Auto na abonament, czyli nowy samochód w zasięgu ręki dla każdego - NaszKedzierzyn\nJeśli marzy Ci się nowe auto, abonament jest jedną z najbardziej korzystnych opcji. Na czym polega ta usługa, kto może z niej skorzystać oraz jakie niesie ze sobą korzyści?\nAuto abonament – co to takiego?\nDostępne na rynku opcje od dawna umożliwiają korzystanie z samochodu w pełnym wymiarze bez konieczności jego zakupu. Auto abonament jest jednak nową usługą, o wiele prostszą i dostępną zarówno dla firm, jak i prywatnych użytkowników. Niesie ze sobą wiele korzyści – co warto o niej wiedzieć?\nAuto na abonament jest usługą umożliwiającą uzyskanie fabrycznie nowego samochodu na okres 12 miesięcy, podczas których można z niego korzystać jak z prywatnego pojazdu, z niewielkimi ograniczeniami. Nie potrzeba przy tym wykładać dużej sumy czy podejmować się wieloletnich zobowiązań – płaci się jedynie miesięczny abonament, tak jak w przypadku telewizji czy Internetu. Po upływie roku zwraca się auto do wypożyczalni i można całkowicie zrezygnować z usługi, lub wybrać dla siebie kolejny samochód prosto z salonu.\nJakie samochody są dostępne w ramach abonamentu?\nSamochody na abonament to wyłącznie nowe modele, pochodzące prosto z polskiego salonu. Nie mają przebiegu ani śladów zużycia oraz pozostają na gwarancji producenta przez cały okres wynajmu. Dostępnych jest wiele modeli z różnych segmentów – można znaleźć zarówno najbardziej popularne, jak i luksusowe auta takich marek, jak BMW, Mercedes, Audi czy Lexus. Występują również w różnych wersjach wyposażenia, można więc zdecydować się na model standardowy lub rozszerzony o wymagane przez siebie udogodnienia.\nDuży wybór sprawia, że każdy klient znajdzie idealny samochód dla siebie – od bezpiecznych modeli rodzinnych, przez luksusowe, wygodne auta dla biznesmenów, po modele o najlepszych osiągach dla fanów motoryzacji. Wszystkie łączy fabrycznie nowy stan i gwarancja producenta.\nKto może skorzystać z usługi auta na abonament?\nAbonament samochodowy jest usługą dostępną niemal dla każdego. Nie wymaga żadnych deklaracji ani długotrwałych zobowiązań – okres usługi to 12 miesięcy, podczas których należy uiszczać opłaty abonamentowe o stałej wysokości. Nie ma tu ukrytych kosztów, skomplikowanych zasad czy niejasnych umów – wszystko jest przejrzyste i dostosowane do klienta, który w krótkim czasie chce zyskać nowe auto bez większych zobowiązań i opłat.\nAuto abonament jest często wybierany przez osoby, którym zależy na nowym samochodzie ze względu na ich wizerunek jako profesjonalisty – są to np. osoby na wysokich stanowiskach lub prowadzące własną działalność. To także świetna opcja dla osób ceniących sobie komfort i prestiż, związane z nowym autem. Z usług korzystają także miłośnicy motoryzacji, pragnący co roku zmieniać auto na nowe, ale bez wiążących się z tym wysokich kosztów oraz formalności dotyczących sprzedaży. Jest to również opcja dla osób pragnących wypróbować dany nowy model auta przed ostateczną decyzją dotyczącą jego zakupu.\nJakie korzyści wiążą się z autem w abonamencie?\nSamochód w abonamencie to bardzo korzystne rozwiązanie, dlatego usługa staje się coraz bardziej popularna zarówno za granicą, jak i w Polsce. Dzięki niej można zyskać nowy samochód bez konieczności jego kupna, które najczęściej wiąże się z bardzo wysokimi kosztami i długoterminowymi zobowiązaniami. Szeroki wybór dostępnych modeli pozwala zyskać do swojej dyspozycji wymarzone auto, bez strachu o spadek jego wartości. Dużą zaletą tego rozwiązania jest także krótki czas oczekiwania – minimum formalności i sprawna obsługa sprawiają, że każdy klient bardzo szybko może cieszyć się swoim nowym autem.


Plac zabaw zamknięty w biurokratycznej niemocy | Piaseczno News\nPiaseczno zaczęło od remisu\nStrona główna Piaseczno Plac zabaw zamknięty w biurokratycznej niemocy\nPIASECZNO Po burzy, która przeszła nad naszym powiatem ponad miesiąc temu jedno z drzew na placu zabaw w Pilawie przewróciło się uszkadzając część wyposażenia. Od tamtego czasu zwisły kłódki. – Są wakacje, a dzieci nie mogą korzystać z placu zabaw – denerwują się mieszkańcy. – Kiedy zamierzą go otworzyć? W grudniu?\nOpieszałość gminy w otwarciu placu zabaw budzi w wśród mieszkańców coraz większą irytację. Zatrzymują się samochody, wysypują się z niech dzieci, biegną radośnie do furtki i napotykają na kartkę „Plac zabaw nieczynny do odwołania”. Smutek, rozczarowani i złość.\n– Powinni udostępnić ten plac w ciągu kilku dni – mówi jeden z mieszkańców. – Są wakacje i właśnie teraz to miejsce jest najbardziej potrzebne.\nJak twierdzi urząd gminy szkodę wyrządzoną przez drzewo niezwłocznie zgłoszono do firmy ubezpieczeniowej.\n– Ubezpieczyciel po dokonaniu wizji lokalnej i otrzymaniu od Urzędu Miasta i Gminy Piaseczno wszystkich niezbędnych dokumentów ustala z producentem urządzeń (w które wyposażony jest plac zbaw – przyp. red) zakres wymiany oraz kosztorysy naprawy. Po otrzymaniu zatwierdzonych przez ubezpieczyciela kosztorysów zlecimy wykonawcy naprawę urządzeń – informuje Grzegorz Chrabałowski z Wydziału Utrzymania Terenów Publicznych.\n– Umowa z firmą ubezpieczeniową powinna być tak skonstruowana by nie dopuścić do tego typu sytuacji – uważają mieszkańcy. – Przecież te przepychanki z ubezpieczycielem mogą trwać w nieskończoność.\nI rzeczywiście. Kilka dni temu urząd poinformował, że sprawa wciąż jest w toku, bo firma ubezpieczeniowa zażądała… dodatkowej dokumentacji.\nTymczasem na placu zabaw wciąż rośnie drugi klon, który kwalifikuje się do wycięcia.\n– W tej sprawie też nic nie robią – mówią mieszkańcy. – Powinni wyciąć to drzewo natychmiast, a widać, że nikt się do tego nie kwapi.\n– Został złożony wniosek do starostwa w sprawie wydania zezwolenia na wycięcie – informuje – informuje Grzegorz Chrabałowski. – Po otrzymaniu zezwolenia drzewo wytniemy – zapewnia.\nPoprzedni artykułŻwirowa z poślizgiem. Remont drogi dopiero jesienią\nNastępny artykułBiałe audi odnalezione! [ZOBACZ FILM!]\narturbo 20/07/2017 at 12:14\nPrzykry widok, drzewo złamało się 12/06/2017. Wybieramy się wraz z dziećmi na Kościuszki żeby spowodować jakiekolwiek działania.\nJohn 20/07/2017 at 15:37\nNo tak. Wytłumacz dziecku, że nie może wejść na plac zabaw bo ubezpieczyciel zażądał dodatkowych dokumentów. Cyrk. Dla dziecka tydzień to długo a miesiąc to już abstrakcja.\nYamaha R1 o Wypadek motocyklistów [AKTUALIZACJA]\nsimian raticus o Ponad rok protestują przeciwko łamaniu konstytucji\nŁysy Mnich o Wypadek motocyklistów [AKTUALIZACJA]


Dlaczego nie działa spryskiwacz? Co mogło się popsuć? - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Moto » Moto porady » Eksploatacja auta » Wnętrze i wyposażenie » Dlaczego nie działa spryskiwacz? Co mogło się popsuć?\n[Data aktualizacji 17 września 2020, 10:36]\nSpryskiwacze często się psują, ale zwykle można szybko przywrócić ich działanie. Fot. Porsche\nZatkane dysze spryskiwacza\nDo omywania płynem przedniej szyby potrzeba przynajmniej dwóch dysz spryskujących. Mogą one być umieszczone w jednej obudowie lub oddzielnie. Jeśli któraś z nich jest zapchana, łatwo to zauważyć po zmniejszonym wydatku wydobywającej się przez nią strużki cieczy lub jej całkowitym zaniku. Najlepszym sposobem na udrożnienie zapchanej dyszy jest przedmuchanie jej sprężonym powietrzem.\nZobacz również: Jak wyregulować spryskiwacz szyby przedniej?\nWarto przy tej okazji zdjąć przewód zasilający dyszę w płyn, żeby zanieczyszczenia które utknęły w dyszy, nie dostały się z powrotem do obiegu - mogą ją z powrotem szybko zatkać. Poza tym można będzie w ten sposób przedmuchać dyszę w obu kierunkach, co czyni ten zabieg bardziej skutecznym. Brak dostępu do sprężonego powietrza nie oznacza, że nie uda się odetkać zatkanej dyszy. Jej kanały można spróbować udrożnić za pomocą kawałka drutu o grubości nieco mniejszej od średnicy dyszy. Drut powinien być przy tym stosunkowo miękki, żeby uniknąć tzw. rozkalibrowania dysz.\nPłyn trafia na szybę auta za nami?\nSkuteczność działania spryskiwacza w dużym stopniu zależy od ustawienia dysz, bo co z tego jeśli podczas jazdy płyn zraszał będzie jedynie dół szyby albo trafiał na dach. Ważne jest nie tylko ustawienie dysz w płaszczyźnie pionowej. Istotną rolę odgrywa też zasięg dysz na boki, aby wielkość zraszanego obszaru szyby była optymalna. Dysze muszą dawać się regulować. Do tego celu mogą służyć łatwe w obsłudze mechanizmy zmieniające w niewielkim zakresie ustawienie obudowy dysz. W wielu spotykanych rozwiązaniach dysze w obudowie zamocowane są w kulowych przegubach. Stosunkowo łatwo je regulować za pomocą sztywnego pręcika włożonego w otwór dyszy. Przy tej czynności ryzyko rozkalibrowania kanału jest dużo większe niż przy czyszczeniu i dlatego należy to robić z większą ostrożnością.\nPodejrzany nr 2 - zagięta rurka\nPłyn nie może napotykać na swojej drodze dodatkowych niepotrzebnych przeszkód. Na przykład przewód, którym jest tłoczny, nie może być załamany. Miejscem najbardziej narażonym na taką przypadłość jest odcinek między stałą częścią nadwozia a ruchomą pokrywą. Załamywanie się przewodu to często rezultat złego mocowania, jego całkowitego braku, niewłaściwego ułożenia lub nieodpowiedniej długości, co trzeba poprawić.\nPodejrzany nr 3 - niesprawna pompa\nElektryczne pompki spryskiwacza mają bardzo podobne parametry. Daje to możliwość zastępowania jednych innymi, co w przypadku awarii może znacznie wpłynąć na zmniejszenie kosztów naprawy. W przypadku pompek montowanych bezpośrednio na zbiorniku spryskiwacza, ich zamienniki muszą mieć takie same położenie i średnice króćców wlotowych i wylotowych. Identyczny musi być również kształt i ustawienie styków w gnieździe pod kostkę zasilającą.


Macao ogrywa Las Vegas - Gospodarka, finanse, budżet w Dziennik.pl dziennik.pl\nMacao ogrywa Las Vegas\nW każdy piątkowy wieczór wszystkie miejsca na promach płynących co 15 minut z Hongkongu do Macao są zajęte. Elita biznesowa, która decyduje o ekonomicznej potędze chińskich prowincji, siada do gry w ruletkę albo karty - pisze DZIENNIK.\nSpragnionych mocnych wrażeń gości wita wielki, jarzący się czerwienią neon wielkiego kasyna Sands. To zapowiedź tego, co czeka turystów w hazardowym raju. Macao - złożone z półwyspu i dwóch małych wysepek - mieści bowiem już ponad 20 domów gry. Stłoczone na niewielkiej powierzchni budynki, ozdobione migoczącymi neonami, tu i ówdzie przedzielają wykopy z górującymi nad nimi masztami dźwigów.\nW Macao kasyna budują wszyscy. Po pierwszej fali amerykańskich koncernów, które porzuciły Las Vegas na rzecz Orientu, do Macao ze wszystkich stron pędzą hazardowe koncerny. Inwestycyjny szał przebudził nawet chińskiego smoka - tamtejsze firmy również intensywnie zabrały się za budowanie nowych domów gry.\nChińczycy są bowiem wielkimi miłośnikami hazardu. Ponad połowa gości w Macao i jedna trzecia w amerykańskim Las Vegas pochodzi z kontynentalnych Chin. Gdy przeciętny gracz wydaje jednorazowo w kasynie 100 dol., Chińczyk wykłada od razu 300.\nChińską enklawę odwiedza czterokrotnie mniej turystów niż amerykańską stolicę hazardu, ale zostawiają tu więcej pieniędzy. W ciągu pierwszych dziesięciu miesięcy 2006 r. przychody kasyn w Las Vegas wyniosły 5,4 mld dol., a w tym czasie była portugalska kolonia zarobiła aż 5,5 mld dol.\nPodwyżki cen gazu od września? przeczytaj »


Wszystko jest twoją myślą. Rzeczy ci się nie przydarzają, lecz ty w czynny sposób je wytwarzasz. To, co widzisz w swoim osobistym świecie oraz tym „dalekim” świecie, z którym pozornie nie masz nic wspólnego, jest odzwierciedleniem tego, co aktualnie dzieje się w twoim umyśle.\nRozpoznanie tego nie złoży na twoich barkach jakiegoś przytłaczającego poczucia odpowiedzialności. Da ci CAŁKOWITĄ odpowiedzialność, a dzięki temu przypomni ci o twojej mocy. Skoro to ty wytwarzasz za pomocą myśli wszystko, co postrzegasz, to możesz zmienić swoje myślenie, a w ślad za tym zmieni się to, co widzisz. Zmiana sposobu myślenia, o której mowa w Kursie Cudów, nie jest jakąś intelektualną zmianą. Nie chodzi w niej o zastąpienie jednych koncepcji ego innymi – jednych iluzji o oddzieleniu innymi. Jest to raczej wymiana egotycznych koncepcji na zupełnie nowe myśli, które ego wymyśleć nie potrafi. Z tych nowych myśli, pochodzących od twojej duchowej świadomości twego prawdziwego „Ja”, przychodzi całkowicie odmienione postrzeganie – nowy obraz innego rodzaju.\nTylko, gdy odwołujesz się do myśli Boga, może się wydarzyć prawdziwa zmiana. Choć prawda oczywiście jest niezmienna, to iluzję się zmieniają. Prawdziwa zmiana to wymiana wszystkich iluzji o oddzieleniu na ostatnią iluzję, która poprzedza doświadczenie prawdy i ostateczne zniknięcie złudzeń. Moglibyśmy ją nazwać iluzją uzdrowionego postrzegania lub iluzją prawdziwego świata, czy też świata, któremu wybaczono. Choć ta iluzja nie jest bezpośrednią myślą Boga, gdyż Bóg nic nie wie ani o potępieniu, ani o przebaczeniu, to Jego Miłość pozostaje jednak źródłem przebaczenia oraz uzdrowionego postrzegania.\nNie możesz przypomnieć sobie Boga poprzez odrzucenie świata, ciała, czy czegokolwiek w swoim umyśle. Możesz Go sobie przypomnieć tylko poprzez włączenie. Tak właśnie działa przebaczenie. Dzięki czynności włączenia swoich myśli, zamiast bronienia się przed nimi, możesz zobaczyć je inaczej. Możesz zobaczyć swoje ciało, czy też sytuację, w której się znajdujesz (to również twoje myśli), zupełnie inaczej. To, co było wcześniej formą pokusy, zostanie użyte do rozpoznania rzeczywistości. Materialna świadomość zostanie zastąpiona duchową świadomością. I obejmie ona wszystko, co myślisz, czujesz i robisz.\nGdy pamiętasz, że wszystko jest twoją myślą, twoja przemiana staje się bardzo szybka. Nie pozwalasz bowiem, żeby ciało lub świat mówiły ci, kim jesteś. Dlaczego twoje własne myśli rzutowane na zewnątrz miałyby określać to, kim jesteś? Dlaczego ból czy choroba, które sam wymyśliłeś, miałyby definiować twoje obecne doświadczenie? Ty jesteś decydentem. Możesz więc postanowić, aby widzieć to inaczej. Możesz wybrać radość zamiast bólu, światło zamiast ciemności, pokój zamiast konfliktu. Nie robisz tego poprzez oddzielanie się od tego, co widzisz czy czujesz, lecz raczej poprzez połączenie się z tym, co widzisz i pełną akceptację tego, co czujesz. Innymi słowy rozpoznajesz, że wszystko to reprezentuje tylko twoje myśli. Dzięki temu jesteś w stanie zobaczyć, że nie ma to żadnej prawdziwej treści, gdyż wynika z myśli, które nie mają znaczenia. I tak okazuje się, że ból wcale nie jest bólem, lecz czystą energią światła; ciemność wcale nie jest ciemna, a konfliktu nie możesz nawet znaleźć. Całe oddzielenie było jedynie fasadą zbudowaną z fałszywych idei. Gdy już się nie oddzielasz, lecz łączysz, fasada się rozsypuje. Nie ma racji bytu, bo nigdy nie miała prawdziwych podstaw.\nI tak w twoim umyśle pozostaje jedynie Bóg. Jeśli mimo to pozwolisz, by wkroczyło do twej świadomości zwątpienie lub konflikt, to wiesz, że w każdej chwili możesz zmienić zdanie. Możesz zdecydować, że wolisz być raczej taki, jakim stworzył cię Bóg, niż tym, co sam wymyśliłeś.\nTen wpis opublikowano w kategorii Praktyka Kursu Cudów i otagowano pojedynczość,przebaczenie,przemiana myślenia,przemienić umysł,wszystko jest twoją myślą przez Rafał W. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n2 Replies to “Wszystko jest twoją myślą”\nGrazyna, 7 czerwca 2017 o 23:20 :\nDziekuje Rafał. Ten post pasuje do moich spostrzezen i moich mysli\nAgnieszka, 7 czerwca 2017 o 07:23 :\n← Previous Previous post: Ustąpię i pozwolę, by On prowadził – film Mastera Teachera\nNext → Next post: Jak skończyć z grą?


Archiwa: harcerstwo - nmbmodels.co.uk\nZalety harcerskiego życia, podstawowe wyposażenie jakie każdy dobry harcerz ma po prostu mieć\nHarcerze od wielu lat aktywnie działają w naszym społeczeństwie. Obecnie, w erze sieci internetowych i nowoczesnych technologii co prawda dużo straciło na znaczeniu, ale w dalszym ciągu w wielu szkołach ogromnie dynamicznie działają drużyny harcerskie, gromadząc wokół siebie dzieci i młodzież.\nPosted in: Na dużym ekranie, Zainteresowania\tTagged: harcerstwo, Mundur\nRzeczy, jakie dobrze będzie kupić dziecku, kiedy wyśle się je na obóz.\n28 grudnia, 2021 by admin\nKażdy rodzic, jaki wyśle dziecko na pierwsze wakacje pozostaje tym wyjątkowo zestresowany. To w końcu pierwsze długie rozłączenie z pociechą. Nade wszystko rodzic musi być pewny, że jego dziecko będzie na to gotowe. W innym przypadku nawet lepiej, żeby nie zdecydował się go wysłać na takie wakacje. Warto także zaznaczyć, że należy naprawdę dopasować rodzaj wyjazdu do umiejętności pociechy.\nPosted in: Podróże\tTagged: dziecko, harcerstwo, kolonie, obóz, wakacje\nHarcerstwo przyciąga ludzi z pasją, chociaż jednocześnie trzeba pamiętać, że w końcu druh to nie żaden zabawowicz, lecz przede wszystkim osoba wyróżniająca się szczególną empatią, uczciwością, odpowiedzialnością i odwagą. Harcerza, podobnie jak żołnierza lub funkcjonariusza policji, obowiązuje niezwykły etos, który ujawnia się chociażby poprzez fakt, że takie osoby noszą mundur. Bądź co bądź, obecnie harcerstwo jest kojarzone głównie ze wspólnym nuceniem pieśni przy ognisku i oczywiście zebraniami w szerokim gronie, czyli zlotami.\nPosted in: Podróże\tTagged: harcerstwo, namiot, ognisko\nNa terenie zarówno globy, jak i naszego kraju działają różne formacje wojskowe i umundurowane. Ich cechą wyróżniającą jest to, że ich członkowie noszą mundury. To właśnie mundur umożliwia odróżnienie przedstawicieli tych grup od pozostałej części obywateli. Jakie są cechy charakterystyczne rozmaitych formacji mundurowych oraz jak prezentują się ich mundury?\nPosted in: Zainteresowania\tTagged: buty, harcerstwo, Mundur\nCzy warto inwestować w najbardziej nowatorski system parkingowy? Jeśli tak, to na jakiego rodzaju elementy zwracać uwagę?\nZ jakiej przyczyny z roku na rok wyjazdy kitesurfingowe są tak wyjątkowo modne?\nNajem lawety – gdzie wyszukiwać najbardziej interesującej propozycji?


Braterska rywalizacja – biegnaorientacje.pl – portal o biegu na orientację\nRywalizacja wśród rodzeństwa jest bardzo często spotykanym zjawiskiem. Jak wiadomo bieg na orientację jest sportem, który często uprawiają całe rodziny, a więc także rodzeństwo. Dziś rozmawiamy o braterskiej rywalizacji z braćmi Pabichów, którzy od kilku lat ścigają się w kategorii seniorów.\nRok rozpoczęcia przygody z BnO: 1995\nSukcesy: Mariusz bieg na orientację uprawia od najmłodszych lat. Pierwsze sukcesy odnosił już na Pucharze Najmłodszych. W swoim posiadaniu ma m.in. 3 medale Mistrzostw Polski juniorów. Największy jego sukces to wygranie biegu średniodystansowego podczas Klubowych Mistrzostw Polski w Krakowie w kat. M 18. Obecnie trenowanie traktuje hobbystycznie.\nSukcesy: Tomek uprawia BnO od tego samego roku co jego młodszy brat. Jak sam wspomina, w młodszych kategoriach jego największe sukcesy to wielokrotne mistrzostwo makroregionu. W kategorii seniorów udało mu się zając w 2011 roku 10 miejsce podczas biegu średniodystansowego na Klubowych Mistrzostwach Polski. Ponadto jest aktualnym wicemistrzem Polski w sztafecie w narciarskim biegu na orientację. Trenowanie to dla niego pasja i hobby.\nŁukasz Gryzio: Wasza braterska sportowa rywalizacja jest coraz popularniejsza w środowisku polskiej orientacji. Czy pokonanie brata na zawodach jest dla Was głównym motywatorem do trenowania?\nMariusz: W zasadzie jest to dla mnie bodziec dodatkowy, ale na pewno nie główny. W niektórych chwilach postawa brata (jego treningi) na pewno mnie motywuje. Czasem nie mam ochoty wyjść na trening, ale myślę sobie wtedy „Tomasz biega!” i jednak znajduje motywację do tego by wyjść pobiegać.\nTomasz: Dla mnie głównym motywatorem do trenowania są sztafety. Ale rywalizacja z Marianem jest na pewno na drugim miejscu i sprawia że daję z siebie wszystko, także na każdym biegu indywidualnym. Na pewno motywuje mnie do treningów, choć tutaj dużą rolę odgrywa także moja żona Marysia 🙂 Ł. G.: Kiedy wasza rywalizacja właściwie się zaczęła? Dopiero w kategorii seniorów czy już wcześniej? Mariusz: Siłą rzeczy poważna rywalizacja zaczęła się dopiero w seniorach. Jednakowo trasa oraz moje trochę „luźniejsze podejście do biegania” – które wyrównało nasz poziom – spowodowało, że nasza rywalizacja nabrała znaczenia i stała się bardzo wyrównana. Jest to teraz nieodłączna cześć zawodów. Po przybiegnięciu na metę pierwsze o czym myślę to czy wygrałem z bratem. Tomasz: Rywalizacja była już wcześniej, ale dopiero w seniorach mogliśmy sprawdzić się w bezpośredniej walce i ścigać się na tych samych trasach. Z biegiem czasu przerodziło się to w coś więcej niż tylko porównywanie wyników.\nŁ. G.: Na innych polach też rywalizujecie czy raczej poza ściganiem się w lesie jesteście zgodnym rodzeństwem? Czy zawsze tak było?\nMariusz: Zawsze byliśmy zgodnym rodzeństwem. Czasem dochodziło do mniejszych sporów, jak w każdym rodzeństwie, ale szybko się dogadywaliśmy. Tomek jako starszy brat w wielu rzeczach mi pomagał. Obecnie każdy z nas wie, że może liczyć na brata.\nTomasz: Zawsze się dobrze dogadywaliśmy. Nigdy nie mieliśmy dużych sporów. Czasem jakieś drobne sprzeczki, ale nic wielkiego. Bywały sytuacje, że podczas zabawy z racji różnicy wieków (red.: 6 lat) zrobiłem przypadkowo krzywdę Mariuszowi. Ale on nigdy się nie skarżył. Od dłuższego czasu dogadujemy się bez problemów – jak dorośli ludzie.\nŁ. G.: Uprawiacie bieg na orientację od kilkunastu lat. Co powoduje, że sport ten jest dla Was cały czas atrakcyjny?\nMariusz: Cały czas czerpię niezmierną radość z biegania po lesie na „dobrej prędkości” i „płynnego wchodzenia” na punkty kontrolne. Oczywiście do perfekcji zazwyczaj dużo brakuje, ale jest to także element który sprawia ten sport wyjątkowym. Bieg na orientację to dyscyplina w której przed biegiem nie da się przewidzieć kto wygra. Każdy bieg jest niepowtarzalny, za każdym razem na zawodników czeka coś nowego. Bardzo dużo czynników składa się na końcowy sukces. Generalnie miałem przyjemność próbować swoich sił w wielu sportach i uważam że bieg na orientację jest na pewno najlepszym jaki znam.\nTomasz: Dla mnie to jest ciągłe dążenie do doskonałości. W naszym sporcie jest tak trudno zrobić doskonały bieg, że jest to niemal jak „mityczny święty Graal”. Często mam tak, że kończę kiepski bieg i za chwile mam ochotę wrócić do lasu i pobiec trasę jeszcze raz. Poza tym podoba mi się bardzo środowisko i ludzie jacy się w nim obracają. Jak do tego doda się możliwość rywalizowania na łonie natury, to wychodzi mieszanka doskonała.\nŁ. G.: Oprócz tego wszystkiego bieg na orientację dał Wam jeszcze jedną niezwykle ważną rzecz. Mowa tu oczywiście o waszych drugich połówkach.\nMariusz: Martę poznałem jak miałem 14 lat. Jako jedna z niewielu młodszych trzymała się ze starszą grupą biegaczy w naszym klubie. Na początku była to przyjaźń, a później przerodziło się to w coś więcej. Mogę powiedzieć, że bieg na orientację pozwolił mi poznać najważniejszą osobę w moim życiu. Dziś jesteśmy już zaręczeni i planujemy ślub. Szkoda tylko, że Marta już tak rzadko jeździ ze mną na zawody.\nTomasz: Ja i Marysia chodziliśmy razem do tej samej klasy w podstawówce, więc nie poznaliśmy się przez bieg na orientację. Biegi to była jednak nasza wspólna pasja, która z pewnością w jakimś stopniu nas połączyła. Tak jak się nad tym teraz zastanawiam, to pewnie nie bylibyśmy parą/małżeństwem, gdyby nie biegi. Po podstawówce nasze ścieżki się rozeszły i mogło być różnie. Swoją drogą bardzo wygodnie jest dzielić pasję ze drugą połową. Dzięki temu możemy wspólnie planować wszystkie wyjazdy i nie ma problemu, że jedno chce jechać tu, a drugie gdzie indziej. Biedna jest tylko Hania (red.: dwuletnia córka Marysi i Tomasza), bo ona na razie nie ma wyboru 😉 Na szczęście póki co znosi wszystkie wyjazdy bardzo dzielnie.\nŁ. G.: Wracając do Waszej rywalizacji – czasami jednak łączycie siły dla wspólnego celu i całkiem dobrze Wam to wychodzi. Myślę tutaj naturalnie o biegach sztafetowych. W bieżącym roku wraz z klubowym kolegą Łukaszem Gryzio udało Wam się zająć 5 miejsce na Klubowych Mistrzostwach Polski i 6 miejsce na Mistrzostwach Polski.\nMariusz: Sztafety to zawsze dla mnie bardzo ważny bieg. Przed biegiem sprawdzamy składy sztafet i oceniamy miejsce które powinniśmy zająć. Wszystko co zdobędziemy powyżej tego miejsca to niewątpliwy sukces, poniżej to już mała porażka. Na pierwszej zmianie rusza zawsze Chrupek (red.: Łukasz Gryzio), który jest naszym najsilniejszym ogniwem, my z Tomaszem staramy się dotrzymać mu kroku. Podczas biegu sztafetowego jestem w stanie więcej z siebie wykrzesać, potrafię się zmusić do większego wysiłku. Sztafety to oczywiście zawsze duże emocje, które wynikają z bezpośredniej rywalizacji. Z naszych tegorocznych wyników jestem zadowolony, chociaż na Mistrzostwach Polski w zasięgu było nawet 4 miejsce.\nTomasz: Tak jak mówiłem sztafety, to moja główna motywacja. Trenuję głównie pod biegi sztafetowe i zawsze daje z siebie wszystko. Zawalony bieg indywidualny to dla mnie lekcja. Zawalony bieg sztafetowy to dla mnie porażka. Na pewno w pamięci pozostaną mi tegoroczne sztafety na MP, na których zrobiłem około 10-12 minut błędów. Sorry chłopaki! Sztafety są najbardziej widowiskowe ze względu na częste przetasowania, dlatego je lubię. Jeśli chodzi o naszą sztafetę z Marianem i Chrupkiem, to na pewno Chrupek jest motorem napędowym i bez niego na dobry wynik nie ma szans. Ja zazwyczaj jestem najsłabszym punktem (choć tegoroczne KMP były wyjątkiem), ale zawsze pędzę ile sił w nogach 😀 Będziemy jeszcze walczyć o medale!\nPolecam odwiedzić blogi prowadzone przez Mariusza i Tomasza (blog prowadzony wraz z żoną Marysią): http://marianpage.na8.pl/ http://tomimary.blogspot.com/


Dom na sprzedaż, Żukowo, Lniska, 106,00 m2, 415 000 pln\nnr oferty: DS-10547\nrata od 2 074 zł\tcena: 415 000 zł 3170 zł/m2\nDom na zdjęciach wg. projektu: 'Gucio_106' (projekt na zdjęciach powyżej) wybudujemy do stanu deweloperskiego MINI, więcej: www.alians.eu/MINI-a263. W cenie jest działka ( 138 tys.) oraz dom (277 tys.) z instalacją podłogowego ogrzewania oraz wieloma innymi dodatkami. Do pełnego wykończenia brakuje około 50 tys. zł za każde 100m2. Wszystkie nasze domy są objęte 14 letnią gwarancją. Dokładną lokalizację (nr działki i GPS) przesyłam na e-maila lub SMSem. Projekt można wymienić na inny. Lokalizacja: ulica Diamentowa Dzwoniąc do nas proszę podać numer oferty: 106G13372\npowierzchnia: 102 m2\tpokoje: 4\tcena: 400 000 zł\npowierzchnia: 102 m2\tpokoje: 4\tcena: 411 000 zł


Bachowice, Noclegi w Bachowicach od 35 zł: kwatery, apartamenty, pensjonaty, hotele, agroturystyka - Nocowanie.pl\nNoclegi w Bachowicach Bon Turystyczny\nMapa Bachowice Atrakcje turystyczne w Bachowicach Imprezy w Bachowicach Restauracje w Bachowicach Rozkłady jazdy w Bachowicach Pogoda w Bachowicach Kamery internetowe w Bachowicach Zdjęcia w Bachowicach Popularne miasta\nBachowice - noclegi (40 noclegów w Bachowicach)\nPozostałe oferty z Bachowice\nNoclegi w okolicy Bachowice:\nBachowice pokaż na mapie 1 km od Bachowice\nOferujemy 3 pokoje z balkonem. Każdy z nich: * 4 - osobowy (1 łóżko małżeńskie i dwa pojedyncze + łazienka z prysznicem), + kuchnia, + telewizor w każdym pokoju, + suszarka do włosów w każdym pokoju, + WI-FI, + parking. Lokalizacja - Bachowice: *Energylandia w Zatorze- 7 km; *Dinozatorland w Zatorze - 8 km; *Wadowice - 10 km; *Inwałd - 18 km; *MOLO Osiek - 23 km; *Obóz Auschwitz-Birkenau w Oświęc\nWoźniki pokaż na mapie 3 km od Bachowice\nSzukam Noclegu w Bachowicach i okolicy\nOpinie o mieście Bachowice i okolicy\nZbliżają się wakacje, podczas których większość naszego wolnego czasu będziemy spędzać nad wodą. Wszystko wskazuje na to, że dużym zainteresowaniem turystów powinna ci...\nSpytkowice pokaż na mapie 3 km od Bachowice\nZapraszamy do Gospodarstwa Agroturystycznego "Ranczo w Dolinie Karpia", położonego w Spytkowicach koło Zatora. U nas wypoczniesz po aktywnie spędzonym czasie w okolicznych parkach rozrywki: "Energylandia" (6km), parki tematyczne: "Zatorland" (6km), Inwałd (20km). Nasze Gospodarstwo jest położone w niedalekiej odległości od ważnych miejsc na turystycznej mapie Małopol\nZator pokaż na mapie 4 km od Bachowice\nLaskowa pokaż na mapie 4 km od Bachowice\nJesteśmy mega zadowoleni. Właściciele przemili. Apartament czyściutki i bardzo przyjemny. Wrócimy jeszcze nie raz. Pozdrawiamy serdecznie\nSpytkowice pokaż na mapie 4 km od Bachowice\nChcielibyśmy zaprosić Państwa do skorzystania z naszej oferty noclegowej, którą kierujemy do rodzin chcących odpocząć w ciszy i spokoju, z dala od zgiełku miasta, znajdujemy się w miejscowości Spytkowice 4 km od Zatora. Mamy do zaoferowania 70m/2 na parterze piętrowego domu, gdzie swobodnie może się pomieścić 6-8 osób . Łóżka są ustawiane w dowolnej konfiguracji jednoosobowe lub podwójne do dyspo\nZapraszamy do naszego obiektu w cichej i spokojnej miejscowości Laskowa mieszczącej się w gminie Zator. Wszystkie pokoje którymi dysponujemy są klimatyzowane oraz posiadają odbiorniki TV. W zależności od potrzeb są to pokoje 2, 3, 4 lub 5-osobowe. W przypadku pobytu na co najmniej dwie doby koszt pokoju wyniesie: 2-osobowe - ze wspólną łazienką - cena za dobę 100 zł 3-osobowe - ze wspólną łazienk\nBIANCO Apartamenty Laskowa- Zator...\nNocleg w maju:* - Apartament nr 1 (2-3 osoby): 180 zł - Domek (4-5 osób): 300 zł (*) ustalona cena dotyczy rezerwacji realizowanych w maju 2022r. BIANCO Apartamenty to kompleks budynków z apartamentami typu studio znajdujący się w niewielkiej miejscowości Laskowa w gminie Zator. Okolica zachęca do spacerów po lesie, rowerowych wycieczek oraz jest idealnym miejscem dla miłośników wędkarstwa. Rekre\nGrodzisko pokaż na mapie 4 km od Bachowice\nPiękna okolica, cisza i spokój. Bardzo miła pani właścicielka. Domek czysty i zadbany. Szczerze polecamy 😉\nGraboszyce pokaż na mapie 4 km od Bachowice\nNoclegi w spokojnej okolicy, w części domu, która składa się z 2 pokoi, wyposażonej kuchni oraz łazienki. Możemy korzystać z bezpłatnego Wi-Fi i parkingu. Miejsce nadaje się dla rodzin. Mamy możliwość skorzystania z krzesełka do karmienia i wanienki do kąpieli.\nSerdecznie zapraszamy do miejscowości Graboszyce. Mamy do zaoferowania w pełni umeblowane 3 apartamenty. 4 osobowy 8 osobowy 10 osobowy Każdy apartament posiada; Kuchnie która jest w pełni wyposażona w niezbędne sprzęty agd potrzebne do przygotowania posiłku. -lodowka ,mikrofala piekarnik , zmywarka, płyty grzewcze , naczynia itd. -własną łazienkę Na terenie obiektu Agroturystyka u Krzysztofa aby\nZator pokaż na mapie 5 km od Bachowice\nGorąco polecam. Właściciel sympatyczny i bardzo ale to bardzo pomocny. Lokalizacja zdecydowanie dla osób z własnym środkiem lokomocji....\nTrzebieńczyce k. Zatora pokaż na mapie 5 km od Bachowice\nBardzo czysto i ładnie. Duży domek z kuchnia salonem ogrodem. Polecam\nRudze pokaż na mapie 5 km od Bachowice\nSuper miejsce godne polecenia na 1000 % a właścicielka super wrócę tu 😊\nPalczowice pokaż na mapie 5 km od Bachowice\nPrzybradz pokaż na mapie 5 km od Bachowice\nPolecam wszystko 100% zgodne z opisem miła obsługa . Świetne miejsce nie tylko jako baza wypadowa do Energylandi (10 min samochodem) ale...\nMałgorzata Szaroleta 2022-05-21\nZator pokaż na mapie 6 km od Bachowice\nApartament Sumik to wygodny 120 metrowy dom, usytuowany w Zatorze, zaledwie kilka minut spacerkiem od Dinozatorland. MOŻLIWOŚĆ PŁACENIA BONEM TURYSTYCZNYM!!! W apartamencie znajduje się: *kuchnia w pełni wyposażona (kuchenka mikrofalowa, płyta gazowa, piekarnik, lodówka z zamrażarką, czajnik elektryczny, pralka) *3 sypialnie *łazienka z prysznicem i wanną *przedpokój *ogród z atrakcjami dla dziec\nSpytkowice dz.3428/241 pokaż na mapie 6 km od Bachowice\nSpędź urlop / weekend w wyjątkowym miejscu blisko natury, które pozwoli Ci oderwać się od codziennych obowiązków. Nasz domek znajduje się w urokliwym zakątku, w cichym i spokojnym miejscu otoczonym przyrodą, gdzie będziesz mógł odpocząć od zgiełku miasta. W okolicy znajdują się jeziora, lasy oraz trasy rowerowe dla osób lubiących spędzać aktywnie czas. Jednocześnie w pobliżu czeka na Ciebie mnóst\nSpytkowice pokaż na mapie 6 km od Bachowice\nDomek Letniskowy - Zator\nDo wynajęcia: w ofercie posiadamy dwa domki czteroosobowe w miejscowości Zator woj . małopolskie, 1 km od Energilandii, 500 m od Zatorlandu, domek posiada 2 sypialnie dwuosobowe, łazienkę, kuchnia w pełni wyposażona z salonem, taras. Na wyposażeniu: Tv, klimatyzacja ( chłodzenie, ogrzewanie), lodówko- zamrażarka, płyta indukcyjna, suszarka do włosów, pralka, żelazko, grill; kontakt tel. 510310078\nPolecam serdecznie bardzo dobra lokalizacja świetnie wyposażony apartament a przede wszystkim bardzo miły właściciel który dba o...\nObiekt znajduje się w nowym Apartamentowcu w Zatorze ok. 600 m. od Rodzinnego Parku Rozrywki Energylandia, 15 km do Oświęcimia i Wadowic. Goście mają do dyspozycji 52 metrowe mieszkanie urządzone w nowoczesnym stylu: 2 sypialnie, salon z jadalnią i aneksem kuchennym, łazienkę, balkon z widokiem na park rozrywki oraz bezpłatny, prywatny parking podziemny. Obiekt znajduje się na 3 piętrze w 4-piętr\nWilla Róża 1 km Energylandii\nBardzo blisko do Energilandii. Ładny apartament.\nW centrum Zatora pośród sosen i świerków mieści się Willa Róża, gdzie można wynająć piękny, nowy, otwarty w czerwcu 2021 , przestronny apartament trzy pokojowy . Łazienka, salon-wersalka, sypialnia łóżko małżeńskie, pokój dziecinny lub też dla dorosłch-2 łóżka piętrowe max liczba osób to 8. Świetna lokalizacja! Blisko do parków rozrywki Energylandii (1km) -10 min spacerkiem do parku dinozaurów 5\nPopularne w Bachowicach\nSzukam noclegu Bachowice Tanie noclegi Bachowice Noclegi w centrum Bachowice Opinie noclegi Bachowice Noclegi w Górach\nImprezy Bachowice Atrakcje Bachowice Mapa Bachowice Rozkłady jazdy Bachowice Pogoda Bachowice Zdjęcia Bachowice\nNoclegi Woźniki [2 km]\nNoclegi Zygodowice [3 km]\nNoclegi Graboszyce [3 km]\nNoclegi Grodzisko (pow. oświęcimski) [3 km]\nNoclegi Radocza [5 km]\nNoclegi Palczowice [5 km]\nNoclegi Przybradz [5 km]\nNoclegi Rudze [5 km]\nNoclegi Półwieś [5 km]\nNoclegi Wyźrał [6 km]\nNoclegi Zator [6 km]\nNoclegi Łowiczki [6 km]\nNoclegi Łączany [7 km]\nNoclegi Tomice [7 km]\nNoclegi Miejsce [7 km]\nNoclegi Babica [7 km]\nNoclegi Roków [7 km]\nNoclegi Wadowice [8 km]\nNoclegi Podolsze [8 km]\nNoclegi Alwernia [12 km]\nNoclegi Paszkówka [13 km]\nNoclegi Inwałd [13 km]\nNoclegi Wygiełzów [14 km]\nNoclegi Grojec [15 km]\nNoclegi Brzegi [15 km]\nNoclegi Andrychów [16 km]\nNoclegi Stryszów [17 km]\nNoclegi Roczyny [17 km]\nNoclegi Rudno [17 km]\nNoclegi Kalwaria Zebrzydowska [17 km]\nNoclegi Rzyki [18 km]\nKategorie noclegowe w Bachowicach\nDay SPA Bachowice\nDomy wakacyjne Bachowice\nHome Office Bachowice\nHotele SPA Bachowice\nInternaty, schroniska Bachowice\nKwatery i pokoje Bachowice\nNoclegi pracownicze Bachowice\nOśrodki Szkoleniowe i Wypoczynkowe Bachowice\nPola namiotowe Bachowice\nStancje, pokoje dla studentów Bachowice\nZamek, pałac, dworek Bachowice


Alina. Miłość w cieniu polityki [Barbara Szczepuła] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00124 005259 20010924 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Barbara Szczepuła Liczba stron: 208\nISBN: 978-83-7881-066-7 Data wydania: 2013-06-05\nBarbara Szczepuła Miłość w cieniu polityki Biografia Aliny Pienkowskiej\nZrealizowano przy pomocy finansowej Województwa Pomorskiego Partner wydania Europejskie Centrum Solidarności Copyright © by Barbara Szczepuła, MMXIII Wydanie I Warszawa\nSpis treściMottoCzas burzeniaCzas budowaniaCzas zabijaniaCzas śmiechuCzas sadzeniaCzas miłowania Czas zbierania kamieniCzas miłowania cd.Czas szukaniaCzas miłowania cd.Czas żałoby Czas zbierania kamieniCzas rozrzucania kamieniCzas tańcaCzas mówieniaCzas płaczuCzas rozdzieraniaCzas wojny Czas zszywaniaCzas objęćCzas burzenia cd.Czas rodzeniaCzas burzenia cd.Czas milczeniaCzas rozdzierania cd.Czas leczeniaCzas zszywania cd.Czas zachowywaniaCzas odrzuceniaCzas budowania cd.Czas wyrywania tego, co posadzoneCzas miłowania cd.Czas umieraniaBibliografiaPrzypisyBiogram autorkiWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nJest czas rodzenia i czas umierania, czas sadzenia i czas wyrywania tego, co posadzone. Czas zabijania i czas leczenia, czas burzenia i czas budowania. Jest czas płaczu i czas śmiechu, czas żałoby i czas tańca. Czas rozrzucania kamieni i czas zbierania kamieni, Czas objęć i czas ich poniechania. Czas szukania i czas tracenia, czas zachowywania i czas odrzucania. Czas rozdzierania i czas zszywania, czas milczenia i czas mówienia. Czas miłowania i czas nienawidzenia, czas wojny i czas pokoju. Eklezjasta (3,2–8) w przekładzie Czesława Miłosza\nCzas burzeniaKoniec listopada jest chłodny i wietrzny. Siedzą we dwóch w pokoju hotelowym. – Zabierz jej syna. To nie będzie trudne. Pomożemy ci zebrać dowody, że ona lata po lasach z tym Borusewiczem. Musisz złożyć pozew do sądu o odebranie jej praw rodzicielskich – powtarza esbek, zaciągając się papierosem. Złapie przynętę, nie złapie, złapie, nie złapie… Piotr patrzy na mężczyznę siedzącego vis-à-vis i być może przypomina sobie ten moment, gdy Alina powiedziała mu, że jest w ciąży. Nie był gotowy na założenie rodziny. Zawsze podobał się dziewczynom, przystojny, długie blond włosy, dobrze ubrany. Alinę poznał, gdy była jeszcze uczennicą liceum. Szybko się w sobie zakochali. Znalazł jakieś ogłoszenie, że w kopalni „Moszczenica” dobrze płacą, i wyjechał do Katowic. Alina tęskniła. Powiedziała rodzicom, że weźmie udział w wycieczce zorganizowanej przez studium pielęgniarskie (bo wtedy już tam się uczyła). Nie chcieli jej puścić, pewnie coś podejrzewali. Wybiegła z domu, trzaskając drzwiami. Ojciec poszedł do szkoły i sprawa się wydała. Zrobił jej awanturę. A potem ta ciąża… Wezwał Piotra na rozmowę i kazał się żenić. Alina wyglądała na szczęśliwą, ale jej ojciec nie lubił Piotra. Wynajęli pokój, lecz Pienkowski coraz częściej wracał do swojej matki, i Alina musiała radzić sobie z dzieckiem sama. Któregoś dnia znalazła w kieszeni męża rachunek z hotelu za dwuosobowy pokój… – Musisz, kurwa, odebrać jej syna – powtarza esbek, nachylając się do chłopaka i patrząc na niego jak pająk na muchę, którą chce złapać w sieć, opleść pajęczyną tak mocno, żeby nie mogła zipnąć. – Nie mam na nią żadnego wpływu. – Ocknął się z zamyślenia. – Jedynym i niepodważalnym autorytetem jest dla niej Borusewicz. A gdy się jej sprzeciwiam, podejrzewa mnie o współpracę z wami. – Krzywi się. Współpraca – słowo klucz. W notatce służbowej inspektor operacyjny Jerzy Osuch przedstawił swoim szefom plan działania. Jeśli Pienkowski będzie nadal utrzymywał kontakty z elementami antysocjalistycznymi, trzeba go będzie przymusić do współpracy. Stanie się cennym źródłem informacji o działaczach Wolnych Związków Zawodowych, a w szczególności o Borusewiczu, Gwieździe, Walentynowicz. Problem tkwi jednak w tym, że on chce się wycofać. „Chce czy tylko udaje, żebym się odczepił?” – zastanawia się Osuch. Alina Pienkowska z Sebastianem. Esbek namawiał Krzysztofa Pienkowskiego, by zabrał jej syna. Fot. z prywatnego archiwum Andrzeja Kołodzieja – To nasza ostatnia rozmowa – powtarza Pienkowski i myśli o tym, czy jego bratu udało się wynieść z domu matryce i farby (razem drukowali bibułę dla ROPCiO1). Osuch jest przygotowany i na takie rozwiązanie. Jeśli Pienkowski istotnie się wycofa, spróbuje wykorzystać go do ośmieszenia środowiska elementów antysocjalistycznych. Zmusi do napisania listu do liderów opozycji w Warszawie, w którym Pienkowski przedstawi prawdziwe oblicze czołowych działaczy z Trójmiasta, a winą za rozbicie swojego małżeństwa obarczy Bogdana Borusewicza. Poprosi o opublikowanie listu w prasie podziemnej. Jeśli odmówią, zagrozi skierowaniem notatki do „Trybuny Ludu” lub „Życia Warszawy”. I wreszcie sprawa najważniejsza. Ponieważ Pienkowski zdaje sobie sprawę, że nie jest w stanie uratować swojego małżeństwa, na rozprawie rozwodowej zażąda pozbawienia żony praw rodzicielskich. Uzasadni to tym, że zaniedbuje syna Sebastiana i wychowuje go niezgodnie z socjalistycznymi zasadami współżycia. „Zrobić byłej żonie na złość, jaka to satysfakcja – myśli pewnie Osuch, który zna naturę ludzką od najgorszej strony. – Mało kto się temu oprze”. Fragmenty esbeckich notatek przeglądam w czytelni Instytutu Pamięci Narodowej w Gdańsku. Odnaleziono worek dokumentów przeznaczonych na makulaturę, a wśród nich między innymi ten plan. Próbuję wyobrazić sobie tamto popołudnie, które mogło całkiem zmienić życie dwojga ludzi i ich dziecka. Kapitan Frączkowski, kierownik Sekcji VI Wydziału IIIA, dopisał odręcznie pod notatką podporucznika Osucha: „W trakcie rozmowy z Piotrem Pienkowskim należy problem jego współpracy rozstrzygnąć jednoznacznie”. Sebastian Pienkowski urodził się w 1974 roku. © Bogdan Borusewicz „Jednoznacznie”! Pająk denerwuje się, bo mucha usiłuje się wyrwać, wykręcić, odlecieć, ale znowu wpada w pajęczynę, którą chytrze rozpostarł trochę dalej, i znowu się szarpie, macha skrzydełkami… a on patrzy, jak się miota. – No, to jak? – pyta Osuch podczas następnego spotkania. – Nie trafiają do mnie poglądy tych ludzi. Między mną a Gwiazdą wywiązała się ostra wymiana zdań. Tylko dzięki interwencji jego żony nie doszło do rękoczynów. – Przecież wiozłeś do Elbląga matrycę z tekstem odezwy „Do stoczniowców”, stamtąd zabrałeś dwadzieścia siedem ryz papieru formatu A3. – Uległem namowom żony. Ale mam tego dość! Dość! Ta opozycja to dziecinada… – usiłuje przechytrzyć esbeka. – Zastanów się i zadzwoń. Daję ci tydzień. – Osuch gasi papierosa. Piotr wybiega z hotelu, klnąc w duchu. Tak to mogło wyglądać.\nCzas budowaniaGruzy, gruzy, gruzy. Co miało się spalić, zetlało do szczętu. Nic, tylko szkielety domów, połamane jak zapałki wieże kościołów, ścieżki wśród ruin. Tak wyglądało Główne Miasto, gdy Tadeusz Pabijan przyjechał do Gdańska w poszukiwaniu pracy. Przyjechał z Łoniowej. To wieś rozrzucona wśród pagórków między Bochnią a Brzeskiem. Pabijanowie czuli się góralami, choć kapelusze i ciupagi nosili tylko od święta. Drewniany, kryty gontem dom Mateusza Pabijana stał przy samej drodze, obok stolarnia, zagroda dla krówki, chlewik, sad i mała kiszeczka pola. Przed domem ławka, na której grzali się w słońcu. Ale w chacie ciepła brakowało, miłości rodzinnej tyle co nic, a dzieci kupa. Matka Tadeusza zmarła, gdy był mały, a ojciec ożenił się po raz kolejny, trzeci z rzędu. Macocha wniosła w posagu córkę, a wkrótce urodziła następne dzieci. Nie lubiła pasierbów, a zwłaszcza najmłodszego, pięcioletniego Tadka. Mateusz był stolarzem. Jak pracował, to pracował; jak pił, to pił; jak politykował, to politykował. Działał w PSL-u, znał Witosa. Stale w drodze, Mościce, Ropczyce, Dębica, Wierzchosławice. Miał wzięcie, bo sprawnie stawiał domy i kościoły, więc nawet nie wiedział, że macocha bije i wyzywa małego, że jeść mu nie daje i do roboty goni, że odmroził palce u nóg, bo w zimie bez butów chodził. Wreszcie oddała ośmiolatka do sąsiadów na służbę, zadowolona, że się go pozbyła. Po wojnie młodzi zaczęli wyjeżdżać ze wsi. Jechali, gdzie oczy poniosą, byle dalej od biedy, przeważnie na Ziemie Odzyskane, bo tam miała być robota i poniemieckie mieszkania stały puste. Szwagier Tadeusza pojechał do Gdańska, znalazł pracę w stoczni, która wchłaniała wszystkich mężczyzn chętnych do pracy (cięli wydobyte z wody wraki niemieckich okrętów). Zachęcał swoich, żeby przyjeżdżali. Mieszkali na kwaterach, bo pustych mieszkań już nie było. Starsi pilnowali młodszych, by nie pili za dużo i w złe towarzystwo nie wpadli, a zarobionych pieniędzy nie wydawali na byle co. Dom dziadka Aliny w Łoniowej. Na ławeczce – Mateusz Pabijan z rodziną. © Ewa Deoniziak Pojechał i Tadeusz. Zamieszkał na Pohulance. Kwatery stoczniowców były nieogrzewane, wygódka na podwórzu, lodowata woda w kranie. Tuż obok, na placu, w lipcu 1946 roku powieszono jedenastu oprawców z Konzentrationslager Stutthof. W fabrykach i biurach specjalnie skrócono czas pracy, by chętni mogli zobaczyć egzekucję. Zebrał się tłum, bo ludzie byli przekonani, że to sprawiedliwa odpłata za wszystkie zbrodnie, jakich Niemcy się dopuścili. Po wykonaniu wyroku niektórzy zabierali kawałki szubienicznego sznura, który miał jakoby przynieść szczęście. Tadeusz nie widział egzekucji, bo przyjechał trochę później, ale jeszcze o tym rozmawiano. Wojna w ludziach jeszcze tkwiła, zrywali się w nocy z krzykiem. Każdy swoje przeżył, i tutejsi, i przyjezdni, ale nie licytowali się, nie opowiadali sobie o tych okropnościach. Nie ufali sobie; żyli obok, a nie razem. Jednak zarówno jedni, jak i drudzy rwali się do nowego życia. Chłopcy oglądali się za dziewczynami, które spacerowały po zgliszczach w powiewnych sukienkach. W niedzielne poranki leżeli na plaży i przyglądali się, jak panny moczyły nogi w Bałtyku. W bieliźnie, bo kostiumów kąpielowych jeszcze nie można było kupić. Zresztą która z nich miała pieniądze na takie fanaberie? Po żony jechali w swoje strony. Tadeusz przywiózł narzeczoną z Łoniowej, a właściwie z Krakowa, bo Helenka Bojdo – choć z dość zamożnej rodziny – także chciała wyrwać się ze wsi i już wcześniej pojechała do miasta. Ślub odbył się w kościele pod wezwaniem Świętego Floriana. Po latach Helena lubiła opowiadać, że udzielał go młody ksiądz Karol Wojtyła. Na pewno? No, prawie na pewno, bo w tych latach był wikarym. Alina Pabijan urodziła się w styczniu 1952 roku. W lutym w „Dzienniku Bałtyckim” ukazał się artykuł Jeszcze jedno nowe osiedle dla ludzi pracy z Trójmiasta. Dziennikarz pisał: Coraz szybciej znikają z naszych ulic gruzy, a na ich miejsce rosną nowe domy mieszkalne ze wszystkimi nowoczesnymi urządzeniami i wygodami. Coraz więcej rodzin mieszka w jasnych i ciepłych mieszkaniach. […] w tym roku zacznie się budowę nowego osiedla o budynkach typowych przy alei Wojska Polskiego we Wrzeszczu. Domy mieszkalne trzy- i czterokondygnacyjne, mieszkania – dwu- i trzypokojowe. Przy kwadratowym placu przewidziana jest budowa dużego domu z podcieniami, w którym mieścić się będą sklepy i punkty usługowe: drogeria, sklep tekstylny i spożywczy, nabiał, księgarnia, filia poczty. […] Będzie szkoła, przedszkole, żłobek i klub robotniczy. Po wojnie było tu zaledwie kilka ulic, na rozległych łąkach pasły się krowy, tylko przy alei Wojska Polskiego, zwanej w Wolnym Mieście – Friedrich Allee, pyszniły się długie kamienice z czerwonymi dachami, które w latach czterdziestych Niemcy budowali dla oficerów z pobliskich koszar. Oficerowie nie zdążyli się wprowadzić: po 1945 roku zamieszkali tu Polacy, głównie pracownicy Politechniki Gdańskiej, wśród nich lwowianin, Stanisław Hueckel, profesor i rektor. Państwo Hueckelowie mieli gosposię gdańszczankę. Nastka Kraskowska była Polką i wcześniej prowadziła dom bogatemu Niemcowi o nazwisku Küschel, którego wspomina Grass w Blaszanym bębenku. U Küschla bywał sam gauleiter Forster. Gdy Nastka otwierała mu drzwi, pytał, zdejmując płaszcz: – Gdzie mogę się powiesić? – Wszystko jedno gdzie, ale niedługo trzeba będzie to zrobić – mruczała, odbierając palto i myśląc o więźniach Stutthofu, dla których – wraz z paniami ze Stowarzyszenia Świętej Zyty – przygotowywała paczki. Przy ulicy Fornalskiej (wcześniej Witosa) przydział na mieszkanie otrzymał inżynier Mrugalski. Przyjechał tu z Warszawy z żoną i dziećmi. Dom należał do pana Nowcka, Polaka spod Iławy, który w Wolnym Mieście Gdańsku pracował w PKP. Właściciel zajmował teraz poddasze, Mrugalscy parter. Syn pana Nowcka uciekł przed Armią Czerwoną, bo był funkcjonariuszem SD2. Został po nim tylko mundur. – Materiał jest pierwszorzędny, szkoda żeby go mole zjadły – przekonywał panią Mrugalską Noweck senior (który nigdzie nie uciekł, bo nie miał dokąd). Pani Mrugalska przefarbowała mundur na granatowo, a krawcowa, która co jakiś czas sprowadzała się do nich na tydzień i obszywała całą rodzinę, przerobiła mundur na ubranie dla Piotrka. Nieopodal zamieszkał pan Antoni Bernolak, nauczyciel śpiewu, z rodziną. Jego synowie, Wiesiek i Zbyszek, po latach zasłyną jako muzycy zespołów Czerwono-Czarni i Niebiesko-Czarni. Razem z dziećmi, których rodzice przybyli tu z Kresów i spalonej podczas powstania stolicy, do szkoły chodzili: Dieter, Reinhard, Wolfgang, Greta. Dieter mieszkał z dziadkiem w wozie, takim samym jak Drzymała, o którym uczono ich w szkole. Dziadek ustawił wóz w ogrodzie swojego domu, z którego został wykwaterowany. Latem było tam fajnie, ale zimą… Ojciec jednego z chłopców o polskim imieniu przebierał się po powrocie z pracy w mundur z czasów wojny, na rękaw wciągał biało-czerwoną opaskę i z domów rodziców Wolfgangów i Reinhardów zabierał rzeczy, które były mu potrzebne. Gdy już urządził mieszkanie, starał się żyć z sąsiadami w zgodzie. W szkole na polecenie władz oświatowych sprawdzano, kto jest autochtonem, zadając dzieciom podchwytliwe pytanie: „Czy w twoim domu mówi się po niemiecku?”. Piotrek Mrugalski potwierdził, bo jego rodzice, choć pochodzili z centralnej Polski, znali niemiecki i używali go czasem, gdy nie chcieli, by dzieci rozumiały, o czym mówią. Tadeusz Pabijan dostał mieszkanie właśnie w tych stoczniowych blokach, które władza ludowa zbudowała w latach pięćdziesiątych obok poniemieckich domków i kamienic. „Małe mieszkanko na Mariensztacie / to moje szczęście, to moje sny, / małe mieszkanko na Mariensztacie, / a w tym mieszkanku przypuśćmy my”, śpiewała Lidia Korsakówna, a Pabijanowie w takt płynącej z radia melodii ustawiali meble i wieszali firanki. Tak, to była wielka radość, własne lokum oznaczało, że już się w Gdańsku zakotwiczyli, znaleźli swoje miejsce na ziemi. Tu będą rosły ich dzieci: Alinka, Romek, Janka i Jacek. – Tato musiał nas wszystkich utrzymać, ale że robił też różne fuchy, naprawiał na osiedlu hydraulikę i kuchenki, chyba nieźle zarabiał. Uważał, że musi co najmniej raz na kwartał kupić mamie nową sukienkę. Jechali wtedy razem do PDT-u we Wrzeszczu i wracali z nowym ciuchem – opowiadała mi kiedyś Alina. – Grał też namiętnie w toto-lotka i często wygrywał, wprawdzie nieduże sumy, ale jednak były to dodatkowe pieniądze. Roman, który dziś mieszka w Sopocie vis-à-vis premiera Tuska, wspomina, że na podwórku między blokami kłębiła się dzieciarnia, krzyki niosły się pod niebo, matki wychylały się z okien, usiłując się przebić przez podwórkowy rwetes: „Romek, na obiad!” czy „Jacek, ile razy mam wołać?!”. W każdej stoczniowej rodzinie było co najmniej troje dzieci. W klatce schodowej z numerem osiem, w której mieszkali Pabijanowie, było ich ze dwadzieścioro. Niemal o każdej porze dnia można było wybiec przed dom i wpaść w wir zabawy, zawsze ktoś kopał piłkę, ktoś – jak Janek Kos z Czterech pancernych – walczył z Niemcami, ktoś inny darł się: „Pałka, zapałka, dwa kije, kto się nie schowa…”. Osobno bawiły się dzieci stoczniowców, osobno wojskowych, którzy zajmowali mieszkania w sąsiednim bloku, ustawionym prostopadle do stoczniowego. Z chłopcami z bloku wojskowego bili się od czasu do czasu, ale woleli wojny we własnym gronie. Jolę Konty i jej siostry znali tylko z widzenia. O Joli zrobiło się głośno, gdy jej mąż, Aleksander Kwaśniewski, został prezydentem. Wprawdzie komuch, ale jednak prezydent, więc zaczęli zastanawiać się, kto chodził z Jolą do klasy? Koleżanki z Liceum Ogólnokształcącego nr 9 przy ulicy Marcelego Nowotki oczywiście ją pamiętały. Przypominały, że dobrze się uczyła i była zakochana w Michale z tej samej klasy. Ochrzciła się nawet dla niego, bo jego rodzice nie wyobrażali sobie, że dziewczyna syna może być niewierząca. Przeszła zatem ze strony wojskowej na stoczniową. Przynajmniej na jakiś czas. Tomasz Bedyński, który chodził z Alinką Pabijan do tej samej klasy, przypomina sobie epizod związany z orędziem biskupów polskich do biskupów niemieckich. W grudniu 1965 roku w „Trybunie Ludu” ukazała się interpretacja listu, w którym padły pamiętne słowa: „Przebaczamy i prosimy o przebaczenie”. Władze zarzuciły biskupom zdradę. Komitet Centralny PZPR stwierdził, że biskupi sfałszowali historię. „Trybuna Ludu” grzmiała w niepodpisanym tekście: Polscy biskupi, przyjmując żywcem od rewizjonistów zachodnioniemieckich terminologię „poczdamskich obszarów zachodnich” i podając na srebrnej tacy wspaniały żer dla najbardziej antypolskich i odwetowych kół w Niemczech Zachodnich, działali wbrew polskim interesom narodowym. […] Czemu i komu mogła służyć tak elementarna ignorancja polityczna i brak poczucia odpowiedzialności, najlepiej świadczy sposób interpretowania Orędzia biskupów polskich przez bońską propagandę prasę […] W klasie VIA nauczycielka historii poświęciła temu tematowi osobną lekcję. Najlepszy uczeń, Tomek Bedyński, wstał i powiedział, że to, co pisze „Trybuna”, jest nieprawdą. Nauczycielka zaniemówiła, a zatkało ją jeszcze bardziej, gdy chłopca poparła Alinka Pabijan, uczennica czwórkowa, spokojna, a nawet nieśmiała. Tomek pochodził z domu, w którym dominowały poglądy opozycyjne, rodzice nie kryli swoich zapatrywań politycznych przed synem, choć o tym, że jego ojciec był oficerem wywiadu Armii Krajowej i kilka lat przesiedział w peerelowskich więzieniach, jeszcze wtedy nie wiedział, bo dzieciom się takich rzeczy nie mówiło. Do Tomka i Alinki przyłączyło się jeszcze kilkoro uczniów, zrobił się skandal. Przez katechetkę, którą uczniowie poprosili o oryginalny tekst orędzia, sprawa dotarła do biskupa Kaczmarka. Zaprosił ich do siebie, ale nie bardzo wiedział, co robić z trzynastolatkami, które wmieszały się w politykę. Powiedział niepewnie: – Dobrze, że daliście świadectwo, ale pamiętajcie, że mogą was wyrzucić ze szkoły. Nie ciągnijcie tematu, bo zaszkodzicie rodzicom… Niemniej jednak dał im tekst orędzia, a oni pokazali go historyczce. Była wściekła. Gdy więc Bedyński usłyszał po strajku w stoczni w 1980 roku, że Alina, już wtedy Pienkowska, była jego ważną uczestniczką i sygnatariuszką Porozumień Sierpniowych, wcale się nie zdziwił. – W domu zawsze się mówiło, że Alinka tę pasję polityczną odziedziczyła po dziadku – przyznaje ciotka Ewa Deoniziak. – Oprócz niej nikt w rodzinie nie interesował się polityką. Kres życia dziadka Mateusza też był poniekąd polityczny. Spadł ze schodów, wychodząc z zebrania Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Uczennica. Liceum, do którego chodziła Alinka Pabijan opisał Paweł Huelle w powieści Weiser Dawidek. Fot. z archiwum domowego W powieści Weiser Dawidek Paweł Huelle opisał właśnie to liceum, w którym uczyli się Alinka Pabijan, Jola Konty i Tomek Bedyński. Nieopodal szumi ten sam las, wznosi się ta sama bukowa górka, jest ten sam nasyp kolejowy, po którym pędził pociągiem widmo Dawidek (a niebawem ruszy nowa kolej metropolitalna), to samo kino „Tramwajarz”, do którego chodzili na poranki, i ten sam pałac Schopenhauerów, zamieniony na dom poprawczy. Niedaleko pałacu, po przeciwnej stronie ulicy Polanki, gdzie mieszka teraz Lech Wałęsa, zatrzymują się autokary z turystami, którzy chcą obejrzeć posiadłość sławnego elektryka. To tam od lat dziewięćdziesiątych odbywały się słynne przyjęcia imieninowe, w których uczestniczyli także Alina i Bogdan Borusewiczowie, choć ich stosunki z Wałęsą były raz lepsze, raz gorsze. O stoczniowym osiedlu Huelle pisze tak: Na podwórku pani Korotkowa rozwieszała bieliznę, wiedzieliśmy, że jej mąż pracujący w stoczni wróci tego popołudnia pijany w sztok, bo to dzień wypłaty. Podobnie zresztą jak nasi ojcowie, którzy w większości pracowali w stoczni i w większości w dzień wypłaty wracali pijani do swoich żon, a naszych matek, które zresztą jak pani Korotkowa załamywały ręce, robiły awantury i tak samo jak ona znosiły przed oblicze Pana Boga swoje utrapienia i nieszczęścia. Pili stoczniowcy, pili wojskowi. Janeczka Mańko, która także spędziła tu dzieciństwo, opowiada mi, że w grudniu 1970 roku jeden z oficerów, zataczając się, wybiegł przed dom i krzyczał, wymachując pistoletem: – Spaliliście komitet! Co za hołota! Trzeba z wami zrobić porządek raz na zawsze! Stosunki bloku wojskowego z blokiem stoczniowym zostały zerwane nieodwołalnie. Stoczniowcy, nawet jeśli nie poszli pod Komitet Wojewódzki, popierali tych, którzy walczyli, choć niektórzy mieli wątpliwości, bo wiele zawdzięczali Polsce Ludowej. (W końcu dała im mieszkania, pracę, bezpłatne szkoły dla dzieci, kartofle na zimę oraz wczasy pracownicze od czasu do czasu.) Ci uważali, że lepiej bestii nie drażnić, cicho siedzieć i – jak by powiedział Kandyd – uprawiać swój ogródek. W roku 1970 święta Bożego Narodzenia były smutne. W stoczniowych blokach szeptem opowiadano o tym, co działo się pod komitetem w Gdańsku, co na przystanku Gdynia Stocznia, co przed gdyńskim Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, bo każdy przecież coś widział, coś słyszał i chciał się z innymi swoją wiedzą podzielić.\nCzas zabijania– Atmosfera w stoczni była nerwowa już od soboty. Sekretarz partii Stanisław Jastrzębski uprzedzał, że szykuje się podwyżka cen żywności, więc ludzi szlag trafi, bo i tak żyło się marnie; ręce sobie urabiałeś po łokcie na próżno. W poniedziałek ludzie przyszli nabuzowani, bo podwyżka weszła w życie w niedzielę – a to była niedziela handlowa. Taka złość nas ogarnęła, taka rozpacz – opowiadał Jan Subda ze Stoczni Gdańskiej imienia Lenina, który pracował na R-1, czyli Wydziale Głównego Mechanika. – Nikt nie myślał o pracy. O szóstej zebraliśmy się pod budynkiem dyrekcji, ale nie było z kim rozmawiać, więc ktoś rzucił hasło: „Idziemy pod komitet!”. Parę tysięcy ludzi poszło. Wyszedł do nas sekretarz Jundziłł, zaprosił delegację stoczniowców do środka, ale nikt nie chciał wejść, bo wejść tam było może i łatwo, a wyjść już nie bardzo. „Tu się pan tłumacz, przed wszystkimi!” – krzyczeli stoczniowcy. Więc przyjechała nyska z megafonem i sekretarz zaczął przemawiać: „Towarzysze…”. Szum się zrobił, kurde, czy oni nic innego nie umieją mówić, tylko „towarzysze i towarzysze”. Tak nas z miejsca zdenerwował, bo jacy my dla niego „towarzysze”! Odsunięto go, ja przejąłem mikrofon i wołam: „Bracia stoczniowcy, zaśpiewajmy «Jeszcze Polska nie zginęła, póki my żyjemy»”. Zaśpiewaliśmy, i to nam dodało siły. Mówię: „Nie ma się co łudzić, partia nam nie da ani chleba, ani masła! Wracamy na stocznię po kolegów i idziemy do studentów po pomoc!”. Kierowca nyski nie chciał z nami jechać, więc nasz człowiek siadł za kierownicą, a koledzy delikatnie pchali auto. Jechaliśmy wolniutko, bo dużo narodu było, więc trzeba było uważać, żeby komuś krzywdy nie zrobić. Zbieramy ludzi ze stoczni, starsi koledzy trochę się boją, bo tyle lat tu przepracowali, a teraz wszystko może przepaść, i ciągłość pracy, i kto wie, czy z roboty nie wyrzucą… z czego będę żyć, a co żona powie, a syn na studia się nie dostanie… Jedziemy tą nyską na Stocznię Północną. Widzimy człowieka pracującego na podstacji. „Panie, chodź pan z nami! – wołamy. – W jedności siła! Jak razem, to razem”. „Nie pójdę” – mówi. Więc chłopcy trochę go przymusili. Ktoś krzyknął, żeby go na hebel wrzucić. Wtedy zamknął wszystko, wyłączył prąd i oddał nam klucze. Wrzuciliśmy je do kanału i jedziemy dalej. Ciągle dołączają ludzie… Idziemy ulicą Kliniczną, z okien szpitala położniczego machają nam kobiety: „Brawo – krzyczą. – Brawo!”. Dochodzimy do akademików i wołamy studentów. Cisza, okna pozamykane, wychodzi rektor Staliński i ogłasza: „Studentów nie ma”. Ktoś go za spodnie pociągnął, inny chciał mu dać w głowę, ale go powstrzymałem: „Daj spokój, to też człowiek, mimo że błądzi i nazwisko ma podobne do Stalina”. Pojawiły się jakieś studentki i zaczęły wołać: „Macie rację, ochłapami nas karmią!”. Poszliśmy dalej na Grunwaldzką pod budynek radia. Domagamy się, by podali prawdziwą informację o tym, co się dzieje. Mówią, że nie mogą, bo nadajnik jest odłączony. Zrobiło to wojsko, które jest już w Chwaszczynie. Ktoś krzyknął: „Idziemy na Chwaszczyno!”. „Nie! – protestuje inny. – Na otwartym polu wystrzelają nas jak kaczki!”. Wracamy do stoczni, grzecznie idziemy, jest nas coraz więcej, stale przyłączają się jacyś ludzie… Dochodzimy do Błędnika, a tam stoi wojsko. Potem okazało się, że to byli milicjanci w polowych mundurach, z metrowymi pałkami. No i się zaczęło. „Bracia, my tylko manifestujemy”. – Podszedłem do nich. Nic. Żadnej reakcji. Wsiadłem do nysy i wołam przez megafon: „Ruszamy!”. Gaz, petardy… Gliniarze koniecznie chcą nam tę nyskę odebrać. Koło Rudego Kota rzuca się na nas inny oddział milicji, my atakujemy od Elżbietańskiej… Przyjechały budy i zgarniają do nich chłopaków. Sprawdzają ręce, jeśli brudne, spracowane – do suk ładują. Ale jakoś przebijamy się do stoczni. A tam – niespodzianka. Jest już powołany komitet strajkowy! Wchodzę na posiedzenie tego komitetu i żądam: „Partyjni, ręka do góry!”. Podniósł się las rąk. Co to za komitet! Utworzyliśmy prawdziwy komitet strajkowy, mnie wybrano, Heńka Jagielskiego. Wałęsy nie pamiętam, ale podobno był, Szołocha też sobie nie przypominam. Pozapominałem nazwiska, bo było nas chyba z piętnastu, z różnych wydziałów. Spałem na stoczni. Rano idziemy znowu pod komitet, ale już uzbrojeni w rurki, młotki, kable, co kto miał, bo z nimi inaczej nie powalcujesz. W komitecie krzątają się szklarze, nowe szyby wstawiają. Wokół wojsko i milicja. Ostrzegamy: „Jeśli wojsko się nie usunie, będziemy podpalać. To sprawa między partią a robotnikami”. Żołnierze odeszli, ale milicjanci nie. Tymczasem chłopcy zaczęli się dobierać do partyjnej kantyny, a tam takie dobra, jakich robotnicze oczy nie widzą na co dzień: bułeczki z kiełbasą krakowską, pomarańcze, koniaczki… Widziałem, jak przyjechała karetka pogotowia, ludzie się rozstąpili, żeby przepuścić, a tu wyskoczyło z niej sześciu gliniarzy i dali gazem po oczach… Zatrzymaliśmy ziła wywrotkę: „Dawaj benzynę!”. Podpalamy. Milicjanci się poddają, wychodzą… Nasi chcą ich zaatakować, są żądni zemsty, ale nie pozwalam; jeśli człowiek się poddaje, nie można go bić. Każemy im wchodzić na wywrotkę, chcemy zawieźć do stoczni, lecz nadbiegają posiłki z Huciska, pędzą jak tygrysy. Dali im chyba jakieś narkotyki, byli nienaturalnie bladzi i mieli sine wargi. Prawdziwa wojna już się zaczęła. Napieramy na wiadukt, chcemy dostać się na ulicę Świerczewskiego, gdzie mieści się komisariat MO. Nadjechała jakaś ciężarówka z Lublina, facet wiózł jaja do sklepów na święta. „Wysiadaj, bo potrzebny nam samochód”. I tę ciężarówkę pełną jaj ktoś rozpędził i na milicjantów puścił. Dopadliśmy gliniarzy przy Prezydium Miejskiej Rady Narodowej i tam padł pierwszy strzał! Ten milicjant, który strzelił, był oficerem. Miał dwie gwiazdki. Strzelił do chłopaka. Nie wiem, czy to był stoczniowiec, ale widziałem, że go trafił, bo padł. To było około trzynastej we wtorek. Milicjanci się przestraszyli. Chcieli dostać się do drzwi Prezydium MRN, ale pchali się wszyscy naraz, i utknęli w drzwiach. Tam spuściliśmy im łomot. Ściana była czerwona od krwi. Widziałem, jak ludzie rozszarpali tego milicjanta… Widząc, co się dzieje, gliniarze uciekali z komisariatu po drabinach do więzienia. Tak, przed robotnikami uciekali, a przecież powinni bronić klasy robotniczej… W środę w stoczni już apelowano, żeby rozchodzić się do domów. Dyrektor namawiał, koledzy się łamali, bo ile można się bić. Wyszliśmy wieczorem. Poszedłem do lekarza, dostałem sześć dni zwolnienia i się ulotniłem. – Ze szpitala przy placu Kaszubskim w Gdyni usiłowałam dotrzeć do domu na Chylonię – opowiadała o siedemnastym grudnia pielęgniarka Elżbieta Kobalczyk. Szła pieszo, opatulona szalikiem, bo mróz szczypał, a autobusy nie jeździły. Mijała czołgi stojące na ulicach. Pewnie, że się bała – było już ciemno. Na ulicy Morskiej (wówczas Czerwonych Kosynierów) przystawała ze zmęczenia pod sklepami – już tworzyły się długie kolejki i jakoś raźniej było wśród ludzi. Może wydawać się to dziwne, że rano wojsko i milicjanci strzelają na przystanku kolejowym Gdynia Stocznia (a potem w centrum miasta jeszcze z helikopterów walą do tłumu), a ci, którzy nie zginęli, nie byli ranni ani pobici, parę godzin później już w kolejkach przed sklepami stoją, jakby jedzenie było najważniejsze. Tam masakra, a tutaj chleb z margaryną i mortadelą. Stali, bo mieli dzieci, a skoro partia strzela do robotników, to znaczy, że się gniewa, a jeśli się gniewa, to może kazać ogołocić sklepy, żeby pokazać, kto tu rządzi. A dzieciom trzeba dać jeść. Taki zresztą w PRL był odruch: jeśli coś się dzieje, trzeba robić zapasy. Więc stoją i cicho psioczą na władzę. „Wojna – mówią. – Wojna”. Ktoś widział zabitego mężczyznę na ulicy, inny uciekał przed helikopterami. Wszyscy się boją. Wielka, ciężka chmura strachu wisi nad Gdynią i nie pozwala swobodnie oddychać. Nie wiadomo, kto stoi obok, może esbek przebrany za zwykłego obywatela, co to z pracy wraca. Kto go rozpozna? A tak po prawdzie to w tych sklepach i tak mało co jest: mąka, cukier, kartofle, smalec, puszki jakieś, salceson, wątrobianka. Ale zawsze coś. Elżbieta wstąpiła do apteki po mleko w proszku, bo w domu zostawiła rano z babcią trzy malutkie córeczki, a mąż, dyspozytor w zarządzie portu, zawiadomił ją, że zostaje w pracy. Musiała więc wracać do domu, choć koleżanki miały spędzić noc w szpitalu, bo tylu rannych było. Idąc wzdłuż Czerwonych Kosynierów, powraca myślą do dzisiejszego poranka, który wydaje się jej tak odległy, jakby upłynęło kilka lat. Wstała jak zwykle o wpół do piątej, żeby na szóstą zdążyć do szpitala. Jeździła autobusem, ale i kolejką nie bałaby się jechać, bo przecież wicepremier Kociołek, człowiek odpowiedzialny, poprzedniego dnia wystąpił w telewizji i zachęcał, wręcz prosił, by iść do pracy. „Bezpiecznie jest, spokojnie” – mówił. Kto mógł przewidzieć, że to pułapka i wojsko będzie strzelać do Bogu ducha winnych ludzi. Gdy dotarła na oddział, tam już prawdziwa sodoma i gomora, zwożą rannych, zabieg goni zabieg (a ona jest pielęgniarką właśnie na bloku operacyjnym). Wszyscy dwoją się i troją, mają ręce pełne roboty. Przed szpitalem mnóstwo ludzi, idą od strony stoczni i krzyczą: „Służba zdrowia z nami!”. Lekarze wypisują chorych, by zwolnić miejsce dla rannych. Personel szpitala zbiera po aptekach materiały opatrunkowe. Nawet o dokumenty nikt nie pyta, tylko na stół kładą. Rany postrzałowe w klatkę piersiową, przestrzelone nogi… Jeden starszy mężczyzna (może miał ze czterdzieści lat) dostał w rękę. Reszta to młodzi chłopcy. Boże drogi, lekarze zdenerwowani, szybko, szybko, anestezjolog usypia, chirurg wkłada rękawice, a już następny ranny czeka. Helikoptery krążą, tłum pod szpitalem krzyczy, mróz szczypie, czołgi warują… W sali numer trzy awantura, bo ranni rozpoznali na jednym łóżku milicjanta, też rannego oczywiście, ale milicjant to milicjant, zatem lecą wyzwiska. Przybiegli lekarze, zabrali go do innej sali. Położyli go na ginekologii, wśród rodzących kobiet, bo tam najbezpieczniej. Ale człowiek najbardziej przeżywa i serce mu najmocniej ściska, gdy nieszczęście dotknie kogoś biskiego. Pogotowie przywozi pobitego do nieprzytomności chłopaka. Boże drogi, przecież to syn pielęgniarki z urologii. Sama go wychowuje. Spokojny chłopiec, szesnastolatek. Przychodził do szpitala na obiady, mama mu je tutaj wykupiła, więc szedł po szkole na obiad i koło Prezydium Rady Narodowej w ten tłum się wmieszał. Milicjanci zaczęli go bić pałkami, a on nawet nie uciekał, taki był oszołomiony; nie wiedział, co się dzieje. Jeden z sanitariuszy pogotowia z tej szpitalnej stołówki go zapamiętał, wyrwał z tłumu i do karetki wrzucił. Chłopak był w strasznym stanie, a matka, jak go zobaczyła… Tak sobie opowiadano po domach przy świątecznym stole. – Zwykle Wigilię spędzaliśmy wspólnie w naszym domu – wspomina ciotka Aliny, Ewa Deoniziak, która mieszka pod lasem, w cieniu oliwskiej katedry. – Najpierw dzielenie się opłatkiem, tradycyjne potrawy i kolędy. Ach, jak Helenka, żona Tadka, pięknie śpiewała! Potem pasterka w katedrze. I znowu siadaliśmy do stołu, by świętować moje imieniny, a na stole wędliny oraz wódeczka. Ale tamtego roku chyba nie zebraliśmy się, bo obowiązywała godzina policyjna. Zaraz, zaraz, a może w Wigilię ją zniesiono? Albo to było w stanie wojennym? W każdym razie nawet kolęd nie chciało się śpiewać, ani w roku siedemdziesiątym, ani w osiemdziesiątym pierwszym.\nCzas śmiechuStoczniowa działka położona była niedaleko domu, na terenach, na których postawiono nowe gmachy Uniwersytetu Gdańskiego. Tu Tadeusz Pabijan był szczęśliwy, bo strasznie go, chłopskiego syna, do ziemi ciągnęło. Od wczesnej wiosny do późnej jesieni Helena miała w domu cięte kwiaty. Stawiała je w kryształowym wazonie na stole przykrytym lnianym obrusem: tulipany, piwonie, georginie i astry, zależnie od pory roku. Kwiaty kwiatami, ale najważniejsze były warzywa i owoce. Wszystko mieli swoje: marchewkę, pietruszkę, ogórki, kapustę, pomidory… Truskawki, porzeczki i agrest. A jakie słodkie renklody tam dojrzewały. – Pod jabłonką mama rozkładała koc, na którym baraszkował Jacek – wspomina Roman. – Ja codziennie przed szkołą, już o piątej rano, musiałem podlewać ogród, Alinka zaś i Janka popołudniami razem z mamą pieliły grządki, zajmowały się kurami i królikami. W letnie wieczory piekło się przy ognisku kiełbaski, jesienią wyciągało z popiołu kartofle. To dzieci lubiły najbardziej. Rodzice opowiadali o Łoniowej, o szumiących lasach, rwących rzekach i polach malutkich jak chustki do nosa, po których krowy ciągnęły pługi. Krowy? Tak, krowy. Naprawdę. Nad miastem zapadał zmierzch, a oni siedzieli na działce i patrzyli w ogień. Gdy padał deszcz, chowali się w zbudowanej przez ojca altance. Jesienią całą rodziną wyruszali na grzyby do lasów opatów oliwskich, daleko, aż za ogród zoologiczny. Trafiały się prawdziwki i maślaki, ale najczęściej opieńki, czasem było ich tyle, że mężczyźni zdejmowali koszule, bo nie mieściły się w koszykach i torbach. Po południu opieńki moczyły się w wannie, by potem wpaść do wecków. Zimą natomiast, podsmażane i duszone, przywodziły na myśl słoneczne jesienne poranki. Alina była wesoła, trochę trzpiotowata. Ukochana córeczka taty. Jednak – ponieważ była najstarsza z rodzeństwa – mama stale goniła ją do roboty. Przede wszystkim musiała opiekować się młodszymi dziećmi. Roman pamięta, że ciągle robiła tabelki: kto kiedy sprząta, kto zmywa, kto wyrzuca śmiecie… Marzyła o studiach, ale rodzice uznali, że powinna jak najszybciej zdobyć zawód i pracować. Wybrała więc pomaturalną szkołę pielęgniarską, choć początkowo mdlała w szpitalu. Czasem mogła zorganizować prywatkę, na której tańczyło się w takt muzyki Czerwono-Czarnych, piosenek Seweryna Krajewskiego czy poezji śpiewanej Ewy Demarczyk. „Anna Maria smutną ma twarz” mieszała się z „Czy pamiętasz, jak ze mną tańczyłeś walca, / z panną, madonną, legendą tych lat”… Płytę Demarczyk kupiła za jakąś ogromną (jak na jej kieszonkowe) sumę, ale gdy przyjechał do Trójmiasta kabaret „Owca”, w którym wyśmiewano peerelowskie absurdy, zamieniła ulubioną płytę na bilet wstępu. Jerzy Dobrowolski przedrzeźniał partyjną i prasową nowomowę, a sala ryczała ze śmiechu. „Że też pozwalają na coś takiego” – dziwili się ludzie po spektaklu, bo w szarej i dusznej rzeczywistości końca lat sześćdziesiątych był to w istocie haust świeżego powietrza. Chwalili się potem w szkole i w biurach zaświadczeniami o inteligencji, które Dobrowolski wystawiał widzom. „Dla mnie bomba!” – powtarzali za nim. Po spektaklu Alina biegiem wracała do domu. Jeśli nie przyszła o określonej godzinie, rodzice za karę przetrzymywali ją na klatce schodowej. Mama nie mogła powstrzymać się od uwag: za bardzo się maluje, fryzura nieodpowiednia, sukienka za krótka… Nie rozumiała, że świat się zmienia i dziewczyny chcą wyglądać inaczej niż ich matki, żyć na swój sposób. – To już była epoka Beatlesów – wzdycha Roman. – Nauczycielka biologii w liceum – wspomina koleżanka Aliny – mierzyła, ile dokładnie centymetrów ponad kolanem zaczyna się spódniczka. I zawsze miała pretensje. – Zbyt mocno się malowała. Trochę mnie to raziło – wyznaje Bogdan. – Przy jej subtelnej urodzie mocny makijaż nie wyglądał dobrze. Ale czerwona sukienka Aliny zrobiła na nim wrażenie. Jesienią chodzili na grzyby do oliwskich lasów. © Bogdan Borusewicz Alinka była wesoła, trochę trzpiotowata. Zdjęcie wykonane podczas wycieczki szkolnej. Fot. z archiwum domowego Bogdan otworzył drzwi. Przed nim stała dziewczyna wyglądająca na licealistkę. Fot. z prywatnego archiwum Andrzeja Kołodzieja\nCzas sadzeniaOtworzył drzwi. Na klatce schodowej stała dziewczyna. Wyglądała na licealistkę. – Przyszłam do Bogdana Borusewicza. – Uśmiechnęła się nieśmiało i wyciągnęła dowód osobisty. – Nazywam się Alina Pienkowska… – Gości nie legitymuję – zaprotestował zdumiony. Właśnie tłumaczył kilku studentom politechniki, czym był pakt Ribbentrop–Mołotow, a oni, patrząc na speszoną dziewczynę, roześmiali się. „No nie – pomyślał – niedługo przedszkolaki będą chciały czytać «Robotnika»”. Ale gdy się dowiedział, że pracuje w szpitalu stoczniowym, od razu zaczął traktować ją poważnie. „Znakomite miejsce – pomyślał. – Dostęp do całej stoczni!” Zaprosił ją na następne spotkanie. Przyszła w czerwonej sukience i czerwonych szpilkach. Do lasu w szpilkach? Nie wiedziała, że będą rozmawiać w lesie (w domu Bogdana był podsłuch). W butach na wysokich obcasach z trudem wspinała się na oliwskie wzgórze zwane Pachołkiem. A tę sukienkę esbecy mogli zobaczyć z daleka. Był zły. Skąd miała te eleganckie szpilki? Do Manchesteru, do stryja Kazimierza Pabijana, pojechała na wakacje z małym Sebastianem. Stryj, wywieziony podczas okupacji niemieckiej na roboty, przedostał się do generała Andersa do Włoch i razem z II Korpusem trafił do Anglii. Był zdecydowanym antykomunistą i z miejsca zaczął ją indoktrynować. Dał do czytania wydawnictwa emigracyjne z „Zeszytami Historycznymi” paryskiej „Kultury” na czele. Wtedy po raz pierwszy dowiedziała się o losie polskich oficerów w Katyniu i nie mogła uwierzyć, że taka tragedia może być w kraju całkowicie przemilczana. Dlaczego nauczycielka historii w liceum nie wspomniała o tym ani słowem? Stryj miał na to gotową odpowiedź: „Bo Polska nie jest wolnym krajem”. Poszła z nim na zebranie polonijne. Mówiono o Komitecie Obrony Robotników. Jeden z obecnych skomentował: „Żadna opozycja nie pomoże, bo Polakom po prostu nie chce się pracować!”. Wstała wzburzona, jak niegdyś na lekcji, gdy omawiano orędzie biskupów. – Co wy wiecie o systemie totalitarnym? Opowiedziała o roku 1970, o strajkach, o strzelaniu do robotników, o represjach, o pogrzebach, które odbywały się nocami, o ludziach pierwszej i drugiej kategorii. W jednej z gazet polonijnych znalazła adres Bogdana Borusewicza, członka KOR3 i współzałożyciela WZZ z Gdańska. – Ale szczerze mówiąc – wspomina Krzysztof Pienkowski, szwagier Aliny – w Anglii najbardziej oszołomiły ją sklepy pełne towarów. I kluby. Zobaczyła – używając tytułu powieści Huxleya – nowy wspaniały świat. Wydawanego przez KOR „Robotnika” dostała wkrótce po powrocie z urlopu. Mężczyzna przyszedł do przychodni po zwolnienie. – To fajne, co tu piszą, siostro, ale zamiast o Hucie Warszawa wolałbym czytać o naszej stoczni – powiedział. Usiadła więc i napisała kilka stron o wypadkach przy pracy i o okropnych warunkach, w jakich pracują stoczniowcy. Poszła z tym do Borusewicza. Wyobrażała sobie, że będzie to starszy, nobliwy pan, a zobaczyła młodego, przystojnego chłopaka w kraciastej koszuli i z fantazyjnym lokiem spadającym na czoło. Człowieka, który nie myśli o sobie, o stabilizacji, szczęściu, o mieszkaniu w bloku z wielkiej płyty, dywanie i telewizorze. Człowieka, który nie ma życia prywatnego, tylko walczy o sprawę. O wolność. Nigdy wcześniej nikogo takiego nie spotkała. Nie przypuszczała nawet, że tacy ludzie mieszkają w sąsiedztwie, mija się ich czasem na ulicy czy w tramwaju; na pozór nie wyróżniają się niczym, noszą podobne koszule i takie same buty z PDT-u, takie same dzwony z bistoru albo dżinsu, a tymczasem żyją całkiem inaczej niż zwykli zjadacze chleba. Znajomość zaczęła się źle, bo Bogdan przeczytał jej teksty i stwierdził, że są przegadane. Poprosił, by napisała je jeszcze raz – merytorycznie nie miał zastrzeżeń, i to dawało nadzieję, że się jednak przyda. Pożyczał jej książki drukowane w drugim obiegu. Czytała je zachłannie, bo chciała do niego dorosnąć. Kompleks polski na przykład – wszyscy to wtedy czytali; to była pierwsza książka Konwickiego, która ukazała się poza cenzurą. „Stoję w ogonku przed sklepem państwowej firmy «Jubiler» i jestem dwudziesty trzeci – tak zaczyna swoje opowiadanie narrator i wraz z nim zanurzamy się po samą szyję w peerelowską rzeczywistość. – Stoimy w ten mroźny wigilijny dzień w kolejce po radzieckie złote obrączki, które podobno mają rzucić, i zadajemy sobie pytania: «Czy mamy się wstydzić umiłowania wolności? Choćby to była wolność głupia, wariacka, totalna, anarchiczna, zaściankowa, choćby to była wolność wiodąca do zguby? »” „Powtarzam sobie w myślach to krótkie słowo «Polska» i wtedy – jak pisze Konwicki – jawi się we mnie [w nas także – przyp. autorki] jakaś rzewna podniosłość, coś jasnego, swobodnego, kojącego. Polska – ojczyzna wolności, Polska – matecznik tolerancji, Polska – wielki ogród bujnego indywidualizmu. Gdzie ludzie pozdrawiają się uśmiechem, gdzie policjant nosi różę zamiast pałki, gdzie powietrze składa się z tlenu i prawdy. Polska – wielki biały anioł pośrodku Europy”. – „Jaka to będzie ojczyzna? […] Będzie inna. Sprawiedliwa, szlachetna, rozumna. Będzie przykładem dla całej Europy. Powstanie z krwi najlepszych synów” – porozumiewali się cytatami ze wspólnie czytanych książek. Powietrze składa się z tlenu i prawdy! To było odkrycie. Te słowa brzmiały jak wystrzał z „Aurory”. Prawda przecież przewraca trony! Oddychać prawdą i duszącym dymem sportów można było na zebraniach redakcyjnych „Robotnika Wybrzeża”. Alina poznała Joannę i Andrzeja Gwiazdów, Lecha Wałęsę, Anię Walentynowicz, Jurka Borowczaka, Krzysztofa Wyszkowskiego. Służba Bezpieczeństwa jej nie przeoczyła. „W toku realizacji czynności służbowych uzyskano informacje, że Alina Pienkowska zajmuje się kolportowaniem na terenie Trójmiasta pism i publikacji o treści antypaństwowej”. – Uderzyła mnie dziewczęca uroda Alinki – mówi Krzysztof Wyszkowski. – Taka radosna świeżość. © Bogdan Borusewicz „Większości z nas najbliższe były ideały i tradycje polskich socjalistów – pisała Joanna Gwiazda w «Robotniku Wybrzeża». – KOR był dla nas autorytetem moralnym i parasolem”. – Początkowo byliśmy onieśmieleni – opowiada mi Andrzej Gwiazda. – Korowcy byli sławnymi ludźmi, intelektualistami ze stolicy. Słuchaliśmy ich jak proroków. – Trzeba było łączyć wątki postępowo-lewicowe z narodowo-patriotycznymi. I jednak trzymać się ziemi, by nie zniechęcić robotników tematyką literacko-historyczną, czytaniem Brandysa czy Woroszylskiego. WZZ były pomysłem genialnym w swojej prostocie, dawały odpowiedź na pytanie, jak wyjść z salonu – przekonuje Krzysztof Wyszkowski, jeden z założycieli. Przyznaje, że miał poczucie sprzeczności. Czerpał także z Lenina, prowadził studia nad anarchosyndykalizmem i w jakimś stopniu wzorował się na francuskich związkowcach z CGT4. „Nie stawiamy sobie celów politycznych, nie narzucamy poglądów politycznych i światopoglądowych, nie dążymy do objęcia władzy” – deklarowali w „Robotniku Wybrzeża”. – Tak się wtedy pisało – wyjaśnia mi Bogdan Borusewicz. – Przecież nikt przy zdrowych zmysłach nie myślał o przejmowaniu władzy, choć podczas spotkań wykładaliśmy także teorie strajku. Gdybyśmy jednak zaczęli głosić, że naszym celem jest obalenie Związku Radzieckiego, wszyscy przestraszyliby się i uciekli. Staraliśmy się więc budować – jak mówił Kuroń – społeczeństwo alternatywne. – Trzeba coś zrobić, żeby w Polsce chciało się żyć. Bogdan często to powtarzał i było to, jak sądzę, jego życiowe kredo – mówiła mi kiedyś Alina, gdy siedząc w moim ogródku, rozmawiałyśmy o Bogdanie. – I mnie się to zdanie bardzo spodobało, uznałam, że ja też powinnam się starać coś zrobić, by w Polsce chciało się żyć. Podczas spotkań redakcyjnych Alina niekiedy atakowała Borsuka. Fot. Jacek Awakumowski / zbiory Europejskiego Centrum Solidarności – Uderzyła mnie przede wszystkim jej dziewczęca uroda – wspomina Wyszkowski. – Taka radosna świeżość, a z drugiej strony było w niej coś tragicznego. Jakieś udręczenie. Mówiła o problemach z mężem, ale bez szczegółów oczywiście, czuło się jednak, że się dusi w tym małżeństwie. Ta delikatna kobieta szybko wyrobiła sobie w WZZ własną pozycję, stała się równorzędnym partnerem. Wokół rewizje, aresztowania, zastraszanie, prowokacje, a ona – jakby nigdy nic – robiła swoje. Ania Walentynowicz, Joanna Gwiazdowa i Alinka stały się nierozłączne. Nawet mnie to dziwiło, bo bardzo się przecież różniły, a Walentyna była dużo starsza, ale łączył je temperament polityczny. – Rzeczywiście Alina była przygnieciona kłopotami osobistymi – mówi Anna Walentynowicz w którymś z wywiadów – i chyba szukała, podobnie jak ja, miejsca, w którym mogłaby się przydać, zrobić coś dla innych. – Podczas redakcyjnych spotkań niekiedy atakowała Borsuka: „Ależ co ty mówisz?! To trzeba zrobić zupełnie inaczej!” – przypomina sobie Jurek Borowczak i opowiada, że czytali wiersze Miłosza, kserowane z paryskiej „Kultury”. Gdy zatem w 1981 roku Czesław Miłosz otrzymał literacką Nagrodę Nobla (wielu inteligentów dziwiło się, bo nie znało jego twórczości), stoczniowcy cieszyli się tak, jakby noblistą został ktoś im bliski. W jakiś sposób prowadził ich do zwycięstwa. Który skrzywdziłeś człowieka prostego Śmiechem nad krzywdą jego wybuchając, Gromadę błaznów koło siebie mając Na pomieszanie dobrego i złego… – Ten wiersz oczywiście podobał się najbardziej. Dlatego tak ważne było, by choć parę słów Miłosza pojawiło się przy pomniku Poległych Stoczniowców – mówi Borowczak. „Nie bądź bezpieczny, poeta pamięta”. Często spotykali się u Walentynowicz, bo mieszkała w centrum Wrzeszcza, miała słoneczny pokój z kuchnią. W Stoczni Gdańskiej im. Lenina pracowała od 1950 roku. Była przodownicą pracy, jej zdjęcia ukazywały się w zakładowych gazetkach, razem z fotografiami trasera Stanisława Sołdka (który tak wyśrubował normy, że został bohaterem pracy socjalistycznej). Brała udział w Zlocie Młodzieży w 1951 roku w Berlinie. W roku 1952 urodziła syna – nigdy nikomu nie opowiadała o jego ojcu i sama wychowywała małego. Mieszkała w Domu Matki i Dziecka. Kiedy zdesperowana napisała list do prezydenta Bieruta z prośbą o pomoc („Czy mam zginąć z tym dzieckiem jak bezdomny pies?”), dostała ten właśnie pokój z kuchnią. Teraz odbywały się tu konspiracyjne zebrania. Pod wielkim obrazem przedstawiającym Trójcę Świętą redagowano „Robotnika Wybrzeża”. Była serdeczna i gościnna, częstowała gorącą herbatą, młodszym stoczniowcom matkowała. Jej syn Janusz był już dorosłym mężczyzną. – Poczciwa kobieta o gołębim sercu – ocenia ją mecenas Jacek Taylor. – Ale do czasu… Okazało się potem, że gdy uznała kogoś za wroga, nie miała litości. Esbecy w notatkach służbowych donosili: Informuję, że kolejne zebranie kolegium redakcyjnego „Robotnika Wybrzeża” odbyło się w dniu 23 października w mieszkaniu prywatnym Anny Walentynowicz. Poza właścicielką mieszkania obecni byli: Bogdan Borusewicz, Andrzej Bulc, Maria Płońska, Lech Wałęsa oraz figurantka niniejszej sprawy, Alina Pienkowska. Bulc przedstawił sytuację w Stoczni Północnej. Zwolniono tam 17 osób, które poszły na skargę do Komitetu Wojewódzkiego PZPR. Według Walentynowicz osoby te zostały aresztowane, co jednak się nie potwierdziło. Bulc powiedział, że we Wrocławiu powstała nowa organizacja, która ma za zadanie pomóc zwalnianym z pracy. Przebieg niektórych zebrań redakcyjnych relacjonował TW „Beryl”. Omawiano tekst opracowany przez Annę Walentynowicz. Dotyczy wizyty I sekretarza KC PZPR Edwarda Gierka w dniu 10.08.1979. Autorka poddaje krytyce tę wizytę, twierdząc, że widać było wyraźnie brak zaufania władz do stoczniowców, bowiem w spotkaniu brały udział wyłącznie osoby wytypowane przez dyrekcję stoczni, które według autorki nie były właściwą reprezentacją stoczniowców. Pozostałym uniemożliwiono kontakt z towarzyszem Gierkiem, nie wpuszczono ich na teren zakładu, a nawet ograniczono wizyty w szpitalu stoczniowym. Wysłano w morze statek, choć właśnie powrócił z prób. Walentynowicz nie podoba się także przyjęcie zorganizowane podczas wizyty. Koszt przyjęcia według autorki wynosił milion złotych. Wlicza w to zakup kryształowej zastawy. W tekście zamieszczonym w „Robotniku Wybrzeża” z 5 października 1979 roku Walentynowicz informuje o malowaniu stoczniowej trawy i układaniu nowego chodnika przed przyjazdem Edwarda Gierka, Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha. Wylicza także, co znalazło się na stołach: „schab cysterski, antrykot z kurczaka, jajko z kawiorem, łosoś wędzony, węgorz wędzony, lody cassate z bitą śmietaną i szlachetnymi owocami, koniaki, winiaki, żytnia, ajerkoniak”. Dziś takie menu nie robi wrażenia, ale wtedy, gdy w sklepach brakowało schabu, nie mówiąc już o „szlachetnych owocach”, to był prawdziwy luksus. Podporucznik Osuch pisze do swojego szefa, kapitana Frączkowskiego: W związku z przekazaniem w ostatnim czasie przez TW „Beryl” szeregu istotnych informacji, proponuję, aby mimo istniejących trudności wypłacić mu wynagrodzenie za współpracę. TW „Beryl” wykonuje prawidłowo stawiane mu zadania i nigdy nie wnosi żadnych zastrzeżeń, poświęcając dużo swojego wolnego czasu kosztem rodziny. Ponadto należy rozpatrzeć możliwość pomocy w przyspieszeniu założenia mu telefonu. Podanie w tej sprawie TW „Beryl” złożył już przed kilkoma laty. Ojciec Aliny przestał wpuszczać Bogdana do domu. – Nie ma córki! – Podnosił głos ze zdenerwowania. – Proszę wyjść! Proszę więcej nie przychodzić! Ona ma małe dziecko, musi się nim zajmować. Mama suflowała zza jego pleców: – Nie wpuszczaj go, nie wpuszczaj!!! Tolerowali Andrzeja Gwiazdę, bo co inżynier, to inżynier, i Błażeja Wyszkowskiego, który – przychodząc z bibułą – dla niepoznaki przyprowadzał synka. Bogdana – nie. Rewizje, które esbecja przeprowadzała w mieszkaniu i na działce, całkowicie rozstroiły ojca Aliny. Protokół przeszukania mieszkania z 11 listopada 1978 roku, godzina 16.30: Kapitan Adam Hodysz z KW MO udał się do Aliny Pienkowskiej celem dokonania przeszukania. Zastał Tadeusza Pabijana i jego żonę. Pani Pabijanowa spojrzała na niego zdumiona i krzyknęła: – To pan?! Jak panu nie wstyd, przecież spotykamy się niemal codziennie w sklepie!!! A oto wykaz i spis przedmiotów, które znaleziono: Oświadczenie SKS i WZZ z dnia 30 czerwca 1978 roku – 136 sztuk. Rezolucja Komitetu Samoobrony Chłopskiej z dnia 30 lipca 1978 roku – 32 sztuki Ulotka „Do społeczeństwa polskiego” 192 sztuki. Broszura „Niedrukowane” Andrzeja Kijowskiego – 1 egzemplarz. Broszura „Antysemityzm” – 1 egzemplarz. Broszura „Obywatel a SB” – 1 egzemplarz. Nierzeczywistość Kazimierza Brandysa – 1 egzemplarz. Polskie Porozumienie Niepodległościowe – 1 egzemplarz. „Puls” z marca 1978 roku – 1 egzemplarz. Butelka ¼ litra z farbą koloru czarnego. Trzy recepty in blanco. – Wpadła w złe towarzystwo – tłumaczył zmartwiony ojciec Aliny, gdy w stoczni pytano go, co się właściwie dzieje z jego córką. Jej szanse na stoczniowe mieszkanie rozwiały się jak jesienny dym po polach. Próbowano wyrzucić ją z pracy. Powodem miały być częste nieobecności (raz po raz zamykano ją na czterdzieści osiem godzin), a także skargi niezadowolonych pacjentów stoczniowej przychodni. Chorzy byli tymi zarzutami oburzeni i wpisali siostrze Pienkowskiej dziesiątki pochwał w tak zwanej książce życzeń i zażaleń. Wzruszona Alina zamieściła podziękowanie w oficjalnie ukazującej się gazetce zakładowej „Głos Stoczniowca”, a robotnicy rozkleili tę stronę w szatniach. Pracownicy dyrekcji ją zrywali, robotnicy znowu przyklejali. Pracownicy dyrekcji zrywali… Robotnicy przyklejali… Może wtedy właśnie Alina po raz pierwszy poczuła, jaką siłą może być solidarność.\n1 Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela (przyp. red.). 2 Sicherheitsdienst des Reichsführers-SS (Służba Bezpieczeństwa Reichsführera SS) (przyp. red.). 3 Komitet Obrony Robotników (przyp. red.). 4 Confederation Generale du Travail (Powszechna Konfederacja Pracy) (przyp. red.). 5 Alina cytuje tu Pieśni miłosne Hafiza, które otrzymała kiedyś od Bogdana w prezencie (przyp. autorki).\nRedaktor serii: Adam Pluszka Redakcja: Ilona Turowska Korekta: Elżbieta Jaroszuk, Mariola Hajnus Projekt okładki: Szymon Wójciak Fotografia na I stronie okładki: © Jan Juchniewicz/FOTONOVA Skład i łamanie: www.pagegraph.pl Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o. 00-372 Warszawa, ul. Foksal 17 tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54 biuro@gwfoksal.pl wab.com.pl ISBN 978-83-7881-066-7 Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Wydawnictwo W.A.B. i Michał Nakoneczny / Virtualo Sp. z o.o.\nBarbara Szczepuła – dziennikarka i reportażystka. Skończyła architekturę, dziennikarstwo i teologię. Jej pierwsza książka Przystanek Politechnika (2004) była bestsellerem na Pomorzu, a czytelnicy „Dziennika Bałtyckiego” uznali ją za „Najlepszą książkę 2004 roku”. Odkryła niedrukowane wcześniej, młodzieńcze wiersze i listy Zbigniewa Herberta, co zaowocowało reportażem Niedokończona miłość. Wydała także książki Kod Heweliusza (2006), Dziadek w Wehrmachcie (2007), Długa podróż poślubna (2008) oraz Rajski ogród (2010).\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Alina__Milosc_w_cieniu_polityki-ebookRO/p0204360i020" target="_blank" title="Alina. Miłość w cieniu polityki [Barbara Szczepuła] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Alina. Miłość w cieniu polityki [Barbara Szczepuła] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


G-Shock MRG-G2000BL-9ADR Casio Bruce Lee x G-Shock - zegarek.net\nMRG-G2000BL-9ADR Zegarek G-Shock Casio Bruce Lee x G-Shock -męski\nPowiadom mnie o Casio MRG-G2000BL-9ADR\nOpis zegarka G-Shock MRG-G2000BL-9ADR\nG-Shock MRG-G2000BL-9ADR z solarnym napędem wykorzystuje do działanie najnowsze osiągnięcia techniki. Miniaturowe panele słoneczne ukryte pod tarczą czasomierza kumulują energię z dowolnego źródła światła we wbudowanym akumulatorze. Dzięki temu noszony regularnie G-Shock MRG-G2000BL-9ADR nie wymaga wymiany baterii. Producent udziela gwarancji na trzy lata z opcją przedłużenia do 6 lat. Model pochodzi z polskiej dystrybucji, więc możesz mieć pewność, że wszystkie jego funkcje są skonfigurowane z myślą o twoich potrzebach.\nG-Shock MRG-G2000BL-9ADR stworzony jest w ograniczonej liczbie sztuk. Każdy z nich posiada na deklu swój indywidualny numer. G-Shock MRG-G2000BL-9ADR jest produktem japońskim, co daje gwarancję wysokiej jakości komponentów, perfekcji wykonania i innowacyjnych rozwiązań. Zastosowane w zegarku hipoalergiczne materiały, nie będą wywoływać nie pożądanych reakcji skórnych. W tym modelu uwagę zwracają wysmakowane detale, pięknie dobrane kolory i materiały oraz wyszukane kształty. Luksusowe zegarki nigdy nie wychodzą z mody. Sportowy charakter tego modelu jest bardzo wyraźny. Projektantom udało się połączyć dynamiczną formę z dobrymi parametrami technicznymi. Dzięki temu model ten nie boi się sportowych wyzwań.\nJeśli szukasz zegarka na lata, to wybór modelu o czarnej tarczy powinien być strzałem w dziesiątkę. Kolor ten jest bowiem jednym z najbardziej uniwersalnych w zegarkowej palecie barw. Analogowa tarcza w zegarku to najbardziej tradycyjne i sprawdzone od lat rozwiązanie. Dzięki niej odczyt wskazań jest prosty i intuicyjny. Co ważne, wskazówki zegarka świecą w ciemności. Wszystko za sprawą powłoki Neobrite, którą zostały pokryte. Wykorzystany materiał absorbuje światło i oddaje je w ciemności. Dzięki temu uzyskanie widoczności wskazówek nie wymaga poboru energii z baterii. Podświetlenie tarczy typu Super Illuminator zapewnia dobrą czytelność wskazań nawet w warunkach całkowitego zaciemnienia.\nProducent skonstruował ten model z myślą o osobach, które chcą korzystać z zegarka pod wodą. Odporność do 20 bar pozwala całkiem swobodnie uprawiać amatorskie sporty wodne. G-Shock MRG-G2000BL-9ADR posiada elegancką, czarną kopertę, która czyni z niego uniwersalny dodatek do stroju. Koperta z tytatnu cechuje się dużą lekkością, przy zachowaniu wysokiej wytrzymałości na stłuczenia. Co ważne, ma ona właściwości hipoalergiczne.\nZapięcie motylkowe to bardzo popularne rozwiązanie w zegarkach z wysokiej półki. Dzięki niemu możemy idealnie dopasować czasomierz do naszego nadgarstka nie zużywając przy tym zamontowanego paska. Tworzywo sztuczne wykorzystane w produkcji paska to gwarancja wytrzymałości i szybkiego wysychania w przypadku kontaktu z wodą.\nG-Shock MRG-G2000BL-9ADR pokazuje godzinę w różnych streffach czasowych. Funkcja ta sprawdzi się wśród globtroterów, biznessmenów i wszystkich mających kontakt z osobami zza granicy. G-Shock MRG-G2000BL-9ADR umożliwia odczyt aktualnej godziny w dwóch różnych strefach czasowych. Inteligentny system sterowania funkcjami z poziomu koronki to świetne udogodnienie ułatwiające dostęp do bogatej funkcjonalności.\nModel ten wyposażono w prosty alarm dzienny. Funkcja Day-Date pokazuje zarówno numer dnia miesiąca, jak i nazwę dnia tygodnia. Cechą, o której nie można zapomnieć, jest stoper, który pozwoli na odmierzanie czasu nawet do 24 godzin. Bez względu na to, co robisz, prawdopodobnie będzie to nawet więcej, niż potrzebujesz. Warto zaznaczyć, że funkcja timera obejmująca maksymalne odliczanie wynoszące aż dobę daje Ci niemal nieograniczone możliwości. O upływie ustalonego czasu G-Shock MRG-G2000BL-9ADR poinformuje Cię dźwiękiem. Mechanizm zegarka synchronizuje pokazywany czas z G-Shock MRG-G2000BL-9ADR atomowo-cezowym w Brunszwiku, którego dokładność wynosi 1 sekundę na milion lat. Trudno więc o bardziej precyzyjny pomiar czasu.\nOpinie o zegarku Casio G-Shock MRG-G2000BL-9ADR Bruce Lee x G-Shock\nCasio MRG-G2000BL-9ADR 0.00zł


Wioślarska dwójka kończy karierę. „Pora się spełniać na drodze rodzinnej” | Metropolia Bydgoska\nMetropolia BydgoskaBydgoszczSportWioślarska dwójka kończy karierę. „Pora się spełniać na drodze rodzinnej”\n17.01.2018 | 07:12\nWioślarska dwójka kończy karierę. „Pora się spełniać na drodze rodzinnej”\nMistrzynie olimpijskie z Rio de Janeiro podjęły decyzję o zakończeniu sportowej kariery.\nNa zdjęciu: Decyzję o zakończeniu kariery zawodniczki ogłosiły na konferencji prasowej.\nKoniec pewnej ery w polskim wioślarstwie. W zawodach rangi międzynarodowej nie zobaczymy już naszej najlepszej kobiecej dwójki: Magdaleny Fularczyk-Kozłowskiej i Natalii Madaj-Smolińskiej.\nPodczas specjalnie zwołanej konferencji prasowej, obie zawodniczki powiadomiły o swojej decyzji. Fularczyk-Kozłowska poinformowała, że jest w ciąży. – Zdecydowałyśmy się na rok przerwy, która była zaplanowana już wcześniej z trenerem – zawiadomiła Fularczyk-Kozłowska, która po ogłoszeniu informacji, że niebawem będzie matką, zebrała gromkie brawa od dziennikarzy.\nSportową karierę zakończyła natomiast Natalia Madaj-Smolińska. – Miałyśmy przerwę, ja cały czas jestem spełniona. Podjęłam decyzję, że na drodze sportowej jestem spełniona, osiągnęłam już dużo, teraz czas na spełnianie się na drodze rodzinnej – ogłosiła mistrzyni olimpijska z Rio de Janeiro. – Wiedziałam, że przyjdzie taki moment, ale to jest dla mnie bardzo szczęśliwy dzień. Przez ten rok nie zmieniłam decyzji. Przełomowym momentem było dla mnie wyjście za mąż – przyznała Madaj-Smolińska.\nMagdalena Fularczyk-Kozłowska i Natalia Madaj-Smolińska wspólnie wywalczyły medale mistrzostw Europy (złoto w 2014 i 2015 roku) i wicemistrzostwo globu (2014). Ta pierwsza sięgnęła także po brązowy medal igrzysk w Londynie (2012) w dwójce z Julią Michalską.


Wystawa "Wielka Wojna" | Strefa publiczna — Radio Łódź\npia, 23 lis 2018 15:32:24 +0100\nCzy nowoczesność, której sprzeczności kumulują się w wojnie, jest w sposób nieunikniony destrukcyjna?\nWystawa "Wielka Wojna", nie daje rozstrzygającej odpowiedzi na to pytanie, lecz prezentując I wojnę światową jako zderzenie różnych, często sprzecznych sił - raz modernizacyjnych, innym razem tradycyjnych - ma za zadanie stworzyć przestrzeń, w której ono wybrzmiewa, a przede wszystkim otworzyć pole do refleksji nad naturą nowoczesności zmienionej przez wojnę.\n"Wielka Wojna" podejmuje temat zależności między sztuką nowoczesną a doświadczeniem wojny pokazanych z różnych perspektyw, uwypuklając przy tym różnice między pamięcią tego wydarzenia w sztuce Europy Zachodniej a Środkowo-Wschodniej. W sztuce zachodnioeuropejskiej artyści skupili się bowiem na obrazie wojny jako katastrofy, w krajach Europy Środkowej, w tym w Polsce, dominował zaś obraz wojny widziany z perspektywy jej skutków - odzyskanych państwowości lub zainicjowanych rewolucji. Wystawa jest zaproszeniem do namysłu nad tą różnicą i jej efektami w kształtowaniu kultury.\nKatastrofa dziejów europejskich, jaką był Wielka Wojna, która wyrwała i zmasakrowała miliony młodych oraz w sile wieku mężczyzn, była wynikiem nowoczesnych nacjonalizmów (najniebezpieczniejszy z nich to butny pangermanizm!) napędzanych postępowymi ideologiami. Sławetny fin de siècle, emanujący potęgą techniki ze swoim stalowym symbolem w kształcie Wieży Eiffela, przyćmił zdrowy rozsądek rządcom Europy. Opinia publiczna kształtowana przez nowoczesne środki masowego przekazu przyzwalała na narastający konflikt wojenny, jednocześnie pocieszając, że doskonałe wynalazki techniczne sprawią, iż wojna zakończy się szybko, a po czterech miesiącach żołnierze wrócą ku chwale ojczyzny do domu. Stało się inaczej, gdyż nowoczesność oderwana od Tradycji, czyli tego co sprawdzone i utrwalone przez wieki, przynosi ludziom tylko destrukcję.


Fiat 125p • Zobacz wątek - Project BANDIT 78\nTeraz jest 20 mar 2019, o 16:09\nProject BANDIT 78\nRe: Project BANDIT 78\nprzez SZYMAN » 12 maja 2014, o 19:21\nTo był dokładnie ten. garaże tam były ogrzewane naprawdę dziwne ale to jakies stare budownictwo. i z korzyścią dla auta bo praktycznie z niego nie wyjeżdżał. Właściciel od 3 lat nie żył więc musiałem czekać na odpis spadkowy od notariusza ale myślę ze warto było\nDołączył(a): 2 kwi 2014, o 18:56\nprzez SZYMAN » 16 maja 2014, o 16:49\nPora na porządki, zacząłem od kolektora ssącego i gaznika\nprzez SZYMAN » 16 maja 2014, o 16:56\n---> i przy okazji pokrywa zaworów .chciałem polerować na lustro ale zabrakło mi cierpliwości na razie zostawię tak...\nprzez SZYMAN » 18 maja 2014, o 22:11\nprzez SZYMAN » 18 maja 2014, o 22:25\nOddałem dekiel od filtra powietrza, korki od wlewu oleju i od naczynka roz. do chromowania powinno dobrze się prezentować .potem biorę się za chłodnice, chciałbym oczyścić cały układ chłodzenia ale zastanawiam się czy warto.Na forum pisaliście ze często po użyciu środków chemicznych przeznaczonych do tego dzieją się w rezultacie różne dziwne rzeczy np. cieknie pompa wody a w pozniejszym okresie strzela uszczelka głowicy....?\nprzez SZYMAN » 4 cze 2014, o 20:55\nW końcu przyszły chromy\nprzez nero113 » 4 cze 2014, o 21:20\nRobi się BŁYSK !\nprzez Bobby » 4 cze 2014, o 22:49\nŚwietne! Tak z ciekawości ile wyszło pochromowanie tych elementów jeśli można spytać?\nDołączył(a): 28 gru 2013, o 23:12\nprzez polkar » 5 cze 2014, o 14:26\nWidzę kolejny własciciel który bardzo dba o detale, także cos fajnego z tego wyjdzie. Powodzenia, baza bardzo dobra!\nhttps://www.facebook.com/uPolkara - zapraszam\nDołączył(a): 1 gru 2013, o 21:26\nprzez SZYMAN » 6 cze 2014, o 21:36\nDokładnie diabeł tkwi w szczegółach , a kosztowało mnie to 20zł + 0,5 l na drugi raz pozbieram więcej elementów będzie błysk\nprzez SZYMAN » 6 cze 2014, o 22:04\nFelgi miałem już nowszego typu bez wypustu na dekle, a bez nich to nie fiat więc poradziłem sobie w ten sposób..Dospawałem odpowiednio przygotowane pręty z nierdzewki. Było troszkę zabawy ale jest ok. kapsel zaskakuje i się trzyma.\nprzez SZYMAN » 16 cze 2014, o 22:20\nwyszło tak jak chciałem\nprzez SZYMAN » 16 cze 2014, o 22:27\nprzez Mafiu » 16 cze 2014, o 23:52\nJaki rozmiar masz tych opon całkiem fajnie wygląda\nDołączył(a): 23 sty 2014, o 22:29\nprzez narkee » 19 cze 2014, o 20:32\nMasz na zdjęciu - 175/50.