Little Bird - Harry Styles FanFiction Tłumaczenie: Rozdział 24 - Wspomnienia\n- Zabieram cię dzisiaj na zewnątrz – mruknął cicho Harry.\nJego ręce głaskały moje włosy, zapewniając mi poczucie bezpieczeństwa i ochrony, masując z taką łagodnością skórę mojej głowy, która spoczywała na jego klatce piersiowej. Ciepło promieniowało spod cienkiego materiału jego koszulki. Było wcześnie rano, gdy leżeliśmy w łóżku z nogami splecionymi z pościelą.\nTo jakby niepisana zasada, że teraz spałam z Harrym w jego łóżku. Nie omawialiśmy tego, po prostu automatycznie zignorował moje łóżko. Westchnęłam, próbując otrząsnąć się ze zmęczenia. Byłam rozdarta między zostaniem tu, bo pozycja była wygodna, a atmosfera spokojna, ale chciałam wyjść z Harrym, gdziekolwiek miałoby to być.\n- Gdzie? – spytałam, ciekawość sączyła się z mojego tonu.\nHarry zamruczał, przeczesując palcami moje włosy. Dzielnie nauczyłam się wierzyć, że to go pociesza i uspokaja. Zdałam sobie sprawę, że Harry lubił być blisko mnie, dotykać mnie, nawet w najbardziej niewinny sposób; jego usta przyciśnięte do mojego czoła w prostym pocałunku lub jego nos ocierający się o mój, co uwielbiałam.\n- Londyn. – Usłyszałam śmiech w jego głosie. – Wiem, jak bardzo chcesz go zwiedzić.\nHarry robił dobrą robotę, rozpraszając mnie i wydawało się, że teraz coś między nami się zmieniło. Sama jego obecność wystarczała, by zapobiec złym myślom, dręczących mój umysł; jakby jego ramiona owinięte wokół mnie, jak tarcza chroniły mnie od wszystkiego, co negatywne. Wiedziałam o tym i to było zarazem przerażające i ekscytujące, i niepokojące, i … po prostu miłe.\n- Chciałabym – powiedziałam, przechylając głowę tak, że mogłam się uśmiechnąć i nasze oczy się spotkały.\n- Świetnie. Idź się przygotować, a ja poproszę Lou, by zajął się Kluskiem. Nie chcę zostawiać go samego.\nUśmiechnęłam się podnieceniem i niechętnie opuściłam ciepło Harry’ego i łóżko, pozostawiając go, by się przygotować. I zastanawiałam się, kogo Harry miał na myśli, mówiąc o pozostawieniu samego; Kluska czy Louisa.\nHarry wybrał dla mnie strój. Kiedy wyszłam spod prysznica, na łóżku leżała kwiatowa sukienka, która sięgała mi do połowy uda wraz z długim, niebieskim kardiganem, czarnymi baletkami i dość żenującym stanikiem z dopasowanymi majtkami, które spowodowały, że moje policzki lekko się zaróżowiły. Nigdy przedtem nie widziałam żadnego z tych ubrań, ale doceniam ich dobór i zaskakująco dobry gust Harry’ego.\nWytarłam się i w pośpiechu przebrałam, podekscytowana wyjściem, dodając do stroju niewielką chustę; malinki na szyi niechętnie blakły.\nNałożyłam na rzęsy niewielką warstwę tuszu i trochę podkładu, co więcej doceniając, że miło by było włożyć w to trochę więcej wysiłku i noszenia odzieży, która nie nadawała się do chodzenia po domu i nic nie robienia.\nPo wysuszeniu włosów, zostawiłam naturalne fale, opadające kaskadami na plecy i weszłam do salonu, znajdując Harry’ego, który z uśmiechem na twarzy drażnił Kluska, mały szczeniak zaszczekał radośnie, kiedy przetoczył go na plecy, bawiąc się z nim. Harry miał na sobie parę czarnych, obcisłych dżinsów, zwykły biały podkoszulek i czarny płaszcz. Jego loki były idealnym bałaganem na czubku głowy, a zielone oczy błyszczały, kiedy się do mnie odwrócił.\nWstał i w niespełna kilka sekund nasza bliskość dramatycznie wzrosła. I przypomniałam sobie, że Harry nie przejmował się przestrzenią osobistą i dość nienaturalnie czułam się wtedy komfortowo. Nie byłam zaznana z dotykaniem (w najbardziej niewinny sposób, jaki istnieje) przed Harrym, ale teraz czułam się mile zdenerwowana, gdy jego ramiona owijają się wokół mnie albo jego palce są ułożone pod moją brodą, kiedy chce przechylić moją głowę, albo gdy jego ciepły oddech podsyca skórę mojej szyi.\nJego oczy dokładnie mnie przesiąkły, pozornie zadowolone brakiem protestu jego doborem stroju. Ale potem jego wzrok wylądował na szaliku, zdobiącym moją szyję, który ukrywał zrobione przez niego malinki.\n- A-a - skarcił, unosząc pytająco brwi.\nSkrzywiłam się, ściągając brwi.\n- A-ale t-to jest...\nUśmieszek pojawił się na jego usta.\nZmarszczyłam głębiej czoło, myśl o spacerze po Londynie z siniakami zdobiącymi moją bladą skórę, to nie było zbyt dobre.\n- To po prostu wygląda tak źle, jak zawsze. - ściągnęłam usta i lekko zwęziłam w podejrzeniu oczy. - Jesteś pewien, że nie poprawiałeś ich, kiedy spałam? T-to wygląda, jakby w ogóle się nie goiło. Wygląda, jakbym się uderzyła w szyję.\nChrapliwy śmiech Harry'ego wypełnij moje uszy, kiedy spojrzał z wymalowanym na swojej twarzy rozbawieniem.\n- Zrobiłem to dobrze, nie? - uśmiechnął się. - Co Lou powiedział, że Niall mówił?\nUdawał, że przez chwilę się zastanawia, a moje policzki przybrały kolor jasnego różu.\n- Poturbowanie przez niedźwiedzia. - powiedział, niepowtarzalny humor rezonował z jego oczach, a żartobliwość ociekała z jego tonu.\n- Przestań się z tego śmiać - powiedziałam, marszcząc brwi, nie przejmując się wzrastającą temperaturą na moich policzkach.\nZnów zachichotał, a ten dołeczek w lewym policzku pokazał się.\n- Przepraszam - powiedział, zanim kolejny wielki uśmiech rozprzestrzenił się na jego twarzy. - To po prostu wygląda na tobie bardzo dobrze.\nSpojrzałam na niego, rozpaczliwie walcząc z rumieńcami na policzkach, spowodowane speszeniem.\n- Zamknij się - wymamrotałam.\n- Dobra, dobra... przepraszam, kochanie - uśmiechnął się, wyciągając szyję i złożył na moim nosie przepraszający buziak, zanim potarł swoim o mój. Bezskutecznie próbowałam utrzymać gniewny wyraz twarzy, ale moje usta mnie zdradziły, ciągnąc do nieśmiałego uśmiechu.\nHarry delikatnie zdjął z mojej szyi szalik, zbierając w swoją dłoń moje włosy i usiadł na kanapie. Położył chustę na kolanach i wziął z szafki gumkę, związując włosy po przeciwnej stronie dużego oznaczenia i puścił je luźno związane w kucyk, a zbłąkane kosmyki opadły na moją twarz. To nie było żadną tajemnicą, że chciał, żeby każdy widział malinki.\nBez zarzutu mu na to pozwoliłam i patrzyłam, jak wziął kawałek niebieskiej wstążki, która leżała obok gumki i związał ją w kokardkę u dołu kucyka. Miałam wrażenie, że Harry lubił zwiększać moją niewinność.\n- Tylko na teraz, włożę to do kieszeni - powiedział, wstając i złożył uspokajający pocałunek na moim policzku.\nW zachwycie patrzyłam przez okno samochodu Harry'ego na ruchliwe ulice, prowadzące do centrum Londynu, które wydawały się promieniować zaraźliwym, świątecznym zachwytem. Zawsze kochałam Londyn, ale nigdy nie miałam okazji go zwiedzić. Ogarnęło mną szczęście, że nareszcie miałam okazję. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że ze wszystkich ludzi zaoferował mi to mój porywacz.\nWszelkie obawy i myśli poszły w zapomnienie, kiedy świeciło słońce. Promieniując szczęściem, cieszyłam się jego ciepłem i wraz z Harrym uciekliśmy do centrum miasta, robiąc niezliczoną ilość głupich zdjęć, pokazując śmieszne miny i ignorując wszystko, co wydarzyło się wcześniej, kiedy zagubiliśmy się w pięknym, beztroskim dniu.\nUśmiech rozprzestrzenił się po mojej posturze, kiedy wpatrywałam się w świat za oknem. Wiedziałam, że będąc na zewnątrz mogę oddychać świeżym powietrzem, które wystarczyło, aby spowodować kołatanie sercem, ale nie byłam w ogródku czy na drodze do Louisa domu. Cieszyłam się tym momentem, kiedy zaparkujemy na parkingu i będę mogła być świadkiem wszystkiego, co Londyn miał do zaoferowania.\n- Ale fajnie - mruknęłam bardziej do siebie, walcząc z pragnieniem przyciśnięciem dłoni do szyby - bardzooo fajnie.\nNiski, chrapliwy śmiech przeniósł moją uwagę z szyby do chłopaka o kręconych włosach. Odwróciłam się do niego, a mój wzrok powędrował do uśmiechu na jego ustach. Na chwilę oderwał wzrok i spojrzał na mnie z rozbawieniem na twarzy.\n- Jesteś jak szczeniaczek - skomentował żartobliwie. - Uważaj, kochanie, bo przez twoje skakanie, zaraz w siedzeniu nie będzie sprężyny.\n- Ha-ha - odparłam sarkastycznie, nie zdając sobie sprawy, że faktycznie lekko podskakiwałam. Na policzki wkradł się niewielki rumieniec, a ja przestałam, zamarłam w fotelu, próbując zdusić w sobie wszystkie emocje. Moje nieśmiałe „ja” wprawiło się w zakłopotanie, że pozwoliłam sobie na takie wyrażenie uczuć. Naturalnie wycofałam się trochę do swojej skorupy, czując swoją nieśmiałość.\n- Nie przestawaj - powiedział nieco rozczarowany. - Jesteś słodka, kiedy czymś się cieszysz. To fajne, gdy jesteś beztroska.\nUśmiechnęłam się wstydliwie, ale otucha Harry'ego sprawiła, że poczułam się lepiej. Mój wzrok skupił się na Harrym i nie interesowało mnie już, co znajduje się na zewnątrz, a kolejne uczucie podniecenia przepłynęło przeze mnie, kiedy zdałam sobie sprawę, że samochód zmierza w kierunku parkingu.\nOdwróciłam się w jego stronę, a mój uśmiech zmalał na jego poważną minę.\nWiedziałam, że zawsze przypominał mi, jakie będą skutki mojego nieposłuszeństwa. Jego usta uformowały się w cienką linię, a potem otworzył je, żeby wypuściły one ostrzeżenie. Jego postura oziębła i zapewne znów zostałabym uświadomiona swojej i jego pozycji. Chciałabym przypomnieć, że byłam przetrzymywana przez Harry'ego, mojego porywacza, mojego kędzierzawego porywacza, który trzymał mnie w klatce.\nMoje wnętrze stało się ciężkie przez nagły przypływ smutku.\nSpojrzał na moją twarz; jego ekspresja zmiękła, a znaczna ilość powagi zniknęła. Zaoferował mi mały uśmiech, całkowicie lekceważąc to, co miał powiedzieć.\n- Bądź dla mnie dobrą dziewczynką.\nW jego głosie nie było cienia chłodu, nawet ostrzeżenia, ale sposób w jaki to wypowiedział, brzmiało prawie jak pytanie, a nawet pretekst.\nMały uśmiech szarpał moimi ustami, kiedy pokiwałam głową, biorąc jego dłoń w swoją.\nHarry nie puścił mojej ręki. Jego uścisk nie był silny, pomimo naszych splecionych palców i co jakiś czas lekko ściskał ją, jakby sprawdzając czy wciąż z nim jestem, jakbym miała rozpłynąć się w powietrzu, jakby nie mógł uwierzyć, że tego nie zrobię. To powinno być irytujące, ale czułam dziwny smutek, że myślał o moim zniknięciu, jakby wierzył, że mogłabym to zrobić - może tak było? Oddałam uścisk, dając gwarancję, której potrzebował.\nGdyby puścił moją dłoń, wydawałby się przerażony, aby przenieść ze mnie wzrok, nawet jeśli stałabym przed czy obok niego.\n- To dziwne uczucie być tutaj - powiedziałam losowo, częściowo dlatego, że myślałam na głos, a częściowo dlatego, że Harry szukał czegoś w swojej torbie i chciałam żeby wiedział, że wciąż tu jestem. Spojrzał w górę, na chwilę zaprzestając szukania.\n- A dlaczego tak jest?\nWzruszyłam lekko ramionami, opuszczając wzrok Harry'ego, aby rozejrzeć się dookoła.\n- Nie wiem - odpowiedziałam spokojnie - choć to dobre uczucie.\nDał mi krzywy uśmiech.\nWrócił do poszukiwania, dopóki nie wyciągnął z torby aparatu. Przechyliłam głowę, posyłając pytające spojrzenie, zastanawiając się, dlaczego chciałby zrobić zdjęcia.\n- Co...? - Zaczęłam.\nUśmiech rozprzestrzenił się na twarzy Harry'ego, oczy zabłysnęły, a w policzku pojawił się dołeczek.\n- Stworzymy wspomnienia, mały ptaszku.\nNie myślałam o tym, kiedy wyszłam ze swoim porywaczem, nawet nie myślałam o tym, żeby puścić jego dłoń i uciec w przeciwną stronę, znikając w tłumie, gdzie łatwo byłoby wydostać się z jego szponów. Takie myśli nie znajdowały się w mojej głowie - tak naprawdę to żadne. I nawet nie wyobrażałam sobie, jak szalone jest, że ich nie było.\n- Harry, spójrz! - zawołałam radośnie.\nPociągnęłam go za rękę w stronę dwóch mężczyzn, stojących przed piękną bramą budynku.\nMoje spekulacje w związku ze strażnikami i ich nienaganną postawą, były prawidłowe. Stanęłam przed dwójką mężczyzn, całkowicie zafascynowana ich ubraniami i obecnością. Nawet nie mogłam wytłumaczyć mojej fascynacji, ale od najmłodszych lat, kiedy widziałam młodych, wysokich mężczyzn w telewizji, podziwiałam ich zachowanie i cierpliwość, wiedząc, że to zadanie było trudniejsze niż mogłoby się wydawać.\nMocno trafne, jaskrawe, czerwone marynarki trzymały się ich wybudowanych, rzeźbionych postaw, a złote guziki porządnie zdobiącej tkaniny znajdowały się na szerokich ramionach. Zwykłe czarne, proste spodnie ubrane były na ich nogi, a buty na stopy.\nZ zaciekawieniem wpatrywałam się w pierwszego mężczyznę, jego twarz nie wyrażała żadnych emocji, nieruchome jak kamień. Jego wzrok nie koncertował się na niczym szczególnym, ale jego oczy odmówiły ruszenia się. Jego postawa była niesamowita, ramiona lekko w tyle, prosty kręgosłup i dumnie uniesiony podbródek. Jego usta ustawione były w idealnej, prostej linii i nawet w najmniejszym stopniu nie drgnęły, oczy nie raz zalśniły zaciekawionej i zafascynowanej dziewczyny przed nim.\nLedwie byłam świadoma, że Harry próbuje zwrócić moją uwagę, gdyż całkowicie urzekł mnie człowiek przede mną, obok swojego bliźniaka. Zastanawiałam się, jak udało mu się dostać tę pracę. Przeszedł jakieś szkolenie? Jak długo miał tu stać? Czy w opisie stanowiska pracy nie wolno było mu się uśmiechać, śmiać, czy rozmawiać? Nie znudzi się? Nie będą boleć go nogi? Wiedziałam, że nie będzie stał tu dwie minuty. Gdybym była na jego miejscu, to byłabym niespokojna, głodna, śmiałabym się z niczego lub musiałabym siusiu od razu, gdy zaczęłabym zmianę.\nA potem zaczęłam się śmiać.\nChichot opuścił moje usta, gdy nagle poczułam czyjąś dłoń lekko szarpiącą mnie za ramię, więc się odwróciłam. Instynktownie wydałam z siebie pisk, zamykając oczy i marszcząc nos. Zatoczyłam się do tyłu. Rozległ się kolejny krzyk, gdy przygotowałam się na cios, ale ręka znalazła się na moich plecach, a ja uniosłam powieki, by spotkać parę szmaragdowych oczu.\nPrzypomniałam sobie, kiedy Harry po raz pierwszy uratował mnie przed upadkiem, jednak wpadłam w głębię jego oczu i zostałam stracona. Po raz kolejny, pomyślałam o tym, jak wiele rzeczy się zmieniło.\nHarry pomógł mi odzyskać równowagę, i gdy stałam już na nogach, zauważyłam, ze trzyma dwa lody w jednej z jego dużych rąk. Zmarszczyłam czoło w błędzie, zanim nie zauważyłam, że van z lodami zaparkował niedaleko nas, a wokół nas nikogo nie było. Uśmiech ozdobił moje usta, a przyjemne ciepło rozprowadziło się w mojej piersi, kiedy stwierdziłam, że Harry ufa mi na tyle, by zostawić mnie choć na chwilę samą.\n- Masz lody – powiedziałam w końcu.\nSkinął głową, wręczając mi loda z dodatkową posypką. Nie miałam pojęcia, skąd wiedział. Kochałam dodatkowe kropki na gałkach i nie miałam zamiaru narzekać. Moja dłoń z powrotem znalazła się w jego, a on poprowadził nas przez tłumy zapracowanych ludzi, po czym usiadł na małej ściance obok uroczego sklepu. Zrobiłam to samo, zajadając się lodem i spojrzałam na niego lekko zdezorientowana, gdy usłyszałam trzask aparatu.\n- Masz trochę… - urwał, a na jego ustach błądził uśmiech.\nChciałam dotrzeć wolną rękę na czubek nosa, gdzie było, jak się domyśliłam, trochę loda, jednak ręka Harry’ego uniemożliwiła mi to.\n- Ah, ah, rozumiem.\nJego uśmiech nie słabł, gdy pochylił się do mnie i wcisnął usta w mój nos w prostym pocałunku. Zachichotałam, potrząsając głową, gdy Harry oblizał wargi, i starłam resztkę z rękawa mojego swetra.\n- Pyszne – zażartował radośnie.\nZnowu się roześmiałam, decydując się nie reagować, ale pogrążyć w pocieszającej ciszy. Siedzieliśmy razem na ściance, jedząc lody i oglądając mijających nas obcych. Harry okazjonalnie robił zdjęcia, a ja włączałam go przed kamerę, gdyż sama wolałam siebie za obiektywem, nie przed.\n- To jest takie szalone – ogłosiłam, nie mając pojęcia, skąd przybyło moje oświadczenie, ale zdając sobie sprawę z tego, że było jak najbardziej szczere.\nOn doskonale wiedział, co mam na myśli. Cała ta sytuacja; fakt, że jadłam lody z moim porywaczem w samym środku Londynu, że nie próbowałam uciekać ani razu, że myśli nie odbiegały na niewłaściwe tory. To było szalone, to wszystko. Szalone, bo odwiedziliśmy tyle zabytków razem, uśmiechając się do nieznanych nam ludzi i ciesząc się z tego, co Londyn ma do zaoferowania. Szalone, bo Harry zrobił tak wiele zdjęć jak to możliwe. Na niektórych nawet uchwycił mnie z zaskoczenia.\n- Świat jest szalony – poprawił mnie.\n- Tak – odpowiedziałam cicho, zanim odwróciłam się do niego z szerokim uśmiechem. – Tak jest, co nie?\nUśmiechnął się. I to nie był duży uśmiech lub złośliwy uśmiech, to był miękki, prawdziwy uśmiech, który wyjaśniał tak wiele, a jednocześnie nic. Jego zielone oczy wpatrywały się we mnie. Milczał przez kilka sekund, po czym rozchylił wargi i spokojnie oddychał przez usta.\n- Sądzę, że to tylko część przygody.\nPrzetwarzając słowa Harry’ego, uśmiech nie opuszczał moich ust. Patrzyłam na niego z dala, kontynuując obserwowanie otoczenia. To było tak miłe, tak inne i surrealistyczne być na otwartej przestrzeni, pozornie wolnym od wszelkich trosk i niepokojów, i ciężkich myśli. Czułam się, jakbym w końcu mogła oddychać, jakbym w końcu żyła.\n- Poszedłem zobaczyć mojego ojca – powiedział tak nagle i spokojnie.\nNatychmiast przestałam się rozglądać, oddech utkwił w moim gardle. Spojrzałam na Harry’ego z szeroko otwartymi oczyma i rozchylonymi wargami. Nie wiedziałam, czego się spodziewać po jego słowach.\n- Co? – westchnęłam.\nRównież westchnął i nieznacznie się uśmiechnął.\n- Pomyślałem, że jestem ci winien wyjaśnienie – zaczął.\nOczywiście, że zastanawiałam się, jak Harry doznał obrażeń, które miał, gdzie poszedł, że zostawił mnie na dwa dni, i dlaczego wrócił cały poobijany. Zresztą wciąż miał ranę na wardze i powyżej brwi oraz siniaka na policzku. Nie wyobrażałam sobie, co ludzie by pomyśleli, gdyby zobaczyli ciemne ślady na jego brzuchu. Nie chciałam.\nMimo że Harry pozwolił, bym założyła szalik, kobieta w średnik wieku z pewnością zauważyła siniaki na mojej szyi. Nie chciałam wiedzieć, co sobie pomyślała.\nMilczałam, czekając, aż Harry wyjaśni, dlaczego wrócił do człowieka, który był zdolny do takiego okrucieństwa.\n- Powiedział, że był z moją mamą… Nawet nie wiem, jak udało mu się ze mną skontaktować i to było głupie z mojej strony nie myśleć o tym, ale myślałem, że był z moją mamą… Nie mogłem tego tak po prostu zignorować, wiesz?\nPokiwałam głową w ciszy.\n- Nie, nie po tym, co zrobił jej ostatnim razem.\nPrzeniósł wzrok na resztki swojego loda.\n- Wiedziałem, kiedy tam poszedłem, że mojej mamy tam nie ma. Powinienem był wyjść, ale tego nie zrobiłem. Zabił moją siostrę… On, kurwa, faktycznie zabił swoją własną córkę, chciałem to wyjaśnić albo się zemścić czy coś – jakiejś odpowiedzi, czegokolwiek. Po prostu musiałem tam pójść i spróbować być pieprzonym bohaterem.\nSłyszałam nienawiść w jego tonie; urazę i gorycz, ale pod tym wszystkim słyszałam jeszcze ból i smutek. Nie patrzył mi w oczy, gdy jego głos się załamywał. Wiedziałam, że to był ból serca w jego oczach, które wcześniej świeciły szczęściem.\nRozpaczliwie szukałam jakiejś odpowiedzi, rady lub słów pociechy, ale niczego nie znalazłam. Czułam się bezradna i nie miałam pojęcia, co innego zrobić, poza słuchaniem.\n- Czułem się, jakbym jeszcze raz miał szesnaście lat, jakbym był dzieciakiem, który coś mu wziął. Nie było inaczej. – Spojrzał na stożek w jego dłoni. Wyglądał na zdegustowanego i zbulwersowanego. – Ta sama stara technika, te same stare pijackie obelgi.\nCzułam bolesne ukłucie w piersi. Łzy stanęły mi w oczach i mogłam sobie tylko wyobrazić, jak czuje się Harry. Mogłam sobie tylko wyobrazić, co przeszedł.\n- Nie chcę nigdy być jak on – wymamrotał jak małe dziecko, oczami w końcu napotykając moje. – Proszę, nie pozwól mi być jak on.\nKiwałam głową, pozwalając wypłynąć łzom i objęłam go ramionami w ciasnym uścisku, zanim sama wiedziałam, co się dzieje. Moje serce szarpnęło boleśnie, jak rozpaczliwie walczyłam, by znaleźć słowa pociechy, ale byłam zagubiona, zamroczona, sympatyczna, smutno niema.\n- Nie jesteś taki jak on – udało mi się powiedzieć, spokojnie, w jego włosy. – Wiem, że nie jesteś jak on, i wiem, że nie będziesz.\nNie byłam świadoma, jak długo Harry i ja się przytulaliśmy, zupełnie zapomniani przez otaczający świat, gdy oferowałam komfort załamanemu chłopakowi przede mną. W końcu odsunął się, patrząc prawie, jakby był pijany, z wyrazem zdziwienia i ciekawości, podziwu i innych różnych emocji zapakowanych w uśmiech, który szarpał jego pulchne, różowe usta.\n- Świat jest smutny, ale ty jesteś piękna.\nLekko się uśmiechnęłam, nie odpowiadając, bo wiedziałam, że nie jest to konieczne.\n- No dalej – powiedział po chwili. – Bądźmy szczęśliwymi, beztroskimi nastolatkami.\nI kontynuowaliśmy spędzanie całego dnia razem, tak absurdalnie i szalenie, jak było. Spacerowaliśmy po Londynie; nasze palce splecione, wszelkie łzy zapomniane, a uśmiechy prawdziwe. Dziewczyna idzie ze swoim porywaczem o kręconych włosach i z każdym krokiem, który bierze, zakochuje się w nim jeszcze bardziej.\nAutor: Wasp K o 13:20\nTo jest teraz takie slodkie nooo :3\nSara Syska 20 września 2014 14:22\nawwwwww....... świetny rozdział. taki słodki. chcę już kolejny.\nOla K 20 września 2014 15:21\nTen rozdzial ozywil we mnie tyle emocji. Smutek, zal, ale tezi i radosc, podekscytowanie. :)\nNaprawde ciesze sie, ze miedzy nimi jest tak wspaniale. Na poczatku tego ff nigdy nie pomyslalabym, ze Harry bedzie taki kochany, dobry w stosunku do Birdy. Az mi sie cieplo na sercu robi, gdy czytam jacy sa beztroscy. :)\nHarry, Birdy ma racje, nigdy nie bedziesz taki jak Twoj ojciec. Ona nigdy Ci na to nie pozwoli. ;>\nRozdzial genialny, boski, fantastyczny! *o*\nawwhmyniall 20 września 2014 15:38\nohh rozdzial slodki tak jak harry <3\nooo jacie, jaki cudowny rozdział, chcę więcej i więcej, już nie mogę doczekać się kolejnego rozdziału :D\nMaris Santiago 20 września 2014 17:59\nKocham to ;o. Rozdzial jak zwykle super*.* czeka nn <3\nNicol Andzia 20 września 2014 19:51\nMATKO GENIALNE A KOŃCÓWKA: AWWW :*** NIECH HAZZIU NASZ TEŻ SIĘ TROSZKĘ OGARNIE. TROCHĘ BRAKUJE MI ICH AKCJI HAHAHA :****\nNEXTA MISIAKI <3333\nNoel Styles 20 września 2014 19:53\nJej, to chyba najcudowniejszy rozdział ze wszystkich dotychczas :) Tak bardzo miło i lekko się go czytało :)\nNo i ciesze się, że Harry zaufał Birdy na tyle, że otworzył się na nią i zabrał ją na zwiedzane :)\nFoxi 20 września 2014 22:38\nWspaniałe. I tyle w temacie :)\nJagoda Diament 20 września 2014 22:42\nAnonimowy 21 września 2014 11:52\nDziewczyna idzie ze swoim porywaczem o kręconych włosach i z każdym krokiem, który bierze, zakochuje się w nim jeszcze bardziej. ...... GENIALNE *__*\nRita Szcześniak 22 września 2014 00:45\nPrzesłodcy :* awwwww!\nOliwia Babula 28 września 2014 20:53\nKochani! *_*♥ Uroczy bardzo ten rozdział. :)\nMrs. Tomlinson 2 stycznia 2015 11:50\nWspaniały rozdział! :')\nMartina Stoessel 21 maja 2015 22:04\nZAKOCHUJE OMFG UMARŁAM CHYBA :O <3 <3\nDenali 12 lipca 2015 19:33\nStrasznie kochane 💞👌


Koronawirus Pabianice. Czy praca urzędników jest zagrożona? UWAGA ZAPLANOWANE NA NM | Express Ilustrowany\nAnna Janiszewska 14 kwietnia 2020, 19:40\nEpidemia koronawirusa wpływa również na pracę urzędników Urzędu Miejskiego w Pabianicach. Prezydent Pabianic Grzegorz Mackiewicz zastanawia się nad ograniczeniem kosztów. Po świętach mają zapaść decyzje.\nJak pracuje urząd?\nCzęść osób pracujących w pabianickim magistracie już pracuje zdalnie.\n- Niestety nie wszyscy mogą pracować zdalnie, nad czym ubolewamy. U nas w zasadzie cała kadra jest na umowach o pracę, więc ciężko mówić o zmianach bez ograniczenia systemowego. Część osób wysyłana jest na urlopy, również bezpłatne - powiedział Grzegorz Mackiewicz, prezydent Pabianic.\nPracownicy każdego dnia mają wyznaczane zadania do zrealizowania. Pod koniec dnia są z nich rozliczani przez naczelników wydziałów.\nPrezydent nie ukrywa, że toczą się rozmowy dotyczące ograniczeniu kosztów, również pracowniczych. Po świętach ma zebrać się zarząd. Wtedy podjęte będą decyzje. W grę wchodzi m.in. zabranie urzędnikom dodatków specjalnych czy ryczałtów, czyli tych środków, które nie wchodzą w skład pensji.\n- Tam, gdzie będzie to możliwe, będą ruchu finansowe. Chcemy wprowadzić to jak najszybciej. Ale chcemy także, aby były to działania adekwatne do tego, co się teraz dzieje - zaznacza Grzegorz Mackiewicz.\nGość 14.04.2020 20:05:42\nUrzędy puste,czyli ludzie nie potrzebni zwłaszcza w takich ilościach!Odstrzał zrobić wszędzie w Łodzi przede wszystkim,gmachu są wam niepotrzebne bo wszystko w domach robicie zdalnie?!Zdanowska do dzieła!


Kalendarz i czas | e-matematyka\n« Dzielenie pisemne przez liczby jednocyfrowe.\nKąty w trójkątach i czworokątach. »\nOpublikowano 6 grudnia 2012 | Przez Julia\nNauczycie się wykonywać obliczenia na zegarze oraz w kalendarzu. Dzięki temu będziecie mogli odpowiedzieć na pytania:\nIle dni miał luty w 2004 roku?\nJest godzina 12:35. Którą godzinę wskazywał zegar 55 minut temu?\n4.”Nacobezu”, czyli na co będę zwracać uwagę.\nobliczenia związane z kalendarzem,\nobliczenia związane z czasem.\nWykorzystasz w swoim życiu obliczenia związane z kalendarzem lub czasem? Jeśli tak, podaj konkretny przykład.\nOpublikowano w Bez kategorii | Otagowane czas, kalendarz\n18 Odpowiedzi na Kalendarz i czas\nGość: sandra: , pik81.internetdsl.tpnet.pl mówi:\n7 listopada 2012 na 12:16\ngdy bende miała zapisać date na kal lendaż\nGość: dominisia5, pik81.internetdsl.tpnet.pl mówi:\n7 listopada 2012 na 12:17\nnp. na jaką godzinę pójdę do szkoły\nGość: jula, pik81.internetdsl.tpnet.pl mówi:\ntak przyda mi się do paczenia która jest godzina bo muszę się wyrobic na spotkanie\na na kalendarzu zobacze którego jest zebranie rodz.\nGość: Monika, pik81.internetdsl.tpnet.pl mówi:\n7 listopada 2012 na 12:18\nzegarek mogę użyć do zobaczenia o której godzinie się z kimś się umówiłam na kawę\ngdy bede w pracy to ja będe musiała wiedzieć do której musze być np.13;45\nGość: Tomasz, pik81.internetdsl.tpnet.pl mówi:\nbędę wiedzieć ktury rok jest\n7 listopada 2012 na 12:19\nMonika, Julia, Dominika i Sandra, podałyście ciekawe przykłady. Podobają mi się!\nGość: Klaudia, pik81.internetdsl.tpnet.pl mówi:\n7 listopada 2012 na 12:20\nJest 11:25 moja babcia zaprosiła mnie na herbatę i ciastko na godz. 14:30 policzę ile mam jeszcze czasu do wyjazdu i mogę jeszcze pooglądać telewizję i posprzątać pokój, łazienkę i kuchnię.\nbędę widzieć który jest wiek\nGość: Szymon, pik81.internetdsl.tpnet.pl mówi:\n7 listopada 2012 na 12:21\nbędę wiedział który jest wiek\nGość: pani pik, pik81.internetdsl.tpnet.pl mówi:\nGdy będę miała np.o 13 zacząć o pracę będę musiała zpojrzyć na zegar żeby się ubrać\nGość: krzysztof, pik81.internetdsl.tpnet.pl mówi:\nBędę mógł odczytywać godzinę na zegarku lub datę w kalendarzu.\n7 listopada 2012 na 12:54\nTomek, Pani Pik, Krzysztof i Klaudia – podaliście dobre odpowiedzi.\nKOMENTARZ KLAUDII ZASŁUGUJE NA WYRÓŻNIENIE!!!\nGość: Paula, daj42.neoplus.adsl.tpnet.pl mówi:\n7 listopada 2012 na 18:06\nJak zaproszę do siebie ciocię i wujka, którzy mieszkają bardzo daleko. Pociąg do Jarocina przyjeżdża o 14:38. Wtedy będę wiedziała, o której mam po nich wyjechać na peron, żebym nie musiała za nimi zbyt długo czekać, i żeby oni nie musieli czekać za mną\n7 listopada 2012 na 18:16\nPaulino dziękuję za odpowiedź (pomimo Twojej nieobecności w szkole). Wymyśliłaś bardzo ciekawą odpowiedź i podobnie, jak komentarz Klaudii, zasługuje na pochwałę! BRAWO!\nGość: Marcin, 37-128-120-41.ip.netia.com.pl mówi:\n12 listopada 2012 na 07:12\nW czasie pracy mógłbym sprawdzać ile czasu zostało do końca, a w kalendarzu kiedy dostane wypłatę.\n12 listopada 2012 na 09:12\nMarcinie, dobra odpowiedź.


Przystosowanie pojazdów dla niepełnosprawnych kierowców busów, motocyklów, pasażerów - JABŁOŃSKI ADAPTACJE Przystosowanie pojazdów dla niepełnosprawnych kierowców busów, motocyklów, pasażerów - JABŁOŃSKI ADAPTACJE\nOdbiór Twojego auta z każdego miejsca w Polsce! Nie musisz dojeżdżać\nUrządzenia dla kierowców niepełnosprawnych\nMANUAL – Ręczny gaz, hamulec i sprzęgło\nManual – Ręczny gaz, hamulec i sprzęgło do manualnej skrzyni biegów\nJedyne kompletnie mechaniczne urządzenie dla kierowców z dysfunkcją kończyn dolnych. Dzięki swej prostocie i niezawodności zyskało sobie duża popularność. Pozwala na sprawną ręczną obsługę samochodu.\nRozwiązanie bardzo wygodne i proste. Jest alternatywą dla kosztownych rozwiązań sprzęgła ( systemów elektrycznych lub pneumatycznych), które nie cieszą się dobrą opinia użytkowników ze względu na to, że przy niewłaściwej regulacji mogą wpływać na szybsze zużycie tarcz sprzęgłowych.\nJako jedyni w Polsce oferujemy to niezawodne i bezpieczne urządzenie.\nZnajduje ono zastosowanie w samochodach z manualną skrzynia biegów, dzięki odpowiedniej estetyce również w nowych autach wysokiej klasy. Dźwignia rurowa montowana pod kierownicą łączy w sobie funkcje sprzęgła, gazu i hamulca. Gaz obsługujemy za pomocą manetki motocyklowej (rolgaz), hamulec uruchamiany jest ruchem dźwigni w stronę deski rozdzielczej (ruch od siebie) , natomiast sprzęgło ruchem do siebie i na dół (ruch korbowy). Wystarczy poświęcić chwilę na jazdę próbną po placu, aby nauczyć się obsługi tego prostego i intuicyjnego urządzenia.\nUrządzenie nie narusza konstrukcji samochodu, daje możliwość jazdy również przez zdrowego kierowcę.\nPRZEBADANO W PRZEMYSŁOWYM INSTYTUCIE MOTORYZACJI.\nZobacz sam jak przyjemnie i płynnie prowadzi się samochód ze wsparciem systemu Manual\nAUTOMAT – Ręczny gaz, hamulec\nAUTOMAT – Ręczny gaz, hamulec – skrzynia automatyczna\nMechaniczne urządzenie, które dzięki funkcjonalność, precyzji wykonania, bezpieczeństwu oraz niskiej cenie skutecznie konkuruje z produktami niemieckich, włoskich, szwedzkich producentów.Rozwiązanie bardzo wygodne i proste w obsłudze. Obsługa pedału przyspieszenia realizowana jest przez manetkę motocyklową.Wciśnięcie hamulca następuje wskutek ruchu odpychającego dźwignię w kierunku tablicy rozdzielczej. Urządzenie wyposażone jest w blokadę mechaniczną hamulca roboczego ( działanie podobne do hamulca ręcznego), co umożliwia zablokowanie pedału w pozycji zahamowania bez odrywania ręki od dźwigni rurowej, dzięki czemu możliwe są manewry takie jak: zmiana biegu z pozycji drive na reverse, ruszanie pod górę.Urządzenie nie narusza konstrukcji samochodu, daje możliwość jazdy również przez zdrowego kierowcę.PRZEBADANO W PRZEMYSŁOWYM INSTYTUCIE MOTORYZACJI.\nRęczne sterowanie sprzęgła dla osób z dysfunkcją lewej nogi. Pozwala na pełną kontrolę rozłączania i załączania sprzęgła. Obsługa realizowana za pomocą dźwigni ręcznej blokującej się w pozycji maksymalnego wciśnięcia pedału sprzęgła, dopasowanej indywidualnie do modelu samochodu i potrzeb kierowcy, zakończona obrotową rękojeścią. Urządzenie pozwala na obsługę sprzęgła bez ingerencji w konstrukcję samochodu. Jest alternatywą dla kosztownych rozwiązań sprzęgła ( systemów elektrycznych lub pneumatycznych), które nie cieszą się dobrą opinia użytkowników ze względu na to, że przy niewłaściwej regulacji mogą wpływać na szybsze zużycie tarcz sprzęgłowych.\nNOWOŚĆ!!! Przystosowanie motocykla dla osoby z niesprawnymi nogami\nPrzełożenie pedała gazu na lewą nogę\nPrzystosowanie stosowane w samochodach z automatyczną skrzynia biegów dla osób ze sprawną lewą nogą.\nPozwala ono schować dodatkowy pedał i drugi kierowca, w pełni sprawny może prowadzić samochód w tradycyjny sposób.\nDodatkowy pedał jest szeroki, a więc wygodny.\nSpecjalne uchwyty dla kierowców z częściowo niesprawnymi kończynami górnymi.\nPrzełożenie kierunkowskazów na prawą stronę\nPlatforma montowana pod oryginalne siedzenie pozwala odwrócić je o 90 stopni i wysunąć o około 20cm poza obrys samochodu, co znacznie ułatwia wsiadanie i wysiadanie.Jest to proste i niezawodne urządzenie. Z pośród innych dostępnych na rynku urządzeń wyróżnia je fakt, że fotel obraca się „po łuku”, a nie na jednej osi obrotu co daje większe możliwości montażowe ( daje się zamontować w większości modeli aut). Dzięki bardzo dobremu wyłożyskowaniu urządzenie pozwala baz trudu obrócić fotel wraz z pasażerem.\nPoniżej przedstawiamy nagranie z wykorzystaniem fotela obrotowego naszej produkcji\nFotel ułatwiający wstawanie\nUrządzenie ułatwia wstawanie osobą z częściowym zanikiem mięśni. Proces wstawania z fotela sterowany jest za pomocą pilota.\nUrządzenie jest połączeniem fotela obrotowego i wózka inwalidzkiego do przemieszczania się na niewielkie odległości. Fotel obraca się i wysuwa za pomocą silników elektrycznych następnie opiekun osoby niepełnoprawnych podpina podwozie wózka inwalidzkiego, całość tworzy wózek transportowy. Dzięki urządzeniu eliminujemy konieczność przesadzania osoby niepełnosprawnej z fotela samochodowego na wózek inwalidzki, co wymaga wiele wysiłku od opiekuna. Jest to najbardziej funkcjonalne rozwiązanie. Podwozie jest lekkie i mieści się w bagażniku samochodowym.\nUrządzenie elektrycznie reguluje wysokość fotela.\nJest ono szczególnie przydatne dla osób o niskim wzroście, uzupełnia funkcje standardowego fotela i umożliwia uzyskanie komfortowej pozycji.\nMontowane zarówno do fotela kierowcy jak i pasażera.\nDodatkowe pasy stosowane do przewozu osób wymagających większej stabilizacji ciała w fotelu samochodu.\nUżywane są w połączeniu z fabrycznymi pasami bezpieczeństwa.\nAdaptacje pojazdów typu BUS\nRAMPA Łatwo rozkłada się i składa. Po złożeniu zajmuje tylko 190 mm przestrzeni ładunkowej.\nWystępuje w dwóch długościach: 2m i 2.4m. Nośność rampy wynosi 320kg. Waga odpowiednio: 29kg i 32kg.\nWykonane z aluminium. Estetyczny wygląd i ergonomia są dodatkowym atutem urządzenia.\nMożliwa do zamontowania w samochodach, gdzie wysokość otworu bagażnika wynosi ponad 120cm, czyli również w samochodach typu Kangoo, Berlingo, Caddy itp.\nWygodne i lekkie najazdy aluminiowe. Najazdy składane są teleskopowo.\nDostępne różne długości i nośności ramp.\nPasy są niezbędnym elementem podczas przewozu osoby niepełnosprawnej na wózku. Służą do przytwierdzenia wózka do podłogi samochodu i zabezpieczenia przewożonej na nim osoby niepełnosprawnej.\nStosujemy pasy marki Unwin.\nDorabiamy stopnie na specjalne zamówienie. Dowolne rozmiary. Także chowane pod podwoziem, wysuwane elektrycznie etc.\nDorabiamy uchwyty na specjalne zamówienie. Dowolne rozmiary i kształty.\nRęczny gaz-hamulec sprzęgło\nZABUDOWY BUSÓW DO PRZEWOZU NIEPEŁNOSPRAWNYCH\nNIETYPOWE ZMIANY i PRZERÓBKI\nWYNAJEM SAMOCHODÓW PRZYSTOSOWANYCH\nCopyright © 2019 Przystosowanie Samochodu dla Niepełnosprawnych – JABŁOŃSKI ADAPTACJE. Powered by WordPress. Theme: Accelerate by ThemeGrill.


Caro nome Luciano\nJacek Zychowicz · 2-10-2007\nTVN chyba po raz pierwszy poświęciła kawałek swojego drogocennego czasu na muzykę operową. Czas mija, lecz o Pavarottim wciąż się wspomina w pasmach newsowych. Przyczynia się do tego spór między wdową po nim a córkami z pierwszego małżeństwa, toczący się oczywiście o majątkowe dziedzictwo. Sprawia on wrażenie intrygi pochodzącej z oper bel canto, których Pavarotti był, przez długie dziesięciolecia, najjaśniej świecącym gwiazdorem.\nW ogóle, prolog jego pośmiertnych losów ma wiele ze stylu retro. Publiczność, rozbita na słabo komunikujące się ze sobą nisze, zjednoczyła się, roniąc łezki za wspólnym idolem, tak jakby wróciły sezony, w których, jak Zachód ze swymi peryferiami długi i szeroki, żegnano Marię Callas, Szalapina i Carusa. W dobie upodobnienia się profesji artystycznych do przeciętnych zawodów z puli ofert dla klasy średniej, Pavarotti był reliktem czasu utraconego, kiedy talentem do poruszania smyczkiem, klawiszami czy strunami głosowymi dosłownie i w przenośni rozbijało się bank w kasynie fortuny.\nTrochę żal wirtuozów jego fachu, którzy takich wzlotów nigdy nie doznają. Ich gatunek sztuki żąda nieograniczonych poświęceń, odpłacając się za nie w dość dwuznacznej monecie. Nagranie historyczne przyprawia gorliwego fana o drżenie rąk, gdy mu po długich poszukiwaniach do nich wpadnie, ale laikowi ukazuje, jak prędko przemija chwała doczesnego świata. Melchior, Thorborg, Flagstad, Varnay, Moedl, Windgassen, Patzak… Człowiekowi, który jest na tyle kulturalny, że z czystym sumieniem pozwala sobie na pogardę dla wyborców Samoobrony, nazwiska te prawdopodobnie nic nie powiedzą.\nOprócz złych wiadomości, sztuka muzyczna ma dla oddanych jej adeptów co najmniej jedną dobrą. Jakimś cudem, jej uprawianie pozwala długo utrzymać się w nienajgorszym zdrowiu. Jeśli pominąć przedwczesne zgony Kathleen Ferrier, Lucii Popp czy Fritza Wenderlicha, soprany, mezzosoprany, kontralty, tenorzy i barytoni – nie mówiąc już o basach, którym, podobnie jak dyrygentom, druga młodość przytrafia się czasem po osiemdziesiątce – śpiewacy na ogół schodzą ze świata w mocno sędziwym wieku. O ile nie znajdują sobie, gdy kończy się szczytowy rozkwit ich talentu, mniej absorbującego hobby i źródła utrzymania, mogą obronić się przed bezczynną emeryturą. Tyle, iż Zygfryd, prawie nieprzerwanie obecny na scenie w ciągu wielogodzinnego wieczoru, zamienia się w drugoplanowego Ajgista z „Elektry”, a fenomenalną kiedyś Toskę obsadza się w „Jenufie” jako niemłodą Kościelnichę. Wysiłek całego życia bywa nagradzany. Stosunkowo niedawno zdarzyło się w Bayreuth, że widownia, każąc czekać aktualnym bohaterom przedstawienia na brawa, ofiarowała je najpierw Izoldzie i Brunhildzie dawno minionych festiwali, Birgitt Nilsson. W końcu jednak przychodzi moment, gdy w rubrykach z ostatnich szpalt pękatych gazet oraz na specjalistycznych stronach internetowych pojawia się nekrolog. I wtedy umarłemu czarodziejowi głosu zostaje tylko, z upływem lat nieubłaganie się zwężające, kółko amatorskich strażników jego pamięci.\nAdwokat diabła mógłby tu wtrącić, że kulturowa maszyneria zabiera gwiazdom to, co wcześniej dała im nazbyt pochopnie i, oczywiście, nie dla ich pięknych oczu. Kult, jakim się je otacza, wynika z potrzeb handlowych. Aby przyzwoicie sprzedawać bilety czy płyty, wmawia się klientom z odpowiedniego „targetu”, że takich Traviat i Królowych Nocy, jakie rynek oferuje właśnie teraz, ludzkie ucho jeszcze nie słyszało. Tymczasem, powyżej przyzwoitego standardu umiejętności, który osiągają jako tako uzdolnieni absolwenci konserwatoriów, zwykły konsument często przestaje rozróżniać między poszczególnymi wykonaniami. Z kolei eksperci, którzy na takich odmiennościach się znają, potrafią – odnotowując, w jakim miejscu wysokie nuty zostały wzięte popisowo, a w jakim miejscu tylko na słowo honoru – spoza drzew nie widzieć lasu.\nŚpiewacy ostatecznie są tylko odtwórcami. Trudno, żeby zostało im oszczędzone zapomnienie, które coraz szerzej rozciąga się na dzieła, w jakich urzeczywistnieniu dla obecnie żyjących ludzi uczestniczą. Klawisz „Delete” na klawiaturze kulturalnego archiwum działa nieprzerwanie. Po jego kolejnych aplikacjach, zamazują się i znikają Carlo Bergonzi w roli Radamesa, ten egipski następca tronu w towarzystwie Aidy i Amneris, a niedługo pewnie też kompozytor, którego wyobraźni cała ta galeria zawdzięczała chwile pięknego istnienia.\nPóki co, można się jeszcze pobawić w zakamarkach usuwanych plików. W minionym stuleciu, twórczość nieraz sprowadzała się do odtwarzania, ale i na odwrót – odtwarzanie bywało twórczością. Furtwaenglera da się uważać za wizjonera rangi Picassa czy Schoenberga. Na pierwszy rzut oka, śpiewak ma dla swej indywidualności mniejsze pole do popisu niż dyrygent. Tamten, dowodząc armią muzyków i arsenałem instrumentów, decyduje, w jakiej postaci zaistnieje dzieło, będące przed jego wejściem do gry zaledwie projektem. Ale i ten pierwszy na swój sposób jest kreatorem. W dodatku, czyni to zwykle w pewnym ciekawym związku z prądami swojej epoki. Dlatego – muszę sobie nawiasem upuścić żółci – tak irytują mnie kontrolerzy jakości wysokich nut, od których na nieszczęście roi się wśród muzycznych recenzentów, a nawet niefachowych entuzjastów.\nDo usłyszenia i czasem również zobaczenia są bowiem o wiele ciekawsze rzeczy. Opera jest już całkowicie innym gatunkiem niż 70, 50 czy nawet 30 lat temu. Do sprawców jej przemiany należą również ci, którym narzucany przez nią podział zadań każe jedynie odtwarzać czy też wykonywać. Lista przykładów mogłaby się tu rozszerzać w nieskończoność. Dunja Vejcovic i Peter Hofmann, wkraczając do dramatów muzycznych XIX-wiecznego romantyzmu, zachowywali się tam jak kontrkulturowi „buntownicy bez powodu”, których byli, mniej więcej, generacyjnymi rówieśnikami. Kiedy duet Gwyneth Jones-Donald McIntyre wystąpił jako Kundry i Klingsor w „Parsifalu”, ten z „uroczystego misterium na poświęcenie sceny” – jak go w podtytule określił autor – zamienił się w awangardowy teatr okrucieństwa albo film Bergmana. Zdarza się, iż pierwszy plan, kosztem doskonałego głosu, zajmują inne walory czy nawet – wytykane z wąsko profesjonalnego punktu widzenia – braki. Rene Kollo, gdy wciela się we Florestana z „Fidelia”, nie zabiega o nienaganną intonację. Ale właśnie dzięki temu uzmysławia nam, że Florestan – to zaszczuty i niemal na śmierć wygłodzony więzień, któremu kawałek chleba wydaje się darem z lepszego świata.\nŚpiew w operze jest wprawdzie zasadniczym, lecz nie jedynym wymiarem. Mnożąc się szczęśliwym trafem tuż obok cudownych darów wokalnych, talenty reżyserskie typu Petera Konwitschnego, Lehnhoffa i Roberta Wilsona udowodniły, iż nieprawdą jest, co wiedział każdy: że większość znakomitych muzycznie oper ma nieudane libretta. Teraz wypada sobie wbić do głowy dokładnie odwrotne twierdzenie: każde libretto składa się z literackich pereł pod warunkiem, że się je właściwie odczyta i wystawi. „Madama Butterfly” irytuje banalnym melodramatyzmem, a „Trubadur” po grafomańsku maniackim uporem zaplata węzły absurdalnej fabuły? Tak do niedawna było, ale wszystko – z tymi oczywistościami włącznie – na naszych oczach się zmieniło.\nNa starym i niby znanym podłożu wyrastają kwiaty egzotycznie oryginalnych odmian. Ze względu na ograniczenia finansowe, czasowe lub, najczęściej, jedne i drugie, wszystkich się nie zbierze, choć – uszlachetniając rosyjskie przysłowie o beznadziejności poszukiwań seksualnego zaspokojenia – trzeba próbować. Kiedy się jednak oddaje tej kolekcjonerskiej pasji, nieraz wtrąca się przykre zwątpienie: a po co tyle zachodu? Wyobraźmy sobie, że ktoś nauczył się wyrafinowanych, sięgających już bodaj niektórych gałęzi wyższej matematyki, systemów brydżowej licytacji, rozgrywki i techniki wistu, w których obmyślaniu ścigały się przed trzydziestu laty kółka pasjonatów z Warszawy, Neapolu i Dallas. Takie inwestowanie w swój umysł o tyle by się nie opłaciło, że gra spopularyzowana przez Ely’ego Culbertsona wypadła z łask mody. A razem z brydżem na bocznym torze obiegu symboli i konwencji porozumiewawczych ugrzęzły charakterystyczne dla niego PC (oznaczające tam nie polityczną poprawność, lecz punkty przeliczeniowe), silne pasy, cue-bidy, Gerber i Blackwood oraz zrzutka Lavinthala.\nSocjalnej rangi Pavarottiego nie osiągnie już zapewne żaden śpiewak – choćby nawet przewyższał go uzdolnieniami i pracowitością. Podobnie, w obszarze czysto estetycznym można by długo się spierać, czy dyrygenci, którzy – jak Nikolaus Harnoncourt – podsumowują dziś dorobek swych biografii są „lepsi” bądź „gorsi” niż Furtwaengler, Karajan czy Bernstein (o ile takie konkursy ponad epokami są w ogóle do przeprowadzenia). Ci później wymienieni, a wcześniej żyjący wpisywali się w oczekującą na nich rolę maestra, który cieszył się poklaskiem ogółu. Dzięki temu, Karajan zmusił swych gospodarzy w Carnegie Hall do rozwinięcia czerwonego dywanu na jego powitanie. A Toscanini – co z przekąsem wypominali mu rzecznicy awangardy, odciętej od bardziej popularnych mediów – awansował w USA z lat Roosevelta, New Dealu i II wojny na „marszałka fal eteru”. Sensacyjny debiut Bernsteina zepchnął z pierwszej strony „New York Timesa” rutynowe doniesienia o bojowych kolizjach floty jankeskiej z cesarską na Oceanie Spokojnym. No, ale niegdysiejsze śniegi przecież dawno spłynęły.\nKosmos powstającej dziś sztuki składa się z samych osobliwości. Co wewnątrz jednej z nich rozbłyska jak gwiazda supernowa, w horyzoncie pozostałych jest zaledwie punkcikiem. Dlatego, gdyby Harnoncourt nagrał kolejnego „Mesjasza” tysiąc razy bardziej perfekcyjnie niż to ostatnio zrobił, to i tak jego kult ograniczy się do odpowiednich stron recenzyjnych w Amazonie. Do spółki z na kolanach podziwianym maestrem zniknęli gdzieś (w nadprzestrzeni?) boski tenor i „diva assoluta”. Jeden z niestety już nie boskich, ale świetnych głosowo tenorów naszych dni, Roberto Alagna, zamiast gromadzić fortunę, o którą później pokłóciłyby się córki z żoną, będzie miał kłopoty z utrzymaniem stałego angażu w płytowej wytwórni. Bo jej menedżerowie, wyciskając coraz uboższe zyski z muzyki popkulturowej, chętnie skreślają dział klasyki.\nMoment… Czy Pavarotti nie obalił tych zrzędliwych diagnoz? Jak się właśnie potwierdziło, przy smutnej wprawdzie okazji, wszyscy go uwielbiali. Rzecz w tym, iż bariery branżowej osobliwości przełamał on najbardziej wątpliwym rozdziałem swego artystycznego życiorysu. Musimy sobie wyjaśnić, co było niedobrego w koncertach czy płytach trzech tenorów. Jak by się wam podobała promocja filmów Kurosawy, w której zredukowałoby je do scen pojedynków na samurajskie miecze?\nW ślad za newsami o śmierci Pavarottiego nadawano często jego wykonanie „La donna e mobile”. Trudno tego szlagieru nie znać, trudno też – nie cierpiąc na głuchotę – nie podziwiać wyjątkowej świeżości głosu jego najbardziej wziętego odtwórcy. Pavarotti w tej partii zachwycił mnie pierwszy raz na – niegdyś tak zwanej – oporowej imprezie, której uczestnicy, opróżniwszy lodówkę, zapragnęli go naśladować, wzbudzając tym popłoch wśród dzieci i sąsiadów. Później usłyszałem „La donna…” na Placu Defilad, gdzie wyolbrzymiona sylwetka Pavarottiego rysowała się na billboardzie. Choć niespecjalnie jeszcze interesowałem się muzyką, zacząłem podejrzewać, iż mamy tu do czynienia z sezonową wyprzedażą.\nProściutkie z pozoru „La Donna e mobile” ujawnia swe nieoczekiwane bogactwo w ramach oryginału „Rigoletta”. Najpierw ubarwia ono pogodne uwodzenie przez księcia Mantui jednej spośród setek ofiar swojego uroku. My jednak pamiętamy – o ile reżyser ze swoim zespołem był odpowiednio sugestywny – iż książę niemal przed chwilą zgwałcił dziecko, jakim była Gilda, której zaufanie, żeby było tym perfidniej, zdobył jeszcze bardziej popisowym śpiewem. „La donna…” zabrzmi ponownie w kulminacji finałowej. Ojciec Gildy, potworkowaty nadworny błazen księcia, jest przeświadczony, że pomścił na nim jej krzywdę. Zamówił jego śmierć u płatnego nożownika. Ten nie ma zwyczaju oszukiwać swoich klientów. Klaun otrzymał więc od niego trupa w worku. Kiedy, szczęśliwy i dumny, intonuje pieśń zwycięskiej zemsty, słyszy – odśpiewane książęcym głosem, który śnił mu się po niezliczonych nocach – „La donna e mobile / Dual piuma El vento, / Muta d`accento / E di pensiero…”. Na skutek zwrotów intrygi, których opowiadanie teraz sobie darujmy – chociaż nie, warto wspomnieć, że ocalenie wyżebrała dla księcia u swego brata, żyjącego z przelewania krwi, ta sama Maddalena, której serce złamał on swoją arią o zmiennych niewiastach – błazen dostał zwłoki nie śmiertelnego wroga, tylko ukochanej córki. Ten żart stulecia przebija upiornym basem wesołe „La donna…”. W tym momencie, urocze operowe cacko przeraża nie mniej, niż oblicze Meduzy. W takich przemianach tkwi sekret genialnej sztuki.\nPojmujemy już chyba, jakie spustoszenie wyrządza redukcja muzyki do przebojów, które każdy bez trudu zanuci – szczególnie, jeśli sobie w tym pomoże mniej lub bardziej wyrafinowaną używką. Beethovena zna się powszechnie z „dum-dum-dum-dum”, czyli – dopowie wyedukowany odbiorca – motywu „Losu pukającego do drzwi” (a może w czoła kompetentnych słuchaczy płyty „The Best of Beethoven”?). Z dorobku tego samego – wiedeńskiego! – klasyka pamiętamy jeszcze IX Symfonię: świecką mszę na wyzwolenie ludzkości. Szkoda, iż przetrwała ona tylko w skromnym fragmencie, dźwięczącym jakoś tak: „Do Europy – super – w d…per”. Wagner mi się spodobał – usłyszałem od pewnego lewicowego (sic!) wydawcy i redaktora, którego głupota jest demonstracyjnym objawem ducha czasu – na „Czasie Apokalipsy”. Nawet kupiłem sobie jego płytę – dodał ów koneser – ale ją wyłączyłem, kiedy zaczęli tam coś piać. Po muzeum wyobraźni, które opiewał Malraux, przechadzają się dzieci nierzadko wyrośnięte i nawet spierniczałe, ale wciąż dziewicze intelektualnie.\nPavarottiemu, jednakże, wrodzona pogoda nie pozwoliła przyłączyć się do chóru wołającego: O tempora! O mores! W swoim nastawieniu do muzyki przypominał on raczej domowego sadownika niż wytrawnego eksperta. Zanim ludzkiemu śpiewowi zaczęła akompaniować złożona fuga z finału „Falstaffa”, przygrywała mu zwykła gitara czy mandolina, od której niewiele bardziej skomplikowana potrafi być jeszcze orkiestra wcześniejszego Verdiego. W trakcie pogrzebu Pavarottiego przypomniano film, na którym występuje on w duecie z ojcem, którego głos – jeśli się nie mylę – obył się bez profesjonalnego treningu. U Włochów – przypomnijmy sobie z opisu wesela w domu Don Vita Corleone, nie zważając w tej chwili na jego zawód – robotnik rolny wzywał nieraz gwiazdora do śpiewaczego turnieju.\nPrawie wszystko o Pavarottim da się wydedukować z faktu, że był Włochem. Świątyni sztuki nie stawiał on ponad stołem z dużym zapasem mięsa, owoców i wina. Gdyby czekało go jeszcze wiele sezonów w operze, jego tusza pewnie okazałaby się przeszkodą. Aktualnym wykonawcom partii amantów – o czym świadczą nienaganne figury, dajmy na to, Karity Mattili czy Thomasa Hampsona – nie wolno wzlatywać na wadze do dwustu kilo – tym bardziej, że DVD, w przeciwieństwie do winylu czy kompaktu, niczego dyskretnie nie ukrywa. Ale Pavarotti nie lubił narzucać sobie przymusów. Na dobrą sprawę, nie nauczył się grać postaci, w które się wcielał. Mniej od niego efektowny tenor, Marcelo Alvarez, umiał być księciem Mantui: dekadenckim sadystą w niedbale narzuconej masce zabawiającego się arystokraty. Pavarotti w tej samej roli pozostał sobą – wielbicielem dobrych trunków i pięknych kobiet. Tutaj akurat to emploi zupełnie nie pasuje. Kto jednak nie wybaczy tego Pavarottiemu, gdy tylko błyśnie on uśmiechem i rozpocznie – jeżeli już nie „La donna…” – to „Uscire!…Adesso!…”, którym książę rzucił Gildę w swe objęcia.\nPartner Pavarottiego z nieszczęsnych koncertów trzech tenorów, Placido Domingo, opanował właściwie wszystkie znaczące partie dla swojego rejestru głosowego. Pavarotti, dla odmiany, wykonywał tylko to, co mógł zaśpiewać bez nadzwyczajnie forsownych ćwiczeń. Lecz na tak wytyczonym polu z trudem znajdował konkurencję. Za jego sprawą, ożyły opery pięknego śpiewu, to jest bel canto – te wszystkie „Faworyty”, „Eliksiry miłości”, „Podróże do Reims” – które Bellini, Donizetti, Rossini komponowali dla stojących do ich dyspozycji głosowych fenomenów.\nPo pierwszym spotkaniu, Gilda wspomina księcia jako „Caro nome” – „jego imię drogie”. Uwodziciel wymienił bowiem swe zmyślone nazwisko, Qualtier Malte, dodając na odczepnego, iż jest ubogim wędrownym studentem. Co się poczęło w oszustwie, skończy się aktem przemocy. Ale jakże uroczy w tym miejscu jest Pavarotti. Rutynowo popisując się głosem, rozpaczliwie usiłuje sprawić wrażenie człowieka złego w swym perfidnym zakłamaniu, co mu oczywiście nie wychodzi. „Podobno piękno – zastanawiał się Miłosz – jest to bardzo mało?” Nawet jeżeli sprawia tyle radości?\nTak czy owak, Pavarotti nie żyje. Reprezentacyjne wystawy Empików przez jakiś tydzień okupowały Jego płyty z etykietami „The Best” i „Collection”, za którymi wstydliwie kryło się gdzieś z tyłu pełne nagranie opery. Piękny śpiew zamiera w kulturze, która go nie potrzebuje.\nRemigiusz Okraska · 10-9-2007\nPrawicę przyłapano z ręką w cudzej kieszeni, lecz najgłośniej krzyczy ona „Uwaga! Złodziej!”. Tak jest w kwestii Kościoła.\nKrzysztof Wołodźko · 10-9-2007\nCo pozostanie Polsce z rewolucji moralnej?


STBS. Czekasz na mieszkanie komunalne? Twój wniosek zostanie zweryfikowany - Stargardzka.pl\nStrona główna Miasto STBS. Czekasz na mieszkanie komunalne? Twój wniosek zostanie zweryfikowany\nSTBS. Czekasz na mieszkanie komunalne? Twój wniosek zostanie zweryfikowany\nWszyscy, którzy ubiegają się o lokal z zasobów Stargardzkiego Towarzystwa Budownictwa Społecznego, muszą zgłosić się do Biura Przydziału i Zamiany Mieszkań przy al. Żołnierza 11a. Niedługo ruszy weryfikacja wniosków złożonych przez osoby, które oczekują na mieszkanie komunalne.\nWeryfikacja wniosków odbywa się co roku we wrześniu. Teraz jednak zmieniły się przepisy – warto sprawdzić, jakie dokumenty są obecnie niezbędne.\nPrzystępując do weryfikacji, należy przedłożyć:\nDeklarację o wysokości dochodów wszystkich członków gospodarstwa domowego, ujętych we wniosku w okresie 3 miesięcy poprzedzających złożenie deklaracji (tj. za miesiące czerwiec, lipiec i sierpień) wraz z zaświadczeniami o osiąganych dochodach, a w przypadku osób niepracujących – wraz z zaświadczeniem z Powiatowego Urzędu Pracy o posiadaniu statusu osoby bezrobotnej lub z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o korzystaniu z pomocy społecznej. Zaświadczenia powinny obejmować dochody brutto pomniejszone o koszty uzyskania przychodu i składki na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i chorobowe.\nOświadczenie o nieposiadaniu tytułu prawnego do innego lokalu, położonego w Stargardzie lub miejscowości pobliskiej, lub zamieszkiwaniu w tzw. sublokatorce. W przypadku zamieszkiwania w charakterze sublokatora, fakt ten musi być potwierdzony przede wszystkim dokumentami w postaci umowy najmu lub podnajmu lokalu lub jego części.\nDokumenty o zamieszkiwaniu w warunkach uciążliwych ze względu na zakłócanie porządku domowego – potwierdzone wyrokiem sądowym, obdukcją, informacją z policji, wywiadem środowiskowym, lub w lokalu nie nadającym się do zamieszkania – potwierdzonym informacją zarządcy lub właściciela budynku, nadzoru budowlanego (jeżeli dotyczy).\nInformację o opuszczeniu placówki opiekuńczo-wychowawczej, rodzinnego domu dziecka, rodziny zastępczej – potwierdzoną przez tę placówkę lub Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie (jeżeli dotyczy).\nInne dokumenty mogące mieć wpływ na kolejność umieszczenia na liście osób oczekujących (np. zaświadczenia o bezdomności, zamieszkiwania w pomieszczeniach nieprzystosowanych do stałego pobytu ludzi itp.).\nJeżeli wymagane dokumenty nie zostaną zweryfikowane we wrześniu tego roku, wnioskodawca nie zostanie umieszczony na liście osób uprawnionych do przydziału mieszkań komunalnych w 2020 r.\nDruki deklaracji o wysokości dochodów wszystkich członków gospodarstwa domowego, oświadczenia o stanie majątkowym członków gospodarstwa domowego oraz oświadczenia o nieposiadaniu tytułu prawnego do innego lokalu położonego w Stargardzie lub miejscowości pobliskiej – będą dostępne w siedzibie STBS przy ul. Struga 29, w Biurze Przydziału i Zamiany Mieszkań przy al. Żołnierza 11a oraz na stronie internetowej STBS. Więcej informacji pod nr. tel. 91 819 22 92.\nZatwierdzone listy wnioskodawców pojawią się na tablicach ogłoszeń w siedzibie STBS przy ul. Struga 29, w Biurze Przydziału i Zamiany Mieszkań przy al. Żołnierza 11a oraz na stronie internetowej STBS.\nPoprzedni artykuł75. rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. Zatrzymaj się o godz. 17\nNastępny artykułPrzebudowa Pierwszej Brygady. Wykonawca już jest


Zdarzyło Wam się kiedyś iść ulicą i znaleźć pięć milionów złotych? - Music Amok\nSOUL MAGGOT: Pierwsza krew\nZdarzyło Wam się kiedyś iść ulicą i znaleźć pięć milionów złotych? Mi się to zdarzyło – byłem jeszcze w podstawówce, po lekcjach często zostawaliśmy na boisku i grywaliśmy w piłkę.\nPo meczu chadzaliśmy do pobliskiego sklepu, w którym kupowaliśmy sobie z kumplem po oranżadzie i po połówce chleba. Siadaliśmy na trawie pod kładką i gadaliśmy jeszcze z godzinę o muzyce, przeżuwając gliniasty chleb i zapijając go gazowanym, słodkim napitkiem nieokreślonego koloru. Kumpel się kiedyś po tym strasznie posrał…ale to już na zupełnie inną opowieść.\nKtóregoś dnia idziemy z boiska do sklepu, patrzę a tu na środku drogi leży portfel. Czarna, mocno wypchana damska portmonetka. Podniosłem, zaglądam do środka – gruby plik banknotów. Liczymy z kumplem rozgorączkowani – pięć milionów złotych!!!\nJedna kaseta kosztowała wówczas 15 tys. złotych, ale w sklepie, w którym kupowałem był rabat i za 10 zakupionych kaset liczyli 100 tysięcy złotych. Szybka kalkulacja – 500 kaset sobie kupię !!!!!! Zapowiadał się jeden z najszczęśliwszych dni mojego życia. Ale przeglądam ten portfel, przeglądam i natrafiam na czyjeś zdjęcie. Fotografia dziewczynki – kilka lat młodszej ode mnie.\n– Cholera – jest czyjeś zdjęcie – mówię do kumpla. – Nie mogę wziąć tej kasy, jak jest zdjęcie to i da się znaleźć właściciela tego portfela.\n– No daj spokój, nie ma adresu, po samym zdjęciu nie znajdziesz – odparł kumpel, przekonując mnie bym wywalił do rowu ten portfel ze zdjęciem, a kasę wydał na kasety. Cholernie kusząca to była perspektywa, ale ostatecznie podjąłem decyzję, że zaniosę ten portfel do szkoły i oddam go w sekretariacie. Jak ktoś w pobliżu szkoły zgubił to może tam trafi…\nI wracając do szkoły tuż przy boisku spotkałem kobietę, która szukała czegoś na drodze. Obok niej szła dziewczynka. Ta ze zdjęcia, które znalazłem w portfelu. Podszedłem do nich i oddałem ten portfel. Chyba nigdy wcześniej ani nigdy później nie widziałem kogoś, kto by się aż tak cieszył. Kobieta wyściskała mnie i jakbym był trochę mniejszy to pewnie złapałaby mnie na ręce i zaczęła mną podrzucać. W tym portfelu miała całą wypłatę – córkę wychowywała sama i była absolutnie załamana swoją stratą.\nCóż, 500 kaset poszło się jebać – ale jak się później okazało dobry Bóg wynagrodził moją uczciwość i w przyszłości pozwolił mi stworzyć kolekcję płyt, której liczba 500 zupełnie nie zawstydza. I jeszcze jeden pozytyw – ta kobieta poszła ze mną do sklepu i koniecznie chciała mi coś kupić.\nZaproponowałem pół chleba i oranżadę. Nie zgodziła się i odpaliła mi 50 tys. złotych. Oczywiście natychmiast pojechałem do miasta i kupiłem sobie trzy kasety – kto wie czy nie warte więcej niż 500 przypadkowych tytułów.\nMEGADETH: Seks bez orgazmu


Kredyt na wakacje i niewykorzystane okazje Warszawa - Ogłoszenia Lokalne\n» Kredyt na wakacje i niewykorzystane okazje\nProszę o kontakt Kredyt na wakacje i niewykorzystane okazje Warszawa\nSzybki kredyt na wakacje, urlop, wczasy, wycieczki, wakacyjne podróże, wojaże! Pożyczka gotówkowa na wakacje marzeń. Idealny kredyt gotówkowy na wakacje dla Ciebie mamy.\nNajpierw planujemy, gdzie na wakacje w tym roku się wybierzemy. Potem liczymy posiadane pieniądze i zastanawiamy się, czy pieniędzy na wakacyjne wojaże nam wystarczy. Jeśli pieniędzy na wakacje brakuje, każdy w Get-Money.pl się poratuje. Kredyt na wakacje i na niewykorzystane okazje w wakacje możesz wziąć bez zaświadczeń z każdego dowolnego miejsca w Polsce.\nMorze, góry, Mazury, Majorka... Zapraszamy po szybki kredyt na wakacje, urlop, wczasy, wycieczki, wakacyjne podróże, wojaże! Po najtańszy wakacyjny kredyt gotówkowy na bajeczne wakacje.


2010-05-23: Arianespace wyniosła 2 satelity i zakontraktowała kolejnego - Wikinews, wolne źródło informacji\n2010-05-23: Arianespace wyniosła 2 satelity i zakontraktowała kolejnego\nW piątek wieczorem, o godz. 22:01 GMT, europejska rakieta Ariane 5 pomyślnie wyniosła dwa geostacjonarne satelity telekomunikacyjne: Astrę 3B i ComsatBw-2. Pierwszy jest satelitą cywilnym, drugi wojskowym. Ogłoszono także, że brytyjski Skynet-5D wyniesiony zostanie w 2013 roku rakietą Ariane 5.\nModel satelity Astra\nPierwszy od pięciu miesięcy start Ariane 5 odbył się bez problemów. Wcześniej start został opóźniony o 2 miesiące z powodu wykrytej tuż przed poprzednią próbą startu usterką regulatora ciśnienia helu. Wydarzenia z kwietnia zmusiły Arianespace do wszczęcia procedur kontroli jakości programu rakiety, który trwa do teraz. Wadliwy element zastąpiono nowym, co pozwoliło na piątkowy start. Ładunek rakiety został odsłonięty w 9 minucie lotu na wysokości 172 km. Następnie przez 15 minut rakietę napędzał górny kriogeniczny stopień rakiety.\nW 27 minucie lotu odłączono adapter SYLDA z telewizyjnym satelitą Astra-3B. Należący do niemieckich sił zbrojnych ComSatBw-2 odłączył się od rakiety w 33 minucie lotu. Tym samym był to 36. udany start Ariane-5 z rzędu.\nAstra będzie przekazywała sygnały telewizyjne i dane (usługa ASTRA2Connect) na teren Europy i Bliskiego Wschodu przez kolejne 15 lat. Zbudowany przez EADS Astrium satelita dołączy do floty firmy SES ASTRA i umieszczony zostanie nad południkiem 23,5°E. Sześćdziesiąt transponderów pasma Ku i Ka ma zaspokoić rosnące potrzeby komunikacyjne przede wszystkim krajów Beneluksu, Europy Wschodniej i Bliskiego Wschodu. Zastąpi on starzejące się satelity ASTRA 1E i 1G, wyniesione w latach 90. Zostaną one skierowane do innych zdań.\nModel rakiety Ariane 5\nComSatBw-2 dołączy do bliźniaczego statku wyniesionego w październiku 2009 roku. EADS Astrium i Thales Alenia Space skonstruowały oba statki na potrzeby niemieckiej Bundeswehry. Startowi przyglądał się generał brygady Thomas Franz, dowódca departamentu łączności Streitkräftebasis, tj. połączonych służb pomocniczych niemieckich sił zbrojnych. Udany start skomentował on słowami: Po zwycięstwie, należy ci się. Po przegranej, potrzebujesz jej. Po dzisiejszym udanym starcie zasługujemy na lampkę szampana.\nPołożony nad południkiem 13,2°E ComsatBw-2, wraz z bliźniaczym ComsatBw-1, zapewnia komunikację rządową i wojskową na niemal całym świecie, ze szczególnym uwzględnieniem Europy, Afryki i miejsc stacjonowania niemieckich oddziałów wojskowych.\nNastępną misją Ariane-5 będzie wyniesienie satelitów Arabsat-5A i COMS-1. Start będzie miał miejsce najpewniej w czerwcu. EADS Astrium ogłosił również, że wybrał Ariane jako nośnik czwartego satelity konstelacji Skynet. Podobnie jak trzy poprzednie, Skynet-5D, zostanie wyniesiony na orbitę geostacjonarną.\nArianespace wyniosła 2 satelity i zakontraktowała kolejnego – Kosmos na co dzień, 23 maja 2010\nTę stronę ostatnio zmodyfikowano o 19:01, 22 sie 2019. Statystyki oglądalności strony


"Czułość i gniew", "Lupin" "Już nie ucieknę" - premiery! - Echo Powiatu Kamieńskiego\n„Czułość i gniew”, „Lupin” „Już nie ucieknę” – premiery!\n28 września nakładem naszego Wydawnictwa ukażą się:\n1. „Czułość i gniew”, czyli drugi i ostatni po „Miłość i nienawiść” tom Kobiet z Uroczyska” Moniki Rebizant-Siwiłło\nGdy miłość i nienawiść, czułość i gniew,\nszlachetność i fałsz,\nsprawiedliwość i okrucieństwo\nchoć na chwilę połączą się w jedno…\nPełna magii saga rodu wiedźm z Wrzosowisk – kobiet z krwi i kości, pełnych pasji i namiętności, które potrafią kochać do szaleństwa, ale też nienawidzić całym sercem.\nDrugi po „Miłość i nienawiść” tom opowieści o wiedźmach z Roztocza ponownie prowadzi czytelnika tajemniczymi, leśnymi ścieżkami, z biegiem szemrzących strumieni, gdzie wciąż panują złe moce zrodzone z namiętności i nienawiści. Historia chodzi tu pod rękę z teraźniejszością, a świat realny przenika się ze światem magii.\nZbliża się ta jedyna, szczególna noc, kiedy wreszcie można zdjąć klątwę z rodu wiedźm z Wrzosowisk. Emilia przygotowuje się do tego bardzo starannie, ale nie wszystko idzie po jej myśli…\n2. „Już nie ucieknę. Siostry z ulicy Wiśniowej” Joanna Nowak\n3. „ARSÈNE LUPIN. Wydrążona iglica” Maurice Leblanc\nOsoby zainteresowane egzemplarzami promocyjnymi/ recenzenckimi i/lub konkursowymi proszone są o kontakt! Istnieje możliwość zgłoszenia się jeszcze także po 1 tom „Kobiet z Uroczyska” J\nW wiadomości zwrotnej prosimy o podanie nazwy medium/bloga i adresu do wysyłki.


Czas na górnictwo oceaniczne? - wGospodarce.pl\nTagi: Biznes górnictwo gospodarka handel Innowacje surowce technologia\nWszystko wskazuje na to, że świat stoi przed renesansem górnictwa, jednak tym razem to nie węgiel jest poszukiwanym, cennym surowcem a rozmaite gatunki metali. A i sam przemysł przechodzi zmiany i państwa coraz częściej sięgają po dobra, znajdujące się np. na dnie oceanu.\nPionierem górnictwa podmorskiego jest Japonia, która w 2016 roku rozpoczęła pilotażowy program wydobycia rud metali z dna oceanu. Samym wydobyciem trudniła się firma Mitsubishi Heavy Industries Ltd. and Nippon Steel & Sumitomo Metal Corp. Prace prowadzono na południe od Okinawy, gdzie sięgnięto po złoże leżące 1600 metrów pod powierzchnią wody. Złoża w tamtym rejonie mają być bardzo bogate i sięgać nawet 7 mln. ton rud metali.\nTymczasem Polska wcale nie planuje pozostawać w tyle. O ile jeszcze kilka miesięcy temu kwestię górnictwa podmorskiego traktowano z rezerwą teraz eksperci i politycy otwierają się na takie możliwości pozyskiwania surowców. A co znajdziemy na dnie oceanicznym lub morskim? Choćby konkrecje polimetaliczne (mające dużą zawartość manganu, żelaza, niklu, kobaltu, miedzi a także pierwiastków ziem rzadkich) będące perspektywicznym źródłem surowców metalicznych.


Sevilla FC - Deportivo Alavés - Telemagazyn.pl\nPierwsza miłość Mateusz całkowiecie oszalał?! Lekarze przywiążą go do łózka\nSevilla FC - Deportivo Alavés w telewizji\nCzwartek 06.02.2020 10:00\nPoniedziałek 03.02.2020 10:00\nJulen Lopetegui stworzył w Sevilli bardzo ciekawy zespół, który bez wielkich gwiazd jest zdolny rywalizować z Realem i Barceloną o mistrzostwo kraju. Kibice liczą na to, że ich drużyna zdobędzie trzy punkty w meczu z Deportivo Alavés.\nW finale rozgrywek o Puchar Hiszpanii spotkają się FC Barcelona i Deportivo Alaves. Katalończycy bronią tytułu sprzed roku. Wówczas w decydującym starciu pokonali Sevillę 2:0


Prace nad 3 sezonem Wiedźmina już trwają? - BossGier\nPrace nad 3 sezonem Wiedźmina już trwają?\nŻeby za bardzo nie rozpalać Waszych nadziei, od razu powiem, że trwające prace dotyczą tylko kwestii scenariuszowych. Niby nic ale pamiętając, to co się działo w przypadku prac nad drugi sezonem serialu dobre i to. Możliwe, że dzięki tak wczesnemu rozpoczęciu prac nad scenariuszem do trzeciego sezonu, ekipa pracująca nad serialem nie zaliczy takiego poślizgu. Jest to oczywiście możliwe ale obsuwa drugiego sezonu nie miała nic wspólnego z pracami nad scenariuszem, a po prostu zdjęcia do serialu się wydłużyły przez panującą w zeszłym roku pandemię.\nNie wiadomo jaka sytuacja z pandemią będzie tym razem, ale skoro prace nad scenariuszem już się rozpoczęły, to możliwe, że ekipa produkująca serial chce za wszelką cenę uniknąć opóźnień i tak długiego czasu oczekiwania między sezonami. Według informacji pojawiających się w sieci można znaleźć informację, że zdjęcia do trzeciego sezonu Wiedźmina mają rozpocząć się w 1 lub w 2 kwartale 2022 roku, a premiera ma odbyć się w 2023 roku. Dla mnie taki model wydawniczy jest trochę słaby i przerwy między sezonami dłuższe niż rok bardziej zniechęcają, niż zachęcają do powrotu, ale trzeba się do tego przyzwyczaić.\nDobra wiadomość jest taka, że możemy być pewni jeszcze kilku sezonów Wiedźmina – chociaż nie wiem, czy akurat to może być dobrą wiadomością, bo jak tak dalej pójdzie i poprawność polityczna wejdzie za mocno, to może w którymś sezonie dojść do sytuacji, że w roli Geralta nie zobaczymy już Henry’ego Cavill’a tylko jakąś czarnoskórą aktorkę, identyfikującą się jako Wiedźmin.


Nasza działalność jest finansowana z dobrowolnych darowizn naszych Darczyńców. Najbardziej wartościową formą wsparcia finansowego jest cykliczna wpłata miesięczna. Zapewnia nam ona bowiem stałe środki finansowe, dzięki którym możemy skutecznie planować działania.\nWiększość z naszych podopiecznych wymaga zabiegów, leczenia lub specjalistycznego żywienia. Wiele zwierząt przebywa w hotelach lub domach tymczasowych. Wszystko to kosztuje. Jeżeli zatem masz możliwość przekazania nam wsparcia finansowego - zrób to. Każda kwota się liczy.\nMożesz również wybrać jednego z naszych podpopiecznych (aby ich poznać ) i przekazać środki właśnie dla niego. Jeżeli chcesz dokonać wpłaty na konkretnego podopiecznego - na końcu tytułu wpłaty wpisz "pomoc" oraz jego imię (np. DAROWIZNA na cele statutowe: pomoc Adaś).\nPoniżej znajdują się dane niezbędne do dokonania wpłaty:\nMożesz dokonać wpłaty poprzez portal SiePomaga.pl (RatujemyZwierzaki) klikając w poniższe logo:\nMożesz również dokonać wpłaty za pomocą PAYPAL - nasz identyfikator to kontakt@DogRescue.pl


Numer zlecenia DIGO241\n4 pokojowe mieszkanie na Ursynowie przy metrze Natolin z miejscem postojowym w garażu podziemnym\nDoskonała propozycja dla rodziny lub dla 3 niezależnych osób poszukujących przestronnego mieszkania przy samym metrze. Mieszkanie słoneczne, rozkładowe i w dobrym stanie, zostało odświeżone, do zamieszkania od zaraz. Mieszkanie w pełni wyposażone. Lokal składa się z osobnego salonu z wyjściem na loggię. Widnej, przestronnej kuchni w której jest pełne wyposażenie w sprzęt AGD. Wygospodarowano kącik do spożycia szybkiego np. śniadania. Te dwa pomieszczenia mają okna w kierunku Al. KEN. Trzy sypialnie, w każdej łóżko i niezbędne meble mają okna na wewnętrzny dziedziniec budynku, a więc są bardzo ciche. Łazienka z kabiną prysznicową i wanną, jest też duża pralka. Osobne wc z umywalką. W przedpokoju pojemne szafy wnękowe. W dwóch sypialniach również wbudowane szafy. Komfortu mieszkania dopełnia komórka lokatorska ok 6 m. oraz jedno miejsce postojowe w garażu podziemnym. W sąsiednim budynku Galeria Ursynów z pełnym zaopatrzeniem w niezbędne artykuły.\nDo czynszu należy doliczyć media, czyli wodę, energię, ogrzewanie i wywóz śmieci. Preferowany najem okazjonalny. Szczegóły chętnie przekażę zainteresowanym. Mieszkanie dostępne od zaraz.\nNumer zlecenia: DIGO241


Kolejne zmiany w premierach - FDB\nKolejne zmiany w premierach 0\nDopiero co informowaliśmy, że studio Paramount Pictures postanowiło przesunąć datę swojego filmu Wyspa tajemnic, z 2 października tego roku na luty przyszłego, a już znalazło to odzew wśród innych producentów.\nZmiana dotyczy gównie filmów Zombieland oraz Whip It!.\nKorzystając ze zwolnionego miejsca Columbia Pictures postanowiło przyśpieszyć premierę swojej najnowszej produkcji Zombieland, z 9 października na 2 października 2009 roku. Podobnie postąpiło studio Fox Searchlight Pictures, które premierę swojej komedii pt. Whip It! także umieściło na 2 października.\nkadr z filmu Whip It\nJeżeli chodzi o inne najnowsze wieści dotyczące premier filmowych, to Warner Bros. Pictures ogłosiło, że film "Yogi Bear" swoją premierę będzie miał 13 grudnia 2010 roku, natomiast film Fantastyczny Pan Lis zadebiutuje ponad 2 tygodnie później niż to planowano, czyli 25 listopada 2009 roku. Także zmieniono datę premiery W chmurach, którego reżyserem jest Jason Reitman, będzie to 4 grudnia tego roku.


Trudniej o wsparcie z UE\nW nowym okresie budżetowym UE trudniej otrzymać środki pomocowe na inwestycje. Do 2020 roku było całkiem nieźle, bo wsparcie, jakie niosły ze sobą fundusze strukturalne, miało formę dotacji bezzwrotnej. Aktualnie, z nowym okresem budżetowym UE, dostęp do środków unijnych jest trudniejszy, bo inwestycja musi wpisać się w regionalne lub krajowe strategie rozwoju i spełniać kryteria tzw. inteligentnych specjalizacji. Co więcej, pomoc zwrotna, czyli pożyczki, kredyty nie są już tak atrakcyjne dla przedsiębiorstw.\nJakie nowości rynku urządzeń do produkcji elektroniki są na topie?\nNa pewno dużą nowością cały czas na naszym rynku jest możliwość wynajmowania maszyn produkcyjnych. Ta forma rozwijania parku maszynowego z roku na rok zyskuje coraz większą akceptację klientów. Przede wszystkim ze względu na mniejsze zaangażowania własnych środków finansowych w fazie początkowej oraz ewentualną możliwość wymiany sprzętu na nowocześniejszy wraz z rozwojem rynku bez zwiększania obciążenia finansowego firmy. Z punktu widzenia technologicznego trudno zaplanować z góry zmiany, które będzie trzeba wykonać w parku maszynowym w kolejnych latach, a tym bardziej zdecydować się dziś na zakup urządzenia, które za 5 lat będzie musiało im sprostać. Przy opcji najmu skupiamy się na zaspokojeniu potrzeb na dziś, mając świadomość, że praktycznie w każdym momencie mamy możliwość zmodernizowania naszego parku maszynowego do aktualnych potrzeb.\nNa dzień dzisiejszy wsparcie techniczne to praktycznie jedno z kluczowych zagadnień podczas pierwszych spotkań z klientami. Wynika to przede wszystkim z faktu, że coraz rzadziej spotyka się firmy, w których pracownicy pracują na danym stanowisku przez dłuższy okres. Duże rotacje personelu w firmach produkcyjnych są bardzo często powodem podpisywania stałych umów serwisowych na wykonywanie okresowych przeglądów urządzeń przez wykwalifikowany serwis. Ten rodzaj wsparcia jest bardzo często połączony dodatkowo z regularnym doszkalaniem personelu obsługującego urządzenia. Firmom decydującym się na zakup nowych urządzeń daje to pewność stabilnej produkcji oraz uniezależnienia się od wahań jakości procesu spowodowanych czynnikiem ludzkim.


Obrona psychiczna dla początkujących - Richard Webster\nKup książkę Obrona psychiczna dla początkujących\nOpinie o książce - Obrona psychiczna dla początkujących\nPrzeczytane:2016-06-29, Ocena: 2, Przeczytałam, 52 książki 2016, Wyzwanie - poradniki 2016,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) "Krok po kroku nauczysz się korzystać z ochronnej mocy amuletów, talizmanów, kamieni szlachetnych, kryształów, świec, kadzideł oraz ziół. Wszystko po to, aby stworzyć harmonijny dom, w którym wszyscy się kochają, czują się dobrze i bezpiecznie oraz zapewnić pomyślność tym, na których dobru szczególnie nam zależy." Nie wiem dlaczego sięgnęłam po tę książkę. Talizmany, amulety... dla mnie to totalne bzdury. Jeśli ktoś wierzy w takie rzeczy, to powinien przeczytać ten poradnik. Jest tutaj mnóstwo informacji przekazanych w uporządkowany i przystępny sposób. Mnie jednak nie przekonał. Liczyłam na inny rodzaj lektury.\nCzym jest szczęście? Jak przyciągnąć je do siebie lub jak poprawić jego jakość? Autor bestsellerowych poradników objaśnia, czym jest pomyślność...\nKompletny podręcznik odczytywania i uzdrawiania aury Richarda Webstera to pełne i wyczerpujące źródło wiedzy o aurze i najskuteczniejszych metodach pracy...


W turnieju startowały zespoły: „Spójnia – Debeściaki” Ośno Lubuskie, „Odra” Górzyca, OSiR Dębno, Gmina Krzeszyce, „Hubertus” Słońsk oraz „Warta” I i „Warta” II z Kostrzyna nad Odrą. Z zaproszonych do turnieju zabrakło tylko zespołu „Serve” Słubice”. Uczestniczące zespoły rozlosowane zostały do dwóch grup eliminacyjnych w których to mecze grane były systemem „każdy z każdym do dwóch wygranych setów do 25 punktów. W spotkaniach grupowych wszystkie mecze były bardzo zacięte i wyrównane i dopiero ostatnie spotkania rozstrzygały o końcowej klasyfikacji w grupach.\nSzczególnie dramatyczny przebieg miały mecze w grupie „B”. Faworyzowana „Spójnia” przegrała po 45 minutach z „Odrą” Górzyca 2:1, zaś kostrzyńska „Warta” także potrzebowała blisko 40 minut by uporać się z ambitnie grającą „Odrą” 2:1. Dobrym poziomem gry uraczeni zostali kibice także w spotkaniu „Warta” I – „Spójnia” . Pierwszego seta ośnianie spokojnie wygrali 25:20. W drugim secie bój o każdy punkt toczył się praktycznie do ostatniej setowej piłki, gdzie przy uciesze miejscowych widzów „Warta” „wymęczyła” dla siebie seta, wygrywając go 27:25. W trzecim secie, przy stanie 1:1, miejscowi odskoczyli rywalowi na trzy punkty i od stanu 10:7 do końca seta spokojnie kontrolowali jego przebieg, zapewniając sobie mistrza grupy. W grupie A prym wiódł „Hubertus” Słońsk, który pewnie wygrał oba grupowe spotkania.\nWyniki grupa A”:\nOSiR Dębno - „Hubertus” Słońsk 1:2,\nWarta” II Kostrzyn - „Hubertus” Słońsk 0:2,\nWarta” II – OSiR 2:0\n1 m. „Hubertus” Słońsk 2 4 4:1\n2 m. „Warta” II Kostrzyn 2 3 2:2\n3 m. OSiR Dębno 2 2 1:4\n„Spójnia” Ośno – „Odra” Górzyca 1:2,\n„Warta” I Kostrzyn – Gmina Krzeszyce 2:0,\nWarta” I – „Odra” 2:1,\n„Spójnia” – Krzeszyce 2:0,\nKrzeszyce – „Odra” 0:2,\n„Warta” I - „Spójnia” 2:1\n1 m. „Warta” I Kostrzyn 3 6 6:2\n2 m. „Odra” Górzyca 3 5 5:3\n3 m. „Spójnia” Ośno 3 4 4:4\n4 m. Gmina Krzeszyce 3 3 0:6\nW spotkaniu o IIII miejsce „Warta” II niespodziewanie, ale to dzięki bardzo ambitnej grze, wygrała z „Odrą” 2:1 (13:25, 30:28, 15:10). Górzyczanie w pierwszym secie wyraźnie dominowali na parkiecie i spokojnie go wygrali do 13 punktów. W drugim i trzecim secie „warciarze” przeszli samych siebie. Szczególnie w drugim secie dotrzymywali kroku rywalowi. Od stanu 24:23 „Odra” trzykrotnie miała piłkę meczową, ale za każdym razem miejscowi wychodzili obronną ręką. Przy stanie 28:28 to „Warta” zachowała zimnej krwi i wygrała ostatecznie seta 30:28. W decydującym secie, miejscowi niesieni dopingiem, nadal grając bardzo ofiarnie, wygrali tego seta 15:10 i po końcowym gwizdku sędziego ( mecze sędziował dyrektor MOSiR Zygmunt Mendelski) ogromnie cieszyli się ze zwycięstwa.\nMecz finałowy pomiędzy „Wartą” I i „Hubertusem” w obu setach „trzymał” widzów do 15 punktu. Potem „warciarze” , dysponujący dobrym i wyrównanym składem, spokojnie uzyskiwali bezpieczną punktową przewagę, by po 34 minutach gry zapieczętować swój prymat w całym turnieju.\nZwycięski zespół „Warty” I w nagrodę odebrał główne trofeum puchar burmistrza Andrzeja Kunta, zaś za II miejsce drużyna „Hubertusa” Słońsk odebrała puchar Rady Miasta Kostrzyn, którego w imieniu Rady Miasta wręczył v-ce przewodniczący RM Antoni Żołna. Wszystkie uczestniczące zespoły nagrodzone zostały pucharami oraz okolicznościowymi dyplomami, a reprezentanci trzech najlepszych zespołów uhonorowani zostali medalami.\nKońcowa kolejność turnieju: 1 m. warta I Kostrzyn, 2 m. „Hubertus” Słońsk, 3 m. Warta II Kostrzyn, 4 m. „Odra” Górzyca, 5 m. „Spójnia – Debeściaki” Ośno, 6 m. OSiR Dębno, 7 m. Gmina Krzeszyce.\nNajlepszymi zawodnikami w poszczególnych zespołach oraz najlepszymi w turnieju zostali: Przemysław Piekarnik (Warta I), Arkadiusz Nowak (Warta II), Paweł Hajkowicz (Spójnia), Bartek Borowski (Hubertus), Marcin Pitek (Odra), Rafał Goździewski (Gmina Krzeszyce), Mateusz Wesołowski (Warta I) oraz Wiesław Kwiatkowski (Warta II).\nZwycięską drużynę reprezentowali: Przemysław Piekarnik, Remigiusz Dagil, Tomasz Dagil, Tomasz Zięcina, Tomasz Stefański, Piotr Iwaszko i Mateusz Wesołowski.


Forum WirtualneMedia.pl - Opinie i komentarze - Mark Dekan: zarzuty o instrukcjach w moim liście są absurdalne, niezależność pracy naszych dziennikarzy to podstawa\n!!!!! Śro Mar 22, 2017 4:41 pm\nPanie Marku, dzisiejszym władcom Polski wydaje się, że można powiedzieć wszystko, zmienić każde znaczenie, wypaczyć każdą myśl, a głupi ludek bezkrytycznie uwierzy. O ilorazie inteligencji rodaków sadzą na podstawie swojego.\nRe: Mark Dekan: zarzuty o instrukcjach w moim liście są absurdalne, niezależność pracy naszych dziennikarzy to podstawa\nTomasz Śro Mar 22, 2017 4:53 pm\nJak wyniesiecie się z Polski to wtedy będziecie mogli pisać co wam się podoba ale nie na terenie Rzeczpospolitej. Ciekawe, że Niemcy, Francja, Hiszpania, Włochy nie zezwalają na taką swawolę jaka ma miejsce w Polsce. Ciekawym jest, że inne państwa nie zezwalają by obcy kapitał dominował na ich rynkach medialnych.\nwidz Śro Mar 22, 2017 4:58 pm\nHenryk Śro Mar 22, 2017 5:00 pm\nJak za czasów zaborów pruskich. Dziennikarze-funkcjonariusze dostają wytyczne ze sztabu co i jak mają opisywać. Próbowano germanizować już Polaków, nie wyszło, teraz też wam się nie uda.\nPK Śro Mar 22, 2017 5:11 pm\nDekan po raz kolejny udowodnił, że dziennikarze, muszą dostosować się do wartości fundamentalnych dla firmy, więc na pewno nie są niezależni. Po co te bajki o wolnych mediach.\nMario Śro Mar 22, 2017 5:19 pm\nNareszcie jest namacalny dowód na sterowanie przekazem medialnym z zagranicy i nic już tego nie zmieni. Repolonizacja potrzebna od dawna.\nLojza Śro Mar 22, 2017 5:24 pm\nJak Unia Europejska może być od 60 lat gwarantem czegokolwiek, skoro nie ma jeszcze nawet 25 lat?\nLepiej nie mieszać pojęć, bo wielu Europejczyków chciałoby powrotu tego, co było przed Maastricht, a z dzisiejszą UE coraz mniej ma wspólnego...\njeybee Śro Mar 22, 2017 5:32 pm\nCzyli to co mogliśmy przeczytać to tak naprawdę nie to co przeczytaliśmy. Ogólnie jesteśmy idiotami bo nie potrafimy zrozumieć "właściwie" prostego tekstu Pana Dekana. Precz z samodzielnym myśleniem, wiwat zacni interpretatorzy.\nAdam Ka. Śro Mar 22, 2017 5:42 pm\nNavet Śro Mar 22, 2017 6:01 pm\nNie ma czegoś takiego jak religijna skrajność. Albo jest wiara albo jej nie ma. Koleś łże w żywe oczy.\nkotek Śro Mar 22, 2017 6:30 pm\n"Podpowiedzmy im co zrobić" - tak wygląda zachęta do bezstronności dziennikarskiej w wykonaniu Dekana. Panie Boże, chroń nas od przyjaciół, z wrogami sami sobie poradzimy..\nFrans Śro Mar 22, 2017 6:34 pm\nNiemiecka niezaleznosc jest standardem i nie bedzie zaden Polak sie do tego wtracal.\nLojza Śro Mar 22, 2017 7:10 pm\n"pickelhaube" napisał(a): Jako "Niemiec" z onetu uprzejmie donoszę, że dzięki państwa żywemu zainteresowaniu słowami naszego kochanego prezesa, 100% pracowników zaczęło teraz czytać, a nawet czekać na te mejle z niecierpliwością, a do tej pory jakieś 90% wywalało je do kosza jako kolejny korpobulszit (sorry/entschuldigung Mark... )\nSłusznie – większość partyjnych też nie czytała na poważnie okólników Wydziału Propagandy i Agitacji KC PZPR.\nretro Śro Mar 22, 2017 7:27 pm\ni znów fala hejtu. Najbardziej atakują byli pracownicy, ktorzy zrobili kariery w tej firmie. Dzisiaj dorabiają sobie ideologię. wstyd!\njadek Śro Mar 22, 2017 7:52 pm\nKolejne kłamstwa. Słowo podpowiedzmy użyte w 1. Liście oznacza ze adresatami byli dziennikarze rasp a nie wszyscy pracownicy bo tylko dziennikarze mogą ludziom poprzez media podpowiedzie a po drugie to słowo w 1. Od. Liczby mnogiej to tryb rozkazujacy co mają oni robić. Dekan oparł tez list na wybiorczych danych bo pis nie chce wyjść z UE a choć ok 80 proc Polaków popiera UE to większość chce też zmian w instytucjach Unii jest za to przeciwna unii 2 prędkości i uchodzcom z Afryki Syrii itd. Kłamie pan panie Dekan i obraża nas dziennikarzy a co gorsza nawet nie umie przeprosić. Wstyd


Teraz jest Wt lis 19, 2019 8:13 am\n[ Posty: 4348 ] Przejdź na stronę Poprzednia strona 1 ... 60, 61, 62, 63, 64, 65, 66 ... 145 Następna strona\nNapisane: Wt cze 23, 2009 9:54 am\nPuk, puk Mógłby mi ktoś doradzić?\nNapisane: Wt cze 23, 2009 12:35 pm\nKupowanie butów tak krótko przed wyjazdem to rzeczywiście nie najlepszy pomysł, ale to wszystko zależy od konkretnego buta i konkretnej nogi.\nU mnie czasami od samego poczatku wszystko było OK, ale czasami trzeba było na to trochę czasu (patrz niżej).\nA co do Meindla, to kupiłem na poczatku roku po okazyjnej cenie buty Meindl Borneo. I właśnie w tych butach juz pierwszy krótki testowy wypad w góry skończył się strasznymi obtarciami.\nAle teraz - po kilku jednodniowych wycieczkach - wszystko się dopasowało i mogę powiedzieć, że te buty są idealne.\nNapisane: Wt cze 23, 2009 2:16 pm\npierwszy krótki testowy wypad w góry skończył się strasznymi obtarciami\nKażde nowe buty żądne są krwi właściciela. Taka ich natura. Jak się już nażłopią to potem robią się miłe i wygodne.\nMoże to były buty specjalnie na trekkking po Borneo\nNapisane: Wt cze 23, 2009 2:50 pm\nTeż tak myślałem, dopóki nie założyłem LaSportive Evo\nNapisane: Wt cze 23, 2009 2:56 pm\nTak naprawdę to moje wysłużone stare trepy (Scarpa Manta) też mi z miejsca przypasowały. Za to większość wcześniejszych butów (głównie "krajowych") jednak upuszczała mi krwi ...\nA na Evo to już chyba nigdy się nie przerzucę bo nie będę miał po co ...\nNapisane: Wt cze 23, 2009 8:07 pm\nMcKinley nie słynie z dobrych butów.\nJa mam model Cordova2, i mi w ogóle one nie leżą. Dobrze, że zapłaciłem tylko 139 zamiast 295 - mniej boli wywalenie pieniędzy w błoto Natomiast moja lepsza połówka ma buty tego samego producenta, tylko inny model i jest bardzo zadowolona.\nPS zapomniałbym - po pierwszej wycieczce od buta odpadł jeden z dwóch górnych zaczepów do sznurowadeł\nNapisane: Wt cze 23, 2009 10:13 pm\nDołączył(a): Cz kwi 05, 2007 11:07 am\nKtoś coś napisze o firmie Olang ? Ponoć bardzo solidne buciwa ..\nNapisane: Wt cze 23, 2009 11:03 pm\nWitam. Czy ktoś z Was ma jakiekolwiek doświadczenia z obuwiem firmy Vasque?? Na przykład coś takiego: http://www.allegro.pl/item651654965_swi ... er_ok.html\nNapisane: Śr cze 24, 2009 8:47 am\nNapiszę więc, czy tylko ładnie wyglądają w necie - czy na żywo też\nCzekamy. Czekany. Czekamy.\nWięc od dwóch dni testuję buciki (Five Ten Prodigy http://www.8a.pl/page,produkt,id,1244.html ) w war. miejskich - nie odsyłam ich z powrotem. Są zajefajne i zajewygodne, tylko muszę uważać, bo w innych butach człowiek może sobie poszurać - tu można sobie wybić zęby. Raz tarcie było górą i zamiast lekkiego szurnięcia po chodniku but mi się do niego "przykleił" i w ogóle w porównaniu z podejściówkami Salomona (Contagrip) i butkami do trialu Timberlanda (Vibram) w których używam na codzień "kleją" się do każdej powierzchni - co dobrze rokuje.\nFive Ten od zawsze stosował Gumę Stealth. Zrodzone w tym samym umyśle, ponad 20 lat temu, Five Ten i Stealth łączą prawdziwie symbiotyczne relacje.\nPołączenie działu Badań i Rozwoju marki Stealth z profesjonalną grupą testową Five Ten-a (w skład której wchodzi czołówka światowych wspinaczy), pozwoliła na opracowanie genialnych mieszanek gumowych. Stwierdzenie, że guma Stealth posiada najlepsze tarcie na świecie jest niezaprzeczalne.\nWykonanie - bez najmniejszych zastrzeżeń - rozmiarówkę wybierałem zgodnie z sugestiami ze strony i butki pasują idealnie.\nEstetyka - Jak na zdjęciu - a wręcz jeszcze lepsza - od góry troszeczkę jakby stylistyką nawiązywały do baletek.\nsłowem - jak na razie wszystko oki, kiedyś przetestuję je w górach... mam nadzieję\nNapisane: Śr cze 24, 2009 11:06 am\nA ja kupiłem AKU Arriba w Polarsporcie w promocji za 299zł.\nJeszcze nie miałem okazji użyć, więc ciężko mi o nich cokolwiek powiedzieć. Zdecydowała chyba wygoda. W AKU moja stopa czuję się jak ryba w wodzie. No i podeszwa wygląda na w miarę dobrze trzymającą się skały.\nJak wypróbuje to coś o nich napiszę.\nNapisane: Śr cze 24, 2009 12:09 pm\nbuty ze skóry licowej tupu Hanzel bedą lepiej oddychały i po zaimpregnowaniu bedą lepiej oddychać niż z nubuku i cordury typu Trezeta Cyclone?\nNapisane: Śr cze 24, 2009 12:15 pm\nNo i to stwierdzenie wyczerpuje nam temat.\nChociaż... Chociaż chyba nie... Ten znak zapytania na końcu mnie niepokoi...\nBo jeśli na początku zaginęło słowo "czy" to oznacza, że nadal pozostały pytania bez odpowiedzi...\nNapisane: Śr cze 24, 2009 1:01 pm\ntzn tak czy nie, bo to wazna dla mnie info?\na tak na marginiesie nie bylo to stwierdzenie tylko pytanie:)\nNapisane: Śr cze 24, 2009 1:09 pm\nNie ma generalnej zasady. Wszystko zależy od sposobów impregnacji, tzn. Z materiałów które wymieniłeś najlepiej oddycha cordura, później nubuk i licówka, ale zazwyczaj impregnowanie cordury zmniejsza jej oddychalność do zera - bo to jest zwykłe podgumowanie. Skóry też potraktowane jednym specyfikiem oddychają jako tako, a inny zrobi na wierzchu jakąś taką warstwę że będą kiepsko oddychały.\nNiestety - jednoznaczna odpowiedź na twoje pytanie jest bardzo trudna...\nA jeśli chodzi o Trezety Cyclone - to są to dobre buty w swojej kategorii cenowej. Mają membranę gore i to właśnie ona jest warstwą chroniącą przed wilgocią. Jednocześnie membrana jest warstwą najmniej przepuszczającą wilgoć na zewnątrz.\nJeśli chodzi Ci więc o buty ze skóry licowej - powinny lepiej oddychać niż buty z gore lecz zapewnienie im nieprzemakalności na poziomie Gore wymaga więcej zabiegów i miłości od właściciela\nAaaaaaa.... tak podejrzewałem...\nNapisane: Śr cze 24, 2009 1:51 pm\nzgadzam sie a potraktowanie licówki woskiem zapewne zwiekszy wodoszczelność? czy oddychalnosc spadnie do zera?\nchcodzą mi po glowie hanzele z licowej skory\nNapisane: Śr cze 24, 2009 2:24 pm\na potraktowanie licówki woskiem zapewne zwiekszy wodoszczelność? czy oddychalnosc spadnie do zera?\nZ moich doświadczeń z butami ze skóry licowej zwiększy. Wosk ogranicza oddychalność. Jak zalepisz totalnie, to Ci się kalosz zrobi.\nWolę uzyć jakiegoś jednak tłuszczu do skór i pasty. Subiektywnie według mnie mniej to obniża oddychalność, a skuteczność co do wody podobna.\nniekoniecznie, trochę o impregnacji masz tu:\nhttp://forum.turystyka-gorska.pl/viewto ... 112#362112\nTaki rodzaj obuwia ma swoich zwolenników którzy twierdzą, że nic lepszego od licówki człowiek nie wymyślił. Trudno z wieloma ich argumentami się nie zgodziś - poszukaj sobie na forum.\nNapisane: Pt cze 26, 2009 6:33 pm\nNie wiem już sam ile czytałem na temat butów na tym i innych forach ale czy warte są polecenia buty:\nUparłem się w sumie na tą firmę bo znam ją i polecają mi ją znajomi...\nJak ktoś może w tej cenie coś polecić to bardzo proszę...\nChodzę głownie po Tatrach o różnym czasie i pogodzie...\nNapisane: Pt cze 26, 2009 7:21 pm\ntak Ci mogę pomoc\nhttp://www.ceneria.pl/Buty_Fitzroy_GTX_ ... ownaj.html\nhttp://www.ceneria.pl/Buty_Yukon_GTX_TR ... ownaj.html\nhttp://www.ceneria.pl/Buty_Top_GTX_TREZ ... ownaj.html\nWybrałbym ostatnie ze względu na otok. Nie znam butow tej firmy.\nNapisane: Pn cze 29, 2009 8:49 pm\nNabyłam dziś takie\nhttp://www.outdoorzy.pl/518-zamberlan-b ... ontent=518\nMierzyłam Meindle - gniotły mnie w kopyto. W skórzanych Trezetach było mi za gorąco. Te leżą jak ulał\nNapisane: N lip 19, 2009 3:15 pm\nCzy któryś ze szczęśliwych posiadaczy Five Ten Prodigy mógłby zrobić i wrzucić zdjęcie podeszwy?\nDziękuję, już nie potrzeba. Chyba że komuś innemu się przyda.\nNapisane: N lip 19, 2009 4:57 pm\nhttp://www.zappos.com/images/719/719226 ... 9757-p.jpg\nCały bucik z każdej strony --> TUTAJ\nNapisane: N lip 19, 2009 5:29 pm\nChodzę [...] o różnym czasie i pogodzie\njakoś tak mało konkretnie napisane, ale...\nczy warte są polecenia buty\nW Yukon'ach chodziłem zimą i się nie zawiodłem. W warunkach letnich przetestuję je już za niecały tydzień\nNapisane: N lip 19, 2009 5:58 pm\nW sensie zimą - styczeń/luty i gównie wrzesień (mniej stonki i kolory zajebiaszcze) Chodziło mi o to czy nadadzą się w deszczu, błotko itp. jak i przy słonecznej pogodzie.\nW Yukon'ach chodziłem zimą i się nie zawiodłem.\nChodziłeś w nich w rakach półautomatach?\nW warunkach letnich przetestuję je już za niecały tydzień\nWięc czekam na jakąś opinie po testach z Twojej strony;)\nZ zakupem na wrzesień mam jeszcze trochę czasu, ale myślę też o La Sportiva'ch typu THUNDER II GTX lub Lomer'ach BORNEO VIBRAM lub coś z Asolo bo w 3mieście huynia z kopytami.\nTrezety w myśliwskich sklepach są, ale Yukonów już ni ma\nNapisane: N lip 19, 2009 6:19 pm\nNie, w paskowych. Sądzę, że mają zbyt miękką podeszwę na półautowaty.\nBo to już model nie produkowany. Został zastąpiony przez Yukatan. Ale jeszcze można np. tutaj dostać http://www.outdoorzy.pl/574-trezeta-but ... -gtx-.html\nNapisane: Pn lip 20, 2009 5:07 pm\nTak mi się też zdawało, dlatego jak buty na zimę to twardszej podeszwie...\nTak wiem, ale butów przez neta nie kupię. Są w sklepie turysty w Łodzi, ale nie prędko raczej tam się wybiorę.\nNie wiem z Trezetą dam już sobie w ogóle spokój\nNapisane: Wt lip 21, 2009 2:44 pm\nW sumie... mogę... Ale już nie potrzeba... Za to jestem szczęśliwym posiadaczem\nNapisane: Wt lip 21, 2009 7:56 pm\nDołączył(a): Cz gru 13, 2007 3:36 pm\nDa się w tym wspinać po drogach dla leszczy?\nmoja wife ma five ten prodigy - pod warunkiem, że nie będzie to płytowa droga za V ale np V z jednym trudniejszym miejscem t ospoko dasz radę., ja mam five ten guide tennie, jedyny minus co widzę to ciut za szybko się ścierają podeszwy.\nNapisane: Śr lip 22, 2009 12:29 pm\nDołączył(a): Pn lip 20, 2009 12:23 pm\nCo sądzicie o butach Garmont ? W Hi-Mountain jest przecena z 400 na 230zł i nie wiem czy brać je pod uwagę ? To moje pierwsze buciorki. http://www.sfpl.pl/shop/view/Product/id ... &context=2\nFinansowo jestem ograniczony do 250zł\nNapisane: Śr lip 22, 2009 1:39 pm\nJeśli nie są rozwalone to brać! Za 229,- prawdopodobnie nie dostaniesz innych butów z Gore i na Vibramie.


Niespodziewany gość na murawie! Kibic zrobił selfie z Ronaldo - Polsat Sport\nNiespodziewany gość na murawie! Kibic zrobił selfie z Ronaldo\nDo niecodziennej sytuacji doszło po zakończeniu meczu Portugalia - Austria (0:0). Kibic wbiegł na środek boiska i zrobił sobie selfie z Cristiano Ronaldo. Zawodnik Realu Madryt do całej sytuacji podszedł bardzo pozytywnie.\nTo z pewnością nie był wieczór Ronaldo. Portugalczyk na potęgę marnował okazje strzeleckie. Nie potrafił pokonać Roberta Almera również z rzutu karnego. Po ostatnim gwizdku sędziego na boisko wbiegł kibic. W pościg za nim rzuciły się słuzby porządkowe, ale fan zdąrzył dobiec do swojego idola i poprosił go o zapozowanie do selfie. Gwiazdor Realu Madryt przeprosił stewardów i pozwolił na zrobienie zdjęcia. Po całym zajściu niespodziewany gość został wyprowadzony poza murawę przez ochroniarzy.


Były szef rozwoju cyfrowego juana wyjaśnia, że waluta mogłaby działać m.in. w głównej sieci Ethereum.\nZa pośrednictwem chińskiej sieci społecznościowej Sina , szef biura nadzoru naukowego i technologicznego Chińskiej Komisji Regulacyjnej ds. Papierów Wartościowych, Yao Qian, mówił o możliwości, że cyfrowa waluta azjatyckiego giganta może działać za pośrednictwem różnych sieci.\nW szczególności zacytował dwa; Ethereum i Diem, znane również jako Libra , przyszła sieć Facebooka.\nMówi, że to logiczny krok, aby umożliwić interakcję cyfrowych pieniędzy z inteligentnymi kontraktami. Jeśli warunki określone w inteligentnej umowie zostaną spełnione, działania mogą zostać podjęte automatycznie. Możliwość zastąpienia w wielu przypadkach dotychczasowych umów prawnych.\nZalety tego systemu byłyby ogromne pod względem oszczędności kosztów, wydajności i postępu.\nNajwiększym skutkiem byłoby osiągnięcie sytuacji, w której banki nie będą musiały pośredniczyć między bankami centralnymi emitującymi walutę a poszczególnymi obywatelami.\nDzięki technologii blockchain można było zapewnić i akredytować przesyłanie kapitału od miejsca jego pochodzenia do miejsca docelowego.\nAle ostrzega, że przejście do tego typu modelu będzie powolne. Ponieważ technologia nie jest jeszcze gotowa do traktowania kapitału w skali kraju bez ponoszenia zbyt dużego ryzyka dla gospodarki.\nW tej chwili, dopóki tego typu luki w zabezpieczeniach nie osiągną poziomu 0, cyfrowe pieniądze będą wykorzystywane prawie w taki sam sposób, jak bieżące.\nDzieje się to poprzez emisję waluty z banku centralnego do pozostałych banków. A ci z kolei odpowiadaliby za obieg waluty zwykłymi metodami. Dlatego w tej transformacji ci pośrednicy nadal istnieliby, ale według Yao, mając na celu zniknięcie.\nNie wiemy dokładnie, jak długo potrwa to przejście i czy będzie tak samo jak w przypadku pozostałych CBDC wydawanych na świecie.\nW Europie transformacja wydaje się być znacznie wolniejsza niż w Chinach. Ponieważ rozwój technologii został zapowiedziany znacznie później i bardziej eksperymentalnie niż w prawdziwym celu.\nZresztą wydaje się, że przyszłość najprawdopodobniej potoczy się przez wdrażanie tych cyfrowych walut na całym świecie.\nJeśli sieci, które znamy teraz, wspierają je, jak Ethereum, oznaczałoby to potwierdzenie, że kryptowaluty tu zostaną, a Ethereum będzie jednym z kamieni węgielnych nowoczesnej gospodarki.\nMożesz być zainteresowany kontynuacją lektury na temat: Jak uzyskać wydajność naszych kryptowaluty w wielokącie (część 1)\nNvidia mogłaby zobaczyć rozwiązanie w przejściu z Ethereum na Ethereum 2.0 ze względu na wysokie…\nFaktem jest, że cyfrowy Yuan zostanie wkrótce wypuszczony, odpowiednie testy jego działania i regulacji są…


Wycięli najpiękniejszą jabłoń w Topolinku. Aleja zamienia się w rząd | Gazeta Pomorska\nAgnieszka Romanowicz 22 stycznia 2018, 10:45\n- W środę ekipa Powiatowego Zarządu Dróg w Świeciu wycięła jedno z najpiękniejszych drzew owocowych z alei jabłoni przy drodze powiatowej w Topolinku - informuje Hanna Wojciekiewicz, sołtys Topolinka. - Jabłoniowa aleja od lat jest znakiem rozpoznawczym tej miejscowości, zwłaszcza w czasie kwitnienia, gdy ściąga do Topolinka fotografików i malarzy szukających niezwykłych widoków - podkreśla pani sołtys.\nUstaliła ona, że do wycinki doszło na wniosek właściciela pola, który w tym miejscu planuje wjazd na swój grunt. Miłośnicy alei nie mogą się pogodzić się z jego argumentacją. Przekonują, że wjazd mógłby powstać tuż za wyciętym drzewem i że możliwe były inne rozwiązania. - Wystarczyłoby trochę dobrej woli, by kilkudziesięcioletnie drzewo - wciąż rodzące owoce - ocalało - komentują.\nObjąć ochroną całą aleję\nDrzewa owocowe nie są objęte ochroną. Można ją jednak ustanowić dla całej alei w Topolinku. Kilka lat temu przymierzał się do tego Jarosław Pająkowski, dyrektor Zespołu Parków Krajobrazowych Chełmińskiego i Nadwiślańskiego. Tłumaczył przy tym, że aleja wymaga zabiegów pielęgnacyjnych, ale przed przystąpieniem do nich trzeba ustalić właścicieli wszystkich drzew i uzyskać ich zgody.\n- Część jabłoni jest w administracji Powiatowego Zarządu Dróg w Świeciu, a część należy do właścicieli prywatnych - uściśla Pająkowski.\nPostęp w sprawie alei ma być w tym roku. - W czerwcu będziemy obchodzić jubileusz naszego parku krajobrazowego i z tej okazji zamierzamy wprowadzić kilka zmian - zapowiada dyrektor. - Zajmiemy się nie tylko jabłoniami, ale też ogławianymi wierzbami i łąkami, na których wypasamy owce.\nJuż wiadomo, że aleja jabłoni może się skurczyć o kolejne drzewa.\n- W związku z planem budowy ścieżki rowerowej do Topolna może dojść do wycinki większej liczby jabłoni. Najprawdopodobniej po prawej stronie, patrząc od Gruczna - dodaje Pająkowski.\n- To zamieszanie wokół jabłoni powinno służyć między innymi temu, by uchronić aleję jabłoniową przed bezmyślną wycinką, a budowa ścieżki rowerowej, oczekiwanej przez mieszkańców i turystów, nie powinna temu przeszkodzić - przekonuje Hanna Wojciekiewicz.\nZłożą wniosek do radnych\nDlatego sołtys planuje wystąpić do Rady Miejskiej w Świeciu o objęcie drzew ochroną w postaci zespołu przyrodniczo-krajobrazowego lub pomnika przyrody. Zalecają to Jarosław Pająkowski oraz Maria Dombrowicz, dyrektor Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Bydgoszczy: - Krajobraz Doliny Dolnej Wisły zaliczany jest do priorytetowych, szczególnie cennych dla społeczeństwa - podkreśla Dombrowicz. - Ze względu na jego szczególne wartości przyrodnicze i kulturowe, kształtowane od XVI do początku XIX wieku przez osadników holenderskich, zasługuje na zachowanie, ale również i na potrzebę określenia zasad oraz warunków jego właściwego kształtowania.\nDo złożenia wniosku o ochronę alei będą dokładna lokalizacja, gatunek i liczba drzew, uzasadnienie objęcia proponowaną formą ochrony przyrody. Większość informacji obiecuje przekazać Jarosław Pająkowski.\nWarsztaty ceramiczne w Bydgoskim Centrum Sztuki


Półbuty SERGIO BARDI - Capolona SS127297218DP 110 - Żółte półbuty damskie Sergio Bardi, bez wzorów, z materiału, bez obcasa, na płaskiej podeszwie, bez zapięcia. W wyprzedaży za 189.00 zł. - Półbuty damskie - Obuwie damskie - Buty - Sklep Radio ZET\nPółbuty SERGIO BARDI – Capolona SS127297218DP 110\nPropozycja marki Sergio Bardi. Cholewka solidnie wykończona – skóra naturalna – nabłyszczana, licowa. Wkładka to skóra. Materiał podeszwy to wysokogatunkowe tworzywo. Finezji dodają butom oryginalne ozdoby: skóra naturalna, złoty metal, tworzywo, ćwieki. Jeśli ciągle pozostajesz w ruchu wybierz buty na płaskiej podeszwie.\npółbuty damskie bez zapięcia buty sergio bardi buty eobuwie.pl półbuty damskie na płaskiej podeszwie półbuty damskie ze sklepu eobuwie.pl półbuty damskie bez obcasa półbuty damskie sergio bardi żółte półbuty damskie\nPółbuty SERGIO BARDI - Davagna SS127301518AG 125