Dylemat - purpur - Portal Pisarski\nDylemat - purpur\nProza » Obyczajowe » Dylemat\nOd autora: Takie maleństwo do porannej "kafki".\n- Kocham cię – skłamał.\nPostać z lustra przyglądała mu się z niesmakiem. Pewności, tego zabrakło, chyba. Jeszcze tylko krawat. Za mocno. Poluźnił. Ruszył ku sieni. Szybkim ruchem chwycił leżące na komodzie klucze. Ahh... Tuż przed drzwiami obrócił się na pięcie i sięgnął dłonią do szafy.Nie... Nie... Nie... Ta! Prążkowana, będzie odpowiednia. Zatrzasnął drzwi i podszedł do windy. Spojrzał do drucianego wnętrza szybu. Chwilę później odgłos zelówek zagrał na gładkich ścianach klatki schodowej. Wypadł w jasność dnia. Długie kroki rozpędziły zamyśloną postać. Zegarek. Piętnasta. Zdążę. A wiatr lekko podrzucał mknącą marynarkę. Ja się chyba duszę? Czuję, jak moja przestrzeń zaczyna się kurczyć. Wystarczy, że wyprostuję ręce i przebijam tę bańkę. Wszędzie są jej rzeczy. Nawet pasta do zębów jest jej. Czy od teraz będę korzystał z pasty którą ktoś kupi? Kątem oka dostrzegł czerwony sygnał. Zatrzymał się tuż przy krawędzi jezdni.\n- Szlag! - Dłonie schyliły się by strząsnąć drobinki wody, które trafiły na kanciaste spodnie prosto spod kół przejeżdżającej taksówki. Zielone. Przyspieszył. Dzwonki potrącone przez otwierane drzwi radośnie brzdęknęły.\n- Dzień dobry Pani Joasiu, trzynaście czerwonych róż, proszę.\n- O!? Czyżby to ta?\n- Pani Joasiu - miękko nacisnął - czy my się znamy od wczoraj?\nUśmiechnęła się i tanecznym krokiem wypłynęła zza kontuaru. Dłonie delikatnymi ruchami wyrwały ze snu śpiącą trzynastkę.\n-Dwadzieścia pięć złotych?\nTylko skinęła oczami.\nChmurne spojrzenie zaatakowało.\n- No co? Nic nie mówiłam. – Niewinny uśmiech zagrał na czerwonych ustach.\nZegarek. Piętnasta dziesięć. Zdążę.\nPrzeciął w poprzek ulicę. Strużki wody z kwiatów łaskotały gołe nadgarstki. Krok spoważniał. A może chwilowa przerwa? Tak aby na spokojnie to wszystko przemyśleć. Tydzień. Może dwa?\n- O! Przepraszam… - Dodał do potrąconego, zagniewanego kapelusza.\nTo tu, tuż za rogiem. Stopy okiełznały pęd, teraz płynęły po spękanym chodniku. Aj! Ależ jej pięknie w tej sukience. Serce rozpoczęło wygrywać szaleńczy rytm. Podszedł, wziął w dłonie jej rumiane policzki. Oczy wpadły w bezkresną toń błękitu.\n- Kocham cię - ...\npurpur · dnia 14.12.2015 23:30 · Czytań: 872 · Średnia ocena: 4 · Komentarzy: 46\najw dnia 15.12.2015 19:44\nNo i mam mały dylemacik, bo ledwie się zaczęło i już skończyło. Wiadomo - miniatura, ale moim zdaniem skoro mini - to powinny być ładne nogi, znaczy fajna, ciekawa i zgrabna treść A Ty zaciekawiłeś na początku (pokazałeś kształtne pęcinki), potem pokazałeś kolanka (jeszcze nie znudziło mnie czytanie), a później dupa blada. Jakoś tak zbanalizowałeś temat. Owszem, do kawki może być słodko, ale ja bym wolała, żeby to słodko miało posmak chilli\nNiewątpliwie pisanie nie sprawia Ci problemu, bo masz tę lekkość operowania słowem, ale już ortografia troszkę na bakier. Z tego co wyłapałam w biegu to strużki nie stróżki i szlag nie szlak. No chyba, że bohater opowiadania był na szlaku\nTo byłam ja - zielono-oczka kurka z obcego podwórka Czekam na coś, co mnie zachwyci, powali na kolana (bez skojarzeń mi tu) Tymczasem papa.\nDobra Cobra dnia 15.12.2015 23:43\nW całości przychylam się do zdania szanownej komentującej przede mną.\nCzuć, że dobrze umiesz skreslac słowa, ale z oszczędności (?) lecisz na skróty. A tu czytelnik chciałby doznać zaciekawienia akcją, postaciami, klimatem...\nMęski punkt widzenia! Kocham cię, hehehe. Wiadomo: one chcą słyszeć te słowa i wiele zrobią, by je usłyszeć ponownie.\npurpur dnia 16.12.2015 10:50\nPrzede wszystkim bardzo dziękuję za opinię, bo mam wrażenie że były szczere.\nJak napisać 5556 opowiadanie o miłości aby nie było takie jak inne. Oczywiście jest pewnie 100 sposobów, ja wybrałem ten: nie-miłość.\nDokładnie to co napisał DoCo - bardzo dobrze to scharakteryzowałeś, a pisząc wedle Twojego wzorca, wyszło by dokładnie takie opowiadanie ( być może piękne i za które bym otrzymał poklepanie po plecach a nie cmokanie z niezadowoleniem... ) jakiego nie chciałem. Bo to miało być:\nszybkie, trochę chaotyczne, zwarte, obdarte z jakiegokolwiek klimatu, pozbawione uczuć i emocji, z umiarkowaną bardzo akcją i ma być zamknięte na połowie kartki - miniaturka ( nie wiem czemu to wylądowało w obyczajowe... )\nCzytelnik miał mi się nie rozpraszać - żadne różowe ptaszki miały tu nie fruwać. A jednak, miało to być opowiadanie o miłości.\nKiedyś rozmawiałem z moim przyjacielem, który był powiedzmy w jakimś stopniu w podobnej sytuacji do bohatera opowiadania.\n- Ja to wszytko przemyślałem i wiem.\n"Przemyślałem" - no to mnie zaskoczyło. Jak można przemyśleć kochanie/miłość? No jak?\nNo nie można... To albo czujesz przy każdym spojrzeniu na drugą osobę ( tak, faceci są wzrokowcami! ) , no albo... to nie jest miłość. Może być coś dobrego / uczciwego, no ale na pewno nie kochanie.\nZapytałem się go: - A czy ty ją kochasz?\n-Oczywiście - skłamał. Tak. Dokładnie tak, uważam że: skłamał.\nI to mnie zastanowiło. Bo od tej pory będzie on kłamał mówiąc to niej - musi to wytrenować w lustrze, musi się nauczyć - bo jest to specyficzny zwrot, jest czymś więcej niż zlepkiem dwóch... Są obecnie małżeństwem, od jakiś siedmiu lat i wygląda na to że to się raczej nie zmieni.\nLubię to opowiadanie. Nie wiem czemu, chyba spodobało mi się to takie wyrywkowe pisanie.\nTeraz się muszę zastanowić, dlaczego nie udało mi się przekazać pytania czytelnikowi. No ale przecież nic się nie stało, ot, zginie po prostu kolejny chomik... ostatnio kupuję je na tuziny i przestałem nadawać im imiona, bo jakoś tak ciężko jest zgładzić coś co się nazywa Sebastianuś, albo Piotrunio\nPS Podczas pisania tego komentarza nie doznał krzywdy żaden zwierzaczek! Ba! Nawet w tej chwili piszę jedną ręką, a drugą wsypuję ziarno do karmnika, bo przyszła zima i pewnie są głodne...\n- Skłik powiedz im, że jest ci tu przytulnie i miło.\n- No tak jak ustaliliśmy.\n- Jak to nie powiesz?\n- A orzeszki to się wzięło, co??!! Oddawaj je zatem ty podstępny, podły rudy...\nDobra Cobra dnia 16.12.2015 11:21\nJaki ekolog!!!! Ruchy zwierzętolubne z pewnością dadzą Ci jakąs nagrodę!\ndziękuję za tak wyczerpujący komentarz zwrotny! Nie powiem, lubię podywagować pod dziełem, jeśli ciekawe i ma piękne zadartki. Z Tobą dywagować jeszcze milej, boś widzę obeznany w sztuce pisania.\nOczywiście masz rację, że każda hiostoria może (i zapewne znajduje) odzwierciedlenie w realu.\nZ Twoją opowieścią też wszystko jest ok i się podoba. Jedynie - czytając doświadczonego pisarza - człek chciałby wznieśc się wyżej, bo takie rwane miniatury potrafi sklecić każdy średniutalentowany nastolatek. I o to właściwie chodzi.\nPostawiłeś wyskoko poprzeczkę warsztatem, podnieś też jakościowo do góry libretto.\nJak dloa mnie jesteś jednym z lepiej piszących i publikujących na pp, to się czuje. Teraz pogadaj sam ze sobą i twórz dziełą. Oczywiście bez krzywdy dla zwierzątek. Ale też bez popadania w nałogi, bo wtedy człek się stacza.\najw dnia 16.12.2015 12:17\nWiesz co? Zaparzyłam kawę, bo to moja pora. Popatrzyłam przez okno i pomachałam listonoszowi, który wrzucił coś do mojej skrzynki i uśmiechnął się całą gębą, a potem siadłam jeszcze raz do Twojej miniatury przeczytawszy uprzednio Twój komentarz i stwierdziłam, że chyba przesadziłam wczoraj. Może byłam zmęczona, może spodziewałam się trzęsienia ziemi albo chociaż małego tąpnięcia, może zbyt szybko chciałam przeczytać i zbyt szybko coś napisać, może sfiksowały mi wczoraj hormony, a dzisiaj jestem harmony? Nie wiem.. może, może, może ..\nDzisiaj czyta mi się inaczej, zdecydowanie lepiej. Pasuje mi do kawy idealnie. No cóż.. kobieta zmienną jest. Sorry, że wczoraj byłam taka pyskata i to nie tylko w komentarzu\nA chomika uściskaj, byle nie za mocno. Jestem miłośniczką zwierząt. Miałam w swoim życiu chomika-pakera, który trenował zwisy na klatce (przechodził w zwisie z jednego końca klatki na drugi), miałam parę świnek morskich i trochę ich dzieciaczków, szczurkę o imieniu "Mysza", która kradła mi kredki do oczu, a obecnie mam dwa owczarki niemieckie, które kocham nad życie.\npurpur dnia 16.12.2015 13:15\nW ogóle się z wami nie zgadzam\nTo był eksperyment, takie "dziwne" pisanie, czasami jakoś nachodzi napisać coś inaczej, no tylko nie wiadomo czy to jest strawne... No nie było i poza tym, że zoorganizowaliście wycieczkę pasiastemu gryzoniowi nic się nie stało\nJa się czegoś nauczyłem i będę próbował dalej\npodnieś też jakościowo do góry libretto.\nPostaram się, obiecaj, że kolejny tekst ocenisz równie surowo, bez tutaj jakiejś dobrotliwości!\nDo reszty się nie odnoszę, bo uważam że przesadzasz. To że ktoś umie sklecić parę zdań przy których się nie jąka, nie oznacza że ma cokolwiek do przekazania.\nno prosze, ja właśnie też mniej więcej około 12 rozpoczynałem dzień kawą, a zawsze słyszałem że tylko ja wstaję z łóżka "jak Panisko"\nDobra... chomik zostaje... ech!\nmike17 dnia 16.12.2015 13:25\nW kategorii “obrazek z życia”, bezpretensjonalny i niewysilony, jak słowo lekko rzucone na wiatr, ten utworek się nieźle sprawdza i z pewnością cieszy oko i jakoś mile łechce wnętrze, jakby mi ktoś tam wsadził szczotkę z puchem i przyjemnie merdał.\nWszak nie można zawsze pisać rzeczy wzniosłych, mocnych i z wieloma dnami, których przeciętny czytasz w swym mozole raczej nie odnajduje, nie należy też za każdym razem zadawać miliona pytań, by bidulek czytający utwór rozkminiał, co Autor miał na myśli, czyniąc lekturę bardziej mordęgą niż przyjemnością.\nŻeś zatem dał taki landszafcik i jako taki może sobie funkcjonować.\nW końcu niby do kawki on.\nJeśli chodzi o mnie, to jestem fanem rzeczy bardzo wyrazistych, z krwi i kości (nie chodzi o mord, oj, nie, o tzw. człowieka, co go w środku telepie), zaskakujących i mocnych, lubię, kiedy mi kopara opada, a suspens wbija swym korzennym pierdolnięciem w fotel.\nWtedy wiem, że jestem w domciu.\nMiniatura winna kończyć się takim właśnie kopem, czego tu mi zabrakło.\nUrywasz nagle, i mam wrażenie, że ktoś mi wyrwał z łap książkę i dał dyla w krzaki.\nGwoździem programu jest mocny suspens, totalna zaskoczka, wtedy się inaczej czyta.\nPodoba mi się twój warsztat, widać, że nie piszesz od wczoraj, tyle że tematyka trochę nie moja, choć często poruszam klimaty damsko-męskie, tyle że nieco inaczej, ale kto wie, co tam jeszcze naskrobiesz – może to dopiero przedbiegi?\nJak coś nowego zapodasz, pojawię się z garścią przemyśleń, lubię gmerać w tekstach\najw dnia 16.12.2015 13:43\nJa dziś wstałam o 6 rano (psze pana). O 12.00 piję drugą albo pierwszą kawusię. Do śniadania obowiązkowa herbatka.\nCo do tekstu (kolejnego znaczy)- obiecuję ocenić surowo i w razie co - zmielę, opieprzę i przerobię d.. na parówki\nDobra Cobra dnia 16.12.2015 14:11\nAlez drogi purpurze,\nPisz, jak uważasz i jak Ci w duszy gra. Nikt do niczego nie zmusza ani nie gani. Nie czuj się niewolnikiem moich sugestii.\nWolność wszak rządzi!\nretro dnia 28.12.2015 14:24 Ocena: Bardzo dobre\nCzytałam to jakiś czas temu, ale czas około-świąteczny skutecznie uniemożliwił mi skomentowanie – nadrabiam.\nOstatnio z przyjaciółką zastanawiałyśmy się, czy można pokochać kogoś nie kochając siebie samej/ego?\nTwoja miniatura jest odpowiedzią na nasze dywagacje, dotyczące miłości własnej/zdrowego egoizmu.\nKlamra, która spina tekst jest najistotniejszą.\npurpur dnia 28.12.2015 14:42\nTu tak naprawdę nie ma niczego więcej - tylko pierwsze i ostanie zdanie.\nJoan Mart dnia 24.01.2016 18:48 Ocena: Świetne!\ndobry jesteś! cokolwiek więcej bym powiedziała zabrzmiałoby zbyt banalnie\npurpur dnia 25.01.2016 11:24\nAleż czemu się hamować ! Pissssszzzzz\nPozwól, że to ja zadecyduję, czy jest to banalne - a wierz mi że nie będzie Bo przecież takie głaskanie po głowce można przyjmować w dowolnej ilości... i przed śnaidaniem, i po obiedzie, i z kotem na płocie, i kamykiem w dłoni!\nNo niestety wprawiłaś mnie w wesoły humorek, teraz będe dręczyć swoim wybujałym ego wszelkie istotki, które napatoczą się w zasięg mojego głosu\nMiłe machu-machu dla Ciebie!\nPS wybacz, mimo iż czytam wiele różnych rzeczy i zawsze się staram dać słówko od siebie, Tobie pomóc nie mogę... Nie umiem oceniać poezji, niestety...\nCzyli... No musisz zacząć pisać prozę - tadam! Widzisz niemożliwe załatwiam od ręki!\nCzekam zatem i pozdrawiam!!!\nPS no i znowu się rozgadałem - Brrr!\nJoan Mart dnia 25.01.2016 11:49 Ocena: Świetne!\npodoba mi się długość utworu - rzeczywiście w sam raz o porannej kafki" - mam taką manię, że to co lubię czytam po kilka razy i często będę wracać do Twoich utworów - tylko dlaczego jest ich tylko trzy?? skandal !!!\nPo drugie, świetne są te niedopowiedzenia - niby utwór krótki, ale treści tam na całą powieść.\nPo trzecie, to tylko niektóre z fraz, których używasz, a które kocham od pierwszego wejrzenia:\nodgłos zelówek zagrał na gładkich ścianach klatki schodowej\nDłonie schyliły się\nwyrwały ze snu śpiącą trzynastkę.\nChmurne spojrzenie zaatakowało.\nnie pamiętam jak to się nazywa (metafory?), ale tworzysz je i używasz z taką łatwością i lekkością (takie mam wrażenie czytając).\nPo czwarte, ja raczej depresyjna jestem i nawet opowiadanie wysmarowałam i jeżeli będzie opublikowane to bez szlachetnego napoju wyciągniętego z zakamarków szafki się nie obejdzie, ale przechodzę do rzeczy - Twoje utwory oprócz tego, że śmieszą (powinni je przepisywać psychiatrzy na depresje i inne smutki) przemycają ważne treści i ukazują nasze słabostki, ułomności i prawdę o nas samych - we wszystkich trzech! Twoich opowiadaniach to jest.\nWysyłaj do wydawnictw!\nZbigniew Szczypek dnia 25.01.2016 12:02\nNo no, to Joan M. miło i pozytywnie podkręca dziś autorów. Bravo!\nMi także przypadł do gustu mimo, że miniatura i dobrze. No, może tylko, że bohater jest draniem - ot życie. Ale, jak inni, ciekaw jestem, jak wyglądałby dłuższy utwór, w Twoim wykonaniu. I nie rzucaj kamieniami - to nie ładnie ;-}\npurpur dnia 25.01.2016 12:13\nZbigniew Szczypek :\nAleż przecież są moje dłuższe utwory - Hobby i The bank job... no chyba, że mówisz o jeszcze dłuższym\nTo fakt, nie ma... kusi mnie kontunuacja Bank job, bo strasznie fajnie myśli się za pomocą tych czterech łepetyn, więc może...\nDlaczego kamieniami - może za wcześnie jak dla moich myśli, ale jakoś trzeszczy w głowie, a nic mądrego z tego nie wynika. Możesz wyjaśnić?\nNic się nie przejmuj, ja też nie wiem jak one się nazywają ( może być że metafory , po prostu lubię pisać takie dziwności...\nFakt, każde z opowiadań ( no może mniej w The bank job - bo tam to opowiadanie napisało się samo, za bardzo przypadły mi do gustu te cztery typki miało mieć coś "ukrytego", coś prawdziwego... Może nawet dało się to odnaleźć, a może nie... Nie ma to znaczenia, opowiadanie jest po to, aby ktoś spędził parę miłych chwil, aby przeczytać coś co nie znudzi, tyle...\nSam tego szukam w pisaniu innych, sam staram się to stosować. Czasami się udaje...\nMam jeszcze jedno opowiadanie, że tak powiem z "nowego sposobu pisania", może faktycznie je zamieszczę... Zastanowię się. Coś tam również powstaje, ale jakoś ostatnio pełno w moim otoczeniu "przeszkadzaczy" i nie idzie to tak jak powinno!\nOk - fajnie, że napisałaś, masz już jedną osobę która na to czeka! Widzisz jak to prosto działa\nPewna dość mądra ( piszę tak, bo może to przeczyta i potem będzie krzyczeć ... ), no dobra, po prostu mądra , osóbka napisał mi, że...:\n"nie opluwaj siebie, inni lepiej zrobią to za ciebie" - przyznasz, że nie głupie!\nTak więc, nie chce słuchać narzekań na Siebie i czekam na Twoje pisanie - daj znać jak się pojawi!\nBernierdh dnia 02.02.2016 19:08\nZgrabna ta miniatura, nie powiem. Podoba mi się styl, którego tu użyłeś, fajnie eksperymentujesz i to nie dla samego eksperymentowania, ale dlatego, że styl współgra z opowieścią. Opowieścią, która IMO jest zamkniętą całością, spiętą sensowną klamrą.\nMiałeś coś do powiedzenia i to właśnie powiedziałeś - i choć może twoje słowa nie wywróciły mojego życia do góry nogami, to udało im się sprowokować refleksję. Na temat tego wyrażenia: "kocham cię" - kiedy go używamy, dlaczego i co to w ogóle znaczy. I ile znaczy.\nZbigniew napisał, że bohater jest draniem i pewnie ma rację, ale dla mnie jest przede wszystkim postacią tragiczną. Moim zdaniem krzywdzi przede wszystkim siebie - odbiera sobie coś ważnego.\npurpur dnia 03.02.2016 14:47\nNiesamowite, że wszyscy komentujący ocenili go jako drania...\nA może, tylko może, takie małe, nikłe, nie krzyczące może, moment kiedy na nią spojrzał, kiedy serce brzmiało jak bęben, właśnie wtedy poczuł, że to ta...\nDługo zastanawiałem się czy cokolwiek wstawiać po myślniku na końcu. Fakt, że ja sam, również skłaniam się do tego, że jednak jest tam skłamał, hmm...\nhannacze dnia 03.02.2016 15:52\nTrudno się przebić do końca przez ilość komentarzy, jesteś wielbiony albo co najmniej z jakiegoś na razie nie znanego mi powodu bardzo popularny\nNo nie wiem czy pozbawiłeś tekst emocji pisząc na początku i końcu "kocham cię" a gdzieś w tekście "chyba się duszę" Szkoda mi było Ciebie, współczułam Ci, życzyłam z całego serca by z tą panią od róż nie było ci duszno...\nAle lubię Ciebie czytać. Nie mniej jednak coś byś mógł jeszcze napisać\npurpur dnia 03.02.2016 16:02\nZnowu przesadzamy... Gdzie wielbiony, ten jeden malusieńki pomnik, to było przypadkiem Zresztą, prawie połowo komentarzy jest mojego autorstwa\nWybacz, ale roześmiałaś mnie Naprawdę KORPULENTNA przesada\nWybacz, długo się zastanawiałem niemalże nad każdym słowem tutaj. Wywaliłem ich tonę, zostało tylko to co NIEZBĘDNE! Nawet te nieszczęsne kropki na końcu wydają mi się zbędne, oryginalnie było tam pusto.\nA... nie daj się zwieść, każda historia, jest ... historią. Patrz na nią NIE przez pryzmat autora!\nJa osobiście mam harem żab, które miło mi kumkają co rano i nie szukam żadnej nowej duszyczki do stadka\nDragonLady dnia 19.02.2016 14:09 Ocena: Bardzo dobre\nMiniatura jaka jest, każdy widzi. Zobaczywszy taką formę czytelnik raczej nie spodziewa się fabuły w trzech aktach. Ale coś za coś, prawda? No, na przykład - niebanalność.\nTu Ci się udało.\nNa przykład zaskoczenie.\nTu Ci się nie udało.\nNie chcę, żeby wyszło na to, że biadolę, bo tekst jest interesujący - ale zaczynasz z przytupem, gładko wchodzisz w akcję, a potem wychodzisz... W zasadzie... Nie wiadomo z której strony. To tylko moje zdanie, ale wydaje mi się, że przyczyna jest jedna z dwóch:\n- albo ten tekst chciałby być dłuższy;\n- albo wolałby mieć ostrzejsze zakończenie.\nA może ja po prostu trochę więcej bym poczytała.\npurpur dnia 19.02.2016 14:23\nOstrzejsze zakończenie. Hmm.\nMiał być króciutki - to byla tylko myśl, fakt, że czasami z myśli powstają księgi... no ale nie tym razem.\nMoze zawiodło mnie wyczucie, a może nie udało się oddać tego co było w środku. Może.\nNa szczęście każde kolejne opowiadanie jest dłuższe! Moim zdaniem ciekawsze A i do tego dochodzą darmowe drinki!\nSame palemki. Eeee. No niby palemki, ale tak naprawdę, samo ich wyobrażenie -wiesz, kartonik, kolorowy, zielone liście - no chyba umiesz sobie wyobrazić! No wlaśnie to i to jest w gratisie\nDzieki za komentarz - mam nadzieję, iż nie zniechęciłem na tyle, iż nie dasz szansy kolejnej miernocie\nDragonLady dnia 19.02.2016 14:39 Ocena: Bardzo dobre\nKurczę, nie nazywaj swoich tekstów miernotami, toż to kokieteria. Są dobre. Dobre teksty to nie miernoty. Ot, i cała filozofia\nNie chodzi też o to, że wszystkie teksty mają być długie; są i wyznawcy takiej teorii, ale niech sobie będą na zdrowie. Rzecz w tym, że masz naturalny dryg do prowadzenia opowieści, do gawędzenia przy kominku ku uciesze dziatwy i tak dalej. Do gawędzenia zaś trzeba mieć miejsce.\nZresztą - czego bym tu nie powypisywała, to tylko moje wrażenie.\npurpur dnia 19.02.2016 15:01\nOczywiście, że to kokieteria...\nAle nigdy się do tego nie przyznam! Nawet jeśli by mnie rozpalali do czerwoności!\nNo dobra, jak by rozpalali, to bym się przyznał, ale nie do wszystkiego!\nDo większości - ale tej mniejszej\nLady - dziękuję za uwagi - nie ma co dywagować - czasami się udaje, a czasami liczę barany\nAronia23 dnia 22.04.2016 14:24 Ocena: Przeciętne\nWitam Purpurze. Opowiadanie ma bardzo szybkie tempo, trudno nadążyć za wydarzeniami, myślami. Ale przeczytałam dwa razy i mówię. Klimat "pochmurny" - opowiadania, oczywiście.\nJakże ten facet cierpi, a przy tym jest jak dziecko: "Wszędzie są jej rzeczy. Nawet pasta do zębów jest jej. Czy od teraz będę korzystał z pasty którą ktoś kupi?". Miłość, taka prawdziwa - naprawdę prawdziwa jest bezwarunkowa, choć pewnie nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak rzadko występuję. A facet - żyje w zakłamaniu, może ze strachu przed samotnością, może nie chce krzywdzić i samego siebie, i dziewczyny.\nWymowne słowa - myśli: "Aj! Ależ jej pięknie w tej sukience. Serce rozpoczęło wygrywać szaleńczy rytm. Podszedł, wziął w dłonie jej rumiane policzki. Oczy wpadły w bezkresną toń błękitu."\nOn pewnie sam nie wie "...czy to jest przyjaźń, czy to jest kochanie?" Myślę tak, ponieważ pierwsze i ostatnie zdania - zastanawiają. Czytelnik pozostał, nazwałabym to "w niedosycie". Zaskakujące. Cyt.: "- Kocham cię – skłamał." To początek, nie lubię go (faceta) tak już, od razu. Cyt. : "- Kocham cię - ..." tu odpowiedni znak int.\nNie lubię tego bohatera, bo "miękko nacisnął". Sprzeczność. Cyt.: "- Szlag! - Dłonie schyliły się by strząsnąć drobinki wody, które trafiły na kanciaste spodnie prosto spod kół przejeżdżającej taksówki."- tutaj jeszcze jakby spodnie były "prosto spod kół taksówki" a nie "drobinki wody". Moim zdaniem trochę zgrzyta ta wypowiedź. Ale to mnie zgrzyta, może tak miało być? Dowolność w przekazywaniu myśli jest ważna.\nCo jeszcze? Facet - bohater, myśliciel, nielubiany jest jeszcze przeze mnie, ponieważ, cyt.: "Krok spoważniał. A może chwilowa przerwa? Tak aby na spokojnie to wszystko przemyśleć. Tydzień. Może dwa?". To tyle o bohaterze. Opowiadanie podobało mi się, tylko, że mówi o nieszczęśliwych ludziach. Ale to tylko mój odbiór. Gdzieś też w Twojej wypowiedzi, umieściłeś określenie - nieszczęśliwa miłość, tak, to widać.\nMam pytanie - techniczne. Dlaczego kursywą zaznaczyłeś myśli bohatera? Tak można? Przecież on prowadzi dialog wewnętrzny. Moim zdaniem powinny być zastosowane myślniki. I ostatnia sprawa. Wybacz, że zwrócę uwagę na to. W Swoich tekstach używasz słowa "czemu" a poprawniej, tak literacko powinno być "dlaczego". Mam nadzieję, że nie uraziłam, pisząc taki komentarz, ale zawsze mówię, co mi w duszy gra. Nie kłamię tak, jak Twój bohater. Pozdrawiam Aronia23\npurpur dnia 22.04.2016 14:45\nTak, opowiadanie pędzi. Tak jak bohater - pędzi na swoją zgubę, na swoje wybawienie. Tak naprawdę to on "się zastanawia", tak po ludzku, tak...\nTak, może i miłość jest bezwarunkowa, no ale życie nie jest. Życie ma swoje własne ramy w które się zmieścimy, no albo uderzymy się w głowę, próbując...\nWiesz... on tak naprawdę nie wie. Myslę, że się boi - to ta pasta do zębów, ktoś będzie za niego podejmował decyzje, z kimś będzie się musiał liczyć, dzielić. Życie...\nCzasami trzeba "wpaść" w błękitną toń oczu i nie myśleć za dużo i może to jest odpowiedź...\nBo czy można racjonalnie i logicznie wyjaśnić "zakochanie"... No ja nie umiem. A czy skłamał na końcu, cóż... wedle chyba wsyzstkich komentarzy, to tak... bo przecież drań... No ale może jednak nie? Może potrzebował ją zobaczyć? Faceci to podobno wzrokowcy, drogie panie\nDiabli wiedzą - no tak, oni to na pewno\nKursywa i myśli - nie wiem Tak mi jakoś pasowało. Te myślniki nie do końca Jak widać zrozumiałaś, więc zadziałało Wszystko można, tylko potem siedzisz w pace\nA to moje czemu... hmm... może trzeba się go oduczyć zatem... Thanks!\nAronia23 dnia 22.04.2016 15:11 Ocena: Przeciętne\nI gitara. Nie mówię, ze facet to drań, tylko, że go nie lubię. Lata, biega, brak zdecydowania, jakaś dziwna rozmowa z p Asią, niegrzeczny kapelusz, itd. , itp. No może żyje w chaosie, ale przenosi go na innych. Pewnie tego nie widzi. Przykre. Nie wzbudza sympatii, nie musi, tacy bohaterowie też są potrzebni. Opowiadania również. Właściwie to mi go żal. Żal dziewczyny, spodni, braku luzu.\nChoć, na pierwszy rzut oka jest luzakiem. Nie lubiłabym też takiej kobiety.\nNajważniejsze w tym wszystkim jest to, ze chomik nakarmiony i mruczy... . Moje koty, a mam je trzy- jeden staruszek ma 16. lat, też mruczą. Wszystkie to znajdy, bidaki, ale teraz mają kochającą panią- Aronię23 Mruczymy do Ciebie we czwórkę. I... nie za dużo jest tego mruczenia. Pozdrawiam, Purpurze. Aronia23\npurpur dnia 22.04.2016 16:38\nMiło - ja wprawdzie mam tylko jedną futrzaną znajdę, ale mruczy za trzy, zwłaszcza jak nie wystarczająco szybko dopadnę drzwi od składziku z kocim jadłem. A czekaj! Nie mruczy tylko miałczy\nTak czy siak, daje intensywne oznaki życia!\nJOLA S. dnia 12.07.2016 06:06\nPurpurze! Zgrabna, miniaturka, ale przynajmniej dla mnie nie wnosząca nic nowego. Brakuje mi w tym opowiadaniu elementu zaskoczenia, wzruszenia, czegoś co by spowodowało, że zapamiętam ją na dłużej. Jednak jak już wspomniałam na początku, opowiadanie jest zgrabnie napisane w związku z czym czyta się je lekko i przyjemnie.\npurpur dnia 12.07.2016 10:32\nNiestety Jolu zgadzam się z każdym słowem Twym I nie chodzi o to, że pochwaliłaś, chodzi bardziej o to drugie.\nWiesz, to nie było tak, że nie było zamysłu, że miało nie być czegoś. Po prostu zawiodło mnie wyczucie i niestety nieumiejętnie przekazałem swoje myśli. Za duzo zostało we mnie, za mało poszło na papier.\nNa szczęście krótkie jest, więc nie mordowało za długo\nTym niemniej fajnie, że się to tu pojawiło, bo była to niezła lekcja!\nMargara dnia 06.09.2016 22:18\nPurpurze, bardzo mi się podobała ta miniaturka i dziękuję za mądrą naukę. Szczegół od siebie - akurat trzynaście róż, przyciasny węzeł krawata współgrający z dusznym życiem bohatera. Męski punkt widzenia, cyniczny, a jednak jakoś uroczy.\nZgrabnie wpleciony monolog wewnętrzny to też coś, co cenię. Szkoda tylko, że nie jest dłuższa ta Twoja drobnostka, bo czuję, że mogłoby powstać fajne opowiadanie. Mimo klamry, wydaje się, że jest to fragment wycięty ze środka większej całości.\nKrystyna Habrat dnia 29.12.2016 17:44 Ocena: Świetne!\nPodoba mi się. Krótkie, a tak skondensowane, że treść domyślana o wiele dłuższa. Z pospolitych słów, rekwizytów, nawet scen wyłania się niezwykła konstrukcja, że sytuacja przestaje być pospolita. Świetnie operujesz szczegółami, które mówią same za siebie.\nUsunięty dnia 29.12.2016 18:39\nBardzo mi się podoba styl tej miniaturki. Od razu narzuciło mi się skojarzenie go z naprędce sporządzonym rysunkiem ręką utalentowanego rysownika, który mocniej dociska ołówek w miejscach mających charakteryzować i tym samym przenosić wyjątkowość nastroju sytuacji, która w dodatku nie jest jakimś błyskotliwym, ciekawym tylko z pozoru wydarzeniem, ale piękną egzemplifikacją głębokiej, choć wąziutkiej, prawdy.\nStarego, wyrobionego plastyka nie stać by było na zaakceptowanie tak figlarnego rysunku, on by go dopracował i w efekcie pozbawił całej ekspresji, jaką generuje pośpieszna, zamaszysta kreska i w zasadzie brak plam.\nSorry, że nic o języku, ale gdyby przyszło mi pisać o Białoszewskim, pisałbym z kolei o muzyce jazzowej. Taka głowa, nic nie poradzę\npurpur dnia 02.01.2017 13:47\nO rany! - ileż odwiedzin i do tego ciekawych w swoim wyrazie słów.\n@Margara - wybacz, że tak późno odpowiadam, nie wiem jak, ale jakoś musiałem przegapić Twój komentarza. Więcej się to nie powtórzy, a winni tegoż haniebnego czynu zostaną rozstrzelani Dzięki!!!\n@Krystyna Habrat - "pomógl" nie mogłem zaznaczyć, ale doceniam bystre oczko, które wyłapało tyleż "ważnych" elementów w treści... Miło, aż wręcz za bardzo No ale któż nie lubi głaskania Fajnie, że udało się "nie-pospolicie", bardzo się starałem, naprawdę bardzo!\n@Ekszyn Dupacycki - oczywiście łatwo jest napisać, że idealnie odebrałeś to co próbowałem przekazać, gdy dostaje się tak pochlebną opinię. Ale... no idealnie odebrałeś to co chciałem przekazać\nTak, tutaj każdej jedno słowo było ważone, mielone i zastanawiane! Wszystko to co nie było niezbędne poleciało z hukiem do kosza! "Pisałem" faktycznie obrazami, więc i porównanie do "rysownika" niezwykle trafne! Tylko chyba z lekka przesada z tymi jego "taletami".\nA czy jest prawda, cóż, pewnie dla niektórych tak, dla innych może, a dla pozostałych "fcale".\nI fakt, jeśli byłoby to dłuższe, bardziej "dopracowane" to byłoby niczym - to maleństwo musiało być maleństwem, aby treść pozostała przed i po tym wydarzeniu.\nJeszcze raz dziękuję za odwiedziny!!!\nTen_Smiertelny dnia 16.01.2018 11:39 Ocena: Bardzo dobre\nwybacz, że dopiero teraz się rewanżuję – tak wyszło. Śmieszne, że los padł nasamprzód akurat na ten utwór, aż mam chęć śmiać się, że teraz rozumiem, dlaczego uznajesz moje utwory za przegadane\nAle, ale… widzę, że piszesz też czasem dłużej, nie będę się więc nabijał. Nigdy nie pomyślałbym, że tak ciężko będzie mi się wypowiedzieć na temat takiej krótkiej miniaturki… Ale dobra, po kolei:\nGdy przeczytałem pierwszy raz, kompletnie nic nie zrozumiałem. Nic. Kompletnie. Ja czytam dosyć szybko i w moich oczach, wszystko skleiło się w jedną szarą masę. Myśli przedstawiłeś kursywą i zlało się to wszystko. Do tego w opowiadaniu jest pęd, a on jeszcze przyspiesza czytanie. Słowem, wyszła mi z tego marmolada.\nW komentarzach piszesz, że wywaliłeś wszystko co zbędne. Nie ma co – nie boisz się, że nie zostaniesz zrozumiany, mnie zaś często to paraliżowało. Nie martwi cię, czy treść tego co piszesz dotrze do czytelnika? A może sądzisz, że będzie on z lupą ślęczał nad każdym słowem?\nNie zrozum mnie źle, nie chcę cię obrazić, ani nawet jakoś mocno skrytykować, chodzi mi o to, że często podczas czytania mijamy wiele rzeczy. Nie wszystko uświadamiamy sobie, nie wszystko też do nas zrazu dociera. Gdy coś zostanie wspomniane w tekście kilka razy, dotrze do naszej świadomości, raz, może zwyczajnie nam umknąć.\nPiszą w komentarzach, że masz warsztat. Zapewne – ale przy pierwszym czytaniu, nie sposób cokolwiek zrozumieć. Nie wiedziałem co się dzieje, kim jest bohater; kompletnie nic. Zupełny chaos.\nJak szybka jazda samochodem: obiekty i scenki migają nam przed oczami, nim właściwie zastanowimy się, co przedstawiają. Nie było tutaj żadnego oddechu, w którym zatrzymałbym się i zastanowił – a zanim się spostrzegłem podróż się skończyła.\nJak sądzisz, dlaczego większość dawnych powieści, zaczynała się od opisu pogody w stylu: „Niebo było bezchmurne, a słońce...”? Dziś brane jest to za błąd, miało to jednakowoż pewne uzasadnienie. Człowiek potrzebuje pewnego czasu, by wczuć się i wsiąknąć w treść. Nie ma szans by czytelnik, od początku wszystko rozumiał i właściwie odbierał.\nNa początku jesteśmy ślepi; to tak jakby ktoś w ciemnym pokoju włączył nagle światło – musi minąć pewien czas, nim nasze oczy się dostosują i zaczną dostrzegać szczegóły. A i to lepiej jeśli nie będą one zbyt pędzić.\nTen pęd jest więc zupełnie nieodpowiedni dla miniatury. Wszystko ulatuje i nic nie widać. Chaos tej treści byłby strawny, tylko wtedy gdy wczujemy się już w akcję, nie zaś tak z miejsca – łup! – lądujemy w sam środek wojny i nie wiemy o co chodzi, ani co jest gdzie.\nTo pierwsze czytanie.\nZmusiłem się zatem by przeczytać po raz drugi. Tym razem dużo wolniej i z większą starannością. Zrozumiałem tyle:\n„Młody i niedoświadczony w miłości chłopak, gościł u siebie (?) wczoraj dziewczynę i dzisiaj poszedł się z nią spotkać po raz kolejny.”\nTyle. Więc pomyślałem sobie: „Nie no! On przecież zupełnie nic tu nie napisał! Nie ma żadnej treści! To zwyczajnie jakiś skrajny urywek, bez żadnego znaczenia… Nie rozumiem jaki jest sens pisać taką miniaturkę…”\nWyszło więc na to, że ja nie rozumiem twoich utworów, jak ty moich. Ty mówiłeś, że moje przegadane, a ja narzekam, że twoje zbyt oszczędne w słowach. Jasny gwint! Nie chciałem by tak wyszło i nie zrobiłem tego celowo. Ot, zwykły przypadek… Proszę nie pomyśl, że chciałem się na tobie w jakiś sposób zemścić, czy coś… Tak tylko jakoś wyszło…\nSłowem i za drugim razem nie zrozumiałem za wiele. Na szczęście są komentarze, bez nich, nic by do mnie nie dotarło.\nZerknąłem zatem do uwag innych. Multum ich jest, więc wpierw przerzuciłem tylko po nich wzrokiem. Natrafiłem na komentarz Retro i zdenerwowałem się na dobre.\nNie zauważyłem żadnej klamry!\nWróciłem prędko do tekstu i patrzę: „Tak! jest! Ale kto to widział!?”\nWściekłem się, bo to co powiedziała Retro, jest jedną z absurdalnych głupot, z którą tak często muszę się mierzyć. To przecież straszna propagandowa bzdura, którą znajdziesz w każdym czasopiśmie dla kobiet i podręczniku spychologii popularnej: „jeśli nie kochasz siebie, nikogo nie kochasz”. Nonsens!\nRzecz zupełnie sprzeczna z Pismem Świętym. Jedno z największych olbrzymich szaleństw naszych czasów.\nOczywiste jest przecież, że nie trzeba być zakochanym w sobie, by kogoś kochać. Podobnie nie musowo być samolubnym, by kogoś lubić.\nPrzez całe wieki, ludzkość przestrzegała, by nie ulegać samolubstwu, dziś zaś w co drugim czasopiśmie, odnajdziesz rady by przede wszystkim „kochać samych siebie” i mieć o sobie dobre zdanie. I ma to być niby lekarstwo na wszystkie zło świata, jakby i tak dzisiejsze społeczeństwo nie było pokoleniem obmierzłych narcyzów, myślących tylko o sobie.\nO Chrystusie zaś mówi Biblia, że „nie umiłował swojej duszy aż do śmierci” oraz, że „mało cenił swoje życie”. Słowo Boże wielokrotnie każe nam kochać, Boga i ludzi, nigdy zaś nawet słowem nie wspomina, że mamy kochać siebie.\nTakie nawoływanie byłoby absurdem, gdyż i tak, każdy zbyt bardzo się w sobie kocha. Nie ma czegoś takiego jak „zdrowy egoizm”.\nNie potrzebujemy miłości własnej. Przeciwnie, najbardziej szlachetne i wspaniałe kreacje współczesnej sztuki, to ci bohaterowie, którzy się nienawidzą. Bohaterowie „Koe No Katachi”, „Holyland”, „3 Gatsu no Lion”… Niezapomniane, wspaniałe i zachwycające… Także dlatego, że ich bohaterowie byli zdolni do tego by zupełnie szczerze i mocno nienawidzić samych siebie.\nPrzytaknąłeś Retro, zdenerwowałem się więc sądząc, że taki był sens tego utworu. Że bohater na początku przy lustrze, skłamał mówiąc do siebie, że się kocha, co (jak myślałem) według ciebie, warunkuje, że i dziewczynę musiał również okłamać. W myśl sztucznej i fałszywej zasady: „jeśli siebie nie kocha to i nikogo nie kocha”.\nWkurzyło mnie to, rzuciłem opowiadanie więc w kąt, obiecując sobie, że później ci je obszernie skomentuję poruszając ten temat.\nTrzecie czytanie. Przy trzecim czytaniu, zaczęły dochodzić do mnie szczegóły i stwierdziłem, że jako forma nie jest takie złe jak myślałem. Jak wspomniałem na początku, trzeba się do niego zwyczajnie przyzwyczaić, jest za szybkie. Dopiero za trzecim razem mogłem trochę się w nie wczuć.\nPrzeczytałem też wszystkie komentarze i wprawiły mnie one w niemałe zdziwienie.\nWidzę, że jednak nie taki był sens tej miniatury, jak domniemywałem po komentarzu Retro. Piszesz w uwagach, że chodziło ci o to, czy można „przemyśleć” miłość. Chciałeś byśmy nad tym się zastanowili.\nWszystko wyjaśniasz czarno na białym w trzecim komentarzu:\nI to mnie zastanowiło. Bo od tej pory będzie on kłamał mówiąc to niej - musi to wytrenować w lustrze, musi się nauczyć - bo jest to specyficzny zwrot, jest czymś więcej niż zlepkiem dwóch...\nDlaczego mimo tego łopatologicznego wyjaśnienia nikt tego nie zrozumiał? Bo jak sądzę po dalszych komentarzach, sens pozostał dla wszystkich niejasny.\nPrzecież to w pewien sposób bardzo zmyślne i genialne opowiadanie!!!\nSpójrzcie proszę, oto sens (Purpur powiedz czy się nie mylę):\nBohater traktuje uczucia racjonalistycznie, chłodno i logicznie, dlatego przed lustrem musi ćwiczyć mówienie „Kocham cię”, ponieważ słowa te nie wypływają z jego duszy, lecz są wykalkulowane.\nJednak skoro są to tylko wykalkulowane, wynikające z rozsądku i logiki stwierdzenia, muszą być kłamstwem. Miłość bowiem wynika z jestestwa, jest uczuciem i wynika z duszy. Skoro zaś bohater doszedł do tego na drodze rozmyślań logicznych, jego słowa muszą być kłamstwem. I to właśnie kłamstwo mówi bohater przed lustrem, ćwicząc swe wyznanie.\nNie mówi go do siebie (jak sugerowała Retro), jest to raczej jakby ćwiczenie gry aktorskiej. Bohater stwierdził logicznie, że kocha, więc musi wyznać tą miłość. Ponieważ jednak logicznie do tego doszedł, jego wyznanie, jako wykalkulowane, jest oszustwem.\nTo tak jakby ktoś doszedł do wniosku, że dobrze będzie, jeśli pochwali jakieś jedzenie. W efekcie czego powiedział: „pyszne!”. W oczywisty sposób musi być to kłamstwo, skoro jego słowa wynikają z jego przemyśleń, nie zaś z wrażeń smakowych.\nPodobnie i bohater tego opowiadania, logicznie doszedł do wniosku, że dobrze byłoby mu być z tą osobą. Dlatego też chce powiedzieć „kocham cię”, jednak już te rozmyślania, czynią te słowa kłamstwem.\nPóźniej bohater przygotowawszy się, waha się. Tak być musi. Skoro jego „miłość” jest jedynie wynikiem chłodnej analizy, naturalne, że zastanawia się czy dobrą podjął decyzję. Gdyby to była decyzja emocjonalna, nie wahałby się (w ten sposó , lecz skoro to kalkulacja, musi zatrzymać się na chwilę. Niczym szachista przed podjęciem ruchu, musi rozważyć, wszystkie za i przeciw. Wszak jego wyznanie nie różni się niczym od bardzo ważnej transakcji giełdowej, czy ruchu strategicznego prowadzonego na wojnie.\nWreszcie widzi ją i serce jego przepełnia prawdziwa miłość, wynikająca nie z chłodnej analizy, kalkulacji i logiki, lecz z głębi serca.\nBohater mówi: „Kocham cię”. Pytanie brzmi: czy mówi to dlatego, że tak wskazuje mu rozum? – a więc kłamie (jak przy lustrze); czy też dlatego, że tak podpowiada mu serce? – a więc mówi prawdę. Tzn. mówi tak bo to przećwiczył i przemyślał? – a więc kłamie. Czy też dlatego, że ją zobaczył i to poczuł? – a więc mówi prawdę.\nCzłowieku, oto ci chodziło? Jeśli tak, to jest to majstersztyk, tylko wyjątkowo kiepsko napisany. Powinno być odrobinę dłuższe, nie zaczynać się klamrą, lecz dać ją później by łatwiej ona dotarła do czytelnika. Całe skrócenie nie sprzyjało zrozumieniu, lecz utrudniało je tylko. Mniej pędu i biegu – jest on tu niepotrzebny.\nLepiej mówić wolniej i zrozumiale, niż szybko i niezrozumiale.\nLecz ogólnie zaskakująco sprytna rzecz. Jak dla mnie genialny przekaz i świetna puenta. Szkoda tylko, że tak ciężko było mi do niej dotrzeć!\nJest jeszcze parę spraw, które chciałbym tutaj omówić.\nPiszą w komentarzach, że bohater drań i że go nie lubią. Dziwi cię to i mnie również. Po pierwszym czytaniu nic nie zrozumiałem, nie wiedziałem więc, czy kłamał na koniec, czy też mówił prawdę, naprawdę nic do mnie nie dotarło. Lecz już po drugim, sądziłem, że niemal na pewno wyznanie było szczere.\nSerce rozpoczęło wygrywać szaleńczy rytm. Podszedł, wziął w dłonie jej rumiane policzki. Oczy wpadły w bezkresną toń błękitu.\nJak można było zrazu zinterpretować to jako kłamstwo!?\nTeraz wiem, że urwane zakończenie służyło ci postawienia pytania: czy mówi z serca – czy z umysłu; czy mówi prawdę – czy też kłamie. Lecz zanim to zrozumiałem, najoczywistszą rzeczą na świecie było dla mnie, że mówi zwyczajnie prawdę i tyle.\nNie widziałem tutaj żadnego dramatu, ani smutku. Co najwyżej lekkie, zupełnie naturalne, wahanie bohatera, które tłumaczyłem sobie strachem wynikającym z niedoświadczenia. Mi twoja kreacja postaci nie przeszkadzała, ani jej nie polubiłem, ani mnie niczym nie zdenerwowała.\nTak często w literaturze, już od pierwszych stron jestem wściekły na postacie, tu zaś zachowałem zupełną obojętność. Zupełnie nie rozumiem, co w nim takiego odpychającego.\nA może chwilowa przerwa? Tak aby na spokojnie to wszystko przemyśleć. Tydzień. Może dwa?\nNie wiadomo, od razu, co bohater chce przemyśleć. Ha! Za dużo jest w domyśle.\nOstatnie zdanie nie musi być w końcu wyznaniem miłości, może on jest z nią już długo. Może za każdym razem gdy ją spotyka, mówi: „kocham cię” i przynosi róże? Może bohater zastanawia się nad biwakiem który z nią planował? Wszystko możliwe.\nWidzisz Purpur, za wiele rzeczy wywaliłeś jako zbędne, dlatego opowiadanie jest zrazu, tak niejasne. Skąd mamy widzieć, że chodzi o miłosne wyznanie. Nie ma na to dowodów. Bohater może myśleć teraz o przemyśleniu tysiąca i jednej rzeczy; nic nie wskazuje na to, by musiałoby to być to, o co ci chodziło.\nNie wiadomo nawet na pewno, czy to „Kocham cię” jest wyznaniem, a nie zwyczajowym powitaniem kochanków.\nJa się chyba duszę? Czuję, jak moja przestrzeń zaczyna się kurczyć. Wystarczy, że wyprostuję ręce i przebijam tę bańkę. Wszędzie są jej rzeczy. Nawet pasta do zębów jest jej. Czy od teraz będę korzystał z pasty którą ktoś kupi?\nNie bardzo rozumiem całość powyższego cytatu. Ostatnie zdanie jest debilne. Czy bohater nigdy nie był dzieckiem? nawet jako przedszkolak, sam kupował sobie pastę do zębów? To chyba dosyć naturalne, że korzysta się z pasty do zębów którą ktoś kupi, mówię to jako ktoś kto zawsze tak robi <lol>\nPoza tym, co to właściwie znaczy. Skąd u niego jej pasta do zębów? Mieszka u niego, tak? Ale skoro u niego mieszka, to już są razem, czyż nie? A przecież jeśli mieszkaliby razem, to nie musiałby do niej pędzić i iść, bo byłaby na miejscu… Nie, no… Nie łapię…\nChciałbym też wziąć trochę w obronę twojego przyjaciela. (A co!) Nie wiem naturalnie jaka była sytuacja, ale nie sądzę, że powinieneś od razu zakładać, że kłamał on mówiąc o swoich uczuciach. Jego słowa można różnie interpretować. Pozwól, że postaram się ci to wyjaśnić:\nW pewnym sensie masz rację. Nie można przemyśleć miłości w znaczeniu ścisłym. Nie można chłodno wykalkulować swoich uczuć, rozważyć wszystkich „za i przeciw” i na podstawie tego podjąć decyzję. Coś takiego, nie jest w żadnym razie prawdziwą miłością. Masz więc rację, ale słowa twojego przyjaciela mogą mieć inny sens.\nWiele zależy od tego, w jaki sposób on to przemyślał.\nJak można przemyśleć kochanie/miłość? No jak?\nBardzo prosto, wsłuchując się w swoje serce. Zdaje się, że kobiety, zresztą dosyć często mówią, że muszą przemyśleć swoje uczucia. Nie jest to jednak chłodna analiza, jak to robią?\nRozpamiętują, przypominają sobie, chwile spędzone z daną osobą. Co czuli podczas spaceru z nią, podczas rozmowy, wycieczki itd. Przypominają sobie te uczucia, na nowo je przeżywają i analizują. W ten sposób, w pewnym sensie przemyśliwają, czy to miłość, czy też nie.\nZnasz być może tak zwany efekt wiszącego mostu. Osoba wyznająca miłość ma większe szanse, gdy obiekt jej zainteresowania, przechodzi nad przepaścią na moście linowym. Jest tak, ponieważ łomotanie serca wywołane strachem przed śmiercią, bierze on omylnie za wynikające z wyznania miłosnego. To jednak tylko iluzja…\nTak też i czasem trzeba przemyśleć swoje uczucia, zastanowić się czy są głębsze, i wynikają z tego czym są naprawdę. Miłość to coś poważniejszego, niż chwilowe zauroczenie, czy przyjemność którą odczuwamy podczas spotkania.\nŻeby to nie było tak, że póki czujesz to zauroczenie, jesteś z tą osobą, a kiedy skończy się ta aura niesamowitości – gdyż z czasem na pewno się skończy – stwierdzisz, że miłość znikła i odejdziesz od tej osoby. To nie tak ma być!\nTo albo czujesz przy każdym spojrzeniu na drugą osobę ( tak, faceci są wzrokowcami! ) , no albo... to nie jest miłość.\nSamo to, że czujesz to podczas patrzenia, to jeszcze za mało. A co jeśli z czasem przestaniesz to czuć? Myślisz, że pary po 40 latach małżeństwa, dalej czują to samo patrząc na siebie, jak wtedy gdy się spotkali? Myślisz, że serce dalej „wygrywa szaleńczy rytm” ich policzki stają się rumiane, a oczy wpadają „w bezkresną toń błękitu”? Tak uważasz?\nTak nie jest. A jednak może dalej łączyć ich o wiele głębsze uczucie miłości. Które jest czymś więcej… czymś nieokreślonym… Tą troską… Tym strachem i drżeniem o drugą osobę… Tym wewnętrznym prawdziwym połączeniem dusz i jestestw. Tym darem Bożym, nieprzemijającym i nieustającym.\nNo, na tym chyba wypadałoby skończyć.\nPozdrawiam cię Purpurze, szukaj Boga, bądź zdrów,\npurpur dnia 16.01.2018 12:31\nNie do końca rozumiem, dlaczego spędziłeś trzy minuty na herbata/ciastko/trzy-krotne czytanie i dobre półgodziny na pisanie komentarza... Może po prostu, skoro lubisz czytać dłuższe teksty, to trzeba było wybrać, hmm..., dłuższy tekst?\nWybacz, że nie odniosę się do wszystkich podpunktów Twojej wypowiedzi, ale ( mimo iż wydaje się to niemożliwe ) jest za długa, abym był w stanie jakkolwiek odpowiedzieć. Musiałbym napisać gigantyczny monolog, a nie jestem aż takim fanem swojego głosu\nBardzo dobrze odgadłeś cel tego tekstu - jest on o "kłamliwym" kochaniu. Chociaż jest też o pytaniu, które sami sobie zadajemy - czy kocham? Ale... nie ma co tłumaczyć, rozbiłeś to na czynniki pierwsze i wspaniale opisałeś.\nPozwól, że odniosę się do kilku, moim zdaniem najważniejszych/najciekawszych pytań:\nBardzo prosto, wsłuchując się w swoje serce.\nMOIM zdaniem się mylisz. Nie można przemyśleć serca, tak jak nie da się poczuć rozumu. To czy dalej chcesz być z daną osobą nie wynika tylko z tego "że ją kochasz". Zmiennych jest o wiele więcej, ale... Kochać można tylko sercem i tego się przemyśleć nie da.\n... Czy od teraz będę korzystał z pasty którą ktoś kupi?...\nTo są myśli kawalera - osoby, ktora w pełni kontroluje swoje życie - kupuje swoją pastę do zębów, ręczniki, buty, płyn do toalet itp Musi się pogodzić z tym ( niektórym jest łatwo innym nie ), że ktoś z tymi codziennymi drobiazgami wtargnie wcześniej czy później w jego życie. Prawdopodobnie pasty już nie będzie kupować... Dlatego skorzystałem z pasty, bo jest to jakieś takie prywatnie higieniczne. Pewnie masz rację i za dużo ukryłem poza tekstem, aby ktoś miał szansę odgadnąć co też autor miał na myśli...\nSamo to, że czujesz to podczas patrzenia, to jeszcze za mało. A co jeśli z czasem przestaniesz to czuć? Myślisz, że pary po 40 latach małżeństwa, dalej czują to samo patrząc na siebie\nHmm.... Drogi Nieśmiertelny - oczywiście, że czują to samo po 40 latach! Oczywistym jest również, że ich miłość ewoluuje, zmienia się, motyle po brzuchu już nie latają, ale... jeśli na początku było to spojrzenie, ktore potrafiło wywołać sztorm, to patrząc w oczy 80-letniej staruszki będziesz czuł to uczucie, a przynamniej będziesz je pamiętać. I tak, to będzie miłość, manifestująca swoje wymogi w inny sposób... No ale, to chyba trochę odbiega od tematu No i każdy może mieć swoje zdanie\nJeśli coś nie pasował Tobie w tym tekście to wybacz, pewnie zawaliłem sprawę i zamysł nie przerodził się w dzieło... Zresztą...\nPiszę dla innych i jeśli mój czytelnik czegoś nie zrozumiał, no to cóż, widocznie nie dałem rady tego wystarczająco dobrze napisać... Wybacz...\nJeszcze raz dziękuję za tak dogłębną analizę!\nDziękuję za "życzenia" ale nie interesuje mnie szukanie żadnych bóstewek, ani w drzewach, ani w totemach, ani na dłoniach hiszpańskiej inkwizycji , ale zdrowy chętnie pozostanę\nTobie również pomyślności życzę!\nFelicjanna dnia 17.01.2018 07:43\nprzeczytałam też kilka komentów i Twych odpowiedzi.\nRaczej nie wyszło to bezdusznie i chyba wiem dlaczego, chociaż może ktoś już to napisał.\nChaos nigdy nie będzie ułożoną bezdusznością. Żeby ją dobrze odmalować, trzeba napisać schematycznie o czynnościach wykonywanych. Bezdusznie i nudno, choćby kawałek.\nTutaj jest pęd do celu i jednak za mało mechaniczny.\nWiną dialog z kwiaciarką. Nieczytelny. Trzeba kombinować, kto, co?\npurpur dnia 17.01.2018 11:34\nWiesz... raczej nie wyszło to w ogóle\nSkoro autor musi tłumaczyć, o co tak naprawdę chodzi, to chyba autor-dupa...\nTak, nie wyszedł mi ten tekst, na swoje usprawiedliwienie mogę jedynie dodać, że jest to jeden z pierwszych moich tekstów. Dzięki niemu, chodź właściwie dzięki komentarzom takim jak powyżej, sporo się nauczyłem!\nTym niemniej... strasznie go lubię, strasznie podoba mi się forma w jakiej go napisałem, no ale to takie , osobiste, kompletnie nie znaczące nic\nFelicjanna dnia 17.01.2018 15:44\nHeeh, no doprawdy... Zrozumiałam go! Widzę jedynie błędy.\nI to dobrze, że lubisz ten tekst. Ułomne dzieci kochamy najbardziej.\nChyba że ktoś nie ma duszy.\nTen_Smiertelny dnia 23.02.2018 12:23 Ocena: Bardzo dobre\nJestem znów, witam i kłaniam się nisko.\nNie mam stałego dostępu do neta to i wyboru zbyt wielkiego nie miałem… Poza tym nie chciałem uciekać. Nie wiem, czy ty też tak masz, ale ja jak zacznę wybrzydzać, to kończy się to tak, że nic w końcu nie skończę…\nMuszę powiedzieć sobie: „Dość! Trafiłeś na ten tekst, to się z nim zmierz i patrz co jest!”\nPoza tym to nie tak, że każdy utwór musi być długi. Też mam tak czasem, że nachodzi mnie myśl, na jakąś krótką opowiastkę. Nie każdy pomysł nadaje się zaraz na wielotomowe dzieło, tutaj też tak było i jest to jak najbardziej w porządku.\nUderzył mnie tylko ten kontrast. Wiesz, właściwie rzecz biorąc od niedawna czytam opowiadania z Internetu, kiedyś to były tylko „profesjonalne” utwory, na papierze, czy też e-papierze i przyzwyczaiłem się, że opowiadanie to średnio z 15 stron. Zdziwiłem się przeto niemało widząc tutaj takie króciutkie opowiadanka na pół strony. Nie jest to jednak nic złego.\nWidzę też, że nawet takie kruszyny są najpopularniejsze. Cóż, większość ludzi mało ma czasu…\nMyślę jednak, że to bardzo trudne, w krótkiej treści zawrzeć sensowny przekaz i sprawić by dotarł on do czytelników.\nKoniec końców jednak, przecież opłaciło mi się poświecić parę chwil, wszak sens ostatecznie naprawdę mi się spodobał! No i mogłem wdać się z tobą w ciekawą dyskusję.\n[A tak na marginesie: Zeszło mi się nieco dłużej niż piszesz, bardziej pół dnia, niż półgodziny. A to i tak, zbyt bardzo optymistyczny szacunek ]\nCzemu nie? Nie byłbym jedyny\nA tak na serio, moje komentarze zwykle są długie i ty i tak odpowiedziałeś mi jak dotąd, chyba najdłużej\nWychodzi też, że ja jestem fanem swojego głosu <lol> Ale ja go (podobnie jak większość ludzi swego) naprawdę nie cierpię. Jak to dobrze jednak, że tutaj piszemy a nie mówimy. Nie mam bowiem nic przeciwko swojemu pismu… <lol>\nTo są myśli kawalera - osoby, ktora w pełni kontroluje swoje życie - kupuje swoją pastę do zębów, ręczniki, buty, płyn do toalet itp. Musi się pogodzić z tym ( niektórym jest łatwo innym nie ), że ktoś z tymi codziennymi drobiazgami wtargnie wcześniej czy później w jego życie. Prawdopodobnie pasty już nie będzie kupować... Dlatego skorzystałem z pasty, bo jest to jakieś takie prywatnie higieniczne.\nLogiczne i ciekawie pomyślane, faktem jest, że ktoś chcąc być z drugą osobą musi się z tym wszystkim pogodzić. Mniej więcej się zgadzam, uwagi są więc jedynie opcjonalne.\nPo pierwsze, mniej ważne i humorystyczne spostrzeżenie to takie, że nie jest pewne, czy to ona będzie w końcu kupowała tą pastę. Użyłeś tego oczywiście jako takiego symbolicznego przykładu, ale przecież całkiem możliwe, że to on będzie robił zakupy. „Kupuje swoją pastę do zębów, ręczniki, buty, płyn do toalet itp.” i dlaczego nie miałby tego robić dalej? Równie dobrze to ona może korzystać z „jego” pasty do zębów i zrezygnować z zakupów na tym polu. Przecież nie jest nigdzie powiedziane, że to kobieta w związku musi się tym wszystkim zajmować…\nPo drugie, bardziej ważne. Chodzi mi o to, że dziwne wydaje mi się by ten kawaler, zdążył już tak bardzo odzwyczaić się od życia w rodzinie. Ile ma lat? Nie wiadomo, ale wydaje się być raczej młody. A więc przecież jeszcze niedawno, żył razem z innymi, ktoś kupował mu pastę do zębów itd. Jak to więc jest, że przez te parę lat kawalerstwa, już tak bardzo odzwyczaił się od tego wszystkiego? To byłoby zrozumiałe gdyby to był stary kawaler, ale jeśli to młodzik któremu jeszcze parę lat temu, matka pakowała kanapki do szkoły, to jest to co najmniej dziwne…\nInnym wyjaśnieniem jakie przychodzi mi do głowy to to, że był sierotą, ale nawet wtedy musiał być przecież dłuższy czas zdany na swoich opiekunów… Piszesz, że to kawaler który „w pełni kontroluje swoje życie”. A kto w pełni je kontroluje? Mniej lub bardziej wszyscy jesteśmy zależni od drugich – żaden człowiek nie jest samotną wyspą. Człowiek jest często igraszką losu i zabawką przypadku; kontrola jest mocno wątpliwa.\nNo i trzecie – najważniejsze. Przede wszystkim nie mogłem zrozumieć, skąd u niego wzięła się ta jej pasta do zębów.\nHej, hej, hej! Ja JESZCZE Śmiertelny jestem!\nZwykły ze mnie śmiertelnik, wasza królewska mość i niegodny oglądać Twego oblicza o Karmazynowy Królu obleczony w Szkarłat – tj. jaśnie oświecony Purpurze.\nLecz, przyjdzie może i kiedyś czas, że to co śmiertelne oblecze się w nieśmiertelność. Next!\nJasne, jasne, każdy może mieć swoje zdanie. Jeden może sądzić, że dwa plus dwa, to cztery, inny, że osiem, jeszcze inny czternaście. Jasne, może się mylić, a przynajmniej dopóki nie nadejdzie czas testu…\n„Każdy może mieć swoje zdanie”, ale każdy może też próbować innych przekonać do swego zdania. Co nie jest bynajmniej nieuprzejme, ani złe. Ty także tym opowiadaniem chciałeś coś powiedzieć czytelnikom i podoba mi się zarówno istnienie przesłania, jak i nawet przesłanie.\noczywiście, że czują to samo po 40 latach! Oczywistym jest również, że ich miłość ewoluuje, zmienia się, motyle po brzuchu już nie latają, ale... jeśli na początku było to spojrzenie, które potrafiło wywołać sztorm, to patrząc w oczy 80-letniej staruszki będziesz czuł to uczucie, a przynamniej będziesz je pamiętać. I tak, to będzie miłość, manifestująca swoje wymogi w inny sposób...\nPamiętać coś, a coś czuć to jednak zupełnie inna sprawa… Pamiętam co czułem gdy złamałem rękę, lecz to przecież nie oznacza, że dalej moja ręka jest złamana i boli. Równie dobrze możemy pamiętać, że kiedyś patrząc na jakąś osobę serce nasze rozpierał zachwyt, a teraz patrzeć na nią obojętnie – albo nawet z nienawiścią.\nPiszesz, że miłość ewoluuje… Jeśli ewoluuje to już nie jest taka sama. Bo ciężko byłoby chyba powiedzieć, że bakteria która ewoluowałaby w końcu w człowieka (po jakichś tam wydumanych miliardach lat <lol> dalej byłaby tym samym co była. Jeśli uczucia zatem ewoluują to już nie są takie same. Osobiście nie wierzę w żadną ewolucję ani na jotę, więc mówię to tak tylko z punktu widzenia logiki.\nW moim komentarzu chodziło mi tylko o to, że uczucia które czujemy podczas patrzenia na drugą osobę, nie zawsze muszą być tą prawdziwą nieprzemijającą miłością. Możliwa jest tutaj pomyłka.\nW naszych czasach jest miliardy rozwodników, którzy twierdzą, że się pomylili i „to nie była miłość”. Oczywiście zwykle są to po prostu zwykłe wybiegi i kłamstwa. Jako chrześcijanin też w ogóle nie uznaję rozwodów i sądzę, że Bóg wzbudza miłość tym, którzy słuchają jego Słowa. Nie sądzę jednak by pomyłka była w tej kwestii niemożliwa…\nZachwyt, pożądanie, zauroczenie – to wszystko uczucia towarzyszące miłości, lecz niebędące z nią tożsame i nie są tak samo trwałe.\nMężczyzna może czuć łomotanie serca przy jakiejś kobiecie, nie jest jednak pewne, że to jeszcze miłość, może zwyczajnie jej jedynie pożądać. Myślę, że powinien to jeszcze rozważyć, zastanowić się: „Czy ją kocha, czy może chce ją tylko ‘przelecieć’?”\nCzy to miłość, czy jedynie chuć? – A to przecież wielka różnica jest!\nPodobnie jest z zachwytem. Możemy być kimś zachwyceni, co jeszcze nie oznacza, że go kochamy.\nZ drugiej strony zachwyt często towarzyszy miłości. Kobieta może zakochać się w kimś i być nim tak zachwycona, że przysięgać na wszystkie świętości, że jest idealny i nie ma żadnych wad. Ożeni się z nim i z czasem zauważy wady – i to nie jedną! Może nawet zachodzić w głowę jak to się stało, że kiedyś uważała tą osobę za tak idealną. To nie oznacza jednak, że przestała go kochać.\nZachwyt przeminął, miłość pozostała.\nMOIM zdaniem się mylisz. Nie można przemyśleć serca, tak jak nie da się poczuć rozumu. (…) Kochać można tylko sercem i tego się przemyśleć nie da.\nTyle, że ja się zgadzam, z tym, że miłość wynika „z serca” i nie podlega logicznej analizie. To nie rozum decyduje o kochaniu i masz tu świętą rację.\nChciałbym jednak byś nie patrzył na każdego kto mówi: „Przemyślałem swoje uczucia”, czy też „Muszę przemyśleć swoje uczucia” jak na obrzydliwego kłamcę. Myślę bowiem, że można rozważyć czym są nasze uczucia. Zastanowić się, czy to jest miłość, czy też co innego.\nNie zawsze czujemy wszystko tak intensywnie, czasem pomaga przypomnienie sobie czegoś, czy nawet wyobrażenie.\nBy wyjaśnić o co mi tutaj chodzi, zacytuję to co Christi napisała w swej autobiografii:\nAgatha Christie napisała:\nWesołe zabawy z mamą. Później czyta mi Dickensa, coraz bardziej senna, okulary na wpół zsuwają jej się z nosa, głowa opada na piersi, a ja mówię zaniepokojonym głosem: - Mamo, zaśniesz! - Na co ona odpowiada z wielką godnością: - Nic podobnego, kochanie. Wcale nie jestem śpiąca! - I kilka minut później już śpi. Pamiętam, jak śmiesznie wyglądała z tymi okularami, które spadały jej z nosa, i czuję, jak bardzo ją w tym momencie kochałam.\nTo dziwne, ale tylko wtedy, gdy widzisz, że ludzie wyglądają zabawnie, zdajesz sobie sprawę, jak bardzo ich kochasz! Można kogoś podziwiać, bo jest przystojny, zabawny czy czarujący, lecz ta bańka pęka natychmiast, gdy się pojawi choć cień śmieszności. Ze swej strony powiedziałabym każdej dziewczynie, która właśnie ma wyjść za mąż: - Wyobraź sobie, że on jest okropnie zakatarzony, nos ma zapchany, a kiedy mówi, słychać tylko dźwięki b lub d, kicha, oczy mu łzawią. Co do niego będziesz czuć? - To dobry test, naprawdę. Do męża powinno się czuć moim zdaniem miłość, która jest czułością, która zawiera uczucie, która radzi sobie z łatwością z katarami i drobnymi manieryzmami.\nNasze serce reaguje na wyobrażenia niemal tak samo jak na rzeczywistość. Dzięki temu możemy sprawdzić, co czulibyśmy w danej sytuacji – wczuć się. Gdyby tak nie było, realistyczne pisanie, o tym czego nie przeżyliśmy na własnej skórze, byłoby niemożliwe.\nPoza tym wszyscy musimy trochę myśleć o swoich uczuciach, w sensie wyciągania z nich wniosków. Niech za przykład posłuży coś prostego np. ból.\nZdarzenie: Wsadzam rękę w ognisko <lol>\nInstynktowna reakcja: Zabieram rękę\nWniosek: Hmmm… Jestem łatwopalny?\nZdarzenie: Widzę ją jak wychodzi z basenu.\nUczucie: Moje serce przepełnia szczęście.\nInstynktowna reakcja: Wgapiam się jak sroka w gnat <lol>\nWniosek: Zakochałem się? A może…\nTakie zastanawianie się nad swoimi uczuciami – przemyśliwanie ich – nie wydaje mi się niczym złym. A nawet wydaje mi się poniekąd niezbędne.\nAj, aj, aj… Wiadomo mówi się wciąż, że jak coś pójdzie nie tak, to autor zaraz winien… Jasne niezrozumiałość wypowiedzi, jest trochę winą jej twórcy, ale jakaś tam wina leży też po stronie czytelnika, który nie potrafił wystarczająco mocno skupić się, wniknąć w zamysł autora i wczuć się w treść dzieła.\nŻałuję trochę, że mocniej nie skoncentrowałem się i dopiero komentarze musiały mi otworzyć oczy – bym pojął o co chodzi.\nPismo Święte uczy: „Czyń innym to co i sam chciałbyś by inni ci czynili”. Staram się zatem dogłębnie analizować to co czytam, bo chciałbym by i moja twórczość doczekała się kiedyś, dogłębnej analizy. Nie piszę bowiem dla rozrywki czytelników, lecz po to by im coś przekazać.\nZresztą moja analiza słaba była i mierna, bo bez komentarza nic bym nie zrozumiał przecież…\nDziękuję za "życzenia" ale nie interesuje mnie szukanie żadnych bóstewek, ani w drzewach, ani w totemach, ani na dłoniach hiszpańskiej inkwizycji\nNo szczęka opadła mi na ziemie i do tej pory jej szukam… Wstyd i wielka hańba jeśli nie wiesz co znaczy „szukać Boga”. Ja naturalnie używałem tego wyrażenia w takim znaczeniu jakim podaje je Pismo Święte.\nMoże więc inaczej powinienem ci „życzyć”: Przeczytaj Biblię i niechaj miłosierny Bóg udzieli ci zrozumienia!\nJa wierzę w chrześcijaństwo.\nNie wiem – może ty jesteś bezbożnikiem? W takim razie, tym bardziej szukaj Boga i czytaj Słowo Boże!\nMOIM skromnym zdaniem bowiem, wszyscy bezbożnicy skończą w jeziorze ognistym. Nie chciałbym abyś tam trafił, troszcząc się zatem o ciebie, życzę ci – szukać Boga! Cołisilium salubre!\nzdrowy chętnie pozostanę\nA owszem! Bądź zdrów!\nI niechaj będzie zdrowy twój duch jak i ciało. Co bowiem z tego, gdy ciało zdrowe, a duch jest umarły? Niechby raczej już ciało umarło, aby ducha ożywić. Bowiem wielcy i sławni mężowie zawsze woleli żyć duchem, nie ciałem.\nChcesz być zdrowy? Proś Boga i czyń jego wolę, a on obdarzy cię zdrowiem. Nadto umrzyj za niego, abyś zmartwychwstał i żył wiecznie zdrowy i młody. To jak – deal?\nTego też życzę ci bardzo, a nie tylko tobie, ale i wszystkim na świecie. Amen.\nSwoją drogą, masz rację: aspiruję do hiszpańskiej inkwizycji (skąd wiedziałeś?). Na razie mnie nie przyjęli, bo oblałem test z języka hiszpańskiego, ale jeszcze się staram… <LOL>\nretro dnia 23.02.2018 12:54 Ocena: Bardzo dobre\nSorry Purpur, że pod Twoim tekstem, ale:\nŚmiertelny, nie wściekaj się! Zdrowia szkoda. Swoją drogą, jakże cieszę się, że żyję w wolnym kraju (wydawałoby się) i że mogę mieć własne zdanie. Ale, że nie współgra ono z Pismem Świętym? A: "będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego" ?\nI mam prośbę, jeśli już rzucasz nickami, to bądź łaskaw i poinformuj o tym zainteresowanego na priva. Daj szansę, na to, aby ten ktoś mógł się odnieść do Twoich słów. Nie zaglądam tu zbyt często, jeśli już to zazwyczaj do konkretnych utworów, dziś to tylko przypadek i chyba dobrze.\npurpur dnia 23.02.2018 13:29\nNo będę musiał komentowac na-raty\n- jasne, też tak mam, rozumiem!\n- bardzo trudno, mi to wychodzi niezwykle żadko, jeśli w ogóle...\nJakoś tak, zawsze mam coś do dodania... Coś jeszcze i to i tamto, i że to też niezbędne itp itd... No nie umiem pisać "krótko"...\nA więc przecież jeszcze niedawno, żył razem z innymi, ktoś kupował mu pastę do zębów\n- to było tylko plastyczne zaobrazowanie, tak aby nie msuiał pisać na pół kartki tej systuacji ( a to miała być kondensacja, to opowiadanie ). Jak widać zrozumiałeś co miałem na myśli, a cała reszta to już Twoja interpretacja Bierz z tego co chcesz, mi chodzio tylko o przekazanie obawy.\npróbować innych przekonać do swego zdania.\n- ja tego niecierpię. Mój ojciec uwielbiał mieć we wszystkim rację, ja, jako syn, staram sie być jak najmniej moim ojcem Nie zawsze wychodzi, ale próbuję\nJeśli ewoluuje to już nie jest taka sama.\n- cóż, to chyba każdy sobie może odpowiedzieć sam. Ta wyewoluowana miłość ma w sobie i "motyl w brzuchu" i "ciepłe spojżenie zupełnie bez powodu". Uważam, że jednego nie ma bez drugiego i dopiero całośc tworzy "miłość". Ale... nie mma najmniejszego zamairu narzucać komukolwiek pojęcia miłości w mojej wersji\nnie zawsze muszą być tą prawdziwą nieprzemijającą miłością. Możliwa jest tutaj pomyłka.\n- wszyscy się mylimy, zazwyczaj "niechcący"...\n„Przemyślałem swoje uczucia”\n- oj, chyba troszkę się czepiasz Jasne, że nie będę chodził z AK-47 i rozwalilał wszystkich myślących - to była tylko iska któa stworzyłą ten tekst...\n- wiesz, czasami nie docenimy tekstu. Wydaje się taki prościutki, taki oczywisty, a autor położył go już w drugim zdaniu... A potem... Okazuje się, że jednak robi on wielkie oczy... Miałem tak kilkukrotnie - baa, nawet raz zjechałem autora, za co przeprosiłem, bo po prostu nie skupiłem się wystarczająco i tekst wydawał się błahy...\nTutaj miałem za mało doświadczenia, aby "puknąć" czytelnika w czoło - hej, uważaj, może to nie jest takie wszystko oczywiste... No albo, po prostu źle to napisałem... Za dużo zostawiłem dla siebie, w głowie, licząc na to że czytelnik jakoś to odgadnie...\nRównież życzę spokoju ducha. Z tym, że ja jestem nie-wierzący, mówiąc delikatnie, i nie dam Tobie odpowiedniego przypisu. Proszę zostańmy w świeckim klimacie kiedy czytamy siebie nawzajem.\nTen_Smiertelny dnia 15.05.2018 11:41 Ocena: Bardzo dobre\nTen komentarz pewnie nie będzie miał wiele wspólnego z utworem. Wybaczcie, ale bardzo chcę jakoś na to odpowiedzieć… To będzie już mój ostatni tutaj komentarz, bo chyba strasznie naplotłem. Przepraszam Purpur.\njasne, też tak mam, rozumiem!\nCieszę się bardzo, bo myślałem już, że tylko ja tak mam, a nie lubię być jedynym.\nNo nie umiem pisać "krótko"...\nTo nie musi być chyba jakaś wielka wada. Stephen King skarżył się kiedyś, że musi bardzo się starać by opowiadanie nie zmieniło mu się w powieść…\nJak widać zrozumiałeś co miałem na myśli, a cała reszta to już Twoja interpretacja\nTaaa, masz rację. Przepraszam, trochę się za bardzo rozkręciłem. Po namyślę muszę przyznać, że to było zdecydowanie dobre zobrazowanie.\n- ja tego niecierpię. Mój ojciec uwielbiał mieć we wszystkim rację, ja, jako syn, staram sie być jak najmniej moim ojcem\nWiesz… Czy to, że czasem chcę przekonać kogoś do swojego zdania, znaczy że uwielbiam mieć we wszystkim rację? To chyba chodzi trochę o motywację…\nCzy to, że przekonujesz kogoś by np. nie brał kredytu we frankach, argumentując, że to się może źle skończyć, jest złe? – bo chodzi o to, że chce się mieć we wszystkim rację?\nPoza tym to działa w obie strony: staram się przekonywać, ale staram się też być gotowy do tego, by dać się przekonać. I tak kiedy na przykład zwrócę komuś uwagę, że np. jedzenie grzybów jest bez sensu, bo nie zwierają witamin, a przez to nie są odżywcze. A on okaże się być lepiej poinformowany i dobrze argumentując wyjaśni mi, że jest inaczej, to oczywiście zmienię swoje przekonanie i dzięki temu, czegoś się nauczę. W ten sposób sam też zyskuję. To chyba rozsądniejsze niż pozostawić swoje poglądy dla siebie i nie poznawszy kontrargumentów pozostać w nieświadomości…\nOczywiście nie sztuka krytykować, tylko przyjmować krytykę – czego dopiero się uczę.\nPodobnie nie sztuka pouczać, sztuka przyjmować pouczenie – czego pewnie też mi jeszcze brakuje, ale się staram\nOczywiście trudno może być przyznać się do błędu i możemy się denerwować, że ktoś ma rację, a my się mylimy, jednak chyba nie chodzi o to by zamknąć się w takim dogmatyzmie i mówić: „To moje zdanie i basta! Nic więcej nie chcę słyszeć!”. Podobne upieranie się, nie służy w żaden sposób niczemu.\nZresztą pogląd, że nie należy przekonywać innych do swoich poglądów to też… pogląd. Zaś pogląd, że nie wolno narzucać innym swoich poglądów, jest najczęściej narzucanym poglądem… Poza tym, czy ty mnie właśnie przekonujesz… bym nie przekonywał?\nKażdy stara się żyć w zgodzie z tym w co wierzy/uważa. Rozumiem to i przyjmuję do wiadomości: ty uznajesz, że przekonywanie innych jest niedobre, więc nie przekonujesz. Ja zaś uznaję, że jest niezbędne, więc będę przekonywał.\nMi sumienie nie dałoby spać, gdybym np. dowiedziawszy się, że ktoś znajomy bierze narkotyki, nie przekonywał go, że to nie w porządku. Kolumb zaś musiał wielu przekonać do swego poglądu na okrągłą kulę ziemską i drogę do Indii, zanim uzyskał do tego potrzebne środki i załogantów. Czy więc chodzi nam o to by ktoś nie umarł w rynsztoku, czy też chcemy zmienić świat i odkryć Amerykę, przekonywanie innych wydaje się być niezbędne…\nnie mma najmniejszego zamairu narzucać komukolwiek pojęcia miłości w mojej wersji\nA ja „najwyraźniej” przeciwnie… Wredny ze mnie typ co?\nKto wie? Przecież w Internecie nigdy nie wiesz kto jest po drugiej stronie\nHmm, zwyczajnie wychodzę z założenia, że to co sądzimy ma znaczenie, nikt nie twierdził, że będziesz chodził z AK-47… Po prostu przykro byłoby mi, gdyby mój przyjaciel sądził, że jestem kłamcą, tylko dlatego, że w rozmowie z nim może niefortunnie wyraziłem się na temat miłości… Zwyczajnie szkoda zrobiło mi się twojego przyjaciela (to rzeczywiście aż taki drań?).\nwiesz, czasami nie docenimy tekstu.\nZ tym, że ja jestem nie-wierzący, mówiąc delikatnie, i nie dam Tobie odpowiedniego przypisu. Proszę zostańmy w świeckim klimacie kiedy czytamy siebie nawzajem.\nCo mam ci odpowiedzieć? Nie chcę by to co czynię było wobec ciebie nieuczciwe, nawiążę więc do tego co Ty robisz, tym bardziej, że odpowiada to moim uczuciom. Parafrazując zatem Twój komentarz do mojego tekstu „Ucz się dziecko, ucz” napiszę:\nMuszę Cię przeprosić, ale nie jestem wstanie pohamować chęci przekonania Cię (na pw), że się mylisz. Naprawdę! nic z tego, po prostu muszę spróbować. Taki już jestem.\nWiem, że powinienem zamilknąć, zamknąć to okienko i nie pisnąć słówka nawet...\nPozwól, bez nerwów, że tylko wskażę, dlaczego tak jest Potem sobie pójdę i możesz spokojnie obrzucać moje zdjęcie dolnymi ostrymi przedmiotami!\nGdy słyszę jak ktoś mówi, że jest niewierzący, nie wierzę w to zupełnie. Według mnie człowiek został tak zaprogramowany, że wiara jest wpisana w samą jego istotę. Dlatego też nie było nigdy społeczeństw bez religii. Wyjąwszy może współczesność… lecz ja to uznaję za oszukiwanie samego siebie.\nNadto według mnie ateizm jest gorszy niż rak, AIDS, gradobicie, trzęsienie ziemi i… koklusz. Większość współczesnych problemów, społecznych, politycznych, czy jakichkolwiek innych, wynika moim zdaniem właśnie ze współczesnego zlaicyzowania społeczeństwa, odwrócenia się od Boga i prawdy.\nDo tego zupełnie nie wiem, jak miałbym zostać w „świeckim klimacie”, kiedy ja nigdy do niego nie wszedłem… Ja wszystko rozstrzygam przez pryzmat wiary. Nie wiem więc… nie potrafię… stać się nagle na twój rozkaz, człowiekiem świeckim – tak jak ty pewnie nie umiałbyś z miejsca stać się człowiekiem głęboko religijnym. Nie mogę więc; dla mnie świat świecki to jest… no, napisałem to już wyżej…\nZresztą każdy w coś wierzy. Jeden wierzy w ewolucję, a drugi w Boga. Jeden z postępem płynie z prądem, a drugi przeciwstawia się fali… Jest też coś takiego jak „religia naukowa” której nie cierpię. Też jestem lekko mówiąc nie-wierzący tyle, że choćby w ewolucję i chętnie pozostałbym w tym „świeckim klimacie”, który pozwoliłby mi nigdy nie słyszeć o naukowych bzdurach, pokroju wyżej wymienionej… A jednak nie ma tak łatwo i muszę żyć w świecie jaki jest. A przynajmniej na razie.\nZ drugiej strony, mimo, że się różnimy, lubię Cię i doceniam twoją pomoc i twórczość. Czuję się więc strasznie, słysząc o twoim ateuszostwie. Gdybyś (choć pewnie nie) chciał zrozumieć jak to odbieram, możesz wyobrazić sobie co czuje człowiek widzący drugiego w kałuży krwi. Potworna bezradność, niemoc i smutek, który mnie napełnia, bo nie potrafię Ci pomóc i też Ty tej „pomocy” ode mnie – pewnie – nie chcesz, jest zupełnie (rzecz jasna, z mojej perspektywy) podobna.\nPiszę powyższe, tylko dlatego, abyś poznał jak to wygląda w oczach innej osoby - może to coś Tobie pomoże.\nObiecuję, że postaram się więcej Cię tą moją religijnością, tak w komentarzach bardzo nie razić. Mam również wielką nadzieję, że kiedyś będę mógł rozmawiać z tobą jak z chrześcijaninem. W końcu ludzie jednak zmieniają poglądy.\nA teraz naprawdę możesz obrzucać moje zdjęcie dowolnymi ostrymi przedmiotami i wyzywać mnie od nietolerancyjnych fanatyków!\nPS Napiszę na pw, lecz jeśli chcesz możesz obrazić się na mnie i zamknąć na cztery spusty. Nic ci nie narzucam, zwyczajnie staram się o to uznaję za ważne…\nAntoniGrycuk dnia 17.08.2018 20:30\nPrzeczytałem, ale co ja mam powiedzieć? Na początku, gdy tylko otworzyłem Twój tekst, to się ucieszyłem. Ale po przeczytaniu mam dwoiste odczucia. Z pozytywów to jest bardzo ładnie napisany. Chciałbym umieć tak pisać. Na przykład ten fragment mi się bardzo podobał:\nChwilę później odgłos zelówek zagrał na gładkich ścianach klatki schodowej. Wypadł w jasność dnia. Długie kroki rozpędziły zamyśloną postać.\nBo zdania z jednej strony pełne "opisu", a z drugiej dynamiczne. I właśnie "opisy" nadają dynamiki i charakteru temu fragmentowi. Brawo! Musze się tego od Ciebie nauczyć.\nDłonie schyliły się by strząsnąć drobinki wody, które trafiły na kanciaste spodnie prosto spod kół przejeżdżającej taksówki. Zielone. Przyspieszył.\nA co to, dłonie potrafią się schylać? A może jeszcze kaszlnęły i pierdnęły? :-) Sorry, ale taka personifikacja jest dla mnie nietrafna i nieudolna. Druga sprawa, że zaczynając czytać "zielone", doszukiwałem się dalszego ciągu tego, co było przed chwilą. Ja napisałbym: "Rozbłysło zielone". Bo bez tego słowa to jakby spodnie były zielone pod wpływem tej wody spod kół.\nCo do całości i tegoż zamknięcia w ramki, to się nie wypowiem. Bo chyba tego nie zakumałem. Także sens całego tekstu jest dla mnie obcy. Może chwilowo byłem zaćmiony, a może to nie mój klimat? Kto wie.\nWięc tym razem doceniam styl, choć są według mnie niedoróbki, a resztę przemilczę.\npurpur dnia 30.08.2018 11:23\nPrzede wszystkim dziękuję, że zechciałeś zapoznać się z tekstem.\nA co do uwag. Cóż... jeśli czytelnik nie jest w stanie zrozumieć, co też autor przekazać chciał, no to cóż... autor "dupa"\nWiesz... tak jak każdy tekst, ten również jest "nauką" - szukaniem ile powiedzieć można, aby nie powiedzieć za wiele, ile powiedzieć można, aby nie przegadać i nie dać na tacy 'clu' opowieści w dwóch pierwszych zdaniach. Wierz mi, nauka nie poszła w las A to że tekst wypadł blado... Cóż, obiecałem poprawę i staram się poprawiać cały czas\nA co to, dłonie potrafią się schylać? A może jeszcze kaszlnęły i pierdnęły? :-)\nSam nie wiem. Ja osobiście bardzo lubię takie "ucieleśnienie"... ale tak, rozumiem, może ono być drażniące, brzmieć źle, no po prostu słabo... Tekst miał być hasłowy, "malowany", urywany. Pewnie po prostu zabrakło umiejętności, aby było to takie jak w zamierzeniu i jednocześnie strawne dla czytelnika.\nPS widzę, że jakiś nowy tekst się pojawił, a że mnie dawno nie było... Beware!\nAntoniGrycuk dnia 30.08.2018 11:37\nCóż... jeśli czytelnik nie jest w stanie zrozumieć, co też autor przekazać chciał, no to cóż... autor "dupa"\nNie zupełnie tak jest. Przecież często spotyka się teksty czy filmy, które są zrozumiałe dla jednych, a dla drugich nie. Ja mam tak, że prawie nie rozumiem metafor. Nawet w życiu miewam z tym problemy, więc tym, że ja akurat czegoś nie zrozumiałem, się nie przejmuj. Na mnie trzeba brać poprawkę.\nA nawiązując do Twojego ostatniego zdania, to raczej nie sięgaj po "życie po śmierci", bo to mocno psychologiczne, a wiem, że tego nie lubisz. Choć drugie też nie jest od tego wolne.


Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka niepełnosprawnego - Spotkania z psychologią - Pediatria - Medycyna Praktyczna: Lekarze pacjentom\nPoleć: Oceń: 23.11.2012\nDzieci z sensoryczną niepełnosprawnością (uszkodzenie wzroku i słuchu), z uszkodzeniem narządu ruchu (mózgowe porażenie dziecięce i afazja), niepełnosprawnością intelektualną i autyzmem spotykają na swojej drodze rozwojowej przeszkody, które nie pozwalają im osiągnąć umiejętności dostępnych dla każdego zdrowego dziecka.\nRys. Anita Ponikło Nauka i praktyka dowiodły, że im wcześniej rozpocznie się właściwą stymulację rozwoju, tym lepsze będą efekty wyrównywania deficytów pojawiających się w związku z zaburzonym rozwojem dziecka. Działania pomocowe w różnym stopniu niwelują trudności występujące podczas osiągania kolejnego etapu rozwoju i korzystania z edukacji przedszkolnej, a w przyszłości i szkolnej.\nNajmłodsze dzieci, tzn. od momentu urodzenia do czasu rozpoczęcia nauki w szkole, mogą korzystać z takiej formy pomocowej, jaką jest „Opinia o wczesnym wspomaganiu rozwoju”. Wydawaniem opinii zajmuje się zespół orzekający, działający przy każdej poradni psychologiczno-pedagogicznej zarówno dzielnicowej (w miastach), jak i gminnej. Dokument ten zapewnia dostęp do bezpłatnych zajęć edukacyjno-terapeutycznych. Zajęcia polegają na indywidualnej pracy dziecka ze specjalistą przez 4 8 godzin w miesiącu. Spotkania odbywają się w wyznaczonych przez odpowiedni dla danej miejscowości organ (Wydział Edukacji) placówkach edukacyjnych. Rodzice sami decydują o wyborze takiej placówki zgodnie z zaleceniami zespołu orzekającego. Nie jest to wybór jednorazowy, rodzice mogą zmieniać placówkę w ciągu trwania ważności opinii. Zespół orzekający wydaje opinię na podstawie dostarczonych przez rodziców dokumentów, tj. zaświadczenia od lekarza specjalisty o rodzaju i stopniu niepełnosprawności dziecka oraz opinii psychologicznej. Każda placówka wydająca opinie może poprosić rodziców o dołączenie dodatkowych dokumentów. W opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju zawarta jest diagnoza trudności rozwojowych dziecka, opis potencjału rozwojowego i zalecenia do pracy terapeutycznej, czyli wskazanie konkretnych potrzeb rozwojowych, form i metod pracy z dzieckiem. Korzystanie z opinii nie zamyka możliwości uczęszczania przez dziecko na inne zajęcia terapeutyczne prowadzone w poradniach czy specjalistycznych placówkach, ani uczestnictwa w zajęciach integracyjnych w przedszkolach.\n1,5-roczna dziewczynka z uszkodzeniem narządu wzroku chodzi na zajęcia terapii wzroku do specjalistycznej placówki. przychodzi uczęszcza także na zajęcia ogólnorozwojowe i integracji sensomotorycznej do poradni. Jej mama otrzymuje tam wsparcie i sugestie, jak postępować z córką i rodzeństwem, a rodzeństwo zyskuje uwagę, której się domaga, ponieważ opieka nad niepełnosprawną dziewczynką wymaga od rodziców sporo czasu.\n4-letni chłopiec z afazją motoryczną korzysta z terapii logopedycznej w ramach opinii o wczesnym wspomaganiu, chodzi do przedszkola integracyjnego, przychodzi też na zajęcia poprawiające jego umiejętności grafomotoryczne i orientacji przestrzennej, a także wzmacniające jego poczucie wartości.\nCoraz więcej dzieci korzysta z pomocy terapeutycznej, wiele z nich osiąga bardzo dobre rezultaty w pokonywaniu trudności w rozwoju. Dlatego też lepiej funkcjonują w środowisku rówieśniczym, dają sobie radę z różnymi sytuacjami, zadaniami, z jakimi się stykają, a ich rodzice optymistyczniej widzą przyszłość swoich dzieci.\nCzy każde dziecko z mózgowym porażeniem dziecięcym ma szanse na samodzielne chodzenie? »\nMózgowe porażenie dziecięce – wzorzec ilościowy i jakościowy »\nBlog: Spotkania z psychologią\nAutorka bloga, Dorota Ponikło, jest psychologiem, pracuje w Ośrodku Wczesnej Pomocy Psychologicznej w Krakowie.\nMama i babcia. Lubi towarzystwo męża, dzieci i wnuków oraz dom i ogród, które dzieli z dwoma psami,\nkotem i rybką od kilku lat będącą „na przechowaniu”. Przyjemność znajduje w czytaniu książek,\npływaniu i jeżdżeniu na nartach.


Robert Chojecki: Stagnacja i marazm są odczuwalne - zyciesiedleckie.pl\nRobert Chojecki: Stagnacja i marazm są odczuwalne\n10:00, 15.01.2021 | KS\nWywiad z Robertem Chojeckim, wiceprzewodniczącym siedleckiej Rady Miasta.\nJaki to był rok dla pana?\nTaki jak dla nas wszystkich, bardzo trudny, zdominowany przez pandemię koronawirusa, która zmieniła moje życie pod każdym względem. Rok przepełniony niepokojem o zdrowie i życie najbliższych, naznaczony przedwczesnym pożegnaniem wielu ludzi, którzy przegrali walkę ze śmiertelną chorobą. Ogromnie pracowity w każdym obszarze życia zarówno na niwie pracy zawodowej, jak i działalności samorządowej. Zawodowo od kilku lat związany jestem z GK Polimex-Mostostal S.A., sytuacja gospodarcza postawiła przed nami wymagające zadania, utrzymania miejsc pracy, ustabilizowania sytuacji finansowej. Praca w Radzie Miasta skupiała się w tym roku przede wszystkim na wzmożonych działaniach w obszarze ochrony zdrowia i konstrukcji budżetu. To również był czas wielu inicjatyw charytatywnych. Od marca organizuję pomoc dla seniorów, razem z grupą przyjaciół pomagamy ludziom starszym, schorowanym i niepełnosprawnym w zakupie żywności, leków, załatwieniu podstawowych sprawy urzędowych. Organizuję również bardzo ważne dla osób niezaradnych życiowo bezpłatne porady prawne. Dietę radnego w całości przeznaczyłem na zakup maseczek, które wraz z grupą przyjaciół rozdawaliśmy nieodpłatnie mieszkańcom Siedlec, wspieraliśmy również Dom Pomocy Społecznej, Hospicjum i Dom Dziecka. Przyznam, że praca absorbuje mi wiele czasu, ale ze względu na jej efekty i kontakt ze wspaniałymi ludźmi przynosi satysfakcję i wiele radości. W Wigilię, w przebraniu Mikołaja rozdawałem prezenty najbardziej potrzebującym siedlczanom. W kwestii rodziny obecnie staram się wspierać w życiowych planach i decyzjach syna, który aktualnie kończy studia, nieustannie pielęgnuję pamięć zmarłego taty, nieustannie spieram się z moją wspaniałą mamą i niezmiennie obdarowuję pięknymi różami tę samą cudowną kobietę.\nA jaki dla miasta Siedlce?\nPandemia koronawirusa miała wpływ na wszystkie obszary funkcjonowania miasta i życie mieszkańców. COVID zmienił oblicze działalności gospodarczej, przedsiębiorcy musieli borykać się z problemami ekonomicznymi pandemii. Absencje chorobowe, przestoje ekonomiczne stały się elementem towarzyszącym organizacji pracy w edukacji, działalności gospodarczej czy administracji. Zmieniliśmy przyzwyczajenia, styl życia, charakter pracy. Wszechobecną normą stała się praca zdalna. Mieszkańcom należą się wyrazy uznania, dzięki ich przedsiębiorczości i działaniom osłonowym rządu, który wprowadził elementy pomocowe udało się zminimalizować konsekwencje ekonomiczne pandemii. Ogromne wyrazy wdzięczności należy skierować w stronę siedleckich lekarzy, ratowników medycznych, pielęgniarek i wszystkich pracowników ochrony zdrowia, którzy pracowali na pierwszej linii frontu z nieustannym zagrożeniem życia i zdrowia.\nCzy coś uległo poprawie we współpracy na linii Rada Miasta - Prezydent?\nZ przykrością muszę stwierdzić, że zupełnie nic. W praktyce współpraca nie istnieje. Po raz kolejny w wypowiedziach posesyjnych prezydent deprecjonuje i ignoruje pracę radnych, zapominając o szczególnej roli RM jako organu stanowiącego prawo lokalne i kontrolnego w stosunku do prezydenta. Przyznanie radzie uprawnień kontrolnych podkreśla jej szczególną pozycję w ustroju organów samorządowych, to są fundamentalne struktury samorządowej demokracji. Ten najtrudniejszy czas epidemii jest weryfikacją dla nas samorządowców. W obliczu zagrożenia ludzkiego życia i zdrowia należy bezwzględnie zrezygnować z ambicji politycznych i współpracować dla dobra mieszkańców. Prezydent powinien mieć świadomość, że reprezentuje wszystkich siedlczan, nawet tych którzy mają odmienne poglądy i wszystkim bez różnicy należy się równe traktowanie i szacunek. Wielokrotnie zapraszałem prezydenta do współpracy, ponieważ siedlczanie oczekują rozwoju miasta, poprawy jakości życia, lepszej przyszłości dla swoich dzieci, pracy i godnej płacy. Możemy to osiągnąć współpracą z wzajemnym szacunkiem, ale wciąż prezydent zaprzepaszcza tę szansę. Należy kategorycznie porzucić myślenie o Siedlcach w kategorii rządzenia, a trzeba przejść do współtworzenia razem z Radą Miasta i wszystkimi środowiskami politycznymi miejskiej przestrzeni, bez tonu współpracy zaczynamy dryfować i tracić znaczenie lidera regionu.\nCzy dało się uniknąć podwyżek, które w 2021 roku dotkną mieszkańców?\nPo raz kolejny wyraźnie przypominam, że absolutnie to nie jest odpowiedni czas na wprowadzanie podwyżek, każdy domowy budżet zmaga się z dodatkowymi wydatkami na leki czy środki dezynfekujące. Przypomnę też, że kolejny raz wprowadzone zostały podwyżki za odbiór śmieci. W mojej ocenie straciliśmy ponad dwa lata, wciąż pomimo upływu czasu magistrat nie wypracował perspektywicznej strategii gospodarki odpadami, ani szczelnego systemu odbioru śmieci. Mówiąc obrazowo wciąż podwyższamy ceny na zasadzie malowania durszlaka, który pomimo kolejnej warstwy farby ciągle przecieka. Nadal uczciwi mieszkańcy płacą za nieujętych w systemie lokatorów wynajmowanych mieszkań. Niezrozumiałe było również podwyższenie cen ciepła przez Przedsiębiorstwo Energetyczne. Uważam, że bardzo dobra kondycja ekonomiczna firmy pozwalała na zatrzymanie podwyżek bardzo dotkliwych dla wszystkich mieszkańców, ale w sposób szczególny uciążliwych dla przedsiębiorców. Kompletnym zaskoczeniem była skala blisko 30% podwyżek, która obciążyła lokatorów w zasobach administracyjnych STBS. Dodatkowym obarczeniem dla mieszkańców Siedlec zostały wprowadzone podwyżki podatku od nieruchomości i biletów MPK. Należy bezwzględnie pamiętać, że spółki miejskie mają pracować dla siedlczan, a stabilizacja cen wpisuje się w służebną rolę prezydenta i spółek miejskich wobec mieszkańców. Reprezentowanie mieszkańców to zawsze zaszczyt i odpowiedzialność, ten obowiązek należy traktować z pokora. Z ogromną przykrością musze stwierdzić, że swoisty „pakiet podwyżek” pomimo mojego sprzeciwu i apeli o powstrzymanie stał się bolesnym faktem.\nCzy nie uważa pan, że pandemia koronawirusa - pomimo całej powagi - nie była czasem traktowana jako wymówka?\nNiestety, nie mogę oprzeć się wrażeniu ze COVID potraktowany został jako wytłumaczenie wszystkich niepowodzeń. Oczywiście, pandemia wpływa na działalność miasta, ale to właśnie ten trudny jest czas jest weryfikacją dla aktywności samorządów. Mieszkańcy od włodarzy oczekują pomocy, efektywności i współpracy. Należy współdziałać, żeby uzyskać stabilizację konstrukcji budżetowej i przeciwstawić się problemom gospodarczym. Można przytaczać przykłady samorządów, które pomimo trudnej sytuacji gospodarczej radzą sobie bardzo dobrze, chociażby niedaleki Chełm, który wspaniale się rozwija. W Siedlcach brak inwestycji, zero środków zewnętrznych i ostatnie fiasko dofinansowania z RFIL wyraźnie pokazały brak efektywności magistratu. W rozwoju gospodarczym inwestycyjne realia nie wybaczają straconych szans. Musimy za wszelką cenę wykorzystać potencjał jaki dają możliwości płynące z budowy autostrady łączącej Warszawę z Siedlcami. Moje rodzinne miasto jest dla mnie zawsze wartością najwyższą, dlatego w obliczu zagrożenia życia i zdrowia mieszkańców Siedlec zaapelowałem do prezydenta oraz wszystkich ugrupowań politycznych i społecznych o ponadpolityczną współpracę i zjednoczenie sił w walce z epidemią.\nJak pan oceni poziom inwestycji i pozyskiwania środków zewnętrznych w 2020 roku?\nPoziom inwestycji jest znikomy, a stagnacja i marazm inwestycyjny wyraźnie odczuwalne. Idealnym przykładem odzwierciedlającym poziom pozyskiwania dofinansowań jest już wspominana próba pozyskania środków z Rządowego Funduszu Inwestycji Lokalnych, która zakończyła się kompletnym niepowodzeniem. Gospodarz musi być efektywny, dziura w chodniku czy jezdni nie ma barwy politycznej. Dla dobra mieszkańców i rozwoju Siedlec należy współdziałać. Żałuję, że nie potrafimy korzystać z takich programów jak chociażby „Maluch+”, który dawał szansę na budowę tak bardzo potrzebnego miastu drugiego żłobka. Wzorem braku profesjonalizmu okazał się wniosek o sfinansowanie projektu kładki dla rowerów oszacowany na kwotę 19,5 mln, nawet sami urzędnicy nie wierzyli w powodzenie tego nieprofesjonalnie przygotowanego projektu. Przypomnę jedynie, że w 2017 roku miasto uzyskało niebagatelną kwotę 320 mln dofinansowania, które uzupełniało wkład własny projektów inwestycyjnych. Dlatego przy tej niemocy inwestycyjnej z ogromną radością przyjąłem wiadomość o zakwalifikowaniu do realizacji przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego projektu Rewaloryzacji Parku Aleksandria. Należy podziękować prezydentowi Kudelskiemu, który kilka lat temu złożył wniosek o dofinansowanie i ministrowi Tchórzewskiemu za osobiste zaangażowanie w uzyskanie finansowego wsparcia. Park dla wielu siedlczan to nie tylko miejsce spacerów i odpoczynku. To przede wszystkim piękne miejsce, pełne wspomnień, które służyło swoją urodą pokoleniom mieszkańców. To dziedzictwo Księżnej Ogińskiej. Nasz park ma ogromną szansę zostać zabytkową perłą regionu i miejscem nauki dla najmłodszych. Park ma zyskać nową funkcjonalność edukacyjną. Szanowni Państwo to 15,5 hektara radości i wręcz magicznych wspomnień. Mam też w tej radości osobistą nutkę satysfakcji, gdyż osobiście zabiegałem o jego rewitalizację rozmawiając z pracownikami ministerstwa, a we wrześniu złożyłem wniosek do budżetu miasta o zabezpieczenie środków na rewaloryzację tego wspaniałego miejsca, dlatego czekam z utęsknieniem. Z niecierpliwością czekam również na zakończenie realizacji budowy ścieżki rowerowo-spacerowej z oświetleniem wokół siedleckiego zalewu, którą zainicjowałem w ramach budżetu obywatelskiego.\nCzy do wszelkich usprawnień życia w mieście niezbędne są wydatki i pożyczki?\nNiekoniecznie. Bardzo często pomysł jest o wiele bardziej cenny niż pieniądze. W mojej ocenie priorytetem jest opracowanie kompletnej i perspektywicznej strategii rozwoju miasta w oparciu o optymalne wykorzystanie własnych walorów regionalnych.\nMusimy szukać dofinansowań zewnętrznych, programów rządowych. Zobowiązania finansowe są obecnie na wysokim poziomie, dlatego niepokojąca jest konstrukcja budżetowa, która zawiera możliwość zaciągnięcia 36 mln obligacji. Trzeba monitorować realizację budżetu, obecnie wskaźnik zadłużenia wynosi 62,84% planowanych dochodów. Nie wykluczam posiłkowania się zobowiązaniem, ale po wnikliwej analizie z przeznaczeniem na wkład własny inwestycji. Ekonomia to język ludzkich potrzeb, trzeba pamiętać o zagrożeniu regresem, degradacją społeczno-gospodarczą i podejmować działania kreatywne, wyprzedzające, perspektywiczne, dlatego wybór projektów nowoczesnych technologii, poprawiających konkurencyjność i chroniących miasto przed migracją odgrywa kluczową rolę. Bardzo niekorzystna w tym kontekście jest strata organizacji Ogólnopolskiego Szczytu Gospodarczego, który przez kilka lat odbywał się w Siedlcach. Zaprzepaszczamy szansę zainteresowania potencjalnych inwestorów regionem. Wręcz koniecznością jest stworzenie warunków rozwoju, poprawy jakości życia, stabilnej pracy i godnej płacy dla mieszkańców.\nNa koniec pytanie o sport. Czy najgorsze już za nami?\nAktywność fizyczna w dobie pandemii to budowanie odporności, jak mawia powiedzenie „Ruch jest w stanie zastąpić wiele leków, natomiast żaden lek nie zastąpi ruchu”. Ćwiczenia fizyczne, spacery, bieganie czy jazda rowerem, do których serdecznie zachęcam, wpływają bardzo korzystnie na nasz system immunologiczny Aktywność sportowa, zarówno na poziomie zawodowym, jak i sportu dzieci i młodzieży czy powszechnego ruchu w trakcie pandemii w kontekście zdrowia ma fundamentalne znaczenie. Sport wyczynowy został zdemolowany przez wirus. Kluby i stowarzyszenia sportowe muszą zmagać się nie tylko z problemami natury finansowej, ale nawet z kompletowaniem kadr czy przeprowadzaniem okresów przygotowawczych. Bardzo często absencja chorobowa w drużynach wypacza wyniki rywalizacji sportowej. Ogromnie bolesne dla piękna sportu są obostrzenia reżimu sanitarnego, które uniemożliwiły udział publiczności w wydarzeniach sportowych. Wierzę, że już w najbliższym czasie kibice wrócą na stadiony. Na szczęście rozgrywki rundy jesiennej udało się dokończyć i ta sportowa rywalizacja, choć w okrojonej formie, ale dała kibicom sportową radość. Po wielu perturbacjach i problemach pokładałem ogromne nadzieję w stabilizację i rozwój MKP Pogoń Siedlce. Wierzę, że możemy zbudować w oparciu o wychowanków silną markę własną, która na stałe zadomowi się na zapleczu Ekstraklasy. Jeszcze większe oczekiwania towarzyszą rugbistom Pogoni Siedlce, którzy dzięki konsekwentnej pracy aspirują do medalu mistrzostw Polski z najcenniejszego kruszcu. Oby pandemia nie pogrążyła tych sportowych marzeń. Sport jest mi szczególnie bliski, od najmłodszych lat moje serce oddane jest dwóm klubom - Pogoni Siedlce i Legii Warszawa. Obecnie współpracuję z obydwoma przy organizacji imprez patriotycznych i charytatywnych. W sierpniu zorganizowaliśmy Siedlecką Godzinę W upamiętniającą rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego, a w Boże Narodzenie przygotowaliśmy świąteczną akcję wsparcia Domu Dziecka w Kisielanach pod hasłem Niebieski Mikołaj.\nCzego pan życzy Siedlcom i siedlczanom w 2021 roku?\nBolesne doświadczenia ostatnich miesięcy brutalnie uświadomiły wszystkim jak kruche jest nasze bezpieczeństwo i życie, uzmysłowiły nam jak ogromną wartością jest rodzina i ludzka pomoc. Życzę wszystkim, żeby ten rodzaj więzi i dobrosąsiedzkiej pomocy z nami pozostał w nowym roku. Mnóstwa zdrowia, siły, nadziei i wiary, która daje siłę pokonać przeciwności losu z całego serca życzę. Niech nowy rok obdarzy państwa szczęściem. Siedlce to moje miasto rodzinne, piękne i dumne. Miasto mojej pierwszej miłości, szkolnych przyjaźni, na zawsze pozostanie w mym sercu… a w pracy radnego Siedlce zawsze będą dla mnie wartością najwyższą. Wierzę, że rozwój i potencjał doprowadzi miasto do znaczenia ponadregionalnego i za kilka lat Siedlce będą mogły cieszyć się mianem stolicy regionu i lidera ściany wschodniej.\nHi. Hi lans w pełnej krasie. Znamy tego Pana i już niczym nas nie zaskoczy. 09:27, 15.01.2021\nSzczęśliwie sesje Rady Miasta można obejrzeć na YT. Tam widać dokładnie "troskę" pana radnego i" chęć dialogu". To zwykły szkodnik. Mam nadzieję, że w kolejnej kadencji zniknie z Rady Miasta. 09:35, 15.01.2021\nSzacunek za pracę Panie Robercie. 09:39, 15.01.2021\nHe he13:27, 15.01.2021\nGdzie pracę? Chyba stołek w Mostostalu. 13:27, 15.01.2021\nAśka Jachowska I Ada09:39, 15.01.2021\nJak można wierzyć w szczere słowa Pana radnego skoro jego kariera zawodowa uzależniona jest od jego partii Tylko partyjny bełkot utrzyma go na stołku. W Siedlcach jest identycznie jak w Wałbrzychu 😜, 09:39, 15.01.2021\nAśka Jachowska10:50, 15.01.2021\nInformuję, że użyte moje imię i nazwisko to nie osoba z Facebooka, która popiera Pana Chojeckiego. Zgłoszę na Policję, żeby zweryfikowali, czy faktycznie komentarz napisała Aśka Jachowska i jest to zbieżność nazwisk, czy ktoś podszywa sie i używa mojego imienia i nazwiska. Już jedna Radną przepraszała może ktoś być kolejny. 10:50, 15.01.2021\nŚmieszą mnie te górnolotne słowa, których Pan radny nawet sam nie napisał. Opowiastki ile to on robi i jak jest zaangażowany w pomoc potrzebującym. Jak to swoją dietę przeznaczył na maseczki. Maseczki dostał za darmo. Ma niezłego doradcę od PR. Żeby faktycznie tyle robił ile naopowiadał w tym wywiadzie zdjąłbym czapkę i ukłonił się przed nim. Wszystkie wywiady przed kamerą to ustawki, na które Pan radny przychodzi w ostatniej chwili. Dziwi mnie ta publiczna obłuda. 09:39, 15.01.2021\nKibic 09:51, 15.01.2021\nŚmieszy ten anonimek hejterek kłamczuszek M vel Obserwator itd od razu widac ze negatywne komenty pisze jedna osoba. Do Zobaczenia na sektorze Robert . Powodzenia ! Tyle w temacie 09:51, 15.01.2021\nBrawo Robert chociaż Ty masz odwagę powiedzieć prawdę co się dzieje w mieście. Tracimy wszędzie A załącznika się boją tylko że to już emerycik i czego się bać hehehehe 09:58, 15.01.2021\ndo Kibic10:24, 15.01.2021\ncyt...... "Śmieszy ten anonimek hejterek kłamczuszek M vel Obserwator itd od razu widac ze negatywne komenty pisze jedna osoba. Do Zobaczenia na sektorze Robert . Powodzenia ! Tyle w temacie"\nA mnie nie śmieszy a wkurza, że podszywasz się pod kibiców tłuczku jeden. Do zobaczenia na sektorze haha. To się chyba nie doczekamy bo radny jest przyspawany do swojego miejsca w VIP sektorze a nie na kibicowskim. To co mu świetnie wychodzi to podpinanie się pod akcje charytatywne kibiców i opowiadanie jak w wywiadzie ile to on robi. Świetnie wychodzi mu wypinanie cycków do dekorowania kolejnymi orderami. 10:24, 15.01.2021\nCiekawe gdzie Pan radny byłby bez stołka w Mostostalu? Może ktoś wie? 10:54, 15.01.2021\nTak jest. Sesje są transmitowane i Pan radny pogadac może. Tylko treść tej gadki odbiega rażąco od stanu faktycznego. Działanie typowego aparatczyka partyjnego. Praca w Mostostalu i peny pochwalne na temat pisu jaki to modelowy przykład. Co do ostatniego wsparcia finansowego samorządów to przypomnę Panie Chojecki, że dziwnym trafem wniosków nie potrafili napisać wszyscy oprócz pisowskich przymusów. Dziwne prawda. Z życia wiem, że im więcej ktoś chwali się tym co robi tym mniej faktycznie jest w tym działania. Pan radny pokazał jak szybko można zmienić kolor partyjny i poglądy. Niektórzy z polityki robią sobie sposób na życie. Niektórzy posuwają się jeszcze dalej bo dorabiają do tego ideologię. 10:43, 15.01.2021\nMalu quiz10:58, 15.01.2021\nGdzie byłby teraz radny gdyby nie stołek w Mostostalu? 10:58, 15.01.2021\nDo @do kibic Proponuje spotkanie podszywany kłamczuszku wytłumaczę ci zasady demokracji o ile nie stchórzysz :) Szacunek Robert !!! 11:17, 15.01.2021\nAśka Jachowska12:25, 15.01.2021\nInformuję, że użyte moje imię i nazwisko to nie osoba z Facebooka, która popiera Pana Chojeckiego. Zgłoszę na Policję, żeby zweryfikowali, czy faktycznie komentarz napisała Aśka Jachowska i jest to zbieżność nazwisk, czy ktoś podszywa sie i używa mojego imienia i nazwiska. Już jedna Radną przepraszała może ktoś być kolejny. 12:25, 15.01.2021\nRadny Chojecki zapomniał pochwalić się jeszcze jedną akcją. Panie Chojecki a akcja obrony kościołów w Siedlcach przed lewakami. O ile dobrze pamiętam to o lewaków radnemu chodziło. Czy był tam spektakularny sukces? Czytałem w mediach, że ktoś nawet ucierpiał. Jakaś dziewczynka trzymająca kartonowe hasło. 15:53, 15.01.2021\nCzekamy Aśka Jachowska na zgłoszenie w wtedy zobaczymy kim jest Aśka Jachowska z fb. Jak widać silnie powiązana bo normalnie nikomu nie przyszloby do głowy tłumaczyć się, że to nie ja. No chyba, że w grę wchodzi posadka i dobre pieniądze, ktore można stracić. 12:38, 15.01.2021\nHe he he13:00, 15.01.2021\nAśka dawaj zgłaszaj. Chcemy Cię poznać. Aż wszedłem na fb by cię zobaczyć. Oprócz krytyki Sitnika i Jastrzębskiego jest uwielbienie dla wszystkiego co pisowskie. Może jakieś swoje zdjęcie zamieścisz gwiazdo facebooka. Byłoby miło Cię zobaczyć 13:00, 15.01.2021\nA nasz16:00, 15.01.2021\nRadny bohater nie pochwalił się obroną siedleckich kościołów przed o ile dobrze pamiętam lewakami. Media donosily nawet o poturbowanej dziewczynce. Taka to była obrona. Co radny planuje na najbliższy czas? 16:00, 15.01.2021\nDo @ he he he ! czekamy ? tzn kto? podpisz sie jeżeli masz odwagę a pozniej wymagaj. Krótko. 16:08, 15.01.2021\nI kij i kominiarka 16:25, 15.01.2021\nDlaczego mieszkańcy gminy Siedlce mogą płacić za wywóz odpadów 10 złotych gdzie w Siedlcach jest to kwota prawie dwukrotnie większa. Może trzeba brać przykład i zmienić cały system odbioru. 22:12, 15.01.2021\nA tak15:57, 16.01.2021\nPanie Chojecki co to jest godność osobista? To pierwsze pytanie. I drugie. Sprzedajna persona i polityczna horongiewka? Odpowie Pan? 15:57, 16.01.2021\nMieszkaniec ul. 11 L18:53, 16.01.2021\nSzacunek za pracę Panie Robercie 18:53, 16.01.2021\nSiedlczanin 19:04, 16.01.2021\nDziękuje za pomoc Pozdrawiam serdecznie 19:04, 16.01.2021\nChcieliście zrobić z Tym Panem wywiad czy Was poprosił?\nWspółczucie, bezinteresowność, współpraca - no człowiek do rany przyłóż.\n.... szkoda, że niektórzy w to wierzą ☹\nRadek 14:20, 17.01.2021\nDo Mariusz. Ja wierzę bo znam człowieka i widzę to co robi dla miasta i życzę mu zdrowia i żeby dalej pracował dla ludzi. 14:20, 17.01.2021\nPrzejrzyj na oczy 15:54, 17.01.2021\n16-latek w roli kierowcy