Ferrels Wood, Northamptonshire - Page 5\nTemat: Re: Ferrels Wood, Northamptonshire 05.04.18 19:23\nObserwowała go uważnie. Można było odnieść wrażenie, że nie ufała jego poczynaniom ale było wręcz odwrotnie. Znała go, wiedziała jak pracuje, był po ich stronie więc nic złego, przynajmniej z jego strony, nie mogło się wydarzyć. Bardziej obawiała się o anomalie, które mogły zaszkodzić im lub samemu Lupusowi. Na szczęście przez większość czasu nic się nie działo, oprócz tego incydentu, kiedy mężczyźnie nagle z nosa pociekła krew. Jednakże jego krew przy ich obrażeniach były niczym dlatego sama Marianna, oprócz krótkiego zmartwionego spojrzenia, nie powiedziała nic. W tej chwili była podobnie milcząca co jej towarzysz, lord Crouch, co zresztą nie było niczym dziwnym. Oboje byli przemęczeni używaniem magii, walczeniem z anomaliami, z potworami, z własnymi słabościami. To musiało się na nich odbić. W dodatku te obrażenia, które dopóki nie zostały wyleczone przez Lupusa bardzo dawały o sobie znać. Samo leczenie, można powiedzieć, że było wręcz przyjemne. Zabierało ból, osłabienie, jakby dodawało sił. No, może poza tym jednym gdy uzdrawiał połamaną rękę Marianny. Składanie i zrastanie kości nie było najprzyjemniejsze i na twarzy kobiety pojawił się w tym momencie grymas. Ale lepsze to niż picie Szkiele-Wzro, na które zdecydowanie nie mieli teraz czasu.\nKobieta zaczęła zastanawiać się gdzie mogliby się przenieść i w jaki sposób, aby zminimalizować kolejne ewentualne problemy. Już sama teleportacja mogła przynieść sporo niekorzyści. Ale nawet jeśli im się uda, to gdzie powinni się udać? Co powinni teraz zrobić? Może wrócić po pozostałych? Czy mieli ich teraz tak zostawić? Marianna była rozdarta pomiędzy wieloma drogami, wieloma możliwościami, które miała do wyboru i wręcz nie mogła się zdecydować. Z drugiej strony pojawienie się spowrotem w rejonie, jak sądziła, całkowicie zburzonej fabryki kominków mogło być bardzo, ale to bardzo nierozsądne. Uderzenie magii na pewno zwróciło już uwagę odpowiednich służb, tak przynajmniej sądziła Goshawk i niestety wracając tam sami by się podłożyli, a tego absolutnie nie chcieli. Ona nie chciała.\nJest wszystko dobrze - powtórzyła za mężczyzną.\nCzuła się jeszcze obolała. Pozostały jej stłuczenia, jakieś siniaki, ale czuła się zdecydowanie lepiej niż jeszcze paręnaście minut wcześniej, gdzie miała wręcz wrażenie, że zaraz zejdzie z tego świata. Spojrzała na Rhysanda, on również wyglądał o niebo lepiej, dlatego Marianna w końcu podjęła decyzję, aby się stąd wynosić. I tak zdecydowanie zbyt długo już tutaj pozostawali.\n- Nie wiem gdzie będzie bezpiecznie. Nie mogę pojawiać się w publicznych miejscach, czy Pan dał ci również wskazówki gdzie moglibyśmy się w tym momencie skryć? - zapytała. - Może być nawet twoja posiadłość. Byle daleko stąd i w bezpiecznym miejscu. Dostosuję się.\nByła gotowa do tego, aby wstać i aby spróbować przenieść się w odpowiednie miejsce. Czekała jeszcze na potwierdzenie od Lupusa, że jest to możliwe i nic nie stoi na przeszkodzie. Miała już dość tego lasu.\n-50 (stłuczenia), 155/205\nTemat: Re: Ferrels Wood, Northamptonshire 07.04.18 17:21\nCała ta sytuacja wydaje się tak abstrakcyjna, że niemal niemożliwa – przegraliśmy. Na dodatek wylądowaliśmy w środku dziwnego lasu i zrządzeniem losu spotkaliśmy uzdrowiciela. Nie ma już nawet znaczenia, że to Black: jest w służbie Czarnego Pana. To zobowiązuje. To wypełnia szacunkiem i strachem. Nie znam bliżej Lupusa, ale wydaje się być kompetentnym uzdrowicielem. I nie traci nerwów. Z pewnością z naszego grona jest osobą w tym momencie najbardziej zorganizowaną – choc dochodzi do tego fakt, że przecież to nie on przeżył magiczny wybuch, labirynt szaleńca udającego kanapę i to nie on zgubił połowę swoich towarzyszy w drodze. Percy. Im szybciej mija ból, tym bardziej bolesne staje się myślenie. Yvette. Kasjusz. Gdzie są? Co się z nimi stało? Czy jeszcze w ogóle ich zobaczymy?\nSam nie wiem do końca kiedy ból ustaje. Nie wiem też jak to się dzieje, że nie mamy wielkich problemów z anomaliami. Może nawet same anomalie boją się gniewu Czarnego Pana – bo zaklęcia lecznicze dosięgają celu. W połączeniu z pastą na oparzenia i wysoką wiedzą medyczną, wszystko idzie względnie sprawnie. Niemal jak na złość. Teraz, gdy przegraliśmy już walkę z czasem, wszystko idzie sprawnie. Oczywiście nie mnie na to narzekać – każdy wolałby szybciej pozbyć się obrażeń.\nWciąż odczuwam tępy ból, ale wydaje mi się, że powoli odzyskuję zdolność trzeźwego myślenia. Ból wciąż jest obecny, to niezaprzeczalne, ale nie jest już mdlący i rozmazujący rzeczywistość. Wciąż z pewnością jestem potłuczony i choć, z tego co zrozumiałem, Lupus skutecznie zajął się moim złamaniem, moja noga wciąż nie jest do końca w porządku. Być może tylko czas będzie potrafił to wyleczyć. Być może nie. Naprawdę mnie to nie obchodzi, nie w tym momencie. Rzucam porozumiewawcze spojrzenie Marie, kiwam mężczyźnie głową, składając nieme podziękowanie. Wciąż jestem w szoku. Wciąż nie wiem do końca co mamy robić.\n– Percy – przypominam cicho Mariannie. – Może być gdzieś w pobliżu...\nZaczynam, choć po chwili mój głos załamuje się, zupełnie zawiedzony.\n– Albo na drugim końcu świata – wzdycham krótko, wbijając wzrok w podłogę.\nCzy naprawdę musimy ich zostawiać? Czy powinniśmy? Nie, napewno nie powinniśmy. Pytanie tylko jaki mamy wybór. Po raz kolejny obracam głowę w stronę uzdrowicielki. Ona dowodzi. Ona będzie musiała podjąć decyzję. Zresztą wygląda na to, że może już ją podjęła.\n– Co zdecydujesz – rzucam tylko krótko, wtrącając swoje trzy grosze.\nWciąż była dowódcą. Nawet jeśli zostałem tylko ja i ona. I drzewa. Bardzo, bardzo dużo drzew.\nTemat: Re: Ferrels Wood, Northamptonshire 07.04.18 21:41\nCałkowicie zatopiłem się w szale uzdrowicielstwa. Nie zważałem za bardzo na dolegliwości czy pomruki moich pacjentów, bo wiedziałem, że musieli po prostu zacisnąć zęby. Nic nie przychodziło nagle, nic nie działo się bez przyczyny i przede wszystkim bez wysiłku. To dlatego nie mogłem wyleczyć ich jednym machnięciem różdżki i musieli przyjąć to za pewnik. Ogólnie robiło się coraz ciszej i coraz bardziej przerażająco w tym ponurym lesie. I przede wszystkim coraz zimniej. Uznałem, że zanim dokończę proces uzdrawiania, musieliśmy się stąd czym prędzej zabrać. W dziczy istniały magiczne zwierzęta, które mogły zostać zwabione odgłosami, a być może nawet niepowołani ludzie mogli się tu kręcić. Uważałem, że odejście stąd będzie najlepszym wyjściem.\nNie chciałem jednak nikogo do niczego zmuszać i z tego powodu zerknąłem wyczekująco to na Mariannę, to na Rhysanda. Powinni zdecydować się szybko. Bez względu na ich ostateczne zdanie, podniosłem się z kucania przy nich i otrzepałem szatę, rozglądając się uważnie dookoła. Nasłuchiwałem kroków lub szelestu w krzakach, ale wszystko zamarło. Włącznie ze mną. Dopiero odpowiedź Goshawk sprowadziła mnie na ziemię.\n- Zapadły pewne decyzje, ale już o nich wiesz – odpowiedziałem na jej pytanie. – Ponad godzinę temu skryłem Yaxleya i Dolohova, myślę więc, że wy również możecie iść ze mną – stwierdziłem neutralnie. W tej chwili to był najlepszy pomysł. Zjawianie się w Mungu było bardzo nieostrożne, a nie wiedziałem gdzie indziej moglibyśmy pójść. Cassandry na pewno nie było w domu; najprawdopodobniej tak jak ja była zajęta leczeniem pozostałych Rycerzy.\n- Szukanie ich w dzikiej głuszy po ciemku też nie byłoby rozsądne – zwróciłem się tym razem do mężczyzny. – Doleczę was do końca, ugoszczę i wtedy możecie sobie iść gdzie chcecie – dodałem, dając im zielone światło do przeszukiwania terenów jeśli takie mieli życzenie. Czarny Pan wyraźnie nakazał mi zająć się tą dwójką, nie zamierzałem więc biegać po lesie szukając pozostałych. Bezpieczeństwo przede wszystkim. – Niedaleko stąd jest karczma z kominkiem – rzuciłem na koniec, pomagając czarownicy i czarodziejowi wstać. Temu drugiemu pomagałem iść, bo jego noga, choć już poskładana, potrzebowała jeszcze chwili do pewnej sprawności.\nSpraszałem Croucha na Grimmauld Place, świat się kończył.\n/nie, masz 167/217 <3 i z/t wszyscy\nTemat: Re: Ferrels Wood, Northamptonshire 20.05.18 23:26\nObudziła się z krzykiem na ustach. Blade czoło zrosiły krople zimnego potu, koszulę nocną miała wilgotną, przykleiła się do skóry. Rozejrzała się wkoło szeroko otwartymi oczyma, rozchylonymi ustami, upewniając się, że leży we własnym łóżku, a nie na więziennej pryczy w ciasnej celi Azkabanu. Przed okno sączyło się blade światło księżyca, padało na pokryte gęstym futrem ciało owczarka niemieckiego, spokojnie drzemiącego na obok łóżka. Zerknęła na zegar na ścianie; wskazówki wskazywały pierwszą, było więc stanowczo za wcześnie, by zrywać się z łóżka. Wiedziała jednak, że już nie zaśnie. Nie miała eliksiru słodkiego snu, nie chciała więc poddawać się lepkim, przerażającym koszmarom, w których błądziła po więziennych korytarzach. To minie z czasem, przekonywała samą siebie, zaciskając mocniej zęby i wstając z łóżka. Przez następny kwadrans może, może dwa snuła się po domu jak cień, sącząc mocną kawę i ćmiąc papierosa za papierosem; czuła się podenerwowana, nie tylko snem, który nawiedzał ją każdej nocy po opuszczeniu Azkabanu, lecz przede wszystkim czekającym ją zadaniu – była pewna siebie, wierzyła, że nie zawiedzie. Przede wszystkim miała pewność, że tego chce, lecz jednocześnie gdzieś w piersi serce łopotało z niepokoju. Mogła przekroczyć granicę, zza której nie będzie już odwrotu. Chciała tego, chciała sprawie i Czarnemu Panu oddać się w pełni, lecz tylko głupiec nie czułby lęku przed taką magią i tak potężnym czarnoksiężnikiem. Ciemne moce były przewrotne, przekonała się o tym już nie raz; mogły obrócić się przeciwko człekowi w najmniej spodziewanym momencie; cena, jaką należało za nie zapłacić, była wielka. Czarna magia to kapryśna i przerażając kochanka, lecz lgnęła do niej niczym ćma do ognia, spragniona autodestrukcji i mocy jaką dawała. Tego ranka zamierzała oddać się jej w pełni.\nWciągnęła na siebie szatę, do jej kieszeni wetknęła różdżkę, założyła pas, który pozwalał jej nosić czarodziejską kuszę na plecach; Anglia wciąż pogrążona był w mroku, kiedy wzbijała się na miotle w powietrze, pośród chłodne mgły. Leciała długo, lecz słońce nie zdążyło jeszcze wzejść, gdy lądowała na niewielkiej polanie. Noc był zimna, lecz rześka, zmyła senność z powiek i otrzeźwiła Sigrun mocniej od kawy. Ruszyła w gęsty las, trzymając przed sobą uniesioną różdżkę, której koniec jaśniał światłem zaklęcia Lumos. Stąpała cicho, lecz pewnie, uważnie rozglądając się wokół; wiedziała, że w tych lasach można odnaleźć stworzenia, których krwi pożądał Czarny Pan. Leciała długo nad koronami drzew, aby znaleźć się w głębokiej gęstwinie, gdzie nie docierało wielu czarodziejów, a zwierzyna czuła się bezpiecznie. Wiedziała jak wypatrywać śladów, na co zwracać uwagę; ojciec uczył ją tego odkąd tylko nauczyła się chodzić. Polowania były ich rodzinną rozrywką, często także i profesją; na swoim sumieniu Sigrun miała życia wielu istot, w tym magicznych, lecz nigdy jeszcze jej ofiarą nie padł jednorożec. Brakowało ich w lasach dystryktu Harrogate, a i ojciec nigdy ich szukał, choć włosie i róg były bardzo cenne. Czasami jedynie, gdy wędrowali po gęstwinach w innych częściach kraju, odnajdywali długie, srebrne włosy na gałęziach, które potem wykorzystywali jako sznur – były niesłychanie mocne. Teraz także je znalazła: na krzewach i niskich drzewach, połyskliwe i srebrne, jakby utkane z czystego szkła, bądź diamentów. To znaczy, że były blisko, że wędrowały po tych okolicach.\nBlade światło poranka zaczęło sączyć się spomiędzy koron drzew, słońce wschodziło, a las pozostawał tak cichy, jakby wciąż był pogrążony we śnie; ciszę mąciło jedynie pohukiwanie sowy w oddali i szelest liści poruszanych wiatrem. To tylko ułuda, wiedziała to, większość leśnych zwierząt najłatwiej było odnaleźć właśnie na granicy dna i nocy. W oddali usłyszała szum strumienia, podążyła w tamtą stronę, lecz zamarła w bezruchu, gdy jej uszu dotarło jakby końskie prychnięcie. Ostrożnym ruchem ściągnęła kuszę z pleców; stąpała cicho i ostrożnie, nie chcąc zostać przez zwierzę usłyszaną – czy jednak zdoła ją wyczuć? Strumień szumiał coraz głośniej, a pośród kor drzew i zieleni liści wyraźnie dostrzegła srebrny blask. Najpiękniejsza z magicznych istot pochylała łeb nad wartką rzeczką, aby zaspokoić pragnienie. Sigrun zaparło dech w piersi. Widywała jednorożce już wcześniej, lecz teraz… W chwili, gdy miała odebrać mu życie – zdawał się jeszcze piękniejszy i niewinny.\nNie pozwoliła sobie na tę myśl. Wstrzymała oddech i wypuściła bełt z kuszy, którą upuściła; samą strzałą nie zatrzyma jednorożca, choć wbiła się w długa, srebrzystą szyję. Sierść splamiła krew, zwierzę zawyło z wściekłości i bólu, ptaki poderwały się do lotu. Jednorożec zachwiał się, zaczął krztusić; bełt trafił w szyję, lecz jeszcze go nie dobił. Zerwał się do biegu, lecz Rookwood nie mogła pozwolić mu się oddać. Szybkim, pewnym gestem uniosła różdżkę i posłała ku magicznej istocie okrutną klątwę. Corescident, wyszeptała, koncentrując się na inkantacji i skupieniu całej swej mocy na tym zaklęciu; było trudne, lecz skupienie, siła woli i niezwykła determinacja sprawiły, ze z różdżki Rookwood pomknął czerwony promień.\nZapłaciła za to, z jej własnego nosa pociekła strużka krwi. Po Azkabanie wciąż czuła się osłabiona, nie w pełni sił, lecz pragnienie wypełnienia rozkazu zmuszały ciało do kolejnych ruchów. Jednorożec próbował się oddalić, lecz trafiony zaklęciem, które przerwało jego rdzeń kręgowy – ciężko upadł na ziemię, na prawy bok. Strużka krwi ciekła z szyi, zwierzę wyło z bólu, jeśli gdzieś w gęstwinie czaiły się inne zwierzęta, z pewnością czmychnęły dalej przerażone. Rookwood oddychała ciężko, gdy uniosła różdżkę, aby przy pomocy zaklęcia dostać się na drugi brzeg strumienia. Podeszła do nieruchomego ciała powoli, jakby niepewnie; jednorożec wciąż żył, oddychał, jeszcze mogła z tego zrezygnować – nie uczyniła tego jednak. Uklęknęła przy nim, urzeczona jego pięknem. Niemal czułym gestem pogładziła go szyi, srebrzystej sierści brzucha; nie mógł jej kopnąć, nie miał już władzy nad własnymi kończynami. Zza pasa, ze skórzanej pochwy, wyciągnęła nóż, którym pewnym gestem przecięła skórę na brzuchu. Z rany pociekła krew – nie czerwona, lecz srebrzysta, jakby perłowa. W lewej dłoni Sigrun znalazła się fiolka, do której pieczołowicie nabrała posoki magicznej istoty; zamknęła ją dokładnie i owinęła w miękki materiał, nim ukryła ją w wewnętrznej kieszeni szaty na piersi, aby uchronić ją przed stłuczeniem. Przeniosła spojrzenie na oczy jednorożca, były jasne i pełne bólu, niemego pytania dlaczego? Każdy na jej miejscu poczułby poczucie winy tak wielkie, że nocą nie zaznałby już snu; lecz struny człowieczeństwa w duszy Sigrun przegniły już przed laty, kiedy wstąpiła na ścieżkę mroku. Teraz brnęła w tę lepką i złowrogą ciemność jeszcze głębiej. Cordcordis, wyrzekła cicho, przykładając koniec nowej, cisowej różdżki do ciała jednorożca.\nWestchnął ciężko – i był to jego ostatni oddech.\nW tym samym momencie Rookwood skazała swą duszę na wieczne potępienia. Nie było na świecie istoty bardziej niewinnej i dobrej, niż ta, która leżała u jej stóp – a ona odebrała jej życie. Wyprostowała się, wyciągnęła z kieszeni papierosa, wetknęła go sobie do ust. Ćmiła go chwilę, zrobiło się jej nagle dziwnie niedobrze. Rzuciła go na ziemię i zgasiła butem. Spojrzała jeszcze raz na truchło, zakręciło się jej w głowie. Odwróciła się i zaczęła iść, po chwili – rzuciła się biegiem, jakby sam Merlin ją gnał. Za pomocą zaklęcia dostała się na drugi brzeg rzeki, a potem biegła dalej – dopóki nie znalazła miotły zostawionej gdzieś pod paprociami.\nNie mogła przedrzeć się przez zaklęcia ochronne, choć znała adres. To było niewielkie miasteczko na południu Anglii, niemal wiejskie jego przedmieścia. Znalazła dom numer dwanaście i piętnaście, lecz numer trzynasty pozostawał ukryty. Łamanie ich uznała jednak za zbędne; miała inny sposób. Na St. Helen pojawiła się pod postacią dziesięcioletniej dziewczynki – z lalką w dłoniach tkwiła pod drzewem. Para staruszków zatrzymała się przy niej, kobieta z dobrotliwym uśmiechem pytała, czy nie zgubiła się czasem; Sigrun pokręciła jedynie przecząco głową, starając się przy tym nie skrzywić z obrzydzenia. Przebywanie wśród mugoli napawało ją wstrętem, lecz musiała nad sobą zapanować – czekała. W domu pod numerem trzynastym mieszkał czarodziej, który poślubił mugolkę – i to na nią właśnie czekała. Zdrajcy krwi zasługiwali na karę, takie było polecenie Czarnego Pana, a Sigrun zamierzała wypełnić je z należytą starannością. Tkwiła na miękkiej trawie tak długo, że niemal zesztywniały jej wszystkie kończyny, lecz w końcu dostrzegła kobiecą sylwetkę, którą wcześniej widziała na zdjęciu. Podniosła się z klęczek i podeszła bliżej, uważnie przypatrując się twarzy – to była ona. Podbiegła do niej, złapała za rękę, choć w duchu targnął nią odruch wymiotny. Kłamstwa spływały z ust Sigrun pewnie i gładko. Historyjka o potrzebie pomocy w odnalezieniu zwierzęcia okazała się na tyle przekonująca, by kobieta, chwyciwszy ją za rękę, podążyła z nią w stronę zagajnika po drugiej stronie ulicy. Na obcej, dziecięcej twarzy jawił się fałszywy uśmiech, gdy oddalały się od domów i ulicy. Szły tak dwa kwadranse. Różdżka w kieszeni sukienki zdawała się Sigrun dziwnie ciężka. O tam, mówiła, wskazując dłonią na wysokie drzewo, zmuszając tym samym kobietę, aby odwróciła od niej spojrzenie. Stanęła plecami do dziewczynki, w której dłoni nagle znalazła się różdżka. Drętwota, powiedziała Sigrun; mugolka spojrzała na nią przez ramię, jej oczy były pełne przerażenia, lecz nim zdążyła krzyknąć – czerwony promień zaklęcia trafił ją prosto w plecy. Kilka chwil później w miejscu dziesięcioletniej, jasnowłosej dziewczynki stała już dorosła kobieta.\nSigrun rozejrzała się czujnie wkoło; nie sądziła, aby ktokolwiek za nimi szedł, co jakiś czas oglądała się za siebie. Znalazły się na niewielkiej polanie, blisko brzegu płytkiej rzeki, o tej porze nikt nie powinien się tu pojawić – lecz jaką miała pewność? Salvio Hexia, wyszeptała unosząc różdżkę i kierując ją w stronę rzeki; po chwili posłała to samo zaklęcie w drugą stronę, otaczając ją i nieruchome ciało mugolki barierą, za którą pozostawały niewidzialne, ukryte przed ludzkimi spojrzeniami. Dopiero, gdy były bezpiecne powróciła do kobiety pełnym wstrętu spojrzeniem. Mugolka zesztywniała cała, upadła na miękką trawę z rękoma wzdłuż tułowia; jedynie oczy pozostawały żywe i pełne strachu. Czy mąż nie powtarzał ci, aby nie ufać obcym?, zakpiła Rookwood, wiedząc, ze ją słyszy i rozumie. Trwała chwilę w bezruchu, ćmiąc papierosa i przyglądając się kobiecie z ciekawością; nie miała wątpliwości, nie czuła zawahania, serce nie stanęło na ułamek sekundy jak w chwili, gdy rzucała mordercze zaklęcie na niewinnego jednorożca – magiczne istoty były piękne dzięki swym czarom. U jej stóp leżało jedynie brudne robactwo. Nawet jeśli Czarny Pan nie życzyłby sobie ukarania zdrajców krwi, to i tak zasługiwała na śmierć. Zastanawiała się co z nią zrobić.\nLubiła zabawić się ze swą ofiarą, lecz czuła jednocześnie, ze to nie jest na to czas.\nCzuła się spięta i poddenerwowana zadaniem, której powierzono; czy zdoła zadowolić Czarnego Pana? Czy przyniesione przez nią przedmioty okażą się wystarczające? Lękała się wizji chwili, w której okazałoby się, ze jednak nie. Zgasiła papierosa butem, zaschło jej w gardle. Przyklęknęła przy kobiecie. Ciszę mącił jedynie szum rzeki i śpiew drozda, skrytego gdzieś w koronie rzeki. Vulnerario, powiedziała z mocą, nie chcąc tracić energii i sił; igranie z czarną magią było niebezpieczne, zwłaszcza teraz, gdy anomalie wciąż panoszyły się po Wyspach. Światło w oczach mugolki zgasło, wokół niej rozlała się kałuża krwi. Jedynie kości chrupnęły, gdy niewidzialny miecz pozbawiał tułów głowy. Sigrun skrzywiła się na widok wnętrzności; odrywanie tkanek od kości budziło w niej obrzydzenie, choć robiła to nie raz – od lat polowała na zwierzęta, potrafiła oprawić je już jako dziecko, przywykła do tego. Nie zabiła mugola po raz pierwszy, lecz mimo wszystko serce biło jej dziwnie niespokojnie. Tkanki pod jej palcami był miękkie, ciepłe i lepkie. Starała się, aby jej ruchy były pewne i zdecydowanie, lecz dłonie drżały, gdy palce dotknęły mózgu. Żołądkiem targnęła dziwna niestrawność. W Azkabanie mocno ucierpiała, czarna magią ją zatruła, co czasami jeszcze dawało o sobie znać; odwróciła spojrzenie, gdy pozbywała się z czaszki zbędnych wnętrzności. Gdy to uczyniła, wstała z kolan, zakrwawioną i lepką czaszkę, wciąż oblepioną w tkankach, których nie zdołała się pozbyć, wsunęła do skórzanej torby, którą cały czas miała przewieszoną przez ramię. Wstała z kolan; sukienkę miała całą we krwi, podobnie jak i ręce. Teleportacja nie działała, drogę powrotną musiała odbyć na miotle. Zbliżyła się do rzeki, aby obmyć ręce i twarz, zmywając z niech zaschłą juchę. Plam z sukienki pozbyła się zaklęciem. Odwróciła się w stronę zakrwawionego, pozbawionego głowy ciała. Nie mogła go tutaj tak zostawić. Uniosła różdżkę i posłała ku niemu kulę ognia, sucha część sukienki mugolki natychmiast zajęła się płomieniem. W ten sposób pozbyła się ciała.\nMiotłę znalazła tam, gdzie ją zostawiła, pod drzewem. Oddychała ciężko, z przejęciem i czując jak w skroniach pulsuje ból. Była już blisko.\nGwiazdy Wielkiego Wozu błąkały się gdzieś ponad dachami kamienic. Noc była bezchmurna, lecz próżno było szukać na ciemnym niebie srebrnego łuku księżyca. Jedynie dziwna, lepka mgła trzymała się blisko ziemi, oblepiała człowieka swym nienaturalnym zimnem, choć mieli już lipiec. Okolica zdawała się być pogrążona we śnie, jedynie w pubie na rogu rozbrzmiewała muzyka i głośne rozmowy, a w okna jaśniały od blasku świec wewnątrz. Sigrun siedziała przy stoliku, naprzeciwko mężczyzny o nazwisku Davies; nietrudno jej było go znaleźć, przez ostatnie dwa dni zdążyła dowiedzieć się gdzie go szukać i tego, że zwykł pijać szklaneczkę, a raczej kilka ognistej whisky, nim wróci do domu. Wystarczyło, że udawała zainteresowaną, podjęła temat pożaru Ministerstwa Magii; z udawaną, przerażoną miną kiwała głową i kłamała gładko, przyznając Daviesowi rację. To potwory, to prawda, powtarzała, w teatralnym geście łapiąc się za serce. Siedząc naprzeciwko niego miała blond warkocz i łagodne rysy twarzy, której nie szpecił dziś naburmuszony wyraz.\nUszy więdły jej od jego paplaniny, której musiała słuchać. O równości czarodziejów i mugoli, o potrzebie zwalczenia czarnej magii, o konieczności likwidacji Policji Antymugolskiej, o złapaniu winnych zamachu na Ministerstwo Magii. Mówił i mówił, z pewnością nie tylko jej, nie tylko w tym barze. Davies działał społecznie na rzecz mugolaków, miał wsparcie rodów szlacheckim wyraźnie opowiadających się za polityką promugolską; nie dziwiła się, że Czarny Pan życzył sobie go martwego. Im bardziej udawała przejętą, tym Davies mówił więcej i chętniej. Nie omieszkała dolewać mu ognistej wciąż i wciąż, nawet gdy mówił, że już nie trzeba; stał się bełkotliwy i dziwnie radosny, a ona pod stołem pogładziła go po łydce stopą. Nachyliła się ku niemu i zaczęła szeptać, wpierw dość niewinne, o tym jak jej imponował. W końcu zaprosił ją do siebie, ponoć mieszkał nieopodal. Pub opuścił w towarzystwie nikomu nieznanej, ładnej dziewczyny i nigdy więcej nie zawitał już w jego progi. Szli ulicą, Davies obejmował ją ramieniem; pachniał alkoholem i tytoniem, czuła to doskonale, gdy nachylił się, by skraść jej pocałunek. Cofnęła głowę, śmiejąc się i mówiąc, że nie tutaj, tu może ktoś ich zobaczyć; złapała go za rękę i pociągnęła w najbliższy zaułek. Przejęła inicjatywę, pchnęła go, aby oparł się o ścianę; Davies zaśmiał się, wybełkotał, że nie spodziewał się tego po niej. Nie zdążył nawet zareagować, gdy prędkim gestem sięgnęła po różdżkę do kieszeni; machnęła nią, a zaklęcie Petrificus Totalus unieruchomiło go skutecznie i uwięziło w gardle krzyk. W zaułku nie było nikogo prócz nich i tłustego szczura, który wychynął zza kubła na śmieci. Spojrzała w stronę ulicy i wycelowała tam różdżką: Salvio Hexia, wyszeptała, ukrywając ich za zasłoną. Każdy kto przejdzie obok ujrzy wyłącznie ciemną, pustą uliczkę, w którą nie warto zaglądać.\nZacisnęła usta wąską kreskę. Davies krew miał czystą, szkoda było ją przelewać; lecz jednocześnie zdradzał ją, opowiadając się głośno za polityką promugolską i równością pomiędzy czarodziejami, a szlamem. Serce biło jej mocno, gdy zwróciła się ku niemu. Był ostatni. Czuła dziwne… Podekscytowanie i strach jednocześnie. Oddychała ciężko, gdy zbliżała kraniec cisowej różdżki do jego piersiowej; błysnęło zaklęcie, a serce zaczęło zwalniać. Davies patrzył na nią przerażony , tylko to mu pozostało; nie odezwała się jednak ani słowem, wszystkie ruchy wykonywała w ciszy. Znów zza pasa dobyła sztyletu, którego ostrze przysunęła do jego szyi. Było tak ostre, że przecięło skórę z dziecinną łatwością; wbiła je głębiej, przecinając aortę. Krew trysnęła jej na twarz, zmrużyła wściekle oczy; dłoń jej zadrżała, zrobiła to zbyt nerwowo i prędko. Lewą dłonią wyjęła z kieszeni fiolkę, podobną do tej, w której miała już krew jednorożca. Napełniła ją juchą zdrajcy i zapieczętowała, po czym wsunęła do kieszeni szaty. Uczyniła kilka kroków w tył, cofnęła zaklęcie petryfikujące; Davies padł na kolana, jedną ręką łapiąc się za serce, drugą próbując zatamować krwotok z szyi. Patrzyła na niego paląc papierosa, choć prawa dłoń jej drżała.\nUczyniła wszystko, czego żądał Czarny Pan; zdobyła krew jednorożca, czaszkę zamordowanego mugola i krew zabitego czarodzieja. Skazała swą duszę na wieczne potępienie, wkroczyła na ścieżkę, z której nie było już odwrotu; czarnej magii, niebezpiecznej i kapryśnej, pragnęła oddać się w pełni, a raczej swemu Panu, któremu coraz bardziej fanatycznie zdawała się być oddana.\nZ Daviesa uleciało życie, a ona skończyła palić. Tym razem nie spaliła jego ciała, nie było takiej potrzeby – niech wiedzą jak kończą zdrajcy krwi. W pubie pojawiła się jako obca dziewczyna, której nikt nigdy więcej już nie ujrzy. Nie było sprawcy, nie było kogo sądzić. Opuściła zaułek, wcześniej zaklęciem pozbywając się krwi. Zaklęcia Salvio Hexia nie cofnęła – niech tam gnije.\nTemat: Re: Ferrels Wood, Northamptonshire 20.01.19 1:12\nMyślała, że nie mogło być już gorzej - los jawnie drwił z coraz bardziej przerażonej Rhiannon. Czuła się zmęczona czkawką w kółko przenosząca kobietę do różnych, naprawdę zadziwiających miejsc. Niektórych czarownica nigdy nie widziała na oczy, inne znała mniej czy bardziej, ale zawsze zaskakiwał ją zasięg tej choroby. Przerzucana z hrabstwa do hrabstwa, z miasta do miasta, z dzielnicy do dzielnicy - gdyby nie niekiedy zaskakujący przebieg całego procesu, mógłby być naprawdę niezłym sposobem na wycieczki krajoznawcze. Pojawianie się w nieznanych dotąd miejscach całkowicie za darmo i bez wkładania w to wysiłku podczas szukania informacji o takim czy innym rejonie Wielkej Brytanii - brzmiało fantastycznie.\nNiestety rzeczywistość wyglądała już mniej fantastycznie. Przed chwilą omal się nie utopiła - to dopiero było dramatyczne przeżycie. Dotąd Ria lądowała raczej na stabilnej ziemi, nawet jeśli obmacana przez pokrzywy, ale woda przechodziła już jakiekolwiek pojęcie. Czuła się zziębnięta, przemoczona oraz przegrana. Przegrana w walce z chorobą jaka toczyła piegowate ciało. Kolejne zmiany miejsca, zmiany otoczenia i przede wszystkim ludzi. W kółko nowi, a jednak znajomi; dopiero teraz miało się to odmienić.\nO czym Weasley jeszcze nie wiedziała. Z obawą otworzyła oczy chcąc rozejrzeć się gdzie tak właściwie trafiła tym razem - i nie zorientowała się. Dostrzegła już nieprzeniknioną ciemność i księżyc nad głową. Wychylał się ponad cieniami koron ogromnych drzew, musiała być w lesie. Niebo upstrzone konstelacją srebrzystych gwiazd nie przynosiła odpowiedzi. Nawigacja wydawała się być czarną, niezrozumiałą dziedziną wiedzy, bez której kobieta nie potrafiła nabrać rozpędu w pożądanym kierunku.\nZresztą Rhiannon nie umiała się ruszyć. Nie wtedy, kiedy drżała z zimna. Oblepione mokrymi ubraniami ciało trzęsło się w posadach, zęby uderzały o siebie nawzajem nieprzerwanie. Było tak cholernie lodowato. Gęste, mroźne powietrze zatrzymane w barierze grubych pni nie poprawiały samopoczucia rudowłosej. Rozejrzała się na lewo i na prawo, po czym oplotła ramiona swoimi rękoma. Usiłowała rozgrzać wychłodzone ciało, ale nie wiedziała gdzie iść. Dokąd podążać. Powinna nawoływać? Czy w ten sposób nie ściągnęłaby na siebie niebezpieczeństwa możliwie czającego się wśród przerażających o tej porze kniei?\nPrzeszła parę kroków; ściółka ustępowała miękko pod butami chrzęszcząc złowieszczo. Panującą wokół ciszę przecinało pohukiwanie sów ukrytych w gałęziach oprószonych mnogością liści, choć powoli nadchodziła jesień. Nieuchronnie. Część poszycia nabrało przyjemnych, żółto-pomarańczowo-czerwonych barw, ale wciąż znaczna ich część mieniła się zielenią. Ledwie dostrzegała te kolory wśród srebrzystej poświaty księżyca.\nWreszcie dosłyszała niepokojące dźwięki dobiegający prawdopodobnie na północ od miejsca, w którym Weasley tkwiła. Obejrzała się z niepokojem i dostrzegła lejący się czarny cień gdzieś w oddali. Oddech przyspieszył, tak samo jak puls oraz praca serca. Wreszcie otumaniona Ria ruszyła biegiem przed siebie, bojąc się tego co zostawiła za sobą. Tego, gdzie była - nie miała pojęcia. Jednak biegła, chcąc wydostać się z lasu, z ciemności; oddać się w ramiona cywilizacji. Pragnęła wreszcie wrócić do Ottery St. Catchpole.\nTemat: Re: Ferrels Wood, Northamptonshire 09.02.19 22:21\nAnonimowy donos o czarnomagicznych praktykach mających miejsce w samym sercu jednego z najbardziej tajemniczych lasów w Anglii, który brzmiał doprawdy abstrakcyjnie i niedorzecznie, dziwnym trafem nie okazał się głupim żartem jakiegoś małoletniego czarodzieja. Zresztą, pismo osoby zawiadamiającej Biuro Aurorów o łamaniu prawa wydawało się należeć do osoby dorosłej, nawet jeśli słowa spisane zostały pod wpływem wielkich emocji, ręką drżącą i niepewną, na co wskazywało mocno pochylone pismo, momentami ledwo czytelne. Nacisk pióra na pergamin też miał znaczenie w odczytaniu emocji nieznanego nadawcy. Oględziny wskazanego miejsca udowodniły jednak, że zawiadomienie przedstawiało stan faktyczny. Rineheart wolałby, żeby anonim okazał się głupim żartem, przez który musiał włóczyć się po lesie na darmo. Przedzieranie się przez leśny labirynt w środku nocy nie było prostym zadaniem. Ruszyli jednak kilkuosobową grupą, więc było odrobinę łatwiej.\nWidok zmasakrowanego ciała, niezbyt wprawnie przepołowionego na pół i rozłożonego na ogromnym pniu po wielkim dębie był makabryczny. Ogromna otchłań prowadząca od kobiecego łona po same usta, aby jej wnętrzności spozierały na świat. Słyszał o rytualnych mordach jeszcze za czasów starożytności, niektóre przetrwały w dziczach aż do mrocznych wieków średniowiecza, jednak chyba właśnie z czymś takim musieli mieć do czynienia. Dla spokoju własnej duszy chciał zdjąć płaszcz i okryć nim ciało martwej dziewczyny. Jednak nie chciał zacierać takim czynem śladów. Dlatego wpatrywał się na kluczowy dowód w sprawie, ciało ofiary, jak najbardziej beznamiętnie. Potem zaczął szukać innych śladów, kiedy dwaj młodsi funkcjonariusze w końcu się ruszyli. Sam nie miał wątpliwości, że czarno magiczne zaklęcia musiały paść, jednak dwaj uczestniczący w sprawie młodzi funkcjonariusze dla pewności skorzystali z Czarnej Mary, wypuszczając z fiolki gaz, który pomimo nocy zdołał zabarwić powietrze na czarno i osiąść na ciele denatki.\nOdnalazł ślady stóp, które sugerowały, że mają do czynienia tylko z jednym sprawcą. Ślady podeszw były wystarczająco duże i dość głębokie, aby mogły świadczyć o masywnej sylwetce zwyrodnialca, ale przede wszystkim były świeże. Właśnie dlatego zaraz po przekroczeniu granicy lasu rzucone zostało hasło, żeby nie ujawniali swojej obecności zbyt pochopnie. Światło księżyca pomagało im wystarczająco dostrzegać nawet szczegóły. Łudzili się, że dorwą winnego, tylko musieli uważać. Kieran podniósł wzrok, mimo wszystko wierząc, że ma jeszcze szansę na wypatrzenie podejrzanej sylwetki. I wtedy też dostrzegł poruszenie pomiędzy drzewami. Sprawca naprawdę pozostał w lesie? Psychole lubią czasem sycić oczy swoimi chorymi dziełami. Rineheart zbyt wiele słyszał zeznań tych popaprańców zafascynowanych czarną magią. Dlatego z resztą grupy podjęli decyzję o rozdzieleniu się. Rineheart ruszył na zachód, Hopkirk na południe, dwaj młodsi aurorzy ledwo po kursie ruszyli wspólnie na wschód, a jeden z kilkuletnim stażem obrał sobie za kierunek północ. Szósty w grupie miał pilnować miejsca zbrodni.\nLas przemierzał spokojnym krokiem, mimo to energicznym i zdecydowanym. Mijał kolejne drzewa, stopami napierał na wilgotną ściółkę. Przeszedł dwa kilometry, może trochę większy dystans, gdy dostrzegł poruszenie między drzewami. Ciemna sylwetka zmierzała ku niemu, niższa niż podejrzewała po śladach, smuklejsza, bardzo szybka. W jakimś nietypowym rozgorączkowaniu niezidentyfikowana osoba biegła w jego kierunku, najwidoczniej go nie widząc. Było dwóch sprawców? Ślady przy ofierze temu przeczyły. Wystarczyło wykonać szybko kilka dużych kroków, odczekać na odpowiedni moment i mocno chwycić za ramię gnającej osoby i docisnąć ją do drzewa.\n– Mam go! – ryknął wściekle, bardziej po to, by zakomunikować o sytuacji pozostałych aurorów obecnych w lesie. Powinien jeszcze zgodnie z procedurą wymienić wszystkie prawa zatrzymanego, ale, do cholery jasnej, kto w środku nocy w lesie myśli o pieprzonych procedurach? Właściwie dopiero teraz przyjrzał się zatrzymanej osobie. Długie, rude włosy, delikatne rysy twarzy. Kobieta. Kobieta?\nDopiero potem dostrzegł drugą sylwetką wyłaniającą się z oddali. A potem usłyszał wykrzyczane Corio i dostrzegł jasny promień zaklęcia. Wręcz instynktownie uczynił pionowy ruch różdżką.\nCzarnomagiczne zaklęcie zostało pochłonięte przez jego tarczę. Przez las niósł się głos Hopkirka, bo ten wykrzykiwał jego nazwisko.\nSkrył się z ujętą młodą kobietą za drzewem, wciąż jednak dociskając ją do niego.\n– Auror Rineheart – wyrzucił z siebie ostro. Dopiero teraz dostrzegł, że kobieta jest przemoczona i przerażona. Czyżby natknął się na niedoszłą ofiarę zwyrodnialca? – Uciekłaś mu? – spytał w końcu, tylko odrobinę poluźniając uścisk lewej dłoni wokół jej ramienia. – Coś ci zrobił?\nWychylił się zza drzewa, by rozejrzeć, wówczas dostrzegł tylko kolejny jasny promień zaklęcia, więc ponownie skrył się za drzewem. Nie miał szans wypatrzeć dokładnego położenia tego drania.\nTemat: Re: Ferrels Wood, Northamptonshire 11.02.19 21:39\nBiegła, nie mogąc odnaleźć w myślach zrozumienia dla tego działania. Postępowała instynktownie, na zagrożenie reagowała ucieczką. Mogła przecież sięgnąć do kieszeni sukienki po różdżkę oraz zmierzyć się z niebezpieczeństwem twarzą w twarz. Niestety Ria wpadła na ten pomysł po dość długim już biegu; nie przerywając go sięgnęła do kieszeni po magiczne drewno, ale było ono całkowicie mokre. Do cna. Zapomniała go nawoskować ostatnimi czasy i oto właśnie borykała się z konsekwencjami nieroztropności. Czy magia wciąż w nim działała? Być może, ale w połączeni z szalejącymi w kraju anomaliami szanse na powodzenie wyprowadzenia ataku bądź obrony były niewielkie. Przeklęła siarczyście pod czerwonym od zimna nosem i choć nie wypuściła różdżki z dłoni, to biegła dalej. Odnalazła w tym pewną przyjemność - podczas wysiłku nie czuła tak tego cholernego zimna przenikającego w głąb ciała. Z kolei przylepiająca się do niego mokra sukienka utrudniała płynne ruchy; dobrze, że była zwinna, w przeciwnym razie mogłaby nie podołać szaleńczemu biegowi przez wystające konary, wśród porośniętych gęsto krzewów oraz odnajdywanych co jakiś czas wypukłych mrowisk. Oddech miała już świszczący kiedy zorientowała się, że niebezpieczeństwo znajdowało się coraz bliżej niej. Weasley usiłowała nie panikować, zamiast tego odnajdując spojrzeniem możliwą drogę ucieczki. Ewentualnie coś, czym mogłaby się obronić. Jakaś ciężka gałąź może? Tylko taką, którą zdołałaby pochwycić i unieść. Nim zdołała choćby rozpocząć realizację planów, poczuła bolesne szarpnięcie za ramię; zdławiła w gardle donośny krzyk spowodowany niespodziewanym wydarzeniem - choć ten nie mógłby się przebić przez męskie ryknięcie mające swoje źródło niedaleko ucha rudowłosej. Co? Jak to go? Co ten człowiek mówił? Wystraszona Rhiannon najpierw nie wiedziała co zrobić, później co powiedzieć. - Ja… - zaczęła, ale nie dokończyła. Nieświadoma toczącej się dookoła niej akcji zlękła się po raz kolejny. Tym razem słysząc za swoimi plecami czarnomagiczną inkantację. Co tu się u licha działo?! Jakim cudem trafiła w samo centrum pojedynku? W środku nocy, głęboko w lesie? Czkawka teleportacyjna kpiła z niej ponownie, wyrzucając w tak absurdalne miejsca, że Harpia wprost nie mogła pojąć ogromu towarzyszącego jej pecha. Dlaczego nie mogła pojawić się w jakimś miłym miejscu? Cukierni na przykład? Albo w barze z kominkiem, przy którym mogłaby się ogrzać? Czy prosiła o tak wiele?\nNa pewno nie o walkę. Nie w takim stanie i nie z mokrą różdżką, aczkolwiek i tak zamierzała jej użyć jeśli zaszłaby taka potrzeba. Oby nie. Jednak wszystko wskazywało na to, że owszem, będzie musiała dobyć tego przeklętego patyka, ponieważ zostali zaatakowani. Nie zdążyła wyczarować tarczy - trzymający ją mocno mężczyzna wykazał się niesamowitym refleksem. Silna kopuła ochroniła ich oboje, ale znów Rii zabrakło czasu na wypowiedzenie bądź zrobienie czegokolwiek. Wkrótce nastąpiło kolejne szarpnięcie, następnie silne uderzenie plecami o nierówny pień drzewa. Jęknęła cicho pod nosem, bardziej w wyniku zaskoczenia niż faktycznego bólu - na treningach i meczach obrywała mocniej.\n- Rhiannon Weasley - przedstawiła się niemal od razu. Kobieta momentalnie poczuła ulgę słysząc słowo auror - dźwięki oblepiły świadomość przyjemnym kokonem bezpieczeństwa, z jakim kojarzyła się ta profesja. Nie dlatego, że nie była ryzykowna, a po prostu dla Harpii znajoma. - Mój brat oraz kuzynostwo to aurorzy. Są tu? - spytała z nadzieją w głosie. Szeptem, nie chciała naprowadzać napastnika bliżej nich. Po głosie mógł się zorientować w ich dokładnym położeniu, choć i tak mniej więcej wiedział gdzie znajdowało się dwoje czarodziejów. - Nie, znalazłam się tu przypadkiem, czkawką teleportacyjną - przyznała równie cicho, na nowo trzęsąc się z zimna. Zacisnęła szczęki, żeby nie obijać zębami o zęby; fakt, że nie była już w ruchu utrudniał rozgrzewanie organizmu. - M-mogę jakoś p-pomóc? - spytała w momencie, w którym pan Rineheart wychylił się zza drzewa. Nie lubiła bezczynnie stać.\nTemat: Re: Ferrels Wood, Northamptonshire 18.04.19 3:01\nW ciemnościach łatwo było o pomyłkę, kiedy człowiek dostrzegał jedynie ciemne, rozmyte kształty przemieszczające się pomiędzy drzewami. Nawet nie pomyślał, że inna osoba, poza sprawcą, mogłaby znajdować się tej nocy w lesie. Szybko jednak zdał sobie sprawę z własnego błędu, dzięki czemu zdołali uniknąć tragedii. Silna tarcza magiczna wybroniła ich przed czarnomagicznym zaklęciem. Jednak przez wciąż dające o sobie znać anomalie mogło być z tym różnie, nie każde zaklęcie może się udać. Magia już wcześniej bywała kapryśna, ale przez ostatnie kilka miesięcy stan ten pogłębił się.\nGdy usłyszał nazwisko młodej czarownicy, spojrzał na nią jakby na nowo, nagle uznając za tak oczywiste, że pochodzi z najlepszego szlacheckiego rodu spośród wszystkich. Przecież to było od razu widać poprzez rude kosmyki i piegi. Ale przede wszystkim nie płakała rzewnie nad swym losem, udało jej się uniknąć nieszczęsnego losu ofiary. Waleczna dziewczyna.\n– Żadnego Weasleya tu nie ma – powiadomił ją krótko, może nieco oschle, ale nie miał czasu na żadne uprzejmości. Przynajmniej jej nie zignorował i dał znać, że nie musi martwić się teraz ani o brata, ani kuzyna. Kolejna wymiana zdań sugerowała, że czarownica musi mieć naprawdę wielkiego pecha. Czkawka teleportacyjna sprowadziła ją właśnie do tego lasu i to dokładniej w tej chwili, gdy jakiś szaleniec odprawiał chore rytuały.\n– Nie wychylaj się – poleciał jej stanowczo, nad wyraz surowym tonem. Gdyby jego głos miał przybrać namacalną formę, stałby się mieczem przecinającym z łatwością nawet skałę. Miecz ten rąbałby okoliczne drzewa z ogromna precyzją i bez najmniejszego trudu. Lecz słowa były niczym, unosiły się w powietrzu i tylko czasem osiadały w cudzych umysłach, ale tylko wtedy, jeśli ktoś chciał słuchać. Dla rudowłosej byłoby zdecydowanie lepiej, żeby uważnie go teraz słuchała i wypełniała wszystkie jego polecenia. To nie były przelewki, atakował ich cholerny psychopata i na całe szczęście jego kolejne zaklęcie uderzyło w drzewo. Ale następny plugawy czar z szerokiego wachlarza stworzonego przez czarnoksiężników może mieć zdecydowanie bardziej niszczycielską moc i wtedy nawet najgrubszy pień ich nie ochroni. – Na znak biegnij za kolejne drzewo – nakazał jej władczo. – Ty w prawo, ja w lewo – na wszelki wypadek wskazał jej kierunek, w którym miała ruszyć. Dla własnego bezpieczeństwa powinni się rozdzielić. Kieran zresztą zamierzał dalej toczyć bój z chorym zwyrodnialcem. – Teraz – wyrzucił z siebie w końcu, chwilę przed tym, jak padła kolejna inkantacja zaklęcia. Sam ruszył w lewo, aby skryć się za najbliższym drzewem. To wcześniejsze, za którym się chował wraz z przypadkowym świadkiem, zostało rozerwane mocną zaklęcia. Na siebie ściągnął atak, bo obok niego śmignął jasny promień. Udało mu się jednak schować za drzewem i wychylić zza niego, aby odpowiedzieć własnym zaklęciem. – Nebula Omnia!\nPo chwili gęsta mgła rozprzestrzeniła się wokół jednego z drzew, skąd nadszedł ostatni atak. Rineheart mógł mieć jedynie nadzieję, że pieprzony drań utkwi w tej mgle na trochę.\nTemat: Re: Ferrels Wood, Northamptonshire 21.07.19 2:08\nMusiała za wszelką cenę skoncentrować umysł, żeby przezwyciężył ułomności ciała. Nadal zziębniętego, oblepionego mokrą fałdą materiałów. Może, gdyby pogoda była cieplejsza, Ria zdążyłaby nieco ochłonąć, natomiast sukienka wyschnąć. Niestety, dość późna pora wraz z panującym aktualnie miesiącem stanowiła całkowite przeciwieństwo aktualnych potrzeb czarownicy. Zaklęłaby pod nosem, gdyby nie to, że dziejąca się zaskakująco prędko akcja pochłonęła ją bez reszty. Trudno się nawet dziwić, skoro walczyła o życie - jak się dość szybko okazało. Nie ona jedna, choć aurorzy ścigający czarnoksiężnika w lesie mieli dużo więcej doświadczenia oraz umiejętności w walce niż zawodniczka Quidditcha. Weasley zamrugała intensywnie podczas kolejnej fali niespodziewanych bodźców i zdarzeń, których stała się częścią. Wbrew własnej woli. Nie było czasu na marudzenie ani żądania zadośćuczynienia skierowanego do opatrzności - musieli działać, jeśli chcieli przetrwać starcie z tajemniczym szaleńcem. Najlepiej to na dodatek zwyciężyć.\n- To dobrze - rzuciła cicho, choć bez przekonania. Może gdyby tu byli, pomogliby im? A może wręcz przeciwnie, byłoby dokładnie tak samo. W końcu aurorzy mieli swoje taktyki łapania zbrodniarzy, zapewne fakt, że Rhiannon znalazła się w tym miejscu z tylko jednym stróżem prawa, nie był przypadkowy. Za to celowym działaniem. Chcieli go otoczyć? Lub zwyczajnie szukali poszlak, rozdzielając się i to właśnie panu Rineheartowi przypadł zaszczyt natknięcia się na uciekiniera? Wysoce prawdopodobne.\nNie przejmowała się oschłym, surowym tonem, choć z pewnością oddziaływał on na rudowłosą. Kobieta wzdrygnęła się, aczkolwiek na tym etapie niemożliwym było określenie powodu takiej reakcji organizmu - była już mocno wyziębiona, co mogło być przyczyną tej reakcji. Nie patrząc na nic, skinęła zdeterminowana głową, nie ośmielając się wychylić ani kawałka swej piegowatej łepetyny. Adrenalina nie przestawała buzować, klatka piersiowa unosiła się i opadała szybciej niż zazwyczaj; szumiało jej w uszach z tego wszystkiego. Ledwie słyszała odgłosy toczącej się nieopodal walki. Dość nieprzytomnie zwróciła spojrzenie ciemnych oczu w stronę czarodzieja, który postanowił zrealizować kolejny etap swojego planu. Weasley nie pozostało nic innego jak ponownie przytaknąć jego słowom i zrobić dokładnie to, czego od niej oczekiwał. Usłyszawszy znak mającym być punktem zwrotnym w tym całym zdarzeniu, Harpia rzuciła się do drzewa po prawej stronie. Biegnąc niemalże czuła jak serce wyskakuje jej przez gardło. Przycisnęła się całym ciałem do grubego pnia, pod drżącymi palcami wyczuwając szorstkość faktury kory. Co dalej? Miała tutaj stać tak wieczność? Przymknęła na chwilę oczy, doprowadzając się do porządku. Niestety, zęby na nowo rozpoczęły szczękanie, więc Rhiannon skupiła się na przyciskaniu zębów do siebie. Głupio byłoby w ten sposób zdradzić swoją pozycję.\nNie minęła długa chwila od wybrzmianej przez aurora inkantacji, nim jasna smuga zaklęcia przetarła drzewo, za którym stała czarownica. Promień minął ją dosłownie o kilka cali - czarnoksiężnik musiał strzelać czarami na ślepo. Ona tymczasem podskoczyła w miejscu, zaskoczona możliwością bliskiego spotkania z nieznanym urokiem. Cholera, wolałaby móc się jakoś bronić, albo nawet zaatakować tego sukinkota. Jedynie fakt posiadania przemoczonej różdżki wraz z brakiem imponujących umiejętności ofensywnych powstrzymywał ją przed rzuceniem się w wir walki. To nic, że będący z nią tutaj mężczyzna nie byłby zadowolony z podjęcia takiej decyzji.\nPrzestępca z kolei wypuścił jeszcze kilka nieskoordynowanych, nieudanych ataków wycelowanych w leśną ściółkę z dala od nich, ale potem… nagle zrobiło się dziwnie cicho. Czekał na ich ruch? Skradał się niepostrzeżenie? Uciekał w przeciwnym kierunku? Ria aż słyszała dudnienie własnego serca; mimowolnie powędrowała wzrokiem do miejsca, w którym powinien stać pan Rineheart. Co teraz?\nTemat: Re: Ferrels Wood, Northamptonshire 31.07.19 0:58\nPróba rozdzielenia się nie była całkowicie pozbawiona ryzyka, ale była konieczna, jeśli chcieli zwiększyć szansę uniknięcia kolejnych ataków. Tkwienie za tym samym drzewem – i to we dwójkę – wiązało się zaś z wysokim prawdopodobieństwem doznania obrażeń i to z całą pewnością dotkliwych, ponieważ zwyrodnialec nie rzucał w ich stronę błahych Upiorogacków. Właściwie to znał całkiem szeroki asortyment czarnomagicznych inkantacji i nie sprawiało mu żadnej trudności wypowiadanie ich. Gnój musiał mieć ogrom szczęścia, bo jednak wyrzucanie z siebie tych plugastw nie ściągnęło na niego paskudnych anomalii. Na całe szczęście zaklęcia rzucone przez Kierana też pozbawione były dodatkowych atrakcji. Dodatkowo jego kontratak przyniósł zamierzony cel, ponieważ jasne promienie zaklęć szybowały zbyt wysoko i na wszystkie strony, jakby celowanie przynosiło przeciwnikowi większą trudność niż wcześniej. Zatem utkwił we mgle.\nRineheart chciał krzykiem zawiadomić swoich kamratów z Biura Aurorów o swoim położeniu, lecz to szybko mogłoby obrócić się przeciw niemu. Wyjawienie pozycji swoim towarzyszom było zarazem zaproszeniem dla wroga, a ten przestał nagle rzucać zaklęcia na oślep. Czyżby wyszedł z zamglonej strefy i na nowo przemyślał własną taktykę? Auror bardziej zmarszczył brwi, zirytowany tym, że w ciemności mógł zwyczajnie nie dostrzec przemykającej pomiędzy drzewami sylwetki. Kolejny raz musiał zaryzykować. Biegiem ruszył znów w lewo, aby znaleźć się za kolejnym drzewem i wtedy też usłyszał donośnie wykrzyczaną formułę zaklęcia. Ten skurwiel chciał trafić go Cruciatusem. Pieprzonym Cruciatusem! Jak tylko dorwie tego zwyrodnialca, tak go przemagluje, że już nigdy nie będzie w stanie tknąć jakiejkolwiek różdżki!\nZdołał jednak ochłonąć, bo musiał pamiętać, że nie znajduje się w tym bagnie sam. Zerknął w prawo, próbując odszukać smukłej sylwetki. Wiele ułatwiało to, że czarownica wiedziała jak się zachować w tak trudnej sytuacji. Nie zdradzała swojej pozycji niepotrzebnymi odgłosami, pozostawała również za drzewem, stosując się doskonale do życzeń wykwalifikowanego aurora. Jej bliscy, brat i kuzyn, też pełnili tę samą trudną służbę co Kieran, zatem mogła być zaznajomiona z podobnymi przypadkami choćby dzięki ich opowieściom.\nWychylił się zza drzewa, aby rzucić Petrificusa. Z boku usłyszał wykrzyczane przez znajomy głos Lamino. Nareszcie nadeszło wsparcie. Ucałuje nawet niezbyt urodziwą gębę Hopkirka, jeśli tylko trzy sztylety utrafią w cel. Jednak po lesie nie rozległ się bolesny wrzask popaprańca. Wielka szkoda.\n– Hopkirk, uważaj, mamy tu osobę postronną! – wrzasnął w jego stronę.\n– Co?! – odkrzyknął mocno zaskoczony druh. – W tym lesie?!\n– Tak, do cholery, w tym psidwaczym lesie!\nKieran zmienił kierunek przemieszczania się i pognał odrobinę do przodu, w prawo, chcąc znaleźć się bliżej Weasleyówny. Skoro ich siły się powiększyły, zamierzał za swój priorytet postawić ochronę jej osoby. Jasny promień pomknął w jego stronę i ledwo się przed nim uchylił, ale to dało szansę drugiemu aurorowi na wystosowanie kontrataku prosto w popapranego czarnoksiężnika.\nTemat: Re: Ferrels Wood, Northamptonshire 24.09.19 22:39\nWalka trwała w nieskończoność - tak właśnie wydawało się przemoczonej, zziębniętej Rii, cały czas dociskającej plecy do pnia drzewa. Dobrze, że był dość gruby; z tego powodu czarownica posiadała możliwość delikatnego poruszenia ciałem bez przykrej konieczności zostania zauważonym przez czarnoksiężnika. Choć musiałby mieć niesamowity wzrok, żeby widzieć w ciemnościach równie ciemną sylwetkę kobiety. Najgorsze pozostawały odgłosy - konkretniej to szczękających zębów. Starała się jak mogła, żeby utrzymać szczękę w ryzach, acz nie potrafiła całkowicie zapanować nad mimowolnymi ruchami wycieńczonego organizmu. W ciszy na pewno zbrodniarzowi udałoby się je usłyszeć, ale świst przecinających powietrze zaklęć oraz formuły wypowiadanych inkantacji skutecznie maskował identyfikację położenia rudowłosej. Przełknęła desperacko ślinę, ostrożnym ruchem wędrując dłonią do kieszeni. Nic, różdżka nadal mokra, niezdolna do rzucania uroków lub choćby obrony przed chaotycznymi atakami. Powinna bardziej o nią dbać - na pewno po powrocie do domu, gdy skończy się to całe teleportacyjne szaleństwo, zaimpregnuje drewno z należytą czcią, nie oszczędzając ani sykla na ten proces. Co dla kogoś o nazwisku Weasley było ogromnym poświęceniem i trudnością. Odetchnęła, wkrótce zaczynając modlić się w myślach do samego Merlina o to, żeby ten koszmar dobiegł końca. Serce trzepotało w klatce żeber, tłukąc się o nie boleśnie, mroźne powietrze paraliżowało płuca. Drżała, na całym ciele; ścisnęła mocniej kolana, jak gdyby ten proceder miał zapewnić większą ciepłotę ciała.\nUsłyszawszy dźwięk niewybaczalnej klątwy, wzdrygnęła się jeszcze mocniej - wydawało się to niemożliwe. Kręgosłup wyprężył się w napiętym oczekiwaniu, nasłuchiwała pomimo szumu w uszach. Czy ktoś oberwał? Czekała na przerażający wrzask niosący się po całym lesie, ale szczęśliwie odpowiedziała jedynie cisza. Oznaczało to, że chroniący Rhiannon auror pozostał nietknięty przez tego padalca. Obracała dzielnie głowę, wzrokiem szukając tej nowopoznanej sylwetki, upewniając się przy tym, że wszystko w porządku. Na tyle, na ile może być pośrodku ciemnego lasu z szaleńcem dyszącym w kark. Wkrótce wzrok nieco przyzwyczaił się do panującego wokół mroku, stąd dostrzegała kształty sylwetek gdzieś nieopodal. Cisza buzowała w głowie wznosząc alarm - co się działo? Co planował? Czego chciał? Walczyła z pokusą wychylenia się zza pnia, ponieważ taka taktyka bez wątpienia mogłaby się skończyć po prostu źle. Szczególnie, że do paru klątw dołączyły noże. Później krzyk dwóch mężczyzn. Wzdrygnęła się po raz nie wiadomo który, mimo wszystko wyciągając różdżkę przed siebie, gotowa do obrony. Jednak Rię zaskoczył jakiś Hopkirk, najprawdopodobniej także auror. Odetchnęła głęboko, chowając i tak nieprzydatne drewno z powrotem do kieszeni sukienki.\nPo paru minutach nie było już potrzebne. Jedno z zaklęć zdołało ugodzić czarnoksiężnika. Najpierw rozległ się cierpiętniczy krzyk, później przerażający śmiech jeżący włos na głowie. Wychodziło na to, że tamten współpracownik powalił przestępcę. Szczęście? Umiejętności? Najpewniej wszystko na raz. Pomimo tego Weasley jeszcze nie wyszła ani zza drzewa, ani nie poruszyła się o milimetr. Patrzyła tylko wyczekująco na pana Rinehearta, który zdążył zbliżyć się do rudowłosej. Bez wyraźnego znaku nie zamierzała zdradzać swojego miejsca pobytu.\nTemat: Re: Ferrels Wood, Northamptonshire 28.09.19 22:14\nWymiana zaklęć trwała jeszcze chwilę. Próbowali dorwać drania, lecz ten w miarę skutecznie umykał przed atakami wyprowadzanymi z dwóch różdżek. Rineheart, choć postanowił wesprzeć jakoś osobę postronną, to jednak po odnalezieniu się za bezpiecznym pniem mógł wychylić się zza niego i rzucić kolejne zaklęcie. Jego Petrificus nie sięgnął celu, ale przynajmniej dopomógł tą próbą Hopkirkowi, który tym razem zdecydował się rzucić Lamino Glacio. Naprawdę mieli sporo szczęścia, że po korzystaniu z czarów nie wydarzyło się jeszcze nic złego, jakby anomalie na chwilę ustąpiły w tym lesie. Czy to mogło mieć coś wspólnego z rytuałem dokonanym na ciele zabitej czarownicy? Nawet nie chciał o tym myśleć, widok był doprawdy odrzucający. Uwaga zwyrodnialca skupiała się na Hopkirku, bo najwidoczniej ten zdołał go rozzłościć wyczarowanymi już lodowymi soplami. Ale nie rozległ się jego wrzask, drań musiał radzić sobie nie tylko z czarną magią, ale również obroną. Lecz nawet on powinien przypuszczać, że jego starania długo nie potrwają, zaraz do miejsca starcia ściągną pozostali aurorzy.\nTak się stało. Po dołączeniu trzeciej różdżki czarnoksiężnik nie mógł już z taką swobodą co wcześniej manewrować pomiędzy drzewami. Z boku dopadło go nagle Expulso, które odrzucił go z ogromną siłą o kilka metrów i pewnie jego bezwładny lot trwałby dalej, gdyby ciało nie napotkało na przeszkodę w postaci drzewa. Opadł na leśną ściółkę z głuchym łoskotem, a Hopkirk dopełnił dzieła i potraktował go Petrificusem, zaś Kieran dorzucił do tego Ignitio, aby dać nauczkę. I chyba to pierwsze zaklęcie go dopadło, bo zawył wściekle, a potem umilkł całkowicie. Zasłużył sobie na gorsze potraktowanie za zbrodnię, którą popełnił. Rzucone na niego Esposas uruchomiło go całkowicie i znajdujący się najbliżej przestępcy auror podszedł do obezwładnionego już czarnoksiężnika, aby odebrać mu różdżkę.\nKiedy walka ustała, Kieran ruszył w stronę pozostawionej samej sobie Weasley. Na pewno obrał dobry kierunek, choć nie był już pewien, za którym drzewem tak właściwie się skryła. Dobrze jednak, że zastosowała się do jego polecenia.\n– Możesz już wyjść – wyrzucił z siebie głośno, jak najbardziej spokojnym tonem, choć adrenalina wciąż krążyła w jego ciele. – Jest już bezpiecznie – po tych słowach zdecydował się zdjąć z siebie własny płaszcz, aby oddać go właśnie jej. Nie miał jednak pewności, czy czasem już nie zniknęła, bo zdołała wcześniej wspomnieć o czkawce teleportacyjnej.\nTemat: Re: Ferrels Wood, Northamptonshire 03.10.19 21:49\nNie mogła wiedzieć, co dokładnie działo się za jej plecami - czasem słyszała urywane inkantacje niosące się po ciemnym lesie, ale i z tym Ria miała problem. Strach pompował dość sporą ilość adrenaliny, ta z kolei wywoływała pisk w uszach oraz kołatanie serca. Do przeciwwagi dla oziębionego organizmu, którego praca sukcesywnie zwalniała z każdą mijaną minutą. Czasem kobiecie wydawało się, że niebawem zemdleje z wysiłku - wkładała go nie tylko w stanie za drzewem, acz także uspokajanie samej siebie, przyciskaniem części ciała do siebie w celu uniknięcia wydawania donośniejszych odgłosów czy walką z wrodzoną ciekawością. Zmieszaną rzecz jasna z gryfońsko-weasleyowsko-skamanderowską brawurą, która podpowiadała konieczność pomocy. Nie, sprawdzała już uchwyt na różdżce setny raz; drewno nadal nie nadawało się do użycia. Zaklęła szpetnie w myślach, całkowicie niezgodnie z etykietą dam, stąd pojawiło się zmarszczenie piegowatego czoła. Gniewne, trochę też bezsilne. Jak długo można stać w jednym miejscu nie robiąc nic? Ruszając się może nieco ogrzałaby zamarzniętą skórę, choć dopóki Weasley nie zdejmie ubrań nic się nie zmieni. Wiedziała o tym - nierozsądnym pozostawał striptiz w ciemnym lesie z czarnoksiężnikiem dyszącym na karku. Zajęła więc myśli idiotycznymi wizjami gorącej czekolady z miętą w dłoniach, ciepłej kąpieli o zapachu ogrodowych róż, leżenia nad jeziorem w ciepły, letni dzień. Trochę pomogło, ponieważ delikatne ciepło rozlało się w trzewiach; myślała więc dalej, o najbliższych sprawiających jej nadzwyczajną radość, co pobudzało krew do wrzenia. Niestety - nadal za mało, żeby organizm poczuł się znacząco lepiej. Wyplenił z siebie pokłady lodu mrożącego każdą z wrażliwych tkanek.\nPrzyłapała się na tym, że przestała być czujna. Fatalny błąd. Przywołała się do porządku znów wytężając słuch. Rhiannon usiłowała przy tym obrócić nieco głowę, może odrobinę wychylić ją zza pnia, ponieważ żywcem nie wiedziała już co robić. Pobiec za nimi? Nie, aurorzy na pewno ściągnęli mordercę do siebie, tutaj nic jej nie groziło. Rudowłosa powtarzała to sobie w myślach jak zacięta płyta gramofonowa, w obawie, że jednak popełni niewybaczalny błąd. Wkrótce wszelkie obawy okazały się płonnie, ponieważ zbrodniarz rzeczywiście został pokonany. Dowiedziała się o tym od mężczyzny, który ją znalazł w tym miejscu. Głos przecinający powietrze uspokoił nieco Rię, przez co ta zdecydowała się ostatecznie opuścić i tak marną kryjówkę. Pospiesznie stawiała kroki na leśnej ściółce - po krótkiej wędrówce odnalazła zebranych przy spetryfikowanym czarodzieju pracowników departamentu przestrzegania prawa. - Dz-dziękuję - powiedziała przez szczękające zęby oraz z wdzięcznością nałożyła na ramiona ofiarowany płaszcz. Ciepło nie otuliło rudowłosej od razu, choć poczuła się znacznie lepiej; ciałem wstrząsnęły kolejne dreszcze biegnące po każdym zakamarku skóry, ale naprawdę było już lepiej. - K-kim-m… - zaczęła zadawać pytanie, acz… już nie skończyła. Rozpłynęła się w powietrzu, niestety zabierając własność pana Rinehearta za sobą. Rozległo się jedynie ciche czknięcie.\nTemat: Re: Ferrels Wood, Northamptonshire 04.10.19 17:20\nUlżyło mu, gdy wymiana zaklęć wreszcie ustała. Hopkirk rozpytywał jeszcze wszystkich, czy aby na pewno nic nikomu nie jest, w końcu to on dowodził tą akcją i brał odpowiedzialność za wszystkich, co dziś działali pod jego wytycznymi. Nikt jednak oberwał, choć Rineheart wściekał się na myśl, że leżący już pod ich nogami zwyrodnialec ośmielił się rzucić w jego stronę Cruciatusem. Skurwiel nie miał żadnych zahamowań, ale przynajmniej dał swoim zachowaniem aurorom niepodważalny dowód na to, aby mogli wysłać go do Azkabanu. Jego proces potrwa naprawdę krótko, z kolei wyrok był już oczywisty i rzecz jasna jak najbardziej słuszny. Niech drań do końca swych dni posiedzi w towarzystwie dementorów, bo właśnie na tę nieustanną torturę zasłużył za to, co zrobił tamtej biednej dziewczynie. A mógł dopaść kolejną, nawet jeśli całkowitym przypadkiem.\nOkazało się, że jego niepokój o rudowłosą nie był aż tak potrzebny, choć jego zdaniem wciąż był jak najbardziej uzasadniony w obliczu całej tej chorej sytuacji. Dobrze, że zdecydowała się wyjść zza drzewa, ponieważ szukanie jej w leśnym labiryncie przy tych ciemnościach byłoby naprawdę trudnym zadaniem. Zbliżyła się i narzuciła na siebie zdecydowanie za duży na nią płaszcz, ale nadwyżka materiału zawieszona na zziębniętych ramionach mogła stanowić atut przed zimnem, dostarczając odrobinę więcej ciepła. Swymi pojawieniem się ściągnęła na siebie wszystkie spojrzenia, bo jej nagłe pojawienie się na miejscu zbrodni było naprawdę nieprawdopodobne. Hopkirk już otwierał usta, chcąc poinformować ją zapewne o konieczności złożenia szczegółowych zeznań, jednak czarownica pierwsa spróbowała coś powiedzieć.\nI w tej jednej chwili przepadła. Tak po prostu. Kieran aż mrugnął z zaskoczenia, choć nie pierwszy raz stykał się z tą nietypową przypadłością. Czarownica nie dokończyła zdania, bo chwilę później czknęła i zniknęła z odgłosem świadczącym o dokonanej teleportacji. Czyli nie kłamała, naprawdę dotknęła ją czkawka, na którą trudno było coś zdziałać bez pomocy odpowiednich eliksirów. Rineheart po ich zniknięciu podzielił się z resztą współpracowników jej personaliami, nie wierząc w to, że dziewczyna mogła go okłamać. Zresztą, w razie czego rozpyta o nią Brendana i to jemu przekaże obowiązek poinformowania jej niezwłocznie o stawieniu się w Kwaterze Głównej Aurorów w celu przeprowadzenia odpowiednich czynności. Chciał jak najszybciej opuścić ten las, wtrącić zwyrodnialca do celi w Tower i zmyć z siebie trudy tej nocy we własnym domu. Ale musieli wrócić do ciała i je zabezpieczyć. To wciąż miała być dla niego długa noc.


Przyłączenie nieruchomości do sieci - kto powinien za to zapłacić? - Formalności - Budowa - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Dom > Budowa i remont > Budowa > Formalności > Przyłączenie nieruchomości do sieci - kto powinien za to zapłacić?\nKto powinien ponieść koszty podłączenia nieruchomości do sieci? Gmina nie ma prawa nakładać na mieszkańców obowiązku opłaty za podłączenie nieruchomości (działek) do sieci wodnej lub kanalizacyjnej. Może natomiast odzyskać część poniesionych kosztów budowy sieci na drodze opłat adiacenckich lub w formie samoopodatkowania się mieszkańców.\nCo robić w sytuacji gdy rada gminy ustala, że opłatę za podłączenie nieruchomości do urządzenia zbiorowego zaopatrzenia w wodę powinni uiścić właściciel lub użytkownik wieczysty danej nieruchomości? Zdaniem specjalistów z Saveinvest takie uchwały podejmowane przez gminy nie mają żadnych podstaw prawnych. Nie istnieją przepisy ustawowe, które nadawałyby organom gminy uprawnienia do uregulowania w formie aktu prawa miejscowego kwestii finansowego uczestnictwa mieszkańców gminy w budowie sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej. Na ewentualne pokrycie części kosztów budowy sieci organy gminy mogą liczyć jedynie w drodze opłat adiacenckich – czyli już po jej wybudowaniu – albo zarządzając przeprowadzenie referendum dotyczącego sprawy samoopodatkowania się mieszkańców, właśnie by zwrócić gminie poniesione przez nią koszty. Inne formy finansowania przez wspólnotę samorządową działań gminy (mniej lub bardziej ukryte) niezależnie od faktu, czy dokonywane są w drodze aktów administracyjnych, czy też umów prawa cywilnego, nie mogą być dowolnie kreowane przez organy samorządowe. Taką interpretację przepisów potwierdzają, w tej materii zazwyczaj jednolite, orzecznictwa sądowe (np.: WSA w Poznaniu – wyrok z 22 sierpnia 2013; wyrok NSA z 9 listopada 2011; WSA w Krakowie – wyrok z 18 kwietnia 2011).\nZobacz także: Odpowiedzialność gminy za kształtowanie ładu przestrzennego\nZobacz także: Rada gminy może zwolnić od podatku od nieruchomości\nnieruchomości, Nieruchomości - opłaty, podłączanie, sieć kanalizacyjna


Odkryto nieznaną kondygnacje na zamku w Olsztynie k. Częstochowy | Historia zapomniana i mniej znana\n»Archeologia»Odkryto nieznaną kondygnacje na zamku w Olsztynie k. Częstochowy\nOdkryto nieznaną kondygnacje na zamku w Olsztynie k. Częstochowy\nPosted by Historia zapomniana on 05/08/2016 in Archeologia, Nowożytność\nZamek w Olsztynie koło Częstochowy, fot. Pinterest\nArcheolodzy podczas prac wykopaliskowy w ruinach w Olsztynie koło Częstochowy (woj. śląskie) odkryli nieznaną do tej pory kondygnacje w baszcie studziennej. Natrafiono na studnie, która zaopatrywała w wodę całą warownię.\nPrace archeologiczne była prowadzone na tzw. zamku dolnym po wschodniej stronie warowni. Studnia znajdowała się w baszcie studziennej na głębokości 10. Ma wymiary 2 na 2 m. Została wykuta w skale na przełomie XIV i XV wieku. Nie była użytkowana już ponad 400 lat. Według źródeł historycznych oraz dokumentacji z 1632 roku studia została zakopana, a następnie zasypana ziemia, kamieniami i drewnem. – Jesteśmy pierwsi od trzech wieków, którzy oglądamy tę studnię. –mówi dr Czesław Adamik, który kierował pracami. Studnia mogła kiedyś sięgać 160 metrów w głąb skały. Według podań z XVI wieku, studnia miała nigdy nie wysychać.\nOdkryta studnia w baszcie studziennej w zamku Olszytnie, fot. Waldemar Deska PAP\nSą to nie pierwsze odkrycie archeologów na zamku w Olszytnie. Rok temu w listopadzie udało się odsłonić ślady trzech filarów mostu, zarys wieży bramnej i baszty studziennej. W przyszłości studnia ma być udostępniona dla turystów. – W tej chwili mamy projekt przystosowania tej baszty studziennej na potrzeby turystów. W niej mają w przyszłości być wystawione eksponaty, które zostały wydobyte na zamku – powiedziała Joanna Szydłowska z zarządu Wspólnoty Gruntowej Właścicieli Zamku Olsztyn.\nZamek w Olsztynie jest malowniczo położony na wapiennych skałach Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Ruiny zamku są ważną częścią szlaku turystycznego „Orlich Gniazd”, w skład którego wchodzą zamki rozlokowane wzdłuż dawnej południowo-zachodniej granicy Królestwa Polskiego.\nPierwsza wzmianka o zamku pochodzi z 1306 r., z akt drugiego procesu biskupa krakowskiego Jana Muskaty z 1306 roku, wytoczonego mu przez arcybiskupa gnieźnieńskiego, Jakuba Świnkę. Z historią zamku wiąże się dwa ważne wydarzenia. To w tym miejscu w okrągłej wieży górnego zamku król Kazimierz Wielki skazał na śmierć głodową wojewodę poznańskiego Maćko Borkowic. Scenę zamknięcia w lochu przedstawił na obrazie z 1873 roku Jan Matejko.\nW 1587 roku miała miejsce udana zamku przed najazdem austriackich wojsk pod wodzą arcyksięcia Maksymiliana III Habsburga, który był pretendentem do tronu polskiego. Obroną zamku dowodził wówczas starosta Kacper Karliński. Jego kilkuletni syn wraz z piastunką został wcześniej porwany, a następnie zostali wystawiano pod zamek na pierwszą linię ognia. Niestety w trakcie walk syn zginął. Wydarzenie to zostało opisane wspomniane w twórczości Władysława Syrokomli i Aleksandra Fredry.\nWbrew temu co głosi wielu historyków, zamek nie popadł ruinę w czasie w potopu szwedzkiego (1655-56), ale dużo wcześniej. – XVII-wieczny lustrator chodził po obiekcie mocno zniszczonym, ówczesny starosta Mikołaj Wolski, krótko mówiąc słabo dbał o zamek w Olsztynie, koncentrując się na ulubionej rezydencji w Krzepicach – wyjaśnia na koniec dr Hadamik.\nObecnie ruiny zamku od 1964 roku należą do Wspólnoty Gruntowej w Olsztynie. Wspólnota planuję zagospodarować dolny zamek i odtworzyć dwie komnaty, a na jednej z kondygnacji miała by powstać sala wystawowa.\nNa postawie PAP, NowyZabytek.pl\nTags: Archeologia, baszta studzienna, ciekawostki, dolnośląskie, odkrycie, studnia, zamek w Olsztynie k. Częstochowy Permalink\n← Protokoryncki aryballos w kształcie sowy\nW jaskini Foissac znaleziono „Madonnę z epoki kamienia” →


1. Herbatka ajurwedyjska GOKSHURA - Opinie - Cena - Zamienniki - Ulotka - Skład • ZnamLek.pl\nstrona główna > przeciwbólowe > Herbatka ajurwedyjska GOKSHURA\nOpis i skład produktu Herbatka ajurwedyjska GOKSHURA\nZioła ajuwerdyjskie do stosowania przy bólach pleców i kręgosłupa.\nDziała rozluźniająco przy bólach pleców i kręgosłupa.\nKoi w okolicach szyi, klatki piersiowej oraz bioder.\nWspiera funkcjonowanie układu ruchu, np. przy wysiłku, zginaniu i obracaniu się.\nUmożliwia odprężenie stwardniałych mięśni kręgosłupa, a także odblokowuje jego części.\nWspiera leczenie stanów zapalnych, bądź uszkodzeń nerwu kulszowego (ischias).\nPozytywnie wpływa na wytrzymałość, a także sprężystość ścięgien i więzadeł.\nW ciągu dnia zaleca się spożyć 3 filiżanki naparu.\nPrzygotowanie: łyżeczkę herbaty należy zalać wrzątkiem, a następnie parzyć pod przykryciem przez 10 minut.\nO ile zależy nam na wzmocnieniu właściwości herbaty, należy łyżeczkę ziół wsypać do szklanki gotującej się wody, po czym gotować przez 3 do 5 minut na wolnym ogniu. Po zestawieniu zaczekać 10 minut, spożywać ciepłą przed posiłkiem.\nPijąc zioła profilaktycznie, stosujemy płaską łyżeczkę (dzienna porca) na pół litra wody. Jeśli chcemy, możemy przygotować herbatę w termosie.\nPodczas kuracji leczniczej ziołami konieczne jest systematyczne przyjmowanie płynów. Zioła himalajskie na ogół gotuje się, gdy służą jako środek poprawiający sprawność psychiczną i fizyczną organizmu. Gotowanie ziół pozwala otrzymać silniej działający ekstrakt o łagodnym smaku, któy jest delikatny dla przewodu pokarmowego, istotnego dla właściwego wchłaniania substancji obecnych w ziołach.\nZioła powinny stanowić część dziennego nawadniania organizmu w całym okresie terapii problemów zdrowotnych. Maksymalnie stosuje się do 3 różnych rodzajów herbatek równolegle, przy czym powinno się je spożywać osobno, przynajmniej w odstępie jednej godziny.\nO ile zioła spożywamy profilaktycznie, bądź jako środkek orzeźwiający, możemy stosować je długotrwale. Dla wzmocnienia rezutatów warto stosować ciepły napar przed jedzeniem.\nNie wskazane jest stosowanie sztucznych substancji słodzących. Zaleca się słodzić miodem, bądź brązowym cukrem.\nKażde opakowanie posiada szczegóły stosowania i parzenia herbatki.\nHerbatka ajurwedyjska GOKSHURA - bóle pleców i kręgosłupa opinia\nHerbatka ajurwedyjska GOKSHURA - bóle pleców i kręgosłupa opinie\nHerbatka ajurwedyjska GOKSHURA - bóle pleców i kręgosłupa ulotka\nHerbatka ajurwedyjska GOKSHURA - bóle pleców i kręgosłupa skład\nHerbatka ajurwedyjska GOKSHURA - bóle pleców i kręgosłupa dawkowanie\nHerbatka ajurwedyjska GOKSHURA - bóle pleców i kręgosłupa przeciwwskazania\nHerbatka ajurwedyjska GOKSHURA - bóle pleców i kręgosłupa cena\nHerbatka ajurwedyjska GOKSHURA zamienniki\nHerbatka ajurwedyjska GOKSHURA zamiennik\nHerbatka ajurwedyjska GOKSHURA odpowiednik\nHerbatka ajurwedyjska GOKSHURA tańszy zamiennik\nHerbatka ajurwedyjska GOKSHURA czy działa\nkręgosłup bóle pleców bóle kręgosłupa zioła rozluźniające nerw kulszowy problemy z kręgosłupem bolą mnie plecy zioła\nOpinie o Herbatka ajurwedyjska GOKSHURA\nZamówiłam dla męża, który bardzo uskarża się na ból kręgosłupa, w pracy musi dużo dźwigać, od kiedy pije wydaje mi się, że już nie jest taki marudny, ale on i tak twierdzi, że taka terapia nie ma sensu.\nDodaj opinię o Herbatka ajurwedyjska GOKSHURA


Pole magnetyczne generowane przez neodymowe magnesy trwale uszkodzą nośniki magnetyczne takie jak: dyskietki, taśmy video, dyski HDD, karty kredytowe, magnetyczne karty identyfikacyjne, taśmy kasetowe magnetofonowe audio lub inne takie urządzenia. Magnesy mogą również niszczyć videa, telewizory, monitory komputerowe CRT. Nie zapominaj o tym, by neodymowe magnesy nie były z bliska urządzeń elektronicznych.\nNasze magnesy są wykończone powłoką niklową, a powłoka ta gwarantuje odpowiednią ochronę większości zastosowań. Nie zapominaj, że neodymowe magnesy nie są wodoodporne. W sytuacji pojawienia się wilgoci powinieneś spodziewać się rdzy lub korozji. Podczas ich użytkowania pod wodą, na zewnątrz bądź w wilgotnym otoczeniu, może dojść do korozji bądź utraty siły magnetycznej.\nMagnesy neodymowe podskakują oraz dotykają się wzajemnie o siebie w odległości od kilku do około 10 cm od siebie. Jeżeli masz palec pomiędzy albo na drodze przyciągających się magnesy, może dojść do dużego ścięcia albo nawet złamania.\nPrzebywając na bieżącej witrynie akceptujesz wykorzystywanie plików cookie, zgodnie z aktualnymi nastawieniami przeglądarki WWW. Zapoznaj się z informacjami na ten temat jeśli nie wiesz w jakim zamiarze są stosowane jak również prewencyjnie z informacjami o modyfikacji nastawień Twojej przeglądarki stron WWW. Czytaj więcej\nBardzo nam przykro, lecz nasza strona https://magnesy.net.pl już nie obsługuje Microsoft IE. Prosimy o aktualizację przeglądarki na Microsoft Edge, Google Chrome lub Mozilla Firefox.


Natu - Wszystko o wykonawcy - Muzyka - WP.PL\nData urodzenia: 1983-09-01\nNatu - O artyście\nNatalia Przybysz znana także jako Natu oraz N'talia, urodziła się 1 września 1983 roku w Warszawie. Pochodzi z muzykalnej rodziny, a zainteresowanie dźwiękami zawdzięcza przede wszystkim rodzicom. - Nasz dom zawsze był otwarty na ludzi młodych i uzdolnionych, zwłaszcza muzycznie - pisze Natu na swoim blogu.\n- To moi rodzice mieli na mnie największy wpływ. Oni mnie stworzyli fizycznie i mentalnie, zapewniając mi twórczą przestrzeń. Zawsze mnie wspierali i dbali o to, bym miała jak najlepsze warunki do rozwijania moich pasji. Dbali o to by sprawy przyziemne nie stały na przeszkodzie fantazji.\nNatalia od najmłods...\twięcej »\nNatu - Płyty\nKozmic Blues: Tribute To Janis Joplin (2013-06-03) Warner Music\nNiesamowity materiał! Natalia "Natu" Przybysz, jedna z najbardziej utalentowanych polskich wokalistek, znana z grupy Sistars i...\nGram Duszy (2010-09-20) Mystic Production\nNowa płyta właścicielki jednego z najlepszych głosów w Polsce, czarodziejki dźwięków – NATU czyli Natalii Przybysz, znanej...\nNatu - Galerie\nNatu i Kozmic Blues w Sopocie! Data dodania: 2013-04-12\nNatalia Przybysz zmierzyła się z przebojami Janis Joplin. Zobacz jak było!\tczytaj dalej ›\nNatalia Przybysz wygląda rewelacyjnie Data dodania: 2012-12-06\nNoc Czerwonej Kokardy\tczytaj dalej ›\nNatu - Wiadomości i plotki\n2013-06-28 Natalia Przybysz: "To może być koniec Sistars"\nMiał być wielki powrót, skończyło się na wyczekiwaniu. Co z nową płytą Sistars? Wygląda na to, wydawnictwo ostatecznie się nie ukaże. Nie ma jednak tego złego...\tczytaj dalej ›\n2013-05-24 Niebieska Natalia Przybysz\nDo sieci trafił teledysk do nowej piosenki Natalii "Natu" Przybysz, "Niebieski". Kawałek znajdzie się na płycie "Kozmic Blues", której premiera odbędzie się 3 czerwca. Znana z grupy Sistars wokalistka...\tczytaj dalej ›\n2013-04-06 Natu śpiewa bluesa\nNatu, czyli Natalia Przybysz, opublikowała nowe nagranie zatytułowane "Maybe". Utwór zapowiada nadchodzący longplay artystki, "Kozmic Blues: Tribute to Janis Joplin".\tczytaj dalej ›\n2013-03-07 Natalia i Paulina Przybysz czyli Archeo Sisters\nSiostry Natalia i Pauliny Przybysz powołały do życia nowy projekt. Nosi on nazwę Archeo Sisters. - Rozpoczynamy ten projekt, bo bardzo lubimy tworzyć razem - tłumaczy Paulina.\tczytaj dalej ›\n2012-10-25 Natalia Przybysz w hołdzie Janis Joplin na żywo\nW listopadzie Natu czyli Natalia Przybysz z zespołem ruszy w nową trasę koncertową. Artystka zaprezentuje "Kozmic Blues 2012" - projekt z okazji 50-lecia debiutu artystycznego Janis Joplin.\tczytaj dalej ›\nNatu - Recenzje\nGram Duszy - Dobra muzyka wagi lekkiej\t(Rafi)\nNatu - Wywiady\n2013-06-26 "Lubię mieć kontakt z chaosem" (rozmowa z Natalią Przybysz)\nW przedszkolu u sióstr zakonnych śpiewała "Bo we mnie jest seks", a w podstawówce przestała jeść mięso. Czwartą klasę liceum spędziła w Stanach, gdzie oprócz tego, że nie spotkała ani jednego wegetarianina,...\twięcej »\nNatu - Imprezy\n2012-09-08 Natu śpiewa Janis Joplin w Warszawie\n8 września w Nowym Forcie w Warszawie wystąpi Natu. Wokalistka zaprezentuje własną interpretację największych przebojów z repertuaru Janis Joplin.\twięcej »


Etyka windykacyjna - VSoft\nW jakim kierunku zmierza branża windykacyjna?\nOstatnie miesiące nie są łatwe dla całej branży windykacyjnej – zmiany w przepisach prawnych, spektakularne problemy niektórych firm zajmujących się obrotem wierzytelności oraz widmo kryzysu finansowego – i u niektórych powodują ból głowy. W takich sytuacjach najlepiej działają sprawdzone wzorce i schematy wypracowane przez lata przez grono ekspertów. Trzymanie się zasad etyki zawodowej, zwłaszcza w obszarze windykacji, pozwala utrzymać kurs na sukces.\nEtyczne prowadzenie windykacji wpływa na kreowanie płaszczyzny współpracy na linii dłużnik – windykator oraz pozwala poprawić komunikację między wierzycielem pierwotnym i firmą windykacyjną. Jeśli mamy wypracowane efektywne zasady współpracy, wtedy stwarzamy sobie i naszym partnerom komfort w podejmowaniu decyzji wyboru najlepszego rozwiązania – zarówno dłużnikowi, jak i kontrahentowi. Dłużnik, który traktowany jest po partnersku, będzie bardziej skłonny na wypracowanie z firmą windykacyjną satysfakcjonującej propozycji spłaty. Kontrahent z kolei zaufa nam przy wyborze firmy obsługującej jego portfel należności.\nWięcej informacji o zasadach prowadzenia etycznej windykacji znajduje się w artykule:


Bartosz Huzarski – ex pro cyclist. » » Rajd dla klimatu – edycja PL\nRajd dla klimatu – edycja PL\nRajd dla klimatu 2020 ruszy już w najbliższą sobotę z jednego z najważniejszych kolarskich miejsc na mapie Polski – czyli z Gmina Sobótka Zapraszam więc wszystkich lokalnych i tych dalej mieszkających rowerzystów na oficjalne otwarcie tego bardzo odważnego przedsięwzięcia, które odbędzie się już jutro tj.12.06.2021 na rynku w Sobótce. Odprowadzimy uczestników rajdu tyle ile będziemy mogli, życząc im dużo sił oraz bezpiecznej podróży. Już zazdrościmy zdjęć, wspomnień i przygód.\nedit: A tak było na starcie\nRajd dla klimatu 2020 edycja Polska /na tą międzynarodową musimy zaś poczekać rok/ ruszył dzisiaj z Sobótki. Kolarze przejdą dookoła Polski w 15 dni. Dystanse zacne. Więc życzę każdemu symbolicznego połamania kół i wiatru w plecy.


Hevea (Hevea brasiliensis), drzewo kauczukowe: sadzenie, uprawa, pielęgnacja\nDrzewo kauczukowe (Hevea brasiliensis), drzewo kauczukowe\nLepiej znane pod nazwą drzewo kauczukowe, drzewo kauczukowe lub brazylijskie drzewo kauczukowe, ze względu na swoje pochodzenie, nie jest tak naprawdę drzewem, które sadzimy w ogrodzie. Z drugiej strony to szybko rosnące drzewo tropikalne jest uprawiane i sadzone w Amazonii, Afryce Zachodniej, a zwłaszcza w Azji Południowo-Wschodniej, która stała się najważniejszym producentem w celu zebrania cennego lateksu. który zostanie przekształcony w gumę.\nLiście liściaste tworzą trzy wydłużone listki na końcu dość długiego ogonka. Kępki małych żółtych kwiatów pojawiają się przed wytworzeniem pękających owoców, które są jak kapsułki podzielone na trzy przedziały, z których każda zawiera owalne nasiono o długości do 2 cm, które ma cętkowany brązowy kolor.\nKora jest delikatna, szaro-brązowa. To właśnie z krwawienia w korze zbiera się lateks: nacięcie w korze przecina również naczynia laticiferous i pozwala uwolnić lateks, który wydobywa się w wyniku reakcji, aby chronić się przed zranienie.\nKrwawienie jest odnawiane i rozprzestrzenia się przez całe życie drzewa, gdy osiągnie około 5 lat. Kiedy osiąga wiek od 20 do 30 lat, kauczuk jest ścięty, a drewno jest używane do produkcji mebli.\nNiestety, eksploatacja kauczukowca nie pozostaje bez konsekwencji dla środowiska: rozległe plantacje drzew kauczukowych w monokulturze prowadzą do zaniku lasów tropikalnych i lokalnej różnorodności biologicznej, z tymi samymi dobrze znanymi szkodami powodowanymi przez na przykład plantacje palm olejowych w Azji Południowo-Wschodniej (zanieczyszczenie wody, erozja gleby itp.).\nStopniowo uprawa zrównoważonych drzew kauczukowych i ponowne zalesianie pojawiają się w szczególności wśród producentów opon, którzy nie są zainteresowani przedstawieniem się jako niszczyciele środowiska! ...\nWysokość: do 30 mw swoim naturalnym środowisku\nIdealna gleba i ekspozycja dla drzew kauczukowych\nDrzewo kauczukowe lubi środowiska tropikalne, takie jak obszary wilgotne i lasy, i rozwija się w półcieniu.\nRozmnażanie i sadzenie drzew kauczukowych\nDrzewo kauczukowe klonuje się przez szczepienie na podkładkach z sadzonek.\nRada utrzymania i kultury drzewa kauczukowego\nKrwawienie na drzewie gumowym odbywa się regularnie. Drzewa kauczukowe nie należą do upraw, które pochłaniają najwięcej produktów fitosanitarnych.\nPozyskiwanie, konserwacja i użytkowanie drzew kauczukowych\nZbiory mogą osiągnąć 3000 kg kauczuku naturalnego / ha / rok. Przemysł oponiarski jest największym konsumentem hevea: im bardziej rozwija się przemysł motoryzacyjny, tym większe będzie zapotrzebowanie na hevea.\nChoroby, szkodniki i pasożyty drzew kauczukowych\nMartwica kory drzewa kauczukowego, która charakteryzuje się zaprzestaniem produkcji lateksu, jest głównym zagrożeniem uprawy kauczuku z chorobami grzybiczymi.\nLokalizacja i korzystne skojarzenie z gumą\nJak wskazano powyżej, drzewa kauczukowe są dziś uprawiane na gigantycznych plantacjach.\nJeśli tak nie jest, połączenie drzew kauczukowych z drzewami kawowymi i kakaowymi jest korzystne dla wszystkich drzew pod względem produktywności, a także pod względem zbiorów, a tym samym dochodów, w oczekiwaniu na wyprodukowanie drzewa kauczukowego. .\nIstniejące odmiany drzew kauczukowych\nPonieważ jest to drzewo uprawiane głównie na plantacjach, odmiany zostały dobrane tak, aby zapewnić lepszą odporność na choroby oraz ciekawą produkcję.\nLa Poule de Marans, bardzo dobra kura nioska\nMuehlenbeckia (Muehlenbeckia), roślina pnąca\nWrona (Corvus corax): czarny i hałaśliwy ptak\nClematis (Clematis spp.), Królowa pnączy\nBig Easter Egg Hunt 2017 w Giroussens (81)\n3 pnącza o pięknych liściach ... ale bez kwiatów\nStaż, aby nauczyć się rysować swój ogród w Lanrivain (22)\nWiosenny festiwal 2019 w Sallespisse (64)\n14. edycja Printemps w Château d'Urville (57)\nLekka dekoracja na Boże Narodzenie: 5 pomysłów na dom\nRoleta solarna, ekonomiczne rozwiązanie: wyjaśnienia, cena montażu


Przestój technologiczny na basenie w roku 2016\nJak co roku w miesiącu czerwcu przychodzi czas na niezbędne przeglądy technologiczne i prace konserwatorskie na basenie. Zakres i harmonogram prac zmusza nas do unieruchomienia obiektu w okresie od 6 do 24 czerwca br.\nDbając o bezpieczeństwo naszych klientów i utrzymując najwyższy standard świadczonych przez nas usług dostosowujemy technologię uzdatniania wody basenowej do nowych, wyśrubowanych norm zawartych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać woda na pływalniach (Dz.U.z 2015r., poz.2016). Rozporządzenie wprowadza normę stężenia chloru związanego w wodzie, która jest o ponad 50% niższa od dotychczasowych zaleceń. Zmiany pozwolą, przy zachowaniu wysokiej jakości wody, podwyższyć komfort korzystania z basenu poprzez redukcję stężania chloramin i trihalogenometanów. W efekcie zmniejszy się odczucie zapachu chloru. Szacunkowy koszt tych prac opiewa na niebagatelną kwotę 100 tys. zł. Ten etap zmian technologii basenowej zostanie zakończony wymianą wody we wszystkich nieckach basenowych.\nPonadto kontynuujemy poprawę estetyki Strefy Relaksu. Po przestoju technologicznym nasi klienci będą mogli korzystać z pomieszczenia sauny i dwóch solariów w nowej odsłonie wizualnej. Z czasem będziemy wprowadzać kolejne zmiany w tej ważnej części obiektu pływalni.\nCelem wszystkich prac wykonywanych podczas przestoju technologicznego jest utrzymanie wysokiego poziomu bezpieczeństwa oraz podwyższenie jakości świadczonych usług. Wykonujemy te prace, których nie można zrobić podczas normalnej, codziennej eksploatacji.\nPrzepraszamy za niedogodności i jednocześnie informujemy, że ważność wszystkich karnetów elektronicznych zostanie automatycznie przedłużona o czas przestoju technologicznego.


La Pasquetta, czyli Poniedziałek Wielkanocny, jest bardzo oczekiwanym dniem we Włoszech. Jest to dzień, w którym na pierwszym planie jest świeże powietrze, czyli l’aria fresca, oraz nasza paczka znajomych, la nostra comitiva di amici.\nUmieszczam poniżej bardzo zabawny filmik, który pokazuje trochę jak to tak na prawdę wygląda (oczywiście też wyjaśnię pewne słówka):\nLe scampagnate – czyli wycieczki poza miasto ze znajomymi, na których urządza się piknik. Jest to stały element dla większości Włochów w Poniedziałek Wielkanocny.\nLa primavera, czyli wiosna, jest we Włoszech zazwyczaj bardzo ciepła (nie ze śniegiem jak w Polsce). Wraz z wiosną pojawiają się alergie, jaskółki i czas letni, czyli le allergie, le rondini e l’ora legale.\nChcesz poznać więcej wiosennych wyrażeń?\nZapraszam Cię na szkolenie online prowadzone przeze mnie w całości po włosku na temat wiosny. Podczas jego trwania poznasz dużo wyrażeń do użycia w wielu rozmowach.\nCzego nie może zbraknąć?\nle salsicce – kiełbaski\nle costolette – żeberka\nle bruschette – czyli kromki chleba opiekane np. na grillu. Gdy są już opieczone zazwyczaj smaruje się je czosnkiem, oliwą oraz posypuje solą.\nPrzy czym dla kogoś, kto musi mieć wszystko zorganizowane i dopięte na ostatni guzik, czyli dla organizzatore compulsivo, dodatkowo dochodzą:\n30 chili di pane – 30 kg chleba\n30 alette di pollo – 30 skrzydełek z kurczaka\n6 casse di birra – 6 skrzynek piwa\n…a i tak będzie się zastanawiał czy to nam wystarczy, czyli Ci bastano?\nOczywiście musi być też osoba, która będzie oddelegowana do zajmowania się grillem, czyli addetto al barbecue, który potrzebuje bardzo dużo węgla drzewnego, czyli ha bisogno di molta carbonella, oraz zapalniczki, un accendino.\nŻarty mogą być nieznośne, czyli gli scherzi insopportabili, a do nich można zaliczyć takie rzeczy jak:\nun ragno nel piatto – pająk w talerzu\nun gavettone – czyli balon napełniony wodą, rzucany na koleżanką z białą podkoszulką, con la canottiera bianca, żeby móc jej zobaczyć biust, czyli le tette (uwaga: to jest określenie zahaczające o wulgarność, więc możemy do biustu też ładnie odnieść sie przez il petto).\nNa takich wycieczkach często towarzyszą nam różnego rodzaju insetti, czyli owady, np.:\nle mosche – muchy\nle cicale – cykady\nle formiche – mrówki\nle api – pszczoły, które gromadzą się w rój, czyli lo sciame.\nE voi che avete fatto a Pasquetta? A wy co robiliście w Poniedziałek Wielkanocny?\n1 opinia w “Co Włosi robią w Poniedziałek Wielkanocny”\nPingback: Ciekawe włoskie kanały na YouTube | Po prostu włoski


Najładniejsze fordanserki w Krakowie | Sailingnet - żegluj Lublin tkż Toruń i uks Barnim goleniówSailingnet - żegluj Lublin tkż Toruń i uks Barnim goleniów\nHome / Chkż Chojnice / Najładniejsze fordanserki w Krakowie\nKażdy z nas potrzebuje czasami rozrywki i dobrej zabawy. Jest to szczególnie ważne w takich sytuacjach, jak wieczór kawalerski lub wieczór panieński. Takie wydarzenia pozwalają nam chociaż na chwilę zapomnieć o stresie i szarej codzienności. Aby uświetnić takie przyjacielskie spotkanie warto zatrudnić profesjonalne fordanserki.\nSzukasz ciekawego urozmaicenia dla wieczoru kawalerskiego? To najlepszy wybór, jeśli zależy Ci na dobrej i kulturalnej zabawie oraz zadowoleniu gości. Zapewniamy nie tylko piękne i uśmiechnięte dziewczyny, ale i dobrą muzykę, która będzie dostosowana do sytuacji i gustu gości. Nasze usługi zapewnią Wam wspomnienia na bardzo długo. Nasze fordanserki ukończyły profesjonalne kursy taneczne, mają świetne poczucie rytmu oraz dobrą kondycję fizyczną. Nie znajdziesz lepszego rozwiązania na swoją imprezę, więc nie czekaj i poszukaj już teraz najlepszych fordanserek na swoje wydarzenie. Zapewniamy, że nie będziesz żałował swojego wyboru. Do zobaczenia na Twoim wieczorze kawalerskim!


"Diuna" | Start SPRZEDAŻY biletów! | Kino Multikino\nNewsy 8 paź 2021\n"Diuna" | Start SPRZEDAŻY biletów!\nZapewnijcie sobie najlepsze miejsca\n"Diuna" na ekranach od 22 października\nBilety w sprzedaży od 8 października\nEpopeję s-f wyreżyserował Denis Villeneuve\nCzy jesteście gotowi, by wyruszyć w podróż do najdalszych zakątków kosmosu? "Diuna", film na podstawie kultowej powieści Franka Herberta, już w październiku zadebiutuje na ekranach Multikina. To widowisko trzeba zobaczyć na wielkim ekranie. Takiej epopei science-fiction nie widzieliśmy w kinie od czasów "Gwiezdnych wojen". Całkowicie obcy świat pochłonie Was bez reszty. Film jest monumentalnym triumfem i pierwszą z trzech zaplanowanych części "Diuny".\nFilm robi ogromne wrażenie, prawda? O jakość końcową nie trzeba się martwić - reżyser Denis Villeneuve ma smykałkę do takich widowisk. Wszystkie jego filmy są przystępne, ale mają także odpowiedni ciężar, dzięki czemu zadowalają nawet najwybredniejszych widzów i krytyków. "Sicario", "Nowy początek" czy "Blade Runner 2049" są przykładem kunsztu reżysera, który zachwyca nas kolejny raz.\nJeśli też nie możecie się doczekać premiery "Diuny" i chcecie obejrzeć film jak najszybciej, w jak najlepszych warunkach, to mamy świetną wiadomość - już 8 października rozpoczynamy sprzedaż biletów! Zapewnijcie sobie najlepsze miejsca na sali i obejrzyjcie to dzieło science-fiction jako jedni z pierwszych widzów w Polsce. Warto się pospieszyć, bo fani kina fantastyczno-naukowego ruszą na ten film szturmem.\nNa planie "Diuny" zebrała się aktorska śmietanka. Przed kamerą wystąpili Timothée Chalamet, Rebecca Ferguson, Oscar Isaac, Josh Brolin, Stellan Skarsgård, Dave Bautista, Zendaya, Jason Momoa oraz Javier Bardem. Wielka obsada jak na wielkie kino przystało. "Diuna" na naszych ekranach od 22 października. Bilety kupicie już od 8 października. Do zobaczenia w Multikinie!


Pożyczki pozabankowe krótkoterminowe wyszukiwarka\nKredytyporownywarka.pl » Pożyczki pozabankowe krótkoterminowe wyszukiwarka\nLeave a Comment\t/ Pożyczki pozabankowe przez internet\nPożyczki pozabankowe krótkoterminowe przez internet. Opłaty, prowizje, koszty związane z pożyczkami pozabankowymi.\nDziałalność firm pożyczkowych przez internet ułatwia pożyczenie pieniędzy z sektora pozabankowego.\nGdzie można znaleźć krótkoterminowe pożyczki pozabankowe i jakie czynniki wpływają na koszty takiej pożyczki ?\nPopularne są zwłaszcza tzw. „chwilówki”. Są to z reguły stosunkowo niewielkie kwoty pożyczane na krótki okres czasu, nieprzekraczający z reguły 60 dni. Na rynku istnieje wiele firm pożyczkowych, a tym samym jest silna konkurencja, co sprawia, że pożyczanie pieniędzy stało się znacznie łatwiejsze niż jeszcze kilka lat temu. Nie oznacza to wcale, że koszty pożyczki pozabankowej drastycznie spadają. Całkowite koszty, które zostaną poniesione przy zaciąganiu pożyczki, należy sprawdzić jeszcze przed podpisaniem umowy.\nPożyczki pozabankowe krótkoterminowe wyszukiwarka – firmy pożyczkowe\nKoszty pożyczki pozabankowe krótkoterminowe\n1. Oprocentowanie Oprocentowanie nominalne zgodnie z ustawą nie może przekraczać wysokości czterokrotności poziomu stopy kredytu lombardowego NBP. Wiele firm pożyczkowych ustala oprocentowanie nominalne na 0%, ponieważ zarabia na innych, pozostałych kosztach, które są wliczone do udzielanych pożyczek.\n2. Opłaty i prowizje To przede wszystkim różnego rodzaju opłaty i prowizje decydują o kosztach pożyczki chwilówki pozabankowej. Każda firma określa własne tabele opłat i prowizji, dlatego konieczne jest zapoznanie się z nimi przed podpisaniem umowy. Firmy pożyczkowe ustalają opłaty np. za złożenie wniosku, za jego rozpatrzenie (należy na to w szczególności uważać), ubezpieczenie, wysłane powiadomienia, monity i obsługę domową. Oczywiście opłaty są również pobierane za przedłużenie terminu spłaty zaciągniętego zobowiązania (tzw. rolowanie). Wysokość opłaty za przedłużenie pożyczki, zależy od firmy pożyczkowej, wartości pożyczki i czasu o jaki chcemy przedłużyć pożyczkę, z reguły są to terminy 7, 14 lub 30 dni.\nPożyczka niebankowa … i dlaczego tak drogo?\nWysokość niektórych kosztów można kwestionować, ale… Klienci nie są zmuszania przez firmy pożyczkowe do zaciągania pożyczek gotówkowych. Analizując zakup produktu możemy przeanalizować czy warto go kupić, jaka jest jego cena w stosunku do podobnego produktu i czy nie jest on dla nas za drogi. Pożyczka pozabankowa to również produkt, tyle że finansowy. Firmy pożyczkowe sprzedając go, zarabiają na nim. Ponoszą jednocześnie ryzyko sprzedaży udzielając je osobom o niskiej zdolności kredytowej, jak również ponoszą koszty związane z prowadzoną działalnością.


Zamówienia indywidualne - Holy Alpaca Knit\nStrona główna»Zamówienia indywidualne\n§ 5 Zasady składania zamówień i realizacja zamówienia\nKonsument zobowiązuje się nie składać zamówień w sposób lekkomyślny, omyłkowo lub też bez zapoznania się z konsekwencjami składania oferty zgodnie z niniejszym Regulaminem i przepisami polskiego prawa.\n2. Konsument może zakupić Produkt, spełniwszy poniższe wymagania:\n2.1 wybierając ilość i, jeśli to wskazane, kolor Produktu; przy Produkcie cyfrowym należy wybrać język;\n2.2 jeśli Konsument zdecyduje się na kolor przy Produkcie na zamówienie, proszony jest o dodanie komentarza do zamówienia lub o kontakt ze Sklepem;\n8. Gdy przesyłka zostanie nadana, Konsument otrzymuje powiadomienie mailowe „Zamówienie zrealizowane”. Produkt cyfrowy wysyłany jest drogą mailową natychmiast i automatycznie po zaksięgowaniu płatności.\n11. Konsument może wysłać prośbę o wykonanie Produktu na zamówienie, jeśli Produkt jest oznaczony jako „Produkt na zamówienie”. Jeśli to wskazane, Klient jest zobowiązany podać nazwę wybranego koloru Produktu na zamówienie.\n12. Produkty na zamówienie, wykonane zgodnie z życzeniem Klienta co do koloru/ rozmiaru/materiału/wykonania/itp. nie podlegają zwrotom ani wymianie (więcej w § 7).\nSprzedawca przystępuje do realizacji zamówienia od momentu otrzymania zaksięgowanej wpłaty na swoim koncie.\nDo czasu realizacji zamówienia należy doliczyć czas dostawy, który zależy od kraju i przewoźnika. Nie dotyczy to Produktów cyfrowych, które wysyłane są automatycznie natychmiast po zaksięgowaniu płatności na adres mailowy Konsumenta podany przy zamówieniu.\nJeżeli Produkt jest gotowy, wysyłka następuje zwykle następnego dnia od daty zaksięgowania wpłaty. Jeśli produkt jest dostępny, ale nie gotowy, wysyłka następuje zgodnie z szacowanym okresem oczekiwania opisanym przy każdym produkcie. Zwykle nie jest to dłużej niż 7 dni roboczych.\nJeżeli Produkt wykonywany jest na zamówienie lub na indywidualne zamówienie, czas jego realizacji wydłuża się. Czas dostaw poszczególnych Produktów podane są w opisach danych produktów na Stronie, niemniej ogólnie mieszczą się w 7-14 dniach roboczych.\n§ 7 Produkty, zwroty i odpowiedzialność za wady\nWszystkie produkty są nowe, wykonane ręcznie przez Sprzedawcę, przy użyciu szydełka lub drutów. Elementy wyprodukowane w inny sposób, to elementy meblarskie, takie jak: pianka tapicerska, drewno, obicie stołków, metalowe zatrzaski, pompony ze sztucznego futerka czy metki. Produkty cyfrowe są produktami autorskimi i są przedmiotem prawa autorskiego.\nSprzedawca zaznacza, że poprzez fakt ręcznego wykonywania Produktów oraz różnych farbowań motków, z których Produkty są wykonywane, każdy z nich, w obrębie danego Produktu, może się nieznacznie różnić rozmiarem i kolorem.\n4. O wszystkie Produkty zakupione w Sklepie należy starannie dbać, zgodnie z instrukcją dołączaną do każdego z nich i dostępną na stronie: https://holyalpacaknit.pl/pranie-i-przechowywanie-produktow-z-welny/, mając na uwadze to, że Produkty wykonywane ręcznie mogą być mniej trwałe od produktów masowych/ produkowanych maszynowo, np. mechacić i rozciągać się. Fakty te nie stanowią podstawy do wniesienia reklamacji.\n7. Konsumentowi przysługuje prawo zwrotu lub wymiany Produktu w okresie 14 dni od otrzymania przesyłki, z wyłączeniem Produktów na zamówienie, wykonanych zgodnie z życzeniem Konsumenta co do koloru/ rozmiaru/materiału/wykonania/itp. Produkty cyfrowe nie podlegają zwrotom.\n8. O planowanym zwrocie lub wymianie Konsument powinien poinformować Sprzedawcę przed jej dokonaniem: mailowo lub telefonicznie. Przesyłka ze zwrotem i wymianą następuje na koszt Konsumenta i musi odbyć się poprzez wysyłkę rejestrowaną. Jeśli Konsument zwrócił całe zamówienia, otrzymuje całość poniesionych przy składaniu zamówienia kosztów, przy czym zwracany jest koszt najtańszej możliwej wysyłki. Konsument nie otrzymuje zwrotu kosztów wysyłki zwrotnej. Adres przesyłki do zwrotu i wymiany: Anna Ziółkowska Holy Alpaca Knit, ul. Lawendowa 4, 05-077 Warszawa.


HTC Sense 6.0 z nowymi funkcjami wybudzania przedstawione na filmie\nPiotr Andrzejewski Newsy 17-03-2014\nStrona główna > Newsy > HTC Sense 6.0 z nowymi funkcjami wybudzania przedstawione na filmie\nJest już tradycją, że wraz z premierą nowego flagowca HTC odświeża też swoją autorską nakładkę na system Android. Na temat nadchodzącego następcy modelu One wiemy już naprawdę sporo, jednak samo oprogramowanie, które zadebiutuje wraz z tym smartfonem, nie doczekało się wielu przecieków, aż do niedawna.\nDo Sieci przedostało się krótkie nagranie, wykonane najprawdopodobniej na nowym HTC One, w którym możemy przyjrzeć się bliżej odświeżonej nakładce Sense, oznaczonej numerkiem 6.0. Zmiany względem poprzedniej wersji mają bardziej charakter ewolucyjny, choć już na pierwszy rzut oka da się rozpoznać, że mamy do czynienia z nową wersją oprogramowania. Całość wygląda naprawdę zachęcająco, interfejs jest niezwykle spójny i prezentuje się elegancko.\nRzeczą, która najbardziej rzuca się w tym krótkim filmie jest zakładka ustawień dotycząca gestów wybudzania urządzenia ruchem. Wygląda na to, że bez potrzeby korzystania z przycisku włącznika będziemy mogli wybudzić smartfon dwukrotnym tapnięciem, co potwierdza jedne z poprzednich doniesień. Obsługiwane gesty nie ograniczają się jednak do tej jednej prostej akcji, lecz dostępnych będzie też kilka innych, jak na przykład przejście do aplikacji BlinkFeed po przesunięciu palcem w prawo na wygaszonym ekranie.\nW wolnej chwili zachęcamy więc do obejrzenia, jak nowe HTC Sense 6.0 wypada w akcji:


Testoviron/Testo-oceńcie wygląd. strona 1\nDodano na Moda i uroda 7 września 2012 przez BermudyWeTroje, 30 postów (szczegóły), ostatni post 17 września 2012\nTestoviron czyli Łukasz Stanisławowski.Pochodzi z Morąga ukończył studia w Polsce na UMK.Wyjechał do Stanów pracuje w agencji nieruchomości potrzebował 10 lat żeby wyjść tam na ludzi.Chwalił się swoim bogactwem na youtubie ,zasłynął z wyśmiewania Polactwa.\nW skali 1 do 10 ile mu dacie ?\nCo na tak co na nie ?\nJego wszystkie filmiki :\nKonto usunięte: W skali 1 do 10 ile mu dacie ? Podoba się ? Co na tak co na nie ?\nNie znam gościa ale nie wzbudza dobrych odczuć. Dziwny jakiś. Zaraz sobie filmiki obejrzę.\nTo chyba jakiś żart 1.\nKonto usunięte: To chyba jakiś żart\nPsyche30: Co to za przygłup?\nNaśmiewa się z Polaków w internetach ot co.\n3. wszystko na nie\nP.S. Dobry przyklad na to, ze ukonczone studia nie sa niestety swiadectwem madrosci, a juz na pewno nie inteligencji... Nie mam rolexa, przegrywam zycie :C\nKonto usunięte: Naśmiewa się z Polaków w internetach ot co.\nCzyli przypadkowo sam siebie wrzucil w ramy stereotypu zawistnego, nienawistnego, nowobogackiego Polaczka cebulaczka, na ktorego tak jedzie... Ironia?\nOdpaliłam coś tam i jestem za utylizacją tego idioty.\nmassacre: Czyli przypadkowo sam siebie wrzucil w ramy stereotypu zawistnego, nienawistnego, nowobogackiego Polaczka cebulaczka, na ktorego tak jedzie... Ironia?\nBardziej mi pasuje "hipokryzja" w tym momencie, albo po prostu "głupota".\nmassacre: P.S. Dobry przyklad na to, ze ukonczone studia nie sa niestety swiadectwem madrosci, a juz na pewno nie inteligencji... Nie mam rolexa, przegrywam zycie :C\nteraz studia są niczym, jak widzę, jakie przygłupy je kończą to śmiać mi się chce.\nKonto usunięte: Testoviron czyli Łukasz Stanisławowski.Pochodzi z Morąga ukończył studia w Polsce na UMK.Wyjechał do Stanów pracuje w agencji nieruchomości potrzebował 10 lat żeby wyjść tam na ludzi.Chwalił się swoim bogactwem na youtubie ,zasłynął z wyśmiewania Polactwa.\nnie znam gościa, obejrzę filmiki jak wrócę z pracy.\nkedi: teraz studia są niczym, jak widzę, jakie przygłupy je kończą to śmiać mi się chce.\nTeraz studia to jak gimnazjum... każdy może skończyć.\nSama się na studiach przekonałam, widziałam ile osób się ślizgało, potrafili przyjść tylko na zaliczenia, egzaminy. Wykładowcy czasami zaliczali za samo chodzenie (mowa o 3) jak komuś zależało to pisał egzamin. I te nieuki wychodziły od razu...\nCo do neigo, kompletnie mi nie pasuje, wygląd na 0, w ogóle temat to chyba dla jaj..\nKonto usunięte: Bardziej mi pasuje "hipokryzja" w tym momencie, albo po prostu "głupota".\nNo hipokryzja, ale najlepsze jest to, ze on sobie raczej z tego nie zdaje sprawy ^^