Znowu mam ten sam sen, biegnę przez las pokryty śnieżną pierzynką, jest ciemno, a drogę rozświetla mi tylko blask księżyca. Przystaję na chwilę, by złapać oddech. To był błąd, one się zbliżają, już słyszę za plecami jak ciągną nogi po śniegu, sapią, zgrzytają zębami, chyba są bardzo głodne. Ich pragnące krwi oczy wręcz świecą w ciemności. Chcę biec dalej, ale coś trzyma mnie za nogi i nie pozwala się ruszyć. Szarpię się i wiję na śniegu jak wąż złapany za ogon. To nie ma sensu, one już tu są, leżę na plecach i patrzę jednemu prosto w twarz. Ślina kapie mu z ust, a ja zamiast się bać, myślę tylko o tym, że to obleśne i niehigieniczne... Pstryk, otwieram oczy. Patrzę złowieszczym wzrokiem w stronę budzika, który krzyczy do mnie: wstawaj, już 5-ta! No nie wierzę, że też muszę wstawać o tak szatańskiej godzinie.\nDziś Wigilia, oj chyba nie byłam grzeczna w tym roku, whatever. Idę do łazienki umyć twarz zimną wodą. Po drodze oczywiście liczę swoje kroki, musi być parzyście, jak jest nieparzyście to jest do bani, na pewno nie wróży to nic dobrego. Stoję półśpiąca w łazience myjąc zęby i mimowili liczę kafelki na ścianie. Zrzucam pidżamkę, choć pragnę z całych sił zrobić to chaotycznie i na opak, nie mogę. Najpierw ubieram skarpetki, zaczynam od prawej, bo zawsze lepiej od prawej, zupełnie inaczej niż w wojsku... nie myślcie sobie, że jestem wariatką. To nie\nboli, ale trzeba się nachodzić. Lekarze nazywają to w jak zwykle poetycki sposób – nerwica natręctw. Ale dość o moich fobiach. Chciałabym, aby jedną z nich była punktualność, ale oczywiście nie, jak się nie ma co się lubi, to się spóźnia notorycznie do pracy. O ironio...\nNo więc idę, jest ciemno, zimno, na szczęście do pracy blisko. Mijam niewyraźne\ni wkurzone twarze, polska mentalność jest widoczna nawet na porannym olsztyńskim chodniku. Wspominałam już, że nie nawidzę swojej pracy? Tak, nie cierpię jej z całego serca. W dodatku chyba zostałam emo, no nie, za stara na to jestem. Wchodzę o 6:05, niezły wynik. Od samych drzwi powiew zimnego powietrza daje mi plaskacza w twarz. Staję, rozglądam się, poprawiam 5 razy kurtkę, nic nie rozumiem. Ludzie siedzą przy swoich komputerach w płaszczach i szalikach trzęsąc się z zimna.\n– Siema byku!\nCios w plecy prostuje mnie lepiej, niż "pajączek". To Michał, kolega, który chyba zapomnina czasami, że jestem kobietą.\n– Witaj, z wyrazu Twojej twarzy wnioskuję, że masz dla mnie dobrą wiadomość.\n– No jacha! Jest awaria ogrzewania, pękła rura i pół osiedla zostało w czarnej duuu na Święta. Zimno tu jak w kostnicy!\n– I to ma być ta dobra wadomość? – odparłam ze swoją popisową skrzywioną miną.\n– Ale Ciebie to przecież nie dotyczy, możesz już jechać do domu. Wesołych Świąt! –\nkrzyknął, aż zadudniły mi bębenki w uszach i pobiegł dalej nieść dobrą nowinę.\n– Świetnie – burknęłam pod nosem. I po co do cholery wstawałam tak wcześnie?!\nOdwróciłam się na pięcie i wróciłam do domu. Jakieś 5 godzin później byłam już spakowana. Gdy stałam ubrana z torbą na ramieniu zdałam sobie sprawę, że spóźniłam się na kolejny autobus\nna dworzec, fuck. Nie ma sensu już wychodzić, pojadę następnym.\nKilka autobusów później znalazłam się wreszcie na dworcu. Och, cóż za wspaniała atmosfera panowała w kolejce do kasy, ludzie mówili miłe słowa np: "Ty pi...ękna ch...oinko!", albo "Oby Cię Bozia po...błogosławiła". Śpiewali również kolędy: "Gdy śliczna Panna syna kołysała, ta stara baba w kolejkę się wepchała"... przynajmniej tak mi się wydawało czytając z ruchu warg. Siedziałam ze słuchawkami na uszach dzierżąc bilet w ręku i nie mogłam się nadziwić, jak tam pięknie i świątecznie. Wtem oczom mym ukazał się mój sąsiad i przesłonił mi cały widok. Wyglądał jakoś niewyraźnie, miał czerwone oczy, był blady i ewidentnie wyglądał na chorego. Gdy już miałam się z nim przywitać, nagle odwrócił się w drugą stronę i kichnął z takim impetem, że hala na Dworcu Głównym zadrżała w posadach. Ludzie stojący w kolejce umilkli na chwilę\ni spojrzeli w stronę Pana Romana zakrywając twarze. Przez moment czułam się jakby ktoś włączył tryb slow motion i z otwartą buzią patrzyłam jak kropelki mazistej wydzieliny pełnej zarazków rozbryzgiwały się dookoła. Sprawca zamieszania chyba poczuł na sobie wściekłe spojrzenia pasażerów i rumieniąc się okrutnie uciekł do tunelu. Odgarnęłam loczek z twarzy i po raz pierwszy sprawdziłam, czy w mojej torebce wszystko jest na miejscu. Przy okazji strąciłam wyimaginowane paproszki z dżinsów. Było bardzo chłodno, postanowiłam udać się więc do ciepłego pociągu, który już powinien na mnie czekać. Spojrzałam na zegarek, była punkt 16-ta, niebo szarzało coraz bardziej, aby już za chwilę całkowicie pogrążyć się w mroku. Pociąg był jeszcze zamknięty, więc udałam się na koniec peronu w celu zapalenia papierosa. Jakże palacze mają zimną przechlapane, pomyślałam. Zaraz za tą myślą podążyła kolejna o konieczności rzucenia tego nałogu w cholerę. Może niech to będzie moje noworoczne postanowienie...\n– Przepraszam Panią bardzo, poczęstowałaby mnie Pani papierosem? – rzucił mężczyzna zza moich pleców, a ja podskoczyłam prawie pod sam dach.\n– Tak, proszę bardzo – odpowiedziałam i wyciągnęłam paczkę w stronę młodego człowieka\nSzczerze nie wyglądał do końca na dorosłego, ale nie miałam zamiaru w tym momencie nikogo moralizować.\n– Dzięki! – odparł chłopak pociągając soczyście nosem.\nOn również nie wyglądał na zdrowego i miał podobne objawy do Pana Romana. Chcąc uniknąć strzału z zarazków na wszelki wypadek zakryłam twarz kominem od mamy, zgasiłam papieroska\ni odeszłam na bezpieczną odległość.\nLudzie gromadzili się już na peronie startowym i czekali niecierpliwie, aż drzwi się otworzą. Wreszcie 3,2,1... start! Ruszyli, kto pierwszy zajmie miejscówkę przy oknie i będzie mógł wptrywać się w czarną otchłań i we własne odbicie w szybie, oł jeah. Nie miałam zamiaru uczestniczyć w tym procederze, więc zaczekałam spokojnie na swoją kolej. Na szczęście było jeszcze sporo czasu do odjazdu, więc bez problemu zajęłam miejsce siedzące. Wiem, że to szokujące, ale na prawdę siedziałam w pociągu 30 minut przed czasem. Sprawdziłam, czy mam wszystko w torebce po raz drugi i rozpięłam kurtkę. Napisałam smsa do mamy, żeby się nie martwiła i rozsiadłam się wygodnie. Wełniany golf gryzł mnie w szyję niemiłosiernie, więc postanowiłam zająć się czymś przyjemniejszym i odwrócić myśli od tego wstrętnego uczucia. Zaczęłam więc liczyć pasażerów w wagonie i zajrzałam do torebki po raz trzeci. Wszystko było na swoim miejscu. Zrobiło mi się tak ciepło i błogo, zamknęłam na chwilę oczy. Widziałam mamę krzątającą się w kuchni i tatę walczącego z lampkami choinkowymi. Lubiłam Święta, bo wtedy mogłam posiedzieć z rodzicami na kanapie oglądając w tv standardowy świąteczny repertuar\ni opychać się pysznościami bez żadnych wyrzutów sumienia. Na co dzień nie miałam zbyt wielu okazji, aby tak po prostu z nimi posiedzieć. Od dawna nie mieszkałam już\nw domu i takie okoliczności sprawiały mi wielką radość. Piaskowy dziadek sypnął mi z nienacka pyłkiem po oczach i zaczęłam odpływać. Zrobiło się błogo... mama stała w kuchni odwrócona do mnie plecami, zapach karpia unosił się w powietrzu. Nie wiedziałam gdzie jest tata. Szukałam go wzrokiem po pokoju, ale zobaczyłam tam tylko gołą choinkę. Nagle poczułam rękę na ramieniu, odwróciłam się i to był on, miał oczy czerwone jak ogień i patrzył na mnie mętnym wzrokiem. Bałam się, a ze strachu nie mogłam się ruszyć. Wibracja w telefonie wyrwała mnie z chwilowej mary. Dzwonił mój chłopak, był już w domu i objadał się makowcem czekając na kolację.\n– Jak tam bejbe? Na jakim etapie jesteś?\n– Eee – spojrzałam na zegarek – za kilka minut ruszam. Będę na miejscu ok 17-tej.\n– W porządku, ja zaraz idę postrzelić karpia z wiatrówki. Takie humanitarne zabijanie, pyk\n– Wcale nie, poza tym żartowałem. Karp już od dawna nie żyje. Nie opowiem Ci co się z nim stało.\n– I dobrze, bo nie chcę wiedzieć. Mam słabą baterię, zdzwonimy się wieczorem i ustawimy na pasterkę. Buziaki paaa.\nMęczyło mnie to poranne wstawanie. Pobudka o 5:00 piąty dzień z rzędu, coż za ironia losu. Na przeciwko mnie usiadła dziewczyna, z twarzy podobna zupełnie do nikogo, jednak miałam wrażenie, że skądś ją znam. Tak, to Anka, koleżanka ze szkoły podstawowej. Raczej nie pałałam do niej wielką sympatią, więc miałam nadzieję, że mnie nie pozna i nie zacznie rozmowy\no niczym. W sumie nie wyglądała na chętną do rozmów. Miała na sobie puchową, czerwoną kurtkę, jej oczy miały podobny kolor i wyglądały jakby ciekła z nich krew. Przeraziłam się. Spojrzała na mnie ze wściekłością, w jej ślepiach widziałam nienawiść. Poczułam się nieswojo i odwróciłam wzrok, jednak ona nadal patrzyła w moją stronę. Może coś jej kiedyś zrobiłam, albo powiedziałam. Raczej nie byłam konfliktowa, ale w sumie różnie bywało. Postanowiłam nie kusić ciosu w twarz, więc po prostu zabrałam torbę i udałam, że idę do WC. Kolejka była wprost niesamowita, przede mną stało z 10 osób. W przejściu było bardzo tłoczno, więc nie przepychałam się dalej. Było mi smutno, że straciłam miejsce siedzące, ale te 30 minut stania nie stanowiło dla mnie problemu. Oparłam głowę o ścianę i obserwowałam pasażerów. Starsza Pani z kilkoma siatkami wypełnionymi zakupami przepychała się łokciami w stronę przedziału. Stanęła nad chłopakiem od papierosa i patrzyła tak wymownie, że w końcu nie wytrzymał i wstał. Staruszka usiadła, a jedna\nz jej toreb przewróciła się. O dziwo wypadł z niej... zestaw noży. Cóż za oryginalny prezent. Zaraz za nimi jakaś lalka, turecki sweter i skarpety. Uśmiechnęłam się pod nosem. Chłopak stał chwilę bez ruchu, po czym kichnął sobie od serca. W wagonie podniósł się wrzask, coś w stylu: "Co robisz głąbie?! Zakrywaj usta!". Chłopak stał dalej, jakby nie zrobiło to na nim większego wrażenia. Usłyszałam gwizdek konduktora i drzwi się zamknęły. Pociąg ruszył powoli ze stacji.\nPo wpakowaniu się kolejnej masy ludzi na Dworcu Zachodnim ruszyliśmy w stronę domu. Kolejka przede mną wreszcie się zmniejszyła i do upragnionej toalety zostały już tylko 3 osoby. Spojrzałam ponownie w stronę przedziału ze staruszką. Kobiecina chyba ucięła sobie małą drzemkę, bo jej głowa majtała się wraz z ruchami pociągu. Jej torba ponownie się przewróciła, jednak tym razem starsza Pani nie zareagowała. Rzeczone noże leżały ponownie na podłodze. Chłopak wpatrywał się w nie tępym wzrokiem, jego twarz była blada jak ściana i na prawdę nie wyglądał dobrze.\nW pewnym momencie schylił się by je sięgnąć. Nie widziałam co stało się dalej, ponieważ kobieta stojąca za mną popukała mnie w ramię i chrząknęła znacząco, że nastała moja kolej. Podniosłam więc torbę i weszłam do toalety. Przez chwilę wpatrywałam się w swoje odbicie w lustrze, po czym zaczęłam poprawiać włosy. Były roztrzepane przez wiatr i za nic nie chciały znaleźć się na swoim miejscu. Po kilku zamaszytych ruchach ręką fryzura wyglądała w sposób zadowalający. Zajrzałam do torebki po raz czwarty. Portfel, klucze, chusteczki – zaczęłam wyliczać w myślach, zaraz zaraz,\na gdzie jest mój Ipod... przemyślenia przerwał krzyk dobiegający zza drzwi. Przeraźliwy pisk kobiety, która brzmiała, jakby ją ktoś zarzynał nożem.\n– Co tam się dzieje? – pomyślałam głośno przerażona.\nZaraz po tym krzyczała już nie tylko kobieta. Słyszałam głosy damskie, męskie, jakieś dziecko strasznie płakało i wołało mamę. Zdębiałam, nie wiedziałam co mam zrobić. Bałam się wyjść, przyłożyłam więc ucho do drzwi. W tym samym momencie odskoczyłam, gdyż ktoś uderzył w nie z takim impetem, że mało nie wpadł do środka.\n– Otwierać! – krzyczał mężczyzna i walił z całej siły w drzwi, aż zamek wreszcie puścił.\nWparował do środka mało nie taranując mnie po drodze i czym prędzej zamknął je za sobą, dodatkowo zastawiając je plecami.\n– Co tam się dzieje?! – krzyknęłam zdezorientowana.\n– Tam, tam... – powtarzał nie mogąc złapać oddechu. Tam się dzieje jakaś masakra! Chłopak złapał nóż i dźgnął staruszkę kilkukrotnie. Potem rzucił się na jakiegoś mężczyznę, zapanował chaos. Ludzie zaczęli uciekać w popłochu taranując się nawzajem. W innych przedziałach nie było lepiej. Dziewczyna w czerwonej kurtce dusiła jakiegoś chłopaka, a mężczyzna tłukł swojego towarzysza półką zerwaną ze ściany. I te ich wściekłe oczy! Jakby sam szatan w nich wstąpił. Teraz panuje tam taki chaos, że już nie wiadomo kto kogo bije. Na pewno napastników jest więcej...\nPisk hamulca awaryjnego ogłuszył mnie na chwilę, a postawny męzczyzna stojący na przeciwko oderwał się od ziemi i przygniótł mnie do ściany. Chyba straciłam na chwilę przytomność. Ocknęłam się po paru sekundach, a w głowie dzwoniło mi jak w Kościele Mariackim.\n– Nic Ci nie jest?! – krzyknął przypadkowy napastnik.\n– Chyba nie, ale uderzyłam się mocno w głowę.\nDotknęłam dłonią potylicy, zobaczyłam na niej krew. Zakręciło mi się w głowie.\n– Musimy uciekać! Pociąg się zatrzymał, więc to nasza jedyna okazja!\nPociągnął mnie za rękę i w jednej chwili znalazłam się znowu na nogach. Stłukł lustro ręką, odłamał 2 ostre kawałki, owinął je w swoją koszulę i podał mi jeden z nich. Podszedł do drzwi\ni otworzył je nieśmiało. Napotkał na opór, zapewno było to czyjeś ciało leżące pod drzwiami. Pchnął więc mocniej i wypadł z impetem na korytarz. Na podłodze leżały zakrwawione ciała, jakaś kobieta siedziała pod ścianą i płakała. Byłam w takim szoku, że przez chwilę nie mogłam się ruszyć. Stałam i rozglądałam się dookoła, krzyki ucichły i w mojej głowie zapanowała zupełna cisza. Mój towarzysz próbował otworzyć drzwi, ale chyba się zaklinowały.\n– Uważaj! – krzynął nagle z przerażonym wzrokiem.\nOdwróciłam się, Anka z czerwonymi kurwikami w oczach biegła prosto na mnie. Jej ręce były zakrwawione. Stałam jak słup soli. Na szczęście mój wybawiciel czuwał i w ostatniej chwili odepchnął dziewczynę na ścianę tak mocno, że straciła przytomność.\n– Biegniemy, już!\nJak w jakimś amoku ruszyłam za nim przez wagon. Byliśmy na samym końcu pociągu,\na cała krwawa jatka przeniosła się na jego czoło. W oddali migały mi jedynie obrazy jak z moich ukochanych horrorów. Krew, flaki, ludzka czaszka roztrzskana o szybę, koszmar. Zamknęłam na chwilę oczy w nadziei, że zaraz się obudzę. John Rambo przede mną oczyszczał drogę zadając jeden cios za drugim. Ja sama ściskałam kawałek lustra tak mocno, że dłoń zaczęła krwawić, ale nie czułam bólu. Dotarliśmy do kolejnych drzwi, mężczyzna zerwał gaśnicę wiszącą na ścianie i zaczął z całej siły w nie uderzać. W tej właśnie chwili w pociągu zapanowała ciemność. Spotęgowało to jeszcze większy krzyk. Mały chłopiec podbiegł do mnie i wtulił się mocno. Drzwi wreszcie puściły. Staliśmy gdzieś w polu, nieopodal była latarnia, która oświetlała okolicę. Facet wyskoczył bez zastanowinia i już po chwili stał po kolana w śniegu i wyciągał ręce w moją stronę. W jednej sekundzie otrzeźwiałam. Podniosłam chłopca i podałam go dalej. John, bo tak go w myślach nazywałam, przejął go i postawił obok siebie.\n– Skacz! Musimy biec!\nRozejrzałam się. Ze strony czoła pociągu biegły do nas 3 osoby, nie wyglądali przyjaźnie. Trzymali ostre przedmioty w rękach, z ich ust toczyła się piana i wydobywali z siebie przeraźliwe dźwięki. Ktoś pociągnął mnie za rękę, odwróciłam się. Był to konduktor cały we krwi, leżący na podłodze. Nie wiem skąd wziął się mój napastnik, ale sekundę później leciałam do tyłu w stronę gleby. Pan Roman trzymał mnie za ramiona i wyglądał tak, jakby próbował mnie ugryźć. To wszystko trwało chwilę, ale dla mnie to było jak wieczność. Ścisnęłam odłamek lustra i spoglądając w dzikie oczy oprawcy upadliśmy na zaśnieżone podłoże. Roman zamarł i zrobił się sztywny, John ściągnął go ze mnie. Leżał nieruchomo, a kawałek szkła tkwił w jego sercu. Nie wiem jak tego dokonałam, ale udało się. Zaczęliśmy biec na przełaj ile sił w nogach, potykaliśmy się i przewracaliśmy w zaspy. Śnieg zaczął padać tak mocno, że prawie nie widzieliśmy drogi przed sobą. Wtem oślepiły nas światła, były to samochody, które zaczęły gwałtownie hamować. Droga nie była zbyt często uczęszczana, na szczęście była Wigilia i ludzie wracali tłumnie do domów. Jedno z aut się zatrzymało i wybiegła z niego młoda kobieta.\n– Co się stało?! Mój Boże, jesteście cali we krwi! – wydukała przerażona kobieta.\n– Musimy stąd uciekać, już! – krzyknęłam, a Ona bez słowa zabrała nas do auta.\nGdy już siedziałam bezpiecznie w samochodzie, emocje zeszły ze mnie jak powietrze uchodzi z materaca. Przytuliłam chłopca mocno do siebie. Miał blond czuprynę potarganą przez wiatr i skostniałe z zimna dłonie. Nie wiedziałam co stało się z jego matką, ale miałam raczej złe przeczucia w tej kwestii. Zapięłam pasy, bo nawet w takiej sytuacji nie można o tym zapomnieć. Spojrzałam na swoje ręce, były we krwi, zakręciło mi się w głowie. Pomyślałam, że muszę być twarda, zerknęłam na kurtkę, o matko. Przecież ja w życiu tego nie odpiorę. Muszę jak najszybciej przebrać się w czyste ciuchy, bo zwariuję. Skierowałam wzrok na kierowniczkę, jechała powoli przed siebie, gdyż śnieg znacznie ograniczał jej widoczność. Następnie spojrzałam na zegarek, była 17:02. Pomyślałam, że zadzwonie do rodziców, którzy na pewno odchodzą już od zmysłów, lecz nie mogłam znaleźć komórki. Pewnie gdzieś mi wypadła, pomyślałam i poczułam na sobie wzrok kobiety w lusterku wstecznym.\n– Jestem Sylwia i mieszkam w pobliskiej wiosce. Dobrze się czujesz?\n– Tak, chyba tak. Mam na imię Nadia, dziękuję, że nas zabrałaś.\n– Nie ma za co, to niebezpieczne tak stać na środku drogi, mógł was potrącić samochód –powiedziała i zaczęła spowrotem wpatrywać się w jezdnię.\nCóż za stoicki spokój w tak niewiarygodnej sytuacji. W dodatku ów kobietę o szczupłej, pociągłej twarzy i wielkich oczach nieproporcjonalych do reszty, nie zainteresowało najwżniejsze: co się nam właściwie przydarzyło. John siedział bez słowa na przednim siedzeniu i patrzył w nicość. W tamtej chwili nie wydawał mi się już tak wielki jak wcześniej, w dodatku do moich nozdrzy dotarł właśnie okropny swąd męskiego potu, ble. Wnet zrobiło mi się niedobrze, zapach potu, krwi i waniliowego odświeżacza powietrza to było jak dla mnie za dużo. Poczułam się jakby mój żołądek dostał nóżek\ni chciał zobaczyć co słychać u kolegów migdałków. W dodatku wtulony we mnie chłopiec zaciskał dłoń na mojej coraz mocniej.\n– Jak masz na imię mały? Wszystko w porządku?\n– Gdzie jest moja mama? – zapytał nie podnosząc wzroku.\n– Nie wiem, pewnie została w pociągu...\nChciałam odpowiedzieć jakimś małym kłamstewkiem, ale mój brzuch postanowił właśnie zatańczyć breakdance'a. Stwierdziłam, że jeśli zaraz się nie zatrzymamy, to Sylwia będzie miała nowy wystrój auta, który zdecydowanie jej się nie spodoba.\n– Możemy się zatrzymać? Źle się czuję, muszę się przewietrzyć.\nNie usłyszałam odpowiedzi, a wręcz zostałam olana po całości, chłopiec scisnął moją dłoń tak mocno, że aż podskoczyłam.\n– To boli! Ej mały strongmanie, zluzj trochę uścisk – próbowałam rzucić żartem w tej małośmiesznej sytuacji. Sylwio, mogłabyś się zatrzymać? Dokąd my właściwie jedziemy, wydaje mi się, że mijamy ten dom już po raz drugi. Słyszysz co mówię? Ludzie, co się\nz wami dzieje?!\n– Nie krzycz, już prawie jesteśmy.\n– Ale gdzie? Gdzie my jedziemy?! – poziom mojej frustracji sięgał zenitu. Zobacz która godzina, rodzice na pewno się o mnie martwią. Muszę się z nimi skontaktować.\n– Jest jeszcze wcześnie. Zobacz, dopiero 16:30.\n– Słucham?! – zegarek na desce rozdzielczej na prawdę wskazywał rzeczoną godzinę. Chyba\nCi się zegarek zatrzymał, o tej godzinie wyjeżdżaliśmy z Olsztyna.\nZamiast odpowiedzi otrzymałam krótkie spojrzenie w lusterku. Jej wielkie zielone oczy błyszczały, jakby usłyszała jakąś niesamowicie radosną nowinę, a na twarzy pojawił się lekki, ledwo widoczny uśmiech. Tego już było za wiele, po najgorszym dniu w moim życiu trafiłam do auta jakiejś wariatki, mój wybawca nie odezwał się słowem od kilku minut, a ten mały ściskał moją rękę tak mocno, jakbym wygrała ją na loterii. Jeszcze będzie mi mówić, że mam się uspokoić, nastaw sobie zegarek panno "jestem super wyluzowana w każdej sytuacji". No więc która to godzina, patrzę na mój zegarek po raz drugi, noż kurdę nie wierzę: 16:30! Co tu jest grane...\n– Ałaaaa! Czego nie rozumiesz w stwierdzeniu to boli?! – nakrzyczałam na chłopca i w tym samym momencie zrobiło mi się głupio z tego powodu, takie małe wewnętrzne rozdarcie emocjonalne.\n– To Ty ją zabiłaś! – wykrzyknął wielbiciel mojej dłoni, a ja wyszarpałam ją z jego objęć czym prędzej.\n– Co Ty mówisz? Przecież ja też przed nimi uciekałam.\n– Tak było. To Twoja wina – odparł bez emocji w głosie John.\n– Czy was do reszty poebało? Małego, przestraszonego chłopca jeszcze zrozumiem, ale Ty? Przecież to dzięki Tobie żyję i siedzę tu teraz.\n– Widzisz Nadio, nie wszystko jest tym, czym się wydaje, że jest – rzekła błyskotliwie Sylwia.\nPatrzyłam zszokowana i zaczęłam się zastanawiać, jak szybko ulotnić się z tego freakmobilu. Sylwia chyba chciała mi to ułatwić, bo nacisnęła na hamulec tak gwałtownie, że znowu poczułam się jak w pociągu, tylko tym razem pasy powstrzymały mnie przed odlotem. Nawet mój biedny żołądek wrócił na swoje miejsce. Staliśmy gdzieś po środku niczego, było ciemno, a wszystkie światła aut zniknęły, po prostu wyparowały jak kamfora.\n– Próbujesz w ogóle to ogarnąć? Dociera do Ciebie sens zaistniałej sytuacji? – Sylwia mówiła zupełnie jak mój ojciec, gdy wracałam podpita do domu. Otwórz swój umysł Nadio...\nJohn zacisnął pięść i uderzył z całej siły w plastik przed sobą. Odwrócił się, a wtedy zamarłam. Przypomniał mi się wzrok Pana Romana tuż przed jego śmiercią. Chłopiec zaczął sapać i ugryzł mnie w rękę, jakby była jego kanapką. Aaaaaaa! Ratunkuuuuu...\n– Halo? Obudź się! Co Ty wyprawiasz?!\nOtwieram oczy, znowu jestem w pociągu. Wszystko wygląda normalnie, stoimy na stacji\nw Olsztynie, a zszokowani pasażerowie patrzą w moją stronę i szepczą coś między sobą uśmiechając się przy tym szyderczo. Chłopak siedzący obok spogląda na mnie przerażonym wzrokiem i próbuje wyciągnąć moje paznokcie ze swojej dłoni. Na przeciwko siedzi starszy mężczyzna spocony tak, że aż kapie mu z czoła, ochyda. Na lewo od spoconego zimową porą siedziała oczywiście Anka w swojej gustownej czerwonej kurtce i uśmiechała się pisząc smsa, nie patrząc nawet w moją stronę. Puściłam nieszczęśnika siedzącego obok i poczułam się nieswojo. Zaczęłam grzebać w torebce, o dziwo wszystko było na miejscu. Wyjęłam komórkę, która wskazywała 16:30. Zaraz ruszamy, telefon wibruje, odbieram.\n– Co? Przecież rozmawialiśmy już dziś na ten temat.\n– Eeee, nie wydaje mi się. Ale nie ważne, zaraz idę postrzelić karpia z wiatrówki, takie...\n– Humaitarne zabijanie? – przerwałam wypowiedź Franka.\n– Wow, dobra jesteś. Normalnie czytasz mi w myślach! Jednak opłacało się czytać tę książkę o telepatii.\n– No widzisz, a mówiłeś, że nie wierzysz w takie rzeczy. Zadzwonię do Ciebie później, jak już będę na miejscu. Paaa – zakończyłam rozmowę w dość niewybredny sposób.\nWłożyłam telefon do torebki i rozpięłam do końca kurtkę. W przedziale było strasznie gorąco, po części zrozumiałam Pana z naprzeciwka. Sprawdziłam włosy, były okropnie potargane. To dziwne, jeszcze przed paronastoma minutami poprawiałam je w łazience, a przynajmniej tak mi się wydawało. To był najdziwniejszy sen w moim życiu, tak realistyczny, że nadal czuję zapach odświeżacza powietrza z samochodu Sylwii. Na szczęście moje ubrania były czyste, uff. Mężczyzna wytarł twarz chusteczką, zgniótł ją, po czym wstał i wyszedł z przedziału. Anka przesunęła się na jego miejsce pod oknem nieodrywając oczu od komórki. Pewnie pisała smsy do koleżanek, coś w stylu "Jadę pociągiem z jakąś wariatką, co krzyczy przez sen i ściska obcego kolesia, haha". Pociąg ruszył, a ja miałam złe przeczucia co do dalszej podróży. Poczułam się jak bohaterka filmu "Oszukać przeznaczenie" i zastanawiałam się, czy nie wysiąść na następnej stacji. Ale zaraz, Anka wyglądała normalnie. Może nie była ubrana zbyt stylowo, ale kurwiki zniknęły\nz jej oczu. Kilka siedzeń dalej dostrzegłam Pana Romana, był ewidentnie przeziębiony, ale nic poza tym. Czyli to był tylko zły sen, pomyślałam i podbudowałam się wewnętrznie. W tej właśnie chwili na puste miejsce obok Anki usiadł on, John Rambo we własnej osobie. Otworzyłam szeroko oczy\ni przyjrzałam mu się dokładnie. Nie znałam go wcześniej, więc skąd do cholery wziął się w moim śnie?! Chyba poczuł na sobie moje spojrzenie i odwzajemnił je na krótką chwilę. Miał ciemne, przerzedzone włosy, ok 180 cm wzrostu i w sumie był nieźle zbudowany. Jego wzrok był równie obojętny, jak wtedy w aucie, więc przestałam się gapić. Spojrzałam za okno, pociąg powoli zatrzymywał się na stacji Olsztyn Zachodni. Mijały mnie szare twarze zniecierpliwionych ludzi, aż tu nagle bach, aż zerwałam się z miejsca. Na peronie stała ona, Sylwia trzymająca za rękę chłopca, który jeszcze przed chwilą przytulał mnie w jej aucie. Z twarzy była podobna do Anji Rubik,\nw dodatku tak samo chuda i wysoka. Śledziłam ją wzrokiem, aż do momentu ich wejścia do pociągu. Rozglądałam się nerwowo, żeby ją wypatrzeć, ale tłum ludzi w przejściu mi to uniemożliwiał. Chłopak siedzący obok chyba do końca zwątpił w moją normalność i schował się za książką. Luknęłam na okładkę, był to znany mi tytuł "Tajemnice ludzkiego umysłu", książka\no której wspominał Franek. Zebrałam rzeczy, wstałam i ruszyłam w stronę przejścia. Spotkałam tam pokaźną kolejkę do WC, czekałam tylko na kobietę z zestawem noży. Oczywiście była na swoim miejscu, a tuż obok niej stał chłopak od papierosa odwrócony do mnie plecami. Stanęłam trochę na palcach, by zobaczyć, co dzieje się za nim. Ujrzałam zielony płaszcz Sylwii, nie zastanawiając się długo ruszyłam w jej stronę. Przeszłam przez przedział obijając się o tłoczących się ludzi, weszłam do ostatniego wagonu, gdzie było równie ciasno. Zdążyłam tylko przyuważyć, jak Sylwia znika za drzwiami. Weszła do ostatniego przedziału bagażowego, w którym było zupełnie ciemno, dziwne. Otworzyłam nieśmiało wrota, gdy byłam dzieckiem bardzo bałam się ciemności, lecz w tym momencie chęć wejścia w mrok była silniejsza od moich fobii. Zrobiłam krok do przodu, wszechogarniająca ciemność przyprawiła mnie o ciarki na całym ciele.\n– Wejdź proszę i zamknij za sobą drzwi – powiedział znajomy damski głos.\nNo więc weszłam, sama nie wiem czemu, ale to zrobiłam. Gdy już moje oczy przyzwyczaiły się do ciemności, zobaczyłam postać siedzącą na siedzeniu przy oknie.\n– Nie bój się, usiądź.\nWidziałam tylko zarys postaci, ale gest ręki wskazujący miejsce obok był bardzo wyraźny. Nabrałam powietrza w płuca i usiadłam. Znowu poczułam zapach wanilii, spojrzałam na Sylwię, jej chuda twarz pojawiała się i znikała wraz z przemieszczaniem się pociągu. Za to nigdzie nie mogłam dostrzec chłopca. Po krótkich oględzinach postanowiłam wreszcie zagaić rozmowę.\n– Może zechciałabyś, droga koleżanko, rozjaśnić mi odrobinkę zaistniałą sytuację? – starałam się być grzeczna i opanowana i chyba nieźle mi wyszło.\n– Cóż – odpowiedziała i podpaliła papierosa. Myślę, że już zaczynasz się domyślać. Jeśli nie,\nto znaczy, że bardzo się pomyliłam co do Ciebie, a to mi się raczej nie zdarza.\n– Wiem na pewno, że miałam sen. Straszny sen o ataku wściekłych ludzio-zombie.\n– No, pierwszy krok za nami. Jak myślisz Nadio, gdzie się teraz znajdujesz?\n– Czy to jest podchwytliwe pytanie? Bo gdzie obecnie siedzimy chyba nie ulega wątpliwości.\n– I tu się mylisz kochana – odrzekła wypuszczając chmurę dymu. Może zapytam inaczej, co ostatnie pamiętasz z wczorajszego dnia, a konkretnie wieczora?\n– Hmm, piłam herbatę i oglądałam wiadomości. Potem weszłam na stronę openyourmind.eu\ni rozmawiałam chwilę na forum z zaprzyjaźnioną grupą. Postanowiłam poczytać przed snem i... dalej nie pamiętam. Dziwne, jakaś czarna dziura w mojej pamięci.\n– Potem zapewne poszłaś spać Nadio. Lubisz horrory, prawda? Muszę przyznać, że masz\nna prawdę bujną wyobraźnię. Jak na pierwszy raz było całkiem nieźle.\n– No, ale może tak dla odmiany zamknij teraz oczy i wyobraź sobie coś miłego, jakieś ciepłe\ni przyjemne miejsce.\nGłos Sylwii brzmiał tak hipnotyzująco, że bezwiednie zamknęłam oczy i znalazłam się na plaży\nw Unieściu. Żar lał się z nieba, morskie fale uderzały o brzeg, leżałam na kocyku i czułam się wspaniale. Spostrzegłam, że z wody wybiega chłopiec o blond czuprynie, biegnie w moją stronę, uśmiecha się i macha ręką. Patrzę w prawo, nikt nie reaguje. Patrzę w lewo, a tu Franek. Woda ściekała z niego ciurkiem, ale dzierżył już w ręku ręcznik. Ponownie spojrzałam przed siebie, ale chłopiec zniknął.\n– Ehh dziewczyno, słabo Ci wychodzą sielankowe sceny. Musisz nad tym popracować.\nBo pamiętaj, że możliwości i granice naszego umysłu są...\n– ...wyznaczane przez nas samych i tylko ćwicząc i medytując możemy je w pełni poznać\ni wykorzystywać – dokończyłam bez zastanowienia zdanie Sylwii.\n– No właśnie! Pojętna uczennica – dodała gasząc papierosa na podłodze.\n– To jest ostatnie zdanie, jakie pamiętam z wczorajszego wieczora i to bardzo dokładnie. Napisała to "QueenSybilla" na moim forum.\nZaczęłam kojarzyć fakty. Jakby nagle ktoś nacisnął start w mojej głowie i przetoczyły się przez nią tysiące myśli, obrazów i dźwięków. Złapałam się za czaszkę, gdyż w danej chwili ciężko było mi to ogarnąć. Powoli, dajcie mi pomyśleć, stop! Krzyknęłam wewnętrznie i otworzyłam oczy. Ciemny przedział zniknął, siedziałyśmy teraz przy stole w dużym, jasnym pomieszczeniu, jakby\nw jakimś pokoju przesłuchań. Sylwia siedziała chwilę bez słowa uśmiechając się tajemniczo.\n– Czyli to wszystko moja wyobraźnia, tak? To znaczy mój sen?\n– Tak Nadio, wreszcie dotarłyśmy do sedna. Ty jesteś tu architektem i to właśnie Ty tworzysz obecną senną rzeczywistość – powiedziała i wstała z krzesła.\n– No dobrze, lubię horrory, więc sen o ataku niby zombie w pociągu rozumiem. Zresztą często miewam podobny sen, tylko dzieje się w lesie.\n– Sny to przeważnie odzwierciedlenie rzezywistości, tego, co działo się w ciągu dnia. Myślałaś o podróży pociągiem do domu, stąd miejsce i niezbyt lubiany przez Ciebie sąsiad. W sytuacji zagrożenia potrzebowałaś obrońcy, więc się zjawił. Koleżanka ze szkoły, hehe. Już nie pamiętasz jak rzuciła się na Ciebie podczas jednej z przerw w szkole i chciała Cię pobić? Chłopak od papierosa chciał Ci kiedyś ukraść telefon na ulicy, więc podświadomie zapamiętałaś jego twarz. A chłopiec? Sama mi powiedz – odparła i wskazała palcem w kąt pokoju.\nSiedział tam i bawił się klockami, jego blond loczki sterczały radośnie, a on sam rzucił mi wesołe spojrzenie.\n– Ale jak to możliwe, że się nie zorientowałam?\n–Jeszcze długa droga przed Tobą, z czasem nauczysz się to kontrolować. A teraz Nadio, udowodnij mi, że nie śnisz.\nJej ostatnie zdanie dudniło mi w głowie jak echo w górach. Spojrzałam na siebie, byłam ubrana\nw to samo, co wcześniej. Zajrzałam do torebki, wszystko było na miejscu. Zegarek, tak to jest to! Jest godzina 17:02, powinniśmy już być na miejscu. Sylwia stała obok przypartując się każdemu mojemu ruchowi i odpaliła kolejnego papierosa. Spojrzałam na zegarek po raz drugi, była... 16:30!\n– Godzina się nie zgadza, a to znaczy, że śnię! – wykrzyknęłam radośnie.\n– Brawo kochana – odparła i stanęła za moimi plecami patrząc na swój zegarek. Właściwie, to już prawie 5-ta, pora wstawać! – krzyknęła kopiąc w nogę mojego krzesła tak mocno, że straciłam równowagę i zaczęłam lecieć do tyłu.\nPstryk, otwieram oczy. Patrzę złowieszczym wzrokiem w stronę budzika, który krzyczy do mnie: wstawaj, już 5-ta! No nie wierzę, że też muszę wstawać o tak szatańskiej godzinie. Dlaczego o tym pomyślałam, przecież to już było! Siedziałam na łożku przerażona z oczami wielkimi jak podstawek od filiżanki. A jeśli to nadal sen?! Patrzę ponownie na zegarek, jest 5:02. Wstaję, za oknem zima, padający śnieg przyprawił mnie o dreszcz. Spoglądam nieśmiało na komórkę, jest 5:03, uff, wreszcie się obudziłam. Poszłam do łazienki licząc kroki i zastanawiając się, co przyniesie mi dzisiejszy wigilijny dzień. Bloody Christmas, ho ho ho.


Komentarze Grzegorz Wszołek - gw1990 - strona\n@Arkadiusz Ikotbatman "popiera Pan religijny fundamentalizm i odbieranie podstawowych praw i godności kobietom. Ale co tam, dobre samopoczucie i moralna czystość są tego warte" - odnoszę się do tego fragmentu. Podejrzewam, że jest pan...\nKomentarz do notki: Do sztambucha influencerkom z "protestu kobiet"\n@MRN69 Myślę, że powinien pan sprawdzić procentowo, ile w krótkim tekście jest poświęconego czasu pani Godek, a ile projektowi.\n@Arkadiusz Ikotbatman Nie jestem posłem. Do osoby, które to proponuje - bardzo mi daleko. Tyle, że projekt powinien być bardziej precyzyjny. Ale tak, jestem za.\n@rk1 Tak jak projekt 447 stop\n@JakubRach Coś bym Panu mógł na ten temat powiedzieć. Jak to wygląda w praktyce, a jak w teorii. Jak w szpitalu, a potem w domu. Moje dziecko jest ciężko chore. Nie widać po nim tego. Nie widać tego męczeństwa - ani z jego, ani naszej...\n@Y.Grek Ja zawszę potrafię :) niestety, nie mam często siły ani czasu...\nKomentarz do notki: Pierwsze rezultaty zamknięcia Polski w epoce koronawirusa. Słuchajcie specjalistów\n@Docent zza morza Czy znajdzie Pan choćby jednego lekarza, profesora, który potwierdzi Pana słowa? Bo ja w ostatnim czasie jestem na gorącej linii z kilkoma, wolałbym nie być. Żaden nie bagatelizuje problemu. Ciekawe, dlaczego? Tak łatwo...


Zapraszamy na stronę servr.pl . Dokładamy wszelkich starań, by dodawane strony były ciekawe , a dodatkowo wartościowe. Nasze atuty: szybka moderacja, jakość , a dodatkowo stabilność. Zwiększ swoją oglądalność i już dziś zasugeruj nam swoją stronę a my po jej zatwierdzeniu dodamy...\nZapraszamy do serwisu servr.pl . Dokładamy wszelkich starań, ażeby dodawane strony były ciekawe , a dodatkowo wartościowe. Nasze atuty: szybka moderacja, jakość , a dodatkowo stabilność. Zwiększ własną oglądalność i już dzisiaj zasugeruj nam własną stronę a my po jej zatwierdzeniu...


Szukasz na Allegro herbaty PG TIPS 40 torebek❓Sprawdź opinie\n» ♔ PG Tips Original 40 szt ♔\nPG Tips 40 torebek\n✔Angielska czarna herbata w biodegradowalnych piramidkach\nCzarna herbata PG Tips w biodegradowalnych piramidkach bezpośrednio importowana z Wielkiej Brytanii, w oryginalnym angielskim opakowaniu to gwarancja jakości i niskiej ceny. Najlepiej sprzedająca się czarna torebkowa herbata w Anglii. Jeśli szukasz dla siebie i na prezent najlepszej oryginalnej angielskiej czarnej herbaty w torebkach to PG Tips jest właśnie dla Ciebie.\nPG Tips to doskonała czarna herbata bez dodatków do codziennego picia, idealna jako gorący poranny napój do śniadania dla całej rodziny. Dobrze smakuje z różnymi dodatkami, jako herbata z sokiem malinowym, z cytryną, imbirem, cukrem. Jest mocna o łagodnym smaku, ciemnym kolorze naparu i głębokim aromacie. Dobra brytyjska torebkowa herbata w niskiej cenie.\n☘ Golden Yunnan 50 gram ☘\nSmaczna w dobrej cenie-bije na glowe Liptona\nPotwierdzam, w tej cenie można kupić o wiele gorsze niby premium herbaty, warto spróbować tej PG.\n© Copyright 2012-2019 ◈ Renesans Wszelkie prawa zastrzeżone.


Niskie dawki immunoglobuliny | Oddział Warszawski Polskiego Towarzystwa Stwardnienia Rozsianego\nPTSR OW » Niskie dawki immunoglobuliny\nNiskie dawki immunoglobuliny\nPojedyncze, niskie dawki immunoglobuliny klasy M przyczyniają się do naprawy uszkodzonej mieliny.\nŹródło: Journal of Neuroscience Research, no.5, volume 85, apr.2007\nAutorzy: Warrington AE, Bieber AJ, Ciric B, Pease LR, Van Keulen V, Rodriquez M.\nW chorobie SM układ odpornościowy błędnie identyfikuje własną tkankę organiczną jako obcą w wyniku czego mielina a następnie włókna nerwowe są uszkadzane i niszczone. We wczesnych fazach tego procesu mielina może być naprawiana, jednak w miarę postępu choroby remielinizacja staje się nieskuteczna i pełne jej funkcje nie mogą być odzyskane.\nW opisanych badaniach wykorzystano stwardnienie rozsiane jakie występuje u myszy, dokonując równoległych obserwacji stanu myszy i pomiarów stopnia remielinizacji. Badano aktywność myszy obserwując jednocześnie pod mikroskopem poziom demielinizacji. Przeciwciała użyte w terapii wiązały się z mieliną i powierzchnią komórek w mózgu i w rdzeniu kręgowym przed remielinizacją. Te przeciwciała, oznaczane jako rHIgM22 były wykrywane rezonansem magnetycznym gdy wnikały do centralnego układu nerwowego i skupiały się w miejscach uszkodzeń.\nMyszy otrzymywały pojedyncze dawki przeciwciał dla wywołania remielinizacji. Po upływie pięciu tygodni od podania takiej pojedynczej dawki proces naprawy mieliny stabilizował się. Od tego momentu kolejne dawki przeciwciał nie powodowały już różnic w stopniu demielinizacji.\nIstota tego, jak przeciwciała pomagają procesowi remielinizacji pozostaje niejasna. Badania wykazały również, że u myszy przeciwciała działają efektywnie w połączeniu ze sterydami, stosowanymi w terapii nawrotów choroby u osób z SM.\nOpisane badania mają charakter wstępny i powinny być potwierdzone przed zastosowaniem ich u ludzi. Wstępne badania przeprowadzone na myszach wykazały, że dawka stosowanego leku 1000-krotnie większa od zastosowanej nie jest toksyczna. Ta informacja będzie aktualizowana w trakcie dalszych badań.\nTłumaczenie i opracowanie Maria Kassur i Ryszard Buchowiecki.


Kapitan Bomba – Nonsensopedia, polska encyklopedia humoru\nKultowy tekst z tego serialu\nKapitan Bomba – serial animowany, emitowany w Rebel:tv, a dawniej w 4fun tv produkowany przez GIT Produkcję. Głównym bohaterem serii jest Kapitan Bomba, który wraz ze swoją załogą chroni galaktykę Kurvix przed kosmitami.\n4 Firmy i organizacje\nKapitan Tytus Bomba – kapitan Gwiezdnej Floty, dowódca Orzeła 7, a później Orzeła 1. Jego ulubionym zajęciem jest napierdalanie z karabinu, wraz z tępymi chujami podwładnymi. Dokonał tak wielkich czynów jak zapierdolenie marszałka Kutasenatu Lorda Kita-K'UI-a czy odbicie księżniczki Gwiezdnej Republiki. Rywalizuje z Chorążym Torpedą o miano najlepszego żołnierza Gwiezdnej Floty. Trzymał jeden pocisk do karabinu na czarną godzinę, czyli na Głusia.\nSebek Bąk – członek załogi Gwiezdnego Patrolu, podwładny Bomby. Zadaje dziwne pytania. Jego siostra opierdala kiełbachy kosmitom, ciągle pyta innych, co by zrobili, gdyby ich/ich kolegi siostra opierdalała kiełbachy kosmitom. Jego żołd wynosi 600 zł plus bon konsumencki do wykorzystania w stołówce zakładowej. Gra w Kantera i lubi robić zdjęcia aparatem na kliszę. W porównaniu do innych żołnierzy, nie ma twardego zarostu (gdy się nie goli, wyrasta mu koper).\nJanusz (z domu) Sram – mały, gruby, lekko przymulony podwładny Bomby, i drugi obok Seby członek Gwiezdnego Patrolu. Uniknął cudem śmierci na polu minowym, i od jadu skurwola, który jest tak silny, że ja pierdole. Jedyny w miarę mądry załogant Bomby.\nChorąży Torpeda, później Kapitan Chorąży Torpeda – obok Bomby, najlepszy żołnierz Gwiezdnej Floty, po odwołaniu Jachasia – admirał. Przez Bombę zwany „Torpedałem” a przez Głusia „JJ”.\nAdmirał Gwiezdnej Floty – przełożony Bomby i Torpedy, większość czasu spędza w biurze rysując kutasy, oglądając Kapitana Dupę na telewizorze URSUS i grając w ową grę. Nie rozumie humoru z Kapitana Dupy, mimo to śmieszy go on, szczególnie dowcip o jeździe na ręcznym. Po przeteleportowaniu na Planetę Wojny został gladiatorem. Zwyciężał wszystkie walki. Zginął w pojedynku z Sułtanem Kosmitów od podanego wcześniej przez Sułtana jadu skurwola (i uderzenia maczugą w głowę).\nKapitan Michał Głuś – kurwinox, kosmita sprzymierzony, należał do motokomando, służył u Sułtana Kosmitów pod fałszywym imieniem „Łukasz”. Odkrył przekręt Jachasia, przez co został wygnany, a po zakończeniu jego rządów mianowany pierwszym kapitanem-kosmitą. Od bycia kosmitą odciął się słowami „Nieważne, co mam w sercu, ważne, co mam w dupie. A w dupie mam Sułtana Kosmitów”. W opinii kosmitów też już nim nie jest.\nSułtan Kosmitów, Otyły Pan, Sancti Magistri, Sancti Patre – przywódca kosmitów w galaktyce Kurvix, były gladiator, kosmita nieznanego gatunku. Jego matka była największym żywym organizmem we wszechświecie. Mówi w języku pseudo-włoskim. W serialu Laserowy Gniew Dzidy rozpoczyna wojnę z Papieżem z galaktyki Kujwdubie.\nb. Admirał Prezes Domino Jachaś – kosmita sprzymierzony, admirał Gwiezdnej Floty, właściciel Galak Pizzy, robił przekręty na rządowym kontrakcie. Zajął drugie, po Generale Lufie, miejsce, dzięki hasłom wyborczym: „Średnia hawajska dla każdego”, „Każda jaką chcecie, do 15 złotych”, „Wóda i dziwki dla każdego”, „Wóda, dziwki i lasery”. Żołnierzy zmienił w spasłe, zaćpane świnie, a radar wykorzystał jako toster.\nKomputer – podaje miejsce i misje w każdym odcinku. Znajduje się w gabinecie admirała Gwiezdnej Floty. Działa pod Windowsem 3.11 (lub DOS-em 6.22) i jest cały zawirusowany. Jest homo, przyłapano go na oglądaniu gejowskich zdjęć. Po zmianie na Win 95 często się wieszał, więc ściągnął Windows 3.11 Demo po angielsku i wszystkie komendy musiał sprawdzać w słowniczku;\nZłota rybka – spotykana w wielu zbiornikach wody, także w Morzu Bałtyckim. Wyłowiona przez Bombę w Jeziorze Kakaowa Otchłań. Chciała spełnić dwa jego życzenia, ale on ją przekonał do trzech. Brzmiały one następująco:\nDostojny Kocur – kot, który prowadził kiosk na asteroidzie. Kutanoid rozjebał mu kiosk, gdyż zapłacił za Kosmo-slimy, nie dostał ich, a kocur odmówił zwrotu, gdyż Kutanoid nie miał paragonu z kasy;\nAndżela – dziewczyna kapitana bomby o bardzo dużym rozmiarze biustu;\nKlaudia Bąk – siostra Sebka, która opierdala kiełbachy kosmitom za darmo, a czasem nawet im płaci;\nMkbewe – cyborg na usługach sułtana kosmitów. W jednej z rąk ma wmontowane hujowe działko przypominające penisa, które strzela czerwonym promieniem. Bardzo podobny do tytułowego bohatera, ale jest Murzynem;\nMarik1234 – nieznanego gatunku kosmita, przypominający kształtem kutasa. Wykorzystywany seksualnie przez ojca i jego kolegów-pedałów. Mieszka na osiedlu dla zjebów. Ma przyjaciela dodupyzaura Kondziorka, którego wyprasza, gdy ten go wkurwia, np. używając słów Kondziorek, idź się jebać, bura suko. Nie po to cię zapraszam, żebyś mnie teraz wkurwiał. Wypierdalaj!. Kondziorek szybko wywnioskował, czemu Marik1234 mieszka na swoim osiedlu. Jest fanem Kapitana Dupy, mimo iż nie rozumie humoru tam zawartego. Pisze wulgarne, neo-kidowe komentarze, często na skutek stosunku z ojcem;\nKapitan Dupa – fikcyjna postać serialu o tym samym tytule. Zarówno on, jak i jego załoga, jest pedałem. Kosmici twierdzą, że jest podobny do Bomby, natomiast Bomba uważa, że pasuje do Chorążego Torpedzia;\nOjciec Pijo – były ksiądz i kapelan Gwiezdnej Floty. Odszedł z powodu pijaństwa, tłumaczęc się słowami Nie ma już Ojca, jest tylko Pijo.. Nie przeszkadza mu to jednak w odprawianiu egzorcyzmów za alkohol lub 20 zł;\nBogusław Łęcina – kurvinox, „specjalista” w branży budowlanej i remontowej. Zawsze jak się zabierze do roboty, to odpierdala fuszerkę, nawet jeśli typowa usługa kosztuje u niego 5 dych;\nKutang Pan – szef Kutang Klanu, mistrz uników i pojebanych tłumaczeń. Wyszkolił Tytusa by ten walczył jako zawodnik Kutang Klanu na zawodach kutarate/hudo. Przed finałową walką z podnietki pierdolnął na zawał.\nKarabin – podstawowa broń żołnierzy Gwiezdnej Floty\nGranat – kolejny element arsenału żołnierzy Gwiezdnej Floty. Najlepiej działają gdy się wsadzi jeden taki w odbyt kosmity.\nMateria pozakosmiczna – substancja zamieniająca żywe tkanki w kutasa. Była używana w szpitalu astralnym do „leczenia” żołnierzy podczas rządów chujewa udającego Generała Lufę. 20 mililitrów tego specyfiku zamienia nieodwracalnie cały organizm w kutasa.\nChujowe działko – broń cyborga Mkbewe używana do zabijania, kopania torfu i poruszania się. Bardzo skuteczna, jeden strzał nie zostawia wiele z wroga, który nie ma szans z chujowym działkiem.\nDzida laserowa – jest jedną z odmian dzid używanych przez kosmitów. Posiada pośrodku dwa przyciski, z których jeden służy do oddania strzału. W używaniu dzidy laserowej mistrzostwo osiągnęły C'Qrwozaury.\nDzida normalna – broń w postaci prostego patyka. Nie wyraża zbyt wielkiej siły bojowej, łamie się przy pierwszym lepszym uderzeniu\nChujowa dzida laserowa – „broń” zrobiona przez naukowców Gwiezdnej Floty, według planów wykradzionych kosmitom przez Bombę. Była wykonana zgodnie z projektem ale i tak wygląda inaczej. Wyglądała jak kutas i okazała się być teleportem na arenę na planecie Wojny.\nDziało laserowe – to potocznie zwana Laserem niebieska broń przypominająca pistolet używana przez Dodupyzaurów\nKarabin laserowy – główna broń kosmitów. Zakazane jest używanie go po pijaku, gdyż kończy się to rzezią wśród kosmitów.\nWłócznia – standardowa broń Chujewów. Jest dość prymitywną bronią jak na kosmos, uwzględniając mniemanie jej użytkowników o swojej wyższości nad innymi kosmitami. Dzięki ostremu końcu jest wytrzymalsza od zwykłej dzidy\nMinigun – automatyczny karabin, którego używał Kapitan Bomba gdy powrócił po domniemanej śmierci. Większość kosmitów od razu rozrywa na strzępy.\nWszystcy wiedzą że to to samo co taryfa, tyle że taniej\nGalak Pizza – pizzeria należąca do ex-admirała Jachasia. Jej numer to 000 i 3zera (000 000). Można do nich dzwonić zawsze, z wyjątkiem wikendów. Często ich reklama jest emitowana po programie „Szkło kontaktujące”;\nLAS-DZID-EXPORT – firma produkująca dzidy laserowe. Jej fabryka znajduje się na planecie HU+DU=HIV w sektorze 2x+HU=HIV2;\nPrzewóz osób – firma zajmująca się przewozem osób, czego trudno jest się domyślić. Jest zajebiście drogi , ale tańszy od taksówki. Wszyscy wiedzą że to to samo co taryfa, tylko nazwa inna. Nie da się go odwołać, co patrol Dodupyzaurów próbował ominąć, prosząc o kółeczko wokół bazy;\nKantyna Laser – lokal na Planecie dla głuchoniemych, gdzie kosmici spędzają czas w weekendy jest to budynek pancerny, czego wadą jest brak radiostacji i internetu;\nLUX GAZ – stacja benzynowa, znajdująca się przy Kantynie Laser. Jej pracownicy sprawdzają legalność instalacji LPG, ale da się ich łatwo przekupić piwem „Mocny Amper”;\nKomitet Kosmitów Sprzymierzonych – organizacja powstała z kosmitów, którzy olewają swojego sułtana i wolą zadawać się z ludźmi. Mają ambasadora rasy Kurvinox. Podczas wyborów następcy stanowiska admirała gwiezdnej floty wystawili Domino Jachasia;\nQ'Q'H'Q'uj – ośrodek naukowy na planecie Burgundowy Kutacz. Pracują tam dwaj kosmici, tuż po studiach na SGGW. Każdy ma miesięczną pensję 10,000 PLN i roczny przydział tortu z salami pizzy. Ich praca polega na opierdalaniu się, ale co ambitniejsi próbują pracować, czego owocami jest zwykle przysłowiowe gówno. Została ona rozpierdolona przez Mkbewe;\nOrla Przystań – stacja naprawcza Gwiezdnej Floty. Pracują w niej dwa pedały, którzy mimo iż są sumienni, nie są lubiani przez możliwość zarażenia innych pedalstwem;\nWytwórnia keramzytu – produkowany jest tu keramzyt, tworzywo na którym rosną sztuczne kwiaty. Straty spowodowane jednym dniem przestoju są równe rocznemu żołdowi Torpedy (1000 PLN);\nSanepid – Inspekcja Sanitarno-Epidemiologiczna, straszy się nim turka od kebaba. Ich numer to 7777;\nRKS HUWDU – klub II, a po spadku III ligi. Jego fani śpiewają o nim pieśni, głównie remake'i znanych utworów lub nawet pieśni harcerskich;\nDemokratyczna Unia Państw Astralnych – (w skrócie D.U.P.A., czyt. de-u-pe-a) wbrew nazwie komunistyczne państwo istniejące na asteroidzie w Czarnej Dziurze. Rządzi nim kosmita przypominający do złudzenia Wojciecha Jaruzelskiego. Występuje tam rozbudowany aparat terroru egzekwowany przez tamtejszą Milicję - za brak licencji na handel grozi zadźganie dzidą. Mieszkańcy D.U.P.A. rozmawiają ze sobą za pomocą specyficznego dialektu, którego główną cechą jest akcentowanie co drugiego słowa beknięciem lub pierdnięciem.\nSkurwolańska wódka z gówna\nSkurwolańska – wódka wytwarzana, jak sama nazwa wskazuje, przez skurwoli. Zawiera 7% alkoholu, jest najmocniejszym i nielegalnym alkoholem wśród kosmitów, a za jego spożycie grozi mandat w wysokości 100 złotych. Jest produkowana z gówna.\nGówno – ulubiona używka kosmitów, którzy kochają je wąchać. Jest ono stosowane przez Bombę jako przynęta. Sułtan kosmitów oferuje obsypanie gównem jako nagrodę za zapierdolenie Bomby. Jest składnikiem krupniczku na zimno z jaj pterokosmity, pozwala wydobyć pełnię smaku Kujowego kokosa.\nMocny Amper – piwo pite głównie przez kurwinoxy, służy czasem do przekupywania pracownika LUX GAZ. Jego konsumpcji towarzyszy skoczna melodyjka.\nWódka – alkohol sprzedawany w całej galaktyce Kurwix, w nadmiernych ilościach powoduje śmierć kurwinoxów.\nKosmo-slimy – kupowane głównie w wersji mentolowej (te najcieńsze), dostępne u Dostojnego Kocura w cenie 2,50 (spod lady).\nPiwo – dostępne w barach i pubach. Według Kurwinoxów ciepłe i wygazowane piwo to jeden z rarytasów skurwa'ali.\nOrzeł 7 – nowoczesna rakieta bojowa Gwiezdnej Floty, będąca pod dowództwem Kapitana Bomby. Wygląda jak standardowa rakieta Gwiezdnej Floty, ma czerwony czubek i działko laserowe na zewnątrz. Nad jego kokpitem nie można jeść, bo się spierdoli. Był on serwisowany na stacji „Orla Przystań”. Został raz rozpierdolony przez deszcz meteorytów i zapchał się kibel. Został na planecie D.U.P.Y.\nOrzeł 1 – legendarna rakieta Gwiezdnej Floty niegdyś należąca do Generała Lufy, ojca Kapitana Bomby. Została odnaleziona przez Bombę w dupie Skurwiwija i odtąd jest pojazdem Gwiezdnej Floty. Podczas rządów fałszywego Generała Lufy należała do gabinetu Admirała.\nOrzeł 3 – rakieta chorążego Torpedy. Jest to standardowa rakieta Gwiezdnej Floty, z czerwoną lub zieloną końcówką. Do jej uzbrojenia należy, standardowo, działko laserowe. Została rozjebana na planecie KUUTAX po ostrzale Sułtana Kosmitów.\nOrzeł 1,000,000 – statek Michała Głusia, urządzony w rumuńskim stylu. Wszędzie panuje tam syf. Z zewnątrz wygląda jak standardowa rakieta Gwiezdnej Floty, tyle że z fioletowym czubkiem. Nie ma laserka, bo Głuś go wypierdolił. Jest przerabiona na gaz, co umożliwia uzyskanie dużej szybkości i wykonywanie niektórych manewrów, np zwrotu o 360 stopni. Ma fotele dla pięcioosobowej załogi.\nPedał 7 – fikcyjna rakieta występująca w popularnym serialu młodzieżowym „Kapitan Dupa”. Pedał 7 pojawił się w rozmowie Bomby z Torpedą:\n– O kurwa, miałem zabrać aparat, teraz nikt mi nie uwierzy. Bomba ze swoją załogą, pedały. Zdjęcie bym podpisał Pedalska załoga kapitana Pedała, a wasza rakieta powinna nazywać się Pedał 7.\nChujewy – podobno najbardziej rozwinięta rasa kosmitów w całym wszechświecie, posiadają umiejętność przybierania dowolnych kształtów, jednak ich standardową formą jest kutas. Ze względów oczywistych wśród chujewów nie ma osobników płci żeńskiej ( Ciekawe jak się rozmnażają). Parają się również polityką – kutasenatorowie obradują w Kutasenacie. Posiadają nawet własne święta, czego przykładem jest Święto Dupy, obchodzone w trakcie Chujowych Godów. Podobno w tym czasie ich moszna mieni się kolorami tęczy.\nKurvinoxy – podobno równie sprytni co głupi. Posiadają trzy odbyty, ponieważ srają więcej niż jedzą. Kapitan Bomba miał z nimi niejednokrotnie do czynienia, m.in. musiał odbić z ich rąk księżniczkę Gwiezdnej Republiki, która była jedynie przynętą, mająca zwabić dowódcę Orzeła 7 w pułapkę. Jednym z bardziej rozpoznawalnych Kurvinoksów jest Tomek, a także wyżej wspomniany Michał Głuś, choć mają też inne imiona. Chcieli zawrzeć kosmiczny pakt z Beckenbauerem.\nSkurwol – dość popularny kosmita w galaktyce Kurvix, ekstremalnie niebezpieczny wskutek wyposażenia w ekstremalnie silny jad. Skuteczną bronią przeciwko Skurwolom jest wsadzenie im granatu w dupę, (co Bomba stosuje, zresztą nie tylko na nich) ponieważ mają najbardziej złożony układ pokarmowy we wszechświecie.\nWpiździec – podobnie jak Wpierdol, jest rzadkim przypadkiem kosmity. Najprawdopodobniej jest zagrożonym gatunkiem i z tego też względu znajduje się pod ochroną. Uważany za niebezpiecznego, atakuje spod ziemi. Odnotowano, że w wyniku pomylenia Wpiźdźca ze Chujewem, Kapitan Bomba zapierdolił zabił jednego osobnika tej rasy.\nZdupydomordyzaury – wiadomo tylko, że miała z nimi do czynienia pewna prostytutka z „Kantyny Laser” na studniówce swojej starszej siostry. Oraz to że jeden z nich przegrał turniej kutarate w walce z Bombą.\nDodupyzaury – głupi i niebezpieczni kosmici gustujący w porwaniach naukowców. Dość trudni do opisania. Charakteryzują ich czerwone kły i ciemna skóra. Łatwo ich obrazić. Obchodzą święta kościelne. Ich nazwa, podobnie jak Zdupydomordyzaura, wskazuje na ich upodobania seksualne.\nC'qrwozaury – niewielkie, trójokie istoty z dziwnymi kutasami na głowie (zapewne służą one do hipnozy), niektórzy nawet twierdzą, że to nie kutasy, a łechtaczki. Mają mordę otwieraną w pionie, zdaniem niektórych wspomnianych wcześniej mordy te są w kształcie pizdy. Pochodzą z innej galaktyki – Kujwdubie graniczącej z Galaktyką Kurvix od zachodu i są pod jurysdykcją Papieża, więc mają głęboko w dupach Sułtana Kosmitów. Porywają osobników wszystkich ras wszechświata i zmuszają do niewolniczej pracy w kopalniach torfowych, jak Chorążego Torpedę, który spędził tam pół roku wraz z Januszem (skurwolem) i Michałem (kurvinoksem). C'qrwozaury posługują się hipnozą i dzidami laserowymi. Nie lubią napisów HWDC.\nSułtan Kosmitów – jest szefem wszystkich kosmitów i trzęsie galaktycznym światem. W nagrodę za wzorową posługę obdarowuje swoich podwładnych nieprzebranymi ilościami gówna. Kapitan Bomba obraża jego matkę, jak tylko się z nim spotyka: Donna Mama est chujoczita. Warto zaznaczyć, że matka Sułtana Kosmitów wygląda jak on sam, tyle że ma wąsy. Ma tajnego sługę Łukasza, który okazuje się być wtyczką Bomby w pałacu sułtana (jest to wyżej wspomniany kurvinox Michał Głuś, którego Bomba nie zapierdolił ratując Torpedę z kopalni torfu).\nSkurwiwij – najgroźniejszy kosmita nie licząc Kutanoida, ma ze 60 metrów (i to jak jest szczeniakiem). Wygląda jak pojebany. Bomba odnalazł w jego dupie legendarnego Orła Orzeła 1. Według Bomby Skurwiwij to siusiaczek przy Kutanoidzie.\nKutanoid – najgroźniejszy spośród kosmitów. Ma 2,5 metra wysokości, pancerz z tytanu, co czyni go odpornym na kule z karabinu, siusiacza z betonu, a także w ryju ma dupę. Najczęściej występuje na planecie KUUTAX. Trzeba zaznaczyć, że oprócz całkowitej niewrażliwości na broń, umiejętności latania i ogromnej siły, jest hybrydą człowieka i kurvinoksa, przez co nie wącha gówna, co czyni go niepokonanym. Jest to jedyny kosmita, który pokonał Kapitana Bombę w bezpośredniej walce, za co Kapitan wziął odwet w odc. „Powrót Króla” wkładając mu granat w miejsce, które wszyscy uważali za otwór gębowy Kutanoida, a okazało się dupą. Nikt, poza Kapitanem Bombą nie był w stanie odkryć tej tajemnicy.\nDżdżokutanica – pożera swoją ofiarę przez kilkanaście godzin. Zaczyna od nóg. Trawienie u niej zaczyna się już w pysku a wydalanie w dupie. Sieje powolną i okrutną śmierć. Wygląda jak wielki kutas bez jajec wyrastający z ziemi.\nKutonapletes – wielki kosmita, jego odbyt stanowi bramę między światami. Szlachcice ich gatunku mają laserki w karabinkach, a chłopi w dupie. Ich kodeks honorowy zabrania im zabijać szlachciców, a pozwala chłopów. Osobnik ukazany w serialu widząc spedalony chłopski ryj ma ochotę wsiąść na traktor, rozpędzić się ile fabryka dała do oporu i jeb, w oborę. Gnojowica z rozjebanej obory.\nAnaloerektus – ubogi kosmita zajmujący się kradzieżą, głównie złomu, czasem podpierdolą coś bardziej użytecznego. Mieszkają w lepiankach, ubierają się w ubrania robocze i kalosze. Są oliwkowozieloni, mają czarne oczy i często powykrzywianą posturę. Po planetach poruszają się żukami i nysami, nie posiadają rakiet.\nLichuj – groźny kosmita, będący tajnym ładunkiem transportowca Osioł 8. Jest to skutek uboczny badań nad sztuczną inteligencją. I tak zapierdolił go Bomba. Straszy się nim dzieci, mówiąc: Cichuj, bo przyjdzie Lichuj.\nNadesrał – kosmita przypominający muchę. Interesuje się runem leśnym, najczęściej jagodami, które zbiera i sprzedaje na autostradach, lecz ich sam nie zje, gdyż stwierdza, że to "gówno i nie można tego jeść". Po jego ugryzieniu postać zamienia się w jednego z nich. By odmienić nadesrała do postaci ludzkiej, trzeba trzy godziny odprawiać egzorcyzmy z płonącym krzewem w dupie (jak ojciec Pijo, choć ostatnio już nawet nie Pijo).\n↑ Tylko ku ą\n↑ z pewnością krzemowe\n↑ Jego własne słowa\n↑ A nawet już nie Pijo.\n↑ 1,60 za kilometr\n↑ Zwykle w poniedziałki lub we wtorki\n↑ Czasem jest jedna kreska, ale często kosmici próbując wezwać pomoc kasują Windowsa\n↑ Pedalą się dopiero po skończonej robocie\n↑ Robotniczy Klub Sportowy\n↑ Z mordy, a nie z dupy\n↑ Z półki też 2,50\nTę stronę ostatnio edytowano 26 lis 2017, 20:20.


Norwid wieczny pielgrzym – wystawa Biblioteki Miejskiej – LPU24 – informacje : kultura : rozrywka : sport – Puławy Powiat Puławski\nStrona Główna:Powiat Puławski:Miasto Puławy:Norwid wieczny pielgrzym – wystawa Biblioteki Miejskiej\nPaweł Skibniewski5 września 2021\nW tym roku przypada 200. rocznica urodzin Cypriana Kamila Norwida – jednego z najwybitniejszych twórców literackich epoki romantyzmu. Z tej okazji rok 2021 został przez Sejm uznany rokiem Norwida.\nPuławska Biblioteka Miejska, chcąc uczcić to wydarzenie, przygotowała wystawę przedstawiającą życie i twórczość Cypriana Kamila Norwida – dramatopisar i prozaika, którego utwory zostały docenione dopiero po jego śmierci. Ekspozycja, która składa się z 11 plansz, ukazuje właśnie niezrozumienie i brak docenienia twórczości Norwida przez jemu współczesnych poetów i pisarzy. Wystawa prezentuje też grafiki i rysunki samego artysty.\nEkspozycję “Norwid wieczny pielgrzym” można podziwiać do 7 października na terenach zielonych przy siedzibie głównej Biblioteki Miejskiej na ul. Głębokiej oraz nieopodal Miejskiego Przedszkola nr 3 przy ul. Legionu Puławskiego, gdzie znajduje się filia nr 5 Biblioteki. Na swojej stronie internetowej puławska biblioteka prezentuje również wystawę on-line.


Nie sposób przejść obojętnie obok Jeziora Szmaragdowego w szczecińskich Zdrojach. Akwen o charakterystycznym kolorze wody powstał po zalaniu dawnej kopalni i znajduje się na wzgórzu, stąd jego atrakcyjna lokalizacja. Jest to bardzo często miejsce spacerów, randkowania, sesji fotograficznych czy wybraniu się na ognisko na pobliskiej polanie.\nJezioro Szmaragdowe – historia\nWzgórza Bukowe to pasmo wzniesień morenowych ciągnące się od rzeki Regalicy, aż do obniżenia w okolicach Jeziora Miedwie. Najwyższy punkt to góra Bukowiec (149 m n.p.m.), a na terenie wzgórz znajduje się mnóstwo dolin, jarów, strumieni. Są też tereny chronione jako rezerwaty, a jednym z takich obszarów jest Szczeciński Park Krajobrazowy „Puszcza Bukowa”. W puszczy wytyczonych jest wiele szlaków turystycznych, są także punkty widokowe na panoramę miasta i Dolinę Dolnej Odry (park krajobrazowy na Międzyodrzu, świetne miejsce na turystykę kajakową – PATRZ TUTAJ). Znajdziemy tam również wspomniane Jezioro Szmaragdowe.\nJezioro Szmaragdowe to sztucznie utworzony akwen w szczecińskich Zdrojach. Powstało na skutek zalania dawnej kopalni kredy i margla. Nazwę i kolor zawdzięcza „zawartości węglanu wapnia, pochodzącego z rozpuszczania kalcytu” (wikipedia.org). Surowiec skalny zaczęto wydobywać jeszcze w XIX wieku w latach ’60. Urobek transportowano do znajdującej się nieopodal cementowni (przy dzisiejszej ul. Batalionów Chłopskich), a jego nadmiar składowano na hałdzie 0,5 km od kopalni – na Wzgórzu Widok (Polana Widokowa – obecnie zagospodarowana do rekreacji). Zalanie wyrobiska nastąpiło w okresie międzywojennym dokładnie w 1925 roku, chociaż kopalnia funkcjonowała jeszcze do lat 50 XX wieku.\nZ kopalnią łączy się lokalna legenda. Podobno na początku XIV wieku grasował tam chciwy i złośliwy duch zwany Skarbkiem. Zgromadził on ogromne bogactwa i ukrył je pod ziemią, w okolicy południowego urwiska. Gdy robotnik pracując odkrył bogactwa, Skarbek natychmiast zalał wszytko wodą, by skarb nie dostał się w obce ręce.\nJezioro Szmaragdowe – okolice\nW okolicy jeziora znajduje się Polana Widokowa (Wzgórze Widok), z wiatami, ławeczkami i miejscami na ogniska. Znajduje się tam również miejsce do obserwacji panoramy Szczecina. Jest też Szczecińskie Centrum Informacji Turystycznej SZMARAGDOWE-ZDROJE – to ten kompleks budynków widoczny na zdjęciach. Nieopodal są pozostałości zabudowań wojskowych powstałych jeszcze przed II Wojną Światową, pod którym jest kilkusetmetrowa sieć tuneli dostępna latem dla zwiedzających.\nDo tego mamy dawny Zajazd Szmaragd, budynek przechodzący obecnie gruntowny remont, a obok niego drogę prowadzącą na Polanę Słoneczną. Tam oprócz miejsc na ogniska i wiat, są resztki wieży Baresela – pozostałości po około 30 metrowej wieży widokowej z początku XX wieku, z której przy dobrej pogodzie można było dostrzec Goleniów czy Stargard (szkoda, że nikt nie wpadł na pomył odbudowania/wyremontowania i udostępnienia tych wszystkich wież widokowych w szczecińskich lasach – czyt. Wieża Quistorpa czy Gocławska). Może kiedyś…\nJezioro Szmaragdowe i obecne tam Centrum Informacji Turystycznej\nMieści się tam również szczecińskie Centrum Informacji Turystycznej „Szmaragdowe – Zdroje”. Turyści odwiedzający to miejsce mogą zwiedzić podziemia (tylko w okresie letnim) czy zapoznać się z ekspozycjami na salach wystawowych. Centrum obsługuje zarówno turystów indywidualnych jak i zorganizowane grupy. Ma za zadanie przybliżać mieszkańcom i turystom lokalne atrakcje i walory przyrodnicze, którymi dysponują lasy miejskie. Czynne jest od poniedziałku do piątku w godzinach 8-16 oraz w wybrane soboty i niedziele 9-17 (profil CIT Szmaragdowe – Zdroje na FB).\nJezioro Szmaragdowe latem – foto\nZabytkowy most po którym kiedyś jeździły pociągu wywożące urobek z kopalni. To jeden z pierwszych elementó wzbogacających urokliwy krajobraz.\nMapka terenu. Do wybitnie dokładnych nie należy, ale pozwala zorientować się o możliwości spraceu wokół jeziora.\nPod mostkiem można posiedzieć tuż przy tafli wody. To też bardzo często miejsce do sesji fotograficznych czy kręcenia video.\nOd 2015 działa tam Cafe Szmaragd, czyli coś do picia w sam raz przed lub po spacerze.\nDostępny jest parking na ponad 20 samochodów.\nUroki jeziora można podziwiać praktycznie z każdego miejsca. Tutaj widok z mostku\nKawa tuż nad brzegiem\nSą dwie ścieżki: górą i dołem . Na zdjęciu zejście do tej tuż przy tafli jeziora.\nŚcieżka jest dość wąska, ale bardzo klimatyczna\nWidok z drugiej storny jeziora.\nDrewniany mostek nad mini strumykiem\nKolejne miejsce na romantyczną posiadówkę\nNiestety po 3/4 akwenu czeka nas małą wspinaczka po kilkudziesięciu schodach (trochę ich jest).\nPo pokonaniu schodów wkraczamy na ścieżkę obiegającą jezioro górą.\nMożna zboczyć ze ścieżki i schodami dotrzeć na kolejne skarpy\nA tam sgtare zabudowania, prawdopodobnie wojskowe\nKontynuując spacer dojdziemy do dwóch wiat.\nPo lewo na ścieżkę zdrowia, ta bardzije po prawej kieruje nas na polanę widokową.\nWspomniana polana, gdzie można rozpalić i posiedzieć przy ognisku\nJest trochę miejsc do siedzenia\nKolejny dawny element wojskowy\nPunkt widokowy na panoramę Szczecina\nPolana jest monitorowana, by nikomu nic głupiego nie przyszlo tam robić…\nKolejne stare budynki\nA to jest Szczecińskie Centrum Informacji Turystycznej „Szmaragdowe – Zdroje”\nZejście do mostku\nI powrót w kierunku parkingu


Ten mężczyzna zaczął natychmiast uciekać po tym, jak zobaczył na niebie podejrzane kropki. kraj.life\nTen mężczyzna zaczął natychmiast uciekać po tym, jak zobaczył na niebie podejrzane kropki\nMężczyzna widział już wiele zjawisk atmosferycznych. Coś takiego przydarzyło mu się po raz pierwszy,\nPogoda może płatać różne figle. Ten mężczyzna coś takiego widziałe jednak pierwszy raz w swoim życiu. Kiedy na niebie pojawiło się pełno czarnych kropek, początkowo nie wiedział co się dzieje.\nMężczyzna, kiedy zobaczył na niebie nietypowe zjawisko, był kompletnie zaskoczony. Z zacikawieniem zaczął obserwować pojawiające się nad nim czarne plamy. Wówczas zrozumiał, że jest w niebezpieczeństwie i rzucił się do ucieczki.\nNa całym świecie możemy obserwować przeróżne zjawiska pogodowe, które zaskakują nawet największych ekspertów. Pewien mężczyzna znajdował się w Brazylii, kiedy zobaczył bardzo nietypowe zjawisko atmosferyczne. To, co przeżył ten mężczyzna było dla niego prawdziwym wstrząsem.\nMężczyzna zobaczył na niebie niespotykane do tej pory zjawisko. W pierwszym momencie był zafascynowany tym, co zobaczył. Nad nim pojawiło się wiele małych, czarnych kropek, które pokryły całe niebo.\nMężczyzna spoglądał na nietypowe zjawisko z ciekawością. Nigdy w życiu nie widział czegoś podobnego. Początkowy entuzjazm szybko został zastąpiony przerażeniem, kiedy domyślił się, na co tak naprawdę patrzy.\nOkazało się, że zjawisko, na które zerka mężczyzna to w rzeczywistoci małe pajjąki, które rozwiał wiatr po całym niebie. Przerażony mężczyzna chciał jak najbszybciej uciec, kiedy zorientował się, że te plamy są dosłownie wszędzie.\nWyjął telefon i nagrał wszystko. Pająki wyglądały początkowo jak czarny opad. Kiedy znalazły się jednak bliżej, od razu można było dostrzec charakterystyczną budowę ciała pająków.\nWszystko wydarzyło się w miejscowości Santo Antonio da Platina, gdzie mieszkańcy codziennie obserwują takie zajwisko. Mężczyzna spotkał się z czymś takim po raz pierwszy i był przerażony. Pająki jednak nie przeszkadzają mieszkańcom, ponieważ jest to niejadowity gatunek Parawixia bistriata.\nWysłano: 13.01 11:57


Fachowe czyszczenie obić mebli wypoczynkowych - Gostynin Team\nHome » Serwis » Sprzątanie, Porządkowanie » Fachowe czyszczenie obić mebli wypoczynkowych\nDodane: 2017-01-13 :: Kategoria: Serwis / Sprzątanie, Porządkowanie\nFirma Szop specjalizuje się między innymi w usuwaniu zabrudzeń z powierzchni dywanów i wykładzin. Prezentowane usługi stoją na bardzo wysokim poziomie, co spotyka się z dużym zadowoleniem ze strony zleceniodawców. Profesjonalne pranie tapicerki (Warszawa to miasto, gdzie polecana firma stale zyskuje nowych klientów) meblowej jest wykonywane z użyciem specjalistycznych środków czyszczących i narzędzi. Dzięki wielkiemu zaangażowaniu fachowców z firmy usunięcie nawet największych plam nie zajmuje dużo czasu.\nOdświeżenie wyglądu kanapy\nMeble wypoczynkowe są jednymi z najczęściej użytkowanych w domach mieszkalnych. To sprawia, że na ich powierzchniach z upływem czasu mogą pojawiać się różnego rodzaju zabrudzenia. Rozwiązaniem problemu może okazać się pranie tapicerki (Warszawa), które nie prowadzi do zniszczenia czyszczonego materiału. Proponowana usługa dotyczy odświeżenia wyglądu obić na kanapach, sofach, fotelach czy narożnikach. Działania związane z odplamianiem prowadzone są w godzinach ustalonych przez klienta.\nNowoczesne akcesoria kuchenne dostępne przez internet\nNasza firma prowadzi nowoczesny sklep z akcesoriami kuchennymi. Oferujemy szeroki wybór produktów w sprzedaży za pośrednictwem internetu. Nasz sklep z akcesoriami kuchennymi specjalizuje się w sprzedaży takich produktów, jak akcesoria do różnych gatunków żywności (w tym do jajek, owoców, warzyw), przybory ...\nAtrakcyjna oferta dezynfekcji\nW ofercie naszej firmy można znaleźć różnorodne usługi w zakresie sprzątania. Przede wszystkim sprzątamy domy i powierzchnie biurowe. W ostatnim czasie zaczynamy także specjalne prace związane z dezynfekcją - w tym takie specjalistyczne procesy jak zamgławianie. Warszawa jest dla nas głównym miejscem dzia...\nJak cieńki jest ludzki włos wie każdy z nas, a czy każdy z nas wie, że szklane włókna po łączach których porusza się szybki światłowód internet są cieńsze niż ludzki? I mimo tego, że są tak cieńkie, zapewniają najlepszy internet jaki tylko można mieć. Światłowód internet to internet dla całej...\nRetusz zdjęć wykonują zawodowcy\nDoskonałe systemy antywirusowe\nUsługi wykrywania programów szpiegowskich i podsłuchów\nHale namioty mogą z powodzeniem służyć


Imię: Lubomir - znaczenie, historia, imieniny / Fakty Kaliskie\nJest to imię męskie pochodzenia słowiańskiego: Lubo-mir, z członem przymiotnikowym luby 'miły' w części pierwszej. Drugim członem jest temat rzeczownikowy mir 'pokój'. Imię poświadczone w dokumentach od 1336 r. Od imienia tego pochodzi nazwa miejscowa Lubomierz, a także nazwiska: Lubomirski, Lubomski, Luboń, Luboński. Jednorazowo jest też poświadczona forma żeńska imienia: Lubiemierz (Lubemer) i Lubomirz (1265). W kalendarzu imię to umieściliśmy 1 maja.\nOdpowiedniki obcojęz.: łac. Lubomirus, Lubemerus, cz. Lubomir, Luboš, sł. Lubomir, Lubor.


Jak bolszewik z bolszewikiem czyli “Spowiedź Stalina” C...\nJak bolszewik z bolszewikiem czyli “Spowiedź Stalina” Christophera Machta\nJózef Stalin, dla partyjnych kolegów Koba, zwolennik marksizmu i ślepego posłuszeństwa dla wybitnej jednostki. Osobowość narcystyczna, a jednocześnie próbująca grać skromną. Jaki był naprawdę i co zeznał na swojej spowiedzi?\nChristopher Macht także i tym razem prezentuje "rozmowę" z zatwardziałym zwolennikiem terroru jako formy rządów. Na wstępie warto zaznaczyć, że cała opowieść jest fikcyjna, ale zawarte w niej historyczne fakty, są jak najbardziej prawdziwe.\nWalentin Mongołow, autor wywiadu z Józefem Stalinem, publikuje go po 60 latach od śmierci dyktatora. W tej poufnej rozmowie dzieje się wiele, od gróźb rychłego rozstrzelania po spokojne wypowiedzi o rodzinie. Życie Walentina nie należało do łatwych. Został zesłany mimo partyjnych znajomości i rozdzielony z rodziną. Mimo tak okrutnych doświadczeń, nie znienawidził Stalina ani samej partii. Czy rozmowa z Kobą coś w nim obudzi?\nIosif Wissarionowicz Dżugaszwili posiadał nieograniczoną władzę w ZSRR. Tam, gdzie jej nie miał - zdobywał ją. Tam, gdzie ktoś mu się sprzeciwiał - unieszkodliwiał go. Cieszył go fakt, że ludzie się go boją. Oznaczało to mniej zamachów na jego życie. Żałował, że nie udało mu się dopisać do swoich ofiar Adolfa Hitlera. Wysłany przez matką do seminarium, szczerze nienawidził tego miejsca. To jednak tam zainteresował się marksizmem, który na dobre zawitał w jego sercu. Jego droga od tego momentu, do pełnego pewności siebie dyktatora, niewahającego się zabijać podwładnych, była długa i kręta. Niemniej jego charyzma i to co dziś możemy nazywać psychopatią, skutecznie utorowała mu drogę na szczyt ZSRR. Jak i co wspomina ze swojego życia? Przeczytacie w "Spowiedzi Stalina".\n"Nie wymieniamy żołnierzy na feldmarszałków. Niech wiedzą, że dla Stalina wszyscy są równi, jego rodzony syn jest tylko zwykłym żołnierzem. I wszyscy żołnierze są jego synami." [s. 81]\nSpowiedź spowiedzi nierówna\n"Spowiedź Hitlera" czytałam z dużym zainteresowaniem. Nie była ona skrajnie sztuczna w tej formie przekazu. Obie książki oceniam z punktu widzenia laika historycznego. Znam podstawowe informacje o Józefie Stalinie i absolutnie nie czuję się ekspertem. W przypadku "Spowiedzi Stalina" czasem miałam problemy z naturalnością przedstawianych w książce scen. Rozumiem, że ciężko było to napisać tak, aby wpleść wypowiedzi Stalina w pytania Walentina. Patrząc na całokształt książkę czyta się dobrze, ale te pojawiające się czasem zgrzyty powodują, że doskonale zdajemy sobie sprawę o wykreowaniu całej scenerii przez autora.\nTakże postać Walentina Mongołowa, prowadzącego wywiad ze Stalinem, nie jest tak autentyczna jak stworzony w "Spowiedzi Hitlera" Żyd. Edward Bloch był faktycznym żydowskim lekarzem, natomiast Walentin to czysta fikcja. To niestety czuć w książce i przez to nie czyta się jej z taką ekscytacją jak pierwszej.\nMinusem jest także język. W "Spowiedzi Hitlera" były czasem wulgaryzmy, ale jednak stylistycznie i językowo była ona dopasowana do czasów II wojny światowej. Tutaj język często mi przeszkadzał w przyjemnej lekturze. Za dużo współczesności. Za dużo wulgaryzmów i próby dotarcia do większej rzeszy odbiorców. Jeśli książka miała być autentyczna, powinna zdecydowanie przejść dodatkowe korekty, które pozwoliłyby na zwiększenie jej naturalności.\nPrzez terror do posłuszeństwa\nStrach to nasza cecha pierwotna, która silnie pobudza instynkt przetrwania. Albo uciekamy, albo walczymy. W przypadku narzuconego systemu politycznego ciężko jest walczyć indywidualnym jednostkom. A często nawet jak próbują, to jeśli dopisze im szczęście, zostaną zesłani na drugi koniec świata do dobrze rozwiniętej sieci Gułagów (polecam książki Aleksandra Sołżenicyna). Z daleka od rodziny, z daleka od wszystkiego co znane i kochane. Dokładnie tak postępował Stalin. On był w państwie najważniejszy, jego należało się bać. Wszak strach jest lepszym doradcom niż miłość poddanych. Z czasem taka polityka doprowadziła do tego, że Stalin sam zaczął się bać. Bać spisków jego najbliższych współpracowników. Przecież znają jego wiele sekretów i mogą wykorzystać to przeciw niemu, prawda?\n"- Boją się was?\n- Prawidłowo! To ogranicza liczbę tych, którzy mogliby wpaść na pomysł, żeby mnie zdradzić" [s. 207]\nMożna rządzić państwem. Ale pomysły Stalina wykraczały poza wszelkie granice racjonalnej władzy. Nie chcą oddać mi jedzenia dobrowolnie? Zabiorę je siłą, niech głodują, co mnie to obchodzi? Są ważniejsze sprawy niż zwykli ludzie. Tu toczy się wojna! Nie tylko w ZSRR Stalin kreował swoją politykę, lecz także rusyfikował państwa, które podbijał. Wiele miejscowości w ZSRR zmieniało nazwy na mające coś wspólnego z wodzem narodu. Wiele pomników upamiętniających jego facjatę stanęło w wielu państwach.\nStalin ma na sumieniu Wielki głód na Ukrainie, który był konsekwencją oporu przed kolektywizacją rolnictwa. W jego wyniku zmarło nawet do 6 milionów ludzi. Jest wojna, trzeba ponosić straty, prawda? Wojsko musi się żywić. Ofiary, które są konsekwencją wszechobecnej stalinizacji są ogromne. W "Spowiedzi Stalina" mamy oprócz wspomnień o tym w pytaniach Walentina, także wstawki historyczne w formie listów, przytoczeń literatury lub krótkich informacji. To bardzo przydatne jeśli czytelnik nie chce się zagłębiać w temat tak, aby szukać o tym informacji, ale jednak chce poznać większy obraz stojący za poruszonym aspektem.\n"-Towarzyszu sekretarzu generalny, a jaki macie wpływ na radziecką kinematografię?\n- Ogromny. Decyduję o wszystkim - od obsady filmu, przez budżet, aż po ideologię, która zostanie w nim przestawiona." [s. 44]\nPodsumowując, "Spowiedź Stalina" to dobra książka opowiadająca w ciekawej formie o życiu Józefa Stalina, jego poglądach, ideałach i rządach. Dostajemy solidną dawkę wiedzy okraszoną przystępną formą iluzorycznego wywiadu. Podobnie jak "Spowiedź Hitlera" czyta się ją naprawdę szybko, jednocześnie jednak nie jest tak dobrze skrojona jak poprzednia "biografia". Brak mi w niej autentyczności i lepiej dopasowanego języka.\nO samobójstwie inaczej czyli „Notatki samobójcy” Michaela Thomasa Forda >\n< Wciągający thriller z orientalnym motywem czyli „Motyl i burza” Waltera Luciusa


Naczepa Chłodnia Wymiary - Wysokość i Długość - Pozkrone\nNaczepa Chłodnia Wymiary – Wysokość i Długość\nDodano dnia: 01/09/2021\nNaczepa chłodnia – co to oznacza dla przedsiębiorstwa? To doskonała możliwość transportu towarów bez naruszania ich specyfikacji, niezależnie od warunków atmosferycznych. Przewóz żywności, leków, produktów chemicznych, a nawet elektroniki gwarantują solidnie wykonane naczepy chłodnie. Wyposażone w agregaty chłodnicze pozwalają regulować temperaturę w zakresie od -30 do +30 stopni ℃, dzięki czemu nie musisz ograniczać się do transportu tylko jednego towaru. Naczepa chłodnia i jej wymiary zależą od konkretnego producenta, dlatego tak ważne jest sprawdzenie odpowiednich parametrów przed dokonaniem zakupu.\nJakie wymiary mają naczepy chłodnie?\nWymiary naczepy chłodni nie są jednakowe, dlatego warto zapoznać się dokładną dokumentacją techniczną, która umożliwi właściwy wybór modelu. Poniżej znajdziesz przykładowe wymiary dla naczepy o długości 13,31 m oraz masie własnej 9 000 kg (w zależności od wyposażenia i agregatu chłodniczego):\nwysokość naczepy chłodniej – 2,65 m,\nszerokość – 2,46 m,\ndopuszczalna ładowność – 22000 kg,\nobjętość załadunkowa – 85 m3.\nPamiętaj, że naczepa chłodnia i jej wymiary wewnętrzne różnią się o kilkadziesiąt centymetrów. Firma Pozkrone, dzięki szerokiemu asortymentowi, pozwala dopasować naczepy ciężarowe do potrzeb, a umiejętność aktywnego słuchania zespołu oszczędzi czas związany z formalnościami. U nas znajdziesz również serwisowane naczepy używane na sprzedaż.


Makaron z sosem marchewkowo-tuńczykowym - przepis - odzywianie.info.pl\n2 sztuki puszki tuńczyka w sosie własnym\n2 sztuki szkl. rosołu\nMarchewki i cebule obierz i pokrój w kostkę. Podsmaż je na rozgrzanych na patelni 3 łyżkach masła. Następnie dodaj koncentrat pomidorowy i wlej rosół.\nWarzywa duś na małym ogniu pod przykryciem. Dopraw do smaku solą oraz pieprzem. Tuńczyka odsącz, podziel widelcem na mniejsze części i dodaj do gotującego się sosu.\nMakaron ugotuj w osolonej wodzie z dodatkiem 1 łyżki oleju. Ugotowany makaron odcedź i rozłóż na talerze. Polej sosem i udekoruj natką pietruszki.


any way the wind blows | beauty & fitness blog: DENKO na dobry początek roku\nWyrzuciłam ostatnio sporo chomikowanych tu i ówdzie pustych opakowań. Zazwyczaj po zużyciu kosmetyku, chowam je do innych w ustalonym specjalnie do tego miejscu i tam taka grupka czeka, aż uznam ją za wystarczająco dużą, by podsumować jej jakość na blogu.\nPod koniec grudnia stwierdziłam, że właśnie nadszedł ten czas. Porobiłam zdjęcia i pozbyłam się zajmujących cenną przestrzeń gagatków (w końcu na ich miejsce muszą przyjść nowe!), ale że Święta, Sylwester, tańce, hulanki, prace inżynierskie i swawola, wiadomo - dopiero teraz znalazłam chwilę by usiąść i opisać poszczególne produkty tak, jak należy.\nUriage, Eau Thermale D'uriage, czyli jedyna uznawana przeze mnie woda termalna, a to z tego względu, że po aplikacji nie trzeba jej osuszać. Dla tak zapominalskiej osoby jak ja to wielka zaleta, poza tym jakoś razi mnie idea spryskiwania się jakąkolwiek wodą nieprzeznaczoną do mycia, tylko po to, by za chwilę ją wytrzeć. Dodatkowym plusem izotoniczności Uriage jest możliwość rozpylenia jej na makijaż, co daje nie tylko zbawienne orzeźwienie podczas upałów, ale przede wszystkim scala wszystkie warstwy kosmetyków i nadaje miłe oczom satynowe wykończenie. O łagodzeniu podrażnień czy nawilżaniu nie będę się rozpisywać - po prostu ta woda to wszystko robi. Uriage jest ważnym elementem mojej codziennej pielęgnacji i na pewno jeszcze długo, długo będę ją kupować.\nBiała Perła, wybielająca pasta do zębów - dobrze się pieni, dokładnie czyści zęby, ma przyjemny , odświeżający smak. Pod tymi względami nie mogę jej niczego zarzucić. Ponadto jak na małą pojemność (75 ml) jest dość wydajna. Niestety kluczowym powodem, dla którego po nią sięgnęłam, jest działanie wybielające i tutaj nie sprawdza się ona w ogóle. 15 zł za niewyróżniającą się niczym pastę to dla mnie zbyt duży wydatek, więc nie kupię jej ponownie.\nAA, maseczka aktywnie oczyszczająca - jedna z moich ulubionych maseczek. Dobrze się rozprowadza i bezproblemowo spłukuje. Nie podrażnia ani nie wysusza. Matuje, delikatnie oczyszcza (chociaż na pewno nie pozbędzie się najbardziej upartych zaskórników), wygładza, rozjaśnia, zmiękcza i nieco nawilża skórę. Przyspiesza gojenie się wyprysków. Jedna saszetka powinna wystarczyć na dwie aplikacje. Kupię ponownie.\nMarion, Termoochrona, mgiełka chroniąca włosy przed działaniem wysokiej temperatury - ok, płynu w butelce została mniej więcej połowa, ale i przeterminował się on jakoś w połowie zeszłego roku, więc pozbycie się produktu było podyktowane co najmniej przyzwoitością. Nie to, że mgiełka była złym kosmetykiem - po prostu przez długi czas nie używałam suszarki, a kiedy zostałam zmuszona do tego wrócić, zapomniałam całkowicie, że coś takiego Termoochronę posiadam. Czy chroni? Ciężko stwierdzić, zwłaszcza że nie używałam jej regularnie. Za to na pewno ma przyjemny, typowy dla kosmetyków fryzjerskich zapach, wygładza włosy i zapobiega ich puszeniu. Użyta w zbyt dużej ilości może lekko obciążać, ale to jest kwestią wprawy. Niewątpliwą zaletą jest cena mgiełki - 5-7 zł. Możliwe, że kupię ponownie.\nApart Natural, kremowy żel pod prysznic - hypoalergiczny! a poza tym: nieźle się pieni, myje jak trzeba, ma odpowiednią konsystencję i nie spada z gąbki czy z ciała. Nie wysusza. Producent twierdzi, że jego produkt jest kremowy i tak jest w istocie, Apart bardziej przypomina płyn niż żel. Niestety ma jedną wadę - pachnie dość ostro i chemicznie, powiedziałabym nawet: tanio. W przypadku żeli pod prysznic, które nie mogą nadrobić nieciekawej woni właściwościami pielęgnującymi (jakkolwiek producent twierdzi inaczej), taka cecha skreśla u mnie kosmetyk. Pod wszystkimi innymi względami Apart jest udanym produktem, a że zapach jest kwestią gustu... Warto rozważyć jego zakup, szczególnie że cena to około 6 zł.\nBielenda, Afrodyzjak Love, Olejek do kąpieli i pod prysznic `Piżmo i jaśmin` - olejkiem w życiu bym tego nie nazwała, bo w składzie olejków brak. Ani jednego! Uznałabym to za minus, gdyby nie to, że skład jest jasno podany i widziały gały co brały. Jeżeli nieprawidłowość nazwy nie stanowi dla was przeszkody, olejek może okazać się przyjemnym towarzyszem kąpieli. Wyśmienicie się pieni i ma wyrazisty, roznoszący się po całej łazience zapach. Powinien przypaść do gustu wielbicielkom piżma, bo to właśnie ta nuta jest główną w kompozycji, nadając całości dość ostry charakter. Jaśmin jedynie nieśmiało przebrzmiewa w tle. Raczej nie kupię ponownie, bo wolę słodsze wonie, ale uważam ten produkt za udany i wart przetestowania.\nSheFoot, odżywczy krem + shea do paznokci i suchej skóry stóp - jeśli chodzi o produkty do stóp i dłoni, lubię te o bogatej konsystencji. Ten krem taki jest. Gęsta formuła, zgodnie z obietnicami producenta, odżywia i nawilża stopy. Przy regularnym stosowaniu stają się miękkie i gładkie, ale już po pierwszym użyciu można zauważyć zmiany na plus. Kosmetyk nie usunie na pewno najbardziej upartej stwardniałej skóry z pięt, bo do tego potrzebne są silniejsze środki, ale z szorstkością upora się bez problemu. Wchłania się przyzwoicie. Jedyne co trochę denerwowało mnie w trakcie używania, to mocny i długo utrzymujący się zapach. Z początku przyjemny, bo bardzo słodki - ale ileż można... Mimo wszystko - możliwe, że kupię ponownie.\nEveline, Glicerini, Glicerynowy skoncentrowany krem głęboko odżywczy + wygładzający do rąk i paznokci BIO oliwka i masło karite - zużyłam ten krem ze sporą niechęcią, bo z głębokim odżywieniem nie ma wiele wspólnego. Konsystencja jest lekka, mokra, jakby śliska. Krem wchłania się bardzo szybko, co jest zaletą w przypadku pośpiechu czy konieczności użycia go "na mieście", ale jednocześnie pozostawia dłonie z uczuciem niedosytu. Nawilżenie jest chwilowe, o regeneracji nie ma mowy. Jako dodatkowy krem mógłby się sprawić, ale jako podstawa pielęgnacji dłoni nie zdaje egzaminu. Nie kupię ponownie.\nHimalaya Herbals, Complete Care, pasta do zębów - pasty HH działają generalnie jak wszystkie drogeryjne. Dobrze się pienią, doskonale czyszczą zęby. Dlaczego więc co jakiś czas wyrzucam z portfela dychę na ich kupno? Ano, ponieważ oparte są na naturalnych składnikach. Mają przez to dość specyficzny kolor i smak, ale można się przyzwyczaić. Z tych, które próbowałam (jedną z nich była wybielająca - bardzo słodka i niestety nie wybieliła nic) ta jest w smaku najbardziej zbliżona do miętowych klasyków, dzięki czemu pozostawia solidne uczucie świeżości. Kupię ponownie.\nWibo, chusteczki matujące - przy mocno tłustej cerze prawdopodobnie zawiodą, albo będzie trzeba zużyć naraz pół opakowania - ale jeśli nie ma się zbyt wielkich problemów z nadmiarem sebum, to te chusteczki mogą okazać się tanim a skutecznym rozwiązaniem. Ja jestem zadowolona. Nie muszę ich używać na co dzień, ale w razie "w" są pod ręką i bezlitośnie rozprawiają się z niechcianą tłustą warstwą na skórze. Chusteczki Wibo są cienkie, więc niezbyt wydajne, i to może być ich główna wada. Co istotne - mimo swojej delikatności nie rwą się. Miewałam lepsze, owszem, ale za tak niską cenę (i dobrą dostępność) nie wymagam cudów. Kupię ponownie.\nCollection, Lasting Perfection Concealer - kiedyś Collection 2000. Musicie mi uwierzyć na słowo, że to ten właśnie kosmetyk. Napisy zaczęły ścierać się z opakowania jeszcze zanim je otworzyłam po raz pierwszy, ot, korektor przeleżał dwa miesiące w koszyczku z innymi i to wystarczyło, aby pozbył się połowy szaty graficznej. To wyjątkowy korektor i zasługuje na osobny wpis, ale same widzicie... Robienie sesji zdjęciowej takiemu produktowi mija się w celem.\nDo rzeczy więc! Kultowy już produkt ma duże krycie i odpowiednio dobrany rozjaśni skórę pod oczami (moim odcieniem był 01 Fair, taki akurat - odpowiednio jasny, ale nie na tyle, żeby zrobić mi zimę na powiekach; blade twarze będą zachwycone). Moje mroczne cienie ukrywał pierwszorzędnie. Z zakryciem krostek również dzielnie dawał sobie radę. Mówią, że jest zbyt ciężki, że wysusza - nie zauważyłam tego. Korektor nie ciemnieje w ciągu dnia, jego jedyną wadą może być to, że lubi zbierać się w zmarszczkach mimicznych i warto to regularnie kontrolować. No, może jeszcze jedna wada - dostępność. Aby go kupić, należy zajrzeć na Allegro albo odbyć wycieczkę do Anglii. Kupię ponownie.\nAutor: Cassidy o 14:02\nEtykiety: aa, apart natural, biała perła, bielenda, collection, cosmetics, denko, eveline, himalaya herbals, marion, shefoot, uriage, wibo\nLadyAggu 10 stycznia 2015 14:06\nteż ostatnio wykończyłam mgiełkę Marion :)\nMagdalena B 10 stycznia 2015 14:31\nPrzyznam że te produkty są mi kompletnie obce.\nEdyta 10 stycznia 2015 15:36\nAkurat nie używałam żadnego produktu z Twojej listy. Słyszałem jednak wiele pozytywnych opinii na temat wody termalnej Uriage.\nGoodForYouDP 10 stycznia 2015 16:37\nLubię te bibułki matujące, zawsze mam je przy sobie.\nkosmetyczna24 13 stycznia 2015 01:33\nMoja ukochana woda termalna;) Zapraszam do rozdanie palety Zoeva


Caljouw M. Roth F. wyniki na żywo - SofaScore.com\nCaljouw M. Roth F. Wyniki na żywo\nCaljouw M. Roth F. wyniki na żywo (oraz wideo transmisja na żywo online*) zaczyna się 1.4.2017. o 16:30 czasu UTC w Orleans International (IC) 2017 - International. Na SofaScore wyniki na żywo możesz znaleźć wszystkie poprzednie mecze Mark Caljouw przeciwko Fabian Roth. Odnośniki do Caljouw M. w Roth F. skrótów wideo możesz znaleźć w zakładce Media jak tylko zostaną udostępnione na serwisach typu Youtube lub Dailymotion. Nie ponosimy odpowiedzialności za udostępniane materiały, wszelkie kwestie związane z prawami autorskimi prosimy kierować do właścicieli filmów.\nMożesz obejrzeć Caljouw M. - Roth F. transmisje na żywo, jeśli jesteś zarejestrowanym użytkownikiem bet365, wiodącego bukmachera online udostępniającego transmisje ponad 70 000 wydarzeń sportowych na żywo przez cały rok. Jeśli mecz jest transmitowany w bet365, możesz obejrzeć badminton mecz Caljouw M. - Roth F. na swoim urządzeniu iPhone, iPad, Android oraz Windows Phone. Łatwo znajdziesz także powtórki oraz wiadomości z najpopularniejszych lig na świecie. Aktualne kursy bet365 możesz podejrzeć na SofaScore w sekcji badminton wyniki na żywo. Nie podajemy tutaj transmisji TV. Jeśli chcesz obejrzeć ten mecz w TV, prawdopodobnie znajdziesz tranmisję w najlpopularniejszych kanałach sportowych jak Canal+, nSport, Polsat Sport, Eleven, TVP Sport.\nFabian Roth wyniki na żywo, terminarz i rezultaty\nWyniki na żywo SofaScore dostępne są w App Store, Google Play i Windows Store. Możesz nas znaleźć w sklepach z aplikacjami w każdej wersji językowej pod nazwą "SofaScore". Zainstaluj aplikację SofaScore i śledź Caljouw M. Roth F. na żywo na swoim telefonie!\n*WAŻNA WIADOMOŚĆ - Sofascore.com we współpracy z bet365 oferuje ponad 70.000 transmisji na żywo rocznie. Prosimy jednak zwrócić uwagę na to,że prawa do transmitowania wydarzeń sportowych są własnością innych podmiotów w różnych krajach, dlatego w zależności od miejsca, w którym przebywasz niektóre transmisje mogą być nie dostępne. Zachęcamy do wcześniejszego dołączenia do bet365 aby móc obejrzeć Caljouw M.Roth F. ub każde inne wydarzenie przez kanał serwisu bet365. Zalecamy również sprawdzenie poprzez bet365 czy w miejscu, w którym przebywasz możliwe będzie oglądanie na żywo transmisji z wybranego wydarzenia. Dowiedz się więcej kontaktując się z bet365 tutaj telefonicznie, listownie, email'owo lub poprzez chat.


Scenic spłonął doszczętnie. Płonął przy lesie (ZDJĘCIA) – Wielkopolska 112\nStrona główna Wiadomości Wolsztyn Scenic spłonął doszczętnie. Płonął przy lesie (ZDJĘCIA)\nScenic spłonął doszczętnie. Płonął przy lesie (ZDJĘCIA)\nWczoraj, 12 sierpnia, około godziny 20:30 dyżurny Stanowiska Kierowania Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w Wolsztynie odebrał zgłoszenie, z którego wynikało, że doszło do pożaru samochodu.\nWedług przekazanych informacji, do pożaru doszło w Kębłowie na Koloni. Na miejsce natychmiast zadysponowano dwa zastępy strażaków ochotników z Kębłowa oraz jeden zastęp strażaków zawodowych z Jednostki Ratiwniczo-Gaśniczej z Wolsztyna.\nJeszcze przed dojazdem pierwszych zastępów straży z daleka było widać kłęby czarnego dymu. Jak informuje Nas jeden z naszych czytelników – W pierwszej chwili myślałem, że pali się las. Po podjechaniu bliżej okazało się, że pali się samochód. Dym był widoczny z daleka.\nPo dojeździe na miejsce pierwszego zastępu zastano samochód osobowy, Kory w całości był już objęty ogniem oraz palącą się ściółke w lesie. Strażacy natychmiast ppdlai jeden prąd wody.\nPrzyczyną pożaru było prawdopodobnie zwarcie instalacji elektrycznej. Sytuacja była groźna, lecz bardzo szybko strażakom udało opanować się pożar. Auto spłonęło doszczętnie oraz jeden ar poszycia leśnego.\nPolicja ustaliła, że właścicielem auta jest mieszkaniec powiatu wolsztyńskiego, teraz prowadzone będzie dochodzenie w sprawie przyczyny pożaru.\nPoprzedni artykułSeryjny włamywacz w rękach polojci. Grozi mu 10 lat więzienia\nNastępny artykułPożar ciężarówki przewożącej baloty słomy. Ogromne korki na DK11 [ZDJĘCIA]


Azimo, spółka z portfela funduszu MCI.TechVentures, pozyskuje kolejną rundę finansowania z udziałem Rakuten Fintech Fund w celu przyśpieszenia ekspansji w krajach azjatyckich\nAzimo – spółka oferująca usługę międzynarodowych transferów pieniężnych online oraz poprzez aplikację mobilną pozyskała nową rundę finansowania w wysokości 15 milionów USD. Do międzynarodowej grupy obecnych inwestorów tj. funduszy MCI.TechVentures, eVentures, Greycroft, Accion i Frog Capital dołączył fundusz z japońskiej grupy Rakuten, specjalizującej się w obszarach e-commerce oraz fintech. Pozyskane środki zostaną wykorzystane na wzmocnienie pozycji Azimo w Europie oraz ekspansję w Azji. Czytaj więcej ›\nInternet Ventures FIZ, którego współudziałowcem jest Krajowy Fundusz Kapitałowy, inwestuje w spółkę RemoteMyApp wykorzystującą przełomową technologię strumieniowania treści multimedialnych (gier, video, aplikacji, muzyki) z osobistego komputera na smartfony. Inwestycja w projekt może wynieść do 6 mln zł. Czytaj więcej ›\nNowa emisja obligacji na rynku czeskim\nMCI.EuroVentures, fundusz którego certyfikaty posiada MCI Capital, poprzez swoją spółkę specjalnego przeznaczenia, wyemitowało obligacje na rynku czeskim o wartości ponad 95 mln PLN (600 mln CZK) Czytaj więcej ›\nATM S.A. – informacja funduszu MCI.EuroVentures\nZarządzany przez Grupę Private Equity Managers fundusz MCI.EuroVentures wzywa do sprzedaży 18,76 proc. akcji ATM S.A. Zamierza osiągnąć 33 proc. Czytaj więcej ›\n• Aktywa netto (NAV) na akcję wyniosły na 31.12.2015 18,69 zł względem 16,46 zł przed rokiem (wzrost o 14% r/r). Plan roczny został zrealizowany prawie w 95%. • Wzrost kursu akcji MCI o 13% w stosunku do ubiegłego roku, ale nadal istotne dyskonto ceny rynkowej MCI do wartości NAV na akcję. • 121 mln zł zysku netto i 133,1 mln zł zysku z inwestycji w 2015 r. • Wartość certyfikatów inwestycyjnych funduszy posiadanych przez MCI wyniosła na 31.12.2015 r. 1.510 mln zł. • Rekordowa sprzedaż Invia przez fundusz MCI.TechVentures (11x zwrot z inwestycji). Czytaj więcej ›\nMCI.TechVentures, fundusz zarządzany przez Grupę Private Equity Managers, sprzedał posiadany pakiet akcji w Grupie Invia, największej spółce e-travel w Europie Środkowo – Wschodniej. Czytaj więcej ›


Postautor: korba » czw cze 28, 2018 12:03 pm\nDatsun pisze: Korbo, najpierw sam napisałeś o procesie, który mógł trwać kilkadziesiąt lat, a potem pytasz skąd to wziąłem?\nDla ścisłości Datsun, dla ścisłości..., bo czegoś nie rozumiesz.\n1. Napisałem, że wystarczy kilkadziesiąt lat, aby utrwalił się jakiś fałszywy pogląd. Podałem przykłady (akurat nie z krzyżem!).\n3. Zaznaczyłem, że to mogło nawet trwać kilkaset, biorąc pod uwagę historyków, archeologów itp.\nSzkoda, że nie zrozumiałeś tego tak:\nSkoro wystarczy kilkadziesiąt lat, aby bzdura stała się powszechnie uznana, to co powiedzieć o kilkuset latach ewolucji bzdury?\nPostautor: korba » czw lip 05, 2018 12:40 pm\nIlyad pisze: Szkoda że nie sposób udowodnić w KTÓRYM MOMENCIE zamiast pala męki zaczęto mówić o krzyżu.\nJakie to ma znaczenie? Podobnie jak z nauką o wniebowzięciu NMP z ciałem do nieba. Teologowie i historycy umiejscawiają początek takich nauk na ok. IV wiek ne. ale to były skromne początki. Czy masz też jakieś głosy zaprzeczające temu w ówczesnym chrześcijaństwie? Też Nie. I co? Stała się ta nauka przez to prawdziwsza?\nBrak reakcji może tylko świadczyć o słabej kondycji wiary ówczesnego chrześcijaństwa. Pamiętaj, że prawdziwą wiarę miały raczej jednostki sukcesywnie zagłuszane przez chwasty. Wielkiego przebicia nie miały.\nTo mogłoby znacznie pomóc "niewolnikowi" ...\nAle wcale nie musi. Wystarczy znać podstawowe znaczenie słowa STAUROS i historię tego, jak krzyż wszedł do chrześcijaństwa.\nDlaczego to miałoby być nie przekonujące?\nPostautor: korba » sob sie 18, 2018 5:30 am\nDopóki więc mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a szczególnie braciom tej samej wiary. (Gal 6:10 Pozn.)\nCzy przekaz jest skomplikowany?\nPostautor: korba » sob sie 18, 2018 1:40 pm\nGrzes55555 pisze: Wszak Biblia mówi - po uczynkach was poznają...\nOwszem, ludzie z poza zboru mają zobaczyć jak w czynach świadkowie J. sobie pomagają.\nNp. Jana 13:35:\nW tym poznają wszyscy, że moimi uczniami jesteście, jeśli miłość mieć będziecie (między) sobą nawzajem.(Intelinia Vocatio).


Zbigniew Ziobro odpowiada Fransowi Timmermansowi z KE. "Polska jest suwerennym krajem, proszę na przyszłość o zachowanie powściągliwości w pouczaniu". [PRZECZYTAJ LIST]\nWydrukowano: 2021-02-26 05:56:19.472557+01:00\nOpublikowano: 2016-01-12 09:15:00+01:00 · aktualizacja: 2016-01-12 10:53:03+01:00\nopublikowano: 2016-01-12 09:15:00+01:00\naktualizacja: 2016-01-12 10:53:03+01:00\nPrezentujemy list, jaki Zbigniew Ziobro wystosował do Fransa Timmermansa, wiceszefa KE w odpowiedzi na jego notę.\nCZYTAJ WIĘCEJ: Wiceszef KE wzywa do nieprzyjmowania nowelizacji ustawy o TK i ujawnia kolejny donos\nSzanowny Panie Przewodniczący, ze zdumieniem przyjąłem list, który był Pan uprzejmy skierować do mnie w sprawie Trybunału Konstytucyjnego w Polsce. Jego treść świadczy o braku wiedzy związanej z Trybunałem. Miał Pan możliwość uzyskania ode mnie rzetelnych informacji na ten temat, na przykład wykorzystując rutynowe robocze kontakty pomiędzy Ministerstwem a Komisją Europejską. Ubolewam, że Pan tego nie zrobił. O Pańskich nieuzasadnionych zarzutach i nieuprawnionych wnioskach dowiedziałem się najpierw z mediów, a później z oficjalnej korespondencji. Z tych powodów odebrałem Pana list jako próbę nacisku na demokratycznie wybrany parlament i rząd suwerennego państwa, jakim jest Polska.\n1) Stabilność i właściwe funkcjonowanie Trybunału Konstytucyjnego, które dopiero dziś jest przedmiotem Pańskiej troski, zostało drastycznie zakłócone już latem zeszłego roku wskutek zmian w ustawie o Trybunale dokonanych przez ówczesną koalicję rządową. Tracąca władzę koalicja Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego przyjęła ustawę, na mocy której wymieniła jedną trzecią składu Trybunału i zapewniła, że aż 14 na 15 sędziów pochodziło z rekomendacji rządzących partii. Celem było zmonopolizowanie tej instytucji. Intencji tych nie krył poseł Platformy Obywatelskiej Robert Kropiwnicki. Referując w Sejmie zmiany w ustawie o Trybunale wprost deklarował, że chodzi między innymi o to by pięciu sędziów zostało wybranych za „naszej” kadencji (w trakcie której PO-PSL miało większość).\nRządowa większość złamała w ten sposób podstawową zasadę pluralizmu sądów konstytucyjnych obowiązującą w demokratycznych państwach (z pewnymi wyjątkami jak np. w Pańskiej ojczystej Holandii, gdzie w ogóle nie ma Trybunału Konstytucyjnego). Zasada pluralizmu została wyraźnie wskazana w wielu opiniach przywołanej przez Pana Komisji Weneckiej, która wyraźnie stwierdziła, że „Partia rządząca nie powinna mieć możliwości obsadzenia wszystkich stanowisk sędziów wedle swojego wyboru…. „\n2) Poprzedni parlament naruszył jednocześnie konstytucyjny obyczaj wyznaczając w pośpiechu pięciu nowych sędziów na miejsce członków Trybunału, których kadencja miała upłynąć dopiero po wyborze nowego Sejmu. W ten sposób – na dwa tygodnie przed wyborami do parlamentu – ówczesna większość parlamentarna odebrała tę decyzję nowo wybranemu Sejmowi, dysponującemu aktualnym demokratycznym mandatem.\nBulwersujące działania, które uszły wówczas Pańskiej uwadze, były przedmiotem protestów ówczesnej opozycji, a prezydent Andrzej Duda bezskutecznie apelował o dochowanie demokratycznych standardów. Postępowanie rządowej większości nie miało przy tym precedensu. Gdy w 1997 roku wydarzyła się podobna sytuacja – upływ kadencji parlamentu zbiegł się w czasie z upływem kadencji części sędziów Trybunału – decyzję o wyborze ich następców tracąca wtedy władzę lewica pozostawiła nowej większości sejmowej. Ówczesny Sejm ustanowił wówczas konstytucyjny obyczaj, który został złamany przez rządzącą większość PO-PSL.\n3) Zaledwie 5 z 15 obecnych członków Trybunału Konstytucyjnego to osoby wskazane przez nową parlamentarną większość. Zostały wybrane zamiast sędziów, których poprzedni parlament wyznaczył na mocy ustawy o Trybunale. Ustawy sprzecznej częściowo z konstytucją, co potwierdził w orzeczeniu sam Trybunał.\n4) Pięciu wybranych przez nową parlamentarną większość sędziów zostało bezpodstawnie odsuniętych od orzekania wskutek arbitralnej decyzji przewodniczącego Trybunału Konstytucyjnego, pana profesora Andrzeja Rzeplińskiego. Jego polityczne ambicje są dziś największym zagrożeniem dla niezawisłości Trybunału, a także równowagi władz: sądowniczej, ustawodawczej i wykonawczej w Polsce.\nSędzia, którego obowiązkiem jest bezstronność, deklaruje się jako sympatyk opozycyjnej Platformy Obywatelskiej i zachowuje się jak polityk. Został nawet uhonorowany jako „polityk roku” przez środowiska związane z poczytnym w Polsce tygodnikiem. Na sali posiedzeń parlamentu otwarcie naradza się z politykami opozycji. Krytykuje postępowanie prezydenta i parlamentarnej większości. Występując jako Prezes Trybunału w mediach publicznie sugerował kierunek rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej zgodności z Konstytucją ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, zanim zapadł wyrok, a nawet przed rozprawą.\nZ wyrazami szacunku Zbigniew Ziobro\nPublikacja dostępna na stronie: http://wpolityce.pl/polityka/277866-zbigniew-ziobro-odpowiada-fransowi-timmermansowi-z-ke-polska-jest-suwerennym-krajem-prosze-na-przyszlosc-o-zachowanie-powsciagliwosci-w-pouczaniu-przeczytaj-list