Acer Aspire S3-391-53314G52add - benchmark.pl\nAcer Aspire S3-391-53314G52add Acer Aspire S3-391-53314G52add\nPlusy: waga 1.3kg, grubość 13 mm, dysk hybrydowy z SSD, czas pracy na baterii Minusy: kąty widzenia ekranu, nagrzewający się spód obudowy\nKomu polecamy: dla osób szukających ultramobilnego laptopa za przystępną cenę, z wydajnym procesorem oraz długą pracą na akumulatorze.\n2399 zł od 3199 zł za model z Core i5, 4 GB Ram, dysk SSD 128 GB gwarancja:\n1,35 kg wymiary:\n32 x 22 x 1,3 cm materiały pokrycia obudowy:\nduży chropowaty z zintegrowanymi przyciskami procesor:\n4 GB DDR3, 1333 MHz wielkość ekranu:\nSSD 20 GB + 500 GB, 5400 RPM rozwiązanie hybrydowe - dysk HD 20 GB SSD\nmodel: Hitachi Travelstar Z5K500 napęd optyczny:\nukryta partycja Alt + F10 podczas startu\nF2- Bios oprogramowanie:\nAcer Crystal Eye Webcam, Backup Manager dodatkowe funkcje i wyposażenie:\n36 Wh bateria: litowo - polimerowa Wyniki testów\n430 pkt Productivity:\n5900 pkt Memories Suite:\n3430 TV and Movies Suite:\n2970 Gaming Suite :\n4690 Music Suite:\n5300 Communications Suite:\n5900 Productivity Suite:\n9790 Cinebench 11.5:\n16600 pkt Test Cloud Gate:\n2210 pkt 3DMark 06:\n3500 rozdzielczość 1280x720:\n3270 3DMark Vantage:\n2000 3DMark 11:\n136 min tryb wysoka wydajność - test klasyczny:\nAspire S3-391 to jeden z laptopów oferowanych przez Acer, który wyróżnia się niewielkimi rozmiarami. Producent segmentuje S3-391 jako ultracineki komputer. Grubość urządzenia to 13 mm a waga jedynie 1,35 kg. Pod tym względem Acer S3-391 jest bardzo podobny do ASUS ZENBOOK UX31A. Pełna nazwa laptopa to Acer Aspire S3-391-53314G52add. Seria S3 dostępna jest w pięciu różnych konfiguracjach. W zależności od zasobności portfela i naszych potrzeb, możemy wybierać pomiędzy procesorami Core i3 do Core i7, dyskiem tradycyjnym lub SSD.\nPierwszy rzut oka na S3 robi pozytywne wrażenie. Pokrywa ekranu została wykonana z dużą starannością. Producent w tym celu użył szczotkowanego aluminium, które prezentuje się okazale. Zdjęcia nieodzwierciedlaną pełni aluminiowej powierzchni. Stosunkowo dobrze wypada panel roboczy i spód obudowy. Tam producent zastosował tworzywo sztuczne o powierzchni chropowatej. O ile spasowanie materiałów nie budzi zastrzeżeń, o tyle jakość materiałów mogła być lepsza. Na dojnej klapie znajdziemy cztery duże nóżki, które zapobiegają ślizganiu się laptopa na blacie. Wymiana pamięci RAM bądź dysku twardego jest możliwa, jednak musimy liczyć z dużą ilością śrub.\nEkran o przekątnej 13,3 cala został osadzony na długim pojedynczym zawiasie. Ekran możemy odchylić do 170 stopni. Jest to ciekawe rozwiązanie, nie często spotykane u konkurencji. Obudowa o kolorze "champagne" wygląda prosto, może się podobać. Faktura obudowy nie ma tendencji do pozostawiania tłustych odcisków palców.\nAcer Aspire S3-391 to cienka obudowa. Producent z tego względu umieścił porty w tylnej części. Dwa porty USB 3.0 oraz HDMI znajdziemy pod zawiasem łączący ekran z kadłubem. Z jednej strony jest do dobre rozwiązanie, ponieważ nie widzimy kabla zasilania czy dopiętych urządzeń. Z drugiej strony obracanie lapka, lub zamykanie ekranu, by trafić w dany port, jest męczące i niewygodne. Na szczęście zastosowane porty są dobrej jakości. Po prawej stronie znajdziemy czytnik kart SD, który jest zabezpieczony zaślepką. Lewa strona oferuje wejście audio. Pod względem ilości portów Aspire S3-391 wypada zadowalającą.\nKlawiatura w S3 charakteryzuje się dużymi odstępami od poszczególnych klawiszy. Przyciski wykonane z miękkiego tworzywa o delikatnym skoku. Bez problemu odczytują wprowadzaną treść. Zastrzeżenia można mieć do spacji, która głośno pracuje oraz miniaturowych strzałek kierunku, które nawet w Sony SVE1112M1EW czy Asus VivoBook X202E- Ct129H są większe. Touchpad posiada powierzchnię lekko chropowatą ze zintegrowanymi przyciskami. Płytka sprawnie odczytuje ruchy palca. Przyciski touchpada cechują się głębokim skokiem o dość głośnej pracy. Klawiatura otrzymuje 3,5 gwiazdki, touchpada oceniamy na 4 gwiazdki.\nZastosowany ekran o przekątnej 13,3 cala wyświetla obraz o rozdzielczości 1366 x 768 pikseli. Jasność na poziomie 200 cd/m2 można uznać za standardowy wynik w tej klasie laptopów. Kąty widzenia są stosunkowo słabe, co widać na załączonej powyżej fotografii (Wyniki testów - Matryca LCD)\nLaptop w czasie spoczynku pracuje bardzo cicho, również w czasie obciążenia nie sposób usłyszeć szumu wentylatora. Temperatura w trakcie spoczynku jest równomiernie rozprowadzona po całej obudowie, co widać na grafice. Spód obudowy w czasie spoczynku wynosi około 26°C. W trakcie obciążenia temperatura wzrasta do 36 stopni. Pisząc na klawiaturze nie sposób poczuć tej temperatury. Położywszy laptopa na kolanach od razu poczujemy ciepłotę oddawaną przez komputer.\nAspire S3-391 został wyposażony w dwa głośniki, umieszczone na spodzie obudowy. Niewielkie głośniczki wydobywają stosunkowo przeciętne pasmo dźwięków. Głośność dźwięku również nie zachwyca. Program Dolby Home Teater pozwoli na skonfigurowanie własnych ustawień.\nTryb oszczędzania energii pozwoli pracować do 6 godzin na akumulatorze. Zmieniając tryb pracy na biurową bądź chcąc obejrzeć film, czas skróci się do 2 godzin. W podobnej klasie jest Samsung NP530U3C-A04PL, który wytrzymał na baterii o godzinę dłużej.\nSercem testowanego laptopa jest procesor Intel Core i5 3317U, dobrze znana na konstrukcja. Warto dodać, że większość obecnych ultrabooków jest wyposażona właśnie w ten procesor. Za wyświetlanie obrazu odpowiedzialny jest zintegrowany układ graficzny Intel HD 4000, który pozwoli płynnie i komfortowo obejrzeć film w rozdzielczości Full HD lub pograć w mniej wymagające gry. Dzięki HDMI możemy podpiąć laptopa pod telewizor. 4 GB pamięci RAM to w chwili obecnej standard. Zastosowany dysk o rozwiązaniu hybrydy pozwalają na szybszy start systemu. Testy PCMark7 wykazały dość słabe wyniki. Jest to o tyle dziwne, że model ten wyposażony w szybki dysk hybrydowy.\nAcer dodaje mnóstwo programów do edycji zdjęć, zarządzania dźwiękiem, Acer Crystal Eye Webcam, czy Backup Manager. Oprócz programów Acer udostępnia kilkanaście gier, które umilą czas w czasie podróży.\nNiewielkie rozmiary Aspire S3-391 czynią z niego urządzenie bardzo mobilne. Sześć godzin w trybie oszczędzania energii lub dwie w trybie wysokiej wydajności pozwolą na długą pracę bez zewnętrznego zasilania. Dysk hybrydowy oraz procesore intel Core i5 to rozwiązanie niespotykane u innych producentów za kwotę mniejszą niż 2500 zł (w chwili testu). Wygodna klawiatura z dużymi odstępami pozwoli wprowadzać treść nawet w jadącym samochodzie czy pociągu. Możliwość rozbudowy, oraz ilość dostępnych aplikacji to kolejne atuty testowanego laptopa. Szkoda że producent nie zastosował matowego ekranu oraz podświetlanej klawiatury. Acer Aspire S3-391-53314G52add opinie


ag 26.04.2016 14:39\nW Stanach Zjednoczonych zanotowano 14 wypadków związanych z komodą MALM - informuje serwis biznes.pl. W zeszłym roku meble przygniotły dwóch małych chłopców, doprowadzając do ich śmierci. IKEA zaczęła wówczas przypominać, że komodę należy przymocować do ściany przy pomocy specjalnych wkrętów i uchwytów. Można je bezpłatnie odebrać w sklepie lub internecie za pośrednictwem punktu obsługi klienta.\nBroszurki zachęcające mocowania szafek w ten sposób były dołączane do instrukcji montażu od samego początku. Jednak wielu klientów świadomie nie stosowało uchwytów.\nJak podaje "Fakt", ofiarą ostatniego wypadku był 22-miesięczny Theodore McGee. Do tragedii doszło 14 lutego w Apple Valley w stanie Minnesota. Rodzice chłopca wynajęli już prawników, którzy przygotowują pozew przeciwko IKEA.\nSzwedzki producent mebli złożył już kondolencje państwu McGee. Przypomina jednak, że mocowanie szafki do ściany jest częścią instrukcji montażu tego mebla. Rodzice twierdzą, że o niczym nie wiedzieli i nigdy nie słyszeli o kampanii IKEA.\nAkcja koncernu spotkała się z opiniami, że zamiast "programu naprawczego" należy wycofać komodę z rynku. Od 1989 roku zanotowano kilka wypadków śmiertelnych związanych z meblami szwedzkiego koncernu.\nWielu ludzi robi to źle. A ty wiesz, jak dobrze wymówić Coelho i IKEA?


W cenie są miasta z wizją - Debaty ekonomiczne - rp.pl\nW cenie są miasta z wizją\nUczestnicy dyskusji wskazywali czynniki decydujące o atrakcyjności danego miasta dla inwestorów. To m.in. podejście samorządowców, ale również jakość życia, na którą składają się choćby czystość powietrza, oferta kulturalna czy dobry poziom nauczania w szkołach\nSamorządy potrzebują osób, które nie boją się iść pod prąd. I mimo krytyki ze strony mieszkańców wprowadzają swoje pomysły w życie. Takich miejsc najchętniej szukają inwestorzy.\nCo sprawia, że miasto staje się atrakcyjne dla inwestorów? Na m.in. takie pytanie szukali odpowiedzi uczestnicy debaty, która odbyła się w redakcji „Rzeczpospolitej". I zgodzili się, że składa się na to wiele elementów.\nPodstawa to jakość życia\n– Mogę tylko diagnozować, co myślą inwestorzy. Moim zdaniem na ich decyzje wpływa wiele czynników – mówiła Katarzyna Gruszecka-Spychała, wiceprezydent Gdyni. – Często mają one charakter czysto obiektywny, na co samorządy nie zawsze mają wpływ. Chodzi o: położenie, liczbę mieszkańców, bogactwa naturalne etc. Dużą rolę odgrywają również czynniki wpływające na „widzialność" aglomeracji. Sprawiają one, że inwestorzy przyjeżdżają do miasta i zostają. Ważna jest także przystępność oraz przyjazność. Inwestor powinien mieć pewność, że szybko załatwi wszystkie niezbędne procedury administracyjne – wymieniała.\n– Natomiast jeżeli chcemy, by w ślad za nim przyjechali i zostali wysoko wykwalifikowani pracownicy, trzeba zadbać o jakość powietrza, ofertę kulturalną, dobry poziom nauczania w szkołach. Tych czynników jest dużo więcej. Wszystkie mają jednak wspólny mianownik: jakość życia – podkreślała wiceprezydent Gdyni.\nZdaniem inwestorów bardzo ważna jest otwartość władz samorządowych.\n– Przede wszystkim inwestor chce być w danym mieście mile widziany. Czuć się zaproszonym. Później przekłada się to na jakość współpracy – wskazywała Karolina Kaim, prezes Tacit Investment. – Kończymy budowę hotelu we Wrocławiu. I bardzo jesteśmy zadowoleni ze współpracy z władzami tego miasta – podkreśliła.\nWedług niej wiele inwestycji, które mogłyby mieć pozytywny wpływ na rozwój danego regionu, nigdy nie ruszyło z miejsca tylko z powodów czysto formalnych. Zabrakło też dobrej woli po stronie samorządu. – A przecież każdy niezagospodarowany teren to m.in. brak wpływów z podatków oraz miejsc pracy – zwróciła uwagę Karolina Kaim.\nZa dużo arbitralności\nBrak otwartości to niejedyny problem, z jakim muszą się zmierzyć inwestorzy.\n– Nierzadko samorządy działają arbitralnie. A to nie ułatwia życia inwestorom. Tam, gdzie miastom na nich zależy, pozwalają interpretować prawo w sposób przyjazny i tam jest dużo łatwiej – przyznawał Piotr Laszkiewicz, prezes NC Investment.\nTłumaczył też, skąd może brać się niechęć niektórych władz samorządowych do nowych inwestycji. – Od byłego burmistrza jednej z dzielnic Warszawy usłyszałem, że dla niego nowa zabudowa to kłopot. Dlaczego? Jak będzie jej za dużo, musi zaraz myśleć o nowych szkołach, ośrodkach zdrowia – opowiadał Piotr Laszkiewicz.\nOkazuje się jednak, że niechęć urzędników nie bierze się znikąd.\n– Urzędnicy podlegają kontroli społecznej oraz medialnej. Czasami w próbach kontaktu samorządów z inwestorów widzi się korupcję. I to rodzi obawy po stronie samorządowej. A co dzieje się z człowiekiem, gdy się boi? Zabezpiecza się. Ukrywa się za różnymi procedurami, przepisami – wskazywał Grzegorz Kaczorowski, dyrektor Biura Rozwoju Gospodarczego Urząd Miasta st. Warszawy.\nPodobnego zdania był Piotr Laszkiewicz. – Z dziwnie pojmowanej ostrożności urzędnicy wolą nic nie robić, niż zaryzykować. I to jest największy błąd. Władze samorządowe powinny być wizjonerami i zgodnie ze swoją wizją kształtować pracę i podległych im urzędników – uwypuklał Piotr Laszkiewicz.\nWedług Karoliny Kaim odwagi i wizji brakuje przede wszystkim w mniejszych miejscowościach. Ale zdarzają się wyjątki.\n– Pracujemy nad projektem we Władysławowie. Gdyby nie zmienił się samorząd na młodych, trzydziestoparoletnich ludzi, ten projekt nie miałby szans na realizację. Doszli oni do wniosku, że Władysławowo, które jest po Zakopanem drugim najczęściej odwiedzanym miejscem wypoczynkowym w Polsce, ma potencjał. Dzięki temu na ukończeniu jest kompleks hotelowy, został wyremontowany deptak, główne ulice. Jak widać, wszystko da się zrobić. Były oczywiście głosy sprzeciwu – mówiła Karolina Kaim.\nW opinii ekspertów miasta, które nie mają wizji, nie rozwijają się.\n– Dzięki wizji sprzed wielu lat zaczęły powstawać biurowce i rozwinęły działalność korporacje międzynarodowe. Teraz wielu młodych ludzi gotowych jest się przeprowadzać do innych miast. Nie ma bowiem dla nich znaczenia, czy pracują w tej samej firmie w oddziale w Gdyni, Warszawie, Krakowie czy we Wrocławiu, czy może pojadą do Frankfurtu czy do Berlina – podkreślał Konrad Płochocki, dyrektor generalny Polskiego Związku Firm Deweloperskich.\n– W niektórych jednak miastach, co widać niestety również w Warszawie, nastąpił paraliż inwestycyjny. Powodem jest m.in. krzywdząca krytyka nowych inwestycji w internecie. A jak popatrzymy na znienawidzony warszawski Mordor, to zobaczymy, że ludzie świetnie tam zarabiają. Gdy w Miasteczku Wilanów zapytamy się jego mieszkańców, jak się mieszka – dowiemy się, że są bardzo zadowoleni – wskazywał dyrektor Płochocki.\nWażne jest zaplecze polityczne\nOkazuje się, że sama chęć zmian to za mało, by udało się wdrożyć je w życie. – Trzeba mieć odpowiedni zasób sił politycznych, by przetrwać napór niezadowolonych. Słaby zarząd miasta może tego nie wytrzymać. A wtedy wszyscy przegrają, zmienią się władze miasta, a razem z nimi wizja jego rozwoju – mówiła Katarzyna Gruszecka-Spychała.\nZdaniem Bartosza Dąbkowskiego, Head of Temp & MSP Solutions Hays Poland, władze samorządowe niespecjalnie mogą liczyć na przyciągnięcie do siebie młodych ludzi.\n– Jesteśmy dosyć specyficznym narodem, jeżeli chodzi o Europę. Wolimy przeprowadzić się za pracą za granicę niż z Warszawy do Gdyni. Jeżeli dla pracy zostawiamy rodzinny dom, oczekujemy wzrostu zarobków. Czy firma w Gdyni nie będzie w stanie zapłacić więcej niż w Warszawie? Podejrzewam, że nie – mówił Bartosz Dąbkowski.\n– Wewnątrz kraju nie obserwujmy takich migracji, jeżeli już – to do Warszawy. Oczywiście Trójmiasto ma pewną siłę przyciągania, ale nie przeceniałbym jej. Mamy w Gdyni bardzo dużego klienta z branży prawniczej, który przenosi się do nowego biura. Planuje też zwiększenie zatrudnienia. A brakuje chętnych do przeprowadzenia się do Gdyni z innych miast. Takich przykładów jest znacznie więcej – dodał przedstawiciel Hays Poland.\nWskazywał również na inne problemy. – Tak chwalimy młode, kreatywne zarządy miast, z którymi się świetnie współpracuje. Mam jednak pytanie, jak tych ludzi przyciągnąć. Jedyny sposób, by pozyskać dobrego pracownika, to „wyciągnąć" go z innej firmy. A czym samorząd ma konkurować z amerykańską, brytyjską czy holenderską korporacją, która zapewnia pakiet socjalny i daje możliwość dynamicznego rozwoju karier? – pytał Bartosz Dąbkowski.\nJednak, jak mówili eksperci, nie tylko młodzi mają pomysły. – To nie jest tylko kwestia wieku, ale też jakości ludzi. Tych, którzy mogliby być samorządowcami, jest o wiele więcej. Wizjonerami mogą być i starsi. Myślę, że do pracy w samorządzie potrzebna jest misja. Nie każdy może być pielęgniarką czy lekarzem. Nie każdy może być samorządowcem. To nie powinna być tylko kariera polityczna – mówił Piotr Laszkiewicz.\nA Katarzyna Gruszecka-Spychała przypomniała o zarobkach. – Nie należy stawiać znaku równości między samorządowcem a urzędnikiem. Urzędnik ma fatalny status społeczny. Traktuje się go jako nieroba, urzędasa, który przychodzi do pracy pić kawę i żyje z pieniędzy podatników – mówiła.\n– A przy tym płaci się mu tragicznie. Naprawdę trudno oczekiwać pasjonatów za tak marne pieniądze. Nie mam możliwości podniesienia wynagrodzenia urzędnikom. I nie wynika to z braku możliwości finansowych, tylko z przepisów i z nastawienia społeczeństwa. Potrzebna jest zmiana na poziomie centralnym – podkreśliła wiceprezydent Gdyni.\nWzrośnie niewypłacalność branży motoryzacyjnej w Polsce


Zmiany w Kodeksie Pracy: umowa o pracę przed jej podjęciem – Karta Młodego Przedsiębiorcy\nHome / Zmiany w Kodeksie Pracy: umowa o pracę przed jej podjęciem\nPo urlopie macierzyńskim wiele mam pragnie rozpocząć nową pracę. Po złożeniu CV z powodzeniem przechodzą żmudny proces rekrutacyjny, aby finalnie usłyszeć upragnione słowa – „Gratulujemy! Chcemy rozpocząć z Panią współpracę”. Niestety euforia z osiągniętego sukcesu często zmniejsza się po zadaniu pytań o warunki pracy oraz wynagrodzenia, na które szef odpowiada, że w pierwszej kolejności trzeba sprawdzić naszą przydatność do pracy a na podpisanie umowy przyjdzie czas później. Brzmi znajomo? Jeśli tak, to mogłaś paść ofiarą tzw. „syndromu pierwszej dniówki”. Czym dokładnie jest i jak się przed nim bronić, opowiada ekspert marki „Mama i Ja” adwokat Patrycja Chabier.\n„Syndrom pierwszej dniówki”\nDotychczas obowiązujące przepisy prawa pracy stanowiły, że jeżeli umowa o pracę nie została zawarta z zachowaniem formy pisemnej, pracodawca powinien dokonać pisemnego potwierdzenia poczynionych z pracownikiem ustaleń co do stron umowy, rodzaju umowy oraz jej warunków, najpóźniej w dniu rozpoczęcia przez niego pracy – wyjaśnia ekspert marki Mama i Ja Patrycja Chabier – Tym samym, pracodawca miał możliwość dopełnienia formalności związanych z umową do końca pierwszego dnia pracy nowo zatrudnionej osoby.\nJak pokazują wyniki kontroli Państwowej Inspekcji Pracy, przepis ten w wielu przypadkach prowadził do nadużyć ze strony pracodawców, którzy odwlekając dopełnienie formalności w postaci sporządzenia pisemnej umowy o pracę lub pisemnego potwierdzenia warunków pracy, bezceremonialnie oznajmiali przeprowadzającym kontrolę inspektorom PIP, że pracownik jest zatrudniony dopiero pierwszy dzień, a zatem ustawowy termin do zawarcia umowy jeszcze nie upłynął. Wówczas, to dopiero w dniu przeprowadzanej kontroli pracodawca wręczał zatrudnianemu pisemne potwierdzenie warunków pracy i dopiero z tym dniem dokonywał rejestracji zatrudnienie na podstawie umowy o pracę.\nTa popularna wśród nieuczciwych pracodawców praktyka, niestety pociągała za sobą poważne ryzyko dla nowo zatrudnionej osoby, szczególnie mam, które pragnąc wrócić do pracy często godzą się tego rodzaju warunki w obawie przed nie otrzymaniem etatu – tłumaczy mecenas Chabier – W sytuacji, gdy dochodziło do wypadku, nagle okazywało się, że taki pracownik w świetle regulacji o ubezpieczeniu wypadkowym nie był odpowiednio zabezpieczony.\nUstawa nowelizująca kodeks pracy, która weszła w życie w dniu 01 września 2016 r. ma zapobiec tego rodzaju nadużyciom.\nObliguje bowiem pracodawcę do wręczenia pracownikowi pisemnej umowy o pracę lub pisemnego potwierdzenia ustaleń związanych z zawarciem umowy o pracę przed dopuszczeniem go do czynności, będących przedmiotem pracy, uniemożliwiając tym samym pracodawcy pokrętne tłumaczenie, że pracownik zatrudniony jest dopiero pierwszy dzień, a zatem nie doszło do naruszenia przepisów prawa pracy – wyjaśnia prawniczka.\nDokument ten, tak jak do tej pory, będzie musiał zostać sporządzony w dwóch egzemplarzach – po jednym dla pracownika i pracodawcy. Dokonana w ten sposób przez ustawodawcę z dniem 01 września 2016 r. likwidacja „syndromu pierwszej dniówki”, przede wszystkim uczyni bardziej efektywnym dochodzenie przez pracowników przysługujących im świadczeń pracowniczych, a także ułatwi korzystanie z ochrony gwarantowanej przez przepisy ubezpieczeń społecznych w sytuacji, w której pracownik uległ wypadkowi.\nZ drugiej strony, Państwowa Inspekcja Pracy zyskała skuteczny instrument kontroli pracodawców w zakresie weryfikacji legalności zatrudnienia w oparciu o zawierane umowy o pracę – podkreśla Adw. Chabier – Jeśli pracodawca odmówi przeprowadzającemu kontrolę inspektorowi okazania zawartej z pracownikiem umowy, może to zostać potraktowane jako utrudnianie inspektorom wykonywania czynności służbowych, za co w postępowaniu mandatowym grozi kara grzywny w wysokości od 1 tys. do 2 tys. zł, w przypadku recydywy do 5 tys. zł, a przed sądem, nawet do 30 tys. zł.\nStąd dopuszczanie pracowników do wykonywania ustalonych obowiązków bez uprzedniego podpisania umowy o pracę, tudzież bez sporządzenia pisemnego potwierdzenia podstawowych ustaleń związanych z umową o pracę – z dniem 01 września 2016 r. – może się okazać dla pracodawców mocno nieopłacalne.\nMinimalna stawka godzinowa już od 2017 roku. Prezydent podpisał ustawęAktualności


Kierowca na podwójnym gazie - Portal WPR24\n17 lutego 2011 15:33\nFunkcjonariusze straży miejskiej zatrzymali do kontroli drogowej mężczyznę, który prowadził samochód pod wpływem alkoholu.\nW poniedziałek przed godziną 14.00 dyżurny monitoringu wizyjnego miasta obserwował teren przy ujęciu wody oligoceńskiej przy ul. Lipowej. Jego uwagę zwrócił siedzący w Citroenie Berlingo mężczyzna. W trakcie obserwacji okazało się, że kierowca spożywa w aucie alkohol.\nNa miejsce został wysłany patrol straży miejskiej. W tym czasie kierowca zdążył już odjechać z parkingu. Funkcjonariusze zatrzymali go do kontroli na ulicy Lipowej. W trakcie rozmowy ze strażnikami 50-letni Sławomir C. przyznał się do spożycia alkoholu. O zajściu powiadomiona została również policja. Po wykonaniu stosownych czynności policjanci ustalili, że zatrzymany mężczyzna ma ponad 1,5 promila alkoholu we wydychanym powietrzu. Za jazdę pod wpływem alkoholu kierowca odpowie przed sądem.


Naukowcy pokonali HIV. Na razie u myszy, ale prognozy dla ludzi są optymistyczne - National Geographic\nNaukowcy pokonali HIV. Na razie u myszy, ale prognozy dla ludzi są optymistyczne\nBadacze mówią o przełomie, który jest kolejnym znaczącym krokiem do leku antywirusowego. Korzystając z metody edytowania genów i specjalnej metody terapeutycznej udało się wymazać DNA wirusa z organizmu myszy.\nBadania zespołu naukowców z Temple University oraz University of Nebraska Medical Center zostały opublikowane przez Nature Communications.\n- Uważamy, ze to przełom ponieważ po raz pierwszy po 40 latach epidemii AIDS pokazuje, że HIV jest uleczalny – mówi dr Kamel Khalili z Temple University.\nPolskie Krajowe Centrum d.s. AIDS podaje, że na przestrzeni lat 1985-2018 wirusem HIV zostało zakażonych 23 656 osób. Na całym świecie żyje z nim 36,7 milionów ludzi. Nieleczony wirus prowadzi do wystąpienia zespołu nabytego niedoboru odporności, czyli choroby AIDS.\nWirusa potraktowano specjalną wersją terapii ART (antyretrowirusową), która ogranicza jego rozmnażanie się. Wersję tę nazwano LASER ART, przy czym „laser” to skrót oznaczający długoterminowe działanie. Oprócz tego dokonano korekty genotypu mysiej pacjentki za pomocą „chemicznych nożyc”, jak określa się metodę CRISPR-CAS9.\n- Celujemy w główną przyczynę – wyjaśnia Howard Gendelman z UNMC – Eliminujemy zalegające DNA HIV.\nWirus nie powrócił u 9 spośród 21 myszy, które przeszły przez testy. Następna faza testów to sprawdzanie skuteczności połączenia CRISPR-LASER ART na naczelnych. Droga do badań na ludziach nie jest najprostsza.\n- To, co działa na myszach, może nie zadziałać na ludziach – tłumaczy Gendelman – Ograniczenia pracy nad myszami wynikają z gatunku, oraz tego w jaki sposób lek jest podawany. To znacznie prostsze niż u mężczyzny czy kobiety.\nFaktem jest także to, że choćby przez sam rozmiar organizmu u ludzi jest znacznie więcej materiału wirusowego do zwalczenia niż u małych gryzoni. Zespół naukowców czeka na pozwolenie od amerykańskiej Agencji do spraw leków i żywności na przeprowadzenie pierwszej fazy prób klinicznych na ludziach. Jeśli je otrzymają start zapowiedziano na połowę 2020 roku.\nCztery osoby dostały raka po przeszczepach. Od jednego dawcy Poprzedni artykuł\n10 lat trzymał w sobie własne demony bojąc się poprosić o pomoc. Życie z psychozą Następny artykuł


Vinicius Junior po testach medycznych w Realu Madryt - Sport WP SportoweFakty\nVinicius Junior po testach medycznych w Realu Madryt\nVinicius Junior pomyślnie przeszedł testy medyczne w Realu Madryt - poinformowały hiszpańskie media. 16-letni genialny napastnik będzie kosztował łącznie aż 45 milionów euro.\nTomasz Skrzypczyński 09 Maja 2017, 12:02\nW niedzielę informowaliśmy, że Vinicius Junior odmówił Barcelonie i wyraził chęć gry w Realu Madryt. 16-letni napastnik Flamengo Rio de Janeiro miał przylecieć już do stolicy Hiszpanii na testy medyczne.\nReal wygrał z Barcą wyścig o wielką gwiazdę z Brazylii. Zapłaci 45 mln euro\nWedług dziennika "Marca" Brazylijczyk przeszedł je pomyślnie w poniedziałek. Gazeta donosi, że zawodnik wyglądał doskonale i nie narzekał na jakiekolwiek problemy.\nNa oficjalne ogłoszenie transferu kibice Królewskich muszą jednak poczekać aż do przyszłego roku. Dopiero bowiem w lipcu 2018 roku napastnik skończy 18 lat - wcześniejsze podpisanie umowy byłoby niezgodne z prawem. Do tego czasu będzie zawodnikiem Flamengo, z którym wkrótce podpisze umowę.\nJeden z najzdolniejszych piłkarzy młodego pokolenia z Kraju Kawy ma zarabiać osiem milionów euro. Z kolei Real zapłaci łącznie Flamengo aż 45 milionów.\nVinicius Junior to najlepszy piłkarz tegorocznych mistrzostw świata do lat 17. Nastolatek poprowadził Canarinhos do triumfu w turnieju i wpadł w oko przedstawicielom największych klubów na Starym Kontynencie. Już jest porównywany do Neymara.\nCzy Vinicius Junior zostanie nową gwiazdą brazylijskiej piłki?\nvanhorne 09-05 14:09 Zgłoś komentarz\nchore sa te sumy i sam komentarz "genialny napastnik" moze kiedys nim bedzie ale napewno nie jest nim teraz, juz tyle wielkich talentow, a szczegolni tych z afryki i ameryki poludniowej\nzatrzymywalo sie w rozwoju ze ludzie z realu powinni o tym wiedziec\nBaslucki 09-05 13:25 Zgłoś komentarz\nI teraz ciekawe: czy zostanie w Brazylii, żeby się ograć jeszcze dorosnąć i dopiero wtedy trafi do Hiszpanii, czy od razu go ściągną? Jak Real zadba o jego rozwój w tym dość ważnym\ndla piłkarza, fizycznie i przede wszystkim psychicznie, wieku. Pytania o tyle zasadne, że przecież we wciąż świeżej pamięci są np. Kerlon, Pato, czy nawet Freddy Adu (amerykanin, ale model podobny)...\nPiłka nożna w Brazylii Piłka na świecie Brazylia Piłka nożna w Hiszpanii Piłka w Europie Madryt Hiszpania Primera Division Real Madryt Piłka nożna Vinicius Junior


Strona główna ⇒ primark\nkonsti-w-lizbonie | e-blogi.pl\nCo to za drużyna ani jaka to w ogóle była liga... ale mecz podobno wygrali :) Podobno bo tablicy wyników nie było. Zasady tej gry są dla mnie bardziej niezrozumiałe niż chińskie pismo. I jak mi ktoś jeszcze raz powie, że żużel jest najnudniejszym sportem to przysięgam osobiście zaprowadzę tą osobę na mecz rugby :)\nA teraz z niecierpliwością czekam na wynik mojego pierwszego starcia z portugalską pralką. W razie porażki będzie dobry pretekst do kolejnego wypadu na zakupy do Primark'a :D\nBairro Alto- górna dzielnica 2011-09-24\nNie wiem jak to się mogło stać, ale pisząc poprzednią notkę kompletnie zapomniałam wspomnieć o imprezie na Bairro Alto. Ciężko opisać słowami to, co się tam dzieje. Pomimo, że troszkę o tym czytałam wcześniej, to, co zobaczyłam przerosło moje najśmielsze wyobrażenia. Tabuny ludzi stojących w wąskich uliczkach. Rozmawiają, piją i świetnie bawią się w.\nŚwietnie skomponowane trampkowe zestawy (np. Alice i Klaudii), sprawiłam sobie trampki. I to bieluśkie jak śnieg (na razie ;]). Na początek chciałam prosto - z lekko sportowym t-shirtem, spódniczką i wygodną torebką. Wyszło raczej prosto, ale jednocześnie wygodnie (jak to na zwiedzanie :)), troszkę sportowo, ale jak dla mnie - odrobinę studencko! Z dziką satysfakcją stwierdzam, że nie zarejestrowałam w Cambrige żadnej Angielki, ani nawet żadnej turystki, która miałaby na sobie białe trampki. Ha! Polskie szafiarki rządzą!\nJak się ciągle łazi, tak jak ja, to.\nPakuje towary :) Nicee! Dzisiaj juz musze sie przestawic powoli na myslenie po angielsku i poroznoscisz cv:) syr mi zginal z walizki i znalesc nie moge, i boje sie tylko ze znajde potem ser... ale plesniuowy haha :)\n:) 2011-07-13 20:09:18\nDzis caly dzien roznosilysmy cv. Bylysmy w takiej galerii, ktora jest wieszka niz galeria krakowska chyba milion razy haha:) moj pierwszy zakup w UK. Telefon :) Samsung. nie byle jaki;> aż 40 funciaków na to poszło, ale przyda się, bo potrzebuje miec angielska karte. Aha i Primark odwiedzilysmy, a z racji tego, ze zapomnialam sobie wziasc spodenek do spania to się kupiło spodenki za funciaka! Ogolnie Primark na Offord street : milion ludzi w jednym miejscu! I wiem jedno jeśli dostaniemy się do Bershki nie pije do końca roku. W innym przypadku cala kase rozwale na alkohol, a nie na ciuchy jakby sie moglo zdawac:) Nie wiem kiedy będziemy online, bo od jutra mieszkamy u rodziców kolegi, którzy...nie mają dostępu do internetu:)\nspokojnie, za spokojnie! 2011-07-13 20:32:08\nRadze sobie z emocjami i stresem.\nNie mam planu na zycie, na zalozenie rodziny i rodzenie dzieci.\nChce czerpac zycie garsciami, podrozowac i poznawac piekno planety - w sumie to tez jakis plan.\nCzasami zaluje ze pewnych rzeczy nie zrobilam...\n"Lepiej zgrzeszyc i zalowac, niz zalowac ze sie nie zgrzeszylo" - dzieki Mae!\nMusze o tym czesciej pamietac.\n2012-01-07 23:04:52 skomentuj (1)\nTak, polazlam do swiezo otwartego Primark'u w Edi.\n(Markowy ciucholand niby towar swiezy, ale kto tam ich wie ;))\nTak, nakupilam rzeczy pelny koszyk, a wlasciwie torbe koszykowa.\nA potem w drodze powrotnej do domu lansowalam sie przez pol miasta z wypelnionymi po brzegi az DWOMA papierowymi torbami z dumnym napisem Primark. Lans na 103 normalnie ;D\nA tak poza tym to musze ustawic w koncu w Tosi PL klawiature bo drazni mnie brak PL znaczkow i krzaczkow ;)\n2012-01-11 23:14:33 skomentuj (4)\nTagi: strój, dnia, jesień, moda, styl, stylistka, style, lola, film, video, oftd, spotkanie nieformalne, w co sie ubrac, moda, fashion, inspiracje\nStrój dnia : Jesienny spacer ~ OFTD\nśroda, 19 października 2011 20:21\nZapraszam do komentowania jesiennego stroju dnia, czyli OFTD. W roli głównej futrzana kamizelka i koturny w panterkę :)\nTagi: stroj dnia, oftd, outfit of the day, futro, futrzana kamizelka, river island, krótkie szorty , spodenki, buty, koturny, panterka, fleq.pl, atmosphere, primark, h&m, f&f, styl, style, stylizacja, inspiracja, moda, stylistka\nCo lubię, ...


#Wywiad: Robert Ogór\nWinicjatywa: Jaki będzie ten rok dla wina w Polsce?\nRobert Ogór, Prezes Zarządu AMBRA S.A.: Wino do tej pory wypełniało wszelkie oczekiwania i długoterminowe prognozy, które opierają się na fundamentalnych trendach rozwoju społecznego w Polsce. Rynek alkoholowy w naszym kraju to 26 mld zł, a w tym koszyku wino w 2012 roku przekroczyło wartość 2 mld, czyli zaledwie 7%. Drugi, powszechnie znany aspekt to ekstremalnie niska konsumpcja wina na głowę mieszkańca.\nAle sama baza statystyczna nie jest gwarantem rozwoju. Ważniejsza jest prognoza długoterminowego wzrostu, która przez ostatnich 10 lat została pozytywnie zweryfikowana. W koszyku wydatków na alkohol mamy dwie bardzo tradycyjne kategorie napojów: wódkę i piwo. Czyli 85% tradycji – jak by jej nie rozumieć – i 7% napojów alkoholowych, które wiążą się ściśle z takimi zjawiskami jak wzrost dochodów, edukacji, roli kobiet w życiu społecznym, rozwój kultury wielkomiejskiej, podróże, turystyka, zmiany wartości i norm w świecie pracy. I na dodatek rozbudzone w ostatnich latach życie kulinarne Polaków, w co angażują się największe media. Zadając sobie pytanie, które z napojów mogą skorzystać na tej modernizacji, nie potrzebujemy zaawansowanych badań, wiemy, że najbardziej do tego obrazu pasuje wino. Pamiętajmy przy tym, że w odróżnieniu od segmentów piwa i wódki, wino notuje wzrosty bez ogromnych inwestycji w reklamę, technologie produkcyjne i siłę dystrybucji.\nDynamika wzrostu sprzedaży wina w ostatnich latach osłabła, choć paradoksalnie w 2012 roku zanotowaliśmy silny wzrost na poziomie 7–8%. Rok, który jest przed nami, zapewne to tempo osłabi, ale raczej go całkowicie nie wyhamuje. Nawet gdyby się tak stało, to siły społeczne sprzyjające winu nie przestaną działać; nawet, jeśli ten rok będzie słabszy, to przyjdą kolejne.\nRobert Ogór, Prezes Zarządu Ambra S.A. © Ekonomia24.pl\nZapowiada się jednak trudny czas dla importerów wina.\nMoim obowiązkiem jest mieć perspektywę rozwoju całego rynku, na którym firma, w której pracuję jest liderem. Polski rynek wina jest młody, w fazie dynamicznego rozwoju, z ogromnym potencjałem. Potrzebny jest proces popularyzacji przez praktykę. Fundament wysokiej kultury winiarskiej w krajach tradycyjnie wino produkujących wywodzi się z praktyki, czyli z powszechnej konsumpcji. Kultura wina, która nie wiąże się z piciem, jest tworem wymyślonym. Podkreślam: najpierw potrzebna jest popularyzacja konsumpcji, miłości do wina, tworzenie się przyzwyczajeń konsumpcyjnych, a dopiero później segmentacja na różne upodobania i stopnie sublimacji, a nie odwrotnie. Wydaje się, że ta część uczestników rynku, która odpowiada za wyższe formy sublimacji, nie do końca żyła w zgodzie z ideą popularyzacji.\nCzy tym można tłumaczyć szalony sukces dyskontów?\nCały wzrost rynku wina w roku 2012 został zrealizowany w kanale dyskontowym. Jak wiemy, wino jest kategorią bardzo stresogenną, zorganizowaną i eksponowaną w sklepach w sposób mało funkcjonalny. Porównajmy ją np. z kosmetykami: w supermarkecie obie półki mają podobne rozmiary, ale kosmetyki podzielone są według potrzeb, preferencji i przedziałów wiekowych klientów. Podobnie kategorie spożywcze – wykształciły swoją wewnętrzną segmentację, dostosowując się do świata swojego klienta. Na tym tle wino pozostało najbardziej w tyle. O języku przekazu decydują nie pojęcia czy atrybuty związane z życiem konsumenta, ale raczej te związane z produktem – kategorie produkcyjne, pochodzenie, rodzaje winogron. To jest rozdźwięk i paradoks!\nMusimy mieć świadomość, że konsument porusza się w ofercie win z dużą trudnością. Wiemy z szeregu badań, że dokonując wyboru wina, konsument ma poczucie stresu związanego z tym, że będzie wystawiony na pytania i oceny, czy dokonał dobrego wyboru i czy się na tym zna. Kolejny fakt, który utrudnia konsumentom życie to rozrzut smakowy niespotykany w innych kategoriach. Ani przy zakupie piwa, z wyjątkiem piw egzotycznych, ani innych artykułów nie napotyka tak wielkiego dylematu, czy ten produkt będzie mu w ogóle smakował\nRysuje nam się zatem obraz zestresowanego konsumenta, który z jednej strony pomocy poszukuje, z drugiej unika wsparcia, jakie oferują mu sklepy winiarskie dysponujące niezwykle fachową, bibliotekarską wiedzą o meandrach produkcji czy geografii wina, ale mające nikłe pojęcie o samym konsumencie. W tej sytuacji naprzeciw konsumenta wychodzą dyskonty, w których ma on na przykład możliwość wyboru wina ze względu na cenę, nie zastanawiając się, czy mu to wino zasmakuje. Woli mieć poczucie dobrego wyboru ekonomicznego, niż wikłać się w sytuacje, w których nikt nie potrafi mu pomóc. Dlatego dyskonty odnoszą taki sukces, mimo że ich asortyment jest stosunkowo wąski, mało przekrojowy, oparty na własnych okazjach zaopatrzeniowych, w którym praktycznie nie ma podziału na kategorie. W tych sklepach konsument znajduje ścieżkę dostępu do wina. Dyskonty dokonują, jak to się mówi w handlu, pracy rekrutacyjnej, a to napędza wzrost sprzedaży również takim firmom jak AMBRA – konsumenci będą rozwijać swoje upodobania i przejdą w końcu z dyskontu do sklepu specjalistycznego.\nAMBRA wydaje rocznie ok. miliona złotych na badania rynkowe. Na podstawie tych analiz możemy mieć nadzieję, że ten ważny sektor uzupełniający konsumpcję wina w naszym kraju, jakim są sklepy specjalistyczne, będzie mógł swoją rolę wypełniać rzetelniej. Nasze sklepy specjalistyczne przyjęły strategię opartą na kompetencji konsumenta. Do tej pory w Polsce możemy mówić o grzechu zaniedbania w sektorze tzw. fine wine. Poruszając się na rynku, można realizować rozmaite strategie, wynosić na piedestał konsumenta, ale też własny produkt, a nawet siebie samego. To jest zagadnienie kultury naszej branży, którą szczególnie w górnych przedziałach cenowych cechuje deficyt kultu konsumenta.\nW zaawansowanym marketingu uważa się konsumenta za obdarzonego mądrością absolutną. To właśnie to zjawisko należy zgłębiać, bo tylko w nim leży źródło naszego komercyjnego powodzenia. Mądrość płynie od konsumenta, a nie z biznesu. Niebezpieczną drogą jest odwracanie tej relacji, z jakim mamy do czynienia na niwie wina w cokolwiek ambiwalentnym haśle „edukowania konsumenta”. Ale ten problem nie dotyczy tylko branży winiarskiej. W innych sektorach handlu mamy na przykład narzekanie małych sklepów detalicznych na supermarkety. Ale ile te małe sklepy inwestują w konsumenta? Ile godzin szkoleń poświęciły na zrozumienie jego potrzeb? Takich narzekań nie można traktować poważnie.\nCzy tyle wystarczy? © Iqcontent.com\nCzy jednak wino można porównywać do innych produktów spożywczych? Czy nie na tym polega jego wartość dodana, że świat wina jest tak złożony i wymaga niejakich kompetencji?\nOczywiście każda kategoria ma swoją głębię. Nie wydaje mi się, aby ceną za rozwój kultury wina w Polsce musiało być zmniejszenie różnorodności i utrata owej nadbudowy, którą wino posiada. Nie widzę takiego niebezpieczeństwa, że wino stanie się tak bardzo zunifikowanym produktem, jakim przez jakiś czas było piwo – które nota bene wraca dziś do różnorodności. Nie wydaje mi się, żeby konsument sobie tego życzył. Moją misję rozumiem tak, aby bez reszty służyć konsumentowi. Co nie znaczy, że nie należy rozwijać jego kompetencji, używając zrozumiałego języka.\nFachowy język produkcji wina dostarcza konsumentom ważnych informacji o cechach i wartości produktu, w znacznie większym stopniu niż wysublimowany język sommelierów. Przekazujmy wiedzę, która daje dostęp do wartości dodanej wina, ale także w sposób prosty i rzetelny prowadzi do zrozumienia ceny. Weźmy Amarone, wino, które kosztuje dużo, cztery razy więcej niż inne wina. Wiemy, że produkcja wina może przebiegać w sposób wybitnie zróżnicowany zarówno pod względem kosztów, jak i ryzyka związanego z jakością. To nas w bardzo obiektywny sposób prowadzi do zrozumienia ceny: jeśli ktoś zbiera z hektara 25 ton winogron, fermentuje je w szybkim tempie, a ktoś inny zbiera 4 tony z hektara, poddaje wino uszlachetniającym, kapitałochłonnym procesom, to każdy konsument zrozumie różnicę w cenie i każdy konsument zauważy, że to wino inaczej pachnie i smakuje. Trzeba rzetelnie informować, dlaczego to wino kosztuje 20, a tamto 100 zł.\nTo trzeba w świecie konsumenta zbudować nie stresując go. Dlatego musimy go poznać, zrozumieć, z kim mamy do czynienia, co on powinien wiedzieć, żeby mógł później być ambasadorem dokonanego zakupu. Dojrzałe biznesy mierzą poczucie zadowolenia z zakupu i kompetencji po zakupie, czy konsument jest w stanie wyjaśnić, dlaczego dokonał takiego, a nie innego zakupu. Tutaj mamy następne źródło przewagi dyskontów na polskim rynku wina, bo tam konsument może łatwo powiedzieć, dlaczego kupił dane wino: bo było w bardzo dobrej cenie.\nPodsumowując: myślę, że polski rynek wina będzie się rozwijał w dobrym kierunku, rynek jest wspaniały, konsument zachowuje się w nim super kompetentnie, promuje tych, którzy mu dogadzają i wcale sobie nie życzy unifikacji. Prędzej dyskonty wprowadza większą różnorodność, co już widzimy w strategii Biedronki i Lidla. Możemy cieszyć się ze społecznej aprecjacji wina, ale trzeba to połączyć z obsesją na punkcie konsumenta. Biznes bez tego nie jest biznesem i nie ma społecznego sensu\nJakie obserwuje Pan najważniejsze trendy rynkowe?\nNajbardziej spektakularnym zjawiskiem ostatnich lat jest wzrost pozycji win różowych. Z marginalnego udziału w rynku wzrosły one od ok. 10%. Co ciekawe, wzrost ten nie odbył się kosztem win białych, które utrzymały, a nawet lekko wzmocniły swój udział w rynku, ale kosztem win czerwonych. Co prawda wcześniej mieliśmy w tej kwestii stan nierównowagi, ale też musimy pamiętać, że Polska jest w zasadzie krajem północnym, gdzie przez większość roku panuje pogoda bardziej sprzyjająca winom czerwonym. Podobne tendencje obserwujemy w Skandynawii. Z kolei kraje nam bliskie geograficznie, takie jak Niemcy czy Czechy, same produkują w większości wino białe i dlatego ten kolor ma tam większy udział w rynku. Z jednej strony ta tendencja pokazuje, że polski konsument jest otwarty na nowości. Z drugiej taki bilans, w którym 60% ważyć będzie wino czerwone, 30% – białe i 10% – różowe wydaje się, by tak rzec, klimatycznie zrównoważony.\nW Polsce rośnie spożycie różowych win. © Gourmet.com.\nJeżeli chodzi o kraje produkcji, w ostatnich dwóch latach na pewno obserwujemy mocny powrót Europy, po okresie dużej popularności win z Nowego Świata. Mamy dzisiaj na rynku wina z takich krajów jak Grecja, Gruzja, Mołdawia, Portugalia, które osiem lat temu nie było na polskiej mapie wina. Bułgaria, która straciła pozycję lidera wartościowego na rzecz Francji, ale też dokonała wielkich postępów jakościowych, dawniej proponowała praktycznie tylko wina najtańsze, a w tej chwili ma kilku liderów w przedziale 20–30 zł. Można więc powiedzieć, że polski rynek dokonał ogromnego skoku jakościowego, szczególnie wśród win, które można kupić w supermarketach. To również tworzy wyzwanie dla sklepów specjalistycznych – dziś dobry hipermarket konkuruje ze sklepem specjalistycznym w przedziale win do 50 zł. A pamiętajmy, że stanowią one 95% sprzedaży w Polsce. Czyli kiedy prowadzimy debatę o rozwoju rynku wina w Polsce, to jest to debata o segmencie win do 50 zł.\nCzy Europa utrzyma ten wzrostowy trend?\nEuropa w tym roku będzie miała ciężko, z uwagi na ogromny wzrost cen. Do niedawna wina europejskie dominowały na rynku supermarketowym w przedziale 10–20 zł, trudno było znaleźć w tej cenie wino z Nowego Świata. Dziś następuje erozja tego segmentu, cena wyjściowa produktu idzie w górę z powodu słabych zbiorów w dwóch kolejnych latach: 2011 i 2012. Za to w Nowym Świecie, może poza Australią, zbiory były bardzo dobre. To sprawia, że Europa ma dziś duże trudności, żeby zaoferować dobre produkty w tej cenie. Sytuacja makroekonomiczna i relacja popytu do podaży wina w Europie powoduje, że konkurencyjność win europejskich dramatyczne spada. W przeciągu dwóch najbliższych lat wina włoskie i hiszpańskie poniżej 10–15 zł mogą w ogóle zniknąć z półek. Za wzrostem Nowego Świata przemawiają dziś silne argumenty\nW Centrum Wina, firmie, którą zna każdy winoman w Polsce, następują obecnie duże zmiany, odwołano zarząd, w planach jest restrukturyzacja.\nW ostatnich latach Centrum Wina rozwinęło się jako wiodący operator w dwóch kanałach dystrybucji. Mamy 22–23% rynku wina w gastronomii i kanale HoReCa, a z drugiej strony zbudowaliśmy sieć 26 sklepów detalicznych pod marką Centrum Wina; niedawno otworzyliśmy nowy sklep w Jankach pod Warszawą. Połączenie tych dwóch kanałów i organizacji ze strukturą organizacyjną AMBRY, która sprzedaje wina do rynku sklepów spożywczych, ma na celu przede wszystkim zwiększenie siły ekspansji kanałów Centrum Wina w swoich obszarach rynkowych. Nasza grupa angażuje istotne zasoby w badania rynkowe, w marketing, w rozwój i inwestycje, procesy zarządzania dystrybucją, także w obsługę restauracji.\nZupełnie inny rodzaj specjalizacji, kompetencji, dedykowanych działań jest potrzebny, żeby rozwijać się jako lider rynku w segmencie restauracji, a inny rodzaj operacji biznesowej decyduje o sukcesie sieci sklepów, jeszcze inny – o rozwoju marek stworzonych dla rynku handlu spożywczego, takich jak CinCin i El Sol.\nW tej chwili w jednej organizacji mamy więc trzy specjalistyczne dywizje, które czerpią ze wspólnych zasobów, budżetów inwestycyjnych, a decyzje o tym, w który obszar zainwestować większe środki, zapadają w jednym zespole i pod jednym zarządem. W tej chwili naszym zamiarem jest silniejsze wsparcie rynku gastronomii, żeby on lepiej partycypował we wzroście wina w Polsce. Pierwsze aktywności w tym kierunki już się rozpoczęły. Tutaj mamy problem, bo choć rynek gastronomiczny w Polsce rośnie, nie rośnie organiczna sprzedaż wina przez restauracje. Widzimy to po statystykach sprzedaży, a trzeba podkreślić, że stale dostarczamy wino do ponad 2 tys. restauracji. Na tle rosnącej aktywności graczy rynkowych, ciągle powstających sklepów stacjonarnych, internetowych, rozwoju kultury wina itd. rynek restauracyjny jawi się dziś jako najbardziej pasywny kanał sprzedaży.\nWine Bar Centrum Wina w Warszawie. © Centrum Wina.\nZ czego bierze się ta pasywność?\nRestauracje nie wchodzą w interakcje z konsumentem. One się ograniczają do oferty win na kieliszki, najczęściej w małym wyborze, oraz możliwości zamówienia butelki wina z karty. Czasami pojawia się jakaś forma wizualizacji. W porównaniu z bogactwem impulsów w innych miejscach to jest kwintesencja pasywności. Chcemy we współpracy z naszymi dostawcami i w ścisłym dialogu z restauratorami, przenieść ambicje i środki finansowe w postaci budżetów do restauracji, zaoferować silne propozycje wspierające ich aktywność i sprzedaż. Chcemy, żeby goście restauracyjni czuli się naprawdę skonfrontowani z aktywną propozycją zakupu wina.\nA druga istotna sprawa to nasze sklepy detaliczne. One muszą w większym stopniu stać się teatrem konsumenckim, aby lepiej dotrzeć do konsumenta, wyakcentować elementy usługowe, co pozwoli na zdobywanie nowych klientów. Jako lider rynku czujemy się zobowiązani, żeby te kanały sprzedaży aktywować. Nasi klienci silnie odczują to w postaci nowych propozycji.\nJakich zmian mogą spodziewać się klienci Centrum Wina w najbliższej przyszłości?\nNasz program lojalnościowy Kocham Wino ma już 23 tys. członków. Ponadto w Warszawie działają dwie restauracje winiarskie, w których oprócz sprzedaży wina oferujemy naszym gościom dobrą kuchnię. W 2010 roku pod marka Winezja uruchomiliśmy pionierski dla nas portal internetowy ze sprzedażą wina, który w ciągu dwóch lat stał się liderem rynku – przejął ok. 16% rynku specjalistycznej sprzedaży wina przez internet, a ok. 8%, uwzględniając również sprzedaż internetową supermarketów.\nNajważniejszą zmianą i inwestycją, którą przeprowadzimy w najbliższych tygodniach, będzie objęcie programem Kocham Wino zarówno Winezji, jak i naszych wine barów. Oznacza to, że rosnąca rzesza naszych konsumentów będzie mogła korzystać z przywilejów zarezerwowanych dotąd dla naszych klientów detalicznych. 8 tys. zarejestrowanych użytkowników Winezji będzie mogło obecnie odwiedzić nasze sklepy, zasięgnąć osobistej porady, a także skorzystać z programu degustacji. Rozszerzony program degustacji to nasza odpowiedź na badania, w których konsumenci jako najważniejszy czynnik wsparcia wskazują dostępność degustacji, a nie obniżkę cen. I niech to będzie optymistyczna puenta naszej rozmowy o perspektywach rynku.\nWysłuchaj całego wywiadu z Robertem Ogórem:\n(Kliknij w odtwarzacz by wysłuchać audycji. Możesz także ściągnąć mp3 tutaj – 15MB, 79 minut)\nDwa oblicza pleśni\n#Konkurs: Światowy Dzień Malbeka\n10 kwietnia 2013 o 14:49\nMam poważny problem z oceną wielu działań Ambry.\nCześć ich działań jest OK, np winezja.pl z kolei cin cin czy el sol to działania na granicy rynkowego szkodnictwa.\n10 kwietnia 2013 o 17:52\nNie zgodzę się z jedną z teorii ….\nZaniechanie „edukowania konsumenta” w myśl zasady ,że jest on obdarzony mądrością absolutną może zadziałać tylko komercyjnie. I to też na krótką metę. Klient nieuświadomiony co do możliwości jakie niesie mu świat wina zostanie na etapie prostych (czytaj: tanich) win ,wcale nie rozwijając tego rynku .Nie wierzę ,że zacznie wypijać więcej ,a jesli tak to ze szkodą dla wątroby i własnej wiedzy o Świecie. W innych branżach to pewnie działa ,bo klient nie chce wciskania mu produktu X gdy „wie swoje” …Ale w branży winiarskiej mądrość MUSI płynąć od biznesu(szeroko pojętego winiarskiego świata) .I nie jest to odwracanie relacji. Czuję nawet ,że klient tego oczekuje. A że nie dostaje tego w większości przypadków ,to już inna sprawa.Ale ta relacja powinna być własnie w tym kierunku. Brak tej edukacji kończy się na średniej rzędu 1,5L wypitego wina na osobę rocznie, i z perspektywami wzrostu o kilka procent corocznie. I co ważne ,wzrostu spowodowanego wg mnie WYŁĄCZNIE dzięki edukacyjnej roli portali,blogów czy marketingu szeptanego… Pozostawienie konsumenta wina w roli „mądrego absolutnie” nie doprowadzi do niczego dobrego.\n10 kwietnia 2013 o 20:15 Grzegorz\nGeneralnie się zgadzam, chociaż Robertowi Ogórowi chyba chodziło o paternalizm w tej edukacji, z czym też częściowo się zgadzam.\n11 kwietnia 2013 o 11:22 Wojciech Bońkowski\nNo jasne jest ,że jakiekolwiek ograniczanie swobody wyboru też zdecydowanie odrzucam.\nAle…Myślę,że gdy zakup wina to jednorazowa sytuacja ,klient da sobą pokierować ,bo najprawdopodobniej naprawdę jest zupełnie zielony w temacie. Ale klient ,który kupuje wino gdyż wybrał świadomie wino a nie piwo czy wódkę ,jest już ten jeden kroczek „do przodu” . I z jakiegoś powodu zrobił ten ruch. Nie sądzę,że obudził się rano z takim zamysłem i odpowiednią wiedzą o winach. Musi skorzystać z podpowiedzi…I pewnie szuka takiej wiedzy. Być może mierzę swoją miarą- gdybym jutro wpadł na pomysł ,że zaczynam pić kawę (nigdy nie piłem) a w sklepie nie słuchał uwag i podpowiedzi sprzedawcy ,albo sam nie szukałbym takiej pomocy to nienajlepiej świadczyłoby to o moim stanie umysłu. Kawa to dla mnie zieleń kompletna . I w niej bym z własnej woli pozostawał. Jestem więc idealnym przykładem takiego klienta ,choć w innej dziedzinie. I moje odczucia są takie ,że poddałbym się czyjejś wiedzy i dał sobą pokierować. Bez problemu ,a nawet z ochotą.\nDlatego nie trafia do mnie też argument Krystiana ,że edukowanie wzbudza w kliencie poczucie niższości itp… Nachalne ” no co Pan wziął!…carlo rossi to kompot ” napewno takie uczucia wzbudzi.Ale normalna i rzeczowa podpowiedź dokonana na bazie szybkiego wywiadu(jaka okazja ,towarzystwo,jedzenie,okolicznosci) moze dać tylko pozytywny skutek. I sądzę ,że klient wróci a pewnie i sam trochę wiedzy poszuka. Uważam ,że taki typ klienta(kompletny laik), i w takich właśnie przypadkach ,wyjątkowo „nie ma zawsze racji” i nie można z góry zakładać ,że jest nieinteligentny i nie ma tej świadomości. Założyć trzeba raczej ,że doskonale wie ,że nic nie wie. I po prostu pomóc.Być może nie jeden raz.\n10 kwietnia 2013 o 22:10 Grzegorz\nWedług mnie, zaniechanie ”edukacji konsumenta” ma wyłącznie dobroczynne działanie, a wiara w edukacyjną misję sklepów jest naiwna. Polski konsument w większości nie chce być ”edukowany” przez sprzedawcę, bo w jego odczuciach ma to negatywne konotacje.Takie ”edukowanie” wzbudza w kliencie najczęściej poczucie niższości, wstydliwej niewiedzy, zakłopotanie itd.. W dobie internetu, zainteresowanie i głód wiedzy, zaspokaja internet. Dopiero z jakąś bazą minimalnej wiedzy o winie, klient może bez większego skrępowania zwrócić się z pytaniem do sprzedawcy, nie narażając się na męki wyższego rzędu. Ten kto chce posiąść wiedzę o winie posiądzie ją bez pomocy wyedukowanego sprzedawcy w sklepie specjalistycznym, a ten kto chce pić wino nie wnikając w temat, będzie je pił niezależnie od podejścia sprzedawcy. Przy okazji: ” Dlatego dyskonty odnoszą taki sukces, mimo że ich asortyment jest\nstosunkowo wąski, mało przekrojowy, oparty na własnych okazjach\nzaopatrzeniowych, w którym praktycznie nie ma podziału na kategorie. W\ntych sklepach konsument znajduje ścieżkę dostępu do wina. Dyskonty\ndokonują, jak to się mówi w handlu, pracy rekrutacyjnej, a to napędza\nwzrost sprzedaży również takim firmom jak AMBRA – konsumenci będą\nrozwijać swoje upodobania i przejdą w końcu z dyskontu do sklepu\nspecjalistycznego.” To powinni w końcu zrozumieć wszyscy właściciele sklepów specjalistycznych i nie tylko.\n11 kwietnia 2013 o 00:36 KRYSTIAN\nWydaje mi się że tu chodziło o „edukowanie” w szerokim sensie, również przed winiarskie media.\n11 kwietnia 2013 o 01:23 KRYSTIAN\nnie bardzo.. konsument, który nie chce być edukowany przez sprzedawcę to jest raczej klient marketów, tam nie ma „mądrzejszego” niż klient i można wybierać wino samemu (lub za pomocą komputerka-doradcy jak to jest w almie) bez obaw, że człowiek się ośmieszy pytając o „brunello di montepulciano”..itp, w sklepach specjalistycznych klient edukacji raczej wymaga, wiedzę doradcy potrafi docenić i jest ciekawy gdzie i jakie książki można nabyć i gdzie się wybrać na kurs wiedzy o winie, czasem spyta się „co zrobić by wiedzieć tyle co pan?”..oczywiście są sytuacje kiedy w sklepie klient powie „dziękuję, poradzę sobie” albo w restautacji powie kelnerowi „proszę nie wołać sommeliera, bo będzie mnie stresował”.. ale to jest rzadkość, często klient przy okazji zakupów potrafi zasypać pytaniami doradcę zajmując jemu więcej niż pół godziny, to jest 1/4 -1/5 czasu kursu o winie, to daje obraz jaki klient jest głodny wiedzy\nBardzo interesujacy wywiad. Kimze ja jestem by sie odnosic do tresci zawartych w tymze, majac dodatkowo na uwadze ile zainwestowano (czyt. ile ludzkich kompetencji zstalo wykorzystanych) w badania rynku.\nOtoz jesli ja mialbym jakies zastrzezenia do #edukowanie konsumenta, to raczej bym sie zastanowil nad wlasna kompetencja i jesli sie nie zgadzam czy to nie jest wynikiem mojej ignorancji w temacie niz blednego rozeznania p. R. Ogóra. Troche pokory dla wiedzy innych. :)\nZ drugiej strony nasze spoleczenstwo (a wiec my) nauczeni nieufnosci (i dobrze) może powatpiewac w czystosc intencji niektorych sformulowan w tym wywiadzie. Choc jawnie opisane plany sa jawne i wtedy nie ma co szukac drugiego dna. :) Wszak to biznes jest.\nJa tylko mam pewne watpliwosci jako laik. Otoz padly w wywiadze slowa diabelskie, czyste ZUO: CinCin i El Sol.\nMam pytanie. Czy wiodacy (za R.O.) importer wina w Polsce laczac w calosc kanal restauracyjny z kanalem detalicznym i z markami spozywczymi (CinCin i El Sol) nie zamierza wypelnic luke win do 50 zl (95% rynku) tymi markami? Czy stad moze sie brac podejrzliwosc wzgledem koncepcji #stop edukacji konsumenta, bo to mogloby prowadzic do rownania gdzie po jednej stronie mamy CinCin i El Sol, a po drugiej wyedukowanego konsumenta, ktry po te towary po prostu nie siegnie? Czy to juz zbyt daleko idaca spiskologia? :)\n11 kwietnia 2013 o 13:37 Anonim\nTrudno mi sobie wyobrazić żeby CinCin i El Sol teraz, by tak rzec, ekspandowały w stronę konsumenta fine wine. Z deklaracji wynika że ten ostatni dostanie więcej niż dotąd, a nie mniej. No ale zobaczymy.\n11 kwietnia 2013 o 13:48 Wojciech Bońkowski\nPamietajac restauracje Platter Karola Okrasy z Jacobs Creek za 130 zlotych, mam pewne obawy zwiazane z konsolidacja kanalow CinCin/El Sol i restauracyjnym z jednoczesnym wykorzystaniem „wspólnych zasobów, budżetów inwestycyjnych” do aktywizacji „specjalistycznej dywizji” – reastauracje. Czyzbysmy chcieli sprzedawac wiecej CinCin i El Sol w restauracjach? :)\n12 kwietnia 2013 o 14:25\nWywiad fajny ale wyniki finansowe winezji (za infoveriti) jak na lidera i pioniera rynku internetowego pozostawiają pewne wątpliwości co do szczerości reszty odpowiedzi ile z tego jest prawdą a ile zwykłym PR.\n12 kwietnia 2013 o 14:31 Pasikonik\nTaki screen to trochę za mało do pełnej oceny, trzeba by wiedzieć co się kryje za tymi danymi. Przecież na wynik netto spółki może wpłynąć bardzo wiele czynników: inwestycje, przejęcia itd.\n12 kwietnia 2013 o 15:06 Wojciech Bońkowski\nTen czynnik to „usługi obce” (hmmm?) a jak widać to raczej nie pierwszy ich rok na minusie.


Ruch lotniczy wciąż nie wraca do normalności. Pandemia skutecznie uziemiła większość lotów. Polskie Linie Lotnicze LOT, które obsługiwały bezpośrednie połączenia między Stanami Zjednoczonymi a Polską, w nawiązaniu do niestabilnej sytuacji na międzynarodowych rynkach lotniczych oraz licznych obostrzeń podjęły decyzję o odwołaniu wszystkich rejsów pasażerskich zaplanowanych do dnia 14 czerwca włącznie. Zakończyła się także akcja Lot do Domu. Jeśli jednak ktoś z ważnych powodów musi wracać do Polski, specjalne loty czarterowe z Nowego Jorku do Warszawy dają taką możliwość.\nOd powyższego stanu rzeczy przewidzianych jest jedynie kilka wyjątków, do których zaliczają się loty czarterowe, którymi przewożone są osoby powracające do kraju. Wiadomość o dwóch takich lotach, w dniach 20 i 23 maja br. z lotniska JFK w Nowym Jorku na Lotnisko Chopina w Warszawie, wzbudziła ogromne zainteresowanie wśród Polonii.\nZ uzyskanych przez nas informacji wynika, że chęć skorzystania z lotów powrotnych do Polski zgłosiło już ponad 1000 osób. Jak dokładnie wygląda ta procedura, tłumaczy konsul generalny RP w Nowym Jorku Adrian Kubicki. – Konsulat przyjmuje zgłoszenia od osób mających potrzebę powrotu do kraju. Wpisujemy te osoby na listę w kolejności zgłoszeń i przekazujemy te informacje do Ministerstwa Spraw Zagranicznych i LOT-u. Następnie MSZ razem z LOT-em ustalają, czy takie połączenie może się odbyć, co jest uwarunkowane wieloma czynnikami, nie tylko zapotrzebowaniem, ale również tym, czy istnieje możliwość operacyjna, żeby przewoźnik taki rejs wykonał. Jeśli zapada decyzja o możliwości realizacji takiego połączenia, LOT kontaktuje się telefonicznie z osobami z listy. Konsulat pełni tutaj tylko funkcję pośrednika, nie mamy wpływu na to, czy i kiedy będą rejsy wykonywane. Również wszelkie warunki dotyczące tych połączeń, w tym cenowe, pozostają w gestii LOT-u – wyjaśnia konsul generalny. Podkreśla również, że nie jest to kontynuacja akcji Lot do Domu, gdzie połączenia były w miarę regularne, oraz że są to połączenia o charakterze wyjątkowym.\n– Są to loty, można powiedzieć, ewakuacyjne, w jedną stronę i służą tylko i wyłącznie powrotom do Polski, czyli są dedykowane osobom, które chcą na stałe wrócić do kraju swego zamieszkania, czyli Polski. To nie są loty na wakacje czy w celu odwiedzin rodziny. Wiem, że jest potrzeba, by po tych kilku miesiącach odwiedzić swoich bliskich w Polsce, ale temu te loty nie służą – twierdzi konsul Kubicki. – Liczymy na to, że Polacy będą korzystali z tych lotów odpowiedzialnie – dodaje.\nZe specjalnego połączenia skorzystać mogą obywatele polscy i osoby mające prawo stałego pobytu w Polsce. – Pamiętajmy, że granice nadal są zamknięte i obowiązują restrykcje dotyczące osób wjeżdżających na teren Rzeczypospolitej Polskiej. Jeśli by się okazało, że dana osoba nie dysponuje ważnym polskim paszportem i nie ma prawa do przebywania na stałe na terenie RP, to może być zawrócona z lotniska – zwraca uwagę konsul generalny. Prosi również o wyrozumiałość i cierpliwość, bowiem z wyjątkowego charakteru tych lotów wynika też to, że informacje o nich mogą się pojawić w ostatniej chwili. – Nie ma na dziś gwarancji, że dodatkowe rejsy będą organizowane. Realizacja dalszych połączeń będzie zależała od tego, czy będą chętni i czy będą możliwości operacyjne. Osoby, które się zgłosiły, powinny być dostępne pod telefonem i czekać na wiadomość od LOT-u – radzi.\nZ informacji, jakie udało się uzyskać redakcji „Białego Orła” wynika, że na dzień oddania gazety do druku rejs zaplanowany na 20 maja był już zapełniony, a koszt biletu w jedną stronę w ramach takiego specjalnego połączenia wynosi około 3,500 złotych w klasie ekonomicznej czyli około 850 dolarów.\nKonsulat Generalny RP w Nowym Jorku przyjmuje zgłoszenia pod adresem e-mail: . Więcej informacji można znaleźć na stronie www.gov.pl/web/usa/specjalne-rejsy-powrotne-z-nowego-jorku-do-polski.


Związek introwertyka z ekstrawertyczką - Strona 5 - Polski Portal Introwertyków\nZwiązek introwertyka z ekstrawertyczką\nRe: Związek introwertyka z ekstrawertyczką\nPost autor: Corpseone » 02 lip 2014, 15:36\nSześć lat jestem związany z osobą ekstrawertyczną (ja wyraźny flegmatyk - ona - pogranicze sangwinika i choleryka). Dużo wody z Wisły musiało upłynąć, abyśmy się dotarli, ale teraz raczej już się na tyle znamy, że szanujemy swoje osobiste dziwactwa:)\nRejestracja: 16 lip 2014, 19:27\nPost autor: Wiatr » 22 lip 2014, 18:43\nJa jakoś podświadomie unikam związków.\nTak naprawdę nie wiem czy to był związek czy to była tylko przyjaźń, ale pewnie każda ze stron widziała te relacje zupełnie inaczej. Nie powiem, że było źle ale było jakby na siłę gdy okres licealny się skończył z całym towarzystwem klasowym i zostaliśmy tylko we dwoje jako starzy znajomi z klasy.\nNajgorsze dla introwertyka to ciągła presja szkolna że musi być towarzyski oraz przywary i dokuczania osób wokół mnie sprawiły że popadłem w depresje. Fart albo nie fart trawił że w okresie tej depresji zacieśniłem więzi właśnie ze wspomnianą wyżej osobą. Moje wymagania to tylko znaleźć bratnią duszę która by mogła mi wyjść z tego doła. Jednak jej oczekiwania były inne. Wszystko było by okay gdyby nie jej milczenie co chce ode mnie.\nRobiła subtelne ale (dla mnie później dopiero) wyraźne gesty, że mnie "bardziej lubi". Jak na ironię sam gadałem wtedy: "by nie szukać osoby gdzieś daleko przed nami bo ominiemy osoby koło nas" i zamiast się do tego dostosować zrobiłem na przekór tej myśli.\nOgólnie to ja w końcowym roku naszej znajomości (z chorobą depresyjną z której wychodziłem) esemesowałem kiedy będzie w moim mieście nim pojedzie na uczelnie. Zrobiłem gest skromny główkę róży.. Jednak widać trafiłem na introwertyczkę, która się tuszowała tym swoim uśmiechem i żywiołowością bo nasze rozmowy i tak zaczynały się od mojej strony. Nie powiem czułem się żywszy i jakby naładowany. Jednak to męczyło.\nPóźniej typowa imprezowiczka na szczęście bardzo krótka znajomość tylko zaczęta i skończona na kursie nauki jazdy. 2 odległe miasta, 2 różne światy oraz osoba która widać lubi towarzystwo i zmianę partnerów (bo właśnie zrywała i mi nawet o tym powiedziała że zrywa z dotychczasowym pod pretekstem że gra w gry ). Ale wiadomość ode mnie że jest wesele i jej sugestia by może pojechała, a moja że nie przepadam za tym skreśliło ogólnie znajomość\nTeraz mam inny dylemat. Trudniejszy. 1 równolatka. 2 młodsza o 3 lata. Teraz.. Starsza o parę lat Nie wiem jaki typ ale nie czuję się na siłach wchodzić w głębsze relację, zdając sobie sprawę jaki mam charakter. Jestem upartym bucem, marudnym, nudnym, małomównym i czasami denerwującym się jak ktoś mi w czymś przeszkadza gdy się skupiam. Na dodatek choć wiek nie robi różnicy to jestem świadomy z konsekwencji oraz problemów jakie wynikać mogą z takiej różnicy wieku. Innych priorytetów. Na dodatek osoba już po 30 myśli o jednym. A ja młody szczyl, choć pewnie nie taki młody, nie czuję się z byt odpowiedzialny i dojrzały na taki układ. A muszę przyznać że uparta jest i subtelna w tym co robi. Bo dopiero bezpośrednie pytanie o mój stan wolny wstrząsnął mną. A ja introwertycy to lubią najbardziej :lol: 2 tygodnie analizowanie jej zachowań i to 2 lata wstecz.\nAle każdy układ może się ziścić jeśli ktoś chce ima chęci. Dziś jest taka trudność że każdy ma duże wymagania a znajomości są powierzchowne. Extrawertyczka od góry zakłada jaki typ ma jej wybranek i chce tylko taki typ. Dlatego ja nie staram się już zakochiwać tylko wybieram takie podpunkty: Szacunek i akceptacja.\nPost autor: Demon Hunter » 05 sie 2014, 10:47\nTakże tego. Wydaje mnie się, że taki związek, owszem, jest możliwy, ale będzie kosztował obie strony dużo pracy i wysiłku. O ile na początku może być miło i przyjemnie, w końcu przeciwieństwa się podobno przyciągają, to później mogą być z tego poważne kłopoty. Generalnie introwertyk jest dość trudnym typem do zrozumienia i akceptacji przez innych. Jeśli do tego dołączymy problem z komunikowaniem swoich uczuć, potrzeb i brak takich, nie wiem czy to dobra nazwa będzie, podstawowych umiejętności społecznych, jak gadanie o dupie maryni to się robi mało fajnie. Druga strona, ta ekstrawertyczna, może czuć brak zainteresowania swoją osobą i związkiem. Z kolei intro może czuć się przytłoczony tym, że partner/ka oczekuje od niego zbyt wielu interakcji czy to z nim/nią czy z innymi ludźmi.\nTakie tam moje przemyślenia podczas analizy mojego związku (byłego już chyba tak właściwie).\nPost autor: So-ze » 05 sie 2014, 10:58\nByły dobry znajomy, introwertyk, od 2 lat jest ze skrajną, bardzo inteligentną i wyrozumiałą ekstrawertyczką. Zdarzały się jakieś problemy ale bądź co bądź wciąż są razem.\nPost autor: Demon Hunter » 05 sie 2014, 11:00\nWiesz, ja nie twierdzę, że taki związek nie ma szans. Jest pewnie trudniejszy niż taki, gdzie ludzie pasują do siebie osobowościowo. Pisałem na podstawie własnego doświadczenia. Tak jak się nad tym zastanawiam to własnie paru takich rzeczy zabrakło, żeby to mogło dobrze funkcjonować. Tak na marginesie jeszcze dodam, że u mnie po 2 latach związku też było dobrze. Teraz, po pięciu, już jest zdecydowanie gorzej.\nPost autor: topór » 05 sie 2014, 20:35\nDo tej pory sądziłem, że taka wybuchowa mieszanka w postaci związku nie ma szans na przetrwanie. Ale po przeczytaniu pewnych postów pozwolę sobie postawić pewną hipotezę. Ciekawe co o niej sądzicie. Otóż związek introwertyka (mnie) z ekstrawertyczką w dużej mierze zależy właśnie od postawy kobiety. Konkretnie o tego, czy ona rozumie na czym polega introwersja i to zaakceptuje. Ja przyjmuję do wiadomości i akceptuję fakt, że moja potencjalna wybranka serca ma pewne ekstrawertyczne potrzeby - dla mnie niekoniecznie fajne. Od czasu do czasu mógłbym te potrzeby spełnić ("wyjść do ludzi", zachowywać się jak "normalny człowiek") pomimo wysiłku, jaki mnie to kosztuje. Natomiast oczekuję, oprócz wspomnianej wcześniej akceptacji tego, by nie robiła nic na siłę, nie zmuszała mnie do czegoś, na co nie mam ochoty. Czyli takie cykle: raz związek jest intro, raz ekstra. Tak, by każdy był "zaspokojony" w potrzeby wynikające z temperamentu i by nie przekraczać pewnych granic.\nPost autor: Dant3s » 05 sie 2014, 20:48\nWedług mnie masz rację, związek introwertyka z ekstrawertyczką typu "co to w ogóle jest ta introwersja?!, nie interesuje mnie to,jesteś po prostu nienormalny!!" według mnie nie ma szans, zrozumienie to podstawa, i to nie tylko w relacjach intro-ekstra ale w każdym związku\nPost autor: Demon Hunter » 05 sie 2014, 21:59\nOtóż związek introwertyka (mnie) z ekstrawertyczką w dużej mierze zależy właśnie od postawy kobiety. Konkretnie o tego, czy ona rozumie na czym polega introwersja i to zaakceptuje.\nI tu jest ten nieszczęsny pies pogrzebany. I to kilkukrotnie. Ewentualnie za każdym razem inny to pies, ale mniejsza o szczegóły. Bo po pierwsze primo - czy rozumie. Nam chyba jest łatwiej zrozumieć innych, nawet jeśli bardzo się od nas różnią niż innym nas. Po drugie primo - akceptacja. No przyznacie myly panstwo, że nie jesteśmy najłatwiejsi w tzw. współżyciu ( i nie mam tu na myśli żadnych świństw ). Po trzecie primo - sami często nie umiemy powiedzieć o co nam chodzi, czego potrzebujemy, dlaczego robimy tak a nie inaczej i tego typu duperele. Fajnie jest jak jesteśmy już świadomi tego, że mamy coś z deklem (tylko się proszę nie oburzać ), gorzej jest jak nie wiemy co nam dolega i nie potrafimy wytłumaczyć drugiej stronie tego jacy jesteśmy.\nPost autor: Grajek » 24 mar 2020, 19:43\nJa jestem w związku od 5 miesięcy.\nCzytam tematy o związkach ekstra z intro, żeby sobie odpowiedzieć na pytanie czy to ma sens, ponieważ u mnie jest wiele zgrzytów.\nOstatnio oberwało mi się tekstem: "Nie chcę Cię skrzywdzić mówiąc to, ale wydaje mi się, że jesteś upośledzony uczuciowo i emocjonalnie". I chyba powinno mnie to zasmucić, ale tak jakby rozbawił mnie ten tekst.\nWybaczcie, że odkopuję tak stary temat. Dostałem kiedyś nagrodę złotego szpadla. Może i tym razem coś wpadnie ;p\nPost autor: Nathas » 24 mar 2020, 20:46\n@Grajek imo nie powinno ani smucić, ani bawić. Wypadałoby się nad tym zastanowić, bo jednak partnerka wykazała dozę empatii, choć mogła by zakończyć związek wprost mówiąc 'jesteś poj**any, odchodzę'. Widocznie tego nie chce i jeżeli Tobie też zależy to radzę usiąść, porozmawiać, przedyskutować. W żadnym razie nie wyśmiewać. Jeżeli problem okaże się większy, to do specjalisty. No chyba, że Ci nie zależy.\nPost autor: Percy » 24 mar 2020, 21:51\nMoja była też lubiła we mnie rzucać tekstami, że jestem upośledzony.\nNiestety, nie potrafiłem docenić tego bogactwa empatii i się w końcu z nią rozstałem.\nPost autor: Grajek » 26 mar 2020, 11:29\nJeżeli problem okaże się większy, to do specjalisty. No chyba, że Ci nie zależy.\nNie wiem czy specjalista coś by tutaj pomógł. Z jednej strony mi zależy z drugiej strony nie da się udawać, że się za kimś tęskni po to by udowodnić, że mi zależy. Ja lubię tęsknić i wyczekiwać spotkania. Ona natomiast chce mieć wszystko od razu i nie lubi czekać.\nA jak długo z nią byłeś? I czy była ekstrawertyczką?\nPost autor: Percy » 31 mar 2020, 21:56\nAmbiwertyczka, ale ze skrajnie cholerycznym temperamentem. Wytrzymałem trzy miesiące.\nPost autor: Coldman » 01 kwie 2020, 11:22\nRaczej ambiwertyczka z dużym neurotyzmem.\nBo ambiwertyzm z byciem skrajnym cholerykiem się wyklucza.\nPost autor: Percy » 01 kwie 2020, 12:40\nEkspertem w tej dziedzinie nie jestem. W każdym razie miała duże potrzeby ładowania baterii w samotności, jak ja, plus na ogół była spokojna i zdystansowana; tylko dla mnie miała ograniczoną tolerancję i jak coś ją zirytowało/rozczarowało to się załączał tryb choleryczny. Jaka etykietka do tego pasuje to dla mnie sprawa drugorzędna.


ARiMR wnioski przez internet - wies-swieta.net\nCz Lut 21\nCz Lut 28\nPt Mar 01\nWt Mar 05\nŚr Mar 06\n15 marca 2013 roku ARiMR rozpocznie przyjmowanie wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich, ONW i rolnośrodowiskowych za bieżący rok. Jak co roku, przed tym terminem Agencja wysyła do każdego z rolników, którzy korzystali z dopłat w ubiegłym roku, tzw. wnioski spersonalizowane, które są wypełnione przez Agencję na podstawie posiadanych przez nią informacji. Ubiegający się o dopłaty rolnik (jeśli w jego gospodarstwie nic się nie zmieniło) musi teraz tylko je podpisać oraz wypełnić załączniki graficzne dotyczące upraw na użytkowanych rolniczo działkach. Wniosków tych nie trzeba jednak składać czy przesyłać do Agencji w formie papierowej. Można je bowiem dużo łatwiej i wygodniej złożyć przez Internet. Taka możliwość istnieje od 2011 roku i rolnik może teraz złożyć jeden wspólny wniosek o przyznanie dopłat bezpośrednich, pomocy ONW i płatności rolnośrodowiskowych, bez wychodzenia z domu. By uzyskać taką możliwość trzeba tylko wystąpić wcześniej do ARiMR o login i kod dostępu do systemu teleinformatycznego Agencji. W tym celu trzeba złożyć w "swoim" biurze powiatowym ARiMR specjalny wniosek, który jest "do pobrania" ze strony internetowej Agencji. Obecnie w biurach powiatowych nie ma wielu interesantów, zatem załatwienie tej sprawy i otrzymanie loginu i kodu dostępu odbędzie się bardzo sprawnie. Posiadając dostęp do systemu teleinformatycznego ARiMR można również dokonywać zmian w Rejestrze Zwierząt Gospodarskich. Login i kod dostępu do systemu teleinformatycznego ARiMR jest nadawany bezterminowo.\nWypełnienie wniosków o przyznanie dopłat bezpośrednich, wsparcia ONW czy płatności rolnośrodowiskowych przez Internet, nie jest trudne. Ubiegający się o dopłaty rolnik, po zalogowaniu się do systemu teleinformatycznego ARiMR, na ekranie komputera zobaczy wstępnie wypełniony przez Agencję wniosek o przyznanie mu płatności za 2013 rok. Tak jak w przypadku papierowego wniosku spersonalizowanego, w wersji elektronicznej, ARiMR także korzysta z informacji, które rolnik podał w ubiegłorocznym wniosku o przyznanie takich dopłat. Rolnikowi pozostaje wypełnienie załączników graficznych, na których trzeba "wyrysować" swoje działki rolne. Niewątpliwą ogromną zaletą wypełniania wniosku przez Internet jest to, że system podpowie od razu, gdzie mogły zostać popełnione błędy, podczas wypełniania wniosku. To z całą pewnością ułatwi poprawne ich wypełnienie. Ważne jest przy tym, że wypełnianego wniosku o przyznanie płatności nie trzeba od razu zatwierdzać, co jest równoznaczne z jego przekazaniem do Agencji. Można go sobie zapisać, ponownie przejrzeć w późniejszym terminie i wprowadzić ewentualne poprawki czy uzupełnienia i dopiero wtedy zatwierdzić oraz wysłać. W przygotowaniu wniosku można skorzystać z bardzo przejrzyście przygotowanej instrukcji jego wypełnienia, dostępnej na stronie internetowej ARiMR. Przedstawia ona "graficznie" kolejne etapy wypełniania i złożenia wniosku przez Internet. Przekazywanie do Agencji wniosków drogą elektroniczną jest wygodniejsze zarówno dla rolników jak i dla Agencji, która w takim wypadku nie musiałaby wysyłać do nich pocztą ponad miliona przesyłek z papierową wersją wstępnie wypełnionych wniosków.\nZachęcamy wszystkich rolników do składania wniosku za pomocą formularza dostępnego na stronie internetowej ARiMR - otwórz bezpośredni link.\nJeżeli jednak, rolnik nie chce lub nie może skorzystać z tej wygodnej elektronicznej formy składania wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (wsparcie ONW) i płatności rolnośrodowiskowej, może nadal wypełnić i przekazać do ARiMR "tradycyjny" papierowy wniosek wraz z niezbędnymi załącznikami. Agencja wysyła do rolników takie wnioski w styczniu i lutym. Dołączone do nich zostały, tak jak w przypadku wniosku w postaci elektronicznej, następujące załączniki :\nmateriały graficzne z oznaczeniem działek ewidencyjnych, które rolnik zgłosił do płatności w 2012 roku;\nkarty informacyjne zawierające dane o maksymalnym obszarze kwalifikowanym do płatności(PEG);\ninstrukcje wypełniania wniosków i załączników graficznych.\nDane na rok 2013, wpisane do wniosków, zostały przygotowane przez ARiMR w oparciu o informacje zawarte we wnioskach składanych w 2012 roku w części dotyczącej: danych osobowych, działek ewidencyjnych oraz działek rolnych.\nRolnicy, którzy już w roku 2012 złożyli wniosek o przyznanie płatności przez Internet, nie otrzymają w roku 2013 wniosku spersonalizowanego w wersji papierowej. Dla tych rolników, wstępnie wypełniony wniosek udostępniony zostanie od razu w systemie informatycznym ARiMR.\nW ramach płatności bezpośrednich za 2013 rok rolnicy będą mogli ubiegać się o przyznanie dopłat z tytułu:\njednolitej płatności obszarowej (JPO);\nuzupełniającej płatności obszarowej (UPO):\ndo powierzchni uprawy chmielu, do której została przyznana płatność w roku 2006,\nspecjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych;\npłatności do krów i owiec;\npłatności do tytoniu;\noddzielnej płatności z tytułu owoców i warzyw (płatność do pomidorów);\noddzielnej płatności z tytułu owoców miękkich.\nWnioski o przyznanie płatności bezpośrednich, a także płatności ONW i płatności rolnośrodowiskowych, przygotowane w formie papierowej należy składać w biurach powiatowych ARiMR lub rejestrowaną przesyłką pocztową.\nWszystkie wnioski o przyznanie dopłat, niezależnie od sposobu dostarczenia ich w ARiMR, powinny być przekazane w terminie od 15 marca do 15 maja 2013 r. Można je złożyć jeszcze po tym terminie, ale nie później niż do 10 czerwca 2013 roku. Jednak w takim wypadku na beneficjentów nałożone zostaną sankcje finansowe, polegające na redukcji należnych płatności o 1% za każdy roboczy dzień opóźnienia. Warto też dodać, że starający się o jednolitej płatności obszarowej, płatności uzupełniających, specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych, płatności ONW oraz płatności rolnośrodowiskowych, mogą dokonywać zmian w już złożonych w Agencji wnioskach. Bez żadnych sankcji finansowych można to zrobić do 31 maja 2013 roku. Natomiast złożenie poprawionego wniosku po tym terminie, ale nie później niż do 10 czerwca 2013 r., spowoduje (tak jak w wypadku złożenia wniosku po upływie podstawowego terminu) obniżenie płatności do powierzchni działek rolnych, dla których dokonano zmian lub do powierzchni działek rolnych, które zostały dodane, o 1% za każdy dzień roboczy opóźnienia.\nKategoria: Misje i Peregrynacja Matki Bożej 2018r.\nKategoria: Pielgrzymka po Dolnym Śląsku 14-16 września 2018\nKategoria: Konkurs różańcowy na Stulecie Niepodległości 1918 - 2018\nsobota, 16 luty 2019 Template designed by LernVid.com\nJeśli chcesz otrzymywać aktualne informacje,\nzarejestruj się. To zajmie tylko chwilę.


Wrzesień 2013 – Urząd Gminy w Babiaku\nUrząd Gminy w Babiaku - I MARSZ Z POLĄ\nW dniu 21 września na pożegnanie lata i powitanie jesieni w Brdowie odbył się I Marsz z Polą. Wzięli w nim udział maluchy, dzieci, dorośli i seniorzy. Wszyscy przespacerowali się na dystansie 3 km, podziwiając piękną przyrodę i widok na Jezioro Brdowskie. Wraz z uczestnikami marszu wzięli w nim udział także przedstawiciele organizatorów – Agnieszka Sławnikowska, Bartosz Mikołajczyk i Dariusz Racinowski. Po zakończonym marszu na plaży Centrum Sportów Wodnych organizatorzy wręczyli wszystkim uczestnikom dyplomy pamiątkowe oraz medale. Rozegrano też krótki konkurs wiedzy o Poli Negri. Zwycięzcy otrzymali gadżety ufundowane przez gminę Babiak i Stowarzyszenie „Wielkopolska Wschodnia”.\nMarsz zorganizowali: Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Brdowskiej i Młodzieżowy Klub Sportowy „Brdów”.\nDnia 21. Września 2013roku odbył się piąty, jubileuszowy, Bieg im. Poli Negri w Brdowie. Część sportowa odbyła się w Centrum Sportów Wodnych. Prowadzili ją Bartosz Mikołajczyk i Dariusz Racinowski. Część sportowa objęła trzy biegi: bieg główny na 10 km, bieg na 3 km dla dzieci oraz bieg na 100 dla maluchów, którzy rozpoczynają przygodę ze sportem. Dodatkowo maluchy pod opieką Kingi Stempińskiej malowały portrety Poli Negri i bawiły się. Rodzice w tym czasie mogli wziąć udział w biegu głównym lub kibicować pociechom w biegu a trzy kilometry. Więcej „V BIEG IM. POLI NEGRI W BRDOWIE”


Bajka o przeznaczeniu (Chorasan)\nDawno, dawno temu w odległej wiosce panował zwyczaj, że każdemu noworodkowi, mędrzec zapisywał na czole jego przeznaczenie, którego żaden człowiek nie mógł zmienić. Pewnego dnia w wiosce przyszła na świat dziewczynka. Wieśniacy schodzili się, by zobaczyć dziecię i modlić się o jego zdrowie i szczęście. Między gośćmi był też chłopiec, kuzyn dziewczynki. Czekał przy drzwiach na mędrca, by spytać go o losy kuzynki. Gdy mędrzec przyszedł, chłopiec prosił go, by wyjawił mu jej przyszłość. Starzec rzekł do niego:\n- Lepiej, byś nie znał jej losów.\nChłopiec jął nalegać i prosić, jednak mędrzec nie chciał spełnić jego prośby. W końcu powiedział mu tak:\n- Losu jaki zapiszę dziewczynce na czole nikt nie może zmienić. Tobie też się to nie uda.\nChłopiec upierał się jednak tak długo, aż w końcu mędrzec uległ i uchylił rąbka tajemnicy. Opowiedział chłopcu taką historię:\n- Pewnego dnia, gdy dziewczynka podrośnie, pójdzie do źródła po wodę. Wtedy po drodze porwie ją czterdziestu rozbójników, którzy ukrywają się w pobliskich górach. Zbóje zabiorą ją do swojej kryjówki i... Potem ty weźmiesz ją za żonę!\nMędrzec skończył opowieść, zapisał na czole dziewczynki, co ją czeka i odszedł. Chłopiec bardzo się zmartwił tym, co usłyszał i zastanawiał się, jak by tu przechytrzyć los. Kiedy goście pożegnali się, a matka dziecięcia wyszła na chwilę do kuchni, chłopiec nie namyślając się długo, wbił w serce kuzynki nóż, który ukrywał w rękawie. Przestraszony tym, co uczynił, postanowił uciec z wioski. Wkrótce matka dziewczynki wróciła do izby i przerażona jęła wołać na pomoc sąsiadów. Tak się szczęśliwie składało, że niedaleko mieszkał medyk. Posmarował on ranę maścią z koziego mleka, liści czarodziejskiego drzewa i sproszkowanej skóry węża. Dziewczynka uszła z życiem i z każdym dniem odzyskiwała siły. Gdy wyzdrowiała, wieśniacy postanowili znaleźć tego, kto chciał ją zabić. Zauważyli zniknięcie chłopca i zaczęli go podejrzewać. Nieobecność kuzyna przedłużała się, wieśniacy nabrali więc pewności, że to była jego sprawka. Szukali go, jednak na próżno. Od dnia ucieczki chłopca minęło wiele dni i zdążył odejść tak daleko, że ślad po nim zaginął.\nMinęły lata i dziewczynka dorosła. Pewnego razu poszła do źródła po wodę. Tego samego dnia czterdziestu rozbójników, o których wieść niosła się hen po okolicy, przebywało właśnie w tych stronach. Chcieli napaść na wioskę i ograbić pasterzy z ich stad. Jeden ze zbójów zobaczył na drodze dziewczynę i ją porwał. Minęło kilkanaście dni. Mieszkańcy wioski szukali jej wszędzie, ale ślad po niej zaginął. Tak jak przepowiedział mędrzec, zbójnicy więzili ją przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy, zabierali na tańce i pijatyki, a każdą noc spędzał z nią inny rozbójnik. Po upływie czterdziestu dni puścili ją wolno i odjechali.\nDziewczyna rozpaczała. Szukając rodziny i schronienia, błądziła przez wiele dni. W końcu spotkała młodzieńca, który ulitował się nad nią i zabrał do swego domu. Dziewczyna ze wstydu nie powiedziała mu jednak o tym, co ją spotkało. Młodzieniec zaproponował jej małżeństwo, nie było bowiem dobrze widziane, by niezamężna dziewczyna i nieżonaty chłopak mieszkali razem pod jednym dachem.\n- Lepsze to, niż żeby wszyscy dowiedzieli się, że czterdzieści dni i nocy spędziłam z rozbójnikami - pomyślała.\nZgodziła się więc i została żoną młodzieńca. Po pewnym czasie mąż poprosił ją, by opowiedziała mu o sobie. Z obawy odmówiła, lecz on nalegał. Wtedy spytała go:\n- Czy prawda o moim losie nie zdenerwuje cię i nie odprawisz mnie?\nMąż obiecał, że tak się nie stanie. Gdy dziewczyna zaczęła opowiadać swoją historię, młodzieniec pojął, że ożenił się ze swoją kuzynką i że los, który przepowiedział mędrzec, wypełnił się. Rzekł więc do żony:\n- Znam tę historię. Jestem twoim kuzynem. Chodźmy do wioski po drugiej stronie gór i opowiedzmy o wszystkim naszym rodzinom.\nWkrótce dziewczyna odnalazła matkę i opowiedziała jej o tym co ją spotkało, a młodzieniec rzekł do swej stryjenki:\n- Gdy mędrzec przepowiedział mi przyszłość, przestraszyłem się mego losu i chciałem go przechytrzyć. Prawdziwe są jednak słowa starca: Los każdego człowieka zapisany jest na jego czole i nie można go zmienić. Tak nam było pisane, byśmy po tych wszystkich nieszczęściach zostali małżeństwem.\nźródło: Ali Aszraf Darwiszian, Raza Chandan Mehabadi, Farhang-e afsaneha-je mardom-e Iran, t. 10, Naszr wa ketab, Teheran 2003.


Oferty pracy REDEYE GROUP SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ. Aktualne oferty pracy oraz opinie o rekrutacji, zarobki i komentarze pracowników o pracodawcy - SuperPracodawca.pl\nREDEYE GROUP SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, oferty pracy\nLista ofert pracy w REDEYE GROUP SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄna forum z prawdziwymi komentarzami i opiniami o zarobkach. Chciałbyś/abyś pracować w REDEYE GROUP SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ? Interesują Cię oferty pracy?\nMoże firma sama się do Ciebie odezwie!. Łatwo i bez problemu znajdziesz ostatnio publikowane oferty pracy dla REDEYE GROUP SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ i opinie.\nZostaw swoja ofertę wraz z krótkim opisem dlaczego akurat ta oferta Cię interesuje. Zostaw swój poprawny adres email by móc się z Tobą skontaktować.Zostaw opinię i daj znać kiedy była aktywna i czy ta oferta jest jeszcze aktualna do REDEYE GROUP SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ\nWięcej prawdziwych opinii o REDEYE GROUP SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ znajdziesz poniżej [kliknij tu]\nNapisz swoją historię o REDEYE GROUP SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ\nWięcej ofert pracy REDEYE GROUP SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ…\nSpecjalizacje, w których REDEYE GROUP SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ poszukuje pracowników o specjalnościach:\nPoprzedni wpisKHS Polska Sp. z o. o, oferty pracyNastępny wpisSEMSTORM International Sp. z o.o., opinie\nENERGOBUD-GDAŃSK sp. z o.o., oferty pracy


"Smaki życia" - podróż pełna inspiracji - Granatowa Zakładka\nBy Granatowa Zakładka | 20 kwietnia 2018 | Comments 0 Comment\nTa książka siedzi mi w głowie od kilku tygodni. Na początku nic tego nie zapowiadało, czytałam sobie wywiad po wywiadzie, jedne podobały mi się bardziej, inne mniej. Ale są tam fragmenty tak dla mnie mocne, że nie mogę się opędzić od myślenia o niej. Zapraszam Was na krótką podróż przez „Smaki życia”.\nTo zbiór rozmów publikowanych w miesięczniku „W drodze” na przestrzeni ostatnich kilku lat. Pytają Katarzyna Kolska i dominikanin Roman Bielecki, a odpowiadają m.in. Szymon Hołownia, Elżbieta Cherezińska, Tadeusz Sznuk, Jacek Cygan, Wojciech Amaro, Ewa Błaszczyk, Anna Dymna czy Jerzy Stuhr. W książce rozmowy pogrupowane są wg smaków: wiary, nadziei, miłości, jest też dział zatytułowany „Inne smaki”. W każdym ze smaków mam swoje ulubione rozmowy, ale stworzyłam też swój własny podział, który pozwala mi oddać to, co najbardziej mnie w tych rozmowach ujęło.\nJednym z wywiadów, którego byłam najbardziej ciekawa, to rozmowa z Tadeuszem Sznukiem. I nie zawiodłam się, choć to rozmowa dość powściągliwa, trudna, z Tadeusza Sznuka trzeba po prostu ciągnąć za język. Drugi taki wywiad to ten z Ewą Błaszczyk, która odpowiada krótko, konkretnie, jest niedostępna. Te wywiady były dla mnie interesujące ze względu na osoby, ale także z perspektywy zawodowej – każdy wywiad to dla mnie radość, oczekiwanie i stres, zwłaszcza, kiedy dopiero poznaję mojego rozmówcę. A naprawdę trudno rozmawia się z kimś, kto dawkuje informacje. I dla mnie ta trudność nie polega na tym, że ktoś mówi mało, ale że czasem ciężko wyczuć granicę i wiedzieć, na jak dużo można sobie pozwolić.\nKatarzyna Herbert o swoim mężu mówiła z taką wrażliwością i czułością, jaka jest moim marzeniem. Chciałabym, żebyśmy w relacjach z bliskimi właśnie tak się odnajdywali.\n– Żyła pani w cieniu swojego męża. Nie przeszkadzało to pani?\n– Gdybym była pisarką, malarką, piosenkarką, to zderzenie z jego talentem, z jego niezwykłością, mogłoby okazać się niebezpieczne dla naszego związku. Ale ja nie miałam potrzeby być kimś więcej niż jego żoną. Śmiało mogę powiedzieć, że otrzymałam od losu coś wspaniałego – trzydzieści lat w jego towarzystwie, w jego obecności.\n– Herbert miał dużo szczęścia, że spotkał taką kobietę jak pani.\n– To ja, proszę pani, miałam szczęście, że go spotkałam.\nBohaterką kolejnej bardzo poruszającej rozmowy jest kobieta nazwana tutaj Rut. Kiedy była bardzo młoda, straciła męża i to doświadczenie, to cierpienie jest w niej do dziś. To taka rozmowa, po której się milczy, bo tylko cisza jest odpowiednia.\nNigdy nie pomyślałabym, że zafascynuje mnie rozmowa z Jackiem Cyganem! Tymczasem to jeden z wywiadów, który spodobał mi się najbardziej ze względu na ładunek radości, uśmiechu, lekcję pokory i inspiracje.\n– A mnie trochę żal tekściarzy.\n– Bo mam poczucie, że jesteście ludźmi drugiego, a nawet trzeciego planu. Trudno jest z tym żyć?\n– Absolutnie nie! Moja pasja polega właśnie na tym, żeby dla kogoś napisać piosenkę. I muszę wam powiedzieć, że kiedy stoję za szybą w reżyserce, a wykonawca ją śpiewa pierwszy raz, to dzieje się coś, co jest nieporównywalne z niczym. Jak to młodzież mówi – idą ciary! A kiedy odnosi sukces, to jestem szczęśliwy, że mu się powiodło.\nFajnie mieć takie podejście do życia i tego, co się robi, prawda?\n– Pani Anno, czy pani boi się wojny?\n– Strasznie się boję. A jednocześnie jestem z nią na tyle oswojona, że wydaje mi się ona jednym z podstawowych doświadczeń człowieka, ludzkości, więc dlaczego ja miałabym mieć takie wielkie szczęście i przeżyć całe życie bez wojny? Jako dwudziestolatka pisałam wiersze wojenne. W jednym z nich było zdanie: A może uda się wcisnąć całe życie w szparę między wojnami. Dzisiaj myślę, że w zasadzie to mi się udało. Mam 57 lat, pędziłam przez życie ścigana strachem wojennym, żeby zdążyć to życie przeżyć – zdążyć z pierwszym pocałunkiem, z miłością, z urodzeniem dziecka, z cieszeniem się dzieciństwem swoich dzieci, żeby popracować w czymś, co się kocha, żeby zdążyć przeżyć intelektualnie pewne idee, żeby po prostu zdążyć. Myślę, że już zdążyłam, że już jestem wygrana.\nTo fragment z rozmowy z Anną Janko. Nie wiem, dlaczego aż tak bardzo mnie te słowa poruszyły, może dlatego, że myśl o wojnie jest jedną z tych, które przerażają mnie najbardziej. Ale często myślałam, że głupio o tym myśleć, że trzeba się cieszyć tym, co jest. A może to jednak wcale nie takie bezsensowne?\nW tej kategorii moimi faworytami są o. Michał Zioło i o. Wojciech Ziółek. Pierwszy sporo mówi o smutku i samotności, drugi o nawróceniu i o tym, dlaczego źle je rozumiemy. Obie prosto w serduszko!\nWłaściwie każda z tych rozmów niesie za sobą coś mądrego, wartościowego, inspirującego, budującego. Mimo że wiele z nich odbyło się kilka lat temu, ich treści są aktualne, w pewnym stopniu uniwersalne. Zawiodłam się tylko na swoich pewnikach – Szymonie Hołowni i abp. Rrysiu. Nie dlatego, że to mało interesujące rozmowy, raczej dlatego, że najmniej znalazłam w nich dla siebie.\nSerdecznie Wam polecam „Smaki życia”. To naprawdę dobra lektura, która wciąga i porusza. Nie będziecie zawiedzeni!\ninspiracje, smaki życia, wywiady, życie\n„Życie pod prąd” – biografia ks. Jana Kaczkowskiego


Police Shootout to gra o policji w USA made in Poland\nStrzelanina w USA made in Poland. Polacy stworzyli grę o policji w Stanach, każdy może pobrać demo\nPolice Shootout to najnowsza gra wyprodukowana pod sztandarem polskiego giganta wydawniczego PlayWay. Studio Games Incubator z Warszawy postanowiło wrzucić graczy w buty amerykańskich stróżów prawa, podczas trudnych i wymagających interwencji. Każdy zainteresowany może pobrać bezpłatne demo nadchodzącej produkcji.\nPlayWay do gigant wydawniczy pod kierownictwem Krzysztofa Kostkowskiego, znany z takich tytułów jak Car Mechanic Simulator 2018/2021, Cooking Simulator, Drug Dealer Simulator, Thief Simulator czy Mr. Prepper. Na przestrzeni ostatniej dekady Kostkowski stworzył prawdziwe imperium, specjalizując się w finansowaniu niskobudżetowych projektów opartych na niszowej tematyce lub kontrowersyjnych pomysłach. PlayWay współpracuje z ponad 100 podmiotami w branży gier, posiada wiele spółek zależnych oraz znaczące udziały w innych potężnych wydawnictwach gier.\nJeden z najnowszych projektów na polskiej scenie deweloperskiej, której PlayWay jest współwydawcą, to Police Shootout. Tytuł studia Games Incubator wciela gracza w rolę policjanta z USA, biorącego udział w trudnych i ryzykownych interwencjach. Games Incubator sprzedaje nam wizję pracy amerykańskiego stróża prawa, jaką widzimy podczas migawek w serwisach informacyjnych: napady rabunkowe, strzelaniny i naloty na domy to tutaj sedno rozgrywki. Tytuł nie jest jednak typową strzelaniną FPS, jak mogłoby się wydawać.\nW Police Shootout wymiana ognia prowadzona jest w systemie turowym, niczym w X-COM.\nJeśli wróg nas zauważy i chce rozpocząć walkę, gra przechodzi na banalny system turowy. Możemy w nim chować się za osłonami, przemieszczać w wyznaczone miejsca oraz strzelać w kierunku przeciwnika. Każde działanie kosztuje nas punkty akcji, do tego każda tura jest ograniczona czasowo. Na papierze brzmi to ciekawe, lecz w praktyce Police Shootout jest bardziej komiczny niż taktyczny. Przeciwnicy nie przejawiają żadnych oznak inteligencji, podczas interwencji w markecie biegając między regałami jak wystraszone kurczaki. Mówimy tutaj o uzbrojonej mafii, nie wygłodniałych narkomanach dokonujących napadu z bronią w akcie desperacji.\nChwila z demem wystarczy, aby wyrobić sobie opinię. Shootout Simulator wydaje się kolejną grą jak z internetowego kursu deweloperskiego: prostą, bez artystycznej wizji, stworzoną przy niskim budżecie i z gigantycznymi uproszczeniami, Bardzo grubo ciosane rzemiosło. Rozgrywka to tutaj wyłącznie pretekst by grać przykuwającymi uwagę motywami, jak strzelaniny czy napady. Serwuje się nam luźny zlepek wielu pomysłów, od unikania pocisków w stylu Matriksa, przez turowe starcia, kończąc na rozmowach z cywilami jak w prostej grze cRPG. Do worka wrzucono co tylko było pod ręką, korzystając z generycznego taśmociągu produkcyjnego.\nPolice Shootout możesz sprawdzić za darmo, pobierając bezpłatne demo na Steam.\nWiele z projektów finansowanych przez PlayWay nigdy nie wychodzi na światło dzienne, ponieważ potencjał produktu mierzony m.in. za pomocą listy życzeń na Steam nie rokuje pozytywnie dla danego tytułu. Z tej perspektywy Police Shootout już jest sukcesem, ponieważ produkcja otrzymała demo oraz bardzo mglistą datę premiery, zaplanowaną jeszcze na 2021 r. W wersji demonstracyjnej możecie zapoznać się z dosyć koślawym samouczkiem, a także interweniować podczas napadu na amerykański market.\nDemo Police Shootout na Steam.\nTagi: PlayWaypolskie gry


OBI Ramka Tauri potrójna biała kupuj w OBI\nNr produktu: 6217202\nRamka Tauri potrójna w kolorze białym, marki OBI. Pozwala zamontować obok siebie podtynkowe łączniki i gniazda serii Tauri w układzie pionowym lub poziomym. Służy również do ich dekoracyjnego maskowania. Ramka została wykonana z wysokiej jakości tworzywa sztucznego, co gwarantuje jej efektowny wygląd i trwałość przez długi okres użytkowania.\nOBI Łącznik Tauri dzwonek biały\nOBI Łącznik Tauri pojedynczy biały