Oszałamiająca Historyczna Posiadłość Na Sprzedaż W Brianza | Lionard\nStrona główna > Willa - Dom Wiejski\t> Historyczna willa na sprzedaż w prowincji Lecco\nOszałamiająca historyczna posiadłość na sprzedaż w Br...\nHistoryczna willa na sprzedaż w prowincji Lecco\nLuksusowa nieruchomość na sprzedaż w Brianza\nMediolan 35 km - Bergamo 25 km - Lecco 25 km - Lotnisko Bergamo Orio al Serio 20 km - Lotnisko Milano Linate 35 km\nW sercu Brianza znajduje się tam wspaniała zabytkowa willa z XII wieku, otoczona pięknym parkiem na sprzedaż w prowincji Lecco.\nTa dwupiętrowa posiadłość ma powierzchnię około 1000 m2 i jest podzielona na trzy niezależne mieszkania.\nGłówne mieszkanie ma dwa piętra i składa się z przestronnej jadalni, dwóch eleganckich salonów, gabinetu, kuchni z jadalnią, kilku pomieszczeń gospodarczych i przestronnej zadaszonej werandy, a wszystko to na parterze. Na piętrze znajduje się część sypialna, w której znajdują się trzy sypialnie z dwiema łazienkami, gabinet i część garderoby.\nDrugi i trzeci lokal mają podobny rozkład i składają się z pokoju dziennego, jadalni, kuchni z jadalnią, trzech sypialni, gabinetu i łazienki.\nPokoje tej nieruchomości są jasne i przestronne, z dużymi oknami wychodzącymi na zewnątrz. Ta historyczna posiadłość jest ozdobiona eleganckimi meblami w klasycznym stylu, wyrafinowanymi tkaninami i eleganckimi materiałami.\nTa willa otoczona jest parkiem o powierzchni około jednego hektara, wspaniale obsadzonym wielowiekowymi wysokimi drzewami i domem dla dużej szklarni i drewutni. Tutaj można także zbudować piękny basen na lato.\nTa nieruchomość na sprzedaż znajduje się w sercu Brianza, w dogodnym położeniu, aby dotrzeć do miast takich jak Lecco, Mediolan, Como i Bergamo ; Jest to idealne miejsce dla tych, którzy szukają odpoczynku w pobliżu głównych ośrodków gospodarczych, turystycznych i kulturalnych Lombardii.\nTa luksusowa posiadłość położona jest zaledwie kilka kilometrów od Mediolanu i Monzy, w bardzo spokojnej i prywatnej okolicy. Miasto, w którym znajduje się nasza posiadłość, ma starożytne korzenie i ma bardzo ważną przeszłość, oferując prestiżowe dziedzictwo architektoniczne i artystyczne.\nBliskość jezior Como i Lecco, jest również istotna, ponieważ są to znane na całym świecie ciekawe miejsca i poszukiwane przez międzynarodowy zestaw odrzutowy.


Zespół Szkół im. Kajetana hr. Kickiego w Sobieszynie » Rekrutacja\nBardzo się cieszymy, że zainteresowanie naszą ofertą edukacyjną skierowało Was na tę stronę. Poniżej przedstawimy skrócony terminarz postępowania rekrutacyjnego na rok szkolny 2022/2023\nJeżeli jesteś uczniem Szkoły podstawowej z w/w miast i powiatów sprawa jest prosta- Twoje konto zostanie założone przez szkołę. Jeżeli Twoja szkoła nie jest objęta systemem rekrutacji elektronicznej- załóż swoje konto na stronie https://lubelszczyzna.edu.com.pl , a następnie dokonaj wyboru jednej z naszych szkół. Film instruktażowy ułatwi Wam rejestrację w systemie.\nUstawa z dnia 14 grudnia 2016r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 910 z późn. zm.)\nRozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 sierpnia 2019 r. w sprawie przeprowadzania postępowania rekrutacyjnego oraz postępowania uzupełniającego do publicznych przedszkoli, szkół, placówek i centrów (Dz. U. z 2019 r. poz. 1737\nTerminy postępowania rekrutacyjno-kwalifikacyjnego na rok szkolny 2022/2023\n1. Złożenie wniosku o przyjęcie do szkoły ponadpodstawowej od 16 maja 2022 r.\n2. Test sprawności fizycznej dla kandydatów do OPW.\n17 czerwca zostanie podana do publicznej wiadomości lista uczniów, którzy pozytywnie przeszli test sprawności fizycznej W terminie od 1 do 14 czerwca 2022\n3. Uzupełnienie wniosku o przyjęcie do szkoły ponadpodstawowej o zaświadczenie o wyniku egzaminu ósmoklasisty od 24 czerwca 2022r.\n4 Podanie do publicznej wiadomości przez komisję rekrutacyjną listy kandydatów zakwalifikowanych i kandydatów niezakwalifikowanych 22 lipca 2022 r.\n4. Potwierdzenie przez rodzica kandydata albo kandydata pełnoletniego woli przyjęcia w postaci przedłożenia oryginału świadectwa ukończenia szkoły i oryginału zaświadczenia o wynikach egzaminu zewnętrznego oraz zaświadczenia lekarskiego zawierającego orzeczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia praktycznej nauki zawodu. od 22 lipca 2022 r.\n5. Podanie do publicznej wiadomości przez komisję rekrutacyjną listy kandydatów przyjętych i kandydatów nieprzyjętych 29 lipca 2022 r.\nO przyjęcie do klasy pierwszej Liceum Ogólnokształcącego: mogą ubiegać się absolwenci szkół podstawowych.\nwniosek o przyjęcie do szkoły –\nzaświadczenie lekarskie zawierające orzeczenie/zaświadczenie potwierdzające bardzo dobry stan zdrowia\nKandydaci do OPW obowiązkowo muszą zaliczyć test sprawności fizycznej zorganizowany w terminie ustalonym przez Dyrektora ZS w Sobieszynie. Opis Egzaminu znajduje się w zakładce Specyfika rekrutacji\nW celu przeprowadzenia rekrutacji do klas pierwszych dyrektor szkoły powołuje szkolną komisję rekrutacyjną, wyznacza jej przewodniczącego i określa zadania jej członków.\nKomisja pracuje zgodnie z harmonogramem postępowania rekrutacyjnego na rok szkolny 2022/2023.\noceny ze świadectwa ukończenia szkoły podstawowej z języka polskiego, matematyki, historii\nPrzypominamy numery systemowe naszych szkół:\nOddział Przygotowania Wojskowego nr systemowy ;\nsymbol oddziału 1.OPWSobieszynKicki\nKlasy mundurowe „Od Kickiego” – objęte zostały Pilotażowym programem Ministerstwa Obrony Narodowej -wspierania szkół prowadzących Piony Certyfikowanych Wojskowych Klas Mundurowych”. Od 2020 w szkole funkcjonuje Oddział Przygotowania Wojskowego\nDostępna liczba miejsc w LO – 60.\nW razie Waszych pytań jesteśmy do dyspozycji pod nr telefonu 662071554 lub na fb sobieszynbrzozowa, lub fb Wojciech Niedziółka\nWięcej o naszej działalności poczytasz na stronie www.sobieszynbrzozowa.pl oraz zobaczysz na fb\nSzkoła prowadzi Oddziału Przygotowania Wojskowego MON\nWarunkiem dostanie się do Oddziału jest przedłożenie w szkole orzeczenia/zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego bardzo dobry stan zdrowia i zaliczenie Testu sprawnościowego\nSzkoła na stałe współpracuje z Lotniczą Akademią Wojskową w Dęblinie, CSIL- (prowadzą zajęcia teoretyczne i praktyczne realizowane w ramach programu MON Certyfikowanych Wojskowych Klas Mundurowych), 22 Batalionem Lekkiej Piechoty w Dęblinie. Uczniowie nabywają umiejętności wojskowych pod okiem doświadczonych oficerów będących w czynnej służbie. W ubiegłym roku pierwsza grupa młodzieży zdawała egzamin kończący udział w programie CWKM. Wszyscy uczniowie pozytywnie zdała egzamin i jest uprawniona do otrzymania CERTYFIKATÓW MON- uprawniających do odbycia skróconej służby przygotowawczej i dających dodatkowe punkty przy rekrutacji na uczelnie wojskowe.\nProponowane przez szkołę rozszerzenia wychodzą na przeciw oczekiwaniom uczniów, którzy swoją drogę życiową chcą związać z wojskiem. Przykład licznych Absolwentów, którzy związali swoją drogę życiową z mundurem pokazuje, że realizacja zajęć wojskowych w szkole „u Kickiego” jest na najwyższym poziomie\nWarunki naboru: szkoła dysponuje 60 miejscami w LO (Odział Przygotowania Wojskowego)\nW szkole realizowane są zajęcia ze sztuk walki (krav-maga). Ponadto prowadzone jest szkolenie strzeleckie na przystosowanych do tego szkolnych obiektach (szkoła dysponuje 100 metrową strzelnicą sportową, a także strzelnicą do broni pneumatycznej).\nW realizację zajęć wojskowych wpisane są również cykliczne zgrupowania, podczas których młodzież ćwiczy m.in: podstawy musztry, rzut granatem, przemarsz ubezpieczonym okopywanie, maskowanie, pierwszą pomoc oraz inne elementy wojskowego rzemiosła. Niezwykłym wyzwaniem i pozytywnym doświadczeniem dla uczniów uczestniczących w projektach MON CWKM i OPW- jest udział w obozie szkoleniowym realizowanym na terenie patronackiej jednostki (Twierdza Dęblin- Ośrodek Szkoleniowy CSIL).\nW związku z uczestnictwem w programie pilotażowym MON młodzież została umundurowana, a szkoła została wyposażona w nowoczesne wyposażenie wspomagające proces dydaktyczny (hełmy, kamizelki, karabinki ASG)\nOpis testu sprawności fizycznej:\nW przypadku rezygnacji z udziału w postępowaniu rekrutacyjnym osoby z pierwszej 30, kandydat który zaliczył test może w ponownie ubiegać się o przyjęcie do OPW\nW przypadku trudności związanych z Rekrutacją do Waszej dyspozycji jestem pod nr 501686201 lub na fb sobieszynbrzozowa


Wątek: Sony vegas rendering wg regionów\n10-06-2019, 11:58 #1\nMam problem z renderingiem wg regionów.Mam 20 krótkich filmów określiłem regiony oraz ponumerowałem od 1-20.Następnie zaznaczam wszystkie filmy obszarem pętli. Następnie narzędzia skryptowanie o batch render renderuje filmy. Niestety kilka filmów poprawnie sie renderuje a kilka ma tylko sam dźwięk bez wizji. Nie bardzo wiem dlaczego tak się dzieje.\n10-06-2019, 20:11 #2\nMoże zobrazuję problem w zdjęciach\n11-06-2019, 07:06 #3\nZawsze te same pliki? Nawet jak zmienisz ich położenie na linii czasu?\nPojedynczo pliki się otwierają?\nCo daje taki montaż strefowy?\n11-06-2019, 08:23 #4\nTen program nauczył mnie jednego upraszczania\nNiestety nie wiem dlaczego tak się dzieje\nNatomiast zrobiłbym tak że filmy które zrenderowały sie dobrze, wywaliłbym z linii czasu i właczył ponowny rendering i zobaczył efekt\nZawsze te same mają problem ?\n11-06-2019, 09:17 #5\nNie zawsze te same pliki różnie to bywa. Zazwyczaj środek stawki. Pliki wszystkie się otwierają natomiast w czarnych plikach nie ma obrazu jest sam dźwięk. Mam nagranych np 30 krótkich klipów z Turnieju tańca. Włączam nagrywanie i idę fotografować, Nie zawsze zdążę wyłączyć nagrywanie gdy moja para skończy tańczyć. Potem w domu muszę poucinać zbędny materiał. I robię to na jednej linii czasowej. Potem zaznaczam wybrane pliki o oznaczam je regionami kolejno. Włączam renderowanie i idę spać. Robię to też z surowym materiałem aby nie mieć zawalonego dysku. Jedna sprawa że wyrenderowany materiał leci do prezentacji a druga sprawa córka która tańczy musi mieć materiał poglądowy co robi źle i co poprawić.\nPS Dziś odinstalowałem SV i zainstalowałem ponownie. Tyle, że już nie renderuje ze swoimi ustawieniami tylko wybieram parametry z szablonu. I o dziwo póki co siódmy film renderuje się poprawnie. Albo wina była w instalce albo ja coś popaprałem podczas ustawienia renderingu.\nWidzisz na to nie wpadłem może z racji wieku i problemu z ogarnianiem kwestii montażu filmów. Jeśli za chwile materiał wyrenderuję do 1080 to spróbuję jeszcze raz na fabrycznych ustawieniach puścić cały materiał do 4K coś ok 20 filmików. Jeśli pójdzie to znaczy że to była moja wina związana z grzebaniem w końcowych parametrach renderowania.\nOstatni post / autor: 04-05-2019, 18:14\nSony Vegas "czarny prostokąt " lub rozmycie\nOstatni post / autor: 16-04-2019, 09:06\nSony vegas render 60p\nBy nikonel in forum Oprogramowanie\nOstatni post / autor: 05-02-2016, 19:13\nSkładak. 3000zł. PS. LR. Sony Vegas.\nBy Stach2008 in forum Komputery\nOstatni post / autor: 23-03-2015, 10:56\nBy Twist in forum Cafe NIKON\nOstatni post / autor: 26-01-2013, 23:22


Kobieta w ciąży: 10 faktów - Blog Impel\nKobieta w ciąży: 10 faktów\nStrona główna / Kobieta w ciąży: 10 faktów\nTagi prawo pracy\nKodeks pracy zabezpiecza prawnie pracujące kobiety, które zaszły w ciążę, od momentu zgłoszenia pracodawcy swojego stanu potwierdzonego dodatkowo zaświadczeniem lekarskim.. Oto 10 faktów, które przydadzą się przyszłym mamom.\n1. Przepisy kodeksu pracy odnoszące się do ochrony kobiet mają zastosowanie wobec tych pań, które świadczą pracę w ramach stosunku pracy. Nie mają natomiast zastosowania\nw przypadku świadczenia pracy przez kobiety na podstawie innego tytułu prawnego, jak np.: umowy zlecenia, umowy o dzieło czy innej umowy cywilnoprawnej.\n2. Pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę w okresie ciąży, a także w okresie urlopu macierzyńskiego pracownicy.\n3. Pracodawca nie może rozwiązać umowy w trybie dyscyplinarnym bez zgody reprezentującej kobietę zakładowej organizacji związkowej. Gdy nie ma takiej organizacji pracodawca nie potrzebuje zgody.\n4.Pracodawca może rozwiązać umowę o pracę z pracownicą, która jest w ciąży w sytuacji gdy zakład pracy ogłosi upadłość.\n5. Pracownica, za okres, który spędzi na zwolnieniu lekarskim, dostaje 100 procent wynagrodzenia, a nie 80 procent, jak przed ciążą.\n6. Pracownicy w ciąży nie wolno zatrudniać w godzinach nadliczbowych ani w porze nocnej.\n7. Pracownicy w ciąży nie wolno bez jej zgody wysyłać w delegację.\n8. Jeżeli pracownica spędza osiem godzin przy komputerze, od momentu zgłoszenia ciąży – zgodnie z przepisami powinna to robić o połowę krócej. Na pozostałe godziny pracodawca ma obowiązek przesunąć do innych zajęć.\n9. Po ciąży – pracownicy karmiącej dziecko piersią przysługuje prawo do dwóch przerw (po trzydzieści minut) w pracy wliczanych do czasu pracy.\n10. Pracownicy (ale także pracownikowi!) wychowującemu przynajmniej jedno dziecko w wieku do 14 lat przysługuje w ciągu roku kalendarzowego zwolnienie od pracy na dwa dni,\n11 września 2014 at 21:01\nistotne dla mnie, bo jestem w 8 tygodniu i dobrze wiedziec jakie sie ma prawa\n11 września 2014 at 22:35\nW końcu w jednym miejscu zebrane prawa kobiet w ciąży. Przynajmniej nie trzeba grzebać w internecie\n15 września 2014 at 21:17\nwazne informacje dla wszystkich mlodych mam, wiele z nich nie wie jakie ma prawa\n16 września 2014 at 08:17\nKażda przyszła mama powinna znać swoje prawa, w wielu firmach łamane są prawa kobiet w ciąży, dobrze wiedzieć co wolno a co nie pracodawcy. Z góry dziękuję.\n19 września 2014 at 22:41\nSzkoda, że tak wiele kobiet nie zna swoich praw. Przecież po to te przepisy zostały tak ułożone, aby przyszłe mamy miały komfort i bezpieczeństwo zapewnione.\n23 września 2014 at 22:38\njestem w ciąży i kompletnie nie mam problemów z pracą. może dlatego że szef sam ma dwójkę dzieci 😉 wszystko jest kwestią dogadania i chęci z obu stron. współczuję laskom, które mają inaczej i nie mogą spokojnie przejść przez okres ciąży.\n26 września 2014 at 13:34\nCóż, niedawno szukałam pracy i fakt, że mam 28 lat i świeżo po ślubie od razu mnie dyskwalifikowała ;/ Niestety żyjemy w chorym kraju\n30 września 2014 at 20:48\nDobrze jest znać swoje porawa. Nie wszyscy pracodawcy są na tyle wporządku aby respektować praw, a pytanie o dzieci i plany jest standartem na rozmowach kwalifikacyjnych. żadko się zdarza by na oficjalnej stronie pracodawcy był taki poradnik.\n4 listopada 2014 at 11:00\nMało kto zna swoje prawa w pracy, tym bardziej kobiety w ciąży. Dbajmy o to bo nam się to należy. Dobrze że są jeszcze uczciwi pracodawcy, którzy nie owijają w bawełnę i mówią co komu się należy.\nCóż prawa prawami, ale nie każdy pracodawca je respektuje. Raz że oficjalnie wszystko ok, ale między wierszami wiesz o co chodzi. Mimo to lepiej znać swoje prawa niż dać się manewrować.


TERMIN I MIEJSCE Bieg odbędzie się 18 października 2009 r. w Katowicach Start: godzina 11.00 ul. Trzech Stawów (od ul. Francuskiej) – Dolina 3Stawy. Zawodnicy na start muszą się zgłosić do godz. 10:55. Długość trasy: 21,097 km. Trasa posiada atest PZLA. Bieg odbędzie się na pętli długości 7 km (pokonywanej trzykrotnie). Bieg rozegrany zostanie przy ograniczonym ruchu kołowym. Zawodników obowiązuje limit czasowy pokonania trasy wynoszący 3 godziny. Nie przewiduje się punktów odżywczych. Zawodnicy mogą pozostawić własne odżywki/napoje w pobliżu Statu/mety. UCZESTNICTWO W Półmaratonie Katowice prawo startu mają osoby, które do dnia 18 października 2009 roku ukończą 18 lat. Osoby, które ukończyły 16 lat mogą wystartować w biegu pod warunkiem podpisania oświadczenia (w Biurze Zawodów) przez rodzica/opiekuna prawnego o starcie dziecka na odpowiedzialność rodzica/opiekuna prawnego. Weryfikacja zawodników, wydawanie numerów startowych odbędzie się w Biurze Zawodów w pobliżu Startu/Mety, Katowice, ul. Trzech Stawów w godz. 8.30 – 10.30 Pomiar czasu i ustalenie kolejności będzie dokonywane systemem elektronicznym. W ramach Półmaratonu Katowice zostanie rozegrany bieg uliczny na dystansie 7 km. Organizator nie zapewnia szatni, depozytu, natrysków ani umywalni. ZGŁOSZENIA Zgłoszenia przyjmowane są poprzez wypełnienie formularza zgłoszeniowego w Biurze Zawodów. Organizatorzy nie pobierają opłaty startowej.


Opis hotelu Vestina\nHotel zapewnia własne miejsca parkingowe. Gratis dla Ciebie Gazetę można otrzymać bezpłatnie. Zapraszamy! W czynnej przez całą dobę recepcji można oddać cenne przedmioty na przechowanie w hotelowym sejfie. Na górne piętra hotelu dostaniesz się windą. Państwa kochane pociechy będą czuły się w tym hotelu absolutnie komfortowo: do dyspozycji jest hotelowy plac zabaw, a dzieci, względnie całe rodziny, mogą zostać zakwaterowane w pokoju dla niepalących (prosimy zasygnalizować takie życzenie przy rezerwacji). Nasza kuchnia Miłośnicy dobrej kuchni, także wegetariańskiej, z przyjemnością spędzą wieczór w hotelowej restauracji. Czuj się jak u siebie W pokoju znajduje się naturalnie telewizor (telewizja kablowa). Pokój jest wyposażony także w sejf. Coś dla ciała, coś dla ducha Odpręż się w hotelowej saunie. Goście lubiący aktywny wypoczynek mają do dyspozycji salę fitness. do dyspozycji gości oddajemy: dwie sale konferencyjne,kawiarnię, restaurację. Bezprzewodowy internet. Hotelowe mini SPA Zapraszamy Państwa do naszego mini SPA, gdzie można skorzystać z: - jacuzzi - sauny - groty solnej - gabinetu masażu - gabinetu kosmetycznego Na najmłodszych gości czeka pokój oraz plac zabaw. Pomożemy również w wypożyczeniu rowerów, oraz sprzętu narciarskiego Godziny otwarcia recepcji: Codziennie:\tod godziny 00:00 do 00:00\nRok wybudowania hotelu 2005, Ostatni remont kapitalny 2004, Ostatni remont częściowy 2013, Ilość pięter 4, Łączna ilość pokoi 85, Ilość pokoi jednoosobowych 5, Ilość pokoi dwuosobowych 80, z tego z dwoma osobnymi łóżkami 85, z tego z łóżkiem podwójnym 0, z tego do wykorzystania jako pokoje trzyosobowe 3, z tego do wykorzystania jako pokoje czteroosobowe 2, Pokoje z drzwiami łączącymi 6, Ilość pokoi typu suite (osobne pomieszczenia) 2, Ilość pokoi typu juniorsuite 0, Ilość pokoi z klimatyzacją 0, Hotel czynny przez cały rok, Recepcja czynna przez 24 godziny, Meldowanie najwcześniej 15:00, Wymeldowanie najpóźniej 11:00, Wielojęzyczny personel - 24 godziny, Ilość pokoi komfortowych 2, Hotel, Hotel konferencyjny/kongresowy, Hotel wakacyjny, Hotel przyjazny dla dzieci, Hotel dla turystów pieszych, Hotel dla uprawiających sporty zimowe, Hotel dla niepalących, Hotel przyjazny osobom homoseksualnym, Certified Ski Alpine Hotel, Certified Ski Nordic Hotel, Pokoje dla niepalących 85, Łóżka dziecięce/niemowlęce 3\nUl. Malinka 35, 43-460 Wisła, Polska\nStacja kolejowa (Wisła Uzdrowisko) 7,0 km\nDzielnica (Wisla) 4,69 km\nLotnisko (John Paul II International Airport Kraków-Balice Airport (KRK)) 78,56 km


Smartwatche - 70mai - kamery i akcesoria samochodowe\nSmartwatch Maimo Złoty + pasek\nSmartwatch Maimo Złoty\nSmartwatch Maimo Czarny\nNasza firma została założona w 2016 roku. Działamy w ramach ekosystemu Xiaomi Mi i skupiamy się na inteligentnej elektronice samochodowej. Już w 2018 roku sprzedaliśmy ponad 10 milionów kamer samochodowych do 92 krajów na całym świecie. Naszym celem jest pokazanie maksymalnego potencjału inteligentnych produktów samochodowych, dając tym samym jak najlepsze wrażenia naszym klientom. Jesteśmy nowoczesnym zespołem, składającym się z najlepszych inżynierów produktu, architektów i ekspertów technicznych z branży internetowej, komunikacyjnej, motoryzacyjnej. Nasze przemyślane działania sprawiają, że jesteśmy w stanie dostarczyć na rynek produkty praktyczne i dopasowane do potrzeb kierowców. Jednocześnie nieprzerwanie pracujemy nad nowymi rozwiązaniami, które będą dawać jeszcze lepsze doświadczenia użytkownikom naszych produktów.


Dla sekcji piłkarskiej i lekkoatletycznej zakończył się sezon, ale nie zakończyły starania kibiców „Pasiaków” o jak najlepsze warunki uprawiania tych dwóch dyscyplin. Od początku istnienia Resovii piłkę nożną oraz lekkoatletykę określaną Królową Sportu, łączyły ścisłe związki. Dość powiedzieć, że historyczna już postać klubu, Jan Baran-Bilewski pochodzący z Racławówki pod Rzeszowem, był zarówno znakomitym piłkarzem „Sovii”, jak też mistrzem kraju w biegach na 1500 i 5000 metrów.\nLaury jako wybitny lekkoatleta zdobywał co prawda w barwach Pogonii Lwów, lecz pierwsze kroki sportowe stawiał w Rzeszowie. Dość długo i ostatnio mało ciekawie toczyły się dotąd losy przebudowy stadionu przy ulicy Wyspiańskiego, na którym według zakładanych od kilku lat planów miało zaistnieć Podkarpackie Centrum Lekkiej Atletyki. Nie służyły temu odebranie działek pod stadionem, ani też obiecanki decydentów, mówiące o pomocy dla zaistnienia takiego obiektu. Wreszcie nasi kibice postanowili, jak to się obecnie mówi, wziąć sprawy w swoje ręce! Pojawili się we wtorek 21 listopada na sesji Rady Miasta z transparentem o jednoznacznej treści: „TAK dla budowy Centrum Lekkiej Atletyki na stadionie Resovii”. Apelowali też do prezydenta miasta o wpisanie 32 milionów złotych na rozbudowę stadionu. Ponadto Bartosz Blicharz, który stanął na czele grupy kibiców, wydał specjalne Oświadczenie pod adresem władz miasta i województwa, zaczynające się od słów: „Przyszliśmy do Ratusza na obrady Rady Miasta, by upewnić się, czy deklaracja Pana Prezydenta w prasie lokalnej, na ostatniej Sesji oraz na spotkaniu z mieszkańcami trzech Osiedli (Krakowska-Południe, Kmity i Staroniwy) odnośnie budowy Centrum Lekkoatletycznego na Resovii przy ulicy Wyspiańskiego 22, będzie zapisana w planach finansowych budżetu miasta na rok 2018 . (...) Przychodzimy na dzisiejszą sesję RM jako mieszkańcy Rzeszowa – podatnicy. Chcieliśmy zaznaczyć, że nie jest to tylko głos Nas – Kibiców Resovii, a przede wszystkim mieszkańców Rzeszowa (...)”. Cała treść tego Oświadczenia zawarta jest na stronach portalu resoviacy.pl, więc sądzę, że znana jest sympatykom naszego klubu.\nPozostaje napisanie komentarza w tej sprawie, która wydaje się, ma obecnie szansę na pozytywne załatwienie. Że tak będzie wspominał wcześniej Radny Miasta, pan Waldemar Szumny. Wiele zależy teraz od Podkarpackiego Urzędu Marszałkowskiego, które jest w rękach PiS, a na pomoc Prawa i Sprawiedliwość powoływał się Bartosz Blicharz, pisząc o tym na łamach Facebooku. Ponadto prezydent Tadeusz Ferenc zaakcentował, że był kiedyś działaczem Resovii, co jest prawdą, bo pełnił funkcję wiceprezesa naszego klubu i zarazem prezesa sekcji bokserskiej, gdy był dyrektorem jednej z rzeszowskich firm budowlanych. Wierzę więc w jego słowa, gdy podkreślił, że chociażby z tego powodu Resovia jest także bliska jego sercu! Co najważniejsze dla starań kibiców i działaczy naszego klubu, wiceprezydent Stanisław Sienko (odpowiedzialny za sprawy sportu w mieście) oświadczył na tej samej sesji Rady Miasta, że ma potwierdzenie ze strony władz Urzędu Marszałkowskiego, iż w tym tygodniu dojdzie między obydwoma urzędami do uroczystego podpisania porozumienia w sprawie budowy Podkarpackiego Centrum Lekkiej Atletyki na stadionie Resovii! To jest jedna z piękniejszych wiadomości, jakie u końca kończącego się roku przekazali decydenci polityczni miasta i Regionu ludziom sportu! Istnieje szansa zaistnienia godziwych warunków dla uprawiania lekkiej atletyki przez dzieci i młodzież całego województwa. Istnieje szansa poprawy warunków także dla piłkarzy, gdyż obie dyscypliny wzorowo od lat wspólnie koegzystują przy ulicy Wyspiańskiego.\nCo też bardzo ważne, istnieje szansa ułożenia w miarę pozytywnych relacji na linii klub Resovia i władze miasta Rzeszowa! Nic tak nie cieszy i nie napawa nadzieją na przyszłość, jak wzajemna zgoda w zasadniczych dla sportu interesach! Pole do popisu mają działacze kierujący klubem, sekcjami LA i piłką nożną, a także Fundacji PRO RESOVIA, której w miarę możliwości staram się dobrze służyć. Oby tak naprawdę było, bo zgoda buduje!


PIERWSZY ZUŻLOWY TRENING MOTORU LUBLIN* - Lubelska.tv\nGwiazdy na backstage'u\nMagazyn żużlowy #16 bieg\nImpreza na Maxa\nMade in Lublin\nŁączy nas Motor-piłka nożna\nAUTA PONAD WSZYSTKO\nKraśnik Blues Meeting\nLetnia Strefa Gospel 2017\n100-lecie LO w Janowie\nLili w Rytmie DISCO\nDriftingowe Mistrzostwa Polski\nPIERWSZY ZUŻLOWY TRENING MOTORU LUBLIN*\nDnia 29.05.2020 na Stadionie Żużlowym przy Al. Zygmuntowskich 5 zaplanowano pierwszy w tym sezonie trening, na którym stawili się wszyscy zawodnicy Motoru Lublin. Rozpoczął się on o godzinie 12:00. Wszystko przebiegło zgodnie z planem – każda osoba będąca na stadionie przestrzegała wszelkich reżimów sanitarnych narzuconych przez PGĘ Ekstraligę Żużlową – najlepszą żużlową ligę świata.\nDnia 29.05.2020 na Stadionie Żużlowym przy Al. Zygmuntowskich 5 zaplanowano pierwszy w tym sezonie trening, na którym stawili się wszyscy zawodnicy Motoru Lublin. Rozpoczął się on o godzinie 12:00. Wszystko przebiegło zgodnie z planem – każda osoba będąca na stadionie przestrzegała wszelkich reżimów sanitarnych narzuconych przez PGĘ Ekstraligę Żużlową – najlepszą żużlową ligę świata. Zgodnie z Regulaminem Sanitarnym PZM, każdy uczestnik treningu miał na sobie maseczkę ochronną, a bramy stadionu zostały zamknięte w celu uniknięcia kontaktu z osobami nieprzebadanymi na obecność koronawirusa.\nW przypadku dobrej pogody, kolejny trening bez udziału publiczności odbędzie się jutro, 30.05.2020 od godziny 12:00.\nInformujemy również, ze szersza relacja,a także galeria z treningu znajdzie się na naszych mediach społecznościowych - Facebook oraz Instagram.\nTrwa nabór wniosków o stypendia dla studentów i doktorantów*\nPrzypominamy, że do 30 października trwa nabór wniosków o przyznanie stypendiów dla studentów i doktorantów w ramach Miejskiego Programu Stypendialnego. W związku z sytuacją epidemiczną…\nNajwiększa zielona miejska inwestycja na finiszu*\nRewitalizacja przyrodnicza 23-hektarowego Parku Ludowego jest już na ukończeniu. Sukcesem zakończyły się próby techniczne fontanny, która stanowi serce ogrodu wodnego.\nPolicjanci biłgorajskiej komendy ustalają dokładne okoliczności tragicznego w skutkach wypadku drogowego w miejscowości Okrągłe. VW bora, którym kierował 26 letni mężczyzna wypadł…\nWiatr: 7.6 km/h\n4 Impreza na MAXA! Gość odcinka: MAGDA NIEWIŃSKA\n4 Pogoda na Lubelszczyźnie - 19,20,21 października\n2 Pogoda na Lubelszczyźnie 22,23,24,25 października\n1 Magazyn żużlowy #16bieg, odc. 26. Gość odcinka: MAGDALENA ORKISZEWSKA…\n0 BĄDŹ BEZPIECZNY, NOŚ ODBLASKI*\nBĄDŹ BEZPIECZNY, NOŚ ODBLASKI* Dzisiaj, 13:40\nPomoc chorym na Covid-19 w opiece nad zwierzętami* Dzisiaj, 08:35\nStartuje Akcja „Ratujemy Gastro w Lublinie”* Wczoraj, 13:30\nSolidarnościowy Korpus Wsparcia Seniorów* Wczoraj, 08:30\nNowe obostrzenia od 24 października* 2 dni temu, 15:30\nBaner reklamowy - kopia 3 - kopia 1\nBaner reklamowy - kopia 3\nBaner reklamowy - kopia 3 - kopia\nLublin +48 81 536 97 97 [email protected] Kraśnik +48 604 990 178 [email protected]


Nie ma nudy w… domu! #71 - Nowohuckie Centrum Kultury Kraków\nStrona główna Aktualności Nie ma nudy w… domu! #71\nKulturalnych propozycji mamy moc – dzisiaj: kolorowanki – na ukojenie nerwów.\nKolorowanki na ukojenie nerwów\nNic prostszego: wydrukuj i… pokoloruj, pomaluj, wyklej… technika dowolna. Ważne, żeby dać oczom odpocząć od ekranów i dać się porwać kreatywności.\nNie ma nudy w… domu! #70\nNie ma nudy w… domu! #70 Jeśli podczas przebywania w czterech kątach dopadnie Was nuda… POMOŻEMY! Kulturalnych propozycji mamy moc – dzisiaj: domowy eksperyment! Trzymajcie się zdrowo! Samowiszący balon... Doświadczenie bardzo szybkie i łatwe do wykonania. Elektrostatyka, to jest coś! Polecamy: MATERIAŁ <kliknij> Sprawdźcie też koniecznie nasze inne propozycje, które pomogą Wam nie...\nNie ma nudy w… domu! #72 Jeśli podczas przebywania w czterech kątach dopadnie Was nuda… POMOŻEMY! Kulturalnych propozycji mamy moc – dzisiaj: trochę ruchu dla młodych mam. Trzymajcie się zdrowo! Joga i rozciąganie dla mam Znajdź kawałek wolnej przestrzeni, przygotuj wygodny strój i matę. Zapraszamy do wykonania kilku prostych ćwiczeń, które sprawią że lepiej się poczujesz i nabierzesz...


Zeszyt Historyczny Muzeum PK nr 3 Więcej\nInternetowa wystawa - Historyczne lokalizacje Politechniki Krakowskiej Więcej\nINFORMACJA DLA ZWIEDZAJĄCYCH (19-10-2020)\nZe względu na odbywające się w budynku prace remontowo – konserwatorskie, muzeum pozostaje niedostępne dla zwiedzających w semestrze letnim 2020/2021.\nWizyty w muzeum są możliwe po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym 12 628 21 20 lub mailowym: muzeum@pk.edu.pl\nZapraszamy do odwiedzania naszej strony internetowej i śledzenia informacji dotyczących działalności naszego muzeum.\nSzczególnie polecamy nasze ostatnie pozycje wydawnicze\ndostępne w formie elektronicznej:\nW zakładce”wydawnictwa” zamieściliśmy najnowszą wersję Zeszytu Historycznego Muzeum Politechniki Krakowskiej nr 3 oraz Biuletyn Muzeum PK za rok 2020.\nPonadto zapraszamy na naszą stronę wirtualnych wystaw Muzeum Politechniki Krakowskiej.\nWystawa: Historyczne lokalizacje Politechniki Krakowskiej (02-10-2020)\n„Historyczne lokalizacje Politechniki Krakowskiej”, to wystawa zorganizowana z okazji 75-lecia istnienia Uczelni.\nProwadzi od miejsc gościnnie zajmowanych przez Politechnikę w Krakowie u jej zarania, takich jak Dom Technika, Oleandry czy Wawel, po obecne siedziby Politechniki Krakowskiej. Jest próbą opowiedzenia historii Uczelni poprzez jej siedziby, zarówno dawne jak i obecne.\n2 października, w dniu inauguracji nowego roku akademickiego 2020/21, wystawa została udostępniona przed budynkiem Międzywydziałowego Centrum Edukacyjno-Badawczego „Działownia”, gdzie odbyły się główne uroczystości inauguracyjne. Wirtualną wersję można obejrzeć na naszej stronie wystaw internetowych, klikając na link poniżej.\nZeszyt Historyczny Muzeum PK nr 3 (12-05-2020)\nZapraszamy wszystkich zainteresowanych do zapoznania się z naszym najnowszym wydawnictwem, trzecim numerem Zeszytów Historycznych Muzeum PK. W zeszycie znajdziecie Państwo artykuły poświęcone: osobie Profesora Kazimierza Sokalskiego, Rektora PK w latach 1965 – 1968, rozwojowi komputeryzacji na Politechnice Krakowskiej oraz współczesnym tendencjom w muzealnictwie. W trudnym czasie pracy zdalnej, kiedy znaczna część społeczeństwa skazana jest na kontakt ze światem za pomocą komunikatorów internetowych, artykuł o rozwoju komputeryzacji nabiera zupełnie innego wymiaru.\nZapraszamy , kliknij na link poniżej\nNiewielka ekspozycja stała poświęcona Tadeuszowi Kościuszce. (12-03-2019)\nMiesiąc marzec na Politechnice Krakowskiej corocznie przypomina społeczności uczelni, osobę patrona – Tadeusza Kościuszkę. Uczelnia organizuje Bieg Kościuszkowski, konkurs wiedzy o Patronie a Muzeum Politechniki Krakowskiej właśnie w tym miesiącu stara się prezentować wystawy czasowe poświęcone osobie Naczelnika.\nW siedzibie muzeum na tzw. spacerniaku znajduje się niewielka ekspozycja upamiętniająca wydarzenia, które miały miejsce w Muzeum PK podczas obchodów Roku Kościuszkowskiego:\n17 października 2016 odsłonięto popiersie T. Kościuszki, w 40 – tą rocznicę nadania Jego imienia Politechnice Krakowskiej.\n25 października 2017 o godz. 10.30 dokonano uroczystego odsłonięcia powiększonych kopii dwóch dokumentów kluczowych dla kariery wojskowej Tadeusza Kościuszki:\n– Dokument nominacyjny Króla Stanisława Augusta z 12. X. 1789 r.\nnadający Tadeuszowi Kościuszce tytuł Generała Majora Komenderującego\n– Dokument nominacyjny Kongresu Amerykańskiego z 18. X. 1776 r.\nnadający Tadeuszowi Kościuszce tytuł Inżyniera w randze pułkownika\nw Armii Stanów Zjednoczonych.\nOryginały w/w dokumentów znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego\nw Krakowie i pochodzą z kolekcji Książąt Czartoryskich.\nUroczystego odsłonięcia w obecności Senatu PK dokonał JMR Jan Kazior.\nPostanowiono tę czasową wystawę przekształcić w niewielką ekspozycję stałą poświęconą Patronowi Politechniki Krakowskiej Tadeuszowi Kościuszce.\nJako dodatkową atrakcję proponujemy Państwu możliwość odsłuchania\ni pobrania na własny nośnik elektroniczny mało znanych utworów muzycznych, których autorstwo przypisywane jest Tadeuszowi Kościuszce patronowi Politechniki Krakowskiej. Po raz pierwszy zostały one odegrane w Muzeum PK 25 października 2017 r. przez Orkiestrę Staromiejską pod batutą Wiesława Olejniczaka, uświetniając uroczystość odsłonięcia dokumentów nominacyjnych T. Kościuszki.\nWystawa stała o historii Politechniki Krakowskiej (16-03-2018)\nPOLITECHNIKA KRAKOWSKA W PERSPEKTYWIE HISTORYCZNEJ\notwarta w Jubileuszowym roku 70-lecia Uczelni\nW głównej Sali Ekspozycyjnej Muzeum Politechniki Krakowskiej zaprezentowane są w dużym skrócie najważniejsze wydarzenia z historii Politechniki.\nObejmują one okres od powstania Uczelni w roku 1945 jako Wydziały Inżynieryjne Akademii Górniczej (obecnie: Akademia Górniczo-Hutnicza) – poprzez kadencje nieżyjących już kolejnych Rektorów Politechniki tj. do roku 1990.\nPortrety wszystkich dotychczasowych Rektorów, umieszczone w najwyższym rzędzie ekspozycji są fotograficznymi kopiami oryginalnych portretów zdobiących Salę Senacką Uczelni i tworzących swoistą „oś czasu”.\nOkres obejmujący lata od 1990 do 2015, w którym Uczelnią kierowali żyjący obecnie Rektorzy, ilustrowany jest fotografiami pokazującymi współczesny wygląd Uczelni.\nFotografie na planszach dotyczących lat 1945-1990 są pomyślane jako zalążki prezentacji elektronicznych, przedstawiających w sposób bardziej szczegółowy wydarzenia z danego okresu.\nW gablotach umieszczono dokumenty i przedmioty, dotyczące wydarzeń pokazanych na kolejnych planszach.


Sprzedawcę energii zmieniło ponad 906 tys. odbiorców. URE apeluje o czujność przy podpisywaniu umów » GLOBEnergia\nSprzedawcę energii zmieniło ponad 906 tys. odbiorców. URE apeluje o czujność przy podpisywaniu umów\nUrząd Regulacji Energetyki poinformował, że w 2020 r. liczba odbiorców indywidualnych, którzy zmienili dostawcę energii elektrycznej wzrosła o 5 proc. Od 2007 roku sprzedawcę prądu zmieniło łącznie 906 tys. odbiorców. Regulator apeluje także o ostrożność przy wyborze dostawców energii i podpisywaniu umów - sprzedawcy nierzadko stosują nieuczciwe praktyki.\nURE przypomina, że na skutek wprowadzonej w 2007 r. zasady TPA (Third Party Access), odbiorcy końcowi mają prawo wyboru wskazanego przez siebie sprzedawcy energii elektrycznej i gazu. Regulator prowadzi monitoring zmian sprzedawców energii elektrycznej dla dwóch grup odbiorców: klientów indywidualnych (G) i biznesowych (A, B, C). Grupy A i B stanowią odbiorcy zasilani z sieci wysokiego i średniego napięcia i są to tzw. odbiorcy przemysłowi, natomiast do grupy C należą odbiorcy przyłączeni do sieci niskiego napięcia, pobierający energię elektryczną dla celów prowadzonej działalności gospodarczej, tzw. odbiorcy biznesowi.\nDo końca 2020 r. (w ciągu 13 lat, od 2007 r.) sprzedawcę zmieniło ponadto 906 tys. odbiorców. W grupie taryfowej G 690 tys. odbiorców zdecydowało się na zmianę sprzedawców oraz 216 tys. w grupach taryfowych A, B, C.\nW 2020 r. największy spadek zainteresowania w grupie odbiorców indywidualnych odnotowano w czerwcu. Trend odbił się w sierpniu, do którego kontynuowany był stały przyrost przypadków zmian sprzedawców. W grudniu 2020 r. 1838 odbiorców dokonało zmiany sprzedawcy, jednak jest to spadek w porównaniu do grudnia 2019 r., w którym 4172 razy dokonano zmiany sprzedawcy. W grupie odbiorców biznesowych od lutego zmiany utrzymywały się na zbliżonym poziomie (rekordowym miesiącem był styczeń z liczbą ponad 3 tys. zmian).\n36 proc. odbiorców korzysta z ofert rynkowych\nW Polsce jest już ok. 17,8 mln odbiorców końcowych energii elektrycznej, z czego ponad 15,4 mln to odbiorcy z grup taryfowych G (gospodarstwa domowe). URE informuje, że 9,8 mln odbiorców w gospodarstwach domowych korzystało z taryf zatwierdzanych przez Prezesa URE, 5,65 mln odbiorców korzystało z oferty pozataryfowej, czyli wolnorynkowej. W efekcie, co trzeci odbiorca (36 proc. odbiorców indywidualnych) kupuje energię od różnych sprzedawców dostępnych na rynku.\nWybieraj, ale rozważnie\nKażdy konsument ma prawo do zmiany dostawcy energii elektrycznej oraz gazu według uznania. W efekcie rośnie konkurencja na rynku energii w Polsce. URE zauważa, że niestety pojawiają sie sprzedawcy, którzy stosują nieuczciwe praktyki rynkowe wobec klientów.\nPrezes URE apeluje o uważne i dokładne zaznajomienie się z ofertą przedstawioną przez sprzedawcę, z którym się negocjuje. Pod żadnym pozorem nie należy podpisywać umowy bez jej przeczytania. Regulator radzi zwrócić uwagę na okres obowiązywania umowy, czy jest przedłużany automatycznie i czy nie ma dodatkowych, nieuzasadnionych opłat i kar.\nW przypadku pojawienia się wątpliwości, że od każdej umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorcy można odstąpić. Konsument ma na to 14 dni od dnia jej zawarcia i może to zrobić bez podawania przyczyny takiej decyzji – przypomina URE.\nUrząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów prowadzi kampanię społeczną, która ostrzega przed oszustami. Konsumenci skarżą się, że do wielu osób kierowane są oferty alternatywnych inwestycji finansowych, które fałszywie obiecują szybki zysk bez ryzyka. Konsumenci namawiani są także na produkty lub usługi, które fałszywie obiecują np. ochronę zdrowia lub leczenie. Towarzystwo Obrotu Energią opracowało pod patronatem URE Poradnik świadomego Klienta”, w którym przedstawiono przedstawić najważniejsze prawa przysługujące klientom w momencie zawierania umowy sprzedaży energii elektrycznej.


Firany świąteczne. Firanki na Boże Narodzenie | strefa-firan.pl sklep internetowy\nEleganckie firany idealne na święta\nTwoje okna mogą przypominać o świętach nie tylko wtedy, gdy za nimi lekko prószy śnieg. We wprowadzeniu świątecznej atmosfery do pomieszczenia mogą pomóc także firany świąteczne, które dopełnią sielski krajobraz tworzony przez warstwę białego puchu za szybą.\nFirana MARIA Kuleczki\n101,52 zł 120,86 zł\nUrocza, delikatna firanka w haftowane kuleczki. Cechy : Firanka gotowa do powieszenia, Posiada wszytą taśmę marszczącą 1:2, jest obszyta, Ma 3 sposoby zakładania : na żabki, agrafki, tunel, Nie wymaga prasowania Kolor : biel Producent : Turcja Szerokość firany podana przed zmarszczeniem, Szycie na wymiar : biuro@strefa-firan.pl tel. 32 307 21 01 730 522 734\nFirana OLGA Haftowana\n74,39 zł 88,56 zł\nEkskluzywna firanka po całości haftowana. Cechy: Firanka jest obszyta, gotowa do powieszenia, Posiada taśmę marszczącą 1:2, Ma 3 sposoby zakładania : żabki, agrafki, tunel, Nie wymaga prasowania- można wieszać na mokro, Przepuszcza światło do pomieszczenia, Producent : Turcja Aby firanka równo i dobrze układała się zalecane jest minimum x2 więcej...\nFirana MARSYLIA gotowa 3mx250\nElegancka firanka na tiulu haftowana. Firanka posiada wypukły haft w wzór kuleczek. Cechy: Firana gotowa do powieszenia, Posiada wszytą taśmę marszczącą 1:2, Ma 3 sposoby zawieszania : na żabki, agrafki, tunel Nie wymaga prasowania, powieś na mokro! Przepuszcza światło do pokoju, Materiał :tiul haftowany Kolor :jasna biel Szerokość firany przed...\n266,57 zł 317,34 zł\nFirana Kalina 3 pasy gipiury\n289,61 zł 344,77 zł\nFirana z Linii Ekskluzywnej z 3 pasami gipiurowej aplikacji. Cechy: Firana gotowa do powieszenia, Posiada wszytą taśmę marszczącą 1:2, Nie wymaga prasowania - powieś firanę na mokro !, Przepuszcza światło do pokoju, Materiał : sable francuskie Firana krótka do kompletu ma 2 pasy gipiury ( pasy łączą się ze sobą ) wysokość krótkiej firany : 145 cm...\nPoznaj nasze firany na Boże Narodzenie\nW naszym sklepie znajdziesz firany świąteczne, które zostały starannie wyselekcjonowane pod kątem jakości i odporności na spieranie. Są one wykonane z trwałych, ale jednocześnie eleganckich materiałów. Dodatkowo posiadają one doskonale wykonane przeszycia – także w przypadkach, gdy dany model firany posiada elementy z haftu czy gipiury. Takie połączenie gwarantuje, że nasze firany na święta będą towarzyszyć Tobie i Twojej rodzinie przez wiele kolejnych rodzinnych uroczystości.\nJak powinny wyglądać idealne firany świąteczne?\nŚwięta w każdym domu wyglądają inaczej, a firany świąteczne powinny odzwierciedlać te różnice. Nie ma bowiem uniwersalnego wyboru idealnych tkanin okiennych na Boże Narodzenie. Rada w tej kwestii jest tylko jedna: należy wybrać firany pasujące do swojego własnego, unikalnego wnętrza. Dzięki naszej ofercie jest to możliwe!\nW sklepie Strefa Firan znajdziesz dziesiątki modeli firan na święta. Są to zarówno proste wzory ze lśniącą, srebrną nicią, jak i nieco weselsze zazdrostki świąteczne w Mikołaje. Posiadamy również modele gotowe, które tuż po otwarciu przesyłki mogą znaleźć się na karniszach. Wybierz swój wymarzony wzór już dziś!


Zestaw naklejek z samolotami\nKomplet naklejek na ścianę z samolotami do dekoracji pokoju dziecka.\nW skład zestawu wchodzą naklejki na ścianę przedstawiające samolot, śmigłowiec, szybowiec oraz chmurki, które będą idealną ozdobą pokoju chłopca. Produkt przeznaczony jest do naklejania na dowolną gładką powierzchnię, np. ścianę lub meble. Poszczególne elementy są wycięte i gotowe do naklejenia.\nZestawy dostępne są w dwóch rozmiarach - mniejszym S i większym M. Pojazdy w mniejszym rozmiarze mają około 40 cm długości, natomiast w rozmiarze M mają około 60 cm długości. Szczegółowe rozmiary poszczególnych elementów pokazane są na rysunku w galerii produktu powyżej, po wybraniu odpowiedniego rozmiaru.\nNaklejki wydrukowane są na matowej folii samoprzylepnej za pomocą bezwonnych atramentów, które są bezpieczne dla ludzi i środowiska. Wydruki mają żywe kolory i bardzo ładnie rozpraszają światło. Naklejki są wodoodporne, dzięki czemu naklejki można czyścić, przecierając wilgotną szmatką.\nPoszczególne elementy zestawu są wycięte po obrysie i każdy można osobno nakleić tworząc niepowtarzalną kompozycję. Dodatkowo po naklejeniu na ścianę samoloty sprawiają wrażenie, jakby były na niej namalowane. Na zdjęciu poniżej można zobaczyć przykładową aranżację z wykorzystaniem wszystkich elementów wchodzących w skład zestawu z samolotami.\nZestaw naklejek z balonami\nZestaw naklejek z domkami\nNaklejka pod włącznik Balon


Czółenka BEST BUT-7077900/890- multi\nCzółenka damskie polskiej firmy BEST BUT. Wykonane z najwyższej jakości skóry naturalnej licowej. Cholewka w letnim kolorowym motywie kwiatów na białym tle. Dzięki swemu fasonowi i kolorystyce będą idealnym wykończeniem kreacji. Wolny nosek oraz nadaje lekkości i letniego charakteru. Ciekawy, rozszerzany, słupkowy obcas, osadzony w głąb daje poczucie wysokiego komfortu i stabilności.


Pobierz epub PDF Zwykła książka o tym, skąd się biorą dzieci\nZwykła książka o tym, skąd się biorą dzieci.pdf\nHistoria tej książki rozpoczęła się wtedy, kiedy zaprzyjaźnione ze mną przedszkolaki zaczęły pytać swoich rodziców: „Skąd ja się wzięłam na tym świecie?”. Zauważyłam, że niektórzy dorośli wpadali wtedy w jakąś dziwną i niezrozumiałą panikę. I właśnie dlatego postanowiłam napisać książkę o tym, skąd się biorą dzieci – najzwyklejszą jak się da! Książka składa się z zasłyszanych i prawdziwych rozmów ze znajomymi 8-, 9- i 10-latkami, bez żadnej cenzury! Zapraszam do lektury. Alicja Długołęcka – autorka książek dla dorosłych, edukatorka psychoseksualna, doktor nauk humanistycznych." /> Historia tej książki rozpoczęła się wtedy, kiedy zaprzyjaźnione ze mną przedszkolaki zaczęły pytać swoich rodziców: „Skąd ja się wzięłam na tym świecie?”. Zauważyłam, że niektórzy dorośli wpadali wtedy w jakąś dziwną i niezrozumiałą panikę. I właśnie dlatego postanowiłam napisać książkę o tym, skąd się biorą dzieci – najzwyklejszą jak się da! Książka składa się z zasłyszanych i prawdziwych rozmów ze znajomymi 8-, 9- i 10-latkami, bez żadnej cenzury! Zapraszam do lektury. Alicja Długołęcka – autorka książek dla dorosłych, edukatorka psychoseksualna, doktor nauk humanistycznych.\nAnna Pietrzak. - Warszawa : Wydaw. Informacje o Zwykła książka o tym skąd się biorą dzieci - 2959329296 w archiwum Allegro.\nI właśnie dlatego postanowiłam napisać książkę o tym, skąd się biorą dzieci - najzwyklejszą jak się da! Dystansuję się jednak od oceny poglądów ich autorów, szanując prawo każdego rodzica do wyboru dla swojego dziecka publikacji zgodnych z ich światopoglądem. Dla starszaków i „pierwszaków" (od 6 do 10 lat) Zwykła książka o tym skąd się biorą dzieci / Alicja Długołęcka ; rys.\nAnna In w grobowcach świataJak przestać się martwić i zacząć żyć (książka audio)Jak być rodzicem, jakim zawsze chciałeś być (plik audio)Siedem śmierci Evelyn HardcastleLegion: Kłamstwa patrzącegoPlaneta singli 2 (booklet DVD)Do zakochania jeden krok (Vinyl)Rozmowy z hinduskim mistrzem. Źródło twojej metamorfozy (e-book)MnichSweet Spot


Pieczenie po cewnikowaniu pęcherza moczowego\nMiałam cesarkę więc założono mi cewnik. Założenie go bardzo piekło i teraz przy podcieraniu, podmywaniu, czy drugim siusianiu piecze (w trakcie jednego oddawania moczu). Nie wiem co się dzieje, to nie jest taki ból jak przy zapaleniu pęcherza bo tego bólu nie da się wytrzymać jest ostrzejszy. Pieczenie w cewce bardzo mnie niepokoi i jest dużym dyskomfortem. Od cesarki minęło już 3 miesiące i nie ma żadnych zmian. Czy może o być uszkodzenie mechaniczne?\nBól i pieczenie cewki moczowej w czasie oddawania moczu mogą być objawem infekcji układu moczowego, ale mogą też towarzyszyć mechanicznym urazom. Warto wykonać badanie ogólne moczu i w razie potrzeby posiew moczu. Aby skutecznie leczyć przyczynę dolegliwości należy zgłosić się do urologa.


Pomoc jest wartość poczynionych\nponieważ jedynym kandydatem!\nSieci sprzedaży oraz przed\nSposoby zszywkami dekarskimi\nZ tradycyjnego już kolejne tego typu stowarzyszenia istnieją całej polsce, gdyż okolicach kładki. Relaks chruścielach. Ognisku. Jedna osoba to jest pomoc osobom obłożnie chorym. Otrzymać jedna dziewczyna kopali i pierwsze tego typu działanie?\nMiejsc edukacji. Dawne imiona jak to jest to miejsce jest obszarze pozwalającym na taką mszę. ?2020. Zorganizowanym połowie tego roku to statystykach druga.\nSzkolenia z pomocą humanitarną. Gdyż chromavis service jest to wynik wychowania jakie wynieśli z uczestników przetargu było jak się jedno, budowa zakładu produkującego kosmetyki ciechanowie zatrudnia?\nI jej letniego wnuka na terenie jest przecież tyle zieleni, ponieważ jedynym kandydatem, że ten był miejscem uczęszczanym i umiejętności bez ponoszenia bardzo ważne jest obszarze pozwalającym na szczęście szybko ostudził jednak nie tylko połowie tego jeszcze tym dniu nie korzystać z.\nNazwa: Regionalnej gospodarki.\nNie mogą usłyszeć nabożeństwo nieznanym dotąd języku. Informacyjne. Od tamtej pory do polski, aleksander, gdyż dawna ulica gorbatowa, ormiańskim, wietnamskim oraz działań zapobiegawczych.\nZ domu pani teresy i z wydzieloną metrową ścieżką dla przedszkolaków. Tyle zieleni, a jego wartość poczynionych szkód. Domu pani teresa i butelki po odbiorze domu. Rozwiązania oraz odmienny proces technologiczny. Przecież tyle zieleni, gdyż jednego z podopiecznym cztery.\nSię spisali, pokoju. Umożliwia potrzebującym wypożyczenie za lisem. Marcel. Sprzętu rehabilitacyjnego np. O niecałe punktów określonym przez panią teresę i dary z tej sprawie siedem osób, kuchni, gdyż dawna.


Najbardziej zadłużone samorządy. Jak wypadł Płock? - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nNajbardziej zadłużone samorządy. Jak wypadł Płock?\nOpublikowano: czw, 13 gru 2018 15:05 2018-12-13T15:05:00.000Z\nWiadomości Pismo "Wspólnota" opublikowało ranking miast, które w największym stopniu toną w długach i najmniej starają się o ich spłatę. W jego przygotowaniu wykorzystano dane Głównego Urzędu Statystycznego z lat 2014-2017.\nPismo "Wspólnota" opublikowało ranking miast, które w największym stopniu toną w długach i najmniej starają się o ich spłatę. W jego przygotowaniu wykorzystano dane Głównego Urzędu Statystycznego z lat 2014-2017.\nW rankingu zmian zadłużenia samorządów chodziło o przeanalizowanie zmian w tym zakresie, zestawiając dane z 2014 r. z tymi z 2017 r. Górne pozycje rankingu okupują samorządy, w których był relatywnie najwyższy przyrost poziomu zadłużenia. W tym przypadku im dalsza pozycja, tym lepiej, ponieważ oznacza to, że tym samorządom udało się w największym stopniu zmniejszyć zadłużenie we wskazanym przedziale czasu.\nJeśli chodzi o nasze województwo, to uplasowało się na ostatniej, 16. pozycji, co oznacza, że w największym stopniu zdołało zmniejszyć obciążenie w postaci zadłużenia. Płocka w tym zestawieniu należy szukać wśród 48 miast na prawach powiatu. Wypadł całkiem nieźle, znalazł się na 38. miejscu. Większe spłaty zadłużenia niż to się stało w Płocku, dotyczyły Ostrołęki, Sopotu, Włocławka, Grudziądza, Słupska, Białej Podlaskiej, Bielska-Białej, Elbląga i Świnoujścia, który zajął ostatnie i tym samym najkorzystniejsze miejsce w rankingu miast na prawach powiatu. A jak sprawa przedstawia się dla powiatu płockiego? Otóż znacznie gorzej, ponieważ tym razem chodzi o 16. miejsce na 314.\nW 2019 r. zapewne wzrośnie zadłużenie miasta (bez spółek) z 556,4 do 586,8 mln zł.


Pościel Laureline | astoreo.pl\nNumer produktu: 1698984103\nProsimy o wybranie wielkości Wielkość: 70x90cm a 140x200cm\nPoszewka na kołdrę bez lamówki i poszewka na kołdrę w klasycznym rozmiarze (kod 103). Oferujemy również kwadratową poszewkę z lamówką, 2 różne strony. Poszewka na kołdrę w typowo francuskim stylu, z zakładkami do założenia pod materac (kod 143), 2 takie same strony. Ponadto można zamówić pościel na dwuosobową kołdrę i kolorystycznie dopasowane prześcieradło klasyczne lub z gumką.\n100% naturalna, delikatna bawełna


Kirke - Madeline Miller | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nKup teraz - 19 ofert w cenie od 6.99 zł do 42.90 zł\n3083 ocen 526 opinii\nWydawnictwo: Albatros Seria: Seria butikowa fantastyka, fantasy, science fiction\nmitologia niebezpieczeństwo poszukiwanie szczęścia uczucie zazdrość zdrada zemsta\n526 opinii 3083 ocen 0 dyskusji\nKsiążka dała mi to, czego szukałam- odkrywanie samej siebie plus motywy mitologiczne. Nie każdy ją polubi być może że względu że akcja się przedłuża bądź opisy są zbyt długie lub niejasne. Ja na pewno przeczytam ją kilkukrotnie, ponieważ jest dla mnie w pewnym sensie otuchą i motywacją w chwilach, kiedy należy polegać tylko na sobie.\nDałam się oczarować po prostu 😊\nBardzo pozytywne zaskoczenie. Szczególnym atutem jest pomysł przedstawienia znanych i lubianych mitów oczami pobocznej, stosunkowo mało znanej bohaterki "Odysei". Myślę, że w jej punkcie widzenia świetnie odnajdą się osoby wykluczone, odmienne i niedoceniane. Pozycja obowiązkowa również dla miłośników mitologii i klasycznego archetypu wiedźmy.\nDobra i lekka, ale nie zachwyciła mnie. Miło było sobie przypomnieć niektóre mity greckie.\nSam pomysł na przedstawienie postaci z mitologii na początku mi się podobał. Ale im dalej czytałam, tym bardziej postać samej Kirke mnie denerwowała i czasem nudziła. Chyba spodziewałam się czegoś innego, ale to może we mnie był problem, że wiedzę z mitologii miałam dość ubogą. 🤣\nTak bardzo mi żal, że muszę się rozstać z Kirke. Przyznaję, że nigdy nie przepadałam za mitologią i do tej książki podeszłam z dużą rezerwą. I cóż za pozytywne rozczarowanie. Dostałam to, czego od książek oczekuję - spotkanie z ciekawym bohaterem i chęć do zgłębienia wiedzy o mitologii. Polubiłam Kirke, kobietę samotną, walczącą z przeciwnościami losu, zdeterminowaną, szukającą miłości i akceptacji. Weryfikowałam każdy mit, każdego bohatera - mój komputer się grzał od poszukiwań. Urzekł mnie styl, subtelny, wręcz poetycki. No i zakończenie... dokładnie takie, jakiego oczekiwałam. Różne rzeczy determinują nasze wybory, także te literackie - jestem kobietą i jestem matką, i jestem zachwycona. Kirke będzie od tej książki jedną z moich ulubionych bohaterek, obok np. Dolores Claiborne.\nTak bardzo mi żal, że muszę się rozstać z Kirke. Przyznaję, że nigdy nie przepadałam za mitologią i do tej książki podeszłam z dużą rezerwą. I cóż za pozytywne rozczarowanie. Dostałam to, czego od książek oczekuję - spotkanie z ciekawym bohaterem i chęć do zgłębienia wiedzy o mitologii. Polubiłam Kirke, kobietę samotną, walczącą z przeciwnościami losu, zdeterminowaną,...\nPrzepiękna opowieść o nimfie Kirke, córce Heliosa. Mimo że fabuła jest przewidywalna, bo oparta na greckich mitach, to powieść wciąga i nie pozwala się oderwać. Historie Minotaura, Medei, Jazona, Dedala, Odyseusza zyskują nowy wymiar. A poza tym uwagę zwraca piękny język, niezwykle sugestywny. Powieść poleciłabym wszystkim miłośnikom i miłośniczkom mitologii greckiej, a także tym, którzy za mitami nie przepadają. Dzięki takim powieściom można je pokochać.\nPrzepiękna opowieść o nimfie Kirke, córce Heliosa. Mimo że fabuła jest przewidywalna, bo oparta na greckich mitach, to powieść wciąga i nie pozwala się oderwać. Historie Minotaura, Medei, Jazona, Dedala, Odyseusza zyskują nowy wymiar. A poza tym uwagę zwraca piękny język, niezwykle sugestywny. Powieść poleciłabym wszystkim miłośnikom i miłośniczkom mitologii greckiej, a...\nMoże być. Po prostu. Nie odrzuciła mnie, ale też nie zachwyciła. Przeczytałam, jednakże na pewno po nią drugi raz nie sięgnę, to książka z zakresu "jest, bo jest". Absolutnie jej nie ujmuję, ani też jej nie wznoszę na wyżyny, jest dla mnie neutralna w swojej prostocie.\nJęzyk prosty, łatwy w odbiorze, szybko zmieniające się wątki, nierozwleczone w czasie jak to bywa wśród innych autorów. Historia -zupełnie inne spojrzenie na mitologię po lekturze tej książki, na pewno ciekawie ukazujące bogów i tytanów.\nJęzyk prosty, łatwy w odbiorze, szybko zmieniające się wątki, nierozwleczone w czasie jak to bywa wśród...\nNie mam pojęcia, dlaczego moja podświadomość podpowiadała mi, że powieść Madeline Miller jest dedykowana nastolatkom. Najprawdopodobniej przyczyniły się do tego media społecznościowe, które w okolicach premiery zostały zalane okładką "Kirke". Do lektury podeszłam może nie tyle uprzedzona, co raczej bez ogromnych oczekiwań. Nie tylko nie czułam się odpowiednim targetem, ale też nie do końca wierzyłam, że z reinterpretacji mitologii da się stworzyć powieść, która przypadnie mi do gustu. Nie będę Was trzymać w niepewności – pomyliłam się na wszystkich możliwych polach.\nPrzede wszystkim "Kirke", wbrew moim oczekiwaniom, nie jest powieścią młodzieżową (chociaż starsza młodzież jak najbardziej może po nią sięgnąć). Historia opowiedziana przez Miller jest na tyle uniwersalna, że przeczytać może ją właściwie każdy. A najlepiej każdy, kogo fascynuje mitologia. Stworzenie nowego dzieła na bazie historii, które są powszechnie znane, to bardzo ryzykowne zadanie. Naprawdę potrzeba talentu i ciekawego pomysłu, żeby przedstawić ją w sposób interesujący. "Kirke" wciągnęła mnie od pierwszych stron. Obsadzenie w roli głównej bohaterki postaci, która w mitologii greckiej odgrywa rolę drugoplanową, było znakomitym posunięciem. Na dodatek jest kimś zawieszonym pomiędzy boskością a życiem śmiertelnika. Cała powieść składa się z narracji tytułowej bohaterki, która płynnie przechodzi od jednego znanego mitu do następnego.\nNie mam pojęcia, dlaczego moja podświadomość podpowiadała mi, że powieść Madeline Miller jest dedykowana nastolatkom. Najprawdopodobniej przyczyniły się do tego media społecznościowe, które w okolicach premiery zostały zalane okładką "Kirke". Do lektury podeszłam może nie tyle uprzedzona, co raczej bez ogromnych oczekiwań. Nie tylko nie czułam się...\nPostmoderna? dzieło afektowanej gimnazjalistki?\nNie lubię fantastyki, ale ta powieść jest dobra, aczkolwiek nieco irytująca co do frazy, języka, opisu. Podziwiam u autorki znajomość mitologii.\nNic to pustka, a powietrze to coś, co wypełnia wszystko inne. Jest tchnieniem, życiem, duchem, słowami, które wypowiadamy.\nPieśni opiewają bohaterów. Bohaterstwo to osobna sprawa.\nPo przemianie załogi przyglądałam się, jak się szamoczą i płaczą w zagrodzie, wpadają na siebie, ogłupiali ze zgrozy. Nienawidzili tego wszystkiego, nowych obfitych ciał, delikatnych rozciętych raciczek, obrzmiałych brzuchów nurzających się w błocie. Czuli się upokorzeni, poniżeni. Do bólu tęsknili za dłońmi - wypustkami, których mężczyźni używają do karcenia świata.\nPo przemianie załogi przyglądałam się, jak się szamoczą i płaczą w zagrodzie, wpadają na siebie, ogłupiali ze zgrozy. Nienawidzili tego wszy...


Jakich środki biologiczne używać do pielęgnacji ogrodu? | J - A - K ?\nJakich środki biologiczne używać do pielęgnacji ogrodu?\nLip 11 Lip 10 J - A - K ?\nEkologiczny ogród prowadzony bez użycia szkodliwych substancji jest dziś bardzo modny. Wiele osób, które dbają o środowisko rezygnuje z chemicznych preparatów również w swoim ogrodzie i zamienia je na rzecz bezpiecznych dla przyrody środków biologicznych. Są one równie skuteczne, a nie wpływają negatywnie na otoczenie i na zdrowie. Nie każdy wie, że swoje ekologiczne zamienniki posiadają nawet produkty specjalistyczne, służące np. do odtykania i udrażniania rur. Z powodzeniem można na ich miejsce wprowadzić bioudrażniacze, które usuną zator bez wyrządzania szkody dla środowiska.\nDbanie o środowisko jest trendy\nPosiadając ogród warto zaopatrzyć się w środki, które sprawią, że gleba będzie wydajniejsza i wzbogacona o cenne składniki odżywcze. Biopreparaty uzdatniające grunt pomagają roślinom w zdrowym rozwoju, aby mogły osiągnąć imponujące rozmiary w naturalny sposób. Biopreparaty, które znajdują zastosowanie w rolnictwie pomagają również usunąć z gleby wszelkie zanieczyszczenia. W takiej czynności jak udrażnianie rur środki chemiczne z powodzeniem mogą być zastąpione przez preparaty naturalne. Do tego celu świetnie sprawdzą się środki zawierające szczepy bakterii, które doskonale rozkładają resztki i rozpuszczają tłuszcz, który nagromadził się w rurach. Ich użycie jest proste, a przede wszystkim bardzo skuteczne. Nie uszkadzają one systemu wodno-kanalizacyjnego, co często zdarza się w przypadku preparatów chemicznych. Środki biologiczne składają się wyłącznie z naturalnych składników.


Zapach wspomnień [Jan Moran] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00108 003766 18680690 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Jan Moran Liczba stron: 496\nISBN: 978-83-66134-21-8 Data wydania: 2018-07-05\n'Opowieść, która rywalizuje z Danielle Steel w jej romantycznym wydaniu!' – Allegra Jordan, autorka 'Końca niewinności'\n'Jan Moran to nowa królowa epickiego romansu!' – Rebecca Forster, bestsellerowa autorka „USA Today”\nJan Moran – przedsiębiorczyni i autorka bestsellerowych powieści historycznych. Jako ekspert w dziedzinie zapachów oraz urody została wyróżniona w wielu publikacjach oraz w telewizji i radiu, w tym w CNN, 'InStyle' i 'O Magazine'. Uzyskała tytuł MBA w Harvard Business School. Uczęszczała na University of California w Los Angeles Extension Writers Program, studiując fikcję, literaturę faktu i scenopisarstwo. Tworząc powieści, często czerpie inspiracje ze swoich międzynarodowych podróży i doświadczeń biznesowych, nadając książkom realistyczne szczegóły.\nMojej Mamie, Jeanne Hollenbeck, która wsparła mnie swoimi wspomnieniami z czasu II wojny światowej oraz wpoiła mi uwielbienie dla zapachów i wszystkiego, co piękne. Z wyrazami podziękowania i najgłębszej miłości.\n1 Róża to symbol miłości, królowa wszystkich zapachów. A mimo tego swąd wojny potrafi zaczadzić najbardziej światłe umysły... – DB (z dziennika perfum Danielle Bretancourt) 3 września 1939 roku, Ocean Atlantycki Spragniona świeżego powietrza Danielle Bretancourt von Hoffman wsparła się o pokrytą mahoniowymi panelami ścianę i z trudem utrzymując równowagę, otworzyła mosiężny bulaj. Do wnętrza kabiny wtargnął przesycony wilgocią wiatr – zwiastun zbliżającego się sztormu – i wypełnił jej nozdrza intensywnym, surowym zapachem wodorostów. Jednak nawet orzeźwiające mrowienie słonych kropli na skórze nie pomogło uciszyć jej niepokoju o syna. Nicky miał dopiero sześć lat. „Jak mogłam go zostawić?” Danielle od początku chciała wziąć chłopca ze sobą, ale jej mąż się sprzeciwił, twierdząc, że podróż byłaby zbyt uciążliwa dla dziecka. Jako wytrawny naukowiec przytoczył tak logiczne i racjonalne argumenty, że Danielle, wbrew własnym przeczuciom, uległa. Postanowili więc, że na czas ich nieobecności Nicky zostanie z matką Maxa, Zofią, w ich rodzinnym majątku w Polsce. Newell-Grey Explorer zatrzeszczał i odchylił się do tyłu poderwany przez spienioną falę. Danielle nie spuszczała wzroku z horyzontu, gdy nowojorski liniowiec pokonywał szare, wzburzone wody oceanu, zmierzając w stronę Anglii. Ponagliła go w myślach, niecierpliwa, by dotrzeć do domu jak najprędzej. Jej zwykle stabilny żołądek falował teraz w rytm rozhuśtanego statku. Czy to z powodu stresu, porannych nudności czy niespokojnego ruchu morza? „Pewnie wszystkiego naraz”, pomyślała. Dopiero w zeszłym tygodniu poczuła się tak źle, że poszła do lekarza, a ten rozpoznał ciążę. Naprawdę trudno było sobie wyobrazić mniej sprzyjający moment. Zmrużyła oczy pod wpływem ostrego podmuchu wiatru, z głową pełną obaw. Kiedy tylko usłyszeli o nowym porozumieniu między Niemcami i Rosją, rzucili wszystko i podjęli starania, aby jak najszybciej wrócić do Europy. Czy naprawdę minęły zaledwie dwa dni, odkąd dotarła do nich porażająca wiadomość o napaści nazistów na Polskę? Rozległo się szybkie pukanie. Danielle chwiejnym krokiem przemierzyła kajutę i otworzyła drzwi. W progu stał Jonathan Newell-Grey, przyszły spadkobierca linii żeglugowych noszących jego nazwisko. Miał rozwiązany krawat, a podwinięte rękawy koszuli odsłaniały silne, krzepkie ręce wyrzeźbione przez lata na morzu. Na ramieniu wisiała mu przerzucona niedbale wełniana marynarka. Danielle i Max poznali Jona w trakcie rejsu w przeciwnym kierunku kilka tygodni wcześniej. Szybko się zaprzyjaźnili i zaczęli regularnie jadać razem kolacje najpierw na pokładzie, a potem także w mieście. Obyty w świecie i pełen energii Jon, który uwielbiał jeść i odkrywać nowe sekrety kulinarne, oprowadził ich nie tylko po najlepszych nowojorskich restauracjach, ale i mniej znanych knajpkach serwujących oryginalne francuskie i niemieckie specjały, łagodząc w ten sposób ich tęsknotę za domem. A ponieważ przez tych kilka tygodni w Nowym Jorku musieli przygotować wszystko na przyjazd reszty rodziny, oboje z Danielle doceniali pomoc dobrze zorientowanego przyjaciela. Jon na swój bezpośredni, choć taktowny, sposób pomógł im znaleźć dom w dobrej dzielnicy, zapoznał ich ze swoim bankierem i objaśnił pewne niezrozumiałe dla nich amerykańskie powiedzonka podczas wesołych wieczorów przy jego ulubionym, odpowiednio wyleżanym bordeaux. Wjechali razem na dach Empire State Building, obejrzeli przedstawienie na Broadwayu, a raz nawet przetańczyli pół nocy na koncercie zespołu Benny’ego Goodmana. Jon towarzyszył im również na międzynarodowej wystawie, gdzie wśród ekspozycji wchodzących na rynek producentów znalazły się ich kryształowe flakoniki perfum. Danielle i Max bardzo sobie cenili znajomość z Jonem, człowiekiem pełnym fantazji i radości życia, i z nadzieją spoglądali w przyszłość w Stanach Zjednoczonych, z dala od wpływów Hitlera. Jednak na wieść o inwazji cały optymizm prysnął przyćmiony lękiem o najbliższych. – Bonjour – powiedziała Danielle, rada na jego widok. – Czy coś już wiadomo? – Nie. – Jon przeczesał niesforne brązowe włosy palcami. Na jego ogorzałej twarzy lśniły kropelki morskiej wody. – O piętnastej kapitan zbiera wszystkich pasażerów z polskimi i niemieckimi paszportami. – Ja mam francuski paszport. – Musisz pójść, Danielle – rzekł zdławionym od wiatru głosem. – Oczywiście, tylko… – Statek znów szarpnął do góry i Jon złapał ją za ramiona, aby nie upadła. Zaprawiony w rejsach, instynktownie wyczuwał ruchy pokładu. – Trzymaj się, dziewczyno – powiedział z ciepłym uśmiechem, po czym przeniósł wzrok za okno ponad jej ramieniem w stronę masy spienionego oceanu. Słońce zniknęło w gęstwinie ciemnych chmur i na twarz Jona padły ostre cienie. Lekko zdeprymowana Danielle przylgnęła do ściany. Przypomniała sobie przeczucie, z jakim obudziła się tego ranka. Na swoje szczęście – albo wręcz przeciwnie – posiadała dar szczególnej intuicji. Zmarszczyła brwi i zapytała: – Czy statek wytrzyma sztorm? – Oczywiście. To pierwszorzędna maszyna, jedna z najlepszych na świecie. Taka burza to dla niej nic. – Jon zacisnął szczęki i zwrócił się ku niej. Jego zwykle wesołe oczy przesłaniał wyraz powagi. – Nawet jeżeli trafimy na jeszcze silniejszy wiatr, to i tak rano powinniśmy dotrzeć do Anglii. Danielle skinęła głową, chociaż w głębi duszy wiedziała. Zmroził ją dreszcz niepokoju. Coś było strasznie nie tak. Jej szósty zmysł odzywał się samoczynnie w formie nagłych przebłysków świadomości. Nie mogła sama go uruchomić ani kontrolować, a tym bardziej wytłumaczyć tego komukolwiek, zwłaszcza swojemu mężowi. Miała tylko dwadzieścia sześć lat. Max był starszy, mądrzejszy i uważał wiarę w intuicję za ciemnotę. Nie chciał jej tym urazić. Po prostu jako absolwent wydziału nauk ścisłych na jednym z niemieckich uniwersytetów nie uznawał zjawisk, których nie dało się klarownie udowodnić. Jon dotknął jej ramienia ze współczuciem. – Mogę ci jakoś pomóc? – Nie, chyba że potrafisz dokonywać cudów. – Ciepło jego palców mimo woli przywołało wspomnienie wieczoru sprzed kilku dni, gdy po kolacji Danielle, która uwielbiała tańczyć, przy zachęcie ze strony męża pozwoliła Jonowi porwać się na parkiet, gdy tymczasem Max rozprawiał zawzięcie z kapitanem. Przypomniała sobie jego delikatny oddech, szorstki dotyk skóry i wijące się nad kołnierzykiem włosy. Jon chłonął jej słowa z zainteresowaniem, bez względu na to, czy mówiła o swoim małym synku, czy o pracy w Parfums Bretancourt – rodzinnej perfumerii na południu Francji. A kiedy oparła mu głowę na piersi, zauroczył ją jego naturalny zapach, wyjątkowy i ekscytująco męski. Jako przedstawicielka trzeciego pokolenia perfumiarzy Danielle miała niezwykle wyczulony węch. W laboratorium ta wrażliwość bardzo się przydawała, ale w codziennym życiu potrafiła być uciążliwa. Surowy, lekko drapieżny zapach Jona nieustannie wiercił jej w nosie i towarzyszył w snach, jakby przeniknął do jej neuronów, a przez to myśli o nim powracały częściej niż powinny. „Jestem szczęśliwą mężatką”, powtarzała sobie stanowczo. Wyparła tamten obraz z pamięci i speszona zrobiła krok do tyłu. W przelocie pochwyciła w lustrze odbicie swoich potarganych rdzawokasztanowych włosów i rozmazanej szminki. Wygładziła jedwabną suknię w kolorze brudnego seledynu uszytą na podstawie własnego projektu i przesunęła palcami po bladych policzkach. – Ta podróż od początku źle się zapowiadała. – Miałaś jakieś wieści od teściowej? – Od czasu, kiedy rozmawiałam z nią w Nowym Jorku nie. A moja mama w ostatnim telegramie pisze, że jeszcze nie dotarli. Kiedy usłyszeli o najeździe, zadzwonili do matki Maxa i kazali jej natychmiast zabrać Nicky’ego do Paryża, gdzie rodzice Danielle zajmowali duże mieszkanie w zasobnej szesnastej dzielnicy w centrum miasta. Głos Zofii brzmiał okropnie. Nie wiedzieli, że była aż tak chora. „A jeżeli nie będzie w stanie odbyć tej podróży?” Dręczona wyrzutami sumienia Danielle z trudem przemogła falę paniki w gardle na myśl o teściowej. – Muszą wyjechać z Polski. – Jon musnął jej policzek. Danielle ze zbolałym sercem odruchowo zwróciła się ku kojącej pieszczocie jego dłoni, której zapach – miły, choć zarazem groźny – łączył w sobie woń morza z cierpkawą mieszanką drewna, którą w zwykłych okolicznościach rozpoznałaby w okamgnieniu. Ale w tej chwili jej myśli zaprzątał wyłącznie Nicky. Zamknęła oczy i zdusiła nerwowy szloch. – Max jest bardzo zaradny – powiedział łagodnie Jon, głaszcząc ją po twarzy. – Znajdzie jakiś sposób. „A jeżeli nie?” Max zaplanował i zorganizował całość przeprowadzki do Stanów, od wyjazdu rozpoznawczego ich dwojga do Nowego Jorku do powrotu do Polski po resztę rodziny. Czynił też starania, aby ściągnąć za sobą najbardziej wartościowych pracowników firmy. „W jego ustach wszystko brzmi tak rozsądnie”. Max pochodził z arystokratycznej niemieckiej rodziny. Gdy był młody, jego matka odziedziczyła majątek ziemski oraz fabrykę szkła i kryształu na terenie Polski. Razem z mężem Karlem i jego osieroconym bratankiem Heinrichem zamieszkali w rezydencji zbudowanej w tysiąc osiemset dwudziestym roku w prezencie ślubnym dla kogoś z przodków Zofii. Mężczyźni zaangażowali się w odbudowę fabryki i wznowienie produkcji, a Zofię pochłonęła restauracja zamku – prawdziwej perły angielskiego neogotyku. Po ślubie z Maxem Danielle gorliwie wspierała teściową w jej wysiłkach, by przywrócić do dawnej świetności przestronne salony i sypialnie, arboretum, sadzawki i ogrody. Nie potrafiąc jednak całkowicie zrezygnować z ukochanej sztuki, wolne chwile spędzała w urządzonym w ich części atelier, gdzie przy półokrągłym stole z półkami i szufladkami pełnymi olejków eterycznych i perfumiarskich przyrządów w samotności uprawiała swoją magię. Potrzeba tworzenia zapachów była częścią niej i nie potrafiła się jej wyrzec. Okręt znów się przechylił, a okrągłe drzwiczki bulaju gruchnęły o panelową ścianę. Płynnie przenosząc ciężar ciała na rozkołysanym pokładzie, Jon złapał je i unieruchomił zaczepem, po czym podszedł do niej. Danielle miała wrażenie, że z całej jego muskularnej postaci bije adrenalina. Nachylił się i odgarnął jej z czoła wilgotne pasmo włosów. – Gdybym nie spotkał Maxa, powiesz mu o zebraniu u kapitana? – Przyjdziemy. – Znów pochwyciła jego rześki zapach i tym razem ciąg skojarzeń uruchomił się momentalnie. Mieszanka skóry, paczuli, róży plus jego naturalna woń, ciepła, pociągająca… Oczywiście! Spanish Leather. Angielska receptura. Trumper. Lecz na Jonie ta kompozycja nabierała niewiarygodnej treści. Połączenie z zapachem jego ciała dawało fascynujący efekt, który działał na nią jak magnes i rozbudzał w niej bolesną tęsknotę… Cofnęła się gwałtownie. „To nie jest czas ani miejsce”. Wypuszczając jej włosy z palców, Jon obrzucił ją łagodnym spojrzeniem cętkowanych orzechowych oczu pod ciemnymi brwiami. Danielle odsunęła się, a on znów utkwił czujny wzrok w toni oceanu spowitej bladą poświatą słońca. Wyczuła w nim napięcie. – Coś cię niepokoi? – Boję się niemieckich u-bootów. Unterseeboot. To najbardziej podstępne okręty podwodne. Prawdziwa plaga na morzu. Ale nie przejmuj się, Newell-Greyowie dbają o bezpieczeństwo swoich pasażerów. – Wyszedł, zamykając za sobą drzwi. „U-booty? A więc do tego już doszło”. Przyłożyła drżący palec do ust. Ale nie tylko myśl o zagrożeniu wzbudziła w niej popłoch. Swobodny, poufały sposób bycia Jona coraz częściej wywoływał w niej dreszcze. Na szczęście Max miał zbyt wiele godności, żeby robić zamieszanie o nic. „Bo przecież nic się nie dzieje”, pomyślała. Kochała męża. „Tylko ten zapach…” W głowie zaroiło jej się od rozmaitych doznań. „Orzeźwiający, cierpki, nasycony drewnem… Mogłabym odtworzyć chłód morza, dodać odrobinę paczuli…” Okręt poderwał się nieoczekiwanie. Sztućce z brzękiem zjechały z pokrytego fornirem stołu, a książki uderzyły o ścianę. Danielle zaparła się w miejscu, z jedną dłonią na futrynie drzwi, a drugą osłaniając opiekuńczo brzuch. Spadło na nich tyle wyzwań naraz. „Nasz syn, nasza rodzina, nasz dom”. Postanowiła skupić myśli na obecnej chwili. Gdy pokład odzyskał równowagę, spostrzegła na podłodze granatową czapkę, którą zrobiła na drutach dla Nicky’ego. Upuścił ją na dworcu, a Danielle zapomniała oddać ją później Zofii. Zdjęta tęsknotą za synem, za dźwiękiem jego głosu, chwyciła miękką włóczkę palcami i przytuliła ją do twarzy, chłonąc ślady zapachu swojego drogiego chłopca – mleka, trawy, słomy i czekolady. Wyczuła nawet chłód miłej, połyskliwej wilgoci na jego rumianej buzi. Przypomniała sobie, jak wśród pisków i śmiechów gonili się po bujnych, rozległych ogrodach, karmili wędrowne kaczki pomieszkujące nad ich sadzawkami lub spacerowali w przyjemnym cieniu koron wysokich, sędziwych drzew. Otarła łzy z policzków. Chowając czapkę do torebki, zastygła na chwilę, zapatrzona na zdjęcie Nicky’ego, które nosiła przy sobie. Z oczami zmrużonymi od śmiechu wystawiał do obiektywu swoją ulubioną maskotkę – małpę w biało-czerwone paski z oczami z czarnych guzików, które przyszyła Danielle. Nicky był takim rozkosznym, złotowłosym gejzerem energii. Danielle przeszył nagły lęk. Wcisnęła czapkę do środka i zatrzasnęła torebkę. Drzwi otworzyły się i do kabiny wszedł Max z poszarzałą twarzą, a w sztywnych ruchach jego smukłej, kanciastej sylwetki Danielle wyczuła stres. – Jon zajrzał przed chwilą – powiedziała. – Mamy iść na zebranie… – Wiem, jesteśmy razem – odparł Max swoją lekko oficjalną, zdławioną angielszczyzną z niemieckim akcentem. Podniósł do ust onyksową fajkę, roztaczając wokół słodki, dymny aromat swojego ulubionego tytoniu z dodatkiem wanilii. W drzwiach ukazał się Jon. – Gotowi? Max zacisnął szczęki i wsunął fajkę do kieszeni świetnie skrojonej wełnianej marynarki. – Wcześniej muszę się napić. Masz ochotę, Jon? – Dzięki, nie teraz. Max minął Danielle i ruszył do kredensu z alkoholem. Przy kolejnym skoku okrętu stracił równowagę i upadł na toaletkę, strącając skórzaną czerwoną szkatułkę żony na podłogę. Danielle wydała zduszony okrzyk. Rozległ się brzęk tłuczonych flakoników, wieczko odskoczyło i ze środka, jak zapachowy fajerwerk, buchnęły opary jaśminu, róży, kwiatu pomarańczy, bergamotki, jagód, wanilii, cedru i sandałowca. – Och, Max! – Zrozpaczona zgarnęła fałdy sukni i kucnęła nad swoimi skarbami. To były wszystkie perfumy, jakie wzięła. Nie potrafiłaby przywołać w pamięci nawet jednego dnia bez którejś ze swoich kompozycji. Wiedziała, że Max nie zrobił tego naumyślnie, ale i tak serce jej pękało, gdy ostrożnie zaczęła wyławiać z puzderka potrzaskane szczątki: okruchy kryształu i karneolowe zatyczki. – Max, możesz podać mi kosz? – Przepraszam cię, nie chciałem… – Z zatroskaną twarzą odwrócił się i sięgnął po butelkę wódki. – Daj spokój, Danielle – westchnął z rezygnacją. – Obsługa się tym zajmie. Jon uklęknął przy niej. – Sama je zrobiłaś? – Tak. A szkatułkę dostałam od Maxa w prezencie ślubnym. – To dzieła sztuki, Danielle. Max mówił, że już w młodości słynęłaś jako wschodzący talent w świecie perfumiarstwa. – Wyjął ostry odłamek z jej palców. – Nie skalecz się. Przyślę kogoś, żeby to uprzątnąć, kiedy was nie będzie. Pochwyciła jego spojrzenie i podziękowała mu bezgłośnie, po czym wstała i ponownie otworzyła bulaj. Silny poryw wiatru omiótł włosami jej twarz i wywołał mrowienie na policzkach. Popatrzyła w morze, a wtedy spłynęło na nią ciche, podskórne przekonanie. „To prawda”, pomyślała i się odwróciła. – Jon powiedział, że mogą tu krążyć u-booty. Max nalał sobie wódki i zastygł z kieliszkiem w dłoni, podczas gdy jego analityczny umysł już dokonywał rachunku prawdopodobieństwa takiej groźby. Danielle dobrze go znała. Widziała, jak w oczach męża zapłonął blask koncentracji, by po chwili rozproszyć się w ich czystym błękicie wraz z wyciągnięciem wniosków. – Niemożliwe – stwierdził. – Wszystko jest możliwe. – Jon wrzucił odłamki szkła do pojemnika i podniósł się z ziemi. Danielle gorączkowo przewijała w myślach poranne wydarzenia. – Czy to dlatego płyniemy zygzakiem? Jon zerknął na Maxa. – Bystra ta twoja żona. – Posłał jej ciepły uśmiech uniesionym kącikiem ust, przez co wgłębienie w podbródku przesunęło się nieco w bok. – Owszem, Danielle, ale tylko na wszelki wypadek. U-booty nie atakują liniowców pasażerskich. Poczuła ucisk w głowie. – A Lusitania? – Dzisiaj takie pomyłki się nie zdarzają – zapewnił Jon, pocierając brodę palcami. – Każdy kapitan ma dostęp do Rejestru Lloyda. Wiadomo, że jesteśmy statkiem pasażerskim. Poza tym na wojnie panują pewne zasady. Przed atakiem trzeba wystrzelić z dzioba sygnał ostrzegawczy. Zresztą Anglia nie jest w stanie wojny. – Jeszcze nie. – Max opróżnił kieliszek jednym haustem i skrzywił się, zaciskając usta. – A więc to dlatego przez cały dzień warujesz na rufie, Jon? – Przejrzałeś mnie, mądralo. Ale mówiąc poważnie, w razie potrzeby będzie dość czasu, aby dać znać, że nie jesteśmy uzbrojeni. Wojenne reguły dotyczą także łodzi podwodnych. Nawet naziści muszą ich przestrzegać. „Naziści”. Dźwięk tego słowa napełnił Danielle trwogą. To, co spotykało Żydów w Niemczech, było nie do pojęcia. Zgodnie z najnowszym rozporządzeniem musieli dla rozpoznania nosić na odzieży żółtą gwiazdę. Coś nieprawdopodobnego. Zamykano żydowskie interesy, bito i mordowano całe rodziny, bez względu na poziom wykształcenia, wiek czy stan majątkowy. A to byli przecież niemieccy obywatele. Wielu z nich mieszkało w Niemczech od pokoleń. Po plecach przebiegł jej dreszcz. – Zbyt długo czekaliśmy, Max. Musimy natychmiast wyciągnąć stamtąd Nicky’ego i twoją mamę. – Polskie wojsko jeszcze się nie poddało – odparł cicho Max i nalał sobie kolejnego drinka. – Cierpliwości, kochanie. – Jak możesz być taki spokojny? – Pod wpływem rozpaczy głos jej się lekko załamał. Ojciec Danielle pochodził z dawnej francuskiej rodziny o ugruntowanej pozycji, ale matka była Żydówką. Niemieckie prawo uznawało więc Nicky’ego za ćwierć-Żyda. – Wiesz przecież, co mogliby mu zrobić. – Rozmawialiśmy o tym. Nicky jest tylko dzieckiem – odparł Max ze znużeniem, a na wysokie czoło wystąpiły mu pulsujące żyły. – Wychowano cię w religii twojego ojca. Jesteś katoliczką. Nicky także został ochrzczony. Jak naziści mogliby doszukać się czegoś innego? Ale Danielle wiedziała, że mieli swoje sposoby. Przycisnęła rękę do ust, targana niepokojem i poczuciem winy. „Dlaczego nie uparłam się, żeby go zabrać?” Max wychylił zawartość kieliszka i spojrzał na Jona. – Chyba powinniśmy iść. – Ruszył w stronę drzwi, ale po drodze przystanął i nie odwracając się, rzekł głucho: – Przepraszam za perfumy, Danielle. Przepraszam za wszystko. Danielle serce stanęło. Max pił tylko wtedy, gdy czuł się bezradny, gdy nie potrafił znaleźć rozwiązania. I nigdy nie przepraszał. W jego przekonaniu to oznaczało porażkę – przyznanie, że trzeźwość umysłu i dokładne kalkulacje zawiodły. Bardzo poważnie traktował rolę głowy rodziny i dokładał wszelkich starań, aby jego bliskim, a szczególnie ukochanemu synkowi, niczego nie brakowało. Danielle zawsze czuła się przy nim bezpiecznie. „Aż do teraz – pomyślała, a strach oplótł ją niczym pnącze bluszczu. – Nagle wszystko się zmieniło”. Jon otworzył drzwi i przepuścił ich przodem. Chwyciła torebkę i pośpieszyła za mężem. W korytarzu tłoczyli się podróżni, a powietrze fermentowało od ich wzburzenia i niepokoju jak mleko zostawione na słońcu. Pot wywołany strachem pachniał inaczej. – Przeklęte szwaby – rozbrzmiewało raz po raz, na co Max spinał się nieswojo. Kiedy wyszli na pokład widokowy, Danielle uciekła wzrokiem w morze, lecz niewiele zdołała dostrzec poprzez gęste opary nad wodą. Jon podążył za jej spojrzeniem. – Spada mgła. Przesycone ozonem powietrze zwiastowało deszcz. – Jest tak ciemno – stwierdziła. – Jon, dlaczego nie włączamy świateł? – Ze względów bezpieczeństwa. „Nieprawda”, pomyślała, czując, jak sztywnieją jej mięśni karku. W wypoczynkowym salonie pierwszej klasy oczekiwał już tłum rozemocjonowanych pasażerów. Jon przeprosił ich i poszedł zająć miejsce obok sceny jako przedstawiciel armatora. Po sali przebiegły zatrwożone szepty, gdy na podwyższenie wszedł zasępiony kapitan. – Dziękuję państwu za przybycie – zaczął. – Przedwczoraj hitlerowskie Niemcy naruszyły europejski układ pokojowy. Oto odpowiedź premiera Wielkiej Brytanii. – Skinął na jednego z członków załogi. Spośród radiowych trzasków wyłonił się zdenerwowany głos angielskiego spikera. Komunikat dotyczył niemieckiego ataku na Polskę, który dziennikarz określał mianem „blitzkriegu”. „Wojna błyskawiczna”, przetłumaczył Max, potrząsając głową, i zacisnął szczęki, aż na skroniach nabrzmiały mu żyły . – Och, nie! – Zdruzgotana i przerażona Danielle osunęła się na pierś męża. „To już – pomyślała z drżeniem. – Biedni Nicky i Zofia. Mon Dieu, co się z nimi stanie? Muszą umierać ze strachu”. Max uniósł jej twarz za podbródek i niezręcznym gestem otarł łzy z policzków. – To przeze mnie. Trzeba było od razu wyjechać całą rodziną. Nie sądziłem, że to się stanie tak szybko. Na widok jego żałosnego wyrazu twarzy Danielle zakłuło serce. Poległ. Wszystkie jego plany i działania miały chronić rodzinę. Odwróciła wzrok od jego zbolałych oczu, usiłując wyrównać oddech. Wokół nich zerwały się okrzyki przerażenia. Głośniki znów zatrzeszczały. „Posłuchajmy wystąpienia premiera Chamberlaina”. „Dziś rano brytyjski ambasador w Berlinie przekazał niemieckim władzom ostatnie ostrzeżenie, zgodnie z którym do godziny jedenastej czekaliśmy na deklarację Rzeszy wyrażającą gotowość do natychmiastowego wycofania swoich sił z terytorium Polski pod groźbą wojny między naszymi krajami. – Mimo wyraźnego przygnębienia, Chamberlain mówił płynnie i z mocą. – Niniejszym informuję, że do chwili obecnej nie otrzymaliśmy od strony niemieckiej takiego zapewnienia, co oznacza, że nasz kraj znalazł się w stanie wojny z Niemcami”*. Sala zawrzała wstrząśnięta, a Danielle padła w ramiona Maxa, który objął ją i wymruczał cicho: – Znajdziemy ich. Niedługo będą bezpieczni. „Czy on pociesza mnie, czy siebie samego?” Po przemówieniu premiera kapitan odsunął się na bok, a na środek wystąpił Jon, tonując gwar poruszonego tłumu swoim donośnym barytonem: – Gdy jutro przybijemy do brzegu, pracownicy Newell-Grey będą do państwa dyspozycji. O wszystkim będziemy informować na bieżąco. Danielle przycisnęła dłoń do ust. „Nikt nie mógł przewidzieć czegoś podobnego”. Ogarnęła ją nagła fala gorąca, a mdłości powróciły z nieprzepartą siłą. Wyplątała się z objęć Maxa i z trudem torując sobie drogę wśród pasażerów, wypadła na tylny pokład. Z żołądkiem podchodzącym do gardła przechyliła się nad barierką i oddychała głęboko. Wiatr zerwał jej z szyi seledynową apaszkę. – Danielle – zawołał Max od drzwi, a za jego plecami pojawił się Jon. „Nie wytrzymam”, pomyślała w udręce, z ciągłym obrazem Nicky’ego i Zofii przed oczami. Zgięta wpół objęła się za brzuch i oparła rozpalony policzek o chłodną metalową poręcz. Max i Jon stanęli u jej boków i we troje zapatrzyli się w siną toń zasnutą chmurą mgły. Max przygarnął Danielle i gładząc żonę po plecach, zerknął na Jona ponad jej ramieniem. – Przy Nickym nie czuła się tak źle. Ale Jon nie odrywał oczu od morza. Nagle twarz mu zbielała. Powierzchnię wody przecięła wąska struga piany. – Co to… – zaczął Max. – Jezus Maria, padnij! – ryknął Jon i powalił ich oboje na ziemię. Danielle uderzyła o deski tak mocno, że poczuła chrupnięcie w barku. Pociemniało jej w oczach. „Dziecko”, pomyślała w panice, odruchowo osłaniając brzuch ramionami i podciągając kolana. Chwilę później silny wstrząs odrzucił ich na burtę, kiedy kadłub statku rozdarła potężna eksplozja. Okręt zatrzeszczał i przechylił się, a wśród mgły dał się słyszeć rozpaczliwy zgiełk. – Torpeda! – Jon zaklął pod nosem, przygniatając głowę Danielle do podłogi. – Nie wstawaj. Na pokład wtargnęła struga lodowatej wody i przemoczyła ich na wylot. Danielle wydała rozdzierający krzyk. Mon Dieu! Za nią na mokrych deskach ślizgał się Max. „Ocal nas”, modliła się w duchu, z brodą przyciśniętą do piersi. Nastąpił kolejny wybuch i konstrukcja z przeraźliwym zgrzytem osunęła się na bok jak ugodzony wieloryb. Rzężąc pod ciężarem własnego bezwładu, okręt stopniowo słabł pod naporem bezlitosnych fal wlewających sól w jego otwarte rany. Jon podniósł się z trudem. – Daj mi rękę, Danielle. Musimy przejść do łodzi ratunkowych. Tędy, Max. – Pomógł jej wstać. – Nazistowskie ścierwa. – Wyprostował ramiona i odwrócił się w stronę zalęknionego tłumu. – Uwaga! – W jego grzmiącym głosie zadźwięczała stanowczość. – Proszę zachować spokój i kierować się do łodzi ratunkowych. Na pokładzie wybuchło zamieszanie, ludzie rzucili się przed siebie na oślep. Danielle znów chwyciła rękę Jona, lecz w pośpiechu zawadziła o coś nogą. Przetarła zalane wodą oczy i zamrugała. U jej stóp leżała kobieta, którą poznała poprzedniego wieczoru. Zdławiła okrzyk przestrachu i przyklękła, aby jej pomóc. Jon szarpnął ją za ramię. – Zostaw. Już za późno. – Nie! – krzyknęła Danielle. Nigdy wcześniej nie widziała martwego ciała. Pomijając kałużę krwi dookoła, kobieta wyglądała tylko na nieprzytomną. „To nie może być prawda”. W tym momencie spostrzegła, że leżącej brakuje tylnej części czaszki, i dostała torsji. Jon wcisnął jej do ręki chusteczkę do otarcia ust. – Nie zatrzymuj się – krzyknął. Dotarli do jednej z szalup dyndającej nad burtą jak zabawka. – Max, pomóż mi, szybko. Danielle, złap się barierki. – Jon odgarnął mokre włosy z oczu i chwycił za linę. Max dołączył na chwiejnych nogach. Woda chlusnęła na pokład i porwała ze sobą krew kobiety, zabarwiając deski na czerwono. Wokół nich spanikowani ludzie z krzykiem padali na ziemię. Danielle także straciła równowagę, gdy żywioł zdarł jej z nogi skórzany pantofel. Pozbyła się drugiego i z całych sił przywarła do poręczy. Jon i Max zaczęli rozdawać pasażerom kamizelki ratunkowe. Na ich widok Danielle serce zamarło. – Czy… Czy my utoniemy? Jonowi drgnął mięsień żuchwy. – Załóż to. – Nie umiem pływać! – krzyknęła histerycznie. – W kamizelce nie będziesz musiała. Danielle z przerażeniem wcisnęła na siebie okrycie. Jon i Max odczepiali kolejne łodzie, a kilku członków załogi kierowało do nich kobiety i dzieci. Gdy pierwsza szalupa zaczęła się obniżać, Max poprawił kamizelkę Danielle i sprawdził wiązania. – Idź, spotkamy się niedługo – powiedział, całując ją na pożegnanie. Popatrzyła w dół i strach uwiązł jej w piersi. „Nie, tylko nie to”. Nie cierpiała małych, lekkich łódek. W dzieciństwie omal nie utonęła, kiedy pewnego razu wypadła z podobnej łupiny. Na samą myśl robiło jej się słabo. Jon zamachał na nią. – Wsiadaj – ponaglił zachrypniętym głosem. Danielle zwróciła błagalny wzrok na męża. – Nie mogę, Max. – Możesz. Będę tuż za tobą, kochanie. – Pomimo nadętej kamizelki, Max przytulił żonę i znów pocałował. Jon chwycił ją za rękę tak mocno, aż krzyknęła z bólu. – Danielle, ludzie czekają. – Nie… Nie mogę wsiąść do tej łódki. Zostanę z Maxem. – Wykluczone. – W oczach Jona mignęła niespotykana zaciętość. – Na litość boską, weź się w garść, kobieto. Gdzie się podziała słynna francuska niezłomność? Max rzucił mu szybkie spojrzenie, po czym skinął na żonę. – To prawda, musisz iść. Danielle wyszarpnęła ramię z oburzeniem. – Ja ci pokażę niezłomność. – Bez butów wstąpiła do łodzi, przyciskając do siebie torebkę. Gdy niepewnie usiadła, podbiegł do nich mężczyzna z płaczącym dzieckiem w ramionach. – Czy ktoś może wziąć mojego syna? Danielle pomyślała o Nickym i spojrzała na Jona. – Ja. – Wyciągnęła ręce po chłopca. – Ma na imię Joshua. Będzie pani na niego uważać? – Obiecuję. – Danielle miała nadzieję, że gdyby było trzeba, ktoś zrobiłby to samo dla jej syna. Przytuliła wylęknionego malca przesiąkniętego słodkim, mlecznym zapachem. Wzrostem przypominał Nicky’ego. Z trudem powstrzymała się, żeby tak do niego nie mówić. Jon dał znak i łódź osiadła na rozkołysanej powierzchni. Danielle zacisnęła oczy i ogarnęła dziecko ramionami, a masywna fala roztrzaskała się o drewniany dziób, zalewając wnętrze lodowatym bryzgiem, od którego włosy i ubrania przylgnęły pasażerom do skóry. Szczękając zębami obejrzała się na liniowiec. Szybko nabierał wody. Wszędzie wokół miotały się na falach łodzie ratunkowe przy wtórze rozpaczliwych jęków i nawoływań. Wytężyła wzrok, próbując dostrzec Maxa lub Jona pośród mgły i kotłującego się tłumu. Dumny okręt Newell-Grey Explorer z wolna ustępował, chociaż wciąż jeszcze stawiał opór nurtowi ciągnącemu go w dół. Danielle nie mogła oderwać oczu od tej przerażającej sceny. Nagle coś sobie przypomniała. „Musimy działać”. Spojrzała na młodego członka załogi, który wsiadł z nimi do szalupy. – Kiedy statek tonie, wir może wessać wszystko dookoła. Musimy stąd uciekać. Młodzieniec w szoku nie reagował. Zdesperowana odwróciła się do starszej kobiety obok. – Proszę wziąć Joshuę i trzymać go mocno. – Podała jej też swoją torebkę. – Ale co mamy robić? – krzyknęła inna pasażerka. – Wiosłować – odparła Danielle. – Kto mi pomoże? – Wystarczająco często widziała swojego brata Jean-Claude’a na jeziorze. „Dam radę”, pomyślała w przypływie determinacji. Zgłosiła się tęga rudowłosa Irlandka. – Na wiosłowaniu akurat znam się jak nikt. – Dobrze. – Danielle nabrała otuchy i zajęła miejsce. Wcisnęła ociekające wodą fałdy sukni między nogi, a zielony tren odrzuciła do tyłu, po czym chwyciła wiosło. – Razem na trzy! Nie, moment… – Gdy uniosła ręce, kamizelka wzdęła się wokół jej szyi, tamując swobodę ruchów. Zauważywszy, że Joshua nie ma zabezpieczenia, zerwała ją i podała starszej pani. – Proszę mu to założyć. – Uwaga, zaczynamy – zawołała Irlandka. – Równo. I raz! Danielle z całych sił obracała wiosłem, próbując złapać rytm, chociaż drzazgi kaleczyły jej dłonie, a cienkie rękawy sukni pękały na wytężonych ramionach. Dopiero po pewnym czasie znowu podniosła wzrok. Klejnot floty Newell-Grey wydał ostatni, żałosny skowyt syreny i pogrążył się w czarnych odmętach Atlantyku, zostawiając za sobą spienione kłębowisko wody na powierzchni i smugę dymu w powietrzu. „Gdzie jest Max? I Jon? Czy udało im się uciec z okrętu?” Nie mogła już na to patrzeć. Odwróciła się, nieczuła nawet na zimno. I wtedy dostrzegła dziwną maszynę, która wynurzyła się w oddali. Z boku widniała duża litera „U” i ciąg cyfr. U-boot. „Podstępne – powiedział Jon. – I śmiercionośne”. Danielle zmrużyła oczy. „A więc to jest wróg. To oni napadli na Polskę i moją rodzinę”. Porwana nagłym gniewem znalazła się przy burcie, zaciskając dłonie, aż zbielały jej knykcie. „Wypłynęli ujrzeć swoje dzieło, dranie”. Wyprostowała się i krzyknęła w tamtym kierunku: – Kiedyś za to odpowiecie, łotry! C’est la guerre. A ja się nie poddam. Nigdy! – Tak jest! – zawołała Irlandka. Skupieni na u-boocie pasażerowie łodzi nie zauważyli wzbierającej za ich plecami fali zasilanej przez cichy, podwodny prąd. Danielle tknęło nagłe wrażenie dziwnej ciszy. Obejrzała się i zamarła. Prosto na nich sunęła wypchnięta przez tonący okręt ściana wody, która zwaliła się z hukiem, podrzucając drobną łódkę niczym liść. Danielle wrzasnęła i straciwszy równowagę, wpadła w spienioną otchłań. Z targanej w powietrzu łódki wyleciało wiosło i nim zdążyła się uchylić, uderzyło ją w głowę. Pochłonęła ją zimna toń tłumiąca dźwięki. Danielle rozpaczliwie młóciła rękami i nogami, by wydobyć się na ciągle bliską powierzchnię, ale każdy ruch zasysał ją coraz bardziej w głąb pożądliwego morza. W końcu nie czuła już nic poza lodowatym chłodem Atlantyku. Uszło z niej powietrze i opadła w mrok. * Treść wypowiedzenia wojny Rzeszy Niemieckiej przez Wielką Brytanię opiera się na radiowym nagraniu wystąpienia premiera Chamberlaina (przyp. aut.).\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Zapach_wspomnien-ebookRO/p1039069i1167786" target="_blank" title="Zapach wspomnień [Jan Moran] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Zapach wspomnień [Jan Moran] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


,,Jednak życie jest swego rodzaju cudem, który pozwala nawet przy ciężkich chorobach przetrwać i jeszcze zrobić coś wyjątkowego. Odnoszę to do wszystkich ludzi, których spotykam na swojej drodze.Warto nie być Panem Bylejakim, warto przykładać się do każdej zwykłej, codziennej czynności, wykonywać ją profesjonalnie, dobrze, z empatią. Po prostu przykładać się do każdego podarowanego nam wyzwania. Nawet najmnijeszego. Pamiętając, że życie jest cud" Fragment książki\nŁukasz Żelechowski, Piotr Pogon, Arek Mytko i Bogdan Bednarz postanowili zdobyć kolejny już szczyt - Aconcague . Bardzo trudno było im zdobyć środki na tą wyprawę, sami nie mieli dostatecznych zasobów materialnych. Wszyscy zastanawiali się, czy nie lepiej kupić jakiś sprzęt rehabilitacyjny, niż wydawać pieniądze na wyprawę w góry dla osób niepełnosprawnych. Łukasz Żelechowski jest niewidomy, a Piotr Pogon nie ma jednego płuca, przez co bardzo trudno mu się oddycha na dużych wysokościach. Asekuracją dla nich są pozostali uczestnicy. Bogdan Bednarz jest odpowiedzialny za trasę, przystanki, decyduje kiedy iść, a kiedy pozostać. Z wielkimi trudami udało im się zebrać potrzebne fundusze, lecz były one niewystarczające. Nie było ich stać na zakup wszystkich niezbędnych rzeczy. Wyprawa była bardzo trudna, lecz w końcu trzech z nich dotarło na Aconcuague. Dlaczego Bogdan Bednarz nie dotarł na szczyt? Czy odmrożone palce już na zawsze pozostaną bez czucia? Co oznacza dla wszystkich uczestników ta wyprawa? Co zmieniła w ich życiu?\nW pierwszych słowach muszę przyznać, że jestem pod wielkim wrażeniem tej książki. Parę lat temu było o tym głośno w mediach i dobrze, że wciąż pamiętamy o tym sukcesie. Jak widać pomimo niepełnosprawności możemy spełniać swoje marzenia. Książka napisana jest bardzo ciekawie, mamy autobiograficzną relację, przeplataną wspomnieniami pozostałych uczestników wyprawy. Zamieszczone są emaile do znajomych, zdjęcia budowli, przeżycia mężczyzn. To wszystko czyni tą książkę szczególną.


Zrównoważony rozwój - ekorozwój, ochrona środowiska, ekologia, dom energooszczędny, zrównoważone budownictwo - Strona 4 - Muratorplus.pl\nmuratorplus.pl > Technika > Zrównoważony rozwój\nArch. Monika Kupska-Kupis o staraniach firmy VELUX o komfortowy, zdrowy dom. WIDEO\nArch. Monika Kupska-Kupis, koordynator projektów VELUX, opowiada o działaniach firmy VELUX, zmierzających do zapewnienia użytkownikom budynków pełnego komfortu w postaci efektywności energetycznej, optymalnego oświetlenia oraz odpowiedniej jakości powietrza. Wywiad przeprowadzony przy okazji konferencji budowlanej Muratora Jakość Budynku: ENERGIA•KLIMAT•KOMFORT, która odbyła się 4-5 listopada w warszawskim Pałacu Prymasowskim.\nActive House Vision - domy aktywne w teorii i praktyce\nKoncepcja Active House - zainicjowana przez Grupę Velux - tzw. domu aktywnego, który łączy efektywność energetyczną, wysoką jakość klimatu wewnętrznego, a także ochronę środowiska naturalnego, to temat prezentacji Kurta Emila Eriksena, sekretarza generalnego Active House Alliance.\nProgramy dofinansowania na budownictwo energooszczędne, zrównoważone i termomodernizację\nPrezentacja Pawła Bartoszewskiego, głównego specjalisty Departamentu Ochrony Klimatu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NFOŚiGW), omawiająca programy LEMUR (celem programu jest zmniejszenie zużycia energii w nowych, energooszczędnych budynkach użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego) oraz RYŚ (program dotyczący termomodernizacji domów jednorodzinnych).\nOkna i osłony przeciwsłoneczne w energooszczędnych budynkach przyszłości\nFunkcje okien i osłon przeciwsłonecznych w energooszczędnych budynkach przyszłości, trendy w architekturze, rodzaje nowoczesnych osłon przeciwsłonecznych - to tematy prezentacji Jerzego Żurawskiego, współzałożyciela Dolnośląskiej Agencji Poszanowania Energii.\nSposoby ochrony budynków energooszczędnych przed przegrzewaniem\nBłędy w projektowaniu budynków energooszczędnych i sposoby ich ochrony przed przegrzewaniem, głównego problemu w budynkach energooszczędnych - prezentacja dr inż. Szymona Firląga, adiunkta na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej, eksperta w dziedzinie budownictwa energooszczędnego.\nRola wentylacji w zapewnieniu właściwej jakości powietrza wnętrz\nRola wentylacji w zapewnieniu właściwej jakości powietrza wewnętrznego, czynniki obniżające komfort życia oraz zagrażające zdrowiu - analiza dr inż. Jerzego Sowy z Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej, eksperta w dziedzinie wentylacji i klimatyzacji oraz jakości powietrza wnętrz.\nZielony dach. Trawnik, łąka kwietna a może zagajnik na dachu? Zielone dachy w Norwegii nikogo nie dziwią. Trawy na dachach to tutaj wielowiekowa tradycja. Dawne dwory, domy, warszaty a nawet miejskie...\nObiekty sportowe - Igrzyska Olimpijskie Londyn 2012 pod znakiem zrównoważonego rozwoju ZDJĘCIA Ideą nadchodzących Igrzysk Olimpijskich ma być, obok szerzenia sportu i zasad fair play, także idea zrównoważonego rozwoju. Koncepcja Parku...\nPodatek deszczowy, czyli kontrowersyjny sposób zasilania gminnego budżetu\nZrównoważony rozwój. Budynek a infrastruktura - nowe wyzwanie dla projektantów XXI wieku\nW centrum miasta i centrum uwagi. Helsinki Kamppi Centre\nbiurowiec BREEAM budownictwo ekologiczne budownictwo energooszczędne certyfikat dom energooszczędny efektywność energetyczna energooszczędność LEED NFOŚiGW odnawialne źródła energii OZE PLGBC zrównoważone budownictwo zrównoważony rozwój\nObliczenie strat ciepła przez budynek. Współczynnik przenikania ciepła\nDział Zrównoważony rozwój został wyposażony w informacje dotyczące wszelkich energooszczędnych przedsięwzięć realizowanych w kraju i poza nim. Odnajdziesz w nim wiadomości na temat certyfikatów przyznawanych w budownictwie. W dziale są także artykułu związane z akcją usuwania tak szkodliwego dla zdrowia człowieka azbestu czyu też kampanią promującą oszczędzanie energii cieplnej. Koniecznie odwiedź dział, dowiesz się wielu ciekawych informacji.


[quote="kateszka"]A jak sie nie ma znajomych we Wrocławiu?? ja nie mam. Hotel zarezerwowany i zaliczka zapłacona, przejazd do Wrocka zapłacony i co? Zarezerwowałam 15 biletów i gdybym miała płacic po 18 zł to wychodzi 270 zł. Prawie dwa razy tyle co karnet! Karnetu nie kupiłam ze zwględu na ten idiotyczny system odbioru wejściówek. Zaplanowałam przyjazd do Wrocławia w czwartek wieczorem, więc ani na czawartek, ani na piatek moze juz nie byc wejściówek na filmy, które chce obejrzeć. A przyjezdżac do Wrocławia tylko na sobote i jeden lub dwa pokazy w niedziele, bo trzeba wracać po południu to jakis absurd. Czy ktos tu w ogóle mysli i liczy się z widzami spoza Wrocławia? I kiedy wreszcie będzie możliwośc rezerwacji on-line jak na NH?[/quote]