KCI Kutno - Przegląd tygodnia: najważniejsze wydarzenia ostatnich dni w Kutnie - [Kutnowskie Centrum Informacyjne]\nPrzegląd tygodnia: najważniejsze wydarzenia ostatnich dni w Kutnie\nWydarzenia 07-12-2019 Autor: ksz\n"Łączy nas jeden cel": W "Czwórce" zagrali dla Lenki\nJuż po raz czwarty Przemysław Tobolczyk zorganizował akcję charytatywną z cyklu "Kopiemy dla...". Tym razem na hali sportowej Szkoły Podstawowej nr 4 zbierano pieniądze dla chorej na mózgowe porażenie dziecięce Lenki Pawłowskiej. Darczyńcy przelali na konto zbiórki kwotę w wysokości 6 426 zł, nie licząc wypełnionej po brzegi puszki.\nRzymkowski pisze do MSZ w sprawie kutnowskiego księdza\nW tym roku na cmentarzu w Monachium odnaleziono miejsce pochówku czterech polskich księży, więźniów niemieckiego obozu koncentracyjnego Dachau. Jednym z nich był ks. Michał Woźniak z Kutna. Rząd nie kwapi się jednak, by sprowadzić do kraju urny z prochami, dlatego do walki stanęli mieszkańcy Woźniakowa (który nazwę swą zawdzięcza właśnie kutnowskiemu księdzu), a dołączył do nich poseł Tomasz Rzymkowski oraz abp Stanisław Gądecki.\nŚwiętowanie czas zacząć! Będzie sylwestrowa zabawa w centrum!\nZnamy już rozkład imprez świątecznych oraz sylwestrowych. Sprawdź, co nas czeka w grudniu w Kutnie.\nRuszył proces rodziców skatowanego 6-miesięcznego Damianka z Żychlina. Ojciec jest oskarżony o usiłowanie zabójstwa dziecka i znęcanie się nad nim, a matka o narażenie go na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia.\nRatownicy Aquaparku żądają podwyżek i grożą rozwiązaniem umów. Zastąpi ich firma z zewnątrz?\nAquapark planuje ogłosić przetarg na outsourcing usług ratowników. Spowodowało to niemałe poruszenie, zarówno wśród załogi, jak i radnych, do których ci pierwsi wystosowali pismo. Twierdzą w nim, że należy im się podwyżka, a jeśli jej nie otrzymają, istnieje możliwość, że Aquapark pozostanie bez obsługi.\nRodzina z Sójek, której spłonął dom, dziękuje za pomoc\nW połowie listopada w jednym z domów w Sójkach wybuchł ogromny pożar. Nikt na szczęście nie został poszkodowany, ale rodzina zamieszkująca budynek została bez dachu nad głową. Wtedy z pomocą ruszyli ludzie dobrej woli, którym dziś poszkodowani składają olbrzymie podziękowania.\nWspieramy Kutnowską Medycynę: ruszyły wyjątkowe licytacje!\nFundacja Wspieramy Kutnowską Medycynę rozpoczęła licytacje wyjątkowych przedmiotów ofiarowanych przez znane osoby - w tym słynnej już makiety katedry Notre Dame w skali 1:110.\nW ubiegłym roku zlikwidowano przejście dla pieszych na wysokości kościoła św. Wawrzyńca prowadzące bezpośrednio do budynku poczty przy ul. Wyszyńskiego. Zamiast niego wyznaczono nowe przejście – w obrębie skrzyżowania Wyszyńskiego, Królewskiej i Kościuszki. Niestety, mieszkańcy narzekają na widoczność i mówią o tym, że ten fragment drogowej mapy Kutna stał się niebezpieczny, co potwierdza ubiegłotygodniowy wypadek.\nNowe autobusy na kutnowskich ulicach! Zobacz, jak wyglądają "Musiał" i "Filipowicz"!\nTabor Miejskiego Zakładu Komunikacji wzbogacił się o nowe pojazdy. Każdy z nich ma swoją specjalną nazwę - jednego z pięciu honorowych obywateli Kutna. Na zajezdni pojawili się Stanley Frank Musiał i Eugeniusz Filipowicz. W następnym tygodniu do Kutna przyjechać mają jeszcze dr Antoni Troczewski, Edward Piszek oraz ks. Jan Sposób.\nTo oni czynią Kutno lepszym! Wolontariusze świętowali swój dzień\nPomagają potrzebującym, organizują akcje charytatywne i inicjatywy społeczne, są zawsze tam, gdzie ktoś potrzebuje wsparcia - w Kutnowskim Domu Kultury odbyła się uroczystość z okazji Dnia Wolontariusza.


Światowe Dni Młodzieży - Panama 2019 - Parafia p.w. Narodzenia Św. Jana Chrzciciela\n20. stycznia 2018 roku zostałam laureatką konkursu Rejs Niepodległości – jeszcze wtedy nie wiedziałam, z jak wielką przygodą i wspaniałymi przeżyciami wiąże się ta wygrana.\nPierwszą częścią nagrody był rejs polskim żaglowcem Dar Młodzieży. Rejs Niepodległości został zorganizowany przez Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej we współpracy z pallotyńską fundacją misyjną Salvaggi oraz Akademią Morską w Gdyni. Podróż statkiem dookoła świata, którego punktem kulminacyjnym było stacjonowanie w porcie panamskim podczas Światowych Dni Młodzieży, była wyrazem uczczenia setnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. Miałam przyjemność zakwalifikować się na pierwszy odcinek rejsu (Gdynia-Tallin-Kopenhaga) i na dwa tygodnie stać się członkiem załogi Daru Młodzieży.\n20. maja, po uroczystej Mszy Świętej w macierzystym porcie żaglowca – Gdyni, wypłynęliśmy w rejs dookoła świata. Szybko okazało się, że morska podróż jako praktykant (bo tak nas określano i traktowano na równi z uczniami Akademii Morskiej) nie należy do najprostszych i samych przyjemnych zadań. Czterogodzinne wachty w ośmiogodzinnych odstępach oraz tzw. „dobówki” co trzy dni dawały mocno w kość i sprawiały, że ciągle chodziliśmy niewyspani. Dzień rozpoczynał się o 6:45 porannym rozruchem, czyli ćwiczeniami fizycznymi, później szybkie śniadanie, by o 8:00 zdążyć na podniesienie bandery. Podczas apelu komendant przekazywał nam najważniejsze informacje dotyczące bieżącej sytuacji na morzu, statku i najbliższych portach, następnie każdy rozchodził się do swoich zadań.\nPodczas wachty musieliśmy być ciągle na pokładzie i wykonywać polecenia bosmana: stawiać żagle, brasować reje, klarować liny, czuwać na steroku, wypatrując potencjalnego zagrożenia, a także wykonywać wszystkie czynności związane z pracami porządkowymi i konserwatorskimi, np.: szorować pokład, czyścić mosiężne części statku. Nie zabrakło również dużo mniej entuzjastycznych czynności jak obieranie ziemniaków (ale, żeby było romantycznie – obieraliśmy je nocą). Mieliśmy również okazję nawigować statkiem i sterować nim pod czujnym okiem oficerów Daru Młodzieży. Jako praktykanci musieliśmy również przejść szereg szkoleń związanych z bezpieczeństwem na statku. Uczono nas wchodzenia na maszty i stawiania żagli oraz udzielania pierwszej pomocy i ewakuacji ze statku. Każdy z nas musiał również nauczyć się olinowania statku, nazewnictwa masztów, rei oraz komend bosmana, aby w razie potrzeby szybkiego zareagowania, np. podczas sztormu każdy wiedział co ma robić, kiedy bosman gwiżdże dwa krótkie dźwięki.\nPodczas „dobówek” wykonywaliśmy prace porządkowe pod pokładem: pomagaliśmy w kuchni, w mesie studenckiej i oficerskiej (czyli odpowiednio – stołówce dla praktykantów i stałej załogi), mieliśmy również zadanie pilnować czystości w toaletach, pralni i na korytarzach. Mimo wielu obowiązków i towarzyszącego nam zmęczenia znajdowaliśmy czas na spotkania towarzyskie, wspólne śpiewanie, granie w planszówki, a w portach na zwiedzania miast, w których stacjonowaliśmy. Wieczorem wiele osób wychodziło na pokład by podziwiać zachodzące Słońce. Wytrwali wstawali o świcie, by zobaczyć wschód.\nMoja przygoda na Darze Młodzieży zakończyła się w Kopenhadze. Schodząc z pokładu zabrałam ze sobą nie tylko wspomnienia pięknych widoków i ciężkiej, choć fascynującej pracy na morzu, ale przede wszystkim lekcję zaufania. Zaufania do drugiego człowieka, który stoi obok mnie na maszcie i nie pozwoli mi spaść, zaufania do koleżanki/kolegi z wachty, którzy w razie potrzeby udzielą mi pomocy, zaufania do osób sterujących statkiem, że wiedzą gdzie i w jaki sposób poprowadzić statek, i zaufania do Boga, bo gdy traci się ląd z zasięgu wzroku, a wokół widać tylko wielką wodę, trudno nie wznieść oczu do góry i nie zawierzyć swojej podróży Najwyższemu.\nWygrana konkursu obejmowała również uczestnictwo w Światowych Dniach Młodzieży w Panamie. Dzięki temu miałam możliwość spędzenia 3 tygodni w tym kraju – zwiedziłam wiele pięknych miejsc, poznałam ciekawych ludzi i kulturę Panamczyków, a przede wszystkim wzięłam udział w spotkaniu młodych z całego świata, któremu przewodniczył papież Franciszek.\nDo Panamy zawitaliśmy 12 stycznia 2019, gdy dotarliśmy do parafii Anton , gdzie zostaliśmy zakwaterowani. Powitali nas radośni Panamczycy – śpiewali, klaskali, machali do nas i mimo bariery językowej (językiem urzędowym Panamy jest hiszpański, w mniejszych miejscowościach ludzie nie znają języka angielskiego) wiedzieliśmy, że cieszą się z naszego przybycia. Panamczycy przyjęli nas do swoich domów i dzielili się z nami wszystkim, co mieli. Codziennie przyrządzali dla nas posiłki, zabierali nas na spacery, wozili z okolicznych wiosek na msze święte do kościoła w Anton, udostępniali szkolne sale na spotkania i hektolitrami wlewali w nas wodę, która była dla nas niezbędna z powodu panującej temperatury (32-36 st. C).\nW czasie pobytu w parafii Anton uczestniczyliśmy w mszach świętych, które na zmianę prowadzili polscy i panamscy księża, dzięki temu zarówno my – pielgrzymi, jak i tubylcy, mogliśmy zobaczyć jak wygląda sprawowanie Eucharystii w dotąd nieznanej nam kulturze, ale również pomodlić się w swoim języku. W chwilach przeznaczonych na odpoczynek mieliśmy zapewnione różnego rodzaju atrakcje: często jeździliśmy na plaże, by wykąpać się w oceanie, zwiedziliśmy również park krajobrazowy w pobliżu wulkanów, a gdy zostawaliśmy w mieście, wolontariusze przygotowywali pokazy narodowych tańców przy dźwiękach tradycyjnej muzyki.\nJako laureaci Rejsu Niepodległości wraz z muzykami i tancerzami Siewców Lednicy i Gospel Rain przygotowywaliśmy koncert „Polska dla Panamy” – dlatego codziennie musieliśmy również wygospodarować czas na próby chóru i tańców. Przygotowania do tego wydarzenia zaczęliśmy już w Polsce. Dla mnie, jako osoby związanej z muzyką, był to wspaniały czas, mogłam zaśpiewać w potężnym 40-osobowych chórze wraz z profesjonalistami. Codzienne, czasem kilkugodzinne próby w skwarze wyciskały z nas siódme poty, ale efekt naszej pracy był niesamowity. Koncert odbył się 23. stycznia w Panama City – stolicy Panamy na placu przy wielkiej galerii handlowej Albrook Mall, w pobliżu której w 1983 roku mszę świętą odprawił Jan Paweł II. Pod sceną zgromadził się ponad czterotysięczny tłum nie tylko Polaków i Panamczyków, ale również osób z innych krajów, których narodowość można było odgadnąć po flagach, jakie powiewały ponad ich głowami. Po uroczystej mszy świętej rozpoczęliśmy koncert hymnem Światowych Dni Młodzieży z Polski – wszyscy śpiewali z nami. Oprócz utworów chóralnych, widzowie mogli usłyszeć również występy solowe, m. in. Darka Malejonka, Olgi Szomańskiej i Marcina Wyrostka. Ostatnim utworem był hymn Światowych Dni Młodzieży w Panamie, który sprawił, że tłum jeszcze bardziej się ożywił. Na koniec, zupełnie spontanicznie Polacy zaprosili wszystkich do zatańczenia Poloneza oraz Belgijki.\nGdy emocje po koncercie opadły, nadszedł dzień spotkania z Ojcem Świętym. 24 stycznia zgromadziliśmy się na Campo Santa Maria la Antigua – Cinta Costera, aby powitać Papieża Franciszka w Panamie. Brak dobrej widoczności na scenę z ołtarzem zrekompensowało mi miejsce tuż obok alejki, przez którą przejeżdżał Ojciec Święty. Nerwowe wyczekiwanie na ujrzenie Papieża podsycały okrzyki niosące się falą podążającą za Papa Mobile, obwieszczającą, że za chwilę na horyzoncie zobaczymy biały pojazd. Mimo że widok uśmiechniętego Ojca Franciszka, machającego do nas trwał tylko kilka sekund, to na ten moment świat dla mnie stanął w miejscu i dech zaparło w piersiach. Kilkukrotnie odtwarzałam potem nagrany na telefon filmik, by poczuć to jeszcze raz. Gdy Papież dotarł na scenę, rozpoczęła się uroczystość powitalna, podczas której zabrał głos arcybiskup Panamy José Domingo Ulloa oraz młodzi ludzie ze wszystkich kontynentów. Po części artystycznej: śpiewach i tańcach, wysłuchaliśmy Słowa Bożego. I w końcu nadszedł moment, gdy usłyszeliśmy „Dobry wieczór!” z ust Papieża Franciszka. Tłum się ożywił – krzykom i oklaskom nie było końca. Podczas orędzia Ojciec Święty podkreślił, że mimo różnic jakie nas dzielą: innych języków, tradycji, historii, to nasze spotkanie świadczy o tym, że jesteśmy w stanie się zjednoczyć w Imię Jezusa Chrystusa, co czyni nas – młodych „mistrzami i budowniczymi kultury spotkania”. Ojciec Święty nawiązał również do słów hymnu światowych dni młodzieży „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa Twego”, zachęcając nas do podążania za Chrystusem na wzór Maryi. Po błogosławieństwie udaliśmy się do naszych domów noclegowych.\nNastępnego dnia wieczorem odbyła się Droga Krzyżowa. Postanowiłam wraz z koleżanką, udać się na miejsce uroczystości dużo wcześniej – 40-minutowa wędrówka po sektorach zarezerwowanych dla pielgrzymów zaowocowała miejscem z dobrym widokiem na scenę. Bez trudu mogłyśmy dostrzec biały habit Papieża Franciszka, który w ciszy pojawił się na scenie. W odróżnieniu od radosnych i spontanicznych hałasów dnia poprzedniego, piątek był dniem kontemplacji. Tłum pielgrzymów w ciszy wodził wzrokiem za przemieszczającym się w towarzystwie tancerzy drewnianym krzyżem i wsłuchiwał się w rozważania inspirowane m.in. rekolekcjami, jakie kard. Karol Wojtyła wygłosił w Watykanie w 1976 r. pod hasłem „Znak sprzeciwu”. Na koniec Ojciec Święty przemówił do zgromadzonych. Przypomniał, że Droga Krzyżowa Chrystusa trwa nadal w cierpieniu każdego człowieka. Upomniał nas, abyśmy nie byli obojętni na zło wyrządzane innym.\nNastępnego dnia, po śniadaniu w naszych domach noclegowych, wyruszyliśmy pielgrzymką na miejsce Czuwania, które odbyło się na Campo San Juan Pablo II. Obdarowani przez wolontariuszy prowiantem na cały wieczór i poranek, zaczęliśmy szukać miejsca na nocleg. Rozłożyliśmy koce i maty, zjedliśmy kolacje, po czym gromkimi brawami przywitaliśmy Ojca Świętego. Czuwanie rozpoczęło się od spektaklu tanecznego, prezentującego drzewo życia, po czym dwoje młodych ludzi opowiedziało świadectwo swojego życia i nawrócenia. Papież Franciszek skierował do nas słowa, w których nawiązywał do wcześniejszych występów. Przypomniał nam o tym, że życie to nie los wygrany na loterii, ale zaproszenie przez Jezusa do historii miłości, dlatego musimy je szanować i w pełni świadomie je przeżywać. Za wzór do naśladowania przedstawiał Maryję, która bez wahania i z całą odpowiedzialnością zawierzyła się Bogu. Po homilii Ojca Świętego został wystawiony Najświętszy Sakrament i nastąpiła wielka cisza. Widok kilkutysięcznego tłumu głów wpatrzonych w malutką Hostię i pogrążonych w niemej modlitwie musiał być niesamowity. Po kilku minutach rozpoczęła się modlitwa dziękczynno-błagalna w formie rozważań czytanych przez wiernych, przeplatana śpiewem. Następnie papież Franciszek pobłogosławił nas wystawioną monstrancją i zawierzył młodych uczestników Matce Bożej przed oryginalną figurą Matki Boskiej Fatimskiej, która została sprowadzona do Panamy specjalnie na Świtowe Dni Młodzieży. Figura wyruszyła w procesji różańcowej dookoła placu… nawet nie pamiętam, na którym paciorku różańca zasnęłam.\nNastępnego dnia rano, zbudzili nas prowadzący uroczystości ŚDM, wykrzykując powitanie w kilku językach. Po otrzepaniu się z trawy, kurzu i pająków (tak, było ich tysiące), po szybkiej toalecie i śniadaniu z resztek, jakie zostały z poprzedniego dnia, przygotowaliśmy się do ostatniego już spotkanie z Ojcem Świętym – Mszy Świętej Posłania. Podczas kazania Papież Franciszek zwrócił naszą uwagę na teraźniejszość, przypominając, że młodość nie jest jakimś stanem przejściowym, który można spędzić nad snuciem planów na idealną przyszłość, ale rzeczywistością, w której powinniśmy zawierzyć się Bogu i zbudować braterską wspólnotę opartą na miłości. Podczas mszy panamskie słońce mocno paliło skórę, a woda powoli się kończyła, ale gdy nadszedł czas Komunii, nie było to ważne. Pamiętam, że trudno było mi skupić się na modlitwie w tak ogromnym tłumie ludzi, ale mimo to, przeżyć Eucharystię, której błogosławi Ojciec Święty jest bezcennym doświadczeniem.\nPo mszy wróciliśmy do domów. Nadszedł czas pożegnania z gospodarzami, które nie było łatwe. Wymieniliśmy się prezentami i zapewniliśmy o pamięci w modlitwie. Na lotnisku czekał już na nas samolot. Po 12 godzinach w powietrzu znów znalazłam się w Polsce – zimnej i szarej. Przez jakiś czas naprawdę miałam wrażenie, że jestem jedyną uśmiechniętą i pełną energii osobą wśród moich znajomych – czy to panamskie Słonce, czy Ojciec Franciszek tchnął we mnie tę radość?\nTekst i fot.: Kinga Polit


CD Projekt SA [CDPROJEKT] - Analiza techniczna i wskaźniki finansowe\nCD Projekt SA - Analiza techniczna i wskaźniki finansowe\nCDR 421,00 (-0,94%)\nWzrostowa sesja na GPW. CD Projekt wrócił powyżej 400 zł 2020-12-01 To była jedna z ciekawszych sesji na GPW w ostatnim czasie. Mocny KGHM i CD Projekt zapewnił wzrosty indeksowi WIG20. Fatalna postawa Ten Square Games stała się głównym powodem przeceny mWIG40.\nC/WK 37,42 W abonamencie W abonamencie W abonamencie W abonamencie\nC/ZO 140,42 W abonamencie W abonamencie W abonamencie W abonamencie\nC/P 59,35 W abonamencie W abonamencie W abonamencie W abonamencie\nC/Z 145,03 W abonamencie W abonamencie W abonamencie W abonamencie


Zbiórka na "tablicę smoleńską". Zawiśnie na dzwonnicy - Beskidy News\nTo jedna z najbardziej kontrowersyjnych ostatnio spraw w Żywcu.\nNa zabytkowej dzwonnicy w centrum Żywca, której administratorem jest Parafia NNMP w Żywcu, ma pojawić się tablica, upamiętniająca 80. rocznicę zbrodni katyńskiej i 10.rocznicę katastrofy smoleńskiej. Parafia zapewnia o zgodzie konserwatora zabytków, a żywczanie w internecie zastanawiają się nad zasadnością łączenia tych dwóch wydarzeń oraz Żywca z nimi. Jutro odbędzie się kwesta na rzecz zbiórki, a dwa tygodnie później jej poświęcenie. Poniżej pełna treść ogłoszenia parafialnego z ubiegłej niedzieli:\n"Za tydzień zorganizowana będzie zbiórka pieniężna na tablicę upamiętniająca 80-tą rocznicę zbrodni katyńskiej i 10-tą rocznicę tragedii smoleńskiej. Dziękujemy przedstawicielom komitetu tej akcji za inicjatywę a wszystkim ofiarodawcom za materialne wsparcie. Poświęcenie tablicy pamiątkowej, która będzie umieszczona na dzwonnicy, odbędzie się 15 marca po Mszy. św o 12:30. Pragniemy poinformować, że wszystkie prace związane z zamieszczeniem tablicy pamiątkowej na Dzwonnicy były na bieżąco konsultowane i uzgadniane ze stosownym organem Kurii Diecezjalnej, Delegaturą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz właścicielem budowli."


W 8 polskich miastach powstanie więcej stacji ładowania. URE wyznaczył operatorów - Rynek Infrastruktury: Porty, Stocznie, Lotnisko, Porty lotnicze, Autostrada, Obwodnica, Energetyka, Ciepłownictwo, Linie kolejowe, PKP PLK, Telekomunikacja, Operatorzy\n| Magdalena Romanowska ⚫ źródło: RI /URE ⚫ 01.04.2021 ⚫ ▶\nPrezes Urzędu Regulacji Energetyki wyznaczył firmy, które będą operatorami ogólnodostępnych stacji ładowania oraz dostawcami usług ładowania w 8 miastach: Płocku, Olsztynie, Gorzowie Wielkopolskim, Bydgoszczy, Gdyni, Poznaniu, Koszalinie i Lublinie. Kolejne 14 wniosków od gmin jest rozpatrywanych przez URE.\nFunkcję operatorów w 8 miastach pełnić będą firmy Enea, Energa Obrót i PGE Obrót. Wyznaczenie operatorów ogólnodostepnych stacji ładowania przez URE związane jest z ustawą o elektromobilności.\nZgodnie z jej zapisem, jeśli w danej gminie nie została osiągnięta minimalna, wskazana w ustawie, liczba punktów ładowania zainstalowanych w ogólnodostępnych stacjach ładowania, gmina ma obowiązek opracować plan budowy dodatkowych stacji.\nZbudować je ma operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego (OSD), a prezes Urzędu Regulacji Energetyki, decyzją administracyjną wyznacza dla tych stacji przedsiębiorstwo energetyczne, które będzie pełnić funkcję operatora ogólnodostępnej stacji ładowania oraz dostawcy usług ładowania. Obecnie większość takich stacji jest w trakcie planowania lub budowy.\nSkierowane do Płocka, Olsztyna, Gorzowa Wielkopolskiego, Bydgoszczy, Gdyni, Poznania, Koszalina i Lublina firmy to pierwszy operatorzy wyznaczeni przez prezesa URE do pełnienia tej funkcji. Jak podaje regulator, lista ta będzie sukcesywnie rozszerzana, w miarę składania wniosków przez władze gmin i miast.\nAktualnie rozpatrywanych jest jeszcze 14 wniosków o wyznaczenie takich operatorów. Do ich obowiązków należy między innymi: zarządzanie, bezpieczeństwo funkcjonowania, eksploatację, konserwację i remonty ogólnodostępnych stacji ładowania, spełnianie przez stacje ładowania wymagań technicznych, wyposażenie stacji w oprogramowanie pozwalające na podłączenie i ładowanie pojazdu elektrycznego.\nJak podkreśla Urząd Regulacji Energetyki, dostarczanie energii elektrycznej w stacji ładowania do zainstalowanych w niej punktów ładowania nie stanowi dystrybucji energii elektrycznej, a ładowanie w punkcie ładowania nie stanowi sprzedaży energii elektrycznej.\nPolityka Energetyczna Polski przyjęta. Nie ma w niej kolei\nPolskie elektryczne i wodorowe samochody dostawcze z 12 mln zł


Anna Szulc 27.09.2013 09:00\nKolekcja biżuterii inspirowana symbolami odwołującymi się do kulturowych archetypów z charakterystycznym dla projektów Kuczyńskiej minimalizmem i wysublimowaną prostotą.\n19 września w butiku Ani Kuczyńskiej przy ul. Mokotowskiej 61 odbyła się długo oczekiwana premiera wyjątkowej biżuterii, którą projektantka stworzyła dla YES. Wnętrza butiku Ani Kuczyńskiej stanowiły idealne tło dla zaprezentowanych bransoletek i kolczyków. Minimalistyczny wystrój podkreślał charakter kolekcji, która zachwyciła zaproszonych gości ciekawą formą i oryginalnym designem.\nfot. 449 zł Ania Kuczyńska for YES\nProsta w formie, a jednocześnie niezwykle wyrazista biżuteria zyskała wielu fanów jeszcze przed oficjalną premierą. Linia "Ania Kuczyńska for YES" składa się z geometrycznych bransolet w kształcie koła, kwadratu i trójkąta oraz kolczyków z zawieszkami w kształcie gwiazd, krzyży i serc. Zaokrąglone kanty nadały projektom lekkości, a dzięki kontrastującym akcentom kolorystycznym zyskały one na wyrazistości.\nKolekcja biżuterii jest dostępna na Yes.pl, w wybranych Salonach YES oraz w sklepie ANIA KUCZYŃSKA Mokotowska 61 od piątku 20 września. Ceny biżuterii: 449 zł - złota bransoletka; 259 zł - srebrna bransoletka; 235 zł - złote kolczyki; 195 zł - srebrne kolczyki.\nZobaczcie wszystkie modele z kolekcji i zdjęcia z premiery w GALERII!\nNajpopularniejsze botki w Okazje.info - wrzesień 2013\nTOMMY HILFIGER Botki DENIM Hudson 12B EN56815148 0 opinii\nCLARKS buty CURTAIN TAILS 20352839 0 opinii\nNike Sportswear DUNK SKY HI Botki na koturnie (NI111A04P-002) 0 opinii\nVagabond Botki DEE 3407 0 opinii\nGINO ROSSI DBF368 GDBF368252 1 opinia\nZobacz inne botki w


Fallout: New Vegas już w październiku - Pod Grzechoczącymi KośćmiPod Grzechoczącymi Kośćmi\nNajnowsze dziecko studia Obsydian Entertainment (ostatnio działającego pod banderą Bethesdy) na półkach sklepowych w Europie pojawi się 22 października. Będzie to swoisty powrót do korzeni, bowiem akcja gry znów toczyć się będzie na zachodnim wybrzeżu post-nuklearnej Ameryki.\nNasz bohater, samotny wędrowiec, trafi w środek konfliktu trzech frakcji: mieszkańców tytułowego New Vegas, bezlitosnych łowców niewolników z Caesar’s Legion, oraz znanego wszystkim fanom serii NCR – New California Republic.\nCzego możemy się spodziewać po samej grze? Tytuł korzysta z tego samego silnika co Fallout 3, powraca zatem widok z trzeciej osoby, system VATS i oczywiście nieodłączny element serii – PibBoy. W ramach nowości dostaniemy możliwość ulepszania posiadanej broni – np poprzez dodanie lunety, a także bardziej rozbudowany system walki wręcz. Całość zapowiada się bardzo obiecująco. Obsydian nie raz udowodnił, że potrafi zrobić dobrego RPG’a, a po ostatnim niezbyt udanym „Alpha Protocol” na pewno będą chcieli się zrehabilitować w oczach fanów. Co więcej, studio to wywodzi się z dawnego Black Isle, które Fallout’a stworzyło, więc dla części developerów prace nad „New Vegas” były niczym powrót do domu.\nJa czekam na premierę z niecierpliwością. Już teraz szykuję parę dobrych wysłużonych butów, zapas nuka coli oraz zawsze wiernego power-fista.\nTagi:aktualności, cRPG, Fallout


Wodociagow I Kanalizacji - NaszeMiasto.pl\nWięcej na temat: Ekran Wodny Kończy Milion Osób bydgoszcz express bydgoski fontanna bydgoszcz fontanna bydgoszcz filharmonia godziny kolorowa fontanna bydgoszcz ster na bydgoszcz\nRemontują fontannę przed Filharmonią Pomorską\nRuszył wreszcie odwlekany remont zrujnowanej fontanny przed Filharmonią Pomorską. Inwestycja Miejskich Wodociągów i Kanalizacji pociągnie za sobą koszt 2,5 mln złotych, ale sporą część tej sumy pokryją środki unijne.\nWięcej na temat: filharmonia pomorska fontanna bydgoszcz remonty bydgoszcz ebud\nTak będzie wyglądała fontanna przed filharmonią! [wizualizacje]\nFontanna przed Filharmonią Pomorską od dłuższego czasu nie wygląda dobrze. Spółka Miejskie Wodociągi i Kanalizacja sfinansuje jej remont.\nWięcej na temat: remont fontanny fontanna bydgoszcz\nFontanna przed filharmonią - przygotowania do remontu\nMiejskie Wodociągi i Kanalizacja w Bydgoszczy zajmie się remontem zrujnowanej fontanny, która znajduje się w dzielnicy muzycznej, przed Filharmonią Pomorską. Zgodnie z doniesieniami z początków jesieni, prace mają rozpocząć się wiosną.\nWięcej na temat: fontanna bydgoszcz inwestycje bydgoszcz\nFontanna przy filharmonii wreszcie do remontu\nWyłoniono wykonawcę, który zajmie się przebudową zniszczonej fontanny przed Filharmonią Pomorską. Remont będzie kosztował ponad 2,5 mln zł i ma zakończyć się już za kilka miesięcy.\nWięcej na temat: fontanna bydgoszcz fontanna filharmonia\nFontanna przed filharmonią w budowie [zdjęcia]\nSprzyjające warunki pogodowe pozwoliły w połowie stycznia na wylewanie niecki fontanny. Tak teren budowy przed Filharmonią Pomorską wygląda obecnie. Zakończenie prac jest przewidywane na kwiecień. Przebudową obiektu w dzielnicy muzycznej zajmują się Miejskie Wodociągi. Poza nową niecką, fontanna zyska nowe otoczenie w postaci małej architektury i nagłośnienia, które zostanie zamontowane w pobliżu fontanny.\nmuzeim wodociągów zdjęcia\nWodociągów i Kanalizacji Wod-Kan\nBudowy Kanalizacji Deszczowej\nawaria wodociągów bydgoszcz\nawaria wodociągów 13 czerwca 2018


Bluzki i tuniki damskie na ślub cywilny, bez kołnierzyka - Kolekcja wiosna 2020 - Sklep Super Express\nZakupy / Kobieta / Odzież damska / Bluzki i tuniki damskie / Bluzki i tuniki damskie na ślub cywilny, bez kołnierzyka\nEleganckie bluzki i tuniki pięknie wyglądają w zestawieniu z klasycznymi spodniami lub spódnicami, dzięki czemu w takim zestawie zawsze będziesz wyglądać szykownie. Taki strój będzie idealny do pracy, na spotkania, ale także w mniej formalnych okolicznościach, szczególnie jeśli wybierzesz bluzki i koszule w nietypowych kolorach albo ciekawych wzorach. Bluzki i tuniki damskie na ślub cywilny, bez kołnierzyka za 149.00 zł? U nas aż 0 w kategorii Bluzki i tuniki damskie już od 149.00 zł!\nDuża różnorodność kolekcji, bogata gama wzorów i kolorów, nadruki, naszywki i inne ozdobniki sprawiają, że oprócz klasycznych koszul i bluzek można znaleźć w tej kategorii całkiem oryginalne i nietypowe propozycje. Z ich pomocą bez trudu wyrazisz swoją osobowość i podkreślisz swoją urodę. Sprawdź jakie bluzki i tuniki damskie możesz znaleźć w aktualnej kolekcji. Zobacz Bluzki i tuniki damskie na ślub cywilny, bez kołnierzyka i odkryj najlepsze Bluzki i tuniki damskie już od 149.00 zł do Twoich stylizacji!\nKolekcja wiosna 2020 to Bluzki i tuniki damskie już od 149.00 zł do 149.00 zł od tak znanych marek, jak ! Zapomnij o przeglądaniu kilku stron i niewygodnym porównywaniu cen – u nas w jednym miejscu znajdziesz 0 ofert w dobrych cenach.\nBluzki i tuniki damskie na ślub cywilny, bez kołnierzyka - Kolekcja wiosna 2020


Finał strefy juniorów – Działdowianie zagraja na maksa\n18 marca 2011, 20:26\nW sobotę w Działdowie odbędzie się finałowy turniej strefy pomorsko-warmińsko-mazurskiej w koszykówce juniorów. Jedynym naszym reprezentantem będzie UKS Trójka Działdowo. Podopieczni trenera Pawła Szczurewskiego wygrali najpierw ligę wojewódzką, a potem w półfinale zajęli drugie miejsce premiowane awansem do czołowej czwórki. Teraz powalczą o kolejną promocję. Trzy najlepsze ekipy sobotniej imprezy wystąpią w Mistrzostwach Polski.\nAle po kolei. Działdowianie w cuglach wygrali rozgrywki w regionie, czego oczywiście można było oczekiwać, bowiem basket w tym mieście ma swoje znaczące miejsca od dawna, głównie dzięki trenerom-pasjonatom pracującym z młodzieżą.\nKońcowa kolejność w lidze wojewódzkiej była następująca:\n1 Trójka Działdowo\n2 Truso I Elbląg\n3 Olimp Kętrzyn\n4 Trójeczka Olsztyn\n5 Truso II Elbląg\n6 Kadra Wojewódzka Kadetów (rocznik 1996)\nTrzy najlepsze zespoły awansowały do półfinału strefy, gdzie spotkały się w dwóch grupach z rywalami z Pomorza. To jeden z najsilniejszych okręgów o dużym potencjale klubów i zawodników.\nKolejnośc w półfinałach:\n1 GTK Gdynia\n2 Trójka Działdowo\n1 Trefl Sopot\n2 Basket Kwidzyn\n3 Truso I Elbląg\nPo dwie najlepsze ekipy awansowały do sobotniego finału w Działdowie, który odbędzie się w systemie pucharowym. W parach zmierzą się: Trójka Działdowo z Treflem Sopot, a GTK Gdynia z Basketem Kwidzyn. Zwycięzcy zagrają o pierwsze miejsce, pokonani o trzecie. Chodzą słuchy, że do Mistrzostw Polski mogą być dopuszczone cztery zespoły z tej strefy ze względu na dużą liczbę zawodników uczących się w Szkole Mistrzostwa Sportowego, ale jest to na razie informacja nie potwierdzona.\nWracając do działdowian na pewno nie są faworytami tego turnieju. Mankamentem jest zbyt wąska grupa wartościowych zawodników, stąd kłopoty w końcówkach spotkań. Tak było tydzień temu w półfinałach, kiedy Trójka prowadziła dość długo z GTK, ale w końcówce podopiecznym trenera Szczurewskiego zabrakło sił. W każdym razie zespól zapowiada ambitną walkę i zamierza stoczyć twardy bój z każdym przeciwnikiem. Już w pierwszym spotkaniu działdowianie zagrają przeciw Treflowi, gdzie od pewnego czasu występuje wychowanek Trójki Filip Małgorzaciak. To bardzo zdolny snajper, który w Sopocie ma dużą szansę wypłynięcia na szersze wody, stąd zgoda trenera na przeprowadzkę do Trójmiasta.\nOto skład Trójki Działdowo ( w nawiasie podajemy liczbe punktów zdobytych w półfinałowych spotkaniach z Olimpem Kętrzyn i GTK Gdynia)\nPatryk Krykant (28,16)\nMarcin Nowacki (24,13)\nPiotr Wadecki (22,19)\nPatryk Pec (18,15)\nKamil Milewski (15,7)\nMarek Dziosek (2,3)\nPatryk Jankowski (0,2)\nMateusz Leoniak (0,0)\nSebastian Brzozowski (0,0)\nW półfinałach: Trójka Działdowo pokonała Olimp Kętrzyn 111:56 i przegrała z GTK Gdynia 75:112.\nGodz. 10: Trójka Działdowo – Trefl Sopot\nGodz. 12 GTK Gdynia – Basket Kwidzyn\nGodz. 15: mecz o 3 miejsce\nGodz. 17 mecz o 1 miejsce.\nTurniej odbędzie się w Sali Gimnazjum nr 2 (ul Sportowa) w Działdowie


Centra wspinaczkowe powoli wracają do życia | wspinanie.pl\nŚciany wspinaczkowe | Brunka\nOd 18 maja możemy wreszcie zafundować sobie trening poza domem. Część centrów wspinaczkowych zaprasza już swoich bywalców, część planuje w niedługim czasie otwarcie. Wszystkie obiekty starają się zapewnić bezpieczeństwo odwiedzającym i dostosować do zaleceń zdrowotnych.\nCentrum Wspinaczkowe Tarnogaj gotowe na przyjęcie wspinaczy (fot. FB CW Tarnogaj)\nTo „nowe otarcie” po tym, jak w marcu br. w wyniku pandemii koronawirusa obiekty wspinaczkowe przestały funkcjonować. Otwarcie nie oznacza powrotu do sytuacji sprzed pandemii. Jasne jest, że przynajmniej na razie obowiązywać będą ściśle określone wytyczne, w tym przede wszystkim limit osób mogących przebywać jednocześnie na ścianie, wprowadzenie w związku z tym rezerwacji online lub telefonicznej, zapisy na określoną godzinę, zamknięcie wybranych stref (np. szatnie, wypożyczalnie sprzętu), niektóre ściany zdecydowały się też na skrócone godziny otwarcia etc.\nNowy wystrój – krakowski CUBE baldy & kawa (fot. FB Cube)\nPrzykładowe centra wspinaczkowe, które zostały otwarte lub planują otwarcie w najbliższym czasie\nOstatnie miesiące spowodowały, że centra wspinaczkowe znalazły się w trudnej sytuacji. Niektórym, niestety, nie udało się przetrwać kryzysu – swoją działalność zakończyła między innymi U Rock w Toruniu. Inni mogą mówić o dużym szczęściu – centrum Primaroca z Bielska-Białej [patrz: Primaroca w potrzebie] zdecydowało się zrobić zbiórkę funduszy na portalu zrzutka.pl, i udało się. Na stronie pojawił się taki oto komunikat:\nUWAGA, PRAWDZIWA SENSACJA :)\nPRIMAROCA WRACA DO ŻYCIA OD 20 MAJA!!!\nZapraszamy Was serdecznie, natomiast, jak pewnie się domyślacie, na nowych zasadach. Mają one oczywiście na celu zapewnienie nam bezpiecznych i higienicznych warunków do pracy, a Wam do uprawiania ukochanego sportu.\nMieszkańcy Bielska-Białej mogą udać się także do Centrum Wspinaczkowego Go Climb.\nW Nowym Sączu czynne jest Centrum Wspinaczkowe Boulder-Zone.\nW Toruniu nie działa już U Rock, ale za to na najbliższą sobotę 30 maja otwarcie szykuje Centrum Wspinaczkowe Gato:\nJuż w najbliższą sobotę będziemy mogli powspinać się na ścianie, na której wspinała się Funny Gibert i Margo Hayes podczas Akademickich Mistrzostw Świata 2018. Wejścia na ściankę będą odbywać się w 2-godzinnych cyklach po wcześniejszym zapisaniu się przez stronę competit. Ściana będzie podzielona na 2 strefy, zewnętrzną – 14 miejsc oraz wewnętrzną – 12 miejsc. Karnety będzie można nabyć w recepcji.\nTakże od 18 maja otwarte jest Centrum Wspinaczkowe Makak w Warszawie. Na stronie czytamy:\nNa Makaku mogą przebywać jednocześnie maksymalnie 32 osoby oraz 3 instruktorów (z wyłączeniem obsługi ściany). Żeby zrealizować ten wymóg, wprowadzamy system rezerwacji treningów online w dwugodzinnych blokach. Pomiędzy treningami zachowujemy 15 minut przerwy technicznej na dezynfekcję i wietrzenie obiektu oraz by ograniczyć kontakt między kolejnymi grupami. Wejście i wyjście kolejnych grup będzie odbywało się odrębnymi ciągami komunikacyjnymi.\nW stolicy funkcjonują już także między innymi Volt, Camp4, OnSight Centrum Wspinaczkowe, lada dzień ruszy OBIEKTO.\nWe Wrocławiu gotowe na przyjęcie wspinaczy są ZERWA, Centrum Wspinaczkowe Tarnogaj i boulderownia GROTO:\nW Krakowie możecie już wpaść do Centrali Ruchu Avatar i na Fortecę. Od 25 maja w godzinach popołudniowych można zarezerwować sobie trening na krakowskiej ścianie Bronx. Także w Krakowie swoje podwoje otworzył Cube, przy okazji proponując dla swoich bywalców zabawę Cube project:\nDni do otwarcia odlicza Centrum wspinaczkowe Kotłownia w Lublinie:\nJeszcze nie wiemy czy spotkamy się już 1 czerwca, ale postaramy się abyście długo nie czekali na niespodzianki, które dla Wam mamy 🎁 Niedługo kolejne wieści z placu boju❗ Bądźcie z nami 🥰\nOtwarcie w nowej lokalizacji szykuje BLOKatowice (ul. Karoliny 18).\nSzczegóły, w tym regulamin funkcjonowania ścian, zasady rejestracji, godziny otwarcia etc., znajdziecie na profilach poszczególnych centrów wspinaczkowych.\nMożna wybrać się na ścianę, ale pewnie niektórzy pozostaną wierni swoim domowym ładowniom :)\n#zróbtosam: przegląd domowych ścian wspinaczkowych (cz. 1)\n#zróbtosam: przegląd domowych ścian wspinaczkowych (cz. 2)\nPochylnia połączona z garderobą i łóżkiem? Da się zrobić!\nAVATAR Centrala RuchuBLO KatowiceBronxBulderownia GrotoCamp4Centrum Wspinaczkowe GatoCentrum Wspinaczkowe TarnogajCube Baldy & KawaFortecakoronawirusKotłowniaOnSight Centrum WspinaczkowePrimarocaVoltZerwa


Katedra ormiańska we Lwowie - Szkolnictwo.pl\tuczę się z serwisem www.cousowy.pl\nNa mapach: 49°50'36″N 24°01'51″E / 49.84333, 24.03083\nZbudowano 1356 – 1363 ;\n1570 – 1571 (wieża)\nData poświęcenia 1363 ;\nWyznanie Apostolski Kościół Ormiański (1363–1630);\nKościół katolicki obrządku ormiańskiego (1630–1945);\nApostolski Kościół Ormiański (od 2001)\nBudulec cios kamienny\nObecnie katedra Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego\nKatedra ormiańska pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny we Lwowie ( ukr. Вірменський кафедральний собор Успіння Пресвятої Богородиці ) - jeden z najstarszych i najcenniejszych zabytkowych kościołów Lwowa , do 1945 katedra katolicka obrządku ormiańskiego pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.\n1.1 1356 - 1630\n1.2 1630 - 1945\n1.2.1 XX-wieczna modernizacja\n1.4 Katedra w XXI w.\n2.1 Część najstarsza\n2.3 Część najnowsza\n3.1 Malowidła Jana Henryka Rosena\n3.1.1 "Pogrzeb św. Odilona"\n3.1.2 Pozostałe malowidła nawy głównej\n3.1.3 "Ustanowienie Przenajświętszego Sakramentu"\n3.2 Mozaika Mehoffera\n5.1 Dziedziniec południowy\n5.2 Dziedziniec wschodni (Zaułek Ormiański)\n5.3 Dziedziniec północny\n5.3.1 Klasztor benedyktynek ormiańskich\n1356 - 1630\nW historii Lwowa ważną rolę odgrywała kolonia ormiańska. Pierwsi Ormianie osiedli we Lwowie jeszcze przed lokacją miasta. Lwów pośredniczył w międzynarodowym handlu zwanym lewantyńskim . Na jego obszarze działali kupcy greccy, żydowscy, włoscy i ormiańscy. Kolonie tych ostatnich były rozsiane w wielu miastach, poza Lwowem m. in. w Zamościu, Tarnopolu i Kamieńcu Podolskim.\nWe Lwowie Ormianie mieszkali początkowo w obrębie przyznanej im ulicy, w północnej części miasta lokacyjnego. Później, w miarę wzrostu zamożności i polonizacji wychodzili poza swój pierwotny teren zamieszkania.\nWe Lwowie powstało kilka kościołów ormiańskich, m. in. św. Anny, św. Jakuba z Nisibis i św. Krzyża. Dwa pierwsze zostały zburzone w XIX w., trzeci przejęli teatyni a od nich księża misjonarze.\nPierwsza świątynia na miejscu obecnej katedry była drewniana i powstała, według tradycji, jeszcze w XII w. Pierwsze wzmianki o rozpoczęciu budowy drewnianej świątyni pochodzą z 1183). Istniała ona na pewno w II poł. XIII w. W 1353 spłonęła w wyniku najazdu Litwinów.\nW latach 1356–1363 włoski budowniczy Dorchi, zwany z niemiecka Doringiem, zbudował niewielką świątynię. Jej fundatorami byli Ormianie spoza Lwowa: Jakub syn Szachinszacha, obywatel Kaffy i Panos (lub Panas), syn Abrahama z Gazaratu. Architekt Dorchi również pochodził z genueńskich kolonii na Krymie i był dobrze obeznany z architekturą włoską i ormiańską, jak również z tradycją architektury bizantyjskiej. Czas budowy i imiona fundatorów murowanej cerkwi p.w. Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny podaje dokument erekcyjny wystawiony 30 sierpnia 1363.\nPowstała budowla nawiązywała stylem do architektury kolonii ormiańskich na Krymie. Widoczne też były wpływy grecko-bizantyjskie. Jako materiału budowlanego użyto kamienia ciosanego, spajanego wapnem. Do elementów przejętych z rodzimej architektury należały: apsyda boczna, wnęki w ścianach bocznych o charakterystycznym, klinowatym kształcie i system dekoracyjnych, ślepych arkad, stanowiących element zdobniczy zewnętrznych ścian budowli sakralnych Armenii. Katedrę zbudowano na planie krzyża równoramiennego . Była to świątynia w typie bazyliki , trzynawowa z transeptem , o wymiarach 15 x 12,5 m. Nawa środkowa miała 5 m szerokości, nawy boczne po 1,7 m. Grubość murów wynosiła 1,4 m. Na zamknięciu każdej z naw były apsydy. Na skrzyżowaniu nawy głównej z transeptem wzniesiono kopułę wspartą na dwunastobocznym bębnie . Ściany oblicowano ciosem a dach pokryto płytami kamiennymi. Od frontu zbudowano niewielki przedsionek , tzw. dżamadun. Wysmukłość sylwetki katedry uległa w ciągu kilkuset lat zatarciu po podniesieniu się poziomu otaczających ją ulic. Ornamentyka budowli zachowała motyw winnej latorośli, tak powszechny w armeńskim budownictwie; zdradza też wpływy seldżuckie i perskie. Wnętrze było bogato polichromowane . Część malowideł przetrwała do XX w.\nKatedra po wybudowaniu stała się ośrodkiem biskupstwa ormiańskiego. Pierwszym biskupem został Grzegorz, mianowany na to stanowisko przez katolikosa Mesroba I w 1364 i zatwierdzony przez Kazimierza Wielkiego w 1367.\nOk. 1437 wokół naw bocznych wybudowano krużganki arkadowe, usytuowane symetrycznie od północnej i południowej strony świątyni, zbiegające się z narteksem (dżamadunem). Pod posadzką krużganków, jak i w podziemiach katedry, chowano zasłużonych przedstawicieli gminy - duchownych i świeckich.\nPierwotna wieża katedralna spłonęła podczas pożaru Lwowa w 1527. Nowa postanowił wybudować Andrzej z Kaffy. Wynajął on w tym celu architekta Piotra Krassowskiego, który w latach 1570-1571 wzniósł trzykondygnacyjną wieżę-dzwonnicę. Pod koniec XVI w. Piotr Barbon wybudował zakrystię .\n1630 - 1945\nW 1630 biskup ormiański Lwowa, Mikołaj Torosowicz zawarł unię z Rzymem. W tym samym roku W tym samym roku postanowił on znacznie rozbudować świątynię według projektu lwowskiego architekta Wojciecha (Alberta) Kielara. Do starego XIV-wiecznego kościoła dobudowana została od strony zachodniej niska, długa na 11 m nawa. Wraz z rozbudową abp Torosowicz odpowiednio wyposażył katedrę, dostosowując ją do nowego obrządku liturgicznego. Powstała barokowa ambona, nowy tron biskupi, drewniane, bogato zdobione ławy i ołtarze.\nW roku 1690 założono żeński klasztor podlegający regule św. Benedykta z zachowaniem obrządku ormiańskiego. Klasztorne zabudowania zamknęły północny dziedziniec od ulicy Ormiańskiej Niższej. W końcu XVII w. arcybiskup Wartan Hunanian wzniósł na wschodnim dziedzińcu nowy dom na rezydencję dla siebie i następców. Rezydencja została przybudowana do wieży-dzwonnicy i budynku ormiańskiego sądu "hucu", zamykając w ten sposób wschodni dziedziniec i tworząc między katedrą, dzwonnicą i pałacem dość obszerny plac.\nW 1723-1731 przeprowadzono gruntowny remont świątyni (wymuszony ogromnym pożarem, który wybuchł 16 sierpnia 1712); podwyższono wówczas sklepienia nawy głównej i zbudowano przedsionek o trzech kopułkach. Prace budowlane sfinansował dyrektor sądów ormiańskich we Lwowie Krzysztof Augustynowicz, brat arcybiskupa Jana Tobiasza Augustynowicza . Wnętrze świątyni otrzymało wówczas bogate, barokowe wyposażenie, na które składało się jedenaście ołtarzy, ambona, tronu biskupi, ławy i konfesjonały. Fundator zlecił też ustawienie na dziedzińcu przykatedralnym kolumny z figurą św. Krzysztofa , dłuta nadwornego artysty książąt Wiśniowieckich, Christiana Seynera. Dziedziniec ten stał się w przeciągu wieków miejscem pochówku kolejnych arcybiskupów ormiańskich.\nW 1755 powstała nowa polichromia wnętrz świątyni wykonana w stylu późnobarokowym.\nW 1778 biskup-koadiutor archidiecezji lwowskiej obrządku ormiańskiego i późniejszy arcybiskup Jakub Walerian Tumanowicz zlecił wybudowanie nowych stalli kapłańskich.\nW 1862 roku arcybiskup Grzegorz Michał Szymonowicz w porozumieniu z kapitułą postanowił na nowo odmalować i ozdobić nowoczesnymi malowidłami wnętrze świątyni. Polichromię wykonał dekorator teatralny, Jan Düll.\nW XIX w. odrestaurowano hełm wieży.\nGdy w 1901 zmarł arcybiskup Izaak Isakowicz, jego następcą został kanonik katedralny, Józef Teofil Teodorowicz . Postanowił on dokonać gruntownej rekonstrukcji, przebudowy i odnowienia świątyni. W 1905 teoretyk sztuki Jan Antoniewicz-Bołoz sporządził projekt wzmocnienia murów i ozdobienia z zewnątrz trzech absyd wschodnich. Projekt ten został zrealizowany w latach 1905-1906.\nNajważniejszym zadaniem była rozbudowa świątyni w stronę ul. Krakowskiej i dobudowa nowej części zachodniej. Sporządzenie projektu rozbudowy arcybiskup powierzył krakowskiemu architektowi, Franciszkowi Mączyńskiemu .\nW 1908 rozpoczęto rozbudowę katedry i przebudowę jej wnętrza; zmieniono też część wewnętrznego wystroju. W ciągu dwóch lat dobudowano nową, sięgającą ul. Krakowskiej część świątyni. Na kompleks ten składało się pomieszczenie oparte na planie kwadratu, przekryte kopułą wspartą na trompach, zwieńczoną latarnią zakończoną szklanym daszkiem ozdobionym witrażem według projektu Karola Maszkowskiego. W czaszy kopuły umieszczono malowidła ścienne, wykonane według projektu Maszkowskiego, stylizowane na starochrześcijańskie mozaiki przedstawiające Chrystusa w otoczeniu aniołów i baranków. Chór organowy ozdobiono ażurową balustradą podpartą sześcioma kroksztynami . Do tego pomieszczenia dobudowano w kierunku ul. Krakowskiej przedsionek, którego górna, zamknięta galeria stanowiła przedłużenie chóru organowego. Wewnątrz najstarszej części katedry zbito stare tynki a odkryte średniowieczne malowidła poddano konserwacji. W latach 1912-1913 kopułę i pendentywy XIV-wiecznej części katedry ozdobiła mozaikowa kompozycja "Trójca Święta" i cztery postacie "Personifikacji Cnót", wykonane przez firmę Gianese z Murano koło Wenecji według projektu Józefa Mehoffera . Mozaikę ufundowaną przez Aleksandra Krzemunowicza, sprowadzono do Lwowa na krótko przed wybuchem pierwszej wojny światowej .\nMiał to być pierwszym etap realizacji tego projektu Mehoffera, jednak I wojna światowa, upadek Austro-Węgier, powojenny kryzys ekonomiczny i stały brak pieniędzy uniemożliwiły jego dalszą realizację.\nW 1912 roku w nawie głównej katedry zainstalowano drewniany plafon wykonany według projektu Franciszka Mączyńskiego. Jego konstrukcja składała się z szeregu sześciokątnych, dużych, masywnych kasetonów o potężnych ramach. Kasetony ozdobiono złoconymi i fantazyjnie wygiętymi elementami, przypominającymi mauretańskie arabeski, ze zwisającymi ku dołowi złoconymi stalaktytami.\nW 1923 wznowiono prace nad przebudową katedry. Na polecenie arcybiskupa projekt przebudowy dawnego skarbca na nową kaplicę p.w. Przenajświętszego Sakramentu opracował architekt Witold Rawski.\nZadanie wykonania nowej dekoracji malarskiej otrzymał młody, nikomu nie znany we Lwowie malarz z Warszawy, Jan Henryk Rosen . W latach 1925-1927 realizując swoje pomysły i wskazówki arcybiskupa, Rosen stworzył w nawie głównej unikatowe malowidła składające się z monumentalnych kompozycji. Wykonanie tych malowideł było szczególnie trudne z uwagi na asymetryczny układ okien i pilastrów, a także z powodu słabego oświetleniem katedry.\nW latach 1927-1929 katedra otrzymała nowe wyposażenie: ołtarz główny, tron biskupi i ambonę. Elementy te zostały wykonane na początku XX w. dla nieistniejącego dziś soboru św. Aleksandra Newskiego w Warszawie , zbudowanego w latach 1894-1914 i rozebranego w latach 1924-1926 na polecenie władz odrodzonej Polski. Po rozbiórce elementy wyposażenia soboru trafiły do innych świątyń i muzeów. Wspomniane: ołtarz główny, tron biskupi i ambona trafiły do katedry ormiańskiej jako dar Ministerstwa Robót Publicznych. Projekt ich adaptacji do wnętrza katedry wykonał inżynier-architekt, profesor Politechniki Lwowskiej Witold Minkiewicz ; on też zaprojektował nową aranżację wnętrza i zbudował balustradę wokół ołtarza.\nUsunięto jednocześnie dawne, barokowe wyposażenie katedry z wieloma drewnianymi ołtarzami, które przeniesiono do innych kościołów, m.in. do kościoła w Przedrzymiechach koło Żółkwi i do kościoła poreformackiego w Rzeszowie .\nW latach 1928-1929 Jan Henryk Rosen w prezbiterium kontynuował pracę nad wystrojem malarskim świątyni ormiańskiej. Uwzględniając wymagania kultu, warunki architektoniczne i oświetlenie wykonał on na ścianie centralnej absydy fresk "Ustanowienie Przenajświętszego Sakramentu", będący tłem głównego ołtarza, a zarazem najważniejszym akcentem całej dekoracji Katedry.\nRekonstrukcja i ozdabianie wnętrz katedry zakończyła się w zasadzie w latach 30. XX w. W rezultacie długoletniej pracy świątynia otrzymała jednolity wystrój, łączący fragmenty staroormiańskiej architektury, ornamentyki i malarstwa z nowoczesną stylistyką. Brak funduszy nie pozwolił na realizację wszystkich planów abpa Józefa Teodorowicza. Zmarł on 4 grudnia 1938. Jego śmierć arcybiskupa Teodorowicza oznaczała koniec pewnej epoki w dziejach kościoła ormiańskiego we Lwowie.\nArcybiskupstwo ormiańskie było do 1945 jednym z trzech katolickich arcybiskupstw z siedzibą we Lwowie.\nPo drugiej wojnie światowej władze ZSRR zlikwidowały struktury kościoła ormiańskokatolickiego. 26 listopada 1945 aresztowano administratora archidiecezji, wikariusza kapitulnego, ks. infułata Dionizego Kajetanowicza i trzech innych księży. Niemal wszyscy Ormianie wyjechali do Polski, a w 1946 katedrę zamknięto i przekazano jako magazyn Lwowskiej Galerii Obrazów, a później Ukraińskiemu Muzeum Narodowemu. Funkcję tą katedra pełniła do roku 2000.\nPowstanie niepodległej Ukrainy zmieniło sytuację Ormian i ich katedry.\nW październiku 1991 Katolikos Wszystkich Ormian Wazgen I wysłał do Lwowa archimandrytę (wardapeta) Nathana Oganesiana i mianował go zwierzchnikiem Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego na Ukrainie. Jednocześnie starania o zwrot katedry podjęła grupa wiernych Kościoła katolickiego obrządku ormiańskiego .\n10 stycznia 1997 we Lwowie została oficjalnie ustawiona diecezja Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego na Ukrainie obejmująca Ormian przybyłych na Ukrainę po drugiej wojnie światowej. 15 maja tego samego roku katolikos Karekin I Sarkisjan wyświęcił Nathana Oganesiana na biskupa.\nKatedra w XXI w.\nKatedra ormiańska wśród staromiejskiej zabudowy Lwowa (na dalszym planie).\nW grudniu 2000 władze przekazały diecezji Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego starą część katedry. 5 stycznia 2001 w wigilię Bożego Narodzenia odbyła się w odzyskanej części świątyni pierwsza od pięćdziesięciu lat msza święta w języku ormiańskim i obrządku wschodnim.\nW 2001 Ormianie świętowali 1700-lecie przyjęcia chrześcijaństwa. Z tej okazji 25 czerwca katedrę ormiańską we Lwowie odwiedzili papież Jan Paweł II i zwierzchnik kościoła ormiańskokatolickiego patriarcha Nerses Bedros XIX z Bejrutu .\nRównocześnie trwały dalsze pertraktacje w sprawie przekazania wiernym całej świątyni. W grudniu 2002 przekazano nawę główną, na wiosnę 2003 - chór i wejście główne od ul. Krakowskiej. Cała świątynia została tym samym odzyskana.\nW 2003 katedrę odwiedził zwierzchnik Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego Karekin II Nersisjan . 18 maja tegoż roku w towarzystwie trzech biskupów kościoła ormiańskiego i licznych dostojnych gości z różnych krajów świata dokonał on ponownego poświęcenia świątyni i odprawił uroczystą mszę świętą. Wśród przybyłych gości byli m. in.: przewodniczący parlamentu ormiańskiego Armen Chaczatrian, prezes Związku Ormian Ukrainy Nver Mchitarian, słynny francuski piosenkarz pochodzenia ormiańskiego Charles Aznavour z synem, aktor Armen Dżigarchanian, ambasador Armenii na Ukrainie Gracz Silvanian. Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego reprezentował biskup Augustyn , natomiast kościół katolicki obrządku bizantyjsko-ukraińskiego – kanclerz archieparchii lwowskiej Mychaił Dymyd i dziekan Jarosław Czuchnyj. Rząd Ukrainy reprezentował kierownik urzędu d/s wyznań Wiktor Bondarenko. W uroczystościach konsekracyjnych wziął też udział były prezydent Ukrainy Leonid Krawczuk . Nie zaproszono jednak przestawicieli polskich Ormian - dawnych gospodarzy katedry.\nW kolejnych latach katedra została objęta projektem rewaloryzacyjnym, realizowanym w ramach Programu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Dziedzictwo Kulturowe”, finansowanym ze środków ministerialnych, które pochodzą bezpośrednio z budżetu Państwa Polskiego .\nPrace renowacyjne we wnętrzu katedry.\nW 2009 prowadzone były prace renowacyjne w katedrze. Ważnym ich etapem było odnawianie dzwonnicy. Na kopule wymieniono blachę miedzianą. Kolorystyka elewacji opracowana została według badań istniejących tynków z wykorzystaniem dawnych technologii. Prace renowacyjne wykonała firma Stella według projektu architektów Zenona Łagusza i Aleksandry Kułyńskiej.\nRenowacji poddano też mur od ulicy Ormiańskiej i bramę wejściową, przez którą, po zakończeniu robót na dziedzińcu, prowadzić będzie główne wejście. Prace prowadzone były pod ścisłym nadzorem konserwatorskim.\nWe wnętrzach w 2009 kontynuowane były prace interwencyjne przy malowidłach Jana Henryka Rosena na ścianie południowej.\nDokonano też renowacji najstarszych polichromii na okiennych skosach w ołtarzowej części katedry. Prace, finansowane w całości przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Polski, wykonał zespół polsko-ukraiński.\nPrace renowacyjne w katedrze kontynuowano w 2010 roku.\nZespól budowli, w skład którego wchodzi katedra jest położony w obrębie ulic: Ormiańskiej, Krakowskiej i Łesi Ukrainki (przed 1945 – Skarbkowskiej).\nNajstarsza część katedry z krużgankiem.\nCzęść najstarsza, średniowieczna (XIV w.) została zbudowana w stylu wschodnioormiańskim, i rozciąga się od apsydy do ambony. Z zewnątrz ma okładzinę z kamienia ciosowego. Cztery pokryte wschodnim ornamentem filary dzielą ja na trzy nawy, transept i prezbiterium zamknięte półkolistą apsydą . Z boków prezbiterium znajdują się dwie kaplice również zamknięte apsydami. Apsydy z zewnątrz pokryte są arkadami wspartymi na cienkich kolumnach. W 1908 gzyms i obramienia okien udekorowane zostały ornamentem.\nNa dachu wznosi się kopuła wypełniona glinianymi naczyniami i wsparta na wysokim dwunastobocznym bębnie .\nDo ściany południowej przylega czteroarkadowy krużganek, w którym znajduje się pierwotny portal wejściowy (dziś zamurowany od wewnątrz).\nPodobny krużganek istniał po stronie północnej, ale został zamurowany. Dziś na jego miejscu znajdują się dwie zakrystie. Z zakrystii pierwszej do nawy prowadzi wejscie ujęte w bogato ornamentowany portal, zbudowany w 1671.\nCzęść środkowa (zachodnia część nawy głównej) powstała w 1630 w wyniku rozbudowy katedry. Została zbudowana w stylu renesansowym. Po XX-wiecznej modernizacji pokrywa ją drewniany, kasetonowy strop , pokryty ornamentem roślinnym.\nDo obu najstarszych części katedry na początku XX w. dobudowano wyższą hale na rzucie prostokąta tzw. gawit. Od północy przylega do niej kaplica Przenajświętszego Sakramentu, przebudowana w 1924 z dawnego skarbca oraz kruchta, stanowiąca wejscie z dziedzińca północnego. W 1908 od strony zachodniej dobudowano do gawitu kaplicę kopułową z małą kopułą pokrytą dekoracją mozaikową o motywach orientalnych. W kaplicy zbudowano chór muzyczny z kamienną balustradą, wsparty na konsolach. Do kaplicy z kolei dobudowano kruchtę, z którą łączy się wejscie główne od ul. Krakowskiej. Nieukończona brama wejściowa i elewacja kruchty od strony ul. Krakowskiej zostały udekorowane ornamentem z rzędów wystających cegieł.\nCharakterystycznym elementem architektury wnętrza katedry są arkady o łukach ostrych, perskich i w ośli grzbiet, płaskorzeźbione kamienne ornamenty oraz liczne (ok. 100), ormiańskie krzyżyki wotywne , tzw. chaczkary , z ktorych najstarsze pochodzą z przełomu XIX/XV w.\nMalowidła Jana Henryka Rosena\nW najstarszej części katedry zachowały się fragmenty fresków z XV i XVI w. Reszta ścian ww wschodniej i środkowej części świątyni pokryta jest malowidłami ściennymi Jana Henryka Rosena z lat 1928-1929 z ornamentyką o motywach ormiańskich.\nKompozycja malowideł podzielona jest na trzy części.\nDolny poziom to monumentalne, wielofigurowe malowidła ujęte w dekoracyjne ramy. Pierwsza kompozycja pod południowym oknem przedstawia "Ścięcie św. Jana Chrzciciela". Przedstawiony on został w towarzystwie pięciu aniołów. Po prawej stronie widnieje postać św. Elżbiety – jego matki w otoczeniu uczniów, przyglądającej się egzekucji syna. Po lewej stronie widnieje postać Heroda. Pod drugim oknem, od południowej strony katedry, znajduje się "Zwiastowanie Najświętszej Marii Panny" ukazane na tle starożytnej architektury Jerozolimy. W głębi malowidła znalazły się scena Adoracji Dzieciątka Jezus i droga na Golgotę.\nZ wyżej opisanymi malowidłami harmonizowały witraże (zniszczone podczas II wojny światowej).\nNa poziomie pierwszego okna i nad nim Rosen namalował trzy grupy aniołów. Na poziomie drugiego - figury proroków Ezechiela i Jeremiasza po lewej stronie oraz Sybilli po prawej. Nad oknem przedstawiona została wizja proroka Eliasza - obłok symbolizujący Najświętszą Maryję Pannę. Nad trzecim oknem znajduje się malowidło "Ofiara Abrahama".\nNa północnej ścianie nawy, naprzeciw malowidła "Ścięcie św. Jana Chrzciciela", znajduje się wejście do kaplicy Najświętszego Sakramentu. Nad wejściem ustawiono we framudze rzeźbioną w drzewie i posrebrzaną figurę Chrystusa Dobrego Pasterza ("Pastor bonus") będącą dziełem siostry Jana Henryka - Zofii Rosenówny. Nad framugą znajdują się malowidła przedstawiające monumentalne postacie świętych: Błażeja, biskupa ormiańskiego w Sebaste i św. Dyonizego, biskupa ateńskiego, św. Męczennika Pantaleona, św. Achatesa i św. Cyriaka. Po lewej stronie framugi widnieją postacie świętych męczennic: Małgorzaty i Barbary, po prawej - św. Eustachego, św. Wita, św. Erazma. Stylistyką postacie te nawiązują starochrześcijańskich mozaik.\n"Pogrzeb św. Odilona"\nPogrzeb św. Odilona.\nNa tej samej ścianie pod oknem (naprzeciw "Zwiastowania") znajduje się wielka, niezwykła kompozycja "Pogrzeb św. Odilona " (962–1049), piątego opata benedyktyńskiego opactwa w Cluny, który ustanowił święto Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny; dlatego na pogrzebie patrona dusz zmarłych w orszaku pogrzebowym wzięły udział duchy zmarłych, niezwykle pomysłowo przedstawionych. Scenę konduktu pogrzebowego tworzą postacie naturalnej wielkości. Na marach spoczywa ciało zmarłego, ubranego w bogato zdobiony ornat i mitrę, z pierścieniem na prawej dłoni. Artysta ukazał orszak z boku: mary niesione przez trzech zakonników. Pierwszy z nich ma opuszczoną głowę, przymknięte oczy. Drugi ma głowę lekko obróconą w prawo i bez zdziwienia patrzy na zjawy trzymające zapalone gromnice. Twarz trzeciego zakonnika, jak i u duchów, jest zasłonięta kapturem. Mnich ten ciałem jeszcze realny i ziemski, w myślach jakby już przebywa w królestwie zmarłych. Zza ich szat wystają nieco ciemniejsze habity pozostałych trzech mnichów, podtrzymujących mary z drugiej strony. Spośród trójki podążającej w kondukcie od strony patrzącego, widoczne są twarze tylko dwóch zakonników. Na czele pochodu kroczy opat w stroju pontyfikalnym, wsparty na pastorale. Z tyłu kondukt zamykają dwaj ministranci. Kompozycja utrzymana jest w tonacji ciemnofioletowej. Pochód przy gwiazdach w asyście duchów wywiera ogromne wrażenie.\nIkonograficzne przedstawienie pogrzebu św. Odilona jest tematem niezwykle rzadkim. Sposób ich namalowania jest zapewne autorstwa Rosena, ale sam ich wygląd i kontekst, w jakim są umieszczone – to cytat z późnośredniowiecznej sztuki burgundzkiej. Pogrzeb św. Odilona jest kompozycją unikalną, wyróżniającą się również pod względem artystycznym a przy tym, chyba najbardziej interesującą i samodzielną kreacją artysty.\nPozostałe malowidła nawy głównej\nPo prawej stronie okna nad malowidłem jest przedstawiony "św. Krzysztof przenoszący Dzieciątko Jezus przez rzekę", po lewej - "św. Jerzy zabijający smoka".\nNad oknem umieszczona została wielka kompozycja "Święty Idzi". Święty ukazany został jako starzec z ascetyczną twarzą i siwą brodą, ratujący ściganą przez młodych myśliwych sarenkę. Obraz symbolizuje walkę władzy ziemskiej z władzą Bożą i zwycięstwo tej ostatniej.\nNad drzwiami procesyjnymi, po lewej stronie katedry, umieścił Rosen kompozycję "Śmierć św. Katarzyny Aleksandryjskiej", patronki filozofów i uczonych, zamęczonej przez fanatyczny tłum w Aleksandrii w czasach prześladowań chrześcijan. Malowidło ukazuje młode ciało umęczonej niesione przez dwóch aniołów, przedstawione na tle gwiaździstego nieba.\nMalowidła w nawie głównej uzupełnia dekoracyjny ornament pokrywający miejsca pomiędzy kompozycjami, tworząc szerokie ramy dookoła obrazów oraz pilastrów. W ornamencie wielokrotnie powtarza się znak krzyża; fantazyjne geometryczno-zwierzęce wzory przechodzą we wzory ormiańskie nawiązujące do dekoracji iluminatorskich manuskryptów.\n"Ustanowienie Przenajświętszego Sakramentu"\n"Ustanowienie Przenajświętszego Sakramentu".\nW latach 1928-1929 Rosen wykonał w prezbiterium na ścianie centralnej absydy fresk "Ustanowienie Przenajświętszego Sakramentu", będący tłem głównego ołtarza, a zarazem najważniejszym akcentem całej dekoracji Katedry. W centrum kompozycji widnieje postać stojącego z kielichem w ręku Chrystusa. Aureolę dookoła głowy zdobi wielki złoty krzyż. Po obu jego stronach ukazanych jest 11 Apostołów ubranych w kremowe szaty. W nimby wszystkich Apostołów wpisane są złotymi literami ormiańskiego alfabetu ich imiona. Po lewej stronie w ciemnej szacie widnieje Judasz - skulony, z odwróconą twarzą.\nPo prawej stronie prezbiterium znajduje się jedna z najbardziej znanych kompozycji Rosena - "Ukrzyżowanie" z postacią Ukrzyżowanego przedstawionego jako triumfator.\nNad wejściem do zakrystii wisi jedyny namalowany na płótnie obraz Rosena "Hołd pasterzy betlejemskich".\nCiekawostką jest fakt, iż w świętych i innych postaciach występujących na malowidłach artysta sportretował wielu swoich przyjaciół i znajomych, miejscowych księży ormiańskich oraz znane lwowskie osobistości.\nWnętrze kopuły kaplicy w części zachodniej katedry pokryte jest wykonanymi ok. 1910 malowidłami, nawiązującymi do bizantyjskich mozaik z Rawenny z VI w. Natomiast kopułę najstarszej, XIV-wiecznej części katedry zdobi modernistyczna mozaika projektu Józefa Mehoffera , wykonana w latach 1912-1913 przez firmę "Atelier di Mosaiko e Pittura Compagnia Venezia-Murano" z Murano koło Wenecji . Największą częścią jest mozaikowa kompozycja "Święta Trójca". Uzupełnieniem jej są cztery postacie - "Personifikacje Cnót" umieszczone w pendentywach . Mozaikowa dekoracja ornamentalna wypełnia również bęben, obrzeże kopuły i przestrzeń między pendentywami. Wśród ornamentów linearnych wyróżniają się ormiańskie krzyże wotywne, wkomponowane w pendentywy i bęben kopuły. W kolorystyce dominują odcienie kremowe, turkusowe, różowe, szmaragdowozielone, niebiesko-zielone i niebieskie. Kobiece postacie "Cnót" koloru bordo w pendentywach umieszczono w mandorlach koloru różowego na tle popielatych płonących ołtarzy ofiarnych. Stojące frontalnie w pozach modlitewnych postacie w nimbach krzyżowych ze wzniesionymi w górę rękami i rozwartymi dłońmi, obramowano złotymi otokami, zaakcentowano złotymi pasami u góry i ozdobiono czerwonymi skrzydłami fantazyjnych rajskich ptaków. Figury orantek, symbolizujące dusze zmarłych znajdujących się w raju, zaczerpnął Mehoffer ze sztuki bizantyjskiej, zaś skrzydła rajskich ptaków i wotywne brązowo-złote krzyże ze średniowiecznych iluminowanych Ewangeliarzy ormiańskich. Wolne pola pendentywów ozdobiono symbolizującym niebiosa linearno-falistym ornamentem ze złotych i czerwonych smug na granatowym tle z licznymi małymi krzyżami.\nDominantą całej kompozycji mozaikowej jest umieszczona w czaszy kopuły "Trójca Święta", która jest ikonograficzną kombinacją dwóch przedstawień - "Trójcy Świętej" i "Piety". Na mozaice nie Matka Boska trzyma ciało Chrystusa, lecz dwaj aniołowie. Olbrzymia postać Boga Ojca o wielkiej rozwichrzonej brodzie i siwych włosach, w płaszczu usianym gwiazdami, zajmuje większą część kopuły. Za jego głową świeci złoty trójkąt, na prawym ramieniu siedzi ogromna gołębica Ducha Świętego. Złota plecionka obramowująca centralną kompozycję, umiarkowane złocenia innych jej fragmentów, dodają całości zarówno bogactwa, jak i delikatności. Ornamentyka nawiązuje stylowo do dawnej sztuki ormiańskiej, zaczerpniętej przez Mehoffera z miniatur iluminowanych Ewangeliarzy ormiańskich z klasztoru San Lazaro i z biblioteki kapituły lwowskiej (motyw słońca, księżyca, obłoków, stylizowanych kwiatów, kłosów, korony i waz).\nLwowska "Trójca Święta" zajmuje szczególne miejsce w dorobku twórczym Mehoffera ze względu na fakt, że jest to jedyna wielka, zrealizowana według jego projektu, kompozycja mozaikowa.\nWyposażenie katedry ormiańskiej stanowią: ołtarz główny, tron biskupi i ambona.\nOłtarz główny zdobi antependium z białego marmuru , udekorowane płaskorzeźbioną wicią roślinną na pozłacanym tle. Po obu stronach ołtarza stoją ołtarze boczne, wykonane w 1931 według projektu Mieczysława Teodorowicza. Ozdobą marmurowych antependiów tych ołtarzy są reliefy i medaliony z początku lat 30. XX w. w stylu Art déco , przedstawiające sceny z życia Jezusa i Maryi. Autorką tych dekoracji była lwowska rzeźbiarka Jadwiga Horodyska. W ołtarzach bocznych znajdują się dwa cudowne obrazy z XVI-XVII w.: "Matka Boska z Dzieciątkiem" i "św. Grzegorz Oświeciciel".\nWe wnętrzu katedry i pod jej posadzką zachowało się kilka płyt nagrobnych i epitafiów. Do najważniejszych należy płyta nagrobna patriarchy eczmiadzyńskiego Stefana V Salmaneci (z. 1551) i Mikołaja Torosowicza.\nDuża ilość nagrobków znajduje się na przykatedralnych dziedzińcach.\nDziedziniec południowy. W głębi kaplica Męki Pańskiej.\nNa dziedzińcu południowym, od strony ulicy Ormiańskiej, tuż przy katedrze znajduje się dawny cmentarz wyłożony płytami grobowymi (XV-XVIII w.) z częściowo zatartymi napisami ormiańskimi, łacińskimi i polskimi. Na ścianie przyległej kamienicy umieszczono nagrobki lwowskich osobistosci, m. in: Łazarza Augustynowicza (zm. 1708), Rypsymy Augustynowiczowej (zm. 1730), doktora Józefa Żulińskiego (1841-1908) i pianisty Karola Mikulego (1819-1897). Przy ścianie sąsiadującego z dziedzińcem domu zbudowano kaplicę-grotę Męki Pańskiej z drewnianą rokokową rzeźbą Jezusa Ukrzyżowanego. Na ścianie katedry umieszczono chrzcielnicę z XVIII w. Od zewnętrznej, południowej strony, wzdłuż najstarszej części świątyni, wzniesiono na przełomie XV i XVI w. arkadowy krużganek, wsparty na niskich kolumnach. Przebudowany po 1908 otrzymał w miejsce zwietrzałych nowe słupy i kapitele, oparte na dawnych wzorach.\nDziedziniec wschodni (Zaułek Ormiański)\nWieża katedry i pałac arcybiskupów ormiańskich.\nDziedziniec wschodni, zwany zwyczajowo Zaułkiem Ormiańskim, leży za bramą dziedzińca południowego i tworzy malownicze przejście od ul. Ormiańskiej do ul. Łesi Ukrainki. Wznosi się przy nim kilka budowli zespołu katedralnego. Najbardziej widoczna jest stojąca przy ul. Ormiańskiej wieża-dzwonnica z 1571 przebudowana w XIX w. Jest to trzykondygnacyjna budowla, zwieńczona hełmem z latarnią i kopułą, otoczonym czterema mniejszymi wieżyczkami. Narożniki drugiej kondygnacji ujęte są w cztery zaokrąglone półbaszty. W dzwonnicy wiszą trzy dzwony, z których dwa pochodzą z lat 1629 i 1723.\nW przejściu bramowym przy ul. Ormiańskiej znajduje się renesansowy portal z 1571, stanowiący niegdyś wejście do budynku sądu ormiańskiego.\nDo dzwonnicy przylega od wschodu piętrowy budynek pałacu arcybiskupów ormiańskich. Przy jego ścianie znajduje się na nim wysoka kolumna z figurą św. Krzysztofa z 1726 .\nOd strony północnej dziedziniec wschodni zamyka piętrowy budynek kapituły ormiańskiej. W jego przyziemiu znajduje się przejście na ul. Łesi Ukrainki. Dziedziniec wschodni łączy się z pozostałymi dziedzińcami za pomocą furt, pochodzących z XVII w.\nDziedziniec północny leży pomiędzy katedrą a klasztorem Benedyktynek ormiańskich . Znajdują się na nim dwie stare rzeźby kamienne: Chrystusa ze św. Tomaszem oraz św. Zofii z trzema córkami.\nKlasztor benedyktynek ormiańskich\nPoczątki zgromadzenia Benedyktynek ormiańskich sięgają XVI w. Ok. 1630 w okresie sporów z Rzymem zakonnice opuściły swój dom u podnóża Wysokiego Zamku. Po latach powróciły z Kamieńca Podolskiego jako panny zakonu św. Rypsyny. Przyjęły regułę benedyktynek reformy chełmińskiej (1682) i w 1692 złożyły śluby zakonne . Osiadły przy katedrze ormiańskiej, gdzie powstał ich klasztor. W XVIII w. kilkakrotnie nawiedzał go pożar. Siostry prowadziły pensję dla dziewcząt. W 1782 ich klasztor odwiedził cesarz Austrii Józef II i stwierdził wysoki poziom nauczania. Z tego powodu klasztor benedyktynek ormiańskich nie podzielił losu wielu lwowskich klasztorów i nie został objęty kasatą . W czasie wizyty cesarza w klasztorze żyły 24 zakonnice. W XIX w. benedyktynki uległy całkowitej polonizacji. Po drugiej wojnie światowej wyjechały ze Lwowa i osiedliły się w Wołowie na Dolnym Śląsku .\nKlasztor pobenedyktyński to piętrowy, pozbawiony ozdób budynek z wewnętrznym dziedzińcem. Z katedrą łączy go czteroarkadowy krużganek.\n↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 Jurij Smirnow w: Culture.pl: Mozaiki Józefa Mehoffera i malowidła Jana Henryka Rosena w Katedrze Ormiańskiej we Lwowie: Wstęp . [dostęp 2010-10-05].\n↑ Mirosława Zakrzewska-Dubasowa: Historia Armenii. Wyd. 2. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1990, s. 150. .\n↑ 3,0 3,1 3,2 Jurij Smirnow w: Culture.pl: Mozaiki Józefa Mehoffera i malowidła Jana Henryka Rosena w Katedrze Ormiańskiej we Lwowie: Mozaiki Józefa Mehoffera . [dostęp 2010-10-04].\n↑ 4,0 4,1 Jurij Smirnow w: Culture.pl: Mozaiki Józefa Mehoffera i malowidła Jana Henryka Rosena w Katedrze Ormiańskiej we Lwowie . [dostęp 2010-10-05].\n↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 Jurij Smirnow w: Culture.pl: Mozaiki Józefa Mehoffera i malowidła Jana Henryka Rosena w Katedrze Ormiańskiej we Lwowie: Malowidła Jana Henryka Rosena . [dostęp 2010-10-05].\n↑ 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 Jurij Smirnow w: Culture.pl: Mozaiki Józefa Mehoffera i malowidła Jana Henryka Rosena w Katedrze Ormiańskiej we Lwowie . [dostęp 2010-10-05].\n↑ Радіо «Воскресіння» (Radio „Woskresinnia”): У Львові Католікос всіх вірмен Гарегін II освятив кафедральний собор Вірменської Апостольської Церкви ( ukr. ). [dostęp 2010-10-05].\n↑ Lilia Onyszczenko, Główny Konserwator Lwowa w: Fundacja Kultury i Dziedzictwa Ormian Polskich: Kilka słów o pracach konserwatorskich w katedrze ormiańskiej . [dostęp 2010-10-04].\n↑ Joanna Wolańska w: Fundacja Kultury i Dziedzictwa Ormian Polskich: O świętym Odilonie, dusz zmarłych patronie w katedrze ormiańskiej we Lwowie . [dostęp 2010-10-06].\n↑ 10,0 10,1 Grzegorz Rąkowski : LWÓW. Przewodnik krajoznawczo-historyczny po Ukrainie Zachodniej. Część IV. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2008, s. 132. .\n↑ Bartłomiej Kaczorowski: Zabytki starego Lwowa. Warszawa: Oficyna Wydawnicza INTERIM, 1990, ss. 167-169. .\nMirosława Zakrzewska-Dubasowa: Historia Armenii. Wyd. 2. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1990. .\nGrzegorz Rąkowski : LWÓW. Przewodnik krajoznawczo-historyczny po Ukrainie Zachodniej. Część IV. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2008. .\nJ. Wolańska (oprac.) w: Fundacja Kultury i Dziedzictwa Ormian Polskich: Renowacja katedry ormiańskiej we Lwowie . [dostęp 2010-10-06].\nlwow.home.pl: Katedra Ormiańska jest znowu otwarta . [dostęp 2010-10-06]. (zdjęcia katedry ormiańskiej z 2003)\nTOP.turystyka.pl: Lwów - Katedra Ormiańska . [dostęp 2010-10-06]. (zbiór zdjęć katedry ormiańskiej)\nInne hasła zawierające informacje o "Katedra ormiańska we Lwowie":\nInne lekcje zawierające informacje o "Katedra ormiańska we Lwowie":


Bezpieczeństwo w firmie Linux Foundation wprowadza Sigstore\nLinux Foundation wprowadza Sigstore\nSigstore to nowa inicjatywa non-profit, której celem jest poprawa bezpieczeństwa oprogramowania typu open source. Dzieje się tak dzięki ułatwieniu programistom stosowania podpisów kryptograficznych dla różnych składników procesu tworzenia oprogramowania.\nCo ważne, Sigstore będzie bezpłatny dla dostawców oprogramowania i programistów. Będą oni mogli go używać do bezpiecznego podpisywania tworzonego oprogramowania, a w szczególności:\nWarto wspomnieć, że materiały do podpisów są następnie przechowywane w dobrze zabezpieczonym dzienniku publicznym. Kod usługi i narzędzia operacyjne będą natomiast w pełni otwarte, utrzymywane i rozwijane przez społeczność Sigstore.\nPomysł na usługę wyszedł od Luke'a Hindsa, pełniącego funkcję szefa inżynierii bezpieczeństwa w firmie Red Hat. To właśnie on przedstawił koncepcję inżynierowi oprogramowania Google, Danowi Lorencowi. Od tego momentu obaj zaczęli nad nim pracować.\nCzy tworzenie oprogramowania jest narażone na niebezpieczeństwo?\nUżytkownicy coraz częściej są narażeni na ataki ukierunkowane, a także na włamania na konta i kompromitację kluczy kryptograficznych. Dzieje się tak, ponieważ osobom zajmującym się utrzymaniem oprogramowania, trudno jest zarządzać również kluczami.\nKlucze publiczne są często przechowywane w plikach readme repozytorium git lub witrynach internetowych, gdzie niestety mogą być podatne na manipulacje i nie zapewniają bezpieczeństwa.\nJaki jest cel podpisywania oprogramowania?\nPodpisywanie oprogramowania ma na celu wzbudzenie zaufania i dostarczenie dowodów, na to, że dany kod pochodzi od konkretnego programisty lub dostawcy oprogramowania. Najważniejszą kwestią jest zapewnienie, że kod nie został naruszony. To z kolei daje użytkownikom pewność, że używają kodu z zaufanego źródła.\nW praktyce niewiele projektów open source podpisuje kryptograficznie biblioteki oprogramowania. Większość programistów zaniedbuje kwestie bezpiecznego podpisu. Zestawy narzędzi, z których wiele osób korzystało w przeszłości, wymagają osobistego podpisywania kluczami innych osób. To z kolei nie działa w przypadku rozproszenia programistów. Sigstore ma na celu obniżenie ryzyka poprzez podpisywanie oprogramowania i zarządzanie całym procesem.\nDzisiaj, jeżeli programista podpisuje wytworzone przez siebie oprogramowanie, podejmuje również duże ryzyko i odpowiedzialność. Wynika to z konieczności chronienia klucza prywatnego.\nJak działa Sigstore?\nSigstore polega na protokole uwierzytelniania OpenID wykorzystywanego do łączenia certyfikatów z tożsamościami. Dzięki temu programiści korzystają z kontroli bezpieczeństwa, którego już dziś używają, takich jak:\ngeneratory tokenów sprzętowych.\nObecne rozwiązania do podpisywania działają głównie w celu zbudowania zupełnie nowego systemu tożsamości i zapewnienia użytkownikom kluczy prywatnych, za których ochronę są odpowiedzialni.\nTagi: bezpieczeństwo w sieci rozwiązania\nWyciek danych osobowych z ZUS. Urzędnicy wysłali dokumenty niewłaściwym osobom\nSystem lokalizacji w sprzęcie Apple może ujawniać tożsamość użytkowników


Pierwsze spotkanie z Porto - dziennik z podróży - Style Digger\nTagi: porto, portugalia\tPrzeczytaj więcej na podobny temat:Porto – część druga i ostatniaMadrid impressionsAle tam jest ładnie, czyli relacja z PodkarpaciaWeekend na Dolnym ŚląskuJak zorganizować podróż samodzielnie – a raczej jak to robię jaBretania i Nantes, czyli przygoda z nowym Twingo\n← Ślub i wesele 70 lat temu – rozmowa z moją babcią\nSzary żakiet na 4 sposoby, czyli kolekcja Esmara Premium w Lidlu →\nMarta 24 sierpnia 2016 o 12:41\tPiękny post! Od dawna Portugalia jest na pierwszym miejscu na mojej liście europejskich państw do odwiedzenia. Teraz jeszcze bardziej się w tym utwierdziłam :)\nOdpowiedz +\tMarta 24 sierpnia 2016 o 12:42\tTekst przeczytałam z wielką przyjemnością, naprawdę świetnie napisany. Czułam się, jakbym zwiedzała Porto razem z Wami, również dzięki pięknym zdjęciom. Czekam z niecierpliwością na kolejny dziennik z podróży! :)\nOdpowiedz +\tMarta 24 sierpnia 2016 o 12:57\tSuper,czekam na kolejny post z poleceniami:)\nOdpowiedz +\tAgnieszka 24 sierpnia 2016 o 13:01\tAsia, jestem pod ogromnym wrażeniem Waszych strojów! Zwłaszcza Twojego Chłopaka i jego koszuli z długim rękawem (!). Nie wiem, czy widzę siebie tak elegancko ubraną na turystycznym wyjeździe. Natomiast dla Was ode mnie wielki ukłon!\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu24 sierpnia 2016 o 16:10\tWcale nie było tak ciepło:) To kwestia charakteru wyjazdu, jak jadę gdzieś z plecakiem i dużo się przemieszczam, to pakuję głównie t-shirty czy koszule i szorty:)\nOdpowiedz +\tJulka 25 sierpnia 2016 o 10:58\tJa też zwróciłam na to uwagę i bardzo mi się to podoba. Sama najchętniej pakuję na wakacyjne wyjazdy sukienki i spódnice ale mój chłopak niestety lubuje się w dziwnych, spranych tiszertach i krótkich spodniach z milionem kieszeni ( to chyba jakiś rodzaj uniformu polskich mężczyzn w czasie wolnym)\nOdpowiedz +\tWiosna w Paryzu 26 sierpnia 2016 o 13:04\tI ja sie dolaczam do zachwytow nad stylowym ubiorem Twojego chlopaka :) Swietny post, a Porto zapiera dech w piersiach na zdjeciach, wiec co to musi byc na zywo!\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu27 sierpnia 2016 o 11:21\tKaże mi teraz czytać te komentarze na głos trzy razy dziennie;)\nOdpowiedz +\tMarta 24 sierpnia 2016 o 13:07\tNie jestem Marta, ale żal było to zepsuć! :D\nOdpowiedz +\talmondcake 24 sierpnia 2016 o 13:09\tO, tyle czasu tam mieszkałam :) nie byliście w herbaciarni na Miguel Bombarda?\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu24 sierpnia 2016 o 16:09\tZajrzeliśmy, ale woleliśmy posiedzieć w parku, bo byliśmy najedzeni do granic możliwości:)\nOdpowiedz +\talmondcake 25 sierpnia 2016 o 18:10\tpierwsze, co mi się z tobą skojarzyło jak napisałaś, że jedziesz do Porto to właśnie ta herbaciarnia :) wewnątrz na piętrze jest tak niesamowity wystrój, że rekompensuje nawet skrajnie ślamazarną obsługę\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu27 sierpnia 2016 o 11:23\tA widzisz, na piętro nie zajrzałam:)\nOdpowiedz +\tMagda 24 sierpnia 2016 o 13:17\tCóż za fantastyczna narracja :D Blogosfera kwitnie, coraz lepsze teksty zdarza mi się czytać i jest to bardzo miłe. Naprawdę pięknie napisany tekst Asiu, czyta się jednym tchem. Gratulacje. Zdjęcia genialne. Nic, tylko jechać do Porto :) Dziękuję za umilenie dnia.\nOdpowiedz +\twstega_moebiusa 24 sierpnia 2016 o 13:45\tNarracja przypomina mi scenę z Amelii, jak prowadzi pod rękę niewidomego ;)\nOdpowiedz +\tAmatorka Cooltury 24 sierpnia 2016 o 13:58\tPrzepięknie!\nOdpowiedz +\tHania Ananas 24 sierpnia 2016 o 14:17\tNie przeczytałam wpisu, ale zdjęcia wystarczyły mi, aby zapragnąć podróży. Trochę to brutalne z Twojej strony publikować tak rozkoszne zdjęcia, gdy niektórzy (czyt. ja :)) wszystkie oszczędności „przepuścili” na remont pierwszego w życiu mieszkania. Ileż można by podróżować za tę kasę…! Tymczasem przekonałam się, że Porto zdecydowanie trafia na listę pilnych miejsc do odwiedzenia. Kolejna osoba mi o tym mówi, ale Twoje zdjęcia są ostatecznym potwierdzeniem: Porto, here I come! (co prawda dopiero za jakiś czas, ale już się zbieram!)\nOdpowiedz +\tTalaretka 24 sierpnia 2016 o 14:50\tDziękuję za ten wpis. Utwierdził mnie w przekonaniu, że Portugalia jest tak cudowna jak to sobie wyobrażałam. Wcześniej byłam na Maderze i szczerze się zakochałam. Teraz czas na Porto :)\nOdpowiedz +\tMegan 25 sierpnia 2016 o 12:14\tTeż zawsze miałam problem z butami na typowo miejskie eskapady – dopóki w tym roku nie skusiłam się na te z Deichmanna:\nOdpowiedz +\tPaulina 24 sierpnia 2016 o 14:56\tAle pięknie! Też mam odwieczny problem z butami. Tego lata byłam w Wilnie i obtarły mnie niemiłosiernie, pęcherze miałam na pół stopy :/ Zaczynam myśleć, że jedynym rozwiązaniem będą (nieładne) sandały trekkingowe…\nOdpowiedz +\tZuza 24 sierpnia 2016 o 17:34\tStrasznie mi było przyjemnie czytać ten wpis, bo od września będę w Porto na wymianie studenckiej. Tak naprawdę chciałam jechać do Pragi, ale nie dostałam się – „przydzielono” mnie do Porto (z czego teraz ogromnie się cieszę).\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu24 sierpnia 2016 o 19:25\tOooo, super! Też bym się cieszyła bardziej z Porto niż z Pragi:)\nOdpowiedz +\tJusta 24 sierpnia 2016 o 18:45\tAle cudowne widoki i opis, ja ostatnio jestem zakochana w Portugalii i wiem, że do Porto muszę pojechać! Może jakiś dłuższy wyjazd, w końcu z Barcelony nie jest to, aż tak daleko!\nOdpowiedz +\tzo 24 sierpnia 2016 o 19:09\tMusisz koniecznie iść do księgarni Livraria Lello & Irmão, to przeżycie jak z Harry’ego Pottera\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu24 sierpnia 2016 o 19:24\tByliśmy, byliśmy, bardzo ładna, ale potworny tłok trochę odbiera jej uroku:)\nOdpowiedz +\tEv 24 sierpnia 2016 o 19:35\tŚwietne zdjęcia! :)\nOdpowiedz +\tJus 24 sierpnia 2016 o 19:42\tBardzo dobra kalafiorowa z bardzo dobrym glonem! Usmialam sie :)))\nOdpowiedz +\tAnia 24 sierpnia 2016 o 20:39\tDzięki Tobie zakochałam się w Porto. Podglądam na Insta i ciągle mi mało, więc z niecierpliwością czekam na kolejny wpis :)\nOdpowiedz +\tsonia 24 sierpnia 2016 o 21:14\tNo w końcu wróciłaś!\nOdpowiedz +\tKasia z czasnaziemi.pl 24 sierpnia 2016 o 21:28\tTak, narracja jest bardzo żywa i dynamiczna. Czuję jakbym chodziła ulicami Porto\nOdpowiedz +\tJustyna 24 sierpnia 2016 o 22:30\tJestem zakochana w Portugalii, szczególnie w Lizbonie. Porto jeszcze nie miałam okazji odwiedzić, ale po Twojej relacji mam ochotę wsiąść jutro w samolot i tam lecieć. I też stałam się fanką łubinu (tremoços), czasem jak już bardzo za nim tęsknie to kupuje sobie słoiczek w carrefour, ale nie jest taki dobry. A portugalskie oliwki są przepyszne, szczególnie takie różnokolorowe, niezbyt duże.\nOdpowiedz +\tAga 25 sierpnia 2016 o 00:02\tjakim aparatem robisz zdjęcia? są piękne!\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu25 sierpnia 2016 o 12:12\tDziękuję! Canonem 6d, tu z obiektywem 24mm 2.8\nOdpowiedz +\tDorota 25 sierpnia 2016 o 01:08\tSzkoda, że nie wiedziałam o Waszym wyjeżdzie, mieszkam w Porto od 7 lat i zajmuje się wynajmowaniem pokoi, ugościłabym Was! :) Pozdrawiam!\nOdpowiedz +\tDorota 25 sierpnia 2016 o 07:40\thej:) Dorotko, a dasz namiary jakieś bo chętnie bym skorzystała z takiej propozycji!\nOdpowiedz +\tAlicja 25 sierpnia 2016 o 08:28\tO, oooo! Dołączam się do prośby! Bardzo dobry pomysł z podaniem namiarów :) Alicja z Gdańska\nOdpowiedz +\tDorota 25 sierpnia 2016 o 17:29\tWszystkich szukających noclegu zapraszam na 1) mój profil na fb: Noclegi w Porto: https://www.facebook.com/NoclegiwPorto/\nOdpowiedz +\tPlaces and Plants 25 sierpnia 2016 o 10:18\tHej! Daj jakieś namiary! :)\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu25 sierpnia 2016 o 12:11\tOoo, nie wiem, czy nie dostałam przypadkiem Twojego fantastycznego przewodnika od jednej z czytelniczek – ale może to być po prostu zbieżność imion:) Następnym razem będę wiedziała, gdzie się zgłosić:)\nOdpowiedz +\tDorota 25 sierpnia 2016 o 17:35\tAsia, jeśli przewodnik nazywa się „Dorota’s Off the Beaten Path” to jest to mój przewodnik napisany w czerwcu ubiegłego roku, który rozsyłam wszystkim gościom. Ciekawa jestem, kto Ci go podesłał? :) Tak się właśnie zastanawiam, jak zawędrowałaś na moje kochane Bairro Herculano! W zeszłym miesiącu udało mi się tam wynająć 2 cudne domki, które teraz również wynajmuję na airbnb – wspaniały jest tam klimat wśród tych wszystkich babć, kotów i kwiatów :) Jeśli przewodnik podobał Ci się i przydał, to proszę- zawsze mi pomaga, jak ktoś pocztą pantoflową przekazuje sobie mój adres, a i uwielbiam przyjmować u siebie rodaków :) Mam nadzieję, że następnym razem zobaczymy się na Herculano!\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu27 sierpnia 2016 o 11:25\tTak tak tak, ale śmiesznie:) Jest fantastyczny, dzięki wielkie, dwa spacery, które z nim zrobiliśmy to chyba nasze ulubione dni w Porto:) Widziałam też, że opublikowałaś go też online, podlinkuję go w kolejnym poście z Porto, ok? I dzięki za link!\nOdpowiedz +\tDorota 27 sierpnia 2016 o 23:34\tSuper, cieszę się, że się przydał i cieszę się, że moje spacery Wam się podobały! Będzie super jeśli polinkujesz przewodnik i może dodatkowo FB Noclegi w Porto, bo nad tą stroną, gdzie jest przewodnik dopiero pracuję, ale brak czasu nie pozwolił mi na jej większe rozwinięcie…Work in progres :) Dziękuję i do zobaczenia w Porto, spokojnych wakacji!\nOdpowiedz +\tJustyna 4 września 2016 o 20:58\tAsiu, czy mogłabyś mi podać link do przewodnika Pani Doroty albo wysłać na maila: justynaskwierczynska@gmail.com. Będę bardzo wdzięczna! :-)\nOdpowiedz +\tAnia 25 sierpnia 2016 o 07:53\tPiekna relacja; z przyjemnoscia sie ja czyta i oglada :)\nOdpowiedz +\tDagna 25 sierpnia 2016 o 08:07\tCzekam na wpis z adresami. Już za 3 tygodnie będę w Porto!\nOdpowiedz +\tPlaces and Plants 25 sierpnia 2016 o 10:01\tŚwietne! Uwielbiam czytać i pisać takie wpisy z podróży. Uprzyjemniłaś mi jazdę pociągiem do pracy, dzięki!\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu25 sierpnia 2016 o 12:10\tNie, Lizbonę zostawiliśmy sobie na kiedy indziej:)\nOdpowiedz +\tiwona 25 sierpnia 2016 o 12:04\tzachwyciła mnie ta pasiasta sukienka, zdradzisz skąd?\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu25 sierpnia 2016 o 12:10\tF&F, czyli z Tesco:) Cała z wiskozy, przewiewna, naprawdę jest super.\nOdpowiedz +\tedithM 25 sierpnia 2016 o 16:17\tOMG i’m so so excited. Aż się wzruszyłam. Podróżuje samotnie od jakiegoś czasu i właśnie Portugalia była pierwszym krajem, do którego pojechałam pierwszy raz sama. Mam do niej tak ogromny sentyment, wszystkim polecam i na zawsze zostanie w moim sercu. Poznałam wspaniałych, ciepłych ludzi, którzy, co najważniejsze kochają swój kraj, to na prawdę zadziwiające. Gdybybym została tam trochę dłużej, podejrzewam że tak bym wsiąkła, że zostałabym na zawsze. Nie raz jeszcze tam wrócę.\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu27 sierpnia 2016 o 11:26\tOoo, rozważę Lizbonę w czerwcu w takim razie:) Dzięki wielkie!!!\nOdpowiedz +\tsroka 25 sierpnia 2016 o 16:22\tSuper relacja i świetna podróż! Portugalia to piękny kraj. Dwa lata temu spędziłam tam wakacje i byłam zachwycona :)\nOdpowiedz +\tKinga 25 sierpnia 2016 o 21:48\tPiekne zdjecia! Od dluzszego czasu planuje wybrac sie do Portugalii, wierze, ze w koncu mi sie uda. Twoja relacja jeszcze bardziej rozbudzila moj podrozniczy apetyt ;)\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu27 sierpnia 2016 o 11:22\tDziękuję! Kostium jest z F&F:)\nOdpowiedz +\tDorota 25 sierpnia 2016 o 22:09\tAleż to moje absolutnie ulubione miasto na świecie!!! :-) Bardzo lubię Portugalię, jest przepiękna, ale Porto ma taki klimat, którego nie da się odtworzyć, powtórzyć czy opisać (choć z opisywaniem jesteś baaardzo blisko jego „aury”).\nOdpowiedz +\tMagda 25 sierpnia 2016 o 23:15\tPiękne miasto. Zdjęcia przyciągają. Chciałabym być tam :)\nOdpowiedz +\tLaska Siłaczka 26 sierpnia 2016 o 07:36\tNawet przemyciłaś do tego postu odrobinę mojej rzeczywistości (trening spinning :)) Portugalia na pewno trafia na listę miejsc do odwiedzenia! :)\nOdpowiedz +\tNatalia 26 sierpnia 2016 o 11:05\tPorto jest kapitalne, ja byłam jakoś koniec września/początek października, więc nie trafiłam na tłumy :)\nOdpowiedz +\tAnia Liść jarmużu 26 sierpnia 2016 o 12:47\tByłam w tym roku w Lizbonie, ale widzę, że czeka mnie jeszcze ponowne odwiedzenie Portugalii ;)\nOdpowiedz +\twczerni 26 sierpnia 2016 o 15:11\tOgrody przepiękne, takie dzikie. Miniatura kota? ;)\nOdpowiedz +\tMagdalena 27 sierpnia 2016 o 00:44\tChciałam zapytać jak wyglądał transport do Porto. Samolot? Skąd? Czy bezpośrednio do miasta? pozdrawiam\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu27 sierpnia 2016 o 11:20\tTak, samolotem z Warszawy, Wizzairem:)\nOdpowiedz +\tKinga 27 sierpnia 2016 o 12:16\tWspaniały tekst i zdjęcia, które przeniosły mnie w portugalski klimat. Aż chciałoby się wszystko rzucić i wyruszyć w podróż do Porto!\nOdpowiedz +\tJoanna 27 sierpnia 2016 o 13:18\tNaprawdę świetny wpis! Przy najbliższej okazji jadę do Porto. :-)\nOdpowiedz +\tPola - Odpoczywalnia 28 sierpnia 2016 o 10:38\tPiękna relacja! Piękny czas mieliście!\nMam do Portugalii ogromny sentyment, była moim ‚drugim krajem’ na studiach (romanistyka). Bylam tam tylko raz, juz ladnych pare lat temu, ale wspominam ten wyjazd jako jeden z najlepszych w życiu. To jeszcze inne życie było, bez dzieci, z namiotem rozbijanym na klifie nad oceanem, włóczęga po miastach i miasteczkach i duża ilością porto;)\nOdpowiedz +\tala 28 sierpnia 2016 o 22:09\tJuż wiem, gdzie w przyszłym roku pojadę na wakacje ;)\nOdpowiedz +\talexa 28 sierpnia 2016 o 23:29\tOlá, witaj w Portugalii! Kupiłam niedawno książkę o slow fashion i zawiodło mnie to do slow life, rewelacja! A teraz odwiedzasz właśnie Portugalię, to nie może być przypadek :) Pozdrawiam serdecznie z Aveiro, udanego pobytu!\nOdpowiedz +\tMilena 29 sierpnia 2016 o 15:15\tAsiu, skąd masz ten piękny strój kąpielowy?\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu29 sierpnia 2016 o 20:51\tF&F:)\nOdpowiedz +\tTheGhostWriter 30 sierpnia 2016 o 10:07\tNo to już wiem, gdzie powinnam pojechać w przyszłym roku. Cudowne Porto! A adresy podaj koniecznie, także miejsca, w którym nocujecie, bo sprawdzona miejscówka to ważna rzecz!\nOdpowiedz +\tKarina 30 sierpnia 2016 o 12:14\tKot w doniczce – klasyka! Wszystkie balkonowe donice są u mnie wysiedziane przez koty.\nOdpowiedz +\tMarta Guzowska 1 września 2016 o 12:10\tUwielbiam tego typu fotorelacje z podróży! Sama w tym roku napisałam kilka, bo miałam szczęście zjechać Włochy <3 Pięknie uchwycony mural! W Mediolanie i Florencji co chwilę trafialiśmy na coś zjawiskowego na murze!\nOdpowiedz +\tAleksandra 2 września 2016 o 19:29\tZ niecierpliwością czekam na kolejny wpis, bo Porto i Twoja narracja są zachwycające. Niewiele się słyszy o Portugalii, bo trwa wakacyjny szturm na Chorwację. Mi marzy się zarówno Portugalia, jak i Hiszpania. Mam nadzieję, że w przeciągu najbliższych lat uda mi się tam dojechać :)\nOdpowiedz +\tAvaloth 15 listopada 2016 o 20:21\tWiem, że notka ma już trochę, ale może jeszcze pamiętasz. Wybieram się do Porto i nie ukrywam, że na podstawie Twojego wpisu robię dużą część planu zwiedzania- opisujesz właśnie te rzeczy, które mnie interesują, nie tylko standardowe kościoły i zabytkowe budynki z przewodników. Ten punk widokowy za Bairro Herculano z którego zdjęcie umieściłaś, jesteś w stanie powiedzieć w jakiej jest on okolicy, może nazwa ulicy, może jakaś bliskość czegoś charakterystycznego, żeby mogła go znaleźć na google maps a potem na żywo?\nOdpowiedz +\tAvaloth 15 listopada 2016 o 20:33\tI jeszcze jedno: https://www.instagram.com/p/BJYlK2hB9SM/ ten stolik i taras należą do jakiejś restauracji, hotelu? Jeśli tak, do jakiej?\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu16 listopada 2016 o 08:43\tHej! Punkt jest koło mostu Ponte de Infante, zobaczysz jak będziesz przy moście. Taras to hotel Boa-Vista, nieszczególnie ładny:)\nOdpowiedz +\tAvaloth 16 listopada 2016 o 22:50\tdzięki! :D


Procesy integracyjne w Europie - prace i dyskusje nad Traktatem Lizbońskim - Notatek.pl\nTEMAT IX - DYSKUSJA I PRACE NAD TRAKTATEM LIZBOŃSKIM\nPRACE NAD TRAKTATEM REFORMUJĄCYM\nTraktat lizboński (oficj. Traktat z Lizbony zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską; w wersji roboczej określany jako traktat reformujący) — umowa międzynarodowa zakładająca m.in. reformę instytucji Unii Europejskiej, podpisana 13 grudnia 2007 roku w Lizbonie.\nW stosunku do państw-stron weszła w życie 1 grudnia 2009, przy czym w hierarchii źródeł prawa porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej obowiązuje od chwili ogłoszenia w Dzienniku Ustaw, co nastąpiło 2 grudnia 2009 (Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569).\nHistoria powstania „Konstytucji dla Europy” W dniu 29 października 2004 r. w Rzymie został podpisany Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy. Prace nad nim trwały 4 lata: począwszy od konferencji międzyrządowej w 2000 r., przez traktat nicejski (podpisany 26 lutego 2001, wszedł w życie 1 lutego 2003), deklarację z Laeken (14-15 lutego 2001), obrady Konwentu Europejskiego (28 lutego 2002 i czerwca/lipca 2003), po cykl negocjacji kolejnej konferencji międzyrządowej (4 października 2003 - 17/18 czerwca 2004). Proces ratyfikacji Traktatu miał się zakończyć 1 listopada 2006. Formą decydującą o jego przyjęciu lub odrzuceniu mogło być w poszczególnych państwach referendum lub decyzja parlamentarna. W kilku państwach te procesy zostały pozytywnie zakończone, jednak odrzucenie traktatu konstytucyjnego w referendach we Francji i Holandii na pewien czas zamroziło dalsze postępowanie w tej sprawie. Do kwestii wspólnej konstytucji dla Europy powrócono na początku 2006 r., kiedy przejęcie przez Austrię przewodnictwa w Radzie Unii Europejskiej stworzyło nowe perspektywy. Wtedy właśnie Nicolas Sarkozy, jeszcze jako minister spraw wewnętrznych Francji, zaproponował aby z dotychczasowego projektu wybrać normy niewzbudzające kontrowersji oraz szybko przyjąć syntetyczny dokument. Nowa niemiecka prezydencja postawiła sobie jako cel podpisanie nowego traktatu w czasie swojej kadencji w 2007 r. Podstawy traktatu reformującego UE zostały ustalone przez Radę Europejską w dniach 21 i 22 czerwca 2007 w Brukseli. Rada postanowiła przekazać kompetencje określenia końcowego tekstu traktatu konferencji międzyrządowej, która rozpoczęła pracę 23 czerwca 2007 r.\nTraktat został uroczyście podpisany 13 grudnia w Lizbonie w Klasztorze Hieronimitów. Potocznie jest on nazywany „minitraktatem”, mimo że objętościowo jest większy od poprzedniej wersji (tzw. konstytucji europejskiej). Termin „minitraktat” wymyślił Nicolas Sarkozy, aby uspokoić opinię…\n… i uszczegółowienia kompetencji w obszarach polityk współdzielonych, w tym Karty Praw Podstawowych.\nUsunięte zostały wszelkie postanowienia sugerujące państwowość Unii Europejskiej, takie jak nazwa "konstytucja" czy też artykuły o symbolach Unii (flaga, hymn, dewiza). Zrezygnowano również z nowego nazewnictwa aktów prawnych (ustawa, ustawa ramowa) na rzecz dotychczasowych nazw (rozporządzenie, dyrektywa).\n… mówi o możliwości odwlekania podjęcia decyzji przez "rozsądny czas".\nTraktat lizboński nadaje prawny charakter Karcie Praw Podstawowych, będącej zbiorem fundamentalnych praw człowieka. Składa się z preambuły i siedmiu rozdziałów (Godność człowieka, Wolność, Równość, Solidarność, Prawa Obywatelskie, Wymiar sprawiedliwości, Postanowienia Ogólne). W 54 artykułach określa prawa…\n… traktat konstytucyjny, Unii Europejskiej została nadana osobowość prawna; zlikwidowana została Wspólnota Europejska, jej następcą prawnym jest Unia. W związku z tym nazwa TWE została zmieniona na Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Zniesiony został także system filarowy, jednak pewne odrębności dawnego II i III filaru zostały zachowane. Kompetencje Unii w zakresie wspólnej polityki…\nwprowadzenie stanowiska wysokiego przedstawiciela Unii ds. zagranicznych i polityki…


newonce | Ostatni dzwonek Daniela Sturridge’a. Kiedyś z Luisem Suarezem zjadali Premier League, dziś Anglik szuka resztek chwały na Majorce\nOstatni dzwonek Daniela Sturridge’a. Kiedyś z Luisem Suarezem zjadali Premier League, dziś szuka resztek chwały na Majorce\nJego kariera to jedna z największych zagadek w historii współczesnej piłki. Od pięknych akcji i goli do żmudnych powrotów po kontuzjach. Od trofeów – przecież był w Chelsea i Liverpoolu, kiedy sięgały po Ligę Mistrzów – do skandalu związanego z obstawianiem, który kosztował go kilkunastomiesięczny rozbrat z futbolem. Majorka to fajne miejsce na wakacje, ale paradoksalnie właśnie tam angielski napastnik musi wziąć się do roboty, jeśli świat ma uwierzyć w to, co mówi Daniel Sturridge – że wszystko ułożył sobie w głowie i jest jeszcze w stanie pokazać nam trochę magii.\nNie wiadomo jeszcze, czy były zawodnik Liverpoolu zostanie w Realu Mallorca. Na razie próbuje udowodnić, że pewnych rzeczy się nie zapomina. W naszych głowach mogą odwinąć się klatki z Anfield, kiedy razem z Luisem Suarezem stworzyli za kadencji Brendana Rodgersa zabójczy duet. Ich świetna współpraca o mały włos przyniosłaby The Reds mistrzostwo Anglii, kilka lat wcześniej nim zrobił to Juergen Klopp.\nOSTATNI BŁYSK W TURCJI\nAle życie historią na nic się nie zda. Z tamtego duetu tylko Suarez zrobił wielką karierę. Sturridge został wypożyczony do West Bromwich Albion, a kiedy trafił do Turcji, można było pomyśleć, że oto właśnie nastał koniec. I tak się rzeczywiście stało, choć nie poszło o sportowe sprawy. Sturridge nie okazał się ponownie człowiekiem ze szkła, łapiącym kontuzje za kontuzją, ani kimś kto po prostu kiepsko wyglądał na boisku. Było dużo gorzej – w ogóle nie grał.\nPrzyczyny były podobne jak w przypadku Kierana Trippiera. Okazało się bowiem, że systemu nie da się tak łatwo oszukać, a podrzucanie rodzinie czy kumplom typów do obstawiania swoich transferów niekoniecznie jest najlepszym pomysłem. Sturridge nie zdawał sobie sprawy, jak wysoką cenę za to zapłaci. Ostatni mecz o stawkę zagrał w lutym 2020 roku. Nic dziwnego, że w Hiszpanii wiele osób ma dzisiaj wątpliwości, czy taki zawodnik może być realnym wzmocnieniem beniaminka LaLiga.\nKara czterech miesięcy zawieszenia, obowiązująca we wszystkich ligach na świecie, jaką dostał po odkryciu procederu, którym parał się jeszcze jako zawodnik Liverpoolu, sprawiła, że zaczęto mówić o końcu kariery Sturridge’a. On sam wpisał się w taką narrację, nie podjął bowiem żadnej pracy.\nA trzeba przyznać, że w Turcji nie szło mu wcale źle. W sezonie 2019-20 Anglik strzelił siedem goli w 16 spotkaniach.\nNa Majorce ma pokazać się w kilku meczach kontrolnych. Decyzje zostaną podjęte po nich. O sprawie Sturridge’a szeroko rozpisuje się „Mallorca Daily Bulletin”. Dziennikarz zajmujący się klubem z Majorki, podkreśla, że choćby nie wiadomo jak mocno piłkarz zszedł ze swoich oczekiwań (i przyzwyczajeń) finansowych, wciąż byłby jednym z najlepiej zarabiających graczy. W Realu Mallorca nie płaci się po prostu wielkich kontraktów.\nZauważa również, że konto Daniela na Instagramie jest pełne filmików, na których ćwiczy. Nikt jednak nie wie, w jakiej formie znajduje się 26-krotny reprezentant Anglii, gdy przy nodze ma piłkę, a wokół są wymagający rywale.\nSturridge zawsze uchodził za piłkarza, który kocha życie – dobre ciuchy, muzykę – sam zresztą jest w posiadaniu wytwórni Dudley Road Records, Amerykę – ma dom w Los Angeles i jedzenie – razem z mamą otworzył parę lat temu knajpę Sturr Crazy, klasyczne, amerykańskie barbecue.\nMedia na Majorce przypominają, że ostatnio nie był znany z dobrych występów na boisku, ale raczej z głupkowatych portali o celebrytach, jak wtedy, gdy zaginął jego pies i zaoferował 30 tysięcy funtów nagrody, ale po znalezieniu zwierzaka przez pewnego rapera z LA, wypłacił mu tylko część, rozpętując jedną z tych dram, jakimi żyje „wielki” świat.\n30 PRZERW W GRZE\nReal Mallorca wrócił do hiszpańskiej elity, awansując z pierwszego miejsca na zapleczu. 14 sierpnia zacznie sezon meczem z Betisem. Klub potrzebuje wzmocnień, tak zawsze jest w przypadku beniaminków. Sturridge ma z pewnością coś, czego brakuje większości zawodników Realu – doświadczenie. To jednak trochę za mało. Szczególnie, że w ostatnich latach kariery dał się zapamiętać jako kapryśny, mający ciągle problemy zdrowotne piłkarz. W przeszłości Sturridge miał 30 (!!!) przerw spowodowanych urazami. Głównie dotyczyły one spraw mięśniowych.\nNiewiele osób pamięta, ale ostatni mecz, jaki napastnik zagrał w Liverpoolu, to ten magiczny wieczór przeciwko Barcelonie, cztery gole The Reds i odrobienie strat z Camp Nou po porażce 0:3. Ostatnia migawka z czegoś naprawdę ekstra w karierze Sturridge’a to gol strzelony Chelsea, cudowne uderzenie z dystansu w ostatniej minucie, dające Liverpoolowi remis.\nA potem była ta nieszczęsna porada dla brata Leona. Postaw na mój transfer do Sevilli. Na dodatek jeszcze chybiona.\nFAJERWERKI W LIVERPOOLU\nW angielskiej piłce był naprawdę wielkim talentem, wystarczy zresztą prześledzić jego karierę – zaliczał kolejne szczeble w reprezentacjach młodzieżowych, a do CV dopisywał wielkie kluby: Manchester City, Chelsea, Liverpool.\nKiedy trafił na Anfield miał znakomity czas, rozkwitał. Pierwsze półtora roku w koszulce The Reds to były potężne fajerwerki – 49 meczów i 35 goli.\nW podcaście High Performance powiedział niedawno: – Trenuję bardzo ciężko, doszedłem do wagi, w której czułem się najlepiej jako piłkarz, takiej sprzed ośmiu lat. Jestem wręcz opętany tym, by znów grać jak kiedyś, może nawet lepiej. Jestem mądrzejszy. Jestem starszy.\nGdyby Sturridge’owi faktycznie udało się wrócić do poważnego grania, wywalczyć sobie kontrakt na Majorce, a później pokazać próbkę możliwości w LaLiga, to byłby bez wątpienia kolejny rozdział jego niezwykle dziwnej, pokręconej kariery. Czy zobaczymy jeszcze efektowny taniec – charakterystyczną cieszynkę po golu, kiedy Daniel wygina ręce, jakby był z gumy (kiedyś prześmiesznie próbował to zrobić Klopp)? Trudno w to dzisiaj uwierzyć. Za chwilę jednak Real zagra kilka sparingów i już wszystko będziemy wiedzieć. Być może okaże się, że tym, czego najbardziej w życiu potrzebował Sturridge, była przerwa.


YOUR NATURAL SIDE Olejek różany Nieparafinowany 50ml | LaRose\nYOUR NATURAL SIDE Olejek różany Nieparafin...\nYOUR NATURAL SIDE Olejek różany Nieparafinowany 50ml 2020-11-02\nOlejek uratował mi twarz ;) Przesilenie jesienne, brak słońca i witamin sprawił, że moja skóra stała się niewyobrażalnie sucha (odpadała płatami). Nie pomagało nic... Aż w końcu użyłam tego cuda - naturalnego olejku. Po tygodniu używania widzę już ogromną różnicę - nie tylko skóra nie jest już taka sucha, ale również pomógł w walce z trądzikiem. Zdecydowanie polecam. Jedyną wadą jest zapach ;)