Fitnes w Biznesie |\nPaństwa Unii Europejskiej, które podpisały Traktat o Unii Europejskiej, wprowadziły dość surowe wskaźniki ekonomiczne i zasady, które powinny osiągać i spełniać kraje chcące przyjąć euro jako walutę obiegową. Znamienne jest przy tym, że nie wszystkie kraje już...\nEuropejski Bank Centralny i jego rola\nW każdym rozwiniętym gospodarczo kraju istnieje bank centralny. Jego rolą jest czuwanie nad stabilizacją finansów danego kraju, a także nadzór nad działającymi w nim bankami komercyjnymi. Taką rolę w Polsce pełni Narodowy Bank Polski. Z uwagi na to, że Unia Europejska to...\nPo zmianie ustroju pragnieniem nie tylko rządu, ale i prawie całego społeczeństwa stało się przystąpienie Polski do Unii Europejskiej. Proces ten jednak był długotrwały i sprawiał wiele trudności. Wprawdzie udało nam się dość szybko stać krajem w pełni demokratycznym,...\nJak Unia walczy z kryzysem ?\nKryzys w Europie i na całym świecie, jaki rozpoczął się w 2008 r. i trwa do dziś, musiał wywołać zmiany w polityce gospodarczej Unii Europejskiej. Z uwagi na to, że państwa Unii, zwłaszcza kraje południa Europy, jak Grecja, Hiszpania i Portugalia, bardzo boleśnie odczuły kryzys, wymagały one pomocy finansowej. Jednym z głównych działań był tu wykup obligacji państwowych, jakie musiały wyemitować te kraje, aby normalnie funkcjonować. Otrzymały one również pożyczki z rąk Międzynarodowego Funduszu Walutowego i z funduszów unijnych. Unia Europejska podejmuje nie tylko działania w celu zachowania swojej integralności, ale też poprawy konkurencyjności na rynkach międzynarodowych. Sprowadzają się one do zwiększenia dostępu do kapitału dla małych, innowacyjnych firm, zmniejszenia obciążeń administracyjnych i ochrony własności intelektualnej. Unia stara się też zwiększyć dostęp do swego rynku pracy poprzez zmianę zasad uznawania kwalifikacji zawodowych. Ma się również poprawić ochrona praw konsumenckich, a również zostanie usuniętych wiele barier w rozwoju przedsiębiorczości.\nPaństwa Unii Europejskiej, które podpisały Traktat o Unii Europejskiej, wprowadziły dość surowe wskaźniki ekonomiczne i zasady, które powinny osiągać i spełniać kraje chcące przyjąć euro jako walutę obiegową. Znamienne jest przy tym, że nie wszystkie kraje już należące do strefy euro osiągają odpowiedni poziom owych wskaźników ekonomicznych. Tak więc, poziom inflacji w kraju aspirującym do przyjęcia euro nie może przekraczać o więcej niż 1,5 punktu procentowego poziomu inflacji trzech państw Unii Europejskiej o najbardziej stabilnym poziomie cen. Deficyt budżetowy takiego kraju nie może przekroczyć 3% jego PKB, a dług publiczny 60% PKB. Musi on uczestniczyć w europejskim mechanizmie kursowym, a wartość długoterminowej stopy procentowej nie może być wyższa o więcej niż dwa punkty procentowe w stosunku do trzech państw o najniższej inflacji. Patrząc z punktu widzenia Polski, najtrudniejszym do spełnienia może się okazać kryterium niskiej inflacji, ale tak czy owak najważniejszą będzie polityczna wola przystąpienia do strefy euro.\nCzy chcemy przyjąć wspólną walutę ?\nWydawać by się mogło, że skoro euro jako wspólną walutę dla krajów Unii wprowadzono już dziesięć lat temu, a Polska jest członkiem Unii od ośmiu lat, to już od paru lat powinniśmy płacić w naszych sklepach za pomocą euro. Tymczasem nadal płacimy złotówkami, a mimo deklarowanych przez rząd kolejnych dat przystąpienia do strefy euro, jakoś wciąż brak tutaj konkretów. Powstaje więc pytanie, czy naprawdę chcemy przyjąć wspólną walutę ? Zaraz po wstąpieniu Polski do Unii mówiło się o jak najszybszym przyjęciu euro. Jednak głównym problemem stały się tutaj nie tyle dość zresztą ostre wymogi ekonomiczne, jakie trzeba spełnić, aby przyjąć euro, ale brak zdecydowanej woli politycznej. Społeczeństwo bowiem jakoś nie bardzo pali się do zmiany banknotów w portfelach, obawiając się towarzyszącemu temu procesowi wzrostu cen. Nie bez znaczenia jest też fakt, że paradoksalnie odczuwamy jako kraj łagodniejsze skutki obecnego kryzysu dzięki posiadaniu własnej waluty, gdyż w tym aspekcie polityka monetarna krajów strefy euro zawodzi.\nSkoro w ramach Unii Europejskiej następowała ścisła integracja w sprawach gospodarczych, to nic dziwnego w tym, że obejmowała ona także kwestie polityki monetarnej. Wyrazem tej integracji stało się przyjęcie wspólnej waluty dla Unii Europejskiej, jaką stało się euro. Euro wprowadzono w 1999 r. w formie transakcji bezgotówkowych, a w 2002 r. jako walutę obiegową w dwunastu spośród piętnastu ówczesnych członków Unii – nie wprowadziły jej Szwecja, Dania i Wielka Brytania. Z biegiem czasu liczba państw należących do strefy euro rosła i obecnie znajduje się w niej 17 spośród 27 członków Unii. Euro stało się na tyle popularną walutą, że używają jej jako obiegowej kraje nie należące do Unii Europejskiej. Są to: Monako, San Marino, Watykan, Andora, Czarnogóra i Kosowo. Niewątpliwie posiadanie wspólnej waluty bardzo ułatwiło kontakty handlowe między krajami strefy euro, w szczególności ułatwiły wymianę międzynarodową dzięki brakowo różnic kursowych. Jednak wspólna polityka monetarna nie była w stanie zapobiec skutkom kryzysu finansowego, jaki obserwujemy w Europie od kilku lat.\nIdeą, jaka przyświecała państwom tworzącym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, która z biegiem lat znacznie się rozrosła i przekształciła w Unię Europejską, była oczywiście wspólnota gospodarcza. Chodziło tutaj nie tylko o rozwój gospodarczy państw będących członkami tej organizacji, ale także wzrost jej konkurencyjności, zwłaszcza w obliczu długoletniej hegemonii gospodarczej Stanów Zjednoczonych. Z perspektywy lat można ocenić, że z tej roli Unia wywiązała się dobrze. Gospodarka Unii jako całości ustępuje tylko USA i ostatnio bardzo prężnie rozwijającym się Chinom. Jednak w miarę upływu lat i przystępowania kolejnych państw do Unii rosły w niej niekorzystne tendencje. Po części wynikło to z przyjmowania członków o różnym stopniu rozwoju gospodarczego, co w konsekwencji doprowadziło do powstania tzw. Europy dwóch prędkości. Innym zagrożeniem stał się również rozrost biurokracji unijnej i ogólnie wzrastająca swego rodzaju ociężałość Unii, co powoduje, że wszelkie kryzysy gospodarcze oddziaływają na nią coraz silniej.\nW każdym rozwiniętym gospodarczo kraju istnieje bank centralny. Jego rolą jest czuwanie nad stabilizacją finansów danego kraju, a także nadzór nad działającymi w nim bankami komercyjnymi. Taką rolę w Polsce pełni Narodowy Bank Polski. Z uwagi na to, że Unia Europejska to przede wszystkim organizacja wspólnoty gospodarczej, to nic dziwnego, że i w niej istnieje podobny bank centralny. Jest to Europejski Bank Centralny (European Central Bank). Charakter jego działań jest zbliżony do funkcji centralnych banków narodowych. Tak więc odpowiada on za nadzorowanie systemów bankowych w krajach Unii, ułatwia funkcjonowanie systemów płatniczych, współpracuje z innymi organizacjami w zakresie regulacji rynków finansowych. Prowadzi również politykę monetarną w strefie euro. W ramach tych działań bezpośrednio współpracuje z centralnymi bankami narodowymi, tworząc Europejski System Banków Centralnych. Podobnie jak i pozostałe banki centralne, jest instytucją niezależną od wszelkich nacisków i zawirowań politycznych, ponadto posiada wszystkie niezbędne instrumenty do prowadzenia polityki finansowej i własne kapitały.\nKtoś mógłby w tym miejscu stwierdzić, że kraj, który gospodarczo nadal odstaje od najbogatszych państw Unii, a ponadto wciąż więcej otrzymuje dofinansowania ze strony tej organizacji, niż wnosi do niej składek, nie może odgrywać w niej żadnej większej roli. Byłoby to jednak stwierdzenie niesprawiedliwe. Polska wnosi bowiem do Unii znacznie więcej, niż może się wydawać. Po pierwsze, ilość mieszkańców sytuuje nas tylko za Niemcami, Wielką Brytanią, Francją i Włochami, a na poziomie Hiszpanii. Po drugie, nasz rynek jeszcze wciąż nie jest w pełni nasycony i stanowi wdzięczne pole do sprzedaży nowinek technologicznych. Po trzecie, rozważna polityka ostatniego rządu spowodowała, że nie tylko zmniejszyliśmy dystans gospodarczy do najbardziej rozwiniętych państw Unii, ale także odgrywamy coraz ważniejszą rolę polityczną. Niewątpliwie staliśmy się czołowym państwem środkowej Europy, a ponadto wspieramy dążenia do rozszerzenia Unii na wschód, w szczególności odnośnie przystąpienia do niej Ukrainy.\nMiędzynarodowy Fundusz Walutowy i jego rola\nW rozwoju naszej gospodarki, a więc również w procesie przystąpienia do Unii Europejskiej, dużą rolę odegrał Międzynarodowy Fundusz Walutowy (International Monetary Fund). Czym zajmuje się ta organizacja ? Ogólnie można powiedzieć, że dba o stabilizację ekonomiczną na świecie. Jeśli któryś z członków Funduszu popada w kłopoty gospodarcze, otrzymuje od niego wsparcie finansowe, pod warunkiem dokonywania reform ekonomicznych i działań stabilizujących gospodarkę. Do MFW należy aktualnie 187 państw, można więc z czystym sumieniem powiedzieć, że jest to największa instytucja finansowa na świecie. Jego rola w popieraniu międzynarodowej współpracy walutowej, wzrostu handlu międzynarodowego, stabilizacji kursów walutowych, wyrównywania nierównowagi bilansów płatniczych jest nie do przecenienia. W praktyce MFW ustanawia wiele norm i wzorców działania w sferze międzynarodowych stosunków finansowych, a także umożliwia funkcjonowanie wielu podupadających gospodarek poprzez dostarczanie niezbędnych kredytów.\nCzy wejście do Unii Europejskiej było dla nas korzystne ? Pod względem prestiżowym – na pewno. Staliśmy się członkami europejskiej rodziny narodów złączonych więzami gospodarczymi i na pewno bliższymi politycznie. Nie potwierdziły się też obawy eurosceptyków, że utracimy suwerenność, gdyż prowadzimy w pełni suwerenną politykę pod względem społecznym. Natomiast, czy zyskaliśmy gospodarczo… Tutaj odpowiedź jest bardziej złożona. Niewątpliwie bardzo nam się przysłużyła pomoc finansowa Unii Europejskiej. Dzięki niej wybudowaliśmy lub zmodernizowaliśmy setki kilometrów dróg, wiele oczyszczalni ścieków, wodociągów i innych instalacji użyteczności publicznej. Bardzo wysokie środki otrzymało rolnictwo, a rolnicy chyba najbardziej ze wszystkich grup społecznych korzystają z unijnego wsparcia. Jednak przez to, że staliśmy się częścią europejskiej gospodarki, jesteśmy bardziej narażeni na występujące w niej kryzysy. Wprawdzie i tu staliśmy się „zieloną wyspą”, ale paradoksalnie może właśnie dzięki temu, że nasza gospodarka jest mniej zintegrowana z unijną, niż państw zachodnich.\nPo zmianie ustroju pragnieniem nie tylko rządu, ale i prawie całego społeczeństwa stało się przystąpienie Polski do Unii Europejskiej. Proces ten jednak był długotrwały i sprawiał wiele trudności. Wprawdzie udało nam się dość szybko stać krajem w pełni demokratycznym, łącznie z uchwaleniem konstytucji, co było niejako politycznym wymogiem wejścia do Unii. Efektem tych starań było również szybkie podpisanie umowy stowarzyszeniowej z Unią Europejską. Jednak wiele większym wymaganiom musieliśmy sprostać w dziedzinie gospodarki. Tutaj nie wystarczyło pełne urynkowienie gospodarki i wprowadzenie licznych praw wspierających wolność gospodarczą. Konieczne było wypełnienie licznych kryteriów gospodarczych narzuconych nam przez Unię, w tym odnośnie deficytu budżetowego, wymienialności walut i wielu innych. Spełnienie tych nieraz bardzo wyśrubowanych wymagań zajęło nam ładne parę lat. Istotna była tu również wola polityczna ze strony państw już należących do Unii. To wszystko sprawiło, że członkiem Unii Europejskiej staliśmy się dopiero 1 maja 2004 r.\nWyższość kapitalizmu nad socjalizmem\nPrzejście do gospodarki rynkowej\nPopularne sektory w Polsce\nZainteresowanie społeczeństwa biznesem\nE-biznes a negocjacje\nLiza Howen o E-biznes a negocjacje\nTadeusz o Jak negocjować w biznesie\nJacek o Partnerstwo przy prowadzeniu biznesu\nMarek o Trudna sztuka-biznes\nMarek o Poszukiwanie partnera do biznesu\nCzy w poszukiwaniu pracy korzystasz z pomocy headhunterów ?


Kasa Fiskalna POSNET ERGO, 6000 PLU - 1449,00zł brutto : TANIE KASY FISKALNE KRAKÓW, kasy fiskalne ONLINE, drukarki fiskalne ONLINE, WYSYŁKA CAŁA POLSKA, najlepsze ceny na runku, profesjonalny serwis, Tanie kasy fiskalne Kraków, kasy fiskalne ONLINE, drukarki fiskalne\nStrona główna -> KASY FISKALNE -> WG MARKI -> POSNET -> Kasa Fiskalna POSNET ERGO, 6000 PLU\nKasa Fiskalna POSNET ERGO, 6000 PLU\nOptymalne rozwiązanie dla Przedsiębiorców ceniących sobie nowoczesność oraz funkcjonalność. Urządzenie posiada budowę modułową pozwalającą na rozbudowę w przyszłości o nowe funkcje. Możliwość wydruku grafik na paragonie pozwala rozbudowane działania marketingowe.\nKasa Posnet Ergo to perfekcyjne połączenie najbardziej istotnych właściwości kas oraz dotychczasowego doświadczenia w ich tworzeniu. To sprawdzone rozwiązania, niezwykła wytrzymałość oraz bogata funkcjonalność zamknięte w kompaktowej obudowie. Urządzenie może działać samodzielnie, jak również stanowić element systemu kasowego. Z kasą współpracują wszystkie niezbędne urządzenia. Konstrukcja kasy umożliwia modułową rozbudowę - klient może od razu zdecydować się na docelowy wariant kasy bądź w miarę rozwoju biznesu uzupełniać jej funkcjonalność poprzez zwiększenie bazy PLU czy dodanie modułów komunikacyjnych (WiFi, Bluetooth lub modem 3G). W wersji rozszerzonej kasa posiada także tunelowanie portów COM.\nKody towarowe: 6000\nZainstalowane porty komunikacyjne: USB (możliwość rozbudowy!)\nLiczba sztuk: 49\nDodano dnia: czwartek 05 maj, 2016


* MooNat *: Papierowa wiklina i związane z nią dylematy\nOto wstępny efekt mojej "pracy na szpitalnianym gruncie". Rureczki z wyczytanych gazet i reklam. Kręciłam je na drucie (z którego i tak kiedyś odpadła kuleczka z oznakowaniem, ale to chyba 2 jest) i przyznam, że doczekać się nie mogłam, aż skończę i z oczu mi zniknie ostatni paseczek gazety. Chciałam Wam napisać: "mam rurki i nie zawaham się ich użyć"! Ale nie... :) Właśnie stanęłam przed dylematem: co też powinnam z nich upleść?\nPewnie tak długo będę się zastanawiała, aż bidulki zdążą się pokryć kurzem, jak to u mnie bywa. Czarne z pewnością przeobrażą się w bransoletkę, już dawno polowałam na gazetki z ciemnym brzegiem, ale reszta? Na komódkę stanowczo za mało ;) A może ktoś z Was podrzuci mi jakiś nietuzinkowy pomysł? Będę wdzięczna i uraduje mnie każda myśl :)\nPozdrawiam kolorowo :) !\nPleciono o eko, gazetotwory, kolorowo, materiały, nietypowe, papierowa wiklina, plecionki, recykling, rękodzieło, upcykling, z gazet, z papieru\nMała Sztuka 10 maja 2013 11:13\naz ciekawa jestem co z niej zrobisz pozdrawiam ciepluteńko\nMooNat 12 maja 2013 21:53\nWitaj :) wiesz, ja nadal w kropce- z tych jednolitych już uplotłam kilka bransoletek, a teraz łazi mi po głowie coś w stylu koszo-torby, chciałabym połączyć kilka materiałów, żeby mi się udało gdzieś zdobyć bardzo grube płótno lniane to... zobaczymy :)))\npozdrawiam Cię serdecznie :) miłego poniedziałku :)\nZdolność-tworzenia 11 maja 2013 22:48\nNie podpowiem, bo mam podobny dylemat.\nJa kręciłam na wykałaczce do szaszłyków i nie wiem dlaczego wychodziły mi nie równo.\nTeż stoją na baczność w pojemniku i czekają tak na inspirację jak i czas wolny.\nJednak bransoletka to jest myśl, jednak nie mam pojęcia jak to zastosować.\nZazdroszczę tych czarnych.\nMooNat 12 maja 2013 22:09\nWitaj, hej, widzę, że nie tylko ja zaprzątam sobie głowę takimi rozterkami, a bo jak już się człek tak dzielnie nakręci tych rureczek to naprawdę ma ochotę zrobić coś "wyjątkowego":)\nwiesz, moje rureczki na początku to też były nieciekawe, ale teraz są eleganckie i nie jest istotne czy na szaszłyku, czy drucie( wtedy mają różną grubość). Staram się je zaczynać pod dość ostrym kątem w stosunku do patyczka i pilnuję, by do samego końca ich nie "poluzować". Czarne powstały z gazetki reklamowej empiku (z dolnych i górnych pasków). Już kilka razy mi się udało takie upolować :D Bransoletkę plecie się dość łatwo, na jakiejś tubie bądź butelce układa się równolegle rureczki "stelażowe" łapiąc je gumką i plecie się zwyczajnie jak koszyczek czy cokolwiek innego, tak samo również zakańcza się z obu stron...ino mam problem z tym zakończeniem- nie dość, że niesforne to podoba mi się, że jest nieco szersze od całej bransoletki:)))\nAnstahe 10 października 2014 19:25\nChętnie obejrzałabym taki kursik.


Ziaja Sopot Sun SPF 50+ Emulsja do opalania 125ml - Opalanie i podrażnienia słoneczne - Pielęgnacja - AptekaGłówna.pl - Twoja Apteka internetowa\nEmulsja do opalania SPF 50, wodoodporna.\nZawiera filtr mineralny. Jest wodoodporna, tłusta, polecana szczególnie dla osób o bardzo jasnej karnacji lub wrażliwej skórze, łatwo ulegającej poparzeniom oraz reakcjom fototoksycznym i fotoalergicznym.\nSPOSÓB UŻYCIA: Nanieść obfitą ilość emulsji na skórę 15 minut przed wyjściem na słońce. Używać kilkakrotnie w czasie przebywania na słońcu, zwłaszcza po intensywnej kąpieli, wytarciu ręcznikiem oraz spoceniu się.\nSKŁAD: Aqua (Water), Butylene Glycol Dicaprylate/Dicaprate, Ethylhexyl Methoxycinnamate, Cetearyl Ethylhexanoate, Octocrylene, Diisostearoyl Polyglyceryl-3 Dimer Dilinoleate, Zinc Oxide, Titanium Dioxide (nano), Silica, Dimethicone, Butyl Methoxydibenzoylmethane, Glycerin, Dimethicone, Magnesium Sulfate, Hydrogenated Rapeseed Oil, Panthenol, Tocopheryl Acetate, Cera Microcristallina (Microcristalline Wax), Hydrogenated Castor Oil, Methylparaben, Ethylparaben, Parfum (Fragrance), Benzyl Salicylate, Butylphenyl Methylpropional, Citronellol, Limonene, Linalool, Benzyl Benzoate, Geraniol, Benzyl Alcohol.\nZIAJA ZIAJKA SPF 30 Emulsja do opalania dl dzieci 125ml\nKlienci, którzy kupili: Ziaja Sopot Sun SPF 50+ Emulsja do opalania 125ml, kupili również:


gastronomyGO!: Labraks na cieście francuskim z kurkami i boczniakami\nLabraks na cieście francuskim z kurkami i boczniakami\nLabraks na cieście francuskim\nz kurkami i boczniakami\n- Labraks 1 szt.\n- ciasto francuskie 1 op.\n- ser feta 200 g\n- kurki 200 g\n- boczniaki 250 g\n- cukinia 1 szt.\n- jabłuszka kaparowe\nRybę umyjcie i wypatroszcie. Zróbcie nacięcie od głowy przez brzuch. Wyjmijcie wnętrzności, potem dokładnie należy umyć wnętrze. Rybę wysuszcie papierowym ręcznikiem. Do środka, na skórę i pod spód połóżcie plastry masła i zapieczcie w folii w temp. 200 stopni przez 25 minut. Następnie odstawcie rybę do wystygnięcia. Grzyby należy oczyścić i umyć. Przesmażcie je na maśle do zrumienienia z dodatkiem soli. Odstawicie do wystygnięcia. Z zimnej ryby należy oddzielić mięso od szkieletu i skóry na niewielkie kawałki. Cukinię pokrójcie na plastry grubości ok. 1 cm. Ciasto francuskie należy lekko rozwałkować. Najpierw zawińcie krótsze boki na zakładkę grubości 2 palców, następnie dłuższe również na grubość 2-ch palców. Na cieście rozkruszcie fetę i lekko rozsmarujcie. Następnie należy rozłożyć kawałki ryby, kurki oraz boczniaki. Kolejno dodajcie plastry cukinii. Całość na koniec oprószcie delikatnie solą i pieprzem. Brzegi ciasta należy posmarować rozbełtanym jajkiem. Zapiekać w temp 250 stopni ok 20 min. Po upieczeniu dodać świeży koperek i jabłuszka kaparowe.\nAutor: Szana o 19:37\nEtykiety: boczniaki, ciasto francuskie, ciasto francuskie wytrawne, ciasto francuskie z boczniakami, ciasto francuskie z kurkami, ciasto francuskie z rybą, feta, jabłuszka kaparowe, kurki, labraks, quiche, ryba\nWiewióra 1 lipca 2014 22:18\no mamo! ale zrobiło się u Ciebie jasno, delikatnie i ładnie po prostu! super zmiany i bardzo smakowity sposób na rybę :)\nSzana 1 lipca 2014 23:05\nwenus-lifestyle 2 lipca 2014 23:36\nRewelacyjnie wygląda - porywam kawałek. Piękne zdjęcia <3\nRodzinne tortille z zimnicą w kolendrze i płatkach...\nSpaghetti z sosem musztardowym i eskalopkami z hal...\nLabraks na cieście francuskim z kurkami i boczniak...


eduteka Liceum Język polski Interpretacja słów Wysockiego"Nasz naród jak lawa..."\nSłowa Wysockiego, scena siódma:\n"...;Nasz naród jak lawa\nLawa symbolizuje zniewolone społeczeństwo polskie. Na zewnątrz jest zimną, zastygłą skorupą - są to ludzie w społeczeństwie polskim, którzy postępują zgodnie z oczekiwaniami zaborcy, lecz nie mają oni nic wspólnego z autentycznym życiem narodu, które musi rozwijać się w utajeniu ze względu na politykę zaborcy. I właśnie to utajone życie jest nazwane przez Wysockiego "gorącą lawą".\nDramat III część "Dziadów" ma charakter (wymiar):\nirracjonalny - to np. Widzenie księdza Piotra\nrealistyczny (Mickiewicz dokonał charakterystyki poszczególnych grup społecznych):\nkosmopolitów ( pojednanych z władzą cara, a nawet zaprzedanych mu)\nUczynił to w scenach:\nscenie pierwszej - więziennej\nscenie siódmej - salon warszawski\nscenie ósmej - pan Senator i bal u Senatora\nPod pojęciem "gorąca lawa" należy rozumieć polskich demokratów, młodzież wileńską, która wyrastała w atmosferze filomackiej solidarności, koleżeństwa i przyjaźni. To oni właśnie są środkiem lawy, której i "sto lat nie wyziębi". Młodzież wileńska przedstawiona jest w scenie więziennej. Jest więziona za swoje przekonania i uczucia patriotyczne, władza carska nie oszczędza nawet dziesięcioletnich dzieci (chłopiec widziany przez Jana Sobolewskiego, który nie mógł unieść kajdan, czy młody uczeń gimnazjum Rollison uwięziony i doprowadzony do samobójstwa). Mimo tych wszystkich poniżeń i krzywd solidarność więźniów trwa nadal np. Tomasz Zan chce wziąć całą winę na siebie, a Frejend dałby się powiesić gdyby to pomogło przyjacielowi. Adam Mickiewicz ukazuje męczeństwo młodzieży polskiej, skazywanej na katorgę mimo młodego wieku: Jan Sobolewski;\n"...Panie! Ty co sądami Piłata\nPrzelałeś krew niewinną dla zbawienia świata\nPrzyjm tę spod sądów cara ofiarę dziecinną\nNie tak świętą, nie wielką, lecz równie niewinną..."\nWięzienie Tomasza Zana - morzenie głodem, podawanie niestrawnego jedzenia.\nMickiewicz nadaje sens cierpieniu polskiej młodzieży: Żegota opowiada mit o ziarnie. Ziarno symbolizuje młodzież wileńską, a diabeł przeszkadzający Adamowi - cara. Sens tego mitu jest taki, że cierpienie młodzieży zaowocuje, nie ulegną oni presji zaborcy, mimo, iż jest on bardzo okrutny. Żegota:\n"O wy co tylko na świat idziecie z północą\nChytrość rozumem, a złość nazywacie mocą\nKto z was wiarę i wolność, znajdzie i zagrzebie,\nMyśli Boga oszukać - oszuka sam siebie..."\nAdam Mickiewicz podkreśla też niewinność młodzieży - dziecięcy wiek, odwołania do symboliki biblijnej - niewinna ofiara dzieciątek wymordowanych na rozkaz Heroda. Ks. Piotr - widzenie: "…Tyran wstał - Herod! Panie, cała Polska młoda\_ Wydana w ręce Heroda…". Jan Sobolewski: "…Tryumf cara północy…" Więźniowie śpiewają pieśń świadczącą o determinacji i rozpaczy. Najbardziej dramatyczna, przepełniona żądzą zemsty jest pieśń Konrada (Mała Improwizacja) - po każdej zwrotce powtarza złowrogi refren:\n"...Tak: zemsta, zemsta na wroga\nZ Bogiem i choćby mimo Boga..."\nW Wielkiej Improwizacji żądając od Boga rządu dusz naraża się na wieczne potępienie. Nie zważa na to - jest symbolem dobrowolnego i całkowitego poświęcenia dla wyzwolenia ojczyzny.\nGorąca lawa to także demokraci z Salonu warszawskiego - ludzie stojący przy drzwiach - a wśród nich:\nA*** G*** (Adam Górowski - uczestnik powstania listopadowego)\nN*** (Ludwik Nabielak - uczestnik napadu na Belweder)\nZastygła skorupa: są to ludzie przedstawieni w Salonie warszawskim;\nwysocy urzędnicy < LI>wielcy literaci\ndamy z towarzystwa\nWszystko to są postacie anonimowe - pokazują pewne zjawisko w społeczeństwie. Rozmawiają o balach, zabawach, nawet lubią Nowosilcowa, ponieważ jest ich organizatorem. Na opowiadanie Adolfa o męczeństwie Cichowskiego Hrabia reaguje:\n"Niech to stary Niemcewicz w pamiętniki wsadzi -\nOn tam, słyszałem, różne szpargały gromadzi..."\nDo zastygłej skorupy zaliczają się także jawni zdrajcy ojczyzny, carscy służalcy - ludzie z otoczenia Nowosilcowa:\nPelikan - pierwowzór - doktor Wacław Pelikan\nDoktor - pierwowzór - doktor August Becu\nRywalizują między sobą o względy Nowosilcowa, do tego stopnia, że obmyślają metodę zgładzenia młodego Rollisona, są okrutni, podli.


Lady with crochet: Żółta sowa\nŻółta sowa jest trzecią osobniczką z sowiej rodziny. Była szara, ciemno niebieska i na koniec powstała żółta z kolorowymi supełkami. Co prawda, po drodze powstała jeszcze jedna szara, bo pierwsza w tym kolorze bardzo szybko znalazła swojego nowego właściciela.\nTa sówka, również znalazła swojego towarzysza życia, a mianowicie poleciała w świat daleki. Została sprezentowana mojej kuzynce z samiutkiego USA, więc poleciała, aż za ocean:).\nCieszy mnie, że została dumną towarzyszką podróży i mam nadzieje, że będzie przynosić szczęście, a i pamieć o ciotce z Polski:).\nSowa została wykonana z włóczki, którą tak jak w przypadku pozostałych sów, zakupiłam dawno temu w Polimexie. Przydała się jak ulał. Nie posiadałam jej w dużych ilościach. Były to małe 50-cio gramowe motki, które w sam raz starczały na wykonanie takiej robótki.\nSówka dodatkowo zyskała różową kokardkę, a oczka to guziczki, które również zakupiłam w hurtowni w opakowaniu zbiorczym z wieloma innymi wzorami guzików. Okazuje się, że taki guzikowy misz-masz stał się przydatny przy różnych robótkach szydełkowych. Zawsze można dobrać coś ciekawego.\nSówka na blogu ujrzała dopiero dziś światło dzienne, ponieważ jej żółty kolor kojarzył mi się z letnim słońcem, więc pomyślałam, że wtedy będzie dobra pora, by o niej wspomnieć.\nMam nadzieję, że zyska ona Waszą sympatię, a na pewno byłoby jej miło:).\nAutor: Ladywithcrochet o 22:00\nEtykiety: akryl, amigurumi, DIY, dziecko, przytulanka, sowa, włóczka\nTurkusowa Owca 18 lipca 2017 07:39\nSówka jest śliczna i ma rozkoszną kokardkę:)\nLadywithcrochet 20 lipca 2017 21:41\nSarenka 18 lipca 2017 09:53\nAleż sówka miała długi lot ;)\nLadywithcrochet 20 lipca 2017 21:42\nDziękuję :) To był lot do ciepłych krajów:)\nAlicja P-P 19 lipca 2017 10:36\nNiemniej słodka niż poprzednie;)Super jest!\nKasia Kamil Skóra 19 lipca 2017 18:04\nCudaśna sówka :)\nSzydełkowa pasja Kaśki 20 lipca 2017 13:47\nSówka jest przeurocza :). I jaka elegancka z tą kokardką :).\nLadywithcrochet 20 lipca 2017 21:43\nDziękuję :) To jest strój wieczorowy:)\nMargotka 21 lipca 2017 19:47\nLadywithcrochet 23 lipca 2017 19:05\nDagmara 23 lipca 2017 09:13\nCudna! Marzę o takim breloku :)\nLadywithcrochet 23 lipca 2017 19:06\nDziękuję;) Ta jest za duża, ale muszę pomyśleć o mniejszej:)\nSzydelkoweCUDAsie 25 lipca 2017 08:13\nŚwiatowa sowa, na pewno (w pierwszej kolejności) będzie przypominać o Cioci ;)\nLadywithcrochet 26 lipca 2017 09:58\nChciałbym być tak światowa jak ta sowa :) Nawet się trochę rymuje:) Dzięki :)\nUla Dziergula 25 lipca 2017 22:27\nSymapatyczna słówka z pewnością się sprawdziła jako przyjaciółka lotu i będzie miło przypominać o Cioci 😀\nLadywithcrochet 26 lipca 2017 09:59\nMam ogromną nadzieję, że tak będzie:)


Nowe rozwiązania zwiększające gotowość dostawców usług na Internet of Things i standard 5G\nF5 Networks wprowadza nowe rozwiązania by zwiększyć gotowość dostawców usług na Internet of Things i standard 5G\nLewis_PR 10 marca 2017 F5 Networks wprowadza nowe rozwiązania by zwiększyć gotowość dostawców usług na Internet of Things i standard 5G2017-03-10T09:45:17+01:00 Biznes No Comment\nFirma F5 Networks wprowadza nowy zestaw rozwiązań, gotowy na wyzwania związane z rosnącym zainteresowaniem Internet of Things i 5G. Dzięki nim dostawcy będą mogli lepiej optymalizować sieć, a także poprawić jej bezpieczeństwo i możliwości monetyzacji.\n„Nasze rozwiązania przeznaczone dla dostawców usług zostały zaprojektowane z uwzględnieniem nadchodzących trendów, czyli konsolidacji i optymalizacji funkcji sieciowych z myślą o erze 5G i IoT oraz zmniejszeniu TCO. Chcemy również wspierać pełne, wielowarstwowe bezpieczeństwo urządzeń, sieci i aplikacji” powiedział Mallik Tatipamula, VP of Service Provider and IoT Solutions, z F5 Networks.\n„Kluczowa jest możliwość wprowadzania przez dostawców innowacyjnych usług oraz modeli biznesowych, które wpłyną na wyższą retencję klientów oraz zwiększenie udziału w rynku.”\nZrozumienie potencjału NFV\nAby pomóc dostawcom usług w wykorzystaniu nadchodzących zmian w zakresie 5G, IoT i chmury, F5 wprowadza wydajne rozwiązanie NFV 40G Virtual Edition, które zwiększa ich możliwości w zakresie skalowalności sieci, w jeszcze bardziej elastycznym środowisku.\nZielone światło dla IoT\nF5 wprowadza wsparcie protokołów IoT, takich jak Message Queuing Telemetry Transport (MQTT). Dzięki temu dostawcy usług mogą optymalizować i zabezpieczyć sieć na wypadek gwałtownego wzrostu ruchu z IoT. To pierwsza usługa, która pozwala na inteligentne sterowanie ruchem IoT oraz umożliwia wprowadzanie specjalnych zasad działania z nim związanych. Uzupełnieniem tego wsparcia są rozwiązania w zakresie bezpieczeństwa IoT, dostępu i uwierzytelniania.\nF5 Networks wzmacnia swoją pozycję lidera usług sieciowych Gi-LAN, warstw 4-7. Nowa wersja F5® BIG-IP® Policy Enforcement Manager™ (PEM) oferuje elastyczne opcje licencji i pozwala na większą kontrolę, umożliwiając operatorom zmianę formy współpracy. Dodatkowo optymalizacja TCP została wzbogacona o rozwiązania automatycznego dostrajania w zależności od warunków panujących w sieci oraz schematów typowego zachowania użytkowników, co wpłynie na rozszerzenie możliwości działania operatorów. Te rozwiązania uzupełniają już istniejące usługi przeznaczone dla sieci Gi-LAN (w tym m.in. firewalle sieciowe i serwery DNS).\nKrok milowy w firewallach sieciowych dla operatorów\nGłówne zmiany w firewallu sieciowym przeznaczonym dla operatorów to:\nDodanie opcji uwzględniania polityk dotyczących abonentów dla F5® BIG-IP® Advanced Firewall Manager™ (AFM),\nUsprawnione możliwości odparcia ataków DDoS,\nIntegracja logowania z SevOne,\nRazem stanowi to jedyną w pełni cyfrową platformę umożliwiającą monitorowanie rynku w poszukiwaniu wniosków, które można przekuć w działania. Co więcej, integracja firewalla przeznaczonego dla operatorów z NAT umożliwia proste przejście na standard IPv6.\nF5 ogłasza te zmiany zaraz po tym jak IDC zapowiedziało, że rynek IoT wzrośnie do 1,29 biliona dolarów z wskaźnikiem CAGR wynoszącym 15,6% do roku 20201, czyli roku, w którym według Frost i Sullivan każdy człowiek będzie miał ponad 5 połączonych urządzeń2.\nTemat IoT jest również poruszany na wielu spotkaniach. Ostatni raport na temat Internet of Things pokazał, że 65% z tysiąca przebadanych osób zarządzających stwierdziło, że organizacje korzystające z IoT będą miały znaczną przewagę na rynku.\nNatomiast zgodnie z ostatnim raportem Ericsson Mobility Report, do 2022 roku na świecie powstanie 550 milionów połączeń z siecią 5G. Dodatkowo połączonych ze sobą będzie 29 miliardów urządzeń, z czego 18 miliardów połączonych za pomocą IoT1.\nF5, F5 Labs, Herculon, Silverline, Security Incident Response Team, SIRT, DDoS Hybrid Defender, SSL Orchestrator, WAF Express oraz DevCentral są znakami towarowymi F5 Networks w USA i innych krajach. Pozostałe nazwy produktów i firm wymienione w tej informacji mogą być znakami towarowymi poszczególnych podmiotów.\nNiniejsza informacja prasowa może zawierać wypowiedzi prognozujące, odnoszące się do przyszłych wydarzeń lub przyszłych wyników finansowych, które wiążą się z ryzykiem i niepewnością. Takie deklaracje mogą być zidentyfikowane poprzez terminologię, jak np.: „może”, „będzie”, „powinien”, „spodziewać się”, „planuje”, „przewiduje”, „wierzy”, „szacuje”, „przewiduje”, „potencjalny” lub „kontynuować”, lub ich (jak i podobnych wyrażeń) antonimy. Te zdania są tylko prognozami i rzeczywiste wyniki mogą się różnić od przewidywanych w niniejszym tekście ze względu na szereg czynników.\n5G, dostawcy usług, F5 Networks, internet of things, IT\n« Bakotech zaprasza na czwartą edycję IT SEC CONFERENCE 2017\nRodzinna kuchnia – nowoczesna i przestronna »


Rychmburk - zamek - Architektura średniowiecza i starożytności\nRychmburk – zamek\nplan zamku z podzamczem wg D.Menclovej\nplan zamku górnego z pogrubioną częścią gotycką wg D.Menclovej\nZamek został ufundowany w pierwszej połowie XIV wieku przez Tasa z Mrdic i pojawił się po raz pierwszy w źródłach pisanych jako „Castrum Tasonis” w 1325 roku. Tas wzniósł go na zakupionych od króla ziemiach, pierwotnie nazywając Reichenburgiem – Bogatym Zamkiem. Już w 1349 roku jego właścicielem był Beneš z Vartemberka, a przed 1361 rokiem należał do panów z Pardubic. Pierwszym właścicielem z tego rodu był Vilém z Pardubic, brat arcybiskupa praskiego Arnošta z Pardubic. Po jego śmierci w 1387 roku zamek przejął jego młodszy syn, poeta Smil Flaška z Pardubic i Rychmburka. Pod jego rządami majątek dóbr rychmburskich obejmował blisko 60 wsi, był więc w dobie przedhusyckiej jedną z największych świeckich posiadłości w Czechach. Po śmierci Smila w 1403 roku jego majątek przejął syn, Arnošt Flaška z Pardubic. Chociaż w 1415 roku przyłożył on swoją pieczęć do protestu szlachty czeskiej wysłanego do Konstancji w związku ze spaleniem Jana Husa, to jednak później później stał się zwolennikiem Zygmunta Luksemburczyka. W 1421 roku brał udział w ludobójstwach buntowników w Přelouču i Chotěbořze, dlatego jeszcze wiosną tego samego roku Jan Žižka obległ Rychmburk. Udało się wówczas obrońcom uniknąć zdobycia, lecz już w 1425 roku wschodnioczeskie Sierotki zdobyły zamek i obsadziły husyckim hejtmanem Jiřím Kroměšinem z Březovic.\nPo zakończeniu wojen husyckich i wymarciu w 1439 roku rodu z Pardubic, zamek przypadł królowi, który w 1456 roku podarował go Janowi Pardusowi z Vrátkova, byłemu taboryckiemu hejtmanowi. Na początku XVI wieku Rychmburk na mocy testamentu stał się własnością Jindřicha Šťastnégo z Valdštejna. Przeprowadził on znaczną, późnogotycką rozbudowę, powiększającą przestrzeń mieszkalną na zamku górnym i wzmacniającą obwarowania podzamcza. Od 1558 roku, po śmierci Viléma Šťastnego z Valdštejna, Rychmburk należał do rodu Berków z Dubé. Zarówno oni jak i ich XVIII-wieczni następcy – rodzina Kinskich, przeprowadzali kolejne nowożytne przebudowy. Ostatnia poważniejsza miała miejsce w latach 1793-1798 i doprowadziła do nadania zamkowi cech barokowej rezydencji. Ostatnimi prywatnymi właścicielami od pierwszej połowy XIX stulecia była rodzina Thurn-Taxis. W 1945 roku zamek został znacjonalizowany i przekształcony w dom starców.\nwidok zamku z podzamczem z około 1806 roku od strony płd-wsch\nwidok zamku z podzamczem i obwarowaniami miejskimi z około 1814 roku wg J.Venuto\nzamek górny od strony płn-wsch na rycinie E.Herolda z 1860 roku\nPierwotny zamek usytuowano na skalistym cyplu wciśniętym w zakole potoku i dostępnym jedynie od strony południowo – zachodniej. Obwód murów obronnych otrzymał formę zbliżoną do prostokąta o wymiarach 34 x 47 metrów ze ściętym z powodu ukształtowania terenu narożnikiem północnym. Mur był gruby na 2,2 metra i pierwotnie dochodził do 12 metrów wysokości. Jego charakterystyczną cechą był precyzyjnie wyróżniony cokół i zaokrąglone narożniki. Wjazd umieszczono blisko narożnika południowego. Była to zwykła brama przepruta w murze obwodowym, poprzedzona szerokim przekopem i mostem zwodzonym. Około 2 metry za czołową kurtyną znajdowała się cylindryczna wieża główna o wysokości 30 metrów, średnicy 10 metrów i o grubości murów w przyziemiu 3,4 metra. Pierwotnie na jej najwyższą, zwieńczoną krenelażem kondygnację prowadziły schody w grubości muru. Za wieżą, na drugim końcu dziedzińca, znajdował się pałac zamkowy o planie trapezu. Oryginalnie miał on w przyziemiu gotycką salę z czterema polami sklepienia krzyżowego, opartymi na środkowym, ośmiobocznym filarze i pięciobocznych przyściennych konsolach. Na parterze przebito także furtę, prawdopodobnie prowadzącą do źródła wody, gdyż zamek nie miał studni na dziedzińcu, a studnia wykopana w przekopie czołowym mogłaby łatwo zostać przejęta przez potencjalnego napastnika. Furta zamykana była system lin i przekładni opuszczających i podnoszących bronę.\nPo stronie południowo – zachodniej rozciągało się obszerne podzamcze, otoczone na początku XVI wieku murem obronnym z trzema podkowiastymi wieżami i jedną półokrągłą, otwartą od wewnątrz w narożniku północnym. Przebudowa późnogotycka powiększyła również zabudowę mieszkalną na zamku górnym. Po stronie wschodniej wzniesiono kwadratowy w planie budynek dostawiony do starego pałacu, a północno – zachodnią część dziedzińca, przy murze obronnym wypełniło nowe dwupiętrowe skrzydło, zaopatrzone od strony majdanu w oparty na trzech filarach krużganek.\nRychmburk jest przykładem zamku typu bergfriedowego, lecz równocześnie ukazuje rosnącą rolę muru obronnego w fortyfikacjach zamkowych, kosztem znaczenia wieży głównej.\nZamek przetrwał do dnia dzisiejszego w formie otrzymanej na skutek nowożytnych przekształceń, choć o czytelnym pierwotnym układzie i z zachowaną w całości wieżą główną. Pałac zachował oryginalne mury jedynie do wysokości podłogi pierwszego piętra. Wyższe kondygnacje zostały na nowo wzniesione po 1520 roku i przebudowane w okresie nowożytnym. Jeszcze do niedawna znajdował się w nich zakład dla osób psychicznie chorych, być może jednak zostanie on wkrótce przeniesiony, a zamek udostępniony dla zwiedzających.\nzamek od strony głównej bramy, fot. źródło Wikimedia Commons


Różne sposoby na przyrządzenie zdrowej panierki\ngru 28, 2021 panierka, triki\nPanierka jest nieodzownym elementem schabowych lub różnych rodzajów ryb. Niestety tradycyjnie przyrządzana nie jest specjalnie zdrowa. Są na szczęście inne sposoby na przygotowanie zdrowszej chrupiącej skórki.\nSmażenie jest jedną z najszybszych metod przyrządzania różnego rodzaju potraw. Ma to jednak swoje wady – dania przygotowywane w taki sposób nie są zbyt łatwe w trawieniu, co nierzadko skutkuje bólami brzucha.\nPrzede wszystkim zamiast smażenia warto wybrać pieczenie. W takim przypadku dany produkt nie tylko nie wchłonie dodatkowego tłuszczu, ale dodatkowo znajdujący się wewnątrz tłuszcz naturalnie się wytopi.\nJeśli natomiast chodzi o samą panierkę, z powodzeniem można użyć do tego celu na przykład mieszanki startego parmezanu i bułki tartej. Dodatkowo do takowej można dodać ulubione przyprawy, takie jak czosnek czy bazylia.\nJeszcze zdrowszy pomysł zakłada przyrządzenie panierki z chleba razowego lub grahamki. Wystarczy podsuszyć pieczywo w piekarniku, a następnie zetrzeć lub pokruszyć przy użyciu młotka kuchennego.


Polityka prywatności - Rehabilitacja domowa\nPoufność danych i ochrona prywatności naszych Klientów stanowi dla nas kwestię priorytetową. W związku z tym w trosce o bezpieczeństwo Państwa danych oraz respektując obowiązujące przepisy prawa, w firmie REHABILITACJA DOMOWA Anna Wilgosz ustanowiono politykę określającą zasady dotyczące sposobu gromadzenia, przetwarzania i wykorzystywania danych osobowych:\nREHABILITACJA DOMOWA Anna Wilgosz przetwarza dane osobowe i wrażliwe w oparciu o przepisy prawa, m.in.:\nUstawę o działalności leczniczej z dnia 15 kwietnia 2011 r.\nUstawę o zawodzie fizjoterapeuty z dnia 25 września 2015 r.\nZgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych informujemy, iż Administratorem Państwa danych osobowych jest REHABILITACJA DOMOWA Anna Wilgosz, ul. Szkocka 51/4, 54 402 Wrocław.\nPodane przez Państwa dane osobowe przetwarzane są w celach świadczenia usług medycznych związanych z rehabilitacją i masażem, zarządzania tymi usługami w zakresie dokumentacji oraz rozliczeń, udzielania dodatkowych informacji o oferowanych produktach, marketingu produktów własnych, kontaktu oraz archiwalno – statystycznych. Jednocześnie pragniemy poinformować, że zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych, przysługuje Państwu prawo do\nPodczas wizyty na naszej stronie internetowej, automatycznie rejestrowane są dane dotyczące Państwa aktywności, m. in. adres IP, typ przeglądarki, typ systemu operacyjnego. Dane te wykorzystywane są tylko i wyłącznie w celach statystycznych.\nNasza strona internetowa może wykorzystywać mechanizm „cookies”, służący identyfikacji sesji użytkownika podczas korzystania z naszej strony. „Cookies” nie zawierają żadnych danych osobowych i zapewniają poprawne działanie aplikacji. W celu zablokowania przesyłania tego typu plików należy odpowiednio ustawić przeglądarkę mając na uwadze to, że niektóre funkcje witryny mogą nie działać prawidłowo.\nPodczas wysyłania wiadomości z wykorzystaniem formularza kontaktowego dostępnego na naszej stronie, rejestrowane są następujące dane:\nPowyższe dane są traktowane jako poufne, służą jedynie umożliwieniu pracownikowi firmy REHABILITACJA DOMOWA Anna Wilgosz kontaktu z Państwem w sprawie umówienia wizyty. Nie są wykorzystywane w żadnym innym celu i nie są udostępniane osobom nieupoważnionym. Nadzór i zarządzanie naszą stroną internetową sprawuje firma REYCO Martyna Rejkowicz z siedzibą we Wrocławiu, ul. Zachodnia 26/13, natomiast właścicielem serwerów, na których znajdują się dane naszych stron internetowych jest firma H88 S.A. z siedzibą w Poznaniu, ul. Franklina Roosevelta 22, 60-829 Poznań, specjalizująca się w świadczeniu usług hostingowych oraz udostępnianiem i obsługę serwerów dedykowanych, serwerów VPS, a także rejestracją domen internetowych. Przesyłanie danych osobowych i komunikacja z naszymi serwerami jest zaszyfrowana i odbywa się z użyciem bezpiecznego protokołu SSL (Secure Socket Layer). Wszystkie wykorzystywane przez nas serwery są profesjonalnie zabezpieczone przed fizycznym dostępem przez nieuprawnione osoby, jak również są również odpowiednie zabezpieczenia systemowe.\nFirma REHABILITACJA DOMOWA Anna Wilgosz nie ujawnia danych osobowych osobom niebędącym pracownikami firmy, chyba, że obowiązek ujawnienia wynika z obowiązującego prawa (m. in. ZUS, policja, postępowanie sądowe lub prokuratorskie). W przypadku kontroli Generalnego Inspektoratu Ochrony Danych Osobowych Państwa dane mogą zostać udostępnione pracownikom Inspektoratu zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych.


Telewizor.pl - Miłość, kłamstwa i morderstwo odc. 1/2 (CBS Action - czwartek: czwartek, 25 Kwietnia 2019 roku)\nMiłość, kłamstwa i morderstwo odcinek 1/2\n2019-08-19 (poniedziałek) 13:00\nMiłość, kłamstwa i morderstwo - odcinek 1/2\nDochodzi do zabójstwa, w wyniku którego ginie gospodyni domowa. Do zbrodni przyznaje się jej niezrównoważona córka. Sprawa wydaje się prosta jednak policjanci prowadzący dochodzenie nie potrafią ustalić motywów zbrodni. Śledztwo przeciąga się w czasie, a zagadka morderstwa nadal pozostaje niewyjaśniona. Film zrealizowany na podstawie książki "If You Really Loved Me" autorstwa Ann Rule.\nObsada: Clancy Brown jako David Brown, John Ashton jako Carrothers, Moira Kelly jako Cinnamon Brown, Sheryl Lee jako Patti Bailey, Tom Bower jako Leverette, Ramon Bieri jako Howard, Cynthia Nixon jako Donna, Nestor Serrano jako Gonzalez, John M. Jackson jako Sergeant Patterson, Shelley Morrison jako Yolanda Brown, Cathryn de Prume jako Linda Bailey Brown, Gerry Bamman jako Mark Lockwood, Paul Perri jako Tom Margolin, Caitlin Clarke jako Sandra Eden, Kate McGregor-Stewart jako Mary Bailey, Megan Butler jako Nehola, Olivia Negron jako Sally Villa, Larry D. Mann jako Parole Board Member #1, Victor Brandt jako Parole Board Member #2, Angela Paton jako Parole Board Member #3, Jill Andre jako Ethel Bailey, Stephen Prutting jako Paramedic, Kenneth Gray jako Judge Parmenter, Eve Ahlert jako Female Guard, Will Jeffries jako Bob, Dennis Boutsikaris jako Baruch, Ken Jenkins jako Rubright, Kenneth Welsh jako Stanfield, L. Scott Caldwell jako Judge Starkey, Kathryn Danielle jako Female Inmate, Kelly Grogan jako Patti - Age 11, Steven Gilborn jako Judge Cavanaugh, Tobin Bell jako Al Stutz, Joe D'Angerio jako Charlie Hargis,\n<< 13:00 - Gliniarz i prokurator\n2019-04-25 (czwartek) 13:00\nGliniarz i prokurator - odcinek 17\n15:55 - Ulice San Francisco 4 >>\n2019-04-25 (czwartek) 15:55\nUlice San Francisco 4 - odcinek 3


Gratulujemy – Teresa Worowska uhonorowana Nagrodą im. Balassiego | Instytut im. Felczaka\nGratulujemy – Teresa Worowska uhonorowana Nagrodą im. Balassiego\n26 września 2019 r. w Budapeszcie w ramach uroczystej gali wręczono Nagrodę im. Balassiego. Inicjatorem oraz fundatorem jest Minister Spraw Zagranicznych Węgier. Jest to pierwsza nagroda państwowa przyznawana dla tłumaczy literatury węgierskiej. W tym roku odebrała ją wybitna tłumaczka Bálinta Balassiego, Sándora Máraiego i Pétera Esterházyego, Teresa Worowska.\nJęzyk węgierski należy do trudnych i nie jest zbyt popularny. Polaków swobodnie nim władających, nie ma zbyt wielu. Jak zaczęła się Pani przygoda z językiem węgierskim i dlaczego wybrała Pani taką właśnie drogę?\nTo było "małżeństwo z rozsądku", że tak powiem. Do matury nauczyłam się przyzwoicie rosyjskiego, bo chodziłam do szkoły z rozszerzonym programem tego języka, i tam po raz pierwszy poczułam, jak to jest, gdy można używać swobodnie języka obcego, gdy się nie tłumaczy w głowie z własnego na obcy, tylko mówi się jakby "z jego wnętrza". Trudno zwerbalizować to uczucie, ale to jest coś bardzo wciągającego. Właściwie wtedy zdecydowałam, że chcę się nauczyć porządnie jeszcze jednego języka, ale możliwie trudnego, znanego przez niewielu. Rozważywszy liczne argumenty zdroworozsądkowe, wybrałam węgierski. A fascynacja tym językiem przyszła z czasem, w miarę coraz głębszego poznawania jego fenomenu. Więc mogę powiedzieć tak: rozsądek nie ma tu już od dawna nic do powiedzenia.\nŻyje Pani od ponad 30 lat na Węgrzech. Czy mieszkając tak długo zdążyła Pani zauważyć jakie są największe różnice i podobieństwa w mentalności i „duszach” braci Węgrów. Czy nasi bratankowie naprawdę mają taki sam charakter, jak Polacy?\nCudzoziemiec przebywający w obcym kraju dłuższy czas próbuje na ogół sformułować swoje spostrzeżenia czy doświadczenia dotyczące jego mieszkańców w jakieś wnioski, i ja też oczywiście tego próbowałam. Pierwsza rzecz, na którą zwróciłam uwagę, to melancholijny rys w naturze Węgrów. Ta melancholia jest w nich jakoś zawsze obecna, nawet wówczas, gdy są radośni, bawią się, piją alkohol – jedna chwila, i zaczynają się pogrążać w smutku i beznadziei. Ta moja obserwacja pokrywa się z doświadczeniami innych, więc myślę, że jest prawdziwa. Rozmawiałam o tym kiedyś z pewnym Rosjaninem, który trochę się zamyślił, a potem powiedział: "Skłonność do melancholii jest cechą ludzi inteligetnych." Tak sobie to zapamiętałam. Ale, co ciekawe, wychodzenie z tego stanu łączy się z ważnym dla Węgrów słowem"mégis", które oddałabym jako "a jednak" albo nawet "ale jednak". Chwila, gdy ono się pojawia, rozpoczyna proces wydobywania się z depresji, zbierania się w sobie, "wychodzenia z dołka", mobilizacji sił. To bardzo ciekawy mechanizm. Dalsze moje obserwacje to już jednak coś w rodzaju chwytania mgły, bo tak zwana charakterologia narodowa to dziedzina wrażeń i intuicji, daleka od konkretu, jak sądzę. Jeśli jednak trzeba by coś dodać, to powiedziałabym, że Węgrzy są ambiwalentni. Jest taka bajka ludowa o mądrej córce piekarza, która ma wypełnić trzy niemożliwe do spełnienia warunki – przyjść do króla pieszo i nie pieszo, być ubrana i naga, wreszcie przynieść podarek i nie przynieść go. Otóż ta mądra córka piekarza rozwiązuje te zadania następująco: siada na osła i niby jedzie na nim, ale jedną nogą stąpa po ziemi, ma na sobie tylko spódnicę, która zasłania, to górną, to dolną część ciała, na końcu przynosi podarek - gołębia, który ulatuje w przestworza w chwili, gdy go wręcza królowi. Kiedy tę bajkę usłyszałam, w jednej chwili zrozumiałam coś, co wcześniej przez długi czas tkwiło we mnie jako jakaś trudna do ujęcia w słowa intuicja: Węgrzy są ambiwalentni, są "za, a nawet przeciw", ale w inny sposób, niż to się w Polsce na ogół odbiera, bardziej skomplikowany. Tę konstatację, jest łatwo opacznie zrozumieć, więc gdybym miała to jakoś dointerpretować, powiedziałabym cokolwiek patetycznie, że to intuicyjne przeczucie nieskończenie skomplikowanej natury wszystkiego.\nCo jest największą trudnością w pracy tłumacza? Na jakie „rafy” natrafiła Pani w swojej pracy?\nJedna z największych trudności, jak sądzę, w pracy tłumacza polega na tym, że właściwie nie ma on szans na "przeniesienie" kontekstu, w jakim dany utwór literacki funkcjonuje na ojczystym gruncie. Czyli, mówiąc prościej, że pozycja wyjściowa czytelnika polskiego jest pod względem wiedzy o przedstawianym świecie znacznie słabsza niż czytelnika węgierskiego. Przystępując do przekładu, tłumacz zdaje sobie z tego sprawę i ta świadomość towarzyszy mu w trakcie pracy, wpływa na wybór słów, tworzenie przypisów, pisanie posłowia czy wstępu, żeby te obie pozycje czytelnicze trochę wyrównać, choć to ostatecznie nie jest możliwe. Bo warto pamiętać, że w istocie my nie tłumaczymy słów, zdań czy akapitów, tylko próbujemy pokazać czytelnikowi polskiemu uchwycony w dziele literackim fragment obcego świata. Ale to tylko jedna z trudności, jest ich więcej i są szalenie ciekawe, inspirujące.\nJak ocenia Pani stan znajomości literatury węgierskiej wśród Polaków? Czy poza nazwiskiem Sándora Petőfiego wiemy cokolwiek o twórczości naszych Bratanków?\nRzeczywiście, przez ponad sto lat bodaj jedynym węgierskim autorem, o którym w Polsce słyszano, był Sándor Petőfi, ale teraz oprócz Sándora Máraiego, który jest chyba najpopularniejszy, mamy świetne książki Györgya Spiró, László Krasznahorkaiego, Pétera Nádasa, Györgya Dragomana, Ádáma Bodora, Imre Kertésza, Andrei Tompy, Krisztiny Tóth i jeszcze innych autorów, o których czytelnicy pytają na spotkaniach, widzę więc, że krąg pisarzy rozpoznawanych powoli się rozszerza. Obecnie sytuacja jest znacznie lepsza niż w latach bezpośrednio po transformacji, kiedy mieliśmy do czynienia ze swojego rodzaju kolapsem na tym terenie. Teraz wartościową literaturę węgierską przekładają między innymi Elżbieta Cygielska, Irena Makarewicz, Elżbieta Sobolewska, coraz liczniejsza jest też grupa młodych tłumaczy, od których będzie zależała pozycja literatury węgierskiej w następnych dziesięcioleciach. Jestem dobrej myśli w tej sprawie.


Koronawirus. Radomski szpital leczy zakażonych osoczem ozdrowieńców. Apeluje, by je oddawali | Mój Radom\nKoronawirus. Radomski szpital leczy zakażonych osoczem ozdrowieńców. Apeluje, by je oddawali\n– Leczenie chorych na COVID-19 osoczem daje bardzo dobre rezultaty – uważa dr nauk med. Wojciech Dworzański z Radomskiego Szpitala Specjalistycznego. Lekarz apeluje, by ozdrowieńcy, czyli osoby, które przeszły infekcję, zgłaszały się do stacji krwiodawstwa.\nPacjenci w miejskim szpitalu od kilku miesięcy są leczeni osoczem. - Z naszych doświadczeń wynika, że jest to jedna z lepszych metod. Widzimy, że pacjenci, którzy dostają osocze na naszych oczach spektakularnie się poprawiają. Oczywiście, to nie dotyczy wszystkich chorych - podkreśla dr Dworzański. Jak wyjaśnia, chodzi o pacjentów, którzy trafiają do RSS w stanie średniociężkim. - I u takiego pacjenta, który na wczesnym etapie choroby otrzyma osocze, widzimy poprawę - wyjaśnia lekarz. W szpitalu przy Tochtermana na 10 pacjentów, osocze dostaje ośmiu. - To w naszym odczuciu metoda skuteczna, bezpieczna i jedna z lepszych - zapewnia Wojciech Dworzański.\nAle osocza brakuje (każdej grupy krwi) i to nie tylko w Radomiu. - Przyjeżdża pacjent, chcemy podać osoce, dzwonimy do stacji krwiodawstwa, a tego osocza brakuje. Dlatego apelujemy do wszystkich, którzy przechorowali tę infekcję, by zgłaszał się do stacji krwiodawstwa, by to osocze oddać - prosi dr Dworzański. Podkreśla, że to nic nie kosztuje, to tylko dobra wola ozdrowieńców.


Cieszymy się, że trafiłeś na naszą stronę. Zakładamy, że skoro trafiłeś na ten artykuł, to byłeś bądź jesteś Świadkiem Jehowy. Jeżeli byłeś lub jesteś w Organizacji a mimo to szukasz czegoś więcej to trafiłeś w dobre miejsce. Być może się zdziwisz ale jesteśmy społecznością, która między innymi wierzy w to, że:\n- jest jeden Najwyższy Bóg (JHWH - Jehowa lub Jahwe) – nasz Ojciec w niebie;\n- Pan Jezus Chrystus jest Synem Boga Ojca ale nie jest Najwyższym Bogiem JHWH;\n- ostateczną, wieczną karą dla ludzi niezbawionych będzie wieczne zniszczenie, unicestwienie a nie wieczne męki;\n- 1000 letnie Królestwo będzie czasem sądu ale także okresem odnowienia wszystkich rzeczy na ziemi i w niebie oraz szansą na życie wieczne dla tych wszystkich, którzy w obecnym życiu nie mieli świadomości Boga bądź możliwości uwierzenia w Niego. więcej o naszych wierzeniach\nSą to nauki, z którymi być może Ty także się zgodzisz. Warto jednak podkreślić także to, że nasze zbawienie nie opieramy na przynależności do jakiejkolwiek ludzkiej organizacji, lecz jedynie na pewności obietnicy: „...uwierz w Pana Jezusa a będziesz zbawiony...” (Dzieje Apostolskie 16:31).\nJeśli masz jakieś pytania, jeśli potrzebujesz wsparcia w swoich usiłowaniach poznawania Boga bądź trwania przy Nim, skontaktuj się z nami. W miarę możliwości postaramy się Ci pomóc.\nPrzede wszystkim jednak zachęcamy Ciebie do odwiedzin naszej społeczności, ponieważ tak naprawdę dopiero widzac się i rozmawiając, można się bliżej poznać. Spotykamy się w sali Zboru oraz, na ZOOMIE w niedziele o godz. 10:30 i środy o godz. 18:00. Zachęcamy, odwiedź nas lub połącz się przez Zooma z naszym Zborem. Będziemy się cieszyć, gdy nawiążesz z nami kontakt.


Niedrogie i dobre opony do samochodu - Miesięcznik PSZCZELARSTWO\nNiedrogie i dobre opony do samochodu\nPost autor: zadowolony pszczelarz » 2005-10-18, 12:56\nPszczelarze są zmotoryzowani i muszą wymieniać ogumienie w swoich pojazdach. Wulkanizatorzy bardzo często nie mają pojęcia, jakie opony zaoferować do danego typu samochodu. Do niedawna mnie też się wydawało, że wystarczy znać rozmiar i wybierać kierując się zasobnością portfela. Jednak tak nie jest. Wulkanizator uszczęśliwił mnie oponami, które nadawały się do pojazdu o mniejszej mocy silnika i po około roku eksploatacji mimo wyważenia wprawiały pojazd w wibracje.\nOferta wulkanizatorów była cenowo nie do zaakceptowania mimo oferty opon z niższej półki. W końcu trafiłem na internetową firmę godną zaufania, w której kupiłem opony całoroczne GOODYEAR EAGLE VECTOR EV-2 za cenę 326,91, choć cena katalogowa wynosi 424,56zł.\nDostawa opon do kupującego bezpłatnie kurierem z możliwością zapłaty przy odbiorze. Dzień przed wysyłką firma informuje o tym fakcie i potwierdza przekazanie towaru kurierowi podając numer listu przewozowego.\nMój pojazd ma nowe kapcie, a ja postanowiłem podzielić się z koleżeństwem swoją radością z udanego zakupu, bo uważam, że warto.\nTą firma jest: „Net Car”, posiada swoją stronę www. http://www.netcar.pl/\nPod numerem infolinii 0-801-550-770 porad udzielają konsultanci. Ja miałem przyjemność skorzystać z porad pani Justyny Kaczor. Jestem pełen uznania dla jej wiedzy i kompetencji. O oponach wie Ona wszystko.\nNie chcę, aby mój wpis był traktowany jako reklama firmy „Net Car”, ale to dzięki nim dużo zaoszczędziłem, bo za gorsze o kilka klas ogumienie, wulkanizator chciał 264zł. Uważam, że powinniśmy sobie wzajemnie pomagać informując, co i gdzie warto kupić, aby nie przepłacać.\nPost autor: pszczoła » 2005-10-18, 13:53\nWitam, pszczoły to moje hobby i oprócz tego jeszcze pracuję ale nie stać mnie na opony po 326 zł. za sztukę. Za 5 stówek kupiłem 8 opon, które zamontowałem w swoich samochodach, objeździłem nimi prawie cały sezon (zimówki zakładam w listopadzie) i w przyszłym roku będę na nich jeździł od wiosny do jesieni. Radził bym sprawdzić amortyzatory bo i te nówki niedługo szlag trafi. Pozdrawiam\nPost autor: zadowolony pszczelarz » 2005-10-18, 16:29\nCały samochód był sprawdzony, amorki również, wymienione, (choć były niezłe) silentblocki w zawieszeniu. Opony wyważone z dokładnością do 2 gramów. Kontrola w 2 (dwóch) stacjach diagnostycznych do pojazdu nie miała zastrzeżeń. Wszyscy orzekli - OPONY.\nWróciłem już w nowych butach. Piękna płynna jazda, bez wibracji.\nFakt, że wybrałem opony z wyższej półki. Zobacz na stronie http://www.netcar.pl/x_C_I__P_115517913-115510002.html opis tych opon. Dużo jeżdżę i przy dużej mocy silnika opony gorszych klas i słabszych firm nie wytrzymują.\nKiedyś też jeździłem na oponach używanych. Do czasu, aż jedna na tyle pękła mi na boku podczas jazdy. Udało się. Jadący z przeciwka ciężarowy zdołał wyhamować. Moje opony są dość drogie, bo należą do tych większego rozmiaru, jednak zdrowie i życie są chyba cenniejsze. Dodam, że firma daje gwarancję dożywotnią na opony, tj. do wysokości bieżnika 1,6 mm. Teraz wolę zapłacić więcej bez widma jadącej na mnie ciężarówki hamującej z piskiem opon. Jeżeli ktoś zdjął opony i kupił nowe to wiedział, co robi. Mogę odważnemu sprzedać moje cztery Dębice Navigator (185x65x15) kupione w czerwcu ubiegłego roku i z przebiegiem około 50 tys. km po 70zł za sztukę. Bieżnik piękny, około 10 mm.\nPost autor: niedowiarek » 2005-10-22, 21:25\nzadowolony pszczelarzu, a może byś tak coś poradził na tematy czysto pszczelarskie.\nPost autor: marpi4 » 2006-01-09, 22:37\nCzy to forum o oponach czy o pszczołach albo reklamujesz swoje lub kolegi opony zamontuj te opony w ulu lub zrób ul z opon


adamigo - strona 10 - Księgarnia internetowa Bonito.pl\nKlocki 16-elementowe. Mix wzorów\nJuż w pierwszym okresie życia maluch nabywa umiejętności przestrzennego postrzegania: dotyka, łapie, bez problemu małymi rączkami bada przedmioty. Jednym z przykładów gry, która pobudza zdolności Malca są Obrazkowe Klocki (Adamigo). Kolorystyka kloców utrzymana w żywych barwach dodatkowo rozweseli, zainteresuje dziecko do...\nKlocki 12 elementów, cyferki\nJuż w pierwszym okresie życia maluch nabywa umiejętności przestrzennego postrzegania: dotyka, łapie, bez problemu małymi rączkami bada przedmioty. Jednym z przykładów gry, która pobudza zdolności malca, są Obrazkowe Klocki (Adamigo). Kolorystyka kloców utrzymana w żywych barwach dodatkowo rozwesela dziecko i zachęca je do ...\nTa niezwykła wycieczka po Londynie umożliwia podczas świetnej zabawy, utrwalenie angielskiego słownictwa. Gra zawiera aż 80 dwustronnych kart z angielskimi słówkami, na których znajdują się nazwy przedmiotów, zwierząt, kształtów, kolorów i liczb. W środku znajduje się instrukcja, zawierająca opis dwóch gier. Karty można ta...\nJuż w pierwszym okresie życia maluch nabywa umiejętności przestrzennego postrzegania: dotyka, łapie, bez problemu małymi rączkami bada przedmioty. Kolorystyka kloców utrzymana w żywych barwach dodatkowo rozweseli, zainteresuje dziecko do dalszego działania. Dzięki takiej grze maluch wykorzystuje swoje zmysły, chłonność i ...\nEnglish words. Fruits & vegetables, owoce i warzywa\nPopisz się znajomością znaków drogowych i zasad ruchu ulicznego. Pokonaj swoich przeciwników i jako pierwszy przekrocz linię mety. Układanka zapewni doskonałą zabawę oraz pomoże rozwinąć wiedzę o przepisach ruchu drogowego. Gra przeznaczona jest dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Zestaw gry zawiera: - 36 dwustronnych kart...


Bolesław Prus (Aleksander Głowacki) - Adam Breza, 1887\nBOLESŁAW PRUS (ALEKSANDER GŁOWACKI)\nAle cechy talentu są tysiączne. Są pomiędzy nimi pokrewne, nie ma dwóch równych. Drogi są tysiączne, którymi duch ludzki wędruje, aż wzbije się na taką wyżynę, skąd go już widać szeroko naokól, gdzie mu się dziwią jedni, nie rozumieją drudzy i gdzie wraz z uznaniem (a nawet wiele przedtem) zaczyna się niechęć i zazdrość tudzież owa małostkowa krytyka, która ma swe specjalne powołanie wyszukiwania plam, bo nie lubi, że ktoś lub coś wysunęło łepek ponad jej poziom, tj . ponad powszedniość i zwyczajność.\nNie wiem, kiedy Bolesław Prus otrzymał w darze pierwszego, który mu był niechętnym i niecierpiał go, ale założę się, że miał go wpierw aniżeli tego, który dojrzał w nim pierwszorzędny i oryginalny talent.\nZresztą jako nowelista jest Prus właściwie do dziś dnia mocno zapoznanym. Publiczność, kiedy mówi wyraz: Prus, ma przede wszystkim na myśli kronikarza z "Kuriera Warszawskiego". Jest to właśnie obraz niesprawiedliwości w sądzie spółczesnych. Kroniki "Kuriera Warszawskiego" przeminą, jak przeminie szum liści wiosennych; nowele i powieści zostaną jako dojrzały owoc prawdziwej twórczości. I to dziwna, że im bardziej spisuje się ostrze kronikarskiego pióra u Prusa, tym silniej dojrzewa w nim i mężnieje talent powieściopisarski. W czasie kiedy Prus pisał najsłabszą swą powieść "Dusze w niewoli", kroniki jego były najdowcipniejsza humor tryskał zdrowiem, obfitym był w doskonałe koncepta, czasami nawet w oryginalne, po swojemu sceptyczne, ale trafne poglądy. Dziś, kiedy w przeciągu dwóch lat napisał dwie powieści, jak "Pomyłka" ("Kraj" 1884, nie wyszła w osobnej książce z niezależnych od autora i wydawców pobudek) i "Placówka" (1886), które - śmiało rzec można - postawiły go od razu na tak wyniosłym szczycie polskiego Parnasu, że chwilowo tylko dwóch ludzi na nim się mieści, felietony jego nie tylko bledną coraz więcej, ale nadto wkradają się do nich z dnia na dzień chorobliwsze poglądy, nie usprawiedliwione uprzedzenia i niechęci kastowe, dążności reformatorskie w kierunku fałszywie i formułkowato pojętej niby - demokracji tudzież rozmaite inne półdoktryny społeczne. Czerpie się je nie tylko z własnych uprzedzeń, ale w znacznej części z zasłyszanych lub mozolnie odcyfrowanych teoryjek "zagranicznych", które, przystosowane do naszych stosunków, oczywiście do nich nie przystają. Stąd więc larum wielkie kronikarz podnosi, żeśmy tacy lub owacy, że np. nie staramy się o dobro nieoświeconych i maluczkich, że "szlachta" nie pilnuje, aby chłop jadł dobrze, stąd naród musi skarleć i zniedołężnieć, że taż szlachta nie stara się oświecić chłopa, że arystokracja rodowa czy pieniężna nie popiera drobnego przemysłu i... kto by tam zliczył. Wszystko to w najlepszej wierze, w tak dobrej i zacnej chęci, z tak widocznie silnym każdorazowo przeświadczeniem o prawdziwości tych odmiennych od siebie niejednokrotnie poglądów, że niepodobna, aby się ktokolwiek o to gniewał lub brał za złe.\nTo wszystko przecież jest niechybną oznaką, że - jak wyżej się rzekło - następne pokolenie nie będzie wiedziało, że istniał Prus kronikarz, ale następne i wiele innych jeszcze wiedzieć będą doskonale, że literatura nasza wydała ze siebie Bolesława Prusa, pierwszorzędnego nowelistę, który kochał wszystko, co biedne, małe i nieszczęśliwe, zbadał do gruntu naturę i patrzał w serca prostaków, a umiał je odtwarzać z taką prawdą, odczuciem, artyzmem i miłością, jak tylko potrafi ten, kto sam czuje i kocha.\nChociaż... ach ! ta "miłość dla maluczkich" stała się w pewnej części literatury modną, a niejeden domorosły talent skręcił nią kark chudemu swemu Pegazowi. Sentymentalne podlotki, zaledwie z pensji wykłute, poczuły dziwną miłość ku biednym Franusiom, Mamusiom i Józiom, sześcioklasiści poczuli wielkie myśli pierś im rozdymające i nuż rozczulać się nad Jasiem, który nie miał łaski u pryncypala cukiernika, potem ukradł zegarek, a potem umarł; nad Tomciem, co go zbił zły ojczym, a on potem także umarł... itd. W ogóle umierali wszyscy jak muchy, czasem zaś mieszała się do tych tragedii i wielka "społeczna tendencja", z której widno było jak na dłoni, że Jaś i Tomcio umarli z winy arystokraty pana, który o nim nic nie myślał, a jeszcze lepiej z winy egoistycznego bankiera. W ostatnim wypadku młody autor liczył na popularność... Tym oto sposobem pokręciło karki wielu kulawych pegazów!\nAle nie dość jest płakać nad biednym dziecięciem stróża, aby mieć talent jak Coppee (1), i nie wystarcza łzawić się nad niedolą wiejskiego pastuszka, aby stać się Prusem - co się wydawało niejednemu. Jeśliśmy tutaj zestawili dwa nazwiska : Coppee i Prus, to stało się jedynie przypadkiem. W rzeczywistości nie mają ani nic wspólnego. Coppee jest melodramacistą z nieco fałszywą żyłką sentymentalizmu. Robi on wrażenie francuskiego mieszczucha, który w ciepłym pokoju przy biurku łzawi się sztucznie nad biedami maluczkich, mniej je czując, więcej imaginując je sobie [...].\nPrus natomiast nic nie ma do czynienia z melodramatycznością lub sentymentalizmem. On jest szczery jak sama łza, prawdziwy jak sama bieda. Któż zresztą lepiej łzy i biedę odczuć potrafi, jeśli nie polski autor. Nie potrzebuje sztucznie naciskać sobie i czytelnikom gwaczka od łzawic, nie potrzebuje wystawiać sobie nadzwyczajnych okoliczności, komponować niezwykłych zdarzeń. Dość mu patrzeć na to, co jest w rzeczywistości, odczuć - no, i oczywiście - posiadać talent uplastycznienia tego, co widział i czuł.\nBeletrystyką spółczesną rządzi hasło prawda. Jest to bardzo piękne hasło, choć nadużywane prowadzi do dwóch ostateczności; wyuzdania lub przesady w pesymizmie. Pierwsze, mianowicie wyuzdanie, zlewające się z nieokiełznaną pornografią, stało się udziałem beletrystów francuskich. Drugie, tj. przesada w zbyt płaczliwymi pesymizmie, opanowało mnóstwo umysłów polskich beletrystów, naturalnie minorum genoum (2). [...] Gdyby Prusa Antek żył we Francji, a pisał o nim Maupassant, to pani Wójtowa miałaby z nim na pewno romans, albo (zwracając się gdzie indziej) ów chłop Rzepa ze "Szkiców węglem" nie rozciąłby głowy swej żonie za stosunki z panem pisarzem, bo - kto wie - może by stąd dlań korzyść wynikła, a gdyby dla tej korzyści żony nie poświęcił, byłoby to nieprawdziwym we Francji. Jakżeby zresztą ten Antek mógł być zbyt czułym na spojrzenie wójtowej, jeśli nie ma całej sukmany, a matce jego kartofli w chacie zabrakło na codzienną strawę. [...]\nDziwnym zbiegiem okoliczności natura dała Prusowi wzrok tak krótki, że musi się posługiwać aż dwoma parami okularów. To krótkowidztwo fizyczne posiada pewnego rodzaju analogię w umyśle twórczym i powieściopisarskim. [...]\nGdyby był naturalistą, ulubionym dlań studium byłyby wymoczki. Gdyby był medykiem, kochałby się w bakteriach. Ponieważ jest powieściopisarzem, więc umiłował prostaczków, biedaków, małe dzieci, idiotów i kaleki. W tym świecie jest jak u siebie. Zakłada dwie pary okularów i bada ten skromny, spokojny, drobny mikrokosmos, analizując uczucia kiełkujące dopiero i pierwotne, pragnienia same siebie nieświadome, światek nierozwiniętych serc i uczuć i tych ludzi ani bardzo złych, ani anielsko dobrych, ani zbyt podłych, ani nadto szlachetnych. W tym zakresie tworzy istne arcydzieła. Tam nawet, gdzie on sam chce zapewne, aby tendencja była szerszą i ogólnie społeczną, gdzie pokazać pragnie większe cele, zbiorowe dążności - nawet tam lubi pozostać w skromnym małomieszczańskim domku i pokazać nam szeroką widownię przez zmniejszające szkło opowieści małego chłopca, jak w "Pomyłce", albo zaprowadzi nas do chaty chłopskiej, ubogiej, zapomnianej, gdzieś na ustroniu za wsią stojącej, jak chata Ślimaka w Placówce. Jakby mówił: tu rdzeń świata, miazga społeczeństwa, grunt budowy - nie tam, gdzie błyszczy, na co zwracają się oczy wszystkich i co wam, powierzchownie patrzącym, wydaje się godnym uwagi... Oczywiste, że w tym zakresie i w tych ciasnych widnokręgach nie znajdzie wcale, lub bardzo rzadko, tego, co się romansem w powieści nazywa. Jeśli po drodze miłość się znajdzie, to będzie prosta i prawie nieciekawa, nie uczona sonetów, nic znająca intryg, wielkich poświęceń, wulkanicznych zapałów jak ludzie, pomiędzy których powieściopisarz nas wprowadza. Ostatnia okoliczność, tj. brak romansowej strony w powieściach Prusa, jest może powodem tego, cośmy powiedzieli na samym początku, mianowicie, że jego talent autorski mniej jest znanym; jak na to zasługuje, nie posiada dotąd pocztności i rozgłosu.\nCzytającą powieści publiczność stanowią przeważnie kobiety. Bądźmy szczerymi i przyznajmy, że szerokie koła tychże czytelniczek nie oceniają u nas jeszcze takiej powieści, gdzie nie chodzi przede wszystkim o to, czy Numa pójdzie za Pompiliusza, czy które z kochanków się nie otruje, nie umrze z miłości na suchoty, lub gdzie nie będzie mowy o zdradzie jakiegokolwiek bądź rodzaju, intrydze, zbrodni itp. Są to jeszcze przywyknienia starej szkoły, a gust ten, nader silnie rozwinięty, podtrzymują dzielnie mniej może oryginalne powieści, ile cały potop tłumaczeń, którymi wszystkie wydawnictwa pasą publiczność aż do niestrawności. [...]\nPisarz "nowej szkoły", do której Prus stanowczo należy, jeśli mianowicie nie goni za hałasem i efektem, zdobywa sobie z trudem uznanie i rozgłos. Większą część, prawie wszystkie jego utwory, może czytać bez sromu dziecko, ba! nawet w największym puryzmie trzymany podlotek żadnej z nich pod poduszką przed mamą lub guwernantką chować nic potrzebuje. [...]\nZadziwiającym jest dar jego głębokiego wnikania w naturę dziecięcą. Osobna jakaś służy mu do tego metoda, w której jednak główną rolę gra intuicja. Prus rozpoczął poważniejszą swą działalność nowelisty od studiów z tego świata. Było to mniej więcej przed laty dziesięciu. Wtedy to powstały "Sieroca dola", "Anielka", "Grzechy dzieciństwa"; może najwdzięczniejsza z nich "Przygoda Stasia", piękna nie tylko sama przez się, ale najlepiej a dosadnio tę właśnie specjalność Prusa charakteryzująca. [...]\nTo jest Prusa genre (3), czyli właściwie pewna część składowa jego obserwacyjnego umysłu refleksyjnej i badawczej po swojemu natury. Jest to organizacja podobna zapewne do tej, która przeszła do przekonania, że zanim wszechświat zmierzyć będziem umieli, należy starać się o badanie systemu atomów, z których on się składa.\n[...] Ma Prus tę właściwość, że jeżeli obok głównych figur grupuje pobieżnie inne mniej ważne postacie, to zaledwie ich dotknie, już każda z nich nabiera wypukłości. Jakiś łobuz znad Wisły wyskakuje nagle z dna obrazu... na chwilkę, mówi kilka słów i oto już go mamy . Spotka się z, śmieciarką - oho ! tylko siąść i narysować oboje... Nigdy nie powie słowa za wiele, do frazesu się nie ucieknie..., a zdarza się tu tym, którzy w środku "tworzenia", tracąc z oczu postać (bo zresztą nigdy jej dobrze przed oczyma nie mieli), łatają rzecz frazesem, ba! nawet morałem! To nie sztuka. Morał, jeśli już ma być, refleksją subiektywną, jeśli jej trzeba, niech sobie wyciąga czytelnik sam, ile mu się podoba, ale powieściopisarz niech rozprawia jak najmniej, a niech za niego mówią ci, którym dal życie w swej powieści.\nBoże! jakże u nas pod tym względem kwitnie gadulstwo. [...] Zdarza się to w powieściach i nie w powieściach. Czytasz lub patrzysz na rzecz w książce albo w teatrze i dziwisz się, że podobne głupstwo spłodzić, wydrukować lub wystawić było można. Nie ma sensu, ładu ni składu. Ludzie kołaczą się błędnie, żaden z nich nie żyje naprawdę; nic się nie zawiązuje, nie dzieje i nie kończy. Wtem słychać okrutne brawo. Dlaczego? Bo ktoś powstał i wielkim głosem wykrzyknął np. "Tak nakazuje szczęście i dobro kraju!" Albo: "Obowiązek obywatelski! ... " Jakie dobro kraju? - zapytujesz, jaki obywatelski obowiązek? Ni przypiąć tego, ni przyłatać. Ale frazes zrobił już swoje i czytelnik lub publiczność wzięci zostali na lep pustego komunału, licho nawet fabrykowanego.[...]\nZ potęgą taką nierówna dotąd walka, nawet w beletrystyce. Tej miary pisarzy co Prus, którzy go nienawidzą, jeszcze bardzo niewielu, a tylko oni wyrugować go z tej sfery, choćby w części, są zdolni. Publiczność znarowiona nie tak prędko nauczy się odróżniać, co prawdziwy brylant, choćby niezbyt kunsztownie szlifowany, a co szkło czeskie lub inna pociejowska tandeta. [...]\nW "Omyłce" pięknym jest ów ciągły półton, w którym treść pozostaje - nie z własnej woli autora - a przez który to półton widzimy jednak doskonale, o co chodzi, co się dzieje, choć nigdy nam tego autor z imienia i nazwiska nic powiada. Są jakieś niespokojne czasy, jakieś wielkie obawy i nadzieje zarazem, przygotowania i niebezpieczeństwo, potem bitwy i ranni, i porażka, i wielki smutek - a przez ten półton rzecz jeszcze wydaje się piękniejszą, kontury jej zlewają się z niebem i z ziemią, ale my je przecież od początku do końca widzimy tak samo i wyraźnie jak na dłoni. I jeszcze jedno. Cała historia, magiczna w gruncie, a nawet głęboko tendencyjna, zacieśniana została w opowiadaniu małego chłopca Antosia, który choć dziś już dorósł, a ma obecnie najmniej trzydzieści jeden lat, jeżeli wówczas, kiedy się to działo, miał siedem, opowiada jednak o ludziach i wypadkach ówczesnych w ten sposób, w jaki mu się to wszystko w dziecinnym umyśle i niedojrzałym sądzie przedstawiało. Jest to rodzaj pomniejszającego szkła, które autor czytelnikom przed oczyma trzyma; albo jest to lornetka odwrócona do widza grubym końcem, przez który przedmioty wydają się mniejsze i dalsze, ale rzecz nabiera jakiegoś oryginalnego wdzięku. [...]\nA to wszystko pisał autor dla "kraju". Mądrej głowie dość dwie słowie. Ów szpieg - to obraz poniewieranego a zapoznanego rozsądku, rozwagi, zdrowej rady i człowieka trzeźwo na rzecz patrzącego. Stary Dobrzański wraz z innymi - to typ szowinisty, który liczy na Francuza i zamki buduje na lodzie. A kwintesencja? Zginął człowiek zapoznany jako męczennik zdrowego rozsądku, ale z popiołów jego powstaną następcy ... Śliczna powieść... cudowne w niej typy, każdy inny, każdy wypukły i prawdziwy, jakby rzeźbiony, rzec można, mistrzowski w swej prostocie, bez frazesów, bez kazań i morałów. Myśl przewodnią zrozumie każdy, chuć autor subiektywnie nigdy jej nic wypowiada.\nA jak przystosowane do tendencji pisma, dla którego prze znaczone... Może aż nadto zręcznie, choć podobno owe zbyt wyraźne podkreślenie myśli przewodniej stało się bez woli autora. Jednakże myśl była i, co więcej (a co zdarza się tak rzadko), tendencja nie osłabiła rzeczy samej, nie stała się sprężynką nakręcającą automatycznie myśli i fiesta osób działających, którzy pozostali żywymi z ciała, krwi i kości. Tak rzadko się to zdarza w tendencyjnych powieściach... tak bardzo rzadko.\nA tendencja sama, czy prawdziwa, czy obecnie jeszcze na czasie? To inna kwestia. Jak na dziś, zapewne spóźniona trochę. Wygląda jak ironia.\nRozsądniejszym, wiele rozsądniejszym od owego spotwarzonego staruszka, żadna się krzywda nie dzieje. Przeciwnie, zdrowi są, dobrze im się dzieje, mają okrągły żołądek i buzie rumiane.\n"Słowo" 1887 nr 49, 51, 54, 54\nAdam Breza ( 1850-1936), pseud. Adam Goraj - literat i publicysta, współpracownik pism warszawskich, "Kuriera Warszawskiego", "Słowa" i "Wieku",\n(1) Francois Coppee ( 1842-1907) - poeta i dramaturg francuski, początkowo, pozostawał pod wpływem parnasizmu, następnie piewca życia codziennego.\n(2) Minorum gentium (łac.) - o mniejszym znaczeniu.\n(3) Genre (franc.) - rodzaj, styl.


Jak wejść w nową rodzinę? O sytuacji teściów - Grzegorz Iniewicz , Beata Legutko - Portal OPOKA\nFaktyczne uznanie, że córka czy syn są już dorośli i mają prawo do swojego życia, to bardzo ważne zadanie.\nSpójrzmy jeszcze na całą sytuację oczami teściów. Czy dla nich małżeństwo dzieci jest rzeczywiście trudną sytuacją?\nPrzede wszystkim muszą skonfrontować się ze stratą. Wcześniej, kiedy dziecko dorastało, owszem, wychodziło na randki, imprezy, może nawet wyprowadziło się z domu. Cały czas była to jednak sytuacja odwracalna. Wraz z zawarciem związku małżeńskiego czy wspólnym zamieszkaniem z kimś dziecko ostatecznie pokazuje: jestem dorosły, mam już swoje życie.\nW momencie jakiegokolwiek sformalizowania związku rodzice muszą się skonfrontować z „utratą” dziecka. To jest oczywiście proces, który zajmuje różną ilość czasu. Niektórzy rodzice stosunkowo szybko się z tym godzą, zwłaszcza jeśli dziecko i tak już od pewnego czasu z nimi nie mieszkało, ale u innych ciągnie się to latami. Brak pogodzenia się z nową sytuacją objawia się najczęściej wtrącaniem się w sprawy młodych, próbami kontrolowania ich czy dążeniem do utrzymywania jak najbliższych relacji bez zważania na potrzeby czy możliwości dzieci. Konsekwencją są narastające konflikty u młodych, czasami przenoszone z kolei na ich dzieci. I te pary czy te rodziny trafiają potem na terapię właśnie z tymi, można powiedzieć, wtórnymi problemami.\nW trakcie spotkań odgrzebujemy historię ich relacji i tam czasami pojawiają się właśnie rodzice czy teściowie. Pamiętam wiele rodzin, które pojawiły się na terapii z powodu jakichś problemów z dzieckiem. I nagle okazywało się, że dziadkowie w ogóle o tym nie wiedzą. Rodzice tłumaczyli, że nie chcą ich niepokoić, że dziadkowie są starzy, mają słabe serca itp. A po jakimś czasie z tych rozmów wynikało, że oni po prostu boją się tych swoich rodziców, boją się im powiedzieć, że mają kłopoty rodzinne, bo będą potraktowani jak nieodpowiedzialni smarkacze. W takich sytuacjach nie ma partnerstwa w relacjach między rodzicami i ich dorosłymi dziećmi. Dla tych pierwszych ci drudzy to ciągle nieodpowiedzialne dzieci. A to właściwie pokazuje problem niezaakceptowania syna czy córki jako męża i ojca czy jako żony i matki, czyli niepogodzenie się z utratą. Ci rodzice będą chcieli, często nieświadomie, aby te „dorosłe dzieci” wypełniły im pustkę w życiu, która nastała wraz z ich odejściem. A tymczasem to rodzice muszą sobie poradzić ze znalezieniem jakiegoś interesującego zajęcia w tzw. fazie pustego gniazda.\nFaktyczne uznanie, że córka czy syn są już dorośli i mają prawo do swojego życia, to bardzo ważne zadanie. Tak jak przemiana z opiekunów w kogoś, kto w razie potrzeby, nie narzucając się, zaoferuje swoją pomoc. Jeśli matka będzie uważała swoją córkę za niedojrzałą, niezdolną do bycia żoną i matką, zacznie ingerować w jej życie. To jest problem wielu osób, moich pacjentów również. Czasem bliskie relacje z rodzicami uniemożliwiają wejście w dorosłe relacje z kimś innym. Jeśli dla dwudziestoparoletniego mężczyzny mama jest ostatecznym punktem odniesienia, organizuje mu całe życie, musi wiedzieć, z kim wychodzi i kiedy wróci, można zapytać, czy w takim układzie jest w ogóle miejsce dla innej kobiety. To samo dotyczy kobiet, które pozostają w bliskich związkach z rodzicami, a ci wypełniają tyle przestrzeni życiowej, że w życiu tych młodych osób nie ma już miejsca na partnera.\nA gdyby spojrzeć na tę sytuację optymistycznie: nie tracimy dziecka, ale zyskujemy kolejne?\nMożna oczywiście, ale według mnie to trochę ryzykowne. Nie wiemy przecież, czy ten zięć, ta synowa chciałby/chciałaby być kolejnym dzieckiem. Pamiętajmy, że synowa czy zięć to osoby dorosłe, nie dzieci. Owszem relacja, która ich łączy z teściami, może być tak określona – często przecież używają słów „mamo”, „tato” – ale nie należy tego nadużywać. Cała sztuka polega na tym, żeby przyjąć nowego członka rodziny jako osobę dorosłą.\nKiedy dziecko wyfrunie z domu, rodzice mogą zacząć nowe życie?\nTak, ale wbrew pozorom dla wielu par nie jest to łatwy czas. Pojawia się syndrom pustego gniazda, wzrasta liczba rozwodów. Klasyczne badania pokazywały, że pierwsza fala rozwodów pojawia się po pierwszych kilku latach po ślubie. Pojawiają się dzieci, konfrontacja z różnymi trudnościami, para sobie nie radzi i się rozchodzi. Kolejny wzrost liczby rozwodów obserwuje się mniej więcej wtedy, kiedy dzieci dorastają i opuszczają rodzinny dom. To łączy się zazwyczaj z kryzysem połowy życia. Rodzice zaczynają konfrontować się z własnymi osiągnięciami i porażkami, zadają sobie pytania, czy jeszcze coś ważnego mogą osiągnąć, czy to już jest ich życiowy Mount Everest. Pojawiają się ograniczenia ze względu na zdrowie. Zbliża się emerytura. Wspominam o tym, gdyż u rodziców pozostających w pustym gnieździe mogą się pojawiać problemy mające różne źródła.\nRównocześnie w ostatnich latach zmienił się styl życia dziadków i babć. Mają „kartę seniora”, mogą jeździć na wczasy, chodzić do klubu, na różne zajęcia, np. „Internetu dla seniora”, aerobik, basen. To bardzo pozytywna zmiana. Trzeba jednak pamiętać, że wprawdzie w pomocy przy dziecku są zazwyczaj bezcenni, jednak nie jest to ich obowiązek. Dlatego jeśli już decydujemy się na taki układ, warto ustalić zasady. Na przykład babcia przychodzi do dziecka trzy razy w tygodniu na trzy godziny i tyle – sprawa jest jasna. Co innego, jak mama czy teściowa przychodzi i pomaga, ale siedzi u nas bardzo długo, a nie bardzo wypada jej powiedzieć, żeby już wyszła.\nZ nianią jest inaczej – przychodzi wiadomo kiedy, jest „od do”, nie ma żadnych wątpliwości i niedomówień. Ale może i z dziadkami warto przedyskutować takie zasady pomocy? Bo inna jest sytuacja, gdy są to po prostu odwiedziny babci, a inna, gdy czekamy na przyjście babci, bo zaraz musimy wybiec do pracy.\nCzy przed ślubem teściowe inaczej traktują swoje przyszłe synowe niż po ślubie?\nCzy po ślubie wychodzi szydło z worka?\nA zdarza się, że wychodzi wcześniej?\nTak, nawet dobrze kiedy wyjdzie wcześniej. Po pierwszych konfliktach, rozczarowaniach, mniej przyjemnych momentach łatwiej jest zobaczyć, jaki ktoś jest naprawdę. Właściwie należałoby się cieszyć z takich kłótni, dlatego że zazwyczaj sami siebie oszukujemy i postrzegamy ludzi w sposób życzeniowy. Stosujemy mechanizm idealizacji, o którym wcześniej wspominałem. Chcielibyśmy, żeby ludzie byli tacy i tacy, a potem jesteśmy rozczarowani. Często młodzi sami się nakręcają, tak bardzo chcą mieć idealnych teściów, że nie dostrzegają ich wad. A potem nagle odkrywają, że teściowa nie taka znowu idealna. Pretensje do takiego stanu rzeczy możemy mieć tylko do siebie – to ja „stworzyłem” sobie teściów, żonę, dzieci na obraz własnych wyobrażeń.\nPewnego rodzaju ambiwalencja w postrzeganiu ludzi świadczy o zdrowiu psychicznym. Jeśli w stosunku do bliskiej osoby mam pozytywne emocje, ale też czuję, że czasami mnie wkurza, to wszystko jest w porządku. Ambiwalencja powoduje, że wiem, co robić w różnych sytuacjach, natomiast idealizowanie albo przeciwnie – deprecjonowanie kogoś – blokuje działanie. Odkrywanie czyichś słabości czy wad jest urealnianiem tej osoby. Podobny mechanizm występuje w związkach, zwłaszcza po tym pierwszym okresie zakochania. Amerykańscy psychologowie obliczyli, że zakochanie może trwać tylko kilka miesięcy, bo to jest dosyć poważny stan psychicznego odrealnienia. Kiedy mężczyzna nagle zapomni na randkę przynieść kwiatka, nie ma tragedii, kobieta już wie, że taki jest, czasami przynosi, a czasami zapomina.\nCzy warto, aby obie rodziny wcześniej się lepiej poznały i potem co jakiś czas spotykały?\nKto by miał się o to starać?\nJeżeli rodziny mają taką gotowość, niech się spotykają, spędzają razem czas. Ale dzieci nie są od tego, żeby organizować spotkania swoich rodziców. To oni sami muszą podjąć decyzję, na jakich zasadach chcą utrzymywać kontakt z teściami syna czy córki.\nNawet małżeństwo „dzieci” nie wymaga, żeby ich rodzice utrzymywali jakieś relacje?\nNie. Żyjemy w takiej kulturze, gdzie to nie jest wymagane. Dawniej, kiedy rodzice decydowali o zamążpójściu, rodzina musiała mieć jakieś zdanie, dogadywała się z drugą rodziną. W tej chwili bywa różnie. Oczywiście przyjemniej jest, kiedy rodziny młodych mają miłe relacje, ale wcale tak nie musi być. W przypadku większych czy sławniejszych rodzin istnieje też niebezpieczeństwo, że takie zapraszanie może oznaczać wchłonięcie i dominację. Ale to też nie jest regułą.\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: dzieci rodzice relacje prywatność dorosłość młodzi teściowie synowa zięć


Tam kiedyś była Rzeczpospolita Ziemie ukrainne – Besala Jerzy | Książka – Woblink.com\nZiemie ukrainne są pełne śladów polskości. Na Rusi Czerwonej, Wołyniu, Podolu, w województwie bełskim, na Bracławszczyźnie, Czernihowszczyźnie, w Kijowskiem – wszędzie Polacy bądź spolonizowani kniaziowie i szlachta ruska odcisnęli swe piętno w historii i kulturze. Pałace, zamki,...\nEbook 40,67 zł Książka - Oprawa twarda 38,35 zł\nBesala Jerzy - pozostałe książki Wszystkie\n1 Rewizja nadzwyczaj…\n3 Jak Polska zbawiał…\n4 Alkoholowe dzieje …\n5 Niewygodne związki…\n6 Zygmunt August i j…\n7 Miłość i strach. D…\n8 Tajemnicze dzieje …\n9 Miłość i strach Dz…\n10 Miłość i strach To…\n11 Tyrani i błaźni Od…\n12 Zagadki kryminalne…\n13 Zygmunt Stary i Bo…\n14 Piękne Heleny. Bos…\n15 Miłość i strach. D…\n16 Grabież polskich s…\nKsiążki w oprawie: twarda podobne do Tam kiedyś była Rzeczpospolita Ziemie ukrainne


Jak możemy radzić sobie z konkurencją w handlu internetowym - expo2005.info.pl\nTo najzupełniej typowe, że jeżeli zależy nam na tym, aby z odpowiednimi sukcesami prowadzić swój interes, bez cienia wątpliwości powinniśmy dokładnie pomyśleć czy na pewno szanujemy własną konkurencję. Co to oznacza? Cóż, pojęcie szacunku do swojej konkurencji możemy oczywiście rozumieć na wiele sposobów, lecz w zasadzie prawda jest taka, że czymś niesamowicie ważnym jest to, aby docenić pozostałe sklepy internetowe, które prowadzą działalność w naszej branży.\nNie możemy uważać, iż przykładowo działając w branży odzieżowej, reszta sklepów to takie miejsca, które są dużo gorsze od naszego biznesu.\nSklepikarze, którzy są za bardzo zapatrzeni w siebie popełniają duży błąd - konkurencja nie śpi! Co zatem zrobić, aby móc być dalej przed konkurencją? Cóż, kapitalnym rozwiązaniem jest choćby to, aby stworzyć blogi internetowe, które traktują na temat odzieży - oczywiście przy założeniu, iż mamy sklep internetowy z odzieżą.\nTe opublikowane tutaj wpisy z witryny (www.abk.pl/o-akademii/) zaspokoją Twą dociekliwość, jeżeli przedstawiona w tym serwisie tematyka bardzo Cię zaabsorbowała.\nDzięki takiemu pomysłowi mamy okazję codziennie do własnego e-sklepu ściągać naprawdę wielu ludzi mocno zainteresowanych odzieżą - a tego właśnie chcemy!\nW końcu jeśli przykładowo otworzymy małego bloga o ładnych sukienkach, to prócz umieszczania tekstów o nich, fotek i całej reszty, będziemy mogli także umieścić ofertę sklepu!\nCzyli kobieta zainteresowana kupnem sukienki może zakupi ją za naszym pośrednictwem. Nikt nie powiedział, że sieć takowych blogów to coś nierealnego. Choć trzeba mocno umiejętnie podejść do tego - na przykład blogi powinny być optymalizowane i pozycjonowane przez takie profesjonalne firmy jak m.in. agencja reklamowa Artefakt, która jest aktualnie jedną z lepszych na polskim rynku.\nCo jest najważniejsze w temacie prowadzenia bloga? Cóż, to zapewne żadna tajemnica - najbardziej istotne jest to, aby bardzo dokładnie zastanowić się czy artykuły o ubraniach w istocie zaciekawią czytelników.\nUwaga! Przygotowaliśmy dla Ciebie nowy tekst - a w nim ciekawa treść (http://mangata.com.pl/masterform/) na podobny temat. Sprawdź obowiązkowo i życzymy miłej lektury.\nChoć wiadomo, że każdemu się nie dogodzi, to w końcu i tak trzeba trafić w gust typowego czytelnika. Jak? Najzwyczajniej w świecie przygotowując interesujące teksty. To może truizm, lecz prawda jest taka, że często blogerzy niejako zapominają o tym. A potem wielkie zdziwienie, bo na bloga praktycznie nikt nie chce zachodzić.\nPoznaj firmę i dowiedz się więcej!\nChcesz wypłynąć na szybki rozwój swojego malucha? Zaopatrz go w zabawki edukacyjne.\nW ostatnim czasie ogromnie wiele mówi się na temat roli zabawek edukacyjnych. Są one bowiem niejednokrotnie uznawane za najlepsze źródło nauki dla małych dzieci, których umiejętności poznawcze są jeszcze w mocnym stopniu ograniczone. W dniu dzisiejszym w sklepach zabawkowych możemy bowiem odnaleźć z pewnością niezmiernie wiele propozycji, niemniej tymczasem nie wszystkie z nich są godne uwagi.\nWagi stanowią główne i bardzo pomocne wyposażenie punktów handlowych o doprawdy zróżnicowanym charakterze. Choć są utożsamiane przede wszystkim ze sklepami oferującymi artykuły spożywcze, ich wykorzystanie na tej jednej branży zdecydowanie się nie kończy. Wagi są wykorzystywane przez złotników, restauratorów, w aptekach oraz laboratoriach. To jedynie ułamek możliwości, w których potrafią być wykorzystane.


Co to jest Polityka miłości\npolityka miłości co to jest\nDefinicja: przewodni każdej młodej egzystencji. Niestety, coraz częściej to jest miłość.\nCo znaczy Polityka miłości.\nSłownik: Nie ma nastolatka, który aby nie mówił o miłości. Jeżeli jednak znajdzie się taki co o niej nie mówi, to na pewno o niej marzy. Uczucia to temat przewodni każdej młodej egzystencji. Niestety, coraz częściej to jest miłość nieszczęśliwa.\nDefinicja: Niemal każdy wie jaki ma smak odrzucenie poprzez kochaną osobę. Świat się wtedy wali, znika chęć do życia, wszystko znajduje się za ciemną kurtyną. Jedyne co czujemy to smutek, gorycz upokorzenia. W głowie tłuką się pytania: „Dlaczego? Co jest ze mną nie tak? Przecież dałem wszystko co miałem najcenniejszego. Co złego zrobiłem?” Ten czas jest jednym z najtrudniejszych w życiu.\nDlaczego tak się dzieje? Co sprawia, iż między ludźmi nie rodzi się miłość, aczkolwiek jedno z nich oddałoby za to życie?\nMożna to sobie wyjaśniać jako użytek. Zwyczajnie tak miało być. Jednak byłoby to zbycie tematu, zakneblowanie uczuciom ust. Kochająca osoba nie przyjmie do informacje, iż nie zazna szczęścia, ponieważ tak chciały gwiazdy.\nMoże więc to jednak troska o drugą osobę? Przecież jeżeli jedno z nich nie kocha, to połączenie się byłoby katastrofą. Nie ma nic gorszego od udawania uczuć. Dowiedziawszy się, iż wszystko co do chwili obecnej działo się pomiędzy nim a ukochaną osobą było fikcją, człowiek doznaje największego upokorzenia, jakie tylko może się stać jego udziałem. Żal jest o sporo większy niż gdyby prawda miała wyjść na jaw przedtem. Czyli może troska? Lecz dlaczego osoby, które nie kochają, wymagają od drugiego, tak aby pozostał ich przyjacielem? Czy nie wiedzą, iż to wielkie cierpienie patrzeć na kogoś, kto nie chce być tą/tym jedynym/ą? Na osobę, która odrzuca największy dar serca, każąc równocześnie płacić sobie haracz przyjaźni?\nCzy by z pewnością troska?\nczyli może egoizm? Zastosowanie zakochanego do własnych celów. Dla przyjemności. Taki ofiarny człowiek może być bardzo przydatny. Jak wiadomo, miłość odbiera zmysł krytycyzmu w stopniu wybitnym, w szczególności w ocenie ukochanego. Minie dużo czasu zanim człowiek zorientuje się, iż jest używany.\nprzyczyny odrzucenia miłości są różne i chyba raczej zawsze będą aczkolwiek trochę owiane tajemnicą. Nie wiadomo, co siedzi w sercu drugiego człowieka. Zastanawiające jednak, iż jeżeli się właśnie nie wie, co ktoś ma w sercu, to czy rzeczywiście nasz wybór był dobry? Czy taka osoba zasługuje na nasze uczucie? Jedno nie podlega dyskusji. Wiele osób przeszło poprzez cierniowy ogród nieszczęśliwego zakochania. Czy aczkolwiek kilkudziesięciu tych wędrówek można było uniknąć?\nCo oznacza przewodni każdej młodej egzystencji. Niestety definicje:\nCo znaczy Oto to życie kur...skie, które tak\nCo znaczy Kolejne gwiazdy na Heinekenie\nCo znaczy Lepiej Sprawdzić - 20.07.2007\nCo znaczy Idź do kina z iThink.pl - dwudniowy\nSłownik polityka miłości znaczenie. Co to jest, tłumaczenie, co oznacza.


CIEŚLA SZALUNKOWY/NIEMCY Miejsce pracy: Monachium. Rozpoczęcie pracy: OD ZARAZ Liczba miejsc - Cieśla, Zawód - Branża - Praca za granicą - Najnowsze oferty pracy za granicą < head>\nCIEŚLA SZALUNKOWY/NIEMCY Miejsce pracy: Monachium. Rozpoczęcie pracy: OD ZARAZ Liczba miejsc\nMiejsce pracy: Monachium.\n- doświadczenie na ww. stanowisku minimum 6 lat,\n- doświadczenie w systemie MEVA.\n- praca w systemie 56h w tygodniu,\n- zakwaterowanie zorganizowane przez pracodawcę, 200e miesięcznie,\n- wynagrodzenie wypłacane do 20-tego każdego miesiąca,\nCv proszę wysyłać na maila: delegowanispzoo@vp.pl\nTelefon: PN-PT 8-16. 721988571\nCIEŚLA - Miejsce - ZARAZ - Liczba - miejsc\nCIEŚLA SZALUNKOWY/NIEMCY Miejsce pracy: Monachium. Rozpoczęcie pracy: OD ZARAZ Liczba miejsc / Nr ref.\nchichester podwieszane gochsheim gallen kapelle ogrodnictwa stale\nuznanie spalinowego spawacztig pilaze kielcach immediate training removal\nkażde niemeckiego operatar kolwiek opienkuna upholsterer tokarek fraancja\nklinkierki oszusta sprzedawce logistyk szkoleniowiec stadtbergen sklad dociepleniowcy\npodlogi sureshot edukacyjny schlierbach pomiarow rybach huissen palnik\nrestaurant statki gazowe wervik chlopcow serwisu natychmiastowy przemyslowi\nmartynike zastrzyk zbieracz kamienne rozbioru cukierniczych montujące lauda\nkierowniczki essen elewacji ustawiacz maria lutowanych niemiecklim wentylacj\nedukatorka jabłka klimatyzacyjne chłopca krassow wolowym suche rejony\nkonwencjonalnych marki energetyczna aalen prowadzĄcy schwaforden driver lumikko\nsztokowanie własciciel plewienie bezpośrednio stoczniowych bydła swojego ksiegowy\nmultidrop towarzyski porażeniem kupuje notfall coordonnateur matematyki pracowita\nottobrunn klinkierowe niedowidzącym solidni