Musisz mi uwierzyć [Minka Kent] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00023 003890 21316872 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-8195-327-6 Data wydania: 2020-09-30\n1 Dove Od twojej śmierci minęły trzy godziny. A raczej pięć godzin. Pięć godzin temu znaleźli twoje zimne i nieruchome ciało w brzozowym zagajniku rosnącym przed moim blokiem. Ale dopiero trzy godziny temu zapukali do moich drzwi z pytaniem, kiedy rozmawiałam z tobą po raz ostatni. Wpisuję hasło na swoim służbowym komputerze: jeden-zero-jeden-cztery. Czternasty października. Dzisiejsza data. Dzień, w którym obchodzilibyśmy piątą rocznicę ślubu. Monitor rozświetla się przy akompaniamencie radosnego dzwonka, a na tapecie pojawia się nasze zdjęcie. Wyglądaliśmy wtedy tak młodo. Dopiero co skończyliśmy pierwszy rok studiów w Holbrook College i wyruszyliśmy w podróż, aby to uczcić. Zatrzymaliśmy się w jakimś zimowym kurorcie, położonym na uboczu, na wschód od Telluride. Żadne z nas nie jeździło wcześniej na nartach, ale podobał nam się pomysł, że pewnego dnia po prostu się tego nauczymy. Mieliśmy przed sobą całą przyszłość, nieprawdaż? – Co ty tu robisz? Noah – doktor Benoit – stoi w drzwiach mojego gabinetu, ubrany w biały fartuch dentystyczny. Z szyi zwisa mu papierowa maseczka, a pod pachą trzyma kartę pacjenta. Wyrywa mnie z melancholijnego transu. Marszczy brwi, rozchylając wąskie usta ze zdziwienia. – Przepraszam za spóźnienie. – Klikam na ikonkę programu ubezpieczeniowego: uśmiechający się ząb na błękitnym tle. – Nie sądziłem, że cię tu dzisiaj zastanę. W jego głosie pobrzmiewa ostrożność. Jak u osoby, która trzyma w dłoniach delikatną i kruchą filiżankę z porcelany. – Kto ci powiedział? – Nie jestem w nastroju na tłumaczenie czegoś, czego i tak nie byłby w stanie pojąć, więc zbywam go, odpowiadając pytaniem na pytanie. – Mówił o tym pracownik na stacji benzynowej. Dostałaś moją wiadomość? – Tak. – Przypominam sobie, że faktycznie jakiś czas temu wysłał mi wiadomość z pytaniem, czy wszystko dobrze. Jednak kilka ostatnich godzin pamiętam jak przez mgłę. – Dziękuję – dodaję. Dobre wieści szybko się rozchodzą, a złe jeszcze szybciej, szczególnie w Lambs Grove w stanie Kansas, gdzie nigdy nie dzieje się nic strasznego. Zawsze żartowaliśmy, że nasze miasto otacza jakieś pole magnetyczne – niewidzialna tarcza chroniąca nas przed katastrofami naturalnymi, strzelaninami i wszelkiej maści skandalami – politycznymi, zawodowymi i tym podobnymi. Jednak gdzieś między północą a czwartą rano to pole ochronne rozpadło się, gdy pozostawiono cię na pewną śmierć w brzozowym zagajniku rosnącym przed moim domem. Noah wpatruje się we mnie badawczo swoimi ciemnymi oczami. Na jego chłopięcej twarzy maluje się nieprzenikniony wyraz. Pewnie się zastanawia, dlaczego nie płaczę. Płakałabym, gdybym mogła. Tak działają na człowieka odrętwienie połączone z niedowierzaniem oraz mieszanką stabilizujących nastrój antydepresantów. – Myślałem, że będziesz potrzebować trochę czasu, aby… to wszystko przetrawić – mówi łagodnym głosem, starannie dobierając słowa i unikając tych najgorszych, jak śmierć, żałoba, morderstwo i strata. – Te formularze ubezpieczeniowe same się nie uzupełnią. – Posyłam mu wymuszony półuśmiech, a wzrok kieruję w stronę identyfikatora ustawionego na krawędzi mojego biurka. „Dove Damiani”. Nie wróciłam do panieńskiego nazwiska Jensen i nigdy nie chciałam tego robić, bo wiedziałam, że do mnie wrócisz. – Aha. Przyniosłam ci orzechową latte z mlekiem migdałowym. Bez cukru, z dodatkową pianką. A tak na marginesie, powoli kończą ci się środki na karcie – dodaję. Przesuwam kawę w pobliże krawędzi biurka. Waha się, po czym bierze kubek. – Gdybyś zmieniła zdanie… gdybyś chciała wyjść wcześniej do domu… albo chciała wziąć parę dni wolnego… jakoś damy sobie bez ciebie radę. – Poradzę sobie. „Dom” to marne określenie dla mojego mieszkania w północnej części miasta – oddalonego o siedem i pół kilometra od przytulnego domu na farmie, który dawniej dzieliliśmy – a dziś jest to ostatnie miejsce, w którym mam ochotę przebywać. Czterdzieści sześć metrów kwadratowych w odcieniu deweloperskiego beżu, całość wypełniona meblami do samodzielnego złożenia i kupionymi na wyprzedaży świeczkami, które mają maskować bijącą z dywanu cuchnącą woń kociego moczu. Nigdy nie zawracałam sobie głowy urządzaniem nowego gniazdka, bo to miało być lokum wyłącznie tymczasowe. Z górnej przegródki na biurku wyjmuję karty pacjentów – chcę uporządkować wizyty z zeszłego piątku, których nie zdążyłam wprowadzić do komputera, ponieważ tego dnia system został wyłączony z powodu przeglądu technicznego. Noah zwleka z odejściem. Gdybym nie wiedziała, że robi to z dobroci serca, wściekłabym się na niego. Szkoda, że nigdy się nie spotkaliście. Na pewno zostalibyście przyjaciółmi. – Pewnie masz od rana sporo wizyt – przypominam mu, wpisując nazwisko pierwszego pacjenta i wciskając enter. Maszyna buczy, a oprogramowanie „myśli”, próbując przetworzyć moją prośbę. Sięgam po kawę i upijam łyk z brokatowego, złoto-różowego kubka wielokrotnego użytku – kawiarnia French Press Cafe daje trzydziestocentową zniżkę za przyniesienie własnego naczynia. – Racja – mówi Noah, zaciskając usta tak, że robią mu się dołeczki w policzkach. Przypominają mi o twoich dołeczkach, tych, których już nigdy nie zobaczę, a które dodawały ci młodzieńczego uroku i nonszalancji. Sprawiały, że kelnerki, ekspedientki i przypadkowe kobiety na ulicy się za tobą oglądały. Dzwoni mój służbowy telefon – to połączenie przekierowane z recepcji. – Porozmawiamy później – mówię, odwracając się na krześle, plecami do niego. Podnoszę słuchawkę i opieram ją na ramieniu. – Przychodnia dentystyczna Benoit Dental. Mówi Dove. – Czy mogę rozmawiać z kierownikiem? – pyta kobieta. Jej piskliwy głos przyprawia mnie o ból ucha. Ściszam nieco. – Przy telefonie. W czym mogę pani pomóc? – Moja córka była u was w zeszłym tygodniu na piaskowaniu, a po powrocie do domu zorientowała się, że jakiś… idiota wsunął jej do torby wizytówkę psychiatry czy kogoś takiego. Chciałabym złożyć skargę na asystentkę stomatologiczną. Prowadzicie cholerny gabinet dentystyczny. Leczycie ludziom zęby. Nie macie kwalifikacji, by mówić im, że potrzebują pomocy psychiatrycznej. Oblewa mnie zimny pot i czuję bolesne ściskanie w dołku. Nie wspominam słowem o tym, że tym idiotą byłam ja. Nie mówię, że przez dobre dwadzieścia minut pocieszałam na korytarzu zapłakaną młodą kobietę. Nie mówię, że szkliwo jej dwudziestojednoletniej córki jest kompletnie zniszczone po latach bulimii, którą utrzymywała w tajemnicy przed nią samą – przed matką. To nie asystentka stomatologiczna. To ja wsunęłam do torby dziewczyny wizytówkę doktor Deborah Schermerhorn. – Przykro mi to słyszeć – mówię. – Przekażę pani uwagi szefowi. – To nie będzie konieczne. Chcę z nim porozmawiać osobiście. – Rozumiem, ale pan doktor ma w tym tygodniu mnóstwo pacjentów, a ponieważ to ja jestem kierownikiem przychodni, zajmowanie się tego typu sprawami należy do moich obowiązków. – Mówię szybko, by nie pozwolić jej dojść do słowa. – Zapewniam panią, że porozmawiam z właściwą osobą z personelu najszybciej jak to tylko możliwe. Jest nam bardzo przykro, że pani i pani córka poczuły się urażone. To kłamstwo. Wcale nie jest mi przykro. Czasami ludzie nie są w stanie zdobyć się na zrobienie tego, co dla nich najlepsze. Czasami potrzebują subtelnej sugestii – albo bezpośredniej zachęty – by pójść we właściwym kierunku. W chwili takiej jak ta myślę o tobie i twoich uczniach. O tym, jak się poświęcałeś, zostając jeszcze długo po ostatnim szkolnym dzwonku, by prowadzić zajęcia wyrównawcze, albo zgłaszałeś się na ochotnika, aby jak co roku w wakacje zabrać uczniów z klubu historycznego na tygodniową wycieczkę do Waszyngtonu, i opłacałeś swoje wydatki z własnych pieniędzy, by zwiększyć budżet na zwiedzanie. Pamiętasz, jak razem z chłopcami ze swojej klasy przekazałeś ubrania rodzinie, której spłonął dom? Jak mogłabym zapomnieć o tych wszystkich sytuacjach, kiedy podwoziłeś dzieci sąsiadów do szkoły po tym, jak uciekł im autobus, a rodzice już dawno pojechali do pracy? Nie bez powodu otrzymałeś prestiżową nagrodę „Nauczyciel Roku” od Stowarzyszenia Edukacyjnego Greenleaf-Montblanc w pierwszym roku swojej pracy w liceum Lambs Grove. Byłeś aniołem, Ian. Pedagogiem idealnym. Pozostawiłeś po sobie spuściznę, której nikt nigdy nie będzie w stanie przyćmić. Zabawne. Ludzie spodziewali się, że po rozwodzie cię znienawidzę. Myśleli, że jestem rozgoryczona. Mówili, że mam pełne prawo być na ciebie wściekła, przeklinać twoje imię i wszystko dookoła. Trzeba jednak czegoś znacznie więcej niż świstka papieru i pozbawionego obrączki palca, żebym przestała kochać mężczyznę, który uczynił ostatnie dwadzieścia lat mojego życia możliwie najlepszymi, a wręcz – przerażająco idealnymi. Zerkam na twój klasyczny zegarek LeCoultre, który udało mi się przemycić do małego pudełka z pamiątkami w trakcie mojej wyprowadzki sześć miesięcy temu. Jedna ze wskazówek jest nieruchoma, a zegarek zatrzymał się na 13:43. Potrzebne mu nowa bateria i przegląd, ale średnio przemawia do mnie myśl o rozstaniu się z nim na co najmniej tydzień. Ceniłeś sobie ten zegarek. Był jednym z twoich ulubionych – w końcu to prezent od zmarłego dziadka Damianiego. Gdy przestał działać, schowałeś go do górnej szuflady komody i nigdy nie zdążyłeś oddać do naprawy. Zabrałam go z zamiarem przekazania do zegarmistrza i zwrócenia ci go we właściwym momencie. Tyle że on nigdy nie nadszedł. Wtedy zażądałeś, by wszelkie rozmowy między nami odbywały się za pośrednictwem prawników – na chwilę przed tym, gdy zacząłeś umawiać się z moją ówczesną przyjaciółką, Kirsten Best. W tym roku nie byłeś sobą, Ian, ale kochałam cię zbyt mocno, żeby się o to gniewać. Zbyt dobrze cię znałam, żeby brać to sobie do serca. To była tylko faza przejściowa. Zwykły kaprys. Chwilowy kryzys. Wiedziałam, że do mnie wrócisz. Odwracam się w stronę monitora i kończę wprowadzać do systemu pierwszą część skierowań. Kołnierzyk mojej bluzki pachnie twoją wodą kolońską z wyczuwalnymi nutami cytrusów i wetiweru. W dniu wyprowadzki zabrałam z łazienki jeden flakon podróżnej wersji twoich perfum, z myślą, że rozpylenie ich raz na jakiś czas w chwilach największego smutku i nostalgii sprawi, że poczuję się nieco lepiej. Zużyłam je w ciągu miesiąca. Skończyło się na tym, że otworzyłam rachunek w domu towarowym, by móc kupić nową buteleczkę. Gdy ekspedientka poinformowała mnie, że to edycja limitowana, której produkcji mieli wkrótce zaprzestać, kupiłam od razu dwa większe flakony. Nadal nie dociera do mnie, że nie żyjesz, ale przysięgam, że dowiem się, jak do tego doszło. Możesz mi wierzyć.\n2 Dove – To wszystko wina Kirsten. – Ariadne celuje w Noaha pałeczką, siedząc przy stole w moim aneksie kuchennym. Jest poniedziałek, a my skończyliśmy już pracę. – Założę się, że to ona. – Skąd ta pewność? – pyta Noah. Ari wzrusza ramionami, biorąc kawałek kurczaka w sezamie. – Była najbliższą mu osobą. W dziewięciu na dziesięć przypadków winny okazuje się ktoś z najbliższego otoczenia. Może czymś ją wkurzył? Może ją zdradzał i zwyczajnie jej odbiło? Kobiety bez przerwy zabijają. Właśnie dlatego zrobili ten program… jak on się nazywał? No tak, Kobiety, które zabijają. Noah wzdycha, po czym zaciska usta w wąską kreskę, zastanawiając się nad teorią Ari. – Nie byli ze sobą zbyt długo. Żeby zrobić coś takiego, trzeba być bardziej zaangażowanym emocjonalnie w związek. – Chyba że jest się stukniętym – mówi Ari na jednym wydechu. – A fakt, że ktoś sprzątnął przyjaciółce byłego męża sprzed nosa chwilę po tym, gdy ten zdążył się rozwieść… – Wcale nie czyni z niego szaleńca – wtrąca Noah. – Egoistę? Tak. Bezlitosnego okrutnika? Owszem. Zakompleksionego człowieka? Bardzo prawdopodobne. Ale szaleńca? Nie zgodzę się z tobą. Mój stół jest zastawiony otwartymi butelkami z winem i papierowymi pudełkami z pyszną chińszczyzną na wynos, ale dziś kompletnie nie mam apetytu. Podczas przerwy na lunch z przyzwyczajenia kupiłam sałatkę, usiadłam w samochodzie z pudełkiem na kolanach i nie zjadłam nawet kęsa. Półtorej godziny później zorientowałam się, że siedzę tam nadal jak otępiała, po czym w pośpiechu wróciłam do przychodni. Zakradłam się tylnym wejściem, by nikt nie zauważył mojego spóźnienia. – W porządku, detektywie Benoit. W takim razie jaką masz teorię? – Ari odwraca się w jego stronę, opierając łokieć o blat. – On coś wiedział. Ktoś chciał go uciszyć. Ari przewraca oczami. – Twierdzisz, że był informatorem mafii? Tutaj? W Kansas? I dorabiał sobie jako nauczyciel historii? – Nie. Wcale tak nie twierdzę – mówi Noah. Zerkam przez ramię w stronę wyciszonego telewizora w salonie. Pokazują zbliżający się festiwal dyni. – Może gotował metę? Jak ten nauczyciel chemii w Breaking Bad – mówi Ari kpiącym tonem, z trudem kryjąc złośliwy uśmieszek. Noah ignoruje jej sarkazm. – Mówię tylko, że pewnie coś o kimś wiedział, coś naprawdę paskudnego, i ta osoba chciała mieć pewność, że jej tajemnica nie wyjdzie na jaw już nigdy. – Ej, wy – przerywam im. – Ian był nauczycielem historii w małym miasteczku, a nie informatorem FBI, handlarzem narkotyków czy wtyką mafii. – Chyba nie powinnyśmy teraz o tym rozmawiać. Noah opiera łokieć o stół, przyglądając mi się uważnie. Robi to przez cały dzień, patrząc na mnie tak, jakbym zaraz miała się załamać nerwowo. Byłam bliska tego, aby wyjść wcześniej z pracy, bo skończyłam wprowadzać dane do systemu, ale także dlatego, że Noah bez przerwy zagadywał i sprawdzał, jak się czuję. Rozumiem to. Reszcie świata musi wydawać się dziwne, że mój były mąż został zamordowany w środku nocy, a ja poszłam do pracy, jak gdyby nigdy nic, ale przecież nie istnieje żadna instrukcja, która podpowiadałaby, jak postępować w tego typu sytuacjach. Wiedziałam jedynie, że kręcenie się w kółko po pustym mieszkaniu nie pomoże mi w schwytaniu mordercy. Gdy wróciłam do domu kwadrans po piątej, brzozowy zagajnik wciąż był ogrodzony żółtą taśmą policyjną, a funkcjonariusz w radiowozie nadal blokował wejście na szlak turystyczny, zabraniając ludziom wstępu. Sceneria znacznie różniła się od tej, którą zastałam rano, gdy parking był pełen policji, detektywów i wozów telewizyjnych. Mieszkańcy schodzą się tu całymi grupami. Zatrzymałam się i przyglądałam im przez kilka minut. Właściciele różnych pojazdów, począwszy od zardzewiałych kamperów, a skończywszy na białych lśniących BMW, przewijali się przez parking w nadziei, że uda im się cokolwiek zobaczyć… choć w rzeczywistości nie ma czego oglądać. Gdy zaparkowałam na swoim miejscu, zauważyłam stojącą przed laskiem blondwłosą reporterkę z Kanału 7 i krępego operatora kamery, który ją filmował. Nie mam pojęcia, czego dotyczy jej reportaż. Wygląda na to, że jedynym, czym się teraz zajmują, jest przetwarzanie w kółko tych samych informacji na sto różnych sposobów, aż znów zaczną one brzmieć jak najświeższe fakty. Wszystko, byleby tylko sprzedać jak najwięcej reklam. Zawsze powtarzałeś, że stacjom telewizyjnym po prostu opłacało się robić rozrywkę z czyjejś tragedii, i jak zwykle miałeś rację. – Wszystko w porządku, Dove? – Ariadne nakrywa dłonią moją dłoń, wyrywając mnie z zamyślenia. – Ostatnio jesteś strasznie cicha. – Zawsze taka była – dodaje Noah i puszcza mi oko z drugiego końca stołu. – Dobrze wiesz, o co mi chodzi – beszta go Ari. Sięga po kieliszek z winem i upija spory łyk. – Cała ta sprawa to jakiś obłęd. No wiecie… przecież u nas nigdy nie wydarzyło się nic makabrycznego, a nagle taki los spotyka kogoś, kogo znamy. – Spuszcza wzrok. – A raczej znaliśmy. Noah milczy. Nie zna cię i nigdy nie miał szansy cię poznać. Ma tylko ogólne wyobrażenie, które stworzył z zasłyszanych ode mnie historii. Starałam się ukazać cię w możliwie jak najlepszym świetle, ale Ari przy każdej nadarzającej się okazji nie mogła oprzeć się pokusie, by dorzucić swoje trzy grosze. Od samego początku nie darzyła cię sympatią. Fakt, że złamałeś mi serce, tylko ją w tym utwierdził. Jestem pewna, że Noah przejrzał mnie na wylot. Jest dobry w czytaniu między wierszami. Ty też miałeś do tego talent. – Są jakiekolwiek poszlaki? – pyta Ari, zmieniając temat. Wzdycham i jednocześnie czuję, jak częściowo schodzi ze mnie napięcie. – Nic mi o nich nie wiadomo. Mam ochotę zadzwonić do jego rodziców, ale nie chcę za bardzo się wtrącać. Ari prycha pod nosem z irytacją. – Byłaś jego żoną przez prawie pięć lat, a znasz go, odkąd skończyłaś czternaście. Masz pełne prawo zadzwonić i spytać, co się dzieje. Chrzanić, co sobie pomyślą. Gdyby to było takie łatwe. Mimo że nie utrzymujemy ze sobą kontaktu, bardzo kocham twoich rodziców. W którymś momencie odezwę się do nich z chęcią wyrażenia najszczerszych kondolencji, ale jeszcze nie teraz. Na pewno są zdruzgotani, a ostatnią osobą, z którą chcieliby w tej chwili rozmawiać, jest ich była synowa. – Naszła mnie pewna myśl – oznajmia Ari. – Pamiętasz, jak kilka lat temu Ian zgłosił się na ochotnika jako opiekun klasy historycznej, która miała pojechać na wycieczkę do St. Louis? Chciałaś mu towarzyszyć, ale powiedział, że nie możesz, bo mają już wystarczająco dużo ochotników. – Ktoś musiał zostać z Lucy – odpowiadam. – Serio tak powiedział? – dopytuje. – Wypożyczenie klatki transportowej z hodowli jest drogie, a chwilę przed tym zdążyliśmy wymienić alternator w moim samochodzie. – To skąd wziął kasę na hotel? Zapłacił z własnej kieszeni, prawda? Bo chciał mieć pewność, że dzięki temu dzieciaki pójdą zwiedzić sobie jakieś muzeum czy coś w tym stylu? – Podzielił się kosztami z dwójką pozostałych nauczycieli – wyjaśniam. – Czy któryś z nich nie wycofał się przypadkiem w ostatniej chwili? – pyta Ari, unosząc wymownie brew. – Przysięgam, że tak właśnie mówiłaś. – Jeannie McNamara miała wtedy matkę w hospicjum. Nie było wyboru. A tak w ogóle, to o co ci właściwie chodzi? – O to, że gdybyś choć na sekundę przestała wynajdywać dla niego wymówki, zrozumiałabyś, że od samego początku widać było oznaki. – Ari krzyżuje ramiona na piersi. – Oznaki czego? – Że knuł coś za twoimi plecami? Że może wcale nie był tak idealny, jak ci się zdawało? Że nie zawsze mówił ci całą prawdę? Że mogło dziać się coś, z czego nawet nie zdawałaś sobie sprawy? – Chyba znałam własnego męża. Ledwie udaje mi się zapanować nad gniewnym wyrazem twarzy i odeprzeć pokusę przypomnienia jej, że byliśmy razem od dwudziestu lat. – A co z tymi kursami, na które uczęszczał? Wieczorne zajęcia semestr w semestr i żadnego dyplomu na ich potwierdzenie? – drąży Ari. Nie muszę jej tłumaczyć, że wziąłeś sobie kilka wolnych semestrów ani tego, że kiedy uczęszcza się na zajęcia w niepełnym wymiarze godzin, ukończenie studiów trwa całe lata. – Dajcie spokój, facet nie żyje. Naprawdę chcecie teraz krytykować jego akademickie niedociągnięcia? – pytam. Mój głos jest głośniejszy i bardziej piskliwy, niż chciałam. Przez chwilę piorunujemy się nawzajem wzrokiem, a rozmowa utyka w martwym punkcie. – Co za tragedia – mówi w końcu Noah, nie spuszczając ze mnie wzroku. Jego uwaga nieco łagodzi napiętą sytuację. – Targają nami emocje i przez to wprowadzamy zamieszanie, ale nie sądzisz chyba, że bagatelizujemy tę sprawę, co? Omijając białe pudełka ze smażonym ryżem i kurczakiem, wyciąga przez stół swoją dłoń – równie miękką i gładką jak wysypane talkiem wnętrze jego lateksowych rękawiczek dentystycznych – i kładzie ją na mojej. Czasami wydaje mi się, że mnie lubi, ale jako mój przełożony i nowy dentysta z dobrze zapowiadającą się karierą oraz dopiero co wypracowaną reputacją, nigdy nie wykorzystał swojej pozycji. Na całe szczęście. Nie uśmiechało mi się tłumaczenie mu, że czekam, aż zmądrzejesz i do mnie wrócisz. Noah jest zbyt pragmatyczny, by cokolwiek z tego zrozumieć. – Mów za siebie – stwierdza Ari, wstając od stołu, by zanieść talerz do zlewu. Zbywa Noaha lekceważącym machnięciem ręki. – Ian był samolubnym dupkiem. Może nareszcie zaczniesz żyć swoim życiem. Nad ciasnym aneksem zapada cisza tak przytłaczająca, że przygniata mnie swoim ciężarem i unieruchamia w miejscu. – Co jest ze mną nie tak? – Ari pyta samą siebie z pełnym irytacji prychnięciem. – To był duży nietakt z mojej strony. Chciałam tylko powiedzieć, że może teraz uda ci się znaleźć kogoś, kto będzie cię lepiej traktował. Kto w końcu cię doceni. Ari wbija wzrok w pusty talerz. – Jestem w tym totalnie beznadziejna… mam na myśli mówienie o śmierci. Nigdy nie wiem, jak się zachować. Wybacz mi moją chaotyczność – dodaje. Nie jest niczemu winna. Ari należy do osób, które śmieją się na pogrzebach i żartują w niezręcznych sytuacjach. Zawsze uważałeś, że jest zbyt sardoniczna i nieczuła, ale znam ją od tak dawna, by wiedzieć, że ta część jej osobowości jest niczym więcej jak emocjonalną zbroją. W rzeczywistości Ari jest równie bezbronna, wrażliwa i pełna dobroci jak każdy inny. Wielka szkoda, że nigdy nie miałeś okazji poznać jej od tej strony, ale zawsze było mi łatwiej trzymać was oboje z dala od siebie. – Nic nie szkodzi. Pochylam się nad stołem i dolewam wina do jej kieliszka, by pokazać jej, że nie mam do niej żalu. – Cholera – mówi, spoglądając na zegarek. – Kochana, będę już lecieć. Muszę wyprowadzić psa matki. Pojechała na piąty rejs w tym roku. Pływa luksusowymi statkami pasażerskimi po całym świecie, ale prędzej szlag ją trafi, niż wysupła pieniądze ze swojego portfela Givenchy na opłacenie opiekunki do psa. – Nie ma sprawy – zapewniam. Zamyka mnie w krótkim uścisku ramion. – Jeśli będziesz czegoś potrzebowała, to dzwoń, okej? Mówię serio. Nieważne, która będzie godzina. Będę cały czas pod telefonem. – Wiem. Dziękuję. Podchodzi do drzwi, zakłada neonowe adidasy i bierze torebkę ze stolika. Nadal ma na sobie niebieski fartuch asystentki stomatologicznej. To wiele dla mnie znaczy, że przyszła tu prosto po pracy i nie zawracała sobie głowy zajrzeniem po drodze do domu, by się przebrać. Przed wyjściem odwraca się i macha mi na pożegnanie. – Wszystko będzie dobrze – mówi. Rzadko zdarza jej się dodawać jakiekolwiek słowa otuchy. Sam dobrze wiesz, że nie jest urodzoną optymistką. – Pomożemy ci przez to przejść. Przenosi spojrzenie na Noaha, potem na mnie i po chwili już jej nie ma. Drzwi zamykają się ze szczękiem, a ja spoglądam na Noaha, który wyciera serwetką kąciki ust. Ciebie też charakteryzowała pewna wytworność. Przesadna elegancja i nieskazitelne maniery były niepisanym mottem rodziny Damianich. Jestem pewna, że widziałam twojego ojca w dżinsach może ze trzy, cztery razy przez wszystkie lata naszego związku. Tęsknię za twoimi rodzicami. Twoja matka po tym, jak do sądu wpłynęły papiery rozwodowe, rozmawiała ze mną raz, a na twojego ojca wpadłam w meksykańskiej restauracji kilka miesięcy temu, gdzie przebywał w otoczeniu swoich znajomych z klubu golfowego. Przypuszczam, że dla nich ta sytuacja była bardziej krępująca niż dla mnie. Byłeś ich synem, więc to normalne, że byli wobec ciebie lojalni. Jednak kochali mnie przecież jak własną córkę, a miłość – w każdej postaci – nie ulatnia się ot tak. Twoja matka nie powiedziała tego wprost, ale wiem, że nie zgadzała się z decyzją, którą podjąłeś. Ojciec ograniczył się zaś do unikania kontaktu wzrokowego i komentowania pogody, bo tamtego dnia nawiedziła nas niepotykana fala upałów. Od zawsze unikał tematów, które były dla niego zbyt niewygodne. Byłam wdzięczna, że nie ignorował mnie ani nie patrzył na mnie tak, jak ty patrzysz na starego znajomego, z którym od dawna nie miałeś kontaktu. Jestem pewna, że to by mnie zabolało. Przez cały nasz związek nigdy nie nadarzyła się dobra okazja, by powiedzieć im, jak wiele dla mnie znaczyli. Bardzo tego żałuję. Gdyby nie oni, pewnie nigdy nie dowiedziałabym się, czym jest trwałe, sprawnie funkcjonujące małżeństwo i jak wygląda „normalna” rodzina. To była jedna z rzeczy, które najbardziej w tobie kochałam, Ian. Każdy aspekt twojego życia był normalny w najlepszym znaczeniu tego słowa. Twoi rodzice się nie kłócili. Twój dom zawsze był czysty i pachniał cynamonowym potpourri. Miałeś psa, kota i starszą siostrę, która nie zamieniła ci życia w piekło. Twoi rodzice mieli stabilne prace biurowe, a twoja mama jeździła minivanem, dopóki nie poszedłeś na studia. Nigdy nie cuchnąłeś dymem z czyjegoś papierosa, a twoje ubrania zawsze były wyprasowane i pachniały świeżością. Byłeś niesamowity w baseballu i piłce nożnej, a twoi rodzice nigdy nie opuścili żadnego meczu, bez względu na to, czy był rozgrywany w twoim rodzinnym mieście, czy gdzieś indziej. Miałeś idealną rodzinę, a ja miałam szczęście, że stałam się jej częścią. Nigdy wcześniej nie byłam otoczona tak wielką miłością i prawdziwym poczuciem przynależności. Dom rodziny Damianich stał się moim domem. Nawet w trakcie studiów, gdy każdy tęsknił za swoim pokojem w domu rodzinnym, ja tęskniłam za kurczakiem po myśliwsku twojej mamy, cierpkim poczuciem humoru twojego ojca i zapachem korytarza obok pralni po tym, jak twoja matka wrzuciła do suszarki naręcze białych ręczników – pachniał płynem „Wiosenna Świeżość” z ledwie wyczuwalną nutą wybielacza. Za bardzo zbaczam z tematu. Gdziekolwiek teraz jesteś, na pewno o tym wszystkim wiesz. – Musisz coś zjeść – mówi Noah, sprzątając ze stołu. – Nie jestem głodna. Mój żołądek jest potwornie ściśnięty, przygotowany na odrzucenie wszystkiego, co mogłabym spróbować w siebie wmusić. Noah stoi plecami do mnie i wylewa do zlewu resztki wina z jednej z butelek. Nie powinnam mieszać alkoholu z lekami. Mogę mieć przez to napady drgawek i doznać nagłej utraty przytomności. Dokładnie takie ostrzeżenie widnieje na jaskrawożółtych etykietach opakowań. Wypisali je pogrubioną czcionką. – Nie umiem sobie wyobrazić, co musisz teraz przeżywać. Chciałbym podnieść cię na duchu jakąś mądrą radą, ale nigdy wcześniej nie doświadczyłem straty kogoś bliskiego. – Wystarczy, że tu jesteś – mówię. Gdyby nie jego obecność, pewnie roztkliwiałabym się nad starymi albumami ze zdjęciami, a w tle leciałoby wideo z naszego ślubu. Pamiętasz nasz pierwszy taniec i to, jak ćwiczyliśmy go co wieczór przez godzinę? To było na miesiąc przed naszym wielkim dniem. Chciałeś, żeby wszystko wyszło idealnie. I tak też było. Każdy krok, trzask lampy błyskowej aparatów, szerokie uśmiechy na twarzach przyjaciół i bliskich, patrzących, jak wirujemy w tańcu przy akompaniamencie orkiestry wykonującej miks szybkich swingowych utworów. Wstaję od stołu i chowam do lodówki pudełka z resztkami jedzenia, którego pewnie i tak nie tknę. Miło z jego strony, że wykosztował się na taki obiad, więc nie chcę wyjść na niewdzięczną. – Masz ochotę przejść się na spacer? Zaczerpnąć trochę świeżego powietrza? – pyta Noah, gdy kończymy myć naczynia. Sprzątnięcie kuchni tak małej, że zmieściłaby się w kamperze, nie wymaga zbyt wiele czasu. W niczym nie przypomina ona kuchni, z której korzystaliśmy w naszym domu przy Blue Jay Lane. Nie ma w niej wyspy, okapu ze stali nierdzewnej ani wielgachnej lodówki stojącej między szafkami na wymiar. Wystarczyło jedno naciśnięcie guzika, by zrobiła kruszony lód. – Jest dość zimno, ale jakby co mam w samochodzie kurtkę. Ta kuchnia wygląda, jakby należała do kogoś innego, a ja korzystała z niej jedynie tymczasowo… Tylko że „tymczasowo”, nie wiedzieć kiedy, zmieniło się w czas nieokreślony. Rozważam jego propozycję przez całe trzy sekundy, po czym mówię: – Chyba zostanę dzisiaj w domu. Noah unosi ciemną brew. – Jesteś pewna? Ty nigdy się o nic nie martwiłeś. Kochałam to w tobie. Byłeś człowiekiem czynu. Niespokojnym duchem. Nieustraszonym wielbicielem zmian, traktującym każdy zwrot w swoim życiu jak następną przygodę. Najwyraźniej osoby spod znaku Strzelca już tak mają. Noah ziewa, zakrywając usta grzbietem dłoni. – Wracaj do domu – mówię. – Odpocznij. Stoi przez chwilę przy zlewie, po czym przejeżdża ręką po krótkich, ciemnych włosach. – W porządku. – Patrzy mi prosto w oczy. – Mój telefon będzie włączony przez całą noc w razie, gdybyś czegoś potrzebowała. Jeśli chcesz wziąć jutro wolne, albo nawet do końca tygodnia, to nie ma sprawy. Weź tyle wolnego, ile potrzebujesz. – Doceniam twoją propozycję – odpowiadam, nie chcąc ciągnąć dalej tego tematu. Mam zamiar przychodzić co rano do pracy, ale nie jestem jasnowidzem. Nie wiem, co przyniesie jutro. Mam wrażenie, jakby to wszystko nie działo się naprawdę. Szczerze mówiąc, nadal czekam, aż ta świadomość przeniknie mnie głęboko, aż do kości. Odprowadzam Noaha do drzwi, czekając, aż założy buty i poklepie kieszenie, by sprawdzić, czy nie zapomniał telefonu ani kluczy. Jest bardzo zorganizowany, więc w jego zachowaniu kryje się pewna celowość, jakby nie chciał jeszcze stąd wyjść. Wolałabym, aby to zrobił, bo jeśli jeszcze raz zapyta, jak się czuję, to… – Dzięki za kolację – mówię, krzyżując ramiona na piersi i opierając się o ścianę. – I dzięki, że wpadłeś. – Nie ma sprawy, Dove – odpowiada, mrużąc lekko oczy, jakby moja wdzięczność była dla niego obraźliwa. Żegnamy się w milczeniu. Gdy wychodzi, zamykam za nim drzwi. Zabawne. Gdy dorastałam w Lambs Grove, nikt nigdy nie zamykał na noc drzwi, ale odkąd wprowadziłam się do tego mieszkania i pierwszy raz w życiu jestem sama, przekręcanie zamka szybko stało się moim nawykiem. Przechodzę do pokoju, siadam na podłodze obok łóżka i wyciągam spod materaca drewnianą szkatułkę z pamiątkami. Zrobiłeś to mahoniowe pudełeczko na zajęciach stolarskich w liceum u pana Piersona. Na spodzie widnieją wypalone twoje inicjały. Chwilę później zabieram się za przeglądanie naszych starych zdjęć, a wokół mam mnóstwo twoich drobiazgów. Wyblakłe koszulki. Krawaty. Zegarek. Stare bilety. Zasuszony kwiatek ze studniówkowej butonierki. Biorę pusty flakon po twojej wodzie kolońskiej leżący obok mojej kostki, podsuwam korek pod nos i wdycham twój zapach, zaciągając się nim głęboko raz po raz, aż w końcu przestaję wyczuwać jego woń. Nie mogę pojąć, jak to możliwe, że ktoś chciał cię zabić. Byłeś inteligentny, dobry, wykształcony, zaangażowany w sprawy lokalnej społeczności i kościoła, do którego uczęszczają twoi rodzice. Robiłeś wszystko dla swoich uczniów i pracowałeś godzinami bez słowa skargi. Nigdy nie zapomniałeś o czyichś urodzinach i zawsze dbałeś o to, by w Dniu Matki każda z nich – twoja mama, moja mama i wszystkie babcie – czuły się wyjątkowo. Trzymałeś się ze swoimi najlepszymi przyjaciółmi od czasów dzieciństwa. Zawsze uważałam, że to wiele mówi o tym, jaki byłeś – lojalny, sentymentalny, niezawodny i godny zaufania. Nie potrafię sobie wyobrazić, że ktoś mógł pałać do ciebie nienawiścią tak wielką, że popchnęło go to do odebrania ci życia Zabiła cię przypadkowa osoba… to jedyne logiczne wytłumaczenie. To musiała być sprawka jakiegoś oportunisty, może kogoś, kto wdziera się w czyjeś życie jak sęp, by żerować na resztkach małżeństwa swojej najlepszej przyjaciółki. Wstaję z podłogi i biorę kluczyki z miseczki przy drzwiach. Wybieram się na przejażdżkę.\n3 Dove Widziała mnie. Na swoją obronę powiem, że wcale nie chciałam wydać się podejrzana. Nie chciałam przemknąć przez nikogo niezauważona. Nie zrobiłam nic złego. Nie nękałam jej. Nigdy bym się do tego nie posunęła. Nie chciałam się mścić, tylko za wszelką cenę wymierzyć sprawiedliwość. Gdy podjechałam pod dom, zwolniłam nieco, chcąc wyryć sobie w pamięci jego obraz. Zauważyłam jednak, że była w środku – najwyraźniej sama – i wyglądała przez okno w salonie, niezbyt skutecznie kryjąc się za roletą. Zaciskając dłonie na kierownicy, wyjeżdżam z Blue Jay Lane i wracam na swoją stronę miasta z do połowy opuszczoną szybą i włączonym radiem, w którym akurat leci jakaś lista przebojów Top 40. Zastanawiające, że twoi rodzice nie zjawili się, by ją pocieszyć – ani by ona pocieszyła ich. Gdybyśmy się nie rozstali, twoi rodzice i ja bylibyśmy nierozłączni od pierwszej chwili, w której rozeszły się wieści o twojej śmierci. Ciekawe, co o niej myślą. Czy nie dziwi ich, że spędziłeś ze mną dwadzieścia lat, a gdy tylko sprowadziłeś do domu kogoś innego, zostałeś zamordowany w tajemniczych okolicznościach. Oczywiście, Michael i Lori są zbyt życzliwi, by dzielić się opiniami z kimkolwiek prócz siebie nawzajem, ale oczami wyobraźni widzę, jak wysnuwają pewne wnioski, i wiem, że są identyczne z moimi. Po niecałych dziesięciu minutach jestem z powrotem w domu. Rozbieram się, biorę prysznic i wpełzam pod zimną kołdrę, kładąc się na nierównym, starym materacu. Moje myśli wędrują ku niej. Kirsten. Wyglądała ukradkiem zza rolety, jakby myślała, że jej sylwetka nie będzie się odcinać na tle podświetlonego salonu. Zupełnie jak kot chowający się pod krzesłem, którego zdradza wystający ogon. Gapię się w sufit przez kilka wlokących się w nieskończoność minut, ale w końcu się poddaję i biorę ze stolika nocnego telefon. Ekran się włącza, a ja mrużę oczy, zmniejszając jasność, i odblokowuję ekran. Chwilę później wpisuję twoje nazwisko w wyszukiwarkę, by sprawdzić, czy pojawiły się jakieś nowe informacje. Pierwszy link odsyła mnie do artykułu na stronie CNN, ale widzę, że został dodany rankiem. Nie ma żadnych nowych doniesień. Sprawdzam informacje na stronach trzech lokalnych stacji telewizyjnych, ale są nieaktualne i ewidentnie kilkukrotnie przerabiane, by sprawiały wrażenie najświeższych. Nadal nie wiadomo, kto cię zabił, i jak na razie nie podano oficjalnej przyczyny śmierci. Mam tylko nadzieję, że nastąpiła szybko. O tym, że mogłeś cierpieć, nie chcę nawet myśleć. Dopada mnie senność, a telefon w dłoniach robi się ciężki jak ołów. Wygląda na to, że w końcu uda mi się trochę przespać. Na chwilę przed pójściem spać postanawiam po raz ostatni poszukać informacji… tym razem na temat Kirsten. Nie rozumiem, dlaczego wcześniej nie wpadłam na ten pomysł. Chociaż w sumie zawsze brałam wszystko za dobrą monetę i z góry zakładałam, że ludzie są dobrzy. Do naszego pierwszego spotkania doszło, gdy na organizowane przeze mnie warsztaty malarskie przyniosła omyłkowo dostarczoną do niej pocztę. Przedstawiła się jako moja sąsiadka, właścicielka studia Best Life Joga. Emanowała spokojem, wdziękiem i skupieniem. Była dokładnie taka, jaka powinna być każda instruktorka jogi. Kolejny raz wpadłyśmy na siebie w trakcie spotkania integracyjnego dla lokalnych przedsiębiorców. Podeszła do mnie, podekscytowana widokiem znajomej twarzy. Przegadałyśmy cały wieczór jak dwoje ludzi, którzy znają się od zawsze. Przyjaźniłyśmy się przez dwa lata. Ani razu nie przeszło mi przez myśl, że posunie się do czegoś takiego. Ani razu. Człowiekowi wydaje się, że kogoś zna, a tu proszę. Obawiam się, że nabrała nas oboje. Wpisuję w pasek wyszukiwarki „Kirsten Best”, ale internet myśli chyba, że chodziło mi o „Kirsten Dunst”. Wzdychając pod nosem, wklepuję „Kirsten Best Detroit Michigan” i próbuję ponownie. Wyniki wyszukiwania zapełniają monitor w sekundę. Zaczynam od góry, od nieużywanego konta na LinkedInie, po czym przechodzę do artykułu o radcy prawnym oskarżonym o defraudację, ale zdjęcie nie pasuje. Trzeci link odsyła mnie do wzmianki o pogrzebie. Klikam w tytuł. W górnym lewym rogu widać czarno-białe zdjęcie przystojnego mężczyzny o ciemnych włosach i z dołeczkami w policzkach, o wiele za młodego na pojawienie się w kolumnie z nekrologami. Przewijam kursor w dół, docierając do nazwiska. Adam Nicholas Meade. Wiek – dwadzieścia siedem lat. Nekrolog jest krótki. Znajduje się w nim informacja o tym, że mieszkał w Detroit, pracował jako spawacz i zmarł nagle. Nie ma ani słowa o rodzicach i rodzeństwie, wspomniano jedynie, że miał wielu przyjaciół… …oraz że zostawił pogrążoną w żalu narzeczoną, Kirsten Best z Detroit w stanie Michigan.\n4 Dove We wtorek jem wczesny lunch i zaglądam do apteki przy Cardinal, by odebrać swoje leki na receptę. Jakaś część mnie ma ochotę z nich zrezygnować. Nie lubię uczucia znieczulenia, które mnie po nich ogarnia, bo nie mogę opłakiwać cię we właściwy sposób ani przeżywać głębokiego uczucia pustki związanego z twoją stratą. Jeżeli teraz nie jestem w stanie tego doświadczyć, to czy kiedykolwiek będę umiała to przepracować? Krótko po rozwodzie przeczytałam pewną książkę zatytułowaną Poczuj to i wylecz się, dziewczyno! Od zawsze nienawidziłeś poradników o tym, jak sobie pomóc, szczególnie tych z przesadnie entuzjastycznymi tytułami, ale byłam zdesperowana, a ten egzemplarz wzywał mnie z lśniącej, dębowej półki w tylnym rogu księgarni, gdzie niemający szczęścia w życiu ludzie mogli w spokoju przeglądać książki. Staję w kolejce. Przede mną jest dwóch klientów, więc wyciągam telefon, żeby zabić jakoś czas. Nie mogę przestać myśleć o nekrologu, na który natknęłam się ubiegłego wieczora. Przeczytałam go tyle razy, że straciłam rachubę. Prześladował mnie we śnie. Gdy tylko zatrzymałam się na parkingu dla pracowników przed kliniką dentystyczną Benoit Dental, zadzwoniłam na posterunek i poprosiłam o połączenie mnie z detektywem prowadzącym śledztwo w twojej sprawie. Po przekierowaniu włączyła się poczta głosowa. Detektyw do tej pory nie oddzwonił. Nie twierdzę, że policja z Lambs Grove jest niekompetentna, ale niekoniecznie ma doświadczenie w rozwiązywaniu spraw zabójstwa. Otwieram zapisany w telefonie nekrolog. Czarno-białe zdjęcie uśmiechniętego Adama zdążyło już utrwalić się w moim umyśle. Gdy tylko zamykam oczy, widzę je pod powiekami. Zeszłej nocy próbowałam znaleźć jakiekolwiek informacje na jego temat, ale natknęłam się jedynie na kilka wyróżnień na listach wzorowych uczniów jeszcze z czasów, gdy uczęszczał do publicznej szkoły, oraz wzmiankę, że pracował w zakładzie spawalniczym Van Wyk Welding w Detroit. Poza tym facet nie miał nawet profilu na Facebooku. Jak można przyjaźnić się z kimś przez dwa lata i ani razu nie zająknąć się o tym, że w rodzinnym mieście miało się narzeczonego, który zmarł młodo i nieoczekiwanie? Skończyło się na tym, że straciłam pięćdziesiąt baksów (których w obecnej sytuacji nie miałam prawa wydać) na jakiejś podejrzanie wyglądającej stronie, by móc sprawdzić jego akt zgonu. Ian, lepiej się przygotuj, bo mam dla ciebie rewelację. W dokumencie napisano, że przyczyną śmierci było morderstwo. Morderstwo. Jakby tego było mało, wystarczyło policzyć, że od chwili podejrzanej śmierci Adama Meade’a do momentu otwarcia przez Kirsten Best centrum jogi w Lambs Grove minęło zaledwie sześć miesięcy. – Następny proszę – mówi stojąca za ladą kobieta, więc podchodzę bliżej. – Dove Damiani. – Wyciągam portfel z torebki. Ubezpieczenie, które opłaca za nas Noah, nie jest tak świetne jak to, które miałam za czasów naszego małżeństwa, ale lepsze to niż nic. Gdybym musiała płacić za te leki gotówką miesiąc w miesiąc, nie mogłabym sobie na nie pozwolić. – Dove? – odzywa się zza moich pleców jakaś kobieta. – Czy to ty? Odwracam się. Twoja matka stoi kilka metrów ode mnie. Sprawia wrażenie bardziej kruchej i drobniejszej, niż kiedy widziałam ją ostatnio. Zmarszczki pod jej oczami pogłębiły się. Nie ma śladu po matowej, czerwonej szmince i utrwalonych lakierem włosach, które od lat były jej znakiem rozpoznawczym. W ich miejsce pojawił się bladoróżowy balsam do ust i kucyk związany w niski kok nad karkiem. – Lori. – W ustach mi zasycha. Nie spodziewałam się tego. – Cz… cześć. Chcę do niej podejść i przytulić, tak jakbyś tego chciał, ale zamiast tego stoję w miejscu jak sparaliżowana, myśląc o wszystkim, co się ostatnio zmieniło i wydarzyło. To spotkanie dla każdej z nas oznacza co innego. – Och, Dove… – Próbuje coś powiedzieć, ale usta jej drżą. Nigdy wcześniej nie widziałam twojej matki w podobnym stanie. Jest taka wątła i blada. Z jej ramion zwisa bezkształtny, beżowy kardigan. Rękawy są tak długie, że zakrywają jej dłonie. Nie umiem stwierdzić, czy założyła legginsy, czy zwykłe, obcisłe spodnie dresowe, ale to nie jest Lori Damiani, którą znam. Twoja mama znów próbuje coś powiedzieć, ale z jej ust nie wydobywa się żaden dźwięk. Sekundę później po jej policzkach zaczynają spływać wielkie jak groch łzy. Ignorując wcześniejsze odruchy, postanawiam ją pocieszyć. Potrzebuje tego. Wiem, że chciałbyś, abym to zrobiła. Obejmuję ją, wdycham znajomą woń perfum od Thierry’ego Muglera i pozwalam jej wypłakać się na moim ramieniu. Już dawno powinnam była odezwać się do twoich rodziców, ale nie chciałam się narzucać. Nie wiedziałam, jak to zostanie odebrane. Teraz wiem, że moje obawy były głupie i kompletnie nieuzasadnione. Przez dwadzieścia lat byłam częścią twojej rodziny i w jakiś dziwny sposób czuję, że już zawsze będę stanowić jej część, szczególnie od tej chwili. Kojarzą mnie głównie z tobą. Choć nie jestem w stanie wypełnić pustki, jaka po tobie pozostała, nadal mogę służyć jako przypomnienie szczęśliwych i pięknych lat, które kiedyś dzieliliśmy. – To straszne, prawda? – pyta ledwie słyszalnym szeptem. Oczy mam suche, ale moją pierś przygniata niewidoczny ciężar. – Najgorsze, co się mogło stać. Wypuszczam twoją matkę z objęć i odsuwam się o krok. W milczeniu patrzymy sobie prosto w oczy, rozumiejąc się bez słów. Od samego początku istniała między nami szczególna więź. Wiem, że masz tego świadomość, ale twoja mama matkowała mi bardziej niż moja własna. Zerwanie kontaktu z nią było dla mnie jedną z najtrudniejszych rzeczy podczas naszego rozwodu. – Jak się trzymasz, kochana? – pyta, ocierając łzy i gładząc mnie po ramieniu. – Wszystko w porządku? Moja dolna warga drży przez chwilę. Bije od niej tyle miłości, że prawie udaje jej się pokonać spowijające mnie odrętwienie. – Nadal nie mogę w to uwierzyć – przyznaję. Lori kląska językiem. – Jak my wszyscy. – Dove? – woła mnie kobieta za ladą. – Sekundkę. – Zostawiam twoją mamę, opłacam koasekurację i chowam do torby spiętą zszywaczem papierową torebeczkę. – Masz wolne wieczorem? – pyta, gdy wracam od okienka. – Chcielibyśmy cię do siebie zaprosić i nadrobić trochę zaległości. Będziemy wybierać zdjęcia z albumów na pogrzeb i bardzo bym chciała, żebyś nam pomogła. Gdybyś chciała dorzucić jakieś od siebie… Fakt, że chce, bym odegrała rolę w planowaniu twojego pogrzebu, jest dla mnie jedynym i ostatecznym potwierdzeniem, że nadal coś dla niej znaczę. – Oczywiście – wtrącam, nie pozwalając jej dokończyć. Jestem o krok przed nią. – O której mam przyjechać? – Coś około osiemnastej? – proponuje, pociągając nosem. Podchodzi do mnie, by ponownie dać się uściskać. – Możesz na mnie liczyć – zapewniam ją, po czym wracam do pracy. * – Dove Damiani? – pyta jakaś kobieta w chwili, w której zatrzaskuję drzwi samochodu. Gdy odwracam się w jej stronę, podsuwa mi pod nos policyjną oznakę. – Detektyw Rhonda Reynolds – mówi, opuszczając lśniącą tarczę. Jej puszyste blond włosy poprzetykane pasmami siwizny rozwiewa październikowy wiatr, a wyraz jej oczu łagodnieje, gdy taksuje mnie wzrokiem. – Muszę zadać ci kilka pytań odnośnie do Iana Damianiego. Rozglądam się dokoła. Na szczęście w pobliżu nie ma żadnych pacjentów, którzy byliby świadkami tej rozmowy. Wiem, jak to może wyglądać dla postronnego obserwatora. Już wyobrażam sobie potencjalne plotki. – Jasne, nie ma sprawy. Tylko najpierw skończę wypełniać kilka formularzy, a potem, jeśli to pani pasuje, mogę pojechać na posterunek. Pani detektyw krzywi się nieznacznie. – Obawiam się, że to niemożliwe. Lepiej będzie, jeśli porozmawiamy teraz. – Detektyw Reynolds wskazuje na stojącego za jej plecami nieoznakowanego chevroleta. – Proszę wsiadać. Przejedziemy się. Odwiozę panią, jak tylko skończymy. Powstrzymuję się przed zrobieniem krzywej miny, by pokazać jej, jak bardzo jestem zaskoczona całą sytuacją. – Nie chcę sprawiać kłopotu, pani detektyw. Pojadę na posterunek i tam się spotkamy. Detektyw Reynolds parska krótkim śmiechem, a zmarszczki wokół jej oczu pogłębiają się. – Nie zamierzam pani aresztować, jeśli właśnie to panią martwi. To standardowa procedura. Zwykła uprzejmość. Ręce mi drżą. Czemu przebywanie w obecności funkcjonariusza policji sprawia, że niewinni ludzie skręcają się z poczucia winy? – No dobrze – odpowiadam z uśmiechem. – Muszę tylko zostawić na recepcji informację, że wychodzę dziś po południu. – Świetnie. – Opiera się o drzwi od strony kierowcy, zerkając na telefon, gdy wchodzę do środka. Gdy wracam, tylne drzwi od strony pasażera są uchylone. Wsiadam, dotykając spoconymi dłońmi skórzanego siedzenia. Pani detektyw zajmuje fotel kierowcy. W radiu leci stary kawałek z lat osiemdziesiątych. – Wygodnie pani? – pyta, gdy wyjeżdżamy z parkingu. Zaczynam myśleć, że detektyw Reynolds jest dla mnie zbyt miła. Mam nadzieję, że to nie jest żadna ustawka. Jeśli tak, to pewnie uważa mnie za winną i chce, żebym poczuła się na tyle bezpiecznie, że się przed nią otworzę. – Proszę mówić, jeśli będzie pani zbyt gorąco albo za zimno. Jej odbicie uśmiecha się do mnie we wstecznym lusterku. – Oczywiście. – Chrząkam dyskretnie, zapadając się jak najgłębiej w siedzenie i modląc, by nikt mnie nie zauważył. Biorę głęboki wdech, wmawiając sobie, że gdy tylko zada swoje pytania i złoży fakty w jedną całość, zrozumie, że nigdy nie zrobiłabym ci krzywdy. Nigdy, przenigdy. Ciąg dalszy w wersji pełnej\nSpis treści Okładka\tKarta tytułowa 1. Dove 2. Dove 3. Dove 4. Dove 5. Dove 6. Dove 7. Dove 8. Dove 9. Kirsten 10. Dove 11. Kirsten 12. Dove 13. Kirsten 14. Dove 15. Kirsten 16. Dove 17. Kirsten 18. Dove 19. Kirsten 20. Dove 21. Kirsten 22. Dove 23. Kirsten 24. Dove 25. Kirsten 26. Dove 27. Kirsten 28. Dove 29. Kirsten 30. Dove 31. Kirsten 32. Dove 33. Kirsten 34. Dove 35. Kirsten 36. Dove 37. Kirsten 38. Dove 39. Kirsten 40. Dove 41. Kirsten 42. Dove 43. Kirsten 44. Dove 45. Kirsten Pytania Podziękowania O autorce Reklama Karta redakcyjna\nTytuł oryginału: You Have to Believe Me YOU HAVE TO BELIEVE ME © 2019 by Minka Kent Copyright for the Polish edition © 2020 by Wydawnictwo FILIA Wszelkie prawa zastrzeżone Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych. Wydanie I, Poznań 2020 Zdjęcie na okładce: © Miguel Sobreira/Trevillion Images Redakcja: Katarzyna Smardzewska / panbook.pl Korekta: Kamila Sowińska / panbook.pl Skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: „DARKHART” Dariusz Nowacki darkhart@wp.pl eISBN: 978-83-8195-327-6 Wydawnictwo FILIA ul. Kleeberga 2 61-615 Poznań wydawnictwofilia.pl kontakt@wydawnictwofilia.pl Seria: FILIA Mroczna Strona mrocznastrona.pl\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Musisz_mi_uwierzyc-ebookRO/p1183141i1363941" target="_blank" title="Musisz mi uwierzyć [Minka Kent] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Musisz mi uwierzyć [Minka Kent] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Showing 4 out of a total of 4 results for community: Wydział Polonistyki UW. (0.007 seconds)\nRekonstrukcja losów najstarszej księgi metrykalnej parafii Wniebowzięcia NMP w Mstowie w perspektywie kulturowej biografii rzeczy\n Szklarz-Habrowski, Amadeusz\nPraca jest próbą ustalenia skomplikowanych losów najstarszej księgi metrykalnej prowadzonej w parafii Wniebowzięcia NMP w Mstowie, zawierającej rękopiśmienne rejestry chrztów z lat 1615-1677. Na podstawie adnotacji istniejących na jej kartach, znaków własnościowych pozostawionych przez kolejnych właścicieli oraz szerokiej kwerendy archiwalnej – powstaje opowieść biograficzna o zabytku, wytworze XVII w. kultury materialnej, przedmiocie zainteresowania XIX w. mody kolekcjonerskiej....\n Śmigiel, Martyna\nBudzące kontrowersje, wątpliwości estetyczne, a nawet dylematy prawne i\nmoralne fotografie bazujące na materiale dostarczanym przez Google Street View traktuję jako twory symptomatyczne – nie tylko dla współczesności, ale dla kultury w ogóle. W pierwszej części pracy skupiam się na Google Street View jako narzędziu widzenia, w którym wykorzystano model obrazu panoramicznego. Imperialne ambicje firmy Google przyrównuję do instytucji XIX-wiecznych wystaw światowych i koncepcji archiwum wizualnego. W drugiej części koncentruję się na projektach fotograficznych opartych na GSV (tzw. obrazach obrazów), analizując przemiany medium fotograficznego, problem autora, ekranu, Derridiańską kategorię parergonu. Fotografie te uważam za przykład obrazów nieprzezroczystych, które pozwalają nam\nprzyjrzeć się naszemu własnemu spojrzeniu na świat....\n Napiórkowski, Marcin\nThe article attempts at answering the following questions concerning the category\nof “the truth of the archives” which provides the basis for the functioning\nof the Institute of the National Remembrance in Poland: how has it been constructed? Through which practices is it expressed? And what is it used for?\nA very specific role played in this context by the “ontic dimension” related\nto the materiality of testimonies, suggests that by introducing the category of\ntruth the INR works rather with objects than with meanings according to the\nlogic of Lévi-Straussian bricolege. In this respect the INR can be analysed as\nthe residuum of the mythic thinking, which in turn allows for showing not\nonly how the truth is being created in and by contemporary archives but also\nhow the demand for truth or even the will of truth are being designed....\n Kann, Zuzanna\nTaniec indyjski jest niezwykle różnorodnym, a zarazem problematycznym dla zachodnich badaczy źródłem i nośnikiem wiedzy o sobie samym. Poza skomplikowaną techniką, klasyczne i półklasyczne tańce indyjskie tworzy wiekowe zaplecze historyczne, religijne i kulturowe. Źródłem pisanym dla wszystkich klasycznych form tanecznych w Indiach jest Traktat o Teatrze – Natjaśastra, będący nadal niezwykle ważnym (ale nie jedynym) „podręcznikiem” tancerzy w Indiach. Na przykładzie dwóch form tanecznych: dawniej świątynnego, klasycznego tańca odissi i wywodzącego się ze sztuki walki, półklasycznego tańca serajkela ćhau, omówię sposób kreowania postaci, w szczególności kobiecej. Narzędziami tancerzy tych sztuk w tworzeniu nowej tożsamości są przede wszystkim: ciało, kostium taneczny i maska/makijaż oraz ich doświadczenia życiowe....\nKann, Zuzanna (1)\nSzklarz-Habrowski, Amadeusz (1)\nŚmigiel, Martyna (1)\nbiografia rzeczy (1)\nks. Władysław Kubicki (1)


Niniejsza polityka dotyczy Serwisu www, funkcjonującego pod adresem url: mykyokushin.pl\nOperatorem serwisu oraz Administratorem danych osobowych jest: Karol Szewczyk z siedzibą w Lublinie, NIP: 7122916494, REGON: 382649285\nAdres kontaktowy poczty elektronicznej operatora: mykyokushinpl@gmail.com\nRealizacja funkcjonalności serwisu\nSerwis jest hostowany (technicznie utrzymywany) na serwera operatora: home.pl S.A.\nTwoje dane osobowe są przetwarzane przez Administratora nie dłużej, niż jest to konieczne do wykonania związanych z nimi czynności określonych osobnymi przepisami (np. o prowadzeniu rachunkowości). W odniesieniu do danych marketingowych dane nie będą przetwarzane dłużej niż przez 3 lata.\nW stosunku do Ciebie nie są podejmowane czynności polegające na zautomatyzowanym podejmowaniu decyzji.\nSkontaktuj się z administratorem: mykyokushinpl@gmail.com\nCzy lubisz cookies? 🍪 Używamy cookies aby zapewnić możliwie najlepsze doświadczenie na naszej stronie. Polityka prywatności


Z wiarą po przełamanie!\nPrzed zespołem Tadeusza Pawłowskiego kolejny mecz z wymagającym rywalem. Lech Poznań jest wymieniany wśród faworytów do zdobycia mistrzostwa Polski, ale kibice Śląska nie wątpią, że Trójkolorowych stać na zwycięstwo.\nKolejorza, mimo że w ostatniej kolejce przegrał w słabym stylu z Koroną Kielce 0:1, nie można lekceważyć. Drużyna prowadzona przez Nenada Bjelicę legitymuje się świetnym bilansem meczów przed własną publicznością. W tym sezonie Lech ani razu nie schodził z murawy Inea Stadionu pokonany, osiem razy wygrywając i trzy razy dzieląc się punktami. Zupełnie inaczej prezentuje się na wyjazdach, gdzie kompletu punktów nie umie zdobyć od pół roku. - Starcie ze Śląskiem to jest dla nas obecnie najważniejsze spotkanie. Nie kalkulujemy, chcemy wygrać oba te mecze i moja w tym głowa, żeby nam się to udało – mówi o najbliższych dniach trener Lecha na łamach oficjalnej strony klubu.\nNajbliższy przeciwnik Śląska plasuje się na trzecim miejscu w tabeli. Ewentualne zwycięstwo przybliży go do Legii Warszawa, do której traci 5 punktów. Na pozycji lidera jest Jagiellonia, która dzięki wygranej z aktualnym mistrzem Polski, umocniła się na szczycie tabeli LOTTO Ekstraklasy. W zupełnie innym położeniu jest WKS, który z 28 oczkami ma jedynie teoretyczne szanse na pierwszą ósemkę. By się w niej zameldować wrocławianie nie mogą sobie pozwolić na gubienie punktów.\nNa przedmeczowej konferencji trener Pawłowski podkreślał, że w osiągnięciu korzystnego rezultatu niezbędna będzie maksymalna koncentracja już od pierwszych sekund spotkania. – Zdecydowanie pierwsze pół godziny gry będzie bardzo ważne. Z obserwacji gry Lecha u siebie wynika, że gra bardzo wysokim pressingiem. Podstawową rzeczą będzie, żeby przy tym pressingu nie tracić głowy, umieć utrzymać się przy piłce i przede wszystkim wyprowadzić kontrę. Musimy ten czas przetrwać lub nawet strzelić gola – analizuje nowy trener WKS-u.\nŚląsk w tym sezonie jeszcze na wyjeździe nie wygrał, Lech jako jedyny w lidze nie przegrał na własnym boisku. Statystyki zdecydowanie przemawiają za zespołem z Bułgarskiej, ale kibice WKS-u nie wątpią, że wrocławską drużynę pod wodzą Tadeusza Pawłowskiego stać na upragnione zwycięstwo w delegacji. Fani ze stolicy Dolnego Śląska szczególnie liczą na przełamanie Marcina Robaka, który zmierzy się ze swoim byłym pracodawcą. Skutecznością imponuje Arek Piech, a zawsze groźny jest Robert Pich. Trójkolorowi nie stoją na straconej pozycji, ale niezmiernie ważna będzie bezpieczna gra w defensywie i zimna krew w ofensywie.\nPoczątek spotkania w Poznaniu o godz. 20:30. Jak zawsze zapraszamy Państwa do naszej tekstowej relacji live z tego meczu.


Wybierz nazwy nowych wysp na Zalewie Szczecińskim - Radio Szczecin\nWybierz nazwy nowych wysp na Zalewie Szczecińskim\nRegion 2020-09-16 08:14 Grzegorz Gibas\nDo 20 września można głosować na nazwy dla nowych wysp, które powstają na Zalewie Szczecińskim.\nDo drugiego etapu zakwalifikowało się 10 propozycji, po pięć na każdą z dwóch wysp.\nWyspa północna może otrzymać imię: Brysna, Dąbierówka, Gęgawica, Wielecka lub Zabawa.\nW głosowaniu można wybrać też nazwę dla wyspy południowej, propozycje to: Mewnica, Obodrzycka, Przygoda, Śmięcka i Wyroj.\nKto zagłosuje i wygra - otrzyma nagrodę - zapewnia Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej.\nWyspy powstają z urobku uzyskanego podczas pogłębiania toru wodnego do Szczecina. Podobny konkurs jest na nazwę wyspy powstającej na Zalewie Wiślanym.


Shark Spartan GT Kask integralny niezależny test - Motorecenzje Motosapiens\nStrona głównaNiezależne testyKaskiShark Spartan GT Kask integralny niezależny test\nProduct is rated as #17 in category Kaski\nMasz ten kask? Oceń go!\nShark Spartan GT niezależny test Kask integralny\nKask Shark Spartan Gt Ewolucja kasków obiera czasem bardzo dziwne tory.\nTak właśnie było w przypadku modelu Spartan.\nPanowie inżynierowie postanowili poprawić skorupę kasku. I owszem dodali wentylację z tyłu kasku, ale to nie wszystko.\nWprowadzili tyle zmian że powstała nowa lepsza pod względem aerodynamiki i pola widzenia skorupa.\nHmmm… Olej to jak już mamy nową skorupkę to poprawmy wizjer… Jak pomyśleli tak zrobili. I mamy nową „płaską” szybę i nowe mocowania oraz mechanizmy plus nową metodę otwierania i stopniowania jej uniesienia 🙂\nNo to jak tak dobrze nam poszło to zobaczmy co się da jeszcze poprawić… Okazało się że EPS, wyściółkę.\nSystem wyjmowania policzków też dało się zrobić na nowo. Zadowoleni Panowie inżynierowie mogli już odpocząć… Zapięcie zostało DD 🙂\nJak widzicie, zdecydowanie łatwiej jest wymienić rzeczy które ni zostały zmienione pomiędzy Spartanem i Spartanem GT 🙂 a nie te które zostały zmienione.\nW sumie to aż trudno mi zrozumieć dlaczego zachowali starą nazwę – to pewnie musiało mieć coś wspólnego z marketingiem 🙂\nPodsumowując – Spartan był dobrym kaskiem – W tej cenie oferował bardzo dobrą relację ceny do jakości.\nNowy Spartan GT robi to na Bardzo dobrym poziomie…\nShark ma wszystkie technologie i atuty marek premium. Świetne wykonanie i bardzo zadowalającą funkcjonalność.\nTylko dlaczego do cholery robią Spartana Gt tylko na 2 wielkościach skorupy?!\nJestem przekonany że Shark dopiero zaczął się rozpędzać i kolejne produkcje z rekinkiem mogą mocno zamieszać na rynku.\nCena Spartana oscyluje od 1200zł do 1700zł zależnie od wersji i malowania\nCena Spartana GT oscyluje od 1700zł do 2300zł zależnie od wersji\nDobry materiał skorupy\nwyjmowanie awaryjne policzków jest zbyt skomplikowane\nSpecyfikacja: Shark Spartan GT Kask integralny niezależny test\nDodaj pierwszą opinię “Shark Spartan GT Kask integralny niezależny test” Anuluj pisanie odpowiedzi\nAiroh Spark kask integralny


Urocza świąteczna lampka ścienna - zrób to sam\nZaprojektuj wyjątkową lampę ścienną, która pomoże Ci stworzyć ciepłą atmosferę w domu podczas Świąt Bożego Narodzenia. Płatki śniegu spadające z nieba, coraz dłuższe wieczory i zapach domowych wypieków wskazują, że Boże Narodzenie jest już tuż rogiem, a teraz nadszedł idealny moment, aby wykonać sezonowe dekoracje. W naszym poradniku znajdziesz szablon lampy świątecznej DIY, która rozświetli mrok w długie, zimowe wieczory. W kilku prostych krokach, za pomocą narzędzi Dremel, można z łatwością własnoręcznie stworzyć świąteczną stylową lampę ścienną.\nPotrzebne narzędzia i materiały do wykonania lampy DIY:\n• Mikroszlifierka Dremel Micro\n• Wyrzynarka Dremel Moto-Saw\n• standardowy brzeszczot do drewna (MS51)\n• brzeszczot do drewna do cięć precyzyjnych (MS52)\n• zestaw wierteł do drewna 4mm (636)\n• EZ SpeedClic: trzpień do szlifowania i taśmy szlifierskie (SC407)\n• płyta Multiplex (60cm x 40cm x 5mm)\n• sznur diodowy LED z około 250 diodami (średnica 4mm)\n• mały wałek do malowania, tacka i biała farba akrylowa\nSzablon choinki na lampę ścienną:\nDo wykonania lampy świątecznej, użyj naszego szablonu do narysowania na kartonie kształtu choinki o długości 40 cm i szerokości 25 cm. Wytnij wzór za pomocą nożyczek i przenieś go przy użyciu ołówka na płytę multiplex o wymiarach 40x60cm.\nDo wyrzynarki Dremel Moto-Saw zamocuj brzeszczot do drewna do cięć precyzyjnych (MS52) i wytnij owal. Upewnij się, że zachowujesz równe odstępy między krawędziami choinki, którą wcześniej narysowałeś, a brzegami owalu.\nNastępnie użyj narzędzia wielofunkcyjnego Dremel Micro i wiertła do drewna o średnicy 4 mm (636), aby po kolei wyciąć otwory układające się w kształt choinki. Są to miejsca, w których później zostaną umieszczone diody LED. Trzymaj narzędzie wielofunkcyjne pod odpowiednim kątem i upewnij się, że otwory znajdują się w odległości co najmniej 1 cm od siebie.\nWymień wiertło do drewna w swoim narzędziu wielofunkcyjnym na taśmę szlifierską EZ SpeedClic (SC407). Usuń wszelkie odłamki drewna i wygładź krawędzie wyciętego owalu i każdego z małych otworów.\nDla uzyskania prostego, ale eleganckiego efektu, pomaluj owal z jednej strony białą farbą akrylową przy użyciu małego wałka malarskiego. Nałóż równomiernie dwie warstwy, aby optymalnie pokryć powierzchnię. Pozostaw farbę do wyschnięcia.\nNa koniec umieść diody LED ze sznura diodowego w otworach, a reszta kabla niech opadnie swobodnie w dół. Następnie przymocuj swoją nową lampę do ściany za pomocą dwóch śrub.\nTwoja stylowa lampa ścienna DIY, która stworzy przytulną atmosferę w zimowe wieczory, jest już gotowa.\nSuper! Też mam podobną lampko-choinkę, tylko świeci na zielono ;)\nUwielbiam takie świąteczne projekty. Teraz dzieciaki właściwie cały czas siedzą w domu, to będą ze mną robić taką świąteczną lampkę.\nchce zrobic lampke swiateczna, ale czym wyciąc owal w plycie? nie mam wyrzynarki\nGdzie mozna kupic taka lampke?\ncześć, zleży ile wywiercisz dziur, mi wystarczyło 100 sztuk na taką lampkę świąteczną. Miałem niewykorzystana płytę osb, narysowłem szablon i potem wierciłem zwykłą wiertarko-wkrętarka wiertlem 5 mm.\nIle lampek kupić?


ZAKSA wygrała bój o finał. PGE Skra Bełchatów zagra o brąz bez Taylora Sandera - eBelchatow24.pl\nDrużyna PGE Skry Bełchatów w trzecim meczu półfinałowy fazy play-off PlusLigi przegrała na wyjeździe z Grupą Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle 0:3 (23:25, 19:25, 21:25). MVP meczu wybrany został rozgrywający gospodarzy Francuz Benjamin Toniutti. Tym samym w finale meldują się aktualni mistrzowie Polski, którzy zagrają z Jastrzębskim Węglem, a PGE Skrze zostaje walka o brązowy medal z VERVĄ Warszawa ORLEN Paliwa. Szczególnie bełchatowian może martwić poważnie wyglądająca kontuzja amerykańskiego przyjmującego Taylora Sandera.\nZAKSA drugi raz górą na swoim terenie\nPierwsza półfinałowa potyczka w Kędzierzynie-Koźlu pomiędzy miejscową ekipą ZAKSY, a PGE Skrą Bełchatów zakończyła się pewną wygraną gospodarzy 3:0 (25:23, 25:17, 25:20). Więcej o tym meczu pisaliśmy w artykule pt. „PGE Skra Bełchatów przegrała pierwszy półfinałowy bój z obecnym Mistrzem Polski„.\nRewanż w Bełchatowie w którym żółto-czarni byli skazywani na porażkę wygrali siatkarze PGE Skry Bełchatów 3:1 (31:29, 17:25, 27:25, 25:20) i stan rywalizacji wynosił 1:1. Więcej o tym pojedynku pisaliśmy w artykule pt. „PGE Skra Bełchatów wygrała z ZAKSĄ i powalczy w trzecim meczu o awans do finału„.\nW finale czekał już Jastrzębski Węgiel, który najpierw u siebie ograł VERVĄ Warszawa ORLEN Paliwa 3:2 (25:20, 23:25, 25:23, 22:25, 15:12), a następnie wygrali w stolicy Polski 3:1 (27:29, 29:27, 25:20, 26:24).\nDrugiego finalistę wyłonić miał trzeci mecz w rywalizacji aktualnych mistrzów Polski z Kędzierzyna-Koźla z PGE Skrą Bełchatów, która w ostatnich tygodniach prezentowała się całkiem nieźle. Po obu stronach zarówno jak i w poprzednich meczach trenerzy postawili na najmocniejsze zestawienia. W ekipie gospodarzy zabrakło libero Pawła Zatorskiego, który dalej zmaga się z urazem pleców (również nie grał w Bełchatowie), a po stronie PGE Skry nieobecny był kontuzjowany serbski przyjmujący Milan Katić o czym więcej można przeczytać TUTAJ.\nWielki mecz już jutro, a dziś zapraszamy na materiał wideo przed spotkaniem z @ZAKSAofficial 🔥🐝🎥#PGE #KEDBEL #PlusLigahttps://t.co/MCC1F6CFNy\n— PGE Skra Bełchatów (@_SkraBelchatow_) April 10, 2021\nPierwszy set meczu w Kędzierzynie-Koźlu zaczął się od kilku błędów w ekipie gości, na tablicy wyników było 8:4 dla gospodarzy. Później przewaga, którą posiadała ZAKSA nieco stopniała, ale i tak było 16:13 dla kędzierzyńskiej ekipy.\nW kolejnych akcjach dzięki świetnej grze w polu zagrywki serbskiego atakującego PGE Skry Dusana Petkovicia i irańskiego przyjmującego Milada Ebadipoura zrobiło się wyrównanie i ZAKSA prowadziła już tylko 21:20. Za każdym razem gdy bełchatowianie doprowadzili do remisu, to gospodarze uciekali. Po równej końcówce ZAKSA wygrała 25:23 i objęła prowadzenie w meczu 1:0.\nDużą różnicę było widać na zagrywce, gdzie goście podejmowali ryzyko i zaliczyli siedem błędów i trzy asy serwisowe, a gospodarze jeden błąd i ani jednego punktowego serwisu. W defensywie żółto-czarni uzyskali 61% pozytywnego przyjęcia (17% dokładnych obron), a ZAKSA 47% pozytywnego przyjęcia (29% dokładnych obron). Atak, to 45% skuteczności kędzierzynian, przy 42% PGE Skry Bełchatów. Blokiem dwa punkty zdobyli goście, a jeden gospodarze.\nJeśli chodzi o indywidualną postawę graczy z Bełchatowa, to szczególnie dobrze grał Dusan Petković, który zaliczył dwa asy serwisowe i na 10 piłek w ataku skończył 5. Ponadto w ofensywie nieźle radził sobie też Karol Kłos, który połowę okazji zakończył w polu gry. Z kolei dobrze przyjmował Taylor Sander, który uzyskał 75% pozytywnego przyjęcia (12% dokładnych obron) na 8 prób.\nOd pierwszego seta wielkie emocje w hali Azoty, ale minimalnie lepsi w pierwszym secie okazali się gracze @ZAKSAofficial 🏐\nCzekamy na kolejne emocje i… naszą wygraną! DO BOJU! 🐝#PGE #KEDBEL #PlusLiga pic.twitter.com/idOrOa8mO8\nNieznacznie lepiej drugą odsłonę zaczęła ekipa trenera Michała Mieszko Gogola, która prowadziła 8:7. Kędzierzynianie nie odpuszczali i cały czas naciskali przez co po chwili ZAKSA prowadziła 16:13. Następnie aktualni mistrzowie Polski dołożyli świetny serwis, a PGE Skra zaczęła się mylić i zrobiło się 21:16. W końcówce dobre ataki Łukasza Kaczmarka dały gospodarzom wygraną 25:19 i prowadzenie w całym pojedynku 2:0.\nTym razem na zagrywce bełchatowianie popełnili mniej błędów, bo trzy, ale nie odnotowali ani jednego punktowego serwisu. Natomiast gospodarze cztery razy się mylili i zaserwowali dwa asy. W obronie ZAKSA grała jeszcze dokładniej uzyskując 62% pozytywnego przyjęcia (44% dokładnych obron), a bełchatowianie 52% pozytywnego przyjęcia (24% dokładnych obron). W ofensywie także skuteczniejsi byli gracze ZAKSY, którzy uzyskali 64%, przy 41% PGE Skry Bełchatów. Blokiem było 3:0 dla ZAKSY w drugiej partii.\nO ile serwisem goście z Bełchatowa nie popisali się w tym secie, to Sander grał jeszcze lepiej w obronie czego nie można było powiedzieć o Ebadipourze oraz libero Kacprze Piechockim. W ofensywie osłabła postawa Petkovicia, nieco lepiej grali środkowi Bieniek z Kłosem, poziom utrzymywał Sander, a nadal źle atakował Irańczyk Ebadipour. Punkty blokiem wywalczyli Sander z Bartoszem Filipiakiem.\nTrzeci set zaczął się niezbyt dobrze dla gości, którzy stracili Amerykanina Taylora Sandera, który przy próbie bloku spadał na ziemię i nadepnął na stopę jednego z rywali, co spowodowało koszmarne skręcenie stawu skokowego. Od stanu 5:2 dla ZAKSY przyjezdni radzili sobie bez przyjmującego, którego zastąpił Mikołaj Sawicki. Kontuzję Amerykanina można zobaczyć TUTAJ.\nSawicki w kolejnych sytuacjach świetnie serwował i po chwili było 8:6 dla gospodarzy. ZAKSA odskoczyła jeszcze bardziej i prowadziła potem już 16:11. Kolejne skuteczne akcje kędzierzynian przyniosły prowadzenie 21:14. Żółto-czarni walczyli do samego końca, ale Grupa Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle zwyciężyła do 21 i w całym starciu 3:0.\nW polu zagrywki PGE Skra w trzeciej odsłonie myliła się siedem razy, przy dwóch asach, a ZAKSA dwa razy przy jednej punktowej zagrywce. Na przyjęciu lepiej grali bełchatowianie, którzy uzyskali 55% pozytywnego przyjęcia (23% dokładnych obron), a gospodarze 40% pozytywnego przyjęcia (20% dokładnych obron). Atak to 48% skuteczności PGE Skry i 50% ZAKSY. Blokiem oba zespoły wywalczyły po dwa punkty.\nNa zagrywce w ekipie bełchatowian w całym meczu najwięcej, bo po dwa asy serwisowe zaliczył Ebadipour i Petković. W przyjęciu dobrze spisał się Sander, który na 15 prób uzyskał 80% pozytywnego przyjęcia (27% dokładnych obron). W ataku najskuteczniej grał serbski atakujący, który miał 52% po 16 punktach zdobytych przy 31 atakach. Blokiem po jednym oczku zdobyli: Filipiak, Sander, Ebadipour i Bieniek.\nMVP spotkania wybrano francuskiego rozgrywającego Grupy Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle Benjamina Toniuttiego, który rozegrał całe spotkanie, na 15 serwisów popełnił 1 błąd i zaliczył 1 asa. Ponadto zapunktował 1 raz w bloku oraz bardzo dobrze rozrzucał piłki.\nTeraz Grupa Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle w finale zagra do dwóch zwycięstw z Jastrzębskim Węglem. Pierwszy mecz na Opolszczyźnie już w najbliższą środę, 14 kwietnia o godz. 20:30. Tego samego dnia pierwszy mecz w rywalizacji do dwóch zwycięstw zagra osłabiona o Sandera i Katicia PGE Skra Bełchatów, która podejmie w hali „Energia” VERVĘ Warszawa ORLEN Paliwa. Początek o godz. 17:30.\nRewanże zostaną rozegrane w niedzielę, 18 kwietnia. O godz. 14:45 zacznie się spotkanie w stolicy Polski, a o godz. 17:30 być może decydujące starcie w walce o wygraną w PlusLidze.\nIII mecz 1/2 play-off – PlusLiga\nZAKSA: Toniutti, Śliwka, Kochanowski, Kaczmarek, Semeniuk, Smith, Staszewski (libero) oraz Kluth\nPGE Skra: Łomacz, Ebadipour, Kłos, Petković, Sander, Bieniek, Piechocki (libero) oraz Mitić, Sawicki, Huber, Filipiak\nRozpoczął się odbiór wielkogabarytów. Warto zapoznać się z harmonogramem\n12 kwietnia 2021, 6.12\nTags: faza play-offGrupa Azoty ZAKSA Kędzierzyn-KoźleJastrzębski Węgielkontuzja Taylor SanderMVP Benjamin ToniuttiPGE Skra BełchatówPlusLigapółfinałporażkatrener Michał Mieszko GogolVERVA Warszawa ORLEN Paliwawalka o brązżółto-czarni


Arch Rock (Joshua Tree National Park, Kalifornia) - opinie\nArch Rock opinie, Joshua Tree National Park\nNr 8 wśród 35 atrakcji w lokalizacji Joshua Tree National Park\nPinto Basin Road The parking for this trail is at Twin Tanks Parking Area., Joshua Tree National Park, CA\nUżytkownik Con K napisał recenzję lip 2017\nRinggold, Georgia417 przesłanych treści141 podziękowań\nMiły mały Arch\nGdy okazało się, że, jesteśmy bardzo zadowoleni z Arch. Mogą zrobić o wiele lepiej robotę z ich oznakowanie. Po rozpoczęciu szlak obok. Żadnych oznak informując, że. To jest bardzo blisko do początku szlaku, ale można do nich dojść w kręgach jeśli pójdziesz prosto.\nUżytkownik LifesAnAdventure216 napisał recenzję kwi 2017\nVenice, Floryda180 przesłanych treści58 podziękowań\nŁatwe wspinaczki. Wspaniałe skały się wspinać. Niesamowite krajobrazy\nw połowie tygodnia, więc parking i dostęp nie był to problem. zaparkowany w biały zbiornik Camping (uwaga do samodzielnego obozu musi tu pewnego dnia! ) . widzę, że parking będzie ciężko na ruchliwej weekendy! Miejsce na ognisko wc tuż przed camping. Łatwy szlak. krajobrazy dech w piersiach! Świetne dla dorosłych i dzieci! Jak zawsze, nosić w/wykonać!…\nUżytkownik mntraveler35 napisał recenzję kwi 2017\nBloomington, Minnesota294 przesłane treści83 podziękowania\nKażdą wycieczkę na stronie i zarezerwuj wycieczkę mówi jest to miejsce, którego nie można pominąć. Dobrze, jeśli jest się w środku dnia i nie mogę znaleźć miejsce parkingowe. Albo wcisnąć na parkingu lub być niegrzeczne i park przed kemping.\nUżytkownik Davigeta napisał recenzję mar 2017\nSaint Louis, Missouri761 przesłanych treści204 podziękowania\nBardzo, bardzo łatwo podejść, Arch jest fajny, a także informacji oznakowanie.\nStart w White zbiornika, szlak rozpoczyna się w miejscu pracy 9 z kempingu. Dość łatwy do znalezienia i bardzo łatwy do wspinaczki. Jak to się dzieje, zobaczyliśmy duże Iguana i mały jaszczurką niedaleko łuku. zabawy!\nUżytkownik Rita J napisał recenzję mar 2017\nJacksonville, Floryda592 przesłane treści93 podziękowania\nŁatwy i krótki spacer do schłodzenia Arch\nŁuk ten jest łatwo dostać się do zabawy i trzeba się wspinać. Trailhead jest z białego zbiornika kemping. Sprawia to, że jest to świetne zdjęcie. Weź pierwszy obrócić w prawo na bardzo krótki kawałek bezpośrednio do Arch. Poza tym jest to trochę dłużej, aby zrobić pętlę.\nCzęsto zadawane pytania dotyczące obiektu Arch Rock\nJakie hotele są w pobliżu Arch Rock?\nHotele w pobliżu Arch Rock:\nZobacz wszystkie hotele w pobliżu Arch Rock na stronie Tripadvisor\nJakie restauracje są w pobliżu Arch Rock?\nRestauracje w pobliżu Arch Rock:\nZobacz wszystkie restauracje w pobliżu Arch Rock na stronie Tripadvisor


Wille Klawkowo - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nWille w miejscowości Klawkowo, województwo pomorskie, powiat chojnicki\nWille w miejscowości Klawkowo. Porównaj możliwość zakwaterowania w miejscowości Klawkowo w zależności od standardu oraz ceny. Klawkowo, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w miejscowości Klawkowo:


Jakie kroki powinienem podjąć, jeśli ktoś zacznie tonąć?\nJakie kroki należy podjąć, jeśli ktoś, z kim wędrujesz, zaczyna w niekontrolowany sposób zapadać się, powiedzmy, w bagno? Jakie są dobre techniki i punkty, których należy użyć, aby bezpiecznie i szybko je usunąć? Nie mówię o momentach, kiedy ich stopy mogą się trochę zmoczyć, to znaczy, kiedy ktoś nagle zaczyna się przewracać, to z pewnością realne zagrożenie i trzeba działać szybko. Czy jest jakiś rodzaj liny, który się do tego nadaje, dobre węzły czy coś w tym rodzaju? Co warto ćwiczyć?\nRównie dobrze, co najlepiej zrobić, jeśli przydarzy się to Tobie i jesteś sam?\nCzytam to jako „Co robić, gdy ktoś zaczyna śmierdzieć”, co jest naturalną częścią wędrówki: D\n@TimothyStrimple Hah, uwielbiam to! Cóż, może to być nieprzyjemne, myślę, że nie jest aż tak krytyczne;)\n@xpda Cóż, czasami ja też to robię - ale jest gdzieś granica między kimś zmokłym, bo ziemia jest trochę grząska, a kimś, kto robi krok i bez ostrzeżenia gwałtownie schodzi ...\nO czym [toniesz] (https://www.youtube.com/watch?v=yR0lWICH3rY)?\nJeśli „toniesz”, oznacza to po prostu, że stoisz na substancji, która jest bardziej przepuszczalna niż twardy grunt, ale (miejmy nadzieję) mniej przepuszczalna niż powierzchnia basenu. Prawdopodobnie coś w rodzaju gęstego błota bagiennego lub ruchomych piasków.\nJak powiedział justnS, chcesz spróbować jak najbardziej rozłożyć ciężar na powierzchni. Często na wierzchu substancji znajduje się gruby film - lub po prostu naturalne napięcie powierzchniowe - i jeśli to możliwe, należy unikać jego przebicia. Używaj roślin lub innych rzeczy, które wydają się mocno trzymać na powierzchni.\nSkoncentruj się na uzyskaniu jak najbardziej poziomej pozycji. Nawet jeśli jest obrzydliwy, połóż się w nim. Miejmy nadzieję, że poczujesz pod sobą jakąś część ziemi, która jest solidniejsza niż reszta. Spróbuj poruszać się po powierzchni w tym kierunku.\nNie przerażaj się i nie próbuj wyciągać nogi prosto do góry i na zewnątrz - w końcu wepchniesz tylko głębiej drugą nogę.\nSiedzenie lub leżenie tyłem może przynieść korzyści, jeśli ktoś wyląduje na twardszym podłożu, z którego właśnie zszedłeś - oczywiście nie ma gwarancji, ale wydaje się to możliwe.\nPo pierwsze, upewnij się, że nie zostaniesz złapany w takiej samej sytuacji, jak osoba, której próbujesz pomóc. Nie spiesz się i nie ciągnij go.\nZamiast tego pozostań na twardym podłożu i użyj wszystkiego, co masz (liny, plecaka, koszuli, gałęzi, możesz tu być tak kreatywny, jak potrzebujesz) ciągnąć przyjaciela na odległość.\nJak powiedzieli inni, osoba, która została złapana, powinna unikać zbyt dużego ruchu i starać się rozłożyć ciężar na szerszej powierzchni.\nPostaraj się rozłożyć swoją wagę tak bardzo, jak to możliwe. Jeśli masz na sobie plecak, zdejmij go, połóż przed sobą i wykorzystaj, aby uzyskać jak największą dźwignię.\nUżywaj patyczków, roślin, wszystkiego, co możesz dostać w swoje ręce, aby rozprowadzić swoją wagę.


Co s³ychaæ? - Powiat personalny / Kania do ¿egnania\nPodczas styczniowego konwentu wójtów i burmistrzów dosz³o do kolejnego incydentu personalnego. I znowu jego sprawc± by³ Zbigniew Pucelak, który tym razem nie by³ ¿egnany, a ¿egna³ kolegê Adama Kaniê, który po 28 latach s³u¿by odszed³ na pe³n± emeryturê. Odszed³, bo musia³…\nKania do ¿egnania\nPo¿egnanie Kani by³o ustalone z trzema osobami – gospodarzem konwentu burmistrzem Czerwiñskim, wójt Hann± Wocial i starost± Tarczyñskim. Dziêkowa³ im za to Zbigniew Pucelak, usprawiedliwiaj±c wizytê karier± Kani. Przeszed³ on przez wszystkie szczeble kariery policyjnej – od s³u¿by policjanta patrolowego, asystenta pionu kryminalnego, komendanta komisariatu kolejowego, kierownika gminnej prewencji, komendanta komisariatu w Jakubowie, Dobrem i w Halinowie, a¿ po naczelnika wydzia³u dochodzeniowo- ¶ledczego.\n– Adam by³ jednym z filarów komendy powiatowej, wiêc podziêkowania nale¿± mu siê w sposób szczególny – mówi³ Pucelak.\nStarosta Tarczyñski by³ zgodny, ¿e dobry pocz±tek powinien mieæ te¿ dobry koniec. St±d zrodzi³a siê propozycja, która zosta³a zaakceptowana, aby zrobiæ mu uroczyste podziêkowanie na konwencie. Hanna Wocial podziêkowa³a by³emu policjantowi za jego pracê i zas³ugi oraz wrêczy³a w imieniu przedstawicieli gmin pami±tkow± statuetkê.\nCo na to sam Kania? Przypomnia³ zasadê, ¿e jak siê lubi to, co siê robi, to siê nie pracuje, tylko siê spe³nia. W swojej s³u¿bie zdarza³y siê przypadki, ¿e musia³ nawet spêdziæ po 20-30 godzin, jednak nigdy nie traktowa³ tego jako ciê¿ki obowi±zek, tylko trudn± przyjemno¶æ.\nOpowiedzia³ te¿ kilka anegdot ze swojej pracy. Kiedy¶ z darzy³a siê sytuacja, ¿ e grali w pi³kê no¿n± o radiowóz, a wynik meczu by³ wcze¶niej ustalony… Mieli wygraæ, ale nie wiêcej ni¿ 2:1. W 2002 roku nowy komisariat w Dobrem wzbogaci³y trzy gminy – jedna da³a stary monitor, druga jednostkê centraln±, a trzecia drukarkê. Od tego prezentu chodzi³ do wójtów nie na wezwanie, a zaproszenie.\nNa koniec filozofowa³, retorycznie pytaj±c, co to za bogaty kraj, który ludziom w sile wieku pozwala i¶æ na emeryturê, zamiast wykorzystywaæ, to co w nich w³o¿yli, czyli kilkaset tysiêcy z³ na same szkolenia… Po zwolnieniu ze s³u¿by prze¿y³ ma³y szok, ale ju¿ ma now± pracê i jest w drodze do pe³nego ucywilnienia.\nNumer: 6 (1114) 2019 Autor: (jaz)


cRPG- Endore: Middle Earth ZAPRASZAMY! : Forum dyskusyjne miłośników twórczości J.R.R. Tolkiena\nTemat: cRPG- Endore: Middle Earth ZAPRASZAMY! (Strona 1 z 1)\nDołączył(a): 16 Lut 2010\nWysłany: 24-02-2010 10:19 Temat wpisu: cRPG- Endore: Middle Earth ZAPRASZAMY!\nTolkienowskie Śródziemie... czy kiedykolwiek zastanawiałeś się jak zostać kimś więcej niż biernym czytelnikiem/widzem piękna i niepowtarzalności tego znakomitego świata. Jak stać się jego integralną częścią i własnym piórem pisać jego historię? Gra Ultima Online i darmowy shard Endore: Middle Earth dadzą Ci taką możliwość. Zapraszamy wszystkich fanów i fanatyków Tolkiena do wspólnej zabawy, więcej informacji można znaleźć pod adresem http://endore.strzaly.pl/ (na dobry początek polecamy dział ‘specyfikacja shardu’ i sekcję ‘świat’). Na zachętę zamieszczam linki do filmików, będących przykładem naszej kreacji Śródziemia.\nMinas Tirith- http://www.youtube.com/user/Bomirr#p/a/u/1/P-wPl8t_s0w\nOstatnio zmieniony przez Majesty dnia 09-03-2010 18:48, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 24-02-2010 17:17 Temat wpisu:\noj Ultima. Gralam w to i pisalam skrypty (sphereserver 51a-56b) blisko 10 lat. Ale to nie byly polskie shardy. U nas zdaje sie UO nigdy nie byla zbytnio popularna, a zwlaszcza teraz, gdy ta gra ma juz jakies 13 lat\nRivendell wyszlo wam bardzo fajnie. Minas Tirith wydaje mi sie ciekawsze na czeskim shardzie Moria, tez "srodziemnym" (www.moria.cz).\nAle widze ciekawe wykorzystanie artow z LBR i SE\nSzkoda tylko ze wszystko w LOTRowych klimatach, a nie pierwszoerowych...\njesli dziala wam client<400c i ML/AoS to zajrze\nPOL to zuo. Emulator ktory od wielu lat sie nie rozwija. Obecnie rozwojowy jest jedynie sphereserver i najbardziej modyfikowalne RunUO.


Lokal na wynajem - Brzeszcze - BNH-LW-1763 - 42.67m² - KONTRAKT Nieruchomości Oświęcim\n2 pokoje parter 42,67 m2 35,15 zł/m2\nOferujemy do wynajęcia lokal użytkowy w Brzeszczach o pow. 42,67 m2 położony na parterze.\nLokal składa się z : trzech pomieszczeń z oknem, pomieszczenia gospodarczego, łazienki , wiatrołapu oraz komunikacji\nLokal oddany jest w stanie deweloperskim tj. ( tynki, wylewki, instalacja elektryczna, wodno-kanalizacyjna, c.o.- piecem gazowym).\nLokal przeznaczony jest na działalność biurową, usługową, handlową.\nCzynsz najmu wynosi 1500 zł + 23% VAT, preferowana umowa najmu na dłuższy okres.\nSymbol oferty BNH-LW-1763


Polityka prywatności aplikacji Soou.me z dnia 19.12.2018\n1. Właściciel aplikacji\nWłaścicielem aplikacji Soou.me i administratorem danych osobowych jest: Anixit Sp. z o.o. spółka komandytowa Trojańska 7/132, 02-261 Warszawa info@soou.me\n2. Usługi lokalizacji\nAplikacja wykorzystuje usługi lokalizacji w celu:\nPrezentacji aktualnej pozycji użytkownika w profilu użytkownika,\nPrezentacji aktualnej pozycji użytkownika w danych lektora,\nUżytkownik może wyłączyć dostęp do usług lokalizacji w ustawieniach urządzenia mobilnego.\nAkceptacja zaproszenia do grupy dziecka,\nOdrzucenie zaproszenia do grupy dziecka,\nZaproszenie do nowej grupy,\nLektor udostępnił nagranie dla dziecka użytkownika,\nPowiadomienie o tym, że nagranie nie zostało zaakceptowane przez 5,10,30 dni,\nPowiadomienie o tym, ze dane nagranie zostało wycofane z publikacji,\nOdrzucenie nagrania przez właściciela grupy, do której zostało ono udostępnione,\nLektor udostępnił książkę dla dziecka użytkownika,\nZaakceptowanie nagrania przez właściciela grupy, do której zostało udostępnione,\nWysłanie podziękowania od dziecka,\nDodanie nowej książki do księgarni,\nPowiadomienie do artykułu.\nNa potrzeby wysyłania powiadomień PUSH aplikacja wykorzystuje unikalny identyfikator urządzenia, wersję językową ustawioną w urządzeniu oraz wersję systemu i model urządzenia, które są wysyłane i przechowywane na serwerze. Do wysyłania powiadomień PUSH jest wykorzystywana biblioteka Firebase, której strona internetowa oraz polityka prywatności znajduje się pod adresem: https://firebase.google.com\n4. Dostęp do aparatu fotograficznego i zdjęć\nAplikacja uzyskuje dostęp do aparatu fotograficznego i zdjęć użytkownika w celu:\nDodania zdjęcia użytkownika,\nDodania zdjęcia dziecka,\nDodania zabawki dziecka,\nDodania okładki nagrania,\nDodania ilustracji nagrania.\nUżytkownik może zablokować dostęp do aparatu fotograficznego i zdjęć w ustawieniach urządzenia mobilnego.\n5. Dostęp do mikrofonu\nAplikacja uzyskuje dostęp do mikrofonu na urządzeniu mobilnym w celu:\nDodania nagrania książki\nUżytkownik może zablokować dostęp do mikrofonu w ustawieniach urządzenia mobilnego.\n6. Wysyłanie maili\nOdzyskiwanie hasła - wiadomość z linkiem umożliwiającym reset hasła\nPotwierdzenie rejestracji – wiadomość z linkiem umożliwiającym aktywację hasła\n7. Integracja z serwisami społecznościowymi\nAplikacja umożliwia zalogowanie się przez konto użytkownika na Facebooku oraz pobiera następujące dane profilowe użytkownika z serwisu Facebook:\nDane pobrane z serwisu Facebook są wykorzystywane do automatycznego uzupełnienia formularza rejestracji w aplikacji.\n8. Przechowywanie loginu i hasła w urządzeniu\nUżytkownik ma prawo wglądu w swoje dane osobowe, jak również prawo do modyfikacji danych oraz żądania usunięcia danych i zaprzestania przetwarzania zgodnie z wymogami RODO.\nAplikacja nie przetwarza żadnych danych osobowych użytkowników.\n11. Komunikacja z serwerem\n13. Crashe aplikacji\nAplikacja wykorzystuje bibliotekę Fabric / Firebase do anonimowego raportowania crashy (zatrzymania działania aplikacji z powodu wystąpienia błędu). Działanie biblioteki polega na wysłaniu do serwera fragmentu anonimowych logów z aplikacji oraz informacji technicznych o urządzeniu, na którym wystąpił błąd w celu diagnozy i naprawy błędu przez programistów.\nStrona internetowa oraz polityka prywatności biblioteki Fabric znajduje się pod adresem: https://fabric.io/\nAplikacja wykorzystuje bibliotekę Fabric / Firebase do anonimowego zbierania statystyk pobrań i działania aplikacji oraz zachowania użytkowników w aplikacji. Biblioteka dostarcza m.in. danych statystycznych o liczbie instalacji aplikacji, retencji użytkowników, czasie spędzonym w aplikacji, występujących błędach, używanych wersjach systemu operacyjnego, wersjach aplikacji, modelach urządzeń, używanych funkcjach aplikacji.\n12. Analiza logów\nAplikacja wykorzystuje bibliotekę BugFender do wysyłania logów aplikacji na serwer w celu ich analizy i rozwiązywania problemów z działaniem aplikacji. Logi mogą zawierać dane osobowe użytkowników, jednak są one przetwarzane wyłącznie w celach zdiagnozowania problemu oraz naprawy błędu i nie są wykorzystywane w żadnym innym celu. Logi aplikacji są przechowywane na serwerze nie dłużej niż przez okres 30 dni. Wysyłanie logów na serwer jest przez większość czasu wyłączone. Wysyłanie logów jest włączane jedynie w sytuacji zgłoszenia lub zaobserwowania błędu, selektywnie dla konkretnego urządzenia albo dla wszystkich urządzeń na czas diagnozy błędu.


Doda ocenia styl gwiazd. Co powiedziała o Małgorzacie Rozenek-Majdan? Plotki - Gwiazdy - Komentarze | WideoPortal.tv\nDoda ocenia styl gwiazd. Co powiedziała o Małgorzacie Rozenek-Majdan?\nWideoportal 02/08/2017 19:48\nDoda znana jest ze swoich kontrowersyjnych stylizacji. Jednak na co dzień nie ubiera się już na różowo i błyszcząco, tylko stawia na elegancki czy minimalistyczny look. Co wokalistka sądzi o stylu gwiazd? Kto według niej świetnie się ubiera, a kto jest ofiarą mody? Zobaczcie wideo.\nmoda piosenkarze/muzycy - więcej informacji


Tczew - Monster Truck - moje spostrzeżenia po imprezie - Wiadomości - Tcz24\nWydruk strony: www.tcz.pl/index.php?p=1,62,0,tcz-24&item=b2aec7de4aa38038&title=Monster-Truck-moje-spostrzezenia-po-imprezie Data wydruku: 18.10.2017, 07:41\nMonster Truck - moje spostrzeżenia po imprezie\nŚr.Środa, 04.08.2010, 07:40\nMonster Truck - moje spostrzeżenia po imprezie (Tcz24) (fot. tcz45)\nByłem na tym miejscu mimo, że pogoda była deszczowa. Lało i to mocno. Nie wchodziłem do środka, bo za drogie bilety jak dla mnie. Trzeba przyznać, że organizatorzy potrafili się przygotować. Płot z winyli postawili wysoki, że nie było nic widać. Próbowałem coś zobaczyć z górki, ale też słaby widok. Za to wynajęci tczewscy pseudo - ochroniarze próbowali wypędzić z tej blisko leżącej górki patrzących ludzi. Ale po zwróceniu im uwagi, że to teren miejski i nic im do tego i jak mają problem, niech dzwonią na policję szybko się wycofali, ze swej gorliwości. Szkoda, że taka drobna okolicznościowa imprezka, nie była zorganizowana w innym miejscu, za tańsze bilety. No i ten deszcz.\nogólnie lipa była ...\nbyloby taniej to tez chetnie z dziewczyna bym poszedl:) ktos wie moze jaka byla frekwencja?\nZgadzam się-lipa,drogie bilety i z tego co było "widać"-tylko 2 monster trucki i jeden po którym jeździli.\nNie ma czego żałować. Jak impreza jest godna, to się płaci i idzie, a organizator nie maskuje się płotem, bo każdy chce to z bliska obejrzeć.\nSkąd wiesz,że impreza nie była godna?-bo tak wychodzi z tego co napisałeś. Ponadto skąd wiesz,że nie ma czego żałować?-jak ktoś lubi coś takiego to sobie chodzi i mu się podoba a Ty z nudą od razu-byłeś tam chociaż?\nTak, byłem. Wydałem te marne 30zł z powodu których nawet ktoś newsa wrzucił i się żalił, że tak drogo. Teraz już wiesz skąd wiem? Wyluzuj się trochę człowieku. Chociaż zrozumiałeś to co napisałem.\nto tylko interes iszukanie naiwnych jeszcze trochę i pokażą się na wioskach\nWiedziałem że to będzie porażka, szkoda czasu i kasy\nFrekwencja na imprezie okolo 20 osob, plus okolo 20 osob poza plotem na okolicznych gorkach itd\nJak jest dobra impreza to nawet jeśli się kupi drogi bilet nie będzie się narzekać ale jak jest słaba to nawet tani bilet okaże się za drogi...\nNo i pogoda nie dopisała, a miejsc parkingowych było jak na lekarstwo.\nMonster truck był tylko jeden i muszę powiedzieć,że "widowisko" nie było warte 30 zł,jakie narzucili organizatorzy.Zdecydowanie ciekawiej byłoby na większym terenie i z większą ilością samochodów,bo to co było wczoraj to totalna lipa.Nawet mój syn powiedział,że to kicha...


Przesyłam link do ciekawej oferty: http://www.marketnieruchomosci.pl/dzialka-sprzedaz-85000pln-podansko-zachodniopomorskie,MAR21787\nOferujemy do sprzedania działkę budowlaną znajdującą się na obszarze objętym planem zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Podańsko koło Goleniowa. Jest to teren zabudowy mieszkaniowej. Działka ma powierzchnię 954 m2. Ma regularny kształt . Działka pod zabudowę jednorodzinną. Podańsko obecnie cieszy się dużą popularnością wśród inwestorów . Nowa zabudowa bliskość Goleniowa dobra komunikacja, sąsiedztwo lasu podnosi atrakcyjność tej lokalizacji. Szczególnie polecam.


DVD-R 4.7 GB - TRAXDATA DVD-R do nadruku BIAŁA powierzchnia 50 -\nKatalog » DVD-R do nadruku PRINTABLE » TRAXDATA DVD-R do nadruku BIAŁA wysoka jakość 50\nTRAXDATA DVD-R do nadruku BIAŁA wysoka jakość 50\nTRAXDATA DVD-R PRINTABLE\n(do nadruku) 50 sztuk\nTraxdata DVD-R warstwa printable BIAŁA pełna powierzchnia do nadruku atramentowego (małe oczko) . Nośnik najwyższej jakości (nie porównywać z tanimi płytami na których często nadruk się poprostu rozlewa lub kolory są wypłowiałe) do profesjonalnych nadruków na płytach CD bądź DVD . Najwyższej jakości utwardzona warstwa do nadruku zapewnia niesamowicie żywe kolory wydruku . Jeden z najlepszych nośników na świecie wyprodukowaną przez fabrykę RITEK-a zapewnia pełną kompatybilnośc z urządzeniami i co najważniejsze dane zapisane na tych płytach można przechowywać przez długie lata bez obaw utraty ich .\nRITEK Corporation zapewnia najwyższą jakość produktów TRAXDATA gdyż marka jest własnością właśnie tej fabryki w przeciwieństwie do takich firm jak PHILIPS , TDK , SONY , EMTEC czy VERBATIM które nie posiadają swoich fabryk tylko dokonują produkcje zlecone u różnych producentów Produkty TRAXDATA posiadają stabilną najwyższą jakość nośnika oraz co najważniejsze zawsze taką samą jakość warstyw do nadruku czego niestety nie są w stanie zapewnić inni czołowi producenci\nFABRYKA RITEK PRODUKUJE OD LAT NIEZAWODNE NOŚNIKI DO DRUKU,\nZAWSZE TAKIE SAME NIEZAWODNE, APLA DO DRUKU I NOŚNIK NIEZMIENNE OD LAT.\nPŁYTY TYLKO DLA WTAJEMNICZONYCH.\nNO ID - (bez loga producenta) w przeciwieństwie do płyt tdk czy verbatim nośniki TRAXDATA nie posiadają żadnych napisów na powierzchni do zadruku. Kto chciałby sporządzić legalną kopię zapasową lub własny projekt i na pięknym nadruku widzieć napis producenta płyty? Liczy się jak najbliższe zbliżenie do oryginału!\nPłyty DVD TRAXDATA można nadrukować w drukarkach atramentowych przeznaczonych do tego celu lub urządzeniach posiadających opcję nadruku na płytach optycznych.\n» Informuj mnie o aktualizacjach TRAXDATA DVD-R do nadruku BIAŁA wysoka jakość 50\nCAKE na 50 CD/DVD Cake ilość CD: 50 ...\nInformuj mnie o aktualizacjach TRAXDATA DVD-R do nadruku BIAŁA wysoka jakość 50\n8247866 wywołań od 17 styczeń 2011


Czytaj więcej o: Młodzi dla świata\nW minioną środę, 20 maja 2015 r., uczniowie klas piątych zwiedzali elektrociepłownię Fortum. Ten wielki zakład, który jest w stanie zaopatrywać w prąd wszystkich mieszkańców Częstochowy, obsługuje na każdej zmianie tylko 4 pracowników Fortum! Dzieciom podobała się wycieczka i świecące, pamiątkowe długopisy, smakowały darmowe napoje i przekąski. Mam nadzieję, że zapamiętali zapach igliwia i potrafią powiedzieć jakie odnawialne surowce przetwarza się tu na prąd i ciepło.\nCzytaj więcej o: Fortum ekologicznie\nPoznajemy pracę strażaków!\n13.05.2015r. Oddział Przedszkolny „A” i „B” wraz z wychowawczyniami Panią Lidią Stępień i Pauliną Miklis wybrał się na wycieczkę do Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej. Strażacy pokazali dzieciom sprzęt pożarniczy. Każdy z przedszkolaków mógł obejrzeć ubranie strażaka, przymierzyć hełm strażacki, usiąść za kierownicą wozu strażackiego, potrzymać wąż strażacki. Podczas spotkania utrwalone zostały numery telefonu do Straży Pożarnej- 998 oraz numer alarmowy 112. W formie pogadanki przypomniano dzieciom o zadaniach wykonywanych przez Straż Pożarną, niebezpieczeństwach wynikających z takiej pracy oraz sposobach reagowania w czasie zagrożenia. Na twarzach najmłodszych dostrzec można było szeroki uśmiech oraz podziw wynikający z odwagi i bohaterskich czynów strażaków. Życzliwa i ciepła atmosfera sprawiła, że te warsztaty pozostaną na długo w pamięci wszystkich uczestników wycieczki.\nCzytaj więcej o: Poznajemy pracę strażaków!\nTo były absolutnie aktorskie kreacje\nBawiąc się absurdalnym humorem i piękną polszczyzną, uczniowie klasy VI b na lekcji języka polskiego przygotowali scenki na podstawie utworów Teatrzyku Zielona Gęś K. I. Gałczyńskiego. Rzeczywistość w krzywym zwierciadle zaprezentowali, pracując w dwóch grupach i interpretując scenki rodzajowe pt.: „Biurokrata na wakacjach”, „Dziwny kelner”, „Siedmiu braci śpiących” i „Potęga słów, czyli ostrożnie z przekleństwami”. Oglądających aż brzuchy rozbolały od śmiechu. Od teraz wszyscy dobrze rozumieją, co znaczą słowa absurd, groteska czy nonsens.\nCzytaj więcej o: To były absolutnie aktorskie kreacje\nCzytaj więcej o: Mamy kolejny sukces!\nCzytaj więcej o: Kwiatowe inspiracje\nKolejny sukces 12-tki - "Mały Ratownik-PCK" 2015\n08.05.2015r. odbyła się Olimpiada Promocji Zdrowego Stylu Życia pod patronatem PCK, pt. "Mały Ratownik". W kategorii klas I-III naszą szkołę reprezentował Szymon Purski z klasy III b oraz Monika Ognik z klasy IVa w kategorii klas IV-VI. Szymon Purski uzyskał komplet punktów z pisemnego testu wiedzy o Pierwszej Pomocy Przedmedycznej i zdobył II miejsce, o pierwszym miejscu w dogrywce zadecydowały punkty przyznane przez Komisję za pracę plastyczną pt. "PCK Oczami Dziecka". Monika Ognik zdobyła wyróżnienie. W konkursie wzięło udział siedem szkół. Serdecznie Gratulujemy Szymonowi i Monice oraz nauczycielom: p. Aleksandrze Gąsowskiej i p. Agnieszce Lampie, które przygotowywały uczniów do konkursu.\nCzytaj więcej o: Kolejny sukces 12-tki - "Mały Ratownik-PCK" 2015\nW kwietniu odbyły się Mistrzostwa Szkoły w Tenisie Stołowym. Zgłosili się uczniowie, dla których rakietka i piłeczka nie miały tajemnic. Mecze były bardzo zacięte, a ich rozstrzygnięcia niespodzianką. W tenisowej rywalizacji zwyciężył Kacper Strączyński, II miejsce - Marcin Cieślik, III miejsce - Patryk Pawłowski. Brawo!\nCzytaj więcej o: Tenis stołowy\nKinga Kleszcz uczennica klasy IV od kilku lat uprawia karate tradycyjne. Osiąga w tej dyscyplinie duże sukcesy. W ostatnim czasie brała udział w cyklicznym Turnieju Śląskiej Ligi Dzieci, na którym został podsumowany rok 2014. Kinga w tej rywalizacji wywalczyła II miejsce. W niedzielę 26 kwietnia, 50 zawodników z całej Polski startowało w konkurencji kata. Kinga znalazła się w czołówce zdobywając II miejsce. Gratulujemy i życzymy dalszych sukcesów.\nCzytaj więcej o: Sukces naszej uczennicy\nTurniej Piłki Nożnej Chłopców o Puchar Przechodni Dyrektora Szkoły SP 12 w Częstochowie\n06.05.2015 r. odbył się w ramach programu "Trzymaj Formę" Turniej Piłki Nożnej Chłopców o Puchar Przechodni Dyrektora Szkoły SP 12 w Częstochowie. Turniej rozgrywany był systemem "każdy z każdym". Rywalizacja drużyn była bardzo zacięta i ciekawa, a co najważniejsze przebiegała zgodnie z zasadami fair play. Turniej zakończył się wynikiem: I miejsce - klasa Va, II miejsce - klasa IVb, III miejsce - klasa IVa. Królem strzelców w kategorii klas V został Oskar Stępień, w kategorii klas IV Kamil Kaniowski i Konrad Sykuła. Wszyscy uczestnicy otrzymali słodki poczęstunek , najlepsi strzelcy pamiątkowe medale i dyplomy, a klasa V a puchar. Organizatorami Turnieju byli: ks Mariusz Mruszczyk i p. Aleksandra Gąsowska. Gratulujemy!!!\nCzytaj więcej o: Turniej Piłki Nożnej Chłopców o Puchar Przechodni Dyrektora Szkoły SP 12 w Częstochowie\npoczątek poprzedni 8 9 10 11 12


Jak zostać autorem kursów online? : Nauka przede wszystkim\n27/07/2018 24/10/2018 Aleksandra PawlakBrak komentarzy\nSzkolenia online w Strefie Kursów to nie tylko możliwość zdobycia nowych zasobów wiadomości dzięki oferowanym przez platformę licznym kursom, ale również sposobność do zaprezentowania się jako autor i dodatkowy sposób na wykorzystanie naszych umiejętności i wiedzy.\nJakiego rodzaju kursy oferuje Strefa Kursów?\nPrzede wszystkim, kursy oferowane przez platformę są szkoleniami w pełni realizowanymi za pośrednictwem internetu, nie wymagają jednak stałego dostępu do sieci – można je realizować online, można ściągnąć też na dysk i zdobywać wiedzę również wtedy, gdy jesteśmy od sieci odłączeni. Każde szkolenie to seria podzielonych tematycznie profesjonalnie nagranych filmów, na których minuta po minucie kursant zdobywa potrzebną mu wiedzę.\nPlatforma, oferując szkolenie, zapewnia klientowi możliwość nielimitowanego dostępu do kursu, również z urządzeń mobilnych, dodatkowe materiały w postaci plików wykorzystanych w kursie przez jego autora, darmowe aktualizacje oraz w zależności od konkretnego kursu – certyfikat potwierdzający zdobytą wiedzę.\nW Strefie Kursów można zdobyć wiedzę i umiejętności w zakresie projektowania oraz kodowania stron www, nauczyć się tworzenia stron w oparciu o systemy CMS, opanować techniki tworzenia dynamicznych stron internetowych oraz programowania w popularnych językach.\nNie tylko programowanie i web-design\nKlient może zdobyć tu również kompetencje w obszarach takich jak filmowanie, grafika, animacja, audio, tworzenie gier komputerowych, projektowanie 3D czy e-marketing. Dostępne są też liczne kursy z wykorzystaniem technik CAD, bardzo przydatne dla architektów i inżynierów różnych branż a także wiele szkoleń z obszaru narzędzi biurowych czy o charakterze poradnikowym.\nPoza pojedynczymi kursami, platforma proponuje klientom naukę w pakietach nazwanych Ścieżkami Kariery, zapewniającymi kursantowi zdobycie kompleksowej wiedzy w danej dziedzinie w cenie niższej, niż gdyby miało to miejsce w przypadku zakupu i realizowania osobnych kursów.\nKażda Ścieżka Kariery ma podobny schemat – najpierw klient przystępuje do kursu inicjującego, wprowadzającego w dane zagadnienie, kolejno jest szkolenie (lub szkolenia) tematyczne, a na zakończenie – kurs zaawansowany. Wszystkie Ścieżki Kariery oferują zdobycie Certyfikatu Specjalisty w danej dziedzinie.\nJak zostać autorem tutoriali?\nStrefa Kursów poszukuje autorów kursów do stałej współpracy. Jeśli jesteś więc ekspertem w jakiejś dziedzinie, potrafisz przekazać swoją wiedzę w sposób przystępny dla przyszłego ucznia, możesz skorzystać z formularza kontaktowego zamieszczonego na stronie, wypełniając go (podstawowe wiadomości – dane osobowe, doświadczenie (przeprowadzone ewentualne szkolenia stacjonarne, tutoriale audio, filmy w sieci, podcasty) i załączając krótką próbkę filmową szkolenia.\nJeśli Strefa Kursów będzie zainteresowana nawiązaniem współpracy, możesz liczyć nie tylko na dochód, ale również na wypożyczenie profesjonalnego sprzętu do nagrań a także na fachową pomoc ze strony platformy. Terminy realizacji zleceń i wynagrodzenie ustalane jest indywidualnie, a kursy online tworzone przez autora w 100% zdalnie.\nTagi: kursy online, Strefa Kursów, tutoriale