Black/White/Gold | Julia Nessa ♥\nAutor: Julia Nessa o 08:09 65 komentarzy:\nJak to już u nas bywa średnio co dwa dni możecie zobaczyć nową stylizację, dzisiaj jest nie inaczej ;)\nAktualnie jest dość wczesna pora bo chwile po 7:00, ale zapowiada się cięzki dzień i niebyłoby kiedy wam się pokazać.\nDzisiaj chwile jestem w pracy, a później przygotowania do Ślubu(Muszę zrobić paznokcie ślubne oraz próbny makijaż kuzynce Mateusza) i kilka innych rzeczy. W sobotę odbędzie się ślub, z którego stylizację na pewno zobaczycie ;)\nDzisiaj przygotowałam dla was prosty, nieskomlikowany set, którą każda z was na pewno ma w szafie ;) Aby nie bylo tak nudno dodałam dwa złote dodatki, uroczy pierścionek z kokardką oraz pasek. Pewnie wiele pytań będzie o okulary tak więc napiszę od razu, nie nosiłam ich miały być dopełnieniem stylizacji bo jak widzicie dzisiaj nie przygotowałam żadnej biżuterii w formie naszyjnika lub bransoletki(prócz naszej wspólnej)\nZostawiam was ze zdjęciami zapraszam do komentowania ;)\nDodam tylko, że Anonimy(pewnie jeden bo się uczepił jednego tematu)może sobie dać spokój bo to i tak nic nie zmieni :)\nP.S. Niestety Polska to taki kraj, gdzie trzeba kogoś obrazić bo on coś ma, tak jak ja mam szczęście, bloga, dobrą pracę w której się odnajduję itp...\nObrażać kogoś można jeśli jest za coś, a jeżeli powodem tego jest zazdrość no to nie wiem jak głupim trzeba być, aby nie zabrać się do roboty i spróbować własnych sił w blogowaniu czy w poszukaniu nowej fajnej pracy lub spełnianiu marzeń...\nMiłego weekendu Kochani i widzimy się w niedzielę lub poniedziałek! <3\nButy, Torebka, Piersionek i Okulary - STYLOWEBUTY || Sweterek - H&M\nSpodenki - GOODLOOKIN\nAnonimowy 9 sierpnia 2013 09:23\nzdradź swój sekret na taki super brzuch chodzi o poprzedni set ;) a stylizacja super ;)\nJulia-Nessa 9 sierpnia 2013 10:12\nNie ma zadnego sekretu taki juz mam organizm :)\njeeeju jak Ci zazdroszczę ;p\nAnonimowy 9 sierpnia 2013 09:29\nKRZYŻE I KOKARDKA? Średnio\nAnonimowy 9 sierpnia 2013 09:57\ni jak dobrze ze sie nie poddalas wtedy i nie usunelas bloga :D\nAnonimowy 9 sierpnia 2013 10:03\nbardzo ładnie wyglądasz :) i jesteś bardzo fotogeniczna :)\nAnonimowy 9 sierpnia 2013 10:09\nŚwietne spodenki i włosy. :)\nMiło i sympatycznie tu u Ciebie, śledzę Twoje wpisy od początku do końca, super! :)\nGraceee 9 sierpnia 2013 10:18\nPiękne połączenie luzu z elegancją!\nKlaudia 9 sierpnia 2013 10:32\nAnia 9 sierpnia 2013 10:39\nBardzo fajnie!!! Pasek mnie nie urzekł, ale nie zwracam na niego szczególnej uwagi ;) Sweterek by mi się przydał i ta opalenizna ;)\nKarolina Kaczor 9 sierpnia 2013 10:54\nale jestem ciekawa jak wyglądałabyś w takich okularach:P\nJulia-Nessa 9 sierpnia 2013 12:43\nMati widział nie poleca ;D\nSecret garden 9 sierpnia 2013 10:56\nby ola 9 sierpnia 2013 11:06\nświetny zestaw, bardzo podoba mi się sweterek :)\nja "wynalazłam" Cię niedawno bardzo, ale wchodzę tu często i powiem Ci, że motywujesz mnie do walko z kg:) bardzo chcę schudnąć i wyglądać tak ja Ty, móc ubierać te wszystkie śliczne stylizacje. półki , ci nie moge , bo wszedzie mi coś wystaje, odstaje itd;/ ale cieszę się bardzo, że znalazłam Twoj blog:) nawet nie wiesz jaką jesteś dla mnie motywacją:* pozdrawiam się i oby tak dalej:)\nJulia-Nessa 9 sierpnia 2013 12:45\nCieszymy się, że mamy chociaż mały wpływ na was ;)\nmindy 9 sierpnia 2013 11:13\nAnonimowy 9 sierpnia 2013 11:53\nA ja się cieszę, że na tych zdjęciach wyglądasz z klasą i elegancją, na którą bez wątpienia Cie stać. Miło też widzieć, że nie obnosisz się z tymi nieszczęsnymi tatuażowymi kokardkami, które nie dodają Ci uroku. O taki komentarz nie trzeba, ani nie wypada się obrażać, ani unosić ambicją, bo są to racje ponadczasowe. Jesteś mądrą dziewczyną, co wnoszę chociażby po stwierdzeniach dotyczących studiowania (..jak studiować, to do końca...)oraz po sposobie formułowania przez Ciebie wszystkich wpisów i odpowiedzi. Pamiętaj jednak, że w późniejszym życiu zawodowym tatuaże niestety nie są pozytywnie postrzegane (zwłaszcza jeśli Twoją ambicją jest zajmowanie konkretnego stanowiska). Niestety nie będzie to też powód do dumy w dużych korporacjach. Jak dobrze wiesz w bardziej prestiżowych firmach obowiązuje nawet (czasem niestety) dresscode. Tak, jak napisałaś blog jest tylko do czasu, tatuaż jednak zostaje. Jesteś na tyle błyskotliwą osobą, że obronisz się sama. Nie musisz wybijać się z tłumu, manifestując to tatuażem, cokolwiek on dla Ciebie nie znaczy. Wrócę do zdania pierwszego: stać Cię na dużą klasę i możesz być kobieco niebezpieczna, bo masz potencjał. Komentarz trochę długi, twoja zatem decyzja, czy go opublikujesz.\nAnonimowy 9 sierpnia 2013 22:27\nstreotyp postrzegania ludzi wytatuowanych jako marginesu społecznego już dawno minął\no ile zdajesz sobie sprawę z tego jakie warunki panują w korporacjach czy dużych firmach\n- odnośnie dresscodu itd... to nie masz absolutnie żadnej racji w przypadku tatuaży.\npracuję już w drugiej korporacji, teraz na wysokim stanowisku, i nikt nie zwraca uwagi na Twoje wyrażanie siebie poprzez tatuaże , a na to jak pracujesz.\nfacenoface 10 sierpnia 2013 09:04\nO matko, myślałam, że te czasy kiedy postrzegano ludzi z tatuażami jako - nie wiem jak to ująć-margines? już minęły.\nMam dwa tatuaże i jakoś nie czuję się "odrzucona" z tego powodu...\nKtoś jest gotowy na tatuaż to go robi i ma, jeśli go nie chce to nie robi i koniec. Każdy sam decyduje o sobie i swoim ciele.\nAnonimowy 11 sierpnia 2013 09:13\nMam tatuaż na nadgarstku, w pracy nikomu nie przeszkadza chociaz codziennie go oglądaja, kierowniczka nawet mówiła ze bardzo ładny.. Mam codziennie kontakt z ludzmi i nikt nie zwaraca wiekszej uwagi na mój tatuaz, wiec nie cofajmy sie wstecz i nie róbmy z tatuażu jakiegiegos wielkiego halo..\nAnonimowy 12 sierpnia 2013 10:01\nSama jestem osobą zajmującą wysokie i odpowiedzialne stanowisko, z wieloletnim doświadczeniem zawodowym i pracą w wielu światowych firmach na kącie. Wielokrotnie bywałam obecna w czasie rozmów kwalifikacyjnych i wiem jak wygląda życie i jakie padają komentarze osób decyzyjnych po wyjściu kandydata/delikwenta z gabinetu. Jeżeli przez grzeczność nikt nie komentuje tego wprost, to nie wyobrażaj sobie, ze obiegowa opinia na Twój temat jest taka jak Ty byś sobie tego życzyła. Wielokrotnie poznanie tego (o ile ktoś poważny w ogóle ma ochotę Cie o tym informować),jak na prawdę jesteś postrzegana może przyprawić o zawał serca. Bajki o tolerancji, byciu sobą itd, itp. są dobre wśród ludzi bardzo młodziutkich i niedoświadczonych. Życie niestety jest nieco bardziej brutalne, zwłaszcza z upływem lat. Przez młodzieńcze bujanie w obłokach każdy musi przejść sam. Tyle tylko, ze na świecie są takie rzeczy z których warto zrezygnować, aby później (wbrew pozorom zaledwie "nieco" później) doświadczać nieco niej przykrości. Proponuję sobie zrobić rachunek zysków i strat. Jeśli już jest jakaś alternatywa, to tatuaż robiony henną, który się zmywa (po paru tygodniach). Gdybym już bardzo chciała się czuć wolna jak ptak i podkreślić własna niezależność, raczej wybrałabym taki, który nie wiąże mnie w żaden sposób emocjonalnie, nie muszę go przerabiać w różnych sytuacjach życiowych i ostatecznie zawsze mogę mu powiedzieć goodby.\nJulia-Nessa 12 sierpnia 2013 10:32\nKażdy ma inne podejście do tego. Mi moje tatuaże w niczym jeszcze nie przeszkodziły i nie przeszkodzą, uwierz :) tyle mam na ten temat do powiedzenia. To jest moje życie, moje tatuaże, moja sprawa. Wy za mnie żyć nie będziecie więc pozwólcie, że będę robić co chce.\nAnonimowy 12 sierpnia 2013 15:39\n.....nie uwierzę:), bo mam trochę więcej lat niż Ty. Oczywiście możesz robić co chcesz. Możesz nawet zeskoczyć z dachu. Tyle tylko, że się zabijesz, ale oczywiście możesz. Z Tą twoją wrażliwością do której się odwołujesz jest trochę tak, że jeżeli czytasz coś, co nie do końca "jest Ci na rękę", reagujesz uporem i przekorą. Jednym słowem reagujesz emocjonalnie, co niestety nie świadczy o dojrzałości. Proponuję kiedyś usiąść sobie w kąciku i pewne sprawy przemyśleć. Ludzkości nie musisz się do tego przyznawać, zrób to dla siebie i bliskich (nie zacieśniając kręgu jedynie do bieżącego chłopaka). Wszystko\nJulia-Nessa 12 sierpnia 2013 18:21\nPozwole sie wlaczyc w ta rozmowe :) co wtedy gdy Julka pojdzie na rozmowe dlugie spodnie, koszula z dlugim rekawem?:) tez ja od razu odrzuca?\nInna sprawa ta prace Julka dostala dzieki sesji ktora wygrala w salonie goddiess, a zostala wybrana tylko dlatego ze szefowej spodobaly sie tatuaze :)? Teraz ma fajna prace w swoim zawodzie. Robi to co lubi, a nie musi sie meczy, siedzac w robocie, ktora jej nie interesuje Nie szukajcie problemu tam gdzie go nie ma... jak nie chcesz pokazac tatuazow to zalozysz rajstopy dlugi rekaw i tyle...\nBright like sun 9 sierpnia 2013 12:02\nCiekawe buty i pasek :)\nArleta Z 9 sierpnia 2013 12:23\nBardzo lubię takie zestawy, proste i nieskomplikowane, świetnie w nim wyglądasz :)\nsomethingtobelievein 9 sierpnia 2013 12:29\npięknie wyglądasz! super sweterek:)\nrunning girl 9 sierpnia 2013 12:34\nSweterek piekny !\nZapraszam do mnie nie o modzie ale moze tez zainteresuje ;)\nKamila Matuszewska 9 sierpnia 2013 12:57\nfajny ten motyw z krzyżami :))\nAnonimowy 9 sierpnia 2013 13:14\nkurde wolalam Cie w tej starej wersji. np w tej slicznej koronkowej biales sukience czy kremowej sandalki długie rozpuszczone włosy bezowa torebka tak dziewczeco a teraz tak ciezko sie robi.. jakos dziwnie. dawne stylizacje byly ciekawsze, typu te z rozkloszowana pomaranczoowa spodniczka, albo marynarka w paski ogolem bylo lepiej. pozdrawiam\ndstreet. pl 9 sierpnia 2013 14:19\nMyloovelyfun Basia 9 sierpnia 2013 14:55\nhah a mi się poodoba połącenie krzyżyków i kokardki,:) a do tego te piękne szpileczki:) naprawdę bardzo mi się podoba:)ps. dodałam do obserwowanych, zapraszam do mnie na nowy post! :)\nClaudia 9 sierpnia 2013 15:53\nCudowny sweterek ;)\nfryzjeris 9 sierpnia 2013 17:19\nKokardka jest super :-):-)\nAnonimowy 9 sierpnia 2013 17:38\nSwietna byłaby sukienka z tego sweterka:)\nCudowny sweterek :) czy mozna znaleźć w sklepach ?\nJulia-Nessa 9 sierpnia 2013 18:36\nNie wiem jak w Polsce bo ja go kupiłam w Anglii ;)\nAnonimowy 9 sierpnia 2013 20:51\nCoraz mniej mi podchodzą Twoje stylizacje !\nSweterek fajny ale reszta szczególnie dodatki są do d...\nCo do obraźliwych komentarzy nie tylko w Polsce nie tylko....\ntaki jest minus internetu i to tak działa na całym świecie:-)_\nmon7 9 sierpnia 2013 22:31\nbardzo podoba mi się sweterek:) uroczy, naprawdę.\nco mi się jeszcze podoba, to make-up oczu:) niby ciemny kolor, a delikatnie jest, przyciąga uwagę:)\nAnonimowy 9 sierpnia 2013 23:31\nWyrażanie siebie przez tatuaże?ludzie co wy piepszycie tatuaże to kryminał i tyle w temacie-a te jej kokardy na stare lata będą wyglądać jak rozwiązane sznurowadła!że jej nikt mądry nie zabronił się tak oszpecić.\nJulia-Nessa 10 sierpnia 2013 00:27\ni róża na ręce mi zwiędnie ;), na stare lata nikt nie będzie na to patrzył, a mając 60 lat na pewno w krótkich spodenkach nie będę nosić :)\nfacenoface 10 sierpnia 2013 12:00\nTaaak bo mając 60 lat, Julia będzie pewnie w mini chodzić i każdy zobaczy te zwiędłe kokardki ;-) lol;-)\nJagoda Kugler 10 sierpnia 2013 13:45\nJagoda Kugler 10 sierpnia 2013 13:50\nhttp://imgur.com/zwJ5j - tyle w temacie, poza tym szanowny Anonimie, widać że się nie znasz ani na tattoo, ani na interpunkcji.\nAnonimowy 11 sierpnia 2013 09:17\nTatuaż to kryminał?? haha na to bym nie wpadła;-) Ale anonimek jest ograniczony.. pewnie siedzi w domu przed komputerem całymi dniami, nie ma znajomych, nic w życiu nie osiągnął, na nic sie nie odwarzył i żal mu dupe ściska wiec musi sobie pokrytykowac innych...\nP.S. Anonimie "pieprzycie" się pisze a nie "piepszycie" słownik ortograficzny nie gryzie;-)\nbardzo mi się podoba tatuaż pod obojczykiem:) zdradzisz co masz napisane? :)\nJulia-Nessa 10 sierpnia 2013 00:26\nEveline Style 10 sierpnia 2013 08:16\nPiękna torebka. Zauważyłam, że ostatnio mam fioła na punkcie dodatków :D\nMalinowaPanna 10 sierpnia 2013 13:27\nMatkobosko, niektórzy ludzie są skretyniali do reszty! Przykre, że nie potrafią się cieszyć z Twoich sukcesów, a zazdrość pcha ich do tego typu komentarzy. Lubię Twojego bloga, lubię Ciebie, choć nie znam Cię osobiście.;)\nAnonimowy 10 sierpnia 2013 13:57\njakiej farby do włosów uzywasz?:)\nJulia-Nessa 12 sierpnia 2013 09:51\nOstatnia farbą jaką użyłam do Garnier Ciemny brąz :)\nAnonimowy 10 sierpnia 2013 14:35\nNiestety tym razem ta stylizacja mnie nie przekonuje. Jak dla mnie jesteś przebrana, nie ubrana.\nAnonimowy 11 sierpnia 2013 09:08\nTaki z pazurem, kazdy element tego stroju mi sie podoba.\nZagladam tu regularnie - codziennie ;-)\nJestes świetna dziewczyna z idealnym jak dla mnie typem urody.\nTak trzymaj, buziaki!\nAnonimowy 11 sierpnia 2013 14:15\njejku jaka Ty jesteś śliczna, a te negatywne komentarze to tylko zazdrość, więc się nie przejmuj.\nAnonimowy 11 sierpnia 2013 14:41\nKiedy wrócisz do pisania na pinrer.pl?\nJulia-Nessa 12 sierpnia 2013 09:50\nOstatnio zaczęłam z powrotem tam pisać i nagle przez parę dni nie działał w ogóle pinger. tzn nie mogłam dodać postu. i w sumie od tamtego czasu już nic nie dodaję, alemyślę, że zabiorę się za to :)\nAnonimowy 11 sierpnia 2013 15:51\nwygodne te buciki które masz na ostatnim poście ? :) Bardzo fajna casualowa stylizacja :) !!!\nJulia-Nessa 12 sierpnia 2013 09:49\nTak, są wygodne :) śmiało do chodzenia po mieście przez dłuższy czas :D\nPola 12 sierpnia 2013 12:30\nA paseczek gdzie został kupiony? Jest bardzo ciekawy i świetnie go wkomponowałaś w stylizację. Czy można się z nim swobodnie poruszać?:) Dodatki dodały jej uroku! Jak zawsze jestem zauroczona Twoją osobą:)\nHey :) Suuuper torebka ! Mam pytanie-planujesz może ją sprzedać ?! :) Yyy... Nie ma już jej w ofercie stylowebuty ;(\nJulia Nessa 8 września 2013 13:55\nW tej chwili to jest moja ulubiona ;D, więc mamy tylko tą co wystawiliśmy :)\nAnonimowy 8 września 2013 17:23\nHaha :) Wcale się nie dziwię - jest boooska ! :) A może orientujesz się czy powrócą do sprzedaży w stylowebuty ?! Dziękuję za info :) Pozdrawiam :D\nJulia Nessa 8 września 2013 17:34\nNiestety takich informacji nie mam;)\nAnonimowy 8 września 2013 19:09\nW takim razie pozostaje mi czekać , aż się zlitujesz i postanowisz sprzedać :D Heheh :) Miłego wieczorku :)


Stosowanie oleju rycynowego na wypadanie włosów - Na pytanie odpowiada lek. Tomasz Budlewski | WP abcZdrowie\nCzy ocet jabulkowy, lub olej rycynowy moze pomoc na wypadajace wlosy? jak tak to jak go stosowac?\nNie są to skuteczne sposoby, dlatego nie powiem jak należy je stosować. Zwłaszcza ocet jabłkowy może mieć negatywny wpływ na skórę głowy i ją podrażnić.\nMorphea • Piedra • Grzybica skóry owłosionej głowy • Liszaj Wilsona • Łysienie telogenowe • Łysienie bliznowaciejące • Liszaj płaski • Problemy z włosami • Łysienie rozlane • Łysienie • Łysienie androgenowe • Trychologia • Łysienie u dzieci • Łysienie plackowate • Wrodzone łysienie • Łysienie typu męskiego u kobiet • Pielęgnacja włosów • Liszaj twardzinowy i zanikowy • Zioła na włosy • Dermatologia estetyczna • Operacyjne usuwanie haluksów • Leucyzm • Analiza pierwiastkowa włosów • Grudki perliste • Ostuda • Łojotok • Włosy proste • Badanie krwi • Trądzik bliznowcowy • Grzybice skóry\nDomowe sposoby na łysienie • Wypadające brwi - przyczyny i leczenie • Sposoby na łysienie • Zagęszczanie cienkich włosów • 10 babcinych lekarstw, które naprawdę działają • Jak pozbyć się łupieżu? • Wszawica - rodzaje, objawy, leczenie • Wszawica - rodzaje, objawy, leczenie • Łupież - objawy, przyczyny, profilaktyka, leczenie • Zespół niebieskich dżinsów lub kierowców cieżarówek. Zapalenie mieszków włosowych, które prowadzi do ciężkich chorób\nLek. Renata Jabłońska - Dermatolog, Mazańcowice • Lek. Anna Wolf-Makowska - Dermatolog, Warszawa • Lek. Marta Wieczorek - Dermatolog, Warszawa • Lek. Agnieszka Rewera - Dermatolog, Myślenice


Lindner Hotel Am Ku'damm, Berlin, NiemcyKierunek podróży\nHotel (4-gwiazdkowy) — pobyt uprzyjemni restauracja, a w pobliżu znajduje się Kościół pamięci Kaiser Wilhelm\n504 PLNPrzekreślona kwota jest oparta na standardowej cenie obiektu na naszej stronie, określonej i przekazanej przez sam obiekt. 403 PLN\nApartament Junior - Powierzchnia mieszkalna. Zdjęcie 1 z 67.\n1 / 67Apartament Junior - Powierzchnia mieszkalna\nKurfuerstendamm 24, Berlin, 10719, BE, Niemcy\n8,8.Wspaniały.539 zweryfikowanych opinii gości Hotels.comWszystkie opinie zostały napisane przez gości którzy rzeczywiście mieszkali w tym obiekcie.\nZobacz wszystkie 539 opinii\nSklepy72 pozytywnych wzmianek72 gości uważa, że to dobre miejsce na zakupy\nOpcje transportu45 pozytywnych wzmianek45 gości uważa, że jest tu dużo opcji transportu\nKościół pamięci Kaiser Wilhelm (5 minut spaceru)\nPanoramiczny taras widokowy (3,8 km)\nCentrum handlowe Mall of Berlin (3,8 km)\nPotsdamer Platz (Plac Poczdamski) (3,9 km)\nBrama Brandenburska (3,9 km)\nGendarmenmarkt (4,9 km)\nPokój dwuosobowy (First class with a view on Ku'damm)\nMuseumsinsel (Wyspa Muzeów) (6,3 km)\nBerlińska Wieża Telewizyjna (7 km)\nGaleria East Side Gallery (9,9 km)\nOgród botaniczny Gärten der Welt (19,8 km)\nStacja Berlin Zoological Garten 6 min spaceru\nStacja S-Bahn Potsdamer Platz 6 minut samochodem\nStacja metra Kurfürstendamm 1 min spaceru\nStacja metra Zoologischer Garten 5 min spaceru\nOutlook — restauracja, w której podaje się tylko takie posiłki, jak śniadanie.\nOpłata za przedłużone parkowanie wynosi 15 EUR za dzień\nZwierzęta są akceptowane za dodatkową opłatą w wysokości 19 EUR za kwaterę, za noc\nCzy obiekt Lindner Hotel Am Ku'damm umożliwia bezpłatne anulowanie rezerwacji i pełny zwrot kosztów?\nTak, w obiekcie Lindner Hotel Am Ku'damm można za pośrednictwem naszych stron zarezerwować pokój i bezpłatnie anulować tę rezerwację z pełnym zwrotem kosztów, o ile prośba o anulowanie zostanie przesłana na kilka dni przed datą zameldowania. Należy zapoznać się z zasadami i warunkami anulowania podanymi w regulaminie obiektu.\nJakie procedury utrzymania czystości i zachowania higieny stosuje się obecnie w obiekcie Lindner Hotel Am Ku'damm?\nCzy Lindner Hotel Am Ku'damm zapewnia miejsce parkingowe?\nCzy Lindner Hotel Am Ku'damm akceptuje zwierzęta?\nTak, zwierzęta są akceptowane. W obiekcie pobierana jest opłata w wysokości 19 EUR za kwaterę za noc. Opłata nie dotyczy zwierząt asystujących. Obiekt oferuje gościom miski na wodę i karmę.\nJakie godziny zameldowania i wymeldowania ma Lindner Hotel Am Ku'damm?\nZameldowanie jest możliwe od 16.00 do północ. Za wcześniejsze zameldowanie pobierana jest opłata w wysokości 30 EUR (w zależności od dostępności). Wymeldowanie: południe. W obiekcie dostępne jest ekspresowe zameldowanie i wymeldowanie oraz bezkontaktowe zameldowanie i wymeldowanie.\nCzy Lindner Hotel Am Ku'damm ma restaurację lub czy są jakieś restauracje w pobliżu?\nTak, na miejscu jest restauracja, Outlook. W pobliżu znajdują się takie restauracje jak Diekmann (4 min pieszo), Thai Elephant (4 min pieszo) i Café im Literaturhaus (4 min pieszo).\nJak można spędzić czas w obiekcie Lindner Hotel Am Ku'damm i w jego pobliżu?\nW obiekcie Lindner Hotel Am Ku'damm znajdują się takie udogodnienia jak ogród.\nromantyczny wypad: 3 noclegi,, 12 gru, 2019\nWyjazd z przyjaciółmi: 2 noclegi, 26 paź, 2019\nMickle, Wycieczka rodzinna: 2 noclegi,, 19 paź, 2019\nWycieczka rodzinna: 4 noclegi,, 9 paź, 2019\nPodróż: 4 noclegi,, 8 paź, 2019\nromantyczny wypad: 5 noclegów,, 26 wrz, 2019\nWyjazd biznesowy: 2 noclegi, 21 wrz, 2019\nWyjazd biznesowy: 2 noclegi, 21 sie, 2019


Dezynfekcja wody - uprawnienia-budowlane.com\nWodę z reguły dezynfekuje się poprzez chlorowanie wody (nauka do uprawnień budowlanych). Dezynfekcja wody jest niezbędna do tego, żeby zniszczyć nadmiar bakterii w wodzie. Nadmiar ten ma miejsce w momencie, kiedy woda oczyszczana jest przy wykorzystaniu filtrów pośpiesznych. Oczyszczona woda charakteryzuje się tym, że:\n– nie mogą tam występować bakterie chorobotwórcze,\n– ilość bakterii obojętnych nie może być większa niż 100 szt. na 1 cm3 wody,\n– nie może być więcej niż 1 bakteria okrężnicy na 50 cm3 wody.\nProces chlorowania wody to proces, który polega na tym, żeby do przewodów wodociągowych bezpośrednio doprowadzić:\n– czysty chlor gazowy,\n– chlor gazowy, który jest zmieszany z wodą.\nZ reguły dodaje się ok. 0,3 mg chloru na 1 litr wody. Chlor ma działanie utleniające na bakterie i związki organiczne.\nUrządzenie, które służy do chlorowania, zimą musi stać w ogrzewanym pomieszczeniu. Temperatura w danym pomieszczeniu nie może być niższa od -15oC ani wyższa od 20oC.\nCzerpiąc wodę gruntową ze studni lub ze źródeł należy taką wodę zmiękczyć i odżelazić. Pozwoli to na uzyskanie wody, która będzie miała odpowiednią jakość.\nNajpopularniejszym urządzeniem, które pozwala na zmiękczenie wody jest filtr kationitowy (permutytowy). Permutyty sodowe to związki sodu z krzemianami glinowo- potasowymi. W filtrze kationitowym dochodzi do reakcji chemicznej. Permutyt do filtrów ma postać zielonego piasku, którego ziarna mają średnice od 0,5 do 2 mm (programy do uprawnień budowlanych).\nWodę odżelazia się poprzez jej napowietrzenie, a później utlenienie. Jeżeli w wodzie jest żelazo, to zabarwia ono wodę na kolor żółty bądź brunatny. Może ona również zabarwić produkty, które są wytwarzane przy wykorzystaniu takiej wody. Dodatkowo należy pamiętać o tym, że związki żelaza z wody mogą osadzać się na przewodach i uzbrojeniu urządzeń wodociągowych. W efekcie zmniejsza się przekrój tych elementów. To zjawisko widać zwłaszcza przy dyszach wodnych, które służą do rozpylania wody.\nOdżelazianie wody jest ważne w przemyśle:\nPodczas napowietrzania/utleniania wody żelazistej w odżelaziaczu dochodzi do reakcji chemicznej:\nkwaśny węglan żelazowy rozpuszczony w wodzie – tlen z powietrza + woda = nierozpuszczalny w wodzie wodorotlenek żelazowy, który jest zatrzymywany na filtrze + wydzielający się dwutlenek węgla przy odżelazianiu.\nW momencie, kiedy będzie trwał proces odżelaziania wody, należy pamiętać o tym, żeby po zakończonym procesie odżelaziania w wodzie nie było więcej niż 0,3 mg żelaza na 1 litr wody. Odżelaziacze, które są wykorzystywane, z reguły mają postać zbiorników, które są zamknięte i pracują pod ciśnieniem (szczegółowy program egzaminu na uprawnienia budowlane). Wydajność odżelaziaczy zamkniętych wynosi ok. 240 do 360 m wody na dobę. Prędkość przepływu wody przez filtr waha się od 10 do 15 m w ciągu 1 godziny. Przykład:\n– zbiornik ma średnicę D=1,5m,\n– przekrój zbiornika ma powierzchnię D2=1,7m2,\n– wydajność odżelaziacza wynosi ok. 20 m3 wody na godzinę, co daje ok. 480 m3 wody w ciągu jednej doby.\nWoda zawiera w sobie rozpuszczone gazy. Jest to przede wszystkim powietrze i składniki powietrza, czyli:\n– dwutlenek węgla.\nAzot nie wpływa na wygląd przewodów i urządzeń wodociągowych. Inaczej sytuacja wygląda w przypadku większych ilości tlenu i dwutlenku węgla w wodzie. Mogą one doprowadzić nawet do korozji żelaza. W związku z tym wodę, która trafia do niektórych urządzeń, należy pozbawić poprzez odgazowanie nadmiaru:\n– tlenu do normy poniżej 0,1 mg/1 l,\n– dwutlenku węgla do normy poniżej 10 mg/1 l.\nDotyczy to zwłaszcza tej wody, która:\n– uzupełnia kotły i skropliny,\n– wraca do kotłów wysokoprężnych np. w elektrowniach czy elektrociepłowniach (egzamin ustny na uprawnienia architektoniczne).


UWAGA! Zmiana organizacji ruchu na ulicy Kluczborskiej - Urząd Miejski w Oleśnie\nUWAGA! Zmiana organizacji ruchu na ulicy Kluczborskiej\nUWAGA! W związku z rozpoczęciem zadania pn. „Wymiana nawierzchni na moście w ciągu drogi krajowej nr 11 w km 509+125 w m. Olesno”, w czwartek 13 czerwca 2019 r. zostanie wprowadzona zmiana organizacji ruchu na ulicy Kluczborskiej.\nNa obiekcie mostowym zostanie wyłączony z ruchu pas od ronda w kierunku Kluczborka do najbliższego skrzyżowania, z ul. Młyńską. Ruch pojazdów z tego pasa zostanie skierowany objazdem na rondzie w kierunku Bytomia/Częstochowy, a następnie ulicą Wielkie Przedmieście - ulicą Mostową - Małe Przedmieście i powrocie na drogę krajową nr 11 w kierunku Kluczborka.\nRuch z pasa wlotowego na rondo od strony Kluczborka zostanie skierowany na przeciwległy pas ruchu przed obiektem i powrocie ruchu na obecny pas prze rondem.\nData publikacji: 11-06-2019 12:16 Opublikował(a): Małgorzata Jaskulska\nData modyfikacji: 11-06-2019 13:29 Modyfikował(a): Małgorzata Jaskulska\nzwierzęta so sołectwa uchwała przetarg uchwa bud projekt sylwester lewicki budżet


B&O H5 – wyjmujemy z pudełka | iMagazine\n11/07/2016, 18:46 · Wojtek Pietrusiewicz · @morid1n · 16\nDzisiaj odebrałem (w końcu!) dwie pary Bang & Olufsen H5 – nowych, wyjątkowych dla mnie słuchawek tej firmy. Kupiłem je w salonie B&O na Wilanowie w Warszawie z prostego powodu – obsługujący go Krzysiek Grochowski (właściciel), jak zwykle, wzdrowo podchodzi do obsługi klienta, również w kwestii ewentualnych napraw gwarancyjnych. Pełną recenzję H5-tek znajdziecie w lipcowym (bieżącym) numerze iMagazine, tutaj – gorąco polecam. Mnie przekonała… i z tego co wiem, to nie tylko mnie.\nOpakowanie B&O jest jak zwykle piękne i minimalistyczne. Nie tak jak produktów Apple, bo znajdziemy na nim pewne podstawowe informacje, ale nie mniej atrakcyjne.\nZależnie od koloru słuchawek, boczna wewnętrzna ścianka pudełka ma inny kolor – czarny lub różowy… Prawdopodobnie za kilka miesięcy pojawią się inne, ale tymczasem do wyboru są tylko te dwa.\nPo zdjęciu pokrywy, pierwsze skrzypce grają same słuchawki, z plecionymi kablami.\nPomimo, że w różu mi nie do twarzy, to podoba mi się ten odcień w tym wydaniu – ma charakter. Wybrałem jednak czarne dla siebie – Iwona bierze różowe.\nPo podniesieniu gąbki ze słuchawkami, odsłonięta zostaje część rzadziej używana – magnetyczna ładowarka na kablu USB. Biorąc pod uwagę, że USB-C już wchodzi jako standard, to liczę, że w przyszłości pojawi się nowa jej wersja (sam kabel nie jest wymienny, albo o tym nie wiem).\nDo kompletu otrzymujemy również komplet końcówek gumowych i wykonanych z gąbki. Są też jakieś kapturki z logo B&O, które zapewne służą do czegoś, ale jako, że nawet jeszcze nie otworzyłem instrukcji z podniecenia, to tę tajemnicę odkryję później.\nSame słuchawki zawierają magnesy, dzięki czemu nie tylko można je połączyć ze sobą i zawiesić na szyi, aby ich nie zgubić, ale również podłączyć do ładowarki. Świetny „patent”.\nPo pełną recenzję Norberta Cała zapraszam do iMagazine 7/2016.\n#Bang & Olufsen #H5 #hardware #Sprzęt #wyjmujemy z pudełka\niPhone 11 Pro (biały) – wyjmujemy z pudełka [wideo] DJI Phantom 4 – wyjmujemy z pudełka Magic Keyboard dla 11-calowego iPada Pro – wyjmujemy z pudełka i pierwsze wrażenia iPhone 11 Pro już w naszych rękach – tak wygląda model zielony (Midnight Green) [wyjmujemy z pudełka] Apple TV 4 – wyjmujemy z pudełka Surface Studio 2 – (wyjmujemy z pudełka i) stawiamy na biurku


Sneakersy ALFREDA Rozmiar 35\nCzarne sneakersy damskie ze srebrnymi wysadzanymi kryształami wykonane z wysokiej jakości skóry licowej, zachwycają swoim wyjątkowym designem. Srebrne dodatki w postaci kryształów świadczą o charakterze modelu i dodają oryginalności. Wyściółka jest wykonano z bardzo delikatnej skóry koźlęcej z odpowiednimi wypełnieniami w sferach gdzie występuje największy nacisk stopy, dzięki temu zapewnia wysoki komfort podczas chodzenia. Ten model, podkreśli każdą miejską stylizację oraz zapewnia wygodę na cały dzień.\nSneakersy ALFREDA white\nSneakersy ALFREDA grey\nSneakersy ALFREDA beige\nCzarne sneakersy damskie ze srebrnymi wysadzanymi kryształami wykonane z wysokiej jakości skóry licowej,...


Archiwa: pomysł na prezent - Strona 2 z 3 - Kiedy mama nie śpi\nprzez Kasia 30 października 2015\nHalloween już niedługo. W sieci zawsze o tej porze można natknąć się na dość napięte dyskusje na temat tej uroczystości. Zapewne ma równie dużo zwolenników co przeciwników. Dziś podzielę się z Wami pomysłami na pyszne słodkości, które można przygotować z tej okazji.\n30 października 2015 14 komentarzy\nZbliża się święto wszystkich mam w Polsce. Dlaczego tylko w Polsce? Nie ma ogólnoświatowej daty Dnia Matki. W Polsce obchodzimy go 26 maja, a na przykład w Norwegii święto mam…\n7 sprawdzonych zabawek do kąpieli dla dzieci.\nprzez Kasia 26 marca 2015\nNie wiem jak Wasze dzieci ale Oluś od urodzenia uwielbiał kąpiele. Co prawda miał też zamiłowanie do ciepła, więc woda zamiast zalecanej temperatury 38 stopni musiała mieć 40. Wcale mu…


Tomaszów Mazowiecki. Dwie nowoczesne karetki dla Tomaszowskiego Centrum Zdrowia. – Format 3A\nTomaszów Mazowiecki. Dwie nowoczesne karetki dla Tomaszowskiego Centrum Zdrowia.\nOd piątku, 29 września, Tomaszowskie Centrum Zdrowia dysponuje dwoma nowoczesnymi ambulansami marki Mercedes Sprinter. Karetki, w pełni wyposażone, zastąpią stary wysłużony tabor.\nSymbolicznego przekazania kluczyków kierownikowi pogotowia Dawidowi Budny oraz pracownikom pogotowia przekazał starosta tomaszowski Mirosław Kukliński wraz z prezesem Tomaszowskiego Centrum zdrowia Krzysztofem Zarychtą.\nKaretki, wartość jednej to koszt rzędu 530 tyś zł, zostanie sfinansowana zaciągniętym przez szpital kredytem.\nZakupione ambulanse są typu C czyli najbardziej zaawansowane. Wyposażone w automatyczne skrzynie biegów, 3-litrowe silniki o mocy 190 KM, najmocniejsze jakie są dostępne w ofercie mercedesa. W samochodach znajdziemy najnowszej klasy defibrylator firmy Zoll, który waży 5,5 kg, pomimo wszystkich funkcji jakie posiada. W karetce znajduje się schodołaz, czyli krzesełko kardiologiczne, które pozwala znosić pacjenta bez obciążania ratowników medycznych. Najnowsze nosze, z zabezpieczeniem przed ewentualnym sunięciem się pacjenta. Wyposażenie karetek, które jest najnowocześniejsze na rynku, było konsultowane z pracownikami pogotowia, tak aby ergonomia została przedstawiona na pierwszym miejscu.\nSzpital planuje zakup kolejnych karetek, specjalistyczną i transportową. Do końca roku wymieniony zostanie w całości tabor, na taki, który będzie najnowocześniejszy w całym wojewódzkie łódzkim – zapewniał prezes TCZ Krzysztof Zarychta.


wspólnota – na plac(u) Zbawiciela\nOpublikowane w Styczeń 12, 2013\nEkumenizm po francusku?\nJuż ponad tydzień od zakończenia Europejskiego Spotkania Młodych organizowanego przez wspólnotę braci z małej francuskiej wioski – Taizé. W tym roku 40 tysięcy młodych ludzi przyjechało do Rzymu. Wieczne Miasto już dawno przestało być stolicą chrześcijańskiej Europy. O ile w ogóle ktoś jeszcze pamięta, że Europa kiedyś była chrześcijańska… Tymczasem przyjechały tu tłumy, które – wprawdzie na różne sposoby, ale jednak – uznają w Chrystusie kogoś więcej niż tylko legendarnego herosa moralności.\nWyjechałem spod Warszawy 27 grudnia. Do przejechania było ponad 2000 kilometrów, co daje jakieś 25 godzin spędzonych na niezbyt wygodnym autokarowym fotelu. Po przyjeździe zastała nas typowo włoska atmosfera przy rejestracji – na La Sapienza byliśmy do wieczora, ale koniec końców było warto – po dopełnieniu wszystkich formalności można było ruszyć na pierwszą wspólną modlitwę. Wieczorne spotkania w rzymskich bazylikach to było coś doprawdy niezwykłego! Z pewnością było inaczej niż w poprzednich latach, gdzie spotkania odbywały się w olbrzymich halach, wielu zresztą za tym tęskniło… Ale siedząc na zimnej, marmurowej posadzce w kościele pełnym ludzi – katolików, prawosławnych, protestantów i innych – sięgając do początków owych świątyń, powstałych zwykle jeszcze przed podziałem wśród chrześcijan, atmosfera była już nie tyle fantastyczna, co raczej… mistyczna. A co się działo na spotkaniu z Benedyktem? Miałem dreszcze, gdy Brat Alois – przeor wspólnoty – wypowiadał do papieża słowa:\nTo, co nas łączy, jest mocniejsze niż to, co dzieli: ten sam chrzest i to samo Słowo Boże łączą nas. Przyszliśmy dzisiejszego wieczoru świętować z Tobą, Ojcze Święty, tę jedność, rzeczywistą, nawet jeśli nie jest to jeszcze jedność pełna. Kiedy patrzymy razem na Chrystusa, staje się ona coraz głębsza.\nNiektórzy pytają, czy jest możliwy dziś dialog międzyreligijny, czy można mówić o prawdziwym ekumenizmie? Niektórzy tych, którzy idą tą drogą nazywają przecież postępowcami czy nawet heretykami. Tymczasem mała wspólnota z Francji zamiast mówić o jedności, zamiast zwoływać kolejne konferencje prasowe o postępie we wzajemnych relacjach, po prostu tę jedność realizuje. Gdy byłem w Taizé we Francji nie czułem, że jestem inny niż 900 Niemców – protestantów, którzy akurat byli w wiosce. Wprost przeciwnie – byłem przekonany, że zebrał nas tam Chrystus. Wielkie słowa. Ale, jak mawiał zmarły przed kilkoma laty br. Roger – wspólnota naprawdę jest możliwa. Pielgrzymka zaufania przez ziemię dobitnie o tym przypomina. Czy zostanie usłyszany głos młodych ludzi, którzy wołają o jedność w niepewnym świecie, poranionym konfliktami i kataklizmami, pełnym cierpienia z powodu braku miłości? Może, gdy będziemy wołać wspólnie, ktoś nas usłyszy?\nOpublikowane w Wrzesień 20, 2012\nUdało mi się usiąść na chwilę przy komputerze, by zebrać ostatnie wydarzenia i jakoś je podsumować. Ciężko mi to przychodzi, bo naprawdę przeżyć jest bardzo dużo a ja mam jeszcze tylko kilka godzin, które mogę spędzić z rodziną przed powrotem do stolicy. Wczoraj przed północą wróciłem z praktyk na jednej z warszawskich parafii.\nMożna powiedzieć, że to parafia wśród ludzi, bo kościół stoi niemal na środku ogromnego osiedla. Przez ponad dwadzieścia dni mogłem się przyglądać życiu kilkudziesięciu tysięcy zwyczajnych ludzi. Nie mieszkałem na plebanii – codziennie dojeżdżałem z seminarium – i dzięki temu „towarzyszyłem” im w drodze do pracy i potem wieczorem, gdy zmęczeni wracali do domów. Tu i ówdzie mogłem spotkać grupy panów, którzy z uśmiechem na twarzy popijali tani alkohol lub dzieci i młodzież, które mimo później pory nie mogły znaleźć drogi do domów. I tutaj właśnie toczyło się moje życie. Wśród zwykłych problemów zwykłych ludzi. Pewnie z powodu mego wieku, zwracałem uwagę głównie na moich rówieśników. Pierwsze, co nasuwa mi się na myśl, gdy o nich myślę, to słowo „poszukiwanie”. I z rozmów i z obserwacji wynika, że większość z nich próbuje jakoś odnaleźć swoje miejsce we współczesnym, „wielkim” świecie. Szukają rzeczy naprawdę najprostszych, które teoretycznie tak łatwo byłoby im zapewnić, a jednak nie ma komu… Zainteresowanie rodziców, poczucie bezpieczeństwa, akceptacja kolegów ze szkoły… To frazesy. A im jest po prostu potrzebny ktoś z kim mogli by pogadać o wszystkim. Dosłownie o wszystkim. O tym dlaczego rodzice się kłócą, dlaczego rodzony brat ich nie rozumie, dlaczego wyglądają gorzej niż by chcieli, dlaczego… Każda twarz, którą widziałem podczas prawie piętnastu godzin, które spędziłem podczas samych przejazdów metrem i tramwajem, była takim jednym wielkim „dlaczego”.\nI sama parafia. Ludzi młodych mało – w większości do kościoła przychodzą osoby starsze. Przez długi czas myślałem, że ta ich obecność nie ma większego znaczenia. Bo co to za parafia, gdzie średnia wieku szybuje ponad pięćdziesiątkę? Ale przecież i ci przychodzą, bo czegoś szukają. A my nigdy nie możemy nikogo tak po prostu skreślić. I to nie tylko my – księża, ale po prostu my – ludzie. Każdy zasługuje na miłość… Zwykle nie potrzeba wiele – wystarczy szczery, prawdziwy uśmiech i dobre słowo. To naprawdę niewiele.\nJa taką życzliwość odnalazłem we wspólnocie księży na plebanii. Nie będę wiele pisał na ten temat, bo i po co? Mam nadzieję, że dałem im zrozumieć, jak bardzo jestem im wdzięczny za atmosferę, która pozwalała mi się poczuć jak w domu, a nie jak w pracy. Nie potrzeba do tego własnego pokoju z łazienką. Obecność drugiego człowieka jest znacznie bardziej cenna.\nPisać pewnie mógłbym jeszcze długo, ale już późno a jutro rano znowu ruszam do Warszawy. Może przejeżdżając Wisłę uda mi się zobaczyć coś z tych skarbów, które tam ostatnio odnajdują archeolodzy? Ale to jutro. A teraz jeszcze brewiarz i spać.\nA mojej parafii jeszcze raz mówię – dziękuję!\nOpublikowane w Sierpień 28, 2012\nWakacje szybko mijają. Jutro wracam do Warszawy po kilku dniach spędzonych na wsi – zaczynam praktyki w jednej z warszawskich parafii. Rok temu o tej porze byłem gdzieś pod Poznaniem wraz z przyjaciółmi, z którymi chcieliśmy zwiedzić Francję mniej znaną. Z tej krótkiej początkowo trasy, powstało z czasem ponad 7000 kilometrów nieznanych dróg i ponad 3 tygodnie niezwykłych dni…\nAle wracam do meritum. Kilka dni temu wróciłem z rekolekcji dla chłopaków z kursu lektorskiego. Pomagałem przy ich prowadzeniu już po raz trzeci (czyżby ostatni?). Dwanaście miesięcy czekam na ten tydzień. Nie wiem dlaczego, ale zawsze przynosi mi on wiele radości i spokoju. W tym roku też witałem chłopaków z dużą dozą optymizmu. Nie pomyliłem się – faktycznie odpocząłem przez tych kilka dni. Ale… no właśnie – nie wszystko poszło tak, jak to sobie pierwotnie zakładałem.\nA jakie było założenie? Że pomogę chłopakom przeżyć najlepsze rekolekcje w ich życiu, które może coś w nich zmienią, może nie, ale które z pewnością zapamiętają na długo. No tak… Nie planowałem raczej sam w te rekolekcje wejść. Miały być grupki dzielenia, gdzie będę robić za animatora na uboczu, który tylko inicjuje jakąś rozmowę, miała być wieczorna adoracja, na którą miałem przychodzić jedynie sprawdzić, czy wszystko jest w porządku, czy nikogo nie brakuje… Tak miało być. Ale Ktoś zrobił mi niezłą niespodziankę.\nWielokrotnie chłopaków za coś upominałem, coś im tłumaczyłem. Gdy się później nad tymi słowami zastanawiałem, to pomyślałem – dlaczego sam nie robię tego, o czym im mówię?! Łapałem się na tym niemal na każdym kroku i w końcu trzeba było coś zmienić… Nie warto wyręczać Boga w tym, co robi naprawdę nieźle. Raczej trudno z Nim konkurować w jakiejkolwiek dziedzinie… I tak, to ja przeżyłem jedne z najlepszych rekolekcji w moim życiu. Po cichu mam ciągle nadzieję, że nie tylko ja… Może nie były one takie typowo seminaryjne, tzn. z ciągłym milczeniem, masą konferencji i ciągłym ziewaniem, ale czułem z całą pewnością, że Ktoś tam naprawdę działał. I to z pewnością nie byłem ja…\nChłopaki zafundowali mi, może nieświadomie, ale super rekolekcje. Najbardziej dziękuję wspomnianej już grupce, która mnie trochę w tych dniach prowadziła. Pozwólcie, że wymienię Was z imienia – może kiedyś się to jeszcze przyda – dzięki dla Piotra, Pawła, Kuby, Jacka, Ernesta i Tomka. Cóż były ofiary tych duchowych manewrów – Piotrek musiał wrócić już czwartego dnia z powodu złamanej nogi, ale za to przed wyjazdem dał mi jeszcze naprawdę mocne świadectwo tego, że czasem warto zaryzykować i czegoś spróbować nawet wtedy, gdy kompletnie nie widzi się w czymś sensu… I że trzeba ciągle czuwać, bo nigdy nie wiadomo, co czeka nas jutro.\nZe swoją grupką zżyłem się najbardziej, ale każdy z 32 młodych facetów jakoś zostanie w mojej pamięci. Bóg działa tak, jak chce. Chcielibyśmy czasem pomóc w planowaniu naszego życia, ale On i tak zrobi po swojemu. Zwykle wie jednak lepiej, co naprawdę dla nas dobre… Jeszcze raz wielkie dzięki dla Was wszystkich!\nDlaczego uważać? – ACTA\nOstatnie tygodnie zdominowały spory o różne międzynarodowe porozumienia mające na celu ochronę praw autorskich, bądź prościej – jak sądzi większość – cenzurę Internetu. Sprawa w jakiś sposób dotyka każdego, kto coś tworzy, publikuje, stąd krótki głos w tej sprawie i próba ujęcia od strony moralnej.\nNa początku należy zaznaczyć, że sytuacja nie jest prosta – ma wiele wątków, odniesień. Trudno zatem ferować ostateczne wyroki w stylu – „koniecznie tak” lub „oczywiście nie”. Warto jednak zwrócić uwagę, by sprawę rozważać w sposób rozsądny, pozbawiony nadmiaru emocji. Wzajemne oskarżenia nigdy nie przynoszą niczego dobrego, przynajmniej gdy nie są konstruktywne a tak się ostatnio niestety dzieje. Wszelkiego rodzaju próby wymuszenia czegoś na kimś, zawsze będą prowadzić do uszczelniania stanowisk i zamykania się na rozmowę. Protest tak jawny, jak chociażby blokada strony czy innego medium, powinien być ostatecznością. Prawdziwą „ostatnią deską ratunku” a nie jedynie próbą manifestowania siły czy umiejętności. Warto wyczerpać drogi „pokojowe”, które zazwyczaj okazują się nie tylko prostsze, ale i skuteczniejsze.\nKolejny aspekt – piractwo w sieci. Ktoś powie – zawsze było i zawsze będzie. I zapewne jest to prawda, bo szarej strefy nigdy nie usuniemy. Na tym właśnie polega, że działa poza prawem – ucieka przed nim, ukrywa się i zasadniczo nie daje się złapać. Istotniejsze jest jednak by pamiętać, że to co można, nie zawsze przynosi korzyść. Trzeba podejmować mądre decyzje – dobre decyzje, które będą sprawiedliwe i uczciwe. Potrzeba bowiem nam dziś sprawiedliwości zarówno w stosunku do samych siebie, jak i do innych. To warunek budowania zdrowego społeczeństwa.\nI wreszcie to, co najważniejsze. Za nieuczciwe i niegodziwe należy uznać wszelkie próby ograniczenia dostępu człowieka do prawdy. Jest to niezbywalne prawo osoby, które wynika bezpośrednio z jej godności. Kłamstwo, czyli brak prawdy, jako zasada przyjmowana w jakiejkolwiek instytucji zaufania publicznego budzi w nas zdecydowany opór. Chcemy, by ci których wybieramy w powszechnych głosowaniach, byli faktycznie naszymi reprezentantami. Od reprezentanta wymaga się zaś, by zdawał raport ze swojego „włodarstwa” – nie można w nim niczego ukrywać ani pomijać. Autorytatywne ocenianie jakichkolwiek treści, jako niewłaściwych, kłóci się z ludzką wolnością. Człowiek ma prawo, by w granicach określanych przez etykę i chrześcijańską moralność, w y b i e r a ć.\nTrzeba uważać, by nie zapędzić się w iluzorycznych próbach zastąpienia Boga, zastąpienia ludzkiego osądu moralnego. Nie da się człowieka zaprogramować. Nie da się go zamknąć w ramach czyjegoś systemu myślenia. Mamy rok 2012 – miejmy nadzieję, że Orwellowski „Rok 1984” to już historia…\nOpublikowane w Styczeń 22, 2012\nOpublikowane w Październik 8, 2011\nWreszcie udało mi się znaleźć chwilę czasu, by podzielić się tym, co przeżyłem pielgrzymując przez prawie miesiąc po żywych wspólnotach europejskiego Kościoła. Był to bardzo ważny czas, można powiedzieć, że czas podczas którego wiele zrozumiałem i bardzo wiele nowych rzeczy się nauczyłem. Pozwolę sobie opublikować tutaj część notatek z podróży, które pisane z dnia na dzień, mogą dać pełniejszy obraz samego wyjazdu.\n28 sierpnia, Altöting\nJest późny wieczór w niedzielę 28 sierpnia. W tym momencie nasza szóstka jest już w Altöting w Niemczech. Z tego, co wiem, od soboty od godziny 21. (kiedy to wyruszyliśmy z Warszawy) przejechaliśmy już ponad 1000 kilometrów. Bardzo dużo. Kierowcy zmęczeni – Bogu dzięki za Mikołaja i Piotrka. Dzisiaj z ważniejszych miejsc, byliśmy w Vierzehnheiligen, Bamberg i Ratyzbona. Ale trzeba dodać do tego niesamowite widoki niemieckiej przyrody, podczas podróży samochodem. Atmosfera w grupie chwilami napięta (…) W końcu tutaj przyjechaliśmy się "uczyć" wspólnoty. Mamy sporo czasu na poznawanie siebie nawzajem. Czas spać – nie spałem poza kilkoma drzemkami w samochodzie od ponad 30 godzin.\nWielka Kartuzja, 1 września\nWłaśnie siedzę w lesie, gdzieś w okolicach Wielkiej Kartuzji we francuskich Alpach. Widoki zapierają dech w piersi. Szczególnie tutaj, gdzie w wielkiej ciszy żyją bracia i przyroda. Cisza nie jest tu przygnębiająca. A takie wrażenie miałem często w seminarium. Czy zatem była to jednak cisza? Tutaj trwanie w ciszy serca przynosi ukojenie. Pozwala słyszeć Boga. A Ten przychodzi na różne sposoby.\nZupełna cisza pozostawia człowieka w dwóch układach odniesienia – do Boga i do samego siebie. Gdyby człowiek modlił się, nie rozmawiając wcześniej ze sobą, nie konfrontując się ze swoimi problemami, ze swoim zmęczeniem, modlitwa byłaby wówczas jedynie czczą gadaniną.\nJak wielki jesteś Panie\nJak dobrze jest Cię wysławiać,\ngdy nie jestem sam.\nI nieważne są słowa milczenia.\nI nie liczy się samotność modlitwy.\nnawet gdy drzewa nie szumią\ni gwiazdy na niebie się skryły.\nBędę czekać na Ciebie.\nBo wiem, że przyjdziesz.\nTaizé, 7 września\nWieczór w Taizé. W zasadzie jest to już czwarty wieczór w tym miejscu niezwykłym i banalnym zarazem. Niezwykłym dlatego, że czymś wspaniałym jest łączyć tyle kultur, tyle typów myślenia, przede wszystkim właśnie tylu ludzi, w jednym celu – żeby w jakiś sposób doświadczyć Boga, modlitwy. A banalnym dlatego właśnie, że ta modlitwa niekiedy wydaje się być tylko punktem programu, który choć ważny, okazuje się mniej istotny niż chociażby spotkania z rówieśnikami z innych krajów. Często mam też tu wrażenie, że od samego życia ważniejsza jest jego jakość. Liczy się życie pełną gębą przez możliwie długi czas (…) Bóg nad tym wszystkim czuwa.\nTaizé, 8 września\nDzisiaj spotkaliśmy się z bratem Aloisem – sługą komunii, czyli przełożonym wspólnoty. powiedział nam, że ksiądz ma być przede wszystkim chrześcijaninem a w kapłaństwie najważniejsze jest odnajdywać i ciągle odnawiać radość w relacji do Chrystusa.\nModlić się to nie znaczy tylko wypowiadać jakieś określone formuły czy zdania. “Nie tylko”, czyli nie jest to coś złego. Każdy ma wrażliwość, która jest czymś bardzo ludzkim, to znaczy bardzo osobistym i indywidualnym. Modlitwą może być też patrzenie Bogu w oczy. Jestem na wieczornej modlitwie w Taizé. Będę próbował patrzeć Mu w oczy.\nPierwsze słowa jakie usłyszałem po zapisaniu ostatniego zdania: Gdy bowiem nie umiecie się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za wami w błaganiach… Bogu niech będą dzięki! On tu jest.\nNiezwykłe jest działanie Boga w ludziach. To jest to, czego teraz doświadczam i czego z pewnością nie zapomnę. Ważne jest bowiem nie to, czy ci ludzie wchodzą w relację ze mną – ważne, że dostrzegam ich relację do Boga. To, że Bóg działa w nich sprawia zaś, że działa też przez ich obecność, wszędzie tam, gdzie się pojawiają. Przemawia przez nich jak przez proroków. Tak, oni są – każdy z nas jest – prorokiem tego tysiąclecia. Bóg chce przez nas mówić. Musimy oddać Mu swe usta.\nTaizé, 9 września\nJest piątek. We wspólnocie Taizé to dzień, w którym przedpołudnie jest zarezerwowane na milczenie. Próbuję właśnie w tym milczeniu trwać. Wyszedłem w okolice wioski, tak by bez tłumu móc się zastanowić nad zaproponowaną Ewangelią. Bóg przemawia w ciszy. Nawet, gdy wokół jeżdżą samochody lub ktoś właśnie ścina drzewo. To naprawdę nie przeszkadza, gdy ciszę niesie się w sobie.\nPanie, Ty karmisz mnie Sobą, gdy jestem głodny. Ty poisz mnie Swym Słowem, gdy jestem spragniony. Nagość mojej słabości przyodziewasz Krzyżem i wyrywasz mnie z więzienia własnej niewystarczalności. Odnawiasz mnie miłością, bym mógł żyć. Bądź pochwalony! Amen.\nBy wspólnota mogła być nazywana wspólnotą, nie potrzeba by dokonywały się w niej jakieś straszne rzeczy. Nie potrzeba fajerwerków w postaci nakręcanych sztucznie sporów czy kolejnych pojednań. Przebaczenie, które nie wynika z prawdziwej i realnej potrzeby człowieka a jest jedynie próbą poprawienia nastroju, prowadzi prędzej czy później do powstania prawdziwych zranień, które uleczyć może być bardzo trudno. Dlaczego? Pojawia się bowiem nieufność. Trudno zaufać osobie, która pragnie pojednania, podczas gdy my nie wiemy, gdzie nastąpił rozpad. Wówczas lekarstwem może być rozmowa. Lub cisza. Cisza leczy rany, gdyż pozwala się im zasklepić, pozwala zrozumieć, co nas tak naprawdę zabolało. Jestem w kościele w Taizé – na środku leży Krzyż – dzisiaj piątek. Chrystus przebaczył umierając, ale nie żądał przebaczenia. Nie On w końcu zawinił. W ludzkich relacjach to rzadka sytuacja – zazwyczaj wina leży w środku relacji między dwojgiem ludzi. Trzeba sobie wówczas przede wszystkim zdać sprawę z własnej grzeszności. Własnego niepokoju. Oskarżenia powodują bowiem jedynie dalsze nawarstwianie się problemów. To, że mamy z czymś trudności jest wielkim darem. W ten obszar Duch może wnieść prawdziwy pokój a w konsekwencji zdrową radość. W naszych słabościach obficie wylewa się łaska. Panie daj mi przyjąć wszystko, co dajesz.\nTaizé, 10 września\n(…) Ksiądz, kleryk powinien jako pierwszą stawiać relację do Chrystusa. Służba ludziom zawsze będzie jakoś z tej relacji wynikać.\nSobotni wieczór. Siedzę bardzo blisko brata Aloisa. Dzisiaj liturgia światła we wspólnocie. Po mojej prawej stronie wysoki, gliniany świecznik a na nim paschał. Świeca już się pali. Potrzeba nam dziś światła, tego Światła, które nigdy nie zgaśnie. W Taizé to Światło zdaje się być nie tylko symbolem…\nFontgombault, 11 września\nDrugi dzień pobytu w opactwie w Fontgombault. Jest wieczór, na klasztornej wieży właśnie wybiła 21.30. Na terenie opactwa jest już cisza. Ostatnia modlitwa kończy się koło 21. i mnisi idą spać, bo rano trzeba wstać nieco przed 5. Dzień wypełniony modlitwą. W kościele zbieraliśmy się siedem razy. I z pewnością nie było to “klepanie pacierzy”. Dzisiaj mieliśmy dużo szczęścia, bo mogliśmy uczestniczyć we mszy świętej ze złożeniem ślubów wieczystych. Piękna uroczystość, bardzo wymowna. W kazaniu nowy opat wspólnoty mówił o ważnej roli imienia. Nowe imię – przybierane także w profesji wieczystej – jest znakiem oddania swego życia Bogu. Mnisi są dziś dla nas znakiem, że jest dla Kogo żyć. Są znakiem głębokiej łączności z posłannictwem Maryi – tej, która przybrała imię “służebnicy Pańskiej”.\nMający złożyć profesję w pewnym momencie obrzędu stanął przed ołtarzem z wzniesionymi, rozkrzyżowanymi rękoma i zaczął śpiewać: “Przyjmij mnie, Panie, według słowa Twego, a będę żył”, potem uklęknął, złożył ręce na piersiach i ze skłonioną głową dodał: “i nie zawstydzisz mnie ze względu na oczekiwanie moje”…\nPo południu mogliśmy osobiście spotkać się z opatem wspólnoty. Powiedział nam coś bardzo ważnego. Ksiądz nie jest tym, który decyduje, tę swoją wolę ma z każdym dniem coraz bardziej ofiarowywać Bogu. Nie może się jej wyrzekać, gdyż w ten sposób uciekałby od odpowiedzialności i trudności, lecz coraz bardziej ma zbliżać swe serce do Bożego Serca.\nJutro po porannej Mszy świętej i śniadaniu ruszamy do Paryża. Po drodze jeden z zamków nad Loarą i Orlean. Deo gratias!\nSolesmes, 16 września\nJesteśmy już w Solesmes, dopiero co przyjechaliśmy. Piszę jednak już teraz, bo jest trochę przeżyć z ponad dwudniowego pobytu w Paryżu., gdzie nie udało mi się skreślić żadnych słów. Do tego dzisiaj straszny ból głowy. Mam nadzieję, że przejdzie.\nW Paryżu byłem po raz pierwszy. Miasto niezwykłe, bo choć bogate w najgorsze kontrasty, to jednak przede wszystkim czuć w nim, że ludziom na czymś zależy. Każdy ze spotkanych na drodze przechodniów był może nie tyle szczęśliwy ze swego życia – bo to rzadko nas oszczędza – ale chyba każdy był jakoś pogodzony z tym, co mu daje Bóg. Na pewno nie dało się odczuć charakterystycznego chociażby dla nas Polaków narzekania. Nigdy nie narzekać, za wszystko dziękować – te słowa jednego ze zmarłych jakiś czas temu księży, wydają mi się tu bardzo trafne.\nKościół we Francji a na pewno w Paryżu nie jest w odwrocie. Wprost przeciwnie – jest prężny, aktywny a przede wszystkim wierzący. W stolicy Francuzów usłyszałem od kogoś, że choć może faktycznie Kościół w Polsce jest liczniejszy, to jednak francuski z pewnością nie ustępuje mu mocą modlitwy. Jestem bardzo zbudowany wizytą w każdym paryskim kościele. Tam rodzą się nowe wspólnoty, które nie boją się zniszczeń w porewolucyjnej moralności.\nBędąc w Paryżu zobaczyliśmy oczywiście wiele pięknych miejsc. Wieża Eiffla, Łuk Triumfalny, Katedra Notre Dame, Luwr, Panteon, podparyski Wersal i wiele, wiele innych. Dobrze było tam być.\nI tu notatki się urywają. Co nie znaczy, że skończyły się przeżycia. Te trudno byłoby opisać nawet przez najbliższy miesiąc. Dziękuję Panu, że udało się nam wszystkim szczęśliwie wrócić. Potężny jesteś Panie…\nOpublikowane w Maj 21, 2011


newAbout | Dj Wodzirej MaxTom\nJestem młodym pozytywnie zakręconym chłopakiem z mnóstwem pozytywnej energii i głową pełną nowych pomysłów.\nOd siedmiu lat wspólpracuje z branżą ślubną. Jestem dyskretnym animatorem wielu imprez – zawsze w dobrym guście. Jestem perfekcjonistą, dbającym o detale, dlatego śmiało i z pełną odpowiedzialnością przejmuję część obowiązków organizatorów, żeby ci mogli bawić się i mieć świadomość, że wszystko odbywa się wg wcześniej zaplanowanego scenariusza.\nCo jeszcze musisz o mnie wiedzieć…\nNie jestem DJ rezydującym w klubie. To kompletnie nie mój klimat. Preferuje imprezy zamknięte, choć nie ukrywam, że dużo radości sprawia mi wyjście na parkiet i inicjowanie zabaw. Z łatwością nawiązuję kontakt z gośćmi. Podkreślam, moich Klientów traktuje jak najlepszych Przyjaciół… i kieruje się dewizą, że przyjaciele przyjaciół to moi przyjaciele!\nLubię imprezy bez muzyki disco polo. Ale nie jestem przeciwnikiem tego gatunku muzycznego. Rozumiem, że są różne gusta a doświadczenie, pokazuje, że są takie wesela, które nie obejdą się bez tradycyjnych przyśpiewek przy stole, „Szalonej” lub „Cyganeczki” na parkiecie. Rozumiem to, szanuje i z uśmiechem na ustach włączam się do zabawy.\nPrzecież to Twój dzień.\nZapoznaj się z moim profilem w serwisie wesele z klasą.


Poczta Polska: wygrany kontrakt dla Sejmu z kryterium stałych umów o pracę – Garaż to nie tylko brama\n? Dzięki konsekwentnej realizacji założeń strategicznych firmy możemy sprostać wysokim kryteriom klasyfikacyjnym przetargów określonych przez najwyższe urzędy państwowe ? mówi Janusz Wojtas, członek zarządu Poczty Polskiej odpowiedzialny za sprzedaż i marketing. ? To dla nas nie tylko prestiż i duma, ale również zobowiązanie do zachowania najwyższych standardów w zakresie bezpieczeństwa, terminowości i jakości przy atrakcyjnej cenie usług. ? dodaje Janusz Wojtas.\nNajbliższym wyzwaniem dla Poczty Polskiej jest konkurs na operatora wyznaczonego, który będzie świadczył usługi powszechne w latach 2016 ? 2025. Poczta Polska do 14 kwietnia br. przekaże swoją ofertę do prowadzącego konkurs Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Poczta Polska jest dobrze przygotowana do udziału w konkursie. Oznacza to, że jest gotowa do realizacji zadań stawianych przez państwo takich jak zapewnienie dobrych, dostępnych dla wszystkich usług publicznych po przystępnych cenach. Każdy, niezależnie od tego czy mieszka w dużej aglomeracji czy też w małej wiosce musi mieć taki sam dostęp do usług związanych z komunikacją. Poczta z największą w Polsce siecią placówek, ogromnym doświadczeniem rynkowym i najwyższymi wskaźnikami terminowości i bezpieczeństwa usług jest bardzo dobrze przygotowana do roli operatora wyznaczonego.\n← Paczkakorzyści.pl Poczty Polskiej z gotowymi szablonami aukcji na Allegro\nPremiera filmu ?Living in the Age of Airplanes? na pokładzie największego na świecie samolotu pasażerskiego →


Lech Tkaczyk - Tanie Książki | Dadada.pl\nAutor, Lech Tkaczyk proponuje Państwu wierszowane bajeczki, napisane lekkim, żartobliwym językiem, łatwym do zrozumienia przez najmłodszych. Każda historyjka w zabawny i przyjemny sposób uczy małego człowieka podstawowych czynności i pojęć.\nKsiążka edukacyjna, bajka dla dzieci, którą masz przed sobą, została napisana z myślą o ciekawych świata i kochających przygody maluchach. Jej autor Lech Tkaczyk zgodnie ze sprawdzoną zasadą nauka poprzez zabawę, w nowatorski i ciekawy spos\nDlaczego nie wolno zadzierać nosa? Kto jest prawdziwym królem? Co jest najważniejsze w życiu? Często niezwykle trudno odpowiedzieć na te najprostrze pytania naszych pociech. Plączeny się i gubimy w wyjaśnieniach, a wystarczy sięgnąć po odpo\nKsiążka edukacyjna dla dzieci z audiobookiem CD gratis. Dlaczego nie wolno zadzierać nosa? Kto jest prawdziwym królem? Co jest najważniejsze w życiu? Jak warto się odżywiać,aby czuć się dobrze,dobrze się uczyć? Często niezwykle trudno odpow\najka edukacyjna Cyferki idą do przedszkola jest wersją komiksową książki dla dzieci pod tym samym tytułem. Do komiksu dołączone jest słuchowisko edukacyjne na płycie audio CD. Istnieje też możliwość zakupu filmu animowanego na płycie DVD Ma\nJak Pan Alfabet do przedszkola maszerował. Jakie przygody przeżył Pan Alfabet i jego literki, zanim wszyscy trafili wreszcie do przedszkola? Czy A przekonało E, że stoi przed B? Jak dzieci zapoznały się ze wszystkimi literkami? Ciekawe losy\nKsiążeczka, którą masz przed sobą, przedstawia wycieczkę przedszkolaków do parku, podczas której dzieci zapoznają się z otaczającą je przyrodą oraz pracami porządkowymi związanymi z nadejściem wiosny, a także uczą się nazywać kolory na pods\nBajeczka, którą masz przed sobą, skierowana jest do najmłodszych. Jej autor Lech Tkaczyk zgodnie ze sprawdzoną zasadą nauka poprzez zabawę, w nowatorski i ciekawy sposób zaznajamia dzieci z cyferkami. Posługując się prostym i dowcipnym języ


Lek. Małgorzata Skowron - pediatra | ZnanyLekarz.pl\nKańskiego 1a / 1, Chwarzno-Wiczlino, Gdynia\nJestem specjalistą chorób dziecięcych, pracuję obecnie w Przychodni Lekarskiej KALINA w Gdańsku ul.Kalinowa 4, posiadam praktykę prywatną: gabinet w ...\nKańskiego 1a / 1, Gdynia\n10 września 2020 Lokalizacja: Przychodnia Kalina • badania niemowląt i dzieci\nDr Skowron to wspaniały lekarz, zawsze zaangażowana w leczenie, sumienna i życzliwa, wysłucha problemu, każdy lekarz powinien mieć takie podejście do pacjentów. Jestem bardzo wdzięczna za to wszystko a dziecko dr uwielbia.\n5 sierpnia 2020 Lokalizacja: Przychodnia Kalina • badania niemowląt i dzieci\nLekarz z ogromnym sercem, wiedzą i zaangażowaniem! Odwiedziliśmy wielu pediatrow i jestem przeszczęśliwa, że trafiliśmy w końcu na Panią Doktor. Wiadomo, dla własnego dziecka chce się jak najlepiej. Pani Doktor już wielokrotnie wystawiała słuszną diagnozę, chcąc znaleźć złoty środek nawet na niemożliwe Mimo to dopiero teraz piszę opinię, gdyż w czasie teleporad, zaskoczyła mnie ponownie. Pani Malgorzata po samym dokładnym opisie dziecka była w stanie określić co mu jest i dać wskazówki leczenia. Tak dobrze nie ocenił tego nawet lekarz pediatra, którego postanowiłam poprosić o wizytę prywatną w domu. Pani doktor nie dość, że słusznie oceniła stan zdrowia dziecka, to wszystko wyjaśniła, odpowiedziała na wszystkie pytania i uspokoiła... A rodzica w panice nie jest tak łatwo uspokoić Dziękujemy, Pani doktor\nDziękuję, cieszę się że mogłam pomóc. Pozdrawiam serdecznie\n30 marca 2020 Lokalizacja: Przychodnia Kalina • badania niemowląt i dzieci\nNiesamowite jaka może być różnica między lekarzami. Pani Małgorzata to pediatra, która ma wspaniałe podejście do dzieci, a jej zaangażowanie w zdrowie małych pacjentów jest nieocenione.\nZ łatwością diagnozuje wszelkie problemy, przypisując b.dobre leki, które działają cuda już po kilku dniach. Ogromny plus za to,że najpierw stosuje łagodne środki by nie przepisywać od razu antybiotyków. Nikomu nie ufam tak bardzo w kwestii zdrowia mojej córki, jak pani Małgorzacie. To jest lekarz z powołania. Anioł nie człowiek.\nBardzo dziękuję. Moja praca to rzeczywiście powołanie i pasja. Pediatra, poza wiedzą, powinien mieć dużo ciepła dla małych pacjentów. Cieszę się, że moi pacjenci to doceniają. Pozdrawiam serdecznie\nJustyna Ch, mama Olivii\n14 lutego 2020 Lokalizacja: Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska • badania niemowląt i dzieci\nAnioł stróż, tak nazywam Panią Doktor, pierwszy raz spotykam takiego człowieka, takiego lekarza z powołania.\nMiła, przesympatyczna, ogromna wiedza, zawsze pomocna, nawet poza godzinami pracy udzieli porady, gdyby wszyscy lekarze byli tacy jak dr Małgorzata, anioł nie człowiek!!!!\nDziękuję bardzo Pani Justyno. Kocham swoją pracę i pacjentów a takie słowa "dodają mi skrzydeł" Pozdrawiam serdecznie\n11 stycznia 2019 Lokalizacja: Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska • Nawracające infekcje układu oddechowego\nDo Pani Doktor trafiłam przez przypadek kiedy mimo antybiotykoterapii u dotychczasowego lekarza nastąpiło pogorszenie stanu zdrowia u Syna. Gdyby każda wizyta przebiegała tak jak u Pani Doktor to by człowiek od lekarzy nie wychodził. Dziecko czuło się bardzo komfortowo, chętnie współpracowało podczas badania. Pani doktor do naszego, trochę poważniejszego problemu, podeszła wieloaspektowo, przedstawiła jakie powinnam podjąć kroki w przyszłości. Jest osobą przemiłą, przesympatyczną, z ogromem wiedzy i to widać. Bardzo się cieszę, że jest możliwość skonsultowania wyników badań chociażby drogą telefoniczną. Wizyta była długa, minęła jak oka mgnienie a ja czuję, że trafiłam we właściwe miejsce. Minął tydzień od wizyty a Syn codziennie pyta: kiedy pójdziemy do Pani Doktor i do Pantery (dla niewtajemniczonych: ogromny pluszak w gabinecie)? Myślę, że nasze dorosłe wypociny to nic wobec rekomendacji małego pacjenta. Dziękujemy\nBardzo dziękuję, cieszę się, że pomogłam. Doceniam zarówno opinie moich małych Pacjentów , jak i ich Rodziców/Opiekunów.\n17 września 2017 Lokalizacja: Przychodnia Kalina\nJak dla nas najlepszy pediatra. Od 6 lat Pani Doktor dba o zdrowie naszych córek. Mamy pełne zaufanie i nie zmienimy na nikogo innego.\nBardzo dziękuję za zaufanie i serdecznie pozdrawiam\nCudowny Człowiek,wspaniały lekarz.Polecam z czystym sumieniem.Profesjonalna, mądra, pełna empatii i wspaniałego podejścia do dzieci.Trafne diagnozy i skuteczne zalecenia postdiagnostyczne.Mój synek po wizycie zapytał "mamusiu czy będziemy chodzić do Tej dobrej Pani"?\nBardzo dziękuję za miłe słowa, dzieci są szczere, więc tym bardziej się cieszę, pozdrawiam serdecznie\nW koncu trafilismy na dobrego pediatre, polecamy Pania Doktor - jest niezwykle empatyczna, ciepla osoba z doswiadczeniem, wiedza i niezwyklym podejsciem do swojej pracy, co w dzisiejszych czasach jest rzadkoscia. Zawsze poswieca wystarczajaco duzo czasu, aby udzielic odpowiedzi na wszystkie nurtujace mlodych rodzicow pytania. W razie potrzeby zawsze jest pod telefonem, mozna kontaktowac sie rowniez mailowo. Polecamy z calego serca!\ndziękuję, kocham swoją pracę a takie opinie dodają mi energię do dalszego dziełania w zawodzie, muszę mieć czas i cierpliwość, to niezbędne w u pediatry pozdrawiam serdecznie\nZ całego serca polecam Panią Dr Skowroń, zdecydowanie jeden z najlepszych pediatrów w Trójmieście.Od 3,5 roku leczę moje dzieci u Pani Doktor,zawsze stawia trafne diagnozy,ma szeroką wiedzę,dobrze dobiera leki,antybiotyk jest ostatecznością.Dzięki Pani Dr udało się nie raz uniknąć szpitala,zawsze potrafi uspokoić rodziców i wszystko dokładnie wyjaśnić.Dodam że jest przemiłą osobą,którą dzieci uwielbiają,ma znakomite podejście do małych pacjentów,poświęca im tyle czasu ile potrzeba.Lekarz z powołania o których coraz trudniej.Dziękujemy.\nPani Małgosia to wspiały lekarz.Zawsze usmiechnięta i serdeczna.Leczy nasza córke Wiktorie i zawsze stawia trafne diagnozy.Posiada ogromna wiedze na temat antybiotykow i jesli trzeba przepisze ten,ktory naprawde zadziala.Interesuje sie pacjentem dzwoni,smsuje.dokladnie słyszy wszystkie szmery czy furczenia.Zawsze znajdzie czas na wizyte.Długo szukalam dobrego pediatry i wiem,że dobrze trafiłam.Czuję,że moje dziecko jest bezpieczne w rękach Pani Małgosi.Polecam bardzo,bardzo! Magdalena M\nJestem specjalistą chorób dziecięcych, pracuję obecnie w Przychodni Lekarskiej KALINA w Gdańsku\nul.Kalinowa 4, posiadam praktykę prywatną: gabinet w Gdyni ul. Kańskiego 1a/1 oraz jeżdżę na wizyty domowe tel.kontaktowy 696 431138\nUkończyłam Akademię Medyczną w Gdańsku, posiadam drugi stopień specjalizacji z pediatrii.\nWcześniej studiowałam 3 lata na Wydziale Biologii Molekularnej UG. Pracowałam w USA jako pracownik naukowy oraz tłumacz z pacjentami w University of Wisconsin Madison, Posiadam certyfikat USMLE Basic, TOEFL oraz Certified Medical Assistant. Aktywnie uczestniczę w badaniach klinicznych oraz posiadam publikacje w dziedzinie biologii molekularnej. Zdobyłam doświadczenie jako pediatra na oddziałach szpitalnych, w pogotowiu, nocnej obsłudze chorych oraz przychodni.\nPrywatnie żona i matka dwóch córek, szalona na punkcie jazdy konnej oraz psów rasy husky.


Kryteria przyjęć na studia II stopnia - Zarządzanie • UTP w Bydgoszczy\nZarządzanie - zasady rekrutacji na studia II stopnia\nStudia II stopnia\t Poprawiono: 6 maja 2021\n1. Podstawą przyjęcia na I rok studiów drugiego stopnia na kierunek zarządzanie jest posiadanie dyplomu ukończenia studiów pierwszego stopnia z tytułem inżyniera lub licencjata:\nkierunku obieralnego oraz kierunków: zarządzanie i marketing, zarządzanie i inżynieria produkcji, finanse i rachunkowość, ekonomia\npozostałych kierunków studiów realizowanych we wszystkich obszarach nauk lub przyporządkowanych do wszystkich dyscyplin naukowych oraz dyscyplin artystycznych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 20 września 2018 r.\nUzyskanie z rozmowy kwalifikacyjnej oceny niższej niż 4,0 zobowiązuje kandydata do uzupełnienia efektów uczenia się z 2 przedmiotów z zakresu studiów I stopnia, o których decyduje komisja kwalifikacyjna.\nZagadnienia na rozmowę kwalifikacyjną\n1. Organizacja: definicja i cechy, rodzaje i formy organizacyjno-prawne, struktura organizacyjna, podejście systemowe do organizacji;\n2. Klasyfikacja i rola otoczenia organizacji;\n3. Elementy procesu zarządzania: planowanie, organizowanie, przewodzenie\n4. Zarządzanie zasobami ludzkimi: elementy, ich znaczenie i miejsce\nw strukturze organizacyjnej;\n5. Elementy kultury organizacyjnej i zarządzanie ludźmi: style kierowania, metody motywowania, praca indywidualna i grupowa, znaczenie osobowości, kapitał ludzki i relacyjny.\n6. Rachunkowość i sprawozdawczość finansowa: znaczenie ewidencji operacji gospodarczych, obieg dokumentów księgowych i magazynowych, aktywa\ni pasywa, przychody i koszty, bilans, rachunek wyników, sprawozdanie\nz przepływów pieniężnych, cele i odbiorcy sprawozdawczości finansowej;\n7. Źródła finansowania działalności gospodarczej: struktura kapitału, wartość pieniądza w czasie i metody oceny inwestycji;\n8. Rachunek kosztów w podejmowaniu decyzji: rentowność i opłacalność, koszt alternatywny, całkowity, przeciętny, krańcowy;\n9. Metody wskaźnikowej analizy finansowej: wady i zalety, układy odniesienia, metody ustalania wskaźników; wskaźniki płynności, rentowności, rotacji\n10. Istota marketingu: instrumenty marketingu mix, 4P a 4C, metoda 7P, segmentacja i nisza rynkowa, struktura produktu i cykl życia, marka i jej znaczenie, strategie cenowe; istota, funkcje i rodzaje kanałów dystrybucji; instrumenty promocji;\n11. Rola badań marketingowych w zarządzaniu: źródła danych i metodyka badań marketingowych;\n12. Zarządzanie projektami: stosowane metodyki, rodzaje projektów i struktur organizacyjnych w projektach, cykl życia i ścieżka krytyczna projektu, ewaluacja.\n13. Zarządzanie informacją i wiedzą w przedsiębiorstwie: zadania systemów informacyjnych, rodzaje baz danych, funkcje metainformacji, zastosowanie kodów kreskowych, typy i cechy systemów ewidencyjnych\nw przedsiębiorstwie, EDI;\n14. Środowisko wirtualne prowadzenia działalności gospodarczej: specyfika współczesnego rynku informacyjnego, rynki elektroniczne, skutki gospodarcze rozwoju technologii internetowej;\n15. Zarządzanie jakością w przedsiębiorstwie: znaczenie jakości, systemy zarządzania jakością, zintegrowanie systemy, cykl Deming’a, Diagram\nwg Kaoru Ishikawa’y, koncepcja Kaizen, TQM, 5S, Six Sigma;\n16. Podstawy mechanizmu rynkowego: cena równowagi, cena i jej elastyczność, dobra niższego rzędu, ekskluzywne i dobra pierwszej potrzeby; elastyczność dochodowa, dobra substytucyjne i komplementarne.\n17. Strategie przedsiębiorstw w zależności od rodzaju rynku: konkurencja doskonała, monopol doskonały, oligopol;\n18. Statystyczne metody w zarządzaniu: współzależność zjawisk, szeregi proste\ni rozdzielcze, korelacje liniowe i krzywoliniowe, miary rozproszenia, podstawowe miary przeciętne.


Kristin Hannah, Słowik — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 5\n1 Audiobook 36,90 zł\nKup i pobierz za 32,90 zł 27,64 zł ($ 7,16)\nKup zestaw za 69,80 zł 55,84 zł\nKategoria: romanse historyczne, książki o wojnie\nTagi: II wojna światowa, powieści historyczne, testy miłosne, silne kobiety, FrancjaEdytuj\nCzyta Danuta Stenka\n– Chcę cię zabrać ze sobą – szepnął. Powoli objął ręką jej kark i delikatnie przyciągnął do siebie. – Jesteś pewna? – zapytał z wargami tak blisko jej ust, że owionął ją ciepłym oddechem.\nNie wiedziała, czy pytanie dotyczy wyruszenia na wojnę, czy też zgody na pocałunek, lecz w tej chwili nie miało to znaczenia. Isabelle wymieniała już pocałunki z chłopcami, ale były zdawkowe, nieważne. Nigdy przedtem, ani razu, nie pragnęła go naprawdę.\n– Tak – wyszeptała, podając mu usta.\nPocałunek utworzył szczelinę w pancernej skorupie otaczającej jej poranione serce. Po raz pierwszy czytane ukradkiem romanse nabrały sensu i Isabelle uświadomiła sobie, że krajobraz kobiecej duszy może ulec równie szybkiej zmianie jak ogarnięty wojenną pożogą świat.\n– Kocham cię – szepnęła. Nie wypowiadała tych słów od ukończenia czwartego roku życia, kiedy to zapewniała o miłości własną matkę. Miłosna deklaracja Isabelle sprawiła, że rysy Gaëtona stwardniały. Obdarzył ją uśmiechem tak wymuszonym i fałszywym, że się spłoszyła. – Co? Czy zrobiłam coś złego?\n– Nie. Oczywiście, że nie – odparł.\n– Mamy szczęście, że natrafiliśmy na siebie – powiedziała.\n– Nieprawda, Isabelle. Możesz mi wierzyć. – Ponownie ją pocałował, tym razem z większym żarem.\nPoddała się cudownemu wrażeniu, pozwoliła sobie zapomnieć o całym wszechświecie. W końcu się dowiedziała, co to znaczy całkowicie komuś wystarczać.\nKiedy Vianne ocknęła się ze snu, najpierw uderzyła ją cisza. Z oddali dochodził śpiew ptaka. Leżała nieruchomo, nasłuchując. Obok niej Sophie cichutko pochrapywała przez sen.\nVianne podeszła do okna i odsunęła zaciemnienie.\nJej oczom ukazały się połamane gałęzie jabłoni. Furtka wisiała krzywo na jednym zawiasie. Pole naprzeciwko domu było stratowane i gładkie jak stół. Fala uchodźców pozostawiła za sobą bałagan – walizki i toboły, futra i płaszcze, pościel i połamane wózki.\nVianne zeszła na parter i ostrożnie odsunęła zasuwę. Chwilę wytężała słuch, a gdy nie usłyszała najlżejszego dźwięku, nacisnęła klamkę i nieco uchyliła drzwi.\nOgród warzywny został doszczętnie ogołocony. Co tylko nadawało się do zjedzenia, zostało wyrwane z ziemi i zabrane. Na zrytych butami grządkach walały się strzępy łodyg i naci.\nCały jej wysiłek poszedł na marne. Zdruzgotana obeszła dom dokoła; tam także ludzka szarańcza dokonała wielu zniszczeń.\nJuż miała wracać do środka, gdy raptem usłyszała jakiś dźwięk. Miauczenie…? A może kwilenie niemowlęcia?\nNiepokojący odgłos rozległ się ponownie. Czy ktoś zostawił tu małe dziecko?\nOstrożnie, na palcach, przekradła się do stojącej w cieniu krzewów róż i jaśminu altany.\nNa ziemi leżała skulona Isabelle w podartej na strzępy sukience, z pokaleczoną i posiniaczoną twarzą. Lewe oko spuchło tak, że nie dawało się otworzyć, do rękawa przypięta była kartka papieru.\nSiostra obróciła głowę, by spojrzeć na nią zdrowym okiem.\n– Vi – wychrypiała z trudem. – Dzięki, że mnie nie wpuściłaś.\nVianne podbiegła i uklękła przy niej.\n– Jesteś cała w siniakach, pokrwawiona… Co się stało?\nIsabelle przez chwilę zdawała się nie rozumieć.\n– A… tak. To nie moja krew. W każdym razie większość. – Rozejrzała się półprzytomnie dokoła. – Gdzie jest Gaët?\nSiostra z trudem podniosła się z ziemi i zachwiała tak, że omal znów nie upadła.\n– Czy on mnie zostawił? No tak. – Zaczęła płakać. – Porzucił mnie.\n– Chodź – powiedziała Vianne łagodnie. Podtrzymując siostrę pod ramię, zabrała ją do chłodnego wnętrza domu, gdzie Isabelle skopała z nóg pochlapane krwią pantofle z takim rozmachem, że uderzyły o ścianę i potoczyły się po podłodze. Potem pozwoliła zaprowadzić się do łazienki ukrytej pod schodami, zostawiając za sobą krwawe odciski stóp.\nPodczas gdy Vianne grzała wodę i szykowała wannę, Isabelle usiadła na podłodze z wyciągniętymi nogami, mamrocząc do siebie i ocierając łzy, które na jej twarzy zamieniały się w błoto.\nKiedy kąpiel była gotowa, Vianne pomogła siostrze się rozebrać. Ta zachowywała się biernie jak dziecko, pojękując tylko i krzywiąc się z bólu.\nVianne rozpięła guziki czerwonej niegdyś sukienki i ostrożnie zsunęła ją z ramion Isabelle. Koronkowa bielizna dziewczyny była miejscami poplamiona krwią. Vianne rozpięła i zdjęła jej gorsetową górę.\nZaciskając zęby, Isabelle weszła do gorącej wody.\n– Połóż się.\nDziewczyna usłuchała. Vianne zaczęła polewać jej głowę ciepłą wodą, pilnując, żeby nie dostała się do oczu. Myjąc brudne włosy i posiniaczone ciało Isabelle, wciąż mówiła do niej równym, śpiewnym głosem, by ją uspokoić.\nPomogła siostrze wyjść z wanny i osuszyła jej ciało miękkim białym ręcznikiem. Isabelle patrzyła na nią pustym wzrokiem, z półotwartymi ustami.\n– Chcesz spać? – zapytała Vianne.\n– Spać – powtórzyła bełkotliwie Isabelle, zwieszając ze znużeniem głowę.\nVianne przyniosła siostrze nocną koszulę pachnącą lawendą oraz wodą różaną i pomogła założyć. Isabelle zamykały się oczy, gdy prowadziła ją do sypialni na górze i nakrywała cienkim kocem. Sen przyszedł natychmiast, nim dotknęła głową poduszki.\nIsabelle obudziła się w ciemności. A przecież pamiętała światło dnia.\nUsiadła tak prędko, że zakręciło jej się w głowie. Parę razy płytko odetchnęła, po czym rozejrzała się po otoczeniu.\nSypialnia na piętrze w Le Jardin. Jej dawny pokój. Nie wspominała go miło. Ileż razy Madame Zaraza zamykała ją tutaj „dla jej własnego dobra”?\n– Nie myśl o tym – powiedziała na głos.\nPrzypomniała sobie coś jeszcze gorszego: Gaëtona. Ostatecznie jednak ją porzucił. Poczuła głębokie, tak dobrze jej znane rozczarowanie.\nCzy niczego się w życiu nie nauczyła? Ludzie odchodzili. Przecież wiedziała. A zwłaszcza od niej. Włożyła luźną niebieską podomkę, którą Vianne zostawiła przewieszoną przez oparcie krzesła. Potem wąskimi schodami o niskich stopniach zeszła na dół, przytrzymując się żelaznej poręczy. Każdy krok był dla niej małym zwycięstwem nad bólem.\nNa dole panowała cisza, z wyjątkiem trzeszczących dźwięków dobiegających z cicho grającego radia. Była prawie pewna, że to jedna z piosenek miłosnych Maurice’a Chevaliera. W takim czasie…\nVianne krzątała się po kuchni ubrana w skromną żółtą sukienkę przewiązaną grubym fartuchem i kwiecistą chustkę na głowie. Obierała ziemniaki, co jakiś czas zaglądając do perkoczącego żeliwnego rondla.\nUnoszący się z niego aromat sprawił, że Isabelle poczuła ślinę w ustach.\nVianne skoczyła i odsunęła od stołu krzesło.\n– Chodź, siadaj.\nIsabelle padła na siedzenie. Vianne postawiła przed nią przygotowany zawczasu talerz z pajdą jeszcze ciepłego chleba, trójkątem sera, kilkoma plastrami szynki i plamą konfitury z pigwy.\nIsabelle ujęła chleb w czerwone, podrapane dłonie i uniosła go do twarzy, wchłaniając drożdżowy zapach. Ręce jej drżały, gdy smarowała kromkę konfiturą i kładła na wierzch ser. Z brzękiem odłożyła nóż i odgryzła najlepszy kęs w swym dotychczasowym życiu. Chrupka skórka w połączeniu z mięciutkim miąższem, kremowym serem i kwaskową pigwą mogła przyprawić o zawrót głowy. W mgnieniu oka pożarła resztę, ledwie zauważając filiżankę czarnej kawy, którą siostra postawiła w tym czasie przed nią na stole.\n– Gdzie jest Sophie? – zapytała z pełnymi ustami. Nie mogła się oderwać od jedzenia, nawet kosztem dobrych manier. Sięgnęła po brzoskwinię, poczuła w dłoni jej aksamitną dojrzałość i wgryzła się w nią łapczywie. Żółty sok pociekł jej po brodzie.\n– Bawi się z koleżanką z sąsiedztwa, Sarah. Pamiętasz moją przyjaciółkę Rachel?\nVianne nalała sobie trochę kawy, podeszła z nią do stołu i usiadła naprzeciw siostry.\nIsabelle odbiło się i zakryła usta dłonią.\n– Myślę, że można przymknąć na to oko – powiedziała Vianne z uśmiechem.\n– To nie znasz madame Dufour. Za coś takiego walnęłaby mnie cegłą. – Isabelle westchnęła. Rozbolał ją brzuch i poczuła nudności. Otarła wilgotną brodę serwetką. – Jakie wieści z Paryża?\n– Na wieży Eiffla powiewa flaga ze swastyką.\n– A co u taty?\n– W porządku, jak twierdzi.\n– Głowę daję, że martwi się o mnie – rzuciła Isabelle z goryczą. – Nie powinien mnie odsyłać z Paryża. Ale czy kiedykolwiek było inaczej? Zawsze mnie odsyłał.\nWymieniły spojrzenia. Porzucenie było jednym z niewielu wspólnych wspomnień, ale Vianne nie chciała teraz do tego wracać.\n– Słyszeliśmy, że na drogi wyległo dziesięć milionów takich jak ty.\n– Tłumy nie były najgorsze – odparła Isabelle. – Szły głównie kobiety i dzieci oraz starcy i bardzo młodzi chłopcy. Ginęło się w tej masie.\n– Dzięki Bogu, to już minęło – powiedziała Vianne. – Trzeba się koncentrować na tym, co dobre. A kto to jest Gaëton? Mówiłaś o nim w gorączce.\nIsabelle w zamyśleniu podrapała się po grzbiecie dłoni, zbyt późno spostrzegając, że zdarła sobie świeży strup. Pociekła strużka krwi.\n– Może ma coś wspólnego z tym – bąknęła Vianne, gdy milczenie się przedłużało. Z kieszeni fartucha wyjęła zmiętą kartkę papieru. Był to liścik przypięty do rękawa sukienki Isabelle, upstrzony brudnymi, krwawymi odciskami palców. Na nim zaś jedno zdanie: „Nie jesteś gotowa”.\nIsabelle jakby ktoś wyszarpnął dywan spod nóg. Poczuła się zraniona do głębi, choć wiedziała, że to dziecinna, przesadna reakcja. Chciał ją zabrać ze sobą do chwili pocałunku. Potem musiał w niej wyczuć jakiś brak.\n– Właściwie nikt – mruknęła ponuro, mnąc kartkę i wsuwając ją do kieszeni. – Taki tam czarnowłosy chłopak, który łże jak pies. W sumie nic szczególnego. – Spojrzała siostrze w oczy. – Pójdę na wojnę. Nie obchodzi mnie, co ludzie o tym pomyślą. Będę jeździła ambulansem albo zwijała bandaże. Wszystko mi jedno.\n– Na miłość boską, Isabelle! Paryż został zajęty. Niemcy kontrolują miasto. Co smarkata osiemnastolatka może z tym zrobić?\n– Nie będę się chowała na wsi, kiedy wróg niszczy Francję. I spójrzmy prawdzie w oczy, nigdy nie otaczałaś mnie przesadnie siostrzaną opieką. – Jej poobijana twarz zadrżała. – Odejdę stąd, jak tylko nabiorę sił i będę mogła chodzić.\n– Tutaj będziesz bezpieczna, Isabelle. Tylko to się liczy. Musisz zostać.\n– Bezpieczna? – Ton Isabelle był jak splunięcie. – Według ciebie to jest najważniejsze? No więc posłuchaj, co widziałam po drodze. Wojska francuskie uciekające przed wrogiem. Niemców mordujących niewinnych ludzi. Może ty potrafisz się na to wypiąć, ale ja nie.\n– Zostaniesz tu i będziesz bezpieczna. Nie będziemy o tym dłużej rozmawiać.\n– A kiedy byłam z tobą bezpieczna? – palnęła Isabelle, widząc w oczach siostry, jak bardzo ją tym zraniła.\n– Byłam młoda. Próbowałam zastąpić ci matkę.\n– Och, błagam, tylko nie zaczynaj od kłamstwa.\n– Po tym, jak straciłam dziecko…\nIsabelle odwróciła się i pokuśtykała do okna, zanim zdołało się jej wyrwać coś niewybaczalnego. Splotła dłonie, by powstrzymać ich drżenie. To dlatego nie chciała się widywać z siostrą, latami trzymała się z dala od tego domu. Było między nimi zbyt wiele bólu. Nastawiła głośniej radio, żeby zagłuszyć myśli.\n– Mówi do was marszałek Pétain… – zatrzeszczał męski głos.\nIsabelle zmarszczyła czoło. Pétain był bohaterem wojennym, ukochanym przywódcą Francuzów. Nastawiła radio jeszcze głośniej.\nObok niej stanęła Vianne.\n– …objąłem kierownictwo rządu francuskiego…\nDalsza część zdania utonęła w trzaskach.\nIsabelle niecierpliwie pacnęła aparat.\n– …nasza dzielna armia, która walczy z bohaterstwem godnym jej długich tradycji wojennych przeciwko przeważającym siłom wroga…\nTrzaski. Isabelle znów walnęła radio, warcząc:\n– …w tej bolesnej godzinie moje myśli towarzyszą nieszczęsnym uchodźcom, którzy wylegli na drogi, znosząc niewysłowione cierpienia. Wyrażam im moje najgłębsze współczucie i zrozumienie. Ze złamanym sercem oświadczam wam dzisiaj, że konieczne jest zaprzestanie dalszej walki.\n– Zwyciężyliśmy? – zapytała Vianne.\n– Ciii – syknęła Isabelle.\n– …zwróciłem się wczoraj do przeciwnika z pytaniem, czy jest gotów porozmawiać ze mną jak żołnierz z żołnierzem o zawieszeniu broni, żeby omówić honorowe zakończenie wrogich działań.\nRadio trzeszczało, wypluwając kolejne frazy o „dniach próby”, „panowaniu nad gniewem” i „losach ojczyzny”. Następnie padło słowo, którego Isabelle nigdy nie spodziewała się usłyszeć we Francji.\nNa obolałych stopach pokuśtykała do ogrodu, chcąc zaczerpnąć świeżego powietrza, bo zabrakło jej tchu.\nKapitulacja. Francji. Przed Hitlerem.\n– To musi być najlepsze wyjście – usłyszała spokojne słowa siostry.\nKiedy Vianne wyszła za nią do ogrodu?\n– Przecież wiesz, kim jest marszałek Pétain. To niekwestionowany bohater. Skoro on mówi, że musimy zaprzestać oporu, to musimy. Jestem pewna, że dogada się z Hitlerem. – Vianne spróbowała objąć Isabelle.\nTa odskoczyła jak oparzona. Na myśl o uspokajającym uścisku Vianne poczuła mdłości. Odwróciła się z trudem i spojrzała siostrze prosto w oczy.\n– Nie dogadasz się z ludźmi pokroju Hitlera!\n– O, ty wiesz lepiej niż nasi bohaterowie? – zaperzyła się Vianne.\n– Wiem, że nie powinniśmy się poddać!\nVianne syknęła z dezaprobatą.\n– Skoro sam marszałek Pétain uważa, że kapitulacja jest dla Francji najlepsza, to z pewnością tak jest. Koniec, kropka. Przynajmniej wojna się skończy i nasi mężczyźni bezpiecznie wrócą do domów.\n– Jesteś głupia.\n– No i dobrze – odwarknęła Vianne i poszła do domu.\nIsabelle osłoniła dłonią oczy i spojrzała w jasne, bezchmurne niebo. Ile czasu upłynie, zanim na czystym nieboskłonie pojawią się ciemne sylwetki niemieckich samolotów?\nNie wiedziała, jak długo stała w ogrodzie, wyobrażając sobie najgorsze i wspominając, jak Niemcy otworzyli ogień do bezbronnych kobiet i dzieci, a pola spłynęły krwią.\n– Ciociu Isabelle?\nCichy, nieśmiały głosik doszedł ją jakby z oddali. Powoli się odwróciła.\nW tylnych drzwiach stała śliczna dziewczynka. Miała porcelanową cerę jak jej matka i wyraziste oczy jak u ojca, które z daleka wydawały się czarne jak węgle. Z taką urodą mogłaby wyjść prosto ze stronic baśni o Kopciuszku lub Królewnie Śnieżce.\n– To niemożliwe – powiedziała Isabelle. – Ty nie możesz być Sophie! Kiedy cię ostatni raz widziałam… ssałaś swój kciuk.\n– Teraz też czasem to robię – wyznała Sophie z konspiracyjnym uśmiechem. – Nie powiesz nikomu?\n– Ja? Jestem świetna w dochowywaniu tajemnicy. – Isabelle podeszła do dziewczynki, myśląc: moja siostrzenica. Rodzina. – Powiedzieć ci mój sekret, żeby było sprawiedliwie?\nSophie entuzjastycznie pokiwała głową. Oczy jej się rozszerzyły.\n– Mogę stać się niewidzialna.\n– Zapytaj mamę. – Isabelle dostrzegła zbliżającą się Vianne. – Wymykałam się przez okna, wślizgiwałam do pociągów, uciekałam z klasztornych lochów. A to wszystko dlatego, że potrafię znikać.\n– Isabelle – powściągnęła ją surowo Vianne.\n– Naprawdę? – zaciekawiona Sophie zadzierała ku niej głowę.\n– Łatwo jest zniknąć – Isabelle zerknęła na siostrę – kiedy nikt nie patrzy.\n– Ale ja patrzę – zawołała Sophie. – To czy możesz teraz zniknąć?\n– Jasne, że nie! – roześmiała się Isabelle. – Magia działa najlepiej, kiedy nikt się jej nie spodziewa. Zgodzisz się ze mną, prawda? A teraz może byśmy zagrały w warcaby?\nKapitulacja była gorzką pigułką, ale marszałek Pétain to człowiek honoru. Bohater ostatniej wojny z Niemcami. Owszem, był już stary, ale Vianne, jak wielu innych, wierzyła, że pozwala mu to lepiej ocenić zaistniałe okoliczności. Marszałek wymyślił sposób szybkiego zakończenia wojny, żeby nie ciągnęła się latami jak poprzednia, a mężczyźni mogli wrócić do domów.\nVianne rozumiała to, co nie mieściło się w głowie Isabelle: Pétain skapitulował w imieniu Francji, aby ocalić życie wielu ludzi i to, jak żyli. Co prawda warunki kapitulacji były trudne. Francja została podzielona na dwie z grubsza równe części. Strefa okupowana, obejmująca północną część kraju i regiony nadmorskie (w tym Carriveau), miała znaleźć się pod zarządem Niemców. Środek kraju, tereny poniżej Paryża i aż do linii wybrzeża, miał stać się strefą wolną (nominalnie), zarządzaną przez nowo utworzony rząd z Pétainem na czele, ściśle współpracujący z Niemcami, a mający siedzibę w Vichy.\nNatychmiast po kapitulacji zaczęło brakować żywności. Szare mydło stało się nie do zdobycia. Na kartki żywnościowe nie można było liczyć. Telefony i poczta zaczęły działać zawodnie. Okupanci skutecznie ograniczali komunikację między miastami i miasteczkami. Korespondencję można było wysyłać jedynie na oficjalnie wydawanych niemieckich pocztówkach. Ale nie to było dla Vianne najgorsze.\nIsabelle stała się niemożliwa we współżyciu. Vianne przyłapywała ją wiele razy na nieruchomym gapieniu się w niebo, jakby zbliżało się stamtąd jakieś straszliwe niebezpieczeństwo.\nSiostra była w stanie rozmawiać wyłącznie o potwornościach Niemców i ich determinacji, by pozbawić Francuzów wszystkiego, a zwłaszcza życia. Wyrażała się przy tym bez ogródek, a ponieważ Vianne nie chciała tego słuchać, publiką i nieodłączną towarzyszką Isabelle stała się Sophie. Ciotka napełniała główkę nieszczęsnego dziecka okropnymi obrazami tego, co z pewnością niedługo się stanie; Sophie miała nawet przez to koszmary. Vianne obawiała się zostawiać je razem, więc wzorem poprzednich dni zabrała je ze sobą do miasta, żeby kupić trochę żywności na kartki.\nOd dwóch godzin stały w kolejce do rzeźnika i niemal przez cały ten czas Isabelle narzekała. Najwyraźniej stanie po zakupy w sklepie nie miało dla niej sensu.\nA teraz nagle powiedziała:\n– Vianne, spójrz tam. Mój Boże…\nI z większym naciskiem:\n– Vianne, patrz!\nTamta odwróciła się, chcąc uciszyć siostrę, i wtedy ich zobaczyła.\nWzdłuż ulicy niósł się odgłos zatrzaskiwanych okien i drzwi. Ludzie rozpierzchli się tak szybko, że Vianne dopiero po chwili skonstatowała, iż stoi na chodniku sama, jedynie z córką i siostrą. Złapała Sophie i pociągnęła ją pod zamknięte drzwi sklepu.\nZa to Isabelle buntowniczo wyszła na jezdnię.\n– Isabelle – syknęła Vianne, ale siostra nie posłuchała. Zielone oczy miotały błyskawice, bladą, delikatną twarz wykrzywiała nienawiść.\nZielona ciężarówka na czele zahamowała przed dziewczyną. Z tyłu żołnierze siedzieli na ławkach naprzeciw siebie, trzymając karabiny między kolanami. Byli młodzi, starannie ogoleni, w nowiutkich hełmach, niektórzy mieli medale lśniące na szarozielonych mundurach. Najbardziej rzucał się w oczy ich młody wiek. To byli zwykli chłopcy, nie żadne potwory. Wyciągali szyje, żeby zobaczyć, co ich zatrzymało. Na widok stojącej na jezdni Isabelle zaczęli się uśmiechać i machać do niej na powitanie.\nVianne podbiegła, chwyciła siostrę za rękę i odciągnęła ją na bok.\nKolumna wszelkiej maści wozów terenowych, motocykli i ciężarówek okrytych siatkami maskującymi mijała je z dudnieniem. Za nią brukowanymi uliczkami z łoskotem przejechały czołgi. A po nich nadeszła piechota.\nWkroczyła do miasta w dwóch długich kolumnach.\nIsabelle zuchwale ruszyła równo z nimi aż do ulicy Victora Hugo. Niemcy machali do niej jak turyści, a nie najeźdźcy, którzy dokonali podboju.\n– Mamo, nie pozwól cioci chodzić samej – poprosiła Sophie.\n– Cholera. – Vianne chwyciła córkę za rękę i pobiegła za siostrą. Dogoniły ją przy następnej przecznicy.\nPlac, zazwyczaj pełen ludzi, całkiem opustoszał. Tylko paru mieszkańców odważyło się zostać, gdy niemieckie pojazdy stanęły przed budynkiem merostwa.\nPojawił się oficer, a przynajmniej Vianne uznała go za oficera, gdyż ostrym tonem zaczął wykrzykiwać rozkazy.\nŻołnierze okrążyli duży, brukowany plac, biorąc go niejako w posiadanie. Opuścili francuską flagę i zastąpili ją barwami Trzeciej Rzeszy: wielką czarną swastyką w białym kręgu na czerwonym tle. Kiedy ich flaga wzniosła się na szczyt masztu, żołnierze trzasnęli obcasami, wyrzucili w przód prawe ramiona i wrzasnęli „Heil Hitler!”.\n– Gdybym miała broń – wycedziła Isabelle – pokazałabym im, że nie wszyscy z nas chcieli się poddać.\n– Cicho – szepnęła Vianne błagalnie. – Przez ten twój ozór jeszcze stracimy życie. Chodźmy stąd.\n– Nie. Chcę…\n– Dosyć tego! – Vianne rozeźliła się nie na żarty. – Przestań ściągać na nas uwagę. Zrozumiano?\nIsabelle po raz ostatni spojrzała z nienawiścią na maszerujących żołnierzy, po czym pozwoliła Vianne odciągnąć się z placu.\nSkręciły z głównej ulicy w wąski zaułek, który prowadził do uliczki na tyłach sklepu modystki. Wciąż słyszały śpiew żołnierzy. Potem zaś padł strzał. I drugi. Ktoś przeraźliwie krzyknął.\nIsabelle stanęła jak wryta.\n– Ani się waż – syknęła Vianne. – Idziemy!\nPrzemykały bocznymi ulicami, chowając się we wnętrzach bram, gdy tylko usłyszały głosy. Droga przez miasteczko zabrała im tym sposobem sporo czasu, ale w końcu dotarły do traktu, w milczeniu minęły cmentarz i wreszcie były w domu. Znalazłszy się w środku, Vianne szybko zamknęła drzwi na zasuwę.\n– Widzisz? – odezwała się natychmiast Isabelle, jakby tylko na to czekała.\n– Idź do swojego pokoju – powiedziała Vianne do Sophie, siląc się na spokój. Wolała, żeby córka nie słyszała tego, co zamierzała powiedzieć Isabelle. Potem zdjęła kapelusz i odstawiła pusty koszyk na zakupy. Ręce drżały jej ze zdenerwowania.\n– Przybyli tu z powodu lotniska – powiedziała Isabelle. Zaczęła nerwowo spacerować po pokoju. – Nie przypuszczałam, że stanie się to tak szybko, nawet mimo kapitulacji. Nie wierzyłam… Myślałam, że nasi będą walczyć, tak czy siak. Byłam pewna…\n– Przestań obgryzać paznokcie. Zaraz zaczną ci krwawić.\nZ długimi do pasa jasnymi włosami nieporządnie zaplecionymi w warkocze, z których wymykały się splątane kosmyki, i pokaleczoną, wykrzywioną z wściekłości twarzą Isabelle przypominała wariatkę.\n– Hitlerowcy już tu są, Vianne. W Carriveau. Ich flaga wisi na merostwie, tak jak na Łuku Triumfalnym i wieży Eiffla. Nie upłynęło pięć minut, odkąd tu są, a już padł strzał!\n– Wojna się skończyła, Isabelle. Tak powiedział marszałek Pétain.\n– Wojna się skończyła? Skończyła?! Przecież widziałaś ich tam, z karabinami, flagami i niemiecką butą! Musimy uciekać, Vi. Zabierzmy Sophie i wyjedźmy z Carriveau.\n– I dokąd pojedziemy?\n– Dokądkolwiek. Może do Lyonu. Do Prowansji. Jak się nazywała ta miejscowość w departamencie Dordogne, gdzie urodziła się mama? Brantôme. Mogłybyśmy odnaleźć jej przyjaciółkę, tę Baskijkę, jak jej tam było? Pani Babineau. Może by nam pomogła.\n– Przyprawiasz mnie o ból głowy.\n– Ból głowy to najmniejszy z twoich problemów – warknęła Isabelle, nerwowo przemierzając pokój.\n– Nie zrobisz niczego głupiego ani szalonego, rozumiesz?\nIsabelle jęknęła sfrustrowana i pomaszerowała na górę do pokoju, zatrzaskując za sobą drzwi.\nTo słowo utkwiło jej w głowie. Tej nocy, przewracając się bezsennie w łóżku w pokoju gościnnym, czuła się tak przygnębiona i zniechęcona, że nie mogła jasno myśleć.\nCzy jej przeznaczeniem było spędzić wojnę w tym domu? Czy jak bezwolna, posłuszna dziewczynka miała prać, sprzątać i wystawać w kolejkach po racje żywności? Czy miała się biernie przyglądać, jak nieprzyjaciel robi z Francją, co chce?\nZawsze, odkąd pamiętała, czuła się samotna i sfrustrowana, lecz nigdy uczucia te nie były aż tak dojmujące. Tkwiła przykuta na wsi, bez przyjaciół i nie mając nic do robienia.\nMusi być coś, co mogłaby zrobić. Nawet tu i teraz.\nTrzeba ukryć cenne rzeczy, pomyślała.\nTylko to przyszło jej do głowy. Niemcy zaczną rabować kosztowności, nie miała co do tego złudzeń, przeczeszą wszystkie domy w miasteczku i okolicy. Jej rząd, choć podszyty tchórzem, też to wiedział. Dlatego wywieziono skarby z Luwru i na ścianach słynnego muzeum zawieszono kopie dzieł sztuki.\n– Marny plan – mruknęła pod nosem, ale był lepszy niż nic.\nNazajutrz Isabelle zabrała się do jego realizacji zaraz po wyjściu Vianne i Sophie do szkoły. Nie posłuchała siostry, która kazała jej iść do miasteczka po żywność. Nie mogłaby znieść widoku najeźdźców, a przez jeden dzień z powodzeniem można się obyć bez jedzenia. Przeszukała dom, otwierając wszystkie szafy, komody i szuflady, szperając pod łóżkami. Wszystkie wartościowe przedmioty ułożyła na drewnianym stole w jadalni. Było tego całkiem sporo. Koronki po prababce, srebrny komplet do przypraw – solniczka i pieprzniczka, ozdobny półmisek z limuzyjskiej porcelany z pozłacanym brzegiem, należący kiedyś do ciotki, kilka małych obrazów impresjonistów, duży obrus z cienkiej koronki z Alençon barwy kości słoniowej, kilka albumów fotografii, oprawna w srebrną ramkę fotografia Vianne, Antoine’a i malutkiej Sophie, sznur pereł matki, suknia ślubna Vianne, a to jeszcze nie wszystko. Isabelle zapakowała co mogła do obitego skórą na krawędziach drewnianego kufra, który następnie zaciągnęła po zdeptanej trawie do stodoły, krzywiąc się za każdym razem, gdy ciężka skrzynia uderzała o pień lub zgrzytała na kamieniach. Gdy dotarła z nią na miejsce, była zlana potem i ledwie dyszała.\nStodoła okazała się mniejsza, niż zapamiętała. Strych na siano, niegdyś jedyne miejsce na świecie, gdzie czuła się szczęśliwa, był w rzeczywistości niskim, ciasnawym poddaszem, na które wchodziło się po chwiejnej drabinie. Przez szpary w dachu widać było wąskie fragmenty nieba. Ileż godzin spędziła tutaj, za jedyne towarzyszki mając książeczki z obrazkami i udając, że komuś na tyle będzie na niej zależało, by przyjść tutaj jej poszukać? Daremnie czekając na siostrę, która wiecznie gdzieś wychodziła z Rachel lub Antoine’em.\nOdsunęła od siebie to wspomnienie.\nŚrodek stodoły miał nie więcej niż dziesięć metrów szerokości. Pradziadek przeznaczył go na garaż dla automobili, kiedy rodzina miała jeszcze pieniądze. Obecnie stał tam jedynie stary renault. Po bokach walały się części traktorów, pokryte pajęczyną drewniane drabiny i zardzewiałe maszyny rolnicze.\nIsabelle zamknęła wrota i podeszła do auta. Drzwi od strony kierowcy otworzyły się ze skrzypieniem. Isabelle wsiadła, zapaliła silnik, ruszyła kawałek i zatrzymała samochód.\nUkazała się klapa w podłodze. Miała około półtora metra długości i nieco ponad metr szerokości i była zbita z desek połączonych skórzanymi paskami. Ktoś, kto o niej nie wiedział, nie byłby w stanie jej dostrzec, zwłaszcza teraz, kiedy była pokryta grubą warstwą kurzu i starego siana. Isabelle namacała metalowe kółko, pociągnęła klapę do góry, oparła ją o brudny zderzak samochodu i zajrzała w duszny mrok.\nChwyciwszy za pasek, przyciągnęła kufer do otworu, włączyła latarkę, wsunęła ją pod pachę i powoli zaczęła schodzić po drabinie, ciągnąc za sobą ciężką skrzynię. Po chwili stanęła na dole, a skrzynia za nią huknęła o twarde podłoże.\nUkryta pod podłogą piwnica wydała jej się znacznie mniejsza niż w dzieciństwie, podobnie jak strych. Miała trzy na trzy i pół metra, z półkami pod jedną ścianą i starym materacem pod drugą. Półki dźwigały kiedyś antałki na wino, ale teraz stała na nich tylko samotna stara latarnia.\nZaciągnęła kufer w kąt i wróciła do domu. Zabrała trochę weków, koce, lekarstwa i bandaże, myśliwską strzelbę ojca i butelkę wina i zaniosła to wszystko do piwnicy.\nKiedy wspięła się z powrotem, zastała w stodole Vianne.\n– Co ty tu, u licha, robisz?\nIsabelle wytarła zakurzone ręce o spraną bawełnianą sukienkę.\n– Chowam twoje kosztowności, zapasy jedzenia i inne potrzebne rzeczy na wypadek, gdyby trzeba się było ukrywać przed Niemcami. Zejdź na dół i sama zobacz. Wydaje mi się, że wykonałam dobrą robotę. – Zeszła z powrotem po drabinie, a za nią siostra. Zapaliła latarnię i z dumą pokazała Vianne wszystko, co zgromadziła na półkach.\nVianne podeszła prosto do szkatułki po matce i uchyliła wieczko.\nW środku znajdowały się naszyjniki, broszki i kolczyki, głównie niedrogie komplety. Na samym dnie na aksamitnej podkładce spoczywał sznur pereł po babce, która miała je na sobie w dniu ślubu, potem zaś przekazała swej córce, a ich matce.\n– Być może przyjdzie taki dzień, że będziesz musiała je sprzedać – zauważyła Isabelle.\n– To nasze dziedzictwo, Isabelle – odparła Vianne, zamykając wieczko. – W dniu swojego ślubu Sophie założy te perły, a jeszcze wcześniej ty. Nigdy ich nie sprzedam. – Westchnęła zniecierpliwiona i zapytała: – Czy udało ci się dostać w miasteczku coś do jedzenia?\n– Nie byłam w sklepie. Zajmowałam się tym. – Isabelle zatoczyła łuk ramieniem.\n– Oczywiście schowanie pereł po mamie jest ważniejsze niż nakarmienie siostrzenicy. No wiesz, Isabelle. – Vianne wspięła się po drabinie, okazując swój niesmak cichymi parsknięciami.\nIsabelle też wyszła z piwnicy i przestawiła renaulta na poprzednie miejsce nad klapą. Potem ukryła kluczyki za obluzowaną deską w kącie i po chwili zastanowienia unieruchomiła wóz, zdejmując kopułkę rozdzielacza. Ukryła ją razem z kluczykami.\nGdy w końcu wróciła do domu, Vianne smażyła ziemniaki na żeliwnej patelni.\n– Mam nadzieję, że nie jesteś głodna – mruknęła.\n– Nie jestem. – Wyminęła Vianne, unikając jej wzroku. – Aha, w prawym górnym rogu za obluzowaną deską schowałam kluczyki do wozu i kopułkę rozdzielacza. – W salonie włączyła radio i siadła przy nim, mając nadzieję złapać wiadomości BBC.\nRozległy się nieprzyjemne trzaski, a potem nieznany jej głos oznajmił:\n– Tu BBC. Mówi do was generał de Gaulle.\n– Vianne! – krzyknęła Isabelle w stronę kuchni. – Kto to jest generał de Gaulle?\nVianne weszła do pokoju, wycierając ręce w fartuch.\n– O co py…\n– Ciii! – uciszyła ją Isabelle.\n– …przywódcy przez wiele lat stojący na czele francuskiej armii utworzyli rząd. Pod pretekstem, że nasza armia została pokonana, rząd ten zawarł porozumienie z nieprzyjacielem, mając na celu zakończenie działań zbrojnych.\nIsabelle wpatrywała się nieruchomo w drewnianą skrzynkę. Człowiek, o którym nigdy nie słyszała, przemawiał bezpośrednio do narodu francuskiego, mówił nie o ludziach, ale do nich, spokojnym, beznamiętnym tonem.\nKup i pobierz za 32,90 zł 27,64 zł ($ 8,52 $ 7,16)\nMOBI3,6 MBZgodność z Amazon Kindle\nFB30,60 MBRozwój formatu FB2


Collection Adam - Maseczki\nOd 30 lat zajmujemy się krawiectwem męskim. Produkujmy galanterię męską; krawaty, muszki itp. Wszystkie nasze towary produkowane są ręcznie w Polsce. Wychodząc naprzeciw zaistniałej sytuacji, zaczęliśmy szyć maseczki ochronne wielokrotnego użytku z tkanin bawełnianych, najwyższej jakości. Posiadają STANDARD100 OEKO-TEX ®\nMaseczka jest bardzo starannie uszyta z dwóch warstw tkanin naturalnych, bawełnianych. Pomiędzy dwoma warstwami materiału pozostawiona jest przestrzeń, którą można wypełnić dodatkowym wkładem - filtrami: węglowymi, przeciwpyłowymi, włókninowymi, a w razie ich braku można zastosować np.: chusteczki jednorazowe.\nBardzo ważną cechą produkowanych przez nas masek jest fakt, iż doskonale się przez nie oddycha, a jednocześnie szczelnie okrywają twarz i nos.\nWzornictwo zewnętrznych tkanin jest różne, mix wzorów.\nMożna je prać i prasować (co powoduje ich każdorazowe odkażenie), są wielokrotnego użytku.\nZastosowane usztywnienie w górnej części maski umożliwia dopasowanie jej do kształtu twarzy i nosa.\nSZYJEMY DWA TYPY MASECZEK.\n1) Maseczki typu „LUX” (dla dorosłych i dzieci)\nWersja „harmonijka” lub „tarcza” (rozmiary: L, Uniwersalny, M, S)\nMaseczka wielorazowego użytku.\nMaseczka jest bardzo starannie uszyta z dwóch warstw tkanin naturalnych, bawełnianych. Tkanina zewnętrza jest ze wzorem, tkanina wewnętrzna biała. Gumka jest starannie wszyta, brzegi maski są dodatkowo wzmocnione.\nPomiędzy dwoma warstwami materiału pozostawiona jest przestrzeń, którą można wypełnić dodatkowym wkładem- filtrami: węglowymi, przeciwpyłowymi, włókninowymi.\nMy dołączamy do każdej maseczki 4 wkłady z włókniny (posiadające certyfikat jakości OEKO-TEX Standard 100 z Instytutu włókiennictwa z Łodzi). Wkłady te można również prać w temp. 40 stopni.\nMaseczkę można prać i prasować, co powoduje jej odkażenie.\nPrzez nasze maski bardzo dobrze się oddycha.\nUsztywnienie jest na całej długości maski. !\nStosujemy delikatne gumki, które nie ciągną za uszy.\nNasze maski prać w temperaturze 60-90 stopni.\nMożna dezynfekować w autoklawie.\n2) Maseczki typu „STANDARD” (typ maseczki „harmonijka”)\nSą dwa modele: jednowarstwowa ze 100% bawełny i dwuwarstwowa maseczka (dwie warstwy bawełny: wierzchnia i biała spodnia)\nSą to uproszczone wersje naszych maseczek dwuwarstwowych. Różnica polega na tym, że nie mają drucika modelującego, nie mają dodatkowych filtrów.\nGumki i tkanina podstawowa, oraz szycie jest na takim samym, wysokim poziomie.\n3) MASECZKI Z LOGO Zamówienia specjalne, Zamówienia z nadrukiem logo - wyceniamy indywidualnie.\nMożemy wysłać próbki do oceny.\nChcesz zamówić? Zadzwoń lub napisz:\nTel. kom. +48 500 283 653, +48 500 283 652\nObsługujemy wiele podmiotów:\nSklepy medyczne ze sprzętem rehabilitacyjnym