Teleturniej z kryminalistyki | Uniwersytet Warszawski\nUniwersytet Warszawski Teleturniej z kryminalistyki\nStrona głównaAktualnościWydarzeniaTeleturniej z kryminalistyki\nTeleturniej z kryminalistyki\nJak miał na imię porucznik Borewicz? Do czego służy tzw. trupia łyżka? Czy alibi jest poszlaką? Na te pytania odpowiadali finaliści konkursu z kryminalistyki, który odbył się online. Rozgrywkę na żywo śledziło ponad tysiąc osób.\n1 czerwca odbył się finał pierwszego w historii Wydziału Prawa i Administracji UW konkursu przedmiotowego z kryminalistyki. Mogli wziąć w nim udział wszyscy studenci, którzy uczestniczą w wykładzie ogólnouniwersyteckim z kryminalistyki. Konkurs przygotował i poprowadził prof. Paweł Waszkiewicz, inicjatorem był Krzysztof Worek z komisji Dydaktycznej Samorządu Studentów, a głosem z off-u – dr Piotr Lewulis.\n– Uznaliśmy, że warto taki konkurs przeprowadzić, aby zachęcić studentów do aktywności w tym trudnym czasie, a przy okazji trochę bardziej zaznajomić ich z kryminalistyką – mówi prof. Tadeusz Tomaszewski, kierownik Katedry Kryminalistyki WPiA, członek jury konkursowego (wraz z prof. Piotrem Girdwoyniem). – Chyba nam się udało, sądząc po pozytywnych komentarzach na FB Katedry. Odpowiedzi były dyskutowane, więc nasz konkurs miał także walor dydaktyczny – dodaje.\nPrawie jak „Jeden z dziesięciu”\nW pierwszym etapie konkursu uczestnicy przygotowywali eseje na jeden z trzech tematów: o znaczeniu kryminalistyki w postępowaniu sądowym, interdyscyplinarności i społecznym znaczeniu tej dziedziny oraz dlaczego kryminalistyka jest ciekawa. Nadesłano 46 prac, autorzy 10 najlepszych przeszli do drugiego etapu, który odbył się w formie teleturnieju „Jeden z dziesięciu”.\nFinaliści odpowiadali online na pytania z zakresu kryminalistyki. Całość była transmitowana i na bieżąco komentowana na profilu Katedry Kryminalistyki na Facebooku. Rozgrywkę oglądało na żywo ponad tysiąc osób. W odróżnieniu od telewizyjnego teleturnieju, w tym prawniczym, uczestnicy otrzymywali również pytania otwarte. Trzeba było m.in. wyjaśnić co to jest gantiskopia albo na czym polega metoda naśladownictwa niewolniczego w fałszowaniu podpisów.\nPierwsze miejsce zajęli ex aequo Anna Chabiera, Maria Giertych oraz Maja Kalisiewicz. – Przekazanie nagród (innych niż oceny z kryminalistyki) zorganizujemy jak tylko będzie to możliwe – zasłużyliście Państwo na to, żeby świętowanie przedłużyć – napisał do zwycięzców prof. Paweł Waszkiewicz na FB Katedry.\nOd marca w Katedrze Kryminalistyki odbywa się webinarium doktorskie, które zastąpiło tradycyjnie prowadzone seminaria. Pierwsze poświęcone było wpływowi epidemii na praktykę kryminalistyczną. – W tym miesiącu planuję webinarium na temat obrazu policji w społeczeństwie (na tle tego, co się dzieje obecnie w USA, a także w związku z ostatnimi interwencjami Policji w Polsce) – zapowiada prof. Tomaszewski.\nZdalne obrony rozpraw doktorskich\nGrant Marie Skłodowska-Curie Actions dla UW\nTagi: kryminalistyka, online, popularyzacja nauki, studenci, studia, wpia\n29 maja ukazało się zarządzenie rektora UW dotyczące technicznych warunków organizacji obron rozpraw doktorskich w trybie zdalnym. Część jawna rejestrowana będzie w formie nagrania obrazu i dźwięku za pośrednictwem narzędzi do telekonferencji. Przeprowadzenie głosowania nad uchwałami Komisji Doktorskiej podczas posiedzenia niejawnego także umożliwią narzędzia informatyczne.


Szwecja to raj imigrantów? Mustafa jest Szwedem. Policjantem. Brutalnie szczerze mówi, jak jest\nMustafa Panshiri, policjant ze Sztokholmu, i jego miasto (fot. Anders Pettersson/Wikimedia Commons/CC BY 2.0)\nMustafa Panshiri to szwedzki policjant pochodzenia afgańskiego. Uczy młodych uchodźców, jak żyć w Szwecji. I walczy z doprowadzoną do absurdu poprawnością polityczną. - Różnice kulturowe mają znaczenie. Chcąc coś zmienić, musimy mówić prawdę - podkreśla.\nSzwecja zwolennikom imigracji jawi się jako modelowy sukces integracji przybyszów z innego kręgu kulturowego, przeciwnikom - jako dowód, że multikulti nie działa. Książka Katarzyny Tubylewicz "Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie" pokazuje, że prawda, jak zwykle, leży pośrodku. Jednym z jej bohaterów jest Mustafa, szwedzki policjant.\nMustafa od roku codziennie spotyka się z uchodźcami. Uważa, że ci - najczęściej - młodzi chłopcy mogą zrobić wiele dobrego dla Szwecji. Pod warunkiem że zrozumieją ten kraj i bardzo wcześnie dowiedzą się, jak bardzo różni się on od kraju, który za sobą zostawili.\nImigranci na dworcu w Wiedniu, sierpień 2015 r. (fot. Bwag/Wikimedia Commons/CC-BY-SA-4.0)\nKatarzyna Tubylewicz: Wziąłeś urlop w policji, żeby spotykać się z nieletnimi uchodźcami w Szwecji. Podobno dla wielu chłopaków, których spotykasz, stajesz się autorytetem. Z obrońcy prawa zmieniłeś się w wykładowcę. Dlaczego to zrobiłeś?\nMustafa Panshiri: - Jestem jednym z nielicznych w Szwecji policjantów pochodzenia afgańskiego, a większość chłopców z grupy, o której mówisz, pochodzi z Afganistanu. (...) Dzieje się coś fajnego, gdy szwedzki policjant wchodzi do sali, w której na niego czekają uchodźcy z Afganistanu, i nagle okazuje się, że wygląda tak jak oni, a do tego mówi ich językiem. Opowiadam im o moim życiu i o tym, jakie możliwości dało mi szwedzkie społeczeństwo, że jeśli się ciężko pracuje, to wszystko jest tu możliwe. Kiedy mówię im o braniu odpowiedzialności za własne życie i o tym, że mają wolną wolę, zaczynają rozumieć, że tutaj sami decydują o własnym losie. No i nie mogą mi powiedzieć: łatwo ci mówić, bo masz blond włosy i niebieskie oczy. Mam tak jak oni czarne włosy oraz dziwne nazwisko i poszedłem drogą, którą sam sobie wybrałem. (...)\nW jakimś wywiadzie powiedziałeś, że wizerunek Szwecji jest tak wyidealizowany, iż wielu młodych Afgańczyków przeżyło duży zawód po przyjeździe tutaj. Okazało się, że ten kraj na północy to jednak nie jest żaden raj.\n- Rzeczywiście, w Afganistanie istnieje wręcz nierealistyczny obraz Szwecji i szwedzkiego społeczeństwa. Po części stworzyli go szmuglerzy. Dla nich Szwecja jest produktem, który próbują sprzedać. Także afgańscy emigranci, którzy żyją w Szwecji, przyłożyli się do wykreowania tego mitu, bo chętnie opowiadają, jak im jest w nowym życiu świetnie. Kiedy przyjechałem do Szwecji jako dziecko, wyobrażałem sobie, że kraj ten będzie całkowitym zaprzeczeniem tego, co znałem z domu. Żyjąc w trudnych warunkach, w strachu i biedzie, tworzysz sobie obraz idealnej rzeczywistości gdzieś indziej, gdzieś w Europie. Oczywiście w tym micie jest wiele prawdy. Szwecja to naprawdę kraj wielkich możliwości. Warto jednak powiedzieć, że w roku 2015, kiedy przyjechali ci chłopcy, sytuacja się pogorszyła. Szwecja przyjęła wtedy 160 tysięcy uchodźców i ludzie, którzy wyobrażali sobie, że dostaną tu od razu mieszkanie i pracę, bardzo się zawiedli.\nJak czują się dzisiaj Afgańczycy, których spotykasz?\n- Mają w sobie dużo niepokoju, bo wiadomo, że wielu z nich nie dostanie pozwolenia na pobyt w Szwecji. Urząd do spraw Migracji często dochodzi do wniosku, że nie da się uzasadnić przyznania im azylu. To trudna sytuacja. Wyobraź sobie, że przyjechałaś do nowego kraju, minął rok, jakoś się już zaczynasz odnajdywać, chodzisz do szkoły, uczysz się języka, ale nie wiesz, czy będzie ci wolno zostać. Dla tych chłopaków pierwszą myślą rano i ostatnią przed zaśnięciem jest myśl o tym, czy dostaną azyl. (...)\nImigrancka dzielnica Sztokholmu - Rinkeby (Johan Fredriksson/Wikmedia Commons/CC BY-SA 3.0)\nJakie są największe różnice kulturowe pomiędzy Afganistanem a Szwecją? Czego muszą się najpierw nauczyć ludzie, którzy tu stamtąd przyjeżdżają?\n- Według mnie najważniejsze jest zaakceptowanie podstawowych wartości, które są uważane za istotne w Szwecji, takich jak równouprawnienie, demokracja i egalitaryzm. Tylko że warto mieć też świadomość, iż trudno spotkać gdzieś na świecie człowieka, który powie ci wprost, że jego zdaniem równouprawnienie jest bez sensu. Wszyscy ludzie są teoretycznie za równością, szkopuł w tym, że to słowo znaczy coś innego w różnych kulturach. Myślę, że w Szwecji musimy się nauczyć informować ludzi, którzy szukają tu schronienia, jakie są nasze oczekiwania względem równouprawnienia. Oczywiście Szwecja nie rozwiązała jeszcze wszystkich problemów nierówności między płciami, ale zaszła w tym daleko w porównaniu z wieloma innymi krajami.\n- Ile trzeba człowiekowi czasu, żeby zmienił swój stosunek do kobiet albo poglądy na to, czym jest sprawiedliwość?\n- Badania mówią, że trzeba na to minimum pokolenia, ale ja pracuję w tej chwili nie z konserwatywnymi i ukształtowanymi dorosłymi, ale z młodzieżą. Młodzi ludzie są jeszcze otwarci na zmiany, elastyczni, możliwi do formowania.\nPodczas spotkań z chłopakami z Afganistanu rozmawiasz na wiele kontrowersyjnych tematów. W tym przypadków molestowania seksualnego na publicznych basenach.\n- Molestowanie seksualne, także na basenie, nie jest niczym nowym w Szwecji. Natomiast nowe jest otaczanie kobiety przez grupę mężczyzn po to, by ją obmacywać. Jestem policjantem i wiem, że podobne przypadki nie były zgłaszane. To rzeczywiście jest nowe zjawisko i myślę, że warto o tym zjawisku rozmawiać, bo jego zaistnienie powiązane jest z napływem samotnie przyjeżdżającej młodzieży. W 2014 roku mieliśmy na basenach trzydzieści osiem zgłoszonych przypadków molestowania, w 2015 roku aż 123 takie przypadki. Niestety osiemdziesiąt procent takich zajść to działanie w grupie. Z tego typu przestępstwami mamy też do czynienia na koncertach. Latem doszło wręcz do ich eksplozji. Niewątpliwie coraz więcej dziewczyn zgłasza się na policję, ale nie chodzi tylko o to. Rzecz jasna nie oznacza to, że mamy się teraz uprzedzić do wszystkich młodych uchodźców z Afganistanu. Tylko bardzo mała część spośród nich robi coś takiego. Większość stara się jak najszybciej zasymilować i nigdy nie popełniła żadnego wykroczenia. Nie jest więc moim celem demonizowanie własnych rodaków, ale uważam, że należy prowadzić uczciwy dialog na temat tych specyficznych zjawisk. Mamy zgłoszenia nowego typu przestępstw, więc myślę, że najwyższa pora obudzić się i zacząć im przeciwdziałać. Chcąc coś zmienić, musimy mówić prawdę. W Szwecji zdarza się, że chcący dobrze ludzie piszą artykuły o tym, że kultura, z której ktoś pochodzi, nie ma znaczenia ani wpływu na postępowanie, że jedyne, co łączy wykroczenia, o których mówimy, to fakt, że są dokonywane przez mężczyzn. Że w ogóle chodzi o płeć, a nie o kulturę.\nUparcie powtarza to przewodnicząca partii feministycznej Fi Gudrun Schyman.\n- A ja jako człowiek urodzony w Afganistanie twierdzę, że to kompletna nieprawda. Różnice kulturowe istnieją i mają znaczenie. Istnieją różnice dotyczące wartości oraz norm społecznych, a także tego, jak się traktuje kobiety. W moim dawnym kraju naprawdę nie traktuje się ich tak jak w Szwecji. I musimy móc o tym mówić! (...)\nKosciół Św. Katarzyny i Meczet Sztokholmski (fot. Poxnar/Wikimedia Commons/public domain)\nO co cię najczęściej pytają chłopcy, których spotykasz?\n- Większość pytań dotyczy życia w Szwecji. Tego jak funkcjonuje to społeczeństwo. Bardzo często słyszę pytanie, co zrobić, żeby mieć szwedzkich znajomych. I dlaczego tak trudno jest zakolegować się ze Szwedami?\nCo wtedy odpowiadasz?\nTłumaczę, że aby wniknąć w to społeczeństwo, muszą się nauczyć nie tylko języka, lecz także kodów socjalnych i różnych niepisanych zasad. Obejmują one także to, jak nawiązywać kontakty i jak prowadzić rozmowy. O Szwedach mówi się, że są wycofani i nieśmiali, i rzeczywiście jest tak, że pierwsze spotkanie ze Szwedem może sprawiać wrażenie nieco oschłego. Zwłaszcza jeśli porówna się Szwedów do Afgańczyków, którzy chętnie okazują uczucia. Bardzo dużo w tym wszystkim nieformalnych reguł. Oczywiście udana integracja polega na tym, że dwie strony otwierają się na siebie wzajemnie.\nA co z kultury afgańskiej może wzbogacić czy pozytywnie zmienić Szwecję i Szwedów?\n- Może to, że my Afgańczycy jesteśmy bardzo gościnni. Mamy nawet taką niepisaną regułę, że jeśli w domu jest gość i masz za mało jedzenia dla wszystkich, to gość musi dostać jeść jako pierwszy. To bardzo silna tradycja. Wyraża się na różne sposoby, także w życiu towarzyskim. W Szwecji jest zupełnie inaczej. Pamiętam, że gdy byłem dzieckiem i odwiedzałem kolegów, zdarzało się, że kiedy nadchodziła pora obiadu, mama lub tata kolegi przychodził powiedzieć: "Pora siadać do stołu" i oznaczało to, że trzeba poczekać, aż kolega zje ze swoją rodziną. (...)\nIstnieją dwa wytłumaczenia takiego szwedzkiego zachowania. Jedno, że ugotowali taką ilość potraw, że jedzenia starczy tylko dla członków rodziny, więc szczerze o tym informują, zakładając, że kolega zje w domu. Drugie, że nie zapraszają mnie do stołu, bo nie zapytali wcześniej moich rodziców, czy mogę u nich zjeść. To jest tak bardzo szwedzkie, że można się załamać: "A może twoi rodzice będą źli, że zjadłeś u nas bez pytania?". W rozumieniu Szwedów niezaproszenie do stołu może więc wynikać z delikatności, z chęci nienarzucania się! (...)\nNajgorsze jest to, że takie niby drobiazgi mogą być naprawdę niemożliwe do zaakceptowania dla ludzi, w których kulturze gościnność jest najważniejsza. Dzieciom jest z tym rzeczywiście łatwiej.\n- Kiedy przyjechaliśmy do Szwecji, miałem jedenaście lat, w tym wieku jest się chłonnym i ciekawym. Chciałem zrozumieć Szwecję, dowiedzieć się, jacy są Szwedzi, zbliżyć się do nich. Moim rodzicom było rzeczywiście trudniej. Dziś oboje mają pracę i dobre życie, ale z początku uczenie się Szwecji szło im oporniej niż mnie. Pamiętam, że gdy kiedyś poszliśmy z moją klasą na basen, nauczyciel zwrócił mi uwagę, żebym nie szedł po ścieżce rowerowej. W niedzielę w tym samym tygodniu byłem na spacerze z rodzicami i zauważyłem, że oboje idą po ścieżce. Zwróciłem im uwagę. To było znaczące, wręcz symboliczne, bo już w tamtym momencie wiedziałem o Szwecji więcej niż oni. I to się pogłębiało. Taka sytuacja jest dziwna dla dziecka, bo staje się kimś, kto zna lepiej język i lepiej rozumie rzeczywistość niż jego rodzice. W szkole uczyłem się o wartościach zsekularyzowanego społeczeństwa, o szwedzkich obyczajach i tradycjach, o prawie kobiety do decydowania o sobie, o tym, że homoseksualizm nie jest niczym złym. Potem wracałem do domu, w którym panowały inne zasady i wartości. Młodemu człowiekowi łatwo się w tym pogubić. Pamiętam, że dużo myślałem o tym, która ze znanych mi kultur ma słuszność w różnych sprawach. Dziś wiem, że nic nie jest proste ani czarno-białe, ale wtedy czułem, że muszę wybrać któryś świat, i nie wiedziałem który. (...)\nWykres imigracji do i emigracji ze Szwecji w latach 1850-2007 (fot. Koyos/Wikimedia Commons/CC BY-SA 3.0)\nCzy państwo szwedzkie robi wystarczająco dużo, by na przykład powstrzymać radykalizację młodych ludzi z przedmieść? Tych, którzy odrzucają szwedzkość i jadą walczyć po stronie tzw. państwa islamskiego?\n- Jest wiele rzeczy, które można byłoby jeszcze zrobić w tej kwestii. Na pewno zauważyłaś, że latem tego roku na przedmieściach szwedzkich miast spłonęło wiele samochodów?\nMam nawet wrażenie, że ten rodzaj wandalizmu stał się tak powszechny, że nikt już nie bije na alarm, gdy płoną kolejne auta.\n- Jednocześnie politycy dyskutują o tym, że aby powstrzymać chuligańskie wybryki, należy w tak zwanych trudnych dzielnicach otwierać więcej świetlic dla młodzieży, bo ich brak to może przyczyna problemu. Albo że podpalająca samochody młodzież mieszka z rodzinami w zbyt ciasnych mieszkaniach. Może dlatego są tacy niezadowoleni? Myślę, że ten sposób rozumowania nigdzie nas nie zaprowadzi. Sam mieszkałem w jednym pokoju z młodszą siostrą i bratem do siedemnastego roku życia. I to był w dodatku bardzo mały pokój. Gdybym dzisiaj chodził po ulicach i podpalał samochody, to politycy powiedzieliby, że wszystko przez tę ciasnotę. To zupełnie bez sensu. Trzeba skupiać się na czymś innym, gdzie indziej szukać odpowiedzi. Istnieje na przykład różnica pomiędzy faktycznym wykluczeniem a poczuciem, że jest się wykluczonym. Te dwa stany to nie to samo. Myślę, że duża część dzisiejszych problemów na etnicznych przedmieściach wynika z poczucia, że jest się wykluczonym, niekoniecznie z faktycznego wykluczenia.\n- Dobre pytanie. Według mnie trzeba jednak stawiać ludziom większe wymagania. Nie rozumiem, jakich możliwości, które miałem ja, nie mają dziś palący samochody chuligani. Jaka jest między nami różnica? Moim zdaniem ja po prostu wykorzystałem szanse, które były i są w tym kraju. W Szwecji każdy, kto chce, może zdobyć wykształcenie. Myślę, że chwilami jesteśmy w Szwecji tak mili, że wydaje nam się, iż stawianie ludziom wymagań to już przejaw złośliwości i złej woli. Może wymagając, jesteśmy niedobrzy? Moim zdaniem, ten sposób myślenia ze strony wiodących polityków stwarza miejsce dla populistów, którzy mówią dziś o tematach, o których my nie mamy odwagi dyskutować. Oni je wręcz przejmują, zabierają nam.\nStawianie wymagań można interpretować też tak, że po prostu wierzysz, iż ludzie mogą im sprostać. Jeśli jakiejś wybranej grupie odpuszczasz więcej niż innym, to jest to w gruncie rzeczy dyskryminacja. Jakbyś zakładał, że na więcej ich nie stać.\n- Masz w pełni rację! Przecież stawiamy wymagania tym, których kochamy, na przykład naszym dzieciom. Mają chodzić do szkoły, uczyć się, uprawiać sport. W Szwecji przyjmujemy dużo ludzi, którzy doświadczyli wojny, przeżyli straszne rzeczy, mieli ciężkie życie. Kiedy tu przyjeżdżają, współczujemy im i widzimy w nich ofiary. Jeśli zdarzy się, że ci sami ludzie dopuszczą się jakichś wykroczeń, na przykład na publicznych basenach, doznajemy jakiegoś emocjonalnego czy nawet etycznego zawirowania.\nMustafa Panshiri (fot. mat. wyd. Wielka Litera)\nJak sobie poradzić z tą sytuacją? Jak zareagować? Nasza może przesadna tolerancja wynika z czystych intencji, z chcenia dobrze, jednak czasami z dobroci czyni się innym niedźwiedzią przysługę.\n- Może bierze się to stąd, że w Szwecji, która nie doświadczyła wojny od przeszło trzystu lat i jest krajem zamożnym i bezpiecznym, łatwo wpaść w fałszywe przeświadczenie, że wszyscy ludzie, którzy mieli w życiu trudno, są tym tak ciężko naznaczeni, że aż ograniczeni. Potrzebują pomocy i jeszcze raz pomocy. Tymczasem w ludziach tkwi wielka siła, jesteśmy w stanie podnosić się z najgorszych kryzysów, a bierność często nam szkodzi.\nByć może musimy się nawet zastanowić, czy szwedzki system opiekuńczy jest dopasowany do nas wszystkich, którzy przyjeżdżamy z innych krajów. Nie zrozum mnie źle, ale jest coś w tym, że szwedzkie zasiłki zostały stworzone dla Szwedów, którzy tu się wychowali i od dziecka wiedzą, że na przykład zasiłek dla bezrobotnych to nie jest coś, z czego chce się korzystać. Pobiera się go tylko wtedy, gdy naprawdę zawali ci się coś w życiu zawodowym. Zasiłki socjalne to także nie jest pomoc, której uzyskanie uznawane jest przez Szwedów za rzecz pozytywną, nikt nie chce być na zasiłku. Kiedy przyjeżdżają tu ludzie z innych kultur, na przykład z mojej ojczyzny, zostawiają za sobą dosłownie pustkę, a na miejscu dostają mieszkanie, pieniądze na jedzenie i ubrania. Nie otrzymują za to informacji o tym, czego się od nich w zamian oczekuje. Można wtedy łatwo dojść do wniosku, że skoro wszystko już jest, to po co iść do pracy. Moim zdaniem to nie jest system przystosowany do imigrantów.\nNie mówię tego dlatego, że chcę być surowy i okrutny. Nie chodzi mi o to, by udowadniać, że ludzie spoza Szwecji nie są w stanie zrozumieć tego systemu ani się do niego dopasować. Uważam tylko, że w państwie opiekuńczym ważne jest, by bardzo głęboko rozumieć jego założenia. Pomoc, którą możesz dostać, to jest twój plan B, a nie sposób na życie.\nCzy to, że część chłopców-uchodźców to w rzeczywistości dorośli, jest prawdziwym problemem, czy jakąś rozdmuchaną historią?\n- Duński Urząd Migracyjny informował jakiś czas temu, że przeszło siedemdziesiąt procent samotnie przyjeżdżających uchodźców-dzieci podawało nieprawdziwy wiek i było w rzeczywistości dorosłymi. W Finlandii przeszło sześćdziesiąt procent. Tak że uczciwie rzecz biorąc, trzeba przyznać, że nie wszyscy uchodźcy z Afganistanu podający się za dzieci są dziećmi. Szwecja jest jedynym krajem w Europie, który nie ma obowiązkowych testów medycznych wieku, od jakiegoś czasu dopuszczalne są kontrole dobrowolne. No i oczywiście to jest problem, bo w ośrodkach dla dzieci nie powinni mieszkać trzydziestolatkowie. To nie jest dobre, zdarzyły się już z tego powodu różne straszne rzeczy - napaści, gwałty i tak dalej.\nPowiem ci jednak, że sam mam dwadzieścia dziewięć lat i gdybym przyjechał tu dwa lata temu, nie wahałbym się twierdzić, że mam lat szesnaście.\n- Bo kiedy płacisz szmuglerom, żeby przewieźli cię przez kawał świata, a potem przyjeżdżasz do Szwecji, gdzie wiesz, że twoje szanse na azyl są znacznie większe, jeśli masz lat szesnaście, a nie dwadzieścia siedem, to tę szansę chwytasz. To nie jest wina tych młodych ludzi, że kłamią, to wina szwedzkich instytucji państwowych. Ich obowiązkiem powinno być kontrolowanie, kto wjeżdża do kraju, jeśli Szwecja ma być państwem prawa.\nCały ten bałagan doprowadził jedynie do żartów po prawej stronie o tym, że wszyscy młodzi uchodźcy z Afganistanu to brodate dzieci, a to przecież nie jest prawda. Wszystko to nie miałoby miejsca, gdyby od początku obowiązywały jasne zasady, gdyby politycy i niektórzy lekarze nie twierdzili uparcie, że to nieprawda, iż uchodźcy kłamią na temat swojego wieku, że to mit. Nie, to nie jest mit, oczywiście, że jeśli chce się zostać w Szwecji, robi się wszystko, by to stało się możliwe. To jest przecież normalne i ludzkie.\nKsiążkę Katarzyny Tubylewicz "Moraliści. Jak Szwedzi uczą się na błędach i inne historie" ukazała się w Polsce nakładem wydawnictwa Wielka Litera. Możesz ją kupić w Publio.pl w promocyjnej cenie.\nKatarzyna Tubylewicz i okładka jej książki (fot. Justyna Jaworska/mat. wyd. Wielka Litera)\nKatarzyna Tubylewicz. Pisarka, kulturoznawczyni i tłumaczka z języka szwedzkiego. Autorka powieści "Własne miejsca", Rówieśniczki" i "Ostatnia powieść Marcela". Współautorka głośnej antologii na temat czytelnictwa "Szwecja czyta. Polska czyta". W latach 2006-2012 była dyrektorką Instytutu Polskiego w Sztokholmie. Była też dyrektorką programową pierwszej edycji festiwalu "Odnalezione w Tłumaczeniu, Gdańskie Spotkania Tłumaczy" i prowadziła zajęcia na temat kultury polskiej na Uniwersytecie Sztokholmskim. Jako publicystka współpracowała z "Krytyką Polityczną" i "Gazetą Wyborczą". Mieszka w Sztokholmie i w Warszawie. Od lat praktykuje jogę i jest jej nauczycielką.\nJak obecnie wygląda życie w krajach arabskich? Czy imigranci są zainteresowani Polską?\n"przeszło siedemdziesiąt procent samotnie przyjeżdżających uchodźców-dzieci podawało nieprawdziwy wiek i było w rzeczywistości dorosłymi"\n"Ubrać w porcięta, zdjąć buty i ogolić mi to całe towarzystwo." Bareja się ze śmiechu w grobie przewraca.\nBardzo ciekawy i dobry artykuł. Teraz po jego lekturze trzeba właśnie wprost bez uciekania w opary absurdu zwanego polityczną poprawnością zadać pytanie: czy chcemy aby Polska niedługo też tak wyglądała ?\nSzaleństwo multi-kulti niszczy Europę. Codzienna nachalna, prymitywna propaganda "uchodźców", imigrantów oraz islamizacji Europy, którą uprawia Wyborcza jest po prostu obrzydliwa. Czemu Wyborczej tak bardzo zależy na zniszczeniu zachodniej cywilizacji?? (pytanie retoryczne).\n"Mustafa jest Szwedem".\nNie nie jest Szwedem. Być może jest obywatelem Szwecji ale na pewno nie Szwedem.\nMustafa: ".... uchodźcy najczęściej młodzi chłopcy"\nTo nie dzieci i kobiety oraz lekarze?\nChcąc dostosować się do zasad panujących w Szwecji będą musieli wybierać: islam czy lokalne prawo i zwyczaje. Te dwie rzeczy się wzajemnie wykluczają. Co większość wybierze, szczególnie gdy im się nie powiedzie?\nMustafa urodził się w Szwecji, jest Szwedem. Mysz Pipi urodziła się w stajni, jest koniem.\nObejrzyjcie sobie film - szwedzki - "Gra" w reż. Rubena Ostlunda.\nTam jest bardzo ładnie pokazane dokąd zmierzamy i dlaczego przegramy.\n"- Na pewno zauważyłaś, że latem tego roku na przedmieściach szwedzkich miast spłonęło wiele samochodów?"\n"- Yyy tak? No patrz, Wyborcza o tym jakoś nie pisała"\nSorry nie mogłem się powstrzymać. A tak w ogóle dobry tekst i to jest dobra metoda na 'wychowywania' czytelnika, co nie oszukujmy się jest przecież głownym celem Gazety. No ale najpierw było wciskanie propagandy na chama, bardzo dużo szkód narobili sobie i innym.


Jest to wspólny projekt powiatów ziemskich, którego liderem jest Powiat Lubelski. Przedsięwzięcie zakłada informatyzację powiatowych zasobów geodezyjnych obejmujących niemal 70 % powierzchni województwa lubelskiego. Całkowita jego wartość została obliczona na 187 500 000 zł, w tym środki wyasygnowane dla Powiatu Biłgorajskiego to niemal 14 000 000 zł, co stanowi 85% wartości projektu – pozostałe 15% finansuje Powiat Biłgorajski.\nPlanowana jest II edycja projektu e-Geodezja. Powiat Biłgorajski wyraził chęć przystąpienia do przedmiotowego projektu. W jego ramach planowana jest informatyzacja zasobów geodezyjnych gminy Goraj, Turobin i pozostałej części gminy Biłgoraj. Do czasu uruchomienia projektu będziemy realizował informatyzację zasobu z własnych środków - zapewnia starosta Andrzej Szarlip. Zależy nam na tym, aby informatyzacja zasobu geodezyjnego w tym powszechny dostęp do map naszego powiatu nastąpiła w możliwie najkrótszym czasie. Jest to istotne z punktu widzenia zarówno osób fizycznych jak i przedsiębiorców, którzy poszukują terenów inwestycyjnych na ziemi biłgorajskiej.\nKonieczność digitalizacji zasobów geodezyjnych wynika wprost z przepisów ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne – wyjaśnia kierownik WGiGN Ireneusz Bulicz - Cyfryzacja zasobów geodezyjnych jest bardzo ważna, ponieważ korzystają z nich wszyscy właściciele nieruchomości, w tym inwestorzy. Część zbiorów jest już opracowana w wersji numerycznej, ale reszta ma formę analogową, co nie pozwala na ich szybkie wykorzystanie i udostępnianie. Dlatego celem podjętego przedsięwzięcia jest ujednolicenie tego systemu, opracowanie numerycznej bazy danych, włącznie z mapami, by w ten sposób zdecydowanie ułatwić do nich dostęp – podkreśla kierownik.\nObecnie interesanci, którzy występują o wydanie dokumentów z rejestru gruntów i budynków otrzymują je przeważnie w wersji papierowej z niezbędnymi opisami. Dzięki uruchomieniu e-usług czas ich przygotowania zdecydowanie się skróci. Staramy się o kompleksową obsługę interesanta w postaci pobierania wypisów i wyrysów oraz realizowania samodzielnych płatności, jednak proces ten jest rozciągnięty w czasie, wymaga synchronizacji danych dlatego ostatecznie jego finalizacja nastąpi w II połowie 2021 roku. Natomiast już na początku roku w Sali Obsługi Interesanta WGiGN pojawi się opłatomat, co na pewno usprawni obsługę spraw geodezyjnych w urzędzie - podkreśla Grzegorz Winnicki z Biura ds. Komunikacji Medialnej, Informacji i Promocji.\nWarto przypomnieć, że geodezyjne bazy danych są podstawą działania wszelkich systemów informacji przestrzennej, które z kolei są jednym z najważniejszych narzędzi, dla sprawnego działania i rozwoju gospodarki w nowoczesnych społeczeństwach.


Bluza snowboardowa AG AGENT HOODNIE / BLUE\n75,00 zł Oszczędzasz 50%\nW naszym sklepie prezentujemy Państwu uwadze odzież, która ma zabezpieczyć przed wpływem negatywnych czynników atmosferycznych. Modelem, który należy do tej kategorii, jest bluza Analog Agent Hoodie / Blue.\nDlaczego warto kupić bluzę Analog AG AGENT HOODIE / BLUE?\nPrezentowany Państwu uwadze model jest wyjątkowy przez to, że przy jego uszyciu połączono praktyczny aspekt zastosowania z casualowym wyglądem. Dzięki temu produkt zapewnia doskonałą izolację przed zimnem w chłodniejsze dni i nada się jako warstwa ubrania do uprawiania sportów zimowych. Z kolei dzięki jego krojowi, można go założyć jako element garderoby codziennego użycia. Bluza została wykonana z naturalnych materiałów, które nie powodują reakcji alergicznych i są przyjemne w kontakcie ze skórą. Nietuzinkowość produktu jest obecna także w jego dużej, niekoniecznie widocznej na pierwszy rzut oka, odporności na wilgoć. Dodatkowym zabezpieczeniem przed warunkami atmosferycznymi jest także kaptur, którego stopień przylegania do głowy może być regulowany przy pomocy sznurków ściągających.


Ampersand magazine – Wikipedia, wolna encyklopedia\nWydawca Wyższa Szkoła Biznesu - National-Louis University\nRodzaj czasopisma społeczno-ekonomiczno-polityczny\nPierwszy numer Luty 2006\nRedaktor naczelny Filip Zieliński\nLiczba stron 28-32\n[ampersand.wsb-nlu.edu.pl/ Strona internetowa]\nAmpersand – polski miesięcznik angielskojęzyczny o tematyce społeczno-ekonomiczno-politycznej wydawany przez studentów Wyższej Szkoły Biznesu - National Louis University. Nazwa powstała od znaku pisarskiego &, będącego daleko przetworzonym symbolem łacińskiego spójnika "et" czyli polskiego "i".\nUkazuje się od lutego 2006 r. – najpierw w wersji elektronicznej, a od września 2006 r. w normalnej formie jako miesięcznik. Od roku akademickiego 2007/2008, Ampersand planuje dystrybucję na terenie małopolski i większych ośrodków akademickich zarówno w Polsce, jak i za granicą.\nMagazyn ma na celu łączenie po pierwsze polskich studentów z obcokrajowcami oraz ludzi wywodzących się z różnych kultur. Początkowo założeniem redakcji było informowanie o wydarzeniach dziejących się na uczelni, ale wraz z wzrostem zainteresowania magazynem i większą liczbą autorów, Ampersand przestał być jedynie akademickim miesięcznikiem. Redakcja skupia swą uwagę na wydarzeniach ze świata polityki, biznesu i dziedzin społecznych.\nTę stronę ostatnio edytowano 14 paź 2020, 17:16.


O blogu * Born in Poznań\nNazwa – Born in Poznań – odnosi się zarówno do treści publikowanych na blogu, jak i autorki – urodzonej i wykształconej w Poznaniu. Borninpoznan.pl to blog lifestylowy, powstały z potrzeby promocji poznańskich marek modowych, inicjatyw oraz lokalnych artystów. W wyznaczonych przeze mnie kategoriach – Miasto, Kultura, Moda i Lifestyle – nie zabraknie wzmianek o poznańskiej turystyce, odbywających się tu wystawach i festiwalach, nowych kolekcjach marek powstałych w naszym mieście i działających w Poznaniu lokalach gastronomicznych.\nDo dziś pamiętam swoje pierwsze praktyki dziennikarskie, w niestety nieistniejącym już serwisie Tutej.pl. Na dobre dałam się wciągnąć dopiero kilka lat później, kiedy na nieco ponad dwa lata związałam się z poznańskim oddziałem Polskapresse (dzisiaj Polska Press Grupa). Praca na stanowisku redaktora internetu utwierdziła mnie w przekonaniu, że to właśnie internet jest środowiskiem, w którym chcę rozwijać swoją karierę. Z czasem z tematyki lokalnej przerzuciłam się na szeroko pojęty lifestyle – moje teksty można było czytać na łamach serwisów LuxLux.pl, Snobka.pl, Kobieta.wp.pl oraz Wizaz.pl.\nBlog Borninpoznan.pl jest sumą moich dotychczasowych doświadczeń. Moje zamiłowanie do tematyki lokalnej nigdy nie zgasło, a współpraca z serwisami lifestylowymi pomogła dostrzec, że Poznań kryje w sobie jeszcze większy potencjał, niż mi się wydawało. Odzież spod szyldu poznańskich marek pozwoliłaby stworzyć garderobę od zera, a nowo otwierające się knajpki tworzą klimat miasta. Nie tylko inwestycje deweloperskie i im podobne sprawiły, że Poznań jest dzisiaj zupełnie inny niż 10 lat temu.\nJako jego autorka wczuwam się w rolę turysty, który miasto odkrywa na nowo, poszukując w nim inspiracji i miejsc oraz wydarzeń, o których warto pisać i mówić. Jestem lokalną patriotką, która wracając do Poznania po jakiejkolwiek podróży odczuwa ulgę i nieodpartą chęć spaceru swoimi ulubionymi ścieżkami (a najlepiej na szagę przez całe miasto wzdłuż i wszerz).\nJeśli chcecie dowiedzieć się więcej, poinformować mnie o ciekawym wydarzeniu czy skontaktować się ze mną w jakimś innym celu, piszcie na kontakt@borninpoznan.pl. Znajdziecie mnie również na Facebooku oraz Instagramie.\nWszystkie teksty i zdjęcia na blogu Born in Poznań, za wyjątkiem fotografii prezentujących kolekcje marek odzieżowych lub udostępnionych pod warunkiem podania źródła, są mojego autorstwa.\nBlog Borninpoznan.pl jest wpisany do Rejestru Dzienników i Czasopism Sądu Okręgowego w Poznaniu. Wydawcą i redaktorem naczelnym serwisu jest Małgorzata Mrozek.


Archiwa: Mini SNES - GAMENERD.PL\nSNES Classic ponownie w natarciu\nPosted on 17 lipca 2017 17 lipca 2017 By BoB Brak komentarzy do SNES Classic ponownie w natarciu\nJakiś czas temu pisaliśmy o retrokonsoli SNES w nowym odświeżonym wydaniu pod nazwą SNES Classic Mini. Po wielkiej burzy preorderów konsolę znów da się zamówić.\nCzytaj więcej “SNES Classic ponownie w natarciu” »\nNintendo SNES Classic Mini – znamy datę premiery i zestaw gier\nPosted on 27 czerwca 2017 By MM Brak komentarzy do Nintendo SNES Classic Mini – znamy datę premiery i zestaw gier\nPo udanej premierze konsoli Mini NES spekulowano kiedy i czy Nintendo zdecyduje się na wydanie jego następcy. Teraz już wiemy – SNES Classic Mini zapowiedziany!\nCzytaj więcej “Nintendo SNES Classic Mini – znamy datę premiery i zestaw gier” »\nNintendo – czy teraz Mini SNES?\nPosted on 28 grudnia 2016 28 grudnia 2016 By MM Brak komentarzy do Nintendo – czy teraz Mini SNES?\nWyniki sprzedażowe konsoli Mini NES pokazały, że odgrzewanie starych gier się opłaca. W USA miniaturowa retrokonsola rozeszła się w ilości dwustu tysięcy egzemplarzy. Dla Nintendo to sygnał, że ta droga jest jak najbardziej słuszna. Nie dziwi więc nowa plotka, która głosi, że następna na warsztat miniaturyzacji idzie platforma dobrze znana wszystkim miłośnikom retro gier –…\nCzytaj więcej “Nintendo – czy teraz Mini SNES?” »


Noclegi w Tallard - Oferty noclegów w Tallard - eSky.pl\nTanie Noclegi - Tallard\nZobacz najlepsze oferty noclegów w Tallard!\nChorges, 29 stycznia 2021, 2 noce\nCurbans, 29 stycznia 2021, 2 noce\nLa Freissinouse, 29 stycznia 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Sprawdź więcej ofert w Tallard\nWybierając się do Tallard, znajdziesz noclegi na każdą kieszeń przeznaczone dla turystów o zróżnicowanych potrzebach. Na przyjezdnych czekają przestronne i komfortowo wyposażone obiekty z wieloma udogodnieniami oraz tanie hostele, w których przenocuje się podczas kilkudniowego city break. Noclegi w Tallard są dostępne zarówno w centrum, jak i w pobliżu lotniska oraz w mniej popularnych dzielnicach lub regionach. Dzięki temu wybierzesz nocleg w Tallard w dogodnej lokalizacji w zależności od Twoich dalszych planów. Wcześniejsza rezerwacja noclegu w Tallard daje pewność, że po dotarciu na miejsce wypocznie się po podróży bez stresu związanego z poszukiwaniem hotelu, apartamentu lub innego obiektu dla podróżnych. Zarezerwuj nocleg zanim pojedziesz do Tallard, a podróż upłynie w przyjemniejszej atmosferze.\nNajlepsze noclegi - Tallard\nNoclegi w Tallard obejmują rozbudowaną ofertę z wielu obiektów dla turystów podróżujących w pojedynkę, par, rodzin, seniorów oraz grup. Przyjezdni mogą przenocować w apartamentach, hotelach i pensjonatach, oferujących maksimum prywatności oraz znajdujących się w centrum Tallard. Udogodnienia w postaci bliskości wypożyczalni samochodów, komunikacji publicznej, sklepów, obiektów usługowych oraz rekreacyjnych są gwarancją udanego wypoczynku. Jeśli interesują Cię luksusowe noclegi, Tallard ma szeroką ofertę dla Ciebie. W wybranym miejscu znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz podczas urlopu lub podróży w celach biznesowych. Nocleg na terenie Tallard zarezerwujesz w obiektach z udogodnieniami dla niepełnosprawnych, niemowląt i małych dzieci oraz podróżujących wraz ze zwierzętami.\nJak znaleźć noclegi w Tallard?\nNoclegi w Tallard szybko znajdzie się przez wyszukiwarkę po podaniu kierunku podróży oraz daty zameldowania i wymeldowania. Po zaznaczeniu liczby podróżnych wyszukiwarka wskaże, które noclegi na terenie Tallard są dostępne. Wybór noclegu ułatwiają filtry typu obiektu i liczby gwiazdek, oceny gości, odległości od centrum oraz bezpłatnego anulowania rezerwacji. Dzięki temu bez trudu wybierzesz nocleg w Tallard już w kilka minut. Możesz zarezerwować sam nocleg lub nocleg wraz z przelotem w zależności od potrzeby.\nJakie udogodnienia znajdę przy noclegach w Tallard?\nUdogodnienia przy noclegach w Tallard są zależne od wybranego typu obiektu oraz liczby gwiazdek. W dostępnych miejscach na gości czekają pokoje z aneksami kuchennymi, balkonem, klimatyzacją, zestawem do kawy i herbaty, kompletem ręczników i dostępem do Internetu. Przyjezdni mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu przy obiekcie, zamówić posiłek w restauracji lub wybrać hotel z basenem. Dodatkowo noclegi w Tallard zarezerwujesz w obiektach zapewniających gościom transfer z lotniska i na lotnisko.\nGdzie rezerwować noclegi w Tallard?\nRezerwacji noclegów w Tallard można dokonać przez Internet. Decydując się na rezerwację na eSky.pl, wybierasz jedynie sprawdzone obiekty. Dzięki temu po dotarciu do Tallard, nocleg jest przygotowany zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Płatność za wybrany pokój odbywa się przez bezpieczny system PayU lub za pomocą karty kredytowej. W razie rezygnacji z wyjazdu, przysługuje Ci prawo do bezpłatnej anulacji rezerwacji noclegu w Tallard. Termin bezpłatnego odwołania rezerwacji jest podawany podczas wyszukiwania obiektu.\nIle kosztuje nocleg w Tallard?\nKoszt noclegów w Tallard jest zależny od kilku czynników. Najtańsze są zajazdy, hostele i kempingi, najwięcej kosztują noclegi w hotelach i luksusowych apartamentach. Cena rezerwacji jest związana z terminem, długością pobytu oraz liczbą gości. Jeżeli chodzi o noclegi, Tallard cechuje się przystępnością cenową przez cały rok, jednak najmniej płaci się poza sezonem. Koszty pobytu maleją, gdy w jednym pokoju melduje się większa liczba osób oraz gdy rezerwuje się nocleg w Tallard na okres powyżej tygodnia.


Nowe Call of duty nie pojawi się w 2023 roku. Dlaczego?\nOd wielu lat nowa odsłona Call of Duty pojawiała się co roku. Po przejęciu Activision Blizzard przez Microsoft sugerowano, że harmonogram ten zostanie zmieniony. Plotki sugerują, że decyzja została już podjęta i w przyszłym roku nie zobaczymy nowego CODa. Otrzymamy jednak grę F2P!\nNowe Call of Duty dopiero w 2024 roku\nMicrosoft kilka tygodni temu przejął Activision Blizzards za rekordową sumę 69 miliardów dolarów. Po tak gigantycznym ruchu miłośnicy gier wydawcy zaczęli zastanawiać się, czy przejęcie wpłynie na częstotliwość wydawania gier. Okazuje się, że tak. Jason Schreier z Bloomberga zdradza, że Microsoft zaczyna działać i sugeruje, że seria Call of Duty nie będzie pojawiać się co roku.\nPrzeczytaj także: Call of Duty Warzone. Wydawca ma sposób na cheaterów?\nNa wprowadzenie zmian nie musieliśmy długo czekać. Nowy właściciel Activision Blizzard zdecydował, że najpopularniejsza seria od Activision nie będzie pojawiać się co roku. Oznacza to, że w 2023 roku nie zobaczymy tytułu AAA z serii Call of Duty. Gra, nad którą pracowało Treyarch, miała zostać zaprezentowana w przyszłym roku, jednak tak prawdopodobnie się nie stanie. Jej premiera została opóźniona.\nNowy COD nie pojawi się w 2023 roku. Co dostaniemy w zamian? 25\nMicrosoft wprowadza swoje zmiany\nNowa polityka wprowadzona do Activision przez Microsoft może okazać się bardzo dobrym ruchem. Ostatnie gry z serii Call of Duty nie zostały zbyt dobrze przyjęte przez społeczność graczy, jak i recenzentów. Tytuły miały sporo błędów, a sama rozgrywka pozostawia wiele do życzenia. Dodatkowy rok prac nad grą może przynieść pożądane efekty, a studio, które nad nią pracuje, nie będzie musiało ścigać się z terminami. To nigdy nie wychodzi dobrze.\nLukę, która pojawi się w 2023 roku, wypełnią dwie zapowiedziane już gry. Mowa tutaj o Modern Warfare 2 oraz Call of Duty Warzone 2. To jednak nie wszystko, ponieważ sugeruje się, że Treyarch pracuje nad innym tytułem F2P, który ma nie być związany z serią Warzone. Gra ta miałaby się pojawić właśnie w przyszłym roku.\nCall of Dutycall of duty 2023call of duty modern wartfare 2call of duty MW2call of duty warzonecall of duty warzone 2codwarzone


Raymond Uruka | Anime Revolution Sprites PBF Wiki | FANDOM powered by Wikia\nRasa Half Saiya-jin\nPoziom mocy 100.000 PL\nPokrewieństwa Tyson Uruka - ojciec\nKayla Uruka - matka\nAmane Horigome - kuzyn\nHoror - chowaniec\nRosa - partnerka\nRaymond Uruka - jeden z obrońców Terry, ostatni potomek pradawnych Bogów Elementów. Od zniszczenia wyspy Dante, na której się wychował, zamieszkuje willę w Eminie wraz z kuzynem, dziewczyną oraz chowańcem. Rodzice zginęli w trakcie walki z kosmitą, parę minut przed zatonięciem Dante.\nJego moce skupiają się głównie na energii Ki. Wszystko to za sprawą ojca, po którym odziedziczył nie tylko saiyańską krew, ale także zapał do walki. Posiada również boskie geny za sprawą matki, umożliwiające mu kontrolę nad pradawnym żywiołem burzy.\nNa pozór dosyć spokojna, wyważona osoba. Sympatyczny, wesoły, działający instynktownie. Jednak jego wojownicza natura powoduje, że toczy walki z przyjemnością. W walce wręcz jest niemalże geniuszem, gdyż już od dziecka miał smykałkę do tejże dziedziny walki. Pojedynki woli toczyć na osobności, by nie narażać innych, a w szczególności bliskich i niewinnych ludzi. Uwielbia starcia z silniejszymi od siebie przeciwnikami, kiedy to ma okazję się wykazać, lecz również dobrze zabawić. Gdy światu lub ludziom zagraża niebezpieczeństwo jest gotów porzucić dotychczasowe zajęcia i stanąć w ich obranie, kładąc na szali własne życie. Nawet w trudnych sytuacjach zwykł nie tracić poczucia humoru. Stara się myśleć pozytywnie, a nawet drwić z przewagi przeciwnika. Nie łatwo jest go całkowicie wyprowadzić z równowagi, lecz swoją prawdziwą moc ujawnia dopiero w gniewie. Ekstremalne przeżycia i silne emocje mogą udowodnić, że jest silniejszy niż się wydawało.\nUsposobienie: Neutral Good\nRayem ma ciemne, chaotycznie ułożone włosy i błękitne oczy. Dzięki regularnym treningom jest bardzo dobrze zbudowany. Ma dłuższy od saiyańskiego ogon, który o dziwo potrafi jakoś ukryć w spodniach. Preferuje proste, wygodne ubrania. Najczęściej można go zobaczyć w jasnoniebieskiej podkoszulce oraz ciemnych, luźnych spodniach. Nosi rękawice bez palców, buty oraz pas sinego koloru. Na ramieniu prawej ręki zwykle zakłada zieloną opaskę. Klamra na jego pasku ma charakterystyczny znak w kształcie przekreślonej litery "V". Dodatkowo, do pasa przyczepiony jest metalowy łańcuch.\nTelefon komórkowy: jeden z najnowszych obecnie modeli tego typu urządzeń. Dzięki seriom modyfikacji i wgrania programów hakerskich, posiada wiele ciekawych funkcji, jakich normalny telefon mieć nie powinien.\nKapsułka Hoi Poi z patelnią: kapsułka z dosyć... nietypową zawartością. Niewielu wie o posiadaniu przez młodzieńca tej kapsułki, a tym bardziej o celu, dla którego ją przy sobie nosi.\nFasolki senzu (x12): magiczne fasolki leczące wszelkiego rodzaju obrażenia oraz odnawiające zapasy energii.\nAmulet feniksa: prezent za wykonane zadanie w piekle. Wewnątrz amuletu znajdują się łzy feniksa. Ożywia osobę, która aktualnie go nosi, lecząc przy tym również wszelkiego rodzaju obrażenia. Przedmiot jest jednorazowego użytku.\nEnergetyczna kulka: Devil Soul: pochodzenie nieznane. Niewielka, czerwona kulka, po zmiażdżeniu której użytkownik na krótki okres czasu dostaje potężnego wzmocnienia do atrybutów związanych z ofensywą. Przedmiot jednorazowego użytku.\nSmoczy radar: urządzenie służące do namierzania Smoczych Kul, co bardzo pomaga w ich skompletowaniu. Młodzieniec nie oddał tego przedmiotu właścicielowi, przez co stał się on jego własnością.\nzasłużyć sobie na tytuł bohatera.\nszukać nowych wyzwań.\nstać się pełnoprawnym bogiem.\nzostać patronem Terry.\nzreformować boski świat.\nw pełni opanować wszystkie swoje moce i osiągnąć limit.\nzhybrydyzować wszystkie swoje moce i przekroczyć limit.\nnauczyć Horora aportowania.\nAtaki specjalne Rayema skupiają się głównie na zużyciu energii. Młodzieniec posiada ogromne jej zasoby, dzięki czemu jego techniki oraz transformacje stoją na bardzo wysokim poziomie. Podczas walki korzysta zwykle z saiyańskich mocy, lecz to głównie jego boska forma i jej możliwości budzą największy postrach wśród przeciwników.\nMistrzostwo Kamehameha: dzięki nabytym doświadczeniom, a przede wszystkim latom ciężkich treningów, Rayem do perfekcji opanował technikę sławnej fali uderzeniowej Boskiego Mistrza. Teraz, nawet najsłabsza wystrzelona przez Urukę fala cechuje się wielką mocą. Z powodu ogromnego ryzyka i wielkiej siły destrukcji, ich użycie zostało ograniczone do ostateczności.\nWładza nad pogodą: naturalna zdolność, jaką chłopak posiadał od urodzenia. Naukę korzystania z tego daru rozpoczął jednak dopiero po poznaniu swojej boskiej natury. Nie korzystając z żadnych transformacji, jest w stanie np. wywołać deszcz, huragan i burzę lub rozpogodzić niebo. W swej boskiej postaci możliwości te ulegają znacznemu poszerzeniu - jest w stanie np.: manipulować temperaturą otoczenia, wywołać opady śniegu, gradu, a nawet deszczu ognia.\nClothes Beam: promień, który materializuje lub naprawia odzież. Wbrew pozorom to całkiem pomocna umiejętność.\nRipper: umiejętność wzmacniająca Ki Cannon. Umożliwia ona trwałe niszczenie komórek zdolnych do regeneracji.\nFusion Dance: zdolność prawidłowego wykonania tańca fuzyjnego.\nBukujutsu: podstawowa technika umożliwiająca latanie.\nMiracle Step: zaawansowana technika szybkiego poruszania się.\nInstant Transmission: technika służąca do wykrywania energii innego wojownika, a następnie umożliwiająca przeniesienie się do niego. Biegle opanowana umożliwia teleportację do dowolnego miejsca, o którym się pomyśli, a które znajduje się w obrębie danej przestrzeni.\nNope!: nieprzewidywalna kontra na dowolnego rodzaju akcję przeciwnika.\nRayem Punch: szybki cios w twarz o zaskakująco dużej sile.\nSlice & Dice: wielokrotna seria szybkich cięć przy pomocy broni białej (lub nie tylko...). Atak zwieńczony jest w dosyć efektywny sposób, poprzez rzut orężem i przeszycie nim przeciwnika, a następnie złapaniu go i szybkiemu wyprowadzeniu ostatecznego cięcia.\nTechniki fizyczne z użyciem energii\nSpirit Sword: otoczenie dłoni energią, tworzącą ostrze o różnej długości.\nSoaring Dragon Strike: potężny podbródkowy, którego siła została zwiększona energią Ki. W efekcie, uderzeniu towarzyszy błękitna smuga energii, przypominająca kształtem smoczą głowę.\nDragon Fist: przeszycie przeciwnika na wylot przy pomocy zgromadzonej w pięści energii. W trakcie uderzenia zwykle odnosi się wrażenie, iż przez cel przelatuje szarżujący smok.\nKi Cannon: odepchnięcie przeciwnika za pomocą niewidocznej dla oka, czystej energii Ki.\nEnergy Shield: rodzaj frontalnej bariery służącej do ochrony siebie lub innych.\nGalactic Donut: energetycznie pierścienie unieruchamiające przeciwnika. Siłę ucisku można z każdą chwilą kontrolować, a także doprowadzić do detonacji owych tworów.\nGekiretsu Madan: seria iskrzących pocisków, których rozmiary oraz moc wzrastają, gdy użytkownik jest zdenerwowany.\nMasenko: złota fala energetyczna. Choć moc tej techniki nie jest aż tak ogromna, siła z jaką naciera na cel, czyni ją ciekawym wariantem obronnym, bądź możliwością kontrataku.\nBurning Attack: kula energii sprawiająca wrażenie płonącej, która powoduje sporą eksplozję. Technika musi być poprzedzona serią szybkich gestów rękami.\nHeat Dome Attack: użytkownik otacza się kopułą Ki, a następnie wystrzeliwuje potężny słup złotej energii, mający na celu znajdującego się nad użytkownikiem oponenta.\nBig Bang Attack: kula energii, która po zetknięciu się z celem wywołuje ogromnych rozmiarów eksplozję.\nMaximum Flasher: skoncentrowana wiązka energii Ki o złotej barwie, wywołująca spory wybuch.\nFinal Shine Attack: jedna z najpotężniejszych technik wykonywanych przy pomocy jednej ręki. Jej barwa graniczy w odcieniach zieleni i błękitu. Powoduje ogromne szkody, zaś jej ładowaniu towarzyszy charakterystyczny świst.\nFinal Flash potężna, złota fala energetyczna, mogąca obrócić w nicość niemalże wszystko. Jej ładowaniu mogą towarzyszyć różne anomalie pogodowe - na przykład wichury, wyładowania elektryczne i atmosferyczne, powstanie ogromnego krateru pod użytkownikiem, czy nawet zaćmienie. Techniki tej należy używać z rozwagą, gdyż nawet minimalny błąd może być potworny w skutkach.\nStardust Breaker: tęczowa kulka, przybierająca po złapaniu postać gwiazdek. Po trafieniu w cel dokonuje rozpadu ciała przeciwnika oraz oczyszczeniu jego duszy z negatywnej energii. Idealna do niszczenia demonów i innych złych stworzeń, lecz na skutki działania techniki trzeba zaczekać to kilka sekund.\nKamehameha: technika fali uderzeniowej o niebieskiej barwie. Jej siła zależy od czasu ładowania oraz użytej mocy.\nInstant Kamehameha: połączenie technik Instant Transmission oraz Kamehameha. Polega na przeniesieniu się chwilę przed wystrzeleniem fali uderzeniowej.\nSuper Kamehameha: znacznie potężniejsza wersja zwykłej fali uderzeniowej. Jej ogromna siła zależy od czasu ładowania oraz użytej mocy.\nSupernova: olbrzymia kula energii, na którą wpływ ma także energia termiczna znajdująca się w okolicy. Pobierając ciepło, może doprowadzić do chwilowego oziębienia otoczenia. W zależności od czasu ładowania i użytej mocy, atak może być bardziej lub mniej destrukcyjny.\nJako half-saiyan, Raymond posiada możliwość transformacji w Super Wojownika. Ponieważ osiągnął tą formę już w wieku dziecięcym, za sprawą treningów zdołał przyzwyczaić do niej organizm na przestrzeni lat. Jest to dopiero pierwszy, najbardziej podstawowy poziom, jaki oferuje ten typ transformacji. Stadium to idealnie nadaje się do każdej dziedziny walki, a dzięki treningom i częstemu z niej korzystaniu, zużycie energii jest wręcz nieodczuwalne.\nRayem jest ostatnim potomkiem Bogów Elementów.\nJego techniki typu Kamehameha stały się tak potężne, że przez ogromne ryzyko i siłę destrukcji ich użycie zostało ograniczone do ostateczności.\nWiększość przemian została zablokowana i wciąż pozostaje niedostępna. Jest to efekt pierwszej hybrydyzacji mocy, która miała miejsce w świecie wewnętrznym.


Istebna Złoty Groń, Beskid Śląski, Polska - informacje, opis, mapa tras narciarskich, ceny skipassów, apres ski, kontakt\nOśrodek Narciarski Złoty Groń zajmuje środkową sekcję północnego stoku góry o tej samej nazwie – najpopularniejszego terenu narciarskiego w Istebnej. Położony pomiędzy Zagraniem i Chichotem, jest największy i najbardziej zróżnicowany z całej trojki, ma też najnowszą infrastrukturę, praktycznie postawioną od nowa po 2012 roku. U góry łączy się z terenami zjazdowymi wyciągu Chichot, z którymi stanowi pewną całość – od sezonu 2013/14 obie stacje objęte zostały wspólnym karnetem.\nGłówną uwagę narciarzy zajmuje szeroki stok, z kilkoma wariantami, który obsługuje nowoczesna 6-osobowa kolej krzesełkowa szwajcarskiej firmy Bartholet Maschinenbau AG, o długości 765 m, przewyższeniu 150 m, przepustowości 2 400 osób na godzinę, prędkości 5 m/s i czasie wjazdu na szczyt 2,6 minuty. Jest to jedyna, jak na razie, 6-osobowa kolej w całym Beskidzie Śląskim. Stok jest w górnej części dość stromy, w dole wywłaszcza się znacznie, tworząc szeroką arenę zjazdową. Wytyczono tu trzy trasy – niebieskie i czerwono niebieskie, które łącznie mają ponad 1,6 km długości, warto jednak pamiętać, że to bardziej są warianty, niż autonomiczne trasy zjazdowe. W dolnej części stoku działa krótki (niecałe 300 metrów) wyciąg talerzykowy, a także wyciąg przedszkola narciarskiego.\nW sumie, razem z wyciągiem Chichot ośrodek ma ponad 2,6 km tras zjazdowych obsługiwanych przez kanapę i dwa talerzyki, o łącznej przepustowości 4,6 tys. osób na godzinę. Przy dolnej stacji znajdują się 4 punkty gastronomiczne, wypożyczalnia sprzętu, mały sklep sportowy, specjalnie przygotowany Park Śnieżny Białego Misia z bezpłatnym wyciągiem dla dzieci, szkoła narciarska i snowboardowi, a także bawialnia dla najmłodszych. W sumie jest to całkiem dobrze zorganizowany teren rodzinny, który z pewnością może zadowolić także bardziej zaawansowanych narciarzy, zwłaszcza po połączeniu wspólnym karnetem z sąsiednim Chichotem.\nDługość tras zjazdowych: 2.67 km\n- trasy łatwe 1.82 km\nSezon narciarski od grudnia do 2022.04.03\nWyciągi czynne od 07:30 do 15:00\nHotele w ośrodku narciarskim Złoty Groń\nGaleria: Złoty Groń - warunki narciarskie 20.02.2016\nGaleria: Złoty Groń dobre warunki w kiepską pogodę\nGaleria: Złoty Groń warunki narciarskie 27 grudnia 2014


Poszła do kosmetyczki. Auto zaparkowała… na pasach - Lubin - istotne.pl\nPoszła do kosmetyczki. Auto zaparkowała……\nPoszła do kosmetyczki. Auto zaparkowała… na pasach\nfot. KPP Lubin Policjanci z wydziału ruchu drogowego baczniej przyglądają się temu, w jaki sposób kierowcy parkują na terenie miasta.\n2015-06-19 07:01 istotne.pl Redakcja kierowca, policja, bezpieczeństwo, mandat\nSkrzyżowanie, przejście dla pieszych, blokowanie wyjazdów czy też innych pojazdów – to nie problem, byleby tylko zaparkować. Tłumaczenie przeważnie takie samo: „ja tylko na chwilę”, „bo mi się śpieszyło”. Tyle że to nie zwalnia o myśleniu o innych. Bezmyślne parkowanie bardzo często stwarza utrudnienia w ruchu, ogranicza widoczność czy tez utrudnia korzystanie pieszym z przejścia. Policjanci stanowczo reagują na takie zachowanie.\nPrzykład z wczoraj: 42-letnia lubinianka zaparowała swój samochód na przejściu dla pieszych. Po pewnym czasie powróciła. Zapytana o powód nieprzepisowego parkowania, oświadczyła, że... była u kosmetyczki. Dodatkowy koszt wizyty to 300 zł mandatu i 1 punkt karny. Pani uniknęła kolejnych kosztów, gdyż funkcjonariusze odwołali pomoc drogową, która miała odholować źle zaparkowany pojazd.\nKierowcafot. KPP Lubin\nPolicjanci z wydziału ruchu drogowego ostrzegają: każde auto zaparkowane nieprzepisowo, które będzie stwarzało zagrożenie w ruchu drogowym, będzie odholowane na parking, a jego właściciel – poza kosztami odholowania – będzie musiał się jeszcze liczyć z mandatem karnym.


Skok na pieniądze emerytów - Nasz Dziennik\nW mijającym tygodniu rządząca koalicja kolanem przepchnęła w Senacie RP ustawę o otwartych funduszach emerytalnych. Istota tego manewru – którego trudno nie uznać za wyrafinowany przejaw kreatywnej księgowości – polega na przełożeniu tych samych środków z jednej szuflady do innej tego samego biurka.\nCzęść bowiem składki emerytalnej przekazywanej do OFE, które były inwestowane w obligacje Skarbu Państwa, zostanie zaksięgowana na wirtualnych kontach ZUS. Bez względu jednak na to, czy były to obligacje, czy będą to wirtualne konta, w gruncie rzeczy jest to ten sam dług w formie zobowiązania do wypłaty przyszłej emerytury.\nJednak w wyniku sztuczki księgowej zaproponowanej przez rząd Tuska formalnie zmniejszy się o 150 mld zł dług publiczny, ponieważ zobowiązania ZUS nie są uwzględniane jako dług publiczny. Dzięki temu manewrowi PO chce jeszcze przedłużyć swoje rządy, a co będzie później, zgodnie z zasadą „po nas choćby potop”, to ich już nie obchodzi.\nJako senatorowie PiS głosowaliśmy przeciw rządowym zmianom, bo to nie jest żadna reforma, tylko typowy skok na kasę. Ponadto ta niedopracowana ustawa, wzbudzająca bardzo poważne wątpliwości konstytucyjne, w przypadku zakwestionowania jej przez Trybunał Konstytucyjny będzie rodziła ogromne, wielomiliardowe odszkodowania, co może być gwoździem do trumny finansów publicznych w przyszłości.\nDlatego wnioskowaliśmy o dodatkowe skierowanie projektu do senackiej Komisji Ustawodawczej oraz postulowaliśmy odłożenie głosowania do czasu zaproponowania przez rząd rzeczywistej i całościowej reformy systemu emerytalnego uwzględniającej realia gospodarcze Polski, sytuację na rynku pracy, a przede wszystkim dramatyczną zapaść demograficzną.\nOd początku reformy emerytalnej wprowadzonej przez rząd Jerzego Buzka byłem wobec niej sceptyczny. Jesienią 1998 roku – będąc wówczas posłem – głosowałem przeciwko niej z prostego powodu, ponieważ nie rozwiązywała ona głównej przyczyny zapaści systemu emerytalnego wynikającej z dramatycznie pogarszającej się sytuacji demograficznej. Tymczasem wiele milionów Polaków zostało przekonanych wielką kampanią medialną, że ta zmiana będzie prowadziła do wzrostu emerytur.\nJednak rzeczywiści autorzy reformy zdawali sobie sprawę, że będzie odwrotnie. I to przeświadczenie trwa do dziś. OFE w jakimś sensie przypomina lwią spółkę: Polacy płacący składki emerytalne mają zobowiązania, czyli obowiązkową daninę publiczną, a druga strona ma prawa, w tym gigantyczne wynagrodzenia. Sama obsługa OFE i prowizja pochłonęła 17 miliardów złotych! Poza tym system OFE wygenerował mechanizm do nieustannego zadłużania się państwa, co prowadzi do kryzysu budżetowego.\nUstawa o OFE wprowadzona przez ekipę Donalda Tuska w zasadzie poza przeksięgowaniem długu publicznego niczego nie zmienia w niewydolnym systemie emerytalnym w Polsce. Dlatego PiS zgłosiło wniosek o wysłuchanie publiczne w sprawie zmiany ustawy o systemie emerytalnym.\nWniosek ten poparły wszystkie kluby opozycyjne oraz przedstawiciele strony społecznej i różnych organizacji biorących udział w posiedzeniu sejmowej Komisji Finansów Publicznych. Jednakże wniosek ten został odrzucony przez PO i PSL.\nPonadto PiS przygotowało szereg poprawek uszczelniających i zwiększających bezpieczeństwo systemu emerytalnego, a także zmniejszających opłaty za zarządzanie OFE i pozostawienie minimalnej stopy zwrotu, jaka jest obecnie. Wnioski zostały odrzucone, ponieważ rządowi nie chodzi o bezpieczeństwo emerytalne Polaków, lecz o łatanie budżetu i szybkie przejęcie 2/3 obecnych zasobów emerytalnych Polaków.


Legutko: Opozycja śpiewa kłamliwą arię o polexicie - RMF24.pl\nSobota, 6 kwietnia (19:15)\n"W Polsce cały czas opozycja śpiewa tę swoją kłamliwą arię o polexicie, a tu widać jak na dłoni, że Unia Europejska potrzebuje reformy" – mówił w małopolskich Liszkach Ryszard Legutko – europoseł Prawa i Sprawiedliwości i kandydat tej partii w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Legutko na spotkaniu w Gminnym Ośrodku Kultury. Dodał, że opozycja wprowadza "nastawienie unijnej pobożności", co znaczy, że nie można powiedzieć niczego krytycznego o UE, bo od razu pojawia się zarzut polexitu. "To swoistego rodzaju psychologiczny i moralny szantaż" – ocenił.\nRyszard Legutko /Paweł Supernak /PAP\nLegutko mówił, że jak pokazują badania, coraz więcej Polaków dostrzega problem "równych i równiejszych w UE". Powiedział, że po majowych wyborach monopol koalicji, która rządzi Unią Europejską od 40 lat "może być bardzo mocno nadkruszony".\nInstytucje unijne są wykorzystywane przez opozycję do walki z polskim rządem. To jest praktyka nie tylko oburzająca, ale praktyka właściwie samobójcza, dlatego że bardzo osłabia Polskę. Nie tylko w tym znaczeniu, że ta presja instytucji może być dla nas szkodliwa, ale również z tego powodu, że nie występujemy w sprawach ważnych wspólnie - mówił Legutko. PO i towarzysze nie zdają sobie sprawy z tego, że oni wykorzystali właściwie wszystko, co można wykorzystać ze strony swoich ważniejszych mocodawców czy przyjaciół i już więcej nie dostaną. Zawsze będzie odpowiedź: myśmy wam już pomogli, więc nie męczcie nas w sprawie energii albo rolnictwa - dodał.\nZdaniem europosła bycie człowiekiem "w postawie proszalnej do walki ze swoimi przeciwnikami czy antagonistami w kraju" wcale nie wzmacnia. Oni są klientami tak naprawdę mało ważnymi, a nie partnerami - mówił Legutko. Odnosząc się do sytuacji w kraju powiedział, że opozycja "podważa pozycję Polski przez rozszerzanie konfliktu wewnętrznego czy angażowanie obcych podmiotów w konflikt wewnętrzny".\nTagi:Ryszard Legutko, opozycja\nNewsArdanowski: Złamaliśmy monopol tych, którzy trzymali za gardło polski rynek


Czołg Vickers E w polskiej służbie\nw polskiej służbie\n[ Strona główna ] [ Polska broń pancerna / czołgi ] [ Polskie oddziały pancerne ] [ Steel Panthers ] [ Linki ]\n© Michał Derela, 2003-2010 Duża modernizacja: 19. 1. 2010, aktualizacja 10. 2. 2010.\nCzęść I: rozwój i konstrukcja czołgu\nPolski Vickers E jednowieżowy\nHistoria - Uzbrojenie i wyposażenie - Użycie bojowe - Malowanie - Modele | Galeria\nStrona ta poświęcona jest zastosowaniu czołgów lekkich Vickers Mk.E w Wojsku Polskim. Historia rozwoju, opis techniczny i dane techniczne znajdują się w części I. Szczegóły dotyczące eksportu i międzynarodowej służby czołgów Vickers Mk.E znajdują się w części II.\nNotka: podczas modernizacji strony w 2009/10 poprawie uległa m.in. liczba zakupionych czołgów. W oznacza linki zewnętrzne do odpowiednich artykułów Wikipedii (miejsca można znaleźć na mapach, klikając współrzędne w artykułach).\nZamówienie czołgów Vickers\nPrzeznaczone dla Polski Vickersy E w hali montażowej zakładów Vickersa w Tyneside w czerwcu 1932 roku. \nPod koniec lat dwudziestych oczywista stała się potrzeba wyposażenia Wojska Polskiego w nowoczesne czołgi, produkowane w kraju, w celu zastąpienia przestarzałych, pochodzących z I wojny światowej czołgów Renault FT-17. Ponieważ polscy konstruktorzy nie mieli początkowo doświadczenia w projektowaniu czołgów (jedyny wczesny projekt czołgu WB-10 okazał się nieudany i wymagał dopracowania), postanowiono zakupić odpowiednią licencję za granicą, która następnie mogłaby się stać podstawą dla własnych prac konstrukcyjnych.\nPocząwszy od 1926 roku polskie Ministerstwo Spraw Wojskowych utrzymywało kontakty z angielską firmą zbrojeniową Vickers-Armstrongs Ltd. Początkowo oferowano Polsce zakup czołgów średnich Vickers Mark C oraz Mark D, lecz zostały one odrzucone jako nie spełniające wymagań (pojedyncze egzemplarze tych czołgów zostały następnie zakupione odpowiednio przez Japonię i Irlandię). W 1928 roku firma Vickers zbudowała prototyp nowego czołgu: Vickers 6 ton (Mark E), który miał się okazać jedną z bardziej znaczących konstrukcji czołgów w historii rozwoju broni pancernej. Na początku lat 30. był on niewątpliwie jednym z najnowocześniejszych czołgów na świecie. Czołg zaprojektowano w dwóch wariantach: dwuwieżowy Mk. E Type A (Alternative A) był uzbrojony tylko w karabiny maszynowe, natomiast jednowieżowy Mk. E Type B (Alternative B) był pierwszym produkowanym na świecie czołgiem uzbrojonym w działko i karabin maszynowy sprzężone w wieży.\nWięcej szczegółów i konstrukcja czołgu Vickers 6 ton (Mk.E) w części I.\nPolski dwuwieżowy Vickers w początkowej konfiguracji (1932-34), wczesnym czterokolorowym kamuflażu, uzbrojony w dwa km 7,92 mm wz.25. \nPolskiej delegacji pokazano podwozie nowo opracowywanego czołgu Vickersa już w styczniu 1927. Już 22 sierpnia 1927 Komitet d/s Uzbrojenia i Sprzętu (KSUS) podjął uchwałę o zakupie 30 czołgów Vickersa, chcąc zapewnić wyposażenie wojska w pewną ilość nowoczesnych czołgów jeszcze przed rozstrzygnięciem konkursu na polski projekt czołgu (który ostatecznie nie przyniósł udanych konstrukcji). Planów zakupu czołgów Vickersa jednak wówczas nie zrealizowano, prawdopodobnie z powodu wysokiej ceny, a Polska zwróciła uwagę na francuski czołg Renault NC-27. Dopiero, gdy próby jednego zakupionego egzemplarza Renault NC-27 okazały się rozczarowujące, postanowiono powrócić do oferty Vickersa. Pierwszy czołg Vickers E testowano w Polsce we wrześniu 1930, był on prezentowany przez samego współkonstruktora Viviana Loyda. Przeprowadzono nim m.in. 500-kilometrowy rajd, bez większych defektów. Prędkość średnia wynosiła 22-25 km/h, maksymalna 37 km/h (nie dłużej, niż 10 minut z powodu przegrzewania silnika). Mimo, że próby ujawniły pewne wady czołgu, takie jak: przegrzewający się silnik, cienki pancerz, ciasny przedział bojowy, ogólna ocena była całkiem dobra. W tym okresie pierwszoplanowym obiektem zainteresowania polskich władz wojskowych był kołowo-gąsienicowy czołg Christie, lecz ponieważ Christie ostatecznie zawiódł z dostarczeniem zamówionego egzemplarza, postanowiono zakupić czołgi Vickersa.\n14 września 1931 roku podpisano umowę zakupu 38 czołgów Vickers Mk.E Typ A wraz z licencją na ich produkcję. Niektóre wcześniejsze publikacje (i do 2009 nasza strona) podawały, że umowa opiewała na 50 czołgów, z czego 12 miało być dostarczonych w częściach do montażu, ale ostatecznie nie zmontowanych, lub że reszta czołgów została zatrzymana jako opłata licencyjna. Nie potwierdza tego jednak umowa, w której jest mowa tylko o 38 czołgach z częściami zapasowymi. Cena została określona w funtach szterlingach na £3800 za każdy czołg i £18.500 za części zapasowe – łącznie £162.900 (opłata za licencję mieściła się w ogólnej cenie). Jednakże, ponieważ płyty pancerne pierwszych dostarczonych czołgów okazały się mieć niższą odporność, niż określona w warunkach technicznych, cena została ostatecznie po negocjacjach obniżona do £3165 za czołg – razem £138.770 (płyty 13 mm zostały podczas prób odbiorczych przebite z brytyjskiego wkm 12,7 mm z odległości 350 m i ponieważ Vickers nie był w stanie dostarczyć odporniejszych blach, ostatecznie zgodzono się złagodzić wymagania dla płyt 13 mm na nieprzebijalność z wkm-u z odległości 575 m oraz z karabinu na każdym dystansie. Problem z pancerzem Vickersa E określano wówczas w Polsce jako "pancerną aferę"). Ostateczna cena jednego czołgu w przeliczeniu po kursie funta 31 zł wynosiła 98 115 zł (strona polska zyskała przy tym na znacznym spadku kursu funta, z 45 zł – w chwili podpisywania umowy, jeden czołg miał kosztować w przeliczeniu aż 171 000 zł).\nDostawa i modernizacje czołgów\nJednowieżowy Vickers E, ze wszystkimi polskimi modyfikacjami i późnym kamuflażem. \nZamówione 38 czołgów Vickers Mk.E miały być dostarczone w okresie marzec-lipiec 1932, lecz dostarczono je od czerwca 1932 do początku 1933 roku (według ostatniego harmonogramu, miały być wysłane do 28 lutego 1933). Wszystkie były w wariancie dwuwieżowym (brytyjski Typ A) i miały numery seryjne: VAE 408 – 445. Na skutek prób odbiorczych czołgów, wprowadzono w nich na żądanie strony polskiej pewne ulepszenia, przede wszystkim dodano duże chwyty powietrza (nawiewniki) po bokach, które poprawiły nieco chłodzenie silnika. W nawiewniki te czołgi wyposażono w 1934 roku (być może część w 1935). Była to cecha charakterystyczna tylko dla polskich Vickersów. Według źródła , ulepszono też same silniki, nie wiadomo jednak na czym to miało polegać. Modyfikacje te były opracowane na polskie żądanie przez producenta, natomiast czołgi przerabiano już w Polsce (w warsztatach 3. batalionu pancernego i zakładach PZInż), na koszt Vickersa. Odbioru czołgów Wojsko Polskie dokonało do sierpnia 1934, po 1200-kilometrowym rajdzie dwóch poprawionych czołgów (jak wynika ze zdjęć, w listopadzie tego roku nie wszystkie czołgi były jednak jeszcze ulepszone). W tym samym roku też 22 czołgi zostały przebudowane na jednowieżową wersję Typ B (o czym niżej). Jeszcze w 1933 roku na dwóch czołgach testowano tzw. "łapy" - system dźwigni mających ułatwić pokonywanie rowów, opracowany w zakładach Vickersa przez inż. Strausslera (zob. tutaj). Urządzenie to okazało się jednak nieudane i kłopotliwe w stosowaniu - w czasie testów na jednym z czołgów uległo uszkodzeniu.\nZ uwagi na stwierdzone wady czołgu, nie podjęto również w Polsce jego produkcji, rozpoczęto natomiast prace projektowe nad ulepszonym rozwinięciem Vickersa (warto zauważyć, że licencja nie obejmowała silnika i udzielona była tylko na potrzeby Polski). Projekt ten oznaczono początkowo jako: VAU-33 ("Vickers-Armstrong-Ursus", 33 pochodziło od roku). Rozwój tego projektu doprowadził do skonstruowania polskiego czołgu 7TP - z wielu zmian w stosunku do czołgu Vickers, najistotniejszą było zastosowanie nowego mocniejszego i bardziej niezawodnego silnika Diesla, co zmieniło sylwetkę czołgu. Poza tym, wzmocniono zawieszenie i pancerz i docelowo zastosowano lepsze uzbrojenie przeciwpancerne. Czołg 7TP jest uznawany za najbardziej udany czołg rodziny Vickersa E na świecie. Wieże zdjęte z czołgów Vickers zostały użyte przy budowie pierwszej serii dwuwieżowych 7TP.\nW 1936 roku podjęto próbę znaczącego ulepszenia czołgów Vickers, w celu doprowadzenia do standardu czołgów 7TP. W marcu 1936 na jednym czołgu eksperymentalnie zabudowano silnik Diesla PZInż.235 (Saurer BLDb) w podwyższonym przedziale napędowym i układ przeniesienia napędu z czołgu 7TP, wzmocnione zawieszenie, grubsze, skręcane na śruby płyty pancerne i drobniejsze zmiany. Czołg ten o numerze 1359 określano jako: V/7TP (według listy numerów, był to czołg jednowieżowy, lecz wydaje się to wątpliwe). Przebudowa okazała się udana, lecz przeróbki reszty czołgów zaniechano z uwagi na nieopłacalność. Prototyp pozostał w Biurze Badań Technicznych Broni Pancernych, jego los w 1939 r. jest nieznany. Warto wspomnieć, że w Polsce opracowano też zmodernizowany czołg Renault FT-17 z zawieszeniem od Vickersa, lecz pozostał on doświadczalny.\nJednowieżowy Vickers E z polskimi modyfikacjami i późnym kamuflażem. \nPolskie czołgi Vickers E odróżniały się konstrukcyjnie od angielskich i innych Vickersów przede wszystkim posiadaniem wspomnianych dużych, charakterystycznych "nawiewników" powietrza po obu stronach przedziału bojowego. Chwytały one powietrze podczas jazdy i kierowały je obudową za przedziałem bojowym do otworu w płycie pancernej nad chłodzonym powietrzem silnikiem. Tylne pionowe krawędzie obudowy były zaokrąglone. W lewym tylnym rogu obudowy była klapa, w całości odchylana wraz ze ściankami na prawo do góry, co umożliwiało dostanie się do klapy w pancerzu nad silnikiem.\nPod koniec lat 30. polskie Vickersy otrzymały też dodatkowe wysokie skrzynki na wyposażenie z tyłu błotników (sprawiało to w widoku z boku wrażenie zabudowanej tylnej części kadłuba, nieco podobnie do 7TP). Ponadto, jedynie wieżyczki polskich czołgów dwuwieżowych miały na dachu wystające pudełkowe osłony magazynków wkm 13,2mm, a w toku służby otrzymały kominki wentylacyjne w klapach włazów (ciekawostką jest, że jedna taka wieża, z czołgu zdobytego przez Rosjan, znalazła się następnie na radzieckim improwizowanym pociągu pancernym).\nWarto zauważyć, że ZSRR na tyle obawiał się rzekomych polskich planów osiągnięcia przewagi w dziedzinie wojsk pancernych w latach 30., że polskie plany zakupu czołgów Vickers E i Christie, stały się bodźcem do zakupu i pośpiesznego wdrożenia do masowej produkcji obu tych czołgów (radzieckie wczesne projekty własnych czołgów nie były szczególnie udane). Decyzja ta zaskutkowała kilkunastoma tysiącami zbudowanych czołgów T-26 i BT, podczas, gdy polskie finanse, w połączeniu z brakiem agresywnych planów, pozwoliły na zbudowanie mniej, niż 150 czołgów przed wojną...\nKilka słów o oznaczeniach:\nCzołgi te były popularnie nazywane w Polsce po prostu: "Vickers", a we wczesnych dokumentach "Vickers 6-tonowy" (także pisownia: "6-tonnowy"(!)). W późniejszych publikacjach znane są powszechnie jako "Vickers E". Dwu- i jednowieżowe warianty nie miały żadnych szczególnych oznaczeń. Pomimo, że zwłaszcza w zachodnich publikacjach są one czasami oznaczane skrótami: "dw." i "jw.", lecz nie były to oficjalne oznaczenia wariantów i nie są one używane przez żadne z polskich poważnych opracowań.\nNiektóre publikacje, głównie zagraniczne (a zwłaszcza producenci modeli) używają zupełnie błędnych oznaczeń dla czołgów Vickers E, jak: "VAU-33", "Vickers-Armstrong-Ursus" czy: "wz.33". Zakłady Ursus nie miały jednak nic wspólnego z czołgami Vickers-Armstrongs. Nie nosiły one też oznaczenia wzoru. Jak wyżej wspomniano, VAU-33 ("Vickers-Armstrong-Ursus") był jedynie początkowym oznaczeniem projektu czołgu 7TP. Z drugiej zaś strony, skrótowym oznaczeniem producenta dla czołgu Vickers E było VAE (Vickers-Armstrongs Mk.E).\nWariant "dowódczy" czołgu Vickers E z działkiem 20mm w jednoosobowej wieży, o rzekomym oznaczeniu "PZInż.126", wydaje się być jedynie fikcyjnym "wynalazkiem" jednej z firm modelarskich, bez jakichkolwiek wzmianek w poważnej literaturze.\nOdnośnie oryginalnych angielskich oznaczeń producenta, najbardziej poprawne jest Mark E (Mk. E) Alternative A lub B (używane w dokumentach Vickersa) lub Mark E Type A /B (Typ A /B). Spotykane w niektórych publikacjach (i modelach) oznaczenia: "Mark A", "Mark B" są błędne i oparte na nieporozumieniu.\nZmodyfikowany dwuwieżowy Vickers z wkm 13,2mm i km 7,92mm wz.30 na manewrach w 1936. Czołg posiada już nowy kamuflaż. Widoczne są kopułki wentylacyjne na wieżach. \nDwuwieżowe czołgi Vickers z działkiem 37 mm i km 7,92 mm wz.25, w najwcześniejszym kamuflażu, 11 listopada 1933. \nKonstrukcja czołgu lekkiego Vickers Mk.E - zobacz w części I. Odmienności konstrukcji polskich czołgów były wymienione w tekście powyżej, poniżej opisane są jedynie odmienności polskich czołgów w zakresie uzbrojenia i wyposażenia.\nPoczątkowe zmiany uzbrojenia:\nWszystkie czołgi były dostarczone do Polski w wersji dwuwieżowej (Typ A), bez żadnego uzbrojenia ani jego mocowań. W Polsce otrzymały one początkowo dwa chłodzone powietrzem karabiny maszynowe 7,92mm wz. 25 Hotchkiss, będące wówczas standardową bronią polskich pojazdów. Zamontowano je w nowo opracowanych w 1933 roku polskich okrągłych jarzmach uniwersalnych wz. 34 (wszystkie bronie wymienione poniżej dla wersji dwuwieżowej osadzone były również w tych jarzmach). W czołgu dwuwieżowym, dowódca zajmował miejsce w prawej wieży - była ona dodatkowo wyposażona w tulejkę na chorągiewki sygnalizacyjne.\nJuż pod koniec 1933 roku, 16 czołgów przezbrojono w chłodzony powietrzem wielkokalibrowy karabin maszynowy 13,2mm wz. 30 Hotchkiss w prawej wieży i chłodzony wodą km 7,92mm wz. 30 (Colt-Browning) w lewej wieży (początkowo prawdopodobnie km wz.25). Wkm 13,2mm był planowany od początku na uzbrojenie polskich Vickersów, dlatego wszystkie wieżyczki były wyposażone w osłony ich magazynków (według L. Komudy, w każdym plutonie miały znajdować się według założeń 2 czołgi uzbrojone w wkm-y: jeden z wkm w lewej wieży, a drugi - w prawej).\nW tym samym roku dalsze 6 czołgów przezbrojono tymczasowo w działko 37mm wz.18 (SA-18) Puteaux L/21 w prawej wieży, podczas gdy w lewej pozostawiono 7,92mm km wz. 25 lub wz. 30 (istnieją zdjęcia obu kombinacji).\nWieża polskiego Vickersa E typ B – przed operacją zaolziańską w 1938 (warto zauważyć godło psa na wieży) (- cała scena).\nPonieważ działko 37mm wz.18 było bronią przestarzałą i słabo nadającą się do walki z czołgami, a czołg dwuwieżowy nie dawał możliwości zastosowania innej broni, postanowiono w 1933 przebudować większość czołgów na jednowieżowe. W tym celu zakupiono w Wielkiej Brytanii 22 wieże wariantu jednowieżowego Mk. E Typ B, uzbrojone w działko 47mm Vickers QF. Wieże zakupiono bez sprzężonych karabinów maszynowych. Dostarczono je w marcu 1934. W latach 1934-35 przebudowano 22 czołgi do standardu jednowieżowego Mk.E Typ B. Oprócz działka, czołgi otrzymały polski sprzężony km 7,92mm wz. 30, chłodzony wodą, zamontowany po prawej stronie działka, z zapasem amunicji 5940 nabojów.\nPozostałe 16 czołgów dwuwieżowych, uzbrojonych w wkm 13,2 mm, zostało w latach 1936-37 przezbrojonych w dwa karabiny maszynowe 7,92mm wz. 30 (Colt-Browning) z 6600 nabojami, chłodzone wodą. Ich chłodnice były lekko opancerzone. Takie było ostateczne uzbrojenie czołgów Vickers, użytych w 1939 roku (celowość przezbrojenia może być oceniona jak wątpliwa, ponieważ, pomimo swoich wad, wkm 13,2 mm i tak zwiększał możliwości walki czołgów z lekko opancerzonymi i nieopancerzonymi pojazdami).\nW 1937 wysunięto propozycję przezbrojenia czołgów w działko przeciwpancerne 37 mm wz.37 Bofors, zapewne w wieży od czołgu 7TP w przypadku czołgów dwuwieżowych. Nie podjęto realizacji z braku funduszy a także zapewne z uwagi na zużycie czołgów Vickers, przeznaczanych głównie do celów szkolnych.\nPancerz polskich czołgów był taki sam, jak innych Vickersów Mk.E standardowego modelu produkcyjnego: nitowany z walcowanych płyt pancernych. Grubość - przód i boki kadłuba: 13 mm, tył: 8 mm, wieże obu wariantów: 13 mm dookoła, góra i dno: 5 mm. Obudowa nawiewników zapewne była wykonana ze zwykłej blachy stalowej.\nPolski Vickers E w ostatecznym kamuflażu. \nPolskie czołgi Vickers nie były początkowo wyposażone w radiostacje. Pod koniec lat 30. eksperymentalnie dokonano modyfikacji jednego czołgu do montażu radiostacji (wymagało to modyfikacji instalacji elektrycznej - jej ekranowania). Jednakże, więcej czołgów nie zostało wyposażonych w radiostacje z powodu ich niewielkiej liczby. Dopiero tuż przed wojną cztery czołgi z 12. Kompanii (dowódców kompanii i plutonów) otrzymały radiostacje RKB/C (lub N2/C). Aparatura radiostacji była umieszczona w kadłubie. Radiostacja ta wymagała wysokiego masztu antenowego, składanego z tyczki bambusowej długości 2,5 m lub 3,5 m lub 6 m (dwie tyczki, które mogły być złączone razem). Na czołgach dwuwieżowych były one przewożone w położeniu poziomym, na dwóch wysokich wspornikach pomiędzy wieżami (jak na czołgach 7TP). Brak informacji, czy czołgi jednowieżowe też były wyposażane w radiostację i jak mocowany był maszt. Brak informacji, czy czołgi 121. Kompanii także otrzymały wyposażenie radiowe (można przyjąć, że tak).\nSłużba polskich czołgów Vickers\nDwuwieżowy Vickers E podczas defilady w Karwinie na Zaolziu, 11 listopada 1938. Na przedniej płycie przedziału bojowego widoczne oznaczenie taktyczne: 3 pionowe paski, prawdopodobnie czerwone lub niebieskie (lub też ślad po startym oznaczeniu) \nPierwsze kilka czołgów utworzyło kompanię "V" w 3. pułku pancernym w Warszawie. Po reorganizacji w 1934, czołgi Vickers trafiły do 3. batalionu pancernego w Warszawie. Pod koniec lat 30-stych, prawdopodobnie w 1937 roku, kiedy zaczęły przybywać nowe czołgi 7TP, Vickersy zostały przesunięte z tej jednostki do 2. batalionu pancernego w Żurawicy W. Drugą jednostką wyposażoną w czołgi Vickers był 11. batalion pancerny w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych (CWBrPanc) w Modlinie. W każdym z batalionów 5 czołgów było nie używanych, jako zapas "mob" (mobilizacyjny). Pozostałe czołgi były używane jako szkolne lub szkolno-mobilizacyjne. Z powodu intensywnego szkolenia większość czołgów była dość zużyta w 1939 roku.\nPomiędzy 4 i 20 września 1938, dwadzieścia czołgów wzięło udział w dużych manewrach na Wołyniu. Utworzono z nich kompanię przydzieloną do 10. Brygady Kawalerii (zmotoryzowanej). Manewry w istocie stanowiły przygotowanie do akcji odzyskania czeskiego Zaolzia W (której ocena nie należy do tematu niniejszej strony).\n22 września 1938 roku 10.BK, przydzielona do nowo utworzonej Grupy Operacyjnej "Śląsk", została przesunięta na Zaolzie. Prowincja została przejęta bez walk, na mocy "porozumienia" z czeskim rządem. Brygada - i jej czołgi - spędziła na Zaolziu następne dwa miesiące (Vickersy nie wzięły udziału w niefortunnym krwawym incydencie na Jaworzynie w listopadzie).\nW sierpniu 1939, podczas mobilizacji, czołgi Vickers zostały rozdzielone pomiędzy dwie kompanie czołgów lekkich dwóch jedynych polskich brygad zmotoryzowanych. 11. batalion pancerny zmobilizował 121. kompanię czołgów lekkich dla 10. Brygady Kawalerii (zmotoryzowanej), podczas gdy 2. batalion zmobilizował 12. kompanię czołgów lekkich dla Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej (WBP-M).\nKompania czołgów lekkich miała etatowo 16 czołgów (10-11 czołgów jednowieżowych i 5-6 dwuwieżowych). Każda kompania składała się z czołgu dowódcy i trzech plutonów po 5 czołgów (etat kompanii). Najprawdopodobniej 3 czołgi w plutonie były jednowieżowe z działkami i 2 dwuwieżowe z km-ami (drugim rodzajem organizacji była organizacja z jednolitymi plutonami: dwoma czołgów jednowieżowych i jednym dwuwieżowych, lecz w 1939 roku kompanie były raczej zorganizowane z mieszanymi plutonami).\nIstnieje pewna wątpliwość odnośnie liczby czołgów w 121. kompanii. Według danych miała ona otrzymać etatowe 16 czołgów, jednakże mjr Franciszek Skibiński, szef sztabu 10.BK zawsze twierdził w swoich pismach, że miała ona jedynie 7-8 czołgów, a dowódca Brygady, płk. Stanisław Maczek napisał w pamiętnikach: "zdaje się, że tylko 9". Mimo to, relacje o ostatnich walkach kompanii wykluczają możliwość, żeby kompania miała aż taki mniejszy stan czołgów, biorąc pod uwagę ilość znanych strat.\nPluton Vickersów - zdjęcie z manewrów przed zajęciem Zaolzia, 1938 (pluton w 1939 wyglądałby podobnie). Na przednim pancerzu widoczny znak taktyczny, używany tylko podczas tej operacji. \n121. kompania czołgów lekkich (dowódca: por. Stanisław Rączkowski) walczyła początkowo w składzie 10. Brygady Kawalerii. Czołgi wspierały polskich zmotoryzowanych ułanów i strzelców konnych w Beskidzie Sądeckim w walkach opóźniających Brygady przeciwko oddziałom dwóch niemieckich dywizji pancernych i dywizji górskiej. Z powodu szczupłości sił pancernych, kompania początkowo trzymana była w odwodzie. Wraz z dwoma kompaniami tankietek, rzucana była następnie na krytyczne odcinki frontu. 3 września 1939 kompania, atakując wzdłuż drogi Krzeczów W - Skomielna W, dwukrotnie odrzuciła piechotę z niemieckiej 2. Dywizji Pancernej, która atakowała flankę polskiego 10. pułku strzelców konnych (10. psk). 4 września kompania wspierała wraz ze 101. kompanią czołgów rozpoznawczych natarcie 24. pułku ułanów na Kasinę Wielką W, co pozwoliło odrzucić oddziały niemieckiej 4. Dywizji Lekkiej i 3. Dywizji Górskiej. Tego dnia Niemcy stracili 3 czołgi i 2 samochody pancerne. Polskie siły zatrzymały posuwanie sie nieprzyjaciela tego dnia za cenę utraty dwóch Vickersów i paru tankietek (jeden Vickers utknął w strumieniu, a jego wieża po wojnie została użyta jako część pomnika w Kasinie Wielkiej). Podczas następnych dni kompania Vickersów była codziennie rzucana do walki, tracąc jeden czołg 6 września w Trzcianie W koło Wiśnicza (miejsce zidentyfikowane tutaj).\n8 września, w trakcie nocnego przemarszu, czołgom kompanii, znajdującej się w straży tylnej Brygady, skończyło się paliwo i pozostały na miejscu, koło wsi Przyłęk W, na wschód od Mielca. W ten sposób 10.BK straciła swoje jedyne "prawdziwe" czołgi. Dowódca Brygady, płk. Maczek, opisał to w ten sposób w swoich pamiętnikach ("Od podwody do czołga"): "...W myślach ślę gorące podziękowania tej dzielnej kompanii: za uratowanie sytuacji pod Naprawą W, za wybitny udział w natarciu pod Kasiną, za dwojenie i trojenie się na wschodnim skrzydle brygady, za to, że samą obecnością swą podtrzymywały morale oddziału, za to, że od najtrudniejszego zadania nie wykręcały się mówiąc, że są tylko starymi, szkolnymi gratami".\nVickers 121. kompanii zniszczony w Trzcianie, 6. 09. 1939.\nZałogi znalazły w końcu trochę paliwa (podobno improwizowaną mieszankę naftowo-denaturatową). Nie starczyło jej jednak dla wszystkich czołgów, ponieważ tylko trzy czołgi dotarły do Kolbuszowej W 8 września wieczorem. Wówczas dowódca broni pancernych Armii "Kraków" rozkazał im przejechać za San do Niska W, gdzie podporządkowano je 6. Dywizji Piechoty dla wzmocnienia morale żołnierzy, a w końcu 13 września - 21. Dywizji Piechoty Górskiej W z Grupy Operacyjnej "Boruta". 15 września wzięły one udział w boju pod Oleszycami W, przeciw niemieckiej 45.DP. Czołgi między innymi osłaniały sztab dywizji. Otoczona 21. Dywizja poddała się 16 września (jej dowódca, gen. Józef Kustroń W poległ podczas próby przebicia). Jeden z czołgów został zniszczony przez artylerię koło wsi Koziejówka W, pozostałe dwa zostały zdobyte przez Niemców.\nReszta czołgów 121. kompanii dostała się do Kolbuszowej 9 września i została użyta w obronie miasta przed oddziałami 2. Dywizji Pancernej. Zacięte walki trwały całe popołudnie i wieczór, obie strony ponosiły spore straty. Kompania straciła trzy czołgi na podejściach do rzeki Łęg W, osłaniając wycofanie za tę rzekę polskich oddziałów (w rejonie wsi Dzikowiec W - Raniżów W). Według relacji, nie był to jeszcze koniec kompanii, lecz walczyła ona nadal w składzie 6. DP (z GO "Boruta"). Prawdopodobnie jeszcze 6 czołgów wzięło udział w późniejszych walkach Dywizji, zwłaszcza podczas forsowania rzeki Tanew W (atak dywizji na Narol W-Bełżec W 17-18 września). Podczas tych walk, ranny kpt. Rączkowski miał dowodzić z samochodu, leżąc na noszach. Kompania składała się wówczas z trzech czołgów i ok. 20 żołnierzy.\nDrugim oddziałem, który używał czołgów Vickers była 12. kompania czołgów lekkich Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej (WBP-M). Dowódcą kompanii był kpt. Czesław Blok. Podczas mobilizacji cztery czołgi (dowódców kompanii i plutonów) otrzymały radiostacje RKB/C.\nPorzucony Vickers (widoczna otwarta część obudowy za wieżą. Na przednim pancerzu są niezidentyfikowane uchwyty?).\nKolejny porzucony Vickers, miejsce i jednostka nieznane.\nVickers zniszczony przez działa ppanc, według opisu - w Tomaszowie Lubelskim (kierowca poległ).\nPrzez sierpień i dwa pierwsze tygodnie września 1939 WBP-M znajdowała się na prawym brzegu Wisły i pozostawała na etapie organizacji i szkolenia. Pierwsza akcja bojowa czołgów Brygady przeciw niemieckiemu przyczółkowi na Wiśle w okolicy Annopola W miała miejsce 13 września. Debiut jednak nie był udany. 12. kompania wyprzedziła natarcie piechoty i zaatakowała sama niemieckie pozycje za wsią Księżomierz W, ściągając na siebie cały ogień Niemców i tracąc dwa czołgi od ognia dział ppanc oddziałów 4. Dywizji Lekkiej. Wycofujące się czołgi zostały wzięte za niemieckie i ostrzelane przez polską piechotę (na szczęście bez większych strat). W ciągu następnych dni polskie oddziały znajdowały się w ciągłym odwrocie. Czołgi ulegały awariom i sześć musiało być pozostawionych, były również problemy ze znalezieniem paliwa. 17 września dwa czołgi wspierały pluton motocyklistów wysłany w celu uchwycenia drogi w Krasnobrodzie W. Polski oddział napotkał tam dwa samochody pancerne (prawdopodobnie z 4. DLek), które zostały zniszczone przez czołgi Vickers.\nOstatnią - i przy tym drugą największą bitwą pancerną kampanii wrześniowej, była bitwa o Tomaszów Lubelski W. WBP-M, wraz z innymi oddziałami próbowała przebić się w kierunku Lwowa. Brygada "wchłonęła" po drodze napotykane resztki innych oddziałów pancernych, w tym czołgi 7TP z 1. batalionu czołgów lekkich i liczne tankietki z dwóch lub trzech oddziałów. Tomaszów Lubelski i pobliskie wsie były trzymane przez niemiecki 11. pułk piechoty zmotoryzowanej, kompanię czołgów z 33. batalionu panc. (z 4.DLek) i oddziały nadchodzącej do miasta 2.DPanc. Pierwszy atak na miasto miał miejsce 18 września rano. Osiem polskich Vickersów i tankietki z 11. kompanii wspierały atak 1. pułku strzelców konnych od północnego zachodu (inne polskie oddziały atakowały w tym czasie od zachodu). Pomimo ciężkich walk, atak nie powiódł się. Utracono cztery Vickersy i 8 tankietek. Po zapadnięciu zmroku polskie oddziały zaatakowały raz jeszcze. Po zaciętych walkach Polacy osiągnęli minimalny sukces, ale utracono wszystkie Vickersy z wyjątkiem jednego. Następnego dnia polskie oddziały, wspierane przez ostatnie czołgi: 1 Vickersa i siedem 7TP, podjęły jeszcze jedną próbę nocnego ataku. Atak się nie powiódł i przetrwał go jedynie jeden czołg 7TP. Brygada skapitulowała 20 września, po ostatniej próbie przebicia się.\nPozostałe 3-4 szkolne dwuwieżowe czołgi, które nie zostały zmobilizowane w składzie 12. kompanii, weszły w skład 3. Ośrodka Zapasowego Broni Pancernych, formowanego w Żurawicy. W drodze na południe do granicy węgierskiej (do przeprawy przez Dniestr w Niżniowie W), dwa Vickersy i trzy tankietki zostały zniszczone 18 września 1939 przez radzieckie oddziały pancerne koło wsi Dobrowody, na północ od Monasterzysk W (prawdopodobnie z 4. BPanc 25. KPanc.)[uwaga 2]. Reszta czołgów została prawdopodobnie porzucona wcześniej z przyczyn technicznych. Według jednej relacji, także jeden dwuwieżowy Vickers z CWBrPanc trafił do 1. Ośrodka Zapasowego, a następnie do improwizowanego tzw. 5. batalionu pancernego i został zniszczony przez radzieckie czołgi 19 września koło Monasterzysk[uwaga 3].\nWszystkie uszkodzone, zniszczone lub zepsute czołgi Vickers zostały zdobyte przez Niemców i Rosjan (którzy ściągnęli m.in. kilka czołgów z pobojowiska pod Tomaszowem Lubelskim), ale nie były przez nich używane.\nZobaczcie dalsze fotografie czołgów Vickers w galerii\n↑↓ Dwa czołgi Vickers - niezmodyfikowany i zmodyfikowany - w "japońskim" kamuflażu, na defiladzie w Warszawie 11 listopada 1934. Widoczny także samochód Polski FIAT PF-621L. [↑3]\nCzołgi Vickers w polskiej służbie były początkowo pomalowane w czterokolorowy kamuflaż, złożony ze stosunkowo niewielkich mało kontrastujących plam, oddzielonych cienkimi ciemnymi paskami (zob. zdjęcie czołgu dwuwieżowego na górze strony). Był to prawdopodobnie polski kamuflaż z 1928, składający się z plam ciemnobrązowych, ciemnozielonych, szaroniebieskich i jasno żółtawoszarych (istnieje ewentualność, że był to kamuflaż fabryczny).\nPod koniec 1932 wprowadzono w Polsce standardowy wzór kamuflażu, nazywany potocznie kamuflażem "japońskim", złożony z dużych łat w trzech kontrastujących kolorach, oddzielonych czarnymi paskami (zdjęcia sugerują, że na Vickersach był używany od 1934). Jak dotąd, niestety nie odnaleziono oficjalnej instrukcji określającej ten kamuflaż, dlatego istnieją wątpliwości co do stosowanych kolorów. W tradycyjnych publikacjach podawano kolory: jasny żółtopiaskowy, ciemozielony i ciemnobrązowy co wydają się potwierdzać zdjęcia. Jednakże, według badań zachowanych części tankietek, prawdopodobnie składał się on z kolorów: żółtego, oliwkowozielonego i szaroniebieskiego, przy czym najjaśniejszy był szaroniebieski (więcej na stronie o tankietkach). Wnętrze było w kolorze szaroniebieskim, a kamuflaż stosowano także na wewnętrznych powierzchniach włazów i pokryw.\nPolski Vickers E Typ A w najwcześniejszym czterokolorowym kamuflażu z lat 1932-33.\nCopyright © Thierry Vallet - Kameleon Profils - dzięki uprzejmości autora.\nOd lat 1936-1937 roku czołgi były przemalowane w nowy standardowy kamuflaż, złożony z nieregularnych plam koloru szaropiaskowego i ciemnobrązowego (sepii) na podłożu oliwkowozielonym (w rzeczywistości raczej brązowozielonym). Plamy były podłużne, głównie o przebiegu poziomym, z łagodnymi przejściami. Nie było żadnego typowego rozkładu plam. Wnętrze było w kolorze piaskowym.\nPolski Vickers E Typ B w ostatecznym kamuflażu, w konfiguracji z lat 1937-1939.\nRysunki polskich czołgów Vickers E w ostatecznym kamuflażu, w konfiguracji z lat 1937-1939.\nAutor: Adam Jońca - \nOd początku lat 30. do 1939 polskie pojazdy, w tym czołgi Vickers, nie nosiły oznaczeń przynależności państwowej. We wrześniu 1939 czołgi w ogóle nie nosiły żadnych oznaczeń, których stosowanie było zabronione na wypadek wojny. Jedynie przed wojną czołgi nosiły taktyczne znaki dla celów treningowych - były to przyczepiane białe dyski (1. pluton), trójkąty (2. pluton) lub kwadraty (3. pluton). Także czołgi biorące udział w operacji zaolziańśkiej w 1939 nosiły znaki taktyczne jednostek, a także godła o nieustalonym bliżej charakterze (jednostek?) w rodzaju psa lub (prawdopodobnie) tańczącego słonia.\nNumery rejestracyjne czołgów (z zakresu: 1354-1361 i 1462-1491) malowano na przedniej płycie tylko do 1937 roku, później tablice z nowymi numerami wożono wewnątrz..\nDane są na stronie: czołg Vickers Mk.E.\nModele polskiej wersji czołgu lekkiego Vickers E (wszystkie poniższe modele czołgów jednowieżowych przedstawiają czołg z nawiewnikami, w konfiguracji z 1939 roku, modele czołgów dwuwieżowych - różnie). Modele innych wersji Vickersa E są w części II. Większość modeli ma błędne nazwy. Możecie przysyłać swoje komentarze o modelach.\n- Modelkrak (Mkt 7212) - "Vickers-Armstrong-Ursus (1 turret)" albo "VAU jw" (błędna nazwa!)\n- polski Vickers E jednowieżowy. Wysokiej jakości model żywiczny polskiego producenta, z częściami metalowymi (gąsienice i zawieszenie).\n- Modelkrak (Mkt 7213) - "Vickers-Armstrong-Ursus (twin-turret)" lub "VAU dw" (błędna nazwa!)\nJak wyżej, wersja dwuwieżowa (konfiguracja z 1939?).\n- Nowe, bardzo dobre modele plastikowe polskiego producenta, z dużą ilością detali - przegląd w serwisie On The Way.\n- Mirage (72604) - "Vickers E Mk.B" (błędna nazwa)\nPolski Vickers E jednowieżowy. Można zbudować model z nawiewnikami lub bez.\n- Mirage (72603) - "Vickers E Mk.A" (błędna nazwa)\nPolski Vickers E dwuwieżowy. UWAGA: zestaw umożliwia zbudowanie jedynie czołgu w konfiguracji z lat 1933-34 (km-y wz.25 i brak nawiewników). W celu uzyskania wyglądu z 1939 roku należy dorobić nawiewniki i km-y wz.30 (lub wziąć części z zestawów polskiego Vickersa jednowieżowego i 7TP dwuwieżowego).\n- EXO KIT (7601) - "Vickers Armstrong Ursus 33 twin turret" (błędna nazwa!) - Vickers Mk.E dwuwieżowy, konfiguracja z 1939.\n- EXO KIT (7602) - "Vickers Armstrong Ursus 33 one turret" (błędna nazwa!) - Vickers Mk.E jednowieżowy.\nEXO KIT - proste modele żywiczne - kadłub, gąsienice w całości z układem jezdnym, wieże, uzbrojenie, trzech czołgistów.\n- Ostmodels (P4) - "VAU33jw" - Vickers jednowieżowy (błędna nazwa) - modele żywiczne\n- Ostmodels (P5) - "VAU33dw" - Vickers dwuwieżowy (błędna nazwa)\n- Milicast - Vickers Mk.E Model A (twin turret) - model żywiczny dwuwieżowego Vickersa - nie ma go aktualnie w ofercie.\n- [20mm] BPcast (PL101) - Vickers tank - prawdopodobnie prosty model dla wargamerów\nSłabej jakości polskie zestawy bazujące częściowo na starych ramkach modelu 7TP. Niewielka dokładność, brak wnętrza, winylowe gąsienice.\n- Mirage (35303) - "Vickers E Mk.A" (błędna nazwa)\nPolski Vickers E dwuwieżowy. UWAGA: zestaw umożliwia zbudowanie jedynie czołgu w konfiguracji z lat 1933-34! (km-y wz.25 i brak nawiewników). W celu uzyskania wyglądu z 1939 roku należy dorobić nawiewniki i km-y wz.30.\n- Mirage (35304) - "Vickers E Mk.B" (błędna nazwa)\nPolski Vickers E jednowieżowy (można zbudować model z nawiewnikami lub bez).\n- RPM (35071) - "Vickers E Mk.A" (błędna nazwa)\nNiezłej jakości model polskiego Vickersa E dwuwieżowego - ale UWAGA: model przedstawia nieistniejącą konfigurację bez nawiewników i z km-ami wz.30. Na szczęście, można go wykonać z km-ami wz.25 wykorzystując dołączone części, natomiast w celu uzyskania wyglądu z 1939 roku należy dorobić nawiewniki.\n- RPM (35901) - osobne ogniwka gąsienic dla 7TP, T-26 i Vickersa.\nGaleria polskich czołgów Vickers\nCzęść I: czołg Vickers Mk.E - historia i opis techniczny\n1. Rysunek - Janusz Magnuski (J. Magnuski: "Prezentuj broń!: oręż żołnierza polskiego 1939-1972", Warszawa 1974), podkolorowany przez PIBWL.\n2. Miejsce potyczki pod Dobrowodami według . Radziecka 4. BPanc raportowała stoczenie potyczki pod Dobrowodami i zdobycie jednej tankietki (Janusz Magnuski, Maksym Kołomijec "Czerwony blitzkrieg", Pelta 1994, Warszawa). Źródło  podawało 5. BPanc.\n3. Relacja o Vickersie z CWBrPanc wg źródła , które podaje, że został zniszczony przez radziecką 23. BPanc koło Monasterzysk 19 września. Jednakże, 23. BPanc operowała około 50 km dalej na południe. Miejsce może być również błędnie wskazane. Brak jest potwierdzenia takich walk w .\n1. Janusz Magnuski: "Angielski lekki czołg Vickers Mark E w polskiej służbie"; "Nowa Technika Wojskowa" nr. 5, 6/99.\n2. A. Jońca, R. Szubański, J. Tarczyński: "Wrzesień 1939 - Pojazdy Wojska Polskiego - Barwa i broń"; WKŁ; Warszawa 1990.\n3. Jan Tarczyński, K. Barbarski, A. Jońca: "Pojazdy w Wojsku Polskim - Polish Army Vehicles - 1918-1939"; Ajaks; Pruszków 1995.\n4. Rajmund Szubański: "Polska broń pancerna 1939"; Warsaw 1989\n5. Rafał Białkowski: "Pancerna afera, czyli... czego nie wiemy o czołgu Vickers E w Polsce" (i Piotr Mruk: "Czołg lekki Vickers 6-ton Mark E w dokumentach Centralnego Archiwum Wojskowego"); Do Broni wydanie specjalne 2/2009.\n10. 02. 2010 - drobne ulepszenia\n19. 01. 2010 - duża modernizacja i uzupełnienie strony, ulepszone i dodane zdjęcia, skorygowana liczba czołgów\n24. 06. 2003 - duże rozwinięcie\nPrawa do tekstu zastrzeżone - copyright © Michał Derela, 2003-2010.


Szkutnictwo Wrocław, Naprawa Jachtów i Łodzi Motorowych - Master Jachting\nUsługi szkutnicze Wrocław\nSzkutnictwo. Prowadzimy warsztat szkutniczy w Mirkowie koło Wrocławia, tak aby zapewnić Państwu najwyższą jakość obsługi. Nieustannie rozszerzamy zakres naszej działalności, dzięki czemu renowacja jachtów przeprowadzana w naszym warsztacie to gwarancja profesjonalnie wykonanych prac.\nOferujemy usługi przygotowania jachtów żaglowych i motorowych do sezonu oraz do zimowania. Tylko odpowiednio przeprowadzony serwis jachtów pozwoli w pełni delektować się żeglarstwem bez obaw o jakiekolwiek naprawy.\nNasze szkutnictwo. Kompleksowe usługi laminowania, szpachlowania i malowania jachtów laminatowych oraz drewnianych, kompleksowe zabudowy i remonty jachtów, modernizacja instalacji elektrycznych to tylko niektóre z prac, które oferuje nasz warsztat szkutniczy. Ponadto oferujemy również miejsca postojowe na zimę na ogrodzonym terenie.\nZ nami Serwis Jachtów stanie się banalnie prosty.\nMaster Jachting » Warsztat szkutniczy


Gilles-Marie Oppenord - niderlandzki architekt i dekorator - Domo+\nGilles-Marie Oppenord - niderlandzki architekt i dekorator\n(ur. 1672 w Paryżu – zm. 1742)\nNiderlandzki architekt, rysownik, dekorator i projektant mebli, działający we Francji w pierwszej połowie XVIII wieku. Współtwórca i jeden z głównych przedstawicieli stylu regencji i stylu Ludwika XV. Prekursor rokoka.\nJego pierwszym nauczycielem był ojciec, uznany ebenista Alexandre-Jean Oppenord, pracujący dla króla Ludwika XIV. Gilles-Marie wychowywał się w Luwrze. Praktykował także u Julesa Hardouin-Mansarta, głównego architekta Króla-Słońce. W latach 1692-99 przebywał we Włoszech, by uzupełnić wykształcenie. Oglądał, mierzył i szkicował antyczne budowle. Podczas pobytu w Rzymie uległ fascynacji architekturą Berniniego i Borrominiego. Po powrocie do Francji od 1708 roku pracował jako architekt i dekorator dla księcia Filipa Orleańskiego, który poznał się na talencie młodego mistrza i został jego protektorem. Zlecił mu przebudowę i dekorację wnętrz swojej siedziby – Palais Royale w Paryżu. Oppenord zaprojektował kompletny wystrój pałacu, od dekoracji ścian poprzez meble, żyrandole, świeczniki i zegary. Gdy Filip Orleański został regentem (1715-23), mianował Oppenorda dyrektorem królewskich manufaktur i zarządcą ogrodów. Praca dla regenta ugruntowała reputację Oppenorda i przysporzyła mu wielu możnych klientów, również wśród dostojników kościelnych. Zaprojektował m.in. ołtarze kościołów Saint-Germain-des-Pres i Saint Sulpice w Paryżu.\nOppenord wypracował własny styl dekoratorski, wywodzący się z włoskiego baroku, wsparty wyobraźnią i talentem artysty. Łączy on fantazję, lekkość i elegancję z harmonią i symetrią. W projektach ornamentów pojawiają się naturalistyczne motywy roślinne, muszle i motywy orientalne. Oppenord wykonywał rysunkowe wzory detali architektonicznych, elementów dekoracji i wystroju wnętrz, mebli i nagrobków. Zostały opublikowane w zbiorach „Livre de fragments d’architectures…” i „Livre de differents morceaux…”.