Wypowiedzenie umowy ubezpieczenia na życie | Beesafe\nStrona główna > Życiowe > Wypowiedzenie umowy ubezpieczenia na życie\n– jak i kiedy można tego dokonać?\nPolisa ubezpieczenia na życie jest jedną z chętniej zwieranych polis przez klientów towarzystw ubezpieczeniowych. Dzieje się tak, ponieważ stanowi poważne zabezpieczenie finansowe na rzecz osób uposażonych, a więc jest wyrazem troski o rodzinę. Czy w takim razie wypowiedzenie umowy ubezpieczenia na życie jest możliwe? W jakich okolicznościach? Kiedy umowa przestaje obowiązywać? Jak napisać i złożyć wypowiedzenie polisy na życie? O tych kwestiach warto dowiedzieć się więcej.\nUbezpieczenie na życie – co to za polisa?\nCzy rezygnacja z ubezpieczenia na życie jest możliwa?\nRezygnacja z polisy na życie przez ubezpieczonego – przyczyny\nKiedy ubezpieczyciel rezygnuje z ubezpieczenia na życie?\nRezygnacja z ubezpieczenia na życie – terminy?\nWypowiedzenie umowy ubezpieczenia na życie – formalności\nWypowiedzenie umowy ubezpieczenia na życie – co musi zawierać?\nRezygnacja z ubezpieczenia grupowego na życie\nRezygnacja czy zawieszenie składek?\nZacznijmy od wyjaśnienia tego, czym w ogóle jest ubezpieczenie na życie. Otóż jest to rodzaj ubezpieczenia, którego przedmiotem jest życie ubezpieczonego. Oznacza to, że śmierć osoby ubezpieczonej powoduje obowiązek wypłaty świadczenia przez zakład ubezpieczeń na rzecz uposażonych. Najczęściej osoby te to rodzina, która pozostaje po śmierci ubezpieczonego zabezpieczona finansowo.\nW zależności od potrzeb polisę ubezpieczenia na życie można zawrzeć na czas określony lub dożywotnio. Najczęściej klienci decydują się na zawarcie ubezpieczenia na czas określony. Są to tak zwane polisy terminowe, w których na podstawie umowy ochrona ubezpieczeniowa jest udzielona w ściśle określonym czasie – na przykład na 30 lat. Wyróżniamy dwa rodzaje ubezpieczeń na życie:\nubezpieczenia czyste, które zapewniają ochronę ubezpieczeniową, ale ubezpieczony nie może korzystać z gromadzonych środków\nubezpieczenia mieszane, które oprócz zapewnienia ochrony spełniają dodatkowo rolę oszczędnościową, a ubezpieczony może zgodnie z warunkami polisy korzystać z odkładanych środków.\nPrzyjrzymy się najpierw kwestii, czy możliwe jest w ogóle wypowiedzenie umowy ubezpieczenia na życie. Okazuje się, że bez problemu. Rezygnacja z polisy na życie jest możliwa w każdym dowolnie wybranym momencie jej trwania. Trzeba tylko mieć świadomość pewnych regulacji prawnych, które w tej sytuacji obowiązują.\nDodatkowo od terminu rezygnacji mogą zależeć konsekwencje i formalności, których należy przy tej okazji dopełnić. Oznacza to, że towarzystwo ubezpieczeniowe ma prawo do potrącenia pewnej części uzbieranych środków. Zwłaszcza w przypadku, gdy chodzi o polisę mieszaną czyli ochronno – oszczędnościową.\nJuż wiadomo, że polisa na życie to ubezpieczenie długoterminowe, opłacane przez wiele lat. Oczywiście trudno przewidzieć, że w ciągu 20 czy 30 lat nie zdarzy się coś, co zmusi nas do rezygnacji z opłacania polisy. Najczęściej to ubezpieczony rezygnuje z polisy. Przyczyn tego, że klient zdecyduje się na wypowiedzenie umowy ubezpieczenia na życie, może być wiele. Jedne z nich mogą być niezależne od ubezpieczającego, a inne wynikać ze świadomej decyzji.\nPrzyczyna niezależna od klienta to sytuacja, w której znajdzie się on z jakiegoś powodu w trudnej sytuacji finansowej, która uniemożliwia mu opłatę składki. Wówczas wielką pokusą może się także okazać chęć odzyskania zgromadzonych środków. Jednak nie zawsze kłopoty finansowe są przyczyną faktu, że dana osoba składa wypowiedzenie polisy na życie.\nUbezpieczony może się na to zdecydować, gdy znajdzie atrakcyjniejszą ofertę polisy w innym towarzystwie ubezpieczeniowym. Być może pojawiła się okazja przejścia do tańszej polisy grupowej z podobnymi warunkami? A może się też zdarzyć, że zakres dotychczasowej polisy na życie stał się niewystarczający.\nRezygnacja z ubezpieczenia na życie to niekiedy także decyzja ubezpieczyciela. Kiedy towarzystwo ubezpieczeniowe, w którym wykupione została polisa na życie, robi taki drastyczny krok? Właściwie tylko wówczas, kiedy ma do tego wystarczające powody finansowe. Towarzystwo ubezpieczeniowe informuje o tym klienta drogą listowną, telefonicznie lub poczta elektroniczną. Chodzi przede wszystkim o sytuacje, w których:\nubezpieczony nie opłaca składki w terminie\nupłynął zbyt długi czas od kiedy ubezpieczony nie reguluje zaległych należności.\nJeśli klient nie reaguje na upomnienia ze strony ubezpieczyciela, aby w odpowiednim terminie zapłacił powstałe zaległości, zerwanie umowy odbywa się ze skutkiem natychmiastowym.\nJak w przypadku każdej umowy ubezpieczenia zawsze podstawą polisy są Ogólne Warunki Ubezpieczenia. To właśnie w OWU polisy na życie zawarta jest informacja o możliwości rezygnacji z ubezpieczenia. Najczęściej po podpisaniu umowy należy się stosować do terminów zawartych w przepisach kodeksu cywilnego, które je regulują. I tak w momencie, kiedy zawarliśmy umowę ubezpieczeniową na okres dłuższy niż 6 miesięcy, a polisa na życie jest przecież umową długoterminową, mamy na jej wypowiedzenie 30 dni.\nInaczej jest, gdy umowę zawiera przedsiębiorca. Wtedy termin wypowiedzenia wynosi 7 dni. Wypowiedzenie umowy ubezpieczenia na życie można jednak złożyć także po tym czasie. Zwłaszcza jeśli w OWU znajdują się stosowne zapisy, należy postąpić zgodnie z nimi. W razie braku takich zapisów, rezygnacja z polisy następuje ze skutkiem natychmiastowym.\nJeśli już z jakiegoś powodu zdecydowaliśmy na rezygnację z polisy na życie, to czy czeka nas dużo związanych z tym formalności? Na szczęście nie. Załatwienie sprawy jest bardzo proste. Przede wszystkim trzeba w tym celu wypełnić odpowiedni wniosek. Jest on zazwyczaj dostępny na stronie internetowej konkretnego ubezpieczyciela.\nNastępnie po wypełnieniu formularza wystarczy go przesłać do swojego towarzystwa ubezpieczeniowego lub złożyć osobiście jego siedzibie. Umowa ubezpieczenia na życie zostanie w ten sposób rozwiązana z dniem, w którym do ubezpieczyciela dotrze oświadczenie o odstąpieniu od umowy.\nKiedy już pobierzemy wzór wypowiedzenia z Internetu, wystarczy go tylko uzupełnić niezbędnymi danymi. Zdecydowanie najważniejszą informacją jest numer polisy na życie, z której zamierzamy zrezygnować. Dobra informacja jest taka, że nie trzeba uzasadniać ubezpieczycielowi żadnego powodu, dla którego zamierza się zrezygnować z polisy na życie. Jednak aby dokument był skuteczny, w formularzu muszą zostać uzupełnione następujące informacje:\ndane osobowe ubezpieczonego (imię, nazwisko, PESEL, serię i numer dowodu osobistego, adres zamieszkania)\nnumer polisy, od której się odstępuje\nprośbę o zwrot nadpłaconych składek lub pozostałych środków i numer konta bankowego, na który powinny zostać przelane\nZdarza się, że dana osoba ma zawarte dwie polisy na życie. Jedną grupową w swoim zakładzie pracy, a druga indywidualną. Zazwyczaj ta pierwsza nie jest dostosowana do indywidulanych potrzeb klienta i zawiera znacznie mniej korzystne warunki. Oczywiście z takiej umowy także można zrezygnować, by nie płacić podwójnych składek i pozostać tylko przy polisie indywidualnej.\nWymaga to wyłącznie złożenia odpowiedniego oświadczenia, które może złożyć zarówno szef jak i pracownik. Trzeba się jednak liczyć, że termin wypowiedzenia może wtedy wynosić nawet 3 miesiące.\nW większości przypadków wypowiedzenie umowy ubezpieczenia na życie jest skutkiem kłopotów finansowych. Niespodziewane problemy mogą sprawić, że zapłata składki staje się zbyt wielkim obciążeniem dla portfela ubezpieczonego. Najprostsze wyjście to rezygnacja z wydatków, które nie wydają się niezbędne.\nPrzy okazji można odzyskać zgromadzone w czasie opłacania polisy na życie pieniądze. A może jednak dana osoba wcale nie chce rezygnować z polisy i tylko jest do tego zmuszona przez sytuację? Wtedy dobrym rozwiązaniem jest skorzystanie z pomocy doradcy ubezpieczeniowego. Wyjaśni on klientowi sytuację i pomoże podjąć korzystną decyzję.\nWypowiedzenie umowy ubezpieczenia na życie nie jest konieczne zwłaszcza wówczas, gdy problemy finansowe klienta są tymczasowe i istnieje szansa na poprawę sytuacji. To na pewno znacznie bardziej opłacalne rozwiązanie dla klienta. Oto, jakie możliwości wówczas się pojawiają:\nczasowe zawieszenie opłacania składek na czas 6-12 miesięcy z zachowaniem warunków ochrony ubezpieczeniowej, ale koniecznością ich spłat po okresie ich zawieszenia\nczasowe zawieszenie opłacania składek na czas 6-12 miesięcy z obniżeniem sumy ubezpieczenia\npozostawienie podstawowej ochrony i ponowne rozszerzenie jej po okresie przejściowym.\nJak już wyżej zostało wspomniane, polisa na życie jest ubezpieczeniem długoterminowym. Przez 10, 15 czy 20 lat na rachunku ubezpieczeniowym zgromadziła się na pewno spora kwota. Zwłaszcza jeśli mamy do czynienia z mieszaną polisą ochronno – oszczędnościową. W trudnej sytuacji finansowej te pieniądze mogą znacznie poprawić komfort życia i przydać się do ratowania budżetu.\nOczywiście, że można odzyskać zgromadzone na polisie środki, ale wszystko zależy od konkretnych zapisów zawartych w OWU ubezpieczenia. Dlatego należy się z nimi dokładnie zapoznać.\nPozostaje pytanie, czy zgromadzone środki trafią do klienta w całości, jeśli zdecyduje się on na wypowiedzenie umowy ubezpieczenia na życie. A oto możliwe scenariusze. W przypadku polis na niskie sumy ubezpieczenia towarzystwo ubezpieczeniowe może zdecydować się na zwrot pełnej sumy wpłaconych składek, ale bez odsetek z zaoszczędzonej kwoty. Niestety składki zostaną też pomniejszone o inflację, która w międzyczasie miała miejsce.\nInna możliwość to wykup polisy, którego można dokonać na pisemny wniosek ubezpieczonego, który rezygnuje z polisy na życie. Opcja ta jest także zapisana w warunkach umowy. Wykup staje się możliwy dopiero po upływie określonego czasu trwania polisy, a zazwyczaj są to co najmniej 2 lat. W tym przypadku absolutnie nie ma mowy o odzyskaniu całości środków, ponieważ zostaną one przez towarzystwo ubezpieczeniowe pomniejszone o koszty związane ze sprawowaniem ochrony. Dotyczy to całego czasu trwania umowy.\nUbezpieczenie na życie to polisa, której przedmiotem jest życie ubezpieczonego, a po jego śmierci ubezpieczyciel wypłaca osobom uposażonym odpowiednie świadczenie.\nRezygnacja z polisy na życie możliwa jest w każdym momencie trwania umowy.\nNajczęstsze przyczyny wypowiedzenia umowy to kłopoty finansowe lub znalezienie korzystniejszej oferty.\nUbezpieczyciel może zrezygnować z polisy na życie, jeśli klient nie opłaca terminowo składki.\nWzór wypowiedzenia z polisy na życie dostępny jest w Internecie i powinien zawierać dane klienta oraz przede wszystkim numer wypowiadanej polisy.\nW przypadkach chwilowych problemów finansowych zamiast rezygnacji z polisy ubezpieczyciele proponują czasowe zawieszenie składek\nRezygnacja z polisy na życie wiąże się ze zwrotem zgromadzonych środków w zależności od zapisów zawartych w OWU ubezpieczenia.


Maciej GOLUBIEWSKI: Donald Trump dał swoim wyborcom poczucie wejścia do mainstreamu\nNiezależnie od oceny Donalda Trumpa prezydentura za jego czasów po raz pierwszy stała się wypełnieniem „amerykańskiego snu”. Dziś Amerykanie mogą powiedzieć swoim dzieciom: „Może i ty zostaniesz prezydentem” – pisze Maciej GOLUBIEWSKI\nPrezydent Donald Trump zmierzy się w listopadowych wyborach z byłym wiceprezydentem Joe Bidenem w sytuacji, kiedy Ameryka nadal pogrążona jest w epidemii COVID-19, a na rynku jest ponad 10 milionów więcej bezrobotnych niż na początku pandemii, chociaż od maja sytuacja zaczęła się poprawiać. Podwójny kryzys zdrowotny i ekonomiczny nie sprzyja reelekcji obecnego prezydenta. Z kolei kryzys bezpieczeństwa z powodu wyjątkowo gwałtownych i radykalnych reakcji części społeczeństwa na spowodowaną przez policję śmierć Afroamerykanina George’a Floyda może mu z kolei pomóc, tak jak kiedyś podobne zdarzenia w 1968 roku wyniosły do prezydentury Richarda Nixona.\nNiezależnie od wyników przyszłych wyborów warto zapytać, czy i jak obecny prezydent zmienił Amerykę przez ostatnie cztery lata. A może raczej uosobił i wzmocnił rolę pewnej jej części? Czym jest Ameryka prezydenta Trumpa, a ważniejsze i warunkujące odpowiedź na powyższe jest podstawowe pytanie: jakim prezydentem jest Donald Trump?\nOd ponad dwustu lat amerykańscy i zagraniczni analitycy systemu politycznego w USA zadają sobie pytanie o realną siłę instytucji amerykańskiej prezydentury. Jeżeli prezydent ma coś zmieniać, to musi mieć do tego instrumenty. Formalnie rozdział Konstytucji USA o roli prezydenta jest bardzo krótki. Ponad połowa dotyczy jego wyboru i odwołania; tylko dwa paragrafy mówią o jego prerogatywach, w tym o tych wyłącznych, których jest garstka: prezydent jest głównodowodzącym armii i marynarki wojennej, ma prawo zasięgać opinii departamentów (ministerstw), mianować „niższych” urzędników według ustawy i od czasu do czasu informować Kongres o tzw. stanie unii. Zawieraniem traktatów międzynarodowych czy mianowaniem sędziów i najwyższych oficjeli, w tym ambasadorów i konsulów, prezydent może się zajmować tylko pod kontrolą Senatu.\nPrezydenckie rozpychanie konstytucji\n.Może się wydawać zastanawiające, że konstytucja USA ma tak mało do powiedzenia o funkcji, którą cały świat, chcąc nie chcąc, uważa za najbardziej wpływową. Odpowiedź leży w niedopowiedzeniach konstytucji. Jeżeli można mówić o jakimkolwiek wyraźnym i niezmiennym trendzie w polityce amerykańskiej, to jest to stopniowe wykorzystywanie tzw. „silences of the Constitution” (czyli braku odniesień w konstytucji do wielu aspektów władzy wykonawczej) przez bardziej odważnych prezydentów. Jednym słowem, tzw. mocni prezydenci powiększali swoją instytucjonalną władzę, a słabsi nie.\nJak na tym tle wypada prezydent Trump? Nie wartościując, bo autorowi tych słów robić tego nie wypada, używając tylko tego obiektywnego kryterium, można powiedzieć, że znajduje się on zdecydowanie w kategorii tych mocnych.\nKonstytucja i genetyczna natura amerykańskiej demokracji parlamentarnej przez większość czasu nie ułatwiała bycia mocnym i ambitnym prezydentem. Lord Bryce w swoim klasycznym dziele The American Commonwealth z 1888 roku szukał przyczyny tego faktu też w innym źródle, a mianowicie w ogólnym refleksie sił politycznych kraju (czyli partii politycznych), aby prezydent był bezpieczny i przewidywalny. W tamtych czasach często najsprawniejszymi politykami byli nie prezydenci, ale przewodniczący Kongresu, senatorowie czy szefowie lokalnych struktur partyjnych.\nBryce podkreślał też raczej rolę prezydenta jako menedżera, jako że jego obowiązki są podobne do tych potrzebnych do zarządzania dużą korporacją. Polityka przez wielkie „P” była skoncentrowana w Kongresie; tam biło serce amerykańskiej demokracji, a prezydenci byli tylko wykonawcami jej politycznej woli.\nOd czasu do czasu pojawiali się jednak prezydenci, którzy swojej roli nadawali charyzmatyczny koloryt, albo tacy, którym prezydentura przypadła na czas wojny, co dało im szansę realizowania funkcji głównego dowódcy sił zbrojnych. Ci bardziej charyzmatyczni często też byli generałami. Andrew Jackson – generał i weteran wojny 1812 r. z Wielką Brytanią – był pierwszym mocnym prezydentem pomiędzy okresem porewolucyjnym a epoką Lincolna. Lokował własną polityczną legitymizację w zwykłych obywatelach, wyjątkowo dobrze wykorzystywał też swoją rolę jako głównego zatrudniającego w administracji. To on rozpoczął epokę politycznego systemu łupów i instytucji patronatu politycznego przy okazji nominacji urzędniczych.\nJackson był pierwszym prezydentem, który skonfrontował prezesa Sądu Najwyższego, mówiąc, że „wydał wyrok, ale teraz niech spróbuje go wprowadzić w życie”.\nPrezydentura rosła więc w siłę wraz z rozwojem swojej administracji. Potem, od koncepcji komunikacji bezpośredniej z wyborcami, czyli tzw. „bully pulpit” Teodora Roosevelta, poprzez wykorzystanie do perfekcji przez Franklina Delano Roosevelta faktu rozpowszechnienia radia (już w 1922 roku liczba odbiorników radiowych przez rok zwiększyła się od 200 do 500 tysięcy), trend ewolucji siły oddziaływania instytucji prezydenta na społeczeństwo i politykę przybierał na sile. Rewolucja administracyjna Franklina Delano Roosevelta poprzez m.in. stworzenie Wykonawczego Biura Prezydenta, a potem tzw. Biura Zarządzania i Budżetu (to w tym wielkim neorenesansowym gmachu zaraz obok Białego Domu drzemie prawdziwa siła sprawcza amerykańskiej prezydentury), a także sieci agencji wykonawczych zapoczątkowała erę współczesnej prezydentury.\nCo tak naprawdę może prezydent?\n.Ogarnięcie administracyjnej i politycznej schedy zrealizowanych ambicji poprzednich mocnych prezydentów to nie lada wyzwanie dla prezydentów współczesnych. Reformy te realnie wpływały nie tylko na system instytucjonalny, ale też na codzienne życie Amerykanów. Od czasów Franklina Delano Roosevelta odzwierciedla się to w wizjach polepszenia warunków życia i codzienności zwykłych Amerykanów. „New Deal” Franklina Delano Roosevelta, „New Frontier” Johna F. Kennedy’ego, realizowany po jego śmierci przez „the Great Society” Lyndona B. Johnsona, „Make America Great Again” Donalda Trumpa (chociaż podobnie jak w przypadku Johnsona można powiedzieć, że jest to próba realizacji w nowych warunkach takiego samego sloganu Ronalda Reagana użytego w jego kampanii z 1980 r.) – wielu z prezydentów podejmuje wyzwanie reformatorskich zmian.\nCzterdziesty piąty prezydent USA od początku swojej kadencji zalicytował wysoko i deklaruje, że chce realizować interes narodu amerykańskiego. Jak Andrew Jackson (którego portret powiesił w Białym Domu) – uważa się za rzecznika zwykłych Amerykanów.\nW tym duchu sprzeciwia się dyktaturze opinii w tzw. waszyngtońskiej obwodnicy („DC beltway”) też przez postulat wymiany waszyngtońskich elit połączonych sieciami globalnych powiązań i kosmopolityczną nowomową (stąd jego hasło „drain the swamp” – wysuszyć bagno), popiera limity na okres zasiadania w Kongresie i mocną ręką kontroluje podległą mu administrację. Jak Teddy Roosevelt i Franklin Delano Roosevelt wierzy też, że tylko bezpośrednia komunikacja z narodem jest gwarantem wsparcia jego inicjatyw (perony kolejowe i radio zostały zastąpione Twitterem). Do tej pory udało mu się to po części – na pewno zdemokratyzował medialny przekaz i odarł prezydenturę z często politycznie poprawnej dwulicowości.\nUboższa wersja angielskiego króla\n.Z drugiej strony prezydentura Trumpa jednak nie spowodowała zmiany podziałów politycznych w Ameryce, tak jak zrobiły to wybory prezydentów Jeffersona, przerzucające siłę politycznej ciężkości na Południe; wymienionego wcześniej Jacksona, które przez rozszerzenie praw do głosowania dla wszystkich białych mężczyzn dały mu narzędzia do demokratyzacji Ameryki; McKinleya, kiedy to biznes czy raczej wielkie pieniądze wkroczyły do politycznej gry; czy Franklina Delano Roosevelta, które z kolei stworzyły podstawę elektoratu programów społecznych. W pewnym sensie prezydentura Trumpa przypomina prezydenturę Ronalda Reagana, nie tylko dlatego, że przywrócił on republikanom głosy robotników z północno-zachodnich stanów „pasa rdzy” (Ohio, Pensylwania, Wisconsin), ale także ze względu na zmianę polityki handlowej (tym razem na bardziej zamkniętą) i imigracyjnej – udało mu się zachować i stworzyć nowe miejsca pracy, które statystycznie po raz pierwszy są w większości zajmowane przez członków mniejszości latynoskich i Afroamerykanów.\nZa czasów Reagana dowartościowanymi grupami z kolei byli tzw. „biali etnicy”, na których polityczną wagę już w latach 70. zwracał uwagę śp. Michael Novak w swojej książce The Rise of the Unmeltable Ethnics. Reforma podatkowa nadająca m.in. większe ulgi rodzinom z dziećmi, obniżająca podatek CIT z 35 proc. do 21 proc. i zmiana prawa ubezpieczeń medycznych ewidentnie pozytywnie wpłynęły przynajmniej do czasu pandemii na poziom życia wielu obywateli – „hydraulików stolarzy, policjantów, nauczycieli, kierowców ciężarówek, monterów, ludzi, którzy lubią mnie najbardziej”, jak mówił Trump w 2018 r. Zrewidowane układy handlowe z Kanadą i Meksykiem i nowa faza relacji handlowych z Chinami powinny też cieszyć rolników od Ohio po Kansas.\nTrump na pewno przywrócił też praktyczne znaczenie słowu „suwerenność” w amerykańskiej polityce zagranicznej, a nacjonalizm w interpretacji jego popleczników (m.in. Yorama Hazony’ego), bazujący na sile idei wiążących daną wspólnotę, ma stać się zdrową alternatywą dla imperialistycznych zapędów różnorakiej maści neokonserwatyzmów czy globalnego liberalizmu.\nAmerykański nacjonalizm przyniósł też interesujące interpretacje praw człowieka na forum globalnym, np. dotyczące wolności religijnej czy praw fundamentalnych.\nOprócz umiejętnego wykorzystania swojej siły instytucjonalnej odziedziczonej po poprzednikach, aby wprowadzać w życie swój polityczny projekt, prezydent Trump uosabia też pewien amerykański archetyp, który dość rzadko uwidaczniał się w osobach prezydentów USA. Wydawać by się mogło, że z racji koniecznych talentów zarządczych prezydentami powinno być sporo biznesmenów, ale tak nie jest. Tygodnik „Time” naliczył ich raptem sześciu, a wśród niech żadnego potentata. Poprzednik Bryce’a w analizie USA z lat 30. XIX wieku, Alexis de Tocqueville, w Democracy in America zauważył, że polityka ograniczona co do liczby pozycji i słabo płatna nie przyciągała przedsiębiorców, a instytucjonalnie słaba w owych czasach prezydentura była kuźnią prawników i wojskowych. Pamiętajmy, że Ameryka za czasów Tocqueville’a była co najmniej o generację oddalona od fortun Venderbiltów czy Carnegiech. Newport, port, w którym zszedł na amerykański ląd Tocqueville, zmienił się nie do poznania w czasach Bryce’a. Miasto „kurzych domków”, z których kpił Francuz, stało się po 60 latach wizytówką spektakularnej ekstrawagancji, gdzie pałace przedsiębiorców amerykańskiego „Gilded Age” do dzisiaj przyćmić mogą przepychem i wielkością pałace współczesnych im europejskich arystokratów. W tamtych czasach prezydent jawić się mógł najwyżej jako główny urzędnik, zubożała wersja króla angielskiego – jak pisał Bryce – pozbawionego jego bogactwa, splendoru i przywilejów.\nJednak najbardziej niezwykły jest fakt, że prezydentem USA jest jedna z najbardziej rozpoznawalnych twarzy amerykańskiego biznesu, tak jak kiedyś Cornelius Vanderbilt. Pokazuje to, że prezydentura za czasów Trumpa – ambitnego syna dewelopera z tzw. „outer borough” Queens w NYC – weszła nie tylko w apogeum swojej instytucjonalnej siły, ale też realnego oddziaływania na wyobraźnię i aspiracje społeczne. Prezydentura nie jest już domeną wojskowych, prawników, zawodowych wizjonerskich polityków (Franklin Delano Roosevelt, Kennedy, Reagan) czy dzierżących sztandar historycznej emancypacji (prezydent Obama). Niezależnie od oceny i realizacji jego programu, prezydentura po raz pierwszy stała się wypełnieniem stereotypowego „amerykańskiego snu”, o którym Amerykanie od lat powtarzali swoim dzieciom, nie wiedząc, o jak wyizolowanej ze społecznych realiów funkcji do tej pory mówią – „może i Ty zostaniesz prezydentem”.\nJest też polityczną apoteozą „tocqueville’skiej” formuły „self-interest rightly understood” (dobrze rozumianego własnego interesu), na czym zasadza się pragmatyczna prywatna moralność Ameryki. W tym tożsamościowym sensie prezydentura Trumpa jest tak samo przełomowa, jak prezydentura Obamy.\n.Obydwaj nadali swoim bazom wyborczym – aspirującym (w przypadku Obamy) lub zdeklasowanym (w przypadku Trumpa) – poczucie wejścia do mainstreamu. To tyle, ale może i aż tyle.\nprezydent USA wybory USA wybory w USA


W Anglii pozostawili go na śmierć. Trwa walka o sprowadzenie Polaka do Ojczyzny | Tygodnik Bydgoski\nPolska i Świat 19 sty 17:44 | kd\nPolak, mieszkający od 6 lat w Anglii doznał zatrzymania pracy serca na co najmniej 45 minut, w wyniku czego, według szpitala, doszło do poważnego i trwałego uszkodzenia mózgu. Szpital w Plymouth wystąpił do sądu o zgodę na odłączenie aparatury podtrzymującej życie. Zgodę na taki czyn wydały żona oraz dzieci mężczyzny. Jednakże reszta rodziny, w tym matka i siostra, apelują o ratunek dla mężczyzny. W sprawę włączył się polski konsul oraz MSZ.\nPolska i Świat 17 lis 09:07\nRodzina mężczyzny mieszkająca w Polsce zaapelowała o pomoc i sprowadzenie swojego krewnego do Polski. Pomoc zaproponowało polskie ministerstwo spraw zagranicznych, oferując przeniesienie go do szpitala MSWiA w Warszawie. Jednakże w Anglii nie wyrażono na to zgody.\nObecnie Polak jest odłączony od maszyn podtrzymujących życie, czeka go śmierć głodowa.\nPoniżej oświadczenie MSZ wraz z kalendarium podjętych działań:\nMinisterstwo Spraw Zagranicznych pragnie podkreślić, że w sprawie obywatela Polski przebywającego w szpitalu w Wielkiej Brytanii, w ramach posiadanych kompetencji i upoważnień podjęło wszelkie możliwe działania na poziomie politycznym, prawnym i konsularnym. Przedmiotowa sprawa jest stale monitorowana przez władze Rzeczypospolitej Polskiej, w tym resort spraw zagranicznych oraz Ambasadę RP w Londynie. Wyrażamy zrozumienie, a także solidarność z rodziną polskiego obywatela, która przeżywa teraz bardzo trudne chwile.\nJednocześnie pragniemy z pełną stanowczością podkreślić, że rodzina obywatela Polski, przebywającego w szpitalu w Plymouth może liczyć na pełne wsparcie ze strony polskiego MSZ.\nKalendarium działań podjętych przez polski rząd\n26.12.2020 r. Minister Zbigniew Rau, w porozumieniu z Ministrem Zdrowia, skierował do Ministra Raaba list w ww. sprawie z prośbą o nieodłączanie pacjenta od aparatury i z propozycją transferu pacjenta do Polski - bezpośrednio do Centralnego Szpitala Klinicznego MSWiA. List został za pośrednictwem Ambasady RP w Londynie niezwłocznie przekazany stronie brytyjskiej.\nDwie duże grupy imigrantów przedostały się do Polski. Kolejna fala nadchodzi\n10 lis 08:36 Polskie Radio Białystok podało, że dwie bardzo liczne grupy migrantów przedostały się na...


Jak zarejestrować samochód? - Pani Ala\nPani Ala > Baza wiedzy > Jak zarejestrować samochód?\n4 września 2018 | Baza wiedzy, Ubezpieczenie\nNowy i stary, krajowy i zagraniczny, kupiony i podarowany – każdy samochód trzeba zarejestrować, aby móc nim jeździć po polskich drogach. Procedura na szczęście jest całkiem prosta, a wiele spraw można załatwić przez internet. Zobacz, na czym polega rejestracja samochodu.\n1 Co to jest rejestracja?\n2 Kto może zarejestrować samochód?\n2.1 Pisemne pełnomocnictwo\n3 Gdzie należy zarejestrować samochód?\n4 Ile trwa rejestracja samochodu?\n4.1 Ubezpieczenie samochodu\n5 Gdzie znaleźć pomoc w rejestracji samochodu?\n6 Czy można rejestrować samochód przez internet?\n7 Jak zarejestrować samochód kupiony w Polsce?\n7.1 Nowy samochód\n7.2 Nowy samochód – opłaty\n7.3 Samochód używany\n7.4 Samochód używany\n8 Jak zarejestrować pojazd zabytkowy?\n8.1 Zabytkowy pojazd z zagranicy\n9 Jak zarejestrować samochód sprowadzony z zagranicy?\nRejestracja samochodu to procedura urzędowa zezwalająca na użytkowanie pojazdu. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym1 rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania, wydając:\nzalegalizowane tablice rejestracyjne,\nnalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana.\nSamochód powinien zostać zarejestrowany w ciągu 30 dni od daty zakupu.\nRejestracji samochodu dokonuje jego właściciel.\nKto rejestruje pojazd, kiedy auto ma więcej niż jednego właściciela?\nW przypadku gdy auto ma dwóch lub kilku właścicieli, podczas rejestracji muszą zjawić się wszyscy, chyba że jeden ze współwłaścicieli będzie dysponował upoważnieniem od pozostałych albo złoży oświadczenie, że działa za ich zgodą.\nW imieniu właściciela rejestracją samochodu może zająć się też inna osoba fizyczna, posiadająca zdolność do wykonywania czynności prawnych (art. 33 kpa)2, pod warunkiem, że dysponuje jego pisemnym pełnomocnictwem. Za rejestrację auta wykonaną przez pełnomocnika trzeba zapłacić 17 zł (opłata nie jest pobierana, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny: małżonek, rodzeństwo, wstępny i zstępny).\nGdzie należy zarejestrować samochód?\nRejestracji pojazdu dokonuje się w wydziale komunikacji starostwa powiatowego (albo miasta na prawach powiatu) właściwego dla swojego miejsca zamieszkania. Do wniosku o rejestrację pojazdu należy dołączyć komplet wymaganych dokumentów. Wnioskodawca musi podać w podaniu swój dokładny adres: miejscowość, ulicę, nr domu i lokalu. Nie wymaga się wskazywania adresu zameldowania.\nRejestracja samochodu przebiega dwuetapowo:\nPrzy złożeniu wniosku możemy od razu otrzymać pozwolenie czasowe, tzw. miękki dowód rejestracyjny, ważny 30 dni (w szczególnych sytuacjach termin ten może zostać jednorazowo przedłużony o 14 dni).\nDo 30 dni (lub maksymalnie do 44 dni) zostaje wydany właściwy, tzw. twardy dowód rejestracyjny. Po odbiór wystarczy zgłosić się do odpowiedniego stanowiska w wydziale komunikacji.\nWażne! Odbierając twardy dowód rejestracyjny trzeba okazać ważną polisę OC (np. w pakiecie z NNW). Najlepiej ubezpieczyć samochód (lub zaktualizować ubezpieczenie OC) w dniu rejestracji, zaraz po wydaniu miękkiego dowodu rejestracyjnego. Warto rozważyć też ubezpieczenie AC i assistance.\nZob. też: ubezpieczenie motocykla, ubezpieczenie roweru, ubezpieczenie telefonu\nGdzie znaleźć pomoc w rejestracji samochodu?\nWszelkie informacje dotyczące rejestracji samochodu znaleźć można na stronie urzędu miasta właściwego dla swojego miejsca zamieszkania.\nCzy udostępnianie pomocy w rejestracji samochodu jest wymagane?\nZgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 28 kwietnia 2009 r. każdy organ rejestrujący zobowiązany jest udostępnić na swojej stronie Biuletynu Informacji Publicznej akceptowane wzory wniosków i informacje o procedurze ich składania, wymagane dokumenty, podstawę prawną i wymagane opłaty związane ze składanymi wnioskami, numer konta, na który ma być przelana opłata za określone usługi itd. Wszystkie urzędy udostępniają też swoje infolinie.\nCzy można rejestrować samochód przez internet?\nOd 2011 r. samochód można zarejestrować również online (Dz.U. z 2009 r., nr 74, poz. 634). Wniosek można złożyć przez Elektroniczną Skrzynkę Podawczą Systemów Pojazd i Kierowca. Złożenie wniosku jest bardzo proste – kreator jest intuicyjny, a sam proces wypełniania pisma jest jasno przedstawiony. Wniosek trzeba uprawomocnić swoim podpisem, np. korzystając z profilu zaufanego założonego na platformie ePUAP. Do podania należy dołączyć zeskanowane dokumenty oraz potwierdzenie dokonania przelewu wymaganych opłat.\nJak zarejestrować samochód kupiony w Polsce?\nAby zarejestrować nowy samochód kupiony w Polsce, do wypełnionego wniosku należy dołączyć następujące dokumenty:\ndowód własności pojazdu (faktura VAT potwierdzająca kupno samochodu albo umowa sprzedaży),\nświadectwo zgodności WE (świadectwo homologacji),\ndowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej i ewidencyjnej.\nNowy samochód – opłaty\nRejestracja samochodu nowego kupionego w Polsce\nTablice rejestracyjne zwyczajne 80 zł\nPozwolenie czasowe 13,5 zł\nNalepka kontrolna 18,5 zł\nNalepka legalizacyjna 12,5 zł\nSUMA (nowe tablice rejestracyjne) 180,5 zł\nSUMA (indywidualne tablice rejestracyjne) 1100,5 zł\nPrzy rejestracji używanego samochodu z Polski do wniosku należy dołączyć poniższe dokumenty:\ndowód własności pojazdu (faktura VAT, umowa sprzedaży/ zamiany/ darowizny/ dożywocia, prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności, umowa przewłaszczenia np. banku albo pierwotna umowa przewłaszczenia wraz z oświadczeniem o zwrotnym przeniesieniu prawa własności i oświadczeniem o całkowitej spłacie zadłużenia),\ndowód rejestracyjny pojazdu z aktualnym terminem badania technicznego (zob. też: szkoda całkowita),\nOpłaty związane z rejestracją auta używanego są takie same, jak w przypadku nowego auta pochodzącego z Polski. W sytuacji, gdy auto było wcześniej zarejestrowane w tym samym powiecie albo mieście na prawach powiatu nie trzeba wymieniać tablic rejestracyjnych. Wtedy koszt rejestracji wynosi tylko 81 zł.\nWażne!Ministerstwo Infrastruktury planuje wprowadzić zmiany w procedurze rejestracji samochodów. Jeśli wdroży swój pomysł, kierowcy nie będą musieli zmieniać tablic nawet jeśli auto było wcześniej zarejestrowane w innym powiecie.\nRejestrując samochód używany kupiony w Polsce trzeba też pamiętać o opłaceniu podatku od czynności cywilno-prawnych (jego koszt to 2% wartości samochodu). Na opłacenie podatku mamy 14 dni od kupna pojazdu. PCC nie trzeba płacić, gdy sprzedający prowadzi działalność gospodarczą i na sprzedawane auto wystawi fakturę VAT.\nWażne Kupując samochód na firmę zazwyczaj można odliczyć 50% podatku VAT (dotyczy pojazdów o masie do 3,5 tony). Jeśli pojazd wykorzystywany jest tylko do celów związanych z działalnością gospodarczą – ze względu na swoją konstrukcję – można odliczyć cały VAT (art. 86a ust. 9 ustawy o VAT). W takim wypadku w dowodzie rejestracyjnym uzyskuje się wpis VAT-1.\nZob. też: ubezpieczenie dla firm\nProcedura wygląda podobnie, jak w przypadku rejestracji samochodu używanego. Oprócz uzupełnionego wniosku i kompletu standardowych dokumentów trzeba też dołączyć dwazaświadczenia:\nzaświadczenie, że pojazd został wpisany do rejestru zabytków,\nzaświadczenie z przeprowadzonego badania i protokół oceny stanu technicznego auta.\nJeśli pojazd nie ma dowodu rejestracyjnego, trzeba złożyć oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań o nieposiadaniu rejestracji.\nRejestracja samochodu polega na wydaniu przez starosty: dowodu rejestracyjnego,\nzalegalizowanych tablic rejestracyjnych,\nZabytkowy pojazd z zagranicy\nJeśli pojazd został sprowadzony z zagranicy trzeba też dołączyć:\ndowód odprawy celnej (dla pojazdów sprowadzonych spoza terytorium UE),\ndokument potwierdzający zapłatę akcyzy lub zwolnienie z tego obowiązku,\nAby zarejestrować używany samochód sprowadzony z zagranicy, oprócz wypełnionego wniosku trzeba złożyć następujące dokumenty:\ndowód uiszczenia opłaty recyklingowej w wysokości 500 zł, jeśli pojazd został wprowadzony na terytorium kraju przed 2016 r.,\ndowód odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego członkiem UE,\ndokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokument potwierdzający brak tego obowiązku, albo zaświadczenie stwierdzające zwolnienie od akcyzy, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego UE,\ntłumaczenia na j. polski dokumentów sporządzonych w j. obcym, dokonane przez tłumacza przysięgłego lub właściwego konsula.\nKoszt rejestracji jest taki sam, jak w przypadku auta kupionego w Polsce, powiększony o opłatę za wydanie karty pojazdu (75 zł).\nZob. też: Zielona Karta OC, ubezpieczenie turystyczne


Jak wiadomo przepisy związkowe zabraniają spalania wszelkich odpadów na terenie ogrodu działkowego i często pokrywają się w tej kwestii z przepisami prawa miejscowego. Tak więc zamiana pozyskanego drewna w popiół nie wchodzi w grę. Rozważamy więc kwestię usunięcia go z działki - ale gdzie je umieścić? Uruchamiamy telefony- efekt wywiadu nie zawsze jest zadowalający. Wiele gmin wyznaczyło miejsca składowania i odbioru materii zielonej dla właścicieli i użytkowników nieruchomości objętych nowym systemem gospodarki odpadami ale to my musimy dowieźć tę stertę gałęzi i drewna w wyznaczone miejsce. Gorzej wygląda sprawa w gminach, które nie objęły nieruchomości niezamieszkałych nowymi zasadami „ustawy śmieciowej” - tu trzeba płacić za kontener albo płacić za transport i pozostawienie masy zielonej.\nTak czy owak musimy liczyć się z poniesieniem sporych kosztów.\nWarto zatem przed użyciem piły rozważyć inne sposoby zagospodarowania ściętego drzewa biorąc pod uwagę własne możliwości oraz korzyści dla naszej działki.\nNajłatwiej „unicestwić” jest oczywiście drobne gałązki, które po rozdrobnieniu ręcznym lub przy użyciu rozdrabniacza, przeznaczamy na kompost lub jako materiał do ściółkowania. Elastyczne witki mogą być również materiałem do sporządzenia rozmaitych ozdób ekologicznych.\nWiązane w pęczki przy odrobinie wyobraźni utworzą czteronożne zwierzaki - cudaki i rozmaite ptactwo. Można z nich stworzyć osłonkę do donicy czy podstawę do okolicznościowego stroika.Grubsze gałęzie i konary to skarb dla majsterkowiczów i wyzwanie również dla działkowca bez „smykałki”. Ci ostatni przy odrobinie chęci wspierają się literaturą fachową i...do pracy.\nPozbawione kory i zaimpregnowane konary już same sobą tworzą wspaniałą aurę i atmosferę na działce. Utwórzmy z nich huśtawki, obudowy piaskownicy, słupki i fantazyjne płotki, podstawy do stołu, krzeseł i ławek.\nNiech zamienią się w podstawy dla karmnika lub poidełka dla ptaków, hotelik dla owadów, czy po prostu doniczki. Rozgałęziony w górnej części konar i umieszczona na nim tabliczka z numerem działki to prawdziwe cudo. Dla bardziej zdolnych mogą stać się pokusą wykonania fantazyjnego dzieła ogrodowego.\nNo i pień – ten to dopiero problem, gruby, ciężki... Nic bardziej mylnego. Nie ścinajmy go tuż przy ziemi zbyt pochopnie. Może być świetną podstawą dla ogrodowego stolika, częścią konstrukcji daszka ocieniającego stolik, podstawą dla ozdobnego domku na „kurzej łapce” czy po prostu stojakiem o różnym przeznaczeniu.\nJeżeli pojawi się problem z usunięciem pnia wraz z wystającymi korzeniami, możemy rozważyć możliwość usypania wokół niego skalniaka.\nZ pnia można pozyskać krążki do wykładaniaścieżek ogrodowych czy elewacji altanki.\nPień zbędnego drzewa wraz z konarami to niecodzienna inspiracja twórcza dla działkowego artysty, którym może stać się każdy z nas.\nSpróbujmy własnych sił, podglądając innych, może zagoszczą na naszych działkach ukorzenione dziady ogrodowe, maszkarony, krasnale itp.


Jak usunąć Prozipper Virus | PC Threats\nJak usunąć Prozipper Virus\nProzipper Virus wyskakujące okna przeszkadzać z powodu adware ustawienia systemu operacyjnego. Jeśli napotkasz wyskakujących okien i reklam umieszczonych na tej stronie, może być zainstalowany darmowa aplikacja, nie zwracając umysł do procesu, który jest dozwolone reklama obsługuje aplikację, aby przybyć na twój KOMPUTER. Z reklam oprogramowania wprowadź spokojnie i może działać w tle, niektórzy użytkownicy nawet nie zauważać reklamowe zainstalowania na swoich komputerach. Spodziewać się adware narażać cię na tyle reklamy jak najszybciej, ale nie martw się o tym bezpośrednio zagraża swój system. Jednak Adware może prowadzić do bardziej poważnych infekcji przekierowanie do złośliwej witryny. Należy usunąć Prozipper Virus z reklam programy nie asset ci w każdym przypadku.\nPobierz za darmo narzędzie do usuwaniaAby usunąć Prozipper Virus\nProgramy typu adware, najczęściej przedostaje się dość cicho, wykorzystując darmowe programy snopy, aby to zrobić. Te niepożądane ustawienia zdarzają się tak często dlatego, że nie każdy wie, darmowe programy dostarczane wraz z niechcianych miejsc. Adware, przekierowanie wirusa i innych potencjalnie niechcianych programów (PUP) należą do grona tych, w załączeniu. Użytkownicy, którzy zdecydują się na tryb domyślny, aby ustawić coś będzie, zezwalająca na wszystkie dodatkowe oferty do logowania. Zachęcamy wybierając zamiast nich dodatkowe (specjalne). Jeśli wybierzesz opcję „zaawansowane”, zamiast domyślnie, będą mogli usunąć wszystko, dlatego zaleca się, aby wybierać te. Nie jest to trudne i wymaga dużo czasu dla realizacji tych ustawień, tak, że zawsze należy je odebrać.\nPonieważ reklama będzie pojawiać się wszędzie, infekcja będzie postrzegany dość szybko. Czy używasz Internet Explorer, Google Chrome lub Mozilla Firefox, można spotkać te znaki na wszystkich z nich. Zmiana przeglądarki nie pomaga ominąć reklamy, trzeba będzie usunąć Prozipper Virus jeśli chcesz, aby zniszczyć ich. Adware są po to, aby czerpać zyski z prezentacji reklam.Adware czasami jest wątpliwe popularność i trzeba nigdy nie zgadzam się z nimi.Oprogramowanie i aktualizacje powinny być pobierane tylko z zaufanych witryn, a nie przypadkowych reklam pop-up. Ładowanie może zawierać niebezpieczne zanieczyszczenia, więc trzeba ograć wyskakujących okienek, jak najwięcej. Przyczyną twojego zatrzymał samochód i często się zawiesza przeglądarki może to być reklama. Zachęcamy do zaprzestania Prozipper Virus jak to przyniesie tylko kłopoty.\nMożesz anulować Prozipper Virus na dwa sposoby, ręcznie i automatycznie. Do szybkiej likwidacji Prozipper Virus sposób, radzimy, aby otrzymywać anty-spyware oprogramowanie. Ponadto, możliwe jest, aby usunąć Prozipper Virus ręcznie, ale trzeba wykryć i pozbyć się go, i wszystkie związane z nim Programy siebie.\nDowiedz się, jak usunąć Prozipper Virus z komputera\nKrok 1. Jak usunąć Prozipper Virus od Windows?\nKrok 2. Jak usunąć Prozipper Virus z przeglądarki sieci web?\na) Usuń aplikację Prozipper Virus od Windows XP\nb) Odinstalować program Prozipper Virus od Windows 7 i Vista\nc) Usuń aplikacje związane Prozipper Virus od Windows 8\nd) Usunąć Prozipper Virus z systemu Mac OS X\nKliknij na odpowiednie oprogramowanie Prozipper Virus\nWybierz odpowiednią aplikację Prozipper Virus\nWybierz programy Prozipper Virus\nW aplikacji, musisz znaleźć wszystkich podejrzanych programów, w tym Prozipper Virus. Kliknij prawym przyciskiem myszy na nich i wybierz przenieś do kosza. Można również przeciągnąć je do ikony kosza na ławie oskarżonych.\na) Usunąć Prozipper Virus z Internet Explorer\nb) Wyeliminować Prozipper Virus z Mozilla Firefox\nc) Usuń Prozipper Virus z Google Chrome\nd) Usuń Prozipper Virus z Edge\nUsunąć Prozipper Virus i wybrać nowy silnik\nPrzejdź do zakładki wyszukiwania i wyeliminować Prozipper Virus\nRozwiązać Prozipper Virus i wybierz nowy dostawca


Pierwszy Polak za sterami Mastera - Altair Agencja Lotnicza\nPierwszy Polak za sterami Mastera\nPpłk pil. Konrad Madej, jako pierwszy Polak, wykonał lot za sterami samolotu szkolenia zaawansowanego M-346 Master.\nGrupa instruktorów Sił Powietrznych, którzy jako pierwsi zdobędą uprawnienia do pilotowania samolotów M-346 Master, rozpoczęła niedawno kolejny etap szkolenia. Od ubiegłego tygodnia Polacy wykonują loty w kabinach M-346 pod nadzorem włoskich kolegów.\nPierwszym Polakiem, który zasiadł za sterami Mastera był ppłk pil. dr Konrad Madej, dowódca 48. eskadry szkolnej w 41. Bazie Lotnictwa Szkolnego. W trakcie lotu towarzyszył mu pilot doświadczalny Finmeccaniki.\nWydarzenie miało miejsce 2 marca, po południu, w bazie Aeronautica Militare (wojsk lotniczych) Lecce-Galatina Fortunato Cesari. Obecnie szkolą się tam także lotnicy z Argentyny, Austrii, Francji, Grecji, Holandii, Kuwejtu i Singapuru.\nNiedawno, w zakładach Finmeccaniki w Venegono Superiore zaprezentowano dwa pierwsze Mastery, z 8 zakupionych przez Polskę, przeznaczone dla Sił Powietrznych. Samoloty, wraz z urządzeniami służącymi do planowania misji i odprawy po jej zakończeniu, trafią do Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie w listopadzie 2016 (Podpis na kadłubie polskiego Mastera, 2016-02-24).\nPierwszy Polak za sterami Mastera (2016-03-08)\nPodpis na kadłubie polskiego Mastera (2016-02-24)\nPolacy rozpoczęli szkolenie na Masterach (2015-12-04)\nMalowanie polskich Masterów (2015-07-28)


Nie dokarmiaj miejskich gołębi - Cieszyn.pl - serwis informacyjny\nGołębie w Cieszynie upodobały sobie szczególnie Rynek\nNie dokarmiaj miejskich gołębi\nGołębie są jednymi z wielu zwierząt, które doskonale zdołały się przystosować do życia w przestrzeni miejskiej. Najliczniejszym gatunkiem jest tzw. gołąb miejski (czyli miejska forma gołębia skalnego).\nW miastach można także spotkać grzywacza oraz sierpówkę, które ma nieco inne zwyczaje żerowania (żeruje samotnie lub parami i raczej unikają śródmiejskiego ruchu i zgiełku).\nChociaż gołąb jest symbolem pokoju i miłości (patrz słynny gołąb Picassa), to jednak wielu z nas najchętniej pozbyłyby się tych ptaków z miasta. Gołębie potrafi ą być uciążliwe, zwłaszcza te żyjące w dużych stadach. Najwięcej szkód wyrządzają ich odchody, które niszczą nie tylko elewacje budynków, ale także zabrudzają przestrzeń publiczną – przede wszystkim miejsca doskonale nadające się na żerowanie (rynki i place miejskie, zieleńce, place zabaw, targowiska). Coraz powszechniejsza jest również wiedza, że gołębie roznoszą niebezpieczne także dla człowieka pasożyty. Do często spotykanych pasożytów zewnętrznych gołębi należą obrzeżki i wszoły, które żywiąc się krwią, przenoszą różne choroby i pasożyty wewnętrzne (wszoły przenoszą np. tasiemca ptasiego).\nMimo wszystkich związanych z gołębiami uciążliwości i zagrożeń, trudno sobie wyobrazić chociażby Rynek w Cieszynie zupełnie pozbawiony tych ptaków. Gołębie „wpisały się” na stałe w krajobraz miasta, warto więc o nie dbać, ale w sposób przemyślany, w oparciu o doświadczenia innych miast, a także wskazania specjalistów zajmujących się badaniem zwyczajów ptaków. Przede wszystkim należy się skupić na właściwym kontrolowaniu liczebności gołębi. Aby skuteczniej kontrolować liczebność zwierząt, należy poznać podstawowe mechanizmy funkcjonowania ich miejskich populacji.\nGŁÓWNY PROBLEM – NADMIAR POKARMU\nJedną z przyczyn dużej liczebności dzikich zwierząt w mieście jest dostępność pokarmu. Resztkami jedzenia znalezionymi w koszu na śmieci lub pozostawionymi w miejscach do tego nie przeznaczonych (często widzimy resztki jedzenia wyrzucone obok pojemnika na odpady, specjalnie wyłożone na zieleńcach lub wręcz na ulicach i chodnikach) żywią się nie tylko gołębie, ale również inne ptaki czy gryzonie, w tym szczury. Łatwy i regularny dostęp do dużej ilości pożywienia w niektórych miejscach miasta skłania ptaki do koncentrowania się i jest jedną z przyczyn szybkiego rozmnażania się w pobliżu miejsc żerowania. Stąd też w pobliżu cieszyńskiego rynku, gdzie mieszkańcy i turyści regularnie dokarmiają gołębie, ptaki te chętnie przebywają w dużych skupiskach (wystarczy spojrzeć na dach np. Domu Narodowego czy innych kamienic wokół Rynku) i szukają nie tylko miejsc odpoczynku, ale także miejsc rozrodu. Gołębie chętnie wykorzystują na czas lęgów nasze balkony, strychy lub wnęki okien strychowych, załomy murów itp. Nauczyły się bowiem, że w najbliższej okolicy można zawsze znaleźć pokarm.\nDuża liczebność skupisk gołębi nie jest korzystna również dla samych ptaków. W zbyt licznych stadach bardzo często spotyka się osobniki chore lub ranne. Występowanie dużych zagęszczeń gołębi, a zwłaszcza żywienie ich stale w jednym miejscu, w którym gromadzą się także ich odchody, sprzyja rozpowszechnianiu się chorób i pasożytów. U gołębi stwierdza się objawy salmonellozy czy drożdżycy (kandydozy). W przypadku salmonellozy, objawy choroby to krę- togłów oraz zaburzenia koordynacji ruchów, co w konsekwencji prowadzi do śmierci ptaka. Młode i słabsze osobniki zarażone drożdżakami umierają z głodu lub duszą się z powodu zablokowania przez rozrastająca się grzybnię układu pokarmowego i oddechowego. Jak w takim razie kontrolować populacje gołębi w mieście? Jakie humanitarne metody ograniczenia populacji można zastosować, aby nasze współistnienie było mniej uciążliwe?\nGOŁĄB POD OCHRONĄ\nNależy przede wszystkim pamiętać, iż gołąb miejski jest gatunkiem objętym ochroną częściową zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. Oznacza to, że nie można tego gatunku eksterminować tak, jak gryzoni. Metody ograniczania populacji muszą być zgodne z obwiązującymi regulacjami prawnymi w tym zakresie. Dotychczas nie wypracowano skutecznej i taniej metody regulacji populacji gołębia. Wiele miast na całym świecie próbuje walczyć z uciążliwościami powodowanymi przez gołębie, jednak skuteczność podejmowanych działań jest mocno wątpliwa. Przez krótki czas wydawało się, że np. Wenecja poradziła sobie z problemem gołębi. Owszem, liczebność populacji gołębia zmniejszyła się znacząco, ale dość szybko jego miejsce zajął inny, jeszcze bardziej uciążliwy ptak – mewa.\nDoświadczenia wielu miast wskazują, że najlepsze rezultaty w ograniczaniu populacji gołębia miejskiego uzyskuje się poprzez stosowanie kilku humanitarnych – i zgodnych z prawem! – metod jednocześnie. Przede wszystkim należy zmniejszyć ilość pożywienia dostępnego na ulicach oraz zaprzestać dokarmiania gołębi (może jedynie poza okresem mroźnych i śnieżnych zim). Jednocześnie właściciele i zarządcy budynków powinni jak najbardziej utrudnić dostęp do miejsc, w których odbywają się lęgi, np. poprzez zabezpieczenie okienek strychów i poddaszy, a także założenie specjalnych kolców lub siatek uniemożliwiających przesiadywanie ptakom na parapetach czy gzymsach.\nSą to metody najprostsze i najtańsze. Niestety, jak dotąd dla licznych mieszkańców trudne do zrozumienia, zaakceptowania i zastosowania. Warto jednak podjąć wspólny wysiłek, aby populacja naszych cieszyńskich gołębi była zdrowa i nie uciążliwa dla mieszkańców oraz użytkowników Rynku i okolic. Pamiętajmy, że na rezultaty musimy poczekać parę lat. Bowiem tak długiego czasu potrzebuje populacja gołębi na naturalne zredukowanie swojej liczebności i przyzwyczajenie się do nowych miejsc żerowania (z naturalnym, a nie podrzucanym przez człowieka pokarmem) i lęgów.


ola długołęcka 21.03.2012 08:00\nKate Moss - 21.06.2008 Kate Moss fot. EAST NEWS\nW artykule, który opublikował brytyjski dziennik Telegraph znalazły się sposoby Kate Moss na dobry wygląd. Po długich latach pracy w branży modowej Moss pewne rzeczy robi intuicyjnie i ciężko jej mówić o sprawach dla niej oczywistych, ale spróbujmy odnaleźć i przytoczyć kilka jej wypowiedzi. Zdaniem modelki w szafie każdej z nas powinno być miejsce na kilka kluczowych elementów komponowania wygładu. To między innymi ubrania, w których po prostu czujesz się swobodnie i te uniwersalne, w których właściwie zawsze dobrze się wygląda. Dla modelki to między innymi dżinsy - dzwony, rurki i szorty, a także marynarki. Zdaniem modelki ołówkowa spódnica to ubranie, w którym niemal wszystkie kobiety wyglądają seksownie i gustownie.\nTutaj w reklamówce marki Mango:\nKate Moss Kate Moss fot. EAST NEWS\nModelka namawia także do tego, żeby czerpać inspiracje z przeszłości i minionych lat. Do ulubionych dekad Kate Moss należą lata sześćdziesiąte i siedemdziesiąte. Jej zdaniem w modzie działo się wtedy najwięcej, a pomysły z tamtych lat były najbardziej przełomowe. Gdy popatrzymy na stroje Moss, nie będziemy mieć wątpliwości- modelka inspiruje się przeszłością zarówno w swoich stylizacjach, jak i fryzurze. Najważniejsze to nie nosić looków totalnych (wyjdzie hippis z balu przebierańców), ale umiejętnie wplatać elementy typowe dla danego okresu w swój własny, współczesny styl.\nKate Moss dla Topshop Kate Moss fot. topshop.com\nKate Moss stanowczo wypiera się posiadania własnego stylu. Jak mówi, nie zauważa wspólnego mianownika dla swoich stylizacji. Świat mody jest zgodny, że Kate Moss ma stajla. Być może Ty także ubierasz się w wyróżniającym Cię, charakterystycznym stylu, ale nie zdajesz sobie z tego sprawy. Popytaj znajomych albo wyczul ucho na komplementy. Moss uważa, że nad swoim sposobem ubierania się trzeba konsekwentnie i stale pracować. Nawet jeśli ciągle nosisz to samo, to sposób noszenia ubrań, Twoja postawa sprawiają, że stylizacja jest nie do podrobienia.\nTak Kate Moss wspomina swój ślub:\nKate Moss i Jamie Hince Kate Moss/David Hartley / Rex Features/DHT/Eastnews\nUbieraj się zgodnie z nastrojem\nKate Moss nie bagatelizuje wagi oficjalnych i ważnych dla niej uroczystych wyjść. O wiele wcześniej wymyśla i przygotowuje kreację, bo jak sama przyznaje, jej także nie omijają kryzysy modowe na kwadrans przed planowanym opuszczeniem domu. Często zdarza się tak, że skompletowana stylizacja nie opuszcza szafy, a modelka pod wpływem nastroju zakłada coś zupełnie innego. Jak radzi Kate Moss, Ty także powinnaś dać dojść do głosu swojemu humorowi i ubierać się, tak by czuć się dobrze. Kiedy Kate chce mieć wolne od mody, zawsze zakłada na siebie czerń.\nKate Moss fot. Top Shop/AP Kate Moss fot. Top Shop/AP\nKate Moss jest dla nas bezlitosna! Modelka mówi, że sama najchętniej chodziłaby tylko w ciuchach i butach, w których czuje się wygodnie, ale zawsze jest gotowa cierpieć dla dobrego efektu. Tobie także zaleca zaciśnięcie zębów i balansowanie na wysokich obcasach. Jej zdaniem wrażenie, jakie robimy swoją stylizacją warte jest największych poświęceń. Patrz na Daphne Guinness chodzącą na butach bez obcasów w sukience z piór albo Ditę Von Teese nie wychodzącą z domu bez gorsetu...\nKate Moss podczas pracy z fotografem Terrym Richardsonem:\nKate Moss. Kate Moss Fot. STUART RAMSON AP\nDla Kate Moss ubranie to nie wszystko. Aby stylizacja zagrała, potrzebne są jeszcze dodatki: chusty, szale, okulary, kapelusze i biżuteria. Zdaniem modelki biżuterii nigdy dość! Naszym zdaniem, są jednak granice obwieszania się świecidełkami. Kate Moss radzi także, żeby nie zakładać kapelusza do okularów, bo będziesz wtedy wyglądała jak szpieg w przebraniu maskującym.


Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2012 r. – ZZ i in. przeciwko EBI\nPo pierwsze, stwierdzenie nieważności zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia decyzji o zastosowaniu ogólnej decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego w sprawie ustalenia awansu płacowego z ograniczeniem do 2,8% dla całego personelu oraz decyzji określającej siatkę osiągnięć wiążącą się z utratą 1% wynagrodzenia, a po drugie, zasądzenie od pozwanej wypłaty różnicy w wynagrodzeniu z odsetkami za zwłokę oraz odszkodowania.\nStwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu w stosunku do skarżących decyzji Rady Dyrektorów EBI z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie ustalenia awansu płacowego z ograniczeniem do 2,8% oraz decyzji Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 14 lutego 2012 r. określającej siatkę osiągnięć powodującą utratę 1% wynagrodzenia, które to decyzję zawarte są w rozliczeniach wynagrodzenia z kwietnia 2012 r. oraz stwierdzenie nieważności, w tym samym zakresie, wszystkich decyzji zawartych w kolejnych rozliczeniach wynagrodzenia;\nZasądzenie od strony pozwanej zapłaty kwoty wynikającej z różnicy w wynagrodzeniu wypłacanym na podstawie ww. decyzji Rady Dyrektorów EBI z dnia 13 grudnia 2011 r. i decyzji Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 14 lutego 2012 r. w stosunku do wynagrodzenia wypłacanego na podstawie poprzedniego systemu płac; powyższą różnicę w wynagrodzeniu należy powiększyć o odsetki za zwłokę liczone od dnia 12 kwietnia 2012 r., a następnie naliczane 12. dnia każdego miesiąca, do czasu pełnej spłaty. Wysokość odsetek powinna być ustalona na poziomie stawki procentowej EBC powiększonej o 3 punkty;


Re: Sklep jubilerski [odnośnik] 27.02.19 17:22\nFaktycznie, Tonks miał w sobie coś co mimo jego potężnej budowy budziło zaufanie i kojarzył się raczej z chodzącą, wielką przytulanką niżeli oprychem, którego powinno się bać. Przynajmniej tak wyglądał codziennie - nie raz udowodnił, że idealnie potrafi wtopić się nawet w nokturnowe środowisko, wystarczyła odpowiednia mina i potargane włosy oraz niezbyt świeży oddech.\nZe skupieniem odnotowywał każde jedno słowo, które padało z ust przerażonego jubilera. I chociaż tego nie pokazywał, gdyż nie było to w jego stylu, to nieco drażniła go ta nadmierna emocjonalność, przecież mieli go mieć cały czas na oku i kompletnie do niczego nie miało dojść, więc naprawdę nie rozumiał skąd ta nadmierna nerwowość. Niemniej jednak nie miał zamiaru ani głośno negować takiego zachowania, ani tym bardziej próbować nachalnego uspokajania właściciela sklepu - z reguły bowiem przynosiło to całkowicie odwrotny skutek od tego zamierzonego i dana osoba zaczynała panikować jeszcze bardziej.\nWymiana spojrzeń dwóch aurorów mówiła wszystko - chociaż Gabriel należał do osób o raczej pozytywnym usposobieniu to jednak perspektywa tak pomyślnego rozwiązania się sprawy wydawała się wręcz nierealna, więc nawet największy optymista nie dałby jej wiary. A tym bardziej nie Tonks, który chociaż nie posiadał tak rozległego i bogatego doświadczenia jak towarzyszący mu dzisiaj Kieran, to także nie był początkującym, młodocianym szczylem, który nie wie jak wygląda ta robota i mógł pochwalić się tam jakimś dorobkiem. Tym bardziej, że coś mu się nadal nie zgadzało - kto normalny podejmowałby ryzyko w zwykłym sklepie skoro Nokturn dużo szybciej pozbył się bransolety i problemu. Z drugiej strony działalność rodu Burke była ostatnio monitorowana przez Ministerstwo więc być może to miało wpływ na decyzję właściciela przedmiotu. Cóż, mieli się tego dowiedzieć podczas przesłuchania, do którego - i co do tego nie miał żadnych wątpliwości - z pewnością dojdzie. Teraz jedynie mogli czekać na rozwój dalszych wydarzeń.\n- Naprawdę, proszę się nie niepokoić - uspokoił jeszcze, gdy właściciel sklepu wysłał sowę. Rozejrzał się po sklepie, zawieszając wzrok na poszczególnych świecidełkach.\nRe: Sklep jubilerski [odnośnik] 02.03.19 12:33\nAdekwatna odpowiedź dla tajemniczego klienta została spisana, a potem wysłana z wykorzystaniem drobnej, potulnej sowy młodego właściciela sklepu jubilerskiego do Dziurawego Kotła. Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami Rineheart opuścił lokal, aby ustawić się w pobliżu i zarazem nie rzucać w oczy. Udało mu się wtopić w otoczenie pomimo masywnej sylwetki. Już dawno temu nauczony został tego, jak maskować swoją obecność przed innymi. W tym przypadku, gdy znajdował się w miejskim krajobrazie, wystarczyło tylko zgarbić się, kołnierzyk płaszcza podnieść na sztorc, a głowę schylić, ale w taki sposób, aby móc prowadzić dyskretną obserwację, lecz nie prowokować spojrzeniem. Choć najważniejszym zabiegiem było wciśnięcie się w miarę możliwości między budynki. Londyn słynął z ciasnych szczelin, ciasnych uliczek, wąskich korytarzy. Schował się w podobnej ciasnocie, za plecami mając stertę śmierdzących śmieci. Był w stanie jednak znieść te zapachy bez słowa skargi, a nawet bez jednej przykrej myśli. Kilkudniowe akcje w terenie przyzwyczaiły go do jeszcze gorszych warunków bytowania. Człowiek potrafi łatwo zaadaptować się do wielu rzeczy tylko z konieczności.\nZachował dobry widok na sklep jubilerski, trudny zresztą do przeoczenia przez półokrągły szyld wiszący na drzwiami. Nie był pewien ile tkwił w swoim miejscu. Kwadrans? A może nawet pół godziny. Nie przejmował się upływającym czasem, w jego zachowaniu nie było żadnej nerwowości czy niecierpliwości. Gotów był czekać nawet długie godziny, gdyby zaszła taka potrzeba. Wątpił jednak czy podobną cierpliwością potrafiłby wykazać się zaniepokojony jubiler. Miał nadzieję, że Tonks radził sobie jakoś z uspokojeniem go i przygotowaniem na konfrontację.\nZasadzka okazała się znakomitym pomysłem. Na horyzoncie wreszcie pojawiła się przemykająca szybko sylwetka, z mocno spuszczoną głową i rozbieganym spojrzeniem. Auror utrzymywał spojrzenie na tej podejrzanej jednostce i nie pomylił się we właściwym wytypowaniu podejrzanego. Osoba weszła do środka, właściwie to szybko wsuwając się przez ledwo uchylone drzwi. Już nie trzeba było dłużej czekać. Rineheart zaraz ruszył w stronę sklepu i samemu wszedł do środka. Spojrzał na Gabriela wymownie, a gdy otrzymał skinięcie, wymierzył różdżkę w plecy mężczyzny co twarz krył pod szerokim kapturem.\n– Biuro Aurorów, nie ruszaj się – wyrzucił z siebie ostro. Zakapturzona postać odwróciła się gwałtownie, zamaszyście kierując różdżkę w jego stronę.\n– Drętwota! – wykrzyknął piskliwie, wyraźnie zaskoczony i przestraszony. I dziwny był jego dobór zaklęcia. I głos brzmiał niezwykle młodo.\n– Protego! – odpowiedział szybko Kieran udaną próbą obrony, mając nadzieję, że Tonks wykorzysta nieuwagę przeciwnika i spęta go mocą unieruchamiającego zaklęcia.\nRe: Sklep jubilerski [odnośnik] 06.03.19 16:41\nJuż za chwilę wszystko miało okazać się jasne - wiadomość została napisana i wysłana pod wcześniej wskazany przez tajemniczego czarodzieja adres a im jedyne co pozostało to cierpliwie czekać. Gabriel po chwili znalazł się za ladą, spędzając te ciągnące się w nieskończoność minuty - głównie z powodu przesadnej zdaniem aurora paniki jubilera - za kontuarem, swobodnie opierając się o ladę. Różdżkę miał ukrytą pod ladą, aby w razie konieczności szybko za nią złapać, a nie mógł przecież trzymać jej na widoku, spaliłby całą przykrywkę, a tego nie chcieli. Liczył na sprawne załatwienie sprawy. Zajął więc mężczyznę rozmową, z cierpliwością uspokajając go. Co jakiś czas łypnął w stronę drzwi i okien wystawowych, czy za szybą nie czai się jakiś podejrzanie wyglądający czarodziej. Nic nie działo się do momentu, w którym mały dzwoneczek obwieścił przybycie zainteresowanego. Gabriel wyprostował się, cierpliwie czekając na to, aż właściciel sklepu rozpocznie rozmowę. Zdążyli wymienić się zaledwie grzecznościowym dzień dobry, które w wykonaniu podejrzanego było krótkie i nerwowe, a sam czarodziej sprawiał wrażenie, jakby chciał stąd jak najszybciej zniknąć. Chwilę później w środku pojawił się Kieran. Nieznacznie - tak aby nie wzbudzić podejrzeń nerwowego klienta - skinął głową na znak, że to mężczyzna, na którego czekali.\nCała akcja rozegrała się zaledwie w ciągu ułamku sekundy, po wypowiedzianym rozkazie - bo inaczej nie umiał tego określić, gdy słowa padały z ust Kierana - czarodziej desperacko starał się jakoś wywinąć wymiarowi sprawiedliwości. Jednakże w tym zamieszeniu nie pomyślał, że Gabriel w rzeczywistości nie był specjalistą, ale właśnie drugim aurorem. Dobył różdżki i wycelował w rozproszonego czarodzieja.\n- Petrificus Totalus - wypowiedział formułę zaklęcia, zaciskając pewniej palce na białej różdżce, przypominającą swym kolorem kość słoniową. Para aurorów zadziała niemalże jak dobrze naoliwiona maszyna, ponieważ po chwili unieruchomiony czarodziej leżał na sklepowej podłodze, a Gabriel sprawnie przeskoczył przez ladę, końcem różdżki nadal celując w czarodzieja, gdyby ten jakimś cudem wyswobodził się spod działania zaklęcia.\nRe: Sklep jubilerski [odnośnik] 07.03.19 20:33\nBył przygotowany na każdą możliwą czarnomagiczną inkantację, dlatego wybór zwykłej i nie tak bardzo szkodliwej Drętwoty odrobinę go zaskoczył. Wydawało mu się, że napastnik zareagował jakby instynktownie, nawet dobrze tego nie przemyślał. Samo zostawienie tutaj przeklętej bransolety nie było przez niego przemyślane. I wciąż jego głos, usłyszany zaledwie raz, Kieranowi brzmiał młodo. Zbliżył się do leżącego już na podłodze podejrzanego i zsunął kaptur z jego twarzy. Młode rysy twarzy, które zastygły w zdumieniu i przerażeniu, były ostatecznym dowodem, że mają do czynienia z młodym czarodziejem, może w wieku zbliżonym do młodego właściciela sklepu jubilerskiego.\nTonks całkiem nieźle poradził sobie z unieszkodliwieniem podejrzanego. Wypełnił swoje zadanie należycie, sprawnie, bez choćby chwili zawahania. Ale cała sprawa właściwie okazała się dość prosta, bo i przeciwnik nie był kimś wymagającym, zatem nie stanowił wielkiego wyzwania. Z jednej strony to było powodem ulgi, ale z drugiej mogło to być jakimś rozczarowaniem. Najważniejsze, że nikomu nic się nie stało, a we wnętrzu sklepu jubilerskiego nie doszło do żadnych strat. Żadne zaklęcie jak na razie nie wywołało anomalii.\nRineheart odebrał różdżkę unieszkodliwionego czarodzieja i schował ją do kieszeni swojego płaszcza. Potem wyjął kajdanki, mimowolnie w tej samej chwili tęskniąc za czasami, gdy zwykłe Esposas nakładało porządne kajdany wokół nadgarstków i kostek sprawcy. Ale w czasach, gdy panowały szalone anomalie, kajdanki nieustannie znajdowały się w wyposażeniu aurorów. Z pewnymi trudnościami skuł dłonie młokosa, aby mieć je cały czas na oku, żeby nie miał szans się z nich wyswobodzić.\n– Zabierzemy go do Tower i tam przesłuchamy – zadecydował szybko Kieran. – Choć nie sądzę żebyśmy mieli do czynienia ze zmyślnym czarnoksiężnikiem.\nPodczas przesłuchania z pomocą zaklęć sprawdza jego różdżkę, jak i znajomość czarnej magii. Nie widział w przerażonych oczach tego młodego mężczyzny zła, jednak musieli wypytać skąd miał tę bransoletę. Chwycił młodziki pod prawym ramieniem, w tej samej chwili zerkając sugestywnie na Gabriela, aby pomógł podejrzanego podnieść do pionu.\n– I co dalej? – spytał jubiler jeszcze.\n– Spiszemy raport, pewnie przyślemy kogoś po pańskie zeznania, a potem zamkniemy sprawę.\nRe: Sklep jubilerski [odnośnik] 08.03.19 15:55\nCoś było nie tak. Znaczy cała akcja poszła gładko, a czarodziej nie okazał się zmyślnym czarnoksiężnikiem. Wręcz przeciwnie, gdyby Gabriel miał go ocenić to daleko mu było do takowego. I nie chodziło nawet o jego młody wiek, bo przecież ten nie był wyznacznikiem magicznych umiejętności, przynajmniej nie w każdym wypadku. O jego braku doświadczenia i umiejętności czarnomagicznych stanowiło nerwowe zachowanie i użycie Drętwoty do zaatakowania wykwalifikowanego aurora. Z reguły osoby obcujące z czarną magią od razu sięgały po te niebezpiecznie klątwy w chwilach zagrożenia, a nie zwykle zaklęcie, które mógłby opanować już uczeń w Hogwarcie, gdyby naprawdę bardzo chciał - a może było nawet wpisane w podstawę programową? Sam niezbyt dobrze pamiętał już kiedy nauczył się jakiego zaklęcia, ale właściwie było to mało istotne w tym momencie. Zdaniem Gabriela mógł być wyłącznie gońcem, który mógł zostać wplątany w całą sprawę z nie do końca własnej woli. Jednakże te przemyślenia, a raczej przelotną myśl, zostawił dla siebie. Spojrzał na leżącego, unieruchomionego mężczyznę - Kieran już teraz zajął się skutecznym unieruchomieniem podejrzanego, a Tonks postanowił zainteresować się właścicielem sklepu jubilerskiego, który wyglądał teraz na bardzo zdenerwowanego. Zapewne stres w końcu z niego schodził i odczuwał ulgę z powodu dobrze przeprowadzonej akcji. Niemniej jednak wyjątkowo jasny kolor skóry skłonił Tonksa do krótkiego, uważnego spojrzenia.\n- Wszystko w porządku? - zagadnął, nim Kieran przedstawił ich dalszy plan działania. Tym czasem on już stał u boku podejrzanego i zacisnął silne dłonie na tego przedramieniu, aby pomóc aurorowi w dźwignięciu bezwładnego ciała właściciela bransolety.\n- Dziękujemy panu za poinformowanie nas w porę - zwrócił się jeszcze do młodego mężczyzny. Uważał, że powinien jakoś, w sposób taktowny i uprzejmy, podziękować tym bardziej, że teraz mężczyzna chyba potrzebował wsparcia. Taszczenie podejrzanego do tymczasowej siedziby Biura Aurorów, dlatego skoro już mieli pewność, że jego ręce są skute a różdżka zabezpieczona pozwolił sobie na przerwanie zaklęcie.\n- Finite Incantatem - wypowiedział inkantację zaklęcia. Przynajmniej pójdzie o własnych siłach - minusem może być gorączkowe, paniczne tłumaczenie kompletnie pozbawione sensu, ale od czego jest silencio.\nRe: Sklep jubilerski [odnośnik] 08.03.19 23:51\nDobrze, że w tej akcji towarzyszył mu człowiek, który miał baczenie na samopoczucie naocznego świadka. Kieran niekoniecznie był skory do pocieszania wszystkich wokół. Miał inny stosunek do zwykłych świadków, od których potrzebował jedynie zeznań, a zupełnie inny do ofiar. Osoby, które doznały w jakimkolwiek stopniu uszczerbku starał się traktować z wyrozumiałością, zwłaszcza dzieci. Zranione kobiety zazwyczaj zbyt mocno histeryzowały, aby chciał choćby do nich podejść. Tonks zajął się jubilerem, pytając o samopoczucie i dziękując mu za obywatelską postawę. Rineheart to nawet by nie podziewał za zaangażowanie, które uznawał najzwyczajniej w świecie za obowiązek każdego. On był tym, co prosto z mostu poruszał konkretne zagadnienia.\n– Poprosimy jeszcze o bransoletę – zwrócił się do jubilera, wyciągając wolną rękę po przedmiot. – Tylko najpierw proszę ją w coś zawinąć.\nMłody właściciel dokładnie spełnił jego polecenie, zaklętą biżuterię owijając bawełnianą chusteczką, następnie podał ją niezwykle ostrożnie, kładąc na aurorskiej dłoni. Rineheart przypatrywał się temu wciąż wystraszonemu zachowaniu w całkowitym milczeniu, choć pewna nagana czaiła się w jego oczach. Musiał jednak odpuścić komentarze dla własnego spokoju. Przyjął niezbyt dobrze i skromnie zabezpieczony dowód, po czym wsunął go do kieszeni, w której również była obecna zajęta różdżka niezbyt wprawionego w walce młodzika.\nPoderwali wspólnymi siłami z Gabrielem bezwładne ciało, ale nie zamierzali go ze sobą targać aż do Tower of London. Tonks zniósł własne zaklęcie, dzięki czemu przerażony młodzik drgnął i spróbował się wyrwać do przodu. Kieran jednak solidnie przytrzymywał go za prawe ramię.\n– To nieporozumienie – zaczął się tłumaczyć, ale przynajmniej nie krzyczał. – Ja nic nie zrobiłem.\n– Nic? – powtórzył po nim z kpiną Rineheart. – Zaatakowałeś funkcjonariusza, ale wcześniej przytargałeś tu zaklętą bransoletkę.\n– Nie chciałem… Ja się przestraszyłem, że ktoś zaszedł mnie od tyłu. A bransoletę musiałem sprzedać. Ojciec niewiele po sobie zostawił, a zmarło mu się pierwszomajowej nocy. Panowie, muszę za coś żyć i…\n– Tłumaczyć się będziesz w celi podczas przesłuchania – przerwał mu ostro i pociągnął go za sobą, wyprowadzając stanowczo ze sklepu jubilerskiego. Całkiem nieźle poradzili sobie z tą sprawą.\nRe: Sklep jubilerski [odnośnik] 09.03.19 15:18\nGabriel nieco inaczej podchodził do sprawy naocznych świadków - uważał, że należało okazać trochę wsparcia, nieco podbudować, bo w ten sposób obywatele przestawali bać się władzy i rzucać uwagami, jakoby Biuro Aurorów nie potrafiło doprowadzić żadnej sprawy do końca, dlatego niektóre sprawy zamiata się pod dywan. W takiej sytuacji młody jubiler miał namacalny dowód na to, że aurorzy faktycznie wykonywali swoją pracę jak najlepiej i jego poglądy odnośnie służb ministerialnych miały się zmienić. A przynajmniej w to wierzył Tonks. Mogłoby się to wydawać błahe, ale przecież to tacy ludzie z takim, a nie innym spojrzeniem na życie byli najczęściej ich świadkami, z których musieli wyciągać informacje. Dlatego, gdy widział jak nieco drżące palce mężczyzny podczas zawijania bransolety, uśmiechnął się jedynie pokrzepiająco, nie komentując niczego. Czuł jednak, że chociaż czarodziej był im wdzięczny za interwencję to jedyne o czym marzył to zamknięcie za nimi drzwi i przyklejenie do przeszklonych drzwi zawieszki z napisem zamknięte.\nZaklęcie zostało zdjęte, a wraz z nim anomalia - albo nagła, pojawiająca się zupełnie znikąd migrena - sprawiła iż pulsujący i ostry ból pojawił się w głowie Gabriela. Instynktownie jednak zacisnął palce na lewym przedramieniu, wyrywającego się do przodu podejrzanego. Częściowo przyniosło mu tu ulgę, a przy okazji ukrócił nadzieję młodzieńca na wyrwanie się wymiarowi sprawiedliwości. Nie chciał jednak dać po sobie poznać nagłego pogorszenia swojego stanu zdrowia - miał nadzieję, że ból minie tak szybko jak się pojawił, a poza tym jedyne co mieli zrobić to doprowadzić delikwenta do Tower. Mimo doskwierającego bólu uśmiechnął się do właściciela zaczarowanej biżuterii. - Radziłbym ci nie marnować więcej sił, przydadzą ci się na przesłuchaniu, a teraz grzecznie idziemy - zwrócił się do niego spokojnym tonem, a jednak nie było w nim nic co przypominało ten spokojny, pełen zrozumienia głos, którym przemawiał do właściciela sklepu jubilerskiego. Pożegnał się z nim skinięciem głowy i zamknął za nimi drzwi. Sprawę można uznać za zakończoną.\nRe: Sklep jubilerski [odnośnik] 15.08.19 23:47\nNerwowo zerkał na zegarek znajdujący się na nadgarstku. Za oknem już dawno było ciemno; tarcza wskazywała dwudziestą. Ostatni raz wyciągnął się na kanapie, po czym energicznie podniósł się do góry. Wszystko było już gotowe. On też. Chociaż stres nie opuszczał go od dzisiejszego poranka, nic nie było w stanie go zatrzymać. Właściwie to tylko tak to sobie wmawiał, bo możliwym było też, że wróci do mieszkania bez łupu. Dużo zależało od szczęścia. Nawet gdyby nie dopisało mu tej nocy, zawsze mógł wracać tu każdego piątku, gotów do włamania. Działał sam, dopasowywał plan pod siebie. Nie musiał się go kurczowo trzymać, o ile doszedłby do wniosku, że ryzyko nie jest warte zysku. Tak naprawdę to nie wiedział ile kasy może za to dostać. W środku sklepu był zaledwie raz, tylko po to, by rozejrzeć się po gablotach, ich zawartości i po pracownikach. Jakże miłym zaskoczeniem był fakt, że przybytkiem zarządzał jedynie właściciel. Klientela była tam raczej stała, wszak Michael więcej się w środku nie pokazywał. I tak musiał na poczekaniu wymyślać jakieś kłamstwa odnośnie tego, że poszukuje pierścionka zaręczynowego. Ze swoim skromnym strojem były to raczej wątpliwe słowa, które potwierdził tylko opuszczeniem budynku bez rzekomego prezentu. Od miesiąca też dokładnie obserwował tę lokalizację, stopniowo przygotowując się do skoku. Bywał tam za dnia, przy otwarciach, w trakcie zamknięć, w nocy. To przyniosło mu wiele istotnych informacji, bez których nie podjąłby decyzji o włamaniu. Oczywiście, mógłby uciec się do prostego, nieskomplikowanego wybicia szyby witryny, zgarnięcia stamtąd wszystkich błyskotek i natychmiastowej ucieczki. Ale to go nie satysfakcjonowało. Jakby nie było, to w jego doliniarskiej karierze nie chodziło tylko o zdobywanie pieniędzy małym kosztem. Po czasie, ważną rolę zaczął odgrywać ten nieprzemijający stres, adrenalina, ryzyko. Trochę się od tego wszystkiego zdołał uzależnić. A że nie przepadał za zmianami i nie potrafił przyznawać się do swoich nałogów, wciąż kradł. Wiedział przecież, że to moralnie złe; że to czyny wbrew prawu; że powinien, miast biegać po mieście i obdzierać arystokrację z tych paru sykli, które trzymali w kieszeniach, znaleźć pracę. Ale on nie chciał. Zawsze tłumaczył się tym, że dla niego nie ma legalnej posady. To znaczy, nie usprawiedliwiał się przed nikim; on wmawiał to sobie, próbując utrzymać ten status niewinnego. Ale po co to wszystko? Na co potrzebne mu te kłamstwa? Sam siebie nie oszuka. Przecież nie ma schizofrenii. Jest w pełni świadom swoich czynów, więc te poczucie bezkarności było jedynie pozorne. Może i nie siedział jeszcze w nędznej celi w podziemiach Tower of London, ale im głębiej w to wchodził, prawdopodobieństwo takiego scenariusza się zwiększało. Gdyby nie miał choć trochę rozumu w głowie i tego pieprzonego szczęścia już dawno odsiadywałby jakiś wyrok. Za drobne kradzieże pewnie nie zagrzałby tam stołka. Ale napad na sklep jubilerski to już zupełnie inna sytuacja. Przynajmniej całkiem nie upadł na głowę i nie zabrał się za to bez żadnych przygotowań. Chociaż był łasy na pieniądze, ostatnimi czasy nawet bardzo. Kiedyś kasa nie była dla niego aż tak ważna; teraz, te zaplute knuty miały wysoką pozycję na jego liście priorytetów. Przez okno mieszkania na Crimson Street doszedł do niego krzyk tej moczymordy z dołu. Że też, nawet w zimie, nie rezygnował z pijackich przygód na dworze. Jak gdyby nie mógł chlać w swoim mieszkaniu. Nie zdziwił się tym jednak za bardzo, bowiem takie akcje były tutaj codziennością. Już się przyzwyczaił. Odpalił papierosa, zasunął żaluzje i ponownie zerknął na nadgarstek. Niedługo musiał wychodzić. Facet zaraz miał zamykać. Czas zebrać potrzebne manatki, które specjalnie kupił do tego skoku. Torba, z grubego materiału, z solidnym uchwytem, który mógł przerzucić sobie przez ramię; bawełniane rękawiczki, dzięki którym nie zostawi po sobie żadnego śladu i raczej nie zdoła nic zniszczyć; fedora, w czarnym kolorze, z dość szerokim rondem, by maksymalnie zasłonić swoją charakterystyczną, rozwichrzoną fryzurę oraz rzucić cień na twarz; najzwyklejszy kuchenny nóż, gdyby przyszło mu bronić się bez użycia magii. Oprócz tego, zwrócił uwagę na to, żeby ubrania były dosyć uniwersalne i nie wyróżniały się jakoś szczególnie. Wybrał najprostsze szmaty, jakie miał w szafie, pamiętając przy tym, że nie powinny one ograniczać jego ruchy. Pomimo dobrze wymyślonego planu, zawsze coś mogło pójść nie tak. Kto wie, czy nie przyjdzie mu biegać tej nocy? Wszystkie rzeczy wrzucił do worka; ten, zarzucił sobie na ramię, po czym wyszedł w pośpiechu z mieszkania. Nie mógł się ociągać, za dziesięć minut właściciel miał zamykać. A musiał mu przy tym towarzyszyć; co prawda, ukryty w cieniu przeciwległego budynku, ale to od tego faceta wszystko zależało. Dzień nie był bynajmniej przypadkowy, wszak piątek, jak zdążył zaobserwować Scaletta, był jedynym czasem w tygodniu, kiedy na czas zamknięcia przed drzwiami pojawiała się zawsze ta sama kobieta. Zapewne to kochanka dysponenta, może jego żona (akurat w to Mike jakoś specjalnie nie wnikał). W całym przedsięwzięciu istotą była jej obecność, wszak w ciągu ostatnich czterech piątków, kiedy to Michael obserwował opuszczanie sklepu przez szefa, ten dwa razy zapomniał o tym, by nałożyć na budynek zaklęcia ochronne. Zwykle, gdy nikt na niego nie czekał, nie miał w zwyczaju o tym zapominać i rutyna wyglądała tak samo. Co innego, gdy na zewnątrz stała już ta baba, która ponaglała mężczyznę. Wówczas, jedynym zabezpieczeniem pozostawał zamek, tak łatwy w pokonaniu, że wtargnięcia dokonałoby nawet dziecko. Ale on nie zawsze zapominał o Bubonem, przez które po okolicy rozdarłby się pisk, gdyby stopą przekroczył próg wejścia. Stosował też zaklęcie Tenebris, dzięki któremu w środku panowały ciemności - te byłoby jednak łatwe do zignorowania, ponieważ pod wpływem światła z różdżki Scaletta i tak widziałby cały łup.\nZ pomocą teleportacji oraz dobrze znanych mu skrótów, dotarł na miejsce chwilę przed zamknięciem. Na ulicy panował półmrok, częściowo zaburzony blaskiem księżyca i jednej latarni. Skrył się w miejscu, z którego mógł obserwować sytuację; minutę czy dwie później usłyszał regularny stukot obcasów. Przyszła, tak jak zawsze. Elegancko wystrojona. Stanęła w wejściu, uchyliła drzwi i zniecierpliwionym głosem oznajmiła o swoim przybyciu. Mężczyzna za ladą nie potrzebował zachęty; energicznie złapał za swój płaszcz, wiszący gdzieś na zapleczu, a na głowę nałożył kapelusz, szczerząc się od ucha do ucha. Bez zwłoki pojawił się na zewnątrz; do uszu Michaela dobiegł dwuznaczny dialog pary. Czekał na inkantacje. Jeśli zabezpieczy budynek, dzisiaj nie dokonuje włamania. A jeśli, przez swoją kochankę się zagapi i tylko zamknie drzwi, Scaletta może wkraczać do akcji. Oprócz kilku słów ponaglania i komplementów, nie usłyszał, ani też nie zobaczył, by z ust faceta padły zaklęcia. Sekundę później głosy już cichły, oddalając się w przeciwną stronę.\nA więc to czas. Tu i teraz.\nPoczekał, aż znikną mu z pola widzenia, rozglądając się przy okazji po okolicy; musiał uważać, żeby nieprzewidziany patrol stróży prawa nie widział, jak ten dobiera się do drzwi. Lub jak opuszcza sklepik z plecakiem pełnym fantów. Przy okazji, na dłonie nałożył rękawiczki, na głowę nakrycie, a nóż włożył za pazuchę.\nDrzwi otworzył w parę sekund. Różdżką zgoła oświetlił sobie pomieszczenie. I zabrał się do roboty. Brał to co wydawało mu się najcenniejsze - złapał jakieś perły, kolczyki, parę pierścionków. Momentalnie jednak zaprzestał swoich kradzieży, wszak wydawało mu się, że za wystawą sklepową dojrzał jakiegoś przechodnia. Natychmiast zgasił światło i chwilowo zamarł w bezruchu. Biżuteria przecież jest droga. Nawet z tych kilku przedmiotów dostanie niezłe pieniądze, prawda? Wolał nie ryzykować niepotrzebnie i wycofać się od razu. Dyskretnie opuścił sklep; zdjął rękawiczki, odpalił papierosa i szybkim krokiem ruszył po brukowanym chodniku.\nNastępnego dnia skontaktował się z dobrze mu znanym handlarzem. Żyła, bo taką ksywę nosił ten facet (zważywszy zapewne na to, co wyrastało mu na czole w grymasie niezadowolenia) przyjmował od Scaletty wszystko, co uznał za wartościowe. A Mike liczył, że uda mu się wyciągnąć od niego więcej, aniżeli sobie założył. Zdziwił się zatem, gdy usłyszał od niego proponowane kwoty za precjoza. Były one niższe, niż by sobie tego życzył. Próbował ubić z nim targu, przekonując go o wysokiej jakości materiałów użytych do produkcji tych kosztowności.\n- Wy, pieprzeni makaroniarze, dymacie wszystkich. Ale nie mnie - odpowiadał, oglądając pod lupą kamień na kolczykach. Być może rzeczywiście mógł lepiej wybierać, co wrzuca do tej torby. Ale kto, w jego sytuacji, zastanawiałby się nad tym, co właściwie bierze do łap? Ostatecznie, poszli na kompromis (Michael średnio miał wybór, bo nie znał nikogo, kto byłby uczciwszy od tego machera). Zarobił na tym, może nie kokosy, ale i tak był zadowolony.\nRe: Sklep jubilerski [odnośnik] 12.01.21 2:08\nJeśli przechodzisz tu jako pierwszy pomiędzy 30 września a 4 października, możesz dostrzec leżący przed sklepem list. Jest zapieczętowany i zamknięty, wyraźnie w dobrym stanie. Jeśli go podniesiesz i przyjrzysz się tyłowi korespondencji, dostrzeżesz wypisane ładnym, ozdobnym pismem: Do Ciebie, przechodniu. Gdy otworzysz kopertę zalakowaną pieczęcią w kształcie gwiazdy, ujrzysz list, a w nim:\nEdmund Rodgers – sklepikarz na Ulicy Śmiertelnego Nokturna. Został znaleziony martwy w jednym z parków. Zmarł na wskutek gwałtownego urazu głowy. W okolicy znaleziono ślady po magicznym pojedynku.\nJohnson Vanity – sprzątacz, który został zamordowany, gdy próbował ratować życie swojej dziesięcioletniej córki oraz jej mugolskiej przyjaciółki. Dziewczynki uszły z życiem. Johnson został znaleziony dwa dni później w okolicznym śmietniku przez sąsiadkę. Ciało nosiło ślady tortur.\nRe: Sklep jubilerski [odnośnik] 10.08.21 17:09\n- 13 I 1958 -\nTrzynaście minut przesiedział we wnętrzu sklepu jubilerskiego, obskakiwany przez atencję kolejnych sprzedawców. Szuflady z najwyższych półek otworzyły się za jednym zamachem, a dotychczas znudzona obsługa wydawała się nagle być w swoim żywiole. Gablotom daleko było do swojej dawnej świetności, a biorąc pod uwagę lokalizację w centrum Londynu, niegdyś miejsce musiało przynosić znacznie większe dochody. Teraz, wobec topniejącej ilości zamożniejszych mieszkańców, kiedy nawet ludzi jego pokroju musieli uważniej zapatrywać się na własne inwestycje, rzucali się na każdego przybyłego niczym testrale na świeże mięso. Nie dziwił im się. Większość przechodniów zajęta była spłacaniem domowych zobowiązań i utrzymywaniem się w domostwie, toteż zakup jakichkolwiek akcesoriów prócz kajdan w Tower schodził na drugi plan. Drugi plan, który nie dotyczył jego. On zawsze był główny aktorem, nawet teraz, znajdując się na progu budynku, z dopalającym papierosem wyglądał, a co ważniejsze czuł się, jak główna postać całego obrazu. Wystawa sklepu pozostawiała wiele do życzenia, obuta drewnianymi ozdobami i kolumienkami miniaturowego ogrodzenia wymagała z pewnością talentu od twórcy, ale zdaniem Selwyna nie należała do szczytu architektonicznej pomysłowości, ryzyko pożaru było w końcu bardzo duże, zwłaszcza w okolicy gdzie większość budynków liczyła już swoje lata.\nZaciągnął się ze znudzeniem, rzucając za ramię pojedyncze spojrzenie za jubilerem, który zniknął na zapleczu. Całkiem niedawno otrzymał informację o sprzedanym do tego sklepu naszyjniku z drugiej ręki. O ile sama ozdoba nie miała dużej wartości, to już kamień umieszczony w centrum misternego metalu jak najbardziej. Rzadki rodzaj kruszcu, musiał być pamiątką rodzinną przekazywaną z rąk do rąk, aż w końcu poprzedni właściciel wskutek pogarszającej się sytuacji ekonomicznej, zdecydował się na odsprzedanie go. Rhysand nie znał się na biżuterii tak dobrze jak na innych kategoriach sztuki, ale wystarczyła prosta kalkulacja, by wiedzieć, że opłaca się wykupienie wisiora po tej samej cenie. Czerpał pewnego rodzaju satysfakcję, ze strachu w oczach mężczyzny, gdy żądał pokazania kolejnych nieistotnych pierścionków, przypinek i klamer, mieszając w głowie. Liczyła się tylko jedna rzecz, zamierzał ją dostać po korzystnej cenie.\nZatopiony w swoich myślach, zgiął palce i pstryknięciem wyrzucił niedopałek za siebie, szukając po kieszeni miękkiego płaszcza papierośnicy. Potrzebował jeszcze trochę czasu na zmiękczenie, uśpienie czujności desperata wewnątrz. Chciał, żeby ten nie tylko sprzedał mu poszukiwane produkty. Miał błagać o pomoc i dziękować za wyratowania z ciężkiej sytuacji materialnej. Przymknął na sekundę oczy, a niejasny uśmiech zamajaczył na ustach, rozciągając się po opatrzone lekkim zarostem policzki. Kochał to uczucie, gdy czuł, że płomień władzy w nim odżywał. Nawet teraz, wydawał się tak realny, że jego wyobraźnia sama zaskakiwała. Praktycznie mógł bowiem wyczuć nosem lekki zapach spalenizny i odgłosy trzaskającego przed ogniem drewna.


Pobierz lock it easy na windows\nEasy Rider w wersji dla miłośników TIRów\nAutomatyczna aktualizacja sterowników w komputerze ...Driver Easy to darmowy program aktualizujący sterowniki zainstalowanych w komputerze ... sterowniki, skorzystaj z Driver Easy. Darmowy Driver Easy skanuje komputer i sprawdza ...\nEasy Rider w kabinie ciężarówki\nIdeał dla zgrywających muzykę z CD na komputer ...Easy CD-DA Extractor pozwala na łatwe kopiowanie zawartości płyt audio CD na ... formatu CDA i wypalać płyty z muzyką. Easy CD-DA Extractor może korzystać ze wszystkich ...\nProgram do tworzenia animacji GIF ...Easy GIF Animator to program do tworzenia animowanych obrazów w formacie GIF ... wyglądają raczej śmiesznie niż atrakcyjnie. Easy GIF Animator ma bardzo wygodny interfejs ...\nZalety: Ładny i prosty interfejs\nWady: Przestarzała technologia\nŁatwy sposób na utrzymanie i naprawę komputer\nFolder Lock ...Folder Lock to narzędzie bezpieczeństwa, które może chroni hasłem każdy element ... pliki, należy zalogować się do Folder Lock. Aplikacja automatycznie wykryje zdjęcia ...\nZalety: Proste w obsłudze, Chroni każdy rodzaj pliku, Zawiera anonimową przeglądarkę\nWady: Nie wspiera plików na karcie SD, Jedynie ukrywa pliki, nie szyfruje ich


Świadczenie – Wikipedja, wolna encyklopedia\nŚwiadczenie – zahowanie się dłużnika zgodne z treścią zobowiązania zadośćczyniące godnemu ohrony interesowi wieżyciela.\nŚwiadczenie może polegać na działaniu (czynność faktyczna lub prawna) lub na zaniehaniu.\nTradycyjnie w piśmiennictwie prawniczym pżyjmuje się, że świadczenie może polegać na:\ndare – daniu czegoś,\nfacere – czynieniu czegoś,\nnon facere – nieczynieniu czegoś,\npati – znoszeniu czegoś.\n1 Świadczenie częściowe\n2 Świadczenie aliud\n3 Świadczenie niemożliwe\n4 Świadczenie wzajemne\nŚwiadczenie częściowe[edytuj | edytuj kod]\nZahowanie dłużnika, kture tylko w części odpowiada treści zobowiązania, polegające np. na dostarczeniu tylko części towaru, podczas gdy umowa pżewiduje obowiązek dostarczenia w tym czasie całości. Co do zasady wieżyciel nie ma prawa odmuwić pżyjęcia świadczenia częściowego, hyba że pżyjęcie takiego świadczenia naruszałoby jego uzasadniony interes.\nŚwiadczenie aliud[edytuj | edytuj kod]\nZahowanie dłużnika odpowiadające tylko pozornie treści zobowiązania, ale podjęte w błędnym pżekonaniu, że stanowi jego wykonanie. Wzorcowym pżykładem świadczenia aliud jest dostarczenie tony jabłek papieruwek, podczas gdy umowa pżewidywała obowiązek dostarczenia tony renet. Świadczenie aliud może skutkować wygaśnięciem zobowiązania dłużnika, jeżeli zostanie świadomie pżyjęte pżez wieżyciela (datio in solutum), w pżeciwnym razie stanowić będzie nienależyte wykonanie zobowiązania lub też zupełne jego niewykonanie.\nŚwiadczenie niemożliwe[edytuj | edytuj kod]\nZahowanie, do kturego zobowiązał się dłużnik, a kture nie może być pżez niego podjęte. Niemożność świadczenia ma harakter obiektywny, gdy nikt nie jest w stanie spełnić świadczenia, albo subiektywny, gdy leży tylko po stronie dłużnika. Dla prawa zobowiązań miarodajny jest tylko pżypadek obiektywnej niemożności świadczenia, hyba że świadczenie zależało od osobistyh ceh, kture dłużnik utracił. Za świadczenia niemożliwe obiektywnie traktuje się ruwnież takie świadczenia, kturyh spełnienie jest wprawdzie teoretycznie możliwe, ale oczywiście nieopłacalne ekonomicznie.\nUmowa o świadczenie niemożliwe w hwili jej zawarcia jest nieważna. W razie pojawienia się niemożliwości świadczenia po powstaniu zobowiązania, wygasa ono, hyba że niemożliwość świadczenia jest skutkiem okoliczności, za kture dłużnik ponosi odpowiedzialność. Wuwczas wieżyciel może domagać się odszkodowania. Podobnie jest pży umowah wzajemnyh.\nŚwiadczenie wzajemne[edytuj | edytuj kod]\nZahowanie jednej strony umowy, kture jest odpowiednikiem świadczenia jej kontrahenta. W umowie spżedaży świadczeniami wzajemnymi są wydanie żeczy oraz zapłata ceny. Świadczenia wzajemne mogą być: ekwiwalentne (tzn. świadczenia będą miały ruwną lub poruwnywalną wielkość/wartość) lub nieekwiwalentne (tzn. jedno ze świadczeń będzie pżynosić dużo większą kożyść pżyjmującemu niż świadczenie zwrotne).\nTę stronę ostatnio edytowano 5 cze 2015, 21:43.


Pomnik Józefa Piłsudskiego w Forcie Winiary w Poznaniu – Wikipedia, wolna encyklopedia\nNa mapach: 52°25′10,1″N 16°56′10,1″E/52,419472 16,936139\nMiejsce Fort Winiary\nData odsłonięcia 28 lipca 1930\nData likwidacji ?\n52°25′10,1″N 16°56′10,1″E/52,419472 16,936139\nPomnik Józefa Piłsudskiego w Forcie Winiary w Poznaniu – nieistniejący pomnik Józefa Piłsudskiego usytuowany na terenie Fortu Winiary (współcześnie Park Cytadela) na Winogradach w Poznaniu.\nPomnik został odsłonięty 28 lipca 1930 roku na dziedzińcu Fortu Winiary (Cytadela) w Poznaniu. Podczas uroczystości z ramienia rządu obecny był generał Gustaw Orlicz-Dreszer, który dokonał aktu odsłonięcia monumentu. Obecni byli także: dowódca Okręgu Korpusu Nr VII, generał dywizji Kazimierz Dzierżanowski; zastępca dowódcy O. K. Nr VII, pułkownik dyplomowany Erwin Więckowski; komendant garnizonu, generał Anatol Kędzierski i delegacje wyłonione z pułków garnizonu poznańskiego oraz cały korpus oficerów rezerwy batalionu.\nWładze cywilne reprezentował wicewojewoda poznański Wawrzyniec Typrowicz, prezydent miasta Poznania Cyryl Ratajski, prezes Dyrekcji Kolei inż. Stanisław Ruciński, prezes Wielkopolskiej Izby Skarbowej Mieczysław Naruszewicz i prezes Dyrekcji Poczt i Telegrafów w Poznaniu, Tadeusz Kazimierski.\nW trakcie ceremonii odsłonięcia dowódca 7. Baonu (Batalionu) Administracyjnego w Poznaniu, major Mieczysław Nitecki odczytał akt erekcyjny budowy pomnika. Odsłonięciu pomnika towarzyszyła salwa armatnia złożona z 21 wystrzałów. Następnie odprawiono mszę polową, celebrowaną przez księdza prałata Juliana Wilkansa, dziekana Okręgu Korpusu Nr VII Wojska Polskiego. Wypuszczając 3 tysiące gołębi pocztowych, wysłano depesze hołdujące do prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego i marszałka Józefa Piłsudskiego. Po uroczystościach urządzono zawody sportowe oraz festyn.\nInicjatorem budowy pomnika był dowódca 7. Baonu Telegraficznego, podpułkownik Alfred Wallner, a współorganizatorem budowy dowódca 7. Baonu Administracyjnego w Poznaniu, major Mieczysław Nitecki. Na 5-metrowej wysokości cokole, umieszczono wykonane z brązu, popiersie marszałka Piłsudskiego, którego autorem był rzeźbiarz Władysław Marcinkowski, ówczesny dyrektor Wielkopolskiego Muzeum Wojska. Po bokach cokołu, po jednej jego stronie wyryto odznaki baonów telegraficznego i administracyjnego, a po drugiej fundatorów monumentu: 7. Baonu Telegraficznego, 7. Baonu Administracyjnego i 7. Szwadronu Taborów oraz nazwiska budowniczych pomnika.\nNa frontowej stronie monumentu umieszczono napis:\nMarszałkowi Piłsudskiemu Wielkiemu Budowniczemu Niepodległej Mocarstwowej Polski – w dowód wdzięczności żołnierze.\n↑ Józef Piłsudski na pomnikach w II Rzeczypospolitej. | Muzeum Historii Kielc, www.mhki.kielce.eu [dostęp 2020-05-08] .\n↑ a b c d e f Dziennik Poznański 1930.07.29 R.72 nr173, s. 4 – Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, www.wbc.poznan.pl [dostęp 2020-05-08] .\n↑ Cytadela z popiersiem Piłsudskiego, poznan.wyborcza.pl [dostęp 2020-05-08] .\n↑ Uroczystość poświęcenia Domu Akademickiego w Poznaniu 27.10.1929 r., www.biogramy.pl [dostęp 2020-05-08] (pol.).\n↑ Jednostka – Szukaj w Archiwach, www.szukajwarchiwach.gov.pl [dostęp 2020-05-08] .\n↑ a b Wielkopolskie Muzeum Wojskowe – Muzeum Narodowe w Poznaniu, mnp.art.pl [dostęp 2020-05-08] .\nTę stronę ostatnio edytowano 9 lip 2020, 14:52.


Daj sobie spokój z usilnymi staraniami, żeby być „normalnym człowiekiem” | Daj Sobie Spokój\nPowiem Ci, że im dłużej żyję (4 dyszki w tym roku) tym z większą pewnością śmiem twierdzić, że ludzie nie dzielą się na „tych normalnych” i „tych nienormalnych”. Taki podział w ogóle nie istnieje.\nIstnieje za to planeta Ziemia, która nosi na sobie prawie 8 miliardów… świrusów. I to bez ani jednego wyjątku. A jedyny podział to: albo jesteś świrusem, który zdaje sobie z tego sprawę, albo takim, który nie ma o tym bladego pojęcia.\nPoniżej – krótki opis naszego świrowania w czterech punktach:\nNasze dzieciństwo nie może się skończyć bezurazowo\nJak wiadomo, dzieci mają delikatną skórę, wyjątkowo podatną na wszelkie uszkodzenia (jak to natura sobie wykombinowała, to ja nie wiem) – zwłaszcza kiedy po kilku miesiącach leżenia w betach zaczynają nabierać ochoty na stawianie pierwszych kroków.\nRzecz jasna, dzieci nie potrafią od razu chodzić, ale próbują. A w połączeniu z tą delikatną skórą – katastrofa murowana, to musi w końcu zaboleć.\nI nawet najbardziej uważni i świadomi rodzice czy opiekunowie nie są w stanie doprowadzić nas do dwudziestki w nieuszkodzonym stanie. Dlatego jako dorośli ludzie lądujemy z całkiem pokaźną historię stłuczeń, blizn, sińców, a i nierzadko złamań.\nNie tylko ciało tak działa, umysł także podlega tym mechanizmom – bo niby dlaczego miałoby być inaczej. Jako dzieci niewiele rozumiemy i jesteśmy bezbronni a jednocześnie ciekawi świata, wnikliwie wszystko obserwujemy, uczymy się, nadstawiamy ucha i chłodniemy od innych energię, nawyki i tendencje. Jak gąbka.\nDlatego dzieciństwo nie może się skończyć bezurazowo. Każdy w tym czasie nabija sobie jakiegoś guza, także tego emocjonalnego – i w ten oto sposób rodzą się nasze świrowania.\nDlatego wszyscy stajemy się, chcąc nie chcąc, świrusami. Tyle że każdy na inny, unikatowy i absolutnie niepowtarzalny sposób.\nA zatem, daj sobie spokój z marzeniami typu: „ze mną wszystko jest w porządku”, albo: „teraz, jak już mam hipotekę i ślub, to znaczy, że poukładałem sobie życie”. A guzik. Jesteś świrusem, tyle że z domem i obrączką na palcu.\nDaj sobie spokój też z porównaniami: „a tamten to taki mądry, z cudownym życiem, nie to co ja”. Niezły żart. „Tamten” to taki sam świrus, co ja, czy Ty, tylko że na inny sposób.\nNie słuchaj tego, co ludzie mówią, bo pokazują Ci tylko to, co już przeszło selekcję „do pokazania na światło dzienne”, a częściej obserwuj, czego nie mówią, co robią, jak żyją, jak reagują i jak się czują.\nKażdy ma swoją scenę i swoje kulisy. I nawet jeśli na scenie jest pięknie i zachwycająco, to za kulisami kryje się świrowanie i bałagan. Tylko że niektórzy zdają sobie sprawę z tego bałaganu a i nawet próbują go jakoś ogarniać (choć to bardzo trudne, bo bałagan tworzy się ciągle, na bieżąco) a inni nie robią z nim nic.\nBez względu na czasy, człowiek zawsze był, jest i będzie świrusem\nWiem, że zwłaszcza w 21 wieku mamy niesłychanie wysokie mniemanie o sobie i tak samo wysokie wymagania wobec siebie.\nChcemy tytułów, metraży, uznania, ściśle wytyczonych sukcesów i wielu innych „dowodów na to, że teraz to już ze mną wszystko w porządku”.\nTak jakby człowiek, który zamieszka w nowym miejscu, nagle uwalniał się automatycznie od swojej pogmatwanej przeszłości. A gdzież tam. Ta przeszłość idzie za nim wszędzie jak cień, gdziekolwiek się nie poruszy.\nO wiele lepiej na tym wyjdziesz, jeśli na każdym etapie życia, z wielkim domem czy tiny house (znasz? moim zdaniem świetna sprawa!), zapytasz siebie „a obecnie to pod jakim kątem najbardziej świruję?”. To będzie o wiele lepsze pytanie.\nBo w jakiś sposób na pewno świrujesz. Może nie tak samo jak kiedyś, ale na pewno jakoś. Zamiast spokojnie, niezależnie żyć, my po prostu jesteśmy świrusami:\nSądzimy, że inni nas oceniają, i to na pewno źle oceniają.\nPodejrzewamy, że jesteśmy najgorsi, wszyscy inni ludzie są lepsi od nas i zasługują na wszystko, a my na nic, lub odwrotnie – to inni ludzie są gorsi od nas i na nic nie zasługują.\nZakładamy, że inni ludzie są nam coś winni.\nJesteśmy przekonani, że nie mamy żadnej słabości, lub odwrotnie – żadnej wewnętrznej siły.\nUważamy, że jesteśmy za brzydcy, za głupi, albo odwrotnie – zbyt piękni, mądrzy i wszyscy tylko nam zazdroszczą.\nWydaje nam się, że potrafimy przewidywać, co się stanie, i zamartwiamy się na zapas.\nUważamy, że kiedy zapłaczemy, to jest straszne, niepoważne, dziecinne, lub odwrotnie – kiedy się śmiejemy, to jest straszne, niepoważne, dziecinne.\nOczekujemy, że inni umieją czytać nasze myśli i powinni wiedzieć czego chcemy.\nBoimy się, że nic nam nie wyjdzie i czy sobie z tym poradzimy, albo że jak jakimś cudem nam wyjdzie, to jak sobie z tym poradzimy.\nI tak dalej, lista świrowania nigdy nie jest skończona.\n21 czy 12 wiek, człowiek zawsze był, jest i będzie świrusem. I daj sobie spokój z wysokimi wymaganiami „normalności” od siebie i od innych. Lepiej przyjmijmy za pewnik, że całkiem nieźle świrujemy na porządku dziennym.\nNajlepiej swojego świrowania nie przemilczać i nie ukrywać\nBycie dobrym, pięknym i mądrym człowiekiem nie polega na byciu wolnym od świrowania.\nNie. Taka opcja nawet nie wchodzi w grę. Dobre i mądre życie integruje w sobie świadomość swojego świrowania ORAZ akceptację, a w porywach pracę nad względnym porządkiem za kulisami. Z naciskiem na „względnym”.\nDaj sobie spokój z usilnymi staraniami, żeby być „normalnym człowiekiem”. Lepiej wyjmuj na światło dzienne swoje świrowanie, mów o tym, dziel się tym dobrodziejstwem z innymi, pokazuj, a paradoksalnie lepiej na tym wyjdziesz niż na skrzętnym udawaniu, że nic takiego nie istnieje.\nŚwiadomość własnego świrowania to droga do autoempatii oraz empatii\nI dla jasności, nie mówię Ci: daj sobie spokój ze wszystkim bo jesteś świrusem. Nie. Mówię jesteś świrusem, jak zresztą każda osoba na tym świecie, bez wyjątku. Weź to pod uwagę, bo jeśli wystartujesz z takiego założenia, wtedy może:\nbędziesz miał do siebie kapkę więcej wyrozumiałości,\nkapkę łatwiej Ci będzie zaakceptować swoje trudniejsze dni,\nkapkę częściej docenisz swoje dokonania, które nie muszą błyszczeć z daleka, mogą być niewielkie – a to i tak wielka rzecz,\nmoże choć kapkę odpuścisz perfekcję, porównywanie się, ściganie na metraże, wagę, metki itpś (i tym podobne świrowanie),\nmoże w ten sposób łatwiej Ci będzie przebywać tu, gdzie jesteś, a nie hen tam gdzieś, gdzie myślisz, że już dawno powinieneś być.\nDaj znać, na jaki sposób świrujesz? Ja na ten przykład z lekkością tworzę katastroficzne wizje swojej przyszłości, oraz zamartwiam się na zapas. A Ty?\n10 lekkich i podnoszących na duchu myśli …