu chorążego i z bronią wycelowaną w podejrzany obiekt ruszył naprzód. – Otoczymy to i dowiemy się, co zrobiło naszemu kapitanowi! – zarządził i uśmiechnął się złowrogo. Francuzi muszą nauczyć się wreszcie, by trzymać swoje sztuczki z daleka od Richarda Sharpe'a, inaczej sierżant Harper będzie miał z nimi do pogadania. A to nie będzie przyjemna rozmowa.\nKiedy drzwi niebieskiej budy pokrytej tajemniczymi napisami (nawet wykształcony Harris nie miał pojęcia, co oznacza słowo „telefon"), uchyliły się, pięć karabinów i jeden pistolet były już gotowe na przywitanie człowieka, który wyłonił się z wnętrza. Ten zatrzymał się i natychmiast uniósł ręce w uniwersalnym geście kapitulacji. Był to stosunkowo młody mężczyzna odziany w cywilne ubrania, które Patrickowi wydały się nieco dziwne, uznał jednak, że Francuzi zawsze byli nieco inni.\n– Och, strzelcy z Dziewięćdziesiątego Piątego? – ucieszył się tymczasem nieznajomy perfekcyjną angielszczyzną, obalając teorię Irlandczyka o tajnej francuskiej broni. – Gratuluje, panowie, sława waszego pułku sięga daleko! – zupełnie ignorując wycelowaną w niego broń, mężczyzna postąpił naprzód z szerokim uśmiechem i wyciągnął rękę do stojącego przed nim z groźną miną ogromnego sierżanta.\nHarper nie dał się nabrać na ten niewinny ton i tylko znacząco pomachał lufą przed nosem przybysza.\n– Kim pan jest? – zapytał, groźnie marszcząc brwi. – Sir – dorzucił po chwili na wszelki wypadek. Wciąż nie mógł zdecydować, czy nieznajomy wygląda na dżentelmena.\n– Mówcie mi Doktor, po prostu Doktor – przedstawił się zapytany tonem, sugerującym, że jego personalia są tu najmniej istotną sprawą. – To pan dowodzi tą wesołą kompanią? – zwrócił się do Carline'a, który z otwartymi oczami wpatrywał się w punkt za jego plecami.\nPat podążył wzorkiem za spojrzeniem chorążego, jednak nie dostrzegł tam niczego prócz kwadratowych szybek na drzwiach, które nieznajomy zatrzasnął za sobą natychmiast po wyjściu.\n– Sir? – Hagman szturchnął lekko oficera, który dopiero wtedy zorientował się, że do niego mówią.\nMężczyzna zwany Doktorem nie przejmował się jednak brakiem odpowiedzi i mówił dalej.\n– Mam takie pytanie. Może trochę dziwne, ale liczę na waszą spostrzegawczość. – Nadal zdawał się zupełnie nic nie robić sobie z faktu, że strzelcy trzymają go na muszce. – Widzieliście ostatnio coś podejrzanego?\nPatrick zmarszczył brwi. Zanim jednak zdążył zastanowić się nad odpowiedzią, Perkins, ten głupi dzieciak, wypaplał obcemu wszystko, co sierżant opowiedział im przed chwilą.\n– Sztylet? – powtórzył nieznajomy i przeczesał włosy palcami. – Sztylet, sztylet, sztylet... – mruczał pod nosem, drapiąc się po podbródku. – Ach, sztylet! – wykrzyknął tak nagle, że i bez tego już zdenerwowany Carline podskoczył i odruchowo nacisnął na spust. – Najpierw trzeba było go naładować – zauważył Doktor mimochodem, obróciwszy się w jego stronę. – Tak czy inaczej, to było zupełnie niepotrzebne. Muszę znaleźć ten sztylet. A wy musicie mi w tym pomóc – zadecydował i energicznie ruszył naprzód.\nNatychmiast nadział się na lufę karabinu Coopera, który posłał najpierw sierżantowi, a potem chorążemu pytające spojrzenia. Doktor uniósł głowę, wyraźnie zaskoczony, zupełnie jakby zdążył już zapomnieć, że ktoś w niego celował.\n– Och, nie ma teraz na to czasu! – wykrzyknął ze zniecierpliwieniem. – Lord Wellington znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie, musimy do niego dotrzeć przed waszym kapitanem! – Stanowczym ruchem dłoni odsunął lufę na bok i obojętnie minął zszokowanego Coopera, kontynuując swoją tyradę.\nPatrick nieznacznie potrząsnął głową, dając pozostałym znak, by na razie wstrzymali się od interwencji. Nieznajomy sprawiał wrażenie wariata, ale jednocześnie wyglądał na jedyną osobę, która mogła udzielić im paru wyjaśnień.\n– Jakim niebezpieczeństwie? Co tu się w ogóle dzieje? – spytał stanowczo, zrównując się z Doktorem i na wszelki wypadek opierając swoją wielką dłoń na jego ramieniu.\nKarabin zarzucił na ramię – wiedział, że w razie czego pozostali będą w pogotowiu.\n– Ten sztylet to była pułapka – wyjaśnił Doktor, nie zatrzymując się. – Dzięki niemu człowiek imieniem Dulou przejął kontrolę nad umysłem waszego dowódcy i teraz będzie chciał go zmusić do zabicia generała. A ja wpadłem na to zupełnie przypadkiem i oczywiście znowu jestem nieszczęśnikiem, który musi posprzątać ten cały napoleoński bajzel. Akurat kiedy myślałem, że Dalekowie pod Waterloo to był już szczyt wszystkiego! – zakończył z oburzeniem.\n– Kim jest Dulou?\n– Kim są Dalekowie? – Pat i Harris zadali te pytania niemalże jednocześnie.\n– A nie mówiłem, że to czary? – wtrącił Perkins chwilę później, wyraźnie podekscytowany.\n– Ale to niemożliwe! – odezwał się Carline głosem świadczącym o kompletnym skołowaniu. – I co to jest Waterloo? – dorzucił po chwili, przyłączając się do Doktora i Patricka na czele pochodu. Mijani żołnierze rzucali im zaskoczone spojrzenia, ale – zapewne dzięki obecności oficera, nawet tak młodego jak Carline – do tej pory nikt nie próbował ich zatrzymać.\n– Nie ma czasu, nie ma czasu! – odparł tajemniczy przybysz, przyspieszając jeszcze bardziej, ale mimo to po chwili zaczął udzielać odpowiedzi. – Vanse Zandr Dulou III to bardzo bogaty nudziarz. Powiedziałbym, rekin finansjery, ale wy chyba jeszcze nie rozumiecie tego terminu. Od dziecka fascynuje się Napoleonem i ubzdurał sobie, że chce, żeby Bonaparte wygrał tę wojnę. A że jest cholernie zdolny i cholernie bogaty, znalazł sposób, by przenieść się tutaj i teraz zamierza mu w tym pomóc, zabijając Wellingtona – urwał na moment. – A Dalekowie to takie przerośnięte, mordercze solniczki.\n– Co to są solniczki? – spytał cicho Perkins, ale został zignorowany.\n– Gdzie znajdę generała Wellingtona? – ostatnie słowa Doktora skierowane były nie do nich, lecz do mijanego właśnie majora z Connaught Rangers, który akurat pił wodę z manierki na spółkę ze swoim koniem.\n– Widzi pan ten dworek, o tam? – wskazał na ruiny muru za swoimi plecami. – To tymczasowy sztab, jeśli generała nie ma już tutaj, pewnie znajdziecie go tam. – Obrzucił eskortę Doktora baczniejszym spojrzeniem. – Nie wiedziałem, że Dziewięćdziesiąty Piąty walczył dzisiaj z nami – zauważył, marszcząc brwi.\n– South Essex, sir. Tymczasowy przydział – wyjaśnił Harper krótko, wciąż usiłując przetrawić w myślach wcześniejsze słowa Doktora.\nBył przyzwyczajony do podobnych pytań, jego odpowiedź była więc automatyczna i zazwyczaj satysfakcjonowała pytających, choć Pat i pozostali strzelcy zdawali sobie sprawę, że ta oficjalnie tymczasowa sytuacja w nieoficjalny sposób stała się już permanentna. Nikt nie zamierzał pozbywać się kapitana Sharpe'a z lekkiej kompanii South Essex, a niepasujące do reszty oddziału zielone mundury strzelców nie przeszkadzały dowództwu tak długo, jak stanowili oni elitę oddziału, zabójczo skuteczną niezależnie od sytuacji.\nZgodnie z jego przewidywaniem, major nie zadawał więcej pytań, z powrotem skupiając swoją uwagę na wierzchowcu, zaś Doktor, który zdążył już wyprzedzić ich o parę kroków, obrócił się w marszu i zawołał ze zniecierpliwieniem.\n– Idziecie czy mam sam szukać tego waszego kapitana?\nTego było Patowi za wiele. Jego cierpliwość, która wśród podkomendnych sierżanta Harpera stawała się już niemalże przysłowiowa, też miała swoje granice.\n– Chwila, moment! – zaprotestował, doganiając nieznajomego i łapiąc go za ramię. – Co tu się, do stu tysięcy angielskich diabłów, wyrabia? Pojawiasz się pan z znikąd z tą swoją szopą...\n– Nazywa się TARDIS i jest dość czuła na swoim punkcie, radziłbym tak o niej nie mówić! – wtrącił Doktor z oburzeniem.\n– Zachowujesz się pan jak kompletny, za przeproszeniem, czubek, wmawiasz nam, że ta niebieska szopa ma uczucia, a kapitan Sharpe został zaczarowany przez magiczny sztylet i...\nDoktor uniósł palec wskazujący i uśmiechnął się, zdaniem Pata nieco zbyt bezczelnie. Mało kto znosił wybuchy sierżanta Harpera z równym spokojem.\n– Niczego nie wmawiam – zauważył ten dziwny mężczyzna. – Zdaje się, że to wy opowiedzieliście mi o sztylecie i jego wpływie na waszego dowódcę. Ja tylko wykorzystuję wasze informacje i to w sprawie, która dotyczy nas wszystkich. Nie chcielibyście chyba, żeby kapitan Sharpe zabił generała Wellingtona, podczas gdy my tu sobie dyskutujemy na temat stanu mojego umysłu?\nHarper umilkł, nieco zbity z tropu, a wtedy chorąży Carline wysunął się naprzód, najwyraźniej nareszcie przypomniawszy sobie znowu, kto tu dowodzi.\n– Dobrze – powiedział cicho, nieco niepewnie, ale mimo wszystko jak na siebie dość stanowczo. – Skąd mamy mieć pewność, że mówi pan prawdę? Na dobrą sprawę jest równie możliwe, że to pan chce zabić generała i używa nas, byśmy pana do niego bezpiecznie odeskortowali.\nDoktor prychnął z irytacją i odwrócił się na moment, by zmierzyć wzrokiem odległość od tymczasowego sztabu.\n– Za wolno, zdecydowanie za wolno, zaraz może być za późno na interwencję – jęknął i obrzucił towarzyszy spojrzeniem pełnym wyrzutu. – Nie potrzebowałem was do eskorty, tylko żebyście pomogli mi znaleźć waszego kapitana. Ale to za długo trwa, nie przewidziałem tego. Dlaczego ja o tym nie pomyślałem?! – Sięgnął do kieszeni, a strzelcy, nie czekając na komendę, unieśli broń, jednak Doktor wydobył stamtąd jedynie niewielki kawałek papieru, a następnie podetknął go pod nos Carline'a. – Doktor Smith, przedstawiciel rządu brytyjskiego do zadań specjalnych. Mam bardzo specjalne zadanie do wykonania, a wy macie obowiązek mi pomóc. A teraz znajdźcie mi konia! – zakomenderował i, nie czekając na ich reakcję, zawrócił na pięcie, kierując się z powrotem w stronę majora i jego zwierzęcia. – Pan! – zawołał, celując palcem wskazującym prosto w pierś zaskoczonego oficera. – Potrzebuję pańskiego wierzchowca. Dziękuję! – Jedną ręką wyciągnął swój papier w stronę rozmówcy, drugą chwycił za wodze.\nMajor wyglądał, jakby zamierzał zaprotestować, jednak spojrzawszy na dokument, zmienił zdanie i posłusznie odsunął się od zwierzęcia.\n– Cała przyjemność po mojej stronie, sir – odparł ze źle skrywaną niechęcią. – Radziłbym uważać, jest dość wrażliwy – ostrzegł.\n– Bzdura, po prostu siodło go uwiera. Proszę sprawić mu większe i będzie po kłopocie. Sam mi to powiedział – rzucił Doktor na odchodnym i ruszył z kopyta w kierunku sztabu.\nPatrick Harper wzruszył ramionami i posłał osłupiałemu majorowi pocieszający uśmiech. Następnie zasalutował i wycofał się, nim tamten zdążył zareagować.\n– Wariat, ale sympatyczny – podsumował cicho chorąży Carline, gdy odeszli o parę kroków. – Co robimy? – Rzucił sierżantowi pytające spojrzenie.\nHarper uśmiechnął się pod nosem na ten dowód uległości młodego oficera. Będą z niego jeszcze ludzie, pomyślał z satysfakcją.\n– Idziemy za nim, rzecz jasna! – zadecydował. Nikt nie będzie ratował tyłka Richarda Sharpe'a bez udziału sierżanta Harpera.\nZanim jednak zdążyli dotrzeć do celu, ich oczom ukazał się ponownie Doktor, galopujący w ich stronę. Na widok chorążego i strzelców mężczyzna zwolnił.\n– Ci nieznośni wartownicy nie chcą mnie wpuścić! – zawołał z oburzeniem, wydymając usta. – A czas ucieka! Może wam się poszczęści?\nCarline wysunął się naprzód.\n– Nie wydaje mi się, sir. Jeśli nie pozwolili wejść nawet panu, to znaczy, że Jego Lordowska Mość bardzo stanowczo zakazał wpuszczania kogokolwiek. A kiedy Jego Lordowska Mość czegoś zakaże, trzeba być szalonym, żeby mu się sprzeciwić. – Chorąży nigdy nie rozmawiał nawet z Wellingtonem, jednak opowieści o generale i jego trudnym charakterze krążyły wśród żołnierzy niezależnie od stopnia i przydziału, zaś niejeden młody oficer starał się przekonać otoczenie, że zna ich słynnego wodza osobiście.\n– Szalonym? – powtórzył Doktor, jego oczy rozbłysły, a na twarzy pojawił się tryumfalny uśmiech. – Chcecie zobaczyć coś szalonego? Za mną, panowie!\nPatrick nie potrzebował wiele, by zrozumieć, że ten dziwny mężczyzna kieruje się z powrotem do swojej równie dziwnej wrażliwej szopy. Zawahał się na moment. Jeśli Doktor nie zwariował i kapitan Sharpe naprawdę poszedł zabić Wellingtona, sierżant Harper nie miał pojęcia, jak to, co robił nieznajomy, mogłoby pomóc jego przyjacielowi. Z drugiej jednak strony – jeśli wysłannika rządu nie wpuszczono przed oblicze generała, to jakie szanse mieli oni – jeden nastoletni chorąży i banda prostych żołnierzy?\n– Nie widział pan tam kapitana Sharpe'a? – zawołał za Doktorem, uświadomiwszy sobie, że ich dowódca także miałby problem z przedostaniem się przez warty.\n– Skąd mam wiedzieć? Przecież nawet nie wiem, jak on wygląda – odkrzyknął zapytany i popędził konia.\nHarper rozejrzał się po towarzyszach i odkrył – bez większego zaskoczenia – że wszyscy łącznie z chorążym wpatrują się w niego, oczekując na rozkazy. Westchnął nieznacznie i zadecydował.\nDopiero usłyszawszy ten rozkaz, strzelcy postanowili wtrącić swoje trzy grosze, co w gruncie rzeczy również Patricka nie zaskoczyło, aczkolwiek nieco zirytowało.\n– Jesteś pewien, że można mu ufać, sierżancie? – zaczął Harris, marszcząc brwi.\n– Jest jakiś dziwny – dorzucił Perkins.\n– I wygląda, jakby był w wieku Bena – zakpił Cooper, dając najmłodszemu strzelcowi kuksańca.\n– A ja myślę, że on naprawdę chce pomóc – wtrącił się wreszcie Hagman.\nPatrick posłał mu pełne wdzięczności spojrzenie. Nie był pewien, czy Daniel popiera jego decyzję, bo wierzy w jej słuszność, czy też chce tylko dodać mu otuchy, ale tak czy inaczej wsparcie przyjaciela utwierdziło go w przekonaniu, że postępuje właściwie. Richard Sharpe miał kłopoty. Nawet jeśli rozum Irlandczyka nie do końca potrafił zrozumieć ich naturę, jego intuicja wyła na alarm, a sierżant Harper zwykł ufać swoim instynktom – rzadko kiedy go zawodziły.\nKiedy zdołali nareszcie dogonić Doktora, ten zostawił już konia, oskubującego liście z najbliższego krzaka, i wchodził właśnie do swojej niebieskiej szopy. Na widok strzelców i chorążego uśmiechnął się szeroko.\n– Ach, jesteście! Zapraszam w moje skromne progi! – Odsunął się i zrobił im przejście.\nCarline ruszył przodem, jednak sierżant Harper położył swoją ogromną dłoń na jego ramieniu, zmuszając go do zwolnienia.\n– Pan pozwoli, sir – mruknął i znacząco poklepał się po rękojeści bagnetu. Żółtodziób był na tyle sympatyczny, że szkoda byłoby go stracić, gdyby cała ta sytuacja okazała się jednak pułapką. Chorąży z ociąganiem skinął głową i puścił potężnego Irlandczyka przodem.\nWchodząc do środka, strzelcy kolejno zamierali, zszokowani niezwykłym wyglądem miejsca, w którym się znaleźli. Cooper wpadł na sierżanta, odbił się od jego szerokich pleców i zderzył się z Perkinsem, który zatrzymał się tuż za nim.\n– To niemożliwe. To bardzo, bardzo niemożliwe – powtarzał Harris pod nosem, rozglądając się po wnętrzu.\n– Co jest takie niemożliwe? – zaciekawił się Carline, który dopiero teraz zdołał dopchać się do drzwi. – Och – mruknął, uświadomiwszy sobie, co tak oszołomiło jego podkomendnych.\nWyjrzał jeszcze raz na zewnątrz, pomacał ściany i dopiero wtedy ponownie wszedł do środka.\n– To jest większe w środku! – oznajmił Harris z głupia frant, choć pozostali przecież musieli już dojść do tego samego wniosku.\n– Albo mniejsze na zewnątrz. Jak kto woli – odparł Doktor beztrosko, zamykając za nimi drzwi.\nSześć par oczu zwróciło się w jego stronę, zupełnie jakby dokładnie w tej chwili przypomnieli sobie o jego obecności.\n– Witam na pokładzie TARDIS. – Skierował się w stronę dziwnego stołu na środku pomieszczenia. – Trzymajcie się, misję ratunkową czas zacząć! Czy coś...\n– Chwila. – Patrick uniósł dłoń, zmuszając go do zatrzymania się. – Co. To. Do. Diabła. Jest? – wycedził, czując rosnącą irytację. Jakkolwiek zdawał sobie sprawę z bezsensowności własnej reakcji, w tej chwili czuł się tak, jakby Doktor od początku zamierzał sobie z nich wszystkich zakpić. Coś takiego jak to nie miało prawa istnieć, po prostu nie miało. Albo Perkins jednak się nie pomylił i ich nowy znajomy był rzeczywiście jakimś przeklętym magikiem.\n– TARDIS to mój statek – wyjaśnił Doktor, jakby mówił o najbardziej oczywistej rzeczy pod słońcem.\n– Statek? – Cooper zmarszczył brwi. – Przecież morze jest dziesiątki mil stąd!\n– To statek kosmiczny.\nOdpowiedziały mu tylko puste spojrzenia. Doktor westchnął i przewrócił oczami.\n– Mogę nim latać. I podróżować w czasie. A teraz zamierzam wlecieć wprost do kwatery głównej lorda Wellingtona.\n– Podróżować w czasie? To jakieś bzdury! – Harris pogardliwie wydął wargi.\n– Proszę wybaczyć, ale także nie uważam, by coś takiego było możliwe – dodał Carline łagodniej.\nDoktor wymownie rozejrzał się wkoło. Patrick zaklął cicho. Jeśli to coś mogło mieć inne rozmiary w środku niż na zewnątrz – a miało, widział to przecież na własne oczy – to pojęcie niemożliwości przestawało mieć jakiekolwiek większe znaczenie. Odrzuciwszy zaś wszelką logikę, wszystko to zaczynało układać się w całkiem logiczną całość.\n– Pan jest z przyszłości? – Harris najwyraźniej myślał o tym samym. – I stąd wie pan, że ten Dulou zabije generała?\n– Błąd. – Doktor uniósł palec wskazujący i uśmiechnął się tryumfalnie. – Nie zabije. Bo my go powstrzymamy!\nHarris podrapał się po rudych kędziorach.\n– Ale jeśli generał Wellington ma zginąć, to czy możemy tak po prostu igrać z losem? – odezwał się niepewnie, najwyraźniej wciąż przetrawiając nowo zdobyte informacje.\n– Oczywiście, że możemy, w końcu tu chodzi o kapitana Sharpe'a! – obruszył się Patrick. – I o Wellingtona – dodał po chwili, dla zasady.\nDoktor potrząsnął głową.\n– W mojej wersji historii Wellington wcale nie ginie dzisiejszego dnia. To Dulou chce igrać z przeznaczeniem, nie my. My jesteśmy ci dobrzy.\n– Ma się rozumieć! – Sierżant Harper nigdy nie lubił zbyt długo głowić się nad rzeczami, które go przerastały, a dogłębne zrozumienie których nie było mu potrzebne do szczęścia. – Nie powinniśmy się pospieszyć? – Cofnął się i nareszcie dopuścił Doktora do centralnego punktu jego statku. – Rób pan, co do pana należy. Ale jeśli to jakiś podstęp, to... – Znacząco przesunął dłonią po swojej krtani. Tak na wszelki wypadek. Szkoda tylko, że nowy znajomy już nawet na niego nie patrzył, skupiony na miotaniu się w niezbyt skoordynowany sposób wokół swojego dziwacznego stołu.\nWnętrze szopy-zwanej-statkiem rozbłysło nagle, a wydawany przez nią dźwięk zaczął przybierać na sile. Podłoga zadrżała pod ich stopami, a chorąży Carline zbladł i zacisnął palce na przedramieniu sierżanta. Patrick rozejrzał się po pozostałych towarzyszach. Cooper tkwił wciąż przy wejściu, rozglądając się wkoło z szeroko otwartymi oczami. Harris z kolei niemalże wisiał na plecach Doktora, obserwując każdy jego ruch i zadając pytania, których Irlandczyk nie był w stanie dosłyszeć ze swojego miejsca. Hagman i Perkins stali ramię w ramię nieco na uboczu, stary kłusownik z miną wyrażającą zupełną obojętność, jego nastoletni przyjaciel z ustami zaciśniętymi w wąską kreskę – nietrudno było odgadnąć, że usiłuje nieco nieporadnie naśladować spokój kompana.\nPat zbliżył się do Doktora.\n– No dobrze, załóżmy, że wylądujemy w środku siedziby lorda Wellingtona. Co dalej? Ma pan jakiś plan?\n– Plan? – Doktor uniósł wzrok znad dźwigni, na której zaciskał palce. – Ach, tak, plan. Oczywiście, że mam plan. Ja zawsze mam plan! – oznajmił stanowczo.\nHarper znał dobrze ten ton, słyszał go u niejednego oficera. I nieraz widział jego skutki.\n– Ta, jasne – mruknął niskim głosem. – Czemu jakoś panu nie wierzę?\n– Nie wiem, moim zdaniem jestem bardzo przekonujący – odparł, wydymając wargi. – Chociaż faktycznie, moja towarzyszka też mi zwykle nie wierzy. – Wcisnął jakiś migający punkt. – Bo zwykle mam towarzyszkę, ale musiała sobie zrobić wolne – wyjaśnił, po raz kolejny obiegając swój stół dookoła. – Nie jesteśmy parą ani nic z tych rzeczy – dorzucił, widząc wyraz twarzy sierżanta.\n– Oczywiście – odparł Pat bez zająknięcia. – Pułkownik Ferris też nigdzie się nie rusza bez swojej szwaczki. – Nacisk, z jakim wypowiedział ostatnie słowo, był dość sugestywny, jednak jeśli Doktor zrozumiał kpinę, nie dał tego po sobie poznać.\n– Hmm, może też powinienem kiedyś zabrać ze sobą jakąś szwaczkę? To mogłoby być praktyczne... – zastanowił się na głos. – Albo nie, lepiej kapelusznika. Kapelusze są takie fajne! Uwaga, przygotować się do lądowania!\nW chwili, kiedy wypowiadał te słowa, podłoga pod ich stopami zatrzęsła się po raz ostatni i znieruchomiała. Migocące światła nieco przygasły. Sierżant Harper zdjął karabin z ramienia i dał pozostałym strzelcom znak, by robili to samo.\n– Naszym zadaniem jest znaleźć kapitana Sharpe'a. Kto pierwszy go zobaczy, melduje – zadecydował, widząc, że nikt inny nie kwapi się do wydawania rozkazów.\n– Szukajmy od razu Wellingtona, wasz Sharpe na pewno tam będzie. I owszem, zajmijcie się nim, a Dulou zostawcie mnie – wtrącił się Doktor, kierując się do wyjścia.\n– Dobrze, ale kto w takim razie zajmie się Jego Lordowską Mością? – zawołał za nimi Carline.\n– Pan tu jest oficerem, sir – zachichotał Patrick i jednocześnie z Doktorem sięgnął do klamki.\nZnaleźli się na niewielkim wewnętrznym dziedzińcu, oko w oko z kompletnie ogłupiałymi wartownikami oraz grupką oficerów. Ci ostatni opamiętali się pierwsi i, chwytając za szable, ruszyli w kierunku nowo przybyłych. Doktor uniósł lewą dłoń w pojednawczym geście, prawą zaś wydobył z kieszeni znajomy kawałek papieru.\n– Wysłannik rządu brytyjskiego do Jego Lordowskiej Mości. Rząd brytyjski. Proszę, o tutaj. John Smith, prosto z Londynu – pokazywał dokument kolejno wszystkim zgromadzonym.\nOficerowie otoczyli go, spoglądając po sobie niepewnie. Patrick był pewien, że zastanawiają się, kogo należy obawiać się bardziej – polityków czy Wellingtona. Ostatecznie chyba jednak doszli do wniosku, że ten ostatni jest znacznie realniejszym zagrożeniem, gdyż jeden z mężczyzn, noszący mundur pułkownika artylerii, stanowczo powtórzył, że Jego Lordowska Mość nie życzy sobie żadnych audiencji, dopóki nie zje kolacji. Popełnił jednak ten błąd, że w trakcie swoich wyjaśnień wskazał ręką na uchylone okno na piętrze, w ten sposób zdradzając intruzom, gdzie znajdą generała. Doktor musiał także to dostrzec, bo zdecydowanym ruchem odsunął pułkownika, po raz ostatni zamachał w powietrzu swoim dokumentem i energicznie ruszył w stronę domu. Ignorując dalsze protesty, strzelcy pospieszyli za nim. Jedynie Carline został w tyle i zwrócił się do grupki oficerów z przepraszającym uśmiechem.\n– Pan Smith ma bardzo pilną sprawę, jestem pewien, że Jego Lordowska Mość wybaczy mu to najście. A teraz, jeśli panowie wybaczą, pan Smith zażyczył sobie być odeskortowanym pod same drzwi – wyjaśnił i pobiegł śladem towarzyszy, przeskakując po kilka stopni, by zdążyć ich dogonić, nim znajdą się u celu.\nJak się okazało, zjawili się dosłownie w ostatniej chwili. Lord Wellington stał przed otwartym oknem, blady jak ściana, z palcami zaciśniętymi na rękojeści pistoletu, którego lufa wycelowana była prosto w pierś Richarda Sharpe'a. Twarz kapitana przypominała kamienną maskę, wglądał, jakby nie robił sobie nic zarówno z tego, że broń generała mogła wystrzelić w każdej chwili, jak i z faktu, że on sam w prawej dłoni trzyma uniesiony srebrny, bogato zdobiony sztylet i najwyraźniej zamierza utopić go w gardle swego dowódcy. Patrick był jednak pewien, że jego przyjaciel nie jest świadomy tego, co robi. Kiedy Sharpe usiłował kogoś zabić, wściekłość i żądzę krwi miał wprost wypisane na twarzy. No i zwykle nie potrzebował do tego równie finezyjnej broni jak ten fikuśny nożyk wysadzany klejnotami.\n– Odwróćcie jego uwagę – syknął do towarzyszy, błyskawicznie układając plan działania.\n– Trzeba mu zabrać sztylet – odszepnął Doktor, postępując naprzód. – Chwileczkę! – powiedział znacznie głośniej. – Zdaje się, że mamy tu bardzo ciekawą sytuację. Pan ma pistolet – skinął głową w stronę Wellingtona. – A pan, kapitanie, jedynie broń białą. Zdaje się, że jest pan na przegranej pozycji.\nSharpe powoli zwrócił głowę w jego stronę, a Patrick wykorzystał tę okazję, by zrobić parę kroków w kierunku przeciwnym od tego, w którym zmierzał Doktor. Ruchem ręki dał znać pozostałym, by pozostali na swoim miejscu w drzwiach. Kątem oka zauważył, że Hagman wycelował karabin w kapitana, ale sierżant wiedział, że stary kłusownik nie naciśnie na spust, póki nie stanie się jasne, że to jedyne wyjście. Ufał osądowi Daniela, nie zareagował więc, koncentrując się za to na próbie prześlizgnięcia się za plecy przyjaciela. Musiał przyznać, że był szczerze zaskoczony faktem, iż Wellington jeszcze nie strzelił. Generał wydawał się darzyć Shaerpe'a dziwną sympatią, w końcu strzelec uratował mu kiedyś życie, jednak Pat nie był przekonany, czy gdyby znalazł się teraz na miejscu sir Arthura, okazałby się podobnie wytrzymały psychicznie.\n– Tymczasem mam wrażenie, że pan całkowicie tego nie zauważa – kontynuował Doktor, powoli zbliżając się do dwóch mężczyzn stojących przy oknie.\nRichard Sharpe nadal milczał, zezując to na swoją ofiarę, to na nowego natręta.\n– Co byście powiedzieli, gdybyśmy opuścili broń i porozmawiali jak cywilizowani ludzie? Muszę pana zmartwić, kapitanie, ale jest pan tylko marionetką w ręku pewnego nieprzyzwoicie bogatego nudziarza. Nie sądzę, żeby ktoś taki jak pan lubił, jak się nim manipuluje.\nCo on wyprawia, miał odciągać uwagę Sharpe'a, a nie go prowokować, pomyślał Patrick z irytacją, jednak jak do tej pory plan działał bez zarzutu. Kapitan zdawał się nie zauważać nikogo innego, zupełnie jak wtedy, kiedy podniósł ten przeklęty – dosłownie i w przenośni – sztylet, sierżant był zaś coraz bliżej swego celu.\nA ponieważ fortuna rzadko sprzyjała prostym żołnierzom, dokładnie w chwili, gdy Patrick był pewien, że mu się uda, Sharpe nagle przystąpił do akcji. Ruch, jakim kapitan uniósł lewą dłoń i zacisnął ją na kaftanie Wellingtona, przyciągając go do siebie, był tak błyskawiczny, że Doktor, który stał najbliżej, nie zdążył nawet zareagować. Ułamek sekundy temu Sharpe stał jak zaklęty w słup soli, teraz odwrócił bezwładnego ze strachu generała i z całej siły pchnął go na kolana. W tym samym momencie wydarzyło się jeszcze kilka rzeczy. Carline krzyknął, Patrick skoczył naprzód, a Hagman pociągnął za spust. Stary kłusownik był najlepszym strzelcem w całym pułku, a odległość nie była zbyt wielka, jednak Harper i tak był pod wrażeniem, gdy okazało się, że kula trafiła prosto we wzniesiony sztylet, wyszarpując go z dłoni Sharpe'a bez zadraśnięcia skóry.\nKapitan syknął z bólu i puścił Wellingtona, który natychmiast odsunął się na bezpieczną odległość. Doktor wydobył coś z kieszeni i przyłożył to do głowy Sharpe'a, zaś Patrick, reagując instynktownie, nim zauważył, że nie przypomina to żadnej znanej mu borni, przypadł do nowego kompana i wykręcił mu rękę, zmuszając do wypuszczenia przedmiotu. Był niemal pewien, że w momencie, kiedy sztylet znalazł się na ziemi, jego dowódca i przyjaciel ponownie stał się sobą. Skonfundowanym, wściekłym, głośno klnącym sobą.\n– Co tu się, do diabła, dzieje?! – warknął Sharpe do pierwszej osoby, która mu się nawinęła.\nOkazał się być nią Carline, który najwyraźniej też zauważył, że kapitan odzyskał władzę nad sobą, przypadł więc do niego z wyraźną troską na swojej szczerej, dziecinnej twarzy.\n– Również chciałbym to wiedzieć – odezwał się słabym głosem Wellington, powoli podnosząc się z ziemi.\nChorąży musiał uświadomić sobie właśnie, jaką gafę popełnił, rzucając się z pomocą kapitanowi, kiedy na podłodze znajdował się generał, zostawił więc Sharpe'a, wciąż masującego obolałą rękę, i przyskoczył do Wellingtona. Ten jednak zignorował wyciągniętą dłoń młodzieńca i wstał o własnych siłach, groźnie marszcząc brwi.\n– Słucham, macie minutę na udzielenie stosownych wyjaśnień, zanim zawołam straże – warknął, rozglądając się po zebranych.\nW oczekiwaniu na odpowiedź, sir Arthur odnalazł swój pistolet i podniósł go z ziemi, chowając go do kieszeni – dopiero wtedy do Patricka dotarło, że broń, z której generał celował do Sharpe'a, nie była naładowana. A to oznaczało, że najprawdopodobniej właśnie ocalili Wellingtonowi życie. Nie żeby ten kiedykolwiek miał to przyznać – Patrick wiedział, że Jego Lordowska Mość nie był najlepszy w okazywaniu wdzięczności, nie oczekiwał też, by w nagrodę awansowano ich wszystkich na oficerów, tak jak kiedyś Sharpe'a, jednak i tak sierżant poczuł, jak rozpiera go duma.\n– To wszystko można bardzo prosto wyjaśnić – odezwał się ponownie Doktor. Następnie urwał i podrapał się po głowie. – Tylko muszę się chwilę zastanowić, jak – dodał z rozbrajającą szczerością.\n– Wasza Lordowska Mość raczy wybaczyć najście – wtrącił się Harris, imponując Patrickowi swoją odwagą. – Ale przysięgamy, że nie ma tu żadnej winy kapitana Sharpe'a. Został podstępnie zmuszony do tego wszystkiego.\nPat nieznacznie skinął głową. Rudzielec miał rację, informowanie generała o zaklętych sztyletach i przybyszach z przyszłości, raczej nie było najlepszym pomysłem. Tylko jak sprawić, nie wchodząc w szczegóły, by Wellington uwierzył, że mówią prawdę?\n– Pan kapitan po prostu został poddany hipnozie, kiedy przypadkowo znalazł ten oto sztylet – wyjaśnił Doktor, niwecząc wszystkie zamiary Harrisa i Harpera.\nNastępnie wycelował swój dziwaczny przedmiot, który przed chwilą poniósł z podłogi, w niedoszłe narzędzie zbrodni. Tajemnicza rzecz zazgrzytała i rozbłysła na moment.\n– Proszę, rozbroiłem go! – oznajmił mężczyzna tryumfalnie i podniósł sztylet, by podać go Wellingtonowi.\nGenerał cofnął się o krok.\n– Kim pan jest? – wysyczał niepokojąco cichym tonem.\n– Proszę mi mówić Doktor. To zaszczyt poznać Waszą Lordowską Mość! – odparł zapytany entuzjastycznie i wyciągnął przed siebie wolną dłoń.\nWellington nie przyjął jej, co nie wydało się nikogo specjalnie dziwić. Doktor tylko wzruszył ramionami i odwrócił się, by położyć sztylet na stoliku.\nRichard Sharpe wciąż milczał, Doktor podjął więc wyjaśnienia.\n– Ktoś życzy Waszej Lordowskiej Mości śmierci i chciał wykorzystać obecnego tu pana kapitana jako narzędzie. Na szczęście udało nam się udaremnić atak, więc wszystko jest w najlepszym porządku, prawda? A to oznacza, że możemy sobie pójść, a Wasza Lordowska Mość może w spokoju dokończyć kolację. Gustowny kapelusz, tak swoją drogą – wskazał podbródkiem na zawieszone na krześle trójgraniaste nakrycie głowy.\n– Moment! – przerwał Wellington stanowczo, odzyskując powoli jaką taką równowagę umysłu. – Pańskie wyjaśnienia są całkowicie niedorzeczne. I nadal nie wiem, co mam zrobić z faktem, że człowiek, którego osobiście zrobiłem oficerem, właśnie usiłował mnie zabić. Może pan odpowie mi na to pytanie, kapitanie Sharpe? – Ostatnie zdanie wprost wycedził, przeszywając Richarda przenikliwym spojrzeniem.\nStrzelec spuścił głowę.\n– Bardzo mi przykro, sir, ale nawet nie pamiętam, jak się tu znalazłem – wyznał niechętnie.\nSharpe zawahał się na moment.\n– Trochę – przyznał w końcu. – Ale nie tyle, żebym miał stracić nad sobą kontrolę! – dodał szybko. – Sierżant Harper może potwierdzić. – Spojrzenie, które posłał Patrickowi, było niemalże błagalne.\nIrlandczyk napawał się przez chwilę tym widokiem, nim przyszedł w sukurs przyjacielowi.\n– Święta prawda, proszę Waszej Lordowskiej Mości. Kapitan był w pełni władz umysłowych, dopóki nie podniósł tego zaczarowanego sztyletu.\n– Nie istnieje coś takiego jak magia, sierżancie – odparł Wellington lodowatym tonem.\n– Nie magia – wtrącił się ponownie Doktor. – Technologia z dalekiej przyszłości. Zaawansowana telepatia połączona z...\nNim zdołał skończyć swoją wypowiedź, pokój zalało oślepiające światło.\nPatrick zmrużył oczy i osłonił je dłonią, nie był jednak w stanie dostrzec niczego, usłyszał jedynie cichy terkot, czyjś okrzyk i huk padającego ciała, a następnie szamotaninę. Chwilę później światło przygasło. Pierwszym, co zobaczył sierżant, był lord Wellington na klęczkach, pochylony nad leżącym nieruchomo na wznak chorążym Carline'em. W tle Doktor i Sharpe wspólnymi siłami przytrzymywali szarpiącego się tęgiego, wąsatego mężczyznę w średnim wieku. Na podłodze u ich stóp leżało coś kształtem przypominającego pistolet oraz niewielkie okrągłe urządzenie.\n– Miał teleport – wyjaśnił Doktor, co jednak niespecjalnie odpowiadało na którekolwiek z pytań, jakie Patrick miał ochotę zadać.\n– Zadowolony? – warknął Sharpe, potrząsając więźniem. – Zrobiłeś mi sieczkę z mózgu, zabiłeś niewinnego dzieciaka, i po co? Po co! – krzyknął mu do ucha, jednak Dulou ani drgnął.\nNieco niepewnie z powodu bliskości generała, Patrick podszedł i dotknął ręki chorążego. Carline rzeczywiście nie żył. Sierżant podniósł wzrok i niechcący spojrzał wprost w oczy Wellingtona. Ku jego zdziwieniu, sir Arthur nie okazał irytacji.\n– Zasłonił mnie własnym ciałem – mruknął ledwo słyszalnie i jakby niechętnie, odwracając wzrok od wpatrującego się w niego sierżanta.\n– Vive l'Empereur! – zawołał Dulou i nagle roześmiał się w głos. – Mnie się nie udało, ale przyjdą następni! Kiedyś w końcu się uda! Cesarz jest tylko jeden!\nWellington zmarszczył brwi i podniósł się z klęczek.\n– Jesteś z przyszłości? – spytał. Jeśli nadal nie dowierzał, to nie dał tego po sobie poznać. – I chciałeś zapewnić Bonapartemu zwycięstwo? A więc to oznacza, że Anglia wygrała tę wojnę! – Rozejrzał się po strzelcach, wciąż tłoczących się w progu. – Oczywiście, że wygramy. Mamy lepszą piechotę, lepszą broń i lepszych dowódców. Ofiara chorążego... – urwał i spojrzał wymownie na Sharpe'a.\n– Carline'a – podpowiedział kapitan.\n– Ofiara chorążego Carline'a nie pójdzie na marne – zakończył sir Arthur. – A teraz, jeśli panowie pozwolą, czas wezwać straże i posprzątać ten bałagan.\nPatrick już od paru minut zastanawiał się, jak to możliwe, że nikt z wartowników ani adiutantów generała nie przyszedł jeszcze sprawdzić, co tu się dzieje. Jedynym wytłumaczeniem był wcześniejszy rozkaz Wellingtona, by zostawiono go w spokoju – prawdopodobnie nikt z obecnych w budynku nie chciał ryzykować, że dostanie mu się za wpuszczenie na górę Doktora i jego kompanii.\n– Nic mnie nie obchodzą wasze straże! – śmiał się dalej Dulou.\nSharpe uciszył go szybkim kuksańcem pod żebra.\n– Chyba nie zamierza go pan zabrać? – spytał Doktora tonem, który mówił bardzo wiele o tym, co ma ochotę zrobić ze swoim jeńcem.\nDoktor uśmiechnął się złośliwie.\n– Ależ skąd. Pan Dulou spędził całe życie na studiowaniu waszej wspanialej epoki. Ciekaw jestem, jak sobie w niej poradzi jako skazaniec. – Puścił ramię milionera i schylił się po to, co tamten wcześniej upuścił. – Zabieram tylko broń i teleport. Myślę, że już się panu nie przyda.\nJeniec zawył, szarpiąc się z nową siłą, ale Richard Sharpe radził sobie z silniejszymi od niego, pchnął więc tylko Dulou na krzesło i przystawił mu do gardła sztylet, pozostawiony uprzednio przez Doktora na stole.\n– Ach, i nie zapominaj, że cokolwiek powiesz o przyszłości, uznają cię co najwyżej za czubka – dorzucił Doktor takim tonem, jakby mówił o pogodzie. – A jeśli jakimś cudem wywiniesz się z więzienia i zaczniesz znowu coś kombinować, znajdę cię i tym razem nie będę równie łaskawy. Wasza Lordowska Mość – zwrócił się do Wellingtona – zgodzi się chyba, że najlepiej będzie, jeśli cała ta sprawa pozostanie między nami.\nSir Arthur skinął nieznacznie głową.\n– Proszę się nie obawiać, Doktorze, ten człowiek nie znajdzie się na wolności do końca swego nędznego żywota A gdyby ktoś z tu zebranych zamierzał opowiadać o tym, czego właśnie był świadkiem... Cóż. – Wzruszył ramionami i uśmiechnął się nieznacznie. – Jak to pan ujął? Uznają go za czubka. – Ruszył w stronę drzwi, a strzelcy rozstąpili się z szacunkiem. Generał wydawał się ich nie zauważać, jednak przechodząc, szybkim, niemalże ukradkowym ruchem rzucił Hagmanowi sakiewkę. – Wypijcie za zdrowie waszego chorążego – polecił, nie patrząc na nikogo konkretnie, i wyszedł na korytarz.\nChwilę później w pokoju zaroiło się od straży. Dulou został spętany i zakneblowany, a następnie wyprowadzony z kwater generała. Doktor i kapitan podążyli jego śladem, kierując się z powrotem na dziedziniec. Strzelcy ostrożnie unieśli ciało chorążego. Harper rzucił ostatnie spojrzenie na młodą, nieco naiwną twarz Carline'a. Polubił tego żółtodzioba, ale w gruncie rzeczy powinien był już się przyzwyczaić, że nastoletni chorąży ginęli z przerażającą regularnością. Młodzieńczy entuzjazm i chęć wykazania się jakimś bohaterskim czynem, dziecinna wiara we własne siły czy w przychylność losu, a może po prostu brak doświadczenia – cokolwiek było tego przyczyną, Patrick Harper przeżył już kilkunastu młodszych od siebie oficerów i nic nie wskazywało na to, by coś miało się w tej kwestii zmienić.\n– Szkoda dzieciaka – mruknął Sharpe, odwracając się w stronę sierżanta.\nNie powiedział nic więcej, ale Pat widział we wzroku przyjaciela niemą wdzięczność i to mu na razie wystarczało. Zamiast tego zwrócił się więc do Doktora.\n– A więc przybywa pan z przyszłości – zagadnął, niby mimochodem i oparł swoją wielką łapę na ramieniu mężczyzny, zmuszając go do zwolnienia kroku. – Mam jedno drobne, drobniutkie pytanie.\n– Przykro mi, ale naprawdę nie mogę odpowiedzieć na pytania dotyczące przebiegu tej wojny – odpowiedział Doktor pospiesznie.\nPatrick wzruszył ramionami.\n– Do diabła z tą wojną. Chciałbym wiedzieć, czy Irlandia będzie kiedyś wolna od tych przeklętych angielskich bękartów – spytał, zniżając głos. – Albo raczej kiedy będzie wolna – poprawił się.\nDoktor przystanął i spojrzał na sierżanta z nowym zainteresowaniem. Przyglądał mu się badawczo przez dłuższą chwilę, po czym uśmiechnął się szeroko.\n– Kapitanie Sharpe! – zawołał. – Czy miałby pan coś przeciwko, gdybym pożyczył sobie sierżanta Harpera na jakąś godzinkę? Chciałbym mu pokazać coś, co może go zainteresować.\nOficer zawahał się, ale widząc entuzjazm na twarzy Patricka, skłonił głowę w geście przyzwolenia.\n– Znajdziesz nas przy reszcie kompanii – rzucił na odchodnym i zostawił dwóch mężczyzn samych przy TARDIS, prowadząc pochód ze zwłokami chorążego Carline'a w stronę dymów znaczących miejsce tymczasowego obozu armii.\n– Co takiego ma mnie zainteresować? – spytał Patrick, choć miał już swoje podejrzenia.\n– Zdaje się, że chcieliście zobaczyć wolną Irlandię, sierżancie? – Doktor otworzył drzwi swojej latającej szopy i gestem zaprosił Harpera do środka. – Co powiecie na małą wycieczkę?\nPat wyszczerzył zęby i entuzjastycznie wmaszerował na pokład TARDIS.\n– Skąd dokładnie jesteście, sierżancie? – zapytał Doktor, pociągając pierwszą z brzegu wajchę.\n– Z Donegalu.\nSierżant pożałował przez chwilę, że nie zabrali ze sobą Sharpe'a – chętnie pochełpiłby się przed przyjacielem widokiem Irlandii całkowicie wolnej od Anglików. Zaraz jednak zapomniał o tym pomyśle, gdy statek wzniósł się w powietrze – a przynajmniej tak mu się wydało, jako że Patrick nie miał większego doświadczenia w podróżach w czasie.\nWylądowali na niewysokim, trawiastym wzniesieniu. Przed nimi rozpościerała się rozległa dolina, jej dnem płynęła rzeka. Nad okolicą górowało wzgórze ukoronowane okrągłą kamienną konstrukcją, która wydała się Harperowi dziwnie znajoma. Zajęło mu jednak dłuższą chwilę, nim dotarło do niego, co widzi.\n– Grianán Ailigh! – wykrzyknął zaskoczony, wpatrując się szeroko otwartymi oczami w fort, który najwyraźniej tętnił życiem. Za okręgiem murów widać było spiczaste strzechy kilku chat, spomiędzy których unosiła się smuga dymu. – Kiedy ostatnio go widziałem, stanowił niewiele więcej niż kupę gruzu – mruknął z niedowierzaniem, zastanawiając się, po co ludzie z przyszłości mieliby podejmować wysiłek rekonstrukcji tej starożytnej budowli.\nZ ledwo widocznej od tej strony bramy wyłoniła się grupka ludzi. Odziani byli w płótna i skóry, w dłoniach nieśli zaś włócznie oraz niewielkie okrągłe tarcze. Dopiero ten widok wzbudził w sierżancie pewne podejrzenia.\n– Który mamy rok? – zapytał swego towarzysza.\nDoktor, wyraźnie zadowolony z siebie, stał nieco z tyłu, pozwalając Patowi napawać się widokiem ojczyzny.\n– Coś około tysięcznego – odparł wesoło.\nPatrick otworzył usta i zamknął je z powrotem. Jego towarzysz parsknął śmiechem i poklepał go po szerokich plecach.\n– No co, przecież obiecałem wam wolną Irlandię, sierżancie. Nigdzie nie było mowy o tym, że polecimy w przyszłość. Idziemy pozwiedzać?\nBK_tem, b17b20, upon_a_painted_ocean, and Rudbeckia_bicolor as well as 3 guests left kudos on this work! (collapse)


Archiwa: Uroda - Mój świat kosmetyków, ubrań i wielu innych rzeczy\nGru 20, 2018 przez Ola\nJeśli chodzi o trendy, modę i tendencje, zimowa głowa ma prezentować się przede wszystkim naturalnie. Poza wciąż aktualną neonową koloryzacją, styliści fryzur proponują bardzo naturalne odcienie oraz uczesania. Są one przy okazji bardzo twarzowe i kobiece. Czas poznać modne fryzury na zimę 2018/2019. Włosy mają układać się swobodnie, naturalnie, upięcia nie są misterne i mocno utrwalane. Może być krótko, może być długo, na pewno...


Co się stało z Dannym? | Zapiski na marginesie\nCo się stało z Dannym?\n„Doktor Sen” to kontynuacja klaustrofobicznego „Lśnienia”. Jest odpowiedzią na często zadawane autorowi pytanie, co się stało z tym szczególnym dzieciakiem z hotelu „Panorama”.\nLubimy wiedzieć, jak potoczyły się losy bohaterów, do których się przywiązaliśmy. Nie mamy ochoty rozstawać się z fikcyjnym światem, mimo że rozstanie zbliża się nieuchronnie wraz z ostatnią stroną. To wyjaśnia potrzebę dopisywania dalszych ciągów, często przez innych autorów („Mały Książę odnaleziony”, „Staś i Nel. Zaginiony klejnot Indii”, trylogia Pierumowa osadzona w świecie „Władcy pierścieni”, itp.) Pokusie tej uległ również Stephen King: co pewien czas mimowolnie liczył, ile Danny Torrance miałby dziś lat i zastanawiał się, gdzie właściwie teraz jest. Aż w końcu machnął tę książkę.\nPo tym, jak „Panorama” doszczętnie spłonęła, Wendy Torrance i jej syn otrzymali od korporacji odszkodowanie, pozwalające im na skromne życie przez jakieś trzy lata. Wydawało się, że wszystko powoli zmierza ku lepszemu, jednak hotel jeszcze z dzieciakiem nie skończył. Przerażająca kobieta z wanny powróciła jako kobieta na sedesie, a Danny pojął, że nigdy nie uwolni się od duchów: jego jasność jest dla nich jak dobrze przyprawiony kotlet.\nTo przekleństwo w połączeniu z genetycznym obciążeniem sprawiło, że dorosły Torrance rozczarowuje siebie i czytelników. Rozstaliśmy się z wrażliwym, zahukanym chłopcem, a gdy spotykamy go ponownie, jest niechlujnym alkoholikiem z wściekłym psem w głowie – jak jego ojciec.\n„Chaos i mordobicie. W głowie miał wściekłego psa. Na trzeźwo potrafił trzymać go na smyczy. Kiedy pił, smycz znikała”.\nGdy już zaczynamy mieć po dziurki w nosie obrazowych i odstręczających opisów ludzkiego upodlenia, Danny trafia do Frazier, gdzie podejmuje pracę w hospicjum. Wykorzystuje swoje zdolności, by pomagać odchodzącym ludziom i zyskuje przydomek Doktor Sen. Tam kontaktuje się z nim malutka Abra, urodzona w czepku i posiadająca dar jasnowidzenia. Jeśli jasność Danny`ego jest dla duchów jak kotlet, to moce Abry stanowią odpowiednik rogu obfitości. Dziewczynka staje się celem Prawdziwych, nieśmiertelnych potworów, które krążą po Ameryce jak cichy wirus, udając zwyczajnych ludzi z kamperów:\n„Nie lubią psów, a psy ich nie lubią. Można rzec, że psy widzą ich prawdziwe oblicze. Bystre, czujne oczy pod tanimi okularami przeciwsłonecznymi. Silne, muskularne nogi myśliwych pod poliestrowymi luźnymi spodniami z Wal-Marta. Ostre kły pod sztucznymi szczękami, tylko czekające na to, żeby je wysunąć.\nNie lubią psów, za to lubią pewne dzieci.\nO tak, bardzo lubią pewne dzieci.”\n„Doktor Sen” to, moim zdaniem, udana kontynuacja: wciągająca, mroczna, ciekawie nawiązująca do poprzedniej powieści, ale nie wtórna. Podobał mi się pomysł z Prawdziwym Węzłem i z zainteresowaniem śledziłam rozwój akcji aż po finalną konfrontację dobra ze złem. Bardzo kingowska proza z ciekawymi postaciami i konsekwentnie budowanym nastrojem.\nWyświetlenia wpisu: 399\n'Doktor Sen", horror, Prószyński i S-ka, Stephen King


Fryzura Zielińskiej - Pomponik\nPlotki Pomponik » fryzura zielińskiej\nArtykuły na temat: fryzura zielińskiej\n...osób. Fani byli zachwyceni suknią i wyglądem aktorki, ale Wieniawy nie ominęła krytyka - niektórym z obserwatorów nie spodobała się fryzura aktorki. "Tragedia, te pejsy...", "Wyglądają jakby były spięte, bo nie chciało się umyć", "Babcina fryzura" - pojawiło się w komentarzach. Niewiele lepiej fani zareagowali na zdjęcia Doroty "Dody" Rabczewskiej, która w Cannes pojawiła się jako producentka...\n...zmyli mój elegancki wygląd, wystylizowana fryzura i kostium. Dama? Raczej osoba przekonana o swej wyższości i nieomylności. Cały czas węszy, spiskuje i intryguje" - charakteryzuje swą bohaterkę Anna...\n..." - zaczęła Iwona Pavlović, odpowiadając na zaproszenie Piotra Gąsowskiego. "Z jednej strony jestem zachwycona twoim tańcem, po raz pierwszy tak się rozluźniłaś" - zwróciła się do Zielińskiej. Czarna Mamba nie była jednak do końca zadowolona. "Nie wiem, co masz, masz coś w karku, jakieś druty, nie możesz głowy do tyłu wygiąć" - zaczęła narzekać, ale w końcu dała Zielińskiej aż 9 punktów. "Wydaje mi...\nDyskusje na temat: fryzura zielińskiej\nJakie to gwiazdy? Niewiele sobą przedstawiają, po prostu rzemieślniczki i tyle w tym temacie. Fryzura Zielińskiej przypomina startego mopa.\nTa fryzura Zielińskiej,ohyda\nNie znoszę tej chłopczycy Zielińskiej, normalna kobieta ma długie włosy, taka męska fryzura to jakaś patologia! Jakaś lesba aktywna?


Ciasto truskawkowe-proste i pyszne jest to przepis stworzony przez użytkownika edytka_33. Ten przepis na Thermomix® znajdziesz w kategorii Słodkie wypieki na www.przepisownia.pl, społeczności Thermomix®.\n1 Ciasto truskawkowe-proste i pyszne\nCiasto truskawkowe-proste i pyszne Przepis jest nieprzetestowany\n1 opakowania cukru wanilinowego\nMasło wyjąć wcześniej z lodówki aby zmiękło.Jaja z cukrem utrzeć 3 min/obr 4-5.Dodać miękkie masło pokrojone na kawałki i utrzeć 30 sek/obr 6. Dodać resztę składników i wyrobić 1 min 30 sek/. Ciasto jest dosyć gęste i takie ma być.\nGotowe ciasto wyłozyć na blaszkę /u mnie -23x33cm/wyłożoną papierem do pieczenia i ułożyć na nim gęsto truskawki-jedna przy drugiej. Mniejsze truskawki można dać w całości, większe przekroić na pół lub na trzy części.\nCiasto wstawić do nagrzanego do 180 stopni piekarnika. Piec 50 min lub dłużej /do suchego patyczka.\nCiasto wyszło bez zarzutu . Pieczone 50min na...\nZgłoszony przez Kasiii na lipca 1, 2021 at 19:04.\nCiasto wyszło bez zarzutu . Pieczone 50min na blaszce ciut większej . Wyszło puszyste .\nCiasto wyszło super Dziękuję za przepis\nZgłoszony przez marta2581 na czerwca 22, 2019 at 17:25.


Metapola · Centrum Pomocy Shopify\nTa strona została wydrukowana dnia Jun 25, 2022. Aby zapoznać się z aktualną wersją, odwiedź https://help.shopify.com/pl/manual/metafields.\nMetapola umożliwiają dostosowanie funkcjonalności i wyglądu sklepu Shopify poprzez umożliwienie zapisania wyspecjalizowanych informacji, które zwykle nie są zarejestrowane w panelu administracyjnym Shopify. Metapola można używać do śledzenia wewnętrznego lub do wyświetlania specjalistycznych informacji w sklepie online na różne sposoby. Na przykład, sprzedawca świec może wyświetlać czas palenia się świec na stronach produktów, podczas gdy sklep spożywczy może wyświetlać datę ważności dla konserw. Inne przykłady specjalistycznych informacji to:\nMetapola można dodawać do swoich produktów, kolekcji, klientów, zamówień i innych części sklepu, bezpośrednio z panelu administracyjnego Shopify lub za pomocą aplikacji z Shopify App Store.\nJeśli masz szablon Online Store 2.0, możesz połączyć większość metapól ze swoim szablonem, używając edytora szablonów. Jeśli używasz klasycznych szablonów lub chcesz dodać typy metapól, których nie obsługuje Twój szablon, możesz edytować kod swojego szablonu lub zatrudnić eksperta Shopify, który Ci w tym pomoże.\nTo jest zaawansowany tutorial. Jeśli potrzebujesz pomocy w konfigurowaniu metapól lub łączeniu ich z szablonem, możesz zatrudnić eksperta Shopify.\nKonfigurowanie nowych metapól obejmuje następujące zadania:\nDodawanie definicji metapola w celu dodania pól dla informacji specjalistycznych do stron w panelu administracyjnym Shopify\nDodawanie wartości metapola do części sklepu, takich jak produkty lub warianty\nOpcjonalnie: Łączenie metapól z szablonem w celu wyświetlania specjalistycznych informacji w sklepie online\nMożna również dokonać migracji istniejących metapól do definicji. Dodawanie definicji dla zestawów metapól wymusza reguły weryfikacji, aby zapewnić spójność i rzetelności wartości metapól. Jeśli wartości metapola nie są zgodne z regułami walidacji dla Twojej definicji, możesz naprawić nieprawidłowe wartości metapola po migracji.\nDefinicje przypiętych metapól\nNaprawianie błędów podczas sprawdzania metapola\nWyświetlanie metapól w sklepie online\nEdycja niestandardowych definicji metapola


Gmina Bestwina - www.gminabestwina.info - Sławomir Szymala podsumował swój najlepszy trenerski rok\n/Sławomir Szymala podsumował swój najlepszy trenerski rok\nSławomir Szymala podsumował swój najlepszy trenerski rok\nJak już wcześniej wspominałem, Jubileusz 70 lecia LKS Bestwina był okazją do przeprowadzenia przez znakomitego dziennikarza sportowego, Jerzego Dusika, niegdyś również wspaniałego zawodnika wywiadów z działaczami samorządowymi i sportowymi gminy Bestwina. Były już prezentowane wywiady z prezesem, Tomaszem Miroskim i wójtem, Arturem Beniowskim, teraz zamieszczam rozmowę z trenerem, Sławomirem Szymalą. Jerzy Dusik publikuje ją na stronie http://www.slzpn.katowice.pl/:\nTrenerem wicemistrza półmetka rozgrywek AP-Sport Bielska Liga Okręgowa jest Sławomir Szymala, który w LKS Bestwina pracuje już piąty sezon, a wcześniej w rejonie Podbeskidzia dał się poznać jako solidny bramkarz.\n- Zacząłem w wieku 11 lat, jako trampkarz w Drzewiarzu Jaseinica, z którego mając 23 lata przeszedłem do Pasjonata Dankowice. Z niego trafiłem do Koszarawy Żywiec, a po niej była Zapora Porąbka, Świt Cięcina i powrót do Drzewiarza, w którym mając 37 lat zakończyłem swoją boiskową przygodę - wylicza Sławomir Szymala, który 21 grudnia obchodził 44 urodziny.\n- Jaki był najbardziej pamiętny mecz z tych 26 lat grania?\n- Najlepszy był na pewno mecz w barwach Pasjonata przeciwko Concordii Knurów. To był mój drugi występ, w III-ligowej drużynie prowadzonej przez Wojciecha Boreckiego, który na początku 1997 roku ściągnął mnie do Dankowic. Wygraliśmy 1:0, bo broniłem wszystko - jak to się mówi "sklep zamknięty totalnie". Natomiast najbardziej prestiżowy mecz, choć akurat nienajlepszy w moim wykonaniu, był wtedy kiedy grałem w Koszarawie. W Pucharze Polski jesienią w 2004 roku zmierzyliśmy się z Wisłą Kraków. Do Żywca przyjechała najlepsza wtedy drużyna w Polsce z Radosławem Majdanem w bramce i Maciejem Żurawskim oraz Tomaszem Frankowskim w ataku. Życzyłbym młodzieży, która gra teraz i w mojej drużynie, i w okolicznych zespołach naszej klasy oraz IV czy III ligi, żeby mogła coś takiego przeżyć. Mam kontakt z chłopakami, którzy grali wtedy w Koszarawie i wszyscy wspominamy to jako superfrajdę. Przegraliśmy tylko 0:2, a pierwsza stracona bramka to był mój koszmar na długie lata. Teraz się z tego śmieję, ale wtedy nie spałem z jej powodu kilka nocy.\n- Gdzie zaczął pan pracę trenera?\n- W 2011 roku debiutowałem w grających w klasie A Czarnych Jaworze, z których w następnym roku trafiłem do Wilamowic, a od 10 września 2013 roku jestem w LKS Bestwina. Przez przypadek. Po utrzymaniu Wilamowiczanki w okręgówce zostałem bez pracy, bo klub przestał istnieć. Rozgrywki już ruszyły i wtedy chyba na "fejsie" skontaktowaliśmy sie z Damianem Pokusą, który przedstawił mi sytuację bestwińskiej drużyny, mającej po 6 kolejkach 3 punkty. Ten nasz kontakt zakończył się pytaniem czy jestem zainteresowany pracą. Byłem, ale tego samego dnia miałem też rozmowę z szefami klubu z Kobiernic, bo Soła mająca 3 punkty więcej też szukała trenera. Kiedy jednak przyjechałem do Bestwiny to od razu wiedziałem, że tu jest moje miejsce. Rozmowa była merytoryczna i konkretna. Zobaczyłem spory potencjał i wykorzystaliśmy go, bo utrzymaliśmy się zajmując 9 miejsce, a Soła spadła.\n- Jest pan już piąty sezon w LKS Bestwina. Który z nich był najlepszy?\n- Gdybym miał podsumować rok to na pewno wskazałbym na kończący się 2017. Wiosną zdobyliśmy 30 punktów i na mecie poprzedniego sezonu zameldowaliśmy się na 5 miejscu, a jesienią wywalczyliśmy 33 punkty, które dały nam drugie miejsce na półmetku obecnego sezonu. To efekt fajnej pracy z fajną grupą ludzi, którzy zrozumieli, że choć to jest tylko okręgówka, to bardzo ważne są dobre przyzwyczajenia. Ja nabyłem ich w klubach w których grałem i u trenerów, którzy mnie prowadzili więc przekazuję swoje nawyki moim podopiecznym i cieszę się, że zrozumieli moje intencje. Przychodzą 80 minut przed meczem. Przygotowują się do gry. Mają taki - jak na okręgówkowe normy - profesjonalizm. Podciągnąłem ich przyzwyczajenia do moich wymagań. Gdybym tego nie osiągnął to pewnie by mnie już tu nie było, ale dzięki temu, że złapaliśmy wspólny język na poziomie tych moich oczekiwań, to możemy teraz się cieszyć z wyniku.\n- Kto jest sercem i liderem zespołu?\n- Motorem napędowym i liderem zespołu na boisku jest doświadczony Marcin Gołąb. To jest człowiek stąd. Od dziecka związany z klubem, w którym pewnie zakończy swoją grę. Ale on nie jest człowiekiem, który w szatni walnie pięścią w stół i ustawi zespół. Nie ma tego w charakterze, bo jest raczej człowiekiem skrytym. W tej roli występuje raz Mateusz Droździk, innym razem Adrian Miroski, biorący na swoje barki ciężar pociągnięcia drużyny. Krystian Makowski też ma to w swoim charakterze. A Damian Pokusa, gdy był kapitanem, również potrafił zmotywować kolegów, jak przystało na prawdziwego dowódcę, choć na co dzień jest "do rany przyłóż". No i ja też umiem zareagować.\n- Kto jest najlepszym strzelcem zespołu?\n- Artur Sawicki w tym roku wyrósł na snajpera. Są tacy, którzy narzekają, że Szymon Skęczek nie wywiązuje się z tej roli, że nie strzela tak jak kiedyś, ale ja nie narzekam. Szymek wykonuje bowiem także dużo innej roboty, której od niego wymagam na boisku. Jako zawodnik grający na pozycji numer 10 musi też być na przykład zaangażowany w grę defensywną i jestem z niego zadowolony. Owszem, są sytuacje, że ma setkę, której nie wykorzysta, a nawet nie strzelił karnego, ale jest tej drużynie bardzo potrzebny.\n- Kto zrobił największy postęp?\n- Na pewno Mateusz Kudrys. Gdy przyszedł do nas Rafał Zieliński w styczniu to Mateusza wypożyczyliśmy do A-klasowej drużyny KS Bestwinka. Tam zagrał 13 spotkań. Ograł się na tyle, że jak wrócił to wskoczył do bramki i stał się ostoją naszego zespołu.\n- Czy walka o awans jest już w tym sezonie rozstrzygnięta?\n- MRKS w 15 kolejkach odniósł 14 zwycięstw i na półmetku ma nad nami 9 punktów przewagi. Tanio jednak wiosną skóry nie sprzedamy. Będziemy chcieli atakować choć wydaje mi się, że czechowiczanie zimą jeszcze się wzmocnią, żeby awansować zespołem, gotowym na grę w IV lidze, która stawia już bardzo wysokie wymagania. U nas też planujemy wzmocnienia. Jestem po rozmowach z dwoma-trzema zawodnikami z okolic, bo nie ściągamy zawodników z daleka. Nie stać nas na płacenie za dojazdy 300-400 złotych miesięcznie.\n- Co pan robi poza trenowaniem LKS Bestwina?\n- Jestem przedstawicielem handlowym Hoop Polska i choć mam nienormowany czas pracy to od 7.00 do 15.00 zajmuję się objazdem sklepów, które zaopatrujemy. Następnie wpadam do domu, w którym zostało już tylko jedno dziecko, bo drugie "wyfrunęło". Kacper, który tak jak ja wyrósł w Drzewiarzu Jasienica i debiutował w nim w IV lidze, ma 20 lat i studiuje w Krakowie, broniąc w III-ligowym MKS Trzebinia Siersza. A Oskar ma 4,5 roku i na razie nie garnie się do piłki. Woli samochody. Moja partnerka Edyta cieszy się, że mam tę swoją piłkarską pasję. Kiedyś chodziła na moje mecze w Koszarawie, bo pochodzi z Żywca i bywała też w Porąbce, bo w Zaporze w "sektorze żon" była fajna rodzinna atmosfera. Ale jako trenera nie widziała mnie jeszcze w akcji. Nie była na ani jednym meczu, w którym prowadziłem LKS Bestwina, ale wspiera mnie i docenia to co robię.\n- Który mecz pana drużyny był najlepszy?\n- Wiosenna wygrana na wyjeździe z Kuźnią 1:0 przeszła do historii. Najstarsi bestwinianie podobno 50 lat czekali na zwycięstwo w Ustroniu i doczekali się w dodatku w sezonie, w którym Kuźnia awansowała do IV ligi. Supermecze rozgrywamy też ostatnio w Wiśle, gdzie w poprzednim sezonie zremisowaliśmy 4:4, tracąc ostatnia bramkę w 4 minucie doliczonego czasu gry, a w tym sezonie wygraliśmy 4:3. Gola na 3:3 straciliśmy w 88 minucie, ale w 3 minucie "po czasie" Artur Sawicki odpowiedział i cieszyliśmy się ze zwycięstwa. Te otwarte mecze, jak na okręgówkę, naprawdę mogły się podobać.\n- Na jubileuszu 70-lecia klubu prezes mówił, że chce awansu, a wójt prosił, żeby jeszcze nie teraz. A jak pan uważa?\n- Z punktu widzenia trenera chciałbym wywalczyć awans, żeby szkoleniowo ten zespół mógł się rozwijać. Ale trzeba też patrzeć na organizacyjne i finansowe możliwości klubu. Dlatego na spokojnie podchodzę do tego tematu żeby nie zniszczyć tego co udało się do tej pory zbudować. Dlatego trochę hamuję zapędy prezesa. Porównując z możliwościami i warunkami jakie miały kluby, które w ostatnich latach awansowały z naszej okręgówki do IV ligi to mogę powiedzieć, że jesteśmy kopciuszkiem. Chłopaki grają za nieduże pieniądze. Gdyby niektórzy zawodnicy, nawet z drużyn ze strefy spadkowej dowiedzieli się za ile grają piłkarze w Bestwinie, to by im szczęki opadły. Tym większy "szacun" dla moich zawodników, że tak dobrze wykonują swoją robotę, którą po prostu lubią. Mamy dobre warunki treningowe. bo główne boisko się poprawiło, a boczne boisko na treningi ma już oświetlenie więc wszystko idzie w dobrym kierunku. Nie ma więc sensu nerwowo przyspieszać tylko dalej trzeba systematycznie robić swoje.


Czym otworzyć plik .EMT Jakim programem otworzyć plik .EMT\nSzczegoły pliku o rozszerzeniu .EMT\nCzym otworzyć plik .EMT?\nSzczegóły rozszerzenia .EMT Poniżej możesz znaleźć odpowiedzi na następujące pytania:\nCo to za plik .EMT?\nKtóry program może utworzyć .EMT plik?\nGdzie można znaleźć opis .EMT formacie?\nCo można przekonwertować .EMT pliki do innego formatu?\nSkoro trafiłeś na tę stronę to na pewno zdarzyła Ci się sytuacja, w której Twój system operacyjny nie potrafi otworzyć pliku .EMT. Przyczyny takiego stanu rzeczu, mogą być różne. Najszęściej spotykaną przyczyną, jest brak odpowiedniej aplikacji (programu) obsługującej plik o rozszerzeniu .EMT wśród tych zainstalowanych na Twoim komputerze. Najprostszym rozwiązaniem tego problemu to wybranie z tej podstrony aplikacji która otworzy plik .EMT Programy które otwierają pliki o rozszerzeniu .EMT znajdziesz poniżej.\nPlik .EMT można otwierać następującymi programami:\nJeśli ciągle nie możesz otworzyć pliku .EMT to sprawdź poniższe metody:\nBrak możliwości otwarcia lub przeglądania zawartości pliku .EMT, nie musi zawsze oznaczać, że odpowiednie oprogramowanie nie jest zainstalowane w naszym systemie operacyjnym. System mogą blokować inne problemy, które również warto rozwiąząć żeby zacząć pracę z plikiem .EMT.\nUszkodzenie otwieranego pliku .EMT. Plik może być ściągnięty tylko w części, dlatego nie chcę się otworzyć.\nPlik .EMT może być błędnie powiązany we wpisach rejestru systemowego\nPlik może mieć usunięty opis rozszerzenia .EMT w rejestrze systemowym\nPlik .EMT może być natywny dla systemu operacyjnego które nie jest zainstalowany na danym urządzeniu. Na przykład plik z systemu MacOsX nie otworzy się w systemie Windows\nNieprawidłowa instalacja programu obsługującego rozszerzenia .EMT\nZainfekowanie otwieranego pliku .EMT przez szkodliwe oprogramowanie\nKomputer ma zbyt mało zasobów sprzętowych by poradzić sobie z otwarciem pliku .EMT\nJeśli mimo sprawdzenia wszystkich możliwych opcji problem z plikiem .EMT ciągle występuje, radzimy skontaktować się ze specjalistą lub zalecamy dalsze poszukiwanie w internecie na różnych forach jak otworzyć plik o rozszerzeniu .EMT.\nZobacz też inne rozszerzenia plików: Czym otworzyć plik .PWA?, Czym otworzyć plik .PWC?, Czym otworzyć plik .PWD?, Czym otworzyć plik .PWDP?, Czym otworzyć plik .PWDPL?, Czym otworzyć plik .PWF?, Czym otworzyć plik .PWK?, Czym otworzyć plik .PWL?, Czym otworzyć plik .PWM?, Czym otworzyć plik .PWN?, Czym otworzyć plik .PWO?,


6 powodów, dla których warto uczyć się mniej znanych języków | Blog ESKK\n» Ciekawostki • Mniej popularne języki » 6 powodów, dla których warto uczyć się mniej znanych języków\nCiekawostki, Mniej popularne języki\nCoraz więcej osób dostrzega, że znajomość języków obcych daje ogromną przewagę na rynku pracy - bez względu na to, w jakiej branży działamy. Jednak te mniej popularne języki są wciąż niedoceniane. Dlaczego w ogóle warto zainteresować się nauką duńskiego, fińskiego, niderlandzkiego czy czeskiego? “Znajomość języka angielskiego” - kto szukał pracy, z pewnością wie, że to zdanie stało się żelaznym punktem większości ogłoszeń. Bardziej wymagający pracodawcy w rubryce “mile widziane” dopisują też drugi język. I o ile jeszcze kilka lat temu, najczęściej był to niemiecki, francuski, rosyjski lub hiszpański, to obecnie sytuacja wygląda już nieco inaczej. Na rynku pracy coraz bardziej cenione są osoby, które opanowały mniej popularne języki obce. Ale oprócz korzyści materialnych, nauka mniej popularnego języka może przynieść także ciekawe doświadczenia. W tym tekście przedstawiamy sześć powodów, dla których warto się uczyć mniej znanych języków obcych.\nKwestie finansowe są głównym powodem, dla których coraz więcej osób decyduje się na kurs szwedzkiego lub czeskiego. Bez względu na branżę, znajomość języków obcych, a szczególnie tych mniej popularnych, przynosi wymierne korzyści. Z ogólnopolskiego badania wynagrodzeń Sedlak & Sedlak wynika, że już sama umiejętność posługiwania się mniej popularnymi językami oznaczała wyższe zarobki. A jakich konkretnie języków uczyć się, by lepiej zarabiać? Biorąc pod uwagę mnogość transakcji z innymi krajami, warto postawić na naukę chińskiego, niderlandzkiego i czeskiego.\nWciąż niewielu ludzi decyduje się na naukę mało popularnego języka. Zatem jeśli to właśnie Ty się tego podejmiesz, wyróżnisz się na tle większej części społeczeństwa. Wiąże się to z wieloma korzyściami. W swoim otoczeniu będziesz uważany za osobą inteligentną i o szerokich horyzontach. Łatwiej też nawiązywać kontakty i znajdować tematy do rozmów w międzynarodowym towarzystwie. Po raz kolejny nawiążemy też do życia zawodowego - na rynku pracy masz mniejszą konkurencję, a często równy lub nawet większy potencjał do osiągnięcia sukcesu. Jest bardzo prawdopodobne, że będziesz jedyną osobą w swojej firmie, organizacji, która zna dany język. Zwiększa to szanse na bycie docenionym, stabilność zatrudnienia oraz możliwości awansu.\nZnajomość języka angielskiego w dzisiejszych czasach staje się już standardem. Wciąż jednak są na świecie miejsca, w których znajomość języka Szekspira nie jest jeszcze powszechna. Podróże w odległe zakątki Azji, Afryki lub do mniej popularnych krajów europejskich z pewnością ułatwi nam znajomość tamtejszych języków. Nauczenie się języka, którego znajomość nie jest tak oczywistą sprawą, sprawi też, że jego rodzimi użytkownicy będą naprawdę pod wrażeniem i przyjmą Cię serdeczniej i z dużym zainteresowaniem. Jeśli więc podróże stanowią cel Twojego życia, to może zastanów się nad kursem języka arabskiego, hindi lub portugalskiego?\nPatrząc na rosnącą potęgę gospodarczą Chin, czy szybujący przyrost demograficzny krajów arabskich, łatwo można wysnuć wnioski, na jakie języki obce będzie zapotrzebowanie w przyszłości. Znając te prognozy, można je wykorzystać i rozpocząć naukę, zanim jeszcze dany język stanie się modny. Takie myślenie w przód pozwoli Ci osiągnąć przewagę zawodową i przebierać w ofertach w czasie, gdy inni będą zajęci próbami dostosowania się do wymogów rynku pracy.\nChyba nie trzeba nikogo przekonywać, że poznawanie dorobku innych kultur wzbogaca wewnętrznie i poszerza horyzonty. Znalezienie potrzebnych informacji nie stanowi w dzisiejszych czasach problemu. Ogromna ilość wiedzy jest dostępna za darmo w Internecie, można też sięgać po literaturę lub oglądać programy popularno-naukowe. Jeśli jednak naprawdę chcemy wgryźć się w kulturę jakiegoś kraju, niezbędna będzie znajomość jego języka. Pozwoli to nam na dotarcie do informacji wcześniej dla nas niedostępnych. Dobrym przykładem będzie tu Wikipedia. Hasła w języku kraju, którego dotyczy dany wpis, są zawsze dużo bardziej rozbudowane niż w innych językach.\nPrzetrwanie języków zagrożonych\nW powyższym punkcie wymieniono aspekty kulturowe. Nie sposób przy tej okazji nie wspomnieć o kolebkach całej europejskiej cywilizacji, czyli starożytnym Rzymie i Grecji. Cały och dorobek powstał w oparciu o języki, które obecnie wymierają. Nauka łaciny lub klasycznej greki przyczyni się do podtrzymania pamięci o tej pięknej karcie w historii europejskiej cywilizacji. Języki starożytne niestety nie są wyjątkiem - powoli zanikają też inne. Na przykład, użytkownicy języków indiańskich (języki autochtoniczne Ameryk) coraz częściej przechodzą na hiszpański lub portugalski. Pamiętaj, że ucząc się języka, który jest zagrożony, pomagasz mu przetrwać.


Levitra ODT - Szkoda zdrowiaSzkoda zdrowia\nHome / Levitra ODT\nLek przyjmuje postać łatwo rozpuszczalnych w jamie ustnej tabletek, które umożliwiają osiągnięcie oraz utrzymanie erekcji. Jej zaletą jest wygoda stosowania oraz brak konieczności popijania wodą, gdyż rozpuszcza się na języku już w kilka sekund.\nSkuteczność preparatu jest odnotowywana już po 25 minutach od przyjęcia i utrzymuje się przez około 5 godzin.\nLEVITRA ODT jest dostępna w dawce 10 mg.\nSKU: levitra-odt Kategoria: Impotencja\nLEVITRA ODT - Częste pytania\nW jaki sposób działa LEVITRA ODT?\nSubstancja czynna zawarta w preparacie odpowiada za możliwość osiągnięcia erekcji. Rozluźnia naczynia krwionośne, dzięki czemu napływ krwi do penisa jest łatwiejszy, w efekcie czego dochodzi do wzwodu i osiągnięcia stosunku płciowego.\nKto może stosować LEVITRA ODT?\nLEVITRA ODT jest zalecana pacjentom z problemami osiągnięcia i utrzymania erekcji. Lek może być stosowany u mężczyzn powyżej 18 roku życia oraz tych, którzy cierpią na cukrzycę, nadciśnienie tętnicze czy podwyższony poziom cholesterolu.\nKto nie powinien przyjmować LEVITRA ODT?\nPrzeciwwskazaniem do przyjmowania jest nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku, choroby serca, nerek, wątroby, zaburzenia nerek wymagających dializę, niedociśnienie tętnicze, zwyrodnienia siatkówki oka oraz stosowanie niektórych środków nasercowych.\nW jakich dawkach dostępny jest LEVITRA ODT?\nLEVITRA ODT jest dostępna w dawce 10 mg\nJak zażywa się LEVITRA ODT?\nO ile lekarz nie zaleci inaczej, zazwyczaj stosuje się jedną tabletkę, którą umieszcza się na języku, bez konieczności popijania wodą czy innymi płynami.\nDla otrzymania oczekiwanych efektów zaleca się, aby pigułkę przyjąć na około pół godziny przed stosunkiem. Wówczas jej działanie będzie utrzymywać się przez około 5 godzin, gdzie możliwe będzie odbycie wielu zbliżeń seksualnych.\nJakie efekty uboczne wywołuje LEVITRA ODT?\nLEVITRA ODT, jak każdy inny lek, może powodować działania niepożądane. Choć jest środkiem ogólnie dobrze tolerowanym przez pacjentów, to jednak niektórzy z nich skarżą się na występowanie skutków ubocznych, do których najczęściej można zaliczyć bóle i zawroty głowy, rumieńce na twarzy, niedrożność nosa czy niestrawność.


Sport i Turystyka - Światowy katalog www dla firm\nTo w pełni funkcjonalny obiekt, oddany w całości do dyspozycji gości z kawałkiem ogrodu pozwalającym zaznać świeżego powietrza. Jego jakość w terenach mniej uprzemysłowionych jest mnóstwo lepsza niż w ośrodkach miejskich. Pobyt z dala od codzienności powinien stanowić kompletne odcięcie od obowiązków zawodowych. Należałoby powiadomić...\nW ten sposób bez wychodzenia z domu sprawdzimy czy taka forma aktywności na pewno nam odpowiada. W przypadku, gdy jesteśmy już zdecydowani na uczęszczanie na zajęcia to pożądane byłoby wiedzieć o tym, iż joga dla kobiet Herby jest jednym z najlepszych miejsc, gdyż aktywność ta prowadzona jest poprzez doświadczoną osobę co ma ogromne...\nW miejscu oddalonym od intensywnego przemysłu i transportu można zarówno pooddychać świeżym powietrzem dobrej jakości. Domki letniskowe Łagów są dobrze skomunikowane z większością kraju środkami publicznego transportu. Wszyscy zdają sobie sprawę z tego, że podróż samochodem może być niesłychanie męcząca. Tyczy się to szczególnie...\nSzczyrk na kochambeskidy.pl\nSzlaki wypełnione są rozmaitymi atrakcjami, które wielokrotnie są bezpłatne i można z nich korzystać poprzez cały rok. Dodatkowo na trasie łatwo znaleźć miejsce do odpoczynku i pożywienia się, ponieważ gęsto rozstawione są tam schroniska PTTK. Przed wyjazdem warto zajrzeć na poświęcone temu regionowi Polski serwisy, na których...\nZnajdziemy w nich dobrze wyposażoną kuchnię, salon, łazienkę, a także kilka sypialni. Apartamenty usytuowane są najczęściej bardzo blisko morza, zatem możemy mieć piękny widok z własnego okna. Nie ma problemu, abyśmy odszukali noclegi Kołobrzeg blisko centrum. Każdy znajdzie dla siebie odpowiednią lokalizację. W okolicach noclegów...\nZbliża się czas oczekiwanych przez wszystkich wczasów. To pora, kiedy zaczynamy już poszukiwania miejsca, do którego pragnęlibyśmy się udać w tym okresie, aby wypocząć od powszednich obowiązków. Jedni wybierają morze a inni góry, jeszcze inni zdecydują się na mazury. Wszystkich natomiast będzie łączył jeden cel. Znaleźć miejsce...\nWarto wybrać się do Kołobrzegu. Wtedy przekonamy się jak dużo to miasto proponuje. Wybierając komfortowe apartamenty w Kołobrzegu można dopasować sobie ich wyposażenie do wszystkich naszych potrzeb. Chcemy mieć klimatyzacje, widok na morze albo basen? Nie ma z tym żadnego problemu. Propozycja została przygotowania doskonale. Osoby, które...\nPoziom, jakie oferują kursy samoobrony jest bardzo wysoki. Nauczyć się można technik kopania, blokowania, rzucania i dużo innych. To wszystko jest potrzebne. To nie jest typowa samoobrona, jaka polega na tym żeby kopnąć przeciwnika w przyrodzenie i uciekać. Tutaj jest tego o dużo więcej, dlatego pożądane byłoby taką wiedzę dostać...\nNależałoby, dlatego tam pojechać i to wszystko zbadać na swoje oczy. Przekonamy się jak to wygląda. Trzeba szukać tego nadzwyczajnego miejsca, jakie przypadnie nam do gustu. Można tam spędzić niespotykane chwile we dwoje czy z rodziną. Na pewno świnoujście apartamenty zaskoczy każdego niezmiernie pozytywnie. To, zatem warto wykonać...\nApartament Kołobrzeg wyposażony jest również w żelazko, radio, toster, telewizor, ręczniki, lodówkę, dlatego nie ma potrzeby zabierania olbrzymiej ilości rzeczy. Wystarczy kilka osobistych przedmiotów, aby w pełni weselić się urokami Bałtyku. Apartamenty w Kołobrzegu najchętniej wybierane są przez rodziny z dziećmi lub grupkę znajomych...\nTrenować może każdy, wobec tego warto skorzystać z takiej szansy, jaką daje nam klub. Jeżeli spodoba nam się jiu Jitsu Poznań to w tym zostaniemy, a jeżeli nie to w klubie są różne sztuki walki. Zawsze coś interesującego dla siebie znajdziemy. Najlepiej będzie zapisać się już dzisiaj na treningi jiu Jitsu Poznań, a wtedy przekonamy się...\nDo wyboru mamy mnóstwo nadmorskich miejscowości. Każdy ma różne żądania i oczekiwania. Jeśli lubimy większe miasta to Kołobrzeg wynajem apartamentów jak najbardziej się nadaje. W tym miejscu mamy szerokie i piaszczyste plaże, które gwarantują nam wypoczynek. Kołobrzeg to gigantyczne miasto, zatem odszukamy tam mnóstwo miejsc, które...\nSpędzenie swojego czasu w tym miejscu będzie zatem niezwykle komfortowe i będzie miało jak najniezwyklej sens. Należyte podejście do sprawy będzie sprawdzało się fantastycznie i naprawdę należałoby zdecydować się na wybieranie takiej oferty, która będzie w stanie sprawdzić się niezwykle dobrze w swoim zadaniu i postawienie, na jaką...\nNajlepsze apartamenty Jaworki zapewniają przede wszystkim wszystkie niezbędne wygody, które wywołują, że spędzenie w nich swojego czasu jest niesłychanie przyjemne i komfortowe dla wszystkich osób. Warto tym samym sprawdzić w sieci najlepsze oferty od renomowanych przedsiębiorstw, które specjalizują się w udostępnianiu wartościowych...


Sąd bezlitosny dla nieletnich sprawców napaści na Polaków w Rimini - Superstacja\nSąd bezlitosny dla nieletnich sprawców napaści na Polaków w Rimini\nSąd apelacyjny w Bolonii utrzymał wyroki 9 lat i 8 miesięcy więzienia dla trzech nieletnich sprawców gwałtu i brutalnej napaści na dwoje polskich turystów w Rimini na północy Włoch - podały tamtejsze media. Sprawcy to synowie imigrantów z Maroka i Nigerii.\nWyrok dotyczy zdarzeń z sierpnia 2017 r. w Rimini: napaści na parę młodych Polaków, a także gwałtu na transseksualnej prostytutce i napadu na parę turystów z Włoch.\nMłoda Polka została wielokrotnie zgwałcona, a jej partner dotkliwie pobity.\nWyrok pierwszej instancji zapadł w lutym przed sądem dla nieletnich w Bolonii. Karę dla braci Marokańczyków w wieku 15 i 17 lat i 16-letniego Nigeryjczyka uznano wówczas za wyjątkowo surową. Z tego też powodu adwokaci skazanych wnieśli apelację; wyrok został utrzymany.\nW osobnym procesie sąd w Rimini skazał w listopadzie ubiegłego roku na 16 lat więzienia 20-letniego szefa gangu, Kongijczyka Guerlina Butungu. Jego adwokaci również złożyli apelację domagając się jego uniewinnienia. Odwołanie ma zostać rozpatrzone po wakacjach.


Tajemnicze zjawiska/miejsca | Prawda.xlx.pl\nPrzybysze – Podróżujący w czasie\n15/06/2015 — prawdaxlxpl\nNapisane w Tajemnicze zjawiska/miejsca. Tagi: e=mc2, einstein, kijów, Krutikowow, podróże w czasie, Ponomarienko, UFO. Leave a Comment »\nTajemnice Antarktydy wychodzą na światło dzienne\n10/06/2015 — prawdaxlxpl\nNapisane w Tajemnicze zjawiska/miejsca, UFO. Tagi: antarktyda, Neumayer, UFO. 3 Komentarze »\n25/11/2014 — prawdaxlxpl\nOdkrycie zostało dokonane przez Maxwella, Dale Romero i Jimmiego Churcha – gościa programu „FADE to BLACK” w Dark Matter Radio Network w poniedziałek, 12.V.2014 roku i zaanonsowanego na Facebooku, Twitterze i Church’s Radio programie z dnia dzisiejszego. (21.V.2014 r.) Czytaj resztę wpisu »\nNapisane w Tajemnicze zjawiska/miejsca. Tagi: podwodne bazy, podziemne bazy, UFO, uso. 1 Comment »\nMiraż – budynki i góry pojawiły się w Chinach\nNapisane w Tajemnicze zjawiska/miejsca. Tagi: Miraż -- budynki i góry pojawiły się w Chinach. 9 Komentarzy »\nGwałtowna aktywność sejsmiczna rozdziera Afrykę na pół\nPęknięcia zaczęły się pojawiać rok temu. Ale w ostatnich miesiącach, aktywność sejsmiczna w północno-wschodniej Afryki znacznie przyspieszyła, kontynentu rozpada się w zwolnionym tempie. Badacze twierdzą, że lawa w tym regionie jest zgodna z magmą zwykle widoczną na dnie morza. Według nich woda będzie ostatecznie pokrywać pustynię.\nCynthia Ebinger, geolog z University of Rochester w Nowym Jorku, nie mogła uwierzyć w to, co mówił z pustyń Etiopii jej rozmówca. Był pracownikiem w firmie, mineralogiem i poinformował, że słynny wulkan Ale Erta w północno-wschodniej Etiopii rozpoczął erupcję. Ebinger, która studiowała wulkan od lat, była zaskoczona. Krater wulkanu zawsze był wypełniony srebrno-czarną lawą, tak było od lat aż do czasu jego ostatniej erupcji.\nApel wystosowano w listopadzie ubiegłego roku. Ebinger natychmiast poleciała do Etiopii z kolegami naukowcami.\n„Wulkan bulgotał ponad krater, płonąca czerwona lawa strzelała w niebo” powiedziała Ebinger dla Spiegel Online.\nZiemia jest w trakcie przemian w północno-wschodniej Afryce i region szybko się zmienia. Powierzchnia pustyni trzęsie się i otwiera, wulkany kipią, a woda morska wnika w głąb lądu. Afryka, w tej kwestii naukowcy są pewni, rozpada się w tempie rzadko spotykanym w geologii.\nPierwsze pęknięcie pojawiło się miliony lat temu, w jego wyniku powstał Morze Czerwone i Zatoka Adeńska. Drugie pęknięcie, rozciągające się na południe od Etiopii do Mozambiku, jest znane, jako Wielki Rów Afrykański, i jest tam w linii kilka wulkanów. Za miliony lat, to też będzie zalane wodą morską.\nAle do Depresji Danakilskiej, w północnej części doliny, ocean może dotrzeć dużo wcześniej. Tam, niskie, 25 metrowe wzgórza są jedyną rzeczą, powstrzymującą wody Morza Czerwonego. Ziemia za nimi już opadła o kilkadziesiąt metrów od poprzednich poziomów a znajdujące się tam białe osady soli na powierzchni pustyni świadczą o ostatnich zamachach na ten ląd pochodzących od morza. Ale lawa szybko zaczopowała jego dostęp.\nNa razie nikt nie potrafi powiedzieć, kiedy morze ostatecznie zaleje pustynię. Ale jeśli do tego dojdzie, to może pójść szybko.\n„Wzgórza mogą zatonąć w ciągu kilku dni”, powiedział Tim Wright, stypendysta Uniwersytetu w Leeds, Wydziału Ziemi i Ochrony Środowiska, na niedawnej konferencji zorganizowanej przez American Geophysical Union (AGU) w San Francisco.\nW ciągu ostatnich pięciu lat, geologiczna transformacja północno-wschodniej Afryki „przyspieszyła dramatycznie,” mówi Wright. Rzeczywiście, proces zachodzi znacznie szybciej niż wielu się spodziewało. W ostatnich latach, geolodzy nie mierzą tylko kilka milimetrów ruchu każdego roku.\n„Teraz ziemia otwiera się na metry”, mówi Loraine Field, naukowiec z Uniwersytetu w Bristolu, która również uczestniczyła w konferencji.\nWstrząsy ziemi powodują głębokie szczeliny, tworzące się na pustyni i ziemi w Afryce Wschodniej, która pęka, jak potłuczone szkło. Naukowcy w Zatoce Tadżura, która wystaje od Dżibuti w Zatoce Adeńskiej, ostatnio zarejestrowali nasilenie wstrząsów sejsmicznych.\n„Trzęsienia mają miejsce na połowie oceanicznego grzbietu”, donosi Ebinger.\nLawa wypływa z pęknięć w tych podwodnych łańcuchach górskich, tak stale tworzy się nowa skorupa ziemska. Gdy twardnieje, staje się częścią dna morskiego. Ponieważ magma porusza się skokami w górę, unosi się na dnie oceanu po obu stronach, przesuwając płyty tektoniczne i powodując drżenie.\nW ostatnich miesiącach trzęsienia w Zatoce Tadżura są coraz bliżej linii brzegowej. Jak wyjaśnia Ebinger, podział dna oceanu będzie stopniowo rozszerzał się na suchym lądzie. To już teraz dzieje się na niektórych liniach pęknięcia na Etiopskiej pustyni, tworząc spektakl geologiczny, który można obserwować w inny sposób niż pod powierzchnią oceanu.\nW ostatnich miesiącach badacze również zarejestrowali tam wzrost aktywności wulkanicznej. Rzeczywiście, geolodzy odkryli erupcje wulkanów w pobliżu powierzchni ziemi w 22 miejscach w północno-wschodniej Afryce. Magma powodowała pęknięcia do ośmiu metrów szerokości. Podczas gdy większość magmy pozostaje pod powierzchnią ziemi, w miejscach takich jak Erta Ale trafiła nad ziemię.\nNaukowcy zauważyli również, że tego rodzaju pęcherzyki magmy w tym regionie są typowe dla wypływającej dalej w połowie grzbietu oceanicznego, głęboko pod powierzchnią wody. Jedną z jej cech jest niski udział kwasu krzemowego. Magma wychodząca z Erta Ale ma taki sam skład chemiczny jak rodzaj, który wyłania się z wulkanów głębinowych. Cały region coraz bardziej przypomina dno oceanu, ale bez wody.\nNowa seria w działalności rozpoczęła sie w 2005 r. , kiedy to 60-kilometrowa szczelina nagle powstała w depresji Afar. Od tego czasu w okolicy w sumie wytrysło około 3,5 km sześciennych magmy, co według Tim Wrighta , wystarczy na pokrycie całego obszaru Londynu do wysokości przeciętnej wysokości osoby.\nZ geologicznego punktu widzenia, szybkość, z jaką magma naciska jest zadziwiająca. Została ona skierowanie przez skały poniżej powierzchni ziemi i porusza się z prędkością do 30 metrów na minutę (raport Erica Jacques z Instytutu Fizyki Ziemi w Paryżu). Pomiary satelitarne potwierdzają wyniki: w jednym 200-kilometrowym odcinku, wyłaniającym się z magmy, ziemia wyglądała jak asfalt w upalny letni dzień.\nZ danych satelitarnych wynikało również, że znacznie większy obszar niż wcześniej zakładano ucierpiał w wyniku pęknięcia. Podziemne prądy magmy powodują też wzrost temperatury podłoża we wschodnim Egipcie.\nNapisane w Tajemnicze zjawiska/miejsca. Tagi: Afryka, aktywnośc sejsmiczna, pustynia, wulkan. Leave a Comment »\nAstronomowie amatorzy z całego świata donoszą o silnej aktywności obserwowanej na tarczy słońca. Protuberancje z dnia 4 czerwca były gigantyczne. Trwa kolejna burza geomagnetyczna. Możliwe jest kolejne zwiększenie zasięgu terytorium, na którym powinny być możliwe obserwacje zórz polarnych.\nProtuberancje są to chmury gorącej plazmy przytrzymywane powyżej powierzchni gwiazdy przez niestabilne pola magnetyczne. Mogą się one zmieniać, czasami ustępują, a czasem nawet eksplodują, prawie wszystko jest możliwe.\nSonda kosmiczna ACE wczoraj po południu wykryła nagły wzrost prędkości wiatru słonecznego a indeks K dochodzi do pozycji 6. Prędkość wiatru słonecznego oscyluje wokół 500 km/sec a gęstość to 0.3 protonów/cm3\nNapisane w Tajemnicze zjawiska/miejsca. Tagi: plazma, soho, słońce, wiatr słoneczny, wybuch słoneczny. 3 Komentarze »\nEmisja podczerwieni ponad epicentrum marcowego trzęsienia w Japonii wzrosła dramatycznie kilka dni przed tym katastrofalnym zdarzeniem, twierdzą naukowcy. Geolodzy długo zastanawiali się nad doniesieniami o dziwnych zjawiskach atmosferycznych w dzień przed wielkim trzęsieniem ziemi. Godne zaufania dane dla poparcia tych teorii są trudne do zdobycia, ale postęp technologiczny pozwolił spojrzeć na to zagadnienie bardziej dokładnie.\nW ostatnich latach różne zespoły tworzyły stacje monitorowania atmosfery w strefach trzęsień ziemi. Powstała też pewna liczba satelitów będąca w stanie zbierać dane i kumulować je, co daje pewien wgląd na temat stanu górnych warstw atmosfery i jonosfery podczas trzęsienia ziemi.\nW ubiegłym roku, opublikowano fascynujące danych z sondy DEMETER wykazujące znaczny wzrost ultra-niskich częstotliwości radiowych przed wstrząsami o magnitudzie, 7 do których doszło na Haiti w styczniu 2010. Dzisiaj, Dimitar Ouzounov w NASA Goddard Space Flight Center w Maryland i kilku jego współpracowników zaprezentowało dane z trzęsienia ziemi Tohoku, które miało miejsce 11 marca. Ich wyniki, choć wstępne, otwierają oczy na pewne procesy.\nWedług danych przed trzęsieniem ziemi, całkowita zawartość elektronów w jonosferze dramatycznie wzrosła w okolicy epicentrum, osiągając maksimum na trzy dni przed wystąpieniem trzęsienia. W tym samym czasie, satelitarne obserwacje wykazały duży wzrost emisji w podczerwieni ponad epicentrum. Osiągnęły najwyższy poziom na godziny przed trzęsieniem ziemi. Innymi słowy, atmosfera ogrzewała się.\nTego rodzaju obserwacje są zgodne z teorią o nazwie „Mechanizm sprzężenia Litosfery-Atmosfery-Jonosfery”. Według niej w dzień przed trzęsieniem ziemi, następują wielkie naprężenia w uskoku, co powoduje uwolnień dużej ilości radonu.\nPromieniowania tego gazu jonizuje powietrze na dużą skalę. Ponieważ cząsteczki wody są przyciągane do jonów w powietrzu, jonizacja powoduje kondensacje wody. Ale proces kondensacji uwalnia także ciepło i to jest przyczyna, który powoduje promieniowanie podczerwone.\n„Nasze pierwsze wyniki pokazują, że 8 marca stwierdzono, na podstawie danych satelitarnych, szybki wzrost emitowanego promieniowania podczerwonego,” powiedział Ouzounov\nEmisje te wywierają wpływ na jonosferę i jej całkowitą zawartość elektronów. Teoria ta zdecydowanie ma sens, a litosfera, atmosfera i jonosfera jest połączona i może być mierzone zaburzenie któregoś z czynników. Powstaje pytanie, w jakim stopniu nowe dowody poprą tą teorię.\nTrzęsienie ziemi Japonia jest największym w tamtym regionie, do jakiego doszło w dzisiejszych czasach i na pewno okaże się jednym z najlepiej zbadanych.\nNapisane w Tajemnicze zjawiska/miejsca. Tagi: HAARP, Japonia, trzęsienie ziemi. 18 Komentarzy »


Opisz palmę Wielkanocną. Uwzględnij rozmiar, mater... - Zadane.pl\nOpisz palmę Wielkanocną. Uwzględnij rozmiar, materiał z którego została wykonana. Proszę o pomoc!!!!!\nprzez domel1998 05.04.2010\nPalma kurpiowska powstaje z pnia ściętego drzewka jodły lub świerka.\nOtóż palma składa się z m.in. bukszapnu. Jest to roślina której liście wyglądają jak małe łódki. W palmie występuje kilka takich gałązek bardzo często powiązanych ze sobą jakąś ładną estetyczną wstążką. Palma może się także składać z kolorowych bibułek które przyklejone są do całości. W niektórych palemkach są przyczepiane pisanki i różnego rodzaju gałązki które oplatają pieniek. Mogą też być powiązane ze sobą jakieś zboża czy kwiaty sztuczne (papierowe) lub prawdziwe (polne xD). Większość z palemek jest tworzona tradycyjnie a mianowicie składa się z gałązek wierzby, która w symbolice kościoła jest znakiem zmartwychwstania i nieśmiertelności duszy. W Wielką Sobotę palmy są palone, a popiół z nich jest używany w następnym roku, kiedy w środę popielcową ksiądz znaczy wiernym głowy popiołem.\nMoja palma wielkanocna ma 60 cm długości. Mogłoby się wydawać, że jest dość duża, jednak gdy byłam w kościele widziałam również palmy większych rozmiarów. Została ona wykonana z bibuły i ususzonych zbóż, różnorodnych traw. Jest wielokolorowa. Bibuła ma kolor czerwony i żółty, trawy są popielato pomarańczowe i jasnozielone, bibuła ładne otacza zboża i nadaje całej palmie okazałości i wyrazistości. Wszystko razem tworzy zaskakująco piękny efekt.


gatunki roślin i ziwrząt w wigierskim parku narod... - Zadane.pl\nGatunki roślin i ziwrząt w wigierskim parku narodowym. Proszę o dokładność.\nprzez Madzia412 22.11.2009\nWigierski Park Narodowy to niezwykłe bogactwo lasów, jezior i rzek, o łącznej powierzchni objętej ochroną ponad 15000 ha. Lasy zajmują 62% obszaru parku Stanowią północny fragment Puszczy Augustowskiej. największego zwartego kompleksu leśnego na niżu Europy, który wraz z lasami na terytorium Litwy i Białorusi pokrywa obszar około 300 tysięcy hektarów. Surowy klimat Polski północno-wschodniej powoduje, że występują tu zbiorowiska leśne o charakterze borealnym (północnym). Do najbardziej widocznych różnic, w stosunku do lasów pozostałej części Polski, należy brak buka, jodły oraz obfite występowanie świerka, który wraz z sosną dominuje w drzewostanach. W lasach parku najważniejszym celem ochrony jest zachowanie lub odtworzenie naturalnej struktury ekosystemów. Zmniejsza się udział sosny i świerka, a propaguje się gatunki liściaste – dęby, klony, lipy, itd. Prowadzi się zabiegi zapobiegające czynnikom zagrażającym trwałości istnienia drzewostanów. Ogranicza się występowanie szkodników owadzich poprzez wykładanie pułapek i usuwanie martwych oraz zamierających drzew. W lukach i przerzedzeniach powstałych po wycięciu starych drzew sadzi się młode drzewka, przede wszystkim tych gatunków, których brakuje w otaczającym drzewostanie. Część martwych drzew pozostawia się w lesie, gdzie stają się środowiskiem życia wielu gatunków grzybów, roślin i zwierząt.\nW granicach parku znajdują się 42 naturalne zbiorniki wodne, których łączna powierzchnia wynosi ponad 2800 ha (19% powierzchni parku). Największe i najgłębsze jest jezioro Wigry, które wraz z przyległymi, mniejszymi zbiornikami tworzy szczególny zespół ekosystemów wodnych. Charakteryzują się one odmienną powierzchnią, głębokością, ukształtowaniem dna oraz składu chemicznego i fizycznych właściwości wód. Na szczególną uwagę zasługują niewielkie śródleśne zbiorniki wodne, zwane na Suwalszczyźnie “sucharami”. Jest ich w parku 20 i nie ma w Polsce drugiego takiego miejsca, gdzie występowałyby w takim zagęszczeniu. Niezwykle wysoką wartość przyrodniczą mają również rzeki parku. Dlatego też fragmenty dolin Czarnej Hańczy, Wiatrołuży, Maniówki i Kamionki zostały objęte ochroną ścisłą, zapewniającą warunki dla niezakłóconego przebiegu procesów przyrodniczych.