Czym jest klasyczny trening hipertroficzny - Jesteś Fit\nW świecie ćwiczeń, treningi i rutyny są codziennie udoskonalane. Każdy dzień przynosi nową różnorodność treningów do różnych celów. Obiecują większą strukturę i precyzję. Ale nie zapomnij o klasycznych metodach; wiele osób wciąż na nich polega.\nKażdy, kto jest zainteresowany hipertrofią, z łatwością zrozumie takie instrukcje, jak „cztery zestawy po dziesięć powtórzeń”. Tradycyjna metoda wciąż istnieje i jest szanowana przez wiele osób. W połączeniu z wysokobiałkową dietą i odpowiednim odpoczynkiem, klasyczny trening hipertroficzny może pomóc wyćwiczyć dużą masę mięśniową.\nCo więc należy wiedzieć o klasycznej metodzie budowania mięśni?\nPo pierwsze, wielu początkujących, którzy nastawieni są na rozrost mięśni, popełnia błąd ignorując szczegóły klasycznej metody. Trzeba wziąć pod uwagę coś więcej, niż tylko skupić się wyłącznie na kolejnych seriach i powtórzeniach.\nW większości przypadków ludzie przyjmują ogólne podejście do hipertrofii i zapominają o ważnych aspektach, które mogłyby znacznie ulepszyć ich treningi. Niektóre z tych kluczowych czynników obejmują:\nCzas odpoczynku między zestawami\nCzas odpoczynku między ćwiczeniami\nLiczbę ćwiczeń na mięsień\nTempo ćwiczeń: fazy ekscentryczne i koncentryczne\nJednak nie znalezienie idealnej równowagi dla tych czynników zmniejsza postęp. Z tego względu podzielimy etapy treningu hipertroficznego na trzy poziomy, aby lepiej zrozumieć, jak postępować zgodnie z bardziej wydajną rutyną:\nPodstawowy trening hipertroficzny\nPodstawowy trening pomaga jedynie przygotować ciało. Najpierw, początkujący musi utrwalić nawyk treningu, aby podążać w kierunku głównego celu, jakim jest budowanie mięśni.\nDodatkowo, podstawowy trening może służyć również innym celom, takim jak budowanie mięśni, które są mniejsze od pozostałych. Oto prosty przewodnik:\nDni ćwiczeń: 3 dni w tygodniu\nLiczba powtórzeń w zestawie: 8-10 powtórzeń w serii\nCzas regeneracji między zestawami: 60 sekund do 90 minut\nSzybkość treningu: 1 sekunda dla fazy koncentrycznej i 2 sekundy dla fazy ekscentrycznej\nCzas odpoczynku między ćwiczeniami: 2 lub 3 minuty\nIlość ćwiczeń na mięsień: 4 ćwiczenia na duże mięśnie, 2 ćwiczenia na małe mięśnie\nLiczba serii w ćwiczeniu: 3 serie\nŚrednio zaawansowany trening hipertroficzny\nPo zakończeniu etapu dla początkujących, ćwiczący może przejść na poziom średnio zaawansowany, który jest dłuższy i bardziej wymagający pod względem fizycznym. W fazie średnio zaawansowanej postęp przychodzi powoli, ale ćwiczący musi idealnie wykonywać swoje treningi i zawsze przestrzegać następujących wskazówek:\nCzas trwania: 6-8 miesięcy\nDni ćwiczeń: 4-5 dni w tygodniu\nLiczba powtórzeń w zestawie: 8-12 powtórzeń w serii\nCzas regeneracji między zestawami: około 60 sekund\nSzybkość treningu: 2 sekundy dla fazy koncentrycznej i 2-3 sekundy dla fazy ekscentrycznej\nCzas odpoczynku między ćwiczeniami: 2 minuty\nIlość ćwiczeń na mięsień: 4 ćwiczenia na duże mięśnie, 3 ćwiczenia na małe mięśnie\nLiczba serii w ćwiczeniu: 4 serie\nZaawansowany trening hipertroficzny\nWreszcie – osoby, które od dłuższego czasu wykonują trening hipertroficzny mogą przejść do bardziej zaawansowanych ćwiczeń:\nDni ćwiczeń: 465 dni w tygodniu\nCzas regeneracji między zestawami: 60 sekund\nSzybkość treningu: 2 sekundy dla fazy koncentrycznej i 2-4 sekundy dla fazy ekscentrycznej\nCzas odpoczynku między ćwiczeniami: 1 minuta\nIlość ćwiczeń na mięsień: 6 ćwiczeń na duże mięśnie, 4 ćwiczenia na małe mięśnie\nLiczba serii w ćwiczeniu: 4-5 serii\nPamiętaj o tych ważnych aspektach\nOprócz tego, co wspomniano powyżej, należy pamiętać o jeszcze ważniejszych aspektach. Na przykład, o wykonywaniu minimalnej liczby ćwiczeń układu oddechowo-krążeniowego oraz aerobowych. Uzupełniając ćwiczenia hipertroficzne, możesz poprawić wszystkie elementy swojego ciała, a nie tylko siłę mięśni.\nCo więcej, po osiągnięciu zaawansowanego poziomu treningu można również rozważyć wykonanie supersetów. Supersety łączą ćwiczenia dla różnych mięśni.\nDodatkowo, inne opcje to podwójne lub potrójne sety, które są treningami łączącymi odpowiednio dwa i trzy ćwiczenia dla tego samego mięśnia. Te kombinacje ćwiczeń składają się na popularne treningi, takie jak ćwiczenia HIIT lub treningi dnia CrossFit.\nPionierzy treningu hipertroficznego zapomnieli o jednym\nJeden ważny aspekt został pominięty w początkach współczesnej rozbudowy mięśni: czynnik neuronowy, czysta i twarda siła. Możesz dać mu świetny trening z trzema lub czterema powtórzeniami i wzmocnić swoje neurony.\nPodczas, gdy badania wykazały, że niektóre harmonogramy treningu wprowadzają dużą różnicę w kwestii wyników, należy przeprowadzić jeszcze wiele innych badań, aby wyciągnąć jakiekolwiek wnioski.\nW każdym razie, dobrą wiadomością jest to, że każdego dnia uczymy się coraz więcej o zwiększaniu objętości i siły w różnych włóknach mięśniowych. Maksymalnie wykorzystaj swoje zasoby, aby osiągnąć swoje cele!\nTrening z obciążeniem jest bardzo efektywny i ma wiele zalet, ale czy jego właściwości nie są odrobinę przeceniane? Przeczytaj ten wpis i sprawdź! Przeczytaj więcej »\nTrening pump jest niezwykle skuteczny i doskonale opracowuje mięśnie oraz zwiększa masę mięśniową. Czytając dzisiejszy artykuł poznasz najważniejsze informacje na jego temat. Jeśli akurat starasz się zwiększyć swoją masę mięśniową,…


Babski kurnik - odcinek 43 - Kontrola tolerancji - OOL24.pl\nBabski kurnik – odcinek 43 – Kontrola tolerancji\nPaździernik 01, 2014 Babski Kurnik 7 komentarzy\nPogoń za lepszym życiem, wykorzeniła wielu naszych znajomych i przyjaciół w odległe miejsca. Jednym udało się ułożyć życie na obczyźnie, drudzy wracali na stare śmieci z podkulonymi ogonami i odciętymi skrzydłami.\nMojej przyjaciółce się udało. Wyjechała, jest szczęśliwa. Odległość oraz ograniczony kontakt, powodowały, że nasza przyjaźń zaczęła się kruszyć. Gdy wracała na urlop, ubrana w najmodniejsze ciuchy, z zagranicznym akcentem, dostawałam, jak zresztą większość naszej paczki – białej gorączki. W końcu przestałyśmy się zupełnie kontaktować. Dzięki portalom internetowym, nasza znajomość została odświeżona i dostałam zaproszenie, aby ją odwiedzić.\nSłowo „wycieczka” brzmi dla mnie równie zachęcająco, jak „czekolada”, więc spakowałam się, wsiadłam do samolotu i wylądowałam w ogromnym, wielokulturowym mieście. Nigdy nie pomyślałam, że zobaczę Tybetańczyka w tradycyjnym stroju, wchodzącego do jubilera albo kobietę w czarnej burce, odsłaniającej tylko oczy w upalny, słoneczny dzień – byłam przekonana, że takie coś, to tylko w telewizji.\nPostanowiłam miasto poznać na własną rękę. Błądząc po zakamarkach z planem w ręce i jeżdżąc komunikacją, która na marginesie, działała wybornie, poznawałam zupełnie inny świat. Kończyłam wycieczkę i będąc na dworcu, wjeżdżałam schodami w górę. Za mną dwóch mężczyzn prowadziło rozmowę – nie wiedziałam o czym, bo w tym języku potrafię tylko kaszleć. Coś mnie skusiło, aby się odwrócić i zobaczyłam, jak dali sobie buziaka, trzymając za ręce, na których błyszczały te same obrączki.\nOniemiałam. Patrzyłam na nich, jakby byli największym dziwactwem, jakie dane było oglądać moim oczom. Oni zaś, byli jeszcze bardziej zażenowani moim zachowaniem, niż ja sama. W końcu zrobiło mi się głupio. Nikt wokół nie zareagował, oprócz tej staroświeckiej Polki, która myśli, że wszystkie rozumy pozjadała. Nawet gdy wróciłam do domu, miałam ogromny wyrzut sumienia, że zachowałam się w tak prostacki sposób.\nZastanawiałam się, co by było, gdyby tych dwoje przenieść na nasz dworzec. Pewnie babcia siedząca obok, zdzieliłaby ich swoją torebką z książką kościelną w środku, paru dresów z papierosami w dłoniach wyzwałoby ich od ciot. Kobiety nie kryłyby oburzenia, a rodzice zasłanialiby oczy dzieciom. Cała reszta nie kryłaby zgorszenia, opowiadając o tym zdarzeniu wszystkim znajomym. Pewnie znalazłby się taki, co by nagrał i wrzucił do Internetu.\nAle czy homoseksualizm, jest aż tak zły?\nBędąc na tym dworcu, można powiedzieć, że jest do zaakceptowania.\nW starożytnej Grecji uważano, że tylko miłość pomiędzy dwojgiem mężczyzn jest prawdziwa. Dziś, po wielu latach tuszowania i ukrywania się, miłość homoseksualna znowu jawi się w świetle dziennym, próbując zdobyć status normalności. Nie ma co oszukiwać, jest jednym z nieodłącznych elementów naszej ery i chyba nadszedł moment, aby nauczyć się tolerancji wobec niej.\nGdy podejmowaliśmy w gronie znajomych ten temat, zawsze wyróżniałam się ogromną wyrozumiałością i wsparciem dla osób homoseksualnych. Mówiłam, że każdy człowiek ma prawo do szczęścia, a skoro daje mu je osobnik tej samej płci – to musi tak być. Miłość, to miłość – nie ważne, jak jest ubrana.\nTak ten nasz świat jest zbudowany, że są zagorzali zwolennicy i przeciwnicy oraz cała masa ludzi, mówiących: „Niech robią co chcą, byle mnie to nie dotyczy”.\nNo właśnie! A gdyby spojrzeć na ten problem z perspektywy osoby, której to dotyczy bezpośrednio- na przykład rodzica. Wtedy homoseksualizm nabiera zupełnie innego znaczenia. Co czują rodzice, gdy ich jedyne dziecko informuje, że jest innej orientacji? Marzenia o hucznym ślubie, wnukach i normalnym życiu- przepadają.\nJako matka, poruszyłabym niebo i ziemię, jeśli miałoby to pomóc w „wyleczeniu” mojego dziecka. Jednak homoseksualizm to, nie choroba – ta osoba po prostu taka jest, i nic, i nikt jej nie zmieni. Pamiętam pewne zdanie z wykładu psychologii, „Zmusić osobę homoseksualną do bycia heteroseksualną to, to samo, jak zmusić nas, do bycia z osobą tej samej płci”.\nWiem, że dla rodzica to bardzo trudne. Szczególnie w kraju, w którym bardzo wiele łoży się na tradycję. Jednak wydając dziecko na świat, pragnie się dla niego jak najlepiej. Chce się je uszczęśliwić za wszelką cenę, a skoro ono znajduje szczęście w ten sposób to, należy zaakceptować – choć to, nie łatwe.\nJestem ciekawa, co wy sądzicie na temat homoseksualizmu? Jak zwykle, czekam na wasze komentarze oraz wiadomości. Dla przypomnienia podaję mój adres e-mail: janka@ool24.pl\npoprzedni artykuł Perła Powiatu Oleskiego 2014\nnastępny artykułŁukasz Kabaszyn zrezygnował ze stanowiska trenera OKS-u\nDla rodziców to mysi być ogromny szok. Myślę,ze tylko czas jest im w stanie pomoc.\nJeśli chodzi o homoseksualizm to nie mam nic przeciwko . Nie mam nic przeciwko ich małżeństwom. Nie zgadzam się tylko na to ,aby wychowywali dzieci. Skoro tylko mężczyzna i kobieta są w stanie w naturalny sposób miec dziecko, niech tak zostanie.\nHomoseksualizm jest przede wszystkim zaburzeniem osobowości i można go leczyć specjalistyczną terapią. Najlepiej jednak zapobiegać! Stwarzać dzieciom dobre warunki kształtowania osobowości, prawidłowo zintegrowanej seksualności. Najlepszym środowiskiem prawidłowego rozwoju silnej, dobrze zintegrowanej osobowości dziecka jest pełna rodzina, miłość małżeńska matki i ojca, jasno eksponowane w życiu codziennym role kobiety i mężczyzny a także pełna miłości rodzicielskiej akceptacja i afirmacja płci dziecka.\nJanko, ja też będąc na podobnej wycieczce zwróciłam uwagę na to co Ty. Myślę, że my jesteśmy po prostu wścibscy. Zagranicą życie prywatne jest prywatną sprawą każdego człowieka, u nas zaś wszyscy komentują je tak, jak gdyby było publiczną kwestią. Potrzeba chyba lat świetlnych żeby to zmienić, sory, taki mamy klimat:)\nO nich się mówi że kopią glinę???\nDziękuję za wpisy ANONIMA. Fakty z życia najlepiej potwierdzają wyniki badań i rzetelną wiedzę także w temacie HOMOSEKSUALIZMU. Dobrze, że ktoś odważnie odsłania drugą stronę “medalu” , tak reklamowanego i zdaje się modnego..


Cholina i Inozytol 250kaps - cholina w tabletkach - Suplement diety - MagiaZdrowia\nCena: 65,52 zł 78,00 zł 65.52\nKod produktu: 21059347\nCholina i inozytol w tabletkach to witamina B4, która pełni istotną rolę w prawidłowym rozwoju organizmu. Dlaczego? Witamina B4 jest niezbędnym składnikiem każdej ludzkiej komórki. Podobnie jak kwas foliowy ma niebagatelny wpływ na rozwój płodu. Zapobiega jego defektom. Bierze udział w rozwoju układu nerwowego i mózgu dziecka. Niedobory choliny powodują zaparcia, stany lękowe i bóle głowy oraz problemy z sercem. Gdzie szukać naturalnych źródeł witaminy B4? Najwięcej choliny znajduje się w podrobach i żółtku jajka kurzego. Jej zawartość możemy znaleźć także w roślinach strączkowych, rybach i orzechach. Jeśli twoja dieta jest uboga w naturalne źródła choliny – suplement pokryje dzienne zapotrzebowanie na witaminy.\nCholina i inozytol utylizują tłuszcz\nCholina w tabletkach tuż obok kwasu foliowego powinna być najważniejszym suplementem przyjmowanym przez kobiety w ciąży. Witamina B4 pomaga transportować substancje odżywcze przez łożysko. Regularnie zażywane kapsułki zmniejszą ryzyko powstawania wad wrodzonych. Ponadto bierze udział w rozwoju mózgu i rdzenia kręgowego płodu i noworodka. Cholina i inozytol działają razem w procesie utylizacji tłuszczów. Połączone substancje wnikają bezpośrednio do mózgu tym samym wspomagają pamięć.\nCholina dobroczynnie działa na wątrobę\nCholinę w tabletkach zaleca się osobom, u których stwierdzono szczególne stany przeciążenia wątroby. Efektem takiego stanu może być niewłaściwa ciężkostrawna dieta, alkohol i leki. Cholina tabletki bierze udział w procesie regulacji gospodarki lipidowej. Jakie jeszcze funkcje pełni cholina w ludzkim organizmie? Jest odpowiedzialna za tworzenie i utrzymanie prawidłowej struktury komórek. Ponadto kontroluje funkcje mięśni, układu oddechowego i pracę mózgu związaną z zapamiętywaniem. Niedobory choliny mogą objawiać się rozdrażnieniem, stanami lękowymi, zaparciami, bólami głowy oraz dolegliwościami sercowymi. Co więcej niedobory choliny skutkują nadmiernym gromadzeniem się cholesterolu i trójglicerydów w wątrobie. W konsekwencji prowadzi to do stłuszczenia wątroby.


List nieszczęśliwego Schreibicusa do św. Mikołaja\nMój kochany Święty Mikołaju, pisze do Ciebie mały Schreibicus z Niemiec. Chcę Cię poprosić o prezent na święta, bo byłem cały rok grzeczny. Słuchałem rodziców i pani z przedszkola.\nNa początku tylko mam do Ciebie, Mikołaju, prośbę. Nie mów proszę nikomu, że Cię nazywam świętym, bo pani w przedszkolu nam powiedziała, że jest to zabobon. Kościół to wymyślił świętych z areolkami nad głową, co to niby mieszkają w Niebie, bo gdy przebywali na Ziemi, to pełnili dobre uczynki i kochali bliźnich. Nie wiem, Mikołaju, co to znaczy ten zabobon, ale ja jestem pewien, że Ty to napewno jesteś święty, bo tyle prezentów rozdajesz dzieciom na całym świecie. I w ogóle jesteś cały taki fajny.\nNie myśl, Mikołaju, że Tobie się podlizuję, bo chcę prezent. Ja naprawdę bardzo Cię lubię i zawsze czekam. Nawet nocami staram się długo nie spać, żeby Ciebie zastać, gdy przychodzisz po kryjomu do mego domu. Ale jakoś nigdy to mi się dotychczas nie udało. Ale tym razem to Ty, Mikołaju, postaraj się naprawdę przyjść do nas skrycie, żeby ciebie rodzice nie zauważyli. Schowaj też prezent dobrze pod choinkę, aby go nikt nie dostrzegł. Nie chę, aby moi rodzice z powodu wymarzonego przeze mnie prezentu mieli jakieś przykrości. Bo ja chcę Ciebie, Mikołaju, poprosić, tylko ciiiii,... o ołowiane żołnierzyki, z którymi mi nie wolno się bawić.\nPani w przedszkolu zabroniła mi i powiedziała rodzicom, że jeżeli będę się bawić żołnierzykami, to wyrosnę na tego, jak tam ... militarystę (to taki zły pan, który – gdy urósł - sam został żołnierzykiem). A po drugie, Ty tylko się nie śmiej Mikołaju, w przedszkolu każą mi się bawić lalkami. Wychowawczyni mówi, że tak trzeba, bo musi być różnorodność. Różnorodność to jest wtedy, gdy nikt nie wie, kto w przedszkolu jest chłopczykiem, a kto dziewczynką. (To pewnie taka zabawa w przebieranki, choć ona mi się nie podoba). Dopiero jak wyrośniemy, sami o tym zadecydujemy.\nKiedyś u nas w przedszkolu był taki Helmut, który na początku był chłopczykiem, ale kazano mu bawić się lalkami i ubierać się w „dziewczyńskie” ubranka, to on potem poczuł się Helgą i został dziewczynką. Potem znowu mu coś się odmieniło, aż w końcu został neutralny. Na razie nie wiem, co to jest, bo pani nam jeszcze tego nie tłumaczyła. Może to jest tak, że jak ktoś dużo razy się przebiera, to w końcu zapomina, kim on jest naprawdę?\nWiesz, Mikołaju, przyznam Ci się, że niedawno niechcący podsłuchałem, jak mój rodzic A (to po dawnemu znaczy się tata) mówił do rodzica B (czyli do mamy po prawdzie), że nasze przedszkole to zupełnie zwariowało, tylko tego nie wolno mówić głośno. „Bo nam jeszcze naszego Schreibicusa odbiorą”, powiedziała szeptem przerażona mama, oj, przepraszam, chciałem powiedzieć rodzic B. I obaj rodzice zamilkli, rozgladając się wokoło trwożliwie.\nA czy Ty wiesz, Mikołaju, że nam w przedszkolu ze świątecznej szopki zabrali Jezuska, a na Jego miejsce położyli Batmana. Bo Jezuska niektórzy ludzie wcale nie lubią, wyobraź sobie, i nie chcą widzieć Go na oczy. Co innego Batman. To jest superman. Jeżeli Ty, drogi Mikołajku, nie wiesz, co to jest ten superman (nie gniewaj się, ale w Twoim wieku nie wszyscy nadążają za nowinkami), to ja Ci chętnie objaśnię. Superman – to taki super wujek, najsilnieszy od wszystkich na świecie, który nosi maskę i umie nawet latać. Złych ludzi grzmoci, a dobrym - pomaga. Ale Jezuska i tak szkoda. Cóż On biedny winien, że nawet ze stajenki Go ludzie wypędzili...\nAch, Mikołaju, jeszcze nie powiedziałem Tobie, że i świąteczną choinkę w tym roku zabronili nam w mieście wystawić. Nie wolno, bo rodzice dzieci, które przyjechały do nas z dalekiej Efiofii, nie chcą choinki. Może w tej Efiofii choinki nie rosną i dlatego tamtejsi ludzie nie wiedzą, jaka ona jest piękna na święta. Jak płonie setkami kolorowych lampek, girland, gwiazdek i różnych tajemniczych, bajecznych zabawek.\nAle może przyczyna jest też inna. Powiem Tobie w sekrecie, Święty Mikołaju, że jedna moja koleżanka z przedszkola, co to jej rodzic A w policji służy, szepnęła jakoś mi do ucha, że przy choince może być niebezpiecznie w tym roku. Może stać się jakaś krzywda dzieciom. Prawda ona nie wie, jaka, bo jej rodzic nie zdradził tajemnicy. Ale ja myślę, że pewnie chodzi o ostre igliwia, które bywają u choinek i dzieci w zabawie mogą się nimi czasami boleśnie ukłuć. Ale żeby tak z powodu jakichś tam kolec zabraniać choinki, to chyba ci dorośli już naprawdę przesadzają. Jakież to Boże Narodzenie bez świątecznej choinki?\nO jejku. Święty Mikołaju, znowu muszę Cię prosić o dyskrecję, by nikomu nie mówić, że święta nazwałem Bożym Narodzeniem. Teraz tak mówić nie wolno. Dziś prawidłowo się mówi, że jest to święto Wesołego Krasnoludka, patrona dobrej zabawy, beztroskiego życia i wszelkich uciech. A wiesz dlaczego, Mikołaju? Bo święto musi być zdystansowane. Pewnie i tego nie rozumiesz, mój Staruszku. To znaczy takie, żeby nikt z jego nazwy nawet nie domyślał się, jakie to święto. I wtedy wszystkim będzie dobrze, wszyscy będą weseli i szczęśliwi.\nAle ja, mój Mikołaju, szczęśliwy nie jestem. Bo zabrali mi choinkę, Jezuska, mamę z tatą i ołowiane żołnierzyki.\n#15 rosyjski lobbing 2017-12-27 20:43\nUnijna dyrektywa antykadmowa uderza tylko w jedną firmę w Unii Europejskiej – polską Grupę Azoty. Okoliczności jej przyjęcia wskazują, że znowu skutecznie o swoje interesy w Unii zadbała Rosja\n#14 do małego Schreibicusa z Niemiec 2017-12-23 07:04\nJuz niedługo mój drogi Schreibicusie znowu będziesz mógł głośno mówić o świętach. Zobacz jak jest w Polsce. Wszędzie tam, gdzie społeczeństwo oparte jest na Bożej prawdzie nie trzeba się kryć ze swoją wiarą. Czekaj cierpliwie i módl się o nawrócenie swojego kraju.\n#13 ??? 2017-12-21 17:37\nTe masonskie sztuczki nie przejda.I tak Chrystus Zbawiciel wszystko wyprostuje a masoni nawzajem sie powycinaja jak po kazdej szatanskiej rewolucji.Spokojnie kochani bracia i siostry w Chrystusie.Allelluja i do przodu.\nMasz rację. W Polsce odradza się siła chrześcijan.\n#12 do Anatol 2017-12-21 17:36\nI to jest ich obłuda.\n#11 Anatol 2017-12-21 17:35\n"Święty Mikołaju, znowu muszę Cię prosić o dyskrecję, by nikomu nie mówić, że święta nazwałem Bożym Narodzeniem. Teraz tak mówić nie wolno. Dziś prawidłowo się mówi, że jest to święto Wesołego Krasnoludka, patrona dobrej zabawy, beztroskiego życia i wszelkich uciech."\nWłaśnie o to lewakom chodzi. Boże Narodzenie, bez krzyża, Jezusa, modlitwy i dziękczynienia. Spłaszczają święto i chcą je zrównać z halloween, walentynkami i innymi "świętami"... A najlepsze jest to, że ci lewacy zasiadają przy stole, może dzielą się opłatkiem, dają sobie prezenty ... tylko 'biedni' nie wiedzą po co.\n#10 Wilk 2017-12-21 10:14\nTragiczną perspektywę malujesz panie Tadeuszu ale niestety prawdziwą.\n#9 Mirek 2017-12-20 17:52\n#8 Alicja 2017-12-20 16:03\n#7 Ynteligent 2017-12-20 13:20\nBardzo fajna forma artykułu. Temat niewygodny i zamiatany pod dywan. Może to jest to. Może taki przekaz trafi do ludzi\n#6 Priest 2017-12-19 23:05\nNa szczęście jeszcze do takich, opisywanych przez autora felietonu kataklizmów nie dochodzi za często. Prawdą jest, że jeżeli dalej będziemy bierni to tak to się skończy


Mój comfort food z kuchni indyjskiej rodem - Blog parentingowy Ronja.pl\nMój comfort food z kuchni indyjskiej rodem\nTo była studencka impreza kulinarno-alkoholowa. Kolega przyniósł garnek. Podniosłam jego pokrywkę i nagle moje nozdrza uderzył rozkoszny zapach, w którym bez reszty się zakochałam!\nCzy to dlatego, że w tamtych czasach byłam niewybredną studentką, która cały miesiąc musi żywić się żarciem za kilka złotych? Chyba nie, ponieważ minęło już 8 lat, a to danie jest nadal jednym z moich ulubionych comfort food, zwłaszcza zimą. Wydębiłam od kolegi przepis – podobno oryginalna receptura pochodzi z książki Kuchnia Kryszny… wierzę na słowo! Od tamtej pory nieco ją ulepszyłam, m.in. żeby danie się nie przypalało. Jeśli lubicie kuchnię indyjską, koniecznie spróbujcie!\n450g kapusty (to około 1/2 główki)\n1 opakowanie (500 g) pomidorowej passaty\nOkoło 200 ml wody (1 szklanka)\nPrzyprawy dodawane na początku:\nPrzyprawy dodawane na końcu:\n½ łyżeczki kardamonu w proszku (lub 1-2 ziarna kardamonu)\nPotomek jak zwykle pomagał mi gotować. Był zachwycony moździerzem!\n• Kapustę umyć i poszatkować.\n• Ziemniaki obrać i pokroić w kostkę około 2×2 cm.\n• Do dużego garnka z grubym dnem wlać ok. 4 łyżki oleju, wsypać imbir i chilli i chwilę prażyć, uważając, by się nie przypaliły.\n• Po chwili wrzucić ziemniaki pokrojone w kostkę i dusić pod przykryciem, od czasu do czasu mieszając, około 10 minut.\n• Zalać ziemniaki passatą pomidorową, wrzucić kapustę, wszystko dokładnie wymieszać i dusić pod pokrywką dopóki kapusta nie zmięknie. Co kilka minut należy sprawdzać, czy warzywa się nie przypalają i w razie potrzeby dolewać na dno troszkę wody (200 ml łącznie powinno starczyć).\n• W młynku do kawy lub moździerzu utrzeć goździki. Zmieszać z kardamonem, cynamonem, kurkumą i solą. Kiedy kapusta jest miękka dodać ww. Przyprawy i dokładnie wymieszać.\n• Podawać z indyjskimi dodatkami, np. ryżem i koftą z sosem pomidorowym z curry.\nPrzepis pochodzi z mojego „starego” bloga DzikieZiemniaki.pl\nW IKEA znalazłam bardzo pocieszny, pękaty rondelek z serii Senior.\nTaki brzydki, że aż ładny\nPingback: Rozgrzewające warzywa z kuminem jeera i garam masalą - Ronja.pl


2009 Październik — Komputery\nData napisanie postu: Październik 31st, 2009\nW dzisiejszych czasach sprzet, który stanowi najnowocześniejsze wynalazki czy też gadżety cywilizacji spełniają podstawowe znaczenie w naszym życiu. Sprzet w dzisiejszych czasach przybrał nieoczekiwane innowacje, które człowiek początkowo nie mógł do siebie przyswoić, jednak musiał jeżeli chciał iść z duchem czasu. Obecnie w roku 2009 mamy już tak daleko zaawansowany proces innowacji komórkowej, że aż […]\nData napisanie postu: Październik 28th, 2009\nSprzęty elektroniczne zapewniają w dzisiejszych czasach w wielu przypadkach podstawowe funkcje życiowe, rozrywkowe oraz wiele innych, które pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb każdego z nas, użytkowników tego typu urządzeń. W obecnych czasach można wyróżnić wiele różnego rodzaju sprzętów, które są mniej lub bardziej popularne, jednak bez wątpienia są gadżetami, dzięki którym życie każdego człowieka mającego […]\nSprzęt a nowoczesność\nData napisanie postu: Październik 27th, 2009\nW dzisiejszych czasach świat związany z elektroniką jest na bardzo wysokim poziomie, o czym świadczą najnowsze nowinki, jakie można zobaczyć w różnego rodzaju salonach z tego typu sprzętem elektronicznym. W dzisiejszych czasach w dobie informatyzacji oraz elektronizacji sprzet elektroniczny oraz innego rodzaju urządzenia stoją na bardzo wysokim poziomie, dzięki czemu zapewniają nie tylko odpowiednią funkcjonalność […]\nŻycie ludzkie jest w znacznym stopniu uzależnione od pieniędzy. Determinują one nasze zachowanie. Ludzie szukają wszelkich sposobów na zdobycie jak największej gotówki. Obecnie coraz popularniejsza staje się praca bez wychodzenia z domu. Są to rozmaite zlecenia związane z informatyką. Może to być np. tworzenie stron internetowych. Każdy sklep czy przedsiębiorstwo wie, że odpowiednia reklama w […]\nGadżety ciąg dalszy\nData napisanie postu: Październik 25th, 2009\nNajogólniej pisząc kamerą cyfrową nazwać można urządzenie, które rejestruje zapisany głos oraz film w postaci cyfrowej najczęściej na taśmie DV oraz DVD. Głównym elementem ukrytym w istocie działania „cyfrówek” jest matryca, spośród których można wyróżnić dwa rodzaje, a mianowicie: matryca CMOS oraz matryca CCD. Fenomen kamer cyfrowych polega na fakcie, iż zapis z takiej kasety […]\nGadżety XII wieku\nData napisanie postu: Październik 24th, 2009\nW dzisiejszych czasach sprzet stanowi bardzo ważny element, bez którego nikt z nas nie wyobraża sobie życia. Tak też jest jeżeli mamy na myśli sprzet, z którego na co dzień korzystamy. Przede wszystkim na co dzień używamy różnego rodzaju sprzętów związanych z komunikacją, takich jak telefony komórkowe czy też pomocne dla nich ładowarki. Kamery stanowią […]\nData napisanie postu: Październik 21st, 2009\nW dzisiejszych czasach bardzo ważną kwestią związaną z komputerami są bez wątpienia różnego rodzaju czesci PC jako elementy, które służą do uzupełnienia naszego komputera w niezbędne dla niego części, bez których jego funkcjonowanie może być niemożliwe. W dzisiejszych czasach można kupić komputer stacjonarny w całości z różnego rodzaju firm, które oferują tego typu sprzęty jako […]\nData napisanie postu: Październik 20th, 2009\nSkładanie danego komputera, polega na składaniu odpowiednich czesci PC w jedną całość ustawiając własny komputer pod własne potrzeby. Wówczas nikt nas nie ogranicza pod tym względem, dzięki czemu można bez problemu ustanowić własny komputer pod własne potrzeby i tak zwane zachcianki. Jest to bardzo ważna kwestia, która pozwala informatykom na możliwość dopasowania komputera pod indywidualne […]\nMoja pasja – programowanie…\nWielokrotnie słyszymy, że najważniejsze to mieć w życiu pasję. Prawdziwą satysfakcję odczuwamy tylko wtedy, gdy robimy to, co naprawdę kochamy. Fantastycznie jest, gdy możemy zrobić z tego źródła naszego utrzymania. Z przesiadujących przez długie godziny przed monitorem dzieciaków w przyszłości wyrośnie pewnie nie jeden specjalista z zakresu informatyki. W dzisiejszych czasach programowanie to bardzo opłacalny […]\n© Copyright 2019 by Kompy&Lapy Dream Team wapro erp | Producent przemysłowe stacje transformatorowe Kopiowanie zabronione bez zgody autora! Kontakt tylko na mail lub poprzez formularz umieszczony na stronie.


Antoni Balejko - O Autorze\ndoktor nauk humanistycznych, długoletni dyrektor Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, posiada trzeci stopień specjalizacji zawodowej z logopedii i pedagogiki specjalnej, ma też za sobą półroczny staż naukowy w USA, gdzie przebywał w 1985 r. na zaproszenie Fundacji Kościuszkowskiej.\nW 1994 r. minister edukacji narodowej powołał go na członka Rady Programowej Centrum Metodycznego Pomocy Psychologiczno-Pedagigicznej MEN. Od 2001 roku wspólnie z Kuratorium Oświaty w Białymstoku zajmuje się wypracowaniem modelu edukacji pedagogicznej i logopedycznej rodziców. Obecnie kieruje Podyplomowym Studium Terapii Pedagogicznej Uniwersytetu w Białymstoku.\nOd ponad trzydziestu lat propaguje książki i pomoce z serii Logopeda radzi. Ukazuje w nich rodzicom formy i metody pomocy dzieciom w osiąganiu dobrych wyników w nauce, podkreślając że aby dziecko odnosiło sukcesy i z radością uczęszczało do szkoły, powinno we właściwym czasie nauczyć się poprawnie mówić, czytać i pisać. Tych sprawności uczy się każde dziecko od swoich rodziców dużo wcześniej, zanim rozpocznie naukę szkolną.


6,31 (108 ocen\ti\t18 opinii) Zobacz oceny\n22 lipca skończył 60 lat, sam dla siebie będąc, z wyglądu oczywiście, jak gigantyczny tort. Pałac Kultury i nauki, symbol Warszawy, wzorowany na amerykańskich wieżowcach, będący gigantyczną mieszanką socrealizmu i elementów architektonicznych z różnych epok polskiego budownictwa.\nPierwotnie pomysł na książkę był taki, by pokazać Pałac wędrując od samego dołu, „od dna”, aż po szczyt, przez poszczególne pietra i pomieszczenia, ale autorka szybko doszła do wniosku, że to bez sensu, bo nie w każdym z tych pomieszczeń znajduje się jakaś ciekawa historia, natomiast ciekawe historie ludzkie przewijają się przez cały Pałac i on się w nich odbija.\nBeata Chomątowska patrzy więc na Pałac jak część polskiej historii, ale bez patosu, zadęcia czy zacietrzewienia. Ona jest z pokolenia, które już potrafi oddzielić grubą kreską spuściznę PRL-u, o której należy jak najszybciej zapomnieć od pomników czasów, w których kolejne pokolenia kształtowały swoje kręgosłupy moralne. Dlatego też jest przeciwniczką koncepcji burzenia PKiN, bo jak mówi :Nie można karać architektury za grzechy systemu — to byłoby powtarzanie błędów tych, którzy narzucali ją siłą (…)\nDla Chomątowskiej PKiN to przede wszystkim ludzie, ci, którzy zawsze byli, są i będą pozostawać w długim cieniu budowli, zwanej ironicznie Pekinem, „snem szalonego cukiernika”(Wł. Broniewski), „ kwitnącą naroślą na nosie pijaka” (L. Tyrmand), „czarodziejską budowlą wzniesioną przez magów ze Wschodu, pomiędzy której szklanymi, więc na pozór niewidocznymi ścianami Polacy starzy i nowi obijać się będą po wiek wieków” (St. Kisielewski). Przeprowadza nas wybraną przez siebie drogą przez historię budynku, będącego darem Stalina i narodu radzieckiego, który miał być symbolem nowych czasów, nowego ładu społecznego, politycznego i architektonicznego. Dziś dzieli Polaków, tak jak większość spraw w tym kraju. Ma zwolenników pozostawienia go i zażartych zwolenników wyburzenia.\nA on sobie stoi spokojny w swym karykaturalnym trochę majestacie, będąc świadkiem historii ( tej wielkiej) i świadkiem niejednej historii – romantycznej (miejsce randek), dramatycznej( sporo było samobójców, skaczących z wysokich pięter tarasu widokowego, wielu robotników zginęło podczas budowy), zoologicznej ( pałac kotów i sokołów), politycznej, gospodarczej… paranormalnej, metafizycznej ( ludzie listy piszą…o niezwykłym wpływie, oddziaływaniu iglicy na ich życie, jak pani G. mieszkanka „jednego z bloków na Ścianie Wschodniej, na którą iglica oddziałuje w sposób bezpośredni - pałacowe anteny powodują u mnie niekontrolowane orgazmy utrudniające codzienne wykonywanie obowiązków domowych – skarży się”.\n„(…) Choć gdy H. co dzień opuszcza budynek Pałacu, często powtarza sobie, że wychodzi na wolność. Jego grube mury skutecznie izolują od zewnętrznego świata. Zajęci codzienną krzątaniną, biegając w zaaferowaniu po labiryntach schodów i korytarzy, mogliby nawet od razu nie zauważyć, że miasto wokół nich znów przestało istnieć na skutek jakiejś nagłej katastrofy”.\nPałac w środku żył swoimi sprawami, sprawami pracujących w nim ludzi. Gabinety lekarskie były dobrym miejscem do przechowywania bibuły opozycyjnej i spotkań solidarnościowych działaczy, dłuta dentystyczne nadawały się świetnie do robienia dziurek w pączkach a w toalecie pani Lucynka, sprzątaczka z trzydziestoletnim stażem handlowała mięsem.\n„Na dole, przy holu dźwigowym, za dębowymi drzwiami z wizerunkiem damskiej sylwetki są cztery kabiny (…) W ostatniej na sedesie przykrytym szeroką deską stoi waga. Obok leży nóż. Z haków zwisają potężne, wypełnione czymś torby.\n-Proszę, oto schabik – gmera w jednej dłonią, wydobywa kawał mięsa i sprawnie przepołowiwszy, wręcza H (…)”.\nBeata Chomątowska pisze lekko, finezyjnie, czasami mamy wrażenie, że słyszymy szeptane gdzieś na korytarzach rozmowy, czasami „wkręcamy” się w opowieść, jakbyśmy byli jej świadkami. To nie jest książka zbudowana z mitów i legend miejskich ( choć te również autorka wspomina) , tylko z prawdziwych opowieści, z życia ludzi związanych z Pałacem, a życie, wiadomo, pisze najbardziej nieprawdopodobne historie. Każda z tych opowieści to są emocje a nie suche dane, czy czarno-biała, wyblakła fotografia. Ale te emocje Chomątowska dawkuje w doskonałych proporcjach – trochę nostalgii, trochę wzruszenia, sporo humoru i życzliwego, autentycznego zainteresowania. Nie ma patosu i pomnikowości, nie ma rozszarpywania ran. Czasem wystarczy podsumować jednym, a trafnym zdaniem, jak historie robotników, którzy pałac budowali i tu kończyli życie. Na skutek wypadków, samobójstwa, tajemniczych zgonów. Większość z nich to byli Rosjanie, opłacani przez ZSRR. Tych, którzy ginęli, chowano w osobnej kwaterze na wolskim cmentarzu prawosławnym. I tyle, rodzina nic nie wiedziała o tym, co się z nimi stało. Wiedzieli, że jechali do Polski stawiać wysoką wieżę i słuch o nich ginął „Tyle naprawdę wart był ich udział w całym tym przedstawieniu dla tego, który je wyreżyserował”.\nBudowniczowie Pałacu i przeszłość miejsca, w którym PKiN stanął to jedno. Drugie to życie w środku. Kaka i Aka na czwartym piętrze pałacu za dnia , a wieczorami „przemierza bezszelestnie Duch Zdzisław, sprawujący pieczę nad pracą wszystkich telefonów w gmachu oraz zegarów sterowanych z centrali przez dwa główne, nazywane matka i ojcem”.\nSą też opowieści o „prawdziwych” duchach i o listach przysyłanych „Do uprzejmego Rządu Pałacu Kultury”, „Jego Wysokości Prezydenta” przez ludzi, którzy najwyraźniej uważali Pałac za wszechmocny. Skarżyli się m.in. na sąsiadów zajmujących miedzę, na młodzież chodzącą po ulicy bez palt, prosili o zamieszczanie ogłoszeń w gablotkach. „Z Płocka napływa żądanie o ukaranie nałogowego alkoholika leczącego się kiedyś w poradni przeciwalkoholowej”.\nWięcej znajdziecie na https://poczytajprzeczytaj.wordpress.com/2015/07/23/architektoniczne-monstrum-o-ludzkiej-twarzy/\nTam też autorka mówi m.in. o swojej książce, o budynku, która rzuca najdłuższy cień w Polsce, bo nie tylko na Warszawę, ale i na Polskę. O symbolice Pałacu ( święte słupy, katedra), jak się zmieniała na przestrzeni 60 lat i o próbach odczarowywania go po upadku komunizmu.


Tatuaż - gdzie?\nAktualny czas: 23-03-2019, 5:04 Witaj! (Logowanie — Rejestracja)\n/ Tatuaż - gdzie?\nTatuaże cieszą się coraz większą popularnością, wiele osób decyduje się na taką ozdobę ciała. Może zainteresuje Was studio tatuażu warszawa przy ul. Wilczej? Mają bardzo dobrych tatuatorów, mogę polecić Zuzię, jej pracę są dostępne na stronie http://jahlove.pl/zuzia to ekspert w oldschoolowych dziarach Oczywiście to poważna sprawa, także decyzję o wykonaniu tatuażu, należy bardzo dobrze przemyśleć, w końcu to ozdoba na całe życie.\nJa ze swojej strony mogę polecić Wam Studiu tatuażu ASUKA http://www.asuka-art.pl. Świetni artyści z wieloletnim doświadczeniem, znają się na rzeczy . Moja znajoma chodzi do nich i bardzo sobie ich chwali , profesjonaliści w każdym calu. Warto zapoznać się z ofertą .\nTo skoro juz tak sobie polecamy to ja calym sercem jestem za Piotrek Nowackim z Blood & Pain tattoo z Warszawy. 20 lat doswiadczenia, profesjonalizm w kazdym calu, duza szczegolowosc prac,. Swoje prace tworzy a nie kalkuje i nie przerysowuje. Otwarty na nowe propozycje i na zmiany. Prawdziwy wizjoner ktory kocha swoja prace i ma naprawde duzo klientow. Nie ma lepszego tatuazysty. Tu jego prace http://www.facebook.com/PP-Tattoo-127237137346559/ Polecam i pozdrawiam\nJeśli chodzi o Warszawę to ja z całego serca polecam Jah Love Tattoo na ulicy Wilczej. Pracuje tam zespół naprawdę utalentowanych ludzi, którzy tworzą arcydzieła. Ja sama robiłam juz tatuaż u Kingi i Jacka, ich styl pracy najbardziej do mnie przemawia. Warto zerknąc na przykładowe prace na ich fb.\nJa szczerze mogę polecić studio tatuażu w Elblągu , nie mają sobie równych. Możecie na stronie obejrzeć ich przykładowe dzieła, jest co podziwiać Robią klasycznie, kolorze... różnie, duży jest wybór\nA tak aporpo usuwania tatuażu, to laser pikosekundowy PicoSure to najlepsza metoda pozbywania się niechcianych dziar. Ilość zabiegów, konieczna do usunięcia tatuażu, zależna jest od wielu czynników np. rodzaju pigmentu, głębokości usytuowania barwnika ALE ten laser działa szybciej, bezpieczniej i nie powoduje powstania blizn. W Warszawie klinice zapiszecie się na zabiegi - http://klinikakrajewski.pl/zabiegi/laser...-warszawa/\nZ Piły jak ktoś z Was jest to podrzucam Wam namiary na ten salon tatuażu - https://www.skytattoo.net/studio-salon-tatuazu-pila/ Jest naprawdę dobry. Grunt to widzieć, jakie praca dana osoba wykonywała już. To najlepsza forma zapewnienia, ze będziemy zadowoleni i my.\nZ pewnością w jakimś dobrym studio tatuażu, a nie pierwszym lepszym - tatuaż w końcu robi się na całe życie. W Warszawie w 77ink wykonują gustowne, profesjonalne tatuaże, część można zobaczyć na warszawa studio tatuażu.


Monitoring w miejscu pracy, czyli kiedy przedsiębiorca może nagrywać pracowników? - Jacek Kosiński\nMonitoring w miejscu pracy, czyli kiedy przedsiębiorca może nagrywać pracowników?\nPracodawcy, chcąc dokładnie kontrolować swoich pracowników, bardzo często decydują się na monitorowanie zakładu pracy. Nie są jednak w pełni świadomi obowiązków, które muszą spełnić, aby móc monitorować osoby zatrudnione w czasie świadczenia przez nie pracy. Obowiązki te, szczególnie w ostatnich latach, na skutek implementowania do polskiego porządku prawnego regulacji związanych z ochroną danych osobowych (RODO) ulegały ciągłym modyfikacjom. Przedsiębiorcy, chcąc wprowadzić monitoring w swojej firmie, muszą zachować szczególną ostrożność, aby nie naruszyć praw swoich pracowników.\nMonitoring wizyjny w zakładzie pracy może niewątpliwie naruszać prawo do prywatności pracowników oraz inne dobra osobiste. Z drugiej jednak strony pracownik jest zobowiązany do świadczenia pracy pod kierownictwem pracodawcy. Zasady wprowadzenia monitoringu w zakładzie pracy muszą więc uwzględniać ścierające się ze sobą przeciwstawne interesy obu stron stosunku pracy. W związku z tym niezwykle ważnym jest, aby wprowadzenie monitoringu w zakładzie pracy realizowane było zgodnie z zachowaniem zasady niezbędności, jak i poszanowania dóbr osobistych pracowników.\nMożliwość i warunki wprowadzenia w zakładzie pracy monitoringu wizyjnego uwzględniające prawa stron stosunku pracy znajduje się w art. 222 kodeksu pracy. Pracodawca jest uprawniony do montażu monitoringu wizyjnego, jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa pracowników w zakładzie pracy, ochrony mienia, kontroli produkcji, jak również zachowania tajemnicy, której wyjawienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę. Powyższy katalog jest katalogiem zamkniętym, a pracodawcy nie są uprawnieni do monitorowania zakładu pracy w innych celach niż powyżej wymienione.\nBezpieczeństwo pracowników w zakładzie pracy odnosi się zarówno do bezpieczeństwa związanego z samym procesem świadczenia przez nich pracy (np. w celu uniknięcia wypadku przy pracy), jak również w związany z zagrożeniem wynikającym z obecności osób trzecich na terenie zakładu pracy, których obecność i sposób zachowania może nieść potencjalne niebezpieczeństwo dla pracowników (np. podczas sprzedaży w sklepach całodobowych w porze nocnej). Monitoring wprowadzony ze względu na konieczność ochrony mienia ma za zadanie chronić pracodawcę przed kradzieżą ze strony zarówno pracowników, jak i osób trzecich. Przesłanka „kontroli produkcji” związana jest z optymalizacją procesu pracy przez pracowników, zaś zachowanie tajemnicy, której wyjawienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę ma odzwierciedlenie w tajemnicy przedsiębiorstwa oraz know-how zastosowanego w zakładzie pracy (np. sposób organizacji pracy, informacje technologiczne), których ujawnienie może narazić pracodawcę na szkodę.\nPracodawcy nie są więc uprawnieni do wprowadzenia monitoringu w zakładzie pracy jedynie ze względu na chęć kontrolowania swoich pracowników, kontrolę efektywności ich pracy lub też czasu pracy. Jednakże analizując powyżej wymienione przesłanki wydaje się, że praktycznie w każdym wypadku i w każdym rodzaju działalności możliwe jest wprowadzenie monitoringu w zakładzie pracy, nawet jeśli faktycznym jego celem jest chęć kontroli pracowników przez pracodawcę.\nMiejsca wyłączone spod monitoringu\nPracodawca jest uprawniony do monitoringu wizyjnego nie tylko w odniesieniu do samego zakładu pracy, ale również do monitorowania terenu wokół zakładu pracy, np. drogi dojazdowej. Nie oznacza to jednak jeszcze przyzwolenia na monitorowanie całego zakładu pracy.\nUstawodawca bezwzględnie wyłączył możliwość monitorowania pomieszczeń udostępnianych zakładowej organizacji związkowej, czym dał wyraz poszanowaniu zasadzie wolności i niezależności związków zawodowych. Wyłączeniu spod możliwości nagrywania podlegają również pomieszczenia sanitarne, szatnie, stołówki oraz palarni, chyba, że spełniona zostanie któraś z przesłanek wymieniona w art. 221 § 1 kp, nie naruszy to prawa do prywatności pracownika oraz samo nagranie zostanie wykonane techniką uniemożliwiającą rozpoznanie przebywających w pomieszczeniu osób.\nW odniesieniu do pomieszczeń sanitarnych, prócz spełnienia powyższych przesłanek, pracodawca powinien uzyskać dodatkowo zgodę zakładowej organizacji związkowej lub przedstawicieli pracowników.\nGromadzenie danych z monitoringu\nPracodawca jest uprawniony do gromadzenia i przetwarzania danych zgromadzonych w wyniku dokonywania monitoringu wizyjnego przez okres jedynie 3 miesięcy od dnia sporządzenia nagrania. Po upływie tego okresu, nagrania zawierające dane osobowe pracowników i ich wizerunek podlegają zniszczeniu, chyba że stanowią np. dowód w innym postępowaniu (np. przed sądem pracy lub w sprawie karnej), lub pracodawca powziął wiadomość, że mogą one stanowić dowód w takim postępowaniu. W razie braku usunięcia danych z monitoringu, ich przetwarzanie będzie odbywało się bez podstawy prawnej, co z kolei może rodzić konsekwencje prawne dla pracodawcy.\nPodkreślenia wymaga także fakt, że pracodawca jest uprawniony jedynie do gromadzenia danych video z monitoringu, co oznacza, że jest uprawniony do utrwalania jedynie obrazu z wyłączeniem dźwięku z nagrania.\nWarunki wprowadzenia monitoringu\nPracownicy przed wprowadzeniem monitoringu w zakładzie pracy muszą zostać poinformowani co najmniej 2 tygodnie przed jego uruchomieniem. Poinformowanie pracowników odbywa się „w sposób przyjęty u danego pracodawcy”, a więc może zostać zrealizowane zarówno w postaci obwieszczenia w zakładzie pracy w miejscu ogólnodostępnym dla wszystkich pracowników, jak i w drodze pisemnych oświadczeń składanych przez pracowników.\nDodatkowo cel, zakres oraz sposób zastosowania monitoringu ustala się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy albo w obwieszczeniu, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu pracy. W wypadku nowozatrudnionych pracowników, pracodawca zobowiązany jest do poinformowania o powyższym pracowników przed dopuszczeniem ich do pracy.\nW razie wprowadzenia monitoringu, pracodawca musi pamiętać o stosownym oznaczeniu monitorowanych pomieszczeń w sposób widoczny i czytelny poprzez umieszczenie oznaczeń lub ogłoszeń dźwiękowych, nie później niż na 1 dzień przed uruchomieniem monitoringu.\nMonitoring, a odpowiedzialność pracodawcy\nPracodawcy powinni pamiętać, że gromadzone i przetwarzane przez nich dane osobowe podlegają kontroli przez samych pracowników. Pracownikom przysługuje prawo uzyskania dostępu do danych oraz informacji o ich przetwarzaniu na podstawie wprowadzonego monitoringu, jak i prawo do uzyskania kopii danych osobowych podlegających przetwarzaniu. Pracownik nie jest zobowiązany do wskazywania celu oraz podstawy swojego żądania. Wydaje się, że jest to najbardziej skuteczne zabezpieczenie przed nadużyciami pracodawców w stosunku do pracowników, które mogą wynikać z obowiązującego w zakładzie pracy monitoringu wizyjnego (np. poprzez kontrolę, czy gromadzone dane osobowe są każdorazowo usuwane po upływie 3 miesięcy).\nZa naruszenie przepisów dotyczących monitoringu wizyjnego pracodawcy ponoszą odpowiedzialność pieniężną na podstawie przepisów RODO oraz ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 r. W skrajnych wypadkach kara przewidziana przez przepisy prawa to nawet 20 mln lub 4% łącznego światowego obrotu z poprzedniego roku obrotowego. W razie nielegalnego przetwarzania danych osobowych, w wypadkach, gdy dany podmiot nie jest do tego uprawniony, w grę może wchodzić odpowiedzialność karna na podstawie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych.\nNiezależnie od powyższego, pracownik, którego dobra osobiste zostały naruszone, może domagać się od pracodawcy stosownego odszkodowania z tytułu poniesionej szkody na podstawie przepisów kodeksu cywilnego. Dopuszczalnym jest skorzystanie przez pracownika z uprawnień, które niesie za sobą art. 55 § 11 kp i rozwiązanie przez pracownika stosunku pracy na skutek ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika.\nAutor: Adwokat Marcin Wasilewski\nStarsze Kto powinien zapłacić za pracę zwolnionego pracownika?\nNowsze Nowe zasady delegowania pracowników


Co typowy Kowalski zyskuje na obecności sędziów w resorcie sprawiedliwości? - Forsal.pl\n25 sierpnia 2019, 13:59\nZ drugiej strony dopóki nadzór administracyjny nad sądami pozostaje w rękach ministra sprawiedliwości, dopóty sędziowie w resorcie być muszą. Tylko znów należy zadać sobie pytanie, czy obecny model, choć ma zagorzałych zwolenników, jest optymalny. Fakty są bowiem takie, że sądy są pod ministerialnym nadzorem już ponad 100 lat, a mimo to nadal ich sprawność pozostawia wiele do życzenia. Komfort zwykłego obywatela w kontakcie z trzecią władzą też daleki jest od ideału. ©℗\npolityka internet afera piebiaka technologie hejt\nPolskie sądownictwo i "wymiar sprawiedliwości" to w ogóle żart. Mam wrażenie, że oni są tam tylko od brania pensji. Grubo ponadprzeciętnych pensji. Ale wszystko zaczyna się od złego prawa. Natomiast sądy teoretycznie mogą działać tylko na podstawie i w granicach prawa.


DOTYCHCZASOWA DZIAŁALNOŚĆ – Igor Podeszwik – Nowy Szczecin\nNazywam się Igor Podeszwik. Mam 29 lat, jestem prawnikiem, założycielem inicjatywy „Nowy Szczecin” oraz miejskim aktywistą. Nie należę do partii politycznej. W mieście działam od 2006 roku.\nW 2007 roku nawiązałem współpracę z lokalnym portalem wSzczecinie.pl. Trwała ona kilka lat, a dzięki niej miałem możliwość poruszenia wielu ważnych dla rozwoju miasta tematów. Poznałem także wspaniałych ludzi. Pisałem między innymi o rozwoju portu lotniczego, pomyśle, by katedra miała szklaną kopułę, szybkim tramwaju, regatach, modernizacji dworca głównego, wizji Floating Garden, rozwoju Śródodrza. Przeprowadziłem cykl wywiadów „Kobiety w polityce”.\nW 2008 roku zająłem pierwsze miejsce w konkursie z wiedzy o Szczecinie i samorządzie terytorialnym. Wygrałem między innymi bon na studia w Wyższej Szkole Administracji Publicznej, jednak wybrałem studia prawnicze na Uniwersytecie Szczecińskim.\nW 2014 roku, jeszcze przed wejściem w życie ustawy o rewitalizacji, apelowałem do prezydenta Piotra Krzystka o wprowadzenie w naszym mieście Gminnego Programu Rewitalizacji. Z takiej szansy skorzystała na przykład Łódź, która dzisiaj, za blisko miliard złotych, rewitalizuje śródmieście. Piotr Krzystek do dzisiaj nie odpowiedział na list.\nW 2014 złożyłem dwa wnioski do budżetu miasta, pierwszy dotyczył nowego gmachu Teatru Współczesnego na Śródodrzu, drugi nowego stadionu (do dzisiaj nie otrzymałem odpowiedzi). W 2015 roku apelowałem do prezydenta Piotra Krzystka, by zlecił sporządzenie profesjonalnej ekspertyzy wskazującej na koszt budowy stadionu. Także bez odpowiedzi.\nW 2014 roku, na zaproszenie ówczesnego posła na Sejm RP Arkadiusza Litwińskiego, uczestniczyłem w posiedzeniu podkomisji nadzwyczajnej do rozpatrzenia senackiego i poselskiego projektu ustawy o gospodarce nieruchomościami, która zajmowała się opłatami za wieczyste użytkowanie w porcie. Przez kilka lat nasze portowe spółki płaciły większe opłaty niż podobne spółki w Trójmieście. Ostatecznie problem został pozytywnie rozwiązany.\nNa początku 2015 roku, w ramach konsultacji społecznych do projektu „Program Budowy Dróg Krajowych na lata 2014 – 2023”, zabiegałem o:\n– wpisanie na listę podstawową budowy drogi S3 na odcinkach: Szczecin – Świnoujście oraz Bolków – Lubawka;\n– utrzymanie na liście podstawowej realizacji drogi S6;\n– wpisanie na listę podstawową gruntownej modernizacji autostrady A6 na odcinku Szczecin-granica niemiecka.\nW 2015 roku, po aroganckim zachowaniu części radnych, którzy bez dyskusji przegłosowali uchwałę w sprawie pomnika im. Lecha Kaczyńskiego, założyłem stronę „Tak dla referendum w sprawie odwołania Rady Miasta”. Po jakimś czasie sporządziłem obywatelski wniosek do wojewody o stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie wzniesienia pomnika koło filharmonii (jeden z argumentów wskazał Wojciech Knap). Ostatecznie uchwała została częściowo unieważniona. Energię zgromadzoną na profilu postanowiłem jednak wykorzystać i kilka miesięcy później stronę przekształciłem w „Nowy Szczecin”, która istnieje do dzisiaj.\nW 2015 roku Nowy Szczecin ruszył z akcją pisania maili do zarządu Jeronimo Martins w sprawie pstrokatego szyldu Biedronki na deptaku Bogusława, a w tym roku z podobną akcją ruszyliśmy w sprawie żółtej elewacji lokalu KFC na placu Kościuszki (w tej sprawie interweniował też Paweł Krzych – SzczecinBlog). W obu przypadkach udało się.\nW 2017 roku wspólnie z innymi osobami (Helena Freino, Marcin Szneider, Wojciech Knap, Maciej Sikorski, Piotr Czypciki, Wojciech Dorżynkiewicz, Przemysław Słowik) zbierałem podpisy pod obywatelskim projektem uchwały w sprawie rewitalizacji alei Wojska Polskiego.\nW 2017 roku rozpocząłem zbiórkę podpisów w sprawie uratowania rzeźby „Labirynt” profesora Ryszarda Wilka. Akcja została poparta przez m.in. dr Dorota Tołłoczko-Femerling, asystentkę prof. Ryszarda Wilka (w ostatnich latach funkcjonowania Wyższej Szkoły Sztuki Użytkowej), dr hab. Małgorzatę Kopczyńską prof. nadzw. (kierownik pracowni Rzeźby i Transformacji Cyfrowych na Wydziale Sztuk Wizualnych AS w Szczecinie) oraz Tadeusza Szklarskiego, architekta, świadka aktywności twórczej profesora (dawny plastyk miasta). O sprawie napisały media, w tym ogólnopolskie, a miasto ostatecznie zrezygnowało ze zniszczenia „Labiryntu”.\nW 2018 roku wspólnie z Przemysławem Słowikiem i Michałem Wilkockim doprowadziliśmy do utworzenia strefy dozwolonego spożywania piwa i wina na bulwarach.\nZaangażowałem się w obronę dawnego Hotelu Piast. Składałem wnioski o:\n– wpisanie kamienicy/fasad do rejestru zabytków (wnioski w tej sprawie składało także stowarzyszenie „Ocalmy Zabytek”);\n– sporządzenie niezależnej ekspertyzy technicznej;\n– zabezpieczenie kamienicy;\n– stwierdzenie nieważności decyzji o rozbiórce;\n– zawiadomienia do prokuratury.\nOstatecznie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego stwierdził nieważność decyzji rozbiórkowej, a Wojewódzka Konserwator Zabytków wpisała do rejestru zabytków fasady kamienicy. W tej sprawie działam dalej – niedawno złożyłem wniosek do prezydenta miasta o wydanie decyzji nakazującej inwestorowi wykonanie wszystkich niezbędnych prac ratujących fasady budynku.\nWalczyłem także o zachowanie kamienic na Niebuszewie (postępowania przed Wojewódzką Konserwator Zabytków i Regionalną Dyrekcja Ochrony Środowiska opóźniły prace rozbiórkowe o kilka miesięcy – liczyłem, że prace rozbiórkowe uda się zatrzymać przynajmniej do czasu wyboru nowego prezydenta miasta, jednak Piotr Krzystek postawił na swoim – budynki są obecnie burzone).\n„Nowy Szczecin” rozpoczął dyskusję w sprawie tęczowych flag w przestrzeni naszego miasta. Pomysł wywołał dużą dyskusję, a o pierwszym szczecińskim Marszu Równości dowiedziało się ponad 800 tysięcy osób (zasięg postów). Ostatecznie miasto zgodziło się na wywieszenie jednej takiej flagi w centrum miasta (wniosek w tej sprawie złożył także Michał Kaźmierski ze stowarzyszenia „Lambda Szczecin”). W Gazecie Wyborczej ukazał się list otwarty: „Szczecin otwarty i tolerancyjny, to Szczecin zwycięski„.\nPopierałem „czarne protesty” przeciwko zaostrzeniu ustawy antyaborcyjnej oraz protesty w obronie demokracji, bo nie ma demokracji miejskiej bez wolnych i niezależnych sądów.\nBrałem udział w licznych debatach i konsultacjach społecznych, zwłaszcza dotyczących rewitalizacji (zgłaszałem m.in. uwagi do aktualizacji Lokalnego Programu Rewitalizacji i specustawy mieszkaniowej tzw. „Lex Deweloper”).\ndebata na temat współdecydowania\nrelacja z debat na temat aktualizacji Lokalnego Programu Rewitalizacji\nZłożyłem petycje: w sprawie wulgarnych reklam Gazety Polskiej (została uwzględniona) oraz panelu obywatelskiego (nie została uwzględniona).\nNa przestrzeni ostatnich lat wielokrotnie zabierałem głos w ważnych dla miasta sprawach. Na przykład:\n– list w sprawie wyburzania kamienic\n– list w sprawie remontów ulic


sandomierz.gosc.pl → Wiadomości z diecezji sandomierskiej → Będzie remont Orląt Lwowskich\nPodpisanie umowy przez wojewodę i prezydenta odbyło się u wylotu ulicy Orląt Lwowskich.\tMarta Woynarowska /Foto Gość\nUrząd Miasta zabiegał o dotację na remont ulicy Orląt Lwowskich, jednej z najruchliwszych tras wylotowych z miasta, prowadzącej do Nowej Dęby, której stan od dawna wymagał remontu. Udało się wreszcie teraz.\n- Cieszę się bardzo z państwa obecności, zwłaszcza, że przywozicie dobrą nowinę - zwrócił się do Ewy Leniart oraz wiceministra infrastruktury Rafała Webera prezydent Tarnobrzega. - Miasto od wielu lat boryka się z problemami drogowymi i nie tylko nimi. Dzięki wsparciu rządowemu oraz władz województwa podkarpackiego w ciągu ostatniego półtora roku udało się nam przeprowadzić siedem inwestycji drogowych, a po zawarciu dzisiejszej umowy podejmiemy ósmą. Jesteśmy w miejscu, z którego doskonale widać z jednej strony remontowaną ulicę Mickiewicza, z drugiej zaś oczekującą nań ulicę Orląt Lwowskich. Nieco dalej przebudowywane są obecnie dwie drogi nad Jeziorem Tarnobrzeskim, w Machowie zaś Stefowa i Zakładowa, ponadto mamy wsparcie na remont skrzyżowania Wyszyńskiego, Zwierzynieckiej, Sikorskiego i na modernizację tej ostatniej. Dzięki otrzymywanym pieniądzom i prowadzonym z nich remontom Tarnobrzeg otwiera się na przyszłość, na biznes i turystykę - zaznaczył Dariusz Bożek.\nWojewoda Ewa Leniart zauważyła, że wprawdzie inwestycja pod względem kilometrażu nie jest wielka, ale ważna dla miasta. - Jest to także przedsięwzięcie kosztowne dla samorządu, gdyż cała wartość opiewa na ponad 7 mln złotych. Dofinansowanie z Funduszu Dróg Samorządowych to przeszło 3,5 mln złotych. Cieszę się, że będzie możliwe zrealizowanie tej inwestycji, jak zaznaczył pan prezydent, tak potrzebnej dla miasta i wszystkich korzystających z naszych dróg - stwierdziła Ewa Leniart.\nPodkreśliła także, że Fundusz Dróg Samorządowych stanowi dobry instrument wsparcia dla gmin i powiatów w realizacji inwestycji drogowych, pozwala bowiem nie tylko na bieżącą pomoc w prowadzeniu remontów, budowy w danym roku, ale także na planowanie wieloletnich przedsięwzięć. Zauważyła także, że samorządowcy z województwa podkarpackiego chętnie sięgają po możliwości oferowane przez fundusz. W chwili obecnej na Podkarpaciu prowadzone są 103 zadania gminne z dofinansowaniem na poziomie 90 mln złotych, 43 inwestycje powiatowe z kwotą dotacji wynosząca 84 mln złotych.\n- Zachęcam pana prezydenta do składania kolejnych wniosków w nowym naborze, który zostanie ogłoszony w Urzędzie Wojewódzkim już dzisiaj - dodała E. Leniart.\nUrząd Miasta niezwłocznie rozpisze przetarg na remont ulicy Orląt Lwowskich.\tMarta Woynarowska /Foto Gość\nObecny na oficjalnym podpisaniu umowy na promesę wiceminister Rafał Weber przypomniał okoliczności powołania Funduszu Dróg Samorządowych.\n- Jest to wielkie narzędzie wspierające gminy i powiaty w modernizacji dróg. W pierwszym roku jego funkcjonowania, czyli 2019, przeznaczonych zostało na ten cel 6 mld złotych. W tym jest to kwota 3,2 mld złotych. Wszystko po to, by zmieniać oblicze dróg samorządowych. Również w przyszłym roku suma ta będzie wynosić 3,2 mld złotych, naturalnie w skali całego kraju - podkreślał Rafał Weber.\nWiceminister zaznaczył także, że program rozpisany jest na 10 lat, czyli do roku 2028, w czasie których do samorządów na inwestycje drogowe trafi w sumie 36 mld złotych.\n- Drogi gminne są drogami naszego codziennego życia. Nie co dzień jest nam dane korzystanie z dróg szybkiego ruchu, jak np. autostrady. Natomiast prawie codziennie poruszamy się ulicami miejscowości, powiatów. Dlatego zależy nam, aby podnosić ich jakość - dodał wiceminister.\nRemont ulicy Orląt Lwowskich obejmie normalizację szerokości jezdni do 6 metrów, wzmocnienie istniejącej konstrukcji, przebudowę oraz budowę chodników i ciągów pieszo-rowerowych, odwodnienie i odprowadzenie wód do projektowanego i istniejącego kolektora kanalizacji deszczowej oraz istniejących rowów otwartych, wykonanie zjazdów (obustronnie) z kostki na posesje przyległe do drogi, przebudowę skrzyżowań z drogami poprzecznymi, budowę i przebudowę zatok autobusowych i peronów przystankowych.\ndodane 09.07.2020 15:03


konferencje | konferencje – FRSI\nWspółorganizujemy TechCamp Reconnect w Warszawie\n28 i 29 września współorganizujemy (pierwszy w historii!) TechCamp Reconnect - wydarzenie, podczas którego siły połączą uczestnicy TechCamp Warsaw, TechCamp Georgia i TechForum Brussels. Spotykamy się z kilkudziesięcioma uczestnikami z różnych krajów, aby...\nFestiwal Sektor 3.0 – co nas czeka w tym roku?\nJuż za miesiąc, 30 i 31 maja spotkamy się na festiwalu Sektor 3.0 - największym w Polsce wydarzeniu poświęconym wykorzystaniu nowych technologii w działaniach społecznych. Znamy już listę uczestników tegorocznego Sektora...\nJuż w lutym zapraszamy na RockIT Digital Summit! #RockitWAW\nRockIT Digital Summit odbędzie się 16-17 lutego w Centrum Nauki Kopernik. To międzynarodowa konferencja sieciująca ludzi różnych branż - mediów, biznesu, trzeciego sektora, administracji publicznej - dla których ważne są...\nTechCamp już po raz drugi w Warszawie! (rejestracja do 25 listopada)\n15-17 lutego 2017 roku Warszawie odbędzie się TechCamp - międzynarodowa konferencja organizowana przez Departament Stanu USA, Ambasadę USA, Fundację Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego i Digital Communication Network. W spotkaniu mogą wziąć...\nDruga odsłona YouthSpark Live Event za nami!\nNasza fundacja już po raz drugi włączyła się w organizację YouthSpark Live Event! Konferencja odbyła się 30 maja 2016 r. w siedzibie Microsoft, wzięło w niej udział ponad 120 uczniów szkół...\n#sektor2016 za nami. Czas na podsumowanie!\nWarsztaty, debaty, prezentacje. Do tego goście z całego świata, wspaniała grupa wolontariuszy, nowe technologie na każdym kroku i setki postów z hashtagiem #sektor2016. Taki był tegoroczny Sektor 3.0! DZIEŃ 1 / ŚRODA,...\nWielkimi krokami zbliża się Sektor 3.0!\nCzego może nauczyć nas robot? Wirtualna rzeczywistość w kampanii społecznej? Odpowiedzi na te pytania uzyskamy w trakcie tegorocznej edycji „Sektora 3.0” – największego w Polsce wydarzenia poświęconego wykorzystaniu nowych technologii...\nZielone Gry. Zapraszamy na Ogólnopolski Festiwal Gier dla zrównoważonego rozwoju\n4 kwietnia (poniedziałek) 2016 roku odbędzie się w Warszawie Ogólnopolski Festiwal Gier dla Zrównoważonego Rozwoju – Zielone Gry. Wydarzenie jest organizowane przez Stowarzyszenie Centrum Rozwiązań Systemowych w partnerstwie z naszą Fundacją oraz Fundacją...\nSektor 3.0 za nami, #MoreDigital numerem 1 na Twitterze\nBlisko 700 uczestników w dwa dni, 57 prelegentów z sześciu krajów, nagroda w wysokości 40 tysięcy złotych dla Fundacji Katarynka. A także 400 osób oglądających transmisje online konferencji, 26 tysięcy...\nMiędzynarodowa konferencja TechCamp odbędzie się także w Warszawie\nJuż 8 i 9 października odbędzie się polska edycja międzynarodowej konferencji TechCamp, która poświęcona jest wykorzystywaniu nowych technologii w budowaniu demokracji i wzmacnianiu społeczeństwa obywatelskiego. Polska edycja TechCampu organizowana jest we współpracy...\nTrwają zapisy na Forum Technologiczne Sektora 3.0 w Gliwicach\nNa ile wykorzystanie nowych technologii może wzmocnić potencjał śląskich organizacji pozarządowych? Czy możliwa jest w tym względzie współpraca trzeciego sektora i uczelni wyższych? Odpowiedź poznamy 30 stycznia, podczas Forum Technologicznego...\nPage 1Page 2starsze ›


22 grudnia 2017 – W y s z p e r a n e\n[ Młody wykształcony z wielkiego miasta upiera się aby podzielić prawicę, ale nie za bardzo mu to wychodzi. J.B.]\nW rzeczywistości jednak nie są to żadne inwestycje, bo od samego początku wiadomo, że nie tylko nie będzie się na nich zarabiać, ale nawet trzeba będzie do nich dopłacać, aby w ogóle utrzymać ich funkcjonowanie. … Read More\nUSA przeciw Polsce w sprawie przejęcia mienia bezspadkowego. Rząd milczy. Interpelacja posła Winnickiego\n12 grudnia br. Senat USA przyjął skandaliczną ustawę pozwalającą domagać się od Polski zwrotu tzw. heirless property (zwrot własności pozostawionej bez spadkobierców), stanowiącej obecnie prawną własność Polski. To pozaprawny wytrych, nie mający nic wspólnego z cywilizacją prawa, dający podstawę do roszczeń międzynarodowych organizacji żydowskich.\nDokument został przekazany do Komisji Spraw Zagranicznych Izby Reprezentantów. W przypadku zatwierdzenia powędruje na biurko prezydenta Trumpa, a po jego podpisaniu stanie się obowiązującym w USA prawem.\nInterpelacja posła Winnickiego … Read More


Kierunek-Wizerunek - IV ogólnopolska (nie)konferencja dla pracowników bibliotek\nJesteś tutaj: Strona główna > Wiadomości biblioteczne z kraju > Kierunek-Wizerunek - IV ogólnopolska (nie)konferencja dla pracowników bibliotek\nBiblioteka Gdynia zaprasza w dniach 18-19 czerwca 2018 r. do Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego na IV (nie)konferencję Kierunek-Wizerunek - ogólnopolskie wydarzenie branżowe dla bibliotekarzy i pracowników bibliotek, którego tematem przewodnim będzie rozwój osobisty.\nJak informują organizatorzy, uczestnicy dwudniowego spotkania dowiedzą się m.in. jak dzielić się wiedzą i doświadczeniem korzystając z formuły action learning, czym jest indywidualny plan rozwoju zawodowego i dlaczego warto wprowadzić go w świat bibliotek, jak rozwiązywać codzienne zawodowe problemy, pracować nad swoją motywacją, lepiej motywować innych i kształtować postawy proaktywne.\nKoszt udziału w (nie)konferencji to 100 zł. Zapisy i szczegółowy program wydarzenia na stronie: http://www.kierunekwizerunek.pl/\nWięcej w tej kategorii: « Nagroda Literacka Nike 2018 - lista nominowanych książek\tMan Booker International Prize 2018 dla Olgi Tokarczuk »


Wysłany: 2006/01/28 18:00 Temat postu: Screenshoty robione podczas powstawiania moda\nWłaśnie pracujemy nad kolejnym modem modyfikującym dotychczasowe potwory i dodającym te które znamy z G2.\nOto mała porcja pierwszych efektów:\nZnany z NK ścierwojad preriowy:\nZnany z G2 olbrzymi szczur:\nBanda goblinów z nowym liderem:\nWatacha wilków napada na kretoszczura, wśród nich czarny wilk:\nWysłany: 2006/01/30 15:00 Temat postu:\nSzacun! Z tym Przywódcą Stada żeście mi przypomnieli M&M8, tam były wilki wszelkiej maści Z nowych-starych zwierząt nie zapomnijcie polnych bestii, wargów, orków-elitów ( ), itd...\nWysłany: 2006/01/30 15:54 Temat postu:\nZ polnych bestii chyba zdezygnujemy, bo w G1 nie ma pól :P\nPotwory będą prawdopodobnie generowane losowo w dotychczasowych stadach. To znaczy że jeśli np w jakimś miejcu pojawiają się jakieś stwory (np ścierwojady) to ileś % z nich będzie zwykłymi i ileś % będzie ścierwojadami preriowymi. To samo z wilkami, goblinami itd.\nWysłany: 2006/01/30 21:46 Temat postu:\nZapodajcie więcej screenów... plz! Wypasiony ten ścierwojad preriowy\nWysłany: 2006/01/31 12:27 Temat postu:\nOto jedna z kloejnych naszych zmian:\nDo wersji końcowej jeszcze sporo się zmieni (na lepsze)\nWysłany: 2006/01/31 14:26 Temat postu:\nA za ile przypuszczalnie ukaze sie wersja koncowa??\nWysłany: 2006/01/31 14:34 Temat postu:\ngdybym miał wyrazić swoje zdanie, to być może taka faktyczna wersja ostatecznie ostateczna nigdy nie powstanie. każde kolejne wydanie będzie lepsze od poprzedniego i chyba tylko o to chodzi.\nWysłany: 2006/01/31 14:40 Temat postu:\nWłaśnie chodziło mi tylko o nastepne wydanie co w nim znajdzie i kiedy mozna sie go spodziewac :P\nWysłany: 2006/01/31 14:47 Temat postu:\nTrudno powiedzieć jednoznacznie, ale myślę że w przeciągu 2 tygodni powinna ukazać się druga część G2TexturesPack która dodać do lasów więcej realizmu (tak jak na screenie).\nWysłany: 2006/01/31 17:38 Temat postu:\nMod będzie zawierał oczywiście zmianki z pierwszej części, czy trzeba będzie instalować oddzielnie mod do lasów, a oddzielnie do skał i trawy?\nWysłany: 2006/01/31 17:56 Temat postu:\nReZiWiz: Będzie i tak i tak. Czyli będzie osobno jako dodatek (bez dotychczasowych zmian) oraz jako pełna sersja ze wszystkimi planowanymi bajerami.\nWysłany: 2006/02/05 12:47 Temat postu:\nwyrąbiste rzeczy i tak trzymać jak mi ktoś powie jak zmieniać pliki 3d w gothic to moge pomóc :8\nWysłany: 2006/02/05 22:34 Temat postu:\nOto kolejny screen z moda. Jest to siatka modelu nowego mostu który zawiśnie nad drogą z placu wymian (zaraz przy zamkniętej kopalni):\nA to są screeny zrujnowanej wieży która postanie przy bramie przez którą przechodzimy idąc z placu wimian w stronę zamkniętej kopalni.\nWszelkie pytania dotyczące technikaliów proszę kierować do Kazzmir'a.\nWysłany: 2006/02/05 23:16 Temat postu:\nNiezłe te modele... Ciekawe jak wyglądają z texturami...i w 3d.\nCo to ma być za wieża? Dla ozdoby czy może coś ciekawszego?\nJak coś ciekawszego to można by dodać jakieś subtelne efekty niesądzicie?\nWysłany: 2006/02/05 23:21 Temat postu:\nefekty o ile można będzie zrobić zrobimy. a co do wieży to jest to pozostałość z lepszych czasów górniczej doliny. w tej chwili jak dawniej strażnicy mają przynajmniej gdzie przenocować itp


Kategoria: Uncategorized » Natabo\nPosted on 19 marca 2016 by Anna Taboła\nPrace nad nową kolekcją ruszyły pełną parą, ostatnie tygodnie wypełnione są od świtu do ciemnej nocy konstruowaniem, modelowaniem, krojeniem, warkotem maszyny, prasowaniem… Nie narzekam! Jestem w swoim żywiole!\nDni wypełnione pracą mijają szybko, prawie nie zauważam tego ponurego przedwiośnia za oknami. Odcinam się od szarzyzny, burości, smutnych kałuż, kropel na szybach i nagich gałęzi myślami pełnymi kolorów nadchodzącej wiosny, przeglądaniem barwnych materiałów na wiosenne sukienki, tęczowych tiulów na halki. Nic nie wywołuje we mnie takiej tęsknoty za ciepłymi dniami jak widok barwnej tkaniny. Od razu widzę w wyobraźni wiosenne sukienki, które już niedługo będzie można założyć!\nUwielbiam wiosenne sukienki i spódnice błękitne jak wiosenne niebo. Są takie wdzięczne i dziewczęce, kolor ten można nosić na wielkie wyjścia i codzienne spacery. Świetnie wygląda w wydaniu gładkim oraz w towarzystwie wszelkich wzorów.\nJestem wielką miłośniczką przeróżnych nadruków na tkaninach. Kwiaty, koty, babeczki, wisienki, usta, cytryny, kolorowe postacie i wiele innych. Są radosne, letnie i przywodzą na myśl pikniki na łące. Takie wzory idealnie nadają się na wiosenne sukienki na pierwsze prawdziwie ciepłe dni.\nKwiaty, piękne i soczyste, tak bardzo kobiece! W takie wzory każda sukienka wygląda obłędnie, czy to codzienna na letni spacer, czy elegancka na ślub i przyjęcie.\nGroszki i kropki – mój ukochany wzór! Kocham je w każdym wydaniu, mogłabym mieć w szafie same sukienki i spódnice w grochy i kropy! Czemu taki prosty wzór tak mnie zaczarował? Może właśnie dlatego, że jest prosty?\nAch, byle do ciepłych dni!\nPosted in Bez kategorii, Uncategorized\nPosted on 25 stycznia 2016 by Anna Taboła\nSukienki lata 20… O tym będzie dzisiejszy post. Skąd się wziął pomysł? Przeglądałam niedawno zdjęcia z rozdania The Critics’ Choice Movie Awards. Większość kreacji obecnych tam pań nie wzbudziła we mnie entuzjazmu. Ale na widok jednej otworzyła się we mnie jakaś klapka i przyszło mi do głowy skojarzenie z modą, która dawno temu święciła triumfy.\nJak z pewnością zauważyliście, każde z minionych dziesięcioleci miało swój własny styl. Moje ukochane lata 50. i 60. w grochy, bajecznie kolorowe lata 70., niezbyt sprzyjające modzie lata 40. A z czym kojarzą Wam się lata 20.? Czy nie z połyskiem, lśnieniem i piórkami? Błysk cekinu, brokatowa nitka, opaska na głowie… Sukienki idealne na przyjęcie u pana Gatsby. Niedawna ekranizacja tego tytułu – toż dopiero była uczta dla oczu! Przepiękne kreacje pań były mistrzowsko dobrane, co zostało uznane w najwyższym stopniu, ponieważ film zdobył Oskara za najlepsze kostiumy.\nAle wracając do sukienki z lat 20. Dosyć luźne kroje, jak na mój gust zbyt mało kobiece, lekko chłopięce, nie opinające apetycznie tu i ówdzie, nie kuszące. Wtedy główną rolę jednak grały materiały, które nadrabiały okrojoną fasonem kobiecość, bogate i pełne przepychu. Frędzle, dużo frędzli, wirujących wdzięcznie w takt jazzu w zadymionym klubie…\nNa pewno kojarzycie też charakterystyczne opaski na głowy, które uzupełniały kreację. Zdobione piórkiem lub szlachetnym kamieniem zdobiącym, modne wówczas, krótko przycięte czuprynki.\nA to jest sukienka, która skłoniła mnie do refleksji nad sukienkami z lat 20tych. Nosiła ją Kate Beckinsale, która wyglądała oszałamiająco:\n#JenniferAniston doesn't seem to like #KateBeckinsale's dress?? #CritcsChoiceAwards WTF pic.twitter.com/qqrcke8mGh\n— ComicArtistPro Secrets (@EthanVanSciver) January 18, 2016\nCzyż błyszczący styl lat 20. nie będzie idealny na karnawał?\nPosted on 15 stycznia 2016 by Anna Taboła\nNareszcie zima! Teraz trochę zelżała, ale w Poznaniu śnieg nadal leży i nawet czasami pada, więc jest ciągle biało. Kocham zimę. Taką białą, z mrozem, skrzypiącym pod nogami śniegiem, wolno spadającymi z nieba białymi płatkami. Uwielbiam otulać się ciepłym wełnianym płaszczem, zawijać ciepły szal wokół szyi, a ręce chować w miękkie ciepłe rękawiczki. Choć najchętniej schowałabym je w… mufkę!\nOd zawsze mufki miały dla mnie nieodparty urok i tak już chyba zostanie na zawsze. Poznałam je za sprawą literatury, moja ukochana „Ania z Zielonego Wzgórza” takowe nosiła i wytworne bohaterki innych książek. Zawsze mufki kojarzyły mi się z panienkami jadącymi powozem na bal, rozkoszujących się ciepłem futra w zimowy wieczór, gdy ściśnięte mrozem niebo rozpościerało się ciemnym grantem, a śnieg skrzył z blasku dalekich gwiazd. Na głowie kapturek podbity futrem, a dłonie właśnie z przytulnej, ciepłej mufce.\nKtóraś z książkowych postaci, niestety nie mogę sobie przypomnieć która, jesienne wieczory poświęcała na haftowanie kwiatów w miękkiej skórce pokrycia mufki. Widzę to doskonale oczyma wyobraźni, żywa czerwień błyskająca na jasnobrązowym tle, maki rozkwitające z każdym posunięciem igły. Aksamitne czerwone podbicie dopełniłoby całości. Jakże taka mufka musiała być piękna!\nW dzisiejszych czasach niewiele jest okazji do założenia mufki. Ręce są zajęte torebką, albo kierownicą samochodu, na bale się już nie chodzi. Wydawać by się mogło, że przeleży większość czasu w szafie. Ale wiecie co? Chcę mieć mufkę! I uszyję sobie. Jeśli nie w tym sezonie (jednak znalezienie dobrej jakości dobrze wyglądającego sztucznego futra pewnie zajmie trochę czasu), to na pewno w następnym.\nA Wy darzycie mufki jakimś szczególnym uczuciem, sentymentem? A może macie i nosicie? Podzielcie się wrażeniami i zdjęciami swoich stylizacji z mufką.\nPosted on 31 grudnia 2015 by Anna Taboła\nKoniec roku to dla wielu czas podsumowań i postanowień noworocznych. Ja chcę się z Wami podzielić czymś innym. Najpierw planowałam napisać krótką notkę na Facebooku o tym, z czym mi się kojarzy świętowanie nadejścia nowego roku. Kiedy zaczęłam szukać zdjęć, wspomnienia mnie zalały i postanowiłam napisać o tym troszkę dłuższą notkę na blogu. Nie będzie to notka ani o szyciu, ani o modzie, ale mam nadzieję, że jednak się Wam spodoba.\nSylwester na Białorusi (a przynajmniej w mojej rodzinie i w rodzinach, które znam) był zawsze rodzinnym świętem. Oczywiście Święta Bożego Narodzenia również, ale to bardziej wynika z religii. Natomiast rodzinne świętowanie Sylwestra – zdecydowanie z tradycji. Przede wszystkim Związek Radziecki i stosunek do religii w tamtych czasach miały na to wpływ, dlatego myślę, że podobnie ten dzień mógł wyglądać w każdym z krajów byłego ZSRR.\nBez czego nie mogło się obejść świętowanie Nowego Roku? Oczywiście bez suto zastawionego stołu! Przy okazji każdego święta (tego również) na stołach królowała sałatka oliwje (оливье). Przepis na nią można znaleźć w internecie. Generalnie to jest odmiana sałatki jarzynowej z dodatkiem mięsa (najczęściej jakiejś chudej szynki). U nas w domu zazwyczaj się pojawiała również tak zwana szuba (шуба). Słowo to oznacza ‚futro’ i moim zdaniem świetnie pasuje do określenia tej sałatki, w której śledź jest przykrywany kolejno warstwami różnych warzyw, niczym futrem. Przepis na nią ciekawscy również mogą znaleźć w internecie pod hasłem ‚śledź pod futrem’. Odmian tych sałatek jest kilka i każda gospodyni miała swoją tajemnicę jej przygotowywania, dlatego nie podaję Wam tu konkretnych przepisów, tylko odsyłam do internetu, gdzie możecie znaleźć wersję, która Wam będzie najbardziej odpowiadać.\nObecnie niektórzy uważają te ‚radzieckie’ dania za zbyt mało wyszukane i podanie ich na niektórych przyjęciach czy domówkach może być odebrane jako faux pax, ale ja bardzo je lubię nie tylko ze względu na sentyment, ale również (a może przede wszystkim) za smak.\nObecnie w Polsce nikt już nie wyobraża sobie Świąt bez filmu o Kevinie. Możemy się z tego śmiać, możemy tego filmu nie lubić, możemy go oglądać co roku, ale przyznać trzeba, że dla pokolenia dzisiejszych dwudziestoparolatków zbliżających się do trzydziestki jest w telewizji chyba ‚od zawsze’. Świętowanie Nowego Roku w ZSRR (i po jego rozpadzie również) nie mogło się obejść bez filmu z 1975 roku pod tytułem „Ironija sud’by, ili s legkim parom!” (Ирония судьбы, или с легким паром!), polski tytuł „Szczęśliwego Nowego Roku”.\nTen film zawsze był w telewizji 31 grudnia. Można było psioczyć, że już się ma go dosyć, można było po raz kolejny go oglądać, albo puszczać w tle w trakcie przygotowań i nie zwracać na niego większej uwagi. Jakkolwiek byśmy go traktowali, ten film jest już nieodłączną częścią obchodów Nowego Roku. Powiedzenia z niego są już kultowe, piosenki znają i śpiewają chyba wszyscy. Spotkałam się z opiniami, że dla wielu Polaków jest on nudny i niezrozumiały, ale trudno się dziwić. Dla Rosjanina humor rodem z Barei czy filmu Sami Swoi też prawdopodobnie nie byłby do końca zrozumiały. Niestety nie wiem, czy ten film jest do dostania w Polsce, ale jeśli Wam się gdzieś trafi, to polecam obejrzeć.\nJedną z głównych ról w nim gra piękna Barbara Brylska.\nKolejnym elementem, który niezmiennie mi się kojarzy ze świętowaniem nadejścia nowego roku są kartki. Dzisiaj kartek świątecznych tradycyjną pocztą wysyła się znacznie mniej. Do znajomych i rodziny dzwonimy, wysyłamy sms albo mail. Moja mama kolekcjonowała piękne kartki, które dostawała od rodziny i znajomych, a także kupowała w dużych ilościach różne nowe wzory, które się pojawiały. Pamiętam, że uwielbiałam przeglądać je i wybierać, które wyślemy w danym roku w świat, a które są tak piękne, że zostają z nami. Spójrzcie, jakie są urocze.\nOczywiście bez Dziadka Mroza (Дед Мороз) i jego wnuczki Snieguroczki (Снегурочка) również nie może się obejść, no bo kto prezenty przyniesie i pod choinkę położy?\nTa albo podobna wersja Dziadka Mroza najczęściej ‚siedziała’ pod choinką.\nCiekawostką jest, że obchodzi się również tak zwany Stary Nowy Rok. Stary, ponieważ według kalendarza juliańskiego, który obowiązywał w Rosji do 1918 roku. 31 grudnia i 1 stycznia według kalendarza juliańskiego wypadają 13 i 14 stycznia obecnego kalendarza i wtedy właśnie jest obchodzony Stary Nowy Rok, prościej mówiąc Nowy Rok według starego kalendarza. Oczywiście obchody nie są tak huczne, niektórzy w ogóle ignorują ten dzień, ale większość mieszkańców krajów byłego ZSRR przynajmniej zna te daty.\nOczywiście powyższe zestawienie jest tylko moją subiektywną listą rzeczy, które wzruszają mnie i powodują lawinę wspomnień. A Wy macie jakieś rytuały albo rzeczy, bez których nie wyobrażacie sobie świętowania nadejścia Nowego Roku?\nPosted on 22 grudnia 2015 by Anna Taboła\nNa początku chciałabym Wam opowiedzieć kim dokładnie jest Nina Holy. Miłośniczki stylu retro i pin up oraz osoby, obserwujące to środowisko, zapewne znają Ninę. Jak sama o sobie pisze na swoim fanpage’u, jest polską modelką pin up, artystką make up oraz entuzjastką stylu retro.\nO swoich początkach w modelingu (a także o kilku innych rzeczach) Nina Holy opowiada w wywiadzie dla portalu caferacer.com.pl. Ja chciałam ją zapytać o Święta w stylu retro lub pin up oraz ogólnie o życiu w stylu retro w XXI wieku. Zaczynamy!\nJak już wiemy, jesteś miłośniczką stylu retro i nie czujesz potrzeby podążania za trendami. A jak wyglądają Święta u Ciebie? Styl retro pojawia się również przy tej okazji, czy jednak są bardziej tradycyjne, jak w większości polskich domów?\nMoje Święta od wielu lat wyglądają bardzo podobnie, a mianowicie… podróżniczo. Od 6 lat mieszkam w Warszawie, ale w okolicach Wigilii staram się być z moją rodziną i przyjaciółmi w Gdańsku. Jakiś czas temu poczułam potrzebę przygotowywania mieszkania na okres świąteczny i mam już całkiem sporą kolekcję ozdób, którymi dekoruję pokój i kuchnię, a w tym roku doszła do tego wymarzona przeze mnie biała choinka (stylizowana na taką z lat 50tych). W moim domu rodzinnym Święta są kameralne i skromne, jednak w dekoracji i przygotowaniu wystroju czerpię inspiracje od mojej Mamy, która ręcznie przygotuje ozdoby choinkowe oraz dekoracje stołu, dzięki czemu wszystko jest bardzo wyjątkowe.\nCzy macie jakąś ciekawą niespotykaną potrawę, której przepis pochodzi sprzed lat i jest przekazywany w Waszej rodzinie z pokolenia na pokolenie?\nWydaje mi się, że nie jest to specjalnie odkrywcza potrawa, ale moim niezmiennym faworytem jest zasmażana kapusta z grzybami ze śmietaną.\nChociaż uwielbiam ryby, a jest ich na Wigilii najwięcej, co roku czekam na kapustę, którą robił mój Tata, a teraz moja Mama.\nJakie dostajesz i dajesz prezenty?\nJeśli chodzi o prezenty, które sama otrzymuję to lubię wiedzieć co dostanę. Jestem praktyczna i większość moich bliskich przyzwyczaiła się już do corocznej listy, z której mogą wybrać prezent. Niemniej jednak paru osobom udało się mnie pozytywnie zaskoczyć, dając mi coś o czym marzyłam, a czego nie było na ‘liście’.\nPrezenty, które daję ja są bardzo przemyślane i wkładam dużo czasu i serca by obdarowywany poczuł, że się starałam. Zazwyczaj ekscytuję się bardziej niż osoba, która prezent otwiera. Lubię też pięknie ozdabiać opakowania na prezenty.\nCzy otaczasz się również przedmiotami i meblami w stylu retro? Jak wygląda Twoje mieszkanie? Jest nowocześnie wyposażone, czy pełne starych przedmiotów i mebli z duszą?\nMieszkanie staram się już od jakiegoś czasu urządzać w stylu lat 50-60tych. Naprawdę świetnie nadają się do tego sklepy i targi z meblami vintage czy retro oraz niektóre dodatki z Ikei. Kiedy tylko mam okazję kupuję akcesoria gospodarstwa domowego z ubiegłego wieku, które działają, a jednocześnie pięknie wyglądają. Mam też wielki fotel z obiciem w kwiaty, który zdobyłam na wyprzedaży po zamknięciu kawiarni w Warszawie, w której pozowałam do zdjęć. Lubię wzornictwo i kolorystykę z połowy XX wieku ale także trochę cięższe dodatki i szkło w stylu art deco.\nJak Twoi bliscy, rodzina reagują na Twój styl życia i pasję? Rozumieją go, czy patrzą z przymrużeniem oka? A może tą miłością do stylu retro i pin up zaraziłaś właśnie od kogoś z rodziny?\nDla moich rodziców mój wygląd czy sposób bycia był raczej ciekawostką i interesującym szczegółem. Nie traktowali mojego stylu poważnie, bo i ja nie starałam się być poważna. Kiedy skończyłam 25 lat, moja Mama dała mi kubek z motywem pin up, który zdobyła w Empiku, mówiąc: “kupiłam bo skojarzył mi się z Tobą”. Chyba dopiero wtedy zaczęła mnie postrzegać jako nie nastolatkę, a dorosłą kobietę, której już tak ‘zostanie’.\nMoja Mama bardzo lubi moje zdjęcia (przeważnie te, na których jestem ubrana 😉 ) i właśnie w tym roku dostanie prezent związany z moim hobby.\nNie mogę nie zapytać o ubrania. Można Cię zobaczyć w ubraniach z rożnych dekad. Pozujesz często w stylu pin up, na ostatniej edycji Pin Up & Burlesque Party Twój strój był inspirowany latami dwudziestymi. Jaką modę preferujesz na co dzień? Czy masz jakieś ulubione nurty, a czegoś unikasz lub nie lubisz?\nZe względu na różnorodność pór roku jaką mamy w Polsce, wiosną zazwyczaj preferuję styl lat 40 (w pastelach), latem uwielbiam spódnice i kolorowe sukienki a la lata 50, jesień i zima kolorystycznie bardzo pasują do lat 20 i 30, dlatego wtedy sięgam po płaszcze, spódnice i dodatki w ciemniejszych odcieniach złota, brązów czy czerni. Noszę klasyczne fasony i kolory, uzupełniając je dodatkami – broszkami, kolczykami, szalami czy beretami w stylu retro.\nCzego unikam? Z trudem przychodzi mi noszenie minispódniczek. Jeśli już to jesienią i zimą do grubych rajstop lub pończoch i oficerek.\nI ostatnie pytanie – masz już przygotowaną kreację na Sylwestra? Jak będzie wyglądała?\nMam parę propozycji imprez sylwestrowych. Jeszcze nie zdecydowałam, na którą się wybiorę, ale myślę, że będzie błyszcząco, brokatowo i w stylu lat 30.\nNa zdjęciach w tym wpisie Nina Holy ma na sobie sukienki Natabo.\nFotograf : Rafał Wójcik – analog Photo style\nFascynatory : Cherry Bonbons Atelier\nBiżuteria : Glitter Paradise\nPosted on 24 listopada 2015 by Anna Taboła\nCzęsto tak jest, że coś, co nam wydaje się oczywiste i niewymagające tłumaczenia, dla kogoś innego jest czarną magią, prawda? Okazało się, że taką magią dla wielu jest różnica pomiędzy tkaniną a dzianiną. Zupełnie niedawno uświadomiłam sobie, że wiele osób, które nie są związane z szyciem nie odróżnia tych dwóch rodzajów materiałów od siebie. Dlatego chciałabym Wam w dzisiejszym poście nakreślić różnice.\nA więc czym się różni tkanina od dzianiny? Podstawowa różnica jest taka, że tkanina jest tkana, a dzianina dziana. I już wszystko wiecie, prawda? Nie? To tłumaczę dalej. Już kilka razy przywoływałam na blogu Encyklopedię Materiałów Odzieżowych Gaila Baugha. Tym razem również ją zacytuję. Tkanina powstaje w wyniku tkania.\nTkanie to jest proces, podczas którego pod kątem prostym przeplatane są ze sobą przynajmniej dwa systemy nitek. Pomiędzy napiętymi nitkami osnowy przeciągana jest od jednego brzegu tkaniny do drugiego nitka wątku pod kątem 90stopni.\nW dużym uproszczeniu to wygląda podobnie:\nDzianina natomiast, tak, jak już wspomniałam, powstaje w procesie dziania.\nProces dziania polega na formowaniu oczek z jednej lub wielu nitek i wzajemnym ich łączeniu, w wyniku czego powstaje powierzchnia materiału.\nOpis trochę zawiły i nie do końca zrozumiały. Czy widzieliście kiedyś, jak Wasze babcie, mamy robią na drutach? A może same dziergacie ciepłe cuda? Otóż to, co wychodzi spod drutów, jest dzianiną. Nie ma tam dwóch przecinających się nici, tylko cały czas jedna, z której powstaje materiał. W zbliżeniu dzianina może wyglądać podobnie:\nNapisałam ‚podobnie’, ponieważ istnieją różne sploty, które nie wyglądają tak, jak na obrazku, ale nie chcę Wam tym teraz zaprzątać głowy.\nAutor Encyklopedii Materiałów Odzieżowych podaję następujące wady i zalety dzianin:\n– dają się przeważnie szybciej wytwarzać, niż tkaniny\n– dzięki nowoczesnym maszynom można je ekonomicznie produkować również w krajach o wysokich kosztach siły roboczej\n– dzięki strukturze oczek są miękkie, elastyczne i dobrze dostosowują się do ciała, dając duży komfort noszenia\n– różnorodność ich faktur i wzorów jest ogromna\n– można je produkować jako materiały ‚z metra’, jako wyrób dziany na okrągło (szlauch) lub jako gotowe formy odzieży\n– nie dają ochrony przed wiatrem\n– ich powierzchnia jest podatna na wyciąganie się nitek\n– zależnie od jakości i gęstości oczek, dość łatwo ulegają odkształcaniu (wypychaniu)\nDzianinę faktycznie bardzo przyjemnie się nosi. Jest rozciągliwa i łatwo dopasowuje się do ciała. Dzianin w mojej szafie jest dosyć sporo. Uwielbiam cienkie dzianinowe rozpinane sweterki. Idealnie pasują do sukienek i nie są tak ‚sztywne’, jak żakiety czy marynarki. Wbrew pozorom nie noszę zbyt często dzianinowych sukienek. Sukienki i spódnice z dzianin są dla mnie tym, czym dla wielu osób dres (zresztą też najczęściej wykonany z dzianiny) – wygodnym ubraniem na okazje, kiedy chcę się czuć luźno i żeby moich ruchów nic nie krępowało. Mam kilka sukienek ‚po domu’ z dzianiny (tak, chodzę po domu w sukienkach). Mam kilka dzianinowych sukienek podróżnych (tak, podróżuję najchętniej również w sukienkach 🙂 ). Mam kilka sukienek z dzianiny, w których chodzę na zajęcia taneczne (cudownie wirują w tańcu). Co poza tym? Oczywiście wszelakie bluzki, koszulki, legginsy, lekkie ażurowe chusty, ciężkie i grube ciepłe swetry też są bardzo wygodne i niezastąpione w określonych sytuacjach. Ale chyba nikogo z Was nie zdziwi, że moim ulubionym ubraniem są sukienki z tkanin? Nawet robioną na drutach czapkę w tym sezonie postanowiłam zamienić na wełniany kapelusz. Zobaczymy, do jakich temperatur w nim wytrzymam. Póki co daję radę i w głowę jest mi ciepło 🙂\nObecnie z dzianin szyje się się prawie wszystko, od bielizny po marynarki czy płaszcze. Mam nadzieję, że dzięki powyższym informacjom będziecie już mogli odróżnić tkaninę od dzianiny. Generalnie warto zapamiętać – dwie przecinające się nici to tkanina, jedna uformowana w oczka – dzianina. To teraz, kiedy już umiecie rozróżniać, zapytam – lubicie nosić dzianiny? Czy niektóre elementy garderoby wolicie jednak z tkanin?\nModa. Historia od XVIII do XX wieku\nPosted on 3 listopada 2015 by Anna Taboła\nNie tak dawno na swoim Instagramie pokazywałam cudowne albumy – Moda. Historia od XVIII do XX wieku. Jest to zbiór zdjęć z archiwum Instytutu Ubioru w Kioto. Trafiły w moje ręce dzięki poleceniu jednej z dziewczyn z grupy Poznań Szyje. Sama nie zwróciłam na nie uwagi, kiedy szukałam książek o historii mody i dużo bym straciła, gdybym ich nie kupiła.\nNiestety w internetowych księgarniach opisy są bardzo lakoniczne i żaden nie zachęcił mnie do zakupu. Kiedy już albumy znalazły się w moich rękach, zrobiły na mnie ogromne wrażenie jeszcze zanim do nich zajrzałam. Duże, piękne i ciężkie książki były zapakowane w pudełko-etui, w którym łatwiej jest je przechowywać. Po wyjęciu albumów z pudełka zaparło mi dech w piersiach.\nMówią, że nie ocenia książek po okładce, ale akurat w przypadku tych albumów można to zrobić. Okładki są wspaniałą zapowiedzią i obietnicą cudów, które czekają na nas w środku. Kocham książki, ale takie duże pięknie wydane albumy są niczym szlachetne kamienie w całej mojej kolekcji. To nie są pozycje, które raz się przeczyta i nigdy się już po nie nie sięga. Takie książki ogląda się mnóstwo razy, aż się zapamięta każdy szczegół. Przegląda się w poszukiwaniu inspiracji czy po prostu, żeby nacieszyć oko pięknem. Jak powiedziała jedna moja znajoma, te albumy można oglądać tylko w białych rękawiczkach i przez czyste okulary. Może rękawiczek nie zakładam, ale za każdym razem myję ręce, zanim sięgnę po nie, żeby przypadkiem nie zabrudzić kartek. Zwariowałam? Może 🙂 Ale to te albumy to spowodowały. No dobrze, wystarczy tego wstępu, pokażę Wam, co się kryje w tych cudnych książkach.\nW środku pierwszego tomu jest notka o Instytucie Ubioru w Kioto, jest także krótki zarys historyczny. Oczywiście nie będę Wam streszczać wszystkiego. Po pierwsze, byłoby to niemożliwe ze względu na objętość tych albumów (ponad 600 stron), a po drugie, mówienie o nich nic nie da, je trzeba po prostu zobaczyć. Pokażę zdjęcia kilku strojów, które mnie szczególnie urzekły lub zachwyciły. Oglądając pierwszy tom byłam pod wrażeniem ogromnej ilości misternych zdobień, pięknych koronek i haftów. Spójrzcie tylko.\nNawet kapcie, a raczej poranne pantofle są małym dziełem sztuki.\nCudne są te pasiaki 🙂\nDrugi tom książki jest w całości poświęcony XX wiekowi.\nNa początku zaraz po wymyślnych nakryciach głowy moją uwagę przyciągnęły gorsety.\nW książce są nie tylko ubrania. Spójrzcie tylko na te metki Chanel!\nZdobione obcasy ( ok 1925 r.)\nStrój plażowy. Niezły, prawda?\nTa strona to dla mnie kwintesencja tego, co uwielbiam. Po lewej sukienka Diora z kolekcji jesień/ zima 1957. Od dawna mam zapisaną ją na dysku w folderze ‚inspiracje’, ale nigdy nie dociekałam ( w sumie nawet nie wiem, dlaczego) czyj to jest projekt. Ta po prawej jest podpisana Yves Saint Laurent/ Cristian Dior z 1958 roku i ją zapisuję sobie do folderu inspiracje, ponieważ w swojej prostocie jest genialna.\nGdybym miała okazję założenia wieczorowej sukni, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że szyjąc ją zainspirowałabym się tym projektem. Jest to Jacques Fath ok 1953 r.\nOczywiście nie mogło zabraknąć nieśmiertelnych kostiumów od Chanel ( ok. 1969 r.)\nSukienkę Yves Saint Laurent rozpozna chyba każdy, kto choć odrobinę interesuje się modą (jesień/ zima 1965).\nTen kostium Pierre’a Cardina z kolekcji jesień/zima 1966 również zapisuję do swojego folderu ‚inspiracje’, bo jest absolutnie cudowny!\nW środku znajdziemy też projekt, który się znalazł na okładce drugiego tomu – sukienka (po lewej) i top (po prawej) autorstwa Paco Rabanne.\nCzy kiedy patrzycie na ten strój kąpielowy (Rudi Gernreich, 1971 r.) nie pojawiają się Wam przed oczami stroje kąpielowe Agent Provocateur? Bo mnie tak. Spójrzcie.\nNiesamowity geometryczny kostium. John Galiano/ Christian Dior jesień/zima 1997.\nZałożylibyście takie buty? Ja te cukierkowo-deserowe szpilki chętnie bym nosiła. Buty są autorstwa Tokio Kumagai, ok 1984 r.\nOstatnimi zdjęciami w drugim tomie są projekty płaszczy. Dosyć osobliwych płaszczy. Jeden jest autorstwa Kosuke Tsumury (po lewej) z 1994 r. i nosi tytuł „Ostatni dom”, drugi (po prawej) – Martina Margiela, który wygląda, jak puchowa kołdra, której nadano kształt płaszcza.\nJak widać, w albumach jest ogromny przekrój historii mody, duża ilość pięknych zdjęć, które przede wszystkim pokazują tę historię. Czy po tym poście macie jeszcze jakiekolwiek wątpliwości, że warto te albumy mieć? Widziałam, że można tę publikację kupić taniej i książki są w mniejszym formacie, ale zachęcam do kupienia tej droższej wersji w postaci albumów, są warte każdej złotówki!\nGranatowa sukienka podróżniczki\nPosted on 29 października 2015 by Anna Taboła\nUwielbiam kolory. Latem jasne i soczyste, jesienią i zimą trochę bardziej ‚zgaszone’, ale nadal żywe i rzucające się w oczy. Czerwień i granat w różnych odcieniach są w tej chwili moimi ulubionymi kolorami. Czerwoną spódnicę i sukienkę już widzieliście, dzisiaj zapraszam na historię chabrowej sukienki podróżniczki.\nZ trudem wtaszczyła walizkę na półkę w jedyną wolną lukę pomiędzy bagażami współpasażerów. Starsza kobieta syknęła, gdy niechcący nadepnęła jej na stopę. Z przepraszającym mamrotaniem zajęła swoje miejsce naprzeciwko niej i niechętnym wzrokiem zmierzyła swoją walizkę upchniętą nad głową starszej pani. Znowu odpruwała się jej rączka, wielokrotnie już przyszywana. Wzruszyła ramionami i wbiła spojrzenie w czubki swoich zniszczonych butów. Czekała ją wielogodzinna podróż do miasta, w którym miała się przesiąść na statek płynący do domu. Nie była tam od… nawet nie chciała liczyć, ale upłynęło już bardzo dużo czasu. Pogrążona w niewesołych rozważaniach poddała się łagodnemu kołysaniu pociągu. Musiała się zdrzemnąć, ponieważ gwałtowne szarpnięcie przywróciło ją do rzeczywistości. Starszej pani już nie było, jej miejsce zajął jakiś mężczyzna, który skupiony był na lekturze gazety. Jej uwagę przykuł ruch po prawej stronie. Wyjrzała na korytarz przez przeszklone drzwi przedziału. W oknie znajdującym się tuż za nimi stała dziewczyna. Widziała tylko tył jej głowy i rozwiane włosy, którymi bawił się przeciąg. Dziewczyna łokcie miała oparte na opuszczonym oknie. Pomimo ciepłego dnia miała na sobie soczyście chabrową sukienkę z długimi rękawami. Dopasowana u góry, ku dołowi rozchylała się w rozłożysty kształt, spod którego wystawała obfita halka. Szczupłą talię dziewczyny podkreślał cienki czarny paseczek. Ogarnęło ją uczucie zawiści i frustracji. Ona sama ubrana była w burą bluzkę i brązową spódnicę, praktyczne kolory na podróż. W porównaniu do dziewczyny z korytarza wyglądała jak nudna urzędniczka. W tym momencie dziewczyna odwróciła się od okna. Górę sukienki ozdabiał okrągły kołnierzyk wykonany z tego samego materiału co sukienka, a na nim przypięta była czarna ozdobna broszka lub spory guzik – nie mogła tego ocenić z tej odległości. Całość wyglądała szalenie szykownie i świadczyła o dobrym guście nieznajomej, która właśnie na nią spojrzała. Siedząca w przedziale dziewczyna przyłapana jak na gorącym uczynku drgnęła i szybko przeniosła spojrzenie na swoje zniszczone buty. Kiedy podniosła wzrok dziewczyny w chabrowej sukience już nie było.\nZdjęcia – Ola Bauza\nPosted on 23 października 2015 by Anna Taboła\nNadszedł czas na przedstawienie Wam kolejnej spódnicy. Tym razem energetycznie czerwonej, idealnie pasującej do szarej i ponurej jesieni w mieście, ale również do nieśmiało budzącej się do życia wiosennej pierwszej zieleni. Zapraszam na historię paryskiej czerwonej spódnicy.\nUmówienie się na spotkanie na paryskich Polach Marsowych w ciepły kwietniowy dzień nie jest dobrym pomysłem. Zapomnieli o tym, jak co roku z resztą. Tłumy turystów skuszonych wizją zobaczenia słynnej Wieży Eiffla były przemieszane z mieszkańcami Paryża chcącymi złapać pierwsze promienie słońca po długiej zimie. Wszędzie biegały dzieci i plątały się psy wyprowadzone na spacer. Jak zawsze usiadł na tej samej ławce. Na tej, na której pierwszy raz przysiadła kilka lat temu, zdyszana i uroczo potargana, by poprawić zapięcie sandałka. Dzięki temu uwierającemu zapięciu się poznali. Przychodził tu od lat w porze lunchu. Wolał w spokoju pół godziny poczytać, niż spędzić ten czas w głośnej kantynie wraz ze współpracownikami. Tamtego dnia było wyjątkowo ciepło, pomimo tego, że był już październik. Liście na drzewach już pożółkły. Na sąsiedniej ławce wygrzewała się w słońcu starsza pani, a obok niej siedział mały piesek, równie wiekowy, jak ona. Spokój wczesnego popołudnia sprawił, że mocno skupił się na lekturze. Nagle kątem oka zauważył błysk żywej czerwieni, która zawirowała tuż obok niego. Na jego ławce przucupnęła dziewczyna w czerwonej spódnicy, która rozłożyła się jak wachlarz, gdy jej właścicielka usiadła. Skupił wzrok na intensywnym kolorze, który natychmiast przypomniał mu dzieciństwo spędzone pod Paryżem i barwę maków kwitnących w przydomowym ogrodzie. Dziewczyna tymczasem pomajstowała przy buciku na obcasie i wstała. Strzepnęła energicznie delikatny materiał spódnicy. Jemu natomiast przyszło na myśl, że nie tylko kolor spódnicy przywodzi skojarzenie z makami. Cała postać dziewczyny ubranej w czerwoną spódnicę wyglądała jak kwiat. Wąska talia podkreślona była przez wysoki stan spódnicy, która rozchylała się ku dołowi, jak kielich kwiatu. Delikatne zakładki, w które układał się czerwony materiał wyglądały jak płatki. Uśmiechnął się do siebie i do wspomnienia tego pierwszego dnia. Gdyby nie to zepsute zapięcie to kto wie jakby się potoczyły ich życia. Z zamyślenia wyrwał go śmiech. Stała przed nim, jak zwykle z włosami w nieładzie i jak zwykle z czymś czerwonym na sobie. Uwielbiała czerwony kolor, zawsze któryś fragment jej garderoby był w tym kolorze. Dzisiaj był to sweterek narzucony na czarną sukienkę.\nPosted on 20 października 2015 by Anna Taboła\nNareszcie mogę pokazać więcej rzeczy, które przygotowałam na sezon jesienno-zimowy. Pierwszą z nich będzie spódnica z koła w kolorowe papugi. Podobną, tylko z połówki koła, szyłam latem. Kolorowe ptaki na niej były rozrzucone na błękitnym tle. Jesienna wersja spódnicy jest uszyta z pełnego koła i jest ciemniejsza, a jaskrawe kolorowe ptaki doskonale ożywią nawet granatową czy czarną stylizację.\nW internecie kupuje się głównie oczami, prawda? Jeśli chodzi o ubrania, to każdy kupujący chciałby zobaczyć, jak dana rzecz prezentuje się na człowieku, a nie na manekinie. Niektórzy potrzebują przede wszystkim dokładnego opisu przedmiotu i materiałów, z których został wykonany. A niektórych przekona… historia 🙂 Każda rzecz, która wychodzi spod mojej igły, ma jakąś historię. Czasami to są inspiracje jakimś zdarzeniem, które otoczeniu w ogóle nie kojarzy się ani z ubraniami, ani z szyciem, a moja wyobraźnia rysuje kolory i kształty spódnicy, sukienki czy płaszcza. Czasami jest to inspiracja obrazkiem, filmem. A czasami widzę tkaninę i już wiem, co z niej uszyję. Mało tego, widzę konkretną sytuację, scenkę, w której dane ubranie się pojawia. Ale dosyć tego już przydługawego wstępu, zapraszam na historię spódnicy w papugi!\nBury kot siedzący na parapecie obserwował sunących za oknami ludzi. Mrużył oczy na widok wielkich kropel spływających po szybie i spieszących ludzi skulonych pod parasolami. Wzdrygnął się na widok smukłego malca pukającego w szybę tuż przed jego nosem. Spojrzał z dezaprobatą na dziewczynę w czarnym płaszczu i czerwonej czapce uśmiechającą się do niego z zewnątrz. Dziewczyna roześmiała się na widok miny kota i pokonawszy jeszcze kilka kałuż zatrzymała się przed rzeźbionymi drzwiami. Otworzyła je i jej kroki zadudniły głucho na drewnianej podłodze. Nie rozbierając się zaczęła zapalać stare, gazowe lampy, które pamiętały jeszcze ubiegłe stulecie. Ze stopniowo zmniejszającego się mroku zaczęły się wyłaniać regały z książkami, a na ścianie zalśnił żeliwny napis „Antykwariat”. Dziewczyna przeszła za kontuar i nacisnęła guzik dyskretnie schowanego ekspresu do kawy i już po chwili pomieszczenie wypełnił aromatyczny zapach. Dopiero wtedy dziewczyna zdjęła czapeczkę i zaczęła rozpinać mokre guziki płaszcza, spod którego zamigotała feeria barw. Był to piękny widok! Żółte, niebieskie i czerwone papugi rozświetlały głęboki granat materiału spódnicy, która miękko układała się na biodrach. Rozkloszowana ku dołowi materia wdzięcznie płynęła za noszącą ją dziewczyną, sprawdzającą przed przyjściem pierwszych klientów, czy na regałach jest porządek. Dziewczyna wyjrzała przez szybki w drzwiach wypatrując taty, któremu pomagała prowadzić ten rodzinny biznes. Gdy ekspres do kawy cicho zapiszczał odwróciła się energicznie w jego stronę, a spódnica zawirowała wokół jej nóg rozkładając się w kształt koła. Dziewczyna ruszyła w stronę kontuaru uśmiechając się na myśl o kubku kawy.\nzdjęcia – Ola Bauza.\nAliMar o Sukienka Monstera Red\nAliMar o Kremowy sweterek\nMagda Skalska o Kremowy sweterek\nBeata o Spódnica Magnolia Fuchsia\nGosia o Sukienka Fresa\nNatabo.pl © 2019 Wszystkie prawa zastrzeżone