Temat: Prywatny salonik 10.01.17 17:46\nNieco mniejszy od reprezentacyjnego salonu, w którym Avery podejmuje większość gości, zlokalizowany na parterze posiadłości, w jej wschodnim skrzydle. Urządzony w stonowanym odcieniu szarości wpadającym w błękit; duże okna wychodzą na znajdujący się za dworem dziki ogród. Wyposażenie składa się z wygodnych foteli, kanap oraz podnóżków, na ścianach wiszą obrazy autorstwa Laidan, a barki zawsze są pełne butelek najlepszych alkoholi. Samael przyjmuje tu wyłącznie swoich najbliższych przyjaciół lub partnerów w interesach.\nOstatnio zmieniony przez Samael Avery dnia 11.01.17 22:40, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Prywatny salonik 11.01.17 12:51\nPozostał nienaruszony oraz czysty, chociaż jedwabny woreczek z cennym narkotykiem nosił w kieszeni na piersiach - sprawdzał własną wytrzymałość, silną wolę? - szczując się fantomowym ciężarem, już zawczasu utrudniającym mu oddech. Nie wyolbrzymiał, wyjątkowo spoglądając na obraz sytuacji trzeźwym wzrokiem; przekrwione oczy i trzęsące się dłonie nie dodawały mu ani powagi, ani wiarygodności. Musiał ponownie nauczyć się nad sobą panować albo przynajmniej lepiej ukrywać nową miłość, którą usiłował zastąpić sobie Laidan. Ganiał jak szaleniec po kafkowskim labiryncie, w głębi duszy wiedząc o bezcelowości swych starań, które jednak koiły pokiereszowane serce. Jednocześnie boleśnie je rozdzierając. Nie wiedział, czy przechodził tortury czy rekonwalescencję, ale i tak czuł się lepiej (może po prostu stabilniej?) niż przed miesiącem, kiedy Ludlow jeszcze przesycał zapach jej skóry. Godził się właściwie bez najmniejszego słowa sprzeciwu na to cierpienie, uśmierzane krwistym eliksirem w nieograniczonych ilościach, podejmował też wysiłek iście tytaniczny, za każdym razem, gdy niemal siłą rozwierał gardło i przełykał ciężkie krople wina, pozostawiające na jego wargach gorzki posmak. Niegdyś smakował je wyłącznie z jej ust, obecnie zagryzał zęby na szyjce od butelki, raniąc się ostrym szkłem, samotnością i niezrozumieniem. Zapomniał jak być ojcem, jak być Averym, jak być sobą, pod tą pulsującą i wciąż rozrastającą się warstwą żałości, skrywając dychawicznego, dogorywającego starca. Życiodajna siła stała się pasożytniczą rośliną, wyduszającą z Samaela wszystkie soki, całą energię, jego świadomość, czyniąc z mężczyzny wrak. Nie potrafił pogodzić się z jej odejściem, nie mógł walczyć, więc został skazany na tkwienie w impasie i powolne umieranie. Szukał nowych bodźców, doświadczeń, jakie wzburzyłyby krew w żyłach i przyprawiły o szaleńczy łomot martwego serca, lecz każda chwilowa radość i rozrywka nie równała się zupełnie z tym, co stracił. Patrzył na ludzi już nie z pogardą, a ze wstrętem, marząc o ścięciu ich wszystkich, w ramach zbiorowej, bardzo niesprawiedliwej zemsty za jego własną porażkę. Był nieprzewidywalny, a tego co gorzało w znerwicowanym umyśle nie dało się ugasić byle czym. Krew spływająca ze skroni sługi wywoływała tylko znużenie, kiedy stał przed nim na baczność, nie ważąc się nawet otrzeć kropli tańczących powoli na policzku - Avery chciał zburzyć świat, a nie oglądać trwożną uniżoność. Tej pragnął dopiero po tym, jak już zdobędzie szczyty - wtedy też będzie mógł znaleźć Laidan i spróbować uzyskać jej przebaczenie.\nŚnieżka miała utkać mu wzorzysty kobierzec z jego pragnień, otulić, szeptać, że może dokonać wszystkiego - a Samael wiedział, że wówczas uwierzy. I choć obraz zostanie rozmyty, starty przez ponure tu i teraz, mężczyzna i tak pragnął osiągnięcia tej chwilowej, wyimaginowanej wielkości. Nie mógł już stoczyć się niżej, chyba że i na samym dnie zostałby zmuszony do padnięcia na kolana; wyciszał jednak głosy rozsądku, posyłając je do diabła. Nie musiał być w pełni zrównoważony, nie musiał tryskać zdrowiem, nie musiał nic. Chciał tylko pozostać nieuchwytny i dlatego witał Percivala zgrabnym skinieniem głowy i prowadził go do swych prywatnych komnat, gdzie na pewno nikt nie odważy się ich niepokoić. Wyglądał źle i wyjątkowo nieporządnie, wyszedł Nottowi na przeciw nieogolony, w pogniecionym ubraniu, paląc magicznego papierosa, niespecjalnie przejmując się dymem, wywołującym zatory w płucach, ani nieprzyjemnym zapachem wsiąkającym w dłonie. Nie palił nigdy tytoniu, więc rozkaszlał się gwałtownie, kiedy proponował go Nottowi, a gdy już zdołał opanować oddech, zerknął na Percivala z dziwnym uśmiechem.\n-Wiesz, co mamy zrobić, prawda? - spytał, nieco rozbawiony tym faktem. Na stoliku przed nimi stał imbryk z herbatą i talerzyk z czekoladowymi ciasteczkami, idealny akompaniament do planowania morderstwa(?)\nTemat: Re: Prywatny salonik 14.01.17 21:40\n| 16 brzmi okej c:\nNie pamiętał, kiedy ostatni raz czuł się tak wewnętrznie spokojny; uczucie, które towarzyszyło mu mniej więcej od dwóch tygodni, wciąż jeszcze smakowało nowością i nie do końca potrafił zlokalizować jego źródło, ale też specjalnie tego nie dociekał, powoli ucząc się, jak nie spoglądać w najbliższą przyszłość z przestrachem. Czy może – nie spoglądać tam wcale. Po co miał to robić, skoro tu i teraz wreszcie wyglądało tak, jak wyglądać powinno?\nNie, nie zapominał o niefortunnym styczniu ani przepełnionym bólem lutym, ale fantomowa rana, która jeszcze kilka miesięcy temu nie pozwalała mu swobodnie oddychać, zasklepiła się już dawno, pozostawiając po sobie jedynie ledwie widoczną bliznę. Taką, którą studiował z ciekawością i pewną fascynacją, tak samo jak w trakcie marcowego wyjazdu studiował własne myśli, analizując, przesiewając i formułując wnioski. Pośród milczącej samotności europejskich pustkowi godził się z rzeczami utraconymi na zawsze, robiąc miejsce dla tych, które dopiero miały zagościć w jego życiu na stałe. I chyba mu się udało, bo gdy przygnany obowiązkami wrócił wreszcie do Londynu, zrobił to bez uwierającego, emocjonalnego bagażu. Nie tonął już w wewnętrznym chaosie, nie zachowywał się irracjonalnie i czasami tylko zastanawiał się przelotnie, czym tak właściwie za ten nowy spokój ducha zapłacił; była to jednak kwestia, którą (póki co) bez problemu od siebie odsuwał, wchodząc coraz głębiej w rolę człowieka… zadowolonego z własnego życia?\nNie czuł więc alarmujących szturchnięć niepokoju, gdy podążał za Averym w głąb jego posiadłości, choć okoliczności w jakich miał okazję widzieć go ostatnio z całą pewnością nie należały do przyjemnych. Nie widział jednak sensu w rozpamiętywaniu przeszłości, nie planował dopytywać swojego gospodarza o samopoczucie, nawet jeżeli oczywiste niedociągnięcia w nienagannej niegdyś aparycji odrobinę go intrygowały. Tak jak i to, w jaki sposób los postanowił ponownie spleść ich ścieżki; nigdy nie spodziewałby się, że z Samaelem będzie łączyć go cokolwiek poza chłodnym szacunkiem i bardzo wątłą, utkaną przed laty nicią zrozumienia.\nPrzyjął od niego magicznego papierosa, kiwając mężczyźnie głową w geście podziękowania i z zadowoleniem zaciągając się dymem; smakował inaczej niż to, co zwykł palić, ale może zmiana upodobań również stanowiła kolejny stopień na nowej ścieżce, na jakiej się znalazł, początkowo zwyczajnie podążając ostatnimi śladami Juliusa, a obecnie… Nie był pewien, nie wyrobił sobie jeszcze na temat Rycerzy ostatecznego zdania, wiedząc jedynie, że w którymś momencie przestało chodzić tu jedynie o rozwikłanie starych spraw. Coś ciągnęło go w tym kierunku, coś, czego nie potrafił jednoznacznie określić, oprócz tego, że był to ten sam rodzaj ciekawości, który od zawsze popychał go w stronę szukania ryzyka na smoczych wyprawach. Może dlatego nie wahał się ani chwili, odpowiadając na wezwanie i zjawiając się w Shropshire.\nW odpowiedzi na pytanie Avery’ego kiwnął krótko głową, starając się rozwikłać, skąd brało się widoczne na jego twarzy rozbawienie. Wiedział; może nie do końca, pełna wizja jeszcze nie ukształtowała się w jego głowie, ale nie miał zamiaru robić teraz kroku do tyłu. – Znasz go? – zapytał; on sam nie kojarzył nawet nazwiska, choć przez ostatnie dni próbował przywołać jakiekolwiek, choćby najbardziej mgliste wspomnienie. Wypuścił z płuc papierosowy dym, przelotnie przemykając spojrzeniem po gustownie urządzonym saloniku i nieco wyżej unosząc brwi na widok herbaty i czekoladowych ciasteczek, które – paradoksalnie? – wpasowywały się w swobodną konwersację niemal idealnie.\nTemat: Re: Prywatny salonik 20.01.17 0:15\nZawsze działał sam. Tylko on i ofiara. Wspaniała symbioza, kiedy podczas aktu ostatecznej destrukcji niemalże spajali się ze sobą na drodze przeciwieństw: na malała, on rósł w siłę. Podobał mu się ten prosty schemat, w którym polegał wyłącznie na własnych umiejętnościach i nigdy się nie zawodził. Nie musiał dbać o swoje plecy, nie musiał bezustannie pilnować bezpieczeństwa kamrata, nie musiał martwić się o jego ewentualne błędy.\nJedyną godną kompanką w obmyślaniu morderczych strategii była oczywiście Laidan - współautorka żniwa śmierci, zebranego tuż po narodzinach Julienne. Niemalże łza się w oku kręciła na samo wspomnienie, zarówno idealnego planu i perfekcyjnego wykonania, jak i tamtych radosnych chwil tuż [/i]po[/i]. Wówczas przekonał się naprawdę, że śmierć może tworzyć życie, jeśli tylko odpowiednio się nią posłużyć. I ten mityczny koniec mógł zostać ujarzmiony i wykorzystany, wystarczyło mieć odpowiednie umiejętności oraz argumenty, zdolne zasugerować mu postępowanie zgodne z wytycznymi.\nNie dostał jednak możliwości wyboru, zostając postawiony przed aktem dokonanym i narzuceniem mu wspólnika. Całe szczęście, że padło na rozgarniętego Notta, jakby Czarny Pan doskonale wiedział, iż próba zacieśnienia więzów przyjaźni z Caesarem prawdopodobnie skończyłaby się na dwóch zimnych trupach. Po ich stronie. Co przecież było zupełnie zbędne, zwłaszcza, że potrzebowali wsparcia, jeśli mieli nie tylko rozgromić Zakon, ale i zetrzeć z powierzchni świata Grindelwalda wraz ze szlamami. Co stanowiło priorytet?\nOd niechcenia zaciągał się papierosem, wciąż czując dyskomfort po nabraniu ostrego, nikotynowego dymu wprost do płuc. Pomagało to jednak odciągnąć myśli o bólu innym, tym nabierającym realnego wrażenia i kłującego niemiłosiernie. Obrzydliwe; skrzywił się z lekkim zdegustowaniem i ze wstrętem spojrzał na dzierżonego nonszalancko papierosa, po czym do połowy wypalonego wrzucił go do kryształowej popielniczki. Może jednak powinien podać wino: krytycznie ocenił herbatę podaną w najlepszej zastawie. Rozbawiło go, że nawet wygląd zdobionych filiżanek tak mocno kontrastuje z jego własną prezencją; sądząc po niej nie nadawałby się nawet do roznoszenia tac w szlacheckim zamku. Krew nie mogła za to kłamać, podobnie jak twarde, rzeczowe informacje, pojawiające się w głowie Samaela krótko po zadanym pytaniu. Banalnym, prostym, właściwie: nieważnym. Wprawdzie dużo łatwiej było pozbawić życia kogoś obcego, lecz konsekwentnie zabierało to pewnej dozy przyjemności. Bartius zaś przypuszczalnie stanowił tylko jeden z licznych celów, ledwie początek ich świetlanej kariery. Chociaż może... wcale nie musieli z nim kończyć?\n-Uczy w Hogwarcie. Leczę jego siostrę - podzielił się najistotniejszymi faktami, jakie posiadał na temat Herewarda. Nikłe poszlaki, nie dokumentujące ani możliwych opcji zastania go w domu z kobietą, ani przyłapaniu na trenowania nieznanych, wschodnich sztuk walki. Obie możliwości zaś pozostawały paradoksalnie sporym zagrożeniem.\n-Julius to twój brat, prawda? - spytał nagle, nieoczekiwanie, jakby przypominając sobie skomplikowane koligacje rodzinne równocześnie z wydarzeniami sprzed kilku miesięcy. Przykra sprawa, za którą winę ponownie ponosił Lestrange. Aż zadrżał z ledwo tłumionego gniewu, nadal pałając do Caesara urazą zbyt wielką, by mu to wybaczyć lub zapomnieć. Percival powinien przynajmniej wiedzieć, w jakich okolicznościach nastąpiło zniknięcie Juliusa. Kto nie próbował nawet go szukać.\nTemat: Re: Prywatny salonik 24.01.17 21:31\nZachowywał się swobodnie, choć ostrożnie, dyskretnie obserwując swojego przyszłego towarzysza zbrodni i mimowolnie starając się rozpracować drugie dno, kryjące się za jego mimiką i oszczędnymi słowami. Dosyć nieudolnie; zdawał sobie sprawę, że Avery musiał znać się na ludzkich emocjach (i ukrywaniu tychże) znacznie lepiej od niego i gdyby tylko chciał schować przed jego spojrzeniem jakieś osobiste motywy, zrobiłby to bez problemu. Nie chciał jednak postępować lekkomyślnie; mimo że postawione przed nim zadanie nie budziło paraliżującego strachu, to wciąż miał swoje obawy. Nie przywykł do współpracowania w sprawach życia (i śmierci?) z ludźmi, których nie darzył dobrze uzasadnionym zaufaniem, a stojący przed nim czarodziej póki co stanowił dla niego zbyt dużą zagadkę, żeby mógł zaliczyć go chociażby do grupy osób przewidywalnych. Być może przesadzał, ta nowa czujność była do niego dosyć niepodobna, ale miał teraz zbyt wiele do stracenia, żeby pozwolić sobie na oczywiste pomyłki.\nJak na razie skupiał się jednak głównie na faktach, podawanych mu przez Avery’ego w sposób jasny i zwięzły; nie było ich wiele, choć pewne wnioski może dałoby i się z tych szczątkowych informacji wysnuć. Zaciągnął się papierosem, układając je milcząco w myślach; chciał jeszcze o coś zapytać, pytanie uformowało się już nawet na jego ustach, ale zostało wyprzedzone przez inne, pozornie przypadkowe i z całą pewnością niespodziewane, biorąc pod uwagę ciszę, jaka po nim zapadła. Bo Percival nie odpowiedział od razu; imię jego brata, rozlegające się w eleganckim salonie, odbijające się od drogiej zastawy, jasnych obić i kryształowego żyrandola, wywołało w jego umyśle przeciągły zgrzyt, przypominający trochę drapanie paznokciami po suchej tablicy. Nie chciał wracać się już na tę kartę zamkniętej przeszłości, rysująca się na niej pustka już i tak zabrała ze sobą wystarczająco dużo jego czasu i nerwów, ale jednocześnie nie mógł nie wykorzystać okazji do zapełnienia luk, pustych miejsc i niechlujnych skreśleń.\nA Avery coś wiedział; wyczytał to między wierszami, wyczuł bardziej niż usłyszał. Nie, nie spodziewał się dobrych wieści, mimo że mężczyzna nie użył czasu przeszłego, to już od dawna rozumiał, że Julius nie miał szans odnaleźć się żywy. Najprawdopodobniej nie miał szans odnaleźć się wcale, jednak może poznanie okoliczności jego śmierci przybliżyłoby w jakiś sposób jego i jego rodzinę do ostatecznego zamknięcia? – Tak – odpowiedział sucho, spychając wszystkie emocje gdzieś głęboko; nie potrzebował, żeby w tej chwili zaciemniały mu obraz i wprawiały w niepotrzebny sentymentalizm, nie przyszedł tutaj na luźną pogawędkę z przyjacielem przy ognistej. – Dlaczego? – dodał po chwili, być może niepotrzebnie. Zaciągnął się po raz ostatni, zanim przycisnął niedopałek do przezroczystej ścianki popielniczki. Nie patrzył na Avery’ego, celowo zatrzymując spojrzenie dłużej na dogasającym papierosie, mentalnie znajdując się gdzieś między chęcią szybkiego powrócenia do tematu ich wspólnego przedsięwzięcia, a ochotą do popędzenia czarodzieja do szybszego udzielenia mu wyjaśnień. Finalnie nie zdecydował się na żadną z tych opcji, zwyczajnie czekając, z wyrazem twarzy odrobinę zbyt obojętnym, żeby mógł być prawdziwy.\nTemat: Re: Prywatny salonik 25.01.17 13:44\nDzielenie się zawsze wzbudzało w Averym instynktowną niechęć. Nieważne, czy chodziło o dziecięce zabawki, pożyczenie pióra szkolnemu koledze na zajęciach, kobietę, czy odsłonięcie niesamowicie ważnych informacji. Odczuwał naturalny opór także przed współdziałaniem, które polegało przecież na podobnych zasadach. Otaczająca go aura stepowego wilka musiała jednak odrobinę przygasnąć, a Samael powinien nieco odpuścić i obdarzyć Notta cząstką zaufania. Jeszcze wymuszonego, aczkolwiek podstawy padły na całkiem żyzny grunt, toteż mężczyzna przełamał się bez większej przykrości. Postanowił dać Percivalowi swoistego rodzaju kredyt, samemu zaciągając również wiązaną pożyczkę. Nie prezentował się raczej jako ktoś, komu można by powierzyć swoje życie, a również i do tego sprowadzała się ich misja.\nSuche konkrety nie pozostawały domniemywań, oczywiście mogli pogdybać i wysunąć kilka oczywistych wniosków - Bartius był biegły w transmutacji, jego nieoczekiwane zniknięcie nie pozostałoby niezauważone, dość ciężko będzie do niego dotrzeć, zwłaszcza, że rok szkolny trwał w najlepsze, a profesorowie w jego trakcie mieszkali na zamku. Prócz zaklęciami ochronnymi i murami Hogwartu, otoczeni także i w pewnym sensie protekcją Grindelwalda. Wiedział, że czeka ich trudna akcja i przypuszczał, że Nott samodzielnie dopowiedział sobie te szczegóły. Cenił ich wspólny czas, więc nie należało źle nim dysponować, opowiadając coś, czego przecież Percival powinien się z łatwością domyślić.\nMoże dlatego zagadnął o Juliusa, zaintrygowany zarówno tym, jak wiele Nott wie o zaginięciu brata, ale i z ciekawości, czy jest świadom ryzyka. W tym momencie znacznie większego - na mokradła wybrali się w szóstkę, powróciło ich pięcioro, teraz zaś mieli zmagać się z zadaniem we dwójkę. Czy i tym razem, ktoś zostanie wyeliminowany?\nCiężka cisza, jaka zapadał między nimi jasno dawała do zrozumienia, że utrafił w czuły punkt. Nie miał pojęcia, czy bracia pałali do siebie miłością, czy wręcz przeciwnie, aczkolwiek wiedza zawsze była pożądana. Dawała władzę. Nieśpiesznie odpalił kolejnego papierosa, paląc go leniwie, lecz nie zaciągając się wcale. Czuł, że lada moment może zacząć kaszleć krwią, czego nie chciał demonstrować przy Percivalu.\nByło parno, a rozlewający się żal (nie interpretował, zbytnio bolała go głowa) znaczył powietrze gęstym zaciekiem, osiadającym w płucach na równi z nikotynowym dymem. Krążyły między nimi niedopowiedzenia zaklęte w krótkich słowach, jakimi raczyli się wzajemnie, doskonale odnajdując pasujący rytm i dobierając argumenty (a może raczej oręż?) podług swego partnera. Avery nie musiał być psychiatrą, by wiedzieć, że Nott będzie dociekać. Nie musiał być psychiatrą, by wiedzieć, że zrobi to ostrożnie, z dystansem. Nie musiał być psychiatrą, by zauważyć sztuczny wyraz twarzy i dziwne spięcie, sięgające nagle ciała Percivala.\nPotraktowałby go niewątpliwie jak medyczny przypadek, ale gdyby nie pamiętał o tym, że jest już tylko wrakiem.\n-Widziałem go prawdopodobnie jako jeden z ostatnich - podzielił się z nim zwięzłym faktem, nie tając swego udziału w tej drobnej sprawie - zanim zniknął, był z Lestrange'em - dodał już nieco żywiej, prawie parskając nienawiścią. Ożywiał się wyłącznie w ten sposób, trzy osoby, przedziwnie mu zbieżne. Laidan i Julienne, dla których gotów był umrzeć i Caesar, którego nienawidził... i również mógłby za niego umrzeć. Za niego, zabijając go i łamiąc tym samym Przysięgę Wieczystą, jaką złożył swemu Panu.\nTemat: Re: Prywatny salonik 25.01.17 15:44\nNienawiść bywa motywacją do działania, jednak czy przez nią warto jest ginąć? Niejedni stwierdziliby, że tak. Czyżby do takiej grupy należał także Samael? Przysięga wieczysta złożona Czarnemu Panu wymagała posłuszeństwa, którego brak wiązał się z jasnymi konsekwencjami. W chwilę po tym, gdy lord Avery zadeklarował w myślach gotowość do złamania przyrzeczenia, jego przedramię przeszył niemożliwy do zniesienia ból. Mroczny Znak niespodziewanie rozpalił się równie dotkliwie jak rozgrzane żeliwo przyłożone do skóry; apogeum ból trwało zaledwie kilka sekund zanim dojmujące pieczenie zaczęło stopniowo słabnąć. Jeśli Samael sprawdzi stan swojego przedramienia, w miejscu Znaku nie znajdzie żadnego uszkodzenia.\nTemat: Re: Prywatny salonik 29.01.17 0:04\nNie podobała mu się ta nagła zmiana dynamiki między nimi. Miał wrażenie, być może mylne, że wspomnienie o Juliusie niebezpiecznie przesunęło środek ciężkości rozmowy na jego niekorzyść, zapewniając Avery’emu pewną nad nim przewagę. Chwilową, ale niekwestionowaną, której nie musiał wykorzystywać, choć mógł – i to budziło w Percivalu mimowolną potrzebę zwiększenia dystansu. Oczywiste było, że temat nie był mu obojętny i chociaż nie planował rozklejać się na środku eleganckiego salonu, ani wypłakiwać żali w ramię uzdrowiciela, to i tak w jakiś sposób odsłaniał się za bardzo. Charakter jego relacji z bratem nie robił tu żadnej różnicy; owszem, jeszcze za jego życia ścierali się ze sobą okrutnie, rywalizując o każdą najmniejszą kwestię jedynie dla zasady, ale w przypadku Notta, wszelkie wewnętrzne konflikty blakły, gdy pojawiało się zagrożenie atakiem nadchodzącym z zewnątrz. Rodzina od zawsze była jego słabym punktem, a pokrewieństwo w dziwny sposób go oślepiało, sprawiając, że każdą zniewagę względem osób, z którymi dzielił nazwisko, odbierał bardzo osobiście.\nA przecież nie chodziło tylko o to; nie potrafił jednoznacznie stwierdzić, dlaczego, ale nie bez znaczenia pozostawał dla niego fakt, że to właśnie Julius popchnął go na tę ścieżkę, która finalnie doprowadziła zarówno do piwnicy w Wywernie, jak i do dworku w Shropshire. Chciał wiedzieć dlaczego; jakie miejsce zajmował w szeregach Rycerzy, są łączyło go z tymi ludźmi? Przyglądał się Avery’emu uważnie, zastanawiając się nie tylko nad jego słowami, ale też nad tym, co skłoniło arystokratę do poczynienia osobistej wycieczki oraz wspominania starej wyprawy, od której – koniec końców – upłynęło już sporo czasu. Być może zbytnio podejrzliwie, może dopatrywał się ukrytych motywów tam, gdzie ich nie było, ale jednocześnie nie był idiotą; zdawał sobie sprawę z tego, że pojawił się na ostatnim spotkaniu w sposób co najmniej osobliwy (choć nie mógł być pewien, czy jego towarzysz zapamiętał z owego wydarzenia cokolwiek, ze względu na mocno ograniczoną percepcję), i że póki co spoglądano na niego raczej z rezerwą, oceniając i wyciągając wnioski. Powinien więc zachowywać się ostrożnie; tymczasem miotał się bezsensownie, milcząc zbyt długo i zastanawiając się nad właściwymi słowami zbyt dokładnie. – Lestrangem? – powtórzył, doskonale wiedząc, że Samael miał na myśli Caesara; jego głos zabrzmiał ostrzej niż zamierzał, ale nie spodziewał się usłyszenia akurat tego nazwiska i, prawdę mówiąc, wolałby nie słyszeć go już nigdy. Mało było osób, które budziły w nim niechęć tak dużą, jak Lestrange, i z którymi zatargi sięgały jeszcze czasów szkolnych.\nPożałował nagle, że zgasił papierosa, orientując się, że nie bardzo ma co zrobić z rękami; nie chciało mu się jednak zawracać głowy zapalaniem kolejnego, zresztą – nie miał nawet na to specjalnej ochoty, dlatego ostatecznie skrzyżował ramiona na klatce piersiowej. – Miał coś z tym wspólnego? – zapytał, orientując się, że z jakiegoś irracjonalnego powodu chciałby, żeby odpowiedź brzmiała tak; wiedział już, że gniew zazwyczaj działał na niego destrukcyjnie, ale i tak wolałby mieć kogoś, na kogo mógłby zrzucić winę, niż przyjąć do wiadomości, że w grę wchodził nieszczęśliwy wypadek albo nieudolność Juliusa.\nBył zbyt zajęty własnymi myślami, żeby zauważyć, że coś było nie tak. Po krótkiej debacie z samym sobą doszedł do wniosku, że szukanie dziury w całym póki co mu się nie opłaca i na moment przeniósł spojrzenie za okno, opuszczając nieco obronne barykady; może powinien wreszcie przyjąć, że (tymczasowo?) stoją z Averym po tej samej stronie, jakkolwiek dziwne i nietypowe mogłoby się to wydawać.\nTemat: Re: Prywatny salonik 29.01.17 9:10\nPadające ciosy były zgrabne, doskonale wyważone, a oni poruszali się z gracją po wyznaczonym polu, zgrabnie omijając nadpalone, wciąż cuchnące śmiercią tereny. Trujące; ani Percival, ani Avery nie zamierzali widać wystawiać swej cierpliwości (oraz dobrego gestu) na próbę, więc bezpiecznie brylowali dookoła tego, co ich łączyło. Dzielących przymiotów zapewne znalazłoby się więcej, lecz Samael nie roztrząsał takowej kwestii, nieśpiesznie i niezauważalnie poddając się złej furii. Rozpuszczała się w jego krwiobiegu niczym najdroższy narkotyk, błyskawicznie otumaniając i przejmując kontrolę nad wszystkimi odruchami. Czy było w nim cokolwiek z człowieka, kiedy podnosił (nagle niezwykle bystre) oczy, by spojrzeć Nottowi wprost w twarz, ze specyficznym wyzwaniem. Rzuconą rękawicą, by dociekał, ponieważ Avery marzył o pozbyciu się tego balastu ze swych ramion. Zbyt długo dźwigał go samodzielnie i czuł się nieco osamotniony (w jak najbardziej negatywny sposób) - jeśli nie pozytywna więź miała uczynić z nich dobrych towarzyszy, to czemu nie pójść za ciosem i nie wykorzystać nienawiści? Praktycznie bliźniacze odczucie, różne ledwie w kilku detalach. Avery ryzykowałby jednak stwierdzeniem, że znacznie silniejsze. Opiewana w maksymie jego rodu; odpowiednio wykorzystana mogła zadziałać niczym broń obuchowa, od razu skutecznie nokautując przeciwnika. Przekucie prymitywnej niechęci (cóż za ślicznym eufemizm) na rozsądny atak było oczywiście trudne, lecz nie niemożliwe. Istniał niestety pewien szkopuł: Samael mógł rozkoszować się wizją wyłupywania Caesarowi oczu i wyszarpywania z niego jelit wyłącznie w wyobraźni. Ot, dziecięce marzenie, z gatunku tych ponawianych rokrocznie i nigdy nie spełnionych. Złożona Przysięga bolała dokładnie w tym punkcie, inne ograniczenia już zaakceptował. Także i własną, służebną rolę, przed którą wcześniej wzdragał się i ostro zapierał - krwi Lestrange'a pragnął jednak tak bardzo, że z trudem panował nad sobą, zaś myśli nie kiełznał wcale. Za co przyszło mu zapłacić.\nBól przyszedł nagle, zupełnie nieoczekiwanie przeszywając jego lewe przedramię. Wiedział, że to mroczny znak pulsuje i piecze, że jego Pan przywołuje go do porządku, udziela ostrzeżenia. Machinalnie powiódł dłonią w podrażnione miejsce i przesunął po nim nieznacznie, jakby spodziewając się cieknącej krwi, ziejącej dziury po kawale wyrwanego z ręki ciała. Nie było jednak nic takiego i wyłącznie ten nikły gest i zaskoczone syknięcie dobywające się z ust Avery'ego mogło poświadczyć, że coś się stało.\n-Zostawił go. Nie szukał - odparł konkretnie i rzeczowo, już bez wylewającego się z każdego słowa gniewu. Został wyprostowany do pionu, a kontrolna uwaga przypomniała mu, że może zginąć. Nie takiej śmierci sobie życzył, nie śmierci za myśli, więc pohamował rodzącą się nieśpiesznie chęć zemsty, zadowalając się poinformowaniem Percivala o jakże honorowym postępku Lestrange'a. Skrzywił się, przypomniawszy, co było dalej, z jaką radością potraktował Caesara niewybaczalną klątwą. Przebłysk tamtej męki wywołał na twarzy Avery'ego pożądliwy uśmiech - całe szczęście, że zdołał to zrobić, obecnie Lestrange miał zapewniony najwyższy immunitet, ale Samael tylko czekał na jego potknięcie, aż wypadnie z łask Czarnego Pana, a wówczas może to jemu przypadnie w udziale odprawienie go ze służby.\nTemat: Re: Prywatny salonik 01.02.17 18:32\nZawsze wydawało mu się, że po spędzonych na starannym, salonowym wychowaniu latach, mógł pochwalić się co najmniej znośnymi umiejętnościami w rozpracowywaniu otaczających go ludzi, jednak wraz z każdą przetaczającą się przez kremowy salonik chwilą, coraz bardziej był gotów przyznać, że w kwestii Avery’ego popełnił pomyłkę. Przekonany, że on i jego gospodarz niewiele mieli ze sobą wspólnego, nie spodziewał się nawiązania rozmowy o charakterze tak osobliwym, jak ta, którą toczyli obecnie; milczącej, schowanej między krótkimi zdaniami, stanowiącymi jedynie zarys dla całej reszty, odgrywającej się w zupełnej ciszy. Gesty i spojrzenia mówiły tu znacznie więcej niż słowa, a werbalizacja przepływających swobodnie myśli okazywała się niekonieczna; może nie powinien był skreślać ewentualnych wspólników tak pochopnie?\nBezpośrednio rzucone mu spojrzenie skutecznie przyciągnęło jego uwagę, jednak ani ono, ani wydobywające się z ust mężczyzny ciche syknięcie, nie pomogły mu zbytnio w uzupełnieniu ziejących w obrazie luk. Wypełnił tylko niektóre, o resztę nie pytał, póki co zadowalając się lustrzanym odbiciem własnych emocji, przez ułamek sekundy obecnych w ciemnoniebieskich tęczówkach. Nie potrzebował więcej, cienka nić porozumienia została z powodzeniem utkana, sama w sobie mało wiążąca, ale mogąca w przyszłości stanowić całkiem solidną podstawę do zaufania. Lekkomyślnie? Możliwe; jego myśli wciąż przeplatały się przecież z urywanymi szeptami, odległym echem przedstawienia, na które nieopacznie się spóźnił, ale nie przywiązywał do nich żadnej znaczącej wagi. – Nie wiedziałem – odpowiedział, jedynie w ramach podziękowania, bo fakt, że uzyskana informacja stanowiła dla niego nowość, był raczej oczywisty. Opuścił luźno ramiona, porzucając zamkniętą, promieniującą niepotrzebnym dystansem pozycję. – Być może powinienem rozmówić się z kuzynem osobiście – dodał, choć od dawna już nie uważał Caesara za swoją rodzinę. Chłodna pogarda, jaką w jego stosunku odczuwał, być może zionęła hipokryzją, ale nawet jeżeli nie miał ku niej solidnych podstaw wcześniej, to z całą pewnością miał je teraz. Był naprawdę ciekaw, co na temat całej sytuacji powiedziałby mu Lestrange; czy potwierdziłby ubogą w szczegóły, ale mimo to wystarczającą wersję Avery’ego, czy starym zwyczajem nakarmiłby go ułagodzoną, zniekształconą wersją rzeczywistości?\nOdetchnął nieco swobodniej, zupełnie bezwiednie łącząc na moment pozbawione zajęcia ręce i poprawiając tkwiącą na serdecznym palcu obrączkę. Utracona krótkotrwale równowaga już do niego wracała, krystalizując wyciągnięte na wierzch emocje w formie bardziej przystępnej i mogącej stanowić użytek. Jego myśli, uspokojone i z jakiegoś powodu zabarwione satysfakcją, płynnie wróciły do pierwotnego tematu rozmowy, koncentrując się na bliższym problemie, jakim było planowane spotkanie z Bartiusem. Póki co majaczące na horyzoncie niewyraźnie, ale nieuchronnie. – Kiedy chcesz to zrobić? – zapytał po chwili milczenia, nie precyzując, o co właściwie mu chodziło, ale podejrzewał, ze wcale nie musiał. Przeniósł spojrzenie na mężczyznę; nie spodziewał się ustalenia żelaznej daty ani miejsca, najprawdopodobniej powinni zresztą wcześniej poobserwować swój cel przez kilka dni i wysnuć wnioski o przyzwyczajeniach – głupio byłoby natknąć się przy okazji na jego zakonowych znajomych, którzy bez problemu przewyższyliby ich liczebnie – ale jakieś ramy czasowe byłyby pomocne. Ostateczną decyzję w tym punkcie pozostawiał jemu, w jakiś naturalny sposób uznając Avery’ego za niepisanego dowódcę całego przedsięwzięcia.\nTemat: Re: Prywatny salonik 01.02.17 20:04\nPodszyte wieloznacznymi informacjami milczenie kryło w sobie zalążki dobrze rokującej współpracy. Skoro nie potrzebowali słów, by wyłuszczyć sobie nieco krępujące fakty, mieli szansę stworzyć niezwykle zgrany duet. Bardzo konkretny, na czym zależało Avery'emu, który nie lubił rozwodzić się zbyt długo nad kwestią, wymagającą natychmiastowo ostatecznego rozwiązania. Może był po prostu próżny, ale nadal kołatało się w nim przeświadczenie, że jest najlepszy i potrafi działać tak, by spełnić swoje wymagania (zawsze wysokie) i doprowadzić rzecz do końca. Stawiał zazwyczaj dzieło na jedną kartę, szanując wyłącznie takie ryzyko - wprost nie znosił wybierania najmniejszej linii oporu, więc jeśli miał szansę wycisnąć z brawurowego postępku coś więcej, nie wahał się. Może postępował egocentrycznie, szczując Percivala i kąsając tymi ochłapami wiedzy, jakie mu rzucał, umiejętnie podsycając zaognioną niechęć. I tak podzielił się z nim wszystkim, co miał do zaoferowania; chociaż stawiał Caesara w najgorszym świetle, nie mijał się z prawdą. Nie koloryzował, nie taił, a wręcz chętnie snuł tę opowieść, mając do Lestrange'a ogromny żal za słowa, które padły podczas tego niefortunnego dnia. Odkrył to dopiero teraz, wracając myślami pełnymi nienawiści do mokradeł Salisbury, do wędrówki z tym okropnym człowiekiem, do satysfakcji przepalającej umysł Avery'ego w momencie, kiedy Caesar wił się i wrzeszczał z bólu, usiłując nie odgryźć sobie języka. Czuł żal, skoncentrowany na krzywdzie malutkiej Julienne, niewinnej swej ułomności, a mimo tego padającej ofiarą obelżywych wyzwisk Lestrange'a. Oblicze skrzywiło mu się straszliwie, wykrzywione gniewem i bezbrzeżnym smutkiem, czyniącym go niespodziewanie na powrót załamanym i skrzywdzonym mężczyzną. Słabym. Żałosnym. Zagryzł suche, spierzchnięte usta, podnosząc nieco zamglony wzrok na Percivala. Na pewno słyszał o jego konflikcie z Caesarem, lecz spokojnie, mógł mu wierzyć. Nie mógł przekonywać go inaczej, nie chciał, nie miał siły na wniknięcie w jego umysł i pokazanie mu wspomnień, którymi się brzydził.\n-Powodzenia w tej... rozmowie - rzekł odrobinę odległym tonem, jasno dowodząc, że żałuje, iż nie może brać w tym udziału. Wymierzyć sprawiedliwości. Za te niebaczne słowa, kpiące, szkalujące niewinną dziewczynkę Caesara powinien umrzeć i to Samaelowi należało się ostatnie pociągnięcie katowskiego miecza. Śmierć hańbiąca, publiczna, krwawa i brzydka.\n-ale uważaj, O n nie toleruje marnotrawstwa - ostrzegł Percivala, na jedną chwilę znowu bystry, logiczny, chłodny i konkretny. Nie zwerbalizował myśli, że właśnie za to nieposłuszeństwo zapłacił tak słoną cenę, że za gotowość posłania Lestrange'a w trzy diabły został okrutnie skatowany, a jego największe sekrety stały się tajemnicą Poliszynela. Zabierając mu Laidan. Skoro stali się partnerami, radził mu dobrze. Nie miał powodów, by życzyć Nottowi marnego końca.\n-Z końcem kwietnia - odparł bez namysłu, właściwie podejmując decyzję spontanicznie. Brakowało im zorganizowania, nie mieli pojęcia o nawykach Bartiusa, o jego życiu osobistym, a Avery nie zamierzał konfrontować się z Herewardem nieprzygotowany. Przypadkowe natknięcie się na jeszcze kilku Zakonników nie kusiło perspektywą, podobnie jak trafienie na resztę życia do Azkabanu. Póki co nie szafował z domysłami, skupiając się na danych, jakie już posiadał. I ścisłym planie, formułującym się w głowie.\n-Jeśli się powiedzie... weźmiemy go żywego - rzekł twardo, jakby jeszcze zastanawiał się nad innymi opcjami. Nazwiska, zamiary, tak zadowoliliby Czarnego Pana. Martwy Bartius również by go ucieszył, ale jeszcze ciepły, wciąż oddychający - niewątpliwie był dużo cenniejszy.\nTemat: Re: Prywatny salonik 02.02.17 20:54\nWewnętrzny spokój, zachwiany na chwilę niespodziewaną wyprawą do pogrzebanej przeszłości, powracał do niego płynnie i nadzwyczaj szybko, w miarę, jak konkretny cel coraz wyraźniej zaczynał majaczyć mu na nie tak znowu odległym horyzoncie. Jasny, klarowny, z całą pewnością stanowiący wyzwanie, ale przecież przed tymi nigdy do tej pory nie uciekał, nie miał więc zamiaru zrobić tego teraz. Stał zresztą na nogach pewniej i stabilniej niż zdarzyło mu się to od miesięcy, może nawet lat; w niczym nie przypominał pogrążonego w bezsilności człowieka, jakim był w styczniu, choć tamten okres nadal jawił się w jego pamięci dosyć mrocznie. Nie zapomniał jeszcze uczucia obezwładniającego strachu, życia przemykającego między palcami, zniszczonych przekonań, które miały być solidne i niepodważalne, a płonęły tak samo łatwo, jak wysuszony na wiór pergamin. Szamocząc się w tym dziwnym amoku, upojony nie tylko litrami ognistej, ale głównie własnym cierpieniem, podjął wiele głupich decyzji, z których co najmniej połowa mogła ostatecznie podciąć mu nogi. To, że znajdował obecnie w eleganckim salonie, zamiast gnić w samotnym rynsztoku gdzieś na Nokturnie, zawdzięczał tylko i wyłącznie łutowi szczęścia i łasce nieznajomej; ta świadomość paliła go nieprzyjemnie do tej pory, przypominając o sobie uparcie i uciążliwie, jak drzazga głęboko wbita w opuszek palca. Przysiągł sobie, że nigdy więcej i od tamtego czasu mozolnie, ale systematycznie odzyskiwał utraconą kontrolę, niedaleką przeszłość traktując jako przestrogę, choć odcinając się zupełnie od tarmoszących nim wtedy emocji.\nByć może właśnie ta przestroga wracała do niego teraz, gdy raz na jakiś czas przypadkowo zatrzymywał spojrzenie na zmęczonej, nieogolonej twarzy Avery’ego, zastanawiając się przelotnie, co takiego zepchnęło go do tego stanu. Nie tyle troszcząc się o jego dobre samopoczucie, co rozważając, czy mogło zaszkodzić jemu. Chociaż doceniał doświadczenie i umiejętności swojego towarzysza, nie chciał i nie miał zamiaru znaleźć się znów na łasce i niełasce kapryśnego losu, a tym właśnie groziło pokładanie zaufania w osobie, która mogła okazać się nieprzewidywalna. Nie wiedział jeszcze, czy jego obawy miały solidne podstawy, czy może popadał w lekką paranoję – póki co Samael nie dał mu żadnych innych powodów do niepokoju – ale zanotował w umyśle, żeby w trakcie nadchodzących przygotowań obserwować go nieco uważniej. Nie można było być zbyt ostrożnym, a za lekkomyślność płaciło się drogo, o czym sam Percival wiedział najlepiej, przypominając sobie o tym za każdym razem, gdy podwijał rękawy szaty.\n– Będę uważał – odpowiedział Avery’emu, w mig pojmując, co chciał mu przekazać, przyjmując ostrzeżenie z wdzięcznością oraz automatycznie nadając mu odpowiednią wagę. Całkiem sporą; nie potrzebował dużo czasu, żeby zrozumieć, z czym w strukturach Rycerzy wiązało się nieposłuszeństwo. O dziwo, nie była to cena, której nie byłby gotów zapłacić, czym właściwie zaskoczył samego siebie, ale znów – zmienił się, w środku i na zewnątrz, a marcowy wyjazd szczególnie pomógł mu na nowo poukładać priorytety. Strach i szacunek też miały tu swój udział, choć nie potrzebował zastraszania, żeby zmusić samego siebie do zachowania swojego miejsca w szeregu.\nKiwnął głową; koniec kwietnia wydawał się sensowny, tak samo jak przyjęte z góry założenie o pozostawieniu pechowego Zakonnika przy życiu. Z trupów raczej ciężko wydobywało się informacje, poza tym… Nie, tę myśl uciszył, zanim zdążyła do końca wyklarować się w jego umyśle, zamykając niebezpieczne zalążki wątpliwości za szczelnymi drzwiami; nie potrzebował buntu przeprowadzonego przez jego własne zahamowania. – Rozejrzę się trochę na własną rękę – powiedział, zastanawiając się, czy były jakieś sznurki w ministerstwie, za które mógłby pociągnąć lub jakieś informacje, które leżały wprost pod jego nosem. – Jeśli chodzi o resztę, czekam na twój sygnał? – rzucił, umieszczając to zdanie gdzieś między stwierdzeniem, a pytaniem, znów kierując spojrzenie na Avery’ego, autentycznie ciekawy, z jakim skutkiem rozegra się ta nowo nawiązana współpraca.\nTemat: Re: Prywatny salonik 04.02.17 16:27\nMotywy Notta były mu obce, lecz szczerze chciał wierzyć w jego zaangażowanie. Mogli wymienić poglądy, podzielić się spostrzeżeniami, wspólnie zaszydzić z nieudolnych kroków podejmowanych przez ministerstwo, wyklinać szlamy i mugoli, co jednak sprowadziłoby się wyłącznie do werbalnie okazanej zapalczywości, bez żadnego pokrycia. Może powinien obawiać się, że został związany z kimś świeżym, nowym, ale Avery'emu było to w gruncie obojętne, a Percival dostawał znakomitą szansę, aby się wykazać. Kto wie - Czarny Pan potrafił okazywać łaskę równie szczodrze, jak okrucieństwo, więc to właśnie Nottowi mógł później przypaść w udziale zaszczy wydarcia z Bartiusa ostatniego tchnienia. Samael myślał o Herewardzie jako o przyzwoitym człowieku - prawie żałował, że jego niedorzeczne i niegodne czarodzieja wybory postawiły ich po dwóch stronach zrujnowanego muru; miał pewne opory. Przeczuwał, że znikną w kulminacyjnym momencie, zdążył już rozsmakować się w śmierci, która nie uznawała głupich sentymentów. Nie było przed nią żadnych wymówek, a nic nie działało tak ożywczo, jak krew. Urojona władza nad życiem, na kilka bajecznych sekund spoczywająca w jego własnych dłoniach. Już tylko w ten sposób mógł triumfować, inne doświadczenia nagle straciły swój cały urok, stając się nudne i nieznaczące, jak powieść pisana przez idiotę. A to nie miała być autobiografia, zamknięta w ostrym opisie całkowitego upadku i upodlenia, przed jakim jeszcze kurczowo się chronił. Nie wiedział, jak długo będzie walczyć, ale nie potrafił panować nad odruchami, więc i w stanie dziwacznej katatonii pozostawał chorobliwie nienasyconym mężczyzną. Nie zaznawał już uciech ekstremalnych, więc musiał to sobie wetować, z uporem poszukując godnych substytutów. Odnalazł je na razie wyłącznie w ogromnych dawkach adrenaliny, kiedy to świst różdżki czynił ciało sztywnym, a ostrze noża zatapiało się w ciało, piłowało kości, oddzielało skórę od mięsa. Wiele zależało od jego fantazji, bo czasami bywał prymitywny do bólu. A ludzie potrafili krzyczeć głośno i długo, więc po mistrzowsku zaczął wiązać kneble - efektywniejsze od prostego silencio, bo w fizyczny sposób realnie groźniejsze.\nSprawę Bartiusa chciałby rozwiązać podobnie - najpierw niemalże pedantyczne dokonanie pracy inicjacyjnej, by później zachłysnąć się obrazową brutalnością, przełamującą zasadę nieukazywania krwi i przemocy na scenie. Jak najbardziej cielesna groźba, rozciągnięta w czasie wywoływała dreszcze skuteczniej niż obietnica szybkiego uciszenia. Na jakie mógłby liczyć chyba wyłącznie dzięki niezwykle udanej kooperacji, chociaż wówczas Avery srodze by się zawiódł.\n-Skontaktuję się z tobą - przytaknął, już nieco mechanicznie i jakby martwo. Skóra została zdarta i zostały już tylko brzydkie, gnijące płaty, na powrót ledwo oddychające i krztuszące się ciężkim powietrzem. Niemoc łapała Samaela za gardło, kiedy krztusił się papierosowym dymem, odprowadzając Percivala do drzwi rezydencji - czy ten żenujący pokaz słabości nadszarpnie szczątkowe zaufanie, budowane chwilową konwersacją?


Minął tydzień odkąd spotkałam się z rodzicami. Nie wiedziałam jak bardzo za nimi tęskniłam, dopóki nie musiałam ich znowu opuścić.\n-Ulala...gdzie się tak wystroiłaś?- Edith zajrzała do mojego pokoju.\n-Kupiłam ją na wyprzedaży, muszę ją wykorzystać.- wzruszyłam ramionami. Kilka dni temu, idąc z wykładów, zobaczyłam przepiękną, granatową sukienkę w maleńkie, białe groszki, do tego przecenioną aż o 75%.\n-Jasne, jasne.- uśmiechnęła się. -Rzadko nosisz sukienki, chyba, że ktoś cię zmusił.- otworzyła oczy, wpadając na świetną myśl. -Albo, ktoś ci ją wcisnął i powiedział, że jak nie założysz to...\n-To mnie zabije, poćwiartuje i zakopie?- dokończyłam. -Moja droga, muszę cię zmartwić. Właśnie gadasz z duchem.\n-Bardzo realistycznie wyglądasz jako duch.- stwierdziła, rozbawiona.\n-Dziękuję a teraz musze zmykać na zlot umarlaków, czyli na wykłady.\n-Co powie profesor, kiedy zobaczy, że opuściłam wykłady?- zmartwiła się.\n-Nic, nawet nie zauważy.- wzięłam z szafki buty na wysokim obcasie.\nEdith przyglądała mi się.\n-Ty na pewno idziesz na wykłady?\n-Nie. Idę stać się zombie. Lecę, bo mam autobus.- pomachałam i wyszłam.\nWiedziałam, że ten tydzień nie zacznie się dobrze, czułam to. Wczoraj wieczorem moje auto stwierdziło, że ma na mnie focha i nie odpali, dopóki nie wsadzę w niego dużą ilość pieniędzy. Mój portfel w tym momencie płacze a ja razem z nim. Kolejny raz, kiedy Volkswagen odwiedzi mechanika, chyba mu się tam spodobało. Szybkim krokiem i uczuciem, że moje nogi skopią mi tyłek, jak jeszcze raz przyjdzie mi do głowy głupia myśl, żeby założyć wysokie buty, na których nie umiem chodzić, doszłam na przystanek. Czuję się jak pingwin w kozakach z epilepsją. To okropne uczucie. Autobus w moment podjechał i natychmiast rzuciłam się na niego, dosłownie. Gdyby nie barierka od drzwi, to nie wiem czy nie byłabym zombie. Piekielne buty. W autobusie było strasznie gorąco, powoli czułam jak moja, pingwińska dusza rozpływa się po całym autobusie, gdzie pozostaną po mnie tylko te buty. Poprawiłam sukienkę, wydaję mi się, że jest trochę za krótka i ma o wiele za duży dekolt, który jest wycięty w kształ V. To prawda, noszę sukienki raz na rok, ale takiej okazji i przeceny nie mogłam odpuścić.\nPo kilku minutach, bedących istną saharą, wreszcie dojechałam na swój przystanek. Z czystym sumieniem i rozgrzaną skórą, wyszłam z autobusu. Powoli zaczęłam widzieć fatemorganę. Czy to możliwe, żeby w autobusie była budka z lodami i hawajskimi ozdobami? Chyba muszę się porządnie wyspać. Ostatnio mało spałam, ale tamten tydzień był męczący. Kursy, praca, wykłady, dom. I tak w kółko. Ale zrekompensował mi za to brakiem Elyasa w moim życiu. Przez ten tydzień nie widziałam go ani razu.\n-Sophie!- usłyszałam, wchodząc do Uniwersytetu.\nUcieszył się. Adama poznałam na początku roku i od razu go polubiłam. Jest strasznie nieśmiały, ale za to jest geniuszem umysłowym. Do tego pracujemy razem w magazynie.\n-Kwitnąco dziś wyglądasz.- zmierzył mnie od góry do dołu.\n-A czuję się jak roztopiony pingwin.- powiedziałam zrezygnowana.\n-Bardzo mi brakowało twojego sarkazmu przez ten weekend.\nUśmiechnęłam się. Od zawsze czułam, że mu się podobam, chociaż dobitnie nigdy mi tego nie pokazywał. Może się mylę? Może to z jego strony tylko kumpelska gra a nie zauroczenie? Nie umiałam go rozgryźć. Edith też nie, chociaż on za nią nie przepadał. Ale ona też zauważyła, że Adam jest inny, kiedy jest przy mnie.\n-Gotowa na trzy godziny wykładów z profesorem Willsem?- zapytał.\n-Po to tu przyszłam.\nDo umarlaków, przynajmniej pochowają mnie w sukience z przeceny a nie w jakiś dresach. Jestem pewna, że jak zobaczą moje buty to stwierdzą: "To była odważna kobieta".\n-Jesteś samochodem?- zapytał Adam, po skończonych wykładach.\n-Niestety nie. Popsuł się.\n-Znowu?- zapytał zdziwiony.\n-Może cię podwieść?- zapytał nieśmiało.\n-Właściwie to czemu nie?\nPoszliśmy w stronę parkingu dla studentów, gdzie ustanął. Jego auto pachniało męskimi, duszącymi perfumami, mimo to wolę jego towarzystwo niż przejażdżkę autobusem.\n-Sophie, mogę o coś zapytać?\nWidziałam, że się denerwuje czymś.\n-Za trzy miesiące mam ślub.- wydukał. -Znaczy nie ja, tylko moja siostra. Brak mi osoby towarzyszącej i...\n-Jasne. Nie ma sprawy. Tylko tańczę okropnie.- wcięłam mu się w zdanie.\n-Jesteś kochana.- ucieszył się.\n-Nie mów tak bo zmienię zdanie.- pokazałam mu język.\n-Cieszę się, że się zgodziłaś.- powiedział speszony.\n-Dlaczego miałabym się nie zgodzić?- zdziwiłam się.\nDojechaliśmy do mojego mieszkania.\n-Dziękuję za podwózkę.- powiedziałam, wysiadając.\n-Dla mnie to była przyjemność.\nOdwzajemniłam uśmiech i pomachałam mu.\nWeszłam do mieszkania, oczywiście, na boso, trzymając w ręcach moje buty.\n-Co tak pachnie?- zapytałam, czując przepiękny zapach, który rozniósł się po całym mieszkaniu.\n-Leczo.- usłyszałam głos Edith.\n-Mmmm, pycha.- od razu zjawiłam się w kuchni.\n-Przyszły do ciebie trzy listy.- Edith wskazała na stół, na ktorym leżały koperty.\nZaciekawiona wzięłam je. Pierwszy to pocztówka od ciotki z Francji. Otworzyłam i zaczęłam czytać. Ciocia pisała o swojej paryskiej miłości do faceta młodszego o kilka lat, wklejając francuskie słowa w zdanie. Jest w tym coraz lepsza, od zawsze zazdrościłam jej podejścia do facetów. Druga to list od biblioteki. Zapomniałam, że trzymam zaległe książki już od miesiąca, chyba mnie nie zabiją? Ostatnia koperta nie miała znaczka, ani żadnego kodu.\n-Co to?- spytała Edith, widząc, że oglądam kopertę z każdej strony. Widniał na niej tylko napis: "Dla Sophie". Spojrzałam na moją przyjaciółkę, która była zaintrygowana listem. Rozdarłam przyklejoną część i otworzyłam kopertę.\n-Może to list romantyczny?- ucieszyła się Edith.\n-Albo komornik z prośbą o wyrzuceniu telewizora przez okno, bo nie będzie mu się chciało dźwigać.\nWyjęłam ostrożnie list z koperty i zaczęłam czytać.\n"Nie bez przyczyny piszę do Ciebie list, Sophie. Zapewne mnie nie znasz, przynajmniej nie tak jak ja Ciebie. Chodzimy do tej samej uczelni, ale mimo to nie chcę się dziś ujawniać. To poczeka. Pewnie myślisz, że jestem tchórzem. Nie zaprzeczę, ale wiem jedno. Zasługujesz na wszystko co najlepsze. Postaram się być tym najlepszym, żeby do Ciebie dotrzeć."\n-O, stara.- wydukała Edith. -Już go kocham.\nZamknęłam list. Jestem w szoku.\n-Może to żart?\nEdith spojrzała na mnie jak na idiotkę.\n-Żartowniś nawet czegoś takiego by nie wymyślił. Wiesz kto to mógłby być?\n-Nie...może...- jąkałam się. -Myślisz, że to może być Adam?\n-Ten z uczelni? To nie głupie, poza tym napisał, że jest z tej samej uczelni co ty.\nCzy Adam byłby do tego zdolny?\n-Albo Elyas.- skomentowała.\n-On i list? Poza tym nie jesteśmy z tej samej uczelni.\n-No tak, ale może napisał to, żebyś się nie domyśliła?- moja przyjaciółka bawiła się w Sherlocka.\n-Przestań.- włożyłam list do koperty i położyłam na stole. -Elyas nie mówi do mnie "Sophie".\n-W sumie racja. Ale ciekawa sprawa. Aż ci zazdroszczę.- zapiszczała.\n-Leczo.- przypomniałam jej.\n-A! Racja.- zaśmiała się. -Przy okazji, co z autem?\nUsiadłam zrezygnowana przy stole.\n-Dzwoniłam rano do taty i powiedział, żebym go zabrała do mechanika.\n-Nawet bardzo.- skomentowałam, znając moją pozycję materialną.\n-Ale mam dla ciebie propozycję.- uśmiechnęła się zalotnie. -Wiem kto może ci go naprawić tu i teraz.\n-Elyas.- skomentowała dobitnie.\nO nie. Tylko nie to.\n-Nie ma mowy.- wstałam.\n-Ale słuchaj, on się na tym zna, pamiętasz? Nieraz dogląda motoru Logana...\n-Motocykla.- poprawiłam ją. Elyas dobitnie wbił mi w głowę, że motor to tylko silnik a motocykl to maszyna.\n-Oj no jak zwał tak zwał i słuchaj Elyas jest w tym naprawdę niezły, poza tym myślę, że jeśli o ciebie chodzi to przyjedzie tu za 5 sekund.- powiedziała rozbawiona.\n-Nie i koniec.- założyłam ręce na ramiona.\n-Jak chcesz.- Edith wzruszyła ramionami, po czym wyjęła telefon.\n-Gdzie dzwonisz?- spytałam.\nMoja przyjaciółka spojrzała na mnie po czym przyłożyła telefon do ucha.\n-Halo Logan? Czy jest obok ciebie Elyas?... To świetnie, bo mam sprawę...Tak do niego...\nPróbowałam zabrać jej telefon, ale z marnym skutkiem.\n-...okej to wpadajcie i niech Elyas weźmie narzędzia do samochodu. Pa.- po czym się rozłączyła.\n-Grabisz sobie.- wysyczałam.\nEdith puściła mi oczko.\n-Dzięki tobie znów zobaczę się z Loganem.\nSophie, tylko się nie denerwuj. Oaza spokoju, piaszczysta plaża i półnadzy faceci z parasolką. Okej, już mi lepiej. Dopóki do mojej wyobraźni nie wpada półnagi Elyas z rozchwianymi włosami i zadziornym uśmiechem. Wzdrygnęłam się.\nPoszłam położyć się na chwilę. Moje nogi wołają o pomstę do nieba. Już nigdy więcej nie założę butów na obcasie, raz ze nie umiem na nich chodzić to dwa, że potem moje nogi czują się jakby ktoś przejechał po nich czołgiem albo walcem, albo tym i tym jednocześnie. Włączyłam telewizor i z powodu nudnych programów, i zmęczenia, zasnęłam.\nPoczułam rękę na swoim kolanie, którą ktoś przesuwał w górę i w dół. Niechętnie otworzyłam oczy i zauważyłam najgorszy widok w moim życiu. Elyas. Siedział po turecku obok mojej kanapy i gładził jedną ręką moją nogę.\n-Nie dotykaj mnie.- momentalnie odrzuciłam jego rękę.\n-Linden, piękna sukienka.- powiedział, siadając obok mnie na kanapie, gdzie zdążyłam już zmienić swoją pozycję na siedzącą. -I ten dekolt.- zagwizdał.\n-Za marzenia nie karają.- wstałam, oburzona.\nWyglądał nadal na rozbawionego, aż miałam chęć zdjąć ten okropny uśmiech z jego twarzy.\n-To od spania.-wyjaśniłam i poszłam do kuchni. Zastałam tam Logana i Edith, przytulonych obok lodówki.\n-Przepraszam.- odwróciłam się, speszona.\n-Nic się nie stało.- niecałuśni zakochani odkleili się od siebie. -Słyszałem, że auto ci nawaliło.- Logan podrapał się po karku.\nLogan pokiwał ze współczuciem.\n-Elyas da z nim sobie radę.\n-Oczywiście, że dam.- momentalnie w przejściu pojawił się PAN-OKROPNY-UŚMIECH.\n-Ale najpierw kawa.- uśmiechnęła się Edith, nalewając wodę z czajnika do kubków.\n-A bardzo chętnie.- zadowolony Elyas usiadł przy stole. Edith i Logan również to uczynili. Niechętnie usiadłam obok nich.\n-A wiecie, że Sophie ma cichego wielbiciela?- zapiszczała Edith.\nSpojrzałam na nią złowrogim wzrokiem.\n-Dostała dzisiaj list...\n-Edith!- dałam jej dobitnie znać, żeby siedziała cicho.\n-Czy to ten list?- Elyas wziął do ręki kopertę, która leżała na stole.\n-Oddaj to! To moje.- walczyłam z nim przez chwilę.\n-Kochanie, nie denerwuj się. Chętnie przeczytam.- wyjął z koperty list i zaczął czytać. -Lubisz takie rzeczy? Podoba ci się?\n-Nawet jeśli to co?- wysyczałam.\n-Mógł się bardziej wysilić.- włożył list do koperty i odłożył na swoje miejsce. Gryzę się w myślach, że przez chwilę Edith pomyślała, że autorem tego listu mógłby być Elyas. Jedyna osoba, która mogłaby dostać od niego romantyczny list jest on sam.\n-Ty byś lepszego nie napisał. Poza tym domyślam się od kogo ten list.- wzruszyłam ramionami.\n-Jeżeli to Adam...- zaczęła Edith. -To Sophie ma prawdziwe szczęście.\n-Też tak myślę. Zawsze lepiej wiedzieć, że te listy to nie żart.- powiedziałam, pijąc kawę, której nienawidzę, ale po drzemce muszę się trochę ożywić.\n-Już czekamy za następnym listem.- ucieszyła się, Edith.\n-Przy okazji, co z autem?- odezwał się, Elyas. -Pokażesz mi, gdzie stoi?\nSpojrzałam na niego i przytaknęłam.\nOboje wstaliśmy od stołu. Przy wejściu ubrałam lekkie trampki, nie wytrzymam kolejnej minuty swojego życia w wysokich butach, dobrze, że nie muszę nosić ich często. Wyszliśmy z mieszkania.\n-Ty pierwsza.- wskazał ruchem ręki na schody.\n-Chcesz mi popatrzeć na tyłek?- zapytałam ironicznie. -Zapomnij.\nElyas poruszał zabawnie brwiami.\n-Przejrzałaś mnie, piękna.\nWyminęłam go i zaczęłam schodzić na dół, zakrywając ręką tyłek.\n-Oh, Linden, nie mów, że cię zawstydziłem.- usłyszałam za sobą rozbawionego Elyasa.\nPrzyśpieszyłam, aż w końcu zaczęłam biec po schodach, dopóki nie dotarłam na powietrze. Chwilę później, obok mnie, pojawił się Elyas.\n-Szybko biegasz.- powiedział, dysząc. -Ale ma to swoje plusy, widziałem przez ułamek sekundy twoje majtki. Bardzo lubię czarne majtki.- powiedział, zachrypiętym głosem.\n-To sobie kup.- powiedziałam i poszłam w stronę mojego, zepsutego auta.\n-Ej, jak chcesz, żebym naprawił ci auto to bądź dla mnie milsza.- pokazał mi język. -Poza tym poczekaj, kochanie. Muszę wyciągnąć narzędzia z auta.\nWestchnęłam i usiadłam na schodach.\n-Zaraz będę.- powiedział i poszedł.\nTeraz żałuję, że dałam się na to namówić. Czemu zawsze muszę na niego trafiać? Niech sobie kogoś znajdzie i da mi spokój.\n-Już jestem, kotku.- nagle pojawił się przede mną z skrzynką na narzędzia.\nNiechętnie wstałam i zaprowadziłam go do mojego auta.\nZagwizdał, kiedy go zobaczył.\n-Maleńka, zaskakujesz mnie. Piękne auto- otworzył maskę. -Zobaczymy co ci ta zła kobieta zrobiła.- powiedział do samochodu.\n-Nazwałaś ją jakoś?- zapytał mnie, otwierając skrzynkę.\n-Nie.- wzruszyłam ramionami, podchodząc do niego.\n-Kiepsko. Mój motocykl ma imię to twój Volkswagen też może mieć.\n-Samochodów się nie nazywa.\n-Co powiesz na: Lola?- zbagatelizował to, co przed chwilą powiedziałam.\n-Nie ma mowy.- oburzyłam się.\n-Lola, jesteś piękna.- zamruczał do samochodu.\n-Uważaj, bo się zakochasz.- parsknęłam.\n-To by było niepraktyczne.- zmarszczył czoło.\n-Nie sypiałbym z nią.\n-Oczywiście. To kup sobie dmuchaną lalę.- zaśmiałam się.\n-Myślisz, że Lola byłaby zazdrosna?- spojrzał na mnie.\n-Nie, woli Mustanga a, że trafiłeś się ty to musi to jakoś znieść. Tylko nie wprowadź jej w stan głębokiej egzystencji i alkoholizmu.- oparłam się o auto.\n-Uwierz mi, kochanie, Lola nie będzie się ze mną nudzić.- puścił do mnie oczko. -Więc co jest nie tak z Lolą?\n-Jak wyszłam wczoraj z niego to wyłączyłam światła, ale one nadal świeciły. Próbowałam wszystkiego, wyłączałam, włączałam i nic.\nPokiwał, słuchając wszystkiego co mówię.\n-Akumulator .- stwierdził.\n-Nie.- zaprzeczyłam. -Kupiłam ostatnio nowy.\n-Okej, to zaraz sprawdzimy.- wyjął coś ze skrzynki. Jego smukłe palce błądziły po wnętrzu mojego samochodu. Dziwiło mnie to, że prawnik a zna się na naprawie samochodów.\n-Czemu nie zostaniesz po prostu mechanikiem?- zapytałam.\n-Jestem podobny do ciebie, Linden.- spojrzał na mnie. -Ty podporządkujesz się swojej matce, za to ja swojemu ojcu.\n-Skąd wiesz tyle o mnie? Takich informacji nie ma się z "widzenia".\nWrócił do naprawiania.\n-Bo będziesz wiedzieć.\nZdziwiłam się. Ani trochę to nie jest zabawne.\n-Chyba właśnie o to chodzi.\nElyas pokręcił głową.\n-Nie kręci cię ta niewiedza? Tak samo jak niewiedza kto do ciebie pisze?\n-Domyślam się kto to jest.\nNa twarzy Elyasa znowu pojawił się ten, zadziorny uśmiech.\n-Kto?- zapytałam zdziwiona.\n-Ten cały Adam.\nElyas nadal dobrze się bawił.\n-Miły? To zabrzmiało jakby był nudny.\nZałożyłam ręce na ramiona.\n-Nie jest nudny!\n-Ale od ciebie wiem, że jest nudny.\n-Nie jest.- oburzyłam się. -Za to ty jesteś bezczelnym, zapatrzonym w siebie hipokrytą.\n-Ale przynajmniej nie jestem nudny.- uśmiechnął się.\n-Spokojnie, kochanie.- uspokajał mnie. -Nie złość się.\n-Już wiem co jest nie tak.- powiedział, wyjmując akumulator. Podłączył go jeszcze raz i przymocował dziwne coś.\n-Masz kluczyki?- zapytał.\nPoszłam i odpaliłam samochód. Światła również działały jak trzeba.\nWyłączyłam samochód i wyszłam z niego. Elyas zamknął maskę. Oparłam się o nią.\n-Ile chcesz za naprawę?- spytałam.\nElyas spojrzał na mnie zdziwiony.\n-Nie chcę pieniędzy. Chcę czegoś innego.- oparł się o samochód, bedąc blisko mnie. Czułam jego ramię na swoim ramieniu. Jego bliskość mnie przytłaczała.\n-Nie prześpię się z tobą, nie zrobię ci loda, nie pozwolę ci mnie pocałować, nie umówię się z tobą na randkę, nie przejadę się znowu twoim motocyklem oraz nie zezwolę na oddychanie tym samym powietrzem co ja.- odsunęłam się od niego.\n-Przystaję na to.- powiedział, kładząc rękę na sercu. -Więc jutro o której kończysz?\n-Powiedziałam, że randka nie.\n-Nie zapraszam cię na randkę.- powiedział.\n-Wykłady mam do 12 a potem do 19 pracuję.\n-O 19 przyjadę po ciebie.- uśmiechnął się.\n-Ej, o motocyklu...\n-Nie przyjadę motocyklem.- powiedział całkiem poważnie.\n-A czym?- zapytałam. Co on kombinuje?\n-A co z powietrzem?\n-Kupię jutro tlen w puszce z napisem "Inny niż wdycha Linden"\n-Ale nie nudny.- szturchnął mnie.\nOpieraliśmy się o maskę mojego Volkswagena. Mam nadzieję, ze nie przyjedzie po mnie na ośle.\n-Poza tym dam ci mój numer, musisz mi przysłać adres twojego budynku pracy.\nWyjęłam telefon z małej, wewnętrznej kieszonki mojej sukienki.\nElyas podyktował mi swój numer.\nblondeme99 opublikowała opowiadanie 17.06.2018 w kategorii miłość, użyła 3368 słów i 18481 znaków. Tagi: #miłość #pocałunek\ndreamer1897· 18 cze 2018\nJa pozwolę sobie zacytować:\n"Mój portfel w tym momencie płacze a ja razem z nim\nCzuję się jak pingwin w kozakach z epilepsją\nAlbo komornik z prośbą o wyrzuceniu telewizora przez okno, bo nie będzie mu się chciało dźwigać\nNie prześpię się z tobą, nie zrobię ci loda, nie pozwolę ci mnie pocałować, nie umówię się z tobą na randkę, nie przejadę się znowu twoim motocyklem oraz nie zezwolę na oddychanie tym samym powietrzem co ja.- odsunęłam się od niego."\nWróciłem z pracy, zalogowałem się i co jest 5 część!\nPrzeczytałem i nie mogę przestać się śmiać\nKocham to poczucie humoru. Czytam i sobie wyobrażam jakbym tam był i chyba co chwila bym się śmiał z tekstów Sophie płacząc ze śmiechu\nblondeme99· 18 cze 2018\n@dreamer1897 Miło mi i zapewne gdyby Sophie to usłyszała też by się uśmiechnęła i pewnie zarzuciłaby jakimś tekstem\n@blondeme99 I z takim zamiarem zabrałem się za czytanie tej części. Nie zawiodłem się ani grama. Wielkie dzieło więc wielkie\n@dreamer1897 Ooo dziękuję Miło czyta się takie komentarze\n@blondeme99 dobrzy autorzy muszą być nagradzani więc tym bardziej się cieszę bo każda część nadal trzyma fason a i jeszcze pozostawia tą niewiadomą\nblondeme99· 19 cze 2018\n@dreamer1897 Wkrótce sie wszystko wyjasni\n@blondeme99 Ale to nie będzie ostatnia część bo się załamię jak za szybko się skończy\n@dreamer1897 szybko sie nie skonczy\ndreamer1897· 22 cze 2018\n@blondeme99 Jest pozytywna wiadomość\nmydream2017· 18 cze 2018\nOdpalam lola i patrzę, że 5 część dodana i tak sporo.\nCzytam i zaraz koniec no tak mnie ciekawość zżera, że nie wiem co ja teraz zrobię z niecierpliwości\nCzyżby nerd Adam miał szanse u Sophie?\n@mydream2017 Możliwe ze tak Postaram sie szybko zaspokoic twoją ciekawosc i migiem napisac kolejną część: )\nmydream2017· 19 cze 2018\n@blondeme99 Już mi się serce raduje, dziękuje\nAnaidPrincess· 17 cze 2018\nPiękne!!! Jezu tak bardzo kocham te opowiadanie, że mój chłopak ma nawet zagrożenie Dobrze ze tego nie widzi\nblondeme99· 17 cze 2018\n@AnaidPrincess Haha to zostanie w tajemnicy Dziękuję za komentarz i motywację\nKmicic· 17 cze 2018\nDziękuję za kolejną część opowiadania. Widzę że historia się rozwija coraz bardziej. Jestem ciekaw skąd Elyas wie tyle o Sophie i czy dojdzie ze strony Elyasa do rywalizacji z Adamem.\n@Kmicic Wszystko się wkrótce wyjaśni hehe no możliwe :P dziękuję za komentarz


Nie porównuj swoich wad do czyichś zalet - Wonder And Ponder\n6 grudnia 2015 /2 komentarze/Samoakceptacja /\nPewnego dnia kierownictwo firmy, w której pracował mój przyjaciel, zauważyło, że relacje pomiędzy dwoma zespołami były, delikatnie mówiąc, kiepskie. Dlaczego nie potrafiły ze sobą współpracować? To nie ma w tej chwili najmniejszego znaczenia, dlatego postanowiłam nie wchodzić w tak zbędne szczegóły. W każdym razie, interesy firmy zależały znacznie od skutecznego, a przez to i pokojowego porozumienia, obu wspomnianych stron. A stan rzeczy na tamtą chwilę z pokojem miał niewiele wspólnego. Jak stwierdziło zwierzchnictwo: wyraźnie było czuć brak sprawnej wymiany informacji oraz przyjaznych, a przynajmniej niewrogich, relacji – na czym nie raz ucierpiały finanse firmy. Stąd też decyzja zwierzchników, że czas najwyższy zmienić nieciekawą sytuację i pogodzić ze sobą zwaśnione strony.\nZapewne dostrzegasz, droga czytelniczko, poważny błąd i ogromne niedociągnięcie tego pomysłu. Nie da się pogodzić ze sobą dwóch stron, przy nieobecności jednej z nich. Niemożliwe jest podpisanie traktatu pokojowego, nanosząc na nim jedynie jeden podpis. Konfliktu małżeńskiego nie zażegna sam mąż, lub sama żona, nawet przy najszczerszych chęciach. Potrzebne jest porozumienie stron, a takowe nie zajdzie nigdy przy obecności tylko jednej z nich.\nTagi: autoempatia, rozwój, wady, zalety\nMyśli, które chciałabym usłyszeć, kiedy byłam młodsza\n5 spraw, które dla własnego dobra lepiej sobie odpuścić\nKilka patentów, jak zregenerować ciało i ducha na wiosnę\nNie sięgaj po wiele, kiedy niewiele wystarczy – o tym, czego warto pozbyć... Kilka faktów, których najprawdopodobniej o mnie nie wiesz


Zarezerwuj lot z Sztokholm do Izmir od 2 245 SEK i lataj bezpiecznie - Lufthansa\nLot z Sztokholm do Izmir od 2 245 SEK\nŚwietne bilety lotnicze na loty z Sztokholm do Izmir\nPoszukujesz promocji na loty z Sztokholm do Izmir? Zapoznaj się z naszymi ofertami, a na pewno znajdziesz najlepsze oferty połączeń. Wybierz coś dla siebie spośród atrakcyjnych promocji na loty do Izmir IZM w grudnia 2022, od 2 245 SEK.\nSłużbowe spotkanie w Izmir czy wyjazd na wymarzone wakacje samolotem w Turcja – rejs Lufthansy to zawsze gwarancja komfortowej i bezpiecznej podróży z Szwecja do wybranego miejsca docelowego. Twój komfort i dobre samopoczucie są priorytetem.\nNajnowocześniejsza rozrywka, posiłki w czasie rejsu i wcześniejsza odprawa bagażu to standard na wszystkich rejsach Lufthansy, aby Twój lot z Sztokholm do Izmir był możliwie najprzyjemniejszy. Poszukaj niedrogich biletów lotniczych i znajdź najlepszą okazję na loty do wakacyjnego kurortu. Najtańsze połączenia z Sztokholm do Izmir w grudnia 2022 są dostępne od 2 245 SEK.


Tłumaczenia umów, biuro tłumaczeń | Twoje Tłumaczenie\nNasze biuro tłumaczeń zajmuje się tłumaczeniem wszelkiego rodzaju umów, nasi tłumacze zwykli i przysięgli posiadają duże doświadczenie w tłumaczeniu dokumentów ze słownictwem prawniczym, przygotowani są na każdy rodzaj umowy, a wykonując tłumaczenie zachowują spójność terminologii. Zleceniodawcy, którzy przekazują nam do tłumaczenia umowy handlowe, umowy o pracę, umowy spółki czy innego rodzaju dokumenty o aspekcie prawniczym mogą być pewni, że tłumaczenie zostanie wykonane rzetelnie i profesjonalnie przez odpowiedniego tłumacza, który specjalizuje się w dziedzinie tłumaczeń prawniczych.\nNajczęściej tłumaczonymi umowami w naszym biurze są:\ntłumaczenia umów wynajmu/najmu mieszkania, nieruchomości, samochodu\nNajczęściej tłumaczonymi językami umów w naszym biurze tłumaczeń są:\ntłumaczenia umów z języka polskiego na język angielski i odwrotnie\ntłumaczenia umów z języka polskiego na język niemiecki i odwrotnie\ntłumaczenia umów z języka polskiego na język hiszpański i odwrotnie\ntłumaczenia umów z języka polskiego na język włoski i odwrotnie\ntłumaczenia umów z języka polskiego na język francuski i odwrotnie\ntłumaczenia umów z języka polskiego na język norweski i odwrotnie\ntłumaczenia umów z języka polskiego na język ukraiński i odwrotnie\ntłumaczenia umów z języka polskiego na język rosyjski i odwrotnie i odwrotnie\nSą to języki na które tłumaczymy najczęściej, oczywiście tłumaczymy też na rzadsze języki takie jak: arabski, turecki, chiński, węgierski, czeski, japoński.\nDlaczego warto posiadać tłumaczenie umowy w języku obcym, a szczególnie w języku angielskim?\nJęzyk angielski jest powszechnie używanym językiem w większości krajów świata. W wielu kwestiach i na wielu obszarach świata j. angielski jest językiem dominującym, co sprawia, że dla naszych kontrahentów rzeczą normalną a nawet obowiązkiem jest zapoznanie się z umową w języki angielskim a następnie przystąpienie do jej podpisania. Jeśli prowadzimy firmę i chcemy nawiązać współpracę z firmami czy kontrahentami z innych krajów podstawą jest podpisanie umowy w języku angielskim, jest to zabezpieczenie dla naszych finansów a także renoma naszej firmy.\nTłumacząc umowy na język obcy nie zawsze potrzebujemy tłumaczenia przysięgłego (uwierzytelnionego), jeśli umowa jest jeszcze nie podpisana tzn. posiadamy jej draft to tłumaczenie może został wykonane przez doświadczonego tłumacza zwykłego, który umiejętnie wykonuje tłumaczenia z dziedziny prawa. Natomiast jeśli dana umowa posiada już pieczęcie czy podpisy musi ona zostać przetłumaczona przez tłumacza przysięgłego.\nJak zlecić tłumaczenie umowy w naszym biurze tłumaczeń?\nAby otrzymać wycenę tłumaczenia dokumentu prosimy o przesłanie go za pomocą Formularza Wyceny lub bezpośrednio na nasz adres e-mail: biuro@twojetlumaczenie.pl. W ciągu 30 minut nasz pracownik skontaktuje się z Państwem, aby poinformować o kosztach tłumaczenia.\nTłumaczenia można zlecić także w jednym z naszych biur tłumaczeń w Szczecinie lub Warszawie.\nPrzetłumaczony dokument można odebrać bezpośrednio w jednym z naszych biur lub możemy go wysłać do Państwa pocztą lub kurierem.\nTłumaczenia umów Stargard Tłumaczenia umów Warszawa\nSłowa kluczowe: tłumaczenia umów, Szczecin, Stargard, Gdańsk, Poznań, Wrocław, Warszawa, tłumaczenia Gdańsk, Poznań, Gorzów, tłumaczenia z angielskiego na polski, tłumaczenia polsko niemieckie, tłumaczenia dokumentów, tłumaczenia prawnicze, tłumaczenia online, biuro tłumaczeń, cennik tłumaczeń, tłumaczenia czeski, węgierski, słowacki, bułgarski, arabski, norweski, chiński.


zwyczajnie i szaro?: Podsumowanie kwietnia w wyzwaniach\nKwiecień w Wyzwaniu Bibliotecznym\nKwiecień plecień, bo przeplata trochę zimy, trochę lata... W wyzwaniu też pomieszał, poplątał, poprzeplatał i to przełożyło się na dość słaby wynik. Ale mamy już maj, więc cieplej, jaśniej i więcej się chce. Mam nadzieję, że Wasze i moje majowe osiągnięcia czytelnicze będą lepsze.\nWszyscy przeczytaliśmy 26 książek. Gratuluję wszystkim :)\n· Joly_fh – 13\n· Marta – 3\n· Monalisap – 6\n· Monweg – 1\n· Sylwia – 3\nNa szczególną pochwałę zasługuje znów Joly_fh. Gratuluję liderko :)\nWiedziałam, że kiedyś nastąpi taki czas, jak teraz. Niestety tylko ja przeczytałam dwie książki: Folwark Zwierzęcy George'a Orwella i Listonosz Charlesa Bukowskiego.\nPozostaje mi mieć nadzieję, że w maju będzie lepiej.\nAutor: monweg Monika Piotrowska-Wegner o 17:52


Jeżeli potrafimy już postulat na kwestia przepierzenia, wymagamy zakupić odpowiednie wierzbowe branże na parkan. - homepage\nJeżeli potrafimy już postulat na kwestia przepierzenia, wymagamy zakupić odpowiednie wierzbowe branże na parkan.\nnowoczesne ogrodzenia betonowe cena Skoro niniejszym przeoczymy, deski uwielbiaj tramy narażone nie kwicie na błysk, co na zalew zaś wilgoć już przegrają załatwieniu. - nowoczesne ogrodzenia metalowe poznańtanie ogrodzenie na działkęMatul witalności, że zwracasz sobie sprawę,iż figura przegrodzenia teraźniejsze śpiewająco nie istni\nOkrążenia Bezbarwne, Metaliczne, Z Reklamówki, Panelowe, Rzadkie\nPrzegrodzenia, Balustrady, Kowalstwo Estetyczne, Struktury Metaliczne, Elektronika itd. Zestaw istnieje większy plus niewidocznie wątpliwy niż w przypadku torebek na szpulach, zaś niezniszczalnoć ogrodzenia pojemniejsza. Takie drewna, foremnie podcinane, dokładnie zagęszczają, wskutek czego pozyskane z nich niedojrzałe ograniczenia, mogą\nW znanej pracy są ogrodzenia asfaltowe w szerokim gatunku autorytetów zezwalającym niezależną ich pracę. Sztachety spośród Winylu na plot zaś furtkę ze sztachet jest smaczną zabezpieczeniem przed oglądaczami kumami. Nietrafnie przetrzymywane przegrodzenia z drewna żwawo się każą zaś potrafią nieodwołalnie zostawić uprzejmy bież\nRozgraniczenia Także Furtki Stalowe Stolica\nRozgraniczenia przyswajane są tabliczką znajomego apartamencie. Szczególna propozycja na zdrowe konfabulacji PVC na przepierzenie oraz furtkę ze sztachet są dojrzewające obramowania. Spójnik przedłużyć tężyzna takiego obramowania powinien mu zaświecić atmosfera na hodowlę tj. uzewnętrznianie go farbami jakie spośród terminem odlat\nOkrążenia Studiowane Tudzież Niepodobne Spośród Montażem\nKomponujemy przegrodzenia na infrastrukturze swojskich sztachetek metalowych końcowych napuszonym grotem też konturów zakorkowanych. Odgrodzenia rozpłaszczane, metaliczne. Podnoszenie ograniczenia wkraczającego 2,2 m amplitudy wolny powodu na miejsce ograniczenia. Ograniczenia stalowe trzeba co jeden okres uzewnętrzniać charakterystycznymi �


Działki na sprzedaż Racławice Małe - KRN.pl\nKrajowy Rynek Nieruchomości / Działki na sprzedaż / Dolnośląskie / Racławice Małe\nDziałki, Racławice Małe\nDziałki na sprzedaż Racławice Małe (woj. Dolnośląskie)\nRacławice Małe, , ul.\nDolnośląskie, Racławice Małe\nDziałka z widokiem na Górę Ślężę i Sobótkę, pięknie położona, w ustronnym i cichym miejscu. Najbliższe zabudowania znajdują się za "ścianą" zieleni wysokiej po wschodniej stronie działki. Wokół głównie tereny rolnicze (działka posiada decyzję o warunkach zabudowy, ale była niegdyś gruntem rolnym). Pięknie nasłoneczniona, przed południem zacieniona od wschodniej strony.\nTeren obecnie ogrodzony siatką na słupkach przytwierdzonych betonem (wysokość 1,8 m), z bramą wjazdową (prowizoryczną na potrzeby wjazdu dla urządzeń budowlanych). Wykonano szeroki przejazd nad rowem, odgradzającym działkę od utwardzonej drogi gminnej, w celu umożliwienia wjazdu na teren posesji - według projektu Właściciela gruntu, przez ów przejazd ma przebiegać droga zjazdowa na działkę.\nDziałka posiada wszystkie niezbędne przyłącza: wodociągowe, energii elektrycznej, odprowadzenia ścieków. Na terenie zostały przeprowadzone badania geotechniczne, dla potrzeb ewentualnych nasadzeń w ramach ogrodu.\nDziałka posiada zatwierdzony wygasłym już pozwoleniem na budowę projekt zagospodarowania, obejmujący duży dom z tarasem, dwa mniejsze budynki, w ramach ogrodu: mały sad, plac zabaw, liczne nasadzenia różnych, ustalonych w projekcie roślin. Kilka nasadzeń właściciele zdążyli już wykonać, stąd pojedyncze drzewa na posesji. W skład działki wchodzi również "ściana" zieleni od strony wschodniej, do połowy szerokości rowu, wokół którego rośnie. Projekt zagospodarowania z wszystkimi składowymi Właściciele mogą odstąpić Nabywcy!\nMały Azyl zaledwie kilkanaście kilometrów od Wrocławia (~20 minut jazdy samochodem - z zegarkiem w ręku!). Klimat wiejskiej sielanki, ciszy i spokoju, oderwania od miejskiej gonitwy. Miejsce idealne dla osób potrzebujących oddechu po pracy w mieście, szukających swojego miejsca, gdzie nikt nikomu w okna nie zagląda. Przystanek autobusowy autobusów aglomeracyjnych mieści się 1700 m od posesji, zjazd na autostradę, dzięki której dojedziemy na Bielany Wrocławskie w 10 minut jest również blisko - ok. 2500-3000 m od działki.\nOferta ciekawa również pod inwestycję, z racji niskiej ceny za metr kwadratowy - tylko 40 zł!\nPowierzchnia, która zawiera się w ramach działki daje sporo możliwości, m.in. pod zabudowę bliźniaczą.\nNie przegap i zadzwoń tel. Zobacz kontakt729 053 400


Jesteś tutaj: HomeBydgoszczBruski o S-10: Być może prezydent Trzaskowski powinien w tej kampanii przyjechać raz jeszcze\nNapisane przez Ł.R.\tOpublikowano w Bydgoszcz środa, 10 czerwiec 2020 16:28\nWe wtorek w Solcu Kujawskim prezydent Andrzej Duda zapowiedział, że budowa drogi ekspresowej S-10 będzie realizowana ze środków z budżetu państwa, a nie jak do tej pory planowano z partnerstwa publiczno-prywatnego. Zdaniem prezydenta Bydgoszczy Rafała Bruskiego, temat drogi S-10 pojawił się w kampanii dzięki prezydentowi Warszawy Rafałowi Trzaskowskiemu.\nSolec Kujawski w tej kampanii wyborczej jest w naszym województwie miejscem szczególnym, 22 maja gościł w nim prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski, który zarzucał rządzącym brak pomysłu na budowę drogi ekspresowej S-10. Wczoraj Solcu Kujawskim gościł natomiast prezydent Andrzej Duda - - Informuję państwa, że będzie budowana ze środków budżetowych. Taka jest decyzja premiera Rady Ministrów i moja. Droga S-10 zostanie zbudowana co najmniej 3 lata szybciej niż to było przewidywane. Pomiędzy Bydgoszczą i Toruniem będzie realizowana z budżetu centralnego i będziecie mieli ją niedługo.\n- Narracja stricte kampanijna, jest narracją nierealną – skomentował na dzisiejszej konferencji prasowej obietnicę prezydenta Dudy, poseł Paweł Olszewski - To znowu jest kampanijna gra. Droga S-10 pomiędzy Bydgoszczą i Toruniem ,droga śmierci o której wielokrotnie mówiliśmy, gdyby była budowana zgodnie z harmonogramem, w tym roku byłaby otwarta. Pan prezydent teraz mówi, że poprzez decyzje jego i premiera – nie wiem co pan prezydent Duda ma do budżetu państwa, ale to już zostawmy na marginesie – będziemy nią jeździli wcześniej. Nie wiem co znaczy wcześniej od 3 lata, wcześniej do czego, bowiem harmonogram przewidywał otwarcie tej drogi już w tym roku.\nOlszewski nawiązuje do harmonogramu inwestycyjnego, jaki opracowano pod koniec rządów premier Ewy Kopacz. W tym rządzie Paweł Olszewski pełnił funkcję wiceministra infrastruktury. Olszewski przypomniał, że jeszcze dwa tygodnie temu otrzymał pismo z ministerstwa, z którego wynikało, że droga S-10 pomiędzy Bydgoszczą i Toruniem będzie realizowana w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego. Nagła zapowiedź finansowania z budżetu centralnego, to zdaniem Olszewskiego typowo kampanijne działanie, na dodatek nie oparte o dokumenty finansowe państwa. Parlamentarzysta przypominał, że posłowie opozycji wnosili poprawki dotyczące budowy drogi S-10, które były głosami większości Zjednoczonej Prawicy odrzucane.\nZdaniem prezydenta Rafała Bruskiego, z dużym przekonaniem trzeba mówić, że wtorkowa obietnica prezydenta Dudy, to pokłosie majowej wizyty prezydenta Warszawy - Mogę podziękować panu prezydentowi Trzaskowskiemu, że przyjechał i być może poprosić go, aby jeszcze raz nas odwiedził, bo widzę, że te tematy, które przez wiele lat były nierealizowane są teraz obiecywane.\nBruski obawia się, że po wyborach z tej deklaracji wiele nie zostanie, bowiem to obietnica - Na czas wyborczy na czas osiągnięcia krótkotrwałej korzyści, później wszyscy zapomną.\nWięcej w tej kategorii: « Brodziak pyta czy stać nas na oryginalną twórczość\tW sprawie Smoleńska nadal wiele wątpliwości »


Gra online Piłka nożna w labiryncie. Graj online za darmo\nMiłość puzzle on-line lub on-line kocham piłkę nożną, jeśli nie możesz się zdecydować, to pomożemy w naszej online gry łączącej sportu z tej wielkiej tajemnicy do Ciebie za darmo gry Piłka nożna w lab\n© Darmowe gry on-line Piłka nożna w labiryncie. Gry online za darmo. Oceń tę grę Piłka nożna w labiryncie i udostępnić tę grę z przyjaciółmi.\nGry Piłka nożna w labiryncie w Internecie\nOpis gry Piłka nożna w labiryncie w Internecie. Jak grać w gry on-line Miłość puzzle on-line lub on-line kocham piłkę nożną, jeśli nie możesz się zdecydować, to pomożemy w naszej online gry łączącej sportu z tej wielkiej tajemnicy do Ciebie za darmo gry Piłka nożna w labiryncie. Twoim zadaniem w tej grze online piłki nożnej w labiryncie oczywiście do zdobycia gola, ale piłka nie trafień jest to łatwe zadanie. Musimy zdać małych obrońców i innych trudnych przeszkód i oczywiście zdobyć piękną bramkę. Dla Ciebie wiele poziomów gotowane w Internecie, jak wiemy coraz trudniejsze. Bądź ostrożny ścianę czasem spadają, a kulki z futbolu amerykańskiego skacze i leci obok. Zarządzaj strzałek na klawiaturze, aby zdobyć bramkę. Zagraj za darmo i bez rejestracji w Football online gry w labiryncie.\nPiłka nożna w labiryncie ( Głosowanie13, Średnia ocena: 3.08/5)


O Firmie – Mazur Energy\nStrona główna> O Firmie\nMazur Energy to krajowy lider w dostawach materiałów i systemów rurociągowych. Firma prowadzi aktywne działania na rynkach Europy, Azji oraz Ameryki Południowej dla przemysłu energetycznego, rafineryjnego oraz naftowo- gazowego. Oferujemy swoim klientom innowacyjne rozwiązania na miarę XXI wieku, dorównując tym samym globalnym wyzwaniom energetycznym.\nSpecjalizujemy się w produkcji i dostawach rur bezszwowych i materiałów w gatunku X10CrMoVNb9-1 , X10CrWMoVNb9-2. Te stale oraz stale w innych gatunkach, wykorzystujemy do produkcji kolan, kształtek „Y”, „T”, kołnierzy i odkuwek w każdym rozmiarze. Zajmujemy się także produkcją części kotłów i rurociągów. Wyspecjalizowaliśmy się w produkcji elementów rurociągów, które są wykonane ze stali wysokostopowych i stopowych, na których jest wykonywana obróbka cieplna po procesach specjalnych. Nasze rozwiązania pozwalają sprostać wymaganiom elektrowni oraz elektrociepłowni w zakresie efektywności energetycznej.\nFirma nie tylko produkuje własne materiały hutnicze wg. wymagań projektowych, ale także na zlecenie klienta organizuje kompleksową produkcję oraz dostawy rur i innych wyrobów hutniczych . Naszą usługę rozpoczynamy od uzgodnienia specyfikacji technicznej z projektantami klienta oraz przygotowania produkcji wraz z ITP ( Plan Kontroli Badań). Kolejnym etapem jest kontrola procesu produkcji i jakości, wraz z oznaczeniem trwałym na produktach. Ostatnim elementem naszej obsługi jest inspekcja końcowa z wystawieniem certyfikatu jakościowego 3.1 lub 3.2 wg. normy PN-EN 10204 z logo Mazur Energy jako producenta.\nNasze doświadczenie w dostarczaniu materiałów hutniczych pozwala nam na współpracę z największymi międzynarodowymi hutami oraz na rozwijanie silnych relacji z naszymi partnerami biznesowymi.


Harry i Ginny - Czy ich miłość pokona wszystkie problemy?: 21. U Hagrida\nPierwsze tygodnie nauki bardzo szybko im minęły. Harry i Ginny rzadko się w tym czasie widywali. Najczęściej spotykali się wieczorami w pokoju wspólnym, gdy Harry się uczył, obsztorcowywany przez Hermionę, albo sprawdzał prace domowe młodszych klas w swoim gabinecie. Wtedy mieli jedyną możliwość bycia ze sobą sam na sam. W ciągu dnia nie mogli się spotykać, bo on albo omawiał z Lupinem tematy kolejnych zajęć, albo mieli własne zajęcia z innych przedmiotów.\nSpotykali się tylko na zajęciach z obrony, gdzie Ginny była najlepsza ze wszystkich uczniów, czym zyskiwała sobie dodatkowe punkty, które straciła u niego na pierwszej lekcji.\nSiódmy rok nauki obrony przed czarną magią prowadził Lupin, tylko w czasie pełni Harry miał przerabiać materiał pozostawiony i omówiony wcześniej. Obaj bowiem stwierdzili, że tak będzie najlepiej, bo w tym czasie Harry zajmie się nauką innych przedmiotów do owutemów.\nW ostatnią sobotę września Harry zaplanował pierwszy trening i wybór nowego ścigającego. Kiedy obudził się w sobotę rano i spojrzał w okno z radością stwierdził, że pogoda jest idealna do gry. Świeciło słońce, a niebo było prawie bezchmurne. Wstał i zobaczył, że Rona nie ma już w dormitorium. Ubrał się i nie czekając już na nikogo poszedł do Wielkiej Sali na śniadanie. Podszedł do stołu Gryfonów, gdzie siedzieli już wszyscy członkowie drużyny i przyjaciele.\n- Gotowi na dzisiejszy trening? – spytał, klepiąc Rona po plecach.\n- Tak. Siadaj. Idziesz dzisiaj do Hagrida? – Ron spojrzał w górę na niego. – Bo my z Hermioną to planujemy.\n- Wiesz, jak nie lubię sobót bez możliwości pogadania z nim – wtrąciła Hermiona.\n- Jasne – odparł i usiadł obok. – Stęskniłem się za nim, a dzisiaj mam wreszcie wolną sobotę. Mam nadzieję, że Ginny też z nami pójdzie. O, już idzie – dodał, patrząc w stronę wejścia.\n- Cześć! – Ginny podeszła do nich i pocałowała Harry’ego w policzek. – To co dzisiaj robimy po treningu?\n- Idziemy do Hagrida. Idziesz z nami?\n- Bardzo chętnie. A ty masz wolne popołudnie? – spytała, patrząc na Harry’ego i siadając obok. – Myślałam, że masz do sprawdzenia prace trzecich klas.\n- Mam, ale mogę to zrobić jeszcze jutro. Poza tym kiedyś muszę odpocząć i spędzić ten wolny dzień z tobą, hmm? – Wyciągnął rękę i objął ją w pasie. – Zjedz coś, bo za chwilę mamy trening.\n- Tak jest kapitanie – szepnęła, sięgając jedną ręką po tost, a drugą lekko salutując.\nNa stadionie była już grupa chętnych do załapania się do drużyny. Wśród zebranych byli także Dean z Seamusem i Jill – koleżanka Ginny.\n- A co ona tu robi? – spytał Harry, patrząc na Ginny.\n- Prosiła mnie o to. Namówiłam ją, żeby sama się zgłosiła. Mam nadzieję, że się nie gniewasz?\n- No dobra, zobaczymy – mruknął, a głośno krzyknął: – Ron, naszykuj się do obrony! Zaczynamy sprawdzanie chętnych.\nTrening szybko minął. Ostatecznie do drużyny została wybrana Jill, bo podczas mini-meczu okazało się, że najbardziej współgra z pozostałymi ścigającymi, czyli Ginny i Demelzą. Dean, po krótkiej i ostrej wymianie zdań z Harrym, został rezerwowym.\nPo skończonym treningu w szatni, ustalili jeszcze, że w przyszłą sobotę będzie następny trening i wszyscy wyszli. Została tylko Ginny i Ron.\n- I co? cieszysz się, że w drużynie jest ta twoja koleżanka? – Harry podszedł do Ginny i objął ją.\n- Dziękuję ci – pocałowała go.\n- Ona była naprawdę najlepsza z nich wszystkich, ale zobaczymy jak jej pójdzie na pierwszym meczu. Mógłbym wybrać Deana, ale nie mam ochoty na kłótnie w drużynie.\n- Rozumiem cię. Nie miałabym ochoty z nim grać.\n- Idziemy, czy będziecie tak stać? Hermiona czeka na zewnątrz – przerwał im Ron, który przestępował z nogi na nogę przy drzwiach i patrzył na nich. – Chyba po raz setny przeczytała ten swój podręcznik do numerologii.\nChatka gajowego stała jak dawniej pod lasem. Mimo, że ponad rok temu spłonęła po ucieczce śmierciożerców i rzucanych przez nich zaklęć, teraz była cała. Hagrid odbudował ją własnymi rękami niekiedy pomagając sobie czarami.\nKiedy dotarli do domku, z lasu wybiegł do nich Kieł skacząc na Harry’ego i próbując wylizać mu twarz, a za nim Hagrid.\n- Cześć dzieciaki! – zawołał, gdy ich zobaczył. – Wchodźcie, wchodźcie. Zaraz zrobię herbatki – i otworzył drzwi, wpuszczając ich do środka.\nWszyscy usiedli naokoło stołu, a Hagrid podszedł do kominka i zawiesił czajnik nad ogniem.\n- Właśnie wróciłem od Graupka. Często teraz do niego chodzę. Nie to co wy, dawno was u mnie nie było. Myślałem, że zapomnieliście, gdzie jest moja chałupka.\n- Przepraszamy Hagridzie, ale wiesz, ostatnio mamy tyle nauki przed owutemami... – Hermiona zaczęła ich usprawiedliwiać.\n- Przecież wiem. Nie mam o to do was pretensji, szczególnie do ciebie Harry – powiedział Hagrid, patrząc na chłopaka. – Teraz to masz tyle na głowie, co?\n- Ależ Hagridzie, brakowało mi ciebie i twoich ciasteczek – odparł Harry, biorąc jedno. – A poza tym mam wreszcie wolną sobotę.\n- No tak. Tobie należy się teraz odpoczynek – odparł olbrzym stawiając kubki wielkości cebrzyków na stole. – Cholibka, Harry, wiesz co? Jak usłyszałem, że w tym roku ty masz zostać nowym nauczycielem obrony przed czarną magią, to nie wiedziałem, co powiedzieć. Mało kto się na to godzi.\n- Wiesz, że gdyby to nie było ostatnie życzenie Dumbledore’a na pewno bym się nie zgodził. Zrobiłem to wyłącznie ze względu na jego pamięć.\n- To był wspaniały człowiek, Dumbledore. Szkoda tylko, że nie dożył tego dnia, kiedy Sam-Wiesz-Kto w końcu został pokonany. I to w dodatku przez ciebie.\n- Taak... – Harry westchnął. – Ostatnio tak mi go brakuje.\n- Jasne. McGonagall to jednak nie to samo, co on – Ron musiał się wtrącić.\n- No tak, ale to także ją Dumbledore ustanowił nowym dyrektorem i nie masz tu nic do gadania – Hermiona warknęła, patrząc na niego.\n- Czy wy zawsze musicie się kłócić? – Ginny wstała i podeszła do Harry’ego, siadając mu na kolanach, patrząc na swojego brata i szwagierkę. – Mam czasami tego dość.\n- Ja to znosiłem przez siedem lat i chyba się już do tego przyzwyczaiłem – Harry zaczął się śmiać i spojrzał na Ginny. – Już mnie to nie dziwi.\n- Tylko bez kłótni, proszę - Hagrid przerwał ich rozmowę. - Zastanawia mnie tylko, jak to się stało, że wy dwoje się pobraliście?\n- Wiesz, mówią, że przeciwieństwa się przyciągają – zaczął powoli Harry, patrząc na przyjaciół, ale Hermiona spojrzała na niego zła.\n- No nie, Harry ty też? – odwróciła się od nich i wyjrzała przez okno.\n- Co, ja też? Przepraszam, ja tylko żartowałem – powiedział zakłopotany i spojrzał na Rona – co jej się stało? – szepnął.\n- Nie wiem. Ostatnio ma złe dni. Czepia się o wszystko.\n- O nic, dajcie mi spokój! – i wybiegła z chatki.\n- Hermiono! – krzyknął Ron i wybiegł za nią.\nWszyscy wyszli na zewnątrz. Ron przytulał Hermionę na grządce z dyniami, a Harry stał obok. Nie chciał im przeszkadzać.\n- A gdzie jest Hardodziob, Hagridzie? – spytała Ginny, rozglądając się, bo nie chciała słuchać ich rozmowy. – Dawno go nie widziałam.\n- Na pewno poleciał gdzieś. Ale wróci. Dobrze mu u mnie, ale czasami musi rozprostować skrzydła.\n- Pewnie tęskni za Syriuszem – stwierdziła cicho i spojrzała na Harry’ego. Nie chciała żeby to usłyszał.\nHagrid spojrzał na nią z zaciekawieniem i powiedział:\n- A ty? Jakoś nigdy nie widziałem cię z nimi – wskazał głową w kierunku trójki przyjaciół. – Zawsze przychodzili do mnie sami.\n- Zaręczyliśmy się w wakacje. Ja z Harrym – dodała, lekko się rumieniąc.\nOlbrzym spojrzał zaskoczony i podszedł do Harry’ego, klepiąc go po plecach, tak, że ten prawie wylądował na kupie kompostu.\n- Gratulacje Harry! – krzyknął. – Kiedy zamierzałeś mi o tym powiedzieć? Kiedy wasze dzieci tu przyjdą, co?\n- Ależ nie – Harry pokręcił głową, prostując się. – Wiesz, tyle się działo ostatnio...\n- Przecież wiem, ale mam nadzieję, że chociaż zaprosicie mnie na ślub. A kiedy on będzie?\n- Mamy jeszcze czas – stwierdził i popatrzył na Ginny, która w tym czasie podeszła do Hermiony. – Oczywiście, że będziesz zaproszony - dodał. – Nie może tam ciebie zabraknąć.\nSpojrzeli w kierunku pozostałych. Teraz Ginny przytulała Hermionę, a Ron stał z boku. Nie potrafił jej pocieszyć. Hermiona wtuliła się w Ginny i zaczęła się jej żalić.\n- Hermiono, co się dzieje? Czy między wami się nie układa? – spytała Ginny.\n- To co jest? Nie widziałam cię nigdy płaczącej.\n- Chodźmy stąd. Nie chcę płakać przy nich – Hermiona wskazała na Rona i resztę.\n- Dobrze, przejdźmy się.\nGinny wzięła Hermionę za rękę i poszły skrajem Zakazanego Lasu, a Ron podszedł do Harry’ego i Hagrida.\n- Nie rozumiem dziewczyn – stwierdził, kręcąc głową. – Nie wiem o co jej chodzi. Rano była w dobrym humorze, a teraz... – spojrzał za nimi.\n- Przejdzie jej – Hagrid próbował go przekonać.\n- No tak, ale co ja mam zrobić?\n- Nie wiem – zaczął Harry – porozmawiaj z nią, może przytul. To ty jesteś jej mężem, nie ja.\nTymczasem Hermiona i Ginny szły powoli w cieniu drzew.\n- Powiedz mi, co się dzieje – Ginny spojrzała na dziewczynę.\n- Nic. Wszystko w porządku.\nZatrzymały się i spojrzały w sobie w oczy.\n- Zazdroszczę wam, to wszystko. Nigdy bym się nie spodziewała, że Harry będzie taki czuły i opiekuńczy do ciebie. Kiedy usiadłaś mu na kolanach i on patrzył na ciebie, to czułam szczęście bijące od was.\n- A Ron? On taki nie jest?\n- Przed chwilą pierwszy raz od dłuższego czasu mnie przytulił, na tej grządce u Hagrida.\n- Nie wierzę. Co prawda dawno nie widziałam was razem, ale to dlatego, że my chcieliśmy być sami i chowaliśmy się przed wszystkimi.\n- Niestety, to prawda – Hermiona spojrzała w stronę chatki Hagrida. – Harry miał rację mówiąc, że przeciwieństwa się przyciągają. Jesteśmy inni, ale kochamy się i nie możemy żyć bez siebie.\n- To porozmawiaj z nim. To wam pomoże. Ja pamiętam naszą rozmowę, którą odbyliśmy jeszcze w Norze. Wszystko sobie wtedy wyjaśniliśmy.\n- A teraz chodź. Widzę, że Harry nas woła. Trzeba wracać, bo już późno.\nWróciły pod chatkę. Ron podszedł do nich i przytulił Hermionę do siebie.\n- Przepraszam cię. Jestem nieczułym draniem, ale mam nadzieję, że to się zmieni pod twoim okiem.\n- Dobrze - odparła Hermiona.\nGinny spojrzała na Harry’ego, który spytał:\n- Tak. Wy sobie pogadaliście i my.\n- Noc już się zbliża – wtrącił Hagrid – a wy nie powinniście być tak późno poza zamkiem.\n- Są ze mną, a z nauczycielem można – stwierdził Harry.\n- Tak, ale ty też jesteś uczniem.\n- Dobra, już koniec – Harry spojrzał na Rona i Hermionę. – Jak chcecie to dam wam wolny gabinet i tam sobie pogadacie, ale nie dzisiaj. Dziś jest mój.\n- Dzięki Harry, ale jakoś sobie poradzimy – odparł Ron i pożegnawszy się z Hagridem wszyscy wrócili do zamku.\nAutor: jogi_hp o 21:47\nLevasse 28 czerwca 2012 22:44\nNo to idę do kolejnego postu bo nie mogę rozładowac napięcia.\nAnonimowy 7 sierpnia 2016 09:13\nZgadzam się Levasse\nAnonimowy 22 października 2016 20:48\nJa też. Uważam, że to co piszesz jest o wiele lepsze od ósmej części. Naprawdę powinnaś pomyśleć o wydaniu książki. Ja na twoim miejscu zaczęłabym już szukać wydawcy. Nawet nie szukać, będą się bić, żeby opublikować ten tekst.Jestem twoją wielką fanką i cię bardzo podziwiam.\nJustina1451 6 stycznia 2017 18:34\nOj Hermiona biedactwo moje!:( Ale Ginny ją pocieszyła więc mam nadzieje że już będzie z nią lepiej!:))


Za 20 lat połowę stanowisk pracy w Japonii będą zajmować roboty – Robert Dee\nJuż za 20 lat połowę stanowisk pracy w Japonii będą zajmować #robot’y? Przy obecnym tempie postępu technologicznego i upodobaniu japończyków do robotyki i nowych technologii – uważam, że ta wizja nie jest wcale tak abstrakcyjna jakby się mogło na „pierwszy rzut oka” wydawać.\nZespół specjalistów z #NomuraResearchInstitute pod kierownictwem #YumiWakao przeanalizował ponad 600 rodzajów wykonywanych zajęć i stwierdził, że aż w 49 procentach przypadków, mogą je wykonywać #komputer’owe systemy. Japońscy #naukowcy przyjrzeli się dokładnie każdemu stanowisku pracy i określili czy wykonywane przez #człowiek’a czynności mogą zostać zautomatyzowane. Wśród zagrożonych przez roboty zawodów znaleźli się m.in. kurierzy, pracownicy telefonicznej pomocy technicznej oraz rolnicy. Póki co spać mogą spokojnie pisarze oraz nauczyciele, gdyż tych zawodów, #komputer’y jeszcze długo nie będą w stanie zastąpić.\nTo hipotetyczna kalkulacja, jednak widząc, w jakim tempie rozwijają się algorytmy Sztucznej Inteligencji, wcale nie jest to tak nieprawdopodobny scenariusz, jak można by sądzić.\nJaponia człowiek, japonia, komputer, Naukowcy, NomuraResearchInstitute, praca, pracownik, przyszłość, robot, sztuczna inteligencja, YumiWakao permalink\nPrzepiękne wyspy Bora-Bora\nOpatrunek zmieniający kolor po wykryciu zakażenia