Kropka [Arkadiusz Zadmowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00045 008348 20244129 na godz. na dobę w sumie\nKropka - ebook/epub\nAutor: Arkadiusz Zadmowski Liczba stron: 365\nISBN: 978-83-60660-42-3 Data wydania: 2011-07-18\n'Kropka' - niezwykła historia młodego chłopaka uwikłanego w przeróżne zakręty życiowe opowiedziana w sposób niesłychanie błyskotliwy i poruszający. Zdumiewająca odwaga oraz umiejętność szybkiej oceny sytuacji i podjęcia słusznej w odpowiedniej chwili decyzji, stawiają bohatera książki na rozdrożach życiowych. Wtedy sobie sam na sam z sobą uświadamia co jest tak naprawdę najważniejsze w życiu, miłość i uniezależnienie się od wpływu innych, wartość jedyna i klasa sama w sobie.\nArkadiusz Zadmowski - biolog, podróżnik, stuart, opiekun, lubiący czytać i jeździć samochodem, rozmyślać i myśleć o tym wszystkim co usłyszał, rozumieć biologicznie oraz organiczne, wszystko jest zmienne jak nastrój rano i wieczorem inny, ma kota, obecnie mieszka i pracuje w Lublinie. W wolnym czasie biega.\n„KROPKA” Powieść tak współczesna jak i na czasie o miłości, tej jedynej i najważniejszej wartości, o przeżywaniu jej dzień po dniu, o rozstaniu trudnym i bolesnym, o korespondencji jako formie kontaktu, o przyjaźni do kobiety, tej jedynej prawdziwej, o ponoszeniu konsekwencji, o wiedzy i mądrości, o spontanicznej realizacji planów i marzeń, o samotności, która w ostateczności prowadzi donikąd, o ucieczce do innego świata, własnego pokoju, o pracy jako leku na wszystkie problemy. Arkadiusz Zadmowski – mgr biologii, podróżnik, stuart, opiekun, niedoszły lekarz, lubiący czytać i jeździć samochodem, rozmyślać i myśleć o tym wszystkim co usłyszał, rozumieć biologicznie oraz organiczne, wszystko jest zmienne jak nastrój rano i wieczorem inny, ma narzeczoną i kota, obecnie mieszka i pracuje w Lublinie. Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o. virtualo.eu\nCytat Dzieli nas tylko czas Część I „Ciągle brakuje czasu” Po okresie Lipca 1980 roku w Lublinie nastąpiły nieodwracalne w skutkach zmiany – tak donosiła Gazeta Wyborcza – jakże niekorzystne w dłuższej perspektywie czasu dla wszystkich mieszkańców. Mógł tego nie wiedzieć. Miał zaledwie 6 miesięcy. Urodził się w styczniu 1980 roku, jako pierwsze dziecko i jedyne swoich rodziców. Był od urodzenia ich rodzynkiem i oczkiem w głowie. Mama śniła marzeniami, że zostanie lekarzem, tato zaś w pełni zaakceptował ten pomysł i przystąpili wspólnie do realizacji tego niby projektu, jakim było wychowanie lekarza pierwszego od pokoleń w ich wspólnej rodzinie. Silna presja i troska tak odbiła się na jego psychice, że nie mógł odnaleźć się wśród innych rówieśników. Introwertyk – tak o nim mówili. Nie nigdy – on walczył z taką plakietką. Zawsze był normalny, co sprawiało, że zawsze odnajdował się w grupie, przecież mieli takie same mózgi, śmieli się z tych samych dowcipów i co najważniejsze uczyli się z tych samych podręczników, żyli kulturą i wydarzeniami, ale nie przepuszczali, że doprowadzą do katastrofy demograficznej miasta i ludności skazanej na emigracje zarobkową. Zaczęto likwidować duże zakłady przemysłowe, liczne skupiska ludzi, aby nie dopuścić nigdy więcej do tego, co stało się w Lipcu 1980 roku. Razem licznie zaprotestowali i rozlali ciecz strajków w całym kraju. Sierpień z kolei należał już do Gdańska, stoczni, której już po trzydziestu latach nie ma praktycznie. Podobnie Lublina uprzemysłowionego. Władze zamknęły trzecią, co do wielkości w Europie odlewnie ciągników Ursus zatrudniającą wtedy, co drugiego Lublinianina, Fabrykę Samochodów Ciężarowych i inne. Niekorzyść zmian i rozprzestrzeniająca się elektronizacja i komputeryzacja nasilała się z każdym rokiem. Jak skuteczny program komputerowy, wdrażany skutecznie z coraz to nowszymi update’ami, projekt władz prowadzący do totalnej destrukcji państwa? Systematycznie stosowany, by wykonywał pracę za setki, tysiące, miliony ludzi. Cóż za cudowne urządzenie dla właścicieli firm pozbywających się zbędnych pracowników w czasie po wejściu coraz to nowszych wersji softwarowych, liczących, malujących, piszących, a już niedługo widzących i czujących. Dziś Bill Gates nie ma, co do tego najmniejszej wątpliwości, że tak będzie. Śnił o tym ostatniej nocy i wszystko we śnie zaczęło układać się z licznych puzzli informacji zgromadzonej w głowie w całość. Nagle poczuł Kick, silne szturchnięcie i ukłucie. To kot Wacek zaczął się bawić o 5 nad ranem jego dużym palcem u nogi, wystającym spod kołdry. Nie mógł zapobiec temu, by kontynuować sen. Leżał od dłuższego czasu od pasa w dół odkryty… Obudził się o poranku w swoim łóżku na pierwszym piętrze wynajmowanego mieszkania porażony myślą…, co dalej…, w którą stronę miał pójść. Właśnie wczoraj dobiegł końca jego staż odbywany tuż po ukończeniu studiów na jednym z lubelskich uniwersytetów. Przez siedem miesięcy liczył i żył świadomością, że zostanie przedłużony i zamieniony na etat. Wprawdzie wiedział o miesięcznej przerwie i szansie powrotu po trzydziestu dniach, ale nie mógł czekać tak bez czynnie polegając na obietnicy złożonej bez potwierdzenia przez przełożoną. Dobiegł końca czas, beztroskiej nauki, pracy dorywczej. Miał poczucie, że wszystko, co teraz postanowi będzie tylko jego zasługą i wpłynie na jego losy. Przypomniał sobie jak w trakcie przerwy na lunch między przyjmowaniem wniosków, a wypełnianiem rubryk w komputerze przeglądał gazetę z ogłoszeniami pracy zagranicą. Zwrócił uwagę wtedy na dość ciekawe zajęcie, jakim była opieka nad osobami starszymi w domu opieki. Wstał niespiesznie z łóżka, bo przecież trzeba coś robić i nie będzie spędzał rozpoczętego dnia na bezczynności. Przeciągnął się szeroko, wykonał kilka skłonów i przysiadów, podszedł do okna, odsłonił zasłony i otworzył na rozcież drzwi balkonowe. Pokój zaczął się wypełniać zimnym, niezwykle rześkim i mroźnym, rozbudzającym zimowym powietrzem. Wiedział i przypuszczał, że tego dnia nastąpi przełom w jego dotychczasowym podejściu do życia i spraw związanych z odpowiedzialnością za siebie i najbliższych. Z tym wiązało się poczucie męskości, wiary we własną siłę i chęć przebicia się w teraźniejszym życiu. Nastawił kawę w kawiarce na kuchence i mleczko do podgrzania w mikrofali na piętnaście sekund, miał kilka minut, wziął prysznic w łazience, cucił się zimną wodą przez chwilę, ubierając się pospiesznie zbierał bieliznę rozrzuconą przez dziewczynę w pośpiechu ubierającą się o poranku do pracy. Wyjął z szafki swój ulubiony żółty kubek z napisem „dla super typa”, który dostał na swoje 26 urodziny miesiąc temu od Moniki. Nalał gorącą kawę i zalał ją chłodnym mleczkiem. Wiedział, że poczucie przypływ energii tuż po odświeżającym prysznicu. Wypił duszkiem w drodze do pokoju, gdzie czekał na niego włączony komputer. Odnajdzie zaraz to ogłoszenie i wyśle swoje zgłoszenie do pracy zagranicą. Wydawało mu się, że postępuje słusznie. Ale nie wiedział, że to zmieni jego życie na długo. Nie upłynęło nawet 3 dni jak przyszedł email z zaproszeniem na spotkanie pod koniec lutego. Monika obawiała się, że ją opuści, po prostu wyjedzie, ale nie spodziewała się, że tak szybko. Cieszyła się i bała jednocześnie, że go straci. Byli nie rozłączni. Na studiach przez pięć lat się znali i przyjaźnili. Razem pisali magistra w tym samym zakładzie na seminariach. Widywali się w przerwach i przesiadali wspólnie w barkach studenckich dyskutując o bieżących sprawach i wydarzeniach. Jedli często pierogi posypane pieprzem i przysmażone z czosnkiem zamiast cebulki. Lubiła je jak on smak pieprzu z białym ciepłym serem. Nigdy nie odważył się jej pocałować. Wiedział, że się z kimś spotyka. Na trzy dni przed obroną zaproponował wycieczkę, wypad za miasto do Nałęczowa na lody w rożku. I gdy tak spacerował z Moniką po parku uświadomił sobie po jej oczach i spojrzeniu mówiącym niemal wszystko, że darzy ją niebywałym uczuciem. Nagle na ławce, gdy usiedli wybuchła olbrzymia namiętność i pożądanie. Całowali się nie przerwanie robiąc przerwy na złapanie oddechu i na zaczerpnięcie powietrza. Było to coś niesamowitego, niebywałego, czuć było chemię w koło czekającą na zmieszanie i reakcję. Wrócili do Lublina całkiem odmienieni, już, jako para trzymająca się za ręce i ogromnie szczęśliwa. W dniu obrony pracy magisterskiej, gdy razem przygotowywali kanapki, czule się do siebie uśmiechali. Wyglądała przecudnie w tej niebieskiej sukience po kolana z dużym dekoltem odsłaniającym dość potężne piersi. Wiedział, że tuż po obronie byli zaproszeni do jego rodziców na obiad, by wspólnie uczcić nadanie tytułu naukowego, którego przecież na plecach się nie nosiło. Po obiedzie zostali zupełnie sami w domu. Nie mogli się powstrzymać od czułości i pieszczot. Najwięcej frajdy i radości mieli podczas gry wstępnej. Podczas przewracania się z boku na bok, tarzania w łóżku rozpięła mu zamek u spodni. Zobaczyła, że był w stanie erekcji, zsunęła mu szybko majtki i założyła prezerwatywę. Usiadła na nim niesamowicie rozgrzana oraz wilgotna, podniecona tym, co miało nadejść i poczuć. Pomyślał, że zrobiło mu się potwornie dziwnie, bo nie mógł powstrzymać się od erekcji, która nastąpiła dosłownie po kilku sekundach od jej spontanicznego unoszenia się. Gdy tak szybko i niebywale zakończył upadła na niego całym ciężarem swoich piersi i zaczęła się śmiać z tego, co właśnie przeżyła po kilku sekundach. Chciało Ci się prawda – powiedziała uśmiechając się. To był bez wątpienia jego pierwszy raz z kobietą w łóżku sam na sam. Nic nie czuł w trakcie, bo gumka prezerwatywy była bardzo gruba i bez kozery nazywała się „extra safe”. Zdał sobie sprawę, że bardzo chciał być w łóżku z Moniką i dojść w niej jak najszybciej, by się przekonać bardziej jak to jest. Szczerze rozczarował się tym całym mistycyzmem, że ktoś komuś coś wkłada i wyjmuje. Przez krótki czas bardzo żałował, że zaczął stosunek seksualny tak późno mając 26 lat. Czuł się naprawdę rozluźniony i szczęśliwy po tym, co przeżył. Teraz nie wyobrażał sobie dnia bez seksu. Był i jest jak powietrze, narkotyk, którego się dawkuje, regularnie wdycha i wydziela. Lubił te stany i potrzebę bicia serca tuż przed i tuż, po, gdy wybuchał w niej lub jej ustach na przemian. Bardzo lubiła go odprężonego zaraz po jak on ją zaraz tuż przed. Stawała się coraz piękniejsza i jakże radosna na to, co się wydarzy za każdym pojedynczym razem. Z zamyślenia wyrwał go sygnał smsa. To była ona. Szybko dopił kawę z kubka ciesząc się na wiadomość od Moniki. Co planujemy na walentynki? Dopytywała. Będzie u niego tuż po pracy. Odbywała staż razem z nim w tym samym dziale, co on. Jedyne z tą różnicą, że jego staż się skończył po 7 miesiącach, a jej miał się dopiero skończyć po roku czasu. Lublin był miastem dobrym do nauki, studiowania, życia pełną piersią, jako student, miejscem, gdzie wszystko płynie wolno, taką prowincją na wschód od Wisły, płucem Polski, które wkrótce będzie zaorane z nowym zasadzeniem, rezerwatem ze ścisłą ochroną Przyrody. Więc, nie dziwił go fakt, gdy w czasie logowania się na naszą klasę jego znajomi, z którymi się uczył, studiował, pił wódkę, chodził na koncerty i potańcówki zmieniali z dnia na dzień miejsca zamieszkania. Długość i szerokość geograficzna przestawała mieć znaczenie w dostępie do Internetu, emaila, czy skypa, samolotu i bliskości lotniska by się nawet przemieścić, aby wrócić i odwiedzić bardzo szybko bliskich. Wyjazd i jego kusił nawet bardzo zwłaszcza po ostatnim dniu stażu bez możliwości zostania i przedłużenia na kolejne miesiące. Ale nie wiedział i nie zdawał sobie do końca sprawy, że nastąpi to tak szybko. Po rozmowie z pracodawcą w Warszawie był bardzo radosny i szczęśliwy. Czuł się potrzebny, gdy usłyszał, że zależy im na nim i jego pracy dla domu opieki w Colchester 80 mil na wschód od Londynu. Miał uczucie, że wylatuje tuż zaraz miesiąc po walentynkach spędzonych z Moniką. Rozstaje się na wiosnę i te pozostałe 3 pełne w pełni zauważalne pory roku z ukochaną. Nie spędzą ze sobą wszystkich tych miłych chwil, jakie planowali, gdy już zaistnieją. Otrzymał tydzień po rozmowie oficjalne zaproszenie, kontrakt i termin swojego pierwszego lotu samolotem linii easyjet do Londynu. Kontrakt był terminowy, roczny z planami powrotu po roku, nie dłuższym. To miała być przygoda. Takie wojsko, którego z racji studiów nie było. Bez pryczy i prowiantu. Szkoła życia i samodzielności. Nareszcie… Obiecał rodzicom, że będzie dzwonił, smsował, pisał listy i emaile, gdy tylko znajdzie czas i dostęp do sieci. Ustalił z Moniką podczas kolacji przy świecach na walentynki, że przyleci do niego tuż zaraz po skończonym stażu. Zobaczy, czy zechce z nim zostać. Ta kolacja jak i cały miesiąc był przepełniony nadzieją i radością, ale także smutkiem, rozpaczą z powodu rozłąki, rozstania i tęsknoty za dwójką kochających się między sobą osób. Dlaczego On zawsze uciekał w dotychczasowym życiu? Niemal przed wszystkim, co tyczyło się jego przyszłości. Nigdzie nie czuł się dość dobrze, by zostać i pomału układać swoje życie z już ułożonych częściowo puzzli. A nie jak do tej pory zawsze odnowa z rozsypanych kawałków większej całości. Rezygnował już nie tylko z pracy w miejscu, które akceptowało go w pełni, ale także z pozostania z kobietą. Porzucał miłość i najbliższą osobę tuż przed początkiem wiosny. Pory roku obfitującej w nadzieje, że wszystko ułoży się po myśli będąc razem. Nie osobno. Wmawiał jej te wszystkie kłamstwa o dobrobycie, lepszym jutrze, zaoszczędzeniu większej kwoty w krótkim czasie, o jej możliwości przyjazdu do niego po kilku miesiącach. Wierzyła w niego i w te wszystkie słowa z miłości. Nie potrafiła inaczej. Nie mogła się nie zgodzić, zaprotestować, zaszantażować, by zmienił zdanie i pozostał z Nią. Nie czuła się zniewolona rozłąką i nie mogła go zniewolić. Chciała swego szczęścia. Oznaczało to dla Niej nic innego jak nie stawać na drodze prowadzącej do osiągnięcia szczęścia osobie, którą kochała i była szaleńczo zakochana. Przecież właśnie realizowali jakąś wspólną wizję ich przyszłego życia. Jeśli kogoś kochasz nie możesz go mieć na stałe, na wyłączność. Nie możesz leżeć i nic nie robić i pachnieć dla niego nieustannie. Oczywiście mogła, ale pewnie szybko by się znudził i odszedł do innej. Dlatego dążyła, aby nieustannie byli w ruchu, aktywnie spędzali czas. Dbała o to. Gdy wracali do domu byli zmęczeni na tyle, że nie mieli siły i ochoty na nic, tylko prysznic, szybki sex w łóżku i sen. By nie mieli czasu na myślenie. Na analizowanie, planowanie i podejmowanie decyzji. Ona wymyślała ich spontaniczne wycieczki, wyprawy w góry, piesze wojaże, jogging wcześnie rano lub wieczorem szybki bieg nad wodą, by czuć szczęście w sobie i w oczach bliskiej osoby. Wiedziała o hormonach, o neurobiologii, o medycynie, o biochemii, o prawidłowej diecie niemal wszystko. Chciała żyć z nim w zgodzie z naturą. Dlatego ich życie było ciekawe. Karmiła go błonnikiem rano, by nie czuł głodu do obiadu. Wiedziała, że celulozy, czyli „drzewa” człowiek nie trawi, nie przyswaja, że to zadanie wypełniają jedynie za wszystkie organizmy żyjące grzyby w lesie. Jedynie w taki sposób mógł oczyścić swoje wnętrze ze złogów niestrawionego pokarmu. Często pod prysznicem, gdy już umyli razem zęby pastą miętową, kazała pić wodę spod zimnego prysznica i bekać. Tak bekać. Otwierał dzięki temu wszystkie swoje zastawki w drodze do żołądka, jelit, wypychając wszystko ku ujściu szybszemu na zewnątrz. Bekał i czuł się szczęśliwszy, bo głośno razem bekali i czuli razem smak mięty. Oddychali bez problemu zaciągając się powietrzem coraz głębiej i łatwiej. Szybciej. Przestał dla Niej pić kawę, zaczął jedynie, albo przestawił się na espresso, słodkie. By zaraz po nim napić się soku pomarańczowego. Pomagał sobie rozcieńczyć tą małą dawkę energii, witamin, minerałów wodą mineralną, albo z kranu. Zawsze dawało mu to zastrzyk świeżej dawki koncentracji i uwagi na nadchodzące kilka godzin pracy. Nie potrafił zaakceptować myśli, że obudzi się pewnego słonecznego poranka kilka dni później i Jej przy nim nie będzie. Nie mógł tego zaakceptować i zgodzić się na rozłąkę dłuższą niż kilka dni. Od dawna już wychodził z założenia, że przeżył już tyle lat w swoim życiu. W pojedynkę i ma dosyć takiego podejścia i życia. Życie bez kobiety jest bez sensu, pozbawione kolorytu, jej obecności. Może nic nie mówić, może mówić wiele. Ale i tak zawsze będzie dla mężczyzny inspiracją do zmiany, bycia lepszym, do podsuwania nowych myśli, na które by sam nie wpadł w pojedynkę. Za dużo było tej samotności, borykania się z własnymi problemami i pytaniami co dalej? Przecież nie będę całe życie sam. Przecież mogę mieć kogoś, to takie proste zbudować związek. Dlaczego nikt mi wcześniej o tym nie powiedział? Mogę być z kimkolwiek zechcę, ale na początku muszę wyeliminować myśl o seksie. Sam przyjdzie nawet nie wiedząc kiedy i w którym momencie wedrze się jak lęk przed codziennością jutra w nasze życie i da siłę by jakoś móc powitać nowy dzień, nowe wyzwanie jutra, bez tych beznadziejnych pytań po co? Bo one na dłuższą metę paraliżują i obezwładniają do czynu i działania dla wspólnego naszego dobra. By nic nie było takie same jak stworzone na początku naszej znajomości. W rozwoju, nowych myślach i spostrzeżeniach wysnutych podczas dyskusji. Najczęściej z najbliższą osobą, która ma jakieś takie samo podejście do życia i uczyła się z tych samych podręczników co On w szkolnych czasach. Jest ta moc osiągnięcia rzeczy wielkich lub podstawowych potrzebnych w codziennej minimalnej egzystencji ludzkiej. W prostych emocjach, relacjach międzyludzkich, prostych słowach użytych w konwersacji jest ta magia życzliwości ludzi do siebie. Nie można dopuścić wyimaginowania, przesadzenia i robienia więcej niż powinniśmy w dojściu do nawiązania relacji. Normalność, spokój i normalny rytm zatokowy wywołany herbatą z głębokim oddechem zawsze sprawiają cuda. Choćby to, że potrafimy się uśmiechać i mieć rumieńca na twarzy. Gdy zrobimy coś więcej niż powinniśmy. Człowiek podenerwowany brakiem sukcesów, nadmiarem kawy, złą dietą, stylem życia jest skazany w dłuższej perspektywie czasu na degradacje. Bo złe nawyki się kumulują jak zmęczenie, by zadziałać zbuntowaniem się na końcu wszelkich oznak życia i reakcji na bodźce podtrzymujące życie i zwykłym uśnięciem. Dystans i uświadomienie sobie rzeczy ważnych, o które trzeba zabiegać i pielęgnować co dnia to podstawa by stworzyć relację z kobietą. Na byciu nam zależy. Jak jej, bo ile razy może i jak długo szukać w końcu tego szczęścia, któremu powie trwaj. I mów mi zawsze miłe rzeczy, romantyczne rzeczy, bo ja doskonale czuje i źle reaguje na smutne, przykre, przyziemne takie istotne ciekawe i nie ciekawe bądź nie zasługujące na wysłuchanie. A dyskutować możemy. Tak, cały czas, aż Ci przerwę i powiem, że mam na Ciebie ochotę. I ty się zamkniesz wtedy. Zawstydzony. Gotowy. Z rumieńcem na twarzy. Część II Piątek wolności od pracy początek. Był akurat w internetowej bibliotece i miał darmową godzinę dostępu do Internetu. Myślał, że zdąży napisać wszystko to, co czuje i przeżywa. Wczoraj miał dzień ośmiogodzinnego rozeznania, trzy godziny szkolenia przeciwpożarowego i pięć godzin pracy z rezydentami. Trafił do domu, gdzie wszyscy byli w pełni mobilni, niema rudni, trochę niewyraźnie mówiący. Był zadowolony. Polaków, których tu spotkał, a było ich w sumie trzy kobiety i czterech mężczyzn pracujących przeważnie na nocnych zmianach, mówili, że w porównaniu z innymi domami tutaj się odpoczywa. I rzeczywiście tutaj tak było. Ciągle się pytali, czy by nie zechciał się napić filiżanki kawy, kubka herbaty, czy gorącej czekolady, a może coś zjeść jak tost z dżemem albo z serem roztopionym w tosterze, a jak miałbym ochotę to po prostu częstuj się i jedz albo pij. Spotkał się z szefem Markiem, który wydał się być równym gościem, dowcipkującym trochę, że wcale nie rozumiał, co do niego mówił i chyba przez to bardziej polubił Bartka z tym jego spolszczonym akcentem. To dobrze, jak na początek. Wczoraj rezydenci tak po prostu rano wstali, przyszli do salonu, rozsiedli się w fotelach i oglądali cały dzień telewizję. A personel tylko podawał herbatę z odżywkami, jak było śniadanie karmił, a jak obiad to też karmił. Każdy pacjent miał swój własny pokój z łóżkiem i telewizorem. Indywidualną opieką objętych było w sumie osiemnaście osób, w tym kobiet i mężczyzn. Widział, jak się zmienia pampersa i nie było to takie straszne jak przeczuwał. Naprawdę. Gdy rezydenci upadną lub leżą na podłodze, to ich nie podnosimy. Był taki specjalny podnośnik, maszyna, która ma kojec, szmatę podkładaną pod rezydenta i podnosi do góry, nic na siłę, bez praktycznie fizycznego wysiłku. Panowała ogólnie permanentna cisza i spokój. Przeważnie czas spędzał w tym salonie z TV i rezydentami i podawał napoje. Gdy wstali rano, był już przy ich porannej toalecie, widział jak odbywa się golenie i prysznic dwóch rezydentów. To nie było nic strasznego. Najlepsze, co go spotkało to otwartość i ciekawość rezydentów. Cały czas dopytywali się życzliwie skąd był, jak miał na imię, ile lat i na jak długo przyjechał. Przypuszczali zapewne, że nikt nie zostanie na długo. Pierwszego dnia pracy zarabiał już, jak się później okazało. W piątek miał sześć godzin pracy od ósmej do czternastej, w sobotę dwanaście godzin, niedziela wolna i dopiero w poniedziałek na czternastą do dwudziestej. Podobały mu się te godziny pracy, bo miał czas na wszystko. Podobało się bardziej także to, że były nadgodziny. Naprawdę brakowało ludzi do pracy. Miał pieniądze i wystarczały mu one, miał niedaleko sklepik z artykułami najtańszymi, robionymi z myślą i pasją. Pił codziennie dwa litry wody po siedemnaście pensów i jadł bagietkę francuską za dwadzieścia pensów, bardzo dobrą. Radził sobie, prał codziennie bieliznę z podkoszulkami. Było ok. Ludzie byli dla niego mili. Bardzo się cieszyli, że rozumiał, co takiego do niego mówili po angielsku, a i on sam się także dziwił, że wiedział, o co chodzi w każdym niemal momencie jak odpowiednio zareagować. I to mu sprawiało ogromną satysfakcję. Życie nie było drogie. Wiedział, że będzie miał w przyszłym tygodniu otwarte konto w banku. Zrobi to Colonia Court, miejsce, gdzie pracował w Lloydsie, jak to dumnie i szumnie brzmiało. Otrzyma czterdzieści funtów za darmo, cudownie. W tym domu z bursztynem w nazwie było spokojnie. Często słyszał, że lepiej nie mógł trafić. Rezydenci nie leżeli za długo, tylko po prostu siedzieli i oglądali cierpliwie cały czas teli, czasami niektórzy z nich regularnie, co 15 minut udawali się do „Smoking Room” na papieroska. Wszystko się odradzało, dookoła nastawała wiosna. Mógł tego nie zauważyć zwarzywszy, że pogoda w uk przypomina niekończącą się całoroczną wiosnę bez wyraźnie zarysowanych pór roku. A poza tym jego czas wypełniała szczelnie praca. Musiał jej poświęcić każdą wolną chwilę i pokazać się z jak najlepszej strony. To była jedyna szansa by szybko zostać zauważonym i zaakceptowanym raz przez rezydentów, a dwa przez przełożonych. Nie mogło być inaczej. Tak sobie postanowił i założył od samego początku. Być efektywnym i skutecznie reagować na wszystkie polecenia. Przez szybę w oknie pokoju „Smoking Room” zaobserwował, że bywały dni słoneczne i deszczowe naprzemian, raz bardzo jasno by nagle zrobiło się pochmurnie ciemno. I momentami strasznie mroźno, ale na szczęście miał rękawiczki, szalik i czapkę by się skutecznie zasłonić i ogrzać. Przesiadywał kilka razy w Sturbacksie po pracy na kawie, co ciekawsze, można było dostać gratis ziarenka kawy do posadzenia w ogródku. Za pierwszym razem, gdy odkrył to miejsce, o którym opowiedziała mu sąsiadka, kupił sobie mały kubeczek, taki mały, biały, piękny kubeczek z zielonym napisem Starbucks. Kawa była tutaj po prostu pyszna, a czas umilała muzyka jazzowa z głośników. Naprawdę dobra gatunkowo nie tylko kawa, ale i lektura przy dobrej muzyce. Odczuwał pierwsze oznaki spontanicznej radości i zadowolenia, że odważył się tutaj przyjechać i zaryzykować, by przekonać się jak tu jest. Uświadomił sobie, że to była najlepsza decyzja, jaką podjął dotychczas. Praca nie była fizyczna, a do tego mógł jeść, pić, siedzieć i tylko reagować, gdy coś było nie tak jak powinno. Za pokój z umywalną, łóżkiem, sofą i szafą płacił tylko za wynajem, nie zaś za wodę, prąd, gaz, które pokrywał pracodawca, jakieś w sumie sześćdziesiąt funtów tygodniowo. To nie była duża kwota. Była także na parterze kuchnia z kuchenką mikrofalową, piekarnik, lodówka, że mógł sobie zrobić spaghetti. Super było tutaj. Pięknie. Nie działa się jemu krzywda. A pomyśleć, że był nadmiernie wygadanym ziomkiem z poczuciem bezradności, jeszcze, gdy był w Polsce. Zaprzyjaźnił się z sąsiadami, też Polakami. Podali numer infolinii, by mógł zadzwonić i podać docelowy numer, aby rozmawiał taniej przy połączeniach z Polską. Mógł wtedy pogadać jedną godzinę za siedemdziesiąt pensów, to tak mało, że wkrótce swoich kochanych bliskich i ukochaną Monikę zagada ciekawostkami ze swojego życia. Miło, że miał w pokoju umywalkę, z której cały czas korzystał. Jadł i pił cały czas, że chyba wciąż nie uda mu się schudnąć. Tak naprawdę to się śmiał i cieszył z tej pracy. To parodia, nie praca. Dla nich to pracował tak, żeby widzieli, że coś robił, a dla niego to była parodia. Na początku nocnej zmiany, gdy się przebrał, kazali nakarmić rezydenta. Polka, moja koleżanka na zmianie po prostu tę całą papkę rozpuściła w gorącej wodzie i rezydent tę papkę wypił, a nie był karmiony widelcem. Poszło sprawnie i szybko, prawie wszyscy już leżeli w łóżkach, zaś nieliczni się szwendali po korytarzu. Mistrzo wytrzymał do czwartej nad ranem, ale i on siedział i spał naprzemian przed telewizorem w fotelu. Po kolacji pościerał w dziesięć minut stoliki płynem w rękawiczkach i usłyszał na razie to wszystko. Więc ok. 21.30 nie było już, co robić, więc za zgodą i ich namowach zajadał tosty z dżemem i serem topionym w mikrofalówce. Jadł i pił kawę bezkofeinową. Po tym wszystkim usiadał jak ten rezydent w dzień przed TV i próbował nie usnąć do rana. Tak gdzieś od 23 z minutami miał godzinny dyżur na fotelu w jednym, a po godzinie w drugim z trzech korytarzy. Bawił się komórką i czytał gazetę. O 3 nad ranem miał przerwę. Zdrzemnął się piętnaście minut bardzo głębokim snem i nagle ktoś światło włączył i się obudził porażony myślą, co, gdzie, kiedy. Bliżej szóstej zmienił razem z koleżanką trzem rezydentom bieliznę, ubrania i pampersy. Już od 6.30 nie robił nic, bo naszprycowani wcześniej środkami nasennymi jeszcze sobie wszyscy smacznie spali. Po prostu parodia, że za takie pieniądze taka praca. To sensacja. Siedział w ciszy. Słuchał gonitwy myśli w swojej głowie. Cisza, że ćmę słychać było i za to ci płacili, więc pracował fizycznie, co najmniej czterdzieści minut, a był w pracy przez dwanaście godzin. Był szczęśliwy i usatysfakcjonowany, że to tak wyglądało. Poznał szefową nocnych zmian. Taka równa kobieta, że aż uśmiech się sam nasuwał na usta i uczucie radości. Po prostu parodia. Delikatna praca. Zero wysiłku, powolutku, a jeszcze oprócz mycia stolików układał przez pięć minut pościel i ręczniki. Na tej zasadzie się to odbywało. Pracować, aż się chciało. To była sensacja. Za nic, ale chyba o to chodziło. Praca w nocy, sen piętnaście minut i zero fizycznego zmęczenia. Nic poza przyjemnością nie odczuwał i taki relaks myślowy. I do tego, aż taka suma dziś zarobiona. Nic tylko chodził i był uśmiechnięty. Ceny takie jak w Polsce. Chodził i myślał. Płyta Cd U2 za siedem funtów, to półtorej godziny pracy, coca-cola pół godziny pracy, kawa w starbucksie piętnaście minut pracy. Po prostu parodia. Nagle wszystko, co było poza zasięgiem stawało się możliwe do osiągnięcia. Ale chodziło mu tylko o to, żeby mieć pieniądze, a nie je trwonić na cokolwiek. To było jego strategią. Wiedział dobrze, co to znaczy nie mieć pieniędzy. A najfajniejsze, że ludzie pracujący z nim byli mili i sympatyczni. Dowiedział się, że nikt nic mu nie zabierze z pensji w ramach załatwienia formalności z przyjazdem. Nic tylko się uśmiechać, bo wyszło i zajaśniało w końcu długo wyczekiwane słońce. Wiosna od teraz… Wiosna nastała od teraz, a czuło się tak jakby jej jeszcze nie było. Uświadomił sobie, że minął tydzień od jego przyjazdu tutaj w nieznane, uczcił ten fakt i okres dwa razy większą ilością zjedzonych tostów z serem i dżemem w pracy. Uśmiechnął się – najadł się konkretnie na parę dni. Oczywiście zażartował w duszy. Jego dyżur przebiegał spokojnie. Spędził go w parze z pół-Azjatą o ciemnej karnacji. Razem do spółki obsługiwali rezydentów. Tak naprawdę to samodzielnie zmienił już dwa pampersy. Nie było to takie przedziwne, jak mogłoby się wydawać. Zmiana pampersa łącznie z umyciem w rękawiczkach za pomocą wilgotnej gazy odbyła się sprawnie i szybko, że nawet nie zdążył nałykać się powietrza i zwymiotować. Wypróżniali się zresztą jak najęci, nic dziwnego po takiej chemii, jaką dostawali w odżywkach bądź do ustnie w jogurtach. Chodził do pracy w lightowych porach na sześciogodzinne albo, na hardcorowe dwunastogodzinne dyżury. Czasem zdarzała się nawet nadwyżka wolnego czasu dla siebie. Chociażby teraz siedział i czytał prasę, a była dopiero godzina 11 we wtorek w środku tygodnia, gdzie normalnie wszyscy pracują w pocie czoła. Pracował na zmiany o różnych porach i nie codziennie wstawał z łóżka rano. Szedł na osiem godzin. To mu się bardzo podobało, że miewał cały dzień wolne, by nazajutrz pójść do pracy na dwudziestą do ósmej rano. Po czym odbywał krótką całodzienną drzemkę i wracał na kolejną nocną zmianę. Miał po dwóch nockach dwa wolne dni. Aż za dużo tego odpoczynku, ale to przecież miało być najfajniejsze i z góry zaplanowane, że rano nie zawsze budzi ciebie budzik. Bibliotekę zamknęli do 26 kwietnia z darmowym Internetem. Miał jeszcze dwadzieścia minut czasu. Pisał. Mieszkało mu się bardzo dobrze. Starał się nie wydawać za dużo, by zaoszczędzić na autobus do Clacton w piątek albo w sobotę, gdzie pojechać nad Morze Północne. Autobus kosztował go dwa funty w obie strony. Ale jeszcze pomyśli czy w ogóle pojedzie i jaka będzie pogoda. Istna przeplatanka. Raz przez pięć minut świeci słońce i jest ciepło, by zaraz na trzydzieści minut zrobić się pochmurnie z porywającym wiatrem i mroźno. Może napisze list w piątek, jak będzie po dwóch nockach. Odpoczywał na tych dyżurach i nie był wcale zmęczony. Nie mógł się już doczekać czasu, gdy będzie szedł do biblioteki, aby napisać list. Ten spacer dodawał mu energii i radości, podczas którego układał sobie w myślach, co napisze i jak odda swoje pozytywne emocje na papierze. Ale to będzie za kilka dni. Tymczasem ograniczy się trochę z smsami wysyłanymi często do Polski. Przecież ta karta musi mu wystarczyć na miesiąc, co może być trudne, zwarzywszy na chęć kontaktu i ciekawość dzwoniących, ale postara się. Za dużo wydał na doładowanie konta ostatnimi czasy kosztem innych zakupów. Miał dzięki Monice numer infolinii do Polski, więc zadzwoni w sobotę na troszeczkę dłużej, niż ostatnio. Nigdy nie zapomni pierwszego wieczoru, gdy wrócił po spotkaniu w pracy z przełożonymi do swojego pokoju. Przekręcił kluczem zamek w drzwiach i otworzył drzwi, zobaczył swój nowy pokój, szafę w rogu, duże łóżko stojące pod oknem, małą sofę i umywalkę z lustrem i dwoma kranami na ścianie. Jeden był z gorącą, wrzącą, wręcz parzącą wodą, drugi zaś z zimną, wręcz lodowatą. Tapeta na ścianie była w ciemne paski lekko przybrudzona i taka przygnębiająca wykładzina na podłodze. Wszedł i wybuch, nie mógł dłużej tego trzymać w sobie i się powstrzymywać, płaczem, wręcz nagłym szlochem i zakrztuszaniem się na skutek płaczu i tych łez płynącym szybkim rwącym strumieniem. Powtarzał sobie. Boże, co ja zrobiłem!!! Skazałem siebie na rok samotności, ciężkiej pracy, bycia tutaj i rozłąki z wszystkimi i wszystkim, co go otaczało, kochało i wspierało, co dnia. Poczuł się bardzo samotny i pozostawiony samym sobie na pastwę losu, a do tego olbrzymi ból i skurcz serca za mostkiem w klatce piersiowej. Ból i rozpacz. Czuł, że nie powstrzyma się i da wyraz swoim obawom. Wówczas wtedy zrozumiał, że płacz oczyszcza, wyzwala z najskrytszych lęków i obaw, genialnie rozładowuje napięcie człowiekowi pozbawionemu osoby najbliższej i seksu przez długi czas. Głęboko tłumione uczucia mają swoje ujście jak słowa wypowiedziane psychoanalitykowi na sofie w gabinecie ze łzami płynącymi z oczu. Serce programuje się na inne częstotliwości skurczu i rozkurczu, zwalnia, aby zacząć pracować inaczej i od nowa kumulować, zbierać coraz to nowe, te same lub inne emocje i stany uczuciowe, by się rozładować. Pomaga w tym płacz lub lampka wina za każdym razem. Wtedy tuż po odczuwa się błogą radość i uczucie rozluźnienia. Jest się jak gąbka, guma wiotka i gibka, mózg pracuje i reaguje lepiej, gdy jest ochłodzony po zimnym winie. Ciepłe napoje rozpuszczają skonsumowane jedzenie i to też wypite na jakieś paręnaście minut po posiłku, by wypłukać jedzenie dalej z żołądka i rozpuścić, rozcieńczyć bardziej duże stężenie kwasu solnego wraz z enzymami w sokach trawiennych rozbijających tam tylko białko. Gdy przestał płakać chwycił za dzwoniący telefon… to była mama. Zamienił kilka słów, bo nagle kredyt się skończył na połączenia roamingowe i przerwało rozmowę. Poczuł ukłucie tęsknoty olbrzymie, zdał sobie sprawę jak bardzo tęskni za głosem, za dotykiem, za bliskością. Odbierał na wysokich częstotliwościach głos uśmiechnięty, przygnębiony, neutralny w słuchawce i reagował emocjonalnie prawie za każdym razem inaczej. To była mieszanka. Różne stany od głębokiej refleksyjnej deprechy po stany skrajnej radosnej euforii. Jako biolog wiedział, że to jest przejściowe jak klimat nad polskim niebem, organiczne i ulegnie rozkładowi samoistnie, by osiągnąć równowagę emocjonalną i kontrolowany spokój? Chwycił za telefon i odnalazł klucz do drzwi. Wybiegł zatrzaskując za sobą drzwi. Było już ciemno, robił się wieczór… Biegł, cały czas, całą drogę do Tesco, jakie było oddalone od domu jakieś 2 km. Miał na sobie jedynie bluzę polarową z kapturem. Padał deszcz i było zimno. Rozgrzał się i zasapał. Przystanął. Przeczuł, że musi. Zaraz oddech się unormuje i mięśnie w nogach przestaną być odczuwalne. Rozgrzał się. I będzie mógł kontynuować bieg, ale już bez przerwy, jak automat dobiegnie do sklepu. Miał przy sobie 10 funtów by doładować konto w telefonie. Tylko tyle. Wystarczy. Ekspedienta, gdy pokazał telefon od razu wiedziała, że potrzebuje kredytu do karty. Wystukała kod i podała mu wydrukowany na kartce papieru. Thank You, my love – powiedział, jak to mają mieszkańcy w zwyczaju się do siebie zwracać w tej części kraju. Wczytał w telefon i zadzwonił do mamy i do Moniki. Rozmawiał długo i chłonął wszystko to, co usłyszał w słuchawce w drodze powrotnej do domu. Anielka: Jak przygotowania do wyjazdu? Kotek tęskni za Tobą. Kiedy się odezwiesz? Dziękuję za zdjęcia, te, na których ja jestem nie nadają się do dalszej publikacji. Monika: u mnie wszystko w porządku, powoli robię zakupy na wyjazd. Jutro chciałabym Państwa odwiedzić, ale jeszcze wcześniej, koło piętnastej, zadzwonię. Wpadał już w rutynę codziennej pracy. Już dni zaczynały szybciej gonić, że pomału wsiąkał w ten rytm życia tutaj i to mu w pełni odpowiadało. Ubiegły tydzień spędził w pracy. Nie miał ochoty zwiedzać i spacerować po miasteczku, którego centrum ulokowany był na wzgórzu. Biblioteka z darmowym Internetem była zamknięta. Spędzał wolne dni od pracy w swoim pokoju na piętrze z widokiem na podwórko o wielkości 10 mkw. z licznymi krzakami i drzewem z mnóstwem śpiewających ptaków i czytał. Bardzo dużo czytał Pieczyńskiego i Wiśniewskiego, zauważył, że przy czytaniu czas się nieźle wypełnia, zapełnia ciszę i pustkę i pozwala przeczekać i zapomnieć, że ma się tyle czasu wolnego. Praktycznie budził się i czytał do wieczora. Dawał mu to dużo satysfakcji. Grafik jego był taki, że po Internecie postanowił pojechać autobusem nad Morze Północne. Zapowiadał się słoneczny ciepły dzień. Pojedzie zobaczyć to prawdziwe, w pełni słoneczne morze i może zje jakąś rybkę i uczci jakoś rozstanie się z samochodem bravem, które się sprzedało z racji jego wyjazdu na wyspy. Tak naprawdę to bardzo się cieszył. Podreperuje pewne konto i spowoduje pewnie, tylko na krótko uśmiech i zadowolenie w kimś. Ale także niesamowite poczucie bezpieczeństwa i beztroski podczas zakupów w czasie wybierania bez konieczności odmawiania sobie czegokolwiek. Nocna zmiana minęła bardzo szybko i prosto w swej prostocie. Pracuje się przeważnie do godziny 22, później po prostu wszyscy rezydenci usypiają i śpią do rana. Jedynie, gdy ktoś się obudzi w nocy i przyjdzie, bądź zadzwoni do kuchni, podaje się posiłki tym, co chcą oczywiście coś przekąsić lub napić się herbaty z kolacji. W magazynku znajdują się ręczniki i pościel, którą układa się zawsze, co wieczór. W smoking roomie pilnuje się nałogowych wdychaczy, by podczas palenia papierosów się nie poparzyli. Kilku z nich ma bardzo rozległe poparzenia na palcach obu dłoni. Choroba tak postępuje, że zaczynają nie odczuwać bólu, gdy dochodzi do poparzenia i zranienia. Nie kontrolują tego. Nie czują papierosa, gdy zaczyna ich parzyć. Często w nocy palą bez podkoszulka i rozgrzany popiół upada im na gołe ciało raniąc i powodując oparzenia. Z reguły reagują śmiechem tak jakby się nic nie stało. W celu uniknięcia takich sytuacji wprowadzili popielniczki z rurką gumową, przez którą wdychają dum z papierosa zapalony na popielniczką. Wielu się temu sprzeciwia, nie dziwił się, bo inaczej się pali przez rurkę a inaczej smakuje i wdycha wprost do ust. I tak przez dziesięć minut palą kilka razy na godzinę. Po czym idą spać. Czasem ich pierwszą myślą po obudzeniu jest papieros i robią wszystko by jak najszybciej poczuć go i rozsmakować się cup pa tea herbaty zaraz pa. Siedział w końcach korytarzy na fotelu i pilnował tak po godzinie, by było cicho. Całą noc z przerwą godzinną na krótki sen gdzieś, w którymś z pokoi. Było pięciu mężczyzn spośród wszystkich osiemnastu rezydentów. Trzech było na tyle sprawnych, że nie nosili jeszcze pampersów i sami się załatwiali. Pozostałych dwóch z nich leżeli cały czas na dmuchanych łóżkach by zapobiec odleżynom. Do obowiązków należy zmienianie, co cztery godziny podczas zmiany pampersa, ich ubrania i mycia ich mokrym ręcznikiem z szamponem w rękawiczkach. Po tym wszystkim zmienia się pozycję leżenia z boku jednego na drugi. Praca polega głównie na pilnowaniu i czekaniu, żeby był ogólnie spokój. Aby wszyscy byli spokojni i by mieli na czas herbatę, kawę z mlekiem, cukrem i substytutami kalorycznymi, chemią, którą są żywieni ciągle. A kolor pampersa po czymś takim przybiera kolor zielony, którego zmiana z umyciem rezydenta nie zajmuje dłużej niż dziesięciu minut. Spotykał się, na co dzień i do tego pracował z ludźmi wielu narodowości, ras i wyznań. W tym domu pracowało ośmioro Polaków, sześć dziewczyn i dwóch chłopaków. Wszyscy byli mili, sympatyczni i zadowoleni, że takie pieniądze zarabiają. Poznał pierwszy raz w życiu i przekonał się, jaka to przyjemność jest pracować z Murzynką z Zimbabwe, cholera nawet nie wiedział jak to się pisze, z Azjatami z Nepalu pod Himalajami, parą z Chin, z którą nie tylko pracuje, ale i zamieszka za dwa miesiące, i z Brazylii kobietą o ciemnej bardzo karnacji skóry. Tak jak oni też słabo mówią po angielsku. Ale jakoś to gra i buczy, i się uzupełniamy i całe szczęście, że nie muszę cały czas mówić, tylko robię swoje najlepiej jak potrafię. Jadł dużo. W pracy cały czas wyjadał te suche banany musli, że szefowa zawsze marudziła rano przy misce, że brakuje znowu tych bananów w mleku rozpuszczonych. Starał się regularnie robić zakupy w Tesco i kupować wszystko, na co miał ochotę. Były tam gotowe kanapki, bardzo dobre bagietki francuskie i masło z dżemem lub serem, który zatapiał w kuchence mikrofalowej. Konsumował z keczupem serdelki z serem i bagietką. Pycha, no i jadł przeważnie frytki z filetem rybnym w pracy na obiad, bo tylko to dobrze mu tutaj smakowało. Dostał trzy komplety ubrań na zmianę. Spodnie granatowe, jak je nazywał żywy plastik, polo niebieskie oraz bluzę z logo i napisem Bupa Care Home. Czarne buty. Było mu naprawdę bardzo dobrze. Dostanie wypłatę w piątek, a numer konta będzie znał w środę z dostępem do bankomatu. Wszystko zmierzało w dobrym kierunku i nawet ostatnio zauważył, że czas przyspieszył, by nabrać odpowiedniego tempa. Oby tak było, bo wszyscy wkoło mówili, że ten rok zleci jakby zamknąć i otworzyć oczy, obudzić się szybko po dobrze przespanej nocy. Prał regularnie i nie chodził brudny tylko pachnący zapachem shaumy i addidasa. Postanowił pojechać nad morze. W końcu odskoczy od tego miejsca. Cieszył się, wszystko zmierzało w dobrym kierunku. Anielka: w pochmurny poranek w Lublinie. Zaraz jedziemy z babcią na wizytę do lekarza. Kotek cały czas lata, bo myśli, że jedzie na wycieczkę. Napisz, czy dalej są aktualne Twoje plany, co do przyjazdu w sierpniu? Jutro pójdę szukać książki Maxa. Puszczaj sygnałki jak tylko pamiętasz i całuję cię mocno. Jesteśmy z Tobą. Monika: I kolejny dzień możemy wykreślić z kalendarza. Byłam Kochanie dziś u Twoich rodziców. Zrobiłam parę zdjątek kotkowi w szelkach i na smyczy. Prześlę je Tobie, żebyś sobie go zobaczył. Nagrałam na płytkę. Kochanie, poszukałam trochę wśród płytek, ale tej, o którą mnie prosiłeś, nie mogłam znaleźć. Czy to jest coś ważnego? Czy mogę sobie darować dalsze poszukiwanie? Słoneczko, wytłumaczyłam Twojej Anielce działanie Outlooka i wyłączyłam ściąganie poczty z Wirtualnej na Outlooka. Być może nie przeczytałeś wszystkich wiadomości, więc napisz mi, to prześlę Ci te, których nie czytałeś. Za chwilę prześlę Ci wczorajszego mojego, emailika. Słoneczko, śnię o Tobie codziennie, zawsze, kiedy zasypiam wtulona jestem w Kangurki, wpatrzona na zdjęcia i przesyłam Ci ogromniastego, namiętnego buziaczka. KOCHAM CIĘ, BUŹKA Anielka: Dzisiaj byliśmy w OBI, oglądaliśmy panele, które będziemy chcieli kupić po niedzieli. Musimy też kupić farbę do grzejników i rur oraz drzwi. Na jaki kolor pomalować? Odpowiedz to dopiero kupimy? Jutro, a to będzie w piątek, posprzątamy i Antek rozbierze szafy. Ja pracuję w sobotę i niedzielę rano. Napiszę teraz Twój adres, który nam podałeś na początku. Sprawdź, czy dobry i nam potwierdź. Wyślemy Ci na próbę list i w nim blister witaminy C i aspirynę. Adres Twój 184 ST ANDREWS AVE CO4 3AG COLCHESTER ESSEX (OK). Czekamy na potwierdzenie adresu, jak dobry, to po trzecim maja wyślemy i zobaczymy kiedy dojdzie. Książka Maxa Kolonki ukaże się dopiero w maju. Jest koalicja rządowa PIS plus Samoobrona i kilku posłów LPR. Lepper ma być wicepremierem i ma objąć resort rolnictwa. Kotek chodzi po balkonie, bo trudno z nim wytrzymać. Tak miauczy. y i jesteśmy z Tobą. Przesyłamy buziaki. Sprawdź swój adres. W piątek wieczorem może zadzwonię, ale wcześniej wyślę Ci SMSa. Monika: Kochanie napiszę dzisiaj tylko dwa ważne, spośród wielu, słowa KOCHAM CIĘ. Jutro będzie coś bardziej twórczego. BUZIAKI. Bartek to chłop jak dąb, a jaja jak żołędzie, tak babciu, bo z Dębowca. Morze pełne Pisał w miarę szybko na tutejszym bibliotecznym komputerze albo bynajmniej starał się, bo był dość zmęczony po trzech nocnych zmianach. Maraton – pomyślał, ale dał sobie radę. Cieszył się, że był i pisał z na przemian słonecznego i deszczowego Colchester. Zaczęła się wiosna i czuł to, bo spocił się idąc tutaj. Musiał zdjąć polar, bo słoneczko przygrzewało. Robiło się tu bardzo zielono. Naprawdę ta zieleń była taka soczysta i radosna, jak meble Ikea. Naprawdę, a do tego jeszcze są trawniki, na których są rabatki, a to żółte, a to białe narcyze w centrum widział, poletko sasanek, przebiśniegów. Po prostu bajecznie wyglądały te kwiaty na gęsto porastające trawniki. dość zmókł dziś. Prawdziwa angielska pogoda cechuje się tym, że przez pięć minut świeci słońce, a przez dziesięć pada deszcz i tak na zmianę, ale dzięki temu jest wilgotne powietrze, że miał czym oddychać i nawet nie miał kaca następnego dnia po wieczorze spędzonym na urodzinach koleżanki z pracy pochodzącej z Indii o imieniu Sumi. Przyjechała z myślą zostania tutaj na całe życie. Z wykształcenia była pielęgniarką i to sprawiało, że mogła zamieszkać wszędzie. Wybrała Anglię z powodu klimatu i królowej twardą ręką sprawującej władzę. Poznała tutaj po kilku miesiącach bardzo miłego i sympatycznego rozwiedzionego Anglika o imieniu Ben. By po półrocznej znajomości zdecydować się zamieszkać razem. Planowali przyszłość razem. On był fotografem. Nie mógł tego nie zauważyć podczas kolacji z racji na liczne zdjęcia zdobiące w ramkach ściany ich wynajmowanego wspólnie mieszkanka i kilka aparatów fotograficznych wiszących w pokrowcach gotowych do zrobienia zdjęć. Była naprawdę z nim szczęśliwa, dużo żartowali i przekomarzali się wzajemnie kto więcej kręgów rybich zje na kolacji. Zaśmiał się wtedy – pamiętał jak pewnej nocy w pracy poczęstowała go ryżem i rybą. Był zdumiony, gdy jadł i obgryzał bardzo smacznie przyprawione nieduże kręgi z kręgosłupa morskiej ryby. Planowała wspólną podróż razem z Benem, zwiedzanie coraz to nowych zakątków świata, często zastanawiała się bez zmartwienia jak to będzie, gdy Ben pozna jej rodziców. Czy zostanie zaakceptowany i włączony do rodziny? Dom opieki zorganizował konto w banku Lloyds visa card, gdzie będzie mógł gromadzić pieniądze i oszczędności. Nawet mu się to spodobało, bo gotowe wszystko czekało na niego w recepcji od ranka. Podpisał się tylko w trzech miejscach i dostał kartę do bankomatu. Za trzy dni miał dostać PIN. Wszystko było w najlepszym OK. Także dom opieki załatwił papierkową robotę związaną z międzynarodowym ubezpieczeniem. Nie musiał jechać do innej miejscowości – Ipswich albo Norwich, by ją wyrobić. Nie było urzędu stosownego, gdyż mieszkał w za małej miejscowość liczącej 150 tys. Mieszkańców. Jakby połowa Lublina? Ale i tak z centrum mającym większe o cztery razy, ale to tylko szczegół. Tak więc, na nocnej zmianie, ostatniego dnia miesiąca dostał do ręki czek za miesiąc marzec, czyli za jeden pełny tydzień przepracowany. Dostał 240 funtów, co w sumie daje sporo funtów bez podatku oraz jeszcze kwotę jednorazową w sumie 35 funtów za tymczasowe ubezpieczenie, które będzie niższe, gdy będzie miał ubezpieczenie zdrowotne, na które czekał już około dwóch miesięcy. Odwiedził tuż po pracy tutejszy bank i zrealizował czek, przelał pieniądze z czeku na swoje konto w banku. Skarbonka zaczęła działać. Nareszcie. Po to tu przyjechał. Będzie wydawał, to jest nieuniknione, ale z umiarem, jak to gdzieś w audycji radia BBC usłyszał. Kupił sobie guinnessa małego, by to uczcić wieczorem, pączki, wędlinę, masło i bagietkę francuską. Było mu dobrze. Miło naprawdę. Tyle o sprawach finansowych. Bardzo się cieszył, że te kolory na dom się podobały Anielce i Antkowi, bo tak naprawdę to wybór był tylko kwestią chwili i ładnej imitacji tego koloru na prospekcie. Nic nie trzeba było zamalowywać. Myślał, że będą spędzać tam trochę więcej czasu z racji podobającego się i przypadającego do gustu wystroju wnętrza. Tylko się nie przeprowadzać, bo policzy za czynsz, ale oczywiście żartował w listach. Przez tyle lat płacili za jego rachunki, a on był bezradny na to wszystko. Myślał i czuł, że dopiero teraz wyszło słoneczko, światełko i będzie świeciło, mrugało dłużej, długo niż tylko do zgaśnięcia czy zachodu, bo to była dioda, a dioda się nie wypala szybko. Tylko świeci… Właśnie sobie przypomniał, że rocznica papieża ma miejsce, ale tutaj nic nikt o tym nie mówił, ani w telewizji, ani w radiu, nic cisza po prima aprilis. Otrzymał w liście od bliskich kilka zdjęć i saszetkę z aspiryną Bayer. Nigdzie nie mógł jej dostać, a był wszędzie. Wszędzie był tylko ten słynny antybiotyk paracetamol na wszelaki ból, ten egzystencjonalny także. Gdy boli ciebie kolano, głowa, kręgosłup, kaszlesz, wymiotujesz krwią i jest ci żle zarzyj Paracetamol i popij wodą. Gdy poczujesz się lepiej przestań brać, ale pij dalej… jak zauważył na bilbordzie jednego ze sklepów z farmaceutykami. Kotek pewnie wyciął numer na tym zdjęciu, bo jakiś taki poważny i figlarny, fotogeniczny kochany koteczek. W Anglii, ku mojemu zdziwieniu było mnóstwo wiewiórek i to nie byle jakich, nie rudych, czerwonych, czy jakichś tam. Tu były srebrne, szare i duże. Były wszędzie, opanowały przeróżne nisze bytowe, nawet psów i kotów tutaj tyle nie zauważył, co tych wiewiórek. Wujek miał rację – pomyślał. Koty to jak tygrysy chodzą, niesympatyczne z twarzy, mordy i wielgachne sierściuchy do dziesięciu kg wagi. Nasze się chowają przy tych z wysp. Pomimo permanentnego i narastającego zmęczenia miał dzień wolny i czas dla siebie by odpocząć. W sobotę czekała go nocka, niedziela też nocka, później poniedziałek i wtorek wolne i środa i czwartek nocka. Tak więc wkoło golona fredka, ale lubił nocną zmianę bardziej od dziennej. Monika: tu Misia. No i stało się. Ostatni dzień w pracy minął bardzo leniwie. Kompletnie nic nie robiłam tylko posprzątałam koło siebie i tyle i z tego nic nierobienia strasznie rozbolała mnie głowa i dlatego tak mało się odzywam. Kochanie wiesz jak u nas pięknie zrobiło się na dworze. Wszystko już zakwitło, jest już tyle żonkili, że gdzie spojrzysz tak wszędzie żółto. A Misia nie ma, ale już niedługo. Misia wsiądzie i przyleci do Ciebie. Będzie fakt autentyczny, naprawdę Słońce, będę u Ciebie, obiecuję Ci to. Centralwings Airlines – Okęcie 8.00 – Gatwick 9.30 Autobus: NationalExpress -Gatwick 13.20-14.45 – Victoria – 15.30-18.05 Colchester Trochę długo, prawda, ale jakoś wytrzymam. Dam radę, a Misio będzie czekał na Misię na dworcu autobusowym w Colchester, prawda? Słoneczko pomyśl jeszcze przez chwilkę, co byś chciał lub co muszę wziąć ze sobą? To już niedługo. Super prawda? Kochanie mykam sobie poleżeć w ciemności, bo mi czacha dymi i muszę się położyć. Kocham Cię bardzo mocno i sierściuchy też trzymaj się, damy radę, będzie super BUŹKA. Tu Colchester, tu Bartek Ustawiony grafik pracy na najbliższe dni sprawiał, że miał czas i na sen, odpoczynek, czytanie oraz pracowanie przez najbliższe dwa tygodnie. Starał się dobrze odżywiać, wysypiać i nie przemęczać. To była fajna i lekka praca. Tego się cały czas trzymał, aby się nie zniechęcać byle czym. Czuł szczęście, że trafił do takiego domu, gdzie nawet podczas pracy, zarówno na nocnej zmianie, jak i na dziennej czekał na niego zawsze ciepły obiad. W nocy odgrzewany w mikrofali, ale i tak smakował podobnie do tego świeżego w dzień. Bywa filet rybny najczęściej z frytkami, bądź mięso, gulasz z ziemniakami i surówką z wyjątkowo czerwonej marchewki z brokułami, bądź brukselką. A ponadto żywił się tostami z serem lub dżemem na przemian. Wysypiał się, starał się spać tak długo, aż organizm sam się znudzi leżeniem i każe mu wstać. Czytał dużo. Sprawiało mu to dużo satysfakcji. Czytał o życiu fragmenty nakręcające go do życia oraz nastrajające pozytywnie do pracy, takie pocieszające, że mimo rozłąki nie był sam. Miał historie dobrze opisane i przeżyte w książkach przez kogoś. Satysfakcja narastała bardziej wtedy, gdy zauważał i odczuwał wyrazy pełnej akceptacji, sympatii ze strony rezydentów, osobów, którymi się opiekował. Czuli się dobrze w jego obecności. Tyczyło się to także personelu, z którym pracował. Dobra atmosfera w pracy to połowa sukcesu, a reszta to czysta praca. Szczęśliwy bywał naokrągło. Czuł się potrzebny tym ludziom i temu domowi opieki oraz doceniany. Często telefon dzwonił wieczorkami po godzinie 19 z propozycją przyjścia do pracy i odbycia zmiany za kogoś kto się nie zjawił. Były to extra dyżury. Zauważył także ostatnio, że czas leciał tak szybko również, że zaraz będzie miesiąc od czasu, gdy wsiadł w samolot i odfrunął w siną dal, pozostawiając za sobą problemy i bliskich. W sumie to nie miał czasu na nic, żył pełną piersią, na wysokich obrotach, ale nie do przesady. Nakręcał się czasami, że powinien robić coś innego oraz traci tu poprostu czas. Momentami tęsknił. Brakowało mu Moniki podczas zagłębiania się nad książką, gdy czytał o miłości. Lektura pozwalała przeczekać trudne okresy, chwile ulotne, uczucia, takie także jak tęsknota. Czytanie było jak bandaż czy gips. Pomagało. Anielka i Antek napisali o kolorach drzwi do przedpokoju. Uważał, że niebieski i czerwony ze sobą dobrze współgrają oraz oliwka z zielenią butelkową także. Zgadał się na kolory pastelowe, dobrze ze sobą się uzupełniające. Dopytywał się o odcień lustra w drzwiach szafy. Ale jego zdanie dobrze znali. Pomalutku, małymi kroczkami będzie wszystko, nie na chypcika. Pomalutku. Lubili obserwować efekty swojej długiej i wyczerpującej pracy, dlatego przebywali w tych wnętrzach wystarczająco długo. Wyglądało bajecznie – tak opisywali w rozmowach przez telefon, zachęcając do powrotu, bądź do wyobrażenia sobie tego mieszkanka. Jego atmosfery i przestrzeni jaką posiada. Cieszył się, że przedpokój z tym kolorem karmazynowego przypływu wyglądał pięknie bajecznie i wpływał na nastrój oraz całokształt całości mieszkania. Czytał i planował. Kiedy weźmie urlop i zarezerwuje samolot, by bilety był w miarę tani. Wrzesień na tydzień. To był dobry czas. Dużo dobrych informacji docierało z opcją zaistnienia. Jedna to taka, że pracował dość dużo. Godziny były ustawione tak, że miał czas na sen, czytanie, tęsknotę i na niewyczerpującą pracę. Chodził i próbował jedynie przetrwać cierpliwie od godziny 12 do godziny 6 by nie zasnąć, bo nie było nic do roboty. Drzemał często w fotelach na końcu korytarzy albo podczas przerwy. Po dwóch nockach, dzień wolnego. Grafik był już ustalony do połowy maja i w tym dniu, w którym przyjeżdżała Monika poprosił o wolne. Spędzą trochę czasu ze sobą razem, by się nacieszyć sobą. Druga bardzo fajna wiadomość, która go dopadła i zaistniała, płaci za mieszkanie wynajmowane najniższą stawkę pięćdziesięciu funtów tygodniowo co dawało dwieście na miesiąc. Uzgodnił to z Chińczykiem o imieniu Huij, że jak przyjedzie Monika będą płacić za pokój jedyne 260 funtów za miesiąc. Była to bardzo niska cena. Jak na Colchester to tanio. Najniższa stawka jaką można mieć tutaj. Oczywiście to jest jedyna kwota miesięczna, którą będą musieli uiszczać. Nie płacił za rachunki. W tych 200 funtach były też rachunki. Miał powody do radości z tak niskiej ceny wynajmu. Już niebawem będzie razem z Moniką mieszkać. Ta kwota pozwala zaoszczedzić naprawdę dużą kwotę. Rozmawiał z przyjaciólmi z pracy. Wszyscy płacą wyższą stawkę za wynajmowane przez siebie mieszkanie. Czas mu sprzyjał pomimo permanetnego zmęczenia dopadającego co raz. Nie dziwił się. Spał zaledwie do ósmej, wziął prysznic, umył się, zjadł i położył się i spał do 15 bez przerwy. Monika przyjeżdżała 9 maja. Z myśli jakie nachodziły odnośnie, co przywieźć? Stwierdzał, że nic nie potrzebował, ale to oczywiście mogło się zmienić za jakiś czas. Teraz z tego zmęczenia to miał pustkę w głowie. Tak żył, by pić i jeść. Regularnie spać by jak najdłużej. Święta będą za tydzień w mieście, w ogóle nie czuł tego tutaj na mieście. Nie było dekoracji, nawet to się inaczej nazywało. Happy Eastern. Wesoły zajączek czy jakoś tak. Polski kościół organizował polską mszę w kościele. W centrum wybierze największego czekoladowego króliczka, by odrobinę poczuć klimat oraz nastrój świąt i zaniesie go do pracy. W Wielką Sobotę miał dyżur, a w Wielką Niedzielę miał wolne. Przeczeka ten okres. Nie odczuwał smutku z racji świąt i oddalenia. Poradzi sobie, po prostu poświęci się i skupi na pracy. Jakoś nie był w stanie od niej się oderwać. Z nudów ostatnio Julie policzyła Polaków pracujących w tym domu pomocy „amber lodge”. Wyszło, że było ich siedmioro. Licznie prawda – skwitowała. Tylko dwie osoby na czas świąt pojechały do Polski, reszta zostaje. Postara się przeczekać i tak chyba w pracy. W sobotę było organizowane przyjęcie z okazji świąt dla rezydentów i ich rodzin. Jedynie dekoracja i wystrój wpłynie pozytywnie na jego świąteczny nastrój. Na ulicach nie poczuł tych endorfin szczęścia niestety. Odczuwał je jednak z powodu nie płacenia dużo za mieszkanie. Kwota mogła sięgać nawet osiemdziesięciu funtów za tydzień. Ale nie sięgała i mógł zaoszczędzić na inne zachcianki. Zmęczenie nie puszczało i te emocji, które z racji zmęczenia były ukryte, a nie uaktywnione jak zawsze. Zmieni się to wkrótce. Miesiąc mijał prawie. Jeszcze tylko 11 miesięcy, szybko zleci. Słoneczko świeci To był ten czas zatrzymany w nim, ale tylko na chwilę jedną, tę ulotną, przejściową. Gdy tęsknił i rozmyślał bardziej niż zwykle o tej osobie, która jest daleko tam. Nie tutaj z nim. Ale tak naprawdę to było wszystko z tą osobą w porządku, w jak najlepszym nawet. Bardzo się cieszył, że po tylu dniach pracy, po nocy miał czas, by usiąść i przy okazji napisać parę słów. Te ostatnie dni pochłonęły jego, wessały. Może czuł się wypoczęty i rześki jak wiosenna łąka oraz szczęśliwy z tylu godzin, ale dwie rzeczy uskrzydlały najbardziej. Był tym ludziom potrzebny i będzie miał wolne. Pójdzie napisać choćby parę słów do Moniku. Tęskniła chyba bardziej niż on. I też czekała na lot do Colchester. Nawet po nocce nie czuł zmęczenia. Napił się kawę z kafiarki. Zawsz dodawała mu energii i orzeźwienia. Lubił smak czarnej kawy bez cukru. Kiedy był zmęczony ludzie cały czas byli wkoło i coś chcieli i dobijali coraz bardziej – zauważał to momentami, gdy przychodził do pracy niewyspany. Teraz natomiast miał spokój i ciszę. Chociaż uświadomił sobie, że to był długi rok, 1/26 mojego życia wyjęta z życiorysu. Może nie, ale wczoraj zdał sobie sprawę, że tak naprawdę to jest bardzo rozległy okres czasu. Aż łezki poleciały. Nie będzie w Polsce i nie zobaczy jak kotek dojrzewa, stając sie dojrzałym zwierzakiem. A przecież jeszcze niedawno wyglądał jak kuleczka, kociunio poddany całodobowej opiece i uwadze. Ale łezki na bok. Płakał, ale to pomagało, oczyszczało oczy i jakoś tak lżej się robiło na sumieniu. Nie płakać albo płakać, ale krótko – pisał do Moniki. Niedługo i nie powstrzymywać się. Niech płyną łzy, bo to było jak rozładowanie, wybawienie oraz zapomnienie najskrytszych emocji. Gdy już przestaniemy płakać stajemy się lżejsi i luźniejsi w środku, że to z siebie wyrzuciliśmy. Monika przyjedzie i wszystko będzie dobrze. Jakoś się ułoży i razem będą wiązać koniec z końcem. Otaczał się ludźmi życzliwymi sobie. Cieszył się, że był jednym z nich. Zaakceptowali go i przyjęli do swego grona. Doradzali, jak żyć, co załatwiać, gdzie pójść, by żyło się łatwiej i lepiej. Nikt pod nikim dołków nie kopał i nie kopie. Po każdym tygodniu pracy wypełniał tabelę. W rubryki wpisywał godziny pracy i się podpisywał, a przełożony zatwierdzał i leciał do kadr. Już nie mógł doczekać się dnia. Odbiorze czek z fajną prawdopodobnie sumą. Zapłaci za swój pokój i pomyśli. Może wyjedzie po Monikę do Londynu. Ma wolny dzień. Dojadzie na dworzec Victoria Stadion, a Monika już tam będzie z lotniska. W połowie drogi się spotkamy i połazimy krótką chwilę po Londynie. Coraz częściej zdarzają mu się chwile, że musi odskoczyć od wszystkiego. Tak jak parę tygodni wcześniej pojechał nad morze, by coś zobaczyć i zająć się czymś innym, niż tylko pracą. Coś co go nakręca i powoduje natchnienie, aby wróciła z powrotem satysfakcja i tęsnota za pracą. Była w nadmiarze przez cały czas. Taka działka na wsi w weekend. Fajnie, że miał czas na wszystko teraz na półtorej doby przerwy. Na sen, spacer, odpoczynek i te słowa. Ten rok będzie szybszy od najszybszego minionego do tej pory. Tak będzie. Musiał wierzyć. Tymczasem święta. Jakoś tak dziwnie. Aż trudno było uwierzyć, że mijał Wielki Tydzień, że palmę się święciło i były rekolekcje. Ale cóż, czasy cywilizacji, globalizacji i wszystko to teraz gna do przodu. Zapyta lokatorów swoich – co oni robią? Czy coś może razem wykombinujemy? Jakoś da sobie radę z tym okresem. W ogóle przestanie rozmyślać. Tylko będzie się starał przeczekać i już. Niedzielę po pracy miał wolną i poniedziałek też. To był fajny czas. Słońce świeciło, grzało niemalże. Sąsiad Hui zaaranżował z właścicielem wymienię łóżka na podwójne w pokoju, by wraz z Moniką spało się lepiej i kolorowo. Ciszył się, że mało płacił. Dużo zarabiać, a mało wydawać na mieszkanie, by móc odłożyć, zaoszczędzić i kupić sobie coś albo przywieźć do Polski Święta Wielkanocne stały się faktem i od jutra będzie inaczej z drogą krzyżową w kościele, ze święconką w sobotę i niedzielę itd. Niedaleko domu znajdował się kościół, trochę inny niż Polski, gdyż wyglądał bardziej na zamek niż kościół, ale tutaj wszystko tak wyglądało, że czuło się tę monarchii mocarstwowość na każdym kroku, do której zdąrzył już się przyzwyczaić. Wszystko było robione z rozmachem. Z myślą o królowej. Tak czy siak ten kościół był pod wezwaniem Jezusa Chrystusa. Otwarty codziennie popołudniami do późna w nocy. Gdy tam wszedł po drodze do pracy wewnątrz spotkał ludzi, którzy się modlili i zapalali świece dosłownie wszędzie. W kościele panował półmrok, jedynie świece zapalone i rozstawione wszędzie, na klepisku, na stołach, na ołtarzu, tworzyły niepowtarzalny klimat i atmosferę do modlitwy i reflekcji po dobrze spędzonym dniu. Chciał tam zostać dłużej, ale nie mógł. Przeżeganał się i spostrzegł tuż przy drzwiach kobietę z koloratką, ksiądza z koloratką i siostrę zakonna przy stoliku z broszurkami, ciasteczkami i ciepłymi napojami w termosach. Nic tylko usiąść i delektować się ciszą i świętością tego miejsca.\nSpis treści Cytat Część I Część II Część III Część IV Część V Część VI Część VII\nAutor: Arkadiusz Zadmowski\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Kropka-ebookRO/p0209434i020" target="_blank" title="Kropka [Arkadiusz Zadmowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Kropka [Arkadiusz Zadmowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Nim jednak przejdziemy do cennika, przypomnijmy sobie najważniejsze fakty dotyczące Alfy Romeo Giulii. Nad stylistyką auta nie trzeba się chyba specjalnie rozwodzić. Chyba tylko zatwardziały i lekko niedowidzący przeciwnik włoskiej motoryzacji będzie oponował, gdy o Giulii będzie się mówiło, jako o jednym z najładniejszych współczesnych sedanów. Również nad wnętrzem najnowszego modelu Alfy jej projektanci poświęcili sporo czasu i również tu efekty są więcej niż udane. Dobrej jakości materiały, kształt zegarów czy deski rozdzielczej - na te elementy z pewnością każdy, kto będzie miał przyjemność zasiąść w kabinie Giulii, zwróci swoją uwagę.\nDo wyboru będą cztery wersje silnikowe. Fani diesle otrzymają 2,2-litrową jednostkę z rodziny Multijet II w dwóch wariantach mocy - 150 i 180 KM, z maksymalnym momentem obrotowym równym 380 (1500 obr/min) i 450 Nm (1750 obr/min) odpowiednio. Napęd na koła tylnej osi będzie trafiał za pośrednictwem 6-biegowej manualnej przekładni bądź opcjonalnie 8-stopniowego automatu. Z ręczną skrzynią na pokładzie słabsza odmiana wysokoprężnej Giulii osiągnie prędkość 100 km/h po 8,4 s, zaś mocniejsza w czasie o 0,2 s krótszym. W obu przypadkach prędkość maksymalna wynosi 220 km/h. Średnie spalanie ma się wahać w przedziale od 4,2 do 5,3 l/100 km.\nPodstawowym silnikiem benzynowym będzie dwulitrowa, doładowana jednostka o mocy 200 KM i maksymalnym momencie obrotowym 330 Nm, dostępnym od 1750 obr/min. Ta wersja silnikowa współpracować będzie wyłącznie z przekładnią automatyczną.\nZ pewnością jednak najwięcej pożądania wzbudzać będzie topowa odmiana Quadrifoglio z podwójnie doładowanym silnikiem V6 o pojemności 2,9 l. Jednostka ta generuje moc 510 KM i maksymalny moment obrotowy 600 Nm (2500 obr/min). Z takim silnikiem Alfa Romeo Giulia będzie w stanie osiągnąć pierwszą setkę na prędkościomierzu już po 3,9 s, a jej prędkość maksymalna wynosi 307 km/h. Według oficjalnych pomiarów średnie spalanie będzie wynosić 8,5 l/100 km.\nGiulia będzie oferowana w czterech wersjach wyposażeniowych - Giulia, Super, Veloce i Quadrifoglio, przy czym ta ostatnia jest naturalnie zarezerwowana wyłącznie dla najmocniejszego silnika, zaś Veloce dla wersji z napędem na cztery koła, która pojawi się na rynku pod koniec roku i będzie oferowana zarówno w wariancie benzynowym, jak i wysokoprężnym.\nCennik Alfy Romeo Giulia zaczyna się od kwoty 139.000 zł za słabszą odmianę wysokoprężną z manualną przekładnią, zaś wersja z automatem kosztuje 10 tys. zł więcej. Nie znamy niestety jeszcze ceny podstawowej "benzyny" (ogłoszona ma zostać na początku czerwca), za to topowa odmiana kosztować będzie 359 tys. zł.


Franciszkanie dla pokoju | NIEPOKALANOW.PL\nW sobotni wieczór, 4 marca 2017 r., w klasztornym refektarzu niepokalanowska wspólnota spotkała się z asystentami generalnymi zakonu franciszkanów: o. Józefem Blayem i o. Alphonsem Vazhappanadym.\nO. Józef wyraził głęboką radość, że mógł zobaczyć życie i działalność Niepokalanowa na własne oczy. Świętego Maksymiliana poznawał w Kenii, dzięki pracującym tam franciszkańskim misjonarzom z Polski. Podkreślił, że zarówno św. Maksymilian, jak i to miejsce, które on założył, to wielki dar dla zakonu i dla całego Kościoła. Podziękował też braciom z Niepokalanowa za podtrzymywanie tego dziedzictwa.\nW swojej wypowiedzi ukazał, czym zajmuje się jako delegat ojca generała ds. sprawiedliwości, pokoju i integralności środowiska. Zaznaczył, jak bardzo ważny jest to aspekt charyzmatu franciszkańskiego i jak potrzebna jest troska o naszą Planetę, co jest też głębokim wyrazem troski o dusze ludzkie.\nO. Józef zauważył, że Niepokalanów jest pięknym miejscem i dobrze byłoby jeszcze bardziej to ukazać, aby z tego miejsca roznosiło się orędzie troski o środowisko. Zachwyciła go swoista symbioza braci żyjących w Niepokalanowie z przyrodą, czego wyrazem jest obecność zwierząt, stawu rybnego i pszczół, a także sadów i pól uprawnych.\nPrzykładem dobrych relacji i pracy dla pokoju o najbliższe środowisko jest także posługa braci strażaków, która - według o. Delegata - jest pomostem służby pomiędzy ludźmi a klasztorem.\nNatomiast o. Alphonse zwrócił uwagę, że swoje powołanie zawdzięcza "marzeniom" świętego Maksymiliana, który bardzo pragnął założyć Niepokalanów w jego ojczyźnie -w Indiach. Przypomniał, że Święty z Niepokalanowa w 1932 r. "dotknął" miejsca, w którym o. Alphonse urodził się - Keralę. Marzenie Ojca Kolbego spełniło się dopiero w 1981 r., kiedy to franciszkanie z Malty założyli w Indiach pierwszy klasztor. Obecnie jest to już prowincja, której Patronem jest właśnie św. Maksymilian, i liczy 90 braci - w tym 60 na tzw. formacji; prowincja, która prowadzi trzy misje: w Sri Lance (Cejlon), Karakutcie i Andhra Predesh. W tym roku prowincja obchodzi okrągłą, 10. rocznicę swego powstania.\nO. Alphonse odkrywa, że dziś nasz Pan pragnie, abyśmy odnowili w sobie pasję misyjną - na wzór św. Maksymiliana i samego Niepokalanowa, który zawsze był przykładem zapału misyjnego, wzorem modlitwy, zaangażowania w pracę, poświęcenia i gorliwości. Poprosił też o dalszą modlitwę o powołania misyjne, gdyż "dziś bardzo potrzeba misjonarzy z pasją".\nJako tłumacz asystentom towarzyszył o. Jarosław Wysoczański - sekretarz generalny ds. animacji aisyjnej (SGAM), który przypomniał sylwetkę tragicznie zmarłego świątobliwego br. Michała Kosi Egah z Togo. Dla niego był on przykładem umiłowania ziemi, której to miłości - zdaniem o. Jarosława - nauczył się w Niepokalanowie.\nO. Józef Blay OFMConv - jest delegatem generalnym ds. sprawiedliwości, pokoju i ochrony stworzenia (GPSC) z kustodii prowincjalnej św. Antoniego z Padwy w Jema (Ghana). Jest odpowiedzialny za animację zakonu w integracji tego wymiaru charyzmatu poprzez współpracę, koordynację i networking z delegatami prowincjalnymi i kustodialnymi w ramach zakonu, a także na zewnątrz.\nO. Alphonse Vazhappanady OFMConv - jest członkiem sekretariatu generalnego ds. animacji misyjnej z prowincji św. Maksymiliana M. Kolbego (Indie) w Bharananganam (Kerala, Indie).


Dlaczego warto postawić na korepetycje online | fudm.es\nHome » Dlaczego warto postawić na korepetycje online\nposted by addmean on Wed, 09/25/2019 - 07:09\nW dzisiejszym świecie powszechnego dostępu do internetu coraz więcej działań, które realizujemy na co dzień możemy zrealizować z udziałem wirtualnej przestrzeni. Online możemy bowiem robić zakupy, dokonywać przelewów, czytać książki, ale również rozmawiać z ludźmi, pracować czy kształcić się.\nW szczególności to ostatnie zajęcie każdego roku ma coraz więcej zwolenników, ponieważ cechuje go wiele zalet. Obecnie nauka online może odbywać się minimum dwutorowo – w sieci możemy zdobyć wymagane kwalifikacje poprzez kształcenie na konkretnych kierunkach albo kształcić się pobierając chociażby korepetycje przez internet. Jest to nowość w branży edukacyjnej, która zyskuje coraz większe grono odbiorców. Jeżeli ma się problem z takim przedmiotem jak na przykład język polski szkoła podstawowa - - i przekazywana w trakcie lekcji wiedza może okazać się niewystarczająca. W takim wypadku korepetycje prowadzone online mogą być dla ucznia świetnym rozwiązaniem. Nie musi on tracić czasu na dojazd na zajęcia a sama nauka przebiega sprawnie i płynnie, a przy tym zazwyczaj jest tańsza niż w przypadku korepetycji prowadzonych w konwencjonalny sposób.\nJeżeli przedstawiony tekst zabrał Cię w niepoznany rejon wiedzy, to świetnie się składa, ponieważ masz możliwość poznać pozostałe informacje tutaj (http://studiopsychologiczne.com/szkolenia/) - wejdź na ten odnośnik oraz poczytaj więcej.\nJednakże czy wyłącznie w tym przypadku internetowe korepetycje mogą stać się najlepszym rozwiązaniem?\nInnym przykładem są chociażby internetowe lekcje do nauki języka – i mowa nie tylko o nauce języka obcego dla Polaków. Również jeżeli chodzi o język polski konwersacje dla obcokrajowców prowadzone online mogą stanowić dla nich niemałe wybawienie. Zanim przyjadą do naszego kraju mogą przysposobić sobie język mieszkając w innym państwie co jeszcze kilka lat temu nie było rzecz jasna możliwe. Oczywiście przez internet korepetycje mogą być przeprowadzane praktycznie w każdym możliwym zakresie – należy tylko znaleźć interesujący nas wariant.\nW ten sposób mogą kształcić się tak uczniowie szkoły podstawowej, jak i ich starsi koledzy kształcący się w liceum lub na studiach. Tak jak już wspomniano jest to nie tylko łatwy i szybki sposób na zgłębienie swojej wiedzy, ale także tańszy.\nJeżeli spodobał Ci się ten artykuł to kliknij w odsyłacz do strony (http://www.tuv.com/poland/pl/kogeneracja.html), który przekieruje Cię do strony, gdzie poznasz ciekawe informacje na ten temat.\nInternetowe korepetycje wiążą się zatem w zasadzie z samymi zaletami, stąd też warto pomyśleć nad tym rozwiązaniem, gdy nasze dziecko ma kłopoty z danym przedmiotem lub gdy sami potrzebujemy wsparcia w tym kierunku.


Szanowni Państwo, w dniu 13 lutego 2018 roku w godzinach 10.00 – 15.00 w siedzibie LGD CIW przy ulicy Drawskiej 6 w Łobzie odbędzie się warsztat refleksyjny w ramach ewaluacji on-going Lokalnej Strategii Rozwoju.\nEwaluacja wewnętrzna (bieżąca, realizowana samodzielnie);\nAnaliza procesu wdrażania i jego efektów oraz zmian w otoczeniu Lokalnej Strategii Rozwoju;\nOmówienie realizacji LSR i działań LGD w roku 2017 – forum dyskusyjne;\nOcena działań i rekomendacje.\nWarsztat refleksyjny - pytania [ ] 48 kB\nW tym miesiącu 4272


Na pokładzie promów Dover-Calais - DFDSSeaways.pl\nNasz prom Côte d'Albâtre na trasie Newhaven-Dieppe odpływa dwa razy na dobę a podróż trwa tylko 4 godziny.\nDzięki wyposażeniu promu (restauracja, bar, kącik zabaw, bar, duże okna oferujące wyjątkowy widok na morze) Twoje wakacje rozpoczną się po wejściu na pokład jednostki. Wszyscy pasażerowie mają dostęp do rozkładanych foteli w trakcie przeprawy, ale można również zarezerwować – za drobną opłatą – prywatną kabinę.\nPosiłki & napoje\nJeśli jesteś głodny to odwiedź restaurację samoobsługową lub zgarnij przekąskę z baru.\nKabiny & rozkładane fotele\nOdpocznij w wygodnym rozkładanym fotelu, w cichym pomieszczeniu lub zdecyduj się na ekstra komfort dodając do rezerwacji kabinę.\nW sklepie na pokładzie znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz – od zabawek przez gry do perfum oraz kosmetyków.\nOdpocznij a dzieciom pozwól bawić się w kąciku zabaw dla dzieci, natomiast nastolatkowie mogą odwiedzić salon gier video lub obejrzeć kreskówki.\nPoznaj bliżej nasz prom Côte d'Albâtre.


Symbole wielkanocne - co znaczy jajko, a co chleb w koszyczku wielkanocnym? - Uroczystości rodzinne - Polki.pl\nMonika Poniatowska / 10.02.2020 16:21\nHistoria błogosławienia pokarmu w Wielkanoc sięga VIII wieku, w Polsce zaś pierwsze wzmianki pochodzą z XIV stulecia. Najpierw święcono tylko pieczonego baranka. Następnie pojawiały się kolejne elementy: ser, masło, ryby, olej, pokarmy mięsne, ciasto i wino. Na końcu koszyczek wielkanocny został uzupełniony jajkiem i pozostałymi składnikami. Dawniej część święconki ofiarowywano księdzu i ubogim.\nCo oznaczają poszczególne symbole wielkanocne?\nSymbolizuje nowe życie, odrodzenie, którego dokonał Zmartwychwstały, zwycięstwo życia nad śmiercią. Otwarte i przekrojone oznacza otwarty grób. W niedzielę wielkanocną dzielimy poświęcone jajko na tyle części, ile jest osób w rodzinie, następnie wszyscy składają sobie życzenia. Według tradycji trzeba swój kawałek zjeść na stojąco… ma to chronić przed bólami krzyża.\nW tradycji starotestamentalnej był symbolem ofiary całopalnej, w Nowym Testamencie – zwycięskiego Chrystusa. Często obok niego stoi chorągiew wielkanocna – w kolorze białym, złotym i czerwonym. Pojawia się też napis "Alleluja". Postawiony na stole baranek wielkanocny przypomina o tym, że Chrystus odkupił nasze grzechy, a my jesteśmy zaproszeni na ucztę pańską.\nWe wszystkich kręgach kulturowych oznacza dostatek, jest pokarmem niezbędnym do życia. W tradycji chrześcijańskiej zawsze był symbolem nad symbolami – przedstawia przecież Ciało Chrystusa!\nOznacza dostatek, gościnność. To minerał życiodajny. Wierzono, że posiada moc odstraszania zła. To także oczyszczenie. „Sól ziemi" - tak w Kazaniu na Górze Chrystus nazwał swoich uczniów.\nZapewnia zdrowie i płodność, a także dostatek. Kiedyś należało do rarytasów z najwyższej półki. Do koszyczka dawniej wkładano szynkę. Od XIX wieku prym wiedzie słynna polska kiełbasa.\nCzęsto na kartkach świątecznych, na stołach i w czekoladowej oprawie pojawia się zajączek – jest on symbolem odradzającej się przyrody, wiosny i płodności.\nStylowy koszyk wielkanocny do 50 zł! Postaw na dekoracje zamówione przez internet i ze zniżką online, publikowaną na stronie duka-com kod rabatowy.\nW niedzielę wielkanocną świętujemy z bliskimi, biesiadujemy, nadrabiamy 40-dniowy post. W poniedziałek natomiast musimy swoich bliskich i znajomych porządnie oblać wodą. Taki jest kolejny symbol Wielkanocy, więc wszyscy jesteśmy usprawiedliwieni!\nCzęsto niepoprawnie wymawiany jako ”Śmingus Dyngus” ma w Polsce długą tradycję. Łączy w sobie dwa obrzędy. Śmigus był składaniem sobie wizyt oraz smaganiem po nogach witkami wierzby, oblewaniem wodą czy perfumami. Zabieg ten miał pomóc w uleczeniu się z brudu, chorób, a także grzechu. Dzięki Dyngusowi natomiast można było się wykupić od napaści pisankami.\nTreść artykułu została pierwotnie opublikowana 25.03.2010\nCzytaj więcej na temat świąt wielkanocnych:\nWielki Czwartek - zwyczaje i tradycje\nWielki Piątek - obrzędy i tradycje związane z tym dniem\nWielka Sobota - tradycje i historia\nWierszyki na Wielkanoc z barankiem, zajączkiem i kurczakiem\nŚniadanie wielkanocne - sprawdzone przepisy\nWegetariańska Wielkanoc - najlepsze pomysły\nPrzepisy na wielkanocne sałatki\nTagi: wielkanoc, święta, koszyczek wielkanocny\nGdzie wybrała się rodzina Małgosi Rozenek-Majdan na święta wielkanocne?


Ogłoszenia duszpasterskie – Niedziela – XVIII. zwykła – Święto Przemienienia Pańskiego – 06.08.2017 – Parafia Bł. Anieli Salawy w Krakowie\nOgłoszenia duszpasterskie – Niedziela – XVIII. zwykła – Święto Przemienienia Pańskiego – 06.08.2017\nDzisiaj: nieszpory niedzielne o godz. 17.30 – w sposób szczególny będziemy modlić się w intencji Pielgrzymów, którzy wyruszyli dzisiaj w XXXVII. Pieszej Pielgrzymce Krakowskiej na Jasną Górę.\nW nowym tygodniu: *We wtorek – wspomnienie Św. Dominika, kapłana. *W środę – święto Św. Teresy Benedykty od Krzyża (Edyty Stein), dziewicy i męczennicy – patronki Europy. *Czwartek – święto Św. Wawrzyńca, diakona i męczennika; jak w każdy czwartek wystawienie i adoracja Najświętszego Sakramentu od godz. 17.00. *W piątek – wspomnienie Św. Klary, dziewicy.\nW przyszłą niedzielę zmiana tajemnic różańcowych i Msza Św. w intencji Wspólnot: Żywego Różańca i Apostolatu MARGARETKA o godz. 18.00 – zapraszamy również osoby, które chciałyby dołączyć do tych modlitewnych Wspólnot w naszej parafii – prosimy o kontakt w zakrystii lub kancelarii. Również w przyszłą niedzielę będziemy dziękować Panu Bogu za beatyfikację naszej Patronki: Bł. Anieli Salawy, której dokonał 26. lat temu na Rynku krakowskim Św. Jan Paweł II.\nRodzina Wincentyńska przeżywa w tym roku Jubileusz 400. – lecia Charyzmatu Św. Wincentego a Paulo – o czym w naszym kościele przypomina wystawa w bocznej kaplicy – natomiast ogólnopolskie obchody planowane są 23. i 24. września w bazylice Św. Wincentego a Paulo w Bydgoszczy z udziałem Wincentyńskich Wspólnot z całej Polski pod przewodnictwem Przełożonego Generalnego naszego Zgromadzenia Ks. Tomasza Mavrica CM. Planujemy wspólny wyjazd na wspomniane uroczystości – zainteresowane osoby prosimy o kontakt do końca sierpnia w zakrystii lub kancelarii parafialnej.\nNiech błogosławieństwo Boga, które za chwilę przyjmiemy, umacnia nas w chrześcijańskiej przemianie i wierności Bożemu słowu, które niesie nam obietnicę przyszłej chwały i zwycięstwa.


"Koty" to jeden z najsłynniejszych tytułów musicalowych wszech czasów. Dzieło Andrew Lloyda Webbera z 1981 roku doczekało się wielu adaptacji i nie ma chyba żadnego fana musicali, który nie widziałby tego widowiska. W styczniu 2020 filmowa wersja "Kotów" z gwiazdorską obsadą trafi do polskich kin - my już go widzieliśmy i obawialiśmy się koszmarów nocnych po zobaczeniu ludzi-kotów, którzy na dwóch łapach tańczą na grobach. Już pierwszy zwiastun tej produkcji wywołał komentarze, że "Koty" będą najbardziej przerażającym i paskudnym filmem ze względu na efekty specjalne. Aktorzy zostali komputerowo "przerobieni" na koty i wygląda to naprawdę dziwnie. Gdy jest się w teatrze i widzi aktorów przebranych za koty można to jakoś przełknąć, ale wygenerowane komputerowo futerko kota na Ianie McKellenie, który pije podejrzaną substancję z miski niczym kot, nie da się zapomnieć. Czy zatem warto wybrać się do kina na najnowszą wersję "Kotów"?\nAkcja filmu zaczyna się w podejrzanej dzielnicy, gdzie widzimy jak pewna kobieta wyrzuca swoją kotkę Victorię, w którą wcieliła się Francesca Hayward. Przestraszone zwierzę spotyka inne koty, które opowiadają jej, że raz do roku odbywa się wyjątkowy bal. Patriarcha rodu kociego wybiera kota, który trafi do Kociego Nieba, by odrodzić się i stać się tym, kim chce. W celu przekonania do siebie najważniejszej kocicy, każdy z uczestników balu musi jej zaśpiewać piosenkę o swoim życiu.\nVictoria poznaje po kolei kolejne koty, które śpiewająco opowiadają jej o sobie. Oczywiście jak na musical przystało nie zabrakło widowiskowych tańców, które były bardzo groteskowe - w końcu aktorzy tańczyli na dwóch nogach, wywijali ogonami i słodkimi uszkami. Niby ruszali się jak ludzie, ale potem syczeli i pili mleko niczym koty. To przemieszanie ludzkich cech z kocimi powodowało, że trudno było się skupić na fabule filmu.\nTak naprawdę film opiera się na piosenkach kolejnych kociaków opisujących swoje życie. Świetnie w roli grubej kotki marzącej o karierze na największych scenach wcieliła się Rebel Wilson. Aktorka dobrze sprawdza się w rolach komediowych, co chociażby potwierdziła w "Jak romantycznie!" Netfliksa. W "Kotach" pokazała jak udało jej się wyszkolić myszy, w które... wcieliły się dzieci. Mało przerażająco? Kotka w pewnym momencie rozpięła swoje futro, które okazało się wierzchnim strojem. Wciąż mało przerażająco? Prezenter James Corden, który gra tłuściutkiego kota, wskakuje do śmietnika, żeby zjeść resztki... W tym filmie absurd goni absurd.\nBrawa należą się również Jasonowi Derulo, który zagrał fircyka Rum Tum Tuggera i zawojował serca nie tylko kotów, ale również widzów. Trzeba przyznać, że wśród bardzo ekscentrycznych kotów, najbardziej blado wypada główna bohaterka, czyli kotka Victoria, która ma cały czas irytującą, zdziwioną minę. Słynny utwór "Memory" zaśpiewała Jennifer Hudson wcielająca się w rolę Grizabellę. Jej vibrato i płaczliwy śpiew jednak spowodował, że cały urok piosenki gdzieś prysł. Tęskniłam za Barbrą Streisand, która wykonała mistrzowsko ten utwór, lekko i wzruszająco.\nNiestety nawet gwiazdorska obsada nie uratowała tego filmu, chociaż trzeba przyznać, że to naprawdę ciekawe doświadczenie móc zobaczyć znane nazwiska, jak Iana McKellena, Judi Dench, Idrisa Elbę czy Taylor Swift w puchatych futerkach. Nie jestem fanką Taylor, ale piosenka "Beautiful Ghosts", którą stworzyła na potrzeby filmu wraz z Webberem, idealnie wpisała się w scenariusz i chwyta za serce. Piosenkarka zagrała drugoplanową rolę Bombalurina, kota wspierającego Macavity, który podstawia wszystkim nogę, by wygrać konkurs.\nCzy warto zobaczyć filmowe Koty? Tak, jeśli jesteś fanem musicali i twórczości Andrew Lloyd Webbera. Ewentualnie może Cię usprawiedliwić ciekawość, by zobaczyć jak ludzie-koty tańczą na szynach kolejowych. Jeśli jednak masz słabe nerwy, lepiej wybierz inny film. Efekty specjalne są na tyle przerażające, że ciężko skupić się na czymś innym. Aktorzy wyglądają źle jako koty, są zbyt mali w porównaniu do przestrzeni, w której się poruszają. Ich tańce w futerkowych ciałach wyglądają dziwnie i widz zastanawia się, czy wyjść z kina, czy może potrzebne są jakieś używki, by przetrwać ten seans. Legendarny musical Webbera na podstawie poezji T.S. Eliota zawsze był bardzo abstrakcyjnym dziełem, ale filmowa adaptacja to już przesada. Niestety, nie pomogła nawet świetna muzyka króla musicalu.


Imprezy i porpozycje na weekend 2-4.12.2005 r. - ePodkarpacie.com\nW niedzielę o godz. 11.00 Filharmonia Rzeszowska zaprasza dzieci i dorosłych na spektakl muzyczno-baletowy „Dziadek do orzechów” Piotra Czajkowskiego. Wszystkie dzieci, które przybędą do filharmonii przywita sam Św. Mikołaj.\nW Filharmonii Rzeszowskiej w niedzielę o godzinie 19.00 odbędzie się niezwykły koncert Grażyny Auguścik, Cracow Klezmer Bend i Johna McLean. W programie: muzyka klasyczna, bałkańska, polska, żydowska oraz jazz. Bilety w cenie 30 zł normalny i 20 zł ulgowy. >>>Kalendarium Roczne Filharmonii Rzeszowskiej\nRzeszów – BWA zaprasza\nBiuro Wystaw Artystycznych w Rzeszowie zaprasza na dwie wystawy. W dolnej sali wystawowej Domu Sztuki trwa wystawa malarstwa Walentego Wróblewskiego z Lublina. Artysta uprawia malarstwo, grafikę, rysunek, często łącząc te techniki ze sobą. – Nie mam formułki na określenie mojej twórczości. Wiem tylko, że jest ona rejestrem intuicyjnie sugerowanych spostrzeżeń i skojarzeń – mówi Walenty Wróblewski.\nNatomiast w Galerii Małej można oglądać obrazy Barbary Victorii Bokoty. Artystka urodziła się w 1967 roku w Ropczycach. Uprawia malarstwo sztalugowe, akwarelę, rysunek i grafikę użytkową. W swej twórczości dużą wagę przywiązuje do pejzażu. Maluje w plenerze. Pod motywem z pozoru sielskich widoków ukrywa wiele przemyśleń i emocji.\nStalowa Wola – W stronę Schulza\nMuzeum Regionalne szykuje wystawę prac inspirowanych twórczością Brunona Schulza. Znajdą się na niej dzieła kilkunastu artystów, m.in. Beksińskiego, Starowieyskiego, Lebensteina i Horowitza oraz samego Schulza. Wystawa czynna do 11 bm. W sobotę muzeum nieczynne, w niedzielę od godz. 16 do 19, a w pozostałe dni od 8 do 15.30\nStalowa Wola – Walczą o „Łosia”\nW sobotę, w Miejskim Domu Kultury, odbędzie się finałowy koncert Festiwalu „GO Rock”.\nZ ponad 100 zgłoszonych kapel, w koncertach eliminacyjnych zagrało 23. Do finału dostały się: 004 i Monstrum (Rzeszów), Beltaine, Mama Selita i Organizm (Warszawa), Weed (Pruszków), Anofug (Bytom), Majestic (Gdańsk) i Śmielej (Kielce). Jako gwiazda wieczoru wystąpi Corruption.\nZwycięzca dostanie 3 tys. zł, sesję nagraniowa w profesjonalnym studio oraz statuetkę „Dużego Łosia”. Łosia, ale małego, dostanie wybraniec publiczności. Początek koncertu o godz. 18. Bilet – 7 zł. jam\nKnajpa Przystań zaprasza na rodzinne szantowanie z wrocławskim zespołem Pod Masztem. Impreza rozpocznie się w niedzielę, o godz.17 Bilety w przedsprzedaży kupić można za 8zł\nWszystko skupi się wokół wydanego w tym tygodniu przez grupę Hey krążka „Echosystem”. Rzeszowska Akademia będzie jednym z miejsc, przez które przetoczy się zimowa trasa „Echosystem tour”. Znakiem rozpoznawczym grupy jest Kaśka Nosowska, która znów będzie swym śpiewem i tekstami intrygować, wzruszać, ironizować, opowiadać o niebanalnych historiach. Nie zabraknie znanych i uznanych kawałków, jak „Teksański”, „4 pory roku”, „Moja i Twoja nadzieja”, ale będą też nowe, np. grana już często w rozgłośniach radiowych miłosna ballada „Mimo wszystko”. Supportem Heya będzie grupa Penny Lane, w której gra m.in. Wojtek „Lala” Kuderski, na co dzień perkusista Myslovitz, oraz muzycy z Negatyw i Lenny Valentino.\nAkademia, 4 grudnia (niedziela), początek ok. godz.19. Wcześniej , o godz.15 , muzycy spotkają się z fanami w dziale muzycznym Media Markt. Bilety można kupić w CH Europa II (restauracja „Akademia” i sklep muzyczny „Best”). W przedsprzedaży kosztują 25zł. W dniu koncertu -30zł.\nVARIETE i CELLO SESSION\nUNDERGROUND Pub (Rzeszów ul. Matejki 10 )\nStart imprezy godz.18 ; Wstęp: 10 / 12 pl . Koncert , w klimatach Apokaliptyki, rozpocznie grupa Cello Sesion.\nGrupa Variete powstała 20 lat temu. W latach debiutu byli uważani za czołowego przedstawiciela”cold wave”. Kilkakrotnie zagrali na deskach jarocinskich, częstując niepokojącą odmianą surowego gitarowego trasu oraz charakterną poezją, to krzyczącego, to szepczącego do mikrofonu Grzegorza Kaźmierczaka.\nPo wydaniu trzech płyt zespół zawiesił działalność. W miedzyczasie zespół nagrywał płyty z Mikołajem Trzaską, Andrzejem Przybilskim i Karolem Szymanowskim.\nPowracaja najnowszym materiałem „Nowy Materiał”. Płyta ta to skręt w klubowe wręcz bity z elementami dub’u i jazzu, zależny jednak cały czas od charakterystycznej basowej motoryki.\nSanok – Muzyka Młodych\nKoncerty drugiej edycji festiwalu Muzyka Młodych u Franciszkanów, od grudnia odbywać się będą w Sanoku. Inauguracja festiwalu w sobotę, 3 grudnia o godz. 19.15.\nNa pierwszym koncercie pt. „Zdrowaś bądź Maryja” można będzie usłyszeć krakowskiego organistę Łukasza Kmiecika oraz męski kwartet wokalny „Triplum”, specjalizujący się głównie w wykonywaniu muzyki dawnej.\nW sobotę w sali widowiskowej WDK w Rzeszowie odbędzie się kolejna edycja „Podkarpackiego Przeglądu Zespołów Tanecznych – Mikołajki 2005”. Zespoły dziecięce wystąpią w bloku od godz. 10 do 11, młodzieżowe od 13.30 do 15.30. Wstęp wolny.\nOgólnopolski Mikołajkowy Turniej Tańca Towarzyskiego GASIEK 2005\nPod patronatem Prezydenta Miasta Rzeszowa\n4 grudnia 2005 r. (niedziela) Centrum Widowiskowo-Sportowe w Rzeszowie przy ul. Podpromie 10\nczęść I – godz. 9.30\nczęść II – godz. 12.30\nczęść III – godz. 17.00\nBilety: 25 zł (całodzienny), 15 zł (na jedną część), 6 zł (młodzież szkolna). Dzieci do lat 6-ciu – wstęp wolny.\nMikołaj w Heliosie\nW związku ze zbliżającym się Dniem Świętego Mikołaja, Kino Helios w Rzeszowie od soboty do wtorku w godz. 8.30 – 18.30 gościć będzie tego wyjątkowego Siwobrodego Staruszka. Ulubieniec wszystkich dzieci będzie częstował słodyczami, a swoich wybrańców obdarowywał miłą niespodzianką.\nW sobotę, 3 grudnia, w Zielonym Klombie w Rzeszowie odbędzie się pokaz wykonywania dekoracji świątecznych. Floryści zaprezentują najnowsze trendy w zakresie stroików, choinek i ozdób stołu.\nW sobotę o godz. 10 w hallu biurowca Nowy Styl w Krośnie odbędzie się świąteczny kiermasz. Ozdoby świąteczne – kartki, łańcuchy, figurki, stroiki własnoręcznie przygotowali wychowankowie Domu Dziecka w Sanoku. Dochód ze sprzedaży ozdób przeznaczony zostanie na bieżące potrzeby sanockiej placówki (m.in. na organizację zimowego wypoczynku). Kiermasz potrwa do wyczerpania się ozdób.\nShow dla każdego\nW sobotę o godz. 10 w Gminnym Domu Kultury w Głogowie Młp. odbędzie się konkurs „Muzyczny show dla każdego”. Dzieci i młodzież zaprezentują ulubione i popularne utwory znanych piosenkarzy i zespołów muzycznych.\nW niedzielę o godz. 14.30 w Gminnym Domu Kultury w Głogowie Młp. odbędzie się impreza dla wszystkich dzieci. Gościem specjalnym będzie św. Mikołaj, który przygotował niespodzianki dla uczestników mikołajków integracyjnych. Mikołajki umilą występy zespołów tanecznych.\nMiejski Dom Kultury w Lubaczowie zaprasza w sobotę o godz. 18.00 na „Mikołajki Jazzowe”. Wystąpi zespół Globertrotters.\nOperetka i musical\nW piątek o godz. 19 na Zamku Kazimierzowskim w Przemyślu koncert pt. „W krainie operetki i musicalu”. Wystąpią primadonna operetki, sopranistka Grażyna Brodzińska.\nW piątek, po kilkumiesięcznej przerwie- wielkie otwarcie kawiarni BWA. W klimatach rockowo-bluesowych zagra Bezmruta Band. W trakcie koncertu wiele atrakcji, promocji, konkursów i gratisów.\n2 grudnia -wystąpi formacja Stronger Staff Quarted z gitarzystą Markiem Koniecznym\n3 grudnia – koncertowa sobota: Latino Jazz Night\nWieczór z gorącą muzyką, rodem z Kuby i okolic\nGwiazdą wieczoru będzie formacja Latino Jazz Brothers.\nRzeszowski Piano Club (przy ul. Moniuszki 2) zaprasza w piątek na hip hop na żywo, a w sobotę na „barbarkową noc z gwiazdami”. We wtorek w prezencie „mikołajkowa naskoteka”.\nUPSIDE DOWN W sobotę w Formalinie mieszankę punka i melodyjnego hc zaserwuje bydgoski Upside Down. Koncert rozpocznie się o godz. 19. Wstęp -10zł.\nNowo otwarty klub muzyczny Kwadrat przy istniejącej już restauracji (ul. Przesmyk 6) zaprasza w piątek na muzykę klubową: hause, latino, vokal, a w sobotę na przebojowe hity. Wstęp dla osób powyżej 21 roku życia.\nW piątek klub zaprasza na imprezę ASPEKT CREW-RAP NIGHT, która odbędzie się w górnej sali Azyl. Wstęp wolny.\nW sobotę Akademia zaprasza na super imprezę, którą rozkręci DJ-MIKOŁAJ EXHIBICJONISTA. Przyjdź i szalej na maxa. W niedzielę ze swoim repertuarem zagości w Akademii grupa HEJ, która promować będzie swój nowy album! Początek koncertu ok. godz. 19. Bilety: przedsprzedaż 25 zł, w dniu koncertu 30 zł.\nKlub-restauracja Le Madame (ul. Matejki 8) zaprasza w piątek Brown Sugar Party czyli taneczny koktajl muzyczny (muzyka lata 60. – 70.). W sobotę rytmy klubowe. Dobra muzyka taneczna do białego rana. W niedzielę After party. Gra DJ Konrad.\nRzeszowska restauracja (przy ul. Moniuszki 2) zaprasza w piątek na dyskotekę w rytmie lat 60.,70.,80. Początek o godz. 20. W sobotę dancing z muzyką na żywo. Start o godz. 20.\nRzeszowski klub Alibi (ul. Mickiewicza 13) zaprasza w piątek muzyka klubowa, a wi sobotę dyskotekę do białego rana w rytmach samych hitów. Prowadzi dj C:door.\nKlub Imperium w Bratkowicach zaprasza w sobotę na mikołajkową dyskotekę. Zagra gość specjalny dj EL’VIZ. Dla pierwszych 50 osób płyta mix przebojów gratis. Dużo konkursów, niespodzianek i prezentów od Świętego Mikołaja. Dziewczyny do godz. 21.30 wstęp gratis. W niedzielę klub zaprasza na pyszną pizzę.\nLegendarny klub H20 (ul. Rynek 9) zaprasza w piątek i sobotę na dyskotekowe szaleństwo w rytmach r’n’b. Imprezę poprowadzi dj Spinx i jego goście. Wstęp wolny.\nW niedzielę odbędzie się kolejna wyprawa z cyklu „W niedzielę za miasto z przewodnikiem PTTK”. Trasa: Ropczyce – Zawada. W programie m. in. zwiedzanie kościoła sanktuaryjnego i zabytkowej karczmy w Zawadzie. Do przejścia ok. 18 km. Koszt wycieczki 10 zł.\nW góry z „Karpatami”\nW sobotę Klub Górski PTTK „Karpaty” poprowadzi rajd na trasie : Nowosiółki Dydyńskie-Kalwaria Pacławska-Wysoka Góra-Sopotnik-Leszczyny-Łysa-Bryłowa-Makowa. Długość trasy ok. 14 km. Zbiórka chętnych o godz. 7.10 na dworcu PKS w Przemyslu.\nMikołajkowy Turniej z cyklu „Przemyskie Talenty” Młodzieżowy Dom Kultury. Sobota, od godz. 9.30. Wystartować może każdy.\nEmocje pod siatką.\nMikołajkowy turniej siatkówki kadetek ,z udziałem drużyny z Łańcuta, Rzeszowa i Jarosławia . hala przy ul. Sikorskiego. Niedziela, od godz. 9. Wstęp jest darmowy.\nXXI ZAWODY BARBÓRKOWE O LAMPĘ GÓRNICZĄ\n3 i 4 grudnia br. na Torze Lodowym Błonie w Sanoku odbędą się – XXI Zawody Barbórkowe o Lampę Górniczą – główną nagrodę Dyrektora Naczelnego Przedsiebiortwa Górnictwa Nafty i Gazu Oddział w Sanoku.\nZawody rozgrywane są w ramach Pucharu Polski i Ogólnopolskich Zawodów Klasyfikacyjnych.\nRozpoczynają się 3 grudnia o godz. 16,00, oraz 4 grudnia o godz. 10,00. Uczestniczą wszyscy najlepsi zawodnicy, którzy aktualnie nie startują na zawodach Pucharu Świata.\nWe wtorek, 6 grudnia, w sali widowiskowej MDK w Lubaczowie odbędzie się spektakl „Ach, te Muminki” w wykonaniu Dzieciencego Teatru „Lentylki”. W programie: wizyta św. Mikołaja i wręczenie prezentów.\nKoncert zespołu Makossa odbędzie się 9 grudnia o godz. 19.00 w restauracji Pod kominkiem w Komańczy. Cena biletów 20 zł.\nEstrada Rzeszowska zaprasza na „Halkę” Stanisława Moniuszki w wykonaniu Opery Śląskiej. Operę podziwiać będziemy mogli w sali Filharmonii Rzeszowskiej 10 grudnia o godz. 17.00. Bilety w cenie 40 zł.\nXXIII Spotkanie Cymbalistów\nWojewódzki Dom Kultury w Rzeszowie zaprasza na XXIII Spotkanie Cymbalistów, które odbędzie się 10 (w godz. 11.00 – 14.00) i 11 grudnia (godz. 15.00) w klubie Bohema WDK.\nJeśli chcesz sprzedać lub zamienić sprzęt narciarski przyjdź na giełdę narciarską, która odbędzie się 10 grudnia w budynku restauracji „Pod kominkiem”. Początek o godz. 10.30.\nSuper Nowości, GC „Nowiny”,\nA TAKŻE W PRZEMYŚLU:\n2 grudnia (piątek), godz. 19.00 -Koncert „W krainie operetki i musicalu” – Primadonna operetki Grażyna Brodzińska – sopran oraz Andrzej Kostrzewski – baryton, Jerzy Ostapiuk – bas, Mirosław Feldgebel – fortepian. Koncert prowadzi Jerzy Woźniak. (sala widowiskowa Zamku Kazimierzowskiego)\n4 grudnia (niedziela), godz. 11.00 – „Mikołajki Fredrowskie” : Bajka H.Ch. Andersena „Królowa śniegu” – org.: Tow. Dramatyczne im.A. Fredry „Fredreum” oraz PCKiN (Zamek Kazimierzowski)\n„Jan Kasprowicz – w 145. rocznicę urodzin” (od 16 listopada do 10 grudnia)\n„Najpiękniejsze miejsca świata” – wystawa książek krajoznawczych (od 1 do 15 grudnia)\n11.11 – 6.12 – Jurek Lis – malarstwo , Jubileusz 25-lecia pracy twórczej.\nUrodził się w 1954 roku. Studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. Dyplom otrzymał w 1980 roku w pracowni malarstwa Konrada Jarodzkiego. Laureat wielu nagród i wyróżnień Trzykrotny stypendysta Ministra Kultury i Sztuki.\n5.11 – 4.12.2005 r. w Galerii ARP w Krasiczynie można obejrzeć wystawę prac Marleny Makiel-Hędrzak i Renaty Szyszlak-Niewiadomskiej.\nCentrum Kulturalne- 30 lat instytucji wojewódzkiej


Agencja Moody's obniżyła ratingi 26 włoskich banków - WP Finanse\nAgencja Moody's obniżyła ratingi 26 włoskich banków\n15.05. Nowy Jork (PAP/AFP, AP) - Amerykańska agencja ratingowa Moody's obniżyła w poniedziałek oceny 26 włoskich banków, tłumacząc decyzję pogorszeniem koniunktury sektora...\n15.05. Nowy Jork (PAP/AFP, AP) - Amerykańska agencja ratingowa Moody's obniżyła w poniedziałek oceny 26 włoskich banków, tłumacząc decyzję pogorszeniem koniunktury sektora finansowego. Perspektywa dla wszystkich tych banków jest negatywna.\nDługoterminowa ocena wiarygodności kredytowej banków została obniżona o jeden poziom w przypadku 10 instytucji, w tym dwóch największych: UniCredit i Intesa Sanpaolo (do poziomu A3), które kontrolują jedną trzecią aktywów włoskich banków. Nota trzeciego banku kraju - Banca Monte dei Paschi di Siena (BMDP) - została obniżona o dwa stopnie (do Baa3), a czwartego - Banco Popolare - o jeden (również Baa3).\nOsiem innych banków ma oceny obniżone o dwa stopnie, sześć - o trzy, a rating dwóch banków spadł o cztery stopnie.\nW przypadku wszystkich ocenianych banków perspektywa jest negatywna, co oznacza, że Moody's rozważa dalsze obniżenie ratingów, jeśli problemy finansowe pogłębią się w przypadku "przedłużającej się recesji", a także w razie obniżenia noty Włoch (obecnie A2).\nW komunikacie agencja oświadczyła, że "oceny włoskich banków należą obecnie do najniższych spośród rozwiniętych krajów europejskich, co odzwierciedla ich kruchość w niesprzyjającym kontekście ekonomicznym we Włoszech i Europie".\nW lutym agencja ostrzegała, że rozważa obniżenie not 114 europejskich banków z powodu kryzysu w strefie euro i obniżenia ocen wielu europejskich krajów. (PAP)