data publikacji: 03.11.2021, 11:36\nCielęcina – co to za mięso?\nMięso cielęce – gatunki\nWalory smakowe cielęciny\nCielęcina – zawartość tłuszczu\nCielęcina – zawartość witamin i minerałów\nCielęcina – źródło sprzężonego kwasu linolowego\nCzy cielęcina jest dobra na odchudzanie?\nCzy cielęcina jest dobra dla dzieci i osób starszych?\nSpożywanie cielęciny a ciąża\nJak przechowywać cielęcinę?\nCielęcina – czy warto ją jeść?\nCielęcina to mięso cieląt w wieku od 2. tygodnia do 6. miesiąca życia. Za najlepszej jakości uważa się to pochodzące od zwierząt ośmiotygodniowych, które są jeszcze karmione mlekiem.\nMięso młodych cieląt cechuje się nieco wodnistą konsystencją oraz małą ilością mięśnia w stosunku do kośćca. W przypadku starszych zwierząt mięso nie jest już tak delikatne. Charakteryzuje się również ciemniejszą barwą, gdyż do codziennego żywienia włącza się roślinną paszę.\nMięso cielęce zaliczane jest do chudych i niskokalorycznych. Doskonale widać to na przykładzie porównującym łopatkę cielęcą i wieprzową. Pierwsza z nich w 100 g zawiera 105 kcal i 2,8 g tłuszczu, podczas gdy druga – aż 259 kcal i 21 g tłuszczu. Należy również podkreślić, że cielęcina zawiera niski poziom nasyconych kwasów tłuszczowych, które w nadmiarze mogą powodować chorobę niedokrwienną serca czy miażdżycę. Jest bardzo dobrym źródłem białka, dobrze przyswajalnego żelaza oraz witamin z grupy B i cynku.\nCzytaj też: Konina - popularność mięsa, składniki odżywcze, smak, przyrządzanie\nUdziec, górkę i nerkówkę, łopatkę, kark, mostek i nóżki uznaje się za najsmaczniejsze kawałki cielęciny. Udziec doskonale nada się na steki, sznycle, zrazy i pieczeń, a nerkówka do duszenia i pieczenia. Mostek upiec można z nadzieniem, łopatkę natomiast udusić lub przeznaczyć na kotlety mielone (w tym przypadku warto ją połączyć z bardziej tłustymi gatunkami mięsa). Za przysmak uchodzą też nóżki zrobione w galarecie oraz panierowane. Potrawy z cielęciny uzupełnią przyprawy takie jak bazylia, cząber, estragon, lubczyk i majeranek.\nMięso cielęce jest dobrym źródłem wielu ważnych dla zdrowia składników odżywczych. Docenia się je jednak przede wszystkim za walory smakowe. Wyjątkowa na tle pozostałych gatunków mięs kruchość i delikatność sprawia, że cielęcinę można zaliczyć do grona najsmaczniejszych produktów tego rodzaju. Należy jednak umiejętnie ją przyprawić i poddać właściwej obróbce termicznej.\nZe względu na prozdrowotne działanie oraz niską kaloryczność, mięso cielęce polecane jest każdemu, kto dba o sylwetkę i zdrowie. Wartość energetyczna tego produktu może różnić się w zależności od miejsca, z którego zostało pobrane, oraz wieku zwierzęcia. Elementy z młodszych cieląt nie zawierają tłuszczu międzymięśniowego i mają kruchą strukturę.\nMimo wszystko cielęcina na ogół nie zawiera dłużej liczby kalorii. W 100 g mięsa znajduje się około 140 kcal i niewielka ilość tłuszczu. Jest za to bogatym źródłem żelaza, fosforu, potasu oraz witamin z grupy B, dlatego regularne spożywanie tego produktu może mieć korzystny wpływ na ludzki organizm. Cielęcina polecana jest również kulturystom ze względu na dużą ilość białka. Kawałek o wadze 100 g pozwala dostarczyć organizmowi ok. 20 g tego makroskładnika.\nJeżeli chodzi o witaminy i składniki mineralne, to najbogatszym ich źródłem jest wątroba cielęca. Znajduje się tam także witamina A oraz E. Mięso cielęce zawiera ponadto kwas linolowy (CLA), który hamuje rozwój miażdżycy, wspomaga redukcję tkanki tłuszczowej oraz działa bakteriobójczo.\nZawartość tłuszczu w poszczególnych elementach cielęciny nieco się różni i waha od 3 do 10 g na 100 g. Kaloryczność mięsa cielęcego jest stosunkowo niska. Najwięcej kalorii ma łopatka (ok. 168 kcal), a najmniej udziec (ok. 116 kcal). Młody wiek cieląt gwarantuje, że mięso jest wolne od tłuszczu międzymięśniowego oraz zapewnia kruchą strukturę. Tkankę łączną, występującą w mięśniach zwierząt, można łatwo odkroić, co daje możliwość jeszcze większego obniżenia kaloryczności.\nJeżeli chodzi o cholesterol, to cielęcina zawiera go ok. 71 mg na każde 100 g. To ilość bardzo podobna do tej występującej w mięsie drobiowym. Nieco mniej cholesterolu znaleźć można np. w chudej wieprzowinie (55 mg na 100 g).\n100 g cielęciny zawiera średnio 6,77 g tłuszczów, w tym:\n2,79 g tłuszczów nasyconych,\n2,57 g tłuszczów jednonienasyconych,\n0,48 g tłuszczów wielonienasyconych.\nCielęcina to dobre źródło witamin z grupy B, a szczególnie B1 (tiaminy), B2 (ryboflawiny) oraz PP (niacyny). Zawiera także sporo witaminy B12 (kobalaminy), która bierze udział w procesie tworzenia oraz regeneracji czerwonych ciałek krwi.\nW mięsie cielęcym znaleźć można żelazo, fosfor oraz potas i sód. Jedynym elementem tuszy cielęcej, który zawiera witaminę A i C, jest wątroba. Ze względu na wysoką zawartość żelaza, cielęcina polecana jest osobom zmagającym się z anemią. Najwięcej tego pierwiastka można znaleźć w nerkach cielęcych. Tam też występuje najwięcej fosforu.\nNależy podkreślić, że cielęcina w swoim składzie zawiera również sprężony kwas linolowy (CLA), który wykazuje działanie prozdrowotne na organizm człowieka. Zawartość kwasu CLA w 1 g tłuszczu cielęcego szacuje się na 2,7 mg. Dla porównania w mięsie wołowym jest to 4,3 mg, a w wieprzowym – 0,6 mg.\nWarto pamiętać, że kwas linolowy stanowi bardzo potrzebny składnik diety, gdyż organizm nie jest w stanie go samodzielnie syntezować. Kwas CLA zalicza się do grupy nienasyconych kwasów tłuszczowych i pełni istotną rolę podczas kontroli metabolizmu. Składnik ten może opóźniać powstawanie miażdżycy i hamować rozwój cukrzycy typu 2. Pomaga także w redukcji tkanki tłuszczowej, działa przeciwutleniająco i bakteriobójczo oraz poprawia mineralizację kości.\nCzytaj też: Dieta cukrzycowa - jadłospis. Węglowodany, tłuszcze i białka w diecie diabetyka\nOsoby, które są na diecie redukcyjnej lub chcą przybrać na masie mięśniowej, powinny szukać produktów, które mają niską zawartość tłuszczu oraz wysoką zawartość białka.\nOprócz np. mięsa drobiowego idealnym wyborem wydaje się chude mięso cielęce. Nie dość, że jest to prawdziwa skarbnica substancji odżywczych, to dodatkowo zawiera minimalne ilości tłuszczu. Dzieje się tak głównie dlatego, że zwierzęta ubijane są w młodym wieku i nie posiadają tłuszczu międzymięśniowego.\nMięso cielęce zalicza się do jednych z najlepszych gatunków produktów tego typu. Spożywanie cielęciny zalecane jest osobom zdrowym, profilaktycznie dbającym o zdrowie oraz wszystkim tym, którzy zmagają się z różnymi dolegliwościami.\nKorzyści ze spożywania mięsa cielęcego odczują osoby z problemami gastrycznymi, niestrawnością, zgagą bądź refluksem. Jest to również świetna propozycja dla dzieci oraz osób starszych.\nCielęcina uchodzi za niezwykle delikatne, lekkostrawne mięso, nie stanowi więc obciążenia dla układu pokarmowego. Dodatkową zaletą produktu jest spora zawartość kolagenu, który ma niebagatelny wpływ na układ kostny dzieci i osób starszych.\nMięso cielęce uchodzi za produkt, który powinien być spożywany przez kobiety podczas ciąży, ze względu na zawartość dobrze przyswajalnego białka. Cielęcina jest delikatna i lekkostrawna, zawiera niewielką ilość nasyconych kwasów tłuszczowych, a także żelazo, cynk oraz witaminy B2 i B12. Należy pamiętać jednak, aby w ciąży nie spożywać wątróbki cielęcej – źródła witaminy A, która w nadmiernych ilościach może uszkadzać rozwijający się płód.\nZaleca się mrożenie dużych porcji mięsa, a nie pojedynczych kawałków, aby uniknąć wysychania mięsa. Produkt należy mrozić nie dłużej niż 9 miesięcy.\nCielęcinę rozmraża się stopniowo – najlepiej w temperaturze pokojowej lub w lodówce. Nie należy przyspieszać tego procesu za pomocą mikrofalówki czy gorącej wody. Odpakowane mięso powinno się trzymać w pergaminie do 3 dni. W marynacie można przechowywać je w lodówce około tygodnia.\nWedług wytycznych Komisji Europejskiej cielęcina to mięso, które pochodzi z cieląt do 8. miesiąca życia. Fragmenty zwierząt ubitych między 8. a 12. miesiącem życia zaliczane są do młodej wołowiny, a z uboju starszych powstaje wołowina. Cielęcinę pozyskuje się zazwyczaj od samców bydła ras mlecznych (nieprzydatnych przy produkcji mleka). Cielęta przeznaczone na mięso najczęściej hoduje się do 6. miesiąca życia.\nZa najsmaczniejsze uważa się tusze zwierząt między 6. a 8. tygodniem, które karmione były głównie mlekiem. Mięso młodych osobników posiada charakterystyczny, lekko kwaskowy zapach, jest także nieco wodniste i luźne, natomiast u starszych – ciemniejsze i twardsze. Cielęcinę zalicza się do mięs czerwonych, jednak to pochodzące od młodych zwierząt jest bladoróżowe i taka barwa produktu uchodzi za najbardziej pożądana przez smakoszy.\nZobacz: Pastrami - co to takiego? Jak przygotować pastrami?\nChociaż cielęcina nie jest bardzo popularnym produktem na polskich stołach, warto włączyć ją do diety. Czynnikiem, który najczęściej decyduje o rezygnacji z zakupu tego mięsa, może być wysoka cena i trudność związana z jego właściwym przyrządzeniem. Jednak warto spożywać je regularnie, przede wszystkim z uwagi na jego wyjątkowe wartości odżywcze i doskonały smak.\nCielęcina zalecana jest osobom, które wykazują się dużą aktywnością fizyczną i sportowcom, ze względu na ich zwiększone zapotrzebowanie na białko. Sprawdzi się także w diecie dzieci i osób starszych. Poza tymi grupami z dobroczynnych właściwości cielęciny może skorzystać niemal każdy – niezależnie od tego, czy boryka się z problemami gastrycznymi, czy jest w pełni zdrowy.\nCielęcina to mięso dietetyczne, lekkostrawne, o wysokiej wartości odżywczej. Warto więc zwiększyć jego spożycie i włączyć na stałe do jadłospisu. Należy przy tym pamiętać, że cielęcina jest produktem delikatnym, dlatego długie gotowanie, grillowanie, smażenie czy pieczenie może negatywnie wpłynąć na jej smak.


Pałac Kultury - Metrowarszawa.gazeta.pl\nZaczęło się od jednego domku dla córki. Teraz jest ich dwieście. Najstarszy ma 200 lat\nMało kto chyba wie, że w Pałacu Kultury mieści się Muzeum Domków dla Lalek. Możemy tam podziwiać 200 domków z różnych stron świata. I ciągle ich przybywa. Najstarszy ma aż 200 lat! Zobaczcie, jakie wspaniałości tam na nas czekają.\nZmiana czasu na letni. Zobacz, jak to robią na największym zegarze w Polsce\nZmiana czasu na letni wypada w ostatni weekend marca - dokładnie w nocy z soboty na niedzielę 25/26 marca. Godzinę należy zmienić również na najsłynniejszym zegarze w stolicy - na Pałacu Kultury. Zobacz, jak się to robi.\nWarszawiacy mocno o reprywatyzacji: "Taka afera! Prezydent powinna za to beknąć!"\nAfera gruntowa w stolicy. Chodzi przekazywanie w prywatne ręce wartościowych działek, m.in. tej przy Placu Defilad. Miasto oddało w 2012 roku osobom, które twierdziły, że przejęły roszczenia. Sprawę nagłośniła "Gazeta Stołeczna", która ujawniła...\n?Życzę Europie, by czwartkowe referendum wzmocniło siły proeuropejskie w Wielkiej Brytanii? - napisała na Facebooku prezydent Warszawy. Wczoraj wieczorem na elewacji Pałacu Kultury i Nauki wyświetlono brytyjską flagę.\nPałac Kultury powstał w latach 1952-55 według projektu radzieckiego architekta Lwa Rudniewa. Oficjalnie był darem ZSRR dla Polski. Przy jego budowie pracowało jednak wielu polskich specjalistów, a wystrój i wyposażenie sal jest w dużej mierze dziełem znakomitych polskich artystów i rzemieślników\nDo zdarzenia doszło około 16:30 pod Pałacem Kultury i Nauki. Wszystko wskazuje na to, że mężczyzna dokonał samopodpalenia, aby pokazać, że sprzeciwia się władzy. Jak poinformował Robert Koniuszy z komendy śródmiejskiej, mężczyzna przeżył. - Lekarze mówią, że jego stan jest ciężki. Ma poparzone 60\noryginalnego wnętrza. W październiku wojewódzki konserwator zabytków rozpoczął procedurę wpisywania Pałacu Kultury do rejestru, w listopadzie stołeczny konserwator nakazał wstrzymać prace budowlane. - Działamy trochę na zasadzie prewencji - mówi Michał Czeredys, p.o. wojewódzkiego konserwatora zabytków\nChcesz wiedzieć szybciej? Polub nas Post opublikowany przez Pawła Zalewskiego na stronie Grochów na Facebooku wzbudził nasze zainteresowanie. Radny Pragi Południe postanowił bowiem wysłać pismo to burmistrza dzielnicy Praga Południe, w którym upomina się usunięcia z elewacji Pałacu Kultury i nauki\nPod apelem podpisało się ponad 70 osób, wśród nich: Jan Pietrzak, Jan Pospieszalski, Maciej Pawlicki, ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, Erazm Ciołek, Krzysztof Kąkolewski, Michał Kulenty i Barbara Niemiec. Pałac Kultury nazywają symbolem zniewolenia Polski przez sowieckie imperium, znakiem upokorzenia\nzapowiadające film. Na banery i ulotki reklamujące film w Polsce dystrybutor - firma UIP - naniósł ruiny budynków będących ikonami sześciu największych miast. W Warszawie jest to na wpół zburzony Pałac Kultury i kolumna Zygmunta, w Katowicach - Spodek, w Krakowie - Sukiennice. - Dlaczego tylko amerykańskie\nSpodobało ci się? Polub nas Już w 1945 roku zaczęto wyburzać teren pod przyszły pl. Defilad. Początkowo były tam projektowane pudełkowe domy autorstwa Nowickiego, ale na ich zbudowanie nie pozwolono. Dopiero po kilku latach, gdy komunizm w Polsce umocnił się, przystąpiono do budowy Pałacu Kultury\njest największym w Polsce muzeum sztuki użytkowej z lat 50. Przeczytaj zapis debaty o Pałacu - zobacz wideo Przewodnik po Pałacu Kultury na 50-lecie Warszawskie wieżowce - serwis specjalny


Reklama restauracji | Reklama małej firmy\nKwiecień 25, 2018 Czerwiec 28, 2018\nWymagający rynek? Znajdź swoją niszę!\nPowstające jak grzyby po deszczu, lokale gastronomiczne są bliźniaczo do siebie podobne. Te same serwowane wszędzie dania, wystrój nawiązujący do lat 90. zeszłego stulecia oraz niemrawa kelnerka w za małym fartuszku za kontuarem- nie tak powinny wyglądać polskie restauracje.\nPrzeprowadzane przez jedną z najbardziej znanych restauratorek rewolucje, nie nauczyły naszych rodaków niczego. Wciąż spotkać możemy (również w dużych miastach) kiczowaty wystrój lokalu czy nieprawidłowo przygotowane potrawy.\nW gastronomii nie chodzi jednak o powtarzalność, a o indywidualizm. Nietypowe podejście do tematu karmienia to strzał w dziesiątkę. Ciekawe smaki lodów, wegańskie desery czy kuchnia w całości oparta np. na roślinach- tego typu pomysłów w Polsce jest stanowczo za mało. Na brak innowacyjności szczególnie narzekają mieszkańcy małych miast i wsi. Stworzenie w miejscach tych innowatorskich lokalów gastronomicznych, to zazwyczaj strzał w dziesiątkę.\nReklama restauracji dźwignią handlu, a ulotka problemem listonosza?\nZa najbardziej przestarzałą metodę reklamy dla restauracji uznać należy zamieszczenie ogłoszenia w lokalnej gazie. Któż je jeszcze czyta?\nW dzisiejszych czasach, technologia otacza nas z każdej strony. Do promocji restauracji, cukierni czy pubów, warto więc wykorzystać portale społecznościowe oraz powiązane z nimi aplikacje. Koszt wykupu reklamy na Facebooku nie jest duży, a w większości przypadków pozwala na przyciągnięcie wielu klientów. Podobnie sprawa wygląda z Instagramem (aplikacja do umieszczania zdjęć i filmików), tutaj również mamy możliwość promowania własnego miejsca.\nTradycyjne sposoby takie jak druk ulotek, banerów oraz rozwieszanie plakatów, może sprawdzić się w mniejszych miejscowościach. Pozostawienie interesujących materiałów na pewno będzie impulsem do odwiedzenia naszego lokalu przez kilkanaście osób. Wszak nic tak nie napędza reklamy jak ciekawość.\nKarolina Dudek Projektowanie wizytówek Branża hotelarska i gastronomiczna


Napisane przez Super Biznes / Super Express\nWyróżniony fot. mat. pras.\n- Panie prezesie, z sondażu przeprowadzonego przez TNS Polska z okazji 25-lecia wyborów czerwcowych wynika, że 39 procent Polaków ocenia pozytywnie PRL, a dobrą ocenę Trzeciej Rzeczypospolitej wystawia niewiele ponad połowa z nas. Czy to brak świadomości historycznej, bunt przeciwko temu, co dzieje się teraz, czy rzeczywista nostalgia za czasami realnego socjalizmu?\n- Podejrzewam, że do minionej epoki przywiązane są głównie osoby starsze, przede wszystkim te, które kojarzą ją z "małą stabilizacją" - pewną pracą, wczasami zakładowymi, brakiem tych zagrożeń, które są ceną wolnego rynku.\n- Słusznie pan podejrzewa. Ale również 65 procent nastolatków i połowa dwudziestolatków nie jest w stanie stwierdzić, czy PRL był dobrym, czy też złym okresem. Tego nie można tłumaczyć tęsknotą za bezpiecznym życiem, choć z pustymi półkami.\n- Tak, w tym wypadku jest to z jednej strony brak wiedzy, a z drugiej - efekt wpisania sporów o naszą historię w bieżącą politykę. Proszę zauważyć, że nie tylko stosunek do Polski Ludowej stał się wyznacznikiem politycznej opcji, ale również ocena innych wydarzeń z polskich dziejów XX wieku. Także tych, które powinny łączyć, a nie dzielić. Nawet powstanie warszawskie zaczyna być wykorzystywane jako wskaźnik politycznej orientacji.\n- SKOK Wołomin był partnerem premiery filmu "Sierpniowe niebo. 63 dni chwały", a pan osobiście zaangażował się we wsparcie produkcji. Wcześniej był m.in. słynny obraz "1920 Bitwa Warszawska". Czy popularne kino historyczne to kierunek, w którym będzie podążała polityka CSR Kasy?\n- Skoro zaczęliśmy od sondaży, to przytoczę pewien fakt. W 2011 roku, a więc kilka lat po otwarciu Muzeum Powstania Warszawskiego, w czasie gdy trwała już pozytywna moda na zainteresowanie tym zrywem, 60 procent Polaków nie potrafiło powiedzieć, kiedy powstanie wybuchło. Gdyby zapytać o bitwę warszawską, wyniki z pewnością byłyby jeszcze bardziej porażające. Pozostaje więc dużo do zrobienia, jeśli chodzi o edukację historyczną, a filmy, skierowane do masowego odbiorcy, są świetnym do tego narzędziem. Podkreślam - filmy dobre, a jednocześnie sugestywne i łatwe w odbiorze. Nie ma tu żadnej sprzeczności. Dodam, że byliśmy w tym roku głównym partnerem prestiżowych nagród filmowych Polskie Orły - a więc nie tylko kino popularne leży w obszarze naszego zainteresowania.\n- Jeszcze kilkanaście lat temu nie do pomyślenia byłaby dyskusja o sensie powstania warszawskiego i postawie Polski w 1939 roku. Teraz okazuje się, że nawet te tematy budzą coraz większe kontrowersje. Czy więc film sugestywny i łatwy w odbiorze nie będzie obrazem zbyt uproszczonym?\n- Dobrze, że dyskutuje się o naszej historii, bo taka debata zachęca przede wszystkim do poznawania faktów. "Sierpniowe niebo" opowiada nie o wielkiej polityce, a o zwykłych ludziach, ich heroizmie i bohaterstwie, czasem mimowolnym. Oni nie zajmowali się roztrząsaniem słuszności decyzji o wybuchu powstania - po prostu walczyli, ginęli. Przypominanie, że polska historia nie wykuwała się tylko w politycznych gabinetach, lecz na polach bitew, na ulicach, wśród zwykłych ludzi, ma w kontekście dyskusji, o których pan mówi, wielki sens.\n- Działania SKOK Wołomin w obszarze społecznej odpowiedzialności biznesu to nie tylko kino. Bardzo mocno zaangażowaliście się we wspieranie sportu. Czy nie żałuje pan decyzji o sponsoringu warszawskiej Polonii? Mazowsze, a więc obszar, gdzie jesteście najsilniejsi, tradycyjnie kibicuje Legii.\n- Wśród naszych członków są osoby, które kibicują różnym klubom, głosują na różne partie, mają różne poglądy. To przecież ponad 80 tysięcy osób. Szanujemy i cenimy tę różnorodność. Polonia to stary warszawski klub z pięknymi tradycjami. Kiedy rozważaliśmy decyzję o wejściu w projekt, wiele osób zadawało podobne pytania. Dziś nie mam wątpliwości, że podjęliśmy właściwą decyzję. Polonia daje zresztą również możliwość rozwijania sportowych talentów najmłodszym. To obszar szczególnie nam bliski. A przecież to niejedyna inicjatywa z tego zakresu, którą wspieramy i rozwijamy.\n- Ma pan na myśli Akademię Młodego Piłkarza?\n-Tak. To projekt, który fantastycznie się rozwija, nawiasem mówiąc, we współpracy z Legią Warszawa. Dzieciaki potrzebują możliwości realizacji swoich sportowych pasji, a jeszcze bardziej - rozbudzenia tych pasji. Brzmi to może banalnie, ale naprawdę wiele dzieci, jeśli nie będzie miało szansy zajęcia się sportem, będzie spędzało całe popołudnia pod trzepakiem. Z papierosem, z butelką piwa Jeżeli miałbym wskazać coś pozytywnego w generalnie mało pozytywnej epoce, jaką był PRL, to był to duży rozwój inicjatyw związanych z kulturą fizyczną. SKS-y, zajęcia pozalekcyjne - naprawdę było w czym wybierać. Dziś państwo i samorządy narzekają na brak pieniędzy. Ostatnią deską ratunku jest biznes. A w przypadku spółdzielczości finansowej to po prostu powinność.\n- Działamy na poziomie lokalnych społeczności, jesteśmy ich częścią, chociażby z powodu samej struktury członkowskiej. Opieramy się na ludziach, na ich zaufaniu i naszym obowiązkiem jest odpłacać za to zaufanie z nawiązką.\nWięcej w tej kategorii: « Marynarka Wojenna RP musi odstraszać Nie dać się podzielić »


Olejki w serwisie Wycinamy ściemę - same sprawdzone wiadomości i fakty! - http://fryzjerstwo.org.pl/\nOlejki w serwisie Wycinamy ściemę - same sprawdzone wiadomości i fakty!\nolejki różane Mają one wspaniały orientalny aromat iKażda kobieta pragnie jak najdłużej zachować zdrowy i piękny wygląd. Osiągnięcie tego celu jest możliwe dzięki prowadzeniu zdrowego trybu życia, odpowiedniej diecie ciekawy artykuł\nolejek arganowy Jednak najistotniejszą cechą tych produktów jestKażda kobieta pragnie jak najdłużej zachować zdrowy i piękny wygląd. Osiągnięcie tego celu jest możliwe dzięki prowadzeniu zdrowego trybu zobaczysz tutaj\nolejki różane Natura w kosmetykachSięgnięcie po naturalne ekstrakty sprawi, że zafundujemy sobie perfekcyjne doznania z kosmetykami, które realnie działają i co najważniejsze dalej\nolejek pomarańczowy Olejki do włosówUroda to bardzo ważny temat dla wielu kobiet w każdym wieku. Odpowiednio dobrane kosmetyki są bardzo ważne w pielęgnacji cery, włosów i całego ciała. Od pewnego czasu wiele osób zwrac doczytaj resztę\nolejek aloesowy Kosmetyczka w WikipediiKosmetyczka – osoba wykonująca zabiegi z zakresu kosmetyki pielęgnacyjnej, leczniczej i upiększającej. Zawód kosmetyczki należy do kliknij aby przeczytać\nkosmetyczne olejki arganowe Dbanie o urodę przy użyciu naturalnych kosmetykówDbanie o urodę dla większości ludzi jest codziennym rytuałem. Sięgamy po rozmaite kosmetyki pielęgnacyjne, aby zniwe sprawdź\nolejek arganowy Luksusowe kosmetyki orientalneLuksusowe kosmetyki są już coraz częściej w zasięgu ludzi, którzy dbanie o swoją urodę traktują bardzo poważnie i nie oszczędzają na to pieniędzy. Uroda jest dla wi kliknij strone\nnaturalny olejek arganowy Olej arganowy z marakui z opuncjiLuksusowe kosmetyki są już coraz częściej w zasięgu ludzi, którzy dbanie o swoją urodę traktują bardzo poważnie i nie oszczędzają na to pieniędzy. Uroda jest d zobacz\nnaturalny olejek arganowy Wybieramy najlepsze kosmetykiW dzisiejszych czasach chyba każdy człowiek używa jakiegoś rodzaju kosmetyków. Są one niezbędne, jeśli chodzi o utrzymanie higieny osobistej na najwyższym poziom czytaj pełen artykuł\nmarokańskie kosmetyki arganowe Kupno kosmetykówUważasz, że Twoja uroda wymaga od Ciebie troski i zastanawiasz się nad tym, jak należy postąpić? W takiej sytuacji może zainteresują Cię marokańskie kosmetyk ciekawa historia\nkosmetyczny olej arganowy Wykorzystywany jest do kosmetyków pielęgnacyjnych całegoBranża kosmetyczna nieustannie się rozwija. Z roku na rok, polepsza się jakość kosmetyków i różnorodność ich właściwości. Klienci zwracają więcej pomocy\nolejek arganowy Warszawa Kosmetyki naturalne ? kto może po nie sięgać? Naturalne kosmetyki cieszą się w ostatnim czasie niemałym zainteresowaniem. Coraz więcej użytkowników zaczyna analizować skład wybieranych produktów do pielęgnacji, a tym samym b zobacz stronę\nolejek z ogórka Kosmetyki naturalne ? dla kogo? Naturalne kosmetyki cieszą się w ostatnim czasie niemałym zainteresowaniem. Coraz więcej użytkowników zaczyna analizować skład wybieranych produktów do pielęgnacj czytaj dalej\nolejki kosmetyczne warszawa sklep Kosmetyki orientalne, czyli jakie? Kosmetyki orientalne to bardzo często kosmetyki tworzone w oparciu o naturalne składniki pochodzenia roślinnego. Zawartość tego typu substancji to gwarancja bezpiecznego użytkowania i skuteczności ? w końcu t więcej porad tutaj\nolejek arganowy ecocert Delikatna pielęgnacja twarzyKażda kobieta zwraca szczególną uwagę na stan skóry twarzy. Dlatego wszystkie kobiety starają się wyjątkowo dobrze dbać o skórę twarzy. W pełen artykuł\nDodane: 01:58 04. 09. 2017\nolejek na wągry Kosmetyki dla każdej skóryW sprzedaży dostępne są różnego rodzaju uniwersalne kosmetyki. Takie kosmetyki mogą być używane przez wszystkich członków jednej rodziny. Oczywiście dokonując zakupu czytaj to\nolejek z rokitnika Zalety kosmetyków orientalnychZalety kosmetyków orientalnych wydają się być oczywiste. Wobec tego po tego rodzaju kosmetyki sięgają najbardziej świadomi klienci sklepów kosmetycznych. Mus czytaj całość tutaj\nolejek szafranowy Naturalne kosmetyki, jakie maja zalety?Coraz więcej kobiet zaczyna korzystać z dóbr kosmetyków naturalnych, bez dodatków chemii, parabenów czy barwników. Takie kosmetyki są coraz szerzej do czytaj dalej\nDodane: 04:20 11. 06. 2017\nkremy arganowe Zdrowe dla skóry olejkiWyciąg z olejków roślinnych, na przykład z rośliny Arganowca, są bardzo zdrowe dla naszej skóry i powinniśmy je stosować zamiast komercyjnych kosmetyków, które zawierają parab pozostała część\nOlejek arganowy do picia Podział kosmetyków- cytat z WikipediiZe względu na część ciała dla których są przeznaczone: środki do skóry włosów paznokci twarzy Ze względu na grupę docelową: dla kobiet dl całość\nkosmetyki arganowe Podział kosmetyków- cytat z WikipediiZe względu na część ciała dla których są przeznaczone: środki do skóry włosów paznokci twarzy Ze względu na grupę docelową: dla kobiet dla mężczyzn dla dzi całość na stronie\nDodane: 05:58 25. 03. 2017\nkrem z olejkiem różanym Jak dzielimy kosmetyki? Wikipedia odpowiadaZe względu na część ciała dla których są przeznaczone: środki do skóry włosów paznokci twarzy Ze względu na grupę docelową: dla kobiet dl na tej stronie\nmydła z arganem Zastosowanie kosmetyków naturalnychNajważniejszą zaletą kosmetyków naturalnych jest fakt, że zostały one wyprodukowane z naturalnych składników. Dlatego mogą być stosowane przez osoby w każdym wieku, nawet te zobacz pozostałą część\nnaturalne kosmetyki arganowe Wybór najlepszego olejku arganowegoProdukcja olejków arganowych jest bardzo często praktykowana ze względu na to, że olejki arganowe są wykorzystywane do pielęgnacji skóry całego ciała. Dzięki i zapraszam do lektury\nkrem arganowy do twarzy Krótko o olejku kardamonowym z WikiOlejek kardamonowy jest to wyciąg z nasion kardamonu o właściwościach antyseptycznych i rozkurczowych. Stosowany jako przyprawa oraz afrodyzjak. Szeroko s zobacz stronę\nDodane: 03:20 19. 02. 2017\nmarokańskie kosmetyki arganowe Kosmetyki orientalne dla osób w każdym wiekuWiele osób zainteresowanych jest kupowaniem kosmetyków orientalnych. Są one sprzedawane w przystępnej cenie. Trzeba jedynie posiadać dobre rozeznani wszystko tutaj\nKilka porad dla zdrowych zębówPowszechne awarie komputerów i laptopówFakty i mity o o dzieży termoaktywnejPoradnik o zegarkachDla kogo dobrym rodzajem aktywności będzie wspinaczka?Czyste autoMeble na imprezęSposoby na ogrzewanie magazynówTransport problem abroadDobra alternatywa dla kanalizacjiImplanty BytomDj na każdą okazjęGdzie pozycjonować?Czy panele słoneczne się opłacają?Dobry i zły warsztat samochodowyWykształcenie i praca w zawodzie geodety. Krótko i na tematBrak czasu do opieki nad senioremWhy you should visit Wroclaw?O podróżowaniu busem do pracy za granicęIn case of pipe`s problemKilka faktów o myjniach samoobsługowychTradycyjna kuchniaO opłacalności liposukcjiGdy dziecko odstaje wzrostem od rówieśnikówObrabianie aluminium - co? gdzie? jak?O internetowych biznesach w kontekście pozycjonowaniaWnętrza i umeblowanie w stylu prowansalskimCzyste mieszkanie, dom i biuroDentysta ZabrzeHave You ever been in Cracow?


O druku cyfrowym i nie tylko. Poligrafia ogółem - wydruki\nDodane: 18-04-2019 07:35\nście móc cieszyć się dużym zainteresowaniem ze strony potencjalnych klientów. Dlatego też warto znaleźć takie firmy, które już na pierwszy rzut oka budzą nasze zaufanie. Druk reklamowy, naklejki, czy chociażby etykiety to bowiem temat bardzo poważny o czym trzeba pamiętać. Często jak to mówią pierwsze wrażenie jest najlepsze. Przy wyborze drukarni także może mieć to miejsce i często warto zaufać zaufaniu. Miejmy tego świadomość i zdawajmy sobie z tego sprawę. O druku reklamowym słów kilka Druk reklamowy cieszy się cały czas niesłabnącą popularnością. Jest on ciągle popularny nie tylko wsród dużych przedsiębiorstw, ale także pośród małych firm. Wszystko przez to, że działania reklamowe powinny być kompleksowe. Działania reklamowe powinny obejmować nie tylko internet i globalną sieć informacyjną, ale także chociażby radio, telewizję, a także właśnie wydruki. Daje to szansę zorganizowania idealnego przekazu reklamowego, który dotrze do szerokiego grona zainteresowanych nim osób. Pamiętajmy o tym i miejmy to wszystko na uwadze zastanawiając się nad działaniami reklamowymi w sieci internetowej i poza nią. Postawmy na druk reklamowy, to rzeczywiście się opłaca. Druk etykiet i naklejek reklamowych Druk naklejek reklamowych i etykiet jest bardzo popularny w naszym kraju. Jeżeli jesteśmy tym zainteresowani, to zdecydowanie łatwo jest znaleźć interesujące nas elementy i da to szansę osiągnięcia sukcesu reklamowego. Tu trzeba też dodać, że naklejki i etykiety to nie tylko walor reklamowy, ale także szeroko pojęta informacja. To właśnie dzięki drukowi tych elementów klienci mają możliwość zdobycia informacji o ofercie firmy i tym, czym ona się zajmuje. Pamiętajmy o tym i miejmy to stale na uwadze. Druk musi odbywać się na wysokiej jakości materiałach. Tylko to gwarantuje jego trwałość i niezniszczalność. Warto też zainwestować w dobre maszyny i robić wszystko co w naszej mocy aby mieć bardzo aktualny i dobrze działający sprzęt.\n9 Prostych Metod Aby lepiej drukowaćA Co Jeśli Mógłbyś drukować w Jastrzębiu Już Za 3 Dni?Dlaczego warto lepiej drukować?Rok 2020 - dobry czas by drukować w JastrzębiuChciałeś kiedyś wydrukować ulotki ale nie wiesz jak sie za to zabrać?7 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby lepiej drukowaćCzy sposób na to jak w 2020 drukować w Jastrzębiu jest łatwy?Sprawdź jak możesz lepiej drukowaćSzukam 3 Osób, Którym Przekażę Rozwiązanie Jak Wydrukować Reklamę7 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby lepiej drukowaćCzy Rozpoznajesz Te 11 Czynników, Które Nie Pozwolą Ci Wydrukować Reklamę?Radzimy jak lepiej drukować lepiej11 Faktów, Które Zmienią Wszystko Co Myślałeś O Tym Jak Wydrukować ReklamęNie Czytaj Tego Jeśli NIE Chcesz Wydrukować ReklamęNowości w 2020 jak Drukować ulotkiOto Jak drukować w Jastrzębiu Aby Wszyscy Dookoła Byli W SzokuNie Czytaj Tego Jeśli NIE Chcesz Wydrukować ReklamęW centrum zaproszeń ślubnychOto Jak Wreszcie Wydrukować Reklamę W 4 DniNowe fakty - Dowiedz się jak drukować w Jastrzębiu w tych 6 banalnych krokachNawet Nie Myśl Aby Drukować ulotki Zanim Nie Poznasz Tych 10 Sposobów.Nowe fakty - Dowiedz się jak drukować w Jastrzębiu w tych 6 banalnych krokachZwykły Chłopak Chciał Drukować ulotki. Przypadkowo Odkrył 1 Dziwny Sposób, Przez Który Sprzedawcy Go Nienawidzą.Nowy wątek jak Drukować ulotki?Drukować ulotki? Dobrze albo wcale!Kilka słów o zaproszeniach na ślub i nie tylkoO kartkach zaproszeniowych na ślubTradycja wysyłania zaproszeńO kartkach zaproszeniowych na ślubKto nie musi znaleźć dobrą drukarnię?\nSprawdź jak możesz lepiej drukowaćNowe fakty - Dowiedz się jak drukować w Jastrzębiu w tych 6 banalnych krokachPo sezonowo: Kartki świąteczneCiekawe informacje o poligrafii9 Prostych Metod Aby lepiej drukowaćNowy wątek jak Drukować ulotki?Zwykły Chłopak Chciał Drukować ulotki. Przypadkowo Odkrył 1 Dziwny Sposób, Przez Który Sprzedawcy Go Nienawidzą.Nowości w 2020 jak Drukować ulotkiDrukować ulotki? Dobrze albo wcale!Nawet Nie Myśl Aby Drukować ulotki Zanim Nie Poznasz Tych 10 Sposobów.Co chcesz wiedzieć o zaproszeniachA Co Jeśli Mógłbyś drukować w Jastrzębiu Już Za 3 Dni?Reklama w drukuDruk i poligrafia w reklamiePoligrafia reklamowa4 ciekawe fakty na temat drukarniNowe fakty - Dowiedz się jak drukować w Jastrzębiu w tych 6 banalnych krokachCzy Rozpoznajesz Te 11 Czynników, Które Nie Pozwolą Ci Wydrukować Reklamę?7 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby lepiej drukowaćRok 2020 - dobry czas by drukować w JastrzębiuCo musisz wiedzieć o kartkach świątecznychOgółem o poligrafii i naklejkach reklamowychChciałeś kiedyś wydrukować ulotki ale nie wiesz jak sie za to zabrać?Marketing drukowanyW centrum zaproszeń ślubnychKto nie musi znaleźć dobrą drukarnię?Radzimy jak lepiej drukować lepiejPamiętaj o bliskich i wysyłaj kartkiOto Jak Wreszcie Wydrukować Reklamę W 4 DniCzy sposób na to jak w 2020 drukować w Jastrzębiu jest łatwy?


Jadon Sancho złamał zasady kwarantanny. Anglik bawił się na imprezie urodzinowej w Londynie - Borussia Dortmund – polskie centrum BVB – Borussia.com.pl\nJadon Sancho złamał zasady kwarantanny. Anglik bawił się na imprezie urodzinowej w Londynie\n5 października 2020, 11:14, KP\nW mediach znów zrobiło się głośno o pomocniku Borussii Dortmund, Jadonie Sancho, chociaż angielski pomocnik od dwóch spotkań nie pojawił się w składzie BVB. Według oficjalnych raportów, skrzydłowy zmaga się z infekcją dróg oddechowych, jednak nie przeszkodziło mu to, aby już w weekend pojawić się w Londynie. Dodatkowo w Internecie pojawiły się materiały z udziałem 20-latka, który gościł na prywatnej imprezie urodzinowej Tammy'ego Abrahama z Chelsea, na której pojawiło się około 20 uczestników.\nOprócz Sancho i Abrahma, na nagraniach można zauważyć także Bena Chilwella (Chelsea). Bardzo prawdopodobne, że zawodnicy zostaną ukarani grzywną w wysokości 10 tys. funtów, ponieważ w Anglii prywatne spotkania z udziałem więcej niż sześciu osób są zabronione. Abraham przeprosił już publicznie za swoje zachowanie, twierdząc, że nie wiedział nic o przyjęciu-niespodziance.\nMożliwe również, że zawodnicy zostaną usunięci ze składu reprezentacji Anglii na najbliższe spotkania w Lidze Narodów. Póki co jednak selekcjoner Gareth Southgate nie przedstawił swojego stanowiska.\n5 października 2020, 11:47\nI bardzo dobrze karać za głupotę tak, aby mocniej zabolało rozkapryszone gwiazdeczki, którym w tyłkach się poprzewracało.\nto cgyba znaczy, że już nam nie bedzie pomagał....pewnie ogłoszą o 21 że poszedł.....\nCzytałeś w ogóle tego newsa? Bo śmiem w to wątpić.\nNie pierwszy i nie ostatni raz z jego udziałem.\n5 października 2020, 16:08\nJadon tym występkiem (szczególnie w dzisiejszych czasach) okrutnie stracił w moich oczach... Tym bardziej patrząc przez pryzmat ilości dziennych zarażonych w Anglii... Powinien udać się na 14 dniową kwarantannę oraz powinni pozbawić go wypłaty za ten czas.\nEdytowano dnia: 5 października 2020, 16:08\nCo za idioci, którzy myślą że to nie wypłynie w dobie smartfonów, fejsbuków, snapczatów i innych syfow :D\n5 października 2020, 22:34\nah ta młodość ...


Abolicja w Książnicy Podlaskiej - Książnica Podlaska im. Łukasza Górnickiego w Białymstoku\nKsiążnica Podlaska im. Łukasza Górnickiego w Białymstoku - Abolicja w Książnicy Podlaskiej\nAktualne zalecenia dotyczące korzystania z budynku Książnicy Podlaskiej 22 października 2021\n– Okres wakacyjny sprzyja wyjazdom. Przez to zdarza się, że czytelnicy zwracają książki z opóźnieniem, a nam zależy przede wszystkim na tym, by ludzie jak najwięcej czytali. Abolicja pozwoli spokojnie zabrać na wakacje wypożyczone lektury, bez obawy, że ich przetrzymanie będzie skutkowało koniecznością zapłacenia kary. Ponadto zdajemy sobie sprawę, że miesiące pandemii były niezwykle trudne nie tylko dla nas jako instytucji, ale i dla naszych użytkowników. Nie wszyscy mogli oddać książki w terminie – z różnych względów, dlatego też odpowiadając na potrzeby naszych czytelników, dajemy im możliwość zwrotu wspomnianych woluminów bez przykrych konsekwencji – mówi Beata Zadykowicz, dyrektor Książnicy podlaskiej im. Łukasza Górnickiego w Białymstoku.\nWedług danych z dnia 28.06.2021 r. u dłużników pozostają 17 882 woluminy, z czego 3983 wypożyczonych w Wypożyczalni Głównej.\nAbolicja obowiązuje do końca sierpnia 2021 r. w budynku głównym i filiach Książnicy Podlaskiej.


Pieszy zginął na miejscu - Lubin Extra!\nśroda, 27 października 2021 01:42:32\nStrona główna ! Promowane Pieszy zginął na miejscu\nDo wypadku doszło po godzinie 17. Pieszy szedł wzdłuż ogrodzenia dawnej Polleny. Około 150 metrów za wjazdem na jej teren został potrącony przez ciężarowego mana z naczepą wywrotką. – Nie wiem jak to się stało, droga tu jest wąska z naprzeciwka nic nie nadjeżdżało, to jechałem środkiem, aż tu nagle ten pieszy nie wiadomo skąd się pojawił – mówił roztrzęsiony kierowca.\nPoprzedni artykułKup posiłek z myślą o personelu medycznym\nNastępny artykułPolkowiczanie uczcili 39. rocznicy wolnościowego zrywu robotniczego


Adam Lizakowski - Pieszycka Księga Umarłych albo Psalm Złodziei Czereśni - Helikopter 12/2019\nAdam Lizakowski – Pieszycka Księga Umarłych albo Psalm Złodziei Czereśni\nStrona główna » Helikopter » 12/2019 » Adam Lizakowski – Pieszycka Księga Umarłych albo Psalm Złodziei Czereśni\nPrzechowywanie pamięci o zmarłych jest powinnością następnych pokoleń, nie każdy to dzisiaj wie, i nie każdy nawet tak dzisiaj myśli. Odczytywanie imion, nazwisk i dat z tablicy i nagrobków na cmentarzu, to takie „odgrzebywanie w pamięci” tych, co nie są wśród żywych, ale pozostawili po sobie „kartkę” ze swojej księgi. Są przypadki, że ludzie już za życia stawiają sobie nagrobki, albo budują grobowce, ale to są wyjątki, na taki gest nie jest stać polskiego emeryta, ani kogoś, kto ma problem z przypomnieniem sobie imienia nie tylko pradziadka, a nawet dziadka. Nowobogaccy, czy zamożne rody i ci, co mają świadomość swoich korzeni, oni budują grobowce, miejsce wiecznego spoczynku dla kilku generacji. Większość z nas (nie tylko emeryci) czeka na ubezpieczenie wynoszące cztery tysiące złotych, czyli nawet nie połowa kosztów pogrzebu, bo pogrzeb dzisiaj w polskiej rodzinie to poważny wysiłek finansowy, czasem równy cenie starego samochodu dobrej marki. W Polsce mało kto odkłada pieniądze na własny pogrzeb, czy wykupuje ubezpieczenia na życie. Znam przypadek, gdy starsza kobieta kupiła sobie buty i sukienkę, ładną bluzkę i pończochy, które schowała głęboko w szafie mówiąc do córki: gdy umrę ubierzesz mnie w te ubranie i pochowasz. Nie znam jednak przypadku, aby ktoś kupił sobie trumnę i w niej za życia spał, lub trzymał ją na strychu, łazience czy w komórce.\nNasi zmarli otrzymują od nas, jako ostatni „prezent” mogiłę / grób, krzyż z tablicą metalową i często skromny nagrobek, czasem nawet pomnik lub coraz częściej urnę, która jest dużo tańsza od trumny. Na nagrobkach / pomnikach zawsze jest umieszczony napis składający się na: imię i nazwisko, datę urodzin i śmierci, czasem wykonywany zawód, tytuły, stanowiska, zasługi zmarłego, fragmenty wierszy (epitafia i inne inskrypcje). Ci co mają więcej pieniędzy, odwagi i wyobraźni wykuwają pieśni, psalmy, cytaty nawiązujące do życia lub śmierci. Bowiem mogiła / grób jest śladem umarłego na ziemi, takim usypanym przez grabarzy świadectwem, dowodem, że dany człowiek istniał.\nCmentarz to napisana księga, wystarczy tylko stanąć nad mogiłą znajomych i już możemy „czytać” jak z otwartej księgi. Cmentarz jest przestrzenią, tak jak strona książki, „czytanie jej” jest wczytywaniem się w danego człowieka, jak wiemy samo życie zawsze wiąże się z problemami, dopiero śmierć wszystkie problemy rozwiązuje.\nTematem Pieszyckiej Księgi Umarłych są poszczególne groby znajomych, przyjaciół, sąsiadów, pojmowane jako świadectwa ludzkiego istnienia, ludzkich dokonań lub nie. W Pieszycach, małej sudeckiej osadzie podgórskiej, jednej z najbiedniejszych miejscowości i gminy w Polsce najpopularniejszym miejscem spotkań jest cmentarz – przestrzeń pamięci – i on pełni rolę łącznika przeszłości z teraźniejszością. Na nim z miesiąca na miesiąc jest coraz więcej ławeczek przy grobach i wysiadujących.\nCmentarz jest przestrzenią kreującą osobliwą, wspólnotą żywych i umarłych, i chociaż jest odgrodzony ceglanym, ponad stuletnim murem od miasteczka, w niektórych miejscach już mocno „nadwyrężonym przez ząb czasu”, to wraz z pobliskim kościołem tworzy całość, bo przez wieki mury cmentarza i kościoła uważano za jedność.\npw. św. Antoniego w Pieszycach\nkościół neogotycki czujny na palcach\nstanął jak mały chłopiec chcący być wyższym\npośród ku pól buraczanych w bezruchu\nkolcami wież celując w niebo\newangelików i katolików\nsłużąc wiernie wiernym -\nkościół niewiejski i niemiejski\nniesłynący z bogatej kolekcji dzieł sztuki\nani jako miejsce wiecznego spoczynku\nsławnych bogatych zasłużonych\ntuż za nim cmentarz na plecach się rozłożył\nz twarzą rumianą od sowio górskiego słońca -\nmieszkańcy miasteczka grzecznie jak warzywa\nw ogrodzie życia cicho kładą się od pokoleń\njeden obok drugiego w grządkach –\ncmentarz ten w pieszyckiej przestrzeni publicznej\nmiejsce w którym mieszkańcy mogą się ze sobą spotkać\nby porozmawiać o świecie o rzeczywistości\nza pomocą różnych języków: filozoficznego\npolitycznego sportowego ekonomicznego\ndla nas jest najlepszy język poezji\nale biedni nim nie mówią, to język arystokratów\no sile magnezu co kości umarłych w okolicy\nzbiera niczym stare żelastwo\nzanim duszę porwą siły diabelskie\nlub anielskie w drogę planetarną\nmlecznych krów -\ngdybyśmy się mylili ale się nie mylimy cmentarz jest\nulubionym miejscem centralnym punktem\nmiasteczka jak kotwica mocno wbita w ziemię\nkości nóg rąk żeber zębów słów i miłości\nmocniejszej od wiatrów sowio górskich\noraz prastarych słowiańskich bóstw\ndemonów z lasów dębowo-bukowych\nw kościele św. Antoniego\njest Twój portret Panie\nkrople krwi na skroniach\noczy zaczerwienione i załzawione\nusta z trudem wciągają powietrze.\nwoda w misce czeka\nprzyjdź do nas\na na kolację zjesz chleb z masłem\nprzyjdź do nas teraz\nnie czekaj na Sąd Ostateczny\nna którym nasze własne ciało\nnoga powie „prowadziłam do złego”\nbez Twojej ilości jesteśmy niczym\nrzuconym w ognisko\nktóre nie zapłonie płomieniem\nszczypiąc w oczy\npanna młoda w sukni płatków\nczekająca na zaślubiny z armią pszczół.\nWiersze z tomu pt. „Złodzieje czereśni” . San Francisco 1988\nCmentarz jako miejsce pamięci, gdzie śpiewana jest pieśń żałobna, odmawiana modlitwa za duszę zmarłej osoby, miejsce samotności, cichej refleksji, złożenia kwiatów bądź wieńca, zapalenia świecy, znicza, nawet sprzątnięcie zwiędłych liści spadłych na nagrobek czy mogiłę są tymi gestami, które poświadczają pamięć o zmarłych. Wydawałoby się, że cmentarz jest „umarły”, ale tak nie jest, on jest „wiecznie żywy” odznacza się osobliwą zdolnością więziotwórczą, buduje wieczną wspólnotę tych, którzy już zeszli z tego świata oraz żyjących.\nChociaż niektórzy „bohaterzy” Ksiąg nie znali się osobiście, to na pewno znali się z widzenia, są i tacy, co mieszkali obok siebie lub nawet w tej samej klatce schodowej, chodzili do tej samej szkoły lub nawet klasy, robili zakupy w tym samym sklepie lub piekarni, pracowali w tym samym zakładzie pracy, lub tym samym autobusem jechali do pobliskiego Dzierżoniowa, Bielawy lub Wrocławia. My opisujemy osoby, które znaliśmy osobiście, chociaż niektórzy z nich umarli lub zginęli zanim się urodziliśmy. Chodzi tutaj nie o znajomość fizyczną, ale o znajomość psychiczną i tzw. pokrewieństwo dusz.\nNiektórzy mieli miejsce w naszym życiu na bardzo długo, wiele dekad, inni kilka zaledwie lat byli „gośćmi”. Niektórzy z nich urodzili się w Pieszycach lub powiecie dzierżoniowskim, większość jednak z nich daleko od miejsca pochówku, np. jak moja babka lub sąsiad Kaziu Wondraszek, który urodził się w Rawie Ruskiej koło Lwowa i zamieszkał w Pieszycach dopiero na początku lat 50. ubiegłego wieku. Dla nas nie było ważne, gdzie kto się urodził, ale to, że żył w Pieszycach lub umarł w nich. (Sąsiad Gienek Majchrzyk umarł w Zabrzu i tam został pochowany). Poeta, poezja, literatura ma taką siłę, aby umarłych powołać do życia i to robi, wszyscy oni „tworzyli współczesne/dzisiejsze Pieszyce”, które trzeba powiedzieć otwarcie, są trudnym miejscem na ziemi do życia. Trudno było/jest tutaj zarobić grosz kilka wieków temu jak i dzisiaj. Pieszyce od początków założenia były biednie i nie miały szczęścia do możnowładców, czy właścicieli budowanych/przebudowanych pałaców czy lokalnych władz. O biedzie pieszyckiej z pierwszej połowie XIX wieku było głośno w całej Europie, mądrze i bardzo boleśnie pisał o tym niemiecki literacki laureat Nobla dramaturg Gerhard Hauptmann w sztuce pt. „Tkacze”. W niej to biedni mieszkańcy osady włókienniczej jedzą nawet koty i psy, aby nie umrzeć z głodu. To on wpisał w historię literatury niemieckiej dawno umarłych mieszkańców miejscowości na dobre, dając im jeszcze jedno życie. Jak widać z historycznego punktu widzenia, Pieszyce, czy to polskie czy niemieckie Peterswaldau, zawsze było biedne i bieda wraz z nędzą niejako była wpisana w historię miejscowości. Miejmy jednak nadzieję, że wkrótce to się zmieni na lepsze, że „chude stulecia” będą zastąpione pomyślnymi, ale wracajmy do naszej Księgi.\nŚmierć mówiąc językiem dzisiejszym jest niedemokratyczna i nie jest sprawiedliwa, stawia żebraka obok milionera, głupca obok mędrca. Z drugiej strony to ona uświadamia człowiekowi jego własną skończoność, jego nieuchronny kres, i czy to będzie drewniany krzyż z patyków, czy grobowiec z najdroższego kamienia natrafiamy na absurd wobec śmierci niezależnie czego byśmy w naszym życiu nie zrobili czy dokonali wszyscy jesteśmy równi. I nie jest ważne że pracowaliśmy sto godzin w tygodniu czy przez całe życie byliśmy na zasiłku dla bezrobotnych, śmierć nic od nas nie chce i nic nie możemy ze sobą wziąć, nawet, jeśli by nam do trumny czy grobowca włożono najcenniejsze przedmioty. Takie myślenie o śmierci bardzo się podoba ludziom leniwym i mało zaradnym życiowo, i nie raz słyszałem jako mówiono w miasteczku, patrzcie, takim drogimi i ładnym jeździł samochodem, i co, i tak go teraz robaki zjedzą jak każdego z nas. Całe nasze życie od pierwszej sekundy jest życiem ku śmierci, ale o tym przecież, na co dzień nie myślimy, nie budzimy się nad ranem z krzykiem na ustach: O Boże!!! Jestem o jeden dzień bliższy śmierć i jeszcze nic w życiu nie zrobiłem czy niczego nie dokonałem. Większość z nas uważa, że samo życie i utrzymanie się przy życie jest tak wielkim wysiłkiem, że myślenie o umieraniu czy przejście do pamięci potomnych nie jest nawet warte złamanej świeczki. Taka wiedza o umieraniu dla wielu ludzi jest niepotrzebna, ale nie daje się jej z pamięci wymazać. Świadomość śmierci jest inspirująca dla ludzi ambitnych, bo mobilizuje do większego wysiłku i działania, aby coś w tym życiu mino wszystko zrobić, osiągnąć. Jednak leniwi i mało ambitni są w wielkiej przewadze oni poza życiem nic nie robią, bo cokolwiek byśmy nie zrobili i tak umrzemy i tutaj mają rację, jest to okrutne ale prawdziwe. Ale na szczęście dla ambitnych to życie ich weryfikuje w pamięci żywych, a nie śmierć i niestety ludzie ocenią ich a nie śmierć, która „jest walcem” i wszystkich demokratycznie równa.\nŚmierć obdarła naszych bohaterów – ze skóry i mięsa, zgniły im już oczy i języki, rozpadły się mózgi, pozostały tylko kości, ale człowiek żyje, bo jest pamiętany i kochany przez tych z drugiej strony jeszcze nie grobu. Człowiek żyje, bo jego dusza, jest poza ciałem, a wierzący mają świadomość, że teraz gdy nie ma ciała, jest coś więcej. Tak pomiędzy narodzinami a śmiercią jest człowiek. Pomiędzy kłamstwem a prawdą jest człowiek. Nadszedł czas, aby powołać umarłych do życia raz jeszcze, może to zrobić jak już zostało powiedziane ludzka pamięć i miłość. To one przywracają chęci do picia, intryg, plotek, nienawiści (hate), zawiści, miłości i tego wszystko, na co składają się dwa słowa; człowiek i życie, czyli pisania Pieszyckiej Księgi Umarłych. Śmierć jest przewodnikiem po życiu mieszkańców, a także i ulicach miasteczka, nie tak bardzo różnych czy innych od tych z roku 1945. Warto też zwrócić uwagę na słowo w tytule „Księga”, dzisiaj w XXI wieku w dobie komputerów i Internetu, elektronicznych książek słowo „Księga” nabiera wręcz magicznego znaczenia. To ono jest tym specyficznym elementem wpływającym na charakter wierszy naszego poety z Chicago, które w tym przypadku sięgają swoją tradycją do epitafium, jako gatunku poezji antycznej, a żywiołem mowy potocznej. Wielowiekowa tradycja każe nam mówić/pisać o śmierci w tonie wyniosłym naznaczonym patosem, ale poeta z Chicago w swoich utworach mówi o śmierci w pospolity sposób narracją codzienności. Snuje lakonicznie swoją opowieść streszczając całe życie bohatera prowincji, bowiem każdy z nich zapisał swoje strony księgi, a te złożyły się na jego życie.\nNie grzeszyłem przeciw ludziom i Bogu\nNie szkodziłem przeciw nikomu\nCzy czyniłem żadnych nieprawości\nNie czyniłem zła zawsze starałem się\nByć pierwszym i najlepszym we wszystkim\nNigdy nie stałem się przyczyną nędzy biedaków\nZawsze to co mogłem oddawałem lub dzieliłem się\nZ tymi co o pomoc mnie poprosili\nNie oczerniałem ludzi, ani nie byłem przyczyną\nIch płaczu i złości nie byłem przyczyną cierpienia\nNikogo kto nie był przyczyną mojego cierpienia\nNie pomniejszałem nikogo ani nie umniejszałem\nKto mnie nie pomniejszała i nie umniejszał\nA jeśli oddawałem się rozpuście to tylko dlatego\nAby być szlachetniejszym od tych co tego nie\nRobi, bo oni wiedzą co to jest rozpusta\nBrak poszanowania dla drugiego człowieka\nEksperymentowałem na samym sobie swoje\nUczucia wiele rzeczy posiadłem, ale do\nŻadnej rzeczy się nie przywiązałem, wiele rzeczy\nPragnęłam ale żadna z nich nie była moim\nMarzeniem, stwarzałem się z dnia na dzień\nAle i z dnia na dzień stawałem się mądrzejszy\nA mądrość to nic innego niż zdrowy rozsądek\nNiech wszyscy cię podziwiają i życie twoje\nAle nikomu nie pozwól aby ci zazdroszczono\nBądź taki jak wszyscy i czym tak samo jak\nKażdy ale swoje rób i bądź lepszy od każdego\nI wszystkich wokół ciebie.\nŻycie to nie jest zadowalanie się teraźniejszością, to myślenie o śmierci dlatego, że ludzie więcej wierzą oczom niż uszom, chociaż nikt śmierci nie widział ani nie słyszał jest ona w każdym z nas. Należy życie ze śmiercią związać tak, aby człowiek mógł odnieść korzyści z niego, bo jeśli nie ma korzyści człowiek staje się bezużyteczny. Już dzisiaj bądź przyjacielem ludzi, życia i śmierci.\nO, wszyscy święci maszerują w jednym szeregu\npokolenie za pokoleniem tym samym śladem kroczy\nwydeptanym przez tych co przeszli mając oczy\nwszyscy się spotkamy gdy otworzą się niebios bramy\ngdy jeszcze księżyc mocno święci i rodzą się dzieci\ngdy jeszcze słońce ogrzewa korony drzew burzy krew\nw tym dniu alleluja w tym dniu alleluja\nw tym dniu gdy płoną świece o, panie niejeden\nby chciał maszerować w grupie wszystkich świętych\no, gdy trąbka gra o, gdy trąbka gra melodie\nmaszerujących wszystkich świętych zgodnie\nramię w ramię noga w nogę jak żołnierze\nludzie mówią o swoich kłopotach inni o tym\nczego im brakuje lub potrzeba inni czekają na nową\nrewolucję nowy zamęt nowy poranek z przygodą\nkiedy bogaci się bogacą a biedni biednieją\nkiedy koguty po trzy razy z rządu pieją\no, panie pamiętaj o świętym Adamie -  z Pieszyc\nMiasto stanęło obok Wielkiej Sowy\n(1015 m wysokości)\nu podnóża – Kamionka- kanał ścieków\npłynie a w nim imperium szczurów\nktóre wraz z domowymi złodziejami\nnocą na żer wychodzą.\nPieszyce miasto robotników i chłopów – drzemie\nwśród pól rzepakowo – buraczano - ziemniaczanych\nmgła idzie od strony stawów\nrozrywa swą wełnę\nna gałęziach drzew czereśniowych\ni czubkach traw.\nPieszyce miasto długości 20 lat życia i 10 kilometrów,\ndwóch kościołów i cmentarzy, 10 tysięcy dusz,\n9 barów z piwem, jednego posterunku MO,\n8 szkół, 3 przedszkoli, szpitala, ośrodka zdrowia,\nJednego banku i parku (w stylu barokowym).\nPieszyce miasto niebieskich kwiatków\nkwitnących każdego roku\nz ukrzyżowanym Jezusem\ni Matką Boską z drugiej strony.\nObok jest ławka na niej śpi Stasiu Szczypka\nstały lokator zakładów odwykowych i karnych\nprzyjaciel przyrody i przyjaciel ludzi\nktóry nie tylko stopę, rękę, ale i serce\nskaleczył na cierniu –\nwzrok ma utkwiony w niebie\nBoga i świętych\nplanet i gwiazd, błyskawic i ptaków.\nOn w oczach nieba\nmała biała czereśniowa dżdżownica\nwyśnij, wyśpiewaj, wypowiedz swój ból –\nZ tomu pt.„Złodzieje czereśni”. San Francisco 1988 r.\n* Niemiecka nazwa Pieszyc to Peterswaldau, którą zaraz po wojnie zmieniono na Pietrolesie, byli też tacy, którzy mówili na miejscowość Piotrowy Las. Osada wtedy liczyła około trzydziestu ulic, którym już kilka tygodni po zakończeniu działań wojennych nadano polskie nazwy, które przetrwały do dzisiaj. Wyjątkiem była/ jest ulica Reichenbacherstr / Marszałka Stalina / Kościuszki od 1956 roku.\nDwa lata po wojnie została przyjęta nazwa Pieszyce. Dlaczego zmieniono i jak się to stało, nikt nie wie. Pietrolesie bardziej się nam podoba niż Pieszyce. Pytałem kolegów ojca, żołnierzy, którzy byli już w Pietrolesiu / Pieszycach w maju 1945 roku i pamiętają powojenne początki osiedla / miasteczka, ale nikt nie potrafił powiedzieć dlaczego. Jednak jeden z nich zażartował i powiedział, że nazwa Pieszyce wzięła się stąd, że miejscowość była / jest bardzo „rozciągnięta” i wszędzie było daleko i trzeba było iść pieszo kawał drogi, pieszo tu, pieszo tam, stąd Pieszyce.\nPieszyce jako wieś sudecka łańcuchowa / a od XVIII w., osada włókiennicza, otrzymała prawa miejskie dopiero w 1962 roku, czyli ponad siedemset lat od narodzin, została założona wzdłuż potoku wypływającego z Gór Sowich, po obu jego stronach wybudowano domy, które zostały dosłownie „wciśnięte” pomiędzy biegnącą wzdłuż potoku ulice, z jednej strony Kopernika i Kościuszki, a z drugiej strony Nadbrzeżna, Świdnicka, Zamkowa. Działki, na których zostały domy wybudowane są bardzo małe o 4 do 10 arów, a mieszkania w tych domach przeważnie składały się z dwóch lub trzech pomieszczeń od 30 do 50 metrów kwadratowych. Domy miały ubikacje i pralnie mieściły się na parterze budynków, a studnie z wodą na podwórkach. Większość z domów wybudowana na ulicy Świdnickiej, Kościuszki, Kopernika, Zamkowej, Nabrzeżnej oraz Mickiewicza ma ponad sto lat, bo powstały na przełomie XIX i XX wieku, ale można jeszcze znaleźć domy na tych ulicach mających ponad dwieście lat.\nPS. Jednak Pieszyce, może nie z dnia na dzień, czy roku na rok, ale z dekady na dekadę ładnieją, jest to bardzo wolny proces, ale w żółwim tempie idziemy do przodu. Mamy coraz mniej domów zaniedbanych, odrapanych, z spadającymi tynkami i pourywanymi rynnami, z bałaganem na podwórkach. Obecnie powstają nowe ulice, domy, a nawet osiedla domków jednorodzinnych zadbanych z ładnymi ogrodami.\nPierwszy burmistrz Pietrolesia\nFale żołnierzy, fale wypędzony\nfale przepędzonych, fale szabrowników\nuderzają w Wielką Sowę\nwiatr historii i polityki ma ogromną siłę\nprzewrócił niejedno drzewo, niejedną rodzinę\nwyrwał ze stuletnimi korzeniami\ni posadził na kamienistej podgórskiej glebie\nprawo wypędzonych i przepędzonych\nnie jest uszyte na miarę ich potrzeb i tragedii\nnie jest szyte na miarę jak spodnie lub buty\nrok 1945 najciekawszy rok stulecia pełen\nłez i radości, smutku i rozpaczy, pokój\no który walczyli nasi rodzice został okradziony\nprzewrócony do góry nogami, zwycięzcy\nzabierali konie, bydło, świnie, drób,\nale także rekwirowali sprzęt domowy.\nstracili wszystko co mieli, ale przeżyli\nPolacy stanowią mniejszość, za to pochodzą\nze wszystkich stron Polski i różne drogi ich tu przywiodły.\nmy pochodzimy zza Bugu, z północy, druga rodzina Zabugowców\na żona uciekając przed bandami banderowców\nprzyjechała z dziećmi do męża\ndo traktorzysty wraca ojciec z Anglii, gdzie dotarł z armią Andersa\nprzyjaźń czy bliższą znajomość zawiera się na zasadzie\npochodzenia z jednej lub sąsiedniej miejscowości\nkażdy „ze swojej strony” witany jest jak brat\nz wyjątkiem tych z czerwonymi gwiazdami na czole\nz lepkimi rękoma i karabinami zawsze gotowymi zabić\n* Pochodził z Lwowa, ponoć był adwokatem, został zastrzelony przez żołnierza sowieckiego w 1945 roku. Grób wraz kamienną tablicą nagrobną znajduje się na tzw. małym cmentarzu przy kościele pw. św Jakuba. Kilka lat temu  Rada Miasta Pieszyc nadała jego nazwiskiem nazwę ulicy na powstającym osiedlu domków jednorodzinnych, w ten sposób pięknie go uhonorowano.\nKrótki zarys wydarzeń historycznych\nZałożycielem Pieszyc jak głosi legenda był magnat Piotr Włostowic, (napisałem o nim sztukę teatralną, której fragmenty były publikowane na łamach Gazety Pieszyckiej lata temu), który był znany na Dolnym Śląsku jako fundator kościołów. (Ponoć ufundował ponad 70 kościołów). To on prawdopodobnie założył tutejszą kaplice (kościół św. Jakuba) zbudowany w połowie XII w. jako filia kościoła św. Jerzego w Dzierżoniowie. W 1248 r. biskup wrocławski Tomasz nadaje kaplicy godność placówki Parafialnej. W 1525 r. kościół przebudowano w stylu gotyckim. Najcenniejsze zachowane jego partie to prezbiterium, część nawy, wykonane ze zwykłego kamienia polnego. W południowej stronie nawy znajduje się rzeźbiony w kamieniu późnogotycki portal. W latach 70. naszego wieku w kościele odkryto cenne freski pochodzące z XIV w.\nW drugiej połowie XIII w. następuje napływ kolonistów niemieckich i osada zwana wówczas Pietrolesie znalazła się w ręku feudałów niemieckich, od 1604 r. Von Peterswaldów, wcześniej Von Gelhernów, którzy sprawowali władzę nad Pieszycami blisko dwa stulecia. Za ich panowania został zbudowany imponujący pałac.\nBudowla wzniesiona w roku 1580, pierwotnie renesansowa, przebudowana na przełomie XVII i XVIII w. w stylu barokowym. Zbudowana z cegły, kamienia polnego. Teren pałacowy otoczony murem na cokole z kamienia polnego. Wokół pałacu były ogrody pełne posągów, fontann, egzotycznych krzewów, ptaszarnie, altany, oswojone sarny i jelenie.\nHulaszczy tryb życia Ernesta von Gelhorna i niedołężne rządzenie jego następców sprawiły, że dobra pieszyckie objęto licytacją. Nabył je Bernard von Mohrenthal, wzbogacony kupiec z Jeleniej Góry. Założył on tam konkurencyjną dla Cechu Płócienników i sukienników manufakturę tkacką. W oparciu o werbowanych ze wsi tzw. „wolnych tkaczy”, rozwinął na dużą skalę produkcję płótna lnianego, które eksportował przez własne agendy na rynki Rosji, Włoch, Anglii. Walka konkurencyjna doprowadziła jednak jego przedsiębiorstwo do bankructwa, a sam Mohrenthal zmarł w 1717 r. w więzieniu. Od 1718 r. dobra pieszyckie znalazły się w rękach grafa E. von Promitza tytularnego ministra króla polskiego i elektora saskiego Augusta Mocnego. Rozbudowana przez niego manufaktura zatrudniała sprowadzonych z Saksonii tkaczy, którzy produkowali doskonałe tkaniny, dostarczając je m.in. także na rynek polski.\nWojny śląskie i śmierć Promitza przyniosły w drugiej połowie XVIII w. kryzys, co przyczyniło się do znacznego bezrobocia wśród tkaczy. Drożała żywność, zarobki robotników spadały, szerzył się głód i nędza. Zaczęły się częste bunty przeciwko fabrykantów. W 1844 roku miał miejsce największy strajk tkaczy pieszyckich. Rozwścieczony, głodny tłum zniszczył krosna fabryczne, podpalił domy fabrykantów, a następnie kilkusetosobowa grupa udała się do pobliskiej wsi Bielawy. Bielawscy tkacze solidaryzowali się z pieszyckimi i razem wspólnymi siłami zniszczyli fabryki bielawskich fabrykantów. Strajk został krwawo zdławiony przez wojsko przybyłe z pobliskiego garnizonu w Świdnicy.\nEcha strajku pieszyckich tkaczy dość mocno zostały zaakcentowane w literaturze niemieckiej. Heinrich Heine Nafisa wiersz pt. „Tkacze śląscy” (Die Schleischen Weber, 1844 r.). Gerhart Hauptmann napisał dramat pt. „Tkacze“ (Die Weber 1892 r.), jest on jednym z najwcześniejszych sztuk o losach proletariatu niemieckiego. Bohaterem sztuki nie jest jednostka lecz lud, wyzyskiwany i uciskany, żyjący w strasznej biedzie. Nędza rodzi sprzeciw. Na utwór zwrócił uwagę Lenin i spowodował jego przekład na rosyjski. O nędzy pieszyckich tkaczy nazywając ich tkaczami śląskimi mówił Karol Marx w swoich przemówieniach i pisał w pismach m.in. w „Nowej Gazety Reńskiej”\nPałac w 20 lat po zakończeniu działań wojennych (Pieszyce zostały wyzwolone spod panowania niemieckiego 9 maja 1945 roku przez wojska sowieckie pod dowództwem gen. płk. Iwana Karawnikowa) – chluba Sudetów był już w ruinie. W dużym stopniu zniszczyła go Armia Czerwona. To ona wszystko co się dało podnieść, wynieść, załadować na wagony towarowe, wysyłała na wschód. Dalszego spustoszenia dokonała ludność napływowa z Kresów, a najwięcej tzw. szabrownicy z centralnej Polski oraz krakowskiego, którzy ze swoim szabrem powracali w swoje strony.\nPowojenne dzieje Pieszyc to dalsze kontynuowanie tradycji tkackich i przemysłu zbrojeniowego, czyli tego wszystkiego, co już było przed wojną. Jedynym wyjątkiem było rozpoczęcie w 1970 roku budowy nowej fabryki po prawie stronie drogi jak się jedzie z Pieszyc na Rościszów, która została uruchomiona w 1972 roku pod nazwą Zakłady Tkanin Technicznych „Technotex”. Pieszycki przemysł włókienniczy skupił się w dziewięciu oddziałach, do których przyjechały młode dziewczyny praktycznie z całej Polski, z każdego regionu, z biednych i przeludnionych wsi i miasteczek. W latach 60. zostały pieszyckiej zakłady przyłączone do bielawskich. Powstała jedna dyrekcja pod nazwą Bielawskie Zakłady Przemysłu Bawełnianego „Bieltex”. W Pieszycach z czasem zamknięto przyzakładową szkołę zawodową., warsztaty dla uczniów, etc. Oddanie pod Bielawę przemysłu włókienniczego i zarządzanie mieszkaniami tzw. spółdzielni mieszkaniowej, która ponad 40 lat nie wybudowała ani jednego mieszkania było jak najbardziej złym posunięciem władz i przyczyniło się do całkowitego zahamowania rozwoju miasteczka, które w połowie lat 60, i 70, „kwitło i tętniło życiem”, a liczba mieszkańców dochodziła do trzynastu tysięcy, gdy dzisiaj jest zalewie siedem tysięcy.\nOpis kosmosu dzieciństwa\nMur, krzywy, star z wąsem zielonego mchu próbuje objąć cmentarz. Kręgosłup muru z polnych kamieni pamiętających ciepło dłoni zabitych w wojnach napoleońskich.\nLipy cmentarne kwitną i pachną dla muru, śmiertelnie zakochane w nim. Pieszczą go korzeniami palców, wciskając je pomiędzy kamienne żebra.\nPowietrze ciepłe i lepkie od zapachu kwitnących lip, dzikie muchy i osy (nadużywające gościnności muru) wędrują pomiędzy kwiatem lipy a szparą w murze.\nOwady nic nie wiedzą o głodnym pająku (ukrytym w szparze), który pewny swojej zdobyczy, przygląda się im z zimną obojętnością.\nSłońce wie, że starzec mur lubi ciepło – wykorzystują to zaskrońce i jaszczurki wygrzewające swe ciała na nim.\nCzasem wiatr zażartuje, poruszy listkiem bluszczu, wtedy czujna jaszczurka podniesie swój brzuszek, mocno wesprze się na przednich łapkach, uniesie głowę, jakby czekała na odpowiedź wiatru, – czego chcesz – zniecierpliwiona zapyta.\nTrawy i ziele dzielą swe królestwo (przy murze) z pokrzywą i krzakami jeżyn, szkłem butelek po alkoholu, zardzewiałą puszką po sardynkach, damską rękawiczką, opakowaniem po papierosach. Śmiech, płacz, słowa tam bywają. Pusty pancerz żuka, muszla ślimaka, nogą myszy potrącane, są częścią tego królestwa.\nGołębia czarno-białe piórka wiatr niedbale rozwiesza na czubkach traw, żółtym mleczu kolcach jeżyn i ostów. Jastrząb jest już daleko, ale pamiętają go rumianek, dzika koniczyna. Resztki  z gołębia skubią z największą dokładnością i obojętnością mrówki – grabarze kosmosu.\n„Złodzieje czereśni”. Opis murów kościoła św. Jakuba w Pieszych. San Francisco 1988 r.\nZ Pieszyc wyjechałem w 1981 roku za granicę, najpierw do Austrii, a później do San Francisco. Przez jakiś czas mieszkałem w Meksyku w mieście Ensinada (podobnej wielkości do Wrocławia, największy port wojenny marynarki amerykańskiej w Meksyku). Ensinada, cóż to za miasto, z żołnierzami i kurwami, narkotykami i gangsterami, pełne turystów z Ameryki i rdzennych Indian tak biednych, że człowiek posiadający ubranie i kilka dolarów w kieszeni był na nich „prawie bogiem”. Tam zobaczyłem, co to znaczy być biednym i jak wygląda bieda. Z czasem przeprowadziłem się nad Morzem Corteza wraz z przyjaciółmi z Wrocławia, którzy uczyli na miejscowym uniwersytecie geologii, wulkanologii, etc. W 1989 roku po raz pierwszy z paszportem amerykańskim wróciłem do Polski, byłem tam przez trzy tygodnie. Do Pieszyc „wpadłem” na pięć dni, nic się nie zmieniły, a jeśli tak, to na gorsze. Na przykład został wyburzony budynek poniemiecki na ulicy Kopernika 1, w którym mieścił się Zakładowy Dom Kultury „Prządka”, zwany potocznie klubem. W klubie miały siedzibę sekcja sportowo-rekreacyjna oraz kółka amatorskie np. sekcja fotograficzna, wysokogórska, żeglarska, teatrzyk dziecięcy, kabaret „Czwartek” (byłem instruktorem kabaretu i teatrzyku), biblioteka zakładowa z 10 000 tomów. Czytelnia, która służyła jako sala wystawowa malarstwa, rzeźby, fotografii oraz wielka sala widowiskowo-teatralna (nieczynna od wielu lat). Ponadto zamknięto restauracje. Młodzież ucieka do innych miast lub nawet za granicę. Od 1945 roku wybudowano około 20 budynków, tzn. osiedle na ulicy Ogrodowej za Domem Dziecka, która jest największą nową ulicą powstałą od zakończenia wojny. Pamiętam ją jako drogę polną pełną, dziur, kałuż i piachu po kolana, nią dzieci szły do nowo powstałej szkoły, tzw. tysiąclatki.\nChicago 2001 r.\nAdres zamieszkania nieznany\nNazwisko twoje było wymianie w gazetach\ncodziennych jako zdrajcy a ci co cię skazali\ndrwili z niego na wszelkie sposoby wbijając\ncię na haczyk ideologii jako przynętę dla\ntych chudych ryb co by chciały robić karierę\ninni widzieli cię na krzyżu jako ofiarę systemu\ni teraz ponad  sześćdziesiąt lat później niewiele\nwiemy o tobie poza tym co jest napisane\nna tabliczce przybitej do krzyża, a ona opowiada-\nharcerz podziemnej organizacji świat swój\npiątej i szóstej dekady  dwudziestego wieku przeżywał\ntak ja miliony pod dyktaturą takich tam różnych\nStalinów i Bierutów\nsędziów komunistycznych czyli historii którą\nmało kto lubi i rozumie która jest jak tkanką\nludzką niezwykle cenną informacją -\nwięcej mówi o tym czym żył przez\nniż materiały z archiwum IPN\nw świetle których okazał się jako\njeden z niewielu ale dla nas jedyny\nbo oddał to co miał najcenniejsze\n* Wojskowy Sąd Rejonowy, któremu przewodniczył kpt. Stanisław Romanek, ogłosił wyrok na siedmiu pieszyckich harcerzach za przynależność do „związku zbrodniczego”, jakim według stalinowskiego wymiaru sprawiedliwości była HARCERSKA ORGANIZACJA PODZIEMNA. O tej organizacji w jej członkach pisałem dużo więcej i obszerniej w książce pt „Legenda o poszukiwaniu ojczyzny” wydanej w 2001 roku. Informacje z procesu otrzymałem od pana Józefa Wiśnickiego, który był kolegę braci Ostrowskich, razem chodzili do szkoły, który był na tym procesie. Także jego rodzina sąsiadowała z Państwem Ostrowskich w latach 1945-1950 w Pieszycach. Józef w połowie lat 70. uciekł na Zachód najpierw do RFN, a później do Nowego Jorku.\nPieszycki harcerz Jan Grodeckinie doczekał rehabilitacji, zginął w kopalni Jaworzno. Jego pogrzeb odbył się 3 lutego 1956 r. w kościele pw. św. Antoniego w Pieszycach. Został pochowany na cmentarzu parafialnym.\nWładysława Paulina Lizakowska\nbała się radia szatan w nim siedział\ni gadał do ludzi bała się fabrycznych\nkominów dym z nich truł pana Jezusa\nurodziła się w XIX wieku i on mocno\ntrzymał ją w swych ramionach\nżyła pod jego urokiem świeżością\nnawet czystością – jeśli spojrzę na nią\npo prawie stu pięćdziesięciu latach od jej narodzin -\nnie bała się uciążliwej ludzkiej miłości\nmówiła do nas o zwykłych sprawach\nzwykłym słowem nie znała rzeczy\nniezwykłych przypadkowych i zbytecznych\nmimo monotonii życia wspominam ją barwnie -\nmoja babcia wyjmująca drzazgę z palca\nwtulony w nią popłakuję\njej wielkie czerwone oczy\npłonących spojówek żarówek baliśmy się\nich jak ognia dobroć jej o smaku śliwek węgierek\nmiłość o smaku powideł z nich\npestki wypluwała z taką gracją jak słowa\nona zasuszona śliwka w wąskiej trumnie\nsosnowej łodzi czeka na Charona w środku lata\npowieką nie porusza cisza utopiona\nw garnkach po powidłach butlach\nna wino cisza grobowa w pokoju\nGdy miała trzy lub cztery latka\nspała na piecu\npewnego dnia znalazła na nim suszące się\naby napchała do nich marmolady.\nLubiłem ją nigdy się nie uskarżała\nnigdy mnie nie zawiodła\nnigdy nie szukała ideałów w życiu.\nepidemię tyfusu (dziadek nie przeżył)\n(którzy nawet zza grobu wciskają\nileż to razy jej wyblakłe oczy oglądały\nIleż to razy jej ręce (przypominające wiosła)\npokazywały sikorkę za oknem\nubierały nieboszczyka, robiły znak krzyża nad trumną\nileż to razy jej usta objaśniały\nnajwiększe tajemnice (robienia konfitur czereśniowych)\n(wyprasować spodnie z jednym tylko kantem)\n(co dostaną od rodziców pod choinkę).\nGdy urodziłem się ona miała około 70.\nrozumiałem ją gdy wykipiało jej mleko\nrozumiałem ją gdy nerwowo szukała\nByła najmądrzejsza na świecie\nchociaż nigdy nie nauczyła się pisać ani czytać\nchociaż nigdy tego słowa nie powiedziała.\nPokochać kogoś to znaczy huśtać go na kolanie,\n„krakowiaczek jeden miał koników siedem\npojechał na wojnę został mu się jeden,\nsiedem lat wojował, szabli nie wyjmował\nszabla zardzewiała wojny nie widziała”\nPokochać kogoś to znaczy zasznurować jego but\npogłaskać po głowie, podrapać po plecach\npozwolić wysmarkać się w koniec fartucha.\nPamiętam ją po 25 latach\nmała zasuszona śliwka (tak wyglądała)\nstoję przy oknie,  kot lucyper śpi na jej łóżku\nczekamy na nią – wreszcie się pojawia\nw lewej ręce torebka w prawej laska\nwraca z kościoła.\nnie tak dawno temu\nwczoraj – 100 lat temu\nwdrapuje się na piec jak kot.\nJadwiga Lizakowska z domu Naporska\nŚmierć przychodzi o wschodzie słońca\nwschód słońca jest domem śmierci.\nMoja matka umarła (na atak serca)\n31 maja 1970 roku mając lat 37\nnigdy jej tego nie wybaczę.\nWiem to nie był jej pomysł\nwiem śmierć ją namówiła.\nNikt nie umierałby na progu lata –\nkwiaty czereśni, pomidorów, ogórków\nzawiązują się w beciki.\nObudzone ze snu zimowego\nnożyce, naparstki, igły, nici\nidą na bój\ntnąc, zszywając, rozpruwając,\npodcinając lub popuszczając zakładki\nsukienek, bluzek, żakietów.\nWstążki, tasiemki, koronki,\nszpilki, agrafki, zapinki\nnigdy z taką uwagą nie były traktowane\no litość proszą jęczące maszyny do szycia.\nŚmierć przechytrzyła życie\nwiem co powiedziała do mojej matki\nnie bój się śmierci moja miła\nnie zrobię ci nic przykrego\notwórz oczy szeroko –\nszerzej aż zobaczysz\nPilicę, sulejowskie piaski, obłoki\ndrewniany dom a pod oknami piwonie\npłot dziurawy, gęsi i barany\nja położę kres twym zmartwieniom\nnawet więcej, więcej dla ciebie zrobię.\ndostaniesz nowe buty i torebkę\naksamitną wstążkę do włosów\nnową sukienkę, bluzkę, pończochy\nuszminkuję ci usta, podmaluję oczy\nobiecuję ci, że po śmierci będziesz wesoła,\njak nigdy za życia –\nnie miałaś czasu dla siebie przedtem\nteraz będzie zupełnie inaczej…\ntylko kilka uderzeń młotka\nA jajaj a jajaj śmieszny Zenek wpadł pod śmieszny\nsamochód rozbił go jak butelkę z oranżadą\nBóg przez słonkę kropla po kropli zebrał go\nnie było w nim szaleństwa, dowcipu tak\nwysoko cenionego w Pieszycach\nwypał z ramy życia jak obrazek\nponiemiecki na złość rodzicom\nszarość pieszycką  ubarwił pięknym pogrzebem\nz kwiatami orkiestrą wieńcami\norszak żałobny szedł środkiem miasteczka\nkażdy schodził mu z drogi przez szacunek\nalbo ze strachu jak przed  śmiercią\nkiedyś po latach idąc ulicą nowojorską\nzobaczyłem twoją twarz, kręcone włosy\nroześmiane oczy i przypomniałem sobie\nwiersze sprzed czterdziestu lat napisany\nw dniu twojego pogrzebu\nżycie nie ma dla mnie znaczenia\nczłowiek je po to aby żyć\ni choć mam lat dwadzieścia jeden\ni życie dopiero co rozpocznę\nw ciemnej mogile spocznę\ntrumna w słońcu lata błyszczy\nkolegów niosą ją ramiona\nZenek czy ty szukałeś drogi\nco od wieków jest zrobiona?\n* Wpadł pod auto na przejściu dla pieszych tuż obok swojego domu.\nwynajęła sobie życie na krótko\njak mieszkanie jednopokojowe\nz myślą o szybkiej przeprowadzce\ndo innego słonecznego\nwyprowadziła się po\ndwudziestu ośmiu latach -\nczy wiedziałaś że życie to ładne\nkrótkie słowo ma tylko dwie sylaby\nchciałaś żyć oddychać pełną piersią -\nmiała je ładne tak ładne że\nchłopaki chcieli mieć z tobą\ncórkę lub syna chodzili z dymiącymi\ngłowami oczami tak jasnymi\njak nowo narodzone gwiazdy\nkwiaty na twym grobie pachną\nradością przychodzę na twój grób\njak człowiek który czegoś szuka\nktóremu ich zapach miesza zmysły\njak kwitnące drzewa czereśniowe\ncałe w bieli obficie owocujące\ngałęzie uginają się pod owocem\nnikomu by nie przyszło do głowy\nściąć takie drzewo i spalić je ogrzewając\nciało nawet w największe mrozy\n* Zginęła w wypadku samochodowym\nul. Mickiewicza 3\nstara kobieta zamiata\npodwórze swojego gospodarstwa\nkażdym mięśnie twarzy\npodnosi ziarnko kurzu\nznałem ją przed laty\nbyła moją sąsiadką\nmiała najlepsze krowy w okolicy\nludzie chętnie kupowali u niej mleko\npracowita była jak pszczółka\ndziś przygarbiona, wpół\nStasiu nie był orłem ani kosmonautą\nbył góralem i muzykiem saksofonistą\ngrał też na klarnecie jego popisowy\nnumer Petite Fleur skomponowany\nprzez Sidney’a Becheta –\nStasiu był wielkości małego kwiatka\n- czarnego krokusa - wyrósł pod wielką sową\njego serce znało milion melodii i dźwięków\njego wątroba znała milion litrów alkoholi\njego roześmiana twarz miała naszą całą miłość\nkwiat który zakwitł na górskiej glebie\nw świetle deszczu kropel promieni słońca\nwczesną wiosną zwinięty w kłębek\nstał się dźwiękiem niespotykanym\nani wśród pszczół ani wśród os\nul. Kopernika 5\nOn jeden do mnie mówił Adaśko\npracowaliśmy w galwanizerni\nbyła końcówka lat 70 i Gierek i partia\ngubili ostatnie zęby komunizmu\non członek PZPR siadał w korytarzu\njuż o  godzinie 13 i mył nogi\nbardzo powoli i dokładnie wycierał je w ręcznik\ngdy reszta pracowała do 14\nswoim zachowaniem zatruwał umysł\npana  kierownika Stanisława Posełki ten\ndostawał białej gorączki chociaż też był członkiem\ndemoralizował pracowników galwanizerni\nPan Władek był pierwszym człowiekiem\nktórego osobiście znałem a który publicznie\npowiedział, że jest ateistą chociaż mieszkał\nna wprost kościoła i nie było nikogo w całej osadzie\nco miałby bliżej na niedzielną mszę\npoza tym prywatnie był czarującym człowiekiem\no niespotykanym poczuciu humoru\nmistrzem w rozwiązywaniu\nkrzyżówek i pisania listów\npisał do mnie w San Francisco o Pieszycach\nco się u nas dzieje i jak ludzie żyją\nkto dostał od życia po łbie a kogo\nżycie głaszcze po plecach\npisał o kwitnących sadach czereśniowych\npisał o wszystkim i umiał pisać, jego\nładnie adresowane koperty z pieczątką\nurzędu pocztowego w Pieszycach\nto magia patrzyłem na nie nad oceanem\ni na  mewy Pacyfiku\nteraz po 30 latach  jego listy\nleżą obok listów Tadzia Tutaka\nteż członka PZPR i drugiego ateisty piszącego\no pieszyckiej młodzieży dewastującej przystanki\nautobusowe na ulicy ogrodowej czytałem ich listy\npatrząc na foki wylegujące się na skale\nobok Golden Gate Bridge szukając smaku czereśni\nsiedząc pod eukaliptusem\nTak naprawdę to był kominiarzem\njeździł na motorowerze\nnazywano go komandosem\nbył też marynarzem naszych ulic\nbyły dni gdy na chwiejnych nogach\nmiotany burzą wysoko procentową\nprzemierzał pokłady ulic Kościuszki\nKopernika Mickiewicza Sanatoryjnej\nczasem się potykał na Placu Zamkowym\nczasem gwiazda podała mu rękę\nczasem twardy bruk porysował twarz\ngdy zapiał czerwony kur rzucił się na niego\njak prawdziwy komandos\nz gołymi rękami rękawy podkasał\nz pasją za nic miał czerwone iskry\nna policzkach łykał czarny dym niczym\nzakąski ze śledzia po każdej setce\ngdyby mu serce nie stanęło dęba\ndo tej pory słychać głos\ndziecko dziecko tam jest\nnie miał twarzy anioła\ngdyby przeżył na własnych\nbłędach uczyłby wnuki\no co zabiegać w życiu a czego unikać\nbyłby żywym bohaterem jedzącym\ngolonkę z kiszonkę kapustą\nz setką czystej na boku\n* Umarł na atak serca podczas ratowania ludzi z pożaru domu przy Kościuszki 12.\nul. Kopernika 114\nCiągle w biegu jak polny pieszycki słowik\nz pól i łąk wokół  Wielkiej Sowy\nw stronę Kamionek -\nnie był jednak śpiewakiem polny a kompozytorem\nfilmowym człowiek – orkiestra\nten co układa dźwięki\nżył według klucza wiolinowego\nsiadał zamykał oczy i widział białą pięciolinię\nmuzyka była w powietrzu\nzarzucał sieć  pięciolinii myśli i łapał ją\nściągał na papier nutowy\nkoncerty przedstawienia teatralne\nsymfonie opery reklamy dla telewizji\njego śmierć opowiada o jego pracy\nnie słowem ale nutą nuta po nucie\ndźwięk po dźwięku naładowany energetycznie\nrytmem tempem partie wokalne rozpisywane\nprzy fortepianie żonglowanie nutą\ndźwiękami o określonej wysokości,\ndźwięki o nieokreślonej wysokości\nefekty akustyczne (stuku, szmeru, szumu, świstu)\nWaldemarze (cygan Colombo diabeł\ndla przyjaciół) tak bardzo mam ciebie brakuje\njego ostatnim utworem była niedokończona\nopera o świętej Wilgefortis\nprzedstawianej jako ukrzyżowanej kobiecie\nz brodą córce króla Luzytanii -\nWaldemarze do dzieciństwa wraca twoja myśl\ntak bardzo chciałbyś w Górach Sowich być\nniech wspomnienie o tobie szumi w bukach\nniech wiatr szepcze ze każdy dzień twój\nz nami to był skarb\n* Wspaniały muzyk i kompozytor, wpadł pod tramwaj we Wrocławiu w październiku 2005 r.\nkartka z kalendarza codzienności\nzerwana brutalną ręką śmierci\nliść z drzewa życia\nzerwany przez zimny wiatr\nopisem jej życia jest płochliwa sarna\no szklanych oczach lub\nporównanie do szaraka pod miedzą -\nszarość dni rozrasta się do wielkości\nstołu nad którym w oparach zupy\nwidać moją bladą twarz -\nmilcząca jak nie włączony laptop\nmgła - taką mgłę łatwo rozwieje wiatr\nwspomnienia nie należą już do mnie\nurywają się schody po których\nmoja pamięć chodzi\nStefka bardzo ją lubiłem -\ndobra kobieta - zachwalała wodę\nźródło życia sama piła wino ukradkiem\nczyste powietrze brakowało jej tlenu\nna wszystko miała czas lekceważyła\ngo i szpitale i ściany szpitalne których\nsię na krótko przed śmiercią chwytała\njakby macając nie będąc pewną czy\npołożył się w łóżku dziadków\nogrzanym ciepłem ich ciał\nprzyjęli cię chętnie\npołożył się w grobie dziadków\nogrzanym ciepłem ich kości\nprzyjęli cię niechętnie\nsłyszę twoje wołanie spod\nkoca gliniastej ziemi\nboiska ubitego naszymi stopami\ntwardszego od betonu\nkopaliśmy piłkę ciężką\nzarosło trawą boisko badylami na\ndwa metry wysokimi\nbyle wróbel byle wrona\nmoże na nim dzisiaj buszować\nmysz zbierać trawę na swe gniazdo\nty siła napędowa podwórka\nzorro ryszard szurkowski jerzy kulej\nwłodek lubański hrabia monte christo\nłowcy trzmieli motyli karasi i kijanek\nhodowcy gołębi rybek akwariowych\nzbieracze starych monet znaczków pocztówek\nkurzu pleśni zwykłej dziecięcej paplaniny\npierwszy z naszego podwórka stawiłeś się\nprzed św Piotrem raportując mu z kim\nwyrywałeś skrzydła muchom nogi pająkom\na on popatrzył na ciebie jak na rwący potok\ndzień w którym umarłeś umarło milion\ndwieście tysięcy ludzi, w tym\nsto dwudziestu dwóch księży\nsześciu biskupów i jeden kardynał\npadał deszcz, ale ty tylko jeden\nszedłeś do nieba nie omijać żadnej kałuży\nPlac Zamkowy 2/4\nDo dzisiaj nie wiemy kim był\ntrochę w nim było diabła\nza młodości a na starość\nanioł w nim zamieszkał\nprzez wiele lat pił i grzeszył\nby później pomagać tym\nco piją i grzeszą tą techniką\ndobro – zło – zło dobro\nposługiwał się całe życie\ntechnika osłabiana życia\ntechnika wzmacniania życia\ncel był dobrze widoczny\nzrobić miejsce dla dobra\nusunąć zło sam starał się być\ncieniem ze wskazaniem na to\nże lubił rzucać się w oczy\npierwsza część życia bez planu\ni druga część życia z planem i mocnym\npostanowieniem – mapa zajęć\npragnienie dokonania czegoś\nmiał dobre intencje dlatego wielu\npodejrzewało go zza kulis codzienności\nże kreuje się na kogoś kim nie był\nchoć w tym co robił był postacią\ndrugoplanową odrywał pierwszorzędną rolę\nspełniał się i nie ma sensu nurkować\nw głąb sensu tego co robił\njego głos w chórze głosów był niesłyszalny\njego ramię w armii ramion było słabe\nna pozór nic nie robił rozdawał chleb\notrzymany z piekarni udostępnił prysznic\ntym co chcieli się wykąpać\nna pozór proste rzeczy ale robił więcej\nniż inni zajmując się tymi sprawami\nchciał się przypodobać ludziom i\nZamkowa i Kościuszki\nPan od historii starożytnego świata\ntworzył lokalną historię (nie wiadomo\nkiedy i jak się w niej zakochał) każdy kolejny\ndzień data rok jak liście wielkiego drzewa\noplatały jego pień codzienności\nz korzeniami sięgającymi bardzo głęboko -\non był tym jednym z nielicznych\nnoszący klucz do przeszłości\ndo ogrodu pamięci do którego wpuszczał\ntych co szukali swojej tożsamości w wielkim\nświecie szeroko otwartych drzwi\nz klamką odlaną z brązu na kształt\nłapy lwa z pazurami –\nnarody małe gdzie im do lwów i brązu\nmało rozumieją i nie stać ich nawet na\nżelazo, co najwyżej patyki i glinę\na światła ich ognisk na pastwiskach\nczy pod lasem nie mogą równać się\nz tymi co tworzą historię, piszą ją -\nPan od historii nie powie  dlaczego\nżyjemy tu lub tam i dlaczego właśnie\nżyjemy tutaj w miasteczku z oknami\nskierowanymi na Góry Sowie\ngdy serca wielu jak stary śpiewak\nze spalonego teatru wybiega na scenę\n* Henryk Kwiatkowski, przybył wraz z rodzicami po II wojnie światowej do Pieszyc z terenu województwa kieleckiego. Przez wiele lat uczył historii w pieszyckiej podstawówce czwórce, a po otrzymaniu mieszkania w 1972 roku w Dzierżoniowie tam się przeprowadził wraz z nowo poślubioną żoną. Z wykształcenia historyk,regionalista, z którego książek pełnymi garściami w tej pracy korzystamy. Miłośnik Ziemi Dzierżoniowskiej, a także współzałożyciel Towarzystwa Miłośników Dzierżoniowa, które powstało w styczniu 1979 roku i prężnie działa do dzisiaj.\nMój pierwszy oficjalny zazdrośnik\nbył pierwszym czytelnikiem moich wierszy\nktóre nieopatrznie mu pokazałem\npewnego pieszyckiego lata w 1975 roku\nwierzyłem mu i w moich oczach\nbył czysty i niewinny niezdolny\ndo jakiegokolwiek świństwa\nrozmawiałem z nim swobodnie tak\njakbym rozmawiał sam ze sobą\non nigdy wierszy nie pisał\nnigdy wierszy nie czytał\nzaufałem mu był dla mnie życzliwy\ni dobry –\nnapisał do mnie list i wysłał go bez znaczka\nlistonoszka Wanda chciała abym zapłacił\nza znaczek ale odmówiłem wtedy wpadła\nw gniew chciała go podrzeć na moich oczach\nze złości zrobiła z niego kulkę papieru\ni we mnie rzuciła -\nco było w tym liście i skąd wiedziałem\nże to od niego chociaż się nie podpisał -\nlist był gniewny pisany zuchwale\nnie pisał o wierszach ale o mnie\njak bardzo nienawidzi  mnie jaki jestem głupi\nod początku do końca wielkimi kulfonami\nżółta nienawiść zapełniła\nkartkę z zeszytu od matematyki\nnie wiem na co liczył\nkażdym słowem obrażał słowo w słowo\nczytałem ze zdziwieniem o sobie\njak o kimś mi nieznanym\nbyła to pieśń nienawiści jakaś muza obezwładniła\nim kopnęła go w głowę\nwszedł w siebie samego tak głęboko jak to\nbyło tylko możliwe uświadomił sobie że\nja poprzez pisanie wierszy mogę być lepszym\npiana nieznanej mi zazdrości\nciekła mu z ust i nią pisał że nie jestem poetą\nże wstydzi się za mnie i całej rodzinie wstyd przynoszę\ngłosem z siłą burzy której moje wiersze stanęły\nna drodze walił we mnie ile miał sił\nale to był tylko dym ognia nie wykrzesał\nktóry by mnie zniszczył spalił\nwpadł w dół mojej poezji i wołał ratunku! ratunku!\n* Młodszy brat Jana, za którym pojechał do Zabrza do pracy na KWK Makoszowy, a za nim ja też wyjechałem do Zabrza.\nnarwał jabłek na kompot z sadu\nna drugim brzegu potoku- kanału\nobraz ten wpadł do mojej studni\npamięci jak jabłko w kompot\nżycie jego potoczyło się kamieniem\na nie na zrywaniu jabłek czy\nliczeniu dni do wypłaty - będzie się\npanem życia dwa dni po -\nniczego od niego nie otrzymałem\non syn chłopów spod Jasła wypędzonych\nprzez nędzę poruszających się\npo Pieszycach jak po krawędzi czasu\ndzieci słyszały to i owo o dalekim\nPodkarpaciu, Centralnej Polsce\no drewnianym królewskim jabłku\nkornik w nim śpi a imię twe staromodne\nBolesław, Bolek mały masz pilotek\nwszystko to co najciekawsze to wydarzyło\nsię na początku jego życia (śmieszne)\ngdy mruganie powiekami było siostrą\npóźniej tylko nuda proza życia praca\nrodzina rzeczywistość przeplata się z fikcją\nByła siekierą naszych radości kopania piłki\nstrażniczka skopanej dwu akrowej działki\npomidorów ogórków rządków marchewki i cebuli\nczęsto chciała zabrać nam piłkę\ngdy ta niczym kamień z nieba\nspadała na jej ogródek\na my z nogami cięższymi od jej lamentów\ni narzekam tratowaliśmy jej marzenia o\nwłasnych plonach a jej przekleństwa rzucane\nna nas nie miały mocy uratowania życia\nale to nie jej wina że miała ogródek warzywny\nprzy boisku z bramkę wprost\nna grządki z sałatą  - takie rzeczy nie powinny\nmieć miejsca we współczesnym świecie\na jednak zdarzały się gdy\ndojrzewały warzywa i gdy trzeba\nbyło je zebrać to nie była nasza wina\nale piłki --- głupia piłka nie wiedziała\ngdzie ma spaś jej lot było łatwo przewidzieć\nw powietrzu było słychać jeden oddech\n„och nie” ---\npo piłkę szedł ten co ją tam kopnął\nz miną lokaja doręczającego\nul. Ogrodowa 88\nNa kilka miesięcy przed śmiercią\nzaprosił mnie do swojego mieszkania\npokazał nową kupioną kilku tomową\nencyklopedię a w rozmowie o swoich\nplanach jednak to nie on miał ostatnie słowo-\non emigrant z łódzkiego trafił tutaj\njako młody chłopak z duszą na ramieniu\ni muzyką w głowie\ngrał ją i na weselach i na pogrzebach\nuroczystościach partyjnych i sportowych\npowołaniem muzyka jest grać -\nna nagrobku bliscy napisali mu\nBóg widzi czas ucieka,\nśmierć goni, wieczność czeka.\nnie wiemy czy jego życie układało\nsię jak gra z nut ale lubił nuty i za\nmuzyką szedłby na boso jak ten Janko z lektur\nszkolnych ale on był Kaziem\ni wszędzie było pełno  muzyki\ntam gdzie on był -\nubyło nam sporo muzyki wraz\nz jego śmiercią\nale to jeszcze nie powód aby się nie napić\nza zdrowie orkiestry grającej w parku\npod lipami mającymi ponad trzysta lat\ni muzyki  która  jest łaskawsza dla drzew\nniż ludzi a muzykantów w szczególności\n* Pieszycki muzyk. Miałem okazję występować z nim na scenie.\nul. Kościuszki 18\nZapłacił za nagrobek i wykopanie grobu\nna kilka lat przed śmiercią, chociaż w życiu\nwcale taki nie był dokładny i przewidujący -\nto starość nauczycielka nauczyła go dbać o siebie\na kostucha ostrzem kosy wygładziła mu charakter\n- za młodu szalał po Pieszycach jak nocna nawałnica\nwalił pięścią w drzwi melin aż futryny jęczały\ndobrze po północy kiedy sen jest głębszy od grobu\nsił miał dosyć i w przypływie złości dusił\njedną ręką byki które stanęły mu na drodze\nżona nie miała z nim łatwego życia, ale swoje\nlegowisko kazał wykopać kilka grobów\nod jej ot tak aby mieć ją blisko siebie i na oku\nponad pięćdziesiąt lat go znałem i przez cały\nten czas mieszkał w tym samym mieszkaniu\nmocno zakorzeniony jak cmentarna lipa w\nalei pomiędzy grobami, tak lubił wieczory\nliterackie z kieliszkiem w ręku lub starą często\nrozpadającą się książką, sporo czytał był\nwłaścicielem wielu ciekawych myśli raz po\npijaku powiedział mi w tajemnicy że jest moim\nojcem ubawił mnie bardzo i tak samo te wyznanie\npotraktowałem jak opowieść o stary Jakubowiczu\nco to w młodości pytał się swoich nóg;\nnóżki co chcecie butki czy wódki?\nwódki!!! wódki!!! odpowiadały nóżki\nQR kod: Adam Lizakowski – Pieszycka Księga Umarłych albo Psalm Złodziei Czereśni


tacka z drewna topoli - Piękno i Dom\nStrona główna / nowości / tacka z drewna topoli\ntacka z drewna topoli\nProsta tacka wykonana z jednego kawałka drewna topolowego, z charakterystycznym ciemnym usłojeniem. Olejowanie pięknie podkreśla cechy drewna.\nWymiary tacki: 22,5 x 17,5, zagłębienie 1,8 cm.\nTacka zabezpieczona olejem naturalnym do akcesoriów kuchennych.\nKategorie: nowości, patery, tace, miseczki Tagi: patera, taca, tacka, topola, WildWood


Kwas glikolowy – tabletki na trądzik.\nTrądzik jest chorobą skórną, która to może skutecznie zaburzyć oficjalną pewność siebie. Trądzik po 25. przeważnie spowodowany jest zaburzeniami hormonalnymi i wzrostem stężenia androgenów, czyli męskich hormonów płciowych. Przy tym przypadku organizm dzierży zwiększone zapotrzebowanie na witaminę A, C i E. Jeśli na twarzy zjawiają się pojedyncze krosty, wtedy można je szybko wysuszyć smarując ją maścią cynkową lub pastą do zębów. Sprawdź, jaką dietę warto utrzymywać przy trądziku różowatym, aby go załagodzić.\nJedną łyżeczkę kurkumy należy wymieszać z jedną łyżką miodu lub naturalnego jogurtu i nałożyć na przedtem oczyszczoną twarz. Istnieje wiele sprawdzonych kosmetyków, które mają pomagać przy walce z trądzikiem. Wystarczy zaparzyć w niedużej ilości wody kilka torebek herbaty, wystudzić, a w następnej kolejności zrobić rumiankowy okład (do tego celu używamy gazy lub małego, czystego ręczniczka).\nWarto także sięgnąć na inne naturalne środki w trądzik, jak aloes (można przemywać twarz sokiem spośród aloesu), olejek lawendowy, zielona herbata (nie tylko do picia, ale także do odwiedzenia okładów). Nadwyżka testosteronu czy nierówny pułap innych hormonów płciowych sprawiają problemy ogólnoustrojowe, zaznaczając się także mocno w formy skóry. Ponadto nadmierne mycie ma możliwość podrażniać i wysuszać skórę.\nPrzy celu uzyskania domowego toniku na trądzik należy: oberwać kilka liści aloesu, przeciąć je wzdłuż i zbytnio pomocą łyżeczki wydrążyć wraz ze środka miąższ, czyli żel z aloesu - wydaje się on bezbarwny i ma dość kleistą konsystencję. Codzienne przyzwyczajenia i nasze otoczenie mają spore przesłanie w walce z trądzikiem. Warto zainwestować trochę pieniędzy w dobrą elektryczną maszynkę do odwiedzenia golenia, najlepiej z trzema głowicami, które można umyć w wodzie po goleniu.\nWypryski są często produktem stresu, jak również nieodpowiedniej diety czy zaburzeń hormonalnych. Z kolei do ropnych pryszczy ciężko jest odnaleźć coś we własnym domu co mogłoby pomóc jednakowo szybko jak po prostu ich wyciśnięcie. Warto także pupilowy.pl/kwas-glikolowy-opinie-o-skutecznosci-w-zabiegach-przeciwtradzikowych/ podkreślić i zapamiętać, że peelingi powinno wykonywać się na noc, ponieważ skóra nocą szybciej się regeneruje, a więc ma okazje na szybsze odbudowanie przeszkody hydrolipidowej.


Bakterie w jelitach ważą ok. 2 kg! Jak taki mikrobiom wpływa na nasze zdrowie? | 5 Minut dla Zdrowia\n5 Minut dla Zdrowia » Zdrowie » Bakterie w jelitach ważą ok. 2 kg! Jak taki mikrobiom wpływa na nasze zdrowie?\nBakterie w jelitach ważą ok. 2 kg! Jak taki mikrobiom wpływa na nasze zdrowie?\nJednym z najczęstszych obszarów badań naukowych jest przewód pokarmowy człowieka. Najnowsze wyniki udowadniają, że skład mikrobiomu jest zależny od wielu czynników, a zaburzenie flory jelitowej przyczyną wielu chorób. Co to właściwie jest mikrobiom? Jakie pełni funkcje w organizmie? Jak wpływa na nasze zdrowie i jak o niego dbać?\nMikrobiom jest określeniem zbioru genomów wszystkich drobnoustrojów zasiedlających organizm człowieka. Zgrupowane mikroorganizmy są charakterystyczne dla danego siedliska naturalnego, dlatego wyróżniamy mikrobiom:\n– dróg rodnych,\nDawniej, gdy większość mikroorganizmów klasyfikowano do królestwa roślin, określano go mianem „mikroflora”.\nJak zbudowany jest mikrobiom przewodu pokarmowego? Co wchodzi w jego skład?\nPoza bakteriami, w skład mikrobiomu wchodzą: drożdże, grzyby, pierwotniaki, wirusy i archeony. Jedne są ochronne i odżywcze dla organizmu, inne chorobotwórcze.\nW układzie pokarmowym znajduje się dużo mikroorganizmów, ale ich ilość jest uzależniona od odcinka przewodu. Dla przykładu, żołądek i dwunastnica są prawie jałowe, natomiast w jelicie grubym jest ich ogromna liczba.\nW przewodzie pokarmowym znajduje się 10 razy więcej mikroorganizmów niż komórek w ciele człowieka (około 100 bilionów komórek ważących około 2 kg), a liczba genów w nich zawarta to 3,3 miliona. Dla porównania genom człowieka to zaledwie 21 000 genów!\nRodzaje bakterii zasiedlających przewód pokarmowy:\n– bakterie proteolityczne (inaczej gnilne) – to bakterie potencjalnie chorobotwórcze, których przerost w jelicie może wpływać niekorzystnie na organizm;\nZaliczamy do nich m. in. bakterie z rodzaju Klebsiella, Enterobacter, Serratia, Citrobacter, Pseudomonas.\n– bakterie ochronne (probiotyczne) – bakterie, które hamują wzrost drobnoustrojów chorobotwórczych, uszczelniają nabłonek jelita i wytwarzają substancje odżywcze dla nabłonka jelita;\nZaliczamy do nich m. in. bakterie z rodzaju Lactobacillus i Bifidobacterium.\n– bakterie immunostymulujace pobudzają komórki układu odpornościowego, redukują odpowiedź zapalną i stymulują produkcję przeciwciał IgA przez błonę śluzową;\nZaliczamy do nich m. in. bakterie z rodzaju Enterococcus i Escherichia coli, która w niekorzystnych warunkach jest także potencjalnie chorobotwórcza.\nGłówną funkcją mikrobiomu jelitowego jest wspomaganie procesów trawienia. W wyniku fermentacji produkuje on codziennie niezliczone ilości substancji bioaktywnych, uzależnionych od naszego sposobu odżywiania.\n– wytwarza witaminy z grupy B i witaminę K,\n– zwiększa wchłanianie magnezu i wapnia,\n– stymuluje dojrzewanie komórek układu odpornościowego i wspomaga jego pracę,\n– wycisza procesy zapalne,\n– uczestniczy w metabolizmie cholesterolu i bilirubiny,\n– zapobiega kolonizacji jelita przez bakterie chorobotwórcze,\n– wpływa na dojrzewanie i różnicowanie komórek nabłonkowych jelita,\n– inaktywuje toksyny i kancerogeny.\nCo wpływa na skład i funkcjonowanie mikrobiomu?\nSkład mikrobiomu i liczba poszczególnych mikroorganizmów nie jest stała. Przed porodem w życiu płodowym nasz przewód pokarmowy jest sterylny. Dopiero wraz z przyjściem na świat kształtuje się flora bakteryjna. Uzależniona jest ona od takich czynników, jak: genotyp, wiek, sposób karmienia i porodu, a także od diety oraz stresu psychologicznego.\nSkład mikrobiomu jelitowego zależy przede wszystkim od czynników środowiskowych. Jednak w pewnym stopniu na florę bakteryjną wpływa również genotyp danego osobnika. Osoby z niekorzystnym wariantem genu FUT2 nie wytwarzają pewnych oligosacharydów. Ich brak predysponuje je do niedoboru bakterii ochronnych z rodzaju Bifidobacterium.\nWiek, sposób karmienia i przyjścia na świat\nBadania wykazały znaczne różnice w składzie mikrobiomu u noworodków urodzonych siłami natury w porównaniu do tych urodzonych przez cesarskie cięcie. Wynika to z faktu, że podczas naturalnego porodu przewód pokarmowy dziecka jest zasiedlany przez mikroflorę bakteryjną pochwy matki.\nRównież w trakcie karmienia piersią noworodkowi wraz z mlekiem przekazywane są substancje prebiotyczne, stymulujące wzrost korzystnych bakterii. Dlatego dzieci karmione mlekiem modyfikowanym mają mniejszą liczbę tych bakterii.\nZ czasem skład mikrobiomu jelitowego stopniowo upodabnia się do osoby dorosłej i w wieku ok. 15 lat staje się względnie stabilny. Większe zmiany w składzie obserwuje się dopiero po 65. roku życia, kiedy to spada liczebność bakterii ochronnych i wzrasta liczba bakterii potencjalnie chorobotwórczych.\nNajwiększy wpływ na skład mikrobiomu jelitowego ma nasza dieta. Udowodniono bowiem, że niewłaściwe nawyki żywieniowe zaburzają florę bakteryjną.\nZaleca się spożywanie odpowiedniej ilości węglowodanów złożonych (błonnika rozpuszczalnego). Bowiem dzięki nim drobnoustroje będę produkowały krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe (SCFA), które korzystnie wpływają na organizm, m.in. niwelując stany zapalne.\nJeśli w naszym jadłospisie będzie nadmiar przetworzonej żywności, cukrów prostych, nasyconych tłuszczów i białka zwierzęcego, mikroorganizmy zaczną wytwarzać substancje szkodliwe dla organizmu. Te z kolei, mogą uszkadzać komórki nabłonkowe jelit, indukować stany zapalne i prowadzić do zaburzeń przepuszczalności bariery jelitowej.\nBadania wykazują, że diety ubogie w węglowodany złożone (jak FODMAPs czy źle zbilansowana dieta bezglutenowa) zmniejszają różnorodność mikrobiomu, zwłaszcza bakterii ochronnych. Najkorzystniej wypada dieta śródziemnomorska, bogata nie tylko w błonnik pokarmowy, ale również w polifenole.\nStres psychologiczny to taka zmiana w otoczeniu, która wywołuje wysoki stopień napięcia emocjonalnego i przeszkadza w normalnym toku reagowania. Powoduje on zmniejszenie liczebności bakterii ochronnych, jednocześnie stymulując przerost bakterii potencjalnie chorobotwórczych.\nFlora bakteryjna a choroby\nMikrobiom jelitowy oddziaływuje wielopoziomowo na nasz organizm. Dlatego zaburzenia jakościowe i ilościowe flory bakteryjnej, zwane dysbiozą jelitową, wpływają na powstawanie wielu chorób cywilizacyjnych, takich jak: otyłość, cukrzyca, alergie, a nawet choroba Alzheimera.\nMają też bezpośredni związek z zaburzeniami depresyjnymi i biorą udział w rozwoju m.in. autyzmu, schizofrenii, ADHD, czy choroby dwubiegunowej.\nWarto pamiętać o swojej florze bakteryjnej, ponieważ jej zaburzenia wpływają nie tylko na problemy trawienne, ale na cały organizm. Dlatego wysypiaj się, unikaj stresu, ćwicz regularnie oraz zwracaj szczególną uwagę na spożywane pokarmy i napoje.\n– jedz warzywa i owoce bogate w polifenole (tj. jagody, borówka amerykańska, maliny) oraz substancje prebiotyczne, które są „pożywką” dla drobnoustrojów jelitowych (m.in. warzywa strączkowe, owoce cytrusowe, topinambur, por, cebula, szparagi, banany);\n– spożywaj węglowodany złożone, takie jak: brązowy ryż, płatki i otręby owsiane (zawierają błonnik rozpuszczalny, który stymuluje wytwarzanie maślanu);\n– jedz kiszone warzywa (m.in. kapustę, ogórki, buraki) oraz produkty mleczne (np. jogurt, kefir), gdyż są źródłem probiotycznych mikroorganizmów;\n– spożywaj dobrej jakości tłuszcze (np. oliwa z oliwek, olej lniany, olej kokosowy);\n– wyeliminuj ze swojej diety przetworzoną żywność, słodzone napoje i słodycze, gdyż są źródłem szkodliwych cukrów prostych i tłuszczów trans,\n– pij zieloną herbatę, bo zawiera polifenole;\n– unikaj dużych ilości alkoholu (ewentualnie wybieraj czerwone wino, które zawiera polifenole).\nChociaż brzmi to kuriozalnie, dbajmy o swoje bakterie! Tylko tak zachowany zdrowie na długie lata\nTagi bakterie, choroby cywilizacyjne, dieta, flora bakteryjna, mikrobiom, poród, stres, układ pokarmowy Zobacz wpisy\nŹródło: poradnikzdrowie.pl | Fotografie: Pngtree.com, Freepik.com | Miniatura wpisu: Pngtree.com