Magic Lullaby Wielka Brytania Anglia Mieszkania i posiadłości Posiadłość rodziny Greyback Sypialnia gościnna\nNieduża, dosyć jasna sypialnia mieszcząca się na parterze domu - tuż obok łazienki. Ze względu na swoje ulokowanie, zdaje się być jednym z cichszych miejsc w budynku, bowiem nie docierają do niej praktycznie żadne dźwięki z kuchni, korytarza czy salonu. Jedynie skrzypienie desek podłogowych, które niekiedy przedostaje się przez sufit, może przypominać o bytności innych ludzi.\nOkna pomieszczenia wychodzą bezpośrednio na ogród i tył domu, a jedna ze ścian jest zawsze zimniejsza ze względu na to, że sypialnia dzieli ją z kiepsko ogrzewaną garażową przybudówką. Kominek nie jest podłączony do sieci Fiuu.\nZawód: Pracownik w Magicznej Menażerii\nRóżdżka: Sztywna, 13 i pół cala, angielski dąb, włos północnicy\nStan zdrowia: Źle zrośnięty lewy obojczyk czase. powoduje u niego nieprzyjemny ból i mrowienie ręki. Choruje na toksyczkową astmę, która jest jego chorobą rodową.\nPostura i budowa: Wyprostowana i atletyczna sylwetka. Zawsze chodzi dziarsko i energicznie.\nZnaki szczególne: Twarz, tak jak i reszta ciała, pokryta licznymi pieprzykami. Na dolnej wardze ma niewielką, ale zauważalną, bliznę w kształcie półkola; na piersi cztery, nierówne blizny po pazurach oraz na prawym ramieniu blizna po ugryzieniu przez wilkołaka; na lewym obojczyku niewielkie wypuklenie po źle zrośniętej się kości – miejsce to wywołuje czasem drażniący ból\nPreferowany strój: Rowan nie jest fanem zakładania typowych czarodziejskich strojów. Nie widzi najmniejszego sensu, aby chodzić w długich szatach, kiedy pod ręką są o wiele wygodniejsze mugolskie ubrania. Najczęściej można go zobaczyć w zwykłych jeansach, ciemnych koszulkach i jego ulubionej, granatowej kurtce jeansowej. Jeśli chodzi o oficjalne uroczystości, to stara się wyglądać najmniej formalnie, jak tylko się da. Oczywiście bez przesady. Zwykła marynarka, biała koszula bez krawatu i eleganckie spodnie są dobre na każdą uroczystość, prawda?\n1.03.1980 r. | wieczór\nOstatnie co pamiętał, to Alyssa uspokajająca go, że Ramsey i Dorcas wrócą niebawem. Mimo panicznych myśli o czyhających na zewnątrz Fenrirze i smoku, słowa kobiety zdołały go uspokoić. Chyba wymamrotał coś jeszcze w odpowiedzi, ale nie był tego pewien. Nawet jeśli to zrobił, to i tak nic nie dało się z tego zrozumieć. Coraz trudniej było mu zachować przytomność. Przez ostatnie kilka minut już nawet nic nie mamrotał, a jedynie starał się obserwować, to co robi Alyssa. Próbował utrzymać względną świadomość, aż do powrotu brata ze szklarni, ale już nie dał rady.\nPierwszym co do niego dotarło, był przytłumiony głos jakiegoś dziecka mówiącego o czekoladzie. Kurt. To musiał być Kurt. No tak. W końcu powinien znajdować się teraz w Allhallows. Jak przez mgłę pamiętał, że przenieśli się tutaj z Ramseyem, ale wszystkie wspomnienia sprzed kilkunastu godzin były strasznie chaotyczne. Większość z nich dotyczyła bólu i tamtego paskudnego zmęczenia, które próbował powstrzymać z całych sił. Prawdę mówiąc, dalej czuł się bardzo słabo i spokojnie wróciłby do przerwanego snu, ale coraz więcej dźwięków przedostawało się do jego świadomości. Poza tym strasznie chciało mu się pić. Powoli otworzył oczy. Znajdował się w niewielkiej sypialni z kominkiem naprzeciwko łóżka. Za oknem było już dość ciemno. Ile czasu minęło od ataku w lesie? Jak długo spał? Spojrzał w lewo. Obok łóżka siedziała Alyssa. Czyli rzeczywiście dalej znajdował się w domu kobiety. Nie słyszał już paplaniny Kurta, ale miał wrażenie, że ktoś się kręci za drzwiami. Ciekawe, czy Ramsey jeszcze gdzieś tutaj był, czy wrócił już do własnego mieszkania?\n- Alyssa? – zwrócił się do siedzącej przy nim kobiety, dając tym samym znać, że już nie śpi. Jego głos dalej brzmiał słabo, ale przynajmniej już nie mamrotał pod nosem ledwie słyszalnych zdań.\n- Która godzina? – spytał, w końcu uznając, że najlepiej będzie jak najszybciej zorientować się w zastanej sytuacji. Nie znosił nie wiedzieć, co się dzieje, a teraz czuł się zdezorientowany. W jednej chwili leżał na kuchennym stole, krwawiąc na podłogę, a w drugiej budził się w wygodnym łóżku w nieco lepszym stanie – Ramsey już poszedł?. Nie miałby nic przeciwko temu, gdyby jego brat postanowił powrócić do Londynu. W końcu i starszemu Greybackow należał się porządny wypoczynek. Po prostu miał nadzieję, że uda im się jeszcze porozmawiać tutaj o tym, co właściwie zaszło. Wiedział, że naprawdę musieli odbyć tę rozmowę, a im szybciej będą mieli ją z głowy, tym lepiej dla nich obu. Naprawdę nie miał ochoty na długie tłumaczenie się z tej niefortunnej wyprawy do lasu. Spróbował się lekko podnieść do pozycji siedzącej, ale niestety skończyło się to podobnie jak nad ranem. Mężczyzna syknął z bólu, a na jego twarzy pojawił się grymas. Głowa, zamiast znaleźć się nieco wyżej, opadła na miękką poduszkę. Może nie powinien siadać jeszcze przez jakiś czas? Całe szczęście Alyssa nie miała takiego podejścia, co on do... W sumie to do wszystkiego. W innym przypadku już dawno usłyszałby, że ma spokojnie leżeć, bo inaczej kobieta przywiąże go do łóżka. Rowan na pewno, by tak powiedział, gdyby role się odwróciły.\n...and then you\n|01.03.1980 roku, wieczór\nPrawie natychmiast drgnęła, odruchowo wyciągając rękę w kierunku łóżka Rowana, by położyć ją na jego ramieniu w geście, który dosyć jasno nakazywał mu leżenie. Zanim jeszcze w ogóle wyrwała się z tego specyficznego półsnu, w jaki raz po raz zapadała, przytomniejąc na tyle, by dotarło do niej, iż Greyback faktycznie się obudził - a ona nijak się nie przesłyszała, co już kilkukrotnie miało miejsce - machinalnie powstrzymała go przed podniesieniem się na poduszki.\nNie chciała, by świeżo zszyte, zasmarowane maścią rany ponownie się otworzyły. Poszarpania zaserwowane mu przez wilkołaka... Cóż, zdecydowanie nie należały do najłatwiejszych do zaleczenia. Obrażenia zadane przez podobne istoty - Aly mimowolnie chciała odróżnić tę wilkołaczą część Ramseya od niego samego, którego znała i któremu powierzyłaby własne zdrowie - nigdy nie były tak banalne, by dało się ich pozbyć zaledwie przy pomocy kilku kapek eliksiru, paru szwów i bandaży.\nNie zamierzała tego chwilowo mówić, ale zdawała sobie sprawę z tego, iż Rowan miał wyjść z tego z czymś więcej niż tylko lykantropią, której musiał być świadomy. Być może naprawdę mocno starała się go poskładać i po pierwszym zażegnaniu największego niebezpieczeństwa, cóż, spędziła wyjątkowo dużo czasu na tym, by zaleczyć wszystko, czym tylko mogła się zająć... Ale wciąż nie mogła tego zrobić tak dobrze jak medycy w Mungu. Podobne obrażenia nie były jej konikiem. Znała się na nich, jednakże głównie ze względu na Aleca, któremu nie pomagała już od wielu lat. Ramsey natomiast nie przychodził do niej tak często, by zdobywała nowe umiejętności. Tym bardziej w takim stanie.\nPo wszystkich medycznych zabiegach, udało jej się zmyć krew i brud z ciała Rowana, zakładając mu czyste spodnie od dresu, które wygrzebała z worków leżących w skrzyniach. Przynajmniej jako-tako pasowały, choć wciąż były na niego trochę za luźne. Nie przewidywała jednak, by jej pacjent zbyt dużo chodził, toteż zdecydowanie ją to zadowalało. Ze względu na bandaże, nie nasunęła mu koszulki na górę. Zadbała tylko o to, by w pokoju było dostatecznie ciepło, by nie zmarzł, choć i tak dostrzegała targające nim drgawki, gdy spał.\nTeraz drewno w kominku prawie całkowicie się wypaliło, a jasność - jaka jeszcze chwilę temu biła od niego wraz z tym przyjemnym ciepłem - przygasło, dlatego Alyssa zapaliła jedną z niedużych lampek nocnych, której ciepłe, przytłumione światło sprawiało, że robiła się senna i potrzebowała dłuższej chwili, by wybudzić się na tyle, żeby zwrócić twarz w kierunku pacjenta. Dokładnie w tym samym momencie, w którym Greyback zrobił to, przed czym go wzbraniała, usiłując podnieść się do siadu. Aly wywróciła oczami, odchrząkując, jednak faktycznie nie robiąc tego, co byłoby naturalną reakcją dla wielu jej współpracowników. Nie ochrzaniła go. Wyłącznie przysunęła się bliżej, ciągnąc za sobą fotel tak, aby całkiem dosunąć się do łóżka.\n- Około dwudziestej trzydzieści. - Powiedziała, nachylając się nad Rowanem, by musnąć palcami jego rozgrzane czoło i przyjrzeć się kolorytowi twarzy. Nie chciała zapalać mocniejszego światła, zanim mężczyzna mocniej się nie dobudzi. Potrzebował odpoczywać w spokoju. - Ramsey jest w bezpiecznym miejscu. Nie mógł wrócić do domu, bo... Sam wiesz. - Nie specjalnie pragnęła przypominać mu, iż pełnia wciąż działała na wilkołaki, ale uspokajająco uścisnęła go za rękę. - Ale jest bezpieczny. Jak się czujesz? Leki powinny powoli odpuszczać, więc możesz mieć zawroty głowy i buchnięcia gorąca, ale zaraz przyniosę ci coś do picia. Jak twój żołądek? - Być może nie powinna zadawać mu aż tylu pytań, jednak po każdym z nich robiła stosowną pauzę, czekając na jakąkolwiek odpowiedź. Musiała wiedzieć, jak się czuł, chwilowo zachowując dla siebie całą resztę szczegółów o wydarzeniach z tego dnia.\n- Pełnia – mruknął pod nosem i bezwiednie zerknął na pogryzione ramię. Lekko przygryzł wargi. Czyli co? Istniała spora szansa, że jednak wyjdzie z tego wszystkiego coś korzystnego? Dlaczego więc czuł taki niepokój? Czemu w ogóle się nie cieszył? Powinien teraz odczuwać jakąś radość, ale zamiast tego każda myśl o ugryzieniu sprawiała, że miał przed oczami wizję Ramseya, który pod postacią wilkołaka w szale rzucał się na niego. Ramseya. Tego wiecznie spokojnego i opanowanego Ramseya... Otrząsnął się z myśli. Teraz po prostu był w zbyt wielkim szoku, aby myśleć trzeźwo o tym wszystkim. Pewnie wkrótce mu przejdzie, a na miejsce tych rozmyślań pojawią się inne. Bardziej pozytywne. Teraz miał na głowie inne sprawy.\n- Trzyma się jakoś? – spytał zabierając rękę, którą uścisnęła Alyssa. Nie pamiętał tego zbyt dobrze, ale zdawało mu się, że starszy Greyback sam nie był w najlepszym stanie. Chyba wpadł w panikę. Zmarszczył brwi. Chyba. Wspomnienia z rana były dość... Chaotycznie, a określenie dokładnego przebiegu zdarzeń stanowczo wykraczało poza jego możliwości. Może to dobrze, że brat nie mógł w tej chwili z nim porozmawiać. Czuł, że mężczyzna mógł się domyślić powodu jego wizyty w lesie, a Rowan czuł, że nie będzie łatwo przekonać go, że to nie był całkowity idiotyzm, nawet jeśli naprawdę nie był. Zwłaszcza, że czuł się za słaby na jakiekolwiek kłótnie i dłuższe argumentacje.\n- To sporo wyjaśnia – odpowiedział na informację o lekach. Rzeczywiście kręciło mu się w głowie i czuł ogarniające go raz, po raz fale ciepła. Właściwie była to całkiem miła odmiana, po dreszczach, które pewnie i tak zamierzały prędzej, czy później do niego wrócić.\n- Nie jest źle – odpowiedział na resztę pytań zgodnie z prawdą. Tak czuł się słabo i to bardzo słabo, co pewnie było po nic widać, ale z żołądkiem nie miał problemów. Oczywiście jak na złość, gdy tylko wypowiedział te słowa, jego lewy obojczyk postanowił mu przypomnieć mu o sobie. Idealny moment. Co prawda ból nie był jakiś wielki, a jedynie irytujący, ale w obecnym stanie naprawdę wolałby się obyć bez takich dodatkowych atrakcji. W odruchu dotknął bolące miejsce zdrową ręką. Wiedział, że na nic to się nie zda, ale taki już miał odruch – Ale przydałoby się coś do picia, bo mam wrażenie, że zaraz uschnę. Nagle zauważył, że odgłosy kręcenia się koło drzwi ustały. Czyżby Kurt się wreszcie poddał?\n- Długo tam siedział? – spytał starając się ukryć słaby uśmiech. Próbował tego nie okazywać ale w gruncie rzeczy polubił swojego bratanka. Nie znaczyło to jednak wcale, że z chęcią zostałby ponownie zaatakowany przez gadaninę chłopca. Przynajmniej nie teraz, kiedy nie miał żadnej możliwości ewentualnej ucieczki.\nTeoretycznie nie musiała przytakiwać Rowanowi, ponieważ to, jaki mieli wieczór, nie było specjalnie trudne do odgadnięcia. Tym bardziej dla kogoś, kto zaledwie kilkanaście godzin wcześniej przekonał się o tym na własnej skórze, dodatkowo pochodząc z takiej a nie innej rodziny, w której pełnie miały przecież wyjątkowo mocny wydźwięk. Mimo to, głowa Alyssy mimowolnie poruszyła się w dół i w górę, a kobieta bezgłośnie potwierdziła jego odpowiedź, również podążając przy tym za spojrzeniem szwagra i wzdrygając się nieznacznie. Nie chodziło już nawet o to, jak wyglądała jego rana - teraz oczyszczona, zabandażowana i znacznie mniej krwawiąca - a o to, co oznaczała.\nBądźmy szczerzy, nawet jeśli Aly zazwyczaj naprawdę starała się być dobrą pocieszycielką, bywały takie sytuacje, w których kompletnie nie wiedziała, jak mogłaby zareagować… Co mogłaby powiedzieć, by nie zabrzmieć tak, jak zdecydowanie tego nie chciała. Fakt, że tak naprawdę niespecjalnie znała mężczyznę, przy którego łóżku przyszło jej siedzieć, również niczego nie ułatwiał. Dobrze wiedziała, jak trudno musiało mu być, ale Greybackowie - przynajmniej według jej własnych spostrzeżeń - niespecjalnie lubili rozmawiać o własnych uczuciach, emocjach czy myślach.\nNie winiła go za małomówność. Był osłabiony, zdenerwowany, zaniepokojony… Prawdopodobnie skołowany jak rzadko kiedy. Prawdę mówiąc, i tak trzymał się znacznie lepiej niż mogłaby to przewidzieć. Pracując w Mungu - choć nie na tym konkretnym oddziale - widywała przecież niedoszłe ofiary wilkołaków, słysząc i widząc swoje. Rowan był… Zadziwiająco opanowany… Przynajmniej z zewnątrz, choć w samym jego spojrzeniu kryła się ta iskra świadcząca o tym, co musiało dziać się we wnętrzu mężczyzny. Przynajmniej tak to odbierała, w tej chwili czując leciuteńką ulgę na myśl, że leki z pewnością trochę przytłumiały doznania Greybacka.\nTo była jedna z łagodniejszych myśli, jakie przelatywały teraz przez głowę blondynki, która instynktownie cofnęła rękę, gdy Rowan wyślizgnął swoją dłoń z jej uścisku. Nie zwróciła przy tym na to specjalnej uwagi, wyłącznie opierając się łokciami o podłokietnik fotela i marszcząc przy tym brwi, gdy szukała odpowiednio… Dyplomatycznej odpowiedzi. Takiej, która nie byłaby kłamstwem, która nie zdenerwowałaby jej pacjenta, ale jednocześnie byłaby dostatecznie rozwinięta, aby go uspokoić. Biorąc dosyć płytki wdech, stwierdziła ostatecznie:\n- Jakoś tak… Nie jest łatwo, ale mogłoby być dużo gorzej, wiesz. - Powiedziała, dosyć machinalnie okręcając przy tym pukiel włosów o jeden z palców, byleby tylko zająć czymś ręce. - Wydaje mi się, że nadal jest w szoku z powodu tego, co się stało, ale… Jest lepiej niż na początku. - No, przynajmniej biorąc pod uwagę zdenerwowanie, które w kilkunastu pierwszych minutach naprawdę przejęło kontrolę nad umysłem i zachowaniem Ramseya. Z pewnością nie było mu lepiej czy łatwiej, jednak przynajmniej zajął czymś ręce, gdy starali się przenieść Rowana w wygodniejsze miejsce i przygotować garaż do kolejnej pełni.\nTo były zarazem długie, jak i również zadziwiająco krótkie godziny. W jednej chwili czas dosłownie uciekał im przez palce, by w kolejnej zatrważająco zwolnić, pozostawiając zbyt wiele miejsca dla ponurych myśli, wątpliwości czy obaw. Zanim Alyssa została całkowicie sama z Rowanem, Ramsey nie udał się do garażu, a Dorcas nie zniknęła gdzieś we wnętrzu domu, blondynka wcale nie czuła się aż tak wykończona. Dopiero wtedy, gdy wreszcie mogła usiąść gdzieś na moment, pojawiło się kompletne wyczerpanie. Te, które poniekąd nadal ją łapało, mimo tego że była gotowa zająć się obudzonym pacjentem.\nObserwując go na tyle bacznie, by dostrzec wyraz jego twarzy, gdy dotknął jednego ze swoich obojczyków, mimowolnie zmarszczyła brwi, zastanawiając się, czy czegoś nie pominęła. W końcu miał naprawdę sporo mniejszych i większych obrażeń, a gdy się nim zajmowała, nie do końca umiała stwierdzić, na które z nich reagował niezrozumiałym, pełnym boleści bełkotem. W tamtym momencie - gdy nie był całkowicie przytomny - mogło chodzić o cokolwiek. Teraz? Przynajmniej mógł samodzielnie opisać jej swoje doznania.\n- Czujesz, że coś jest nie tak? - Spytała, ponownie nachylając się ku Rowanowi, prawie natychmiast dodając. - Mogę podać ci coś przeciwbólowego, ale dopiero wtedy, gdy czegoś się napijesz i może spróbujesz zjeść kolację. Jesteś w stanie opisać, co ci przeszkadza? - Zadając kolejne pytanie, kiwnęła głową, uśmiechając się przy tym nieznacznie.\n- Zaraz przyniosę ci coś do picia. Masz ochotę na coś szczególnego? Wodę? Sok pomarańczowy, jabłkowy, porzeczkowy, winogronowy? Herbatę? - To mówiąc, przygryzła wargę, unosząc kącik ust na myśl o ich specjalnej wyliczance, którą zamierzała zaserwować Rowanowi, by spróbować choć trochę odwrócić jego myśli od bólu. - Jest malinowa, imbirowa, cytrynowa, cytrynowa z imbirem, waniliowo-migdałowa, imbirowa z miodem, imbirowa z miodem i hibiskusem, zielona, czarna, czarna z porzeczkami, zielona z cytryną i miodem, zielona z miodem i bez cytryny, londyńska śniadaniowa, Earl Grey, Sencha, jaśminowa, pomarańczowa, zielona z truskawkami, Dobranocka, ziołowa, na trawienie, na ból głowy, miętowa, miętowa aromatyzowana z kwiatem wiśni, wiśniowa, waniliowo-orzechowa, świąteczna, rumianek... I coś jeszcze. - To mówiąc, nieznacznie przewróciła oczami. Wiedziała, jak absurdalnie to brzmiało. - Kurt? - Parsknęła cicho, wciąż unosząc kąciki ust. - Odkąd tylko zabraliśmy cię do tego pokoju. Uparł się, żeby jeść obiad na stołku przed twoimi drzwiami i pilnować cię przed gnębiwtryskami żerującymi na mózgach chorych czarodziejów. - To mówiąc, zrobiła minę, która nieodmiennie świadczyła o tym, że Aly sama nie wiedziała, skąd mu się to wzięło. Cóż, przynajmniej zrezygnował z chęci podlania wujka eliksirami, by szybciej wydobrzał.\n- Świetnie - mruknął i na chwilę przymknął oczy, wzdychając ciężko. Nie na takie jakoś liczył. Źle się czuł z tym, jakie przeżycia zafundował Ramseyowi, nawet jeśli w teorii nie było to wina żadnego z nich. Wiedział jaki jest stosunek starszego brata do wilkołactwa i domyślał się, że wydarzenia minionej nocy nie wpłynęły na niego pozytywnie. Miał tylko nadzieję, że mężczyzna szybko sobie z tym wszystkim poradzi i nie obwinia się o to co zaszło, a nawet jeśli to wkrótce przestanie. Zmarszczył brwi i spojrzał na kobietę pytająco. W pierwszym momencie nie miał bladego pojęcia o czym mówiła, ale po chwili zorientował się, że miała na myśli jego lewy obojczyk.\n- To nic takiego. Tylko stary uraz - wyjaśnił pokrótce. Miał nadzieję, że kobieta nie będzie dalej drążyć tego tematu i uzna jego odpowiedź za wystarczającą. Całe szczęście ból był jedynie irytujący i mógł się obejść bez leków przeciwbólowych.Przynajmniej na razie. Ciekawe jak szybko zmieni zdanie, kiedy obecne środki zupełnie przestaną działać? Mimowolnie skrzywił się na wzmiankę o zjedzeniu kolacji. Pewnie rzeczywiście powinien chociaż spróbować coś zjeść, ale w tym momencie zupełnie nie miał apetytu. Już chciał odpowiedzieć Alyssie, że wystarczy zwykła woda, kiedy blondynka zaczęła wyliczać jakie ma herbaty, czym wprawiła Rowana w jeszcze większe skołowanie. Przy każdej kolejnej nazwie mężczyzna tylko, coraz to bardziej, marszczył czoło i patrzył na nią jak na kosmitkę. Nie był nawet w stanie zapamiętać jednego konkretnego smaku. Waniliowo jaka? Miętowa aromatyzowana co? Lekko pokręcił głową. Zupełnie nie nadawał się teraz do myślenia nad takimi wyliczankami. Naprawdę było mu wszystko jedno. Po prostu potrzebował się czegoś napić.\n- Wystarczy woda.Naprawdę - powiedział w końcu - Zwykła woda - dodał w obawie, że kobieta zacznie coś recytować.\nPrzez chwilę milczał, aż wreszcie ponownie zabrał głos - I em… Dziękuję za, no… Wszystko.\nWiedział, że gdyby nie ona, pewnie już leżałby martwy. Do Świętego Munga nie mogli pójść z wiadomych względów a, nie wątpiąc w jego umiejętności, w tamtym momencie Ramsey nie nadawał się do udzielenia mu właściwej pomocy.\n- Gnębiwytryskami? - lekki uśmiech goszczący na jego ustach nieznacznie się powiększył - Przekaż mu, że dziękuję za troskę, ale one nie istnie… Nie nie ważne. Po prostu mu podziękuj.\nNagle zmarszczył brwi przypomniawszy sobie o czymś co zamierzał zrobić wczoraj, ale pazury i zęby brata pokrzyżowały mu plany. Spojrzał na kobietę.\n- Lek na chorobę rodową. Miałem go wziąć po powrocie z lasu - teoretycznie nic nie powinno się wydarzyć, ale wolał nie ryzykować napadów kaszlu w momencie, gdy mogło to się zakończyć puszczeniem szwów, a tego zdecydowanie wolałby uniknąć. Już i tak wystarczająco świetnie się bawił leżąc w łóżku, na którym nawet nie mógł usiąść.\n11-23-2019, 10:14 PM\nNaprawdę nie chciała jeszcze bardziej dołować Rowana, jednak jeśli była czegoś pewna, to tego, iż kłamanie mu w żywe oczy zdecydowanie nie było dobrym wyjściem. Nie w tej sytuacji. Nie przy świadomości, że w obecnej sytuacji, cóż, zapewne i tak niespecjalnie by jej to wyszło. Spójrzmy prawdzie w oczy, Aly nigdy nie była kłamcą wyborowym. Owszem, jeśli bardzo tego chciała, z pewnością jakoś jej to wychodziło, jednak zazwyczaj łgała gorzej od Kurta. Jej twarz była jak otwarta księga... Dało się z niej wyczytać prawie wszystko, choć nie zawsze to, co tkwiło pomiędzy wierszami. To czasami udawało jej się ukryć. Mimo wszystko, Alyssa nawet nie próbowała ukrywać tego, iż z Ramseyem nie było śpiewająco. Oboje doskonale go znali, oboje dobrze wiedzieli, jak to musiało się na nim odbić. Tu po prostu nie było miejsca na kłamstwo. Dyplomatyczna odpowiedź musiała wystarczyć, by uspokoić jakoś młodszego Greybacka.\nBądź co bądź, rzeczywiście mogło być znacznie gorzej. Gorzej niż w momencie, w którym Ramsey całkowicie ześwirował, krzycząc na nią i wyładowując frustrację - czemu się zresztą nie dziwiła - gorzej niż w chwili, w której posłała go, by trochę ochłonął, a on prawie dał się zabić tym przeklętym diabelskim sidłom. Gorzej niż w momencie, w którym zorientowali się, że pozostały jeszcze przecież kolejne dwa dni pełni. Gorzej niż... Cóż, w sumie, to przez cały czas, który Rowan spędził odpoczywając i śpiąc w sypialni gościnnej. Całe szczęście, że tego nie słyszał, nie widział i nie odczuwał w momencie, w którym się działo, a Aly zdecydowanie była daleka od informowania go o wszystkich szczegółach. Prawdę mówiąc, nawet nie zamierzała tego robić, czując, że ten jeden dzień przyniósł jej więcej sekretów i tajemnic niż wszystkie inne w okresie ostatniego miesiąca. A przecież już wcześniej działo się naprawdę... Sporo.\n- Mogę na to spojrzeć, jeśli chcesz. Niekoniecznie w tej chwili, ale później. Może przepiszę ci coś, co trochę pomoże ci przy kolejnych atakach bólu. - Zasugerowała, wciąż uważnie wpatrując się w Rowana i... Cóż, zdecydowanie dostrzegając, że niespecjalnie chciał o tym mówić. Coś w jego oczach, w mimice twarzy, w tonie głosu czy samych słowach... Coś po prostu sugerowało Alyssie, że nie powinna naciskać, więc tego nie robiła. Zwyczajnie przeszła do innych tematów, takich jak na przykład kolacja. Kolacja, którą zdecydowanie powinien spróbować zjeść, a na której wspomnienie dosyć niechętnie się skrzywił.\n- Mogę zrobić ci jajka na bekonie... Bekon z jajkami. Jajka z bekonem. Bekon na jajkach, jajecznicę i bekon, bekon obok jajek albo same jajka i sam bekon. - Rzuciła, chcąc choć trochę go rozbawić. No, przynajmniej odrobinę. Na tyle, ile był w stanie poczuć się lepiej w obecnych okolicznościach. Zaraz potrząsnęła zresztą głową, uśmiechając się kątem ust, by stwierdzić przy tym. - Albo cokolwiek innego, co sobie zażyczysz. Płatki z mlekiem, tosty na słono, naleśniki na słodko. Nie będziemy się gniewać, jeśli tylko coś podziobiesz, ale powinieneś chociaż spróbować coś zjeść. - To mówiąc, mimowolnie sama sobie przytaknęła, kiwając przy tym głową i posyłając dosyć zatroskane spojrzenie w kierunku coraz bardziej zagubionego Rowana. Chyba nie powinna była prezentować mu aż tylu opcji do wyboru, toteż tym razem nie spytała już o to, jaką chciał wodę. Po prostu stwierdziła, że przyniesie mu zarówno gazowaną, jak i nie gazowaną. Najlepiej od razu po butelce, by mógł swobodnie popijać ją w przerwach między snem.\n- I... Hej, nie musisz za nic dziękować. Naprawdę. - Stwierdziła, nieco bardziej się przy tym uśmiechając, a nawet wręcz posyłając mu oczko. - Ależ oczywiście, że istnieją. Przed czym innym miałby cię chronić? - W innych okolicznościach nawet by się zaśmiała, ale w tej chwili wyłącznie parsknęła cicho, podźwigując się z fotela i spuszczając stopy w wełnianych skarpetkach wprost na dosyć chłodną podłogę.\n- Jesteś na coś uczulony? - Dodała, rzucając mu pytające spojrzenie, po czym pospiesznie wyjaśniając. - Kurt też to ma... Nieźle nas wszystkich wystraszył, gdy po raz pierwszy dostał tego okropnego ataku, ale już jest z nim znacznie lepiej. Problem w tym, że mam w domu wyłącznie gotowy zamiennik leku... Bez mięty i z paroma innymi składnikami, bo Kurt jest na nią uczulony. Mogę przygotować ci oryginalną wersję, ale to trochę potrwa.\nPokręcił słabo głową i zabrał rękę z obojczyka. Dotykanie bolącego miejsca i tak na nic mu się nie zda.\n- Nie trzeba. To i tak nic takiego - wolał unikać jakichkolwiek rozmów na temat tego konkretnego urazu, czy raczej na temat jego przyczyny w postaci schodów oraz pijanego Fenrira. Zresztą w tym przypadku i tak nie było nic do zrobienia. Mógł co najwyżej dostać jakieś środki przeciwbólowe, tylko po co skoro ból i tak nie był szczególnie duży?\nNa kolejne słowa Alyssy roześmiał się cicho. Nie wiedział nawet czemu wypowiedź kobiety, aż tak go rozbawiła. Może to była wina gorączki i osłabienia? Może jego organizm musiał odreagować te wszystkie nerwy poprzedniego dnia? A może po prostu umiejętności kucharskie jego brata zasługiwały już jedynie na same żarty. Oczywiście w tym samym momencie rany musiały przypomnieć o sobie i boleśnie dać mu do zrozumienia, że śmiech w jego obecnym stanie może nie być najprzyjemniejszym doświadczeniem z tych możliwych. Od razu skrzywił się, ale uśmiech nie zniknął całkowicie z jego twarzy.\n- On naprawdę dalej nie potrafi nic innego ugotować - powiedział, lekko kręcąc głową - Czasem mam wrażenie, że postawił sobie za punkt honoru do końca życia robić tylko te cholerne jajka.\nDoskonale pamiętał jak właśnie z tego powodu, kilka lat temu, postanowił sam nauczyć się gotować - pierwsze danie wyszło mu paskudnie, ale przynajmniej nie musiał jeść jajecznicy na kolacje. Jajecznicy, która była podana też na śniadanie. Z bekonem dla urozmaicenia.\n- Wystarczy zwykła kanapka. Wszystko mi jedno jaka. Może być z serem - prawdę mówiąc najchętniej nic, by teraz nie jadł, ale rozsądek podpowiadał mu, że powinien chociaż spróbować.\nZmarszczył lekko brwi. Wpadł wraz z Ramseyem do jej domu o świcie, najprawdopodobniej zakrwawił całą kuchnię i dość nieprzyjemnie zorganizował cały dzień, ale widocznie nie było potrzeby dziękowania za pomoc. Naprawdę nie rozumiał większości ludzi. Nie zamierzał jednak rozprawiać nad tym, więc po prostu skinął głową i zaraz spojrzał z niezrozumieniem w oczach na bratową.\n- Nie. Przecież one nie istnieją - Jasne. To, że Kurt próbował ochronić go przed nieistniejącymi stworzeniami było na swój sposób bardzo… Hm... Miłe? Jednak wolałby, aby chłopiec szybko zrozumiał, że Gnębiwytrysków nie ma. Potem ktoś taki dorasta i urządza całe ekspedycje tylko po to, aby, z żenującym skutkiem, spróbować dowieść istnienia jakiś bzdur wyssanych z palca lub, co gorsza, zaczyna czytać Żonglera. Zaraz. Czy w takim razie Alyssa też wierzyła w te wszystkie bajki? Dopiero po chwili dotarło do niego, że blondynka nie mówiła tego na poważnie.\n- [/b]A. Żartujesz. No tak[/b] - wymamrotał po chwili i potarł ręką czoło. Co się z nim, do cholery działo, że nie załapał czegoś tak oczywistego? Chyba powinien zaraz dalej pójść spać i obudzić się w nieco lepszym stanie.\n- Na nic - ulżyło mu, gdy kobieta powiedziała, że ma w domu lek na tę przeklętą toksyczkową astmę - Zamiennik może być. Po prostu nie uśmiecha mi się rozerwanie szwów przez kaszel.\nWszystko było mu jedno z czym był wywar. Grunt, aby podziałał. Z pewną ulgą poczuł, że ból przy lewym ramieniu powoli ustępuje, na rzecz drętwieniu. Lekko poruszył ręką. Wkrótce obojczyk powinien dać mu spokój, przynajmniej na jakiś czas.\nWielokrotnie widziała już, jak wyglądało nic takiego w rodzinie Greybacków, ale ostatecznie nauczyła się już chyba, że dopóki sami nie prosili, dopóty nie było zbytniego sensu się z nimi o to spierać. Doskonale widziała, że Rowan nie kwapił się, by roztrząsać temat bolącego miejsca, a ono nie wyglądało tak, jakby doznane obrażenie było skutkiem wydarzeń z ostatniej nocy, więc mogło poczekać... Na lepszy czas. Na czas, kiedy Greyback sam zechce, by mu pomóc. Co jak co, nie chciała jeszcze bardziej miażdżyć jego dumy czy podkreślać obecnego słabego stanu. To i tak do niczego by ich nie doprowadziło.\nMieli zresztą inne tematy. Bardziej... Luźne i wprowadzające o niebo lepszą atmosferę. Aly naprawdę czuła, że to właśnie tego teraz potrzebowali. Po całym naprawdę nerwowym dniu i przy wizji dalszego radzenia sobie z konsekwencjami uprzedniej nocy, chwila żartów była na wagę złota. Nie mówiąc już zbyt wiele o tym, że w tej chwili naprawdę poczuła, iż mieli jakieś wspólne tematy. Choć niespecjalnie dobrze się znali, mieli coś, co chociaż trochę ich ze sobą łączyło. Coś, co stawiało ich relację w tym bardziej pozytywnym świetle, rozluźniało Alyssę, która teraz ponownie wywróciła oczami, tłumiąc śmiech.\n- Alec władca jajek. - Dorzuciła z iskierkami rozbawienia widocznymi w jej oczach i uniesionymi kącikami ust. - Jajka, kawał wysmażonego mięcha i kufel dobrego piwa. Idealny posiłek na każdy dzień tygodnia. - Ile razy próbowała przemycić mu jakieś sałatki, choćby nawet najatrakcyjniej wyglądające... I tak nie były jedzeniem. Nie mówiąc już o rzeczach takich jak jej ulubiony ryż z morelami czy inne wydziwiaństwa. To tym bardziej nigdy nie było jedzeniem, a słowa Rowana wyłącznie potwierdzały, że ten stan rzeczy najpewniej nie miał ulec zmianie.\n- A może z bekonem i jajkiem? - Rzuciła w dokładnie tym samym tonie, co wcześniej, jednocześnie kiwając głową. - Okej, kanapka z serem. Już się robi. - Naprawdę ulżyło jej, że towarzysz faktycznie zechciał coś zjeść, bo to świadczyło o tym, iż nie było z nim najgorzej. Potrzebował siły do regeneracji, bo bez jedzenia - nawet przy najlepszych zabiegach leczniczych - po prostu by się z tego nie wykaraskał... A Kurt pewnie twierdziłby, że to sprawka gnębiwtryskami. Nawet tak długi sen fujka tłumaczył ich działaniem, edukując Heimira w tym temacie. Choć ten drugi zdecydowanie wolał robić coś innego. Tym bardziej przy nowym stworzeniu w domu.\n- Nie powinny tak łatwo pęknąć. W końcu zakładał ci je profesjonalista. - Stojąc już całkowicie na nogach, potrząsnęła głową, patrząc na niego z nutą rozbawienia. Bądź co bądź, zdecydowanie wolała, by przebywał tu w dosyć dobrej atmosferze. Na tyle luźnej, na ile było to możliwe, w czym w pewnym stopniu pomagały leki, jakie mu podała. Co prawda, były to wyłącznie skutki uboczne, a nie zamierzone działanie, ale... Tak było zdecydowanie lepiej. Tym bardziej, że - mimo zasłoniętych okien, przez które nie było tak tego widać - wciąż trwała pełnia, która i tak przyniosła Rowanowi zbyt wiele stresu. Nie mówiąc nic o Ramseyu... Który, jak miała nadzieję, spał właśnie w bezpiecznym, zamkniętym pomieszczeniu, które dla niego przygotowali.\n- Ach, Rowan! - Rzuciła jeszcze, marszcząc przy tym brwi, gdy obróciła się ku niemu, stojąc już w samych drzwiach sypialni gościnnej. - Gdyby tak się zdarzyło, że poczułbyś ochotę na... Pieszczenie chorbotka, postaraj się nie nadwyrężać zabandażowanego ramienia ani nie napinać zbytnio mięśni brzucha. Poza tym, nie ma raczej żadnych innych przeciwwskazań. - To mówiąc, ponownie obróciła się plecami do Rowana, cicho zamykając za sobą drzwi i przeganiając Kurta, który już próbował przecisnąć się pod jej ramieniem. - Sio, sio! - Machnęła na niego z dosłyszalną czułością, po czym ponownie pogoniła go ze stołka pod drzwiami, ślizgając się na swoich wełnianych skarpetkach. - Chodź, zrobimy wujkowi coś do jedzenia.\nCzuł, że powoli schodzi z niego całe napięcie. Żartobliwe komentarze Alyssy i luźny ton dyskusji pozwoliły mu się nieco rozluźnić. Co prawda dalej uważał, że gorączka i leki miały w tym swój spory udział, ale obecnie mało go to interesowało. Zauważył, że i sama kobieta wydaje się być bardziej odprężona. Dzisiejszy dzień był niewątpliwie ciężki dla kilku osób, w tym siedzącej obok niego kobiety. Może lepiej, że go całego przespał i odzyskał przytomność, gdy sprawy były już jako tako ogarnięte? Nie. Nie warto było roztrząsać tego w tym konkretnym momencie. Nawet jeśli nie do końca znał blondynkę, to zdecydowanie bardziej wolał teraz żartować znią na temat jego brata, niż dalej roztrząsać wydarzenia minionej nocy. I tak wiedział, że prędzej, czy później to wszystko powróci do niego, najprawdopodobniej ze zdwojoną siłą. Teraz jednak mógł na chwilę zająć myśli czymś innym.\n- Może to po prostu alergia na wszystko co zielone i zdrowe? - rzucił żartobliwie. Zadziwiająco dobrze było pogadać z inną ofiarą kucharskiego talentu starszego Greybacka. Pewnie w normalnej sytuacji hasło Alec władca jajek nie zmusiłoby go nawet do lekkiego uśmiechu. Teraz jednak nie mógł powstrzymać parsknięcia. Przewrócił oczami na propozycję kanapki á la Alec. Sam się sobie dziwił, że nie nabawił się jeszcze awersji do wszystkiego co miało jajka lub bekon.\n- Dzięki - powiedział cicho i ponownie potarł czoło. Mimo nieco lepszego humoru, obrażenia powoli dawały o sobie znać w postaci nagłej fali zmęczenia. Tylko napije się wody, spróbuje zjeść tę nieszczęsną kanapkę z serem i natychmiast ponownie zaśnie. Tak. Zdecydowanie tylko tego teraz potrzebował.\n- Nie wątpię - powiedział zerkając na opatrunki. Gdzieś, jak przez mgłę, pamiętał, że leżąc ranny w kuchni próbował instruować kobietę pod jakim kątem należy wbić w niego strzykawkę. Teraz wydawało mu się to trochę głupie, choć nie wątpił, że gdyby sytuacja się powtórzyła pewnie zrobiłby dokładnie to samo. Nawet opierając się głównie na podręcznikowej wiedzy, dalej miał wysokie mniemanie o swoich kompetencjach, na tyle wysokie, aby zwrócić uwagę zawodowej uzdrowicielce. Ziewnął. Czuł się coraz bardziej zmęczony. Nagle jednak kobieta powiedziała coś, co niemal od razu "postawiło go na nogi." Momentalnie zrobił się cały czerwony na twarzy, nawet jeśli bardzo chciał tego uniknąć.\n- Co? Ale ja nie…Przecież nawet nie planowałe. Nie tutaj... Nie, że w domu… To znaczy ja nigdy… Nie, że nigdy, nigdy. W sensie… Ja... Po co? Nie, że nie wiem… Ale… Kurwa. Co? - zaplątał się we własnych słowach, czując się przy tym jak skończony idiota. Czy on był jakąś małą dziewczynką, aby leżeć teraz czerwony jak burak?\nSkąd kobiecie przyszło do głowy, aby to powiedzieć. Może coś brała? Do jego głowy wkradła się dziwna myśl, że być może jednak to nie urodziny znajomej spowodowały kaca, na tamtym obiedzie. Cholera. Zrobił z siebie idiotę i być może znajdował się pod opieką ćpunki. Spojrzał na zamknięte drzwi, którymi wyszła kobieta. Picie, jedzenie, lek i będzie mógł już spać. Teraz nie tylko marzył o zamknięciu oczu, aby odegnać zmęczenie, ale i chciał w ten sposób zapomnieć o ogarniającym go uczuciu zażenowania.\n| 1.03.1980 roku, poranek\nChoć sama Alyssa wstała stosunkowo wcześnie rano, by upewnić się, że z powtórnie przemienionym Ramseyem było mniej więcej - no, przynajmniej na tyle, na ile mogło - w porządku, kobieta wcale nie kwapiła się, by budzić swojego drugiego gościa. Wręcz przeciwnie, choć niewątpliwie sprawdziła jego stan, robiąc to nawet parokrotnie w przeciągu całej nocy - zupełnie tak, jakby wciąż doglądała pacjenta w Mungu, a nie w jej własnym domu - starała się być przy tym jak najciszej, aby zapewnić Rowanowi należyty odpoczynek. Była zresztą praktycznie pewna, że dźwięki z wnętrza domu raczej nie miały mu przeszkadzać, więc postanowiła nie budzić go bez potrzeby.\nZamiast tego - uprzednio ogarniając samą siebie - po prostu zajęła się codziennymi, porannymi czynnościami takimi jak przygotowanie dzieciom podomowych ubrań i upewnienie się, że miały nie rozwalić całej szafy w ich poszukiwaniu... Czy też zrobienie śniadania. Tym razem trochę bardziej różnorodnego niż zwyczajowe naleśniki, gofry czy tosty. Tym razem pokusiła się na znacznie obfitsze, typowo angielskie śniadanie - co prawda, w większości pieczone, a nie smażone - i kilka dodatkowych, mniej kalorycznych opcji. Nie wiedziała, jak miały się żołądki jej gości, ale po prostu musiała zająć czymś myśli i ręce, jednocześnie angażując w to także dzieci.\nTe dzieci, które - a jakżeby inaczej - inaczej najchętniej zakłóciłyby spokój przynajmniej jednego z wujków. Aly sama nie wiedziała, który z gości był dla nich ciekawszy. Ten leżący w sypialni gościnnej czy ten, który z samego rana pojawił się u nich w domu, wyglądając przy tym jak nieboskie stworzenie. Najważniejsze jednak, że mieszanie jajek w misce, próby porwania sałaty na sałatkę i pilnowanie piekarnika, w którym powoli rumienił się bekon z kiełbaskami, zdecydowanie zajęły obu chłopców. No, przynajmniej na tyle, by Kurt i Heimir - we względnym spokoju - doczekali upieczenia się gofrów, które błyskawicznie pochłonęli, zanim pojawiła się sąsiadka Alyssy.\nBlondynka chyba jeszcze nigdy wcześniej aż tak bardzo nie ucieszyła się na ten widok. Nawet jeśli przez chwilę poudawała, że zastanawia się nad puszczeniem dzieci do kolegów z wioski - no, przynajmniej wobec nich, bowiem Adalind od dawna wiedziała o zgodzie; tak się też zresztą umówiły - ostatecznie z ulgą została sama w wypucowanej, wyczyszczonej kuchni, w której nie było widać ani śladu wczorajszych wydarzeń. Kończąc przygotowywać śniadanie i nakładać je na tacę, którą mogłaby zanieść do pokoju Rowana, rozejrzała się jeszcze po pomieszczeniu, nasłuchując odgłosów bytności Ramseya w dolnej łazience.\nOstatecznie nie czekała jednak na jego powrót, tylko zabrała tacę, lewitując ją przed sobą w kierunku gościnnej sypialni, do której zastukała, zanim weszła.\n- Dzień dobry, jak się czujesz? - Rzuciła, napotykając całkiem przytomne spojrzenie swojego gościa i stawiając jedzenie na szafce nocnej. - Herbata jeszcze się parzy. Zaraz ją doniosę.\nTym razem obudził się w nieco lepszym stanie. Co prawda dalej czuł się dość otumaniony i mocno osłabiony, ale w ogólnym rozrachunku chyba było trochę lepiej, a przynajmniej mniej beznadziejnie. Nie chciał od razu nikogo wołać i dawać znać, że już wstał. Potrzebował kilku chwil, aby na spokojnie zebrać myśli. Dobra. Czyli co się tak właściwie stało w tym lesie? Ponownie zerknął na pogryzione ramię. Czemu czuł taki niepokój? Nie powinien się cieszyć, czy coś? Jasne. Tak naprawdę jeszcze nic nie było pewne. Istniała szansa, że nie przemieni się przy kolejnej pełni. Może to o to chodziło? Denerwował się, że nic dobrego, nawet czystym przypadkiem, nie przyszło z jego wyprawy? Nie. Nie chodziło o to i doskonale zdawał sobie z tego sprawę. Chyba po prostu dalej był w jakimś szoku. Przeciwbólowe leki też z pewnością robiły swoje. Uśmiechnął się na tę myśl, która z jakiegoś dziwnego powodu wydała mu się dość zabawna. Tak. Zdecydowanie te leki robiły swoje. Zabawne, że w ogóle mu to nie przeszkadzało. A może tak naprawdę tylko mu się zdawało, że jest dziwnie wesoły? Cholera. Ciężko będzie dzisiaj z tym uporządkowaniem myśli. Ciekawe co się teraz działo z Ramseyem? Był przekonany, że brat nie będzie zachwycony, gdy zorientuje się, a może nawet już się zorientował, że Rowan zrobił to, co zrobił, aby ratować życie hipogryfa. Właśnie! Hipogryf! Przeżył to? Udało mu się? Miał w ogóle jakieś szanse? Z tego co pamiętał, stworzenie uciekło gdzieś między krzewy, jak tylko przenieśli się do Allhallows. Czy ktokolwiek zajął się nim potem? Chyba Ramsey wyszedł po niego. Pytanie tylko, czy jego brat był w stanie zapewnić hybrydzie w miarę profesjonalną pomoc, zamiast durnego rzucania na prawo i lewo zaklęć petryfikujących? Naprawdę nie miał pojęcia. Właściwie hipogryf nie był jedynym stworzeniem, o które się obecnie martwił. Wiedział, że Astoria z pewnością wyprowadziła Prewetta pod jego nieobecność, ale i tak wolałby wiedzieć jak się miewa pies. Nie miał jednak zamiaru wysłać w tej sprawie listu do swojego rodzeństwa. Wolał odłożyć awanturę, która niewątpliwie go czekała, tak długo w czasie, jak tylko się dało. Po prostu musiał zaufać w tej sprawie siostrze. Nagle drzwi otworzyły się, a do środka wkroczyła Alyssa wraz ze śniadaniem.\n- Hej - przywitał się z kobietą i spojrzał na postawioną tacę z posiłkiem. Dopiero teraz poczuł, że chętnie by coś zjadł. Nie za wiele, ale na pewno więcej, niż wczorajsza kolacja w postaci połowy kanapki z serem - Lepiej, niż wczoraj.\nNawet nie próbował siadać. Pokusił się o to, jak tylko się obudził i ponownie zakończyło się to jedynie ostrym bólem i frustracją. Ciekawe jak długo wytrzyma w takim stanie, zanim oszaleje z tego braku sprawności.\n- Ramsey już wrócił? Trzyma się? - w jego głosie dało się wyczuć słyszalną troskę. Dalej martwił się o to w jakim stanie znajdował się starszy Greyback.\nWyszedł z garażu nad ranem, kiedy na niebie pojawiła się łuna brzasku. Zakradł cicho do domu, by nie pobudzić jego mieszkańców. W pierwszej kolejności zerknął do pogrążonego we śnie brata. Ułożył dłoń na jego czole, sprawdzając czy ma gorączkę i przyjrzał się obrażeniom, które odniósł po konfrontacji z jego drugą naturą, po czym udał się prosto do kuchni, bowiem bardziej od zmęczenia, odczuwał głód. Najciszej jak potrafił wyjął z mebla szklankę, napełnił ją wodę z kranu i wypił jednym chwastem całą zawartość naczynia. Lodowata tafla podrażniła podniebnie, przełyk, przewód pokarmowy, ale też skutecznie zdusiła pragnienie i tymczasowo także ból gardła, którego nabawił się w lesie, zapewne na skutek nadmiernego obwieszczaniu światu, że oto nadeszła pełnia – wyjąc do księżyca, ile w wilczych płucach tchu. Następnie napełnił żołądek pozostawionymi przez panią domu kanapkami. Był jej naprawdę wdzięczny za wyrozumiałość, ale nie chciał nadużywać jej gościnności. Wystarczająco się narażała goszcząc go w garażu w postaci bestii. Przecież w każdej chwili w pomieszczeniu mogli się pojawić żądni przygód chłopcy, korzystający z nieuwagi kobiety, która pewnie większość dnia spędziła opatrując Rowana. Właśnie -on. Usiadł przy stole kuchennym i schował twarz w dłoniach, przymykając na chwile oczy. Pod powiekami niemal od razu ujrzał jego krwawiące ramię i ślady zębów wbite w skórę. Zacisnął mocno szczękę, zgrzytając na zębach, a płytki paznokci zatopiły się w wewnętrznej części dłoni. Cieszył się, że blat stołu był opróżniony i nie miał nic pod rękę, bo najprawdopodobniej wyładowałby swoją złość na niewinnym przedmiocie.\nChyba zasnął, a przynajmniej tak mu się wydało, bo gdy podniósł głową w pomieszczeniu było zdecydowanie jaśniej. Wrócił do garażu. Posprzątał sobie i przy pomocy zaklęć poustawiał znajdujące się tam przedmioty mniej więcej w tym samym miejscu.\n— Dziękuję, Alysso. Za wszystko — wyszeptał, gdy do garażu zeszła gospodyni. Chciał posłać ku niej uśmiech, ale mięśnie twarzy drgały mu lekko, przez co nie mógł na nim zapanować. Wzruszył bezradnie ramionami i udał się za kobietą do jej domu, by wziąć szybki prysznic i przygotować się na rozmowę z rannym, nadal nierozsądnym bratem. Czasem miał wrażenie, że o kilka lat młodszy od niego Esdras był znacznie mądrzejszy.\nPrysznic zmył z jego ciało brud i zaschnięta krew, a także przyniósł przynajmniej tymczasowo ukojenie, które przerodziło się w odprężenie. Na chwilę przestał myśleć, całkowicie odciął się od rzeczywistość, nasłuchując własnego, równomiernego oddechu, szumu w rurach i uzależniającego kap kap. Nie miał ochoty wychodzić spod strumienia czule otulającej jego skórę wody, jednak w końcu się na to zdobył. Wytarł ciało w ręcznik i ubrał się szybko, wychodząc z łazienki. Zbliżając się do pomieszczenia, w którym leżał Rowan, odliczył w myślach do dziesięciu, żeby uspokoić znowu dające o sobie znać nerwy.\n— Rowanie Desmondzie Greybacku. – Głos Ramseya Greybacka doleciał do dwójki siedzących w sypialni gościnnej osób, zanim sylwetka mężczyzny pojawiła się w drzwiach. Została przezeń wzmocniona zaklęciem, gdyż uszkodzone struny głosowe nie chciał dzisiaj z nimi współpracować, a też nie miał zamiaru szeptać przy łóżku Rowana. W zasadzie straszy z braci nie miałby nic przeciwko, gdyby ten młodszy odczuł ból głowy wywołany przez zbyt głośne natężenie dźwięków, wskutek łykanych przez noc leków. Efekt w gruncie rzeczy podobny do kaca, ale chyba bardziej uciążliwy, bowiem nadal przykuty do łóżka mężczyzna nie mógł się właściwie wybronić przed ostrzem słów, które po chwili wydobyły się z gardła wilkołaka. — Wyjaśnimy sobie coś, barcie. Przede wszystkim wytłumacz mi, jak śmiałeś pojawić w lesie podczas pełni? Opętał cię ten niepoważny Irytek, a może po prostu chciałeś udowodnić sobą i przede wszystkim nam, że nadal jesteś tylko nieodpowiedzialnym chłopcem bez krzty rozumu? Mając w rodzinie obecnie czwórkę wilkołaków, nadal nie wiesz, jakie wiążę się z tym konsekwencje? A więc dobrze, rozjaśnię ci to. — Usiadł na krawędzi łóżka, obok Rowana. Materac ugiął się pod ciężarem jego ciała, ale całkowicie tego nie zarejestrował Wbił spojrzenie w twarz brata. — Spójrz na swoje ramię. — Sięgnął rzeczoną część ciała chorego i bez zbędnych delikatności odwinął rękaw piżamy, w którą ubrała go Alyssa. Ślad po ugryzieniu był obecenie obandażowany, więc Ramsayowi nie pozostało nic innego, jak spojrzeć wymownie w oczy bratu. — Ugryzłem cię i najprawdopodobniej jesteś piątym — powiedział znacznie ciszej, gdyż zaklęcie wzmacniające głos straciło swoją datę ważności. Przełknął ślinę; nadal czuł w ustach posmak posoki, mimo już od tamtej chwili minął cały dzień. — Chciałeś uratować hipogryfa, czyż nie? Jestem skłonny zrozumieć twoje pobudki, ale kto teraz uratuje ciebie? — O ile wcześniej w głosie nie pobrzmiewała żadna emocja, teraz do jego tonu wdarł się chłód, porównywalny z temperaturą za murami budynku.\nOstatecznie, zbyt przytłoczony emocjami, wstał z łóżka i podszedł do okna, wdychając do ust gwałtownie powietrze. Odsunąwszy delikatnie zasłonę, spojrzał na zaśnieżone podwórze, chociaż biel śniegu na początku odrobinę go oślepił, przez co musiał zmrużyć ślepia, czując łzy pod powiekami. Złość, którą czuł w stosunku brata, wyparowała. Zamiast niej pojawił się żal w postaci uścisku w klatce piersiowej. Żal do samego siebie, że nie wypił przed pełnią eliksiru tojadowego. I przed chwilą wyrzuty sumienia, które pod postacią dreszczy, przebiegały po jego ciele. Nie był na pozycji, by pouczać brata, skoro sam zachował się tak skrajnie nieodpowiedzialnie.\nW normalnych okolicznościach zapewne cieszyłaby się z tak wielu gości, jednak... Cóż, to zdecydowanie nie były normalne okoliczności, a niezwykła skłonność do przesadnego zastanawiania się nad pewnymi sprawami, jaka ujawniła się u niej w ostatnim czasie, kompletnie niczego nie ułatwiała. Nadmierne analizowanie sytuacji Rowana sprawiło wyłącznie, że Aly nie tylko nie miała bladego pojęcia, co mogłaby powiedzieć mężczyźnie, gdy już przyjdzie im rozmawiać na trzeźwo i na poważnie... Dodatkowo niewątpliwie się przez to nie wyspała, przewracając się z boku na bok i myśląc o kolejnym dniu, co bez dwóch zdań - a nawet wręcz zbyt wyraźnie - było po niej widać, gdy wreszcie nadszedł wschód słońca i rozpoczął się kolejny dzień.\nWbrew pozorom, nie obawiała się potencjalnego zagrożenia ze strony uśpionego wilkołaka zamkniętego w ich garażu. Dosyć mocno ufała zarówno własnym zaklęciom, jak i czarom Dorcas czy też eliksirom uspokajająco-usypiającym i ostatecznie także wywarowi z tojadu, który nadal trzymała na czarną godzinę. Najwyraźniej słusznie, bowiem bez niego nie mieliby specjalnego problemu, ale - patrząc na ostatnie wydarzenia - chyba każdy z nich wolał dodatkowo się zabezpieczyć.\nTak czy siak, znacznie bardziej martwiło ją psychiczne samopoczucie Ramseya niż jego późniejsza przemiana, jednak nie miała okazji głębiej wniknąć w to, co odczuwał. Częściowo przez ilość zajęć związanych z łataniem ran u obu uczestników pełni czy porządkowaniem garażu, częściowo zaś przez fakt, iż starszy szwagier zdecydowanie nie wyglądał, jakby był w stanie rozmawiać o tym, co się stało. Znali się już na tyle dobrze, że Alyssa doskonale wiedziała, kiedy potrzebował chwili dla siebie... I szanowała to, naprawdę to szanowała, zapewniając mu przy tym zarówno przestrzeń, jak i pole do manewru. W końcu dobrze zdawała sobie sprawę z tego, iż bezczynność dobiłaby go równie mocno, co zbyt liczne pytania.\nPrzynajmniej nie musiał o tym myśleć przez całą noc... Przynajmniej nie mierzył się z koszmarami... Przynajmniej... Czy to w ogóle brzmiało jak słowa pociechy? Gdy zobaczyła go nad ranem, zdecydowanie nie wyglądał lepiej niż po nieprzespanej nocy pełnej wyrzutów sumienia i wątpliwości. Ba!, kolejna część pełni jeszcze bardziej pogłębiła - już wcześniej widoczny - zły stan Ramseya. Witając go pokrzepiającym uśmiechem, ponownie dała mu chwilę dla siebie, pozostawiając resztę ciepłego śniadania w rozgrzanym piekarniku, zanim wymknęła się, by zanieść śniadanie Rowanowi.\nOdstawiając tacę na szafkę i przysiadając na łóżku, badawczo wzniosła brwi, jakby nie do końca wierzyła w jego lepiej, jednak już po chwili na jej twarzy ponownie pojawił się uśmiech. Wyciągnęła także rękę, by musnąć palcami czoło pacjenta, prowizorycznie sprawdzając mu temperaturę. Otworzyła przy tym także usta, chcąc odpowiedzieć na pytanie, ale... No, właśnie. Ramsey zdecydowanie już wrócił i... Trzymał się. Dokładniej rzecz biorąc, najwyraźniej trzymał się chęci kulturalnego opierdzielenia brata, czemu Alyssa jak najbardziej się nie dziwiła. Wręcz przeciwnie, po prostu dała mu to zrobić, przez ten cały czas zwyczajnie siedząc z prawdopodobnie najbardziej matczyną a-nie-mówiłam-a-on-ma-rację miną, na jaką tylko mimowolnie było ją stać.\n- Resztę obrażeń da się zaleczyć w tydzień, ale wolałabym, żebyś tu został. Przez cały ten czas. - Odezwała się spokojnie, choć niewątpliwie z pewnym zawodem, znacząco spoglądając na tacę z jedzeniem. - Jedz. Ramsey, jak twój żołądek? - Nie zamierzała prawić nikomu morałów. Nie teraz, choć może raczej jeszcze nie teraz. Atmosfera była już dostatecznie gęsta. Nie musiała jej pogarszać.\nSkrzywił się, gdy tylko usłyszał podniesiony głos brata. Czy on musiał mówić tak głośno? Jego słowa boleśnie dudniły w czaszce młodszego z mężczyzn, ale i tak to ich treść była znacznie gorsza. Podskórnie wiedział, że Ramsey mógł mieć trochę racji w tym, co mówił, ale nie potrafił znieść nazywania go nieodpowiedzialnym dzieciakiem. To była jego własna, przemyślana decyzja. Znał ryzyko. Jednak nie potrafił w tym momencie krzyczeć na Ramseya, jakby pewnie postąpił w każdy innym momencie. Sam nie wiedział dlaczego. Może była to wina jego stanu, tak naprawdę nawet nie byłby w stanie krzyczeć, a może chodziło o te cholerne wyrzuty sumienia i świadomość, że postawił brata w naprawdę kiepskiej sytuacji? Byłoby lepiej gdyby po prostu na niego krzyczał i wyzywał od idiotów. Wtedy łatwiej by mu było chociaż jakoś bronić swojego stanowisko. W obliczu tego chłodnego, pozbawionego emocji, tonu głosu jedynie głupio milczał. Dopiero po ostatnich słowach mężczyzny zdecydował się na otwarcie ust. Kto teraz uratuje ciebie? Przed czym? Zdawał sobie z podejścia mężczyzny do sprawy wilkołactwa, ale nie potrafił zrozumieć, czemu musiał robić z tego taki problem? Nawet jeśli przemiany dostarczą mu pewnych trudności, to przecież nie było to takie straszne. Naprawdę musiał, ukazywać tę sytuację w jeszcze gorszym świetle? Wyrwał swoje ramię z uścisku brata. Zabolało, ale zignorował to i wbił spojrzenie w oczy mężczyzny.\n- Przed czym? - spytał. Jego głos był słaby, ale dało się w nim wyczuć wyraźne poirytowanie - Przed czym uratować? Przed przemianą? Trudno. Najwyżej się przemienię. I co? Żadnego ratunku do tego nie potrzebuje. Może jeszcze od razu mi powiesz, że mam już zmarnowane życie?\nPrzejechał zdrową ręką po twarzy. Dlaczego temat ewentualnego wilkołactwa wprowadzał jego samego w takie zdenerwowanie i rozdrażnienie?\n- Musiałem go uratować, dobra? Wiedziałem, że jest pełnia, więc wiedziałem co może mu się stać. Nie mogłem go tak zostawić. Sam by na pewno umarł - Miał zostawić tego hipogryfa na pewną śmierć, kiedy wiedział, że był w stanie pomóc? Wolał jednak zaryzykować. Lekko zacisnął lewą pięść, próbując powstrzymać złość. W tym samym czasie jego brat podniósł się z łóżka i podszedł do okna. Rozluźnił rękę. Cholera. Znowu poczuł powracające wyrzuty sumienia.\n- To nie była twoja wina Ramz - powiedział zdecydowanym głosem. Czemu akurat musiał, natknąć się na niego w tym cholernym lesie? Był pewien, że każdy inny wilkołak w tej rodzinie poradziłby sobie lepiej. No może oprócz Ezry. Właściwie to nie wiedział jakby zareagował Ezra.\n- [b!]Przepraszam[/b] - dodał po chwili.\nSpojrzał na Alyssę, która zabrała głos. Przez ostatnie kilka minut kobieta po prostu siedziała milcząc z dość wymowną miną. Nie dawał tego po sobie poznać, ale był jej wdzięczny, że nie dołączyła się do szwagra w prawieniu mu kazań. To było ostatnie czego teraz potrzebował. Lekko skinął głową na jej słowa. Nie był zachwycony tą perspektywą, ale wiedział, że tak naprawdę nie miał innego wyjścia, niż leżenie w tym cholernym łóżku.\n- Tylko proszę nie wyliczaj już herbat - powiedział z lekkim uśmiechem na ustach. Znowu zaczynał mieć tę dziwną chęć do żartów, nawet jeśli sytuacja w ogóle się do tego nie nadawała. Zerknął na tacę z jedzeniem. Musiał się jeszcze dowiedzieć jednej rzeczy zanim zacznie jeść.\n- Przeżył? Hipogryf? - spytał patrząc na pozostałą dwójkę. Jeżeli okaże się, że stworzenie było martwe ze złości chyba zrujnuje pierwszą lepszą rzecz, która znajdzie się w zasięgu jego ręki.\nŻałował, że pojawił się w tym pomieszczeniu. Ból wykrzywiający twarz Rowana przypominał mu o śmierci - najpierw matki, potem brata. Śmierci, której cudem sam uniknął, zapuszczając się do lasu podczas pełni. Oddychając tym samym powietrzem co on, miał wrażenie, że się dusi. Wsłuchując jego tyrady, miał wrażenie, że rzuci w niego stojącą nieopodal rośliną doniczkową, żeby niemal za wszelką cenę uciszyć absurd cisnący mu się na wargi.\n— Mówisz o tym tak lekko, tak, jakby nigdy nic się nie stało, jakbyśmy rozmawiali o przeziębienie, ewentualnie o grypie, a nie czymś nieuleczalnym — do głosu Greybacka wkradła się pogarda, gdy przestał walczyć z kotłującymi się w nim emocjami. Zerknął w przelocie na swoje dłonie; knykcie były niemal białe od kurczowego ściskania materiału kotary palcami. Drżał na całym ciele przez dreszcze, które raz po raz przechadzały się po plecach ze szczególnym uwzględnieniem wyprostowanych jak struna kręgosłupie, mimo iż zazwyczaj jego sylwetka była lekko przygarbiona, przez co wizualnie wyglądał niższego o kilka centymetrów niż w rzeczywistości.\nZazdrościł mu. Przez tak wiele lat cholernie mu zazdrościł. Zazdrościł – tak po ludzku, zwyczajnie. Uważał go za szczęściarza, więc jakim prawem pozostawił swoje życie na szali, bagatelizując zagrożenie? Nie mógł objąć rozumiem jego postawy. Stoickiego spokoju, który go wypełnił. Absurdalnych słów kształtujących się na ustach. Pozbawionych sensu dźwięków wydobywających się z gardła.\n— Wiesz, co, bracie? — rzucił, prawie szeptem ze wzrokiem wbitym w okno – pustym jak kula wróżbity. Czarny kot siedział na płocie obok ulepionego niedawno bałwana. Jego pozbawione białek ślepia skonfrontowały się z bladą twarzą Ramseya i trwali przez chwile w stałym, przeszywającym na wskroś kontakcie wzrokowym, a mężczyzna kontynuował, tym samym ściszonym głosem, obleczonym w paskudną, zniekształcającą dźwięki chrypę: — Wiedziałem co może mi się stać — zacytował słowa brata, opierając dłonie o parapet. — Skoro wiedziałeś, co się może stać, to w takim razie nie szanujesz swojego życia. I owszem, już nic nie będzie takie samo, jak wcześniej. Poczekaj do pełni. Wtedy poczujesz na własnej skórze, że nie miałeś o niczym pojęcia.\nKot zeskoczył z płotu i zniknął z zasięgu wzroku Greybacka, który był pewien, że zwierzę, przed wycofaniem się, wpierw zademonstrowało mu w nagłym, niewyjaśnionym napadzie agresji najeżoną sierść na karku i garnitur zębów.\nNie odrywając wzroku od okna, ułożył palce na swojej szyi, badając pod opuszkami szorstką strukturę blizny. Przymknął na chwile powieki, skupiając się głównie nad wyregulowaniem własnego oddechu. Jednak złudna cisza została w końcu przerwa przez to nie twoja wina Ramz, nie tylko przelewając czarę goryczy, a przede wszystkim pobudzając do życia wyrzuty sumienia.\n— To nie była moja wina? Nie? A kogo? Kto cię tak urządził, Rowan? Przez kogo leżysz jak kłoda w łóżku? Kto wbił w twoją skórę szpony i kły? Powiedz, przez kogo ledwie uszedłeś z życiem? — Zasłonił na powrót okno z głośnym westchnięciem, zagłuszonym jednak przez zgrzyt karnisza i szelest materiału. — Ja, to byłem ja. Nadal czuję posmak twojej krwi w ustach. Byłeś krok od śmierci. Powiedz, tak bardzo śpieszno ci na tamten świat? Do... — Bertrama — …do grobu? — warknął głośniejszej niż przedtem, ale nadal stanowczo za cicho. Chciał zacisnął dłoń na kołnierzu jego piżamy i wykrzyknąć mu to w twarz, patrząc prosto w zamglone przez lekki oczy, ale nie był w stanie. Uciekł wzrokiem po ścianie, lokując go tymczasowo na obrazie z wizerunkiem nieruchomego krajobrazu.\nPrzepraszam niczego nie zmieniło, a jedynie wywołało ból w klatce piersiowej, było jak sztylet wbity prosto w serce. Odszedł od łóżka, siadając na krześle usytuowanym w najodleglejszym kącie pomieszczenia. Sylwetka została przysłonięta przez długi, pojedynczy cień, kiedy schował twarz w dłoniach, milcząc, chociaż krzyczał, ile sił w płucach - bezgłośnie, w obrębie własnych myśli. Bo żadne słowa nie wymarzał winy.\n12-04-2019, 01:17 AM\nDlaczego Ramsey musiał wszystko tak cholernie utrudniać? Nie chciał się z nim kłócić. Naprawdę. Nie chciał dalej brnąć w tę dyskusję. Po prostu chciał, aby brat zrozumiał, że ma mocno zaburzoną ocenę sytuacji. Oczywiście wiedział, z czego to wynikało, ale słowa mężczyzny powoli zaczynały go wkurzać, tak że był o krok od ciśnięcia w starszego brata, stojącą obok łóżka, nieotwartą paczką chusteczek.\n- To co mam kurwa zrobić? Zwinąć się w kłębek i płakać, jakie będę mieć zjebane życie? - wysyczał przez zaciśnięte zęby - To jest, według ciebie, najlepsza opcja w tej sytuacji? Mam się załamać? Wtedy dopiero będziesz zadowolony moją reakcją? Tego chcesz?\nZacisnął lewą pięść. Powoli pragnął, aby ta rozmowa się po prostu skończyła. Źle się w niej czuł i miał wrażenie, że każde, wypowiedziane przez brata, słowo dobijało go coraz bardziej. Już chyba wolałby, aby Ramsey po prostu przyłożyć mu w twarz. Tak byłoby łatwiej. I szybciej. Zresztą w tym stanie starszy Greyback nie za bardzo nadawał się do sensownej dyskusji na temat minionych wydarzeń i ich konsekwencji. Przynajmniej tak wyglądała, świeżo wyrobiona, opinia Rowana w tej sprawie.\n- Wiedziałem, co mi się może stać, ale wiedziałem też, co się może stać jemu. I kurwa co? Miałem to olać? Kiedy wiedziałem, że mam szansę go uratować? Poza tym… - w tym momencie na chwilę zawiesił głos, ale zaraz ponownie podjął wątek - Poza tym obiektywnie patrząc, ryzyko nie było, aż tak duże. Zaatakował mnie tylko jeden… wilkołak i to tuż przed świtem.\nPrzez myśl mu przeszło, że gdyby nie ten debil z jego pracy to wszystko mogłoby potoczyć się inaczej. Nie leżałby teraz przykuty do łóżka w Allhallows i patrzył jak, jego brat przechodzi załamanie nerwowe, a siedziałby gdzieś indziej, zajmując się wspomnianym stworzeniem. Gdyby tylko tamten gumochłon zajął się hipogryfem, gdy tylko się na niego natknął, albo gdyby umiał dokładnie wytłumaczyć miejsce, gdzie widział hybrydę. Na trupa Merlina. Jak tylko wróci do pracy to ten chorbotek z obciętymi gargulkami dostanie nauczkę. Jego wargi, niemal niezauważalnie, drgnęły w uśmiechu. Chorbotek z obciętymi gargulkami. Skąd mu to w ogóle przyszło do głowy? Niestety po kolejnych słowach brata, przestało mu być tak wesoło.\n- Kogo? Chyba właśnie ustaliliśmy, że moja. - chciał wykrzyczeć te słowa, ale po prostu wypowiedział je zwykłym głosem. Patrząc, że to tej pory niemal szeptał, było to niezłe osiągnięcie. Gorzej, że Ramsey też był bliski podniesienia głosu. Przez chwilę obserwował sylwetkę brata siedzącą z twarzą ukrytą w rękach, skrytą w najdalszym i najciemniejszym kącie pokoju i już miał coś odpowiedzieć, kiedy nagle zaczął się śmiać. Po prostu śmiać. Zdał sobie sprawę, że chciał to zrobić już od dobrych kilkunastu minut. Bo to wszystko było tak cholernie zabawne. Nic nie mówił. Nawet nie próbował. Nadal czuję posmak twojej krwi w ustach. Cholera. Jakie to musiało być dziwne uczucie dla Ramseya. Dziwne i śmieszne. Komiczne wręcz. Ciekawe, czy ma tak samo z normalnym jedzeniem? Nie. Zaraz. Co on robi? Ta sytuacja nie była zabawna. Ramsey był całkowicie załamany. Musiał się ogarnąć. Ponownie parsknął śmiechem. Tym razem tak, że zabolały go szwy. Nie mógł jednak nic na to poradzić. Wszystko po prostu było warte jedynie śmiechu. Po dłuższej chwili tej dziwnej wesołości udało mu się, w miarę, opanować.\n- Przepraszam. Kurwa. Co się ze mną dzieje? - spojrzał pytająco na milczącą Alyssę - Nie wiem, o co chodzi. Po prostu… Po prostu to jest zabawne, rozumiecie? Prawie umarłem. Nie do końca ogarniam, co się dzieje, a wczoraj słyszałem smoka - skrzywił się na myśl o tym, kogo jeszcze wczoraj słyszał - I Fenrira. Kiedy leżałem na stole. Chyba krzyczał na Alyssę. Nie pamiętam, ale na pewno go słyszałem.\nPowoli zaczynał się uspokajać, co nie znaczyło, że dalej nie miał wyjątkowo dobrego humoru. Ponownie spojrzał na zebranych w sypialni i spytał już, nieco poważniej.\n- To, co z tym hipogryfem? Przeżył?\n12-04-2019, 02:30 AM\nCo miała powiedzieć? Owszem, teoretycznie mogła przyłączyć się do czynienia wyrzutów, do zadawania pytań o sensowność decyzji podejmowanych przez Rowana czy do całej reszty tego, co właśnie się działo, ale... Ale to zdecydowanie nie było coś, co zrobiłaby w pierwszej chwili. No, przynajmniej nie teraz, nie zazwyczaj. Nie chodziło wyłącznie o to, że z ich dwojga, to Ramsey miał znacznie większe prawo do prawienia morałów. O nie. Gdyby planowała to zrobić, najpewniej ani trochę by jej to nie powstrzymało. Z natury była jednak dosyć opanowaną osobą, naprawdę starając się zrozumieć obie strony sprzeczki... Czy jakkolwiek mogłaby nazwać to, co się teraz działo.\nBądź co bądź, w przeszłości stawała po obu stronach podobnych kłótni. Zarówno jako ktoś, kto nie był w stanie zrozumieć tej przemożnej głupoty, jak i jako ktoś, kto ją popełnił... I popełniał za każdym kolejnym razem, bo widział w tym jakiś głębszy sens. Naprawdę wierzyła w to, że Rowan chciał dobrze. Pragnął ocalić stworzenie, które obecnie - podleczone i zdecydowanie żywe - wałęsało się gdzieś pomiędzy budynkami gospodarczymi, co samo w sobie było naprawdę chwalebnym czynem. Być może tylko nie w taki sposób, w jaki się go dopuścił. To, co zrobił, było godne pochwały. To, w jaki sposób tego dokonał, już nie, ale... Naprawdę nie zamierzała wchodzić teraz pomiędzy warczących mężczyzn.\nChciała porozmawiać z oboma na raz i z każdym z osobna, bo miała im przecież dosyć sporo do powiedzenia, jednak w tej chwili wolała nie stawać na linii ognia. Przenosząc wzrok to na jednego, to na drugiego Greybacka - zupełnie tak, jakby śledziła piłeczkę podczas meczu badmintona - śledziła przebieg akcji, wyłapując kolejne słowa i całe stwierdzenia, które wcale jej nie uspokajały. Prawdę mówiąc, wszyscy w tym domu nie znajdowali się w najlepszym stanie psychicznym. Nie po tym, co wydarzyło się ostatniego dnia, jednak - co wcale jej nie dziwiło - najbardziej niepokoiło ją zachowanie Ramseya.\nZa to śmiech Rowana? Nagła wesołość, jaka ogarnęła mężczyznę, była... Nieprzewidziana. No, być może Alyssa powinna była domyślić się, jak zadziałają środki, które podała mu przed snem, ale w całym tym zamieszaniu, po prostu zapomniała uprzedzić go o specyficznym przyćpaniu, jakie mogło towarzyszyć mu przez przynajmniej pół dnia. Tak właściwie, dopiero teraz sobie o tym przypomniała, posyłając dosyć przepraszające spojrzenie w kierunku Rowana, po czym na chwilę przestając bawić się wstążką z pudełka czekoladek, które w pewnym momencie zabrała z tacy z jedzeniem. Tego nerwowego owijania ozdoby na palec także nie zarejestrowała, zanim porządnie nie pościerała złotej farbki, która teraz osiadła na skórze jej dłoni.\n- Zaparzyłam ci anyżowo-koperkową z nutką malwy. - Odezwała się powoli, robiąc przy tym dosyć specyficzną, niezręczną minę. Cóż, najprawdopodobniej powinna była przyzwyczaić się do takich chwil i nagłych napadów śmiechu u pacjentów, ale wciąż odrobinę ją to bawiło. Tak, nawet w takich okolicznościach. - Leki. Przejdzie ci... Najwcześniej około południa. - I być może ucieszyłaby się z czegoś, co mogłoby rozładować napięcie, gdyby nie kolejne słowa Greybacka, które sprawiły, że Aly przeniosła spojrzenie na Ramseya. Nie chciała mówić o ich drobnym spięciu, jakie miało miejsce najprawdopodobniej w tej samej chwili, w której Rowan słyszał rzeczonego Fenrira. Nie sądziła też, by sam Ram chciał to wyciągać.\n- Straciłeś dużo krwi. To prawdziwy cud, że nie wymagałeś transfuzji, ale pewnie dlatego słyszałeś różne dziwne rzeczy. - Wyjaśniła, starając się ominąć jedną z bardziej drażliwych kwestii. Całe szczęście, Rowan poniekąd zrobił to za nią, pytając o hipogryfa. Tym razem już całkowicie szczerze się uśmiechnęła, energicznie kiwając głową.\n- Przeżył. Biega gdzieś dookoła szklarni. - Potwierdziła z większą pogodą ducha, ponownie pomijając mniej przyjemną wiadomość dotyczącą tego, iż mały hipogryf był zdecydowanie zbyt pokiereszowany, by latać. Prawdę mówiąc, może nie była specem od magicznych stworzeń, ale po sposobie, w jaki musieli go zaleczyć i po tym, jakie odniósł obrażenia... Raczej nie sądziła, że jeszcze kiedykolwiek rozwinie swoje pogruchotane skrzydła. To zaś napełniało ją swego rodzaju smutkiem... Przez ułamek sekundy widocznym na twarzy blondynki, zanim Aly ponownie nie zwróciła uwagi na trzymane pudełko. Wyciągając je w kierunku pacjenta, posłała mu szerszy uśmiech.\n- To dla ciebie. Pomyślałam, że osłoda bardziej ci się przyda. Nawet przed śniadaniem. - To mówiąc, posłała mu oczko. - Tylko nie mówcie nic Kurtowi.\n12-07-2019, 02:38 AM\nRamsey trwał w milczeniu, z oczami skrytymi w dłoniach, skupiony w głównej mierze na swoich myślach, choć słowa brata, jak i zarówno bratowej dolatywały do jego uszu, aczkolwiek nie wsłuchiwał się w ich sens. Czuł złość i jednocześnie bezsilność. Na brata. I na samego a siebie. Musiał jak najszybciej stłumić w sobie te emocje. Przejść z wydarzeniami z ubiegłego poranka do porządku dziennego. Rowan z jednym miał racje, choć nigdy nie przyznałby mu takowej na głos – załamywanie rąk nie miało najmniejszego sensu. Dzisiaj znowu wstało słońce, zaczął się kolejny, całkiem nowy dzień, którego nie mógł spędzić na roztrząsaniu owych, niefortunnych dla ich obu wydarzeń.\nWyprostował się w fotelu i wbił spojrzenie wprost w łóżku, mimo iż tej perspektywy dostrzegł zaledwie zarys sylwetki leżącego mężczyzny.\n— Po prostu następnym razem głęboko zastanów się dwa razy, zanim coś postanowisz. Niech wydarzenia z ubiegłej nocy będą dla ciebie nauczką — odrzekł w końcu po głębokiej analizie swych myśli, które jeszcze niedawno chaotyczne, teraz układały się w jego głowie w formie rzetelnych sformułowań, gdy w końcu dopuścił do nich głos rozsądku. Musiał być bardziej wyrozumiały dla Rowana i jego wybryków. Najprawdopodobniej nadal nie pogodził się z utratą Bertrema i robił wszystko, żeby zwrócić na siebie uwagę - bardzo nieumiejętnie, narażając swoje zdrowie, a nawet życie na widoczne gołym okiem zagrożenie, ale czy mógł go o za to winić? Raczej nie, mimo iż zdecydowanie młodszy Greyback powinien rozważyć wszelkie za i przeciw swojego zachowania, zanim znowu zacznie wygłaszać swoje pozbawione logiki przemowy. Musiał zrozumieć, że przede wszystkim skrzywdził samego siebie, aczkolwiek Ramsey w swoim obecnym w stanie nie czuł się na siłach, by mu to objaśnić. Miał za sobą dwie ciężkie noce. Nadal czuł na sobie ich skutek. Poza tym Rowan... jego śmiech. Starszy Greyback, drżąc pod jego wpływem, mimo wszystko wyczuł w nim nutę histerii. Być może głównym powodem tych niekontrolowanych dźwięków faktycznie był leki, ale czy tylko one? Westchnął ciężko, w końcu wstając. — Proszę Cię, Rowan. Wydoroślej. Nie masz już pięciu lat. Jesteś już prawie dorosły, lecz teraz przynajmniej jestem w stanie pojąć, czemu Allectus nie pozwala ci żyć na własnych rachunek. — Z każdym kolejnym słowem podchodził coraz bliżej łóżka brata, aż w końcu znalazł się przy rzeczonym meblu. Położył dłoń na spoconym czole Rowana. — Masz gorączkę, a w twoim krwiobiegu jest kilka pozycji z tablica Mendelejewa, zatem nic dziwnego, że nie możesz spojrzeć na to wszystko z innej, być może znacznie szerszej, a już na pewno trzeźwiejszej perspektywy. — Na ustach Ramseya pojawił się delikatny, współczujący uśmiech, kiedy zabrał dłoń z rozgrzanej skóry brata. — Jednak to, że ostatnio los nie oszczędza naszej rodziny, nie tłumaczy w pełni kryzysu twojej tożsamości. Jeśli potrzebujesz się wygadać, jestem do twojej dyspozycji. Musisz w końcu wziąć się w garść, braciszku, ale wpierw wypocznij. Ochłoń, ale przede wszystkim skup się na swojej rekonwalescencji. Jeśli chcesz wrócić do zdrowia przed wypadkiem, musisz się oszczędzać.\nUjrzawszy pudełko czekolady w dłoni bratowej, odsunął się od posłania.\n— Powinien najpierw zjeść solidne śniadanie. Czekolada nie przyczyni się do poprawy jego stanu zdrowia — odrzekł, kierując swoje kroki do wyjścia. Zatrzymał się w progu. — Zaraz wracam. Muszę się napić — gdyby owe słowa nie padły z jego ust, Alyssa mogłaby to potraktować jako wymówkę alkoholika, aczkolwiek Ramsayowi daleko było do tego stanu. Po prostu czuł spiekotę w gardle, czego nie ułatwiała ani niedawno przebyta pełnia, ani uszkodzone struny głosowe, ani tym bardziej choroba rodowa, idealnie współgrająca z uszkodzeniami, których dokonał Fenrir. Gdyby go nie znał - łudziłby się, że ojciec z premedytacją utrudnił mu żywot, spełniając swoją odwieczną groźbę popamiętasz mnie, ale nie słynął z lotnego umysłu. Był pospolitym alkoholikiem, dzieciorobem i chodzącym synonimem agresji.\nPrzechodząc przez hol, minął się ze kotem Alyssy, która beztrosko rozciągał się na dywanie. Zwierzę zamruczało na jego widok, chociaż bliżej było temu do prychnięcia. Ramsey ominął go szerokim łukiem, jak wcześniej czekoladki, po czym udał się wprost do kuchni. Przemył twarz, przepłukał usta i dopiero po tej rytualnej czynności, wyjął z szafki szklankę i napełnił ją wodę. Wypił haustem jej całą zwartość. Uczynił to dwukrotnie, aż w końcu napełnił naczynie po raz trzeci i wrócił do sypialni dla gości.\n— Jak myślisz, Alysso, kiedy Rowan stanie na nogi? — spytał od progu, zerkając teraz głównie na kobietę. Ujrzawszy w prawym kąciku jej warg czekoladę, skrzywił się odrobinę, ściskając w dłoni szklankę.\nMocno mu ulżyło na wieść, że hipogryf przeżył. Nawet znowu się parsknął śmiechem. Tak samo zresztą zareagował, gdy Alyssa poinformowała go o przyczynie jego radosnego nastroju. Cholera. Te leki przeciwbólowe naprawdę nie były takie głupie. Trochę jak trawka z tym, że nawet nie pamiętał, kiedy mu je podano. Oczywiście Ramsey musiał zepsuć tę przyjemną atmosferę i dalej wałkować temat, w którym i tak nie miał racji. Rowan jednak grzecznie skinął głową na prośbę, aby następnym razem przemyślał takie akcje dwukrotnie. Uznał, że wyjątkowo warto ugryźć się w język i nie wspominać o tym, że wyprawa po ranne stworzenie była starannie przemyślana. Naprawdę nie chciał dalej ciągnąć tej rozmowy. Wolał, aby wszyscy nieco wyluzowali i pogadali o czymś znacznie przyjemniejszym. I śmieszniejszym. Chociaż obecnie wszystko wywoływało u niego radość. I oczywiście starszy brat ponownie musiał to zepsuć. Na jego kolejne słowa wywrócił oczami i zacisnął lewą pięść, a potem jeszcze raz się zaśmiał. Tym razem znacznie bardziej nerwowo. Sam nie do końca rozumiał dlaczego. Normalnie zrobiłby Ramseyowi długi wykład komentujący jego, pozbawiony sensu, wywód. Przecież był już dorosły, a to, że Alec nie pozwalał mu się wyprowadzić było tylko jakąś dziwną fanaberią Greybacka. Ostatecznie Rowan i tak opuści to cholerne mieszkanie w głupimi zamkami. To czy brat dowie się o tym przed, czy po fakcie zależało już tylko od niego. Poza tym jaki kryzys tożsamości? Co to w ogóle miała znaczyć? Wszystko było z nim w jak najlepszym porządku. Trzymał się świetnie! To sam Ramsey nie potrafił obecnie trzeźwo podchodzić do zastanej sytuacji i próbował wmówić mu, że coś jest z nim nie tak. Marne próby. Właśnie dlatego nie cierpiał kłócić się akurat z tym bratem. Jego awantury z Aleciem polegały wyłącznie na wrzeszczeniu na siebie, aż do zdarcia gardeł. W tym Rowan był naprawdę dobry. Jednak, gdy konfrontował się z obecnym w sypialni mężczyzn sytuacja szybko obracała się na jego niekorzyść. Ten opanowany ton głosu. Sugerowanie mu, że nie do końca sobie radzi z ostatnimi wydarzeniami. Irytujący współczujący uśmieszek. Nie cierpiał tego Szczerze tego nie cierpiał. Zwłaszcza, że im bardziej się wściekał, tym bardziej potwierdzał prawdziwość stawianych mu zarzutów.\n- Pierdolisz od rzeczy - rzucił ostro, czując się już za słabym na dłuższą pyskówkę, jednak kiedy mężczyzna na chwilę postanowił opuścić pokój, nie mógł się powstrzymać i cisnął w niego, leżącą obok poduszką. Nie był to zbytnio udany rzut. Po pierwsze musiał uważać, aby nie napinać szwów, a po drugie rzucał lewą ręką. Popatrzył na blondynkę.\n- Błagam. Tylko teraz ty nie rób mi żadnych wyrzutów - westchnął wkurzony i wziął dwie czekoladki od Alyssy. Zerknął na tacę ze śniadaniem i ostrożnie sięgnął po kromkę chleba, zastanawiając się jakim cudem uda mu się zjeść cokolwiek i nie wywalić wszystkiego na kołdrę. Oczywiście jak tylko o tym pomyślał położony na toście ser, osunął się na jego bluzkę.\n- Cholera - zaklął, czując jak robi siebie debila.\nPo kilku minutach, wypełnionych przeklinaniem śniadania i jedzeniem czekoladek z Alyssą, do pokoju wrócił Ramsey.\n- O. Kryzys tożsamości wrócił - powiedział z przekąsem i zaśmiał się pod nosem z własnego tekstu. Po chwili jednak nieco spoważniał - Mam pytanie Rams... Czy my się jakoś strasznie nie lubimy z Prewettami? Bo no wiesz… To głupie, a on jest taki przystojny, że to no… Po prostu głupie, prawda? - spojrzał na siedzącą obok niego kobietę w oczekiwaniu na potwierdzenie jego słów. Już chwilę temu doszli do takiego samego wniosku.\n- I włosy mu się ładnie błyszczą - dodał po chwili zastanowienia. Nagle doznał olśnienia - Tak samo jak sierć mojego Prewetta. To dlatego tak go podświadomie nazwałem.


Prawdziwy skarb od Cocteau Twins\nPłyty Cocteau Twins nagrane dla wytwórni Fontana w wyjątkowym wydaniu. Boks „Treasure Hiding – The Fontana Years” trafi do sklepów 12 października.\nCztery płyty CD prezentujące albumy nagrane dla Fontany – „Four Calendar Café” (1993), „Milk and Kisses” (1996) – oraz b-side’y, EP-ki, sesje Radio One i zestaw rarytasów – taki zestaw znajdzie się w boksie „Treasure Hiding – The Fontana Years”. Całość została zmasterowana w Abbey Road z oryginalnych taśm pod nadzorem założyciela Cocteau Twins, Robina Guthrie. Za projekt wizualny odpowiada James Isaacs, a w albumie znajdzie się książeczka ze zdjęciami, dyskografią z tego okresu oraz notki o zespole autorstwa Chrisa Robertsa.\nCocteau Twins założyli w 1979 roku w Szkocji gitarzysta Robin Guthrie oraz basista WIll Heggie. Do składu dołączyła także partnerka Guthrie’ego, Elizabeth Fraser i wtedy narodził się niezwykły zespół o niepowtarzalnym brzmieniu. Po odejściu Heggie’ego i krótkim funkcjonowaniu jako duet, do grupy dołączył multiinstrumentalista Simon Raymonde.\nCocteau Twins do dziś inspirują rzesze artystów. Formacja była wymieniana jako bardzo istotna przez takich wykonawców jak Prince, Annie Lennox, Slowdive, Lush, My Bloody Valentine czy Curve. Przez lata 80. Cocteau Twins byli jednoznacznie kojarzeni z wytwórnią 4AD, dla której nagrali sześć albumów. Krążki wydane w Fontanie to dwa ostatnie dokonania w dyskografii Cocteau.\n„Treasure Hiding – The Fontana Years” to muzyczny skarb, który potrafi zaskakiwać oraz wznosić umysł i ducha na inny poziom.\nTheft, And Wandering Around Lost\nSeekers Who Are Lovers\nMud and Dark - Evangeline\nSummer-blink - Evangeline\nWinter Wonderland - Snow EP\nFrosty the Snowman - Snow EP\nThree Swept - Bluebeard Single\nIce-Pulse - Bluebeard Single\nBluebeard (Acoustic Version) - Bluebeard Single\nRilkean Heart - Twinlights\nGolden-Vein - Twinlights\nPink Orange Red - Twinlights\nHalf-Gifts - Twinlights\nFeet Like Fins - Otherness\nSeekers Who Are Lovers - Otherness\nViolaine - Otherness\nCherry Coloured Funk - Otherness (Seefeel Remix)\nTishbite - Tishbite\nPrimitive Heart - Tishbite\nFlock of Soul - Tishbite\nRound - Tishbite\nAn Elan - Tishbite\nSmile - Violaine\nTranquil Eye - Violaine\nCircling Girl - Violaine\nAlice - Violaine\nCircling Girl - Volume Track\nTouch Upon Touch - Volume Track\nSerpentskirt - Mark Radcliffe Session, 12 March 1996\nGolden-Vein - Mark Radcliffe Session, 12 March 1996\nHalf-Gifts - Mark Radcliffe Session, 12 March 1996\nSeekers Who Are Lovers - Mark Radcliffe Session, 12 March 1996\nCalfskin Smack - Robert Elms Session, 10 April 1996\nFifty-Fifty Clown - Robert Elms Session, 10 April 1996\nViolaine - Robert Elms Session, 10 April 1996\ngrafika | 208 KB\ngrafika | 216 KB\ngrafika | 311 KB\ngrafika | 91,5 KB\ngrafika | 260 KB\nMelody Gardot i Philippe Powell z albumem „Entre eux deux”\nAmerykańska gwiazda łączy siły z francusko-brazylijskim pianistą. Nowa kolekcja francuskich piosenek o miłości, brazylijskich standardów i zupełnie nowych oryginalnych kompozycji dostępna w sprzedaży i w serwisach cyfrowych!\nQuavo i Takeoff, czyli wujek i siostrzeniec, z nowym projektem\nQuavo i Takeoff, dwie trzecie tria Migos, prezentują nowy projekt Unc and Phew oraz pierwszy singiel – „Hotel Lobby”.\nVangelis nie żyje. Świat – nie tylko muzyczny – poniósł kolejną, wielką stratę\n17 maja, w wieku 79 lat zmarł w Paryżu wybitny kompozytor oraz instrumentalista greckiego pochodzenia, Vangelis (Evangelos Odysseas Papathanassiou).\nJohn Legend z wakacyjną piosenką. Poznaj „Dope” feat. J.I.D\nJohn Legend, 12-krotny zdobywca Grammy, przedstawia nowy utwór „Dope” zapowiadający nadchodzący album.


Hvidovre Stars wyniki na żywo, terminarz i rezultaty - Futbol Am. - SofaScore\nHvidovre Stars wyniki na żywo, terminarz i rezultaty - Futbol Am.\nO Hvidovre Stars\nHvidovre Stars wyniki na żywo (oraz wideo transmisja na żywo online), terminarz i rezultaty końcowe z american-football wszystkich rozgrywek, w których uczestniczy Hvidovre Stars. Nadal czekamy na przeciwnika Hvidovre Stars w następnym meczu. Pokaże się tutaj jak tylko dostępny będzie oficjalny terminarz.\nPo rozpoczęciu meczu, będziesz mógł śledzić Hvidovre Stars Wynik na żywo wynik, aktualizowany punkt po punkcie. Statystyki zostaną zaktualizowane po zakończeniu spotkania. Hvidovre Stars poprzedni mecz był przeciwko Søllerød Gold Diggers w National Ligaen, Play Offs, mecz zakończył się wynikiem 27 - 10 (Søllerød Gold Diggers wygrał mecz). Hvidovre Stars zakładka mecze pokazuje 100 ostatnich Futbol Am. rozegranych przez Hvidovre Stars wraz ze statystykami oraz ikonami wygranej/porażki. Zawiera również wszystkie zaplanowane mecze zespołu.\nWykres formy Hvidovre Stars jest unikalnym algorytmem SofaScore Wyniki na żywo Futbol Am. wynik na żywo generowanym na podstawie ostatnich 10 meczów, statystyk, szczegółowych analiz oraz naszej wiedzy. Ten wykres może pomóc Ci w postawieniu na mecze Hvidovre Stars, ale pamiętaj - SofaScore LiveScore nie odpowiada za jakiekolwiek straty finansowe, spowodowane pośrednio lub bezpośrednio przez informacje zawarte na stronie.\nSofaScore Futbol Am. wynik na żywo wyniki na żywo są dostępne aplikacje na iPhone'a i iPad'a, aplikacje na Androida na Google Play oraz aplikacje na Windowsa. Możesz nas znaleźć we wszystkich sklepach w różnych językach szukając "SofaScore". Zainstaluj aplikację SofaScore i śledź na żywo mecze Hvidovre Stars na Twoim telefonie!


ŁKS - Widzew 5:5. Najsłynniejsze duety w piłce nożnej: ojciec i syn [GALERIA ZDJĘĆ] | Dziennik Łódzki\nŁKS - Widzew 5:5.…\nŁKS - Widzew 5:5. Najsłynniejsze duety w piłce nożnej: ojciec i syn [GALERIA ZDJĘĆ]\nDariusz Kuczmera 14 kwietnia 2020, 12:07\nPani Apolonia Świątek jest mamą nieżyjącego już Włodzimierza Smolarka, babcią szefa PZP Euzebiusza Smolarka\nNiedaleko pada jabłko od jabłoni. Jakie były najsłynniejsze piłkarskie duety ojciec i syn? Dziesięciu było lub jest nadal związanych z ŁKS lub Widzewem, a jeden nawet i z jednym, i z drugim klubem. Poznaj ojców i synów, którzy zrobili karierę w piłce nożnej. CZYTAJ DALEJ NA KOLEJNYCH SLAJDACH\nNOWE Horoskop codzienny na piątek 17 września 2021 roku. Horoskop dla Panny dla wszystkich znaków zodiaku. Horoskop na dziś 17.09.2021\nHoroskop dzienny na piątek 17 września 2021 roku. Horoskop codzienny wróżki Margo na piątek! Jaki będzie piątek dla Panny, Lwa i Bliźniąt? Horoskop dla...


7 rzeczy, które musisz wiedzieć o Pięćdziesiątnicy « Parafia PW Chrystusa Króla w Sanoku\nOdwiedza nas 8 os.\n7 rzeczy, które musisz wiedzieć\nPięćdziesiąt dni po Zmartwychwstaniu Pańskim na zebranych w wieczerniku apostołów zstąpił Duch Święty. Dokładnie tak, jak zapowiedział to Pan Jezus tuż przed Wniebowstąpieniem. Przypominamy siedem rzeczy, o których musi pamiętać katolik, gdy myśli o tym szczególnym wydarzeniu.\n1. Dlaczego „Pięćdziesiątnica”?\nŚwięto Ducha Świętego obchodzimy pięćdziesiątego dnia po Zmartwychwstaniu Pańskim. W języku liturgicznym święto Zesłania Ducha Świętego nazywa się z tego powodu „Pięćdziesiątnicą”.\nGrecy mieli na to własne słowo – Pentecostes, czyli pięćdziesiątka. Łacina przejęła to słowo, używając „Pentecoste”. Pozostaje to nie bez znaczenia dla współczesnych katolików – cały anglosaski świat obchodzi bowiem święto zwane w tym języku Pentecost, choć po angielsku oczywiście nie oznacza to tego samego, co „pięćdziesiąt”. Włosi obchodzą zaś święto Pentecoste – nie zmienili łacińskiego pierwowzoru. My mamy „Pięćdziesiątnicę”.\n2. Skąd wzięła się alternatywna nazwa „Zielone świątki”?\nPięćdziesiątnica przypada w Polsce w okresie najpiękniejszego, najbujniejszego rozkwitu przyrody – święto to obchodzimy bowiem zwykle na przełomie maja i czerwca. Różne regiony Polski dopracowały się nieco odmiennego obyczaju zielonoświątkowego, ale wszystkie łączyło uwypuklenie radości z długo oczekiwanego, „zielonego” okresu w roku. Wieńce w ten dzień zdobiły głowy dziewcząt, ludność wiejska w święto to urządzała też liczne zabawy, oczywiście na zielonym łonie przyrody.\nW zależności od regionu Polski „Zielone Świątki” nazywane były dawniej również Sobótkami (południowa Polska) lub Palinockami (Podlasie). Co ciekawe, tradycja Zielonych Świątek przetrwała również w Dolnej Saksonii (Pfingstbaumpflanzen) oraz na zachodniej Ukrainie\n3. To jedna z trzech najważniejszych uroczystość w Roku Liturgicznym!\nZielone Świątki wreszcie są świętem trzeciej Osoby boskiej, Ducha Świętego, którego Ojciec i Syn zsyłają na świat, aby to, co Ojciec stworzył, a Syn odkupił, zostało utwierdzone i poświęcone przez Niego.\n4. Przed wojną traktowano Święto Ducha Świętego jak Boże Narodzenie i Wielkanoc\nPrzed wojną Zielone Świątki – podobnie jak Boże Narodzenie i Wielkanoc – były świętami dwudniowymi. Drugi dzień (jako dzień wolny) usunęli komuniści. Po 1989 r. nie było woli, by do dobrych tradycji powrócić.\nReforma liturgii po Soborze Watykańskim II sprawiała natomiast, że z kalendarza kościelnego zniknęła oktawa Zesłania Ducha Świętego. Dziś zawsze obchodzimy Pięćdziesiątnicę de facto 49 dni po Zmartwychwstaniu – jest to bowiem święto niedzielne – Niedziela Zesłania Ducha Świętego.\n5. Jak Pismo Święte przedstawia Zesłanie Ducha Świętego?\nDla przypomnienia, w Dziejach Apostolskich czytamy: „I stał się z prędka z nieba szum, jakoby przypadającego wiatru gwałtownego, i napełnił wszystek dom, gdzie siedzieli. I ukazały się im rozdzielone języki jakoby ognia, i usiadł na każdym z nich z osobna: i napełnieni są wszyscy Duchem Świętym i poczęli mówić rozmaitymi językami, jako im Duch Święty wymawiać dawał” (Dzieje Ap., II, 2-4).\nLudzie zgromadzeni przed wieczernikiem uważali początkowo, że apostołowie upoili się winem! Wyszedł do nich święty Piotr i ogłosił im Jezusa Chrystusa. Mowa ta, nawróciła naraz trzy tysiące ludzi! „Pokutę czyńcie, a niech ochrzczony będzie każdy z was w Imię Jezusa Chrystusa… a weźmiecie dar Ducha Świętego” – rzekł do nich.\n6. Tego dnia narodził się Kościół\nWedług wielu pisarzy katolickich Pięćdziesiątnica jest niczym innym jak dniem narodzin Kościoła. Wspomniane trzy tysiące nawróconych rozmnożyły się z zadziwiającą prędkością. Nie musiało minąć pięćdziesiąt lat od dnia pięćdziesiątnicy, by w każdym zakątku znanego wówczas człowiekowi świata, usłyszano święte imię Jezusa Chrystusa.\nŚwięty Jan Paweł II pisał, że choć Kościół narodził się na krzyżu w Wielki Piątek, trwał w ukryciu. Swoje narodziny postanowił ujawnić światu właśnie pięćdziesiąt dni później. Tego dnia – po ludzku – narodził się dla całego świata.\n7. Niech zstąpi Duch Twój – wołanie w wigilię Zesłania\nWielu katolików doskonale pamięta słowa Jana Pawła II z jego pierwszej pielgrzymki do ojczyzny, wypowiedziane w Warszawie. Papież wołał wówczas: Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi. Tej Ziemi! Telewizje i portale internetowe pokazywały nam ten moment tysiące razy, potrafimy nawet zaintonować go, tak jak Ojciec Święty. Ale czy pamiętamy, że słowa te – które z pewnością znacznie przyczyniły się do zmiany polskiej rzeczywistości – wypowiedziane były w wigilię Pięćdziesiątnicy właśnie? Tuż przed tymi słowami Jan Paweł II mówił: I wołam, ja, syn polskiej ziemi, a zarazem ja: Jan Paweł II papież, wołam z całej głębi tego tysiąclecia, wołam w przeddzień święta Zesłania, wołam wraz z wami wszystkimi:


Materac przeciwodleżynowy bąbelkowy z pompą . Internetowy sklep rehabilitacyjno-medyczny\n» Materac przeciwodleżynowy bąbelkowy z pompą\nCertyfikowany wyrób medyczny klasy I, nowoczesny i prosty w obsłudze. Materac przeciwodleżynowy pneumatyczny zmiennociśnieniowy z cichą pompą elektryczną zbudowano z wielu komór, które automatycznie i naprzemiennie wypełniane są powietrzem. Dzięki temu cyklicznie zmieniane są punkty podparcia osoby na nim leżącej (nie ma miejsca stale uciśniętego), a ciało pacjenta utrzymywane jest zawsze na stałej wysokości. Zestaw utrzymuje odpowiedni poziom ciśnienia przez 24 godziny na dobę, zmniejszając prawdopodobieństwo oraz częstość występowania odleżyn. Pompa posiada specjalne uchwyty do zamocowania na ramie łóżka, a wyłogi materaca przeciwodleżynowego pozwalają na jego zamocowanie na tradycyjnym podkładzie (np. materacu gąbkowym). Bardzo prosta obsługa.\nTyp: zmiennociśnieniowy (płynna regulacja twardości materaca)\nWymiary: 200 cm x 90 cm x 7 cm\nPompa SOFT WIND III (wyjątkowo cicha oraz przystosowana do ciągłej pracy) do materaca przeciwodleżynowego bąbelkowego.\n4) materac bąbelkowy,\n5) rurki do podłączenia pompy z materacem,\n6) patki z tworzywa do ewentualnego zaklejenia dziury w materacu.\n7) bezpieczniki T1A 250V (2 szt.)\nGwarancja szybkiej wysyłki kurierskiej: zamówiony i opłacony towar (lub potwierdzone pobranie) do godz. 13.30 danego dnia, dostarczamy już na następny dzień roboczy!


Konkurs | KONGRES WSPÓŁPRACY TRANSGRANICZNEJ, Lublin 2020\nKonkurs dobrych praktyk organizowany w ramach Kongresu Współpracy Transgranicznej Lublin 2020.\nKonkurs ma na celu promocję najlepszych rozwiązań wdrożonych w Europie i krajach Partnerstwa Wschodniego, które mogą stać się inspiracją dla innych. Tegoroczna edycja Konkursu skierowana jest do tych, którzy mogą pochwalić się dobrymi praktykami w zakresie rozwiązań, wdrożonych, aby sprostać wyzwaniom w czasie pandemii COVID-19.\nPOMOC SPOŁECZNA: rozwiązania w zakresie pomocy społecznej i wsparcia służby zdrowia podczas kryzysu wywołanego pandemią COVID-19;\nPobierz Regulamin konkursowy Pobierz Formularz konkursowy\nOgłoszenie zwycięskich praktyk nastąpi w dniu 9 października 2020 r. podczas Kongresu Współpracy Transgranicznej.\nNagrodą w Konkursie jest otrzymanie tytułu Dobra Praktyka Kongresu Współpracy Transgranicznej Lublin 2020 oraz materiał filmowy promujący zwycięską praktykę w każdej z kategorii konkursowych.\nFilmy promujące zwycięskie praktyki będą udostępniane na stronach internetowych i w mediach społecznościowych Kongresu i Miasta Lublin.


Rozmaitości ze świata monet » Trzej muszkieterowie\n„Trzej muszkieterowie” Aleksandra Dumas to niewątpliwie jedna z najlepiej znanych powieści gatunku płaszcza i szpady na świecie. Powieść tą przetłumaczono na kilkadziesiąt języków oraz doczekała się kilkudziesięciu ekranizacji, między innymi w wykonaniu Ridleya Scotta. Początkowo powieść ukazywała się w odcinkach w czasopiśmie Le Siècle pomiędzy marcem a lipcem 1844 roku. Szybko jednak wydano ją, jako samodzielna książkę w wydawnictwie Baudry. Powieść od razu odniosła wielki sukces we Francji a w dwa lata później ukazały się trzy tłumaczenia na język angielski. Wielu pisarzy próbowało swoich sił pisząc kontynuacje powieści, mając nadzieję na zyskanie szybkiego rozgłosu i sławy. Dzięki tej powieści rozwinął się nowy gatunek, powieści historycznej ukazanej z całym kontekstem historycznym, lecz posiadającej fikcyjnego bohatera, odważnego, prawego, ale zawsze, jakość żyjącego na bakier z prawem, może z powodu zbytniej brawury. Dumas nie wymyślił swoich bohaterów od zera. Do pisania książki zasiadł po uprzedniej lekturze pamiętników czy tez dzienników gaskońskiego muszkietera Charlesa de Batza. Dzięki pamiętnikom autorowi udało się przenieść na karty książki klimat panujący w szeregach elitarnej jednostki służącej królowi. Zamienił jednak nieco czas akcji, przeniósł ją w czasie o jakieś 20 lat, aby kontekst historyczny był bardziej dramatyczny. Przy pisaniu współpracował z wybitnym historykiem Augustem Maquetem, oraz korzystał z wielu innych tekstów źródłowych.\nBohaterowie „Les Trois Mousquetaires” Atos, Portos, Aramis i d’Artagnan mieli swoje pierwowzory w rzeczywistości. Aramis w rzeczywistości Henri, Seigneur d'Aramitz był gaskońskim hugenockim opatem. Jako bratanek kapitana Czarnych Muszkieterów Królewskich Comte de Troisville, został powołany na służbę w 1640 roku. Porzucił służbę w 1648 roku po śmierci swojego ojca, aby powrócić do domu rodzinnego i zająć się majątkiem. Ożeniony był z Jeanne de Béarn-Bonnasse, z którą miał dwóch synów Clemanta i Amanta oraz córkę. Zmarł w 1655 lub też dopiero w 1674 roku, źródła sprzecznie podają, bowiem powód jego śmierci.\nPortos, Isaac de Porthau de Camtort był w rzeczywistości kuzynem Henri d’Aramitz, powołanym do muszkieterskiej służby w tym samym czasie. Zanim zaczął jednak karierę, jako muszkieter służył u Alexandra de Essarts. Początkowo nie chciano przyjąć do w szeregi Czarnych Muszkieterów, lecz kiedy udowodnił swoje umiejętności szermierskie i niezwykły hart ducha został zaakceptowany. Tak samo jak jego kuzyn porzucił służbę w 1654 roku, po śmierci ojca. Został sekretarzem stanu Béarn, miał dwóch synów Jeana i Arnauda. Zmarł w 1712 roku.\nW książce wszyscy bohaterowi byli przypadkowanymi przyjaciółmi w rzeczywistości wszyscy panowie byli spokrewnieni ze sobą. Athos, Armand, Seigneur de Sillègue, d'Athos, et d'Autevielle również był kuzynem wyżej wymienionych muszkieterów. Powołanie dostał w tym samym czasie, co i pozostali. Ciekawą historią jest wątek uratowania Atosa od śmierci przez d’Atragnana w Pré aux Clercs, jeszcze przed wstąpieniem do muszkieterów. Epizod ten zaowocował prawdziwa wieloletnią przyjaźnią. Niestety zginął on podczas bitwy w 1643 roku.\nCo do samego d’Artagnana to Charles de Batz de Castelmore d’Artagnan naprawdę urodził się w 1615 roku w Gaskonii. Miał 4 braci i trzy siostry. Jeden z braci d’Aartagnana był muszkieterem królewskim, który zginął w czasie służby w 1633, kolejny był kapitanem straży pogranicza w Pirenejach, o innych nie wiadomo. Sam d’Artagnan udał się do Paryża w 1638 roku. Rzeczywiście przybył do miasta na własnym koniu i tak jak literacki bohater wdawał się w niezliczone bójki. Odznaczał się honorem i walecznością. Do muszkieterów wstąpił w 1643 roku. Jego kariera wojskowa rozwijała się bardzo pomyślnie w przeciwieństwie do życia prywatnego. Jego bezdzietne małżeństwo zakończyło się po 6 latach po tym jak został gubernatorem Lille. Został zastrzelony na polu walki pod Maastricht w 1673 roku.\nTakie są prawdziwe losy wcale nie fikcyjnych bohaterów. Jedne za wszystkich, wszyscy za jednego to hasło na stałe weszło do naszego języka.\nzdjęcia : wikipedia autor Maurice Leloir\n4 x 20 rubli 2009 Zestaw 4 monet - Trzej Muszkieterowie


Pomysły na walentynki dla fanów podróży | Na Walentynki\n10 października 2018 | Dla Niego, Dla Niej, Walentynki | 0 komentarzy\nMiłość jest wkoło nas! Wystarczy tylko, że przyjrzycie się wkoło na zakochanych ludzi, a będziecie pewni, że miłość zawsze była, jest i będzie wkoło nas. Szczególnie jest ona bardzo mocno widoczna, kiedy zbliżają się Walentynki.\n14 luty to idealna okazja, aby pokazać sobie jak mocno się kochamy. Warto w tym momencie pomyśleć o takim prezencie dla ukochanej osoby, z którego ona/on będzie się cieszyć. Zawsze warto wybrać coś, co jest zgodne z jego zainteresowaniami. Lubi czytać horrory – to poszukajcie jakiejś nowości na rynku. Docenia modne ubrania – zabierzcie ją/go na zakupy. Lubi dobry alkohol -jakiś szlachetny trunek będzie mile widziany. Kocha podróżować – pomyślcie o czymś związanym z tą tematyką.\nTrzeba przyznać, że dla fana podróżowania po świecie można zakupić najróżniejsze prezenty. Pierwszy, chyba najbardziej oczywisty to…podróż. Może Wasza połówka marzy o jakiejś egzotycznej podróży albo o szalonym weekendzie gdzieś za granicą? Z okazji Walentynek możecie podarować taki bilet, a najlepiej dwa dla pewności, że zabierze Was razem ze sobą. Włochy. Francja i siedlisko miłości. gorące plaże Hiszpanii, Dominikana, Teneryfa, a może wylot do Stanów Zjednoczonych? Opcji jest wiele.\nJeżeli jednak nie stać Was na takie drogie pomysły, to wybierzcie pobyt w SPA. Taka forma prezentu jest trochę tańsza i na pewno każdy chętnie z niej skorzysta, nawet jeżeli taki ośrodek SPA znajduje się w naszym kraju, bardzo blisko Waszego miasta. Kilkudniowy relaks w takiej oazie spokoju sprawi, że naładowani energią podróżnicy wrócą do codziennych zajęć.\nDobrym pomysłem na walentynkowy prezent jest również zestaw nowych walizek, dzięki czemu w podróż będzie można wziąć jeszcze więcej i przywieźć z nich jeszcze więcej cudownych pamiątek. W wielu luksusowych sklepach znajdziecie fajne oraz solidnie wykonane walizki. Do tego w zestawie możecie otrzymać również plecak idealny na małe wycieczki, jak również kosmetyczki, aby móc zapakować potrzebne w podróży kosmetyki dla niej i dla niego.


Ceny mieszkań Rzeszów Husarska 2 · SonarHome\nCena mieszkania: Husarska 2\nRzeszów · 1000-Lecia · Husarska\nMieszkania w tym budynku są droższe o 12.71% od szacowanej ceny za m² na Husarska, która wynosi 6 335 zł. Mieszkania w tym budynku są droższe o 6.98% od szacowanej ceny za m² dla osiedla 1000-Lecia, która wynosi 6 674 zł. Mieszkania na tej ulicy są droższe o 13.14% od szacowanej ceny za m² w Rzeszowie, która wynosi 6 311 zł.\nPorównanie cen mieszkań Husarska a 1000-Lecia, Rzeszów:\nŚrednie ceny sprzedaży mieszkań dla Husarska 2, 1000-Lecia, Rzeszów:\nPod adresem Husarska 2 znajduje się budynek wielorodzinny.\nSprzedaż mieszkania bezpośrednio w Rzeszowie pod adresem Husarska 2?


Michał Owczarek, Mikołajki 01.07.2017 22:10\nZ pięciu polskich załóg przed ostatnim dniem w swoich klasach walczą jeszcze tylko Wojciech Chuchała (Ford Fiesta R5) oraz Jakub Brzeziński (Citroen DS3 R3T Max). Chuchała, choć przez pół dnia miał problemy z przerywającym silnikiem, jest na 20. miejscu w klasyfikacji generalnej oraz na szóstej lokacie w klasie WRC–2. Brzeziński w „generalce” jest 29. i zajmuje czwarte miejsce w klasie WRC–3.\nSobota zaczęła się pechowo dla Jarosława Kołtuna, który po wypadku na odcinku dojazdowym (zderzył się z samochodem jednego z kibiców) musiał wycofać się z rywalizacji. Do 11. odcinka specjalnego dojechał Łukasz Pieniążek. Na więcej nie pozwoliła pompa paliwa w jego Peugeotcie. Hubert Ptaszek w sobotę w ogóle się nie ścigał - po piątkowym dachowaniu uszkodzeniu uległa klatka bezpieczeństwa, więc sędziowie nie mogli go dopuścić do dalszej jazdy.\nNajwięcej emocji było w samym czubie. Od poranka do późnego wieczory na sekundy „cięli się” Thierry Neuville z Ottem Tanakiem. Co i rusz zmieniali się na prowadzeniu w rajdzie, a to Belg miał kilka sekund przewagi, a to Estończyk. Na drugiej pętli wydawało się, że wszystko będzie pod dyktando Tanaka, który po drugim przejeździe odcinka Pozezdrze miał aż 14,4 sekundy przewagi nad rywalem, ale tak się nie stało.\nTanak próbę Pozezdrze zakończył bez tylnego spojlera. Musiał przejechać autem bez docisku przez trzy odcinki specjalne. Jechał piekielnie szybko, ale nie na tyle, by obronić się przed Neuvillem. Belg na Pozezdrzu miał tak dużą stratę, bo złapał gumę, ale wymienił koło i mógł poruszać się nieco żwawszym tempem od rywala. Na koniec dnia miał jednak tylko 3,1 sekundy przewagi nad rywalem. A to oznacza wielkie emocje w niedzielę.\nDo walki o wygraną może włączyć się jeszcze Hayden Paddon (Hyundai i20 WRC), który w sobotę jechał szybko i czysto, dzięki czemu wskoczył na trzecią lokatę. Do lidera traci tylko 25,5 sekundy.\nCzwarty jest Sebastien Ogier (Ford Fiesta WRC), który ma ponad 1,5 minuty straty. Francuz od pierwszych kilometrów starał się nadrabiać dystans do liderów, ale na drugim porannym odcinku popełnił drobny błąd, uderzył lewym tylnym kołem w krawężnik i skrzywił zawieszenie. Uszkodzonym autem przejechał poranną pętlę, dojechał do serwisu, ale straty rosły. Popołudniu miał drobne problemy techniczne z autem, miał też przygodę, gdy urwał zderzak. On szanse na zwycięstwo ma niewielkie.\nZ rywalizacji o wygrana w Rajdzie Polski odpadł Jari-Matti Latvala (Toyota Yaris WRC), bo po odcinku Pozezdrze zepsuło mu się auto.\nW niedzielę cała czołówka rajdu oraz kierowcy liczący się w walce o mistrzostwo świata będą zwarci i gotowi. Stawką są nie tylko punkty za klasyfikację końcową, ale i dodatkowe punkty na tzw. Power Stage’u, gdzie bonus dostaje najlepsza piątka.\nPodczas niedzielnego ścigania kierowcy mają do przejechania niespełna 60 km. O godz. 12.18 zacznie się ostatni odcinek rajdu - drugi przejazd próby Paprotki. O godz. 14.30 zaplanowano ceremonię mety na rynku w Mikołajkach.


lekarz Beata Sawicka Warszawa | Opinie i Rezerwacja wizyty | RankingLekarzy.pl\nlekarz rodzinnyWarszawalekarz Beata Sawicka\nprawdziwy lekarz z powołania... kompetentna i rzeczowa !!! leczy moją rodzinkę od około 17 lat! uwielbiam!\nPani doktor Sawicka to super profesjonalny lekarz,a przede wszystkim dobry człowiek,który w pacjencie widzi istotę ludzką,a nie tylko obiekt do wyleczenia. Kiedyś o takich osobach mówiło się,że lepiej z nią zgubić niż z innym znaleźć,oby więcej takich lekarzy było w naszej służbie zdrowia,pozdrawiam :)\nSuper lekarz. Trafiłam do pani Doktor z polecenia koleżanki i do dziś (ponad 6 lat) leczymy sie u Niej cała rodzinką. Ma świetne podejście i do dorosłego i do dzieci. Często naprawia to co "zepsują" lub przeoczą inni lekarze. Czuc na odleglośc że to powołanie a nie zarabianie.... Tylko takich lekarzy nam trzeba!\nWspaniała pani doktor, ja i mój syn jesteśmy jej pacjentami od wielu lat i zawsze stawiała właściwą diagnozę.\nBardzo pozytywne odczucie po wizycie u dr Sawickiej. Rzeczowa, uśmiechnięta, uprzejma. Bada dokładnie i tłumaczy wszystko pacjentowi.\nTo najlepszy lekarz jakiego kiedykolwiek spotkałam.\nLekarz z powołania i z ogromną wiedzą. Polecam wszystkim w 100%\nŚwietna lekarka! Cierpliwa, konkretna, rzeczowa, wszystko dokładnie tłumaczy i poświęca pacjentowi tyle czasu, ile trzeba. Zdecydowanie polecam!!!