Odc.14 „Festyn” | Powrót Księcia Phobosa\nOpublikowano 1 grudnia 2012 Autor: Martha\nWybaczcie za opóźnienie. Dzisiejsza notka jest bardzo, bardzo długa. Piosenkę daję tym razem na początku, tak, jak to zawsze robiłam. Na końcu dołączam rysunek, jako forma przeprosin Miłego czytania!\nLink do muzyki: http://www.youtube.com/watch?v=xBDOrrQFqHY\nDawno temu, zastanawiałem się, czym jest miłość. Na czym ten stan polega. O co w tym chodzi. Książki pisały niewiele w tym temacie. Nie odpowiadały na moje pytania. Cedric także niewiele pomógł, gdyż odpowiadał mi tylko, że to nic niewarta strata czasu. Patrząc na Elyon i Caleba odczuwałem niesmak, w szczególności wczoraj, gdy tak zażarcie się kłócili. Co tu dużo mówić. Caleb był szepczącym, który miał za zadanie mi usługiwać. Jednakże usamodzielnił się. Był najinteligentniejszym tworem mojej wyobraźni, któremu postanowiłem dać wolną rękę. Nigdy bym nie pomyślał, że zakocha się w mojej siostrze, czy też na odwrót. Nie mogłem także ich rozłączyć, gdyż mają święte prawo być ze sobą. I tu znowu powracamy do pytania: Jak silna musi być więź między dwojgiem ludzi, by móc kochać mimo wad, pochodzenia, jakichś niedogodności…\nTego dnia miał się odbyć festyn. Pogoda znowu dopisywała, jednakże było chłodniej. Po przebudzeniu, na obramowaniu szyby widniała skroplona woda. To zjawisko zadecydowało o moim dzisiejszym ubiorze. Przyodziałem się w granatowy sweter z ostro zakończonym wcięciem ( tym na szyi). Rzecz jasna z długim rękawem. Na to zarzuciłem długą, ocieplaną narzutkę, wyglądającą trochę jak peleryna, lecz wiązana pod szyją i dbającą o to, by było mi ciepło w nerki.\nUznałem ten dzień za wyjątkowy. Otóż miało nastąpić coś, czego nigdy w życiu nie robiłem, a miałem na to ochotę… Trudno mi to wytłumaczyć, ale zaprosiłem Kiarę… na spacer. Właściwie to na ten festyn. Niby zwyczajna rzecz, a serce waliło mi jak z młota. Nie denerwowałem się. To było coś przyjemnego. Niecierpliwość i podekscytowanie zawładnęły mną całkowicie. Co ciekawe, pragnąłem wyglądać znakomicie, by zadowolić oczy złotookiej dziewczyny. Gdy zapytałem jej wczoraj o to, czy zechciała by się ze mną wybrać na przechadzkę, wyglądała na zaskoczoną. Później z szerokim uśmiechem oznajmiła mi, że z wielką chęcią. Wtedy poczułem w sobie coś innego niż zwykle. Niezwykłego. Trudno jest mi to sprecyzować, lecz naprawdę… czułem się jak nowo narodzony. Do końca dnia myślałem o niej. Tylko o niej. Do tej pory pluję sobie w brodę, że przez moje bujanie w obłokach, zbiłem wazonik sprzed 250 lat. Nie widziałem gdzie idę, co robię. Ta dziewczyna całkowicie zakręciła mi w głowie. Humor miałem nieziemsko dobry. Nigdy nie zapomnę miny Elyon, do której zawitałem późnym wieczorem, zakopaną w papierach. Musiałem powiedzieć jej dobranoc. Jej brwi podnosiły się tak wysoko, jakby miały za chwilę gdzieś odfrunąć. Nie wiem co się ze mną stało. Gdy kładłem się do łóżka, zastanawiałem się nad sobą. Bardzo długo. Doszedłem do wniosku, jestem inny. Po dawnym Phobosie prawie nic nie zostało. Moja cierpliwość stawała się silniejsza, byłem spokojniejszy, zależało mi na czymś pozytywnym i… ten dziwny stan. Ta kwestia zaprzątała moją głowę prawie całą noc. Nie mogłem zasnąć. Próbowałem to do czegoś porównać, odgadywać, zgadywać… w końcu byłem tak zmęczony, że usnąłem, nie znajdując odpowiedzi.\nTego dnia zjadłem ze smakiem śniadanie. Ostatnimi czasy, nie byłem skory do jedzenia. Dzisiaj mógłbym pochłonąć cały stół. Festyn zaczynał się w południe. Ręce drgały mi z emocji. Z jednej strony bałem się o siebie samego, a z drugiej, pragnąłem by to wszystko trwało dalej. Nie mogłem usiedzieć w miejscu. Okrążyłem ogród wokół zamku kilkakrotnie, chcąc, by nadszedł czas spotkania. Przysiadałem często na kamieniu obok stawu, przypominając sobie wszystko od początku: jak się tu znalazłem, czego dokonałem, jak poznałem Kiarę… Kim ona właściwie dla mnie była? Kimś wyjątkowym, czy zwykłą Meridianką? Te dwie myśli kłóciły się ze sobą. Nie umiałem wybrać. Od natłoku wrażeń pobolewała mnie głowa. W sumie było mi wszystko jedno. Chciałem ją zobaczyć. Teraz. Zaraz. Natychmiast. Ale musiałem czekać. Lekarka miała dopiero swoją porę śniadaniową. Poza tym domyślam się, że ona także chciała mieć czas na przygotowanie się do wyjścia. Śmieszył mnie fakt, że mieszkając pod jednym dachem nie mogę jej zobaczyć wcześniej niż przed południem… znaczy… mogłem, ale nie chciałem jej przeszkadzać. Miałem tylko nadzieję, że także jest podekscytowana… jak ja.\nCzas dłużył się niemiłosiernie. Wróciłem do zamku. Przechadzałem się szybkim krokiem po korytarzach. Służący patrzyli się na mnie jak na wariata. Co ja mogłem zrobić? Naprawdę nie potrafiłem wyładować energii, której ciągle przybywało. Mój rozum nawalał. Cały czas rozglądałem się nerwowo, w poszukiwaniu Kiary. Wiedziałem, że jej nie zobaczę w tym miejscu, o tej porze, ale gdzieś miałem taką nadzieję. W końcu przystanąłem i potarłem sobie skronie. Męczyłem sam siebie. Głupiałem.\n- Widzę braciszku, że stresujesz się przed spotkaniem ! – Wrzasnął ktoś za mną. Odwróciłem się natychmiast. Za moimi plecami stała roześmiana Elyon. Dziś ubrana była w białozieloną suknię z gorsetem, przeplatanym złotą wstęgą. Coś nie pasowało mi w jej włosach… Właśnie… włosy. Nie miała warkoczy jak zwykle. Były rozpuszczone i… kręcone. Patrzyłem na nią z podziwem. Być może była to wina mojego samopoczucia, ale, jak dla mnie, wyglądała bardzo ładnie. Obejrzała się po sobie, po czym popatrzyła na mnie pytająco.\n- Coś nie tak? – Zapytała, unosząc jedną brew do góry.\n- Po coś się w to ubrała…? – Zapytałem, lustrując ją po raz kolejny, od stóp do głowy. Dziewczyna podparła się rękoma o biodra, przybierając pokerową twarz.\n- Myślisz, że tylko Ty idziesz na randkę? – Jej uszczypliwy głos trochę mnie obudził i zmusił do myślenia.\n- Przeprosiłaś się już z Calebem? – Zapytałem, chcąc sprowadzić temat na inne tory, ale także z ciekawości.\n- Tak, tak. Wiesz… związki nie są idealne. Prędzej czy później coś się musi popsuć… ale zwykle wszystko wraca do normy.- Mruknęła, poprawiając mi pelerynę obok wiązań. Następnie popatrzyła mi w oczy. Miałem przez chwilę wrażenie, że próbuje grzebać mi w myślach, dlatego odwróciłem głowę w inną stronę. Elyon odsunęła się trochę.\n- Wszystko z Tobą dobrze? – Zapytała mnie, z troską w głosie – Jesteś taki… jakby… zdenerwowany… rozpalony…\n- Bo jestem. – Mruknąłem zamyślony. Czyli było po mnie wszystko widać. Źle się z tym czułem, ale nie mogłem nic zrobić. Maskowanie uczuć szło mi coraz gorzej.\nElyon najwyraźniej strasznie chciała znać prawdę. Westchnąłem ciężko. Odczuwałem potrzebę wygadania się. Ostatecznie postanowiłem uczynić to w tej chwili.\n- Martwię się o siebie. Dziwnie się czuję… tak nienaturalnie szczęśliwy. Chciał bym już wyjść z Kiarą a muszę czekać. Nie wiem skąd u mnie taka niecierpliwość i dlaczego ciągle o niej myślę… dlaczego nie mogę nad tym zapanować. Nie wiem co się ze mną dzieje. To mnie męczy.\nElyon słuchała mnie z uwagą. Przyglądała mi się ze skupieniem, jakby chciała wejść w moją głowę. Nie zdziwił bym się, gdyby właśnie to robiła. Zdziwiło mnie, gdy nagle uśmiechnęła się i zachichotała cicho. Skrzywiłem się.\n- Nie śmiej się ze mnie, naprawdę mnie to trapi.\n- Nie śmieję się z Ciebie braciszku. – Zaszczebiotała wesoło.\nNie wiedziałam o co chodzi. W mojej głowie zaczął się tworzyć potworny bałagan.\n- Możesz mi powiedzieć co Cię tak cieszy? – Jęknąłem oburzony. Nie miałem ochoty na zagadki.\n- Phobos, spokojnie! – Odpowiedziała, klepiąc mnie po ramieniu. – Wiem co to za „choroba” – Ostatnie słowo zaakcentowała bardzo specyficznie. Miałem wrażenie, że zaraz wyjdę na kompletnego półgłówka.- Zauroczyłeś się, bez cienia wątpliwości – Oznajmiła mi cicho, bym tylko ja to usłyszał.\nPopatrzyłem na nią wielkimi oczami. Nie wierzyłem w to, co przed chwilą usłyszałem. Ten stan nazywał się zauroczeniem? Boże… to nie możliwe. Tak szybko? Prawie jej nie znam! Co, jeżeli się zakocham?! A jeżeli miłość to faktycznie strata czasu ? Nie wiem czy tego chcę… Nie… Nie… Nie!\n- Phobos! Halo! Uspokój się! – Powiedziała do mnie głośno.\nZorientowałem się, że osunąłem się na podłogę. Klęczałem, wbijając sobie palce w głowę. Wspaniale. Brakowało mi jeszcze tego, żebym stracił nad sobą kontrolę. Nie chcę skończyć jako wariat. Ja po prostu nie wiem co z tym zrobić.\n- Powinieneś się cieszyć! Przecież to wspaniałe uczucie, pragnąć drugiej osoby…\n- Ale ja nic z tego nie rozumiem… nie wiem nawet co to zauroczenie, nie wiem kiedy się zauroczyłem, po prostu nie wiem i boję się tego uczucia! – Nie wiem kiedy zacząłem krzyczeć Elyon w twarz. Dziewczyna nie wyglądała na przestraszoną, lecz na bardzo zdziwioną. Tak, jakby nie wiedziała o co mi chodzi. Ukryłem twarz w dłoniach. Było mi wstyd za siebie. Zachowywałem się jak dzieciak, a byłem przecież potężnym, dwudziestoletnim księciem. Czułem się jak kretyn.\nElyon uklęknęła przede mną. Położyła mi dłoń na ramieniu. Drugą ściągnęła mi ręce z twarzy. Musiałem mieć pokaźne wypieki na policzkach bo Elyon wyszczerzyła zęby.\n- Posłuchaj mnie teraz uważnie Phobosie. Nie wiem, czy ktoś kiedyś nagadał Ci bzdur, albo coś w tym rodzaju. Jeżeli chcesz znać moje zdanie, miłość jest najpiękniejszą rzeczą, która może się nam przytrafić w życiu. To głównie dla niej żyjemy. Zdaję sobie sprawę z tego, że czujesz to po raz pierwszy i możesz się tego bać. Ale mówię Ci. Ciesz się z tego. Zapewne zrozumiesz to w swoim czasie, póki co, mówię do Ciebie otwarcie – Tu Elyon zbliżyła się jeszcze bliżej do mojej twarzy – Nie spieprz tego.\nJej wypowiedź sparaliżowała mnie całego. Po prostu patrzyłem na jej usta, zastygnięte w chytrym uśmieszku. Nie miałem już żadnych pytań. Elyon wstała.\n- Wstawaj. Kobieta czeka. – Oznajmiła mi stanowczo. Z przerażeniem zerknąłem na zegar wiszący kawałek dalej. Faktycznie, za chwile miała wybić ta oczekiwana godzina… chwila. SKĄD ELYON WIEDZIAŁA, O KTÓREJ SIĘ UMÓWIŁEM! Niestety, Elyon zniknęła mi z pola widzenia. Skubana, grzebała mi w myślach! Wiedziałem. Cholera, wiedziałem.\nSzedłem. Właściwie to biegłem. Przez chwilę trzymałem się za serce, bo miałem wrażenie, że lada moment, przebije mi pierś. Podczas maratonu do wschodniego skrzydła pałacu, myślałem o tym, jak to się stało, że z dnia na dzień zaczęło mi na niej … zależeć? Elyon poniekąd miała rację. Czułem się niesamowicie dobrze. Zależało mi tylko na tym, by już ją zobaczyć. Ujrzeć jej uśmiechniętą twarz, skierowaną w moją stronę. Dziewczynę czekającą na mnie. Na mnie! Jak to wspaniale brzmiało… ktoś na mnie czeka, komuś na mnie zależy. Mój bieg, przerodził się w sprint. Sądzę, że gdybym tylko mógł wziąć udział w pobijaniu ziemskich rekordów Guinnessa, zajął bym pierwsze miejsce w biegu na kilkaset metrów. Biegłem, prawie leciałem w powietrzu, gnałem na wprost, oby szybko, oby już tam być, potknąłem się na schodach, nie spadłem, złapałem równowagę, biegnę dalej, prędko, prędko\nzwolniłem. Szedłem powoli, wyrównując oddech. Nieujarzmione serce tłukło się jak oszalałe. Nie zwracałem uwagi na zmęczenie, spowodowane długim biegiem.\nMoim oczom ukazała się Kiara.\nPiękna Meridianka, o nieskazitelnej ludzkiej urodzie. Ubrana w jasnokremową sukienkę, okryta białym, futerkowym bolerkiem, prezentowała się naprawdę znakomicie. Starałem utrwalić ten obraz. Pragnąłem go sobie przypominać, ilekroć będę skazany siedzieć w samotności.\nPodszedłem do niej powoli. Odjęło mi mowę. Jeszcze wczoraj bez problemu mogłem się do niej odezwać, a dzisiaj? To wszystko robiło się coraz dziwniejsze. Kiara odwróciła się do mnie, darząc subtelnym uśmiechem.\n- Witaj Wasza Wysokość – Mruknęła ni to żartem, ni to serio. Jej głos, tak jakby, zmienił barwę na bardziej delikatny. Jego dźwięk wywiercił mi dziurę w głowie… Wiedziałem, że to tylko moja wyobraźnia.\n- Witaj Kiaro – Odpowiedziałem tym samym tonem\nDziewczyna sparaliżowała mnie wzrokiem. Jej złote, kocie oczy powodowały, że nie mogłem oderwać od nich wzroku. Poczułem przyjemne ciepło. Wiedziałem, że to nie była magia. Wziąłem ją pod ramię, po czym wyszliśmy na zewnątrz, przez szeroko otwarte drzwi. Zależało mi na tym, by Kiarze było dobrze. Moje postanowienie nie wynikało z groźnie brzmiących słów Elyon, lecz mojej własnej, nieprzymuszonej woli. Wyszliśmy na dziedziniec. Musiałem uważać na to, by nie przyspieszać. Spalił bym się ze wstydu, gdyby upadła z mojej winy, albo cokolwiek… Dorównywałem jej kroku. Kiara musiała dostrzec moje starania, bo uśmiechnęła się szeroko, spoglądając na nasze nogi. Uśmiechnąłem się razem z nią. Moje serce powoli zaczęło się uspokajać, a ja, czułem się pewniej. Coś podkusiło mnie, by oderwać wzrok od partnerki. Obróciłem głowę na prawo. Zobaczyłem Elyon z Calebem. Nie było by w tym nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że całowali się. Caleb zauważając nas, przerwał gwałtownie pocałunek. Elyon nie wiedząc o co chodzi, popatrzyła w tą samą stronę co młodzieniec. Nie powiem, że byłem w szoku. Poczułem coś w rodzaju wewnętrznej presji. Coś we mnie pragnęło uczynić to samo. Ciekawiło mnie ów zjawisko. Jak to jest… Mimo tego, wiedziałem, że to nie był odpowiedni moment. Ledwo co wyszliśmy wspólnie spędzić czas. Nie chciałem się spieszyć, tym bardziej, że to wszystko mogło być jedynie nędznym złudzeniem. Caleb mierzył mnie wzrokiem, jak jakiegoś mordercę. Patrzyłem na nich obojętnie. Nie miałem zamiaru z nikim dyskutować. Ten czas należał do mnie i do Kiary. Ich, wolałem zostawić samych sobie.\nNiebawem znaleźliśmy się na drodze głównej. Szczerze mówiąc nudziło mnie chodzenie ciągle tą samą ścieżką. Plac, na którym rozpoczął się festyn, oddalony był mniej więcej pół kilometra od zamku na wschód.\n- Czy nie będzie problemem, jeżeli poprowadzę Cię bocznymi dróżkami? – Zwróciłem się do Kiary z uprzejmością.\n- Oczywiście, że nie – Przy odpowiedzi potakiwała głową. Cieszyło mnie, że się ze mną zgadza. Skręciliśmy w lewo, jedną z szerszych uliczek. Nie miałem zamiaru przeciskać się przez ciasne, zatłoczone wnęki. Nie było b to nic innego jak samobójstwo. Poza tym, Kiara miała swoją białą narzutkę… a jak wiadomo biały szybko się plami.\nSzliśmy sobie spokojnie bez pośpiechu, żartując z czegoś, śmiejąc się. Nie rozmawialiśmy o czymś konkretnym. Konwersacja miała charakter luźnej pogawędki, dzięki której całkowicie przestałem się denerwować. Jedyną rzeczą, która mnie krępowała, były zdziwione miny stworów, gapiących się na nas jak na jakieś objawienie. Oh, czy ja naprawdę byłem znany tylko z puszenia piór? Toż to nonsens. Aczkolwiek… nie mogłem się dziwić. Kto by mnie mógł tutaj znać? Przecież okradałem tych ludzi przez prawie siedemnaście lat. Chyba nadszedł czas na ćwiczenie logicznego myślenia.\n- Dlaczego oni tak się na nas patrzą? – Mruknęła zaniepokojona Kiara, wyraźnie onieśmielona wieloma parami oczu. Odchrząknąłem znacząco, by zwrócić jej uwagę na siebie.\n- Najprawdopodobniej nie są wstanie pojąć, że dawny tyran także może mieć chęć wyjścia z płcią przeciwną na spacer.\n- Pierwszy raz wychodzisz z zamku w towarzystwie dziewczyny?\n- Prawdę mówiąc… tak. – Uzmysłowiłem sobie na głos. Moje usta automatycznie się uśmiechnęły. – Kiedyś, rzadko wychodziłem z zamku. Jeżeli już, to do ogrodu. Gdy byłem zmuszony wyjść za ogrodzenie, brałem Cedricka.\n- Któż to Cedrick? – Zapytała z zainteresowaniem.\n- Był moim sługą… pomocnikiem…kimś w rodzaju przyjaciela, choć nie wiem czy to dobre określenie- Zaśmiałem się sam z siebie. Tak naprawdę nie miałem wtedy do kogo otworzyć gęby. W jakiś dziwny sposób nie potrzebowałem towarzystwa. Teraz sam się sobie dziwiłem. Cedrick był jedynie marionetką w moich rękach, który robił co mu kazałem.\n- Wiesz gdzie teraz się znajduje?\n- Właściwie to… chyba w Heatherfield.\n- Heather… co? – Kiara zmarszczyła przezabawnie nosek. Musiałem się zaśmiać.\n- To miejscowość na Ziemi.\n- Ah… no cóż. – Mruknęła. Wiedziałem, że ma wiele pytań, które tyczą się tego tematu. Zmartwiło mnie że nagle posmutniała. Nie pytałem jej dlaczego. Miałem nadzieję, że nie powiedziałem nic złego.\nNa całe szczęście szybko pocieszyłem Kiarę tym, że dotarliśmy. Przed nami rozciągał się wielki plac, wypełniony straganami, pomiędzy którymi przemieszczały się stworki. Nie panował tu jakiś straszny hałas. Dało się słyszeć przyjemną dla ucha, skoczną melodię, którą przygrywała jakaś orkiestra. Miejsce to, otoczone było pięknymi, kolorowymi kamienicami. Musiała je wybudować Elyon, gdyż nie pamiętałem takowych, za swojego dzieciństwa. Twarz Kiary rozpromieniła się nagle. Uśmiechnęliśmy się do siebie. Wtedy nie wiem co mi odbiło. Chwyciłem ją za rękę.\nKiara popatrzyła na to ze zdziwieniem… ja z resztą też. Następnie podniosła wzrok na mnie. Uśmiechnęła się szeroko. Ku mojemu zaskoczeniu, ruszyła szybko do przodu, pociągając mnie za sobą. Cóż mogłem zrobić? Pobiegłem za nią. Śmialiśmy się razem, po czym zwolniliśmy. Zapewne chciała mnie wyciągnąć z kolejnego zamyślenia, do którego zmierzałem. Mam wrażenie, że trochę za dużo myślałem. Ale inaczej nie potrafiłem… nie umiałem się spokojnie dostosować do otoczenia. No żesz… i znowu rozmyślam. Po kim ja to odziedziczyłem.\nKiara nie puszczała mojej dłoni. Trzymała mnie dosyć mocno. Nie miałem zamiaru jej uciekać, ale, być może, chciała mieć pewność. Nie narzekałem. Bardzo mi się to podobało. Podeszliśmy do pierwszego rzędu stoisk. Meridiańczycy ustępowali nam miejsca. Kiara stwierdziła ze śmiechem, że będzie mnie zabierała na wszystkie zakupy, bo nie będzie musiała czekać w kolejce. Odpowiedziałem jej krzywym uśmiechem. Nie przepadałem chodzić po sklepach i użerać się z humorzastymi sprzedawcami. Ostatecznie dla Kiary mógł bym się poświęcić. Ale TYLKO w ostateczności.\nDo większości stoisk podchodziliśmy tylko na moment, nie widząc nic ciekawego. Przelatywaliśmy wzrokiem po wielu rzeczach. Oczywiście nie twierdzę, że wszystko było kiczowate i nudne. Weźmy na przykład takie „ jesienne wyroby”. Rozbawiły mnie zwierzęta, zrobione z kasztanów, połączonych wykałaczkami. Interesujące były także obrusy, tkane z samego lnu, z poprzeplatane suszonymi kłosami i gałązkami. W międzyczasie natknęliśmy się na parę numer dwa – Caleba i Elyon. Nie podobało mi się zachowanie chłopaka. Wyglądał, jakby był skazany na wielkie tortury. Elyon zaś próbowała go czymś zainteresować. Caleb tylko na moment uśmiechał się, potakiwał głową, mruknął coś pod nosem po czym wracał z powrotem do postawy męczennika. Wydawało mi się, że skoro już przyszedł z królową Meridianu, tym bardziej, jako jej partner życiowy, powinien się nią zająć, okazać choćby trochę udawanego zainteresowania. Ale cóż. Nie będę go przecież wychowywał. Sam musi się tego nauczyć.\nW końcu zatrzymaliśmy się przy kramiku z biżuterią. Obstawiałem, że na dziewięćdziesiąt procent się tutaj zatrzymamy i? Proszę bardzo! Kobiety lubią biżuterię. Bardzo. Ciekawe co zrobiły by za szafirowy łańcuszek największe sroki w Meridianie. Dobra… może nie powinienem o tym myśleć. Na szczęście nie wszystkie przedstawicielki płci pięknej stawiały błyskotki ponad wszystko. Nigdy jeszcze nie widziałem u Kiary choćby drobnego łańcuszka, a szkoda. Miała naprawdę pięknie wyprofilowaną szyję, tułów… na dodatek ubrała sukienkę bez ramiączek, zaczynającą się dopiero pod obojczykiem. Aż prosiło się o założenie choćby drobnego medalika.\n- To jest piękne… – Powiedziała do siebie, wyraźnie zafascynowana znaleziskiem. Postanowiłem zerknąć jej przez ramię. Na stole porozkładanych było mnóstwo wisiorków. Nie byłem w stanie samodzielnie ocenić, który z nich wpadł jej w oko.\n- Który? – Zapytałem, nadal go szukając. Kiara wskazała palcem na srebrną obróżkę, przyozdobioną łezką z cyrkonii, wiszącą na czterocentymetrowym, cieniutkim łańcuszku. Uniosłem jedną brew do góry. Myślałem, że dziewczęta uganiają się wielkimi klejnotami, które będą widoczne z odległości kilometra. Kiara zaskoczyła mnie swoją decyzją. Wybrała coś, co było ładne, delikatne i na dodatek pasowało do jej urody. Dziewczyna zaczęła szperać w kieszeni.\n- Ile kosztuje ta obróżka?\nSprzedawczyni popatrzyła na mnie z przerażeniem, przełykając ślinę.\n- 150 denów… więcej nie mogę zniżyć.\nKiara popatrzyła z niedowierzaniem na kobietę.\n- Naprawdę nie da się jeszcze bardziej zniżyć ceny…?\n- Przykro mi panienko… Jeżeli sprzedam za mniej, stracę pracę…\n- Nie, tego bym nie chciała… – Mruknęła zawiedziona.\nFakt faktem. Obróbka srebra w Meridianie była bardzo kosztowna, nie mówiąc o złocie.. a co gorsza platynie. Dodatkowo ładnie wyszlifowany kamień… I tak zaśpiewano małą cenę za ten wisiorek. Właśnie… Boże jaki ze mnie głupek. Stoję koło niej i się gapię, zamiast zapłacić za tą błyskotkę. Tym bardziej że naprawdę ładnie by w niej wyglądała. Gdy lekarka oglądała inne błyskotki, znalazłem w kieszeni sakwę z pieniędzmi, po czym wyciągnąłem z nich 150 denów. Cieszyłem się jak dziecko, że pamiętałem o zapakowaniu jakichś zaskórniaków do portek.\n- Poprosimy w takim razie tą obróżkę. – Powiedziałem stanowczo, kładąc sprzedawczyni pieniądze na ladzie. Kobieta otworzyła usta, chyba ze zdziwienia. Ściągnąłem także uwagę stworów obok siebie, a także Kiary. Na Litość Boską! Czy to naprawdę było takie dziwne, kupić wisiorek, dla towarzyszącej mi dziewczyny? Sprzedawczyni wzięła pieniądze nie spuszczając ze mnie wzroku. Wkurzali mnie gapie, którzy otoczyli stoisko… jakby faktycznie stało się coś niesamowitego. Kiara chciała coś powiedzieć, ale rzuciłem na nią spojrzenie w rodzaju „ Oh … weź nie żartuj!”. Sprzedawczyni podeszła do wystawy.\n- Czy zapakować? – Widziałem wyraźne zmieszanie na jej twarzy.\n- Nie, nie. Bez opakowania poproszę. – Odpowiedziałem przerażonej Meridiance, która podniosła delikatnie obróżkę i dała do rąk. Szybko cofnęła dłonie i patrzyła na to co zrobię… z reszta jak cała reszta tych natrętów dookoła. Kawałek dalej zauważyłem Elyon z Calebem. Znowu. Nie twierdzę, że mnie śledzili, ale wyglądało to podejrzanie. Chyba zaciekawiło ich skąd wokół mnie i Kiary tyle osób, bo Elyon stawała na palcach, przytrzymując się swojego chłopaka, zapuszczała żurawia nad głowy gapiów. Udawałem, że nie zwracałem na nich uwagi. Kiara stała nieruchomo, śledząc mnie spojrzeniem. Stanąłem za nią. Kąciki ust dziewczyny powędrowały w górę. Wiedziała już o co mi chodziło. Ostrożnie przełożyłem obróżkę przez jej głowę. Dziewczyna uniosła swoje piękne, długie włosy i zarzuciła na bok. Po zapięciu naszyjnika stanąłem przed nią. Musiałem się uśmiechnąć. Obróżka leżała idealnie. Dodała Kiarze uroku. Patrzyłem na nią dłuższy czas, zadowolony z zakupu. Zerknąłem w miejsce gdzie stała moja siostra. Nie było jej… Za to dostrzegłem ją w tłumie, który rzecz jasna ją przepuścił. Moja partnerka podeszła do mnie. Elyon będąc tuż przed nami uśmiechnęła się szeroko.\n- Rany… jak Ci w nim ładnie… – Powiedziała z podziwiem. Kiara podziękowała uśmiechem. Dygnęła. Uśmiechnąłem się, widząc, z jaką wdzięcznością to uczyniła. –Przepraszam że Wam przeszkadzam, byłam strasznie ciekawa, co jej kupiłeś.\n- Nie szkodzi – Odpowiedziałem śmiejąc się przy tym. Ludzie z tłumu także się uśmiechnęli. Miałem wrażenie że robi się tu trochę ciasno. Nie chodziło mi przecież o robienie przedstawienia… – Może wyjdźmy na większą przestrzeń…\nDziewczęta skinęły głowami i wreszcie… wyszliśmy z tego ścisku. Jak się okazało Caleb stał gdzieś obok, wystawiając twarz do słońca. Natychmiast podeszła do niego Elyon.\n- Caleb, dlaczego jesteś dzisiaj taki nie do życia… – zapytała smutnym głosem chłopaka. Ten popatrzył na nią dobitnie znudzonym wzrokiem.\nDenerwował mnie. Elyon skakała koło niego, a on nic sobie z tego nie robił. Z chęcią powiedział bym mu, co o tym myślę, ale postanowiłem nie wszczynać kłótni. To by było nierozsądne.\nNie wiem dlaczego, ale poszliśmy we czwórkę przed siebie. Elyon i Kiara zaczęły o czymś zawzięcie dyskutować, jak najlepsze przyjaciółki. Patrząc na nie, miałem wrażenie, że nimi były. Od czasu do czasu włączałem się do rozmowy, prezentując swoje poglądy na dany temat, jednocześnie tworząc kolejny. Caleb szedł z naburmuszoną miną kawałek dalej. Czasami zerkałem na niego z niesmakiem. Powinien dotrzymywać Elyon towarzystwa, nawet ze względów reprezentacyjnych. Dochodziłem do wniosku, że to właśnie ja mu przeszkadzam. Wiem, że byłem niewygodnym członkiem rodziny mojej siostry, ale naprawdę starałem się nie wchodzić nikomu w drogę. No dobrze. Może jeden raz zwiałem z zamku, ale to był tylko jeden raz… mam dwadzieścia lat, jestem księciem, mam do czegoś prawo, w szczególności do życia. Eh.\n- Spójrzcie… tańczą walca dworskiego! – Oznajmiła głośno Kiara, wskazując palcem na tańczące pary. Dopiero teraz usłyszałem rytmiczną, wesołą muzykę, przygrywaną przez dosyć spory zespół instrumentalny. Poza Calebem, wpatrywaliśmy się w tańczących ludzi.\nTak dla wyjaśnienia, walc dworki, był bardzo skomplikowany. Jego techniki rozpisane są na kilku kartkach a4. Generalnie polega on na tym by połączyć sentymentalny, romantyczny walc, z biesiadniczym, szybkim tańcem tańczącym zwykle na meridiańskich weselach. Mało kto umiał go tańczyć, co też było widać po ilości par na „parkiecie”. Ja osobiście umiałem go tańczyć, lecz nigdy nie wykorzystałem tej umiejętności w praktyce. Nigdy nie było okazji. Po śmierci rodziców nie obchodziły mnie takie rzeczy. Nie muszę już tłumaczyć nad czym się koncentrowałam.\nElyon ożywiła się w ułamek sekundy.\n- Zawsze chciałam zatańczyć tego walca… Boże… zawsze! – Podskakiwała zaaferowana. Kiara popatrzyła na nią i roześmiała się.\nMuszę przyznać, że czułem się bardzo dobrze w ich towarzystwie. Taki… spokojny. Miałem dobry humor, a co najważniejsze, rozmowa z nimi sprawiała przyjemność. Jedynie Caleb, sobek, stał i kręcił nosem. Kretyn…\n- Podejdziemy bliżej? – Zapytała mnie Kiara.\nPrzytaknąłem głową. Położyłem swoją dłoń na jej plecach i prowadziłem przed siebie, zostawiając za sobą Elyon, która prawdopodobnie próbowała przekonać Caleba do zatańczenia.\nPodeszliśmy bliżej. Pary właśnie wykonywały ósemki, przy których wielu się potykało, przewracało się. Wszystkiemu towarzyszył śmiech. Traktowali to jako zabawę i bardzo dobrze!\n- Phobosie? – Zwróciła się do mnie Kiara.\n- Umiesz ten taniec? – Zapytała, patrząc na mnie zadziornie.\nZamrugałem oczami z niedowierzania. To chyba jakiś żart…\n- Chcesz mi powiedzieć że…\n- Tak Phobosie, potrafię. – Odpowiedziała, śmiejąc się przy tym.\nZdębiałem. To było niesamowite.\n- To może chcesz ze mną zatańczyć?\nZdjęliśmy z siebie ocieplane narzutki, które przewiesiliśmy przez coś w rodzaju płotka. Jak na książęcy zwyczaj przystało, zgodnie z zasadami savoir vivre, pochyliłem się przed nią, jedną rękę chowając za plecami, a drugą wystawiłem, z otwartą dłonią. Czekałem aż Kiara poda mi swoją. Po chwili tak też się stało. Pary widząc to, zaprzestały tańca. Ze zdziwieniem rozeszły się na boki, robiąc nam miejsce. Orkiestra, która również wyglądała na zaskoczoną, zakończyła dany utwór, przechodząc do kolejnego, jeszcze bardziej radosnego od poprzedniego. Początek był szybki, dlatego też rozpoczęliśmy taniec od podskoków do przodu. Gdy muzyka zwolniła, położyłem swoją lewą dłoń na jej talii, ona zaś prawą na moim ramieniu. Rozpoczęliśmy klasycznym walcem. Czułem się tak, jakbym płynął. Kiara, zgodnie z książkowymi zasadami, odchyliła lekko głowę w tył, patrząc w bok. Uczyniłem to samo, lecz w odwrotną stronę. Krążyliśmy tak wokół siebie przez trochę czasu, aż muzyka zaczęła przyspieszać. Jak na rozkaz złapaliśmy się za ręce i poczęliśmy szybko przebierać nogami. Obracaliśmy się przy tym, robiliśmy piruety bez odrywania rąk, podskakiwaliśmy, tupaliśmy, podnosiłem Kiarę. Pył z ziemi uniósł się pod naszymi nogami. Świetnie się bawiłem. Kiara tańczyła naprawdę doskonale. Nigdzie nie znalazł bym lepszej partnerki jak ją. Gdy muzyka zwolniła, stanęliśmy koło siebie, w przeciwne strony, podnieśliśmy otwarte dłonie, które złączyliśmy. Zrobiliśmy w ten sposób dwa okrążenia wokół siebie. Po raz kolejny podziwiałem jej oczy. Gdy muzyka przyspieszyła, znowu przeszliśmy do szybkich tańców, lecz tym razem nie sami. Widzowie chyba stwierdzili że nie ma co dłużej stać i nas oglądać. Przyłączyli się do zabawy. Tak jak w polonezie, robiliśmy mostek, zamienialiśmy się parami. Było mi ciężko tańczyć z innymi Meridiankami. A to za mała. A to za duża. A to za gruba. A to za wiotka. Boże. Ze sztucznym uśmiechem czekałem, aż dostanę Kiarę z powrotem w swoje ręce. W końcu dostałem. Zdążyłem ją tylko podnieść i zakręcić się wokół własnej osi, gdy muzyka miała się już zakończyć. Postawiłem ją na ziemi, odeszliśmy od siebie. Na ostatni dźwięk, pochyliliśmy się przed sobą nisko, wyrzucając ręce do tyłu.\nWszyscy zaczęli klaskać w dłonie, pogwizdywać i coś krzyczeć. Pogratulowaliśmy sobie tym ciepłym gestem. Muszę przyznać, że brakowało mi czegoś takiego. Wykorzystałem nadmiar energii, przyczyniłem się do powiększenia pęcherzyków płucnych i wykorzystałem swoje umiejętności walca dworskiego w praktyce… a Elyon? No daję słowo, krew mnie zalała.\nCaleb stał z nią sztywno i ani drgnęli. Wybaczę mu tylko wtedy, jeżeli powie, że nie umie tańczyć. Szkoda mi było siostry. No ale cóż. Wiedziała co brała… z kolei ja nie wiedziałem co tworzę. Ale to inna bajka.\n- Wspaniale tańczysz Wasza Wysokość – Mruknęła wabiącym głosem moja towarzyszka. Uśmiechnąłem się do niej, bo co miałem zrobić? Jej słowa brzmiały niesamowicie kusząco, ale nie wiedziałem co z tym robić. Naprawdę nie zależało mi na pośpiech. Rozsądek nakazywał mi czekać i zobaczyć czy to wszystko ma sens. Wziąłem ją pod rękę i podeszliśmy do nudzącej się Elyon.\n- Czemu nie zatańczyliście? – Zapytałem otwartym tekstem. Miałem zamiar się dowiedzieć, dlaczego ta brązowowłosa maruda drażni moją siostrę.\n- Bo nie umie tańczyć … – Mruknęła tak jakby nieobecna. Kiara spojrzała na mnie z powątpiewaniem. Nie wiedziałem co odpowiedzieć. Trudno, nie umiał. Przykro mi tylko było patrzeć na zawiedzioną buźkę dziewczyny.\nNastał wieczór. Księżyc świecił jasno na rozgwieżdżonym niebie. Tymczasem nadal chodziliśmy bez celu po placu. Elyon i Caleba pożegnaliśmy długi czas temu. Ja i Kiara także stwierdziliśmy, że najwyższy czas wrócić, gdyż robiło się zimno. Powrót zajął nam mało czasu, gdyż w drodze powrotnej ziąb chwytał nasze stopy i paraliżował palce. Przybyliśmy do domu szybkim truchtem, aż w końcu weszliśmy do środka. Poczuliśmy ulgę. Nie wiem dlaczego, ale miałem wrażenie, że terakota jest o wiele cieplejsza niż moje nogi.\nNatychmiast podniosłem wzrok na lekarkę. Patrzyła na mnie z nieopisaną wdzięcznością.\n- Słucham Cię Kiaro?\n- Dziękuję Ci za dzisiaj. Było naprawdę cudownie. – Wyglądała na bardzo zafascynowaną, pełną energii. Wiedziałem, że nie kłamie. Ucieszyło mnie to, gdyż podzielała całkowicie moje zdanie.\n- To ja Ci dziękuję – Odrzekłem, posyłając jej najmilsze spojrzenie, jakie tylko mogłem z siebie wykrzesać. Nagle Kiara zbliżyła się do mnie bardzo blisko. Nie wiedziałem co chce zrobić, ale poczułem strach. Wlepiłem w nią swoje oczy i czekałem.\nKiara pocałowała mnie lekko w policzek.\n- Do zobaczenia jutro Phobosie – Powiedziała na pożegnanie. Zaczęła iść powoli, stawiając kroki niczym wyrafinowana księżniczka. Pomachała do mnie jeszcze na pożegnanie.\nZrobiło mi się gorąco. Serce waliło mi jak oszalałe, a ja nie wiedziałem co z tym zrobić. Starałem się jednak zachować spokój, ale wielki uśmiech wymknął mi się spod kontroli. Odmachałem jej nieśmiałym ruchem dłoni. Miałem ochotę skakać… płakać jak jakiś głupek. Czułem się wspaniale. Idealnie. Niczego mi więcej do szczęścia nie było trzeba.\n- Phobosie – Odezwał się za mną dziewczęcy głos. Z tym, że stonowany i poważny.\nCały nastrój prysł jak mydlana bańka, a Kiara zniknęła z mojej głowy. Odwróciłem niechętnie głowę, by spojrzeć kto mi przeszkadza w tej cudownej chwili. Była to Elyon. Wyglądała bardzo ponuro. Na jej twarzy nie było ani krzty zadowolenia. Taka… mumia.\n- Jeżeli Caleb spowodował u Ciebie taki wyraz twarzy, to…\n- Nie chodzi o Caleba. – Jej głos przypominał jednotonowe brzęczenie. Odwróciłem się do niej całkowicie.\n- Po południu, do zamku przybyły W.I.T.C.H.\nNatychmiast oprzytomniałem. Na myśl rzuciły mi się wydarzenia sprzed ponad tygodnia, ja te dziewuchy stały przede mną i się gapiły, gdy ja nie wiedziałem co robię w Meridianie. Do tego obrazu dołączył się inne, bardziej nieprzyjemne. Mój wyraz twarzy stał się podobny do Elyon.\n- Czego chciały.\n- Wyrocznia wzywa Cię do Kondrakaru. – Mruknęła pod nosem, kierując spojrzenie gdzieś indziej.\nPoczułem, że dostaję gęsiej skórki. Czego oni ode mnie chcą?! I dlaczego akurat teraz, gdy wszystko zaczęło mi się układać?\n- Jakieś szczegóły? – Byłem zniecierpliwiony. Miałem wrażenie, że rozsadzi mnie wściekłość. Dlaczego teraz do cholery… no dlaczego…\n- Wyrocznia opracował dla Ciebie karę na zrehabilitowanie się. Nie wiem jaka jest, chce Ci ją przekazać osobiście. Z rana przyprowadzą Cię do niego strażniczki.\nŻeby tą wyrocznię szlag trafił. Jeżeli mnie zabiorą diabli wiedzą do jakiego świata i każą pracować w kamieniołomach, to autentycznie dostanę cholery. Ledwo znalazłem się w domu, to już mnie z niego zabierają. A Kiara? Kiedy ja się z nią pożegnam? Oh, a kogo to obchodzi. PSIA KREW!\n- Phobos uspokój się. Może nie będzie tak źle. Przecież mnie uratowałeś… Wątpię, że…\n- Dobranoc. – Warknąłem. Nie mogłem już tego słuchać. Byłem tak wściekły, że prawdopodobnie moja dłoń, mogła by przez przypadek uderzyć w nią… w najgorszym wypadku. Drażniło mnie teraz wszystko, włącznie z moim odbiciem w terakocie. Ciekawe co ze mną zrobią. A co jeżeli… te kilka dni miały być moimi ostatnimi?\n5 grudnia 2012 o 16:27 napisał:\nBardzo Cię przepraszam !! Takie braki w komentarzach sobie zrobiłam … ale juz to nadrabiam :))\nZacznę od stylu : jest bardzo dobry, czasem czegoś brakuje (mam na myśli słowo ) ale to pewnie przez duża ilośc tekstu do przegladniecia takze wybaczam\nSama historia sie rozkręca i naprawdę nie mogę sie doczekać kolejnego piątku.\nKiara jest dla mnie dalej bez wyrazu, nie wiem zupełnie dlaczego … Hmmm … Te wszystkie inne postaci widzę z powodu komiksu czy serialu a ona jako nowy bohater nie ma swojej osobowości (to jest oczywiście moje subiektywny odczucie nie wiem co masz w planach ale przydałby sie moze jakiś talent albo cecha charakterystyczna w zachowaniu … (Tak pisze bo nie wiem co tam dla nas przygotowalas :))\nReszta swiata jest poprawna ale Elyon, która pije … Cóż nie wyobrażam sobie tego (chyba moja głowa mnie zawodzi )\nTakto to niektóre zdarzenia dzieją sie zbyt szybko , jak ta przejażdżka Phobosa ( poprostu nie wiem skąd sie tam wzięły niektóre postaci, nie widzę w myślach obrazów pościgu ) popracuje nad opisami – są dobre ale mogą być lepsze\nTyle od mnie na dziś\nMam nadzieje ze pomagam, nie chce krytykować :p\nPozdrawiam Cię serdecznie i zapraszam do mnie ( kiedy nn u mnie to ta data jeszcze sie nie narodziła\n7 grudnia 2012 o 17:20 napisał:\nPrzeczytałam całe opowiadanie i spróbuję napisac teraz w miare sensowny komentarz. Po pierwsze, styl na pewno Ci się poprawił – co nie jest dziwne, bo minęły ponad cztery lata, o ile dobrze pamiętam. Pomysł na okoliczności powrotu Fobosa jest ciekawy, tak samo jak pomysł, że Wyrocznia nie zamierza dać Fobosowi spokoju (co właściwie jest zrozumiałe, biorąc pod uwagę jego… dokonania). Lubię imię Kiara, ale sama bohaterka wydaje mi się niesprecyzowana… jakby słuząca tylko do tego, zeby Fobos zakochał się w niej i był dobrym człowiekiem? Trudno mi to określić, tak jak trudno zaproponować jakies ulepszenia.\nNagłówek jest absolutnym mistrzostwem, tutaj nie mam żadnych krytycznych uwag.\nDziś nowy rozdział, prawda? Więc pozostaje mi tylko czekać


YES rozkład jazdy niedzielnego koncertu\nJesteś tutaj: Home NEWSY YES rozkład jazdy niedzielnego koncertu\nOpublikowano: czwartek, 31, maj 2018 18:15 | Crowbar\nJuż w niedzielę, 3 czerwca, w Amfiteatrze Wolskiego Centrum Kultury w Parku Sowińskiego wystąpi legendarna grupa Yes, w skład której wchodzą gwiazdorzy progresywnego rocka – Jon Anderson, Trevor Rabin i Rick Wakeman. Przed nimi zagra jeden z najważniejszych zespołów polskiego rocka – SBB. Prezentujemy rozkład jazdy niedzielnego koncertu! Progresywną ucztę w czerwcowy wieczór w Amfiteatrze Wolskiego Centrum Kultury w Parku Sowińskiego rozpocznie SBB. Zespół w klasycznym, trzyosobowym, składzie zaprezentuje najważniejsze utwory ze swojego bogatego dorobku.\n20:30-… – Yes\nBilety na koncert są cały czas dostępne na: sklep.knockoutprod.net, ticketmaster.pl i www.eventim.pl wraz z punktami sprzedaży.


Piekne Kobiety Zdjecia - artykuły | Poznań Nasze Miasto\nPIEKNE KOBIETY ZDJECIA\nNa pożegnanie lata [ZDJĘCIA]\nLato już za nami. Było wyjątkowo piękne. Mamy jesień. Oto zdjęcia na pożegnanie lata, zobacz!\nBrzydka pogoda za oknem? Te zdjęcia was rozgrzeją!\nPodobno jeśli czegoś bardzo mocno pragniemy - wkrótce się spełni. Jeśli wizualizujemy sobie nasze marzenia - niebawem stają się rzeczywistością. Podążając za tymi sformułowaniami postanowiliśmy stworzyć galerię zdjęć, dzięki którym może uda chociaż na chwilę odczarować okropną pogodę za oknem.\nWybraliśmy 100 zdjęć, żeby pokazać Wam piękne dziewczyny, które mieszkają poza największymi metropoliami. Kliknij w zdjęcie, aby przejść do galerii.\nSportowe samochody, premierowe modele i piękne kobiety. W Szczecinie odbyły się targi Motoshow Magnolia. Zobaczcie jak bawili się miłośnicy oraz miłośniczki motoryzacji.\nO takich zdjęciach marzy każda z Was. Irina Dzhul fotografuje piękne dziewczyny\nIrina Dzhul z Ukrainy robi przepiękne, bajkowe portrety. Zobaczcie efekty jej prac\nirina dzhul fotografie\nCzarodziejki, wojowniczki i wróżki - dziewczyny Polconu 2015 [ZDJĘCIA]\nCzarodziejki, wojowniczki i wróżki, Daenerys Targaryen z Gry o Tron, Yennefer z Wiedźmina postaci z Assassin's Creed i anime - oto dziewczyny, które fotografowaliśmy podczas konwentu fantastyki Polcon w Poznaniu. Zobaczcie je!\ncosplay postaci kobiece\npolcon 2015 zdjęcia\nPiękne studentki na Juwenaliach w Poznaniu: Aż chce się studiować! [ZDJĘCIA]\nJuwenalia Poznań 2015 coraz bliżej! Zanim na dobre zacznie się zabawa na terenach przy INEA Stadionie, zobaczcie piękne studentki, które spotkaliśmy podczas ubiegłorocznych Juwenaliów. Aż chce się studiować!\npiękne studentki poznań\nfestiwal muzyczny juwenalia\nBudma 2015: Piękne hostessy na Targach Budownictwa [ZDJĘCIA]\nPodczas Targów Budownictwa i Architektury Budma 2015 w Poznaniu oko można zawiesić nie tylko na idealnych wykończeniach i opływowych kształtach komponentów. Zobaczcie piękne hostessy, które spotkaliśmy na MTP.\nStudniówka 2015: Najpiękniejsze dziewczyny w Wielkopolsce cz. II [WYBÓR SUBIEKTYWNY]\nPolska od gór do morza rozbrzmiewa w weekendy polonezami - trwa sezon na studniówki. Studniówka 2015 to niezapomniana zabawa, fantastyczne zdjęcia, eleganccy młodzi mężczyźni i piękne kobiety.\nMiss Polski Wielkopolski - Wybierz najpiękniejszą!\nWkrótce półfinały konkursów Miss Polski Wielkopolski 2015 oraz Miss Nastolatek Wielkopolski 2015. Możecie oddać swoje głosy, zanim zrobią to jurorzy. Zobacz piękne dziewczyny i zagłosuj!\nStudniówka 2015: Najpiękniejsze dziewczyny w Wielkopolsce [WYBÓR SUBIEKTYWNY]\nOd początku roku w szkołach całej Polski trwają bale na 100 dni przed maturą. Akcja studniówka 2015 potrwa jeszcze do końca lutego, ale my już teraz wybraliśmy z tysięcy zdjęć te, na których są najpiękniejsze - naszym zdaniem - dziewczyny bawiące się na balach.\nWybory miss w Wielkopolsce 2013 [ZDJĘCIA]\nWybory miss zawsze cieszą się wielkim zainteresowaniem. W tym roku w naszym regionie wybieraliśmy między innymi Miss 45. Lata na Pałukach, Miss Wielkopolski czy Polskiej Wikliny 2013. Zobacz zdjęcia!\nW niedzielę na Cytadeli: Pin Up Piknik vol. 2\nPin Up Piknik to impreza, które miłośnicy ponętnej mody z lat 50. i 60. po prostu nie mogą przegapić.\npin up piknik


Wiceminister finansów: Analizujemy różne warianty dotyczące podatku miedziowego - Bankier.pl\nWiceminister finansów: Analizujemy różne warianty dotyczące podatku miedziowego\nMinisterstwo Finansów analizuje różne warianty dotyczące podatku miedziowego - poinformował dziennikarzy wiceminister finansów Konrad Raczkowski, nie podając żadnych szczegółów.\nWiceminister finansów: analizujemy różne warianty dotyczące podatku miedziowego (KGHM)\n"Analizujemy różne warianty" - powiedział Raczkowski.\nW opinii ministra skarbu jest to konieczne, biorąc pod uwagę trudną sytuację KGHM, związaną ze spadającymi cenami miedzi na światowych rynkach. (PAP)\njba/ pr/ ana/\nTematy: Opinie podatki Rząd ceny PR Cena Styczeń Rynek\n7 2 ~Adam 2016-02-17 23:48\nkolejny kit wyborczy. tak samo jak Morawiecki pokazał, powtarzam POKAZAŁ wczoraj obrazki o bilonie złotych na inwestycje, a Wyszło Szydło z worka już dzisiaj krzyczała do mikrofonu: "spełniliśmy kolejną obietnicę wyborczą". Uważajcie, kłamią na każdym kroku\n2 12 ~Polak 2016-02-17 14:25\nHa, ha, nasmieszniejsze jest to, ze ci co teraz przekrzykuja sie na forum zeby zniesli podatek i to jak najszybciej, przez lata popierali Bula i Cudaka, a teraz Swetru. I bede pierwsi w kolejce po 500zl, choc to "marnotrastwo pieniedzy" i zabieranie im z kieszeni.\n2 2 ~analityk 2016-02-17 01:32\nKghm w górę..,\n0 4 ~marek 2016-02-16 22:08\ndadzą radę, nie takie wielkie zmiany , robili w ciągu jednej nocy a to tylko podatek od kopalin to powinni załatwić w ciągu jednego przedpołudnia .\n0 10 ~Akcjonariusz_KGHM 2016-02-16 12:13\nPanowie z Pis-u zamiast opowiadać w kółko o tym że "podatek trzeba znieść", "podatek trzeba zmienić" po prostu zróbcie to a nie grajcie na zwłokę!\n8 4 -zbyszek1 2016-02-16 11:15\nAnalizujcie chłopaki. Jedyny ratunek w tym abyście wiceministrze tylko analizowali, bo jak zaczniecie podejmować decyzje to za jakiś czas nawet PO będzie miała problem z wyciągnięciem Ojczyzny naszej z dołka\n5 3 ~disc 2016-02-16 00:28\npewnie znają wyniki i sie po głowie drapią, musi być bardzo źle skoro ciągle o podatku nawijają boją sie że bedzie 10 zł za papier. Będzie sie działo oj będzie...\n1 2 ~p23 2016-02-16 08:03\nChyba ,,nawijali " o tym już przed wyborami.\nTo o niczym nie świadczy, co najwyżej o braku zdecydowania.\n6 3 -zbyszek1 odpowiada ~p23 2016-02-16 11:19\nBzdura. Oni są zdecydowani. W ogóle nie mieli zamiaru znosić tego podatku. Bo po co?\nCzy pisowska hałastra nie zrobiła z ciebie chłopie wiatraka? PIS to chamstwo, draństwo, kłamstwo, brak kwalifikacji, chore emocje itd. itp. Jak by była taka potrzeba to mogę uzupełnić.\n6 4 ~jj 2016-02-15 20:01\nMinister zapomnij.... A skąd kasę pis weźmie na po pincet w 2017r. ??\nKGHM -2,63% 97,76


Oto do czego doprowadziły rządy Morawieckiego. Nawet w Rosji jest więcej wolności. Zobacz dlaczego Putin zaciera ręce [TABELA] - NCZAS.COM\nStrona główna Polityka Ekonomia Oto do czego doprowadziły rządy Morawieckiego. Nawet w Rosji jest więcej wolności....\nOto do czego doprowadziły rządy Morawieckiego. Nawet w Rosji jest więcej wolności. Zobacz dlaczego Putin zaciera ręce [TABELA]\nPremier Mateusz Morawiecki. foto: PAP/Leszek Szymański i Władimir Putin. Foto: PAP/EPA\nPolska zajęła 33. miejsce ze 190 gospodarek o przepisach najbardziej przyjaznych biznesowi – wynika z opublikowanego w środę raportu Banku Światowego Doing Business 2019. W ubiegłorocznym zestawieniu zajęliśmy 27. pozycję.\nZ raportu Banku Światowego wynika, że nawet w Rosji jest więcej wolności gospodarczej niż w Polsce pod rządami PiS. Skutkiem tego Polska odnotowała spadek o 6 pozycji w porównaniu do ubiegłorocznego raportu.\nPrócz wspomnianej Rosji w tym roku wyprzedziły nas takie potęgi gospodarcze jak Rosja, Azerbejdżan, Kazachstan czy Rwanda. Podstawową przyczyną spadku, na którą wskazał przedstawiciel Banku Światowego na Polskę i kraje bałtyckie,Carlos Pinerúa, jest znaczące wydłużenie czasu jakie przedsiębiorcy muszą poświęcić na rozliczenia podatkowe. Według wyliczeń Banku Światowego, liczba godzin potrzebnych do rozliczeń podatkowych wzrosła do 334 z 260 w poprzednim roku.\nKolejną bardzo istotną przyczyną, jest to że kraje, które nas wyprzedziły przeprowadziły więcej konkretnych reform uwzględnionych w metodologii Doing Business po to by poprawić swoją konkurencyjność.\nW innych ocenianych przez Bank Światowy elementach prezentujemy się na szczęście lepiej. „Podobnie jak w latach ubiegłych, Polska wypada dobrze w zakresie obsługi handlu międzynarodowego, dostępu do kredytów dla firm oraz procedur upadłościowych” powiedział Carlos Pinerúa. To, że znajdujemy się w grupie krajów gdzie są sprzyjające warunki do prowadzenia biznesu zawdzięczamy według niego reformom, które przeprowadziliśmy w Polsce na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat.\nW tegorocznej edycji zwyciężyła Nowa Zelandia, wyprzedzając Singapur. Trzecia miejsce zajęła Dania. Na kolejnych uplasował się Hong Kong, Korea Południowa, Gruzja, Norwegia, Stany Zjednoczone, Wielka Brytania. Pierwszą dziesiątkę zamyka Macedonia. Porównując do krajów naszego regionu zdecydowanie lepiej od Polski pod względem przyjaznych warunków prowadzenie biznesu wypadły kraje nadbałtyckie: Litwa (14.), Estonia (16.), Łotwa (19.). Lepsi okazaliśmy się od reszty krajów z Grupy Wyszehradzkiej: Czechy (35.), Słowacja (42.), Węgry (53.). Nasz największy partner gospodarczy – Niemcy – zajęły 24 miejsce.\nraport DOING BUSINESS 2019 World Bank Group Flagship Report


Mikrofalówka z funkcją piekarnika - Meble - wszystko o meblach i meblarstwie\nMeble - wszystko o meblach i meblarstwie AgdMikrofalówka z funkcją piekarnika Ocena 5 na podstawie 4 komentarzy\nKuchenki mikrofalowe stały się z czasem jednym z najbardziej przydatnych sprzętów AGD w kuchni. Pozwalają one w krótkim czasie podgrzać czy rozmrozić jedzenie. Szczególnie doceniają ich właściwości osoby, które nie mają zbyt wiele czasu na gotowanie i odgrzewają tylko gotowe posiłki. Mikrofalówka posiada wiele przydatnych funkcji, oprócz tradycyjnej- grzania potraw.\nProducenci kuchenek mikrofalowych dodają do nich coraz to nowsze funkcje, które mają sprawić, że praca w kuchni będzie przyjemna, a przy tym nie zajmie wiele czasu, kiedy po prostu go nie mamy. Szybkie podgrzewanie potraw sprawdza się w domach z dziećmi lub pozwala każdemu domownikowi jeść posiłek, gdy wraca z pracy czy ze szkoły. Mikrofalówki przede wszystkim posiadają funkcję szybkiego grzania i odmrażania potraw. Jednak na rynku pojawiają się również te, które mogą działać na zasadzie piekarnika. Możemy w nich upiec ciasto lub przygotować zapiekane danie. Funkcja grilla w kuchence mikrofalowej umożliwia nawet upieczenie w niej pizzy, natomiast termoobieg dokładnie rozprowadza temperaturę zapewniając równomierne grzanie czy pieczenie. Temperatura w mikrofalówce z funkcją grzania może osiągnąć nawet 200 stopni Celsjusza. Dzięki temu niektóre rodzaje ciast można w niej łatwo i szybko przygotować. Zazwyczaj do danego sprzętu jest dołączona książeczka z przepisami. Oczywiście wiele z nich jest zamieszczonych w internecie oraz pojawiają się już pozycje książkowe, w których gotowanie i pieczenie w mikrofalówce jest dokładnie opisane.\nMikrofalówki z funkcją piekarnika to zazwyczaj urządzenia wolnostojące, ale w sklepach ze sprzętem AGD można również spotkać modele do zabudowy. Co więcej producenci oferują albo standardowej wielkości mikrofalówki albo duże sprzęty bardzo podobne do piekarników. Często te dwa urządzenia są ze sobą łączone i piekarnik posiada w sobie właściwości ich obu. Ciężko nieraz określić czy to jeszcze piekarnik, czy już mikrofalówka. Jedno jest pewne- stają się one niezbędne w kuchni zajętych na co dzień osób, jak i tych, które cenią sobie wygodę.\nhttps://bestadalafil.com/ - Cialis Phdpxa Fyehwx Cialis Jnovgj https://bestadalafil.com/ - Cialis Sildenafil Citrate Cheapest Prices\nMam taką kuchenkę mikrofalową z funkcją piekarnika, jest super. Nadal używam zwykłego piekarnika ale pewnie mogłabym z niego zrezygnować.\nNiesamowite, nie miałem pojęcia, że są mikrofalówki z funkcją piekarnika. Ciekawe jak wychodzi ze zużyciem prądu.\nKernau stworzono, aby zaoferować klientom najwyższej jakości urządzenia AGD o ponadczasowym wyglądzie. Długie lata użytkowania sprzętu oraz wygoda codziennej pracy z nim, to główne zapewnienia producenta. Firma stara się spełniać oczekiwania nawet najbardziej wymagających klientów i tworzy urządzenia jedyne w swoim rodzaju. Ich szeroki wybór pozwala na dopasowanie do każdej kuchennej aranżacji oraz spełnienie oczekiwań i potrzeb nabywcy. Produktami opatrzonymi eleganckim wykończeniem i wieloma funkcjami są kuchenki mikrofalowe Kernau. Można ich używać bez żadnych obaw- nie mają szkodliwego wpływu ani na żywność ani na osoby w ich otoczeniu. Firma stworzyła linię mikrofali o nowoczesnym wyglądzie i łatwej obsłudze. Pozostaje tylko wybrać model, który będzie odpowiadał potrzebom użytkownika i cieszyć się jego pracą przez długie lata.\nDla mnie niepraktyczne.Czego to ludzie nie wymyślą, ale...


Leczenie w czasie urlopu 2011-06-30\nPacjenci, którzy przebywają na urlopie poza stałym miejscem zamieszkania mają prawo do leczenia finansowanego przez NFZ.\nKażdy pacjent ma prawo do opieki medycznej bez względu na to, w jakim miejscu się znajduje. Jeżeli pacjent potrzebuje świadczenia szpitalnego, to szpital również nie może odmówić udzielenia pomocy. Gdy odmówi, to musi wskazać innego świadczeniodawcę i w uzasadnionych przypadkach zapewnić transport sanitarny. W nagłych sytuacjach chory może skorzystać z porady lekarza specjalisty. Nie trzeba mieć skierowania do ginekologa, położnika czy stomatologa. Do pozostałych skierowanie jest potrzebne. Z pomocy stomatologicznej można skorzystać w gabinecie lub na pogotowiu stomatologicznym. Wybrać trzeba te gabinety, które mają podpisany kontrakt z NFZ i wówczas udzielone świadczenia stomatologiczne będą bezpłatne. Lekarz stomatolog udzieli pomocy jedynie w nagłych przypadkach. Wtedy leczenie podstawowe będzie nieodpłatne. Płaci się za wszystkie usługi ponadstandardowe (np. znieczulenie).


Aluminiowe perełki, czyli VANK\nLudzie / Wywiad / Dom / Design / Wystrój\nNieszablonowe, intrygujące, minimalistyczne – takie są meble nowej polskiej marki VANK. Założycielki – Anna Vonhausen i Małgorzata Wardecka – Tuliszka mocno eksperymentują z aluminium, tworząc z niego rozpoznawczy znak swoich projektów.\nAnna jest doktorem architektury, projektantką mebli, dyrektor kreatywną firmy SITAG Formy Siedzenia, Małgorzata zaś ekonomistką i marketingowcem, od 20 lat pozostaje związana z branżą meblarską. Dziś projektują i tworzą meble pod własną, niepowtarzalną marką.\nSwoją pracę wykonują z wielką energią i pasją, z myślą o ludziach kreatywnych, otwartych i ciekawych nowych rozwiązań, lubiących otaczać się przedmiotami pięknymi i mądrze zaprojektowanymi. VANK jako marka istnieje od maja 2015 roku, a już w lutym 2016 roku zdobyła prestiżowe nagrody iF Design Award. Zespół VANK posiada własną odlewnię aluminium, projekty realizuje w Polsce, bez konieczności sprowadzania podzespołów. Markę symbolizuje charakterystyczny aluminiowy szlif.\nAnna Vonhausen i Małgorzata Wardecka–Tuliszka\nHAmag: Co to znaczy projektować autentycznie?\nAnna Vonhausen: Pojęcie jest bardzo pojemne. Nie mówimy jedynie o naśladowaniu cudzych form – ten aspekt wiarygodności jest oczywisty. Znaczenie ma również oryginalność wykorzystanych materiałów. W naszym przypadku jest to aluminium, z którego wytwarzamy poszczególne elementy mebli. Czasami są to części konstrukcyjne, innym razem – istotne detale estetyczne, które decydują o wyglądzie całości.\nMamy własną odlewnię aluminium, dzięki której zachowujemy wpływ na proces realizacyjny. Ten rodzaj kontroli pozwala nam tworzyć produkty od początku do końca zgodne z naszą wizją i ambicjami. To z kolei sprawia, że możemy przejąć przed odbiorcą pełną odpowiedzialność za finalną jakość. Możemy też sprawnie reagować na zmienne potrzeby rynku.\nFotel WOODI VANK\nWytwarzamy lokalnie i korzystamy z dostępnego w naszym kraju surowca. Własna odlewnia daje nam możliwość dogłębnego poznania materiału (aluminium jest bardzo plastyczne, lekkie, a przy tym niezwykle wytrzymałe, także na korozję i ścieranie) i eksperymentowania z nim. W efekcie udało się nam wypracować wyróżnik, charakterystyczny szlif.\nH.: Jakie kompetencje są niezbędne przy autentycznym projektowaniu?\nMałgorzata Wardecka–Tuliszka: Pomysły estetyczne zawsze potrzebują wsparcia technologicznego i rzemieślniczego. Oprócz wspomnianego już własnego zaplecza technologicznego, bardzo pomocna okazuje się świadomość, jak bardzo zespołową pracą jest projektowanie. Niezbędne jest połączenie i zgranie specjalizacji różnych osób. W naszym zespole, oprócz projektantów mebli, są także architekci, inżynierowie i konstruktorzy.\nWażne jest również zachowanie pewnego dystansu wobec wymagań rynku, który często bywa niecierpliwy (Szybciej! Więcej!). Nie chodzi tu o kontestację rzeczywistości. Przeciwnie – pozostajemy na bieżąco z globalnymi trendami, szczególnie w tym ich aspekcie, który diagnozuje aktualne potrzeby ludzi (na przykład zmieniające się środowisko pracy czy coraz wyraźniejsza chęć indywidualizacji przestrzeni). Ów dystans dotyczy sezonowych mód. Zależy nam bowiem na tworzeniu mebli, które nie są jedynie tymczasowym rozwiązaniem, a towarzystwem na długie lata.\nH.: Kto docenia taki rodzaj myślenia projektowego?\nA.V.: Projektujemy dla wymagających i świadomych odbiorców. Takich, którzy są tak samo czuli na bodźce estetyczne, jak i na przemyślaną konstrukcję oraz jakość wykonania. Takich, którzy od przedmiotów codziennego użytku oczekują nie tylko funkcji praktycznej, ale i doznań estetycznych. Pamiętamy, że zużycie mebla nie objawia się jedynie w jego warstwie materialnej, ale także w warstwie emocji, jakie w nas wzbudza. Dlatego staramy się, aby mebel, który opuszcza nasz warsztat miał długotrwałą siłę oddziaływania.\nH.: Dlaczego warto projektować autentycznie [czy to się opłaca]?\nM.W.T.: Wysiłek przygotowania produktu z wyrazistym, autorskim szlifem, opłaca się nie tylko w chwili odbierania wyróżnień czy branżowych nagród (dostaliśmy Red Dot Design Award za fotel WOODI, iF Design Award za stół MOVE z elektryczną regulacją wysokości i kolejny iF Design Award dla mobilnego parawanu akustycznego WALL).\nNajlepszym potwierdzeniem, że projektowanie autentyczne ma sens, są dla nas reakcje użytkowników mebli VANK: świadomość, że wybierają je nie dlatego, że muszą, ale dlatego, że chcą.\nFotel TIMANTI, pufa TRI


Roca Grand Berna umywalka 62x39 cm podblatowa biała A327899000 - Lazienkaplus.pl\nRoca Grand Berna umywalka 62x39 cm podblatowa biała...\nNr katalogowy: A327899000\nOszczędzasz aż243,40 zł\nSeria Grand Berna\nOpis produktu Roca Grand Berna umywalka 62x39 cm podblatowa biała A327899000\nKod EAN 8414329613933\nOpinie o Roca Grand Berna umywalka 62x39 cm podblatowa biała A327899000\n10.08.2012 AGNIESZKA (klient sklepu)\nUmywalkę wykonałam pod marmurowy blat. Wygląda przepięknie. Co do jakości produktu nie mam zastrzeżeń. Myje się dobrze, rozmiar idealny, nie za mała nie za duża. Nic się nie rozchlapuje. Jestem bardzo zadowolona.\nZalety - adekwatna cena - ciekawy kształt, bardzo funkcjonalna - efektowny wygląd\nTa umywalka w połączeniu z czarnym blatem granitowym to strzał w 10 :)


Czy warto posiadać kartę kredytową? - Pożyczka ratalna przez Internet\nStrona główna » Blog » Czy warto posiadać kartę kredytową?\nW obecnych czasach każdy z nas posiada kartę kredytową. Sprawdź jak działa karta kredytowa i jakie są jej zalety.\nOferuje je każdy bank. Są wygodnym, bezpiecznym i szybkim sposobem płatności bezgotówkowej. Wielu klientów nie wyobraża sobie zakupów bez ich użycia. Stały się, jak niegdyś portfel z gotówką, jednym z elementów naszej zakupowej codzienności. Mowa oczywiście o kartach płatniczych, które – w zależności od sposobu rozliczania się z bankiem – dzielą się między innymi na debetowe, obciążeniowe, przedpłacone czy kredytowe.\nW dobie coraz większej konkurencji na wszystkich płaszczyznach życia i biznesu, powiedzienie: „klient nasz pan”, staje się aktualne jak nigdy wcześniej. Banki prześcigają się w propozycjach nowych ofert, chcąc wyjść naprzeciw naszym oczekiwaniom. Sprawa nie dotyczy jedynie lokat, rachunków oszczędnościowych, kredytów, ale także, a może przede wszystkim kart płatniczych, w tym kredytowych. O ile jeszcze kilka lat temu używanie ich było czymś wyjątkowym, obecnie stały się częścią naszego życia, a korzystanie z nich wiąże się z większym komfortem niż to ma miejsce przy dokonywaniu transakcji gotówkowych.\nTo nic innego jak narzędzie płatnicze bazujące na limicie kwotowym określonym przez bank. Załóżmy, że nasz limit wynosi 4 tysiące złotych, robimy zakupy za 1,5 tysiąca, na karcie zostaje więc 2,5 tysiąca. Jeśli spłacimy ten dług, kwota dostępnej wartości kredytowej wraca do początkowych 4 tysięcy. W pewnym sensie jest to kredyt przyznawany przez instytucję finansową, w wielu przypadkach nisko lub w ogóle nieoprocentowany. Z tym ostatnim mamy do czynienia, gdy posiadacz karty spłaci wszystkie zobowiązania w tak zwanym okresie prolongaty, który w polskiej rzeczywistości trwa zazwyczaj trzydzieści dni, ale zdarza się też, że grace period wynosi nawet dwa miesiące. Warto dodać, że otrzymanie karty kredytowej z reguły nie wiąże się z obowiązkiem otwarcia rachunku w danym banku.\nWielu posiadaczy kart płatniczych nie zdaje sobie sprawy z tego, że istnieją różne ich typy. Stopniowe poszerzanie oferty wymusiło z czasem na bankach stworzenie wielu odmiennych od siebie rodzajów kart. W najbardziej podstawowym podziale wyróżniamy karty kredytowe, debetowe, obciążeniowe, przedpłacone (tzw. karty prepaid), a także wirtualne. Karta kredytowa jest więc jednym z typów kart płatniczych.\nZalety płatności kartą kredytową\nNa szczycie listy plusów znajduje się przede wszystkim praktyczność tego rodzaju instrumentu płatniczego. W dobie zaawansowanej technologii wystarczy tylko kilka sekund, aby dokonać zakupu w sklepie, uregulować rachunek w kawiarni, kupić bilet na autobus czy zapłacić kurierowi za dostarczoną paczkę. Do koszyczka z zaletami możemy wrzucić także obowiązywanie wspomnianego wcześniej okresu bezodsetkowego, co powoduje, że karta śmiało może konkurować z niskooprocentowanymi kredytami na niewielkie sumy. Bez znaczenia nie pozostaje także to, że wiele banków umożliwia rozbicie kredytu na raty, a także wprowadza dla posiadaczy tego środka płatności atrakcyjne programy rabatowe. Wygodny jest także sam sposób spłaty zadłużenia, a następnie uzyskanie kolejnego limitu. W przypadku normalnych kredytów gotówkowych, po uregulowaniu jednego zobowiązania, a przed otrzymaniem kolejnej pożyczki, czekałby nas ponowny proces weryfikacyjny i obowiązek dopełnienia licznych formalności. Eksperci zauważają ponadto, że karty charakteryzują się dużym stopniem bezpieczeństwa płatności, co także można przypisać im jako zaletę.\nWady płatności kartą kredytową\nAby mówić o mankamentach posiadania karty kredytowej, musimy odwołać się w pierwszej kolejności do ludzkiej psychiki. Chodzi bowiem o to, że czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal. Nie od dziś wiadomo, że „pieniądze elektroniczne” rozchodzą się szybciej i sprawniej niż gotówka. Może to prowadzić do braku kontroli wydatków, a co za tym idzie pogłębiania się zadłużenia. Problem może pojawić się także w przypadku nieterminowej spłaty zobowiązań. Jeśli do tego dojdzie, będziemy mieć do czynienia z wysokim, nawet 12 procentowym w skali roku, oprocentowaniem. Jednym z minusów są również liczne opłaty i prowizje, które mogą spotkać klienta. Mowa między innymi o wysokich kosztach obsługi, czyli cenie np. za wydanie karty czy też obligatoryjnym zakupie pakietu ubezpieczeń.\nJak wybrać? Na co uważać?\nPorównując oferty banków w obszarze kart kredytowych na wstępie należy sprawdzić maksymalny i minimalny limit, jak i tabelę wszelkich opłat, które poniesiemy w związku z wydaniem tak zwanego „plastikowego pieniądza”. Chodzi w szczególności o prowizje za obsługę, wypłaty z bankomatów, płatności kartą za granicami kraju. Warto zapoznać się także z dodatkowymi możliwościami, jakie daje używanie karty, takimi jak bonusy, premie czy programy rabatowe i systemy money back. Doradzamy upewnić się również jak duże oprocentowanie naliczy bank, jeśli nie spłacimy zadłużenia w okresie bezodsetkowym. Najlepiej przejść się do placówki banku lub skontaktować się z jego działem obsługi klienta i dopytać o szczegóły danej oferty.\nProcedura ubiegania się o wyrobienie karty kredytowej nie jest trudna. Wymaga oczywiście mniej formalności niż staranie się o przyznanie kredytu, ale bank sprawdza podobne obszary naszego życia, czyli zdolność kredytową. Zacznijmy od tego, kto może złożyć wniosek o wydanie karty? Praktycznie każda osoba pełnoletnia, a na pewno ta, która ma powyżej 21 lat – niektóre instytucje wprowadzają taki kazus wiekowy. Bank poprosi zapewne o zaświadczenie o dochodach, zatrudnieniu, wyciąg z konta, na którym widnieją przelewy wynagrodzenia, formularz PIT za poprzedni rok podatkowy itp. Przy ocenie wartości limitu ważny jest aspekt stabilności zatrudnienia i tutaj naturalnie w najlepszej pozycji znajdują się osoby zatrudnione na umowę o prac\nNieregularne dochody a karta kredytowa\nW gorszym położeniu są osoby pracujące na umowach cywilnoprawnych lub prowadzące działalność gospodarczą z nieregularnym miesięcznym dochodem. Co do zasady, bank bierze w tym przypadku pod uwagę zarobki z ostatnich dwunastu miesięcy lub nawet dwóch lat. Nie należy martwić się jednak niskim wynagrodzeniem. Wiele banków przyjmuje bowiem wnioski nawet od osób, których miesięczna wypłata ledwo co przekracza 1000 złotych. Oczywiście limit zadłużenia na karcie takiego posiadacza będzie najniższym z dostępnych.\nBiorąc pod uwagę liczne komentarze użytkowników, można śmiało polecić tego typu rozwiązanie. Płatność kartą kredytową zajmuje chwile, a spłata zadłużenia, o ile jest dokonywane terminowo, nie generuje dodatkowych kosztów. Jest to z pewnością wygodna opcja dla osób, którym brakuje pieniędzy na bieżące potrzeby, a mają czym spłacić zobowiązanie w kolejnym miesiącu.


Joanna Mucha w Biłgoraju | Nowa Gazeta Biłgorajska\nJoanna Mucha, kandydująca z Komitetu Wyborczego Koalicja Europejska PO PSL SLD .N Zieloni, odwiedziła wczoraj Biłgoraj. Mieszkańcom rozdawała ulotki, cukierki i torby.\nOn Maj 10, 2019 5 314 8\nKampania wyborcza do Parlamentu Europejskiego nabiera rumieńców. Kandydaci różnych opcji zabiegają o głosy wyborców, organizując spotkania, konferencje czy odwiedzając różne miejscowości w całym województwie.\nW czwartek (9 maja) Joanna Mucha, która startuje z drugiej pozycji z list Komitetu Wyborczego Koalicja Europejska PO PSL SLD .N Zieloni, spotkała się z mieszkańcami Biłgoraja. Były rozmowy, dyskusje, a także poczęstunek symbolicznym cukierkiem i obdarowanie gadżetem z nazwiskiem kandydatki.\nPochodząca z Lublina Joanna Mucha była działaczką Unii Wolności. W 2003 wstąpiła do Platformy Obywatelskiej. Współtworzyła i koordynowała projekt „Akademia Janusza Palikota”. W wyborach parlamentarnych w 2007 uzyskała mandat poselski z listy PO, otrzymując w okręgu lubelskim 21 028 głosów.\nW 2015 została ponownie wybrana do Sejmu, otrzymując 43 459 głosów. W Sejmie VIII kadencji została członkinią Komisji Finansów Publicznych, pracowała też w Komisji Nadzwyczajnej do spraw deregulacji.\nMegii mówi 9 miesiące temu\nPieniadze podatnikow wydala na koncerty gwiazd na Narodowym\n8tys euro w parlamencie UE, a wie że PO szans nie ma, bo Polacy wiedzą jak rządzili 8 lat. Same afery i wszystko sprzedali. Tam jej przynajmniej nikt nie wyrzuci przez całą kadencję, bo nikt wagi nie przywiązuje do ludzi z całej Europy. Jak z Pani taki dobry kandydat, to czemu Panią zdjęli z Ministra? Za Pisem wszyscy, bo oni robią a nie obiecują jak inne partie. Może w Unii będzie ciężej wobec innych państw, ale lojalni są przynajmniej!!\npis mówi 10 miesiące temu\nPamiętacie założyła dresiaki przebiegła może ze 100 metrów bo chciała pokazać dziennikarzom i reporterom jak ministra biega wokół stadionu wszystko dla ściemy . Pytanie – a to nie za jej rządów przyznane było dla kierownika budowy 100 milionów bez względu czy stadion skończy czy nie,a i tak nie skończył bo był za tępy a kasę wzioł w dwu ratach\ngeorge mówi 10 miesiące temu\nHitlerowcy w czasie okupacji tez dawali dzieciom slodycze a z samolotow zrzucali ulotki\nJurek mówi 10 miesiące temu\nGdzie w stolicy gdzie wszyscy , z drugim bo pierwszemu zostawiła dzieci w Lublinie .\nWszyscy już zapomnieli ? – mówcie mi ministra !\nKażdy pokaże zęby aby tylko dostać się do kryta europejskiego .\nCukierki – śmiech , torby niech zawiezie do Kauflenda i Biedronek najlepiej .\nWierna mówi 10 miesiące temu\nNo wiesz tam i uff gdzieś, czyli nie tu\nArtur mówi 10 miesiące temu\na gdzie była do tej pory ?


Jak czuć się pewniej podczas rozmowy z chłopcami? | DlaNastolatek.pl %post_title% | %blog_title%\nStrona główna Miłość Jak czuć się pewniej podczas rozmowy z chłopcami?\nJak czuć się pewniej podczas rozmowy z chłopcami?\nDobrze wyglądaj. Nie musisz wyglądać zjawiskowo za każdym razem, gdy rozmawiasz z chłopcami, ale warto, żebyś zaczęła bardziej dbać o siebie. Ubierz się schludnie, pomaluj delikatnie, uczesz ładnie włosy. Nie dość, że chłopcy zwrócą na Ciebie większą uwagę, to dodatkowo sama będziesz się lepiej czuć. W końcu która z nas nie czuje się pewniej w fajnych ubraniach i ładnym makijażu? 🙂\nUśmiechaj się. Pewne siebie osoby są zazwyczaj uśmiechnięte od ucha do ucha. Przed rozmową z chłopakiem nie stresuj się, tylko uśmiechnij i zrelaksuj. Chłopcy zwracają dużą uwagę na uśmiech. Podczas rozmowy z nim, śmiej się i żartuj – Ty poczujesz się dzięki temu pewna siebie oraz szczęśliwa, a jego zarazisz uśmiechem. To sprawi, że będzie chciał z Tobą rozmawiać!\nUwierz w siebie. Pod żadnym pozorem nie dołuj się przed rozmową. Zmotywuj się do działania i powiedz sobie kilka miłych słów. Nastaw się pozytywnie i pamiętaj, że jesteś wyjątkową, oczarowującą, cudowną, piękną dziewczyną, która na pewno poradzi sobie z taką rozmową!\nPoprzedni artykułJak zrobić dobre selfie?\nNastępny artykułStylizacja z koszulą khaki


9 stycznia 2020 Napisany przez Aadmin\nSerdecznie zapraszamy na spotkania w Klubie Lekarza Seniora\nSala Wykładowa w siedzibie OIL (parter)\n10 lutego: “Powszechna Wystawa Krajowa” w Poznaniu 1929r. – Wykład poprowadzi mgr M. Miezian\n24 lutego: “Sukces Polaków na wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu 1925r.” – Wykład poprowadzi mgr M. Miezian\n9 marca: “Od Enigmy do bomby atomowej – osiągnięcia polskich matematyków” – Wykład poprowadzi mgr M. Miezian\nW styczniu odbyły się prelekcje nt.:\n27 stycznia – “Czy można wyleczyć białaczki bez przeszczepu”. Wykład poprowadzi prof. Beata Piątkowska-Jakubas\n29 stycznia odbyło się zwiedzanie z przewodnikiem Muzeum Książąt Czartoryskich\n16 grudnia 2019 Napisany przez Aadmin\nSzanowni Państwo, uprzejmie informujemy że zgodnie z przepisemami papierową postać mogą zachować recepty dla osoby wystawiającej (pro auctore) oraz recepty pro familiae, definiowane jako recepty wystawione dla małżonka, wstępnego, zstępnego lub rodzeństwa osoby wystawiającej.\nRecepty pro auctore i pro familiae można wystawiać zarówno elektronicznie jak i papierowo.\n18 grudnia: Uroczystość Opłatkowa dla Lekarzy Seniorów\nKlub Lekarza Seniora przy OIL w Krakowie zaprasza serdecznie zapraszają na autokarowe wycieczki krajobrazowe:\n„KROSNO – MIASTO SZKŁA” 27-28 kwietnia 2018 r. (piątek-sobota)\n„SUWALSZCZYZNA” 15-19 maja 2018 r. (wtorek-sobota)\nSzczegółowe informacje oraz zapisy na spotkaniach Klubu.\nMłody Lekarz, Pozostałe ogłoszenia, Sport\nPozostałe ogłoszenia, Rekreacja, Sport\n2 grudnia 2015 Napisany przez Administracja OIL\nChorwacja była ostatnią relacją z podróży Seniorów zamieszczoną w GGL. Nie znaczy to, że staliśmy się mniej aktywni, wręcz przeciwnie. W ramach pierwotnie zaplanowanych wycieczek krajowych pt. “Piękna nasza Polska cała” odbyliśmy kilka wypraw.\nOto one: Dolny Śląsk z Kotliną Kłodzką, Zakopane, Szlakiem Piastów, Szlakiem Dworków Nowohuckich, Cieszyn i ziemia cieszyńska, Podlasie z Tatarami, Wiśnicz z zamkiem i Lipnica Murowana i wreszcie “Czar Polesia”, którą poniżej spróbuję opisać.\nArtykuły, Galerie, Rekreacja\n27 października 2014 Napisany przez Administracja OIL\nW sobotni dzień 20 września o godzinie 10.30, w strugach deszczu, wyruszyliśmy autokarem na nieco spóźniony piknik integracyjny Klubów Lekarza Seniora.\nMimo fatalnej pogody humor nas nie opuszczał, a mając dużo czasu do spotkania, które wyznaczono na godzinę 14.00 w Zagórzanach w "Chacie Gieda", zatrzymaliśmy się w Dobczycach, gdzie zwiedziliśmy Zamek Dobczycki z Muzeum Regionalnym. Zbiory zgromadzone w Muzeum były dla nas pozytywnym zaskoczeniem. Z dziedzińca Zamku podziwialiśmy Jezioro Dobczyckie z zaporą wodną. Zwiedziliśmy także skansen, gdzie wśród licznych eksponatów zwracała uwagę ogromnych rozmiarów maselnica, w której dawno temu wyrabiano stuprocentowe masło. Jeszcze jedno spojrzenie na panoramę Dobczyc, trochę zamgloną i udajemy się w drogę do miejsca przeznaczenia.\nNa progu "Chaty Gieda" witają nas uśmiechnięci dr Kłodziński i Pan Darek. Gorący, smakowity żurek zdecydowanie rozgrzał nas i korzystnie wpłynął na nasze samopoczucie. Po chwili dojechała grupa nowosądecka i już razem, w miłej atmosferze, wśród gwaru, zaczęła się "uczta", która wszystkim przypadła do gustu. W międzyczasie pojawiło się słońce, sprawiając że uznaliśmy imprezę za udaną.\nPrzewodnicząca "Klubu Seniora"\nprzy OIL w Krakowie\ndr med. Józefa Marjańska-Radziszewska\n8 października 2014 Napisany przez Administracja OIL\n3 czerwca 2014 Napisany przez Administracja OIL\n27 maja 2014 Napisany przez Administracja OIL\n26 maja 2014 r. krakowscy Lekarze Seniorzy gościli na swoim zebraniu ponownie prof. Andrzeja Urbanika.\nTym razem wykład miał charakter niemedyczny i poświęcony był 55 rocznicy istnienia autostopu w Polsce. Nasz gość nakreślił genezę powstania hitchhikingu na świecie, przypomniał historię polskiego autostopu oraz z humorem opowiadał o swoich przygodach związanych z podróżami po całym świecie. Wykład ilustrowany pięknymi zdjęciami m. in. z Peru, Japonii, Australii, Nowej Zelandii czy Mongolii oraz okraszony oprawą muzyczną oczarował zebranych Seniorów.\nPięknie dziękujemy za wizytę i arcyciekawą opowieść!\n25 marca 2014 Napisany przez Administracja OIL\nW dniu 24 marca 2014 r. Lekarze Seniorzy zrzeszeni w krakowskim Klubie Lekarza Seniora gościli z wizytą w siedzibie Krakowskiego Pogotowia Ratunkowego przy ul. św. Łazarza 14 na zaproszenie Pani Dyrektor Małgorzaty Popławskiej.\nW sali Szkoły Ratownictwa Medycznego zebrani zapoznali się z aktualnym systemem ratownictwa medycznego w województwie małopolskim. Pani Dyrektor przybliżyła uczestnikom kulisy działania dzisiejszego pogotowia, jak również nowinki techniczne i ciekawostki z codziennego funkcjonowania pogotowia.\nByło bardzo ciekawie, dziękujemy za zaproszenie!\n6 marca 2014 Napisany przez Administracja OIL\n20 stycznia 2014 Napisany przez Administracja OIL\nOtrzymaliśmy bardzo miły list z wiadomościami z Klubu Lekarza Seniora działającego przy Delegaturze w Przemyślu. Bardzo dziękujemy i prosimy o więcej\nPrzesyłam krótkie informacje o działalności Klubu Lekarza Seniora w Przemyślu.\n16 czerwca 2013 Napisany przez Administracja OIL\n14 marca 2013 Napisany przez Administracja OIL\nSprawozdanie Przewodniczącej Klubu Lekarza Seniora przy OIL w Krakowie\nz dwuletniej działalności (styczeń 2011 – grudzień 2012)\n19 listopada 2012 Napisany przez Administracja OIL\nO godzinie 7.00 wyjeżdżamy z ul. Kałuży. Autokar wypełniony do ostatniego miejsca, zainteresowanie wycieczką duże. Około 30-40% uczestników ma “korzenie kresowe”, z pozostałych większość jedzie po raz pierwszy. W Rzeszowie dołącza przewodnik p. Antoni, człowiek bardzo miły, a co najważniejsze znający świetnie swój fach, swobodnie poruszający się w temacie historii i kultury polskiej. Ze swadą i chętnie swoją wiedzę o Kresach przekazywał nam umiejętnie na całej trasie. Po stosunkowo krótkiej odprawie przekraczamy granicę w Medyce.\n22 października 2012 Napisany przez Administracja OIL\n4 czerwca 2012 Napisany przez Administracja OIL\n21 października 2011 Napisany przez Administracja OIL


Domy segmentowe na sprzedaż powiat pruszkowski - Domiporta.pl\nDomy segmentowe na sprzedaż: powiat pruszkowski\nOferujemy do sprzedaży domy jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej zlokalizowane w Żółwinie k/Podkowy Leśnej. Domy idealne dla osób ceniących ciszę i spokój, położone ok. 200 metrów od lasu, na ładnyc...\n105,50 m2 4 3 460 zł/m2\nOferujemy do sprzedaży domy jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej zlokalizowane w Żółwinie k/Podkowy Leśnej. Domy idealne dla osób ceniących ciszę i spokój, położone ok. 200 metrów od lasu, na dział...\n136 m2 4 2 735 zł/m2\n225 m2 4 2 000 zł/m2\nDoskonała lokalizacja - 10 min. do stacji kolejki WKD. Skrajny segment po kapitalnym remoncie z bardzo ładną, kształtną działką. Dom murowany, podpiwniczony o kubaturze 659 m3 przeszedł gruntowny remo...\nOferujemy do sprzedaży nieduży funkcjonalny środkowy segment w w Otrębusach. Nieruchomość położona jest na zamkniętym strzeżonym osiedlu składającym się z dwóch szeregów segmentów, całość około 30 do...\n127 m2 4 4 567 zł/m2\nJesteśmy zewnętrznym biurem Dewelopera - 0% prowizji. Segment skrajny z dużym tarasem i garażem jednostanowiskowym w bryle budynku położony w odległości 1500m od stacji WKD Komorów, cicha i zielona o...\n705 000 zł 645 000 zł\n201 m2 4 3 209 zł/m2\nSegment skrajny o pow. całkowitej 210 m 2 użytkowej ok.160 m 2 na działce 495m2 Położony blisko szkoły, przedszkola a także jest blisko do kolejki WKD w 30 min. można dojechać do Warszawy. Dogodny doj...\nKlimatyczne, dwupoziomowe mieszkanie z niezależnym wejściem /segment/, o powierzchni 95,5 m2, z pięknie zagospodarowanym ogródkiem o pow. ok. 180 m2. Osiedle ogrodzone, monitorowane, chronione, z dużą...\n95,50 m2 4 6 230 zł/m2\nNa naszej stronie internetowej znajdziecie Państwo zdecydowanie więcej ofert - serdecznie zapraszamy do zapoznania się z nimi. Bardzo fajny skrajny segment 110 m2 w Otrębusach, 700 metrów od stacji W...\n170 m2 4 3 706 zł/m2\nNa sprzedaż proponuję segment środkowy, który sumarycznie posiada dokładnie 80,08 m, a w skład tego wchodzą : NA PARTERZE: - salon z aneksem - wiatrołap - łazienka - przedpokój NA I PIĘTRZE: - 3 sypia...\nNowoczesny segment z klimatyzacją położony w spokojnej okolicy na granicy Pruszkowa i Piastowa. Podjazd i chodniki wyłożone granitową kostką, automatyczna brama wjazdowa. Możliwość parkowania 3 sam...\nNa sprzedaż 4 segmenty w Pruszkowie, na Żbikowie. Każdy z osobnym wejściem, własnym ogródkiem, komórką. Każdy o powierzchni 105 m2, na którą składają się: PARTER: salon z widną, otwarta kuchnią oraz ...\nDo sprzedaży nieruchomość dwurodzinna !!! Doskonałe miejsce do zamieszkania. Idealny dojazd do Warszawy. Budynek wybudowany w technologi tradycyjnej murowanej. Dom posiada dwa niezależne wejścia. W pi...\n238 m2 7 3 739 zł/m2\n162,50 m2 3 4 917 zł/m2\n225,01 m2 5 2 000 zł/m2\n206,88 m2 5 2 175 zł/m2\nOsiedle Walendia - Walendów gm. Nadarzyn, do sprzedaży segment skrajny dwukondygnacyjny, w zabudowie szeregowej na osiedlu strzeżonym, ze stacjonarną ochroną oraz z zagospodarowanymi terenami wspólnym...\n149 m2 3 6 577 zł/m2\nZamieszkaj lub zainwestuj w centrum Brwinowa ! Budynek mieszkalno - usługowy o pow. użytkowej ok. 110 m2 posadowiony na działce 187 m2, w doskonałej lokalizacji miasta - 350 m od stacji PKP ! Parter...\n400 000 zł 250 000 zł\n130 m2 4 1 923 zł/m2\nNa sprzedaż narożny segment położony w Pruszkowie w odległości 500 metrów od szkoły. Dom wybudowany jest cegły, użyto materiałów wysokiej jakości. W domu jest klimatyzacja, kominek z powietrznym rozp...\n168,60 m2 4 5 925 zł/m2\nSegment skrajny na zamkniętym osiedlu w Walendowie koło Nadarzyna, z roku 2010, o pow użytkowej 150 m2, 4 pokoje, na działce o pow 400 m2, z garażem w bryle budynku. Parter domu: duży salon, jadalni...\n180 m2 4 5 444 zł/m2\nŚrodkowy segment w szeregowcu składającego się z pięciu domów, - osiedle strzeżone, na terenie sklepy w pobliżu las, - powierzchnia działki 270 m2, - powierzchnia całkowita 171 m2 ( po adaptacji podda...\n171 m2 4 3 801 zł/m2\ndom Pruszków, Osiedle Prusa\nWygodny, środkowy segment w cichej dzielnicy Pruszkowa. Budynek 3-kondygnacyjny w idealnym stanie. ROZKŁAD POMIESZCZEŃ : PIWNICA : - kotłownia oraz pomieszczenie gospodarcze PARTER : - h...\n195 m2 5 4 308 zł/m2\nLuksusowy segment narożny w Pruszkowie. Urządzony w bardzo nowoczesnym stylu z wykorzystaniem materiałów wysokiej jakości. Na parterze znajduje się ; kuchnia, jadalnia, salon, toaleta, korytarz, ora...\n1 077 000 zł 999 000 zł\nBezczynszowy, luksusowy segment narożny w Raszynie Na sprzedaż segment narożny w Raszynie w spokojnej i cichej okolicy. Okolica jest świetnie skomunikowana z całą Warszawą a dojazd do centrum nie zaj...\n216 m2 5 6 019 zł/m2\nIdealna propozycja dla rodziny,świetna do wynajmu! Kameralne osiedle domów w zabudowie szeregowej z ogródkami i miejscami parkingowymi. Segment skrajny ,wykończony z garażem i panelami fotowoltaiczn...\n129,60 m2 5\nKlimatyczny, ciepły dom, z artystycznym duchem w uroczym zielonym zakątku, w Owczarni. Prawie 240 m kw doskonale zaprojektowanej powierzchni na trzech kondygnacjach. Na parterze jasna otwarta przest...\n239 m2 6 5 816 zł/m2\nSegment środkowy Pruszków (Bąki) 125 m2 na działce 180 m2. Segment w stanie deweloperskim (oddanie I kwartał 2020 r) . Parter ;salon,kuchnia jadalnia 54 m2, łazienka i pomieszczenie gospodarcze hall...


TUCEPI 2013 = 350 zdjęć + Dubrownik, Mostar, Hvar, Brać - strona 6 | Cro.pl - Chorwacja Online\nnapisał(a) black_lord » 14.01.2014 09:20\ngolibroda napisał(a): Jakie są koszty wynajęcia takiej motorówki ? Opłata jest godzinowa czy "za wypożyczenie" ?\nMieliśmy wypożyczoną motorówkę wraz z "kierowcą".\nSyn właścicielki tym się parał, więc policzył nas taniej.\nStandardowo za taki rejs trzeba zapłacić 200-500 kun.\nWszystko zależy czy przed sezonem czy w sezonie.\nI zależy jakiej się jest narodowości, Polaka liczą jako 1/2 Niemca wg portfela\nCo do samego wypożyczenia motorówki - na pewno można nawet na cały dzień pożyczyć.\nCo do uprawnień i dokumentów nie pytałem.\nSyn właścicielki naszego apartamentu miał jeszcze drugą, białą motorówkę.\nNa niej pisało że jest "na wynajem"\nnapisał(a) golibroda » 14.01.2014 10:02\nnapisał(a) agata26061 » 14.01.2014 20:06\nWypożyczenie motorówki to super sprawa. My, będąc na campie solaris obok Szybenika, wypożyczyliśmy motorówkę na cały dzień za 100 euro plus paliwo (bez kierowcy). Do pewnej pojemności silnika nie potrzeba żadnych uprawnień. Jak się później okazało w Vodicach za 570kun można było już wynająć motorówę z paliwem w cenie.\nZ pewnością warto ją wynająć, bo przez cały dzień pływa się gdzie tylko oczy poniosą A wrażenia niezapomniane\nnapisał(a) black_lord » 16.01.2014 08:34\nRelacja odcinek 8: Rejs na wyspy: Vrboska (Hvar) i Bol (Brać)\nŻeby umilić sobie czas w Tućepi daliśmy się namówić na rejs na wyspy.\nPodobno taki rejs na Hvar i Brać to niezwykłe wrażenia.\nNo i tak było.... ale nie wyprzedzajmy relacji. Po kolei.\nRejs w sumie za 2 dorosłe osoby i 2 dzieci kosztował 500 kun.\nMało to nie jest, ale co tam ... raz się żyje.\nTak rejs to także fish-picnic na pokładzie.\nNiby no-limit wódki, ale ta ich niskiej jakości rakija to nie jest za dobra.\nByli tacy to ją pili na litry, a wracali z rejsu pod stolikiem.\nDo tego no-limit wino marnej jakości, tu też niektórzy pili na umór.\nNo ale za piwo (4%) już trzeba było zapłacić 10 kun jak ktoś miał ochotę na odmianę.\nCzekamy 7:30 rano w porcie na statek, sporo osób.\nNajpierw podpływa statek "lepszych" gości.\nNa statek "David" wsiadają Niemcy, Francuzi, Szwajcarzy, Włosi,\nczyli tzn. "lepsi" turyści. Dlaczego "lepsi"?\nPodejrzałem ich bilety. Oni za ten sam rejs w prawie te same miejsca co my,\ntylko innym statkiem, zapłacili 900 kun od osoby. SZOK!!!\nNo ale oni wypłatę mają w innych kategoriach cenowych.\nNo podpływa nasz statek.\nNa ten statek wsiadali "tańsi" gości.\nOgólnie statek dla Polaków, Słowaków, Słoweńców, Czechów, Chorwatów.\nSegregacja chyba według grubości portfela.\nStatek "DVA BRATA". Firma rodzinna.\nPo sezonie łowi ryby, na sezon go odmalowują, czyszczą i wozi ekonomicznych turystów.\nStatek zbiera turystów najpierw z Podgory (ma tam bazę), a potem Tućepi i jazda na wyspy.\nNasz apartament widziany od strony morza z pokładu "Dva Brata".\nZerknijmy na północ w stronę Makarskiej.\nMijaliśmy sporo statków i jachtów.\nTo już pierwsze skały na wyspie Hvar.\nJachtami to i na płyciźnie można zasuwać.\nA to kotwiczyły przy wejściu do portu.\nNiektórzy mają dla siebie troszkę bardziej kameralne stateczki na rejs.\nMijanka statków z jachtami.\nJak na wycieczkowca dość szybko płynęliśmy.\nI dalej ten sam statek z "Dynastii".\nZa stateczkiem podest i prywatny "basen" połączony ze statkiem.\nPo prostu bajka dla bogaczy.\nPierwsze zabudowania na wyspie Hvar.\nWybrzeże raczej skaliste od tej strony.\nCoraz bliżej do portu.\nI już widać wejście do portu.\nMiasteczko "Vrboska", bardziej kameralne niż "Jelsa".\nAle jesteśmy dziwni i nas pasują bardzie te mniejsze kameralne rzeczy.\nMarina przy wejściu do portu.\nJachtów nie da się naliczyć.\nTo coś to chyba latarnia przy wejściu do portu.\n"Zaparkujemy" do nabrzeża z lewej.\nWitamy na Hvarze, miasteczko "Vrboska".\nTo jeden z kościołów na wyspie.\nA to drugi kościół.\nVrboska ma jeden kościół katolicki i jeden prawosławny\nwybudowane prawie jednocześnie w XVI wieku.\nOba na wzniesieniu, tak ze 100-150 metrów od siebie.\nOgromne dzwony muszą dobrze rano budzić mieszkańców.\nI już port. Bardzo ładny, zwłaszcza nieco dalej, gdzie mniejszy ruch.\nA to glonojad "live".\nPewnie dla wielu to żadna sensacja, ale my widzieliśmy takiego tylko w akwarium.\nChcielibyśmy tu kiedyś wrócić, ale na całe wakacje, nie tylko na wycieczkę.\nHvar jest niezwykły, o ile można uogólniać jak widziało się tylko jedno miasteczko.\nW porcie można było w akwarium wybrać świeżutką żywą langustę.\nKucharz na miejscu ją przyrządził i podał na talerzu.\nNie skusiliśmy się, ale oglądać można bezpłatnie.\nDzieci miały atrakcję, bo langusty były dość ruchliwe.\nA tu już gotowe do przyrządzenia skarpeny.\nLepsza nazwa jest angielska scorpion-fish, od razu straszniej.\nKoniec wizyty w miasteczku Vrboska.\nWsiadamy ponownie na statek, a tu czeka wyżerka: fish-picnic.\nDobra, grilowana rybka. Nawet dzieci chętnie zjadły.\nO dziwo smaczna, choć podana w nieco partyzanckich warunkach,\nna rozkładanych stolikach. Ale by fajnie.\nPo jedzeniu szokiem był sposób "czyszczenia" zbieranych talerzy\nMoże nie-ekologicznie, ale przez to były dodatkowe atrakcje.\nZa to mewy najadły się rybek i chleba za wszystkie czasy.\nPrzez pół godziny latały jak szalone za statkiem\nA to już wyspa Brać.\nMiasto BOL na wyspie Brać.\nHacjenda na zboczach wyspy Brać.\nPlaża ZLATI RAT na wyspie Brać, koło miasteczka BOL.\nBudynki miasteczka BOL z bliska.\nPodpływamy do portu.\nRejs na trasie VRBOSKA - BOL trwał około 1 godziny.\nStatek DAVID już tam stoi. W Vrbosce go nie było, pewnie płynęli przez Jelsę.\nWreszcie na suchym lądzie. A może na suchej wyspie?\nStatki przy wejściu do portu BOL.\nJeden z zabytków miasta Bol - "dom w domu".\nW XIX wieku komuś spalił się dom to wybudował mniejszy dom wewnątrz ruin starego domu.\nDzieciom bardzo się to podobało\nWąskie uliczki do spacerów po mieście.\nNabrzeże w kierunku na plażę ZLATI RAT\nJak widać ta plaża i cypel to podobno najlepsze w Chorwacji\nmiejsce dla miłośników windsurfingu.\nNieco skaliście w drodze na plażę.\nAle woda czysta jak zwykle.\nTo akurat była "plaża dla piesków". Dziwne co?\nTo musiały być jakieś zawody.\nAle nie dowiedzieliśmy się jakie. Może Mistrzostwa Adriatyku?\nEuropa zachodnia na statku "David" zbiera się już do powrotu, my jeszcze zwiedzamy.\nOstatnie zerknięcie na port Bol.\nBol jednak przegrywa urodą z Vrboską. Minimalnie ... ale jednak.\nI już płyniemy. Pa pa.\nOstatnie pożegnanie z Bolem.\nKościółki na wyspie Brać.\nPlaża na wyspie Brać, na obrzeżach miasta Bol.\nKapliczka na górze za miastem.\nPływanie bardzo nam się podobało.\nMały statek, ale nie dostaliśmy choroby morskiej.\nTo chyba Tućepi i Podgora?\nCała naprzód. Powrót zajął nam chyba ze 2 godziny.\nPołowa wycieczkowiczów leżała spita pod stołami,\na druga połowa siedziała bez ruchu i odpoczywała.\nNikt nie miał już ochoty na darmową rakiję i wino.\nMakarska z pokładu statku.\nDelfiny albo rekiny. Ale na pewno coś tam płynie.\nZe 2 razy podskoczyły te delfiny w górę, ale za lichy aparat żeby to uchwycić.\nI w końcu odpoczynek wieczorny w Tućepi.\nDzieci śpią to można chwilkę odpocząć po trudach wycieczki.\nWyspy Hvar i Brać nadają się bardziej na całe wakacje niż na jednodniowy wypad.\nTam jest fantastycznie.\nJak dzieci będą większe pojedziemy tam na dłużej.\nnapisał(a) Aneta.K » 17.01.2014 21:56\nEhhhh jak ja tęsknię za moim miasteczkiem ...\nnapisał(a) Quecal » 18.01.2014 11:12\nA mi się marzy Makarska sama w sobie na ten rok ale jak dojdzie do skutku to Tucepi koniecznie odwiedzę również\nnapisał(a) black_lord » 20.01.2014 08:40\nRelacja odcinek 9: Jadranką na północ, aż do Splitu\nPod koniec pobytu w Tućepi postanowiliśmy\njeden dzień poświęcić na zwiedzenie wybrzeża.\nPrzejazd od Tućepi do Splitu.\nTour de Jadranka w wydaniu samochodowym.\nStart z Tućepi\nPo drodze mijamy sporo, zniszczonych czasem lub wojną, domów.\nWinnice w pełni słońca.\nSkaliste zagrożenie dla samochodów.\nAle kto by się przejmował ....\nNie jestem pewny, ale chyba już okolica Omiś.\nSiatki ochraniają drogę przed spadającymi głazami.\nMost w Omiś nad rzeką Cetiną.\nNo i sama rzeka z wysokimi skalnymi brzegami.\nPodobno raj dla pontoniarzy.\nKiedyś trzeba to będzie sprawdzić.\nNie znam się na tym, ale za kilka lat kto wie....\nJedziemy dalej przez Omiś w kierunku na Split.\nNo i już port w Spicie.\nProm Jadrolinija w trakcie załadunku.\nA tu drugi, Blue Line ładowany od tyłu.\nProm i terminale portowe.\nSzybkie zwiedzanie i wracamy.\nTym razem znowu wojenna ruina.\nOmiś i most nad rzeką Cetiną.\nTyma razem w drodze powrotnej.\nNa szczycie góry widać chyba z lekka zamek?\nZjazdy do mniejszych miejscowości na riwierze makarskiej.\nTroszkę dalej, ale za to bardzie stromo przy samej drodze.\nPiękny widok na wyspę (chyba na Brać).\nDalej coraz bardziej rozbudowane miasteczka.\nCoraz bliżej Makarskiej, coraz bardziej stromo.\nZjazd do miejscowości Promajna.\nPromajna robi bardzo dobre wrażenie z góry.\nMoże kiedyś tam pojedziemy na wakacje?\nMajestat gór w drodze do Tućepi.\nPlan miasteczka Tućepi\nna skrzyżowaniu ulic Kraj i Kamena.\nKolejna tablica informacyjna w Tućepi,\nna skrzyżowaniu ulic z Jadranką, pokazuje\nkierunki gdzie szukać danej ulicy.\nUlic w Tućepi jest tylko kilka, ale są dobrze oznaczone.\nKościółek przy cmentarzu w Tućepi.\nNo i parasailing w Tućepi.\nWakacje wakacje wakacje.... kiedy znów będą wakacje\nnapisał(a) patman » 21.01.2014 20:38\nnapisał(a) black_lord » 22.01.2014 08:19\nRelacja odcinek 10: Pożegnanie z Tućepi\nTo już ostatni dzień naszego pobytu w Tućepi.\nNadchodzi powoli koniec naszej relacji.\nNa koniec nieco nostalgicznie....\nNiebo nad Tućepi o zachodzie słońca.\nTam trzeba być. Zdjęcia to za mało.\nOstatni zachód słońca nad Tućepi.\nOstatnia noc w Tućepi.\nPełnia księżyca, spokój. Światło księżyca odbija się od morza.\nTrudno zasnąć, tym bardziej, że jak się obudzę\nto trzeba będzie wracać do Polski.\nNo i już wracamy.\nA w drugą stronę kolumna samochodów jedno przy drugim.\nMam nadzieję, że w kolejne wakacje jeszcze wiele\nrazy wrócimy do Chorwacji, a tymczasem nadszedł już .... koniec naszej relacji.\nnapisał(a) te kiero » 22.01.2014 08:58\nblack_lord napisał(a): Relacja odcinek 10: Pożegnanie z Tućepi\nJadrańskie zachody słońca morsko-górskie naprawdę robią wrażenie... i warto do nich wracać\nnapisał(a) mialpol » 22.01.2014 12:24\nPiękne zdjęcia i relacja, dziękujemy. Pora zacząć planowanie wakacji, w tym roku południowa Dalmacja.\nnapisał(a) agata26061 » 22.01.2014 23:59\nNiestety, ale koniec wyjazdu też musi nastąpić.\nW tym roku mamy zamiar "zakotwiczyć" gdzieś w Rivierze Makarskiej, więc być może to będzie Tucepi. Jedziemy w "ciemno", więc to się jeszcze okaże, w której wiosce zostaniemy. Pozdrawiam\nnapisał(a) black_lord » 24.01.2014 08:18\nJeszcze na podsumowanie relacji,\nżeby było lepiej szukać interesujących zdjęć dodam spis treści\nMoże nawet na poczatek też go dodam, żeby na początku i końcu relacji był spis treści.\nRelacja z Tućepi 2013 w 10 częściach.\n1 - Dojazd od TUĆEPI............................................->strona 2\n2 - Tućepi..............................................................->strona 3\n3 - Jedziemy do Dubrownika.....................................->strona 4\n4 - Wiatr od lądu i morze w Tućepi.............................->strona 4\n5 - Mostar i okolice.....................................................->strona 5\n6 - Tućepi: morze i zwierzątka......................................->strona 5\n7 - Wycieczka motorówką na północ od Tućepi.................->strona 5\n8 - Rejs na wyspy: Vrboska (Hvar) i Bol (Brać)....................->strona 6\n9 - Jadranką na północ, aż do Splitu...................................->strona 6\n10- Pożegnanie z Tućepi......................................................->strona 6\nMiłych wakacji. Do zobaczenia w Chorwacji.\nnapisał(a) claudia511 » 07.02.2014 00:21\nBardzo fajna relacja, jedna z pierwszych, które czytałam m.in. dzięki niej również wybieramy się do Tucepi\nTUCEPI 2013 = 350 zdjęć + Dubrownik, Mostar, Hvar, Brać - strona 6


"Potop, druga z powieści tworzących Trylogię, przedstawia dzieje Polski w dobie najazdu Szwedów (1655-1660). Zasadniczą ideą powieści jest problem zdrady i wierności, będący kryterium moralnej oceny zarówno postaci historycznych (np....\nPozwólcie nam krzyczeć 1 - 9\nPozwólcie nam krzyczeć 2 - 10\nKsiążka obalająca mity na temat ciąży i macierzyństwa. Lisa ma trzydzieści kilka lat i wykłada literaturę na uniwersytecie, uwielbia taniec oraz swojego męża Kory’ego. Ich życie to pasmo radości, z jakich korzystać mogą tylko zamożni,...\n"Przebudź się, matko!" to przesycona ciepłem i humorem opowieść dwóch synów o matce: niewykształconej wieśniaczce marokańskiej, wychowanej zgodnie z arabską tradycją i wydanej za młodu za bogatego przedsiębiorcę. Konfrontacja ze...\nNiekiedy nawet przypadkowe spotkanie może sprawić, że dotychczasowe życie zupełnie się zmieni… To chwilami zabawna i przejmująca historia czterdziestoletniej Kaliny – przykładnej matki, żony i gospodyni domowej, która całkowicie...\nGdańsk, 2011. Skupieni przy prawicowej organizacji skinheadzi demonstrują na każdym kroku swoją przewagę fizyczną i jedynie słuszną ideologię „czystej rasy”. Po przeciwnej stronie barykady, w przenośni i dosłownie, stoi lewicujące...\nBohater powieści, Giovanni Drogo, świadomie kieruje swym losem. Wiara w pojawienie się pewnego dnia nieprzeliczonych zastępów nieprzyjaciół u stóp twierdzy to potwierdzenie sensu własnego życia, słuszności wyboru. Upragnione nadejście Tatarów...\nRodzina Połanieckich t -1\nRodzina Połanieckich to jedna z nielicznych w dorobku Sienkiewicza powieści o tematyce współczesnej. Początkowo ostro krytykowana za zachowawczość i "filisterstwo", z czasem zyskała zwolenników i obrońców. Szczególnie żywy pozostał...\nRodzina Połanieckich t -2\nred. Magdalena Bandurska Erotyczne opowiadania współczesnych Polek to zbiorowy portret kobiecych uczuć i pragnień, realizowanych w stałych związkach, przelotnych romansach i fantazjach seksualnych. Dwadzieścia jeden autorek opisuje seks z...


trwa RE.MONT: spóźniona laurka\nMojego Pana-Od-Historii mało kto lubił, lub może raczej - mało kto poważał. Bo choć spokojny, nie wadził nikomu, to - nieporadny, nieśmiały, z nosem umazanym kredą i jeszcze tragiczniej upapranymi kredowym pyłem czarnymi dżinsami nie umiał ani zapanować nad klasą (stosunek płci 28:5), a już zwłaszcza nad grupą 17 kobiet, ani przemocą wlać nam wiedzy do głowy. Kazał czytać źródła, nie podręcznik - a jak wiadomo uczeń pozbawiony tradycyjnych narzędzi nauczycielskiej opresji jest jak niemowlę wrzucone do wielkiej wanny z wodą. "Kartkówek, kartkówek, prac domowych i odpytywania!" - im bliżej matury, tym goręcej domagała się moja klasa, zwołując specjalne zebrania na przerwach dla rozpatrzenia grozy sytuacji.\nPodjęliśmy nawet próby wyręczenia go w tej kwestii: na naszą wyraźną prośbę pierwsze 5 minut lekcji oddawane było ochotnikowi (lub raczej, bo częściej - ochotniczce), który przypominał tonącym niemowlętom, który mamy wiek i w jakiej części globu się znajdujemy. Pomysł upadł, gdy skończyli się ochotnicy. Podobnie - chyba nawet kiedyś udało nam się wymusić ze 2 kartkówki. No ale nie nauczyliśmy się do nich, więc Pan nam się zniechęcił.\nNa wspomnianych akapit wyżej zebraniach broniłam Pana-Od-Historii jak lwica; u mojego boku pałętały się jeszcze ze dwa-trzy lwiątka. Gros mojej klasy zastanawiało się, jak go (prośbą? groźbą? kijem? marchewką?) zmienić. Nie zmienić w sensie changer DE prof, tylko changer LE prof (=nie zdjąć białą koszulę i założyć czarną, albo w ogóle T-shirt, tylko przefarbować białą na różowo i obciąć jej rękawy, bo koszula, generalnie, niczego sobie i taka dobra gatunkowo, szkoda by jej było, dziś już takich nie robią...).\nTargana porywami realizmu próbowałam rozpaczliwie klarować współziomkom, że - abstrahując od pytania, czy delikwent sam widzi taką potrzebę - mało prawdopodobne jest, by banda rozwydrzonych gówniarzy jakąkolwiek metodą mogła zmienić dorosłego człowieka. Że może lepiej skorzystać z tego, co daje, a reszty szukać gdzie indziej. Ale to nie jest coś, co licealiści lubią najbardziej. Ci, co uczą studentów wiedzą też, że nie jest to nawet coś, co studenci lubią najbardziej. Niedługo doktoranci też przestaną to lubić. Kurs zaciekawionego szukania należałoby rozpocząć w przedszkolu, a może i w żłobku. My jednak zaczynamy reformę szkoły od matury, a uniwersytetu - od Bolonii i punktów ECTS. Powodzenia.\nJa do dziś dziękuję niebiosom, że historii uczył mnie właśnie on. A greki mój jeszcze bardziej nieudolny metodycznie, choć wprawniejszy w sztuce cyrkowej tutor (choć bez metodycznej wirtuozerki uprawianej synchronicznie przez konkurencję zapewne skończyłoby się to tym, czym moja nauka łaciny). A hebrajskiego Szoszi, która o metodyce i jedynie-słusznej-metodzie-komunikacyjnej zielonego pojęcia nie miała, nie ma i prawdopodobnie mieć nie zamierza. Szoszi też broniłam jak lwica, zebrań specjalnych nie było, no ale babskie marudzenie na przerwach - i owszem. Bo dziewczynki na hebraistyce niewiele się różnią od żądnych fajerwerków licealistów. No, może tym, że nie chodziło im o kartkówki i prace domowe, tych ostatnich Szoszi zapewniała pod dostatkiem. Ale tak bez fajerwerków... ona nic nie robi... w ogóle się nie przygotowuje... Ludzie, ludzie, ale po co ma się przygotowywać, jeśli nie musi??? No jak to po co. Dla zasady. I żeby ładnie i kolorowo było. I żeby samo do głowy weszło, bez tłuczenia tych nudnych ćwiczonek.\nI jeszcze był Smok, straszny Smok. U niego też próżno by szukać porządku, a metodyki jeszcze próżniej, ale ziejąca siarka sprawiała, że nikomu nie przychodziło to do głowy. A nawet niektórzy go lubili. Ja tam wiem jedno. Gdyby nie oni, ta cała czwórka - nie byłabym taka, jaka jestem. Intelektualnie, ale i - tak normalnie, po ludzku.\nLaurkę tę wystukałam któregoś jeszcze pięknego jesiennego dnia, a przyjrzawszy się jej bacznie zamierzałam (?) powiesić na okoliczność rocznicy bitwy pod Lenino oraz Dnia Wojska Polskiego vel KEN (i nie chodzi o aleję). Alem tę wiekopomną datę chyba niestety przegapiła. Więc na wypadek, gdyby w gniazdku na akacji drżała z niepokoju jakaś niepocieszona pani słowikowa - kajam się i wieszam dziś. Belfrom moim ulubionym i/lub nieulubionym i/lub nie moim dedykując.\nAutor: drugikoniecswiata o 09:23\nAnonimowy 21 października 2009 21:04\nrocznica bitwy pod Lenino i Dzień Wojska Polskiego był/była 12 października, w tym dniu tez były(są?) urodziny Babci Wisi...\nA 14 października.....\ndrugikoniecswiata 21 października 2009 22:58\nMama!!!!!!!!!!!!!! Jestem dumna z twoich komputerowych umiejętności!\nNo wiem, wiem, ale to tak blisko jedno drugiego ;-) a poza tym na urodzinach Moniki umawiałam się z moim panem-od-historii, że spotkamy się w rocznicę bitwy pod Lenino na okoliczność dnia nauczyciela. O widzisz, to teraz zapamiętam kiedy są (dlaczego "były"?) urodziny Babci Wisi. Imieniny pamiętam, bo niepokalane poczęcie...\nsamprasarana 23 października 2009 00:43\nheh... zajęcia z tutorem pozostawiają niezatarty ślad :)


W jaki sposób wyselekcjonować należycie biuro rachunkowe? | Bpgew\nKażdy posiadacz nowo powstałej firmy w pierwszej kolejności poszukuje należytego biura rachunkowego.\nKsięgowa pomoc jest najlepszym rozwiązaniem dla początkującego biznesmena, który dopiero zaczyna swą karierę z własną działalnością gospodarczą lecz również dla przedsiębiorcy, który istnieje już długo na rynku zaś jego księgowe rozliczenia są coraz bardziej zawiłe.\nTylko w jaki sposób odnaleźć dobre biuro księgowe?\nIstnieje kilka kwestii którymi powinien pokierować się przedsiębiorca szukając należytego biura księgowego. Niezbędne będzie sprawdzenie otrzymanych informacji, ponieważ jednostki mające biura rachunkowe w Olsztynie nie za każdym razem są uczciwe wobec potencjalnych klientów kierując się głównie dobrem własnym na konkurencyjnym rynku księgowych usług.\nZaprezentowana sugestia okazała się dla Ciebie użyteczna? W takim razie sprawdź poza tym inne tego typu artykuły i przeczytaj więcej wskazówek tutaj (https://sklepgoodfood.pl/oliwy-extra-vergine-coricelli-oliwa-niefiltrowana-500ml,c51,p42,pl.html).\nBardzo pożądanym jest posiadanie wykształcenia magisterskiego rachunkowo-podatkowego każdej osoby, która podejmie się obsługi kadrowo-księgowej przedsiębiorstw. Tytuł magistra zaświadcza o ukończonej specjalności, czego nie daje niższy tytuł licencjata.\nNa pierwszym spotkaniu ze swym przypuszczalnym biurem księgowym bardzo łatwo można odnotować kilka faktów. Na pierwszy „rzut oka” możesz rozróżnić księgową z pasją od księgowej z tzw.\nJeżeli zaciekawił Cię tego typu materiał, zobacz koniecznie ten świeży tekst – on również jest godny uwagi, więc z pewnością się nie rozczarujesz!\nprzypadku. Pierwszy wywiad przybliży nam nie tylko stosunek do klienta ale także to czy podejście jest podmiotowe czy może „z automatu”. Niestety częstokroć zdarza się, że biura nie chcą odchodzić od własnych starych standardów nie wychodząc naprzeciwko potrzebom klienta indywidualnego.\nW rezultacie końcowym klient powinien przystać na warunki stawiane przez biuro rachunkowe bez opcji negocjacji. Przedsiębiorca pytając księgowego o najlepsze rozwiązania dla własnej firmy z pewnością zwróci uwagę na naturalność odpowiedzi na wymierzane pytania.\nJakie są sposoby na przekazywanie informacji w przestrzeni miejskiej? Co jest nadal bardzo popularne?