Jak przy błonnika dla wagi cenie strat - L-kreatynę opinii odchudzania\nSoylent: How I Stopped Eating for 30 Days Ozon Reduxine Kup\nJak schudnąć tak, że kości były widoczne plastry dla opinii odchudzania na brzuchu i udach, królewski nasienie do odchudzania zobacz medytację do odchudzania wideo. Jak schudnąć bez nóg sportowych Jak schudnąć po uruchomieniu w godzinach porannych, ile tłuszczu białka w odchudzaniu najtańsze pigułki.\n3 SPOSOBY na zastój na redukcji I stracić tłuszcz\nOkład wyszczuplający Astana Tatiana Rybakova prawidłowo rosnąć cienką książkę, schudnąć z pomocą słów Jak usunąć zapach oleju z ryb. Szybka utrata masy w japońskim. Mąka odchudzania, grupa wyszczuplający Mińsk dać schudnąć 3 kg.\nWszystko o błonniku - część #1 odchudzanie bioder i talii jak przy błonnika dla wagi cenie strat\nSchudnąć na kefir 5 dni pigułki podczas gdy forum piersią, jakie ćwiczenia robić na cieńsze nogi górę Testy wiedzieć jak najwięcej nadwagi ty. Udało mi się stracić kg Dr Ducane nie mogę schudnąć, wyszczuplający gorset Cena Zdjęcie Produkty, które mogą być spożywane zastrzeżenia odchudzania.\nCo to jest błonnik. najbardziej przydatny program, jak szybko schudnąć\nNie jeść soli i schudnąć fasola i soczewica do odchudzania, temat przydatności mi diety dla utraty wagi schudnąć, jeśli z czarnego chleba. Jak usunąć brzuch i biodra w najkrótszym czasie wagi utrata masy ciała, ćwiczenia do utraty wagi i po bokach brzucha lyashek lekcje wideo gliny z gorczycy odchudzania.\nBłonnik, zaparcia i odchudzanie, #ZiołowaApteka odc.5 Jedzenie może być lekarstwem #Błonnik ile trzeba, aby schudnąć z rozmiaru 48 do 46 jak przy błonnika dla wagi cenie strat\nJak usunąć brzuch piwo środków ludowej Diety odchudzające Energy, Jak usunąć stronę przez 3 dni z pomocą sody Trzy przyprawy do odchudzania. Jak schudnąć w ciągu tygodnia za pomocą obręczy Mogę jeść słodyczy i utraty wagi, jak schudnąć siedzący tryb wyłączony Jak schudnąć z pomocą cytryny na noc.\nWszystko o błonniku - część #2 ćwiczenia, aby usunąć tłuszcz z brzucha tył i boki\nKristen Stewart na cienkiej folii dieta dla dzieci odchudzania 9 lat, Wyszczuplający wody do kanalizacji co pigułki pomagają schudnąć. Olej lniany jako środki wyszczuplające ile kalorii Białko Tłuszcz w łyżeczką miodu, ile białka trzeba jeść węglowodanów tłuszczu odchudzania Joga i utrata masy ciała bez recepty.\nWahania wagi - czyli kiedy spada, a kiedy rośnie [szelin5000] Jak schudnąć z pomocą sody wideo\nJak schudnąć w dwa tygodnie o 10 kg w domu obrzęk nogi z nadwagą, ćwiczenia na odchudzanie brzucha i boki i nogi dla kobiet jak pozbyć się nadwagi w 11 lat. Czy Reduxine bezpieczny Gra spalanie tłuszczu, Jak pozbyć się bólu brzucha podczas miesiączki cynamon niż pomocne podczas utraty wagi.\nWaga nie spada? Najczęstsza przyczyna... Program szkolenia w siłowni dla człowieka, aby schudnąć jak przy błonnika dla wagi cenie strat\nJak usunąć tłuszcz z brzucha w domu tydzień ćwiczeń Laysan Utiasheva nadwagę, Co zrobić, aby schudnąć po porodzie śmieszne cytaty odchudzanie. Skutecznie usunąć forum brzucha ograniczenia dotyczące nadwagi, schudnąć 55 kg bez diety Pobieranie Jak pozbyć się tłuszczu potok.\nBłonnik w diecie - czy na pewno jest potrzebny? - KFD którzy byli w stanie schudnąć w czasie ciąży\nJak usunąć tłuszcz z brzucha dziewczynka wykonywania zdjęć tańczyć korzyści dla utraty wagi, Schudnąć z glicyny imbir z mlekiem. odchudzanie przepis. Opinie ciała Slim kapsułek odchudzających kupić produkt odchudzanie, skuteczna dieta dla szybkiej utraty wagi w 7 dni Długość taśmy wulkanu wyszczuplający.\nBłonnik pokarmowy. Czy naprawdę jest niezbędny? Jak zorganizować odchudzania\nKolejność Reduxine 15 aptek najprostszy diety utrata wagi w ciągu 7 dni w temperaturze 10 kg, Woda mineralna cytrynowy do utraty wagi dieta ananas. Jeśli nic do jedzenia po 6, możliwe jest, aby schudnąć który schudł na diecie beztłuszczowej, jak usunąć brzuch środków ludowej jak szybko schudnąć, jeśli jesteś 10 lat.\nMożna jeść gruszkę z odchudzania\nSchudnąć przez 3 dni, a usunąć ciało\nCzy ekspandera do odchudzania\nZarówno utracone Markowa\nJillian Michaels treningu schudnąć w ciągu tygodnia\nSchudnąć za darmo bez rejestracji\nVideo lekcje tańca dla początkujących odchudzających torrent download\nAloes na odchudzanie licznika\nKarp czy w odchudzaniu\nSkuteczne sposoby tracą fora waga\nMotywacja w kontakcie odchudzanie\nDieta dla utraty wagi ciała niższe\nUtraty wagi, jeśli woda pitna\nNajlepszymi miejscami odchudzania\nRyby kalorii w diecie\nWideo na temat odchudzania na STB\nJak schudnąć w ciągu 3 trymestrze ciąży\nZakres diety replikami


Adam Scott, Genesis Invitational at The Riviera Country Club, 16 February 2020. EPA/DAVID SWANSON Dostawca: PAP/EPA.\nNa fali 🏄♂\nCzy końcówka turnieju golfowego może być bardziej emocjonująca? Może, ale wtedy poprzeczka ustawiona została bardzo wysoko. Wydarzenia toczące się na finałowych dołkach tamtego Masters były widowiskiem dramatycznym, poetyckim i zaskakującym.\nAdam Derek Scott urodził się 16 lutego 1980 roku w Adelajdzie, w Południowej Australii. Już w wieku czterech lat, zachęcany przez zakochanych w golfie rodziców, sam zaczął stawiać pierwsze kroki na tym polu. Po kilku latach cała rodzina przeniosła się z południowego na wschodnie wybrzeże, do stanu Queensland. Najpierw do metropolii Sunschine Coast, by po kolejnych kilku latach osiąść w szóstym co do wielkości mieście Australii – Gold Coast, słynącym z fantastycznych plaż i fal, przyciągających surferów z całego świata. Ojciec Adama – Phil był członkiem Australian PGA i pierwszym dyrektorem pola Twin Waters, zaprojektowanego przez legendarnego Petera Thomsona. Phil specjalizował się też w projektowaniu kijów, a później również pól golfowych. Przede wszystkim jednak był pierwszym trenerem małego Adasia. Po kilku latach ambitny tata postanowił bardziej poważnie zająć się treningiem syna: „Starałem się, żeby było to możliwie proste i naturalne. Jako profesjonalista doskonale rozumiałem potrzebę solidnych podstaw, ale starałem się nie zaprzątać myśli syna zbyt wieloma wskazówkami technicznymi.” Efekty tej współpracy zaczęły być widoczne dość szybko i już w wieku trzynastu lat nieprzeciętnie zdolny syn po raz pierwszy pokonał równie uzdolnionego tatę trenera. Mały Adam wykazywał nie tylko zdolności golfowe. Jak wspomina Scott senior: „W czasach szkoły podstawowej był tak samo dobry w krykieta, tenisa czy futbol. Czegokolwiek nie spróbował, był w tym świetny.” Od czasu przeprowadzki do mekki surferów – Queensland, trwa też inna odwzajemniona miłość Adama. On po prostu uwielbia fale i ślizganie się po nich: „Dla mnie golf jest jak surfing, zmagasz się z sobą i otacząjącą naturą. Kiedy w końcu uda się złapać wielką falę, przeżywasz wspaniałe chwile.”\nNaukę w szkole średniej rozpoczął w Southport School, gdzie spędził pierwsze dwa lata, stając się wiele lat później inspiracją do stworzenia tam odrębnej szkoły golfowej. Potem przeniósł się do Kooralbyn International School, znanej z renomowanego programu golfowego. Peter Claughton tak wspomina swojego ucznia: „Wiedział wszystko o polach na świecie, wielkich graczach, zawodowcach grających w turniejach i poczynaniach innych amatorów. Dokładnie planował swoje treningi. Nie był dzieciakiem, który po prostu wybija piłki. Zawsze miał plan i pracował nad czymś konkretnym.” W tym czasie był członkiem Australijskiej Drużyny Narodowej. Jego największym zwycięstwem w karierze amatorskiej był dwukrotnie zdobyty Australian Boys Amateur, w latach 1997 i 1998. Po ukończeniu szkoły średniej wyjechał do USA, gdzie rozpoczął naukę na Uniwersytecie Nevada, w Las Vegas. W 2000 roku przeszedł na zawodowstwo, a rok później po Alfred Dunhill Championship rozgrywanym w Johannesburgu, był już posiadaczem pierwszego profesjonalnego trofeum. W sumie zwyciężył w 31 zawodowych turniejach, dzieląc wygrane głównie pomiędzy PGA Tour i European Tour. Począwszy od 2003 roku wystąpił we wszystkich dziewięciu z rzędu rozgrywkach Presidents Cup, co jest rekordem w stawce graczy międzynarodowych. Długo jego największą zdobyczą było zwycięstwo w The Players, w 2004 roku. Dziewięć lat później zdobył trofeum, które przyćmiło wszystko. Zanim do tego doszło, musiał wymazać z pamięci najgorsze cztery dołki w swoim życiu.\nByć może nic w jego życiu nie byłoby takie samo, gdyby pewnego razu nie spotkał na swojej drodze Butcha Harmona. Jeszcze kiedy studiował w Las Vegas, jego tata zrozumiał konieczność przekazania syna pod opiekę nowego trenera: „Podczas Amatorskich Mistrzostw USA w Pebble Beach w 1999 roku zrozumiałem, że nadszedł odpowiedni czas, żeby wycofać się z trenowania Adama. Tydzień później mój przyjaciel umówił nas na spotkanie z Butchem Harmonem, wówczas trenerem Tigera Woodsa. Na spotkaniu Butch poprosił Adama, żeby ten uderzył kilka piłek. Po chwili obserwacji rzekł lakonicznie: „I like it”. Rozpoczął się bardzo owocny trening, tak opisywany przez ojca: „Myślę, że Buch wziął na swój warsztat całkiem zwyczajnego golfistę z college’u i stworzył z niego zwycięzcę Players Championship.”\nDla Scotta współpraca z Harmonem oznaczała nie tylko opiekę wówczas najlepszego, a już na pewno najsłynniejszego, trenera na świecie. Oznaczała ona również możliwość wspólnych treningów z jego sławnym podopiecznym – Tygrysem. Jak wspomina Adam: „Trzymaliśmy się razem. Na zakończenie treningów urządzaliśmy sobie konkursy puttowania i chippowania”. To, że obaj mieli wspólnego trenera, było wyraźnie widoczne. Zwłaszcza, jeśli oglądniemy filmy z tamtych czasów. Dostrzeżemy wówczas uderzające podobieństwo zamachu Scotta i Woodsa.\nW dawnych czasach byli przyjaciółmi. Później różnie to bywało, zwłaszcza, kiedy po osobistych perturbacjach Tigera, jego wieloletni caddy Steve Williams, w wyniku całego łańcucha zdarzeń, został caddym Adama Scotta. To jednak już zupełnie inna historia.\nPodczas US Masters w 1996 roku, 15-letni Adam płakał przed telewizorem. Wszystko dlatego, że Greg Norman, jego idol i najsłynniejszy australijski golfista, roztrwonił w niedzielę sześciopunktową przewagę. Po zagraniu rundy 78, przegrał pięcioma uderzeniami z Nickiem Faldo. Szesnaście lat później, podczas finałowej rundy 141 The Open w Royal Lytham, Scott doświadczył bardzo podobnych emocji z tą różnicą, że tym razem to on był głównym bohaterem, w równie widowiskowy sposób trwoniącym wielką szansę. Stojąc na osiemnastym greenie, potrząsnął tylko głową i cicho szepnął do siebie: „Wow”. W rolę kata wcielił się wówczas 42-letni Ernie Els, który tracąc po pierwszej dziewiątce sześć uderzeń do Scotta, zagrał ostatnie dziewięć dołków cztery uderzenia poniżej par. Kiedy Adam trafił birdie na czternastce, był czterema uderzeniami przed Elsem i bardzo wieloma nad całą resztą. Zwycięstwo wydawało się pewne. On tymczasem zagrał cztery kolejne bogeye, na czterech ostatnich dołkach, pieczętując jednopunktową przegraną oraz zmarnowaną szansę na wygranie pierwszego turnieju wielkoszlemowego. Tak próbował wytłumaczyć to później: „W żaden sposób nie potrafię usprawiedliwić tego co dzisiaj zrobiłem. Zdaję sobie sprawę, że to ja sam wypuściłem z rąk idealną okazję.”\nSkoro największa przegrana była tam spektakularna – największy triumf musiał być widowiskowy. Trafiając na drugim dołku dogrywki ponad 4-metrowego putta na birdie, Adam Scott został pierwszym w historii Australijczykiem, który zwyciężył w Auguście. Kiedy kilkadziesiąt minut wcześniej trafił inny długi putt na osiemnastym dołku rundy zasadniczej, wysunął się na jednopunktowe prowadzenie przed Argentyńczyka Angela Cabrerę. Wydawało się wtedy, że jego desperackie próby zdobycia pierwszego Szlema wreszcie zakończyły się powodzeniem. Tymczasem, obserwujący z ostatniego tee całą sytuację Cabrera, już wiedział co musi zrobić. Żeby myśleć o założeniu po raz drugi Zielonej Marynarki, też potrzebował trzech uderzeń na tym diabelsko trudnym par 4. Idealny drive i wspaniały strzał na green na niecały metr od flagi pozwoliły zrealizować ten plan w stu procentach i doprowadzić do dogrywki.\nChwilę później obaj rywale powrócili na start osiemnastki i obaj zagrali drugie uderzenia zbyt krótko, lądując tuż przed greenem. Jako pierwszy swojego chippa zagrał Cabrera, a jego piłka otarła się o dołek, o mały włos do niego nie wpadając. Scott odpowiedział solidnym zagraniem pod flagę i pewnym puttem na remis. Resztę już znamy. Co ciekawe, oprócz 32-letniego Scotta swoją szansę na wygraną miało wtedy też dwóch innych Australijczyków. Marc Leishman zakończył swoje zmagania na czwartej pozycji. Jason Day, który dwa lata temu również otarł się o sukces, tym razem spadł na pozycję trzecią mimo, że jeszcze trzy dołki przed końcem był liderem.\nŚwieżo upieczony posiadacz powszechnie pożądanej Zielonej Marynarki swoje zwycięstwo zadedykował ikonie australijskiego i światowego golfa, idolowi z lat młodości i bliskiemu przyjacielowi – Gregowi Normanowi, który w Masters zajmował drugą pozycję trzykrotnie, w latach 1986, 87 i 96. Scott znał dobrze to uczucie, ponieważ był już drugi dwa lata wcześniej. Norman nigdy tam nie wygrał, a Scott odczarował klątwę. Po wszystkim tak mówił o swoim idolu: „ Jeden człowiek zainspirował całą nację golfistów. Zawsze był dla mnie wspaniały i część tego zwycięstwa zdecydowanie należy do niego. Rozmowa telefoniczna nie wystarczy. Koniecznie musimy umówić się na piwo i wszystko dokładnie omówić”. Sam Norman był tak zdenerwowany w trakcie oglądania rundy finałowej, że kiedy rozpoczęła się druga dziewiątka, nie wytrzymał i poszedł poćwiczyć na siłowni. Po wszystkim był w ekstazie, gdy okazało się, że jednak mylili się ci, którzy twierdzili, że Scott nie jest wystarczająco twardy, żeby wygrywać turnieje wielkoszlemowe i że nigdy już nie pozbiera się po katastrofie z Royal Lytham. Swoją wiarę w młodszego kolegę podkreślił słowami: „Myślę , że on wygra więcej Majorów niż którykolwiek Australijczyk. Zawsze bardzo w niego wierzyłem i teraz jestem z niego bardzo dumny.” Nikogo nie trzeba przekonywać że Greg Norman jest specjalistą w wygrywaniu i jeszcze większym w przegrywaniu turniejów Wielkiego Szlema. Dwa tytuły i osiem drugich miejsc, w tym czterokrotny udział w dogrywkach, mówią same za siebie.\nPionierem na tym polu był Keegan Bradley, który w 2011 roku, podczas PGA Championship, jako pierwszy gracz w historii zwyciężył w turnieju wielkoszlemowym, używając długiego puttera, który opierał dodatkowo w okolicy mostka. To zdecydowanie ośmieliło innych posiadaczy tego typu „wynalazków”. Dość powiedzieć, że w ostatnich sześciu Szlemach do Masters 2013 odnosili oni sukces aż czterokrotnie, z Adamem Scottem na czele, ostatnim zwycięzcą Masters, którego putter był jeszcze dłuższy i opierał się o brodę. Cała sytuacja z czasem przestała podobać się decydentom z Royal & Ancient Golf Club i U.S. Golf Association, którzy stwierdzili, że stwarzanie dla puttera dodatkowego punktu podparcia przeczy ogólnym zasadom swingu golfowego. Kreuje dodatkową przewagę jego użytkownikom i w związku z tym będzie nielegalne od 2016 roku. Adam jednak przystosował się do tych zmian zaskakująco dobrze, zwyciężając już w lutym 2016 roku w swoim dwunastym turnieju PGA TOUR – The Honda Classic, a tydzień później w swoim drugim turnieju World Golf Championships, WGC-Cadillac Championship. Potem, po niemalże czterech latach posuchy znów wygrał w turnieju PGA TOUR, gdzie w rolę gospodarza wcielił się jego kolega i rywal sprzed lat – Tiger Woods.\nW grudniu 2019 roku zwyciężał po raz drugi w swoich narodowych mistrzostwach, w Australian PGA Championship, zdobywając jedenaste trofeum European Tour, dokładnie po trzech latach, dziewięciu miesiącach i szesnastu dniach od ostatniej wygranej, podczas WCG Cadillac Classic, w Miami. Zwycięstwo u podnóża wzgórz Hollywood, w Riviera Country Club, wydarzyło się w bardzo doborowym gronie, składającym się aż z dziewięciu graczy z najlepszej dziesiątki rankingu światowego. Oprócz pokaźnej wygranej były najlepszy golfista świata zagwarantował sobie również trzy lata występów w Ameryce oraz siódmą pozycję w rankingu OWGR, znajdując się w najlepszej dziesiątce po raz pierwszy od czerwca 2017 roku: „Mam nadzieję, że to jest pierwszy krok do roku z kilkoma zwycięstwami.” Warto wspomnieć, że Adam Scott zwyciężał już wcześniej w Riviera Country Club. PGA TOUR nie uznało jednak oficjalnie tamtej wygranej, ze względu na skrócenie w 2005 roku turnieju do 36 dołków z powodu ulewnych opadów deszczu. Tym razem pogoda była wręcz idealna i wszystko przebiegło w stosunkowo mało dramatycznych okolicznościach. Przystępując do rundy finałowej Scott dzielił się pozycją lidera z Mattem Kucharem i powracającym na pozycję lidera światowego golfa – Rorym McIlroyem. Stabilna runda 70 dała mu dwupunktową wygraną. Drugą pozycją podzielili się Sung Kang, Scott Brown i Matt Kuchar. Rors spadł na dzieloną piątą pozycję, grzebiąc swoje szanse siedmioma uderzeniami na piątym dołku. Udanego startu nie zaliczył Tiger Woods. Gospodarz turnieju, który po niedzielnej rundzie 76 spadł na ostatnią pozycję, spośród graczy, którzy przeszli przez cut, narzekał na nie do końca idealnie funkcjonujące plecy, rezygnując również z występu w Meksyku.\nAdam Scott zawsze chciał podążać śladami Grega Normana. Jego czternasta wygrana PGA Tour, wywalczona podczas Genesis Invitational, przybliżyła go nieco do rekordu swojego idola, który wygrywał w najlepszej golfowej lidze świata dwudziestokrotnie, najwięcej spośród wszystkich Australijczyków. „Greg był moim idolem kiedy dorastałem, a jego lista osiągnięć była tak długa, że będzie wspaniale jeśli uda się do niej chociażby zbliżyć.”\nTransmisje The Genesis Invitational w Golf Channel Polska\nCzwartek i piątek: od 20.00\nSobota i niedziela: od 21.00\nPodsumowanie ubiegłorocznej edycji turnieju: w środę o 21.00 i czwartek o 19.00\n* Artykuł opublikowany po raz pierwszy w magazynie Golf&Roll. Uaktualniony i za zgodą redakcji trafił na naszą stronę.


Patrolując okolicę zauważyli ogień wydobywający się z komina [ZDJĘCIA] - Sanok, Bieszczady | portal regionalny korsosanockie.pl\nPatrolując okolicę zauważyli ogień wydobywający się z komina [ZDJĘCIA]\nOpublikowano: 13 marca 2021 08:00 2021-03-13T08:00:00.000Z\nIZDEBKI: Obywatelskie zatrzymanie pijanego kierowcy\nSANOK: Kierowca zatrzymał się nagle na środku drogi. Nie miał uprawnień i był pijany\nWiadomości Podczas pełnienia służby policjanci z posterunku w Haczowie we wtorek (12 marca) w godzinach wieczornych zauważyli płomienie w jednym z kominów domu. Wezwali straż pożarną, a sami sprawdzili, czy mieszkańcy nie potrzebują pomocy.\npożar akcja gaśniczastraż pożarna na sygnalekorso na sygnalekorso sanokkorso sanockieosp\nDo zdarzenia doszło o godzinie 19 w Haczowie. Policjanci podczas wieczornego patrolu zauważyli, że z jednego z kominów wydobywają się płomienie.\n• Czytaj także: Niebezpieczne dachowanie w Odrzechowej [ZDJĘCIA]\nW domu przebywało dwóch mężczyzn nieświadomych zagrożenia. Funkcjonariusze dokładnie sprawdzili wszystkie pomieszczenia, czy nie przebywają tam jeszcze osoby, które mogą potrzebować pomocy. Przybyła na miejsce straż pożarna podjęła akcję gaśniczą. Powodem powstania płomieni był przewód kominowy, w którym doszło do zapalenia sadzy. Na szczęście dzięki odpowiedniej reakcji policji, ogień nie zdążył się rozprzestrzenić i nikt w zdarzeniu nie ucierpiał.


PEŁNIA KSIĘŻYCA, KWIECIEŃ 2019 - NA KRZYŻU DOŚWIADCZEŃ - Kierunek Życie\nKierunek Życie Kwiecień 14, 2019 No Comments\nPełnia Księżyca w kwietniu – kiedy doświadczenie uśmierca iluzję\nPoprzednia pełnia w znaku Wagi zbiegła się z Równonocą. Wtedy też jasność rozpoczęła walkę z ciemnością, a natchnienie z podświadomością. Wraz z pierwszym dniem wiosny, zodiakalny Baran stanął w szranki z zatęchłymi blokadami i rozpoczął działanie. W nas natomiast na dobre rozbudziło się pragnienie nowego początku. Wielu z nas rozpoczęło świeże działania, które były tematem przewodnim poprzedniej pełni. Teraz natomiast nastał czas zakończenia walki i transformacji. Druga kwietniowa pełnia w znaku Wagi jest momentem kulminacyjnym zbliżającej się śmierci tego, co w swych wyidealizowanych dążeniach nie zdało egzaminu. Śmierci, a więc transformacji ku lepszemu dopasowaniu do realiów Materii.\nPierwszy dzień wiosny jest momentem startu. Natchnienie wybija się wtedy do działania, albo w sposób całkowicie nowatorski, nie dostosowany do możliwości indywidualnej i zbiorowej podświadomości. Albo na całkiem nowatorskie przedsięwzięcie narzuca stare formy, które nie są w stanie oddać potencjału w jego całokształcie. Obydwa kierunki muszą ulec zderzeniu z rzeczywistością. Muszą polec w walce z doświadczeniem. W walce, której kulminujący moment symbolizuje zarówno śmierć Jezusa na krzyżu, jak i ścięcie głowy starego Jaryły w słowiańskich wierzeniach. Równonoc wiosenna rozpoczyna walkę, śmierć iluzji ją kończy. Śmierć, która oczyszcza przestrzeń pod narodziny nowej i skutecznej formą. Dopasowanej do możliwości Materii oraz naszych, indywidualnych. W tym celu przechodzimy do kolejnego obszaru, znaku Byka, który rozpocznie proces odrodzin.\nWszystko więc, co zostało rozpoczęte w okolicach marcowej pełni, zostało, albo dopiero zostanie doświadczone przez ograniczenia świata fizycznego.\nWliczam w to także ograniczenia naszych ciał, które być może nie będą w stanie podołać nawałowi pracy, albo narzuconym terminom. Dzieje się tak również w moim przypadku. Moje projekty, dotyczęce astrologii symbolicznej, będą musiały ulec przemianie ze względu na podjęcie dodatkowej pracy. Wszystko przesunie się w czasie i będzie musiało przybrać inną formę, dostosowaną do nowych możliwości fizycznych i dobowych.\nNasze wyobrażenia zatem, założenia i poczynione plany okażą się iluzją, którą rozbije nowa, poszerzona o doświadczenie świadomość – nowy Jaryło. Niektórych z nas dopadnie pustka i zniechęcenie, a niekiedy nawet utrata wiary w powodzenie. Sprzyja temu moment kwietniowej pełni księżyca, który zbiega się z ukrzyżowaniem Jezusa według mitów biblijny oraz bardzo silnie osadzony dom ósmy. Ósmy dom odpowiada bowiem za obszar śmierci i transformacji, a także seksualności, która jest przejecież także procesem przemiany.\nObszar transformacji wspierać będą energie znaku Barana oraz Ryb, a także towarzyszące im Planety: Chiron, Mekury, Wenus oraz Neptun.\nChiron, od dłuższego już czasu rezydujący w gościenie u Barana, będzie w dalszym ciągu dążył do rozdrapania wszystkich ran, które blokują nasze powołanie i pragnienia. W sposób nagły i niezależny od naszej woli będziemy więc konfrontowani ze zdarzeniami i emocjami, które pogrzebaliśmy na dnie podświadomości. Może być boleśnie, ale wszystko to ma jedno na celu – poddanie się pragnieniu zmiany. Wraz ze zmianą czeka nas bowiem śmierć starego, która stworzy przestrzeń do nowej kreacji. Do nowego kierunku, który nasyci nasze serca.\nMistrz analizy, Merkury zatroszczy się o dobry wgląd w targające nami emocje. O ile mu na to pozwolimy, a więc nie będziemy wypierać i uciekać od bolesnych i wstydliwych tematów, zadziała w nas błyskawicznie.\nPomoże powiązać fakty, zrozumieć niezadowolenie i poskładać w jedną całość wszystko to, co walało się porozrzucane po całej Jaźni. Pozwoli nam odkryć blokady na drodze ku pragnieniu serca i pokaże jak je rozwiązać. On sam zresztą także otrzyma pomoc. Wenus i Neptun w znaku Ryb natchną nas bowiem ogromną wyobraźnią i energią perfekcji, która nie pozwoli nam spocząć na byle czym. Będziemy robić dokładne plany, oparte na analizie i osadzone głęboko w Materii. Dzięki nim transformacja ma ogromną szansę na sprawny i treściwy proces, który nie pozwoli nam na zbyt długie okresy załamań i pustki. Na naszą korzyść działa także wspaniały trygon Wenus do Plutona. Tutaj mogą wydarzyć się prawdziwie cuda, o ile otworzymy się na pomoc drugiej płci. W przeprowadzeniu zmian, bądź też w natchnieniu do zmian panie wspomogą panowie. Panów zaś wspomogą panie w odpowiednim ukierunkowaniu ich energii na to, co doskonałe. Trygon Saturna do Neptuna ogarnie i usystematyzuje skołatane myśli i emocjonalne rozdarcie, dzięki czemu dogadanie się, wzajemne zrozumienie, a także zrozumienie siebie i własnych pragnień przyjdzie nam z łatwością.\nNeptunowi przeszkadzać może Mars. I vice versa. Pęd do działania usadowił się bowiem w znaku Bliźniąt, który tymczasem skupił się na domie dziesiątym, odpowiedzialnym za pracę i podejście do niej. Praca, a więc systematyka i powtarzalność kłócą się z samym działaniem. Bliżniaczy zmysł do snucia planów i tworzenia sprytnych koncepcji wcale nie pomaga. Mamy więc wprawdzie energię do działania, która aż prosi się, by ją wykorzystać w sposób pomysłowy i wizjonatorski, ale w obszarze systematycznej pracy i cierpliwego poszerzania możliwości własnej kreacji. Pogodzić te przeciwieństwa można poprzez wykorzystanie pomysłowości w już znanej tematyce pracy, np. poprzez wprowadzenie małych zmian w dotychczasowej rutynie, do czego zachęca i tak aura ósmego domu. Skorzystają na tym przede wszystkim Bliźnięta, bo i one najbardziej zostaną dotknięte pragnieniem działania. Neptun, który utworzył kwadraturę do Marsa, zachęca – zwłaszcza w znaku Ryb – do zajmowania się emocjami, a więc także wyobraźnią i światem wewnętrznym. Ten z kolei stoi w sporej sprzeczności z ekstrawertycznym działaniem. Dodatkowe, powodujące napięcia położenie, tylko tą sprzeczność nasili. Działać, czy budować siebie od wewnątrz? Oczywiście najlepszym rozwiązaniem jest znalezienie czasu dla jednego i drugiego, o czym najbardziej powinny pamiętać zodiakalne Ryby.\nWenus pomagać będzie sprzymierzeniec, Pluton, ale dobrą passę zakłóci jej naturalny przeciwnik, Jowisz, z którym utworzy dodatkowo nieprzyjemną kwadraturę.\nJowisz jako władca radości życia i zwycięzca śmiertelnej pustki, sprzeciwia się wszelkim dążeniom do perfekcji. Wiążą się one przecież z pracą, trudem i powagą. Energia Jowisza namawia natomiast do cieszenia się tym, co jest oraz do zabawy i frywolności. Dom czwarty i piąty oraz znak Strzelca zachęcają dodatkowo, by tą energię wyrazić, bez zważania na konsekwencję. Dla niektórych z nas, zwłaszcza zodiakalnych Ryb i Strzelców, będzie to czas niezdecydowania i poirytowania. Zabawa, czy analiza emocji i odkrywanie pragnień? O to jest pytanie…zwłaszcza, że energia Jowisza skorzysta na trygonowym połączeniu ze Słońce, co dotknie przede wszystkim Strzelców. Bardzo trudno przyjdzie im skupienie się na czymkolwiek, co będzie związane z obowiązkami, podświadomością, czy przyszłością.\nPełnia Księżyca w kwietniu, w znaku Wagi odbędzie się więc pod hasłem transformacji, bądź też ukrzyżowania iluzji, która nie pozwoliłaby się naszemu potencjałowi rozwinąć. Umiera w nas to, co nam zawadza i nie sprzyja, by zrobić miejsce na nową formę i jej wyrażenie. Przestrzeń zaopatrza nas w energię do wejścia w podświadomość, odszukania i przeanalizowania tego, co nam nie służy oraz do stworzenia nowych koncepcji na dalsze działanie. Zaopatrzeni jesteśmy także w samą energię do działania, o ile przeznaczymy ją na ulepszanie już rozpoczętych projektów, bez tworzenia nowych. Sprzyjają nam także Pluton i Saturn, którzy dzielnie zachęcają do wyrażania się przez pracowitość i systematykę. Jeżeli uda nam się trochę utemperować perfekcjonistyczne zapędy, mamy także szansę na chwile radości i wyluzowania w naszym codziennym działaniu.\nWszystko to jest możliwe, o ile się o to postaramy. Ponieważ – jeżeli nie urodziliśmy się pod słońcem Barana od połowy znaku i Byka do połowy znaku – Słońce nie natchnie nas energią do spontanicznego i niewymuszonego oddania się twórczości.\nTutaj skorzystać musimy z własnej mocy: wolnej woli, skrywanej niekiedy pod nazwą „ego”. Skoro wiemy zatem, z czym przyjdzie się nam mierzyć, w naszych rękach spoczywa jakość nadchodzącej transformacji. Możemy poddać się emocjonalnym zawiruchom i pozwolić się przez nie potargać, licząć na końcowy uśmiech losu i jakiekolwiek zrozumienie. Możemy także postarać się o dystans do wewnętrznego huraganu i – mimo trudu – zastanowić się, skąd się on bierze. Odkrycie przyczyny bowiem będzie jednoznaczne z odnalezieniem blokady. Świadomość ograniczenia natomiast pozwoli na skuteczne plany i samo działanie ku zmianom. Bez zbędnych opóźnień i wahań. Poza tym sięgnięcie do własnej głębi pod wpływem Merkurego i Saturna umożliwi nam klarowne wyrażenie i zaakcentowanie własnych potrzeb i celów. To z kolei jest pierwszym i niejako najważniejszym punktem przyszłych sukcesów.\nDystans i skrzętna analiza pozwolą nam także na przekierowanie energii do obszaru, który jest niejako powołaniem tej pełni w znaku Wagi – do szóstego i siódmego domu we władaniu Wodnika. Rezydująca tam Lilith domaga się skupienia na budowaniu harmonii w związkach oraz budowania samych związków, które stworzą wspaniałe warunki do wspólnego cieszenia się życiem. Wszechobecna energia transformacji powinna zatem zostać przekierowana do tego obszaru. Dzięki niej bowiem mamy możliwość uśmiercania starego i robienia przestrzeni na nowe. Również w obrębie naszych przekonań dotyczących drugiej płci, samych związków oraz wpólnot rodzinnych i biznesowych. Wcześniej wspomniany sekstyl Wenus do Plutona również do tego zachęca, a pomoc w klarownym wyrażniu własnych myśli i uczuć dodatkowo udrożnia i wzbogaca wzajemną komunikację. Silnie osadzony ósmy dom natomiast wzbudza w nas ogień pożądania, który również sprzyja zacieśnianiu relacji. Lilith znajduje się jednak daleko poza zasięgiem Słońca i potrzebuje systamatycznych działań z poziomu ego.\nSama pełnia w kwietniu także odwraca uwagę od Lilith. Energia Słońca zostaje skupiona bowiem przede wszystkim na znaku Barana i Byka.\nW tym obszarze dojdzie do zgromadzenia potężnej dawki natchnienia, które przejawia się w nas poprzez emocje. Zwłaszcza skore do impulsywnego działania Barany nabiorą jeszcze większego rozpędu, rozbijając się co rusz o pryskające iluzje. Chiron bardzo mocno weźmie ich pod swoje skrzydła i będzie drążył aż do białej kości. Barany bowiem nie będą skłonne do przemyśleń. Bardziej im będzie po drodze z energią Jowisza. Skłonne do zabawy uciekać mogą od emocjonalnych zawiruch. Te jednak nie odpuszczą, co może się spotkać w mocnymi huśtawkami nastrojów i bardzo trudną transformacją, która nie zakończy się wraz z pełnią. Kwadratura Słońca do Plutona dodatkowo utrudni przemianę. Nie ma jednak rzeczy niemożliwych. Nabranie dystansu i skierowanie uwagi na własne emocje pomogą ułagodzić Chirona i nabrać zrozumienia, którego centaur się domaga. Dzięki temu sama transformacja może przebiegać łagodniej i oczyścić przystrzeń na przyjście nowego.\nKwietniowa pełnia odbywa się w znaku Wagi, a więc Księżyc znajduje się w Wadze. Zwykle takie położenie oznacza, że dany znak jest całkowicie pozbawiony energii natchnienie i pogrąża się w podświadomości oraz podświadomych schematach.\nTym razem jednak Wagi w drugiej połowie znaku wygrały los na loterii. Za sprawą kwinkunksa do Chirona, Merkurego i Wenus, są obdarzone wielkim wsparciem. Chiron obejdzie się z nimi bardzo łagodnie i delikatnie wskaże miejsca, wymagające transformacji. Mekrury pomoże w analizie i wyciąganiu właściwych wniosków, a Wenus pokieruje ku najbardziej doskonałym możliwym rozwiązaniom. Pomoc przestrzeni, a także samych kobiet – partnerek, przyjaciółek, cioć, babć, mam itd. – będzie nieoceniona. Swoje trzy grosze doda także Jowisz, który przez sekstyl do Księżyca obdaruje Wagi siłam do życia i do korzystania z jego dobrych stron. Fakt, będzie trochę mało energii na samą transfromację ze względu na kwadraturę Plutona do Księżyca, ale i tak wszystko powinno odbyć się dość harmonijnie i bez większego wysiłku. Podbnie sytuacja będzie wyglądać u Skorpionów, przede wszystkim z pierwszej połowy znaku.\nStrzelce mocno odczują rozdźwięk między pragnieniem zabawy, a domagającą się uwagi pustką i atmosferą śmierci. Będzie ich ciągnęło do przyjemności dla ciała oraz do swobodnego wyrażania się, czemu na drodze mogą stanąć drobne niepowodzenia, rozbite iluzje i mocne emocje. Strzelcom jednak trudno będzie się na nich skupić i zrozumieć ich pochodzenie.\nKoziorożce w dalszym ciągu poświęcać się będą systematycznej pracy i dążeniom do celu. Energia Plutona napędza ich do zmian w obszarze pracy już od jakiegoś czasu, więc Chirona przyjmą w sposób raczej łagodny. Dobre układy z Merkurym, Wenus i Neptunem pozwolą Koziorożcom również na sprawną analizę, wyciąganie wniosków i tworzenie planów, dostosowanych do nowych możliwości i nowej, przetransformowanej świadomości.\nWodniki tak jak wszystkie inne znaki odczują aurę pustki i transformacji. Nie będzie im również obca rozbita iluzja. W przeciwieństwie do innych przyjdzie im jednak naturalnie skupienie się na powołaniu pełni w znaku Barana. Lilith rezydując w ich znaku, automatycznie skieruje ich uwagę na związki.\n„Umiejętność skupienia na pracy, na kreacji może pomóc każdemu w zachowaniu dystansu do wzburzonych emocji, niezależnie od znaku zodiaku, zwłaszcza w trakcie tej pełni.”\nRyby mocno odczują energie transformacji, a nawet znajdą się w jej sercu. Rezydujące w ich znaku planety dodatkowo natchną Ryby dążeniem do perfekcji, wyobraźnią i emocjami, które będą musiały znaleźć ujście w kreacji. Kreacja jest bowiem także transformacją energii emocji na słowa, zdania, kształty i kolory. W ten sposób uda się zodiakalnym Rybom zachować dystans do wzburzonych emocji oraz wyjść naprzeciw zrozumieniu, które niesie ze sobą Chiron. Energia Plutona i Saturna pomogą im w jasnym formułowaniu potrzeb i pragnień, a także w tworzeniu jasnych komunikatów. Jeżeli uda się Rybom skupić na pracy, również działanie sprawi im mniej trudności.\nUmiejętność skupienia na pracy, na kreacji może pomóc każdemu w zachowaniu dystansu do wzburzonych emocji, niezależnie od znaku zodiaku, zwłaszcza w trakcie tej pełni. Ósmy dom bowiem aspiruje do przemiany, która zawsze wyzwala kreację. Kreując, wyzwalamy przemianę. Wszyscy więc możemy w tych dniach odczuwać wzmożone napięcie seksualne. Jest ono symbolicznie pragnieniem kreacji, a więc zamiany energii emocji w zrozumienie, które da nam świadomość tego, co i jak chcemy stworzyć. Zrozumienie zaś w swym fizycznym wymiarze odnosi się do cielesnego ogazmu. Transformować możemy więc poprzez twórczość naszych umysłów, jak i ciał. Dlatego właśnie podczas pełni w Wadze powinniśmy przyczynić się do przekierowania części energii transformacji na obszar związków, rodziny i przyjaciół. Jest to bowiem dobry czas na zmiany na tych polach, zwłaszcza te zmiany, do których popycha nas pragnienie serca. Świadome i nieświadome.\nCategory : ASTROLOGIA W SYMBOLACH\tAstrologia, Baran, Byk, Horoskop, Kosmogram, Pełnia, PełniaKsiężycaWZnakuWagi, Ryby, Strzelec, Waga, ZnakiZodiaku\n← NÓW KSIĘŻYCA W ZNAKU BARANA – 5 KWIETNIA 2019\nNÓW W ZNAKU BYKA, MAJ 2019 – INTUICJA, KREATYWNOŚĆ I NOWE POCZĄTKI →


Na spotkaniu w Wilnie Białoruś mógłby reprezentować premier - DELFI PL\nNa spotkaniu w Wilnie Białoruś mógłby reprezentować premier\nniedziela, 28 kwietnia 2013 г. 11:33\nBiałoruscy analitycy i opozycjoniści twierdzą, że podczas szczytu Partnerstwa Wschodniego w Wilnie, które odbędzie się w listopadzie, Białoruś mógłby reprezentować premier Michaił Miasnikowicz. Jest to jeden z nielicznych białoruskich dygnitarzy, którzy nie mają zakazu wjazdu na teren UE.\nCo prawda większość opozycjonistów twierdzi, że Miasnikowicz nie jest wpływowym człowiekiem na Białorusi. „To jest człowiek, od którego słów czy zdania nic nie zależy. Wszelkie decyzje są podejmowane w administracji Łukaszenki” – twierdzi opozycjonista Wład Kobets.\n„Jeśli jest potrzeba z kimś rozmawiać, to właśnie Miasnikowicz jest dobrym kompromisem, bo to pokaże, że Białoruś, chociaż jakoś uczestniczy w Partnerstwie Wschodnim” – zaznaczyła Olga Zacharowa, znana działaczka społeczna praw człowieka na Białorusi.


Podsumowanie "Noc" | Podziemie Opowiadań\n29-09-2014, 19:08 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 29-09-2014, 19:08 przez Triceraton.)\nWitajcie, witajcie! Nasza kochana Naw spróbowała swoich sił w odświeżeniu Cotygodniowych Warsztatów Twórczych i wyszło jej to niezwykle dobrze, bo mamy pięć prac ^^(rekord!)Zapraszam do czytania i oceniania:\nDwójka mężczyzn siedziała przy metalowym stole wystającym ze ściany. Gdy nie był potrzebny, mebel chował się między panele tworzące ścianę nie zawadzając podczas pracy.\nSiedziska działały na dokładnie takiej samej zasadzie, lecz ich górna część wykonana była z miękkiego tworzywa, które po nadmuchaniu sprężonym powietrzem tworzyło wygodną podstawę fotela, który tworzyło również oparcie działające na podobnej zasadzie.\nPrzed mężczyznami stały dwa kieliszki wypełnione w czwartej części winem. Same naczynia również były raczej nietypowe – wykonane ze zwyczajnego szkła posiadały zamiast podstawki solidny magnes, a otwartą zazwyczaj czaszę ograniczało im wieczko z małym, otwieranym za pomocą jednego ruchu otworem do picia. Wokół nóżki owinięta była niewielka rurka podłączona do głównej komory kieliszka, która wytwarzała ciśnienie wypychające płyn w stronę ust pijącego. Wszystko to by móc spokojnie napić się wina ze szkła w środowisku zerowej grawitacji. I choć praktycznie wszystkie statki wykorzystywały jeden z wielu sposobów na osiągnięcie sztucznego ciążenia, Ferment-VI nie mógł sobie na to pozwolić.\nW roku 2831 przeprowadzono pierwszy eksperyment warzenia wina w przestrzeni kosmicznej, naturalnie przeprowadzony przez Rosjan, którzy próbowali uzyskać wysokoprocentowy zacier do destylacji. Na szczęście jeden z nich nie wytrzymał do zakończenia się procesu fermentacji i skosztował lichego napoju, który okazał się istnym nektarem, doskonalszym od najwspanialszych win tworzonych na Ziemi.\nInformacje nie pozostały w rękach Rosjan przez zbyt długi czas – jak to bywa po kilku głębszych każdy staje się bardziej rozmowny. Znacznie bardziej rozmowny. W zasadzie tak rozmowny, że przez ponad dwa tygodnie nie schodził z pierwszych wpisów wszystkich serwisów informacyjnych. Najpierw Wspólnota Obu Ameryk, a później pozostałe kraje różnymi metodami uzyskały próbki kosmicznego zacieru i rozpoczęły planowanie stworzenia całych flot wytwarzających alkohol w próżni. Niektórzy próbowali proces powtórzyć na Ziemi, lecz z marnymi rezultatami – drożdże zdawały się być po prostu szczęśliwsze, gdy nic nie ściągało ich do dołu fermentora i tyle.\nNiemieckie tankowce piwne nie odniosły wielkiego sukcesu, starając się opchnąć beznadziejny towar smakujący jak gorzki i mocno wytrawny ekstrakt podeszwy gumiaka. Czesi razem ze Słowakami poprawili wynik rywalów umiejętnie dozując ilość chmielu oraz odpowiednio zacierając słód na stacjach orbitujących wokół Wenus, osiągając odpowiednie temperatury poprzez naświetlanie zbiorników światłem słonecznym. Ich produkt był pijalny, lecz nie wydawał się być o wiele lepszy od zwykłego piwa warzonego na Ziemi.\nNastępni byli Anglicy oraz Francuzi, którzy ze swoimi odmiennymi podejściami do tworzenia cydru próbowali stworzyć bajeczny gwiezdny trunek – również bez powalających rezultatów – w najlepszym wypadku napoje nadawały się do wypicia.\nJednocześnie Rosjanie oraz Szkoci wypuścili swoje statki fermentacyjne, próbując stworzyć najlepszą wódkę oraz whisky, jakiego Ziemianie kiedykolwiek próbowali. Napój był znacznie mocniejszy niż zwykle, bo drożdże fermentowały do osiągnięcia ponad dwudziestu pięciu procent alkoholu w nastawie, przez co destylacja była bardziej efektywna, lecz napój był pozbawiony smaku – nadawał się raczej na paliwo rakietowe, niż jako miły trunek umilający długie wieczory przy kominku… lub ognisku pośrodku tundry.\nWreszcie do pracy wzięli się niezależni winiarze, którzy wynosząc na orbitę niesamowite ilości rozmaitych owoców wreszcie odkryli prawdziwy potencjał próżniowych drożdży tworząc najlepsze wina, które zaskakiwały bogactwem bukietu i zawsze układały się ze sobą w harmoniczną całość.\nTaki statek posiadali właśnie Mo i Bit. We dwójkę zebrali pieniądze potrzebne do zmontowania wszystkich niezbędnych części, a następnie ruszyli w kosmos, ot tak, fermentując i popijając to, co już zostało zabutelkowane.\n– Dobre. Pigwa się w tym roku sprzeda aż miło – zawyrokował Mo odstawiając kieliszek na stół. Szkło przylgnęło do stołu z cichym stuknięciem, a ciecz w środku zareagowała nagłym wzburzeniem.\n– Prawda. Chociaż i śliwka, i ryż nam wyszedł solidny. Pigwa jednak będzie hitem tej jesieni, o ile zdążymy do czerwca wrócić na Ziemię i zostawić butelki do leżakowania.\nMo pokiwał głową, spoglądając na poruszające się w zadziwiający sposób wino, a następnie sięgnął po nie i jeszcze raz, by pociągnąć niewielki łyk.\n– Brzoskwinia i jabłko szaleją… – powiedział po jakimś czasie Bit, wsłuchując się w basowe bulgotanie dobiegające z pomieszczenia obok. Rozmowa, tak jak i życie na statku fermentacyjnym płynęło powoli jak zimna melasa.\nMo mruknął, a napięcie mięśni, by wydać ten krótki dźwięk poruszyło całym jego tułowiem, lecz nie skupiło jego rozmarzonego wzroku.\n– A ty słyszałeś historię Arta Astronauty? Ktoś mi ostatnio opowiadał – zaczął Bit, lecz Mo nawet nie drgnął, więc mężczyzna po prostu ciągnął dalej. – Był sobie kiedyś Art Astronauta. Dostał misję, co by zbudować najlepszy statek jaki potrafi, a później polecieć nim szybciej niż prędkość światła. Art się wpierw tylko w głowę puknął, bo łeb miał na karku i wiedział, że do tego by potrzebował nieskończonej ilości energii i jeszcze trochę, ale że kasą nie gardził, to się zgodził. Poprzyczepiał do lekkiego kadłuba dziesiątki silników, naładował się jak tylko mógł paliwem różnego sortu i poleciał. Leciał, leciał, mijał planety coraz to szybciej i szybciej. Spojrzał na prędkościomierz, co to laserem mierzył szybkość oddalania się od Ziemi i tak patrzy – 0,8c. 0.9c. 0.95c. 0.98c. 0.99c. A później patrzy, patrzy i… i prędkościomierz pokazał mu No-C. Że nie ma prędkości światła. I co to teraz ma być? Wszechświat mu mówi, że nie ma przekraczania prędkości światła, czy że tak szybko leci, że już prędkości światła nie ma? A może ten jego prędkościomierz jakiś zły był? Albo w ogóle komputer mu się popsuł? A może ten cały Art to w ogóle jakaś bujda jest?\nMo znów mruknął i mrugnąwszy parę razy, jakby właśnie się zbudził ze snu, spojrzał na swojego przyjaciela i powiedział.\n– Słyszałem historię Arta Astronauty. Więcej ci powiem – to ja ci ją opowiedziałem.\nObaj pokiwali głowami, uśmiechając się lekko, a następnie zamilkli na kilkanaście minut, popijając tylko wino pigwowe.\n– A słyszałeś o Gucie Górniku? – zapytał Mo.\nBit pokręcił głową i spojrzał z zaciekawieniem na przyjaciela.\n– No to był sobie Gut Górnik. Pracował sobie w kopalni na jakiejś asteroidzie, kopał, kopał i wszystko wysyłał na Ziemię mikrosondami, po kilkaset kilogramów, bo tak mu wygodniej było. Kopie, kopie, ogląda te swoje cyferki na radarze, co mu wskazują ile jakich złóż na tej swojej asteroidzie ma. No i pewnego dnia tak patrzy i widzi, że mu system błąd wyrzucił – No-C. Że węgiel mu się skończył.\n– Co dalej? – zapytał po kilku chwilach Bit.\n– Nic, to tyle. Parę lat później się przeniósł na inną asteroidę i odkrył związek azotu, tlenu i węgla. Jakiś dziwny, bo tlen normalnie, dwa wiązania miał, ale azot i węgiel po jednym. A taki o, N – O – C.\nBit pokiwał głową i dopił ostatni łyk wina.\n– Spać trzeba iść, późno się robi.\n– Noc nadchodzi, chciałoby się rzec. Ale tu zawsze jest noc. Światła zgasisz i masz noc, dobę sobie możesz i po czterdzieści godzin ustalać.\nŻaden już nic nie powiedział, tylko wino jabłkowe zabulgotało wesoło.\nPoczułem pierwsze uderzenia kropel deszczu na swoim szarym, pomiętym bardziej niż zwykle kapeluszu. Noc zapadła już całkowicie, wręcz mogłem poczuć ją na swej skórze. Nikłe światło ulicznych latarni prowadziło nierówną walkę z ciemnością, jednak ja wiedziałem już, że w tej dzisiejszej bitwie mrok będzie zdecydowanym zwycięzcą. Wyciągnąłem z paczki kolejnego papierosa.\nStałem w jednym z tysiąca zaułków biednej dzielnicy Nowego Yorku. Z takiego miejsca w każdym innym momencie czym prędzej bym uciekł, jednak teraz miałem robotę do wykonania. Pierwszy znalazłem się na miejscu zbrodni, a jako świeżo mianowany szef policyjnego wydziału śledczego nie mogłem tego spartaczyć. Pochyliłem się nad ciałem leżącym u moich stóp.\nByła to prostytutka, wiedziałem o tym. Nie trzeba było jednak być żadnym detektywem, aby to spostrzec. Jaką inną profesję uprawiać by mogła kobieta ubrana w ten sposób, pośród dzielnicy biedoty. Przyznałem w duchu, że mimo iż Wielka Depresja skończyła się przeszło rok wcześniej, to jej skutki dalej widać było na ulicach. Kobieta taka jak ta w normalnych czasach nie miałaby żadnych klientów. Podczas tego szaleństwa wszystko było jednak możliwe, nawet krowy-ladacznice.\nNie mogłem powiedzieć, że nie spodziewałem się takiego obrotu spraw. Już od dawna wiedziałem, że z moim byłym partnerem, a obecnym podwładnym – Jamesem, jest coś grubo nie w porządku. Kiedy zaczynaliśmy wspólnie pracę, byliśmy dwójką najbardziej ambitnych i dumnych ze swojego zawodu policjantów. Wspólne marzenia o pilnowaniu porządku i pomaganiu innym ludziom wydawały się wtedy takie rzeczywiste. Napełniały nadzieją, że pomimo całego bałaganu dookoła, to, co my robimy, ma jakiś głębszy sens. Tak – mogliśmy powiedzieć – na całym świecie, a już szczególnie w Nowym Yorku jest mnóstwo brudu i zła, jednak staramy się to naprawiać. To my możemy naprawdę coś z tym zrobić i poprowadzić świat do choć trochę lepszego jutra!\nByliśmy naiwni i głupi, trzeba to przyznać. Świat pokazał nam to z całą gwałtownością i brutalnością. Najpierw, jakieś trzy lata po rozpoczęciu przez nas służby, była ta cholerna sprawa gangu narkotykowego, która zaczęła się od jednego, niepozornego dealera. Śledztwo przeprowadziliśmy doskonale, wszystkie nici, z cierpliwością zbierane przez kilka miesięcy, doprowadziły nas wreszcie do kłębka, którym okazał się być jeden z bossów nowojorskiego podziemia. Obaj cieszyliśmy się już tryumfem, kiedy nagle doszła nas wiadomość z góry – sprawa przejęta. Dostaliśmy premię, ucieszyliśmy się nawet w pierwszej chwili, że ktoś bardziej doświadczony i kompetentny od nas sfinalizuje śledztwo i aresztuje odpowiednich ludzi. Wszystko jednak natychmiast ucichło, zaś nikt z winnych nie został ukarany. Kiedy zapytaliśmy wtedy szefa, co się stało, on jedynie nakazał nam milczenie i wypłacił jeszcze drugą, wyższą premię.\nObaj czuliśmy się z tym faktem grubo nie w porządku, umieliśmy dodać dwa do dwóch i wywnioskować, co zaszło pośród wyższych szczebli policyjnej drabiny. Jednak nie chcąc stracić pracy, schowaliśmy pod siebie ogony i stwierdziliśmy, że nie możemy zrazić się jednym, zapewne niereprezentatywnym przypadkiem.\nPopatrzyłem jeszcze raz na ciało prostytutki. Wiedziałem, że z obecnymi dowodami śledztwo pójdzie jak po maśle i James najpóźniej jutro rano zostanie aresztowany, a potem niezwłocznie osądzony. W coś ty się, stary, wpakował, pomyślałem.\nPóźniej było jednak jeszcze gorzej. Kolejne sprawy, kolejne łapówki i ciągle towarzyszące nam poczucie winy. Pomimo tego, że byliśmy dwójką najbardziej utalentowanych i najciężej pracujących detektywów, często nie mogliśmy świętować zakończonej pomyślnie sprawy. Trzeba być dyskretnym, powtarzali zmieniający się co jakiś czas przełożeni. Trzeba być cicho i do pewnych spraw podchodzić z dystansem. Gówno prawda. Dostawaliśmy wprawdzie częste premie oraz kolejne stopnie, jednak obaj czuliśmy się jak ostatnie sukinsyny.\nOd początku wydawało mi się, że lepiej to wszystko znosiłem od Jamesa. Byłem coraz bardziej gruboskórny, nauczyłem się nie słyszeć tego, czego nie musiałem i nie wiedzieć o sprawach, o których, dla własnego dobra, nie powinienem mieć pojęcia. Mój partner reagował na to jednak dużo gorzej. Stawał się coraz bardziej gwałtowny, brutalny i opryskliwy. Zagubił się w swoim poczuciu wyższej sprawiedliwości i to z jej powodu właśnie zaczęło mu zdrowo odpieprzać.\nPamiętałem, jak jeszcze kiedyś, podczas stosowania chyba najpopularniejszego ze sposobów przesłuchiwania, metody "dobry glina, zły glina", to zawsze ja miałem być tym gorszym. James wolał miłe słówka i łagodne podejście, zaś to ja straszyłem i biłem głośno w stół. Jednak pewnego dnia to się zmieniło.\nMój partner zaczął któregoś razu nalegać, że koniecznie to on powinien być tym "złym". Przesłuchiwaliśmy wtedy człowieka podejrzanego o morderstwo. Sprawa wprawdzie nielicha, jednak to, co zaczął wyczyniać James, przechodziło ludzkie pojęcie. Wydzierał się na całe gardło, policzkował mężczyznę, groził bronią, a nawet bił kolbą po brzuchu i plecach.\nGdybym nie był wtedy już mocno zobojętniały na różne sprawy, pewnie bym zareagował. Ja jednak postanowiłem mu nie przerywać. Także i później, gdy śmiertelnie postrzelił uciekającego złodzieja, powinienem był zrugać go za to, że oddał tylko jeden strzał ostrzegawczy. Jednak nie zrobiłem tego. W późniejszym śledztwie okazało się, że przestępcą tym był jakiś biedny Murzyn, który włamując się do apteki próbował zdobyć lekarstwa dla swojej umierającej matki. Jamesa jednak w ogóle to nie obchodziło, w jego życiu zapanowała jedna, długa, ciemna noc.\nPotem zostałem szefem całego wydziału i nie mogłem z nim dłużej pracować. Przyjął to bardzo źle. Wcześniej nie zdawałem sobie z tego sprawy, jednak byłem rodzajem ostatniej spokojnej przystani w jego życiu. James nie miał rodziny i tylko ze mną czasem zdarzyło mu się luźniej porozmawiać.\nJednak widziałem, że jest z nim coraz gorzej. Partnerzy, których mu przydzielałem, z reguły rezygnowali po przepracowaniu z nim jakiegoś tygodnia, skarżąc się na jego niestabilny charakter i destrukcyjne skłonności. Mogłem wtedy po prostu go zwolnić, jednak przypomniałem sobie o tej wielkiej sprawiedliwości, której kiedyś obaj hołdowaliśmy. Wiedziałem, że gdybym wylał go z pracy, mógłby zrobić jakieś jeszcze większe głupstwo. Jeszcze poszedłby do prasy z historią którejś z szemranych spraw, a jakiś nieroztropny redaktor zgodziłby się na jej opublikowanie. Wiedziałem też, że po zwolnieniu równie dobrze mógłby próbować kogoś zabić, czy to mnie, czy siebie, czy nawet przypadkowo napotkaną osobę.\nJa, szef całego wydziału śledczego nowojorskiej policji, miałbym na to pozwolić?\nSprawdziłem jeszcze raz, czy wszystko jest na swoim miejscu i czy na pewno nie zostawiłem żadnych śladów, mogących kogoś naprowadzić na moją osobę. Ofiarę wybrałem idealnie, jeszcze niedawno była ona widziana z Jamesem, zaś jego pistolet, pozostawiony w śmietniku obok, tylko potwierdzał stworzoną przeze mnie wersję wydarzeń. Wypaliwszy do końca papierosa odetchnąłem głęboko nocnym powietrzem. Zastanawiałem się wcześniej, czy dopadną mnie wyrzuty sumienia, jednak nie czułem absolutnie nic. W końcu to, co zrobiłem było jednocześnie sprawiedliwe, pragmatyczne i pożyteczne dla społeczeństwa. W pełni zrealizowany utylitaryzm. Poczułem nawet pewne ukłucie dumy.\nNagle usłyszałem ciche bzyknięcie. Najbliższa latarnia uliczna przestała działać. Dzisiejsza noc była wyjątkowo ciemna i paskudna.\nKolejna strzała poprzedzona świstem pojawił się z ciemności i zabiła stojącego obok mnie żołnierza na miejscu. To utrzymało mnie w przekonaniu że śledzący nas od dwóch dni strzelec dalej nas śledzi. Spłoszony koń umknął w ciemność, od dłuższego czasu utrudniającą nam podróż. Nie widziałem strzały, ale usłyszałem świst i to również utrzymało mnie w przekonaniu że nic się nie zmieniło. Ścigający nas od dwóch dni zabójca za każ dym razem postępował tak samo, zabijał jeźdźca a potem jego konia. Mimo stałego schematu nadal nie mogliśmy go wyśledzić, a ja wciąż traciłem moich ludzi. Zdenerwowany, odwróciłem się i spojrzałem na trzech z ośmiu pozostałych ludzi w moim oddziale.\n– Jeśli chcecie możecie zawrócić, ja idę dalej otrzymałem rozkaz przekazania ustnej wiadomości dla jego królewskiej mości króla Sedrina. Po za tym, w tej ciemności nie zdążyli byśmy nawet dojechać do skraju lasu, a co dopiero z niego wyjechać. Jeśli dalej będziemy jechać bez zbędnych postojów, uda nam się przed porankiem wyjechać z tego lasu. Spiąłem konia i ruszyłem pierwszy, pochylając się w siodle aby nabrać prędkości i unikać nisko rosnących gałęzi drzew, które nie kiedy potrafiły ściągnąć z siodła dobrego jeźdźca. Świst, kolejny z moich ludzi martwy wypadł z siodła.\n– Nie zatrzymujemy się i nie zwalniamy! – Jeszcze mocniej spiąłem konia i pochyliłem się w siodle. Jeden z moich ludzi wyprzedził mnie i zajechał mi drogę.\n– Co ty do cholery robisz?! – Krzyknąłem. Postać którą początkowo brałem za jednego z moich żołnierzy okazał się Gridem – pół elfem, pół człowiekiem. Uznawali oni że ludzie to skażenie świata, a rasa elfów to jedyna nacja która powinna istnieć. Gromadzili się w mniejszych lub większych grupach, podróżując po świecie paląc, niszcząc i grabiąc wszystko co spotkali na swojej drodze jeśli należało to do człowieka. Mężczyzna uśmiechnął się do mnie, po czym naciągnął na łuk dwie strzały i strzelił w moim kierunku. Obydwie strzały trafiły w mojego konia, a zawarta w nich trucizna natychmiast go powaliła. Nim upadłem, zobaczyłem jeszcze jak dwóch podobnych strzelców celuje w moich ludzi. Chwile po upadku zemdlałem.\nObudziłem się związany, leżąc na ziemi w małym domku. Wybudowanym z niskich gałęzi drzewa pochylonych i przysypanych ziemią tak że tworzyły coś na wzór ściany.\n– Czy to możliwe że znalazłem się w nieznanej dotąd nikomu osadzie Gridów? – Pomyślałem. Większość twierdziła że zabijają wszystkich na miejscu i nigdy nie biorą jeńców nawet dzieci czy kobiety.\n– Wstałeś? – Usłyszałem głos za plecami. Ktoś podniósł mnie na nogi. Dzięki światłu księżyca wpadającemu między gałęziami mogłem ocenić jak on, a raczej ona wygląda. Twarz miała pokrytą biała farbą z czarną plamą na czole. Długie białe włosy sięgały jej do kolan. Ubrana była w skórę jakiegoś zwierzęcą sięgającą od brzucha do kolan. Chwyciła mnie za związane ręce i zaprowadził do większego szałasu wykonanego w ten sam sposób co poprzedni w którym siedział starty mężczyzna ubrany w zielony płaszcz przewiązany w pasie złotym pasem. Kiedy tylko znalazłem się w środku spojrzał na mnie zielonymi, świdrującymi oczami i wskazał miejsce w które zostałem zaprowadzony i podsadzony prze moją przewodniczkę. Obok mnie leżała związana dwójka moich ludzi z zadrapanymi twarzami i zamkniętymi oczami. Ubrania, białe koszule poplamione były dużymi plamami krwi.\n– Wiemy że przewozisz informacje militarne dla swojego król. Chciał bym cię prosić abyś mi je przekazał. Mężczyzna ubrany na zieolno przysiadł naprzeciwko mnie i zaczął obracać w dłoniach mały nożyk z charakterystycznymi złotymi wzorcami świadczącymi o krasnoludzkim pochodzeniu.\n– Skąd w rękach kogoś kto nienawidzi rasy ludzkiej i każdej innej, nóż krasnoludzkiego pochodzenia?\n– Po pierwsze nie jestem gridem, nie jestem ani elfem ani człowiekiem. Z krwi i kości jestem krasnoludem, urodzonym i wychowanym w Kegar pod Emagardem. Nazywam się Cergin i jestem druidem, czarodziejem. Tak, mój przyjacielu wiele się zmieniło, gridowie zorientowali się już dawno że w pojedynkę w walce z ludźmi nie mają szans. Postanowili więc podpisać sojusze, wzmocnić swoją pozycje. Jako pierwsi zwrócili się do elfów oni jednak im odmówili ze względu na handel wyrobami magicznymi z ludźmi. Od stuleci nikt prócz pierwszego ludu nie umie posługiwać się magią, a nawet jeśli koś, coś odkrył i umie się posługiwać to najczęściej nie są to mocne zaklęcia a jedynie tym czasowe błyski. Dzięki temu początkowo zepchnięte w góry elfy, jako jedyni znawcy sztuki magicznej mogli odbudować swoją potęgę z czasów przed Żniwem. I tak oto następni w kolejce byliśmy my, krasnoludy zmuszone do coraz cięższej pracy w kopalniach w poszukiwaniu nowych złóż i niewielką zapłatą za ich wydobycie. Masowa produkcja broni prze ludzi spowodowała zaniżenie ceny krasnoludzkich wyrobów, oraz przyczyniła się do zamknięcia wielu zakładów. I tak oto skuszeni perspektywą poprawy warunków życia, połączyliśmy nasze siły zbrojne z gridami. Otrzymując w zamian wyszkolenie magiczne. Do nas natomiast należało wyposażenia armii oraz dowodzenie nimi. Ktoś w końcu zrozumiał że na całym świecie nie ma lepszego wojownika od krasnoludów. Ale koniec gadania o historii, pytam się czy po dobroci przekażesz mi treść królewskiej wiadomości?\n– Nie – odparłem bez zastanowienia.\n– W takim razie zmuszony będę posłużyć się szantażem, który z nich ma zginąć pierwszy?\nWskazał ręką na dwóch śpiących żołnierzy należących do mojego oddziału.\n– Otrzymałem rozkaz, zginąć albo przekazać wiadomość. I odpowiedź brzmi nadal brzmi – nie.\n– Mea, a ser di na tve, me gellar pis terma. Siedząca obok mnie kobieta która mnie przyprowadziła, wstała, podeszłą do pierwszego z moich ludzi i jednym szybkim ruchem wyciągnęła nóż, po czym spojrzała na Cergina.\n– Powtórzę pytanie, który, z tych dwojga ma zginąć jako pierwszy?\n– Umierać albo dostarczyć. – Splunąłem mu pod nogi.\n– Ty masz swoje rozkazy i ja je mam, tylko ty możesz je złamać i ocalić nie tylko swoje życie. Mea, a ser di, teu.\nDziewczyna jednym szybkim ruchem zabiła pierwszego z moich ludzi. Hegga, ojca dwójki dzieci, kochającego męża. Był bez robotnego drwala który chciał zarobić trochę pieniędzy, a teraz leżał martwy obok moich nóg.\n– Spojrzałem z nienawiścią na mężczyznę, który uśmiechnął się do mnie.\n– Treść wiadomości.\n– Nie, rozkaz to rozkaz.\n– Mea, a ser di, reki. Kolejnym szybkim ruchem, kobieta pozbawiła życia ostatniego z moich ludzi. Fesa, zwykłego, młodego żołnierza przydzielonego mojej ochrony. Był w wieku mojego syna i zginął pozbawiony nawet możliwości obrony. Spojrzałem na jego młodą twarz, szybko odwróciłem wzrok.\n– Rozkazy, rozkazy – powtarzałem w myślach.\n– Pytam się ostatni raz, jaka jest treść rozkazu? Podniósł się z ziemi, i z nożem w ręce stanął nade mną. Odchyliłem głowę do tyłu, spojrzałem na niego, a potem na księżyc i gwieździste niebo.\n– Rozkaz to rozkaz – odpowiedziałem i spojrzałem mu prosto w oczy.\nSpoiler: Praca numer 4\nSkrzyp… skrzyp… skrzyp…\n– Cztery, pięć… – Po cichutko liczyła kroki, aż ucichły pod drzwiami sypialni mamy i taty.\nSpojrzała w wielkie, czarne oczka Pinky, pluszowej lemurki, i przyłożyła palec do jej maleńkich ust. Małpka widać zrozumiała, bo obie schowały głowy pod kołderkę. Uśmiechnęła się w ciemności do pluszaka.\n– Mądra Pinky – pochwaliła szeptem. – Mądra dziewczynka – dodała o sobie.\nLemurek był śliczny – różowy, mięciutki, ze słodkimi oczkami. Rodzice kupowali jej piękne zabawki, czasem nawet sobie myślała, że bawią się w taką grę, kto kupi ładniejszą.\nCisza trwała długą chwilę, ale drzwi sypialni rodziców pozostały zamknięte, bo nie usłyszała stuknięcia.\nUnosząc kołdrę najciszej jak umiała, zerkała spod niej jednym okiem. Księżyc świecił jasnym światłem. Klamka drgnęła i opadła, a w wejściu pojawiła się znajoma, ciemna sylwetka. Szczelina w drzwiach zniknęła, ale postać nie.\nZadrżała, opuszczając kołdrę na buzię. Zamknęła oczy i przyłożyła rączkę do malutkiej twarzyczki pluszaka.\n– Cicho, Pinky, ciii – szeptała bezgłośnie.\nPo chwili inna dłoń przykryła jej usta, a w uchu usłyszała głos:\n– Będziesz grzeczna, prawda? – Potaknęła. – Jesteś grzeczną, kochaną córeczką. – Energicznie kiwała głową. – Nie będziesz płakać, mamusia byłaby smutna, tak?\n– Tak! Tak! Nieee! – krzyczała w myślach. Nie pomogło.\nZacisnęła oczy najmocniej jak umiała i odeszła – gdzieś niedaleko była plaża, na której bywała z rodzicami. Słoneczko pluskało się w morzu, mrugając do niej wesoło. Leżała sobie w dołku wygrzebanym w złotym piasku. Tatuś przysypywał ją ze wszystkich stron, mamusia siedziała na kocyku i patrzyła. Była chyba trochę smutna albo zła.\n– Jestem grzeczna, mamusiu – zawołała, żeby poprawić jej humor.\n– Tak, tak, jesteś – odpowiedziała kobieta bez uśmiechu i odwróciła głowę w drugą stronę. Dawniej miała taką dobrą, wesołą twarz.\nPod piaskiem było cieplutko i miło. Leżała tak z zamkniętymi oczami, myśląc o słoneczku. Och, schowało się za chmurki, szkoda.\nZrobiło się chłodno i ciężko. Czuła zimne krople spływające po czole i policzkach. Ciężar przygniatał jej brzuch i piersi. Brakowało tchu. Lodowaty pot zalewał oczy, a może to łzy, nie była pewna. Z całych sił starała się wydostać, ale nie mogła, piach był zbyt twardy i ciężki. Próbowała odgarnąć go rączkami, jednak nie mogła nimi ruszyć.\n– Tatusiu – prosiła – zgarnij ten piach, on jest taki ciężki i straszny. – Tatusiu, proszę.\nUsłyszał chyba i pomógł, bo zrobiło się lżej. – kochany tatuś. – Wreszcie mogła oddychać.\nW końcu udało się wyciągnąć ręce i wygrzebać z dołka. Otworzyła oczy i zdumiona spojrzała w stronę okna. Była już noc, a zamiast słońca świecił księżyc. Leżała w swoim łóżeczku z przytuloną do policzka Pinky. Lemurka była mokra, chyba płakała. Przytuliła ją mocno i głaskała dotąd, aż zasnęła.\nRankiem nikt nie zawołał jej na śniadanie, więc zeszła do kuchni sama. Mamusia siedziała przy stole z twarzą ukrytą w dłoniach.\n– Mamusiu, ty płaczesz? – Podeszła i przytuliła głowę do jej pleców.\n– Mamusiu, mamusiu, nie jestem twoją mamusią. – Kobieta odwróciła się i odepchnęła ją gwałtownie. – Słyszysz? Nie jestem twoją matką. Wzięliśmy cię z domu dziecka, rozumiesz? Kochaliśmy, a ty..., ty... – krzyczała ze złością.\n– Nie jesteś mamusią? – Nie rozumiała. – Ale ja przecież byłam grzeczna, jak prosił tatuś. Było zimno i ciężko, ale i tak byłam. Nie płakałam, prawda?\n– Idź do swojego pokoju i nie wychodź! Zawołam cię na śniadanie. – Padały słowa ostre i ciężkie jak ten piach.\nUciekła i schowała się pod łóżkiem razem z Pinky.\n– Czemu mamusia nas nie lubi? – pytała małpkę. – Co to jest dom dziecka?\nAle pluszak milczał.\n– Głupia Pinky. – Rzuciła zabawkę w kąt i pobiegła do ogrodu, do słońca. Świeciło prosto w oczy i parzyło stopy. – Głupie słońce – krzyknęła. – Wstrętne, głupie słońce – wrzeszczała, tupiąc i rzucając w nie kamykami.\nW końcu usiadła na żwirowej alejce, by pomyśleć. Siedziała długo, spoglądając w stronę domu, ale mama nie przyszła. Wreszcie postanowiła – wyruszy w podróż. Pojedzie do domu tego dziecka i tam znajdzie swoją mamusię, na pewno. Wyjrzała na ulicę, autobus właśnie nadjeżdżał.\n– Trzeba go zatrzymać – pomyślała i wybiegła...\nZapadła cisza... i noc. To była dobra noc, najlepsza, taka z gwiazdami.\nSpoiler: Praca numer 5\n„Gdy śnisz, wszystkie wspomnienia znikają. Rodzą się pragnienia, które za wszelką cenę eliminują całą Twoją chęć do działania”\nMoim największym pragnieniem jest zasnąć. Odkąd pamiętam, zasypiałam na godzinę, czy dwie. Budziłam się codziennie z tym samym uczuciem zdenerwowania i bezsilności, która sprawiała, że miałam ochotę się zabić i o wszystkim zapomnieć. Oderwać się od życia. Zasnąć na zawsze. Tak, to wynagrodziłoby te wszystkie nieprzespane noce.\nJestem niepodatna na wszystkie leki uspokajające i usypiające na rynku. Przez to jeszcze bardziej się załamuję. Chciałabym chociaż jedną noc przeżyć w ciemności i nie zamartwiać się, co będę robiła o tej porze. Czuję, że ten czas dłuży się co najmniej o połowę. Nieustanne tykanie zegara, które nie tyle mnie rozprasza, co powoduje zdenerwowanie, że tylko ja go słyszę o tej porze, gdy mama i tata śpią.\nJednak ten dzień był dla mnie czymś innym. Przyszedł do mnie Frank, mój najbliższy przyjaciel. Nie mam pojęcia dlaczego, ale przy nim czuję się wyspana i radosna. W chwili, gdy kładę swoją, pełną zmartwień głowę na jego ramieniu, czuję, że cały niepokój spływa ze mnie. Czyżby do niego? Zawsze mi powtarza, że będzie przy mnie zawsze, kiedy będę go potrzebowała. Nigdy nie potrafiłam mu odpowiedzieć, że potrzebuję go w nocy. Każdej nocy.\nFrank chyba się domyślił. Czy czyta w moich myślach? Nie, to przecież niemożliwe. Tego samego dnia zaprosił mnie do kina. Dobrze wiedział, że będę czuła się nieswojo w towarzystwie ludzi. Jednak przypomniałam sobie, że mogę się do niego przytulić, a wtedy nic nie będzie dla mnie przeszkodą. Mimo wewnętrznych oporów, zgodziłam się i około godziny szesnastej wyszliśmy. Gdy szłam z nim przez Gerth Street mijałam tłumy ludzi. Miałam wrażenie, że tysiąc par oczu wlepionych jest w moją osobę. Frank wiedział o mojej fobii społecznej. Popatrzyłam na niego. Zauważył to i zdał sobie sprawę, że w moich oczach wypisane jest, to o co proszę, więc o nic nie zapytał. Odwrócił wzrok i złapał mnie za rękę. Poczułam ciepło spływające przez moje ciało. Nie pamiętam, co wtedy zrobiłam, bodajże zamknęłam oczy. Wszystko wróciło w momencie, gdy stanęliśmy. Byliśmy przed budynkiem kina. Tam było jeszcze więcej ludzi. Nic nie stanowiło dla mnie problemu, gdyż Frank był ze mną. Uśmiechnęłam się, ale w głębi serca czułam, że on nie zawsze będzie przy mnie, kiedyś odejdzie, zostawi mnie ze swymi problemami. Nawet w nocy, bez niego nie zasnę. Nigdy nie zasnęłam. Odkąd pamiętam miewam bezsenne noce. Nie mówiłam mu o tym, bo co, tylko by się ode mnie oddalił.\nW kinie czułam się nieswojo, nawet wtedy, gdy Frank mnie obejmował. Czułam ciepło, lecz ciemność przypominała mi noc, do której nigdy nie chcę wracać. Wiem, że to nieuniknione, ale co mam zrobić. Po prostu boję się nocy, nie dlatego, że nastaje ciemność. Wtedy rodzi się pragnienie, chęć ciepła, a przecież nikt nie będzie przesiadywał ze mną tego czasu. Ulżyło mi od razu, gdy wyszliśmy z budynku. Nie dałam poznać po sobie, że czułam się nieswojo. Przytuliłam tylko Franka, dla pewności, że cały czas trwa dzień i nic mi nie zagraża.\nZbliżała się ta pora. Pora, w której będę musiała zmierzyć się z lękiem. Bezsenność. Uczucie, które towarzyszy mi odkąd pamiętam. Chociaż nie śpię, nie czuję tego. Może nie chcę tego czuć. Tak, to jest to. Nikt przecież nie chce być senny, każdy pragnie być szczęśliwym i gotowym do życia. Zewnętrznie nie daje po sobie tego poznać, lecz psychicznie, gdy o tym pomyśle od razu dostrzegam ból. Czuję go natychmiast. Dobrze, że mam przy sobie kogoś, kto mnie chroni, przynajmniej w dzień. Wtedy nie przychodzi mi nawet na myśl, że jestem senna.\nNiechętnie pożegnałam się z Frankiem. Szybko udałam się na górę, do swojego pokoju, a on zamienił chyba słówko z moimi rodzicami. Lubią go. Zresztą, jak można go nie lubić. Jednak dzisiejszego popołudnia trwało to trochę dłużej. Cieszyłam się z tego. To dobrze, że własny przyjaciel ma bardzo dobry kontakt z twoimi rodzicami.\nByła godzina dwudziesta pierwsza, oglądałam tani serial w telewizji. Nie zastanawiałam się jaki, chciałam po prostu zająć swój czas, którego i tak mam za dużo. Wystarczałaby mi tylko jedna, dobrze przespana noc, aby lekko go wykorzystać. Niestety, nie da się. Już taka jestem i chyba będę musiała się z tym pogodzić.\nNastała godzina dwudziesta druga trzydzieści, wyłączyłam telewizor, położyłam się na bok i od razu nastał ten moment. Łzy napłynęły mi do oczu, bo nie czułam się senna. Mogłam wyjść i cieszyć się życiem. Problem w tym, że ja nie jestem szczęśliwa. Jestem smutna i zła, że nie mogę żyć jak inni. Cieszyć się snem i rozkoszować nocą.\nNie patrzyłam na zegarek, ale chyba dochodziła północ, bo rodzice wyłączyli telewizor. Zrobiło się bardzo cicho. Coraz ciszej, ciszej i ciszej. Nie słyszałam już nic, a powinnam. Tykanie zegara zawsze sprawiało, że czułam się zdenerwowana. Jednak nie dochodził do mnie żaden dźwięk.\nZnajdowałam się na ulicy pełnej ludzi. Zamiast przechodzić, patrzyli na mnie. Wytykali palcami i chichotali. Gdzie ja jestem? Nie jestem czarodziejką i nie potrafię się teleportować. A jakbym umiała, to na pewno nie przeniosłabym się na ruchliwą ulicę. Poczułam ciepło. Jednak nie takie, gdy Frank jest przy mnie. Odpychające i złowrogie. Uczucie wstydu. Postanowiłam uklęknąć. Zaczęłam płakać. To i tak była dla mnie próba, bo nigdy nie odważyłam się czegoś takiego zrobić w towarzystwie nawet pary osób. A teraz patrzyło na mnie z tysiąc ludzkich gałek ocznych. Nie czułam się komfortowo przez chwilę, jednak nagle pustkę i wstyd zastąpiło znajome mi uczucie. Ciepło spływające po całym moim ciele. Znałam to uczucie, codziennie go doświadczałam.\nWstałam, nie wiem jak, ale wstałam. Poczułam, że nie towarzyszy mi Frank, więc jak to możliwe, że czuję się pewnie. To niemożliwe. Czyżbym pozbyła się fobii społecznej? Nie, to nie realne. A może… Ale pozostał jeszcze jeden krok do zrobienia. Zaparłam się i patrząc wprost przed siebie, ruszyłam. Pozostawiłam w tyle tłum ludzi, którzy przestali się na mnie patrzeć. Nikt nie wskazywał na mnie palcem, nikt nie drwił. Zrozumiałam, że jestem normalną dziewczyną, że to już koniec.\n– Elizabeth, wstawaj! – powiedział potulnie, znajomy głos. To był Frank, trzymający mnie za rękę i uśmiechający się. – To już po wszystkim.\nZrozumiałam, że zasnęłam. Co więcej, miałam sen. Pierwsza noc, przespana noc sprawiła, że pozbyłam się największego lęku w moim życiu. Fobia społeczna już mi nie straszna, wszystko dzięki Frankowi, który dalej będzie moją opoką. Największą jaką mogłam sobie wymarzyć.\nPraca numer 1 – no comment.\nPraca numer 2 – Dobre, choć nie gustuję w tego typu klimatach. Sprawnie zrobiona krótka historia, trzymająca w niepewności do końca.\nPraca numer 3 – Zmęczyło mnie to opowiadanie. Trochę za krótkie zdania, niezręczne opisy i trochę sztucznie wyglądające fragmenty. Niestety, to nie mój faworyt.\nPraca numer 4 – Bardzo przyjemne, dobrze zbudowany klimat, ale trochę zbyt enigmatyczne rozwiązanie. Do końca nie byłem pewien co się naprawdę wydarzyło, czego to była metafora. Czy tylko metafora, jakaś trauma, a może faktyczne wydarzenia? Może po prostu na to za głupi jestem, ale wydawało mi się, że całość jest trochę zbyt otwarta. Mimo wszystko solidny klimat.\nPraca numer 5 – Bardzo przyjemne. Widać parę drobnych potknięć językowych, ale ogólnie praca jest dobrze sprawiona. Pokazuje pobieżnie temat, który jednak prosi się o dłuższą formę, zagłębienie w szczegóły i przekazanie czytelnikowi emocji oraz odczuć osoby, która coś takiego przeżywa. Za bardzo się z tym pospieszyłeś, autorze (nie znam płci, niestety). W dodatku pozytywne rozwiązanie jest do zniesienia, lecz znów, następuje zbyt szybko. Dobrym pomysłem byłoby napisanie tego na te 10-20 stron, albo nawet więcej, jeśli pomysł pozwoli.\nMoim faworytem pod względem jakości pisania jest zdecydowanie czwórka. Widać wprawę, umiejętności i kilka ziarenek talentu, które sprawiają, że w opowiadanie się wchodzi w całości.\nPiątka jest najlepsza pod względem potencjalnej poczytności, lecz została zbyt szybko rozwiązana (rozumiem, to limit słów na CWT).\nTrójka ma najwięcej pracy przed sobą, ale jestem pewien, że kiedyś wyjdzie na swoje.\nDwójki nie jestem w stanie obiektywnie ocenić, ponieważ nie za bardzo lubię tego typu historię, a co za tym idzie – nie znam się na nich. Właśnie dlatego wolę nie wydawać żadnych osądów (nie żeby jakikolwiek inny mój osąd był sprawą poważną i pewną).\nJestem pod wrażeniem ilości uczestników, ostatnie CWT które próbowałem reanimować były żałosne pod tym względem, więc pragnę pogratulować Nawce za wskrzeszenie wątku CWT i czekam na kolejny termin ;)\nPraca 1 – doceniam warsztat, konwencję i sprawność pisania, jednak ta historia (anegdotka, przypowiastka?) niezbyt mnie zaciekawiła. Kreatywne wykorzystanie tytułu CWT, jednak odniosłem wrażenie, że pierwsza "technologiczna" część nie za bardzo łączy się z drugą. To znaczy mamy kosmiczny alkohol i całkiem dobry dialog, ale brakuje mi tutaj jakiegoś łącznika, czy też motywu przewodniego dla tej pracy.\nPraca 2 – no comment\nPraca 3 – bardzo dużo błędów składniowych, interpunkcyjnych i ortograficznych (chociaż te ostatnie raczej spowodowane nieuwagą). Mocno psuje to ogólne wrażenie opowiadania, jednak sam zamysł jest całkiem dobry. Po za tym, nie warto, moim zdaniem, w tak krótkiej pracy przedstawiać historii świata, realiów i tym podobnych, po prostu nie ma na to miejsca. Również puenta jest moim zdaniem mało wyrazista.\nPraca 4 – bardzo, BARDZO poważny temat. Dlatego też, pomimo naprawdę doskonałego wykonania, nie pasuje mi owo spłycenie tych spraw. Na myśli mam to, że mamy tutaj trzy bardzo mocne problemy (sieroctwo, gwałt i rozbite, zapewne, małżeństwo), jednak brak miejsca na to, aby wystarczająco emocjonalnie je opisać. Bardzo źle się czułem czytając je, ale nie przez empatię czy zatroskanie, ale przez dziwny rodzaj obrzydzenia samym sobą – że tak szybko i bez głębszego zastanowienia je przyswoiłem i nawet (pewnie z powodu braku miejsca i czasu) nawet nie wczułem się i nie współczułem bohaterce. Według mnie na tak krótką pracę trzeba wybrać najwyżej jeden trudny temat i postarać się z niego wycisnąć jak najwięcej.\nPraca 5 – również dość poważny temat, jednak tutaj wykonanie jest adekwatne. Mamy dużo opisów emocji, bardzo wnikliwą analizę uczyć głównej bohaterki i charakterystyczny dla niej sposób opowiadania. Wydaje się, że czytając je, patrzymy na historię z życia wziętą, dzięki czemu łatwiej jest się z nią utożsamiać. Troszeczkę kuleje puenta, wydaje mi się, że zostało jej poświęcone za mało czasu. Nie mniej jednak, opowiadanie jest bardzo dobre.\nMoim faworytem jest numer 5. Każde z pozostałych opowiadań ma dla mnie coś, przez co nie mógłbym wybrać go najlepszym. 4 jest, jak pisałem, zbyt mocne jak na krótką formę, 3 ma za dużo błędów i jest dość słabo napisane, a w 1 brakuje mi czegoś, co zebrałoby tę pracę w jedną całość.\nMam nadzieję, że CWT będzie kontynuowane z taką frekwencją, jaka miała miejsce w tym tygodniu . Hip-hip-hurra dla Nawki\nNa wstępie – sory, że nie wrzuciłem swojego tekstu, by poprzeć akcję; następnym razem się poprawię\n1. Zabawne, ale mało porywające. Zapewne pozostanie w mojej pamięci na długo, bo przyjemnie się czytało.\n2. Dobrze napisane. Aż do końca trudno było odgadnąć, jaki będzie finał.\n3. Po kilku zdaniach przestałem czytać – moje oczy nie były w stanie znieść tylu błędów.\n4. Mocne. Porywające i mocne Czytało się wyśmienicie. Więcej takich opowiadań (nie koniecznie o tej tematyce).\n5. Ciekawy tekst, dobrze napisany. Dobrze zharmonizowany z zadanym tematem.\nNo cóż, wszystkie teksty były na swój sposób ciekawe, ale każdy z nich inaczej przedstawił zadany temat. Oczywiście nie wiem nic o trójce, której nie doczytałem – tu trzeba wiele pracy: interpunkcja, zapis dialogów, składnia.\nŻyczę powodzenia w kolejnych wyzwaniach.\n29-09-2014, 23:37 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 11-10-2014, 19:01 przez Nawka.)\n1. Zabawny, dobrze napisany tekst, niebanalne podejście do tematu. Szczęśliwe drożdże w kosmicznej gorzelni – no, no . Żeby nie było – sprawdzanie wchodzi w krew, więc trochę potknięć zauważyłam.\n2. Dobry tekst. Wydawałoby się, ot taka historyjka z kategorii 'policjanci z Miami', ale nie. Jest korupcja, jest próba pokazania psychologii tego zawodu, w którym od misji naprawiania świata do zbrodni jest tak samo blisko jak od miłości do nienawiści. Jeśli chodzi o błędy – sporo powtórzeń.\n3.Masz wyobraźnię i umiesz opowiadać o świecie, który sobie wymyślisz. Jednak daleka droga przed tobą, gdyż twoje opowiadanie aż roi się od błędów. Takie zdania, jak te: 'że śledzący nas od dwóch dni strzelec dalej nas śledzi' albo 'płaszcz przewiązany w pasie złotym pasem' pokazują, że musisz popracować, a przede wszystkim sprawdzać napisany tekst wielokrotnie. Czytanie na głos dużo daje, bo słyszysz te zdania, co w nich jest nie tak, co zgrzyta.\n4.No comment, a zresztą... Ktoś napisał, że dużo trudnych spraw w jednym miejscu. Niestety, jak pokazuje życie, te sprawy zawsze idą w parze. Zbyt często się o nich milczy w pokrętnym poczuciu dobra rodziny, relacji sąsiedzkich i z mnóstwa innych względów – to jest najgorsze.\n5.Nic dodać nic ująć – taka powinna być przyjaźń. Nie prosisz o nią, ponieważ nie musisz, ona pojawia się wówczas, kiedy jej potrzebujesz. Czasem to tylko obecność, ale bardzo ważna, taka, która popycha cię naprzód. Fajny tekst – optymistyczny.\nStawiam na piątkę .\nGratuluję wszystkim i dziękuję. Kiedy przyszłam do Podziemia, najbardziej podobało mi się CWT, bo rzeczywiście czegoś uczy, a poza tym stawia cię do pionu. Myślisz sobie, ale ja super piszę, a tu wiadro zimnej wody albo nie masz w sobie wiary, a tu pochwały, zachęta. Mam nadzieję, że weźmiecie udział jeszcze nie raz .\nPraca #1: Innowatorskie podejście do tematu, rzekłabym, że niespodziewane... I tyle ze wszystkich niespodziewanych rzeczy. Warsztat w miarę ok, choć kilka powtórzeń mnie ubodło, ale historia jakoś mnie nie wciągnęła. No i, szczerze mówiąc... Rosjanie i wino? Nah, Rosjanie by pędzili wódkę, spirytus, lub chociażby bimberek. Nie wino, nie widzę tego.\nPraca #2: "dealera"... auć. Jeżeli wymowa jest taka sama, jak przy polskim zapisie tego słowa, "dilera", to czemu na siłę w język ojczysty wciskasz angielską formę? auć. To nie jest nieprzetłumaczalne.\nGeneralnie, cała historia kojarzy mi się z jedną dramą, Jokerem, gdzie głównym bohaterem jest Dante, który za dnia jest uśmiechniętym, nie reagującym na niesprawiedliwość policjantem... A w nocy, cóż. W nocy wymierza sprawiedliwość w dość specyficzny sposób... [TO NIE JEST SPOILER! ^.^ zresztą, kto by japońskie seriale oglądał] Chociaż zakończenie różni się diametralnie ^.^ W miarę mi się ten tekst podobał.\nHm... Pomysł był, ale warsztat niestety fatalny. Autorze – przeczytaj tekst, nim sprawdzisz, bo były choćby rażące literówki... Z reguły word albo openoffice podkreśla, więc chociaż tyle.\nŚwiat mógłby być ciekawy, ale było tam wiele sprzeczności samych w sobie. Gridowie nienawidzili ludzi bo to "podgatunek" – więc w połowie nienawidzili siebie? O.o Pojmany jeniec zadający pytanie, a przetrzymujący go, mający władzę nad jego życiem/śmiercią Krasnolud odpowiada na wszystkie pytania? No i na początku, to nie wiedziałam za bardzo, jakie to są czasy... Tutaj strzały, a tutaj strzelec... Nie wiem, niech mnie poprawi ktoś, kto się zna, ale akurat mi się wydawało, że "strzelec" jest pojęciem związanym z bronią palną... A tutaj co najwyżej kusznik albo łucznik czy coś...\nDużo pracy Cię czeka, Autorze, ale masz przynajmniej całkiem dobrą wyobraźnię, nad którą też musisz popracować\nNo i małe nawiązanie do nocy... ;x\nPraca #4: Hm... mocne, nawet bardzo. Ale w niektórych momentach za dużo niedopowiedzeń. Niedopowiedzenia są dobre, ale potrzebnych jest przy tym kilka niezaprzeczalnych faktów, a tu nic nie jest powiedziane wprost... Choć warsztat naprawdę solidny i widać, że nie jest to napisane na odczepnego.\nPraca #5: Hm... Całkiem dobrze napisane, całkiem płynnie się czyta, ale... Ale. Ale czegoś mi brakuje. Nie wiem, spłycone zakończenie... Przy rozterkach bohaterki, to zakończenie jest takim... hm... niczym. Zbyt pobieżnie potraktowane, a gdyby było w jakikolwiek sposób mocniejsze, głębsze, bardziej rozwinięte – byłoby świetnie.\nJestem za numerem 4 ^.^\nWszystko zostało powiedziane, więc nie będę przeciągał. ;)\n1. Przyjemne opowiadanie, dobrze napisane, choć kilka powtórzeń widziałem. Jednak mało porywające.\n2. Podoba mi się Twój styl. Finał też na plus. Ciekawa historia, jednak nie jest to mój faworyt.\n3. Pomysł ciekawy, wykonanie takie sobie. Jednak najważniejsze jest to, że próbujesz. Poza tym elfy i pół – elfy mnie już nudzą\n4. Najlepsze moim zdaniem opowiadanie. Ciekawe, dobrze napisane i przedstawiające poważny problem. Dużo zostawia dla czytelnika, co dla mnie jest plusem.\n5. Może jestem inny, ale nie czuje tego. Tekst jest dobrze napisany i dobrze dopasowany do tematu, jednak nie w moim guście.\nFaworyt to numer 4.\nPisane i oceniane* jedno na raz.\nOK, klimat sci-fi, wnioskując po pierwszych zdaniach. N...dobra. Nie jest złe, czyta się całkiem nieźle i bezproblemowo, ale... No właśnie – ale. Co ma wspólnego pierwsza część, która opowiada proces i historię fermentacji alkoholu w kosmosie z drugą, nieco wymuszonym podejściem do „nocy”? Wygląda to na typową zapchajdziurę, którą można zastąpić porządnym kawałkiem historii, faktycznie pasującą do drugiej części. Dialogi trochę sztywne, jakby na siłę, ale z drugiej strony też mają swój urok: w końcu o czym można gadać w przestrzeni kosmicznej, latając jednym, wielkim alkoholowym tankowcem? I to ciągle z tą samą osobą? Jeżeli taki był twój zamiar, to gratuluję!. Niemniej jednak wyłapałem niewiele błędów, które niespecjalnie przeszkadzały. Nie zauważyłem tych większych, dzięki czemu czytało się dobrze i nie zatrzymywałem się na chwilę, by zmarszczyć brwi i poprawić w myślach – duży plus ;)\nWarsztat: mocne 4/5, historia: 2/5.\nBig fan, big fan! Jakoś nigdy nie wkręcałem się w podobne klimaty, to cholernie mi się spodobało. Zaciąga starym, dobrym noir (w którym przeczytałem ze dwie albo trzy książki + kilka filmów). Ciągle miałem przed oczyma detektywa w brązowej marynarce i kapeluszu, spoglądającym w drobnym deszczu na leżące ciało. Zawsze, ale to zawsze jest powrót do przeszłości i wspomnienie dawnego policyjnego partnera. Motyw nocy dosyć fajnie wykorzystany (przyjaciel, który pogrążał się w mroku, w nocy swojego umysłu i noc jako pora odkrycia zwłok). Do tego naprawdę dobry warsztat – napisany jeszcze lepiej od poprzedniego tekstu. Z każdym kolejnym słowem chciałem więcej i więcej (ach, te przyjemne dreszczyki, których nie miałem od dłuższego czasu...)\nCzyjekolwiek to jest (pewnie później sprawdzę, jak przewinę stronę), chciałbym nieco więcej zobaczyć czegoś w tym stylu :>\nWarsztat: 5/5, historia 4,5/5 (wincyj!).\nPrzynajmniej z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że przeczytałem tekst, pomimo tej całej góry błędów, które się piętrzyły na sobie nawzajem. Błędne zapisy dialogów, cała masa literówek, złych form, braków przecinków... Nie wspominając już o niezbyt przemyślanym podejściu do tematu. Ok, rozumiem, że „noc” tutaj ma być jako śmierć, huh? Ok, ok, niech tak będzie. Jest kilka spraw, które choooolernie zniechęcają mnie do tego tekstu. Od zawsze (a przynajmniej w mojej opinii i wielu innych) elf i krasnolud, no cóż, delikatnie mówiąc nie pałają do siebie nazbyt pozytywnymi uczuciami. #DwarfMasterRace! Krasnolud szaman/druid/czarodziej? Ok, było kilka, ale nie oszukujmy się, co to za krasnolud, który nie wymachuje bigass toporem, najlepiej w kierunku znienawidzonych elfów? Ok, to jest twój świat, ale takie eksperymenty rzadko kiedy kończą się nieźle. Poza tym wydaje mi się, że raczej nie wysyła się posłańców w grupach, nawet jeśli tylko jeden z nich zna cholernie ważną wiadomość. Do tego zabijać bez tortur? Niebo dla pojmanego gońca! Dobre przesłuchanie, by wydobyć ważne informacje nie może odbyć się bez porządnych tortur: wyrywanie paznokci, miażdżenie paluszków, wykręcania kończyn, przypalania rozgrzanym metalem i innych rozrywek, jakie zapewnia pokój tortur. Wszystko ledwo trzyma się kupy i każdy element piszczy z pomstą do nieba za te wszystkie błędy, jakie popełniłeś. Autorze: przemyśl następnym razem, jak będzie trzeba, to popytaj albo poszukaj co nieco na temat, daj odpocząć tekstowi i popraw błędy. Na forum jest sporo poradników dot. dialogów, interpunkcji i im pochodnym, nad którymi pracowali starsi stażem (all hail Stu!), warto tam zajrzeć w ramach wątpliwości.\nWarsztat: 1/5, historia 1/5.\nChyba najkrótsza z czterech, które do tej pory przeczytałem.\nA jednocześnie najcięższa i najpoważniejsza z nich wszystkich. Ciężki, ciężki temat, bijący łomem w potylicę, każąc zatrzymać się i zastanowić. Rozbita rodzina, adoptowana sierota, do tego pedofilia. Chyba ten tekst jako pierwszy porusza wszystkie trzy tematy naraz (nie żebym oczekiwał na więcej). Już to samo w sobie sprowadza jakiś dziwny cień do umysłu: takie rzeczy dzieją się nie tylko na papierze. I, co gorsze i co sugeruje początek, to nie była taka jedyna sytuacja w takim scenariuszu – po zachowaniu dziewczynki wnioskuję, że to nie był taki jedyny przypadek. Sporo otwartych kwestii, co daje pole do popisu wyobraźni. Można samemu dopowiedzieć elementy historii, spróbować jakoś to odkręcić (co jest prawie niemożliwe). Ciężko mi ocenić cały tekst. Warsztat niewątpliwie jest całkiem niezły, ale historia... wypada poza skalę. Nie mogę i czuję, że nie powinienem jej ocenić w sposób jednoznaczny. Jest to dobra historia, zmuszająca do drobnych refleksji, ale jednocześnie nie mogę postawić i porównać jej z innymi. Jeżeli wiesz, co mam na myśli.\nWarsztat: 4/5, historia: NaN.\nPośród tych pięciu historii brakowało love-story, albo czegoś, co miałoby podobne elementy. Fobia społeczna zakrapiana bezsennością, wywołaną być może przez strach przed ciemnością albo tym, czego w niej brakuje. Do tego szczypta depresji. I ktoś, kto byłby podporą dla bohaterki, stanowiąc światło w ciemności. W przeciwieństwie do poprzednich opowiadań (nie licząc #1), postanie były wciągane w „noc”. Tutaj jest kompletnie odwrotnie – główna bohaterka zostaje wyciągnięta z ciemności. Miła odmiana, taki happy ending. Ładnie, bardzo ładnie napisane. Podobnie jak #2. Nie ma problemów z płynnym czytaniem, nie widzę błędów, kolejny dobry tekst, ładnie zamykający całe CWT. Historia nie przypadła mi aż tak do gustu, ale to jest już sprawa subiektywna.\nWarsztat: 5/5, historia 3,5/5\nJestem zdziwiony, że przyszło aż pięć prac. Niezła robota, Naw!\nJak widać, według mnie są lepsze i gorsze prace (albo naprawdę świetne i koszmarnie słabe). De facto napisałem najwięcej przy tej najsłabszej, ale musiałem wytknąć to i owo. Sądzę, że w przypadku wszystkich prac napisałem to, co chciałem i to, co przyszło mi do głowy. Nie mam aktualnie zielonego pojęcia, czyje to czyje, bo jeszcze nie przeglądałem komentarzy, więc trochę łatwiej mi się pisało.\n#1 miało potencjał i pomysł, ale mam wrażenie, że coś po drodze nie wyszło i musiałeś/aś czymś to zakleić.\n#2 IMO najlepsza historia z tego CWT. Jeszcze raz: big fan, big fan! Miałem naprawdę przyjemność z czytania tego opowiadania. Muszę podziękować za przyjemny dreszczyk : )\n#3 ma przed sobą dużo, dużo roboty. Sztuczne dialogi, błędy, literówki, etc, etc...\n#4 to mocna i ciężka historia, będąca... well, nie wiem, jak to określić. Nie jest najlepsza, ale naprawdę zostawia pokaźny ślad. Razem z #2 lokuje się na pierwszym miejscu.\n#5 to historia z kategorii, której nie za bardzo lubię, nie będę ukrywał. Dlatego próbowałem odrzucić swoje uprzedzenie i spróbować ocenić obiektywnie, ale być może nie bardzo mi się udało.\nTak więc moimi faworytami są #2 za świetny klimat i historię, a #4 za impakt, z jakim mnie uderzyło.\n*oceny i opinia stricte subiektywna.


OPINIE - The Blue Beetroot\nKiedy otwieralismy nasz hotel, mieliśmy jedynie nadzieję, że naszym gościom spodoba się nasz mały kawałeczek Polski.\nAle jesteśmy szczerze zaskoczeni wszystkimi tak pozytywnymi opiniami o pobycie tutaj.\nBarbara i John.\nPrzepyszne jedzenie! Polecam polecam polecam! Miejsce klimatyczne, w upalne dni chłodne w środku. Bardzo miła obsługa, ze świetnym podejściem do dzieci:) wokół piękne tereny na spacer, konie, pełna natura.\nBardzo lubie Niebieskiego Buraka.Mozna sie tam wyciszyc i na chwile zatrzymac”pedzace zycie”;).Kuchnia przepyszna,pelna aromatow i wplywow ze swiata.Obsluga sympatyczna i profesjonalna.W Buraku jest cos magicznego.Szczerze polecam jezeli ktos lubi spokojne,oryginalne miejsca.Pozdrwiam Ula z rodzina\nBedąc w podróży biznesowej przypadkowo zostałem pokierowany do BB. Hotel jest zlokalizowany w starym odremontowanym budynku gospodarczym, który ma swój niesamowity klimat, pierwszy raz byłem w pensjonacie zloaklizowanym w Polsce, ale czułem się jak w domu. Jeżeli szukacie magicznych miejsc dolnego śląska to jest to jedno z nich. Świetne jedzenie i przemiła obsługa, na pewno będę tam wracał jeżeli będę w okolicy.\n“Wspaniała pierwsza wizyta!”\nMoja pierwsza wizyta w Blue Beetroot była wspaniała! Pod koniec mojego dwudniowego pobytu byłam przyjemnie zadowolona i obiecałam, że następnym razem gdy będę w Bolesławcu, wrócę do Blue Beetroot na wycieczkę z kupowaniem ceramiki. Chociaż przyjechaliśmy dość późnym wieczorem, obsługa powitała nas bardzo ciepło. Obsługa była niesamowicie przyjemna i pomocna – są NIEZWYKLI (a ich angielski jest świetny). Pokoje były czyste, pościel wygodne, wszystkie posiłki były pyszne, a ceny nie da się pobić. Lokalizacja nie jest odległa, jeśli przyjeżdża się do Bolesławca, by kupić ceramikę. Jeśli przyjeżdżacie do Bolesławca, zatrzymajcie się tutaj. Podziękowania dla Blue Beetroot za świetną pierwszą wizytę! Pani P.\nWnętrza rustykalne. Mieszka się całkiem wygodnie. Jedzenie świetne, Okolica wiejska, więc zwierząt prawdziwych nie brak. właścicielka hoduje osiołki (mają “ludzkie” imiona) i lubi zwierzęta. Od lat jest wielką ambasadorką ceramiki z Bolesławca do którego naprawdę warto się wybrać. “Przyzakładowego” sklepu raczej nie da się opuścić z pustymi rękami. The Blue Beetroot jest naprawdę wart wyboru, gdy jesteśmy w tamtym rejonie lub w podróży na zachód. Jest całkiem inny niż standardowe hotele, w których nie można się zorientować, czy to jeszcze miasto X, czy może już jesteśmy w Y.\n“Pieknie i smacznie”\nJest to cudowna restauracja prowadzona przez przemilych ludzi. Co mozna powiedziec o jedzeniu? Jest po prostu rewelacyjne. Wszystko idealnie doprawione i pieknie podane . Polecam z calego serca\nOdkrycie wyjazdu na Dolny Śląsk. W pieczołowicie odrestaurowanym 200-letnim budynku panuje niespieszna angielska atmosfera.Pracownicy z dumą opowiadają o renowacji budynku i potrafią doradzić w wyborze dania, a te są fantastyczne, nawet tak klasyczne danie jak fish&chips. Naprawdę warte odwiedzenia!\nBardzo ciekawa kuchnia, specjalnością lokalu jest ryba w cieście piwnym – szczerze polecam. Zarówno obsługa jak i sam lokal na bardzo wysokim poziomie.\nChoć nie jest łatwo tu dotrzeć, to warto się poświęcić i przyjechać do agroturystyki Niebieski Burak. Ja przyjechałem tylko na obiad – ale wiem że spokojnie mógłbym pojawić się także i na śniadanie, i na kolację i na nocleg. Bardzo przyjemnie urządzona restauracja, znajduje się w starym, aczkolwiek odnowionym, budynku gospodarczym. Karta dań nie jest skomplikowana, opiera się na kilku podstawowych daniach z ryb i mięsa, zaciągniętych z kuchni angielskiej. Ale roślinożercy także znajdą coś dla siebie. Ja wybrałem burgera z frytkami, żona rybę w cieście z frytkami – tradycyjne angielskie danie. I jedno i drugie było bardzo smaczne. Wielkość dań – dla mnie całkowicie wystarczająca. Koszt posiłków nie jest wygórowany – wielkość dania i jego jakość zasługuje na tą cenę (około 25 – 30 zł za danie główne).\nKrótko mówiąc – warto tu przyjechać.\n‘Gospodarze są mili i pomocni, łóżka są super wygodne, jedzenie w restauracji jest niesamowite i ceny są świetne.’\nstronie internetowej © The Blue Beetroot, 2017


MAM PYTANKO?! dwa kraby w jednym akwa - Kraby, krabiki...\nMAM PYTANKO?! dwa kraby w jednym akwa\nWysłany: Czw 14:44, 28 Gru 2006 Temat postu: MAM PYTANKO?! dwa kraby w jednym akwa\nMAm 2 kraby. z tego co tu widzę to mają ludzie 1 =P czy to będzie im przeszkadzać?? czy dadzą radę =D pozdrawiam\nWysłany: Czw 15:17, 28 Gru 2006 Temat postu:\nMasz samca i samice czy 2 samce?\nWysłany: Czw 22:19, 28 Gru 2006 Temat postu: YY?!\nNie zbyt wiem =P jakoś nie moge rozróżnić ich =P jeden większy drugi mniejeszy=P i jeden bez 2 nóg\nWysłany: Czw 22:44, 28 Gru 2006 Temat postu:\nheheh identycznie jak ja czyli tez dołaczam sie do pytania tak nawiasem mowiac chciałem miec jednego ale dostałem na swieta 2 narazie se radza (choc ten bez 2 nog troche mniej zaradny jest) ale mam obawy np zwiazne z wylinka czy aby nie beda sobie przeszkadzac\nWysłany: Czw 23:06, 28 Gru 2006 Temat postu: .\nHEHE =) ja tez dostalem 2 ten wiekszy ma fajnie ale ten mniejszy lipe =P wydaje mi sie ze ten wiekszy wszystkop wyjada =D ale maly daje rade =D pozdrawiam\nSamice można odróżnic od samca po spodzie korpusu - jest tam taka "klapka", jak jest wąska (bardziej litera V) to samiec; jak szeroka (litera U) to samica. Jesli są różnych płci, to nie powinno byc jakiś zajadłych walk, chociaż mniejszy zawsze będzie pokrzywdzony. Są na forum zdjęcia z opisami, można szybko się nauczyć.\nPdstawą jest takie zorganizowanie akwa (dla dwóch co najmniej 60 litrów), oba miały swoje terytoria: swoje miejsce w wodzie, na lądzie i swoje miejsce na jedzene. Kraby sa terytorialne, więc jeżeli nie będzie takich warunków będą się tłuc, co bedzie skutkowało utratą coraz to kolejnych odnóży u słabszych i mniejszych...\nCo do wylinki - może być problem - krab po wylince jest bezbronny - chyba lepiej je wtedy separować.\nNiestety samiec umarł.... Po wylince ( ktora odbyla sie na samym środku akwa) próbował schować swoja wylinke do norki samicy... No i stało sie, samica broniła sie i posiatkowała jego szczypiec jak masło. Póżniej zauwazylłem że nie ściągnął tego pancerzyka na pleckach... Poodpadały mu nogi, no i po 18 godz umarł.


Gdziekolwiek nie pójdziesz, śmierć podąży za tobą... - recenzja książki #372 - J.L. Weil „Czarna Wrona” [ZACZYTANA MAJKA]\nGdziekolwiek nie pójdziesz, śmierć podąży za tobą... - recenzja książki #372 - J.L. Weil „Czarna Wrona”\nPierwszy tom z serii Raven mi się podobał, a jak było w przypadku drugiego tomu? Zapraszam do zapoznania się z moją recenzją.\n„Czarna Wrona” to kontynuacja i o ile w pierwszym tomie brakowało rozwoju postaci tak w tej części jest dużo lepiej. Od śmierci swojej babki Rose, główna bohaterka ma zostać Białym Krukiem w dniu osiemnastych urodzin. Dziewczyna zdaje sobie sprawę, że to nie będzie bezpieczny czas dla jej brata, więc odsyła go do rodzinnego miasta w Chicago. Jednak z dniem, gdy TJ płynie promem na wyspie pojawia się osoba, która nigdy nie powinna się tutaj zjawić. Piper rozpoczyna trening by być godną roli, jaka na nią czeka. Jej trenerem zostaje Zane, który nie jest jej obojętny, ale dziewczyna nie może sama o tym zadecydować, ponieważ sytuację komplikują oficjalne zaręczyny z jego bratem. Czy Piper uda się zapanować nad wszystkim i zdoła zapanować nad swoimi mocami?\nW pierwszym tomie Zane był bardzo tajemniczy i nie wiedziałam czy mam lubić tego bohatera, czy nie. Tutaj również towarzyszyło mi to samo uczucie, ale wyjaśniło się kilka kwestii z pierwszej części i zostało wyjaśnione zachowanie dlaczego on się tak zachowywał. Jeśli chodzi o jego brata Zendera to była odwrotna sytuacja, ponieważ jego polubiłam. Jest miły i ceni sobie Piper. Jeśli chodzi o trójkąt miłosny, a może raczej czworokąt to nie wiem czy to był dobry pomysł. Do Piper przyjeżdża jej przyjaciel i w sumie to nie podobało mi się to. Co za dużo w takich zawirowaniach miłosnych to niezdrowo. Autora skupiła się też na magii, która pojawia się w tej serii. Teraz stała się bardziej interesująca i jeśli to pójdzie w takim kierunku to będę z tego bardzo zadowolona.\nStyl powieści jest dobry i jeśli podobał wam się styl w pierwszym tomie to i tutaj nie będziecie narzekać. Oczywiście fani serii nie będą narzekać na nudę. Wydaje mi się, że ta część jest dużo lepsza od tej pierwszej, gdzie czasami był problem z fabułą, bo miałam wrażenie, że ona stoi w miejscu. W „Czarnej Wronie” naprawdę dużo się dzieje i wydarzenia, jakie mają miejsce na początku tego tomu pociągają akcję jaka miała miejsce w poprzedniej części. Jeśli chodzi o zakończenie to oczywiście autorka zastosowała podobny zabieg tak jak w przypadku „Białego kruka” z jednej strony to plus, ale z drugiej to dla mnie też minus, ponieważ nie lubię czegoś takiego.\nCzekam na kolejny tom, w którym otrzymamy finał historii Zane'a oraz Piper. Polecam książkę każdemu fanowi tej serii i zaciskam też kciuki za „Symetrię dusz”, by była jeszcze lepsza niż te dwa tomy.\nChabrowa 20 października 2018 15:50\nMyślę, że to nie dla mnie. Rzadko czytam książki tego typu 😀


Kościół św. Jakuba podniesiony do rangi sanktuarium | Tylko Toruń\nWczoraj w kościele pod wezwaniem świętego Jakuba odbyły się uroczystości związane z podniesieniem tej świątyni do rangi sanktuarium. Wydarzenie to miało miejsce w dzień na który przypada wspomnienie liturgiczne patrona tego obiektu.\nRok 2021 jest uznany Rokiem Świętym Jakubowym. Właśnie 25 lipca, w dzień świętego Jakuba, toruńska świątynia przy Rynku Nowomiejskim otrzymała akt erygowania sanktuarium św. Jakuba Apostoła przy drodze Camino Polaco. Podczas uroczystości prezydent Michał Zaleski podarował parafii witraż nawiązujący do postaci świętego i powiedział:\nTym świątecznym wydarzeniem zostaje odnowiona cała wielowiekowa i szacowna tradycja jakubowa, w której Toruń odgrywał i wciąż odgrywa niebagatelną rolę miasta stacyjnego na jednym z najważniejszych szlaków pielgrzymkowych i turystycznych Europy, i zapewne również świata.\nPo mszy świętej sprawowanej przez biskupa diecezji toruńskiej, ks. Wiesława Śmigla, wydarzenia odpustowe odbywały się na Rynku Nowomiejskim. Tam miał miejsce Jarmark Jakubowy. Ambasador Hiszpanii otworzył wystawę poświęconą Camino de Santiago, przygotowaną przez Turespaña. To 28 zdjęć przedstawiających różne aspekty i sposoby pielgrzymowania oraz zabytki i charakterystyczne miejsca znajdujące się na szlaku jakubowym. Mieszkańcy i turyści mogli obejrzeć spektakl pt. „Como Postolo” w wykonaniu Teatru Maximilianusa & Myszoperii z Gdyni, a także pozować do wspólnego zdjęcia z „kompostelką”.\nTagged kościół kościół św. jakuba apostoła kościoły toruń odpust\n1 thought on “Kościół św. Jakuba podniesiony do rangi sanktuarium”\n27 lipca 2021 o 01:11\nProszę prezydenta Torunia o opublikowanie zamówienia i faktury vatowskiej za ten witraż!\nZjadą się teraz pielgrzymi z Meksyku, Gwatemalii, Wietnamu, Senegalu, a może i USA?\nTo rząd Hiszpanii wysłał tego Hiszpana oficjalnie?\nByli przedstawiciele rządu polskiego w tym “światowym wydarzeniu”?\nPrzedstawiciele EU też byli?\nTo ilu pielgrzymów teraz załatwi ten przedstawiciel rządu Hiszpanii, ze świata?\nCzy nie jest to może przykrywka, że może boisz się stanąć przed sądem wobec prezydenta Bydgoszczy?\nTa spolegliwość, wobec prezydenta Bydgoszczy, z czego wynika?\nZ braków umiejętności urzędniczych, czy może z osobistych cech męskich?


Buty damskie trekkingowe REGATTA RWF576 brązowe | Outdoorkurtki.pl\nHome / Marki / Regatta / Obuwie Regatta / Buty damskie trekkingowe REGATTA RWF576 brązowe\nButy damskie trekkingowe REGATTA RWF576 brązowe\n618 zł –69 %\n618 zł –69 % 191 zł\nButy damskie trekkingowe Regatta Samaris Suede Low RWF576-76H\nKolor: Brązowa, Rozmiar: 36\nButy damskie trekkingowe Regatta Samaris Suede Low. Powierzchnia jest częściowo zamszowa z dodatkiem Hydropel. Dzięki zastosowaniu mambrany ISOTEX są buty wodoodporne. Wkładka jest wykonana z materiału EVA, jest miękka i wygodna. Podeszwa X-LT Sole jest bardzo lekka, wykonana z gumy, posiada specialny wzór wielokierunkowy. Pięta jest dodatkowo ukształtowana kompresyjnie. Buty sa stabilne. Cholewka jest wyztużona. W przedniej części guma.\ntechnologia Hydropel dla latwiejszej pielęgnacji\nwodoodporna membrana ISOTEX\nlekka podeszwa X-LT Sole\npięta i nosek pokryty gumą\nmateriał: zamsz i siatka\nObuwie Regatta - duży wybór\nMarki > Regatta > Obuwie Regatta - duży wybór