Problemowe sytuacje do rozwiązania ? Skontaktuj się doświadczonego specjalistę w Bochni - Modowy szał!\nProblemowe sytuacje do rozwiązania ? Skontaktuj się doświadczonego specjalistę w Bochni\nW obecnych czasach często jest tak, że jak się coś zepsuje, to zostaje to wyrzucone. Przyzwyczailiśmy się, że nie powinniśmy zabierać się za naprawianie. Ale w relacjach międzyludzkich już tak łatwo nie jest.\nLudzie to nie rzeczy. Tu należy pomyśleć, co dalej, próbować jakoś poskładać świat swojego związku z drugą osobą. I czasem najsensowniejszą opcją do tego okazuje się terapia par – na stronę więcej. Oczywiście początkowo można spróbować samemu dotrzeć do jakiegokolwiek porozumienia, postarać się samemu wszystko naprawić. Ale istnieją tego typu sytuacje, że potrzebna okazuje się pomoc fachowca. Czasem para tak bardzo zagalopowała się w swoim braku zrozumienia do bliskiej osoby i często do siebie samego również, że bez psychologa nie uda się nic zmienić. A bywa, że na terapię przychodzą pary, które przeszły jakąś traumatyczną sytuację i chciałyby pójść dalej, ale sami nie mają pojęcia w jaki sposób to zrobić. Bez względu na powód warto jest wziąć pod uwagę terapie. Nie ma sensu rezygnować z drugiej osoby jedynie, dlatego, że nie potrafimy się porozumieć, a przez kilkanaście lat nam to świetnie wychodziło. Czasem terapia da możliwość poskładania wszystkiego razem i pomoże w późniejszej wspólnej drodze, a czasem pozwoli na spokojne rozstanie. Pomoc psychologa lub psychiatry\nBywa, że w rodzinie z jakimiś traumatycznymi przeżyciami niezbędna jest terapia rodzinna. W dzisiejszych czasach wybranie się do psychologa nie jest czymś wstydliwym. Kiedyś jeszcze sporo osób nie przyznawało się do tego, że chodzi do psychologa czy psychiatry, dziś nareszcie zrozumieliśmy, że to doktorzy, którzy są po to żeby ludziom pomagać. A jeżeli ktoś wybiera się po pomoc, to znaczy, że chciałby być zdrowy.\nZaciekawił Cię ten opis? Jeżeli tak, to przejdź do nowego artykułu i czytaj informacje (https://www.restylane.com/pl/bezpieczenstwo) o tym, co niezwykle Cię interesuje.\nW zależności od problemów terapia może potrwać kilka tygodni, a może również trwać rok lub więcej. Dowiedz się więcej na: – > : . Zapoznasz się tam na pewno z fachową opinią specjalisty.\nJednak dzięki terapii rodzinnej uda się porozwiązywać mnóstwo problemów, powiedzieć o sprawach, o których do teraz nikt nie był w stanie rozmawiać. Dzięki terapii możemy rzeczywiście sporo się o sobie wzajemnie dowiedzieć i co najważniejsze możemy dzięki terapii później normalnie razem żyć. Powinniśmy, więc pomyśleć czy przypadkiem naprawdę terapia nie byłaby dla nas, jako rodziny najlepszą opcją.\n| Tags: osoba, pomoc, psychiatra, terapia, Wparcie\n← Specjalna oferta zabiegowa – laserowa korekcja wzroku\nCzy panie powinny przyjmować innego rodzaju suplementy diety niż mężczyźni? Co świetnie wpływ na organizm kobiet? →


Płytki do łazienki Modern Wall kolekcja od firmy Ceramika Color w sklepie - Twojelazienki.pl\nPłytki Modern Wall - Nowoczesne płytki łazienkowe w szarym odcieniu od Ceramiki Color\nKolekcja Modern Wall stanowi nieszablonową aranżację łazienek i innych powierzchni we współczesnych mieszkaniach. Śmiała dekoracja spotyka się tutaj z prostotą i stylem loftowym. Ta linia marki Ceramiki Color spodoba się przede wszystkim osobom odważnym, które poszukują rozwiązań nietuzinkowych i oryginalnych.\nPłytki Modern Wall Ceramika Color\nKolekcję Modern Wall otwierają płytki śoralowej lub skalistej wysepki. Błękit zawarty w tym elemencie o wymiarach 25x60 tworzy życienne 25x60 wykończone matową powierzchnią przywodzącą na myśl warstwę betonu. Płytki dostępne są w dwóch wariantach kolorystycznych: bieli ... Czytaj więcej\ni szarości. Funkcję dekoru przejęły matowe płytki w tym samym wymiarze, zdobione grafikami z hasłami lub jaskrawoczerwoną filiżanką. Alternatywą może być dekor dwuczęściowy z rysunkiem rafy kwy kontrast z szarością płytek podstawowych.\nJakie płytki wchodzą w skład kolekcji Modern Wall?\nW skład kolekcji wchodzi również mozaika z białych, jasno szarych i szarych płytek mająca wymiary 25x32,5 oraz dopasowana do całości listwa ścienna. Modern Wall niesie ze sobą powiew świeżości i nowoczesnych aranżacji łazienkowych.\nKolekcja Modern Wall\nKod produktu: CC0402\nCeramika Color Wall white 25x60\nKod produktu: CC0401\nKod produktu: CC0407\nCeramika Color Mozaika Wall 25x32,5\nKod produktu: CC0406\nCeramika Color Dekor szklany Rafa 2*(25x60)\nKod produktu: CC0408\nKod produktu: CC0404\nKod produktu: CC0405\nCeramika Color Dekor szklany Wall Art 25x60\nKod produktu: CC0403


• Olimp Gold Lecytyna, kapsułki, 1200 mg, 60 szt • Apteka Internetowa Lekosfera\nOlimp Gold Lecytyna, kapsułki, 1200 mg, 60 szt\nOLIMP Gold Lecytyna to suplement diety zawierający lecytynę sojową, która poprawia zdolności intelektualne, koncentrację, sprawność myślenia oraz kojarzenia i wydolność fizyczną.\n(1 kapsułka zawiera): Lecytyna 1200 mg. Substancje pomocnicze: żelatyna, gliceryna, woda - składniki otoczki.\nGold Lecytyna 1200 to suplement diety w postaci kapsułek zawierający płynną lecytynę sojową. Zgodnie z doniesieniami naukowymi:\n* lecytyna (fosfatydylocholina) jest fosfolipidem obecnym w każdej komórce ludzkiego organizmu głównie jako składnik błon komórkowych, dlatego też jest niezwykle ważnym składnikiem pokarmowym dla funkcjonowania czynności mózgu i całego układu nerwowego, jak również wątroby, układu krążenia i mięśni szkieletowych;\n* poprzez udział w osłonie neuronów oraz przewodzeniu impulsów nerwowych lecytyna wpływa korzystnie na sprawność fizyczną i umysłową, w szczególności na zdolność koncentracji i zapamiętywania;\n* lecytyna wspomaga także wykorzystanie witamin rozpuszczalnych w tłuszczach oraz bierze udział w gospodarce cholesterolu i procesach przemiany materii, oraz jest istotna dla prawidłowego funkcjonowania żołądka i wątroby;\n* zapewnia prawidłową gospodarkę tłuszczami, w tym tłuszczami zapasowymi, a tym samym sprzyja smukłej sylwetce oraz prawidłowym czynnościom wątroby, nerek i układu krążenia;\nPreparat przeznaczony dla osób dorosłych, obciążonych wysiłkiem fizycznym i umysłowym, narażonych na ciągły stres, uczących się, a także osób w wieku podeszłym jako uzupełnienie diety w lecytynę w celu zachowania prawidłowych zdolności intelektualnych (koncentracji, sprawności myślenia oraz kojarzenia) i wydolności fizycznej w szczególności u sportowców.\nZalecana porcja dzienna: 1-2 kapsułki dziennie podczas posiłku.\nPrzechowywać w suchych pomieszczeniach, w temperaturze pokojowej, w szczelnie zamkniętych opakowaniach. Przechowywać w sposób niedostępny dla dzieci.


Tytuł: Listy, dzienniki i pamiętniki\nTytuł: Ważki na kostce lodu\nKim tak naprawdę jestem? Czy tą uśmiechniętą, rozbawioną dziewczyną, którą wszyscy znają? Czy tą drugą: tą smutniejszą, która wciąż się martwi i narzeka? Życie Marty nie jest usłane różami, choć na pierwszy rzut oka takim właśnie się wydaje: mąż adwokat, dwie cudowne córki, własne mieszkanie w dużym mieście… Dlaczego więc Marta się nie uśmiecha? Czemu nie cieszy się tak jak inni? Czy to dlatego, że mąż wciąż chodzi podenerwowany i wszystko wskazuje na to, że został zwolniony z pracy? Marta cz...\nTytuł: Droga, którą przeszłam\nKażda jej książka niesie ogromny ładunek emocjonalny. Agata Przybyłek kolejny raz udowadnia, jak zaskakujące scenariusze potrafi napisać życie. Alicja i Dawid są młodym małżeństwem, które cierpi po stracie dziecka. By poradzić sobie z bolesnymi wspomnieniami, wyprowadzają się za miasto. W pobliżu urokliwej zieleni, stawów i starych drzew, Alicja zaczyna odzyskiwać spokój ducha. Zamierza cieszyć się nowym życiem, lecz niespodziewanie wszystko, przed czym uciekała, powróci. Czy uda jej się prze...\nTytuł: W blasku dnia\nAlter ego (tom: 2)\nPrawdziwe wybaczenie i miłość przychodzą z chwilą, gdy się ich nie spodziewasz. Mimo, że Kordian Radecki wzbudza jej zainteresowanie, Nina nawiązuje romans z kolegą z pracy. Mężczyzny to nie zraża i wciąż subtelnie ją adoruje. Ona jednak trzyma go na dystans, choć włącza do grona przyjaciół, z którymi często się spotyka. Pracodawca Niny postanawia otworzyć filię przedsiębiorstwa i wysyła Ninę wraz z Kordianem na rekonesans do Szczecina. Oboje pracowicie spędzają tam czas, a któregoś wieczo...\nAlter ego (tom: 1)\nCzy czarownice istnieją tylko w bajkach? Nina była o tym przekonana aż do chwili, gdy dowiedziała się od babci, że nie jest zwykłą nastolatką. Posiada bowiem moce, które potrafią zmusić ludzi do uległości. Już jako dorosła kobieta bardzo się pilnuje, żeby ich nie nadużywać i choć niekiedy wydaje się to bardzo kuszące, wciąż pamięta przestrogi babci, że jeśli nie zachowa umiaru, może nie zaznać w życiu prawdziwych przyjaźni i miłości. Od najmłodszych lat odwiedzają ją w snach Anioł i Mrocz...\nAutor: Sudoł Anna\nTu musisz być kimś, żeby nie być nikim. W centrum świata znajduje się Instytucja - miejsce, które decyduje o karierze, czyli życiu. Żeby wejść do wielkiej gry trzeba mieć co najmniej aparycję i determinację, dobrze jest też znać parę najważniejszych osób w mieście. Najlepsi spośród aspirujących mają również potencjał, dzięki któremu długo mogą utrzymać status dobrze zapowiadających się, a nawet coś zarobić. Większość bezpowrotnie wypada z tej gry natychmiast po trzydziestce i zostaje odcięta od ...\nTytuł: Małżeństwo gwiazdy: Tom 2\nAutor: Norden Kamil (właśc. Migowa Jadwiga Maria)\nRyta Valdi (tom: 2)\nNowi wielbiciele, zaskakujące decyzje i coraz więcej skandali z Rytą w roli głównej. Dalsze losy Ryty Valdi - gwiazdy filmowej i teatralnej dwudziestolecia międzywojennego. Losy coraz bardziej burzliwe, szczególnie że na horyzoncie pojawiają się nowi bohaterowie, którzy wszystko komplikują. Ryta nie odpuszcza, dąży po trupach do celu. Czy ta walka skończy się dla niej dobrze? Czy małżeństwo Ryty przetrwa? Czy uda jej się spełnić swoje marzenie, by wyjechać na zagraniczne tournée? Jakie b...\nTytuł: Wianek z pawich piór\nOstatnia część czterotomowej opowieści o mieszkańcach Gradowa, ich radościach i smutkach, niespełnionych marzeniach i zawiedzionych nadziejach, rodzących się lub gasnących uczuciach, o na pozór spokojnym, zwyczajnym życiu, które w rzeczywistości wcale takie nie jest. Przerażony wizją utraty żony Marcin Guzik wyrusza w długą podróż za Lukrecją. Skłócona z rodzicami Julia wyprowadza się z domu, by rozpocząć samodzielne dorosłe życie, lecz nieustannie prześladuje ją pech. Na Jagodę Maciejkę s...\nMatki i córki [Izabela Krasińska] (tom: 3)\nDo BiblioNETki wprowadził(a): sylwia4\nTytuł: Bo ja kocham PRL\nAutor: Wróbel Piotr [dziennikarz]\nDo BiblioNETki wprowadził(a): martynak\n"Przepraszam, czy mogłabym zrobić panu zdjęcie?" Takie pytanie słyszy Wiktor. Zgadza się, ale jest zaskoczony – przecież nie jest nikim szczególnym. Prowadzi nudne życie rozpięte między schematyczną pracą, sobotnimi wypadami do pubu, niedzielnymi wizytami u rodziców i pustymi wieczorami w znienawidzonym mieszkaniu. Nie ma nic do zaoferowania. Komu potrzebne jest jego zdjęcie? Tak poznaje fascynującą, tajemniczą artystkę. Wkrótce Liwia Gawlin zaprasza go do udziału w swoim rewolucyjnym projekc...\nTytuł: Odeszło, zostało\nPrzejmująca osobista historia opowiedziana słowem i obrazem. Siostry Amy i Zoe dorastają w szczęśliwej rodzinie w Oklahomie. Są zdolne, inteligentne, otwarte na nowe wyzwania i… nierozłączne. Kiedy młodsza, Zoe, zaczyna chorować, uczą się i bawią w domu, dużo czytają i poznają nowe języki – Amy rosyjski, Zoe ukraiński. Amy fotografuje. Dziecięcy świat zderza się z dramatyczną diagnozą nowotworową Zoe. I wtedy siostry oddalają się od siebie. Amy dorasta zbyt szybko. Przeżywa tragedię pie...


Art. 36. hazard. - Ustawa o grach hazardowych\nArt. 36. hazard. - Wniose...\nStan prawny aktualny na dzień: 18.10.2021\nDz.U.2020.0.2094 t.j. - Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych\nRozdział 5. Koncesje, zezwolenia i zgłoszenia\nArt. 36. Ustawa o grach hazardowych\nArt. 36. gry hazardowe\nWniosek o zezwolenie na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne lub urządzenie zakładów wzajemnych\nWniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne lub urządzanie zakładów wzajemnych powinien zawierać:\nw przypadku spółki posiadającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpis aktu notarialnego umowy lub statutu spółki oraz numer w Krajowym Rejestrze Sądowym;\nw przypadku spółki, o której mowa w art. 7a przedstawiciel spółki ust. 1, odpis umowy lub statutu spółki oraz:\noznaczenie imienne akcji lub udziałów z określoną ich wartością nominalną;\ninformacje o obecnym i przeszłym statusie prawnym oraz o sytuacji finansowej;\ndane osobowe (imiona, nazwiska, obywatelstwo, miejsce zamieszkania, rodzaj oraz serię i numer dokumentu tożsamości, informacje dotyczące posiadanego wykształcenia oraz doświadczenia zawodowego) akcjonariuszy (wspólników) będących osobami fizycznymi, reprezentujących co najmniej 10% kapitału zakładowego spółki, członków zarządu, rady nadzorczej i komisji rewizyjnej spółki oraz osób mających sprawować zarząd nad kasynem gry; w przypadku spółek handlowych będących akcjonariuszami (wspólnikami) – również informacje o ich obecnym i przeszłym statusie prawnym oraz o sytuacji finansowej;\nopis usytuowania geograficznego budynku lub miejsca, w którym ma być ulokowany salon gry bingo pieniężne, określenie jego rozmiarów, wraz z planem budynku;\nodpis dokumentów wskazujących na prawo do władania budynkiem (lokalem) lub umowy zobowiązującej do oddania we władanie budynku (lokalu), w którym będzie urządzana gra bingo pieniężne, a w przypadku punktu przyjmowania zakładów wzajemnych - zgodę władającego budynkiem (lokalem) na korzystanie z budynku (lokalu);\nprzewidywaną datę rozpoczęcia działalności;\nw przypadku zakładów wzajemnych – przewidywany rodzaj oraz liczbę zakładów wraz ze wskazaniem, czy zakłady będą urządzane przez sieć Internet;\nw przypadku zakładów wzajemnych urządzanych przez sieć Internet:\nszacunkową wielkość zatrudnienia, z określeniem stanowisk pracy;\nopis organizacji i funkcjonowania salonu gry bingo pieniężne lub punktu przyjmowania zakładów wzajemnych, w szczególności zasady przechowywania i ewidencjonowania kapitału gry losowej lub zakładu wzajemnego;\nstudium ekonomiczno-finansowe, zawierające co najmniej określenie inwestycji i przewidywanej rentowności;\nprojekty regulaminów gier lub zakładów wzajemnych;\nprojekt systemu służącego rejestracji gości w salonie gry bingo pieniężne;\nproponowane warunki złożenia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 63 zabezpieczenie finansowe;\nw przypadku zakładów wzajemnych - zgodę organizatorów współzawodnictwa sportowego na wykorzystywanie ich wyników;\nw przypadku salonu gry bingo pieniężne - pozytywną opinię rady gminy o lokalizacji salonu;\ndokumenty potwierdzające legalność źródeł pochodzenia kapitału, a w szczególności:\na) w przypadku akcjonariusza (wspólnika) będącego osobą fizyczną, reprezentującego co najmniej 10% kapitału zakładowego spółki – zaświadczenie właściwego naczelnika urzędu skarbowego o pokryciu udziałów lub akcji z ujawnionych źródeł przychodów,\nb)\tw przypadku akcjonariuszy (wspólników) będących osobami prawnymi - sprawozdanie finansowe sporządzone w sposób określony w odrębnych przepisach;\naktualne zaświadczenia o niezaleganiu z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu państwa, należności celnych oraz składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenia zdrowotne;\noświadczenia akcjonariuszy (wspólników) będących osobami fizycznymi, reprezentujących co najmniej 10% kapitału zakładowego spółki, lub członków zarządu, rady nadzorczej i komisji rewizyjnej, że nie toczy się przeciwko nim postępowanie przed organami wymiaru sprawiedliwości państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym w sprawach o przestępstwa związane z praniem pieniędzy oraz finansowaniem terroryzmu;\ndokumenty wydane przez właściwe władze potwierdzające zgodność działań spółki z właściwymi przepisami regulującymi przeciwdziałanie praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu albo w przypadku gdy przepisy nie przewidują wydania takiego dokumentu – oświadczenie spółki potwierdzające zgodność działań spółki z właściwymi przepisami regulującymi przeciwdziałanie praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu;\nsprawozdanie finansowe za ostatni rok obrotowy wraz ze sprawozdaniem z badania, a w przypadku spółki rozpoczynającej działalność – oświadczenie o zgodności działania spółki z przepisami o rachunkowości;\nw przypadku spółki, o której mowa w art. 7a przedstawiciel spółki ust. 1, prowadzącej salon gry bingo pieniężne lub przyjmującej zakłady wzajemne, odpowiednio dokumenty potwierdzające prowadzenie działalności w zakresie, o którym mowa w art. 6 koncesja i zezwolenie na działalność w zakresie gier cylindrycznych, w karty, w kości i na automatach ust. 2 lub 3, w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.\nArt. 36. Wniosek o zezwolenie na prowadzenie salonu gry b... - budzi Twoje wątpliwości?\nOrzeczenia: 10 Porównania: 1 Przypisy: 4\nWięcej o Art. 36.\nRozdział 2. Warunki urządzania gier hazardowych (9 - 23f)\nRozdział 3. Szkolenia (24 - 26)\nRozdział 4. Ograniczenia w urządzaniu gier hazardowych (27 - 31)\nRozdział 5. Koncesje, zezwolenia i zgłoszenia (32 - 67)\nRozdział 6. Opłaty (68 - 70)\nRozdział 7. Podatek od gier (71 - 77)\nRozdział 8. Sprawozdawczość i informacje (78 - 79)\nRozdział 9. Dopłaty (80 - 88a)\nRozdział 10. Kary pieniężne (89 - 91a)\nRozdział 11. Zmiany w przepisach obowiązujących (92 - 116)\nRozdział 12. Przepisy przejściowe i dostosowujące (117 - 143)\nRozdział 13. Przepisy końcowe (144 - 145)\nStan prawny: 18.10.2021 | Grupa ArsLege.pl Przejdź do serwisu ArsLege.pl


Sukces cheerleaderek z „Kopernika” • Wirtualny Mińsk Mazowiecki\nW środę, 6 marca 2019, w Liceum im. Bolesława Prusa w Siedlcach odbył się XVII Festiwal Zespołów Tanecznych Cheerleaders Siedlce 2019. W kategorii „dzieci” (czyli klasy 3-6) zwyciężyły dziewczyny ze Szkoły Podstawowej nr 1 w Mińsku Mazowieckim!\nDwa układy taneczne przygotowane przez dziewczęta pod okiem trenerki (opiekunki) Oli Kołodziejczyk okazały się w tym dniu na miarę złota. Dziewczęta w drodze po złoto do pokonania miały 11 zespołów, w tym między innymi z Siedlec i Łochowa. Gratulujemy i życzymy kolejnych sukcesów!


Pokoje gościnne Jastarnia - pokoje w Jastarni - strona 3\nWyświetlono pokoje gościnne w Jastarni od 51 do 75 z 213\nJastarnia • Ogrodowa 154 • pokoje\nObiekt składa się z dwoch budynkow. W jednym znajdują się pokoje ze wspolną łazienką i dostępem do kuchni. W drugim - oddanym do użytku w tym roku - jest 6 pokoi z łazienkami i aneksami\nObiekt położony przy ulicy Ogrodowej, w bliskiej odległości od centrum oraz około 200 m do morza. Pokoje wynajmujemy od czerwca do września. Oferujemy pokoje 2 i 3 osobowe z bezpośrednim\nJurata • Ratibora 24 (3.4km od Jastarnia) • pokoje\nJurata • Mestwina 80 (3.4km od Jastarnia) • pokoje\nJurata • Międzymorze 13 (3.4km od Jastarnia) • pokoje\nJurata • Wojska Polskiego 21 (3.4km od Jastarnia) • pokoje\nKuźnica • gen. Józefa Hallera 8 (7.2km od Jastarnia) • pokoje\nKuźnica • gen. Józefa Hallera 16 (7.2km od Jastarnia) • pokoje\nKuźnica • ks. Ksawerego Szynalewskiego 25 (7.2km od Jastarnia) • pokoje\nKuźnica • Kotwiczna 9 (7.2km od Jastarnia) • pokoje\nChałupy • Kaperska 16 (12.5km od Jastarnia) • pokoje\nChałupy • Bosmańska 40 (12.5km od Jastarnia) • pokoje\nChałupy • Kaperska 53A (12.5km od Jastarnia) • pokoje\nChałupy • Bosmańska 14 (12.5km od Jastarnia) • pokoje\nChałupy • Bosmańska 30 (12.5km od Jastarnia) • pokoje\nChałupy • Kaperska 63 (12.5km od Jastarnia) • pokoje\nChałupy • Bosmańska 18 (12.5km od Jastarnia) • pokoje\nChałupy • Kaperska 67 (12.5km od Jastarnia) • pokoje\nHel • Portowa 15/1 (13.5km od Jastarnia) • pokoje\nRewa • Morska 78 (13km od Jastarnia) • pokoje


Shining Moon :: Zobacz temat - Wątki poboczne z działu SM\nShining Moon Strona Główna » Sailor Moon Classic » Rozmowy na tematy nie związane z w/w » Wątki poboczne z działu SM Poprzedni temat :: Następny temat\nWątki poboczne z działu SM\nWysłany: 2014-03-18, 22:10 Wątki poboczne z działu SM\nJak niedawno słusznie zauważyliście, tworzenie nowego tematu na 2 lub 3 posty często mija się z celem. Nie zawsze te 2/3 posty pasują do tematu w którym się znajdują, ani do tematu, który już istnieje, dlatego chcielibyśmy wypróbować nowy pomysł.\nTakie pojedyncze posty będą przenoszone do tego tematu. Jeśli dłuższa dyskusja się rozwinie, wydzielony zostanie nowy temat; jeśli nie, wszystkie "niedobitki" znajdziecie tutaj.\nMamy nadzieję, że pozwoli to trochę usprawnić i uprościć organizację tematów na forum.\nUlubione postaci z SM: Michiru/Chibiusa/Rei\nUlubiony utwór z Anime: Arisawa Takanori- Shou\nWysłany: 2014-03-25, 16:56\nNie chciałbym sobie robić niepotrzebnych nadziei ale fajnie by było, gdyby chociaż AXN puścił te nowe SM. A, że szanse pewnie są nikłe bo licencja na transmisję zapewne będzie całkiem spora to nadzieja już prysła XD\nWysłany: 2014-03-25, 17:51\nAXN nie potrafi żadnego anime wyemitować po ludzku i porządnie i robią więcej szkody niż pożytku, więc lepiej niech się tego nie tykają.\nWysłany: 2014-03-25, 21:52\nJeśli miałbym do wyboru AXN czy nic, to wolałbym jednak AXN. Zresztą o czym my tu mówimy, zanim dojdzie do europejskiej emisji najpierw jest Japońska i to na niej skupią się producenci. Po jej zakończeniu dopiero będą pewnie sprzedawać prawa do emisji innym...\nUlubione postaci z SM: Hotaru\nSeiya czy Mamoru?: Żaden\nWysłany: 2014-03-25, 22:26\nJak by nie było to AXN emituje obecnie najwięcej anime w Polsce. Podobnie jak Hyper. Więc nie ma co narzekać.\nWysłany: 2014-03-26, 12:56\nKiedy Hyper + Jakieś anime emitował\nWysłany: 2014-03-26, 15:53\nHyper to dziadostwo, wolałem GameOne który nadawał dłużej :-P\nWysłany: 2014-03-26, 16:03\nHyper to wgl pomyłka jeśli chodzi o kanał. Kiedyś z ciekawości sobie włączyłem... Ehh szkoda gadać. Dobra - nie offtopujmy, bo to nie wątek o kanałach anime! 8-)\nWysłany: 2014-03-26, 18:42\nAXN emituje obecnie najwięcej anime w Polsce\nAXN nie emituje żadnego. AXN Spin emituje dwa tytuły, czyli tyle samo, co Disney XD - z tą różnicą, że od ponad roku nie było na Spinie żadnego odcinka, a Disney jednak regularnie dodaje - np. w tym tygodniu zaczęli emitować kolejne odcinki Doraemona. Tak więc wybacz, ale Spin to śmieć i odpad.\nDlatego lepiej będzie, jak nowym SM zainteresuje się Nick, Disney albo CN - nawet potencjalnie cenzurując serial i tak wyjdzie na tym lepiej.\nWysłany: 2014-03-26, 18:55\nDlatego lepiej będzie, jak nowym SM zainteresuje się Nick\nZa Disneyem czy Cartoonem czy Teletoon+ czy nawet TVP:ABC jestem jak najbardziej na tak, ale do Nicka mam urazę... Na tym całym AXN się nie znam, nie mam zdania.\nI chyba niestety SMCrystal ma być dla dorosłych widzów, fanów, a nie nowych widzów...\nUlubione postaci z SM: Minako, Usagi, Setsuna\nSkąd: z obwodnicy Narnii\nWysłany: 2014-03-26, 19:55\nABC można na starcie odrzucić. Oni zobowiązali się wyświetlać własne programy i zakup licencji i zrobienie duba leci na łeb. CN niestety nie zagwarantuje popularności a na kanałach otwartych to w ogóle nie ma co liczyć\nAnd it's a long long way\nBut you're to blind to see\nJa tam się cieszę, bo gdyby nie AXN nie miałbym możliwości obejrzenia Fullmetal Alchemist powtórki Dragon Balla i innych w telewizji co to Hyper gdyby nie ten kanał pominąłbym taki tytuł jak Eureka Seven i inne jak jest obecnie to nie wiem bo nie mam dostępu do tego kanału. Są stacje, które emitują anime jest źle. Nie ma ich też źle. Eh typowe polskie narzekanie nie obrażając nikogo.\nWysłany: 2014-03-29, 11:33\nSkoro jesteśmy w offtopach - nie odmówię sobie tej przyjemności ...\nNIE MAM HYPERA XD\nShining Moon Strona Główna » Sailor Moon Classic » Rozmowy na tematy nie związane z w/w » Wątki poboczne z działu SM


Tiny Tina's Wonderlands: Coiled Captors — Epic Games Store\nPrzygotuj się na wymagającą podróż przez pierwsze Zwierciadło Tajemnic Vesper i litościwie połóż kres starożytnemu bogu!\nEony temu Coiled pojmali swą najważniejszą jak dotąd ofiarę – przedwiecznego boga! Uwięzili go w skórzastym i uzbrojonym w ostre zębiska ciele potężnego seawarga, a potem wtrącili go w głąb skutej mrozem góry. Tylko ty możesz uwolnić „Chumsa” (to upokarzające imię raczej go nie cieszy) z cielesnego więzienia. Aby tego dokonać, musisz przeprawić się przez lodowate pustkowia, położone w sercu pustyni ruiny i wilgotne, pełne wrogów jaskinie.\nTkwisz w samym centrum zaciętego konfliktu między pełzającymi Coiled i rozgniewanymi mieszkańcami morskich głębin. Jeśli chcesz się z tego wykaraskać, brnij przed siebie.\n•\tNowy boss „Chums”, przedwieczny bóg o czterech potężnych formach do odblokowania w miarę robionych w grze postępów\n•\tNowe łupy do zebrania, w tym uzbrojenie, sprzęt i przedmioty kosmetyczne\n•\tDodatkowe środowiska, które po przejściu mogą wystąpić w losowo generowanej Komnacie chaosu dostępnej po zakończeniu gry


Strzykawki, igły i pozajelitowa droga podania leków - co powinniśmy o nich wiedzieć? - Strona 2 z 3 - Aptekarz Polski\nJaką igłę wybrać?\nJeśli chodzi o igły, to temat jest o wiele bardziej obszerny. W praktyce aptecznej możemy spotkać się z igłami iniekcyjnymi oraz służącymi do pobierania leków z fiolek czy ampułek. Istnieją także inne rodzaje tych wyrobów medycznych, np. anestezjologiczne, biopsyjne, dentystyczne, okulistyczne czy szewne.\nPodstawowym oznaczeniem igieł jest system Gauge [czyt. gejdż], historycznie wywodzący się z XIX-wiecznego angielskiego przemysłu stalowego. Niestety nie jest to system metryczny, tylko imperialny, więc nie ma tu prostych zależności między ilością G, a średnicą igły (czy nici chirurgicznych, do których również go używamy).\nZależność między ilością Gauge, a średnicą ilustruje poniższa tabela.\nWraz ze wzrostem liczby Gauge kolejna średnica igieł jest o około 11% mniejsza. Do zunifikowanego systemu Gauge dodano także kod barwny, który dodatkowo ma ułatwiać pracę personelu medycznego.\nOprócz średnicy kluczowym parametrem jest także długość igły. Przy podaniu podskórnym używamy igły o długości 10-20 mm, z kolei podania domięśniowe lub dożylne wymagają igły o długości 25-50 mm.\nCzytaj także: Jak COVID-19 wpłynął na pracę apteki szpitalnej?\nPrzed przystąpieniem do jakiejkolwiek iniekcji musimy umyć ręce oraz zdezynfekować miejsce wkłucia.\nJak pobierać lek z opakowania?\nLek należy pobierać zawsze inną igłą, niż ta, którą dokonujemy podania. W celu pobrania leku z fiolki powinniśmy użyć igły ołówkowej z otworem bocznym, ogranicza to ryzyko wykrawania korka, a tym samym zmniejsza ryzyko zdarzeń niepożądanych. Z kolei pobierając lek ze szklanej ampułki powinno się użyć igły z filtrem, która uniemożliwi pobranie z ampułki drobinek szkła powstałych przy jej otwieraniu.\nPamiętajmy, by podczas pobierania leku z fiolki nie wtłaczać do niej nadmiaru powietrza! Możemy wtłoczyć tylko niewielką ilość, odpowiadającą objętości płynu pobieranego z fiolki, jednak każda większa objętość będzie tworzyła w fiolce podciśnienie, co może skończyć się wytryśnięciem leku na zewnątrz.\nGdy już posiadamy odpowiedni sprzęt, a lek znajduje się w strzykawce, można przejść do prawidłowej techniki podań.\nCzytaj także: Zakłucia w placówkach ochrony zdrowia – jak duży jest problem?\nJak wykonać podanie dożylne?\nPodanie dożylne (i.v. – intravenous) charakteryzuje się niemal natychmiastowym efektem terapeutycznym, a podawana substancja od razu rozprowadzana jest w całym organizmie. Iniekcje takie wykonujemy pod kątem 25° do powierzchni skóry.\nJak wykonać podanie domięśniowe?\nPodanie domięśniowe (i.m. – intramuscular) charakteryzuje się – podobnie jak podanie dożylne – minimalnym czasem wchłaniania, jednak stanowi jego mniej skomplikowaną alternatywę. Iniekcji dokonujemy odpowiednio długą igłą, pod kątem 90° względem powierzchni skóry, Sporym ograniczeniem tej metody jest maksymalna objętość leku – 5 ml. Większe objętości mogą wywoływać ból oraz obrzęk w miejscu podania. Domięśniowo najczęściej podaje się analgetyki, ale także szczepionki i adrenalinę. Podania należy wykonywać w duże, łatwo dostępne mięśnie np. naramienny, udowy czy pośladkowy.\nCzytaj także: O potrzebie zabezpieczenia sprzętu niezbędnego do przeprowadzenia szczepień przeciwko COVID-19.\nJak wykonać podanie podskórne?\nLeki podawane podskórnie (s.c. – subcutaneous) mają dłuższy czas wchłaniania, ponieważ tkanka podskórna jest mniej ukrwiona, niż tkanka mięśniowa. Iniekcji dokonujemy pod kątem 45°. By mieć pewność, że nie wkłuwamy się w mięsień, iniekcji można dokonać w fałd skórny. Lekami podawanymi tą drogą są m.in. insuliny i heparyny, a miejscami najczęstszych iniekcji podskórnych są okolice brzucha, ramion, pośladków czy ud.\nW codziennej praktyce nie każdy farmaceuta ma do czynienia z igłami i strzykawkami, ale każdego z nas może spotkać sytuacja, gdy wiedza o powyższym sprzęcie, a także o technice wykonywania wstrzyknięć może pomóc naszym pacjentom, a nawet uratować komuś życie.\nPamiętajmy, że wraz z wprowadzeniem szczepień do aptek, spadła na nas także odpowiedzialność za zapewnienie pacjentom bezpieczeństwa w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.\nCzytaj także: Insulinoterapia – techniki wykonywania iniekcji.\nTagi: farmacja szpitalnawyroby medyczne


Alexander Herr – Wikipedia, wolna encyklopedia\nbrąz Harrachov 1993 Indywidualnie\nbrąz Harrachov 1993 Drużynowo\nAlexander Herr (ur. 4 października 1978 w Furtwangen) – niemiecki skoczek narciarski, drużynowy złoty i brązowy medalista mistrzostw świata (2001), drużynowy brązowy medalista mistrzostw świata w lotach narciarskich (2006), czterokrotny medalista mistrzostw świata juniorów.\nJego matka jest z pochodzenia Polką. Ojciec Hans Paul Herr zaś jest trenerem skoków.\nPo raz pierwszy stanął na nartach skokowych w wieku trzech lat. Od 1993 do 2006 znajdował się w szerokiej kadrze Niemieckiego Związku Narciarskiego, reprezentował jednocześnie barwy klubu ST Schonach-Rohrhardsberg. W 1993 zdobył brązowy medal mistrzostw świata juniorów w Harrachovie. W reprezentacji seniorskiej startował na mistrzostwach świata w Lahti w 2001, gdzie zdobył złoty medal w drużynie w konkursie na skoczni dużej i brązowy na skoczni średniej. W konkursach indywidualnych był 7. na dużej i 16. na średniej skoczni.\nPo raz pierwszy w czołowej dziesiątce konkursu Pucharu Świata był w styczniu 1999 – zajął 9. miejsce w Engelbergu. Najlepszy okres w jego karierze to rok 2004. Wtedy to zajął swoje jedyne dwa miejsca na podium Pucharu Świata. W marcu był trzeci w konkursie w Kuopio, natomiast w listopadzie, w pierwszym konkursie nowego sezonu, był drugi na skoczni w Kuusamo (za Janne Ahonenem). W klasyfikacji Pucharu Świata w sezonie 2003/2004 zajął 26. miejsce, natomiast sezon 2004/2005 ukończył na 24. pozycji, mimo iż z powodu kontuzji po upadku na skoczni w Willingen wystartował jedynie w pierwszych 12 z 28 konkursów. W 2004 roku zdobył także indywidualne mistrzostwo Niemiec.\nPodczas konkursu drużynowego mistrzostw świata w lotach narciarskich w Tauplitz w sezonie 2005/2006 ustanowił swój rekord życiowy (203,5 m).\nPodczas kariery miał raz poważną kontuzję – złamaną nogę, która wykluczyła go ze startów na pół roku. Po kłótni z trenerem podczas ZIO 2006 odszedł z reprezentacji Niemiec. Od sezonu 2006/2007 miał skakać w barwach Szwecji (został nawet włączony do pierwszej reprezentacji tego kraju), ale przez kłopoty z przyznaniem obywatelstwa pomysł upadł. W związku z pochodzeniem matki wystosował list do Polskiego Związku Narciarskiego, aby rozpatrzono możliwość jego startów w barwach Polski. Kiedy dowiedział się, że proces przyznawania obywatelstwa może opóźnić jego powrót na skocznie o kolejny sezon, w lipcu 2007 podjął oficjalną decyzję o zakończeniu kariery.\nW maju 2009 podjął decyzję o powrocie do skoków. Niecałe trzy miesiące później wystartował w kwalifikacjach do inaugurujących zawodów LGP, jednak nie udało mu się do nich zakwalifikować.\n1993 Harrachov – brązowy medal\n1993 Harrachov – brązowy medal[c]\nKuopio – 10 marca 2004 (3. miejsce)\nKuusamo – 27 listopada 2004 (2. miejsce)\nq – zawodnik nie zakwalifikował się - – zawodnik nie wystartował (lub nie zakwalifikował się[f])\nHinterzarten – 16 sierpnia 1998 (3. miejsce)\n↑ Skład zespołu w obu konkursach: Sven Hannawald, Michael Uhrmann, Alexander Herr i Martin Schmitt\n↑ Skład zespołu: Michael Neumayer, Georg Späth, Alexander Herr i Michael Uhrmann\n↑ Skład zespołu: St. Petersohn, Ronny Hornschuh, B. Börnig i Alexander Herr\n↑ Skład zespołu: Michael Schreiber, Mathias Witter, Michael Uhrmann i Alexander Herr\n↑ Skład zespołu: Frank Reichel, Kai Bracht, Alexander Herr i Michael Uhrmann\n↑ a b c Marek Serafin: Poczet skoczków świata.. Poznań: Zysk i S-ka, 2005, s. 202. ISBN 83-7298-741-6.\nSkoczkowie narciarscy polskiego pochodzenia\nTę stronę ostatnio edytowano 12 maj 2020, 05:39.


Dom Hadesa. Tom IV Olimpijscy herosi - Rick Riordan - ebook - Legimi online\nDom Hadesa. Tom IV Olimpijscy herosi ebook\n4,7 (299 ocen)\nNudne były sceny w Tartarze.\nUwielbiam, wracam do niej od lat\nTytuł oryginału The Heroes of Olympus. Book Four. The House of Hades\nCopyright © 20l3 by Rick Riordan. All rights reserved.\nZezwolenie na niniejsze wydanie zostało uzyskane za pośrednictwem agencji Nancy Gallt Literary Agency.\nCopyright © for the Polish translation by Andrzej Polkowski, 20l3\nCover illustration © 20l3 by John Rocco\nMap illustration © Kayley LeFaiver\nJacket design by Joann Hill\nOpracowanie redakcyjne i DTP Pracownia Edytorska „Od A do Z” (oda—doz.com.pl)\nDTP Leszek Janulewicz opracowanie graficzne okładki Stefan Łaskawiec\nMoi cudowni czytelnicy! Przepraszam za to nagłe i niespodziewane zakończenie. No, może nie do końca szczerze… HAHAHAHA!\n– Masztysą z drzew.\n– To długa droga – powiedział Nico. – No i nie mamy… no wiecie, naszego eksperta od żeglugi. Percy'ego.\nLeo pomajstrował przy zainstalowanej na konsoli spiżowej kuli Archimedesa – swojej najnowszej i najniebezpieczniejszej zabawce. Za każdym razem, gdy Hazel na nią spojrzała, robiło jej się sucho w ustach. Bała się, że Leo pomyli kombinację szyfru na kuli i przypadkowo zdmuchnie ich wszystkich z pokładu albo wysadzi cały okręt w powietrze. Albo zamieni „Argo II” w olbrzymi toster.\nTym razem mieli szczęście. Z kuli wyrosła kamera, która wyświetliła nad konsolą trójwymiarowy obraz Apeninów.\nNie bardzo wiedziała, dlaczego się przy tym upiera, ale od opuszczenia Rzymu załoga zaczęła się rozsypywać. Wcześniej nauczyli się działać zespołowo. A potem… bum… dwoje ich najważniejszych przyjaciół spadło do Tartaru. Percy był trzonem grupy. To on dawał im poczucie pewności, kiedy żeglowali przez Atlantyk i Morze Śródziemne. A Annabeth była de facto ich przywódczynią. Sama odnalazła Atenę Partenos. Była z nich najbystrzejsza, zawsze potrafiła znaleźć jakieś rozwiązanie.\nMusi zrobić wszystko, by Percy i Annabeth byli z niej dumni.\nMusi przejąć inicjatywę. Nie może uwierzyć, że jej jedyną rolą w tej wyprawie ma być to, przed czym ostrzegał ją Nico: usunięcie jakiejś przeszkody czekającej na nich w Domu Hadesa. Odsunęła od siebie tę myśl.\nHazel spojrzała w dół, na wiejski krajobraz, myśląc o tym, co jest pod nim – królestwo jej ojca, pana Podziemia. Tylko raz spotkała Plutona, ale wówczas nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, kim on jest. Nigdy nie oczekiwała od niego pomocy – ani w czasie swojego pierwszego życia, ani wtedy, kiedy była duchem w Podziemiu, ani po tym, jak Nico ściągnął ją z powrotem do świata żywych. Tanatos, sługa jej ojca, bóg śmierci, zasugerował jej, że może powinna być wdzięczna Plutonowi za to, że ją ignoruje. W końcu nie powinna żyć. Gdyby ojciec się nią zainteresował, mógłby zażądać jej powrotu do świata umarłych.\nHazel jeszcze nigdy nie była tak szczęśliwa. No, może z wyjątkiem tego wieczoru, kiedy podczas uczty w obozie Jupiter, po zwycięstwie nad hordami Gai, Frank pocałował ją po raz pierwszy… Ale trwało to tak krótko…\nGdy tylko opuściła się na ziemię, podbiegła do Ariona i zarzuciła mu ręce na szyję.\n– Tęskniłam za tobą! – Przycisnęła twarz do ciepłego boku konia, pachnącego morską solą i jabłkami. – Gdzie się podziewałeś?\nArion zarżał cicho. Hazel żałowała, że nie potrafi mówić końskim językiem, jak Percy, ale teraz go zrozumiała. W tym rżeniu była jakaś niecierpliwość, jakby Arion mówił: „Nie ma czasu na sentymenty, dziewczyno! Wsiadaj!”.\n– Chcesz mnie dokądś zabrać?\nArion pokiwał łbem, grzebiąc kopytem w ziemi. Jego ciemnobrązowe oczy błyszczały przynaglająco.\nHazel wciąż nie mogła uwierzyć, że jej przyjaciel naprawdę tu jest. Potrafił mknąć po każdej powierzchni, nawet morza, ale starożytne krainy wokół Morza Śródziemnego na pewno nie były dla niego bezpieczne. Jak dla wszystkich półbogów i ich sprzymierzeńców.\nNie przybyłby tu, gdyby ona nie znalazła się w trudnej sytuacji. I był taki poruszony… Cokolwiek zdołało zaniepokoić tego nieustraszonego konia, powinno napełnić ją strachem.\nAle nie odczuwała lęku, raczej euforię. Miała już dość choroby morskiej i powietrznej. Na pokładzie „Argo II” czuła się jak skrzynia z balastem. Cieszył ją powrót na twardy grunt, nawet jeśli to było terytorium Gai. Już była gotowa wskoczyć na koński grzbiet.\n– Hazel! – zawołał z okrętu Nico. – Co się dzieje?\n– Wszystko gra!\nPrzykucnęła i podniosła z ziemi bryłkę złota. Aha, więc coraz lepiej panuje nad swoją mocą. Już dawno nie wyskakiwały wokół niej drogie kamienie, a teraz wyciągnięcie złota z ziemi okazało się takie łatwe.\nPodała Arionowi bryłkę – jego ulubioną przekąskę. Potem uśmiechnęła się do Leona i Nica, którzy obserwowali ją znad szczytu drabinki, jakieś trzydzieści metrów wyżej.\n– Arion chce mnie dokądś zabrać.\nChłopcy wymienili przerażone spojrzenia.\n– Och… – Leo wskazał na północ. – Tylko mi nie mów, że chce cię zabrać tam!\nHazel była tak skupiona na Arionie, że do tej pory nie dostrzegła zagrożenia. Kilometr od niej, na grzbiecie najbliższego wzgórza, zbierała się burza nad jakimiś ruinami – może rzymskiej świątyni albo twierdzy. Lejowata chmura pełzła w dół, ku wzgórzu, jak czarny palec.\nHazel poczuła smak krwi. Spojrzała na Ariona.\n– Chcesz popędzić tam?\nArion zarżał, jakby chciał powiedzieć: „Tak, i to szybko!”.\nNo cóż. Poprosiła o pomoc. Czyżby ojciec jej odpowiedział?\nTaką miała nadzieję, ale w tej burzy wyczuwała coś więcej niż działanie Plutona… coś mrocznego, potężnego i raczej niezbyt przyjaznego.\nA jednak… to jej szansa, by pomóc przyjaciołom – by ich poprowadzić, a nie tylko za nimi iść.\nZacisnęła pas swojego kawaleryjskiego miecza z cesarskiego złota i wspięła się na grzbiet Ariona.\n– Będzie dobrze! – zawołała do Nica i Leona. – Zostańcie tu i czekajcie na mnie!\n– Jak długo? – zapytał Nico. – A jeśli nie wrócisz?\n– Nie martw się, wrócę – obiecała, mając nadzieję, że się nie myli.\nUderzyła piętami w boki Ariona i pomknęli przez włoski krajobraz – prosto w nasilające się tornado.\nStożek czarnej mgły pochłonął wzgórze.\nArion pomknął prosto w tę czerń.\nNa szczycie Hazel poczuła się tak, jakby się znalazła w innym wymiarze. Świat utracił barwy. Wzgórze otaczały ściany nieprzeniknionej ciemności. Niebo poszarzało. Ruiny zalśniły bielą. Nawet sierść Ariona nie była już brązowa, tylko popielata. W samym oku burzy powietrze znieruchomiało. Hazel czuła zimne mrowienie na skórze, jakby ją natarto spirytusem. Przed nią w omszałych murach ziała łukowata brama wiodąca na coś w rodzaju dziedzińca. W mroku niewiele widziała, ale wyczuwała wewnątrz czyjąś obecność, jakby była grudką żelaza w pobliżu potężnego magnesu. Coś ją tam przyciągało z nieodpartą siłą.\nA jednak się zawahała. Powstrzymała Ariona, a on zaczął niecierpliwie przebierać nogami w miejscu, drąc kopytami pękający z trzaskiem grunt. Gdziekolwiek stąpnął, tam trawa, piach i kamienie stawały się białe jak szron. Przypomniała sobie Lodowiec Hubbarda na Alasce – jak jego powierzchnia trzeszczała pod jej stopami. Przypomniała sobie dno tej strasznej jaskini w Rzymie, które rozpadło się, wciągając Percy'ego i Annabeth w czeluść wiodącą do Tartaru.\nMiała nadzieję, że ten czarno-biały szczyt wzgórza nie rozpadnie się pod nią, ale uznała, że nie może stać w miejscu.\n– A więc naprzód, koniku.\nJej głos był przytłumiony, jakby mówiła w poduszkę.\nArion przebiegł truchtem przez sklepioną bramę. Zrujnowane mury otaczały kwadratowy dziedziniec wielkości kortu tenisowego. Trzy inne bramy, po jednej w każdym boku, wiodły na północ, wschód i zachód. Pośrodku dziedzińca krzyżowały się dwie brukowane ścieżki. W powietrzu wisiała mgła – białe strzępy, które wiły się i falowały jak żywe.\nTo nie mgła, zdała sobie sprawę Hazel. To Mgła.\nWiele razy słyszała o Mgle – o tym magicznym woalu, który ukrywa świat mitów przed oczami śmiertelników. Mgła sprawiała, że ludzie, a nawet półbogowie, patrzyli na potwory, a widzieli nieszkodliwe zwierzęta, patrzyli na bogów, a widzieli zwykłych ludzi.\nHazel nigdy nie wyobrażała sobie Mgły jako realnej mgły, ale teraz, kiedy patrzyła na szarobiałe wapory wijące się wokół nóg Ariona i przepływające pod wyszczerbionymi łukami ruin, dostała gęsiej skórki. Czuła, że te białe strzępy przesycone są czystą magią.\nW oddali zawył pies. Arion, który rzadko się czegoś bał, stanął dęba i parsknął lękliwie.\n– Spokojnie. – Pogłaskała szyję konia. – Jesteśmy w to wplątani oboje, ty i ja. A teraz zejdę, dobrze?\nZeśliznęła się z jego grzbietu. Natychmiast odwrócił się i puścił galopem.\n– Arionie, zacze…\nAle koń już zniknął we mgle.\nJuż nie byli w to wplątani oboje.\nZnowu usłyszała wycie psa – tym razem bliżej.\nRuszyła ku środkowi dziedzińca. Mgła oblepiała ją jak szron ścianki zamrażalnika.\n– Hej?! – zawołała.\n– Hej! – odpowiedział jakiś głos.\nW północnej bramie pojawiła się blada postać kobiety. Nie, zaraz. We wschodniej bramie. Nie, w zachodniej. Trzy widma tej samej kobiety kroczyły ścieżkami ku środkowi dziedzińca. Kobieta z Mgły, o rozmazanych kształtach, a u jej stóp ciągnęły się dwa mniejsze strzępy mgły, jak ulubione zwierzaki.\nDoszła do środka dziedzińca i jej trzy formy zlały się w jedną. Zmaterializowała się w młodą kobietę w ciemnej sukni bez rękawów. Złote włosy miała wysoko upięte w koński ogon, jak starożytne Greczynki. Jej suknia była tak jedwabista, że zdawała się falować, jakby z ramion spływał jej czarny atrament. Sądząc po wyglądzie, mogła mieć najwyżej dwadzieścia lat, ale Hazel wiedziała, że sam wygląd niczego nie oznacza.\n– Hazel Levesque – powiedziała kobieta.\nByła piękna, choć śmiertelnie blada. Kiedyś, w Nowym Orleanie, Hazel zmuszono do czuwania przy zmarłej koleżance ze szkoły. Zapamiętała widok martwego ciała dziewczynki w otwartej trumnie. Makijaż na jej twarzy sprawiał, że wyglądała, jakby była pogrążona w spokojnym śnie, co w Hazel budziło przerażenie.\nKobieta przypominała tę dziewczynkę, z jednym wyjątkiem: miała otwarte oczy, oczy ziejące czernią. Kiedy przechyliła głowę, zdawała się ponownie rozszczepiać na trzy postacie… Mgliste powidoki, jak fotografia kogoś, kto szybko się porusza.\n– Kim jesteś? – Hazel zacisnęła palce na rękojeści miecza. – To znaczy… którą boginią?\nTego była pewna. Ta kobieta promieniowała mocą. Wszystko wokół niej – kłębiąca się Mgła, jednobarwna burza, widmowa poświata na ruinach – istniało tylko dzięki niej.\n– Ach. – Kobieta pokiwała głową. – Dam ci trochę światła.\nUniosła ramiona. W jej dłoniach pojawiły się nagle dwie staroświeckie pochodnie z trzcin. Mgła cofnęła się aż do murów. Dwie mgliste smugi u sandałów kobiety zmaterializowały się w czarnego labradora i długiego, szarego gryzonia z białą otoczką wokół pyska. Łasica?\nKobieta uśmiechnęła się łagodnie.\n– Jestem Hekate. Bogini magii. Mamy wiele do omówienia, jeśli chcesz przeżyć tę noc.\nHazel chciała uciec, ale jej stopy jakby wrosły w pobielały grunt.\nSpomiędzy ziemi, jak pędy roślin, wyrosły dwa metalowe uchwyty. Hekate umieściła w nich płonące pochodnie, a potem obeszła Hazel dookoła, patrząc na nią, jakby były partnerkami w jakimś dziwnym tańcu.\nCzarny pies i łasica szły za nią krok w krok.\n– Jesteś podobna do swojej matki – powiedziała w końcu bogini.\nHazel poczuła ucisk w gardle.\n– Oczywiście. Marie była wróżbitką. Znała się na czarach, zaklęciach i gris—gris. Jestem boginią magii.\nBezdenne czarne oczy wpatrywały się w Hazel tak intensywnie, jakby próbowały wyssać z niej duszę. Podczas swojego pierwszego życia w Nowym Orleanie Hazel musiała znosić udręki w szkole z powodu swojej matki. Dzieciaki nazywały ją wiedźmą. Siostry zakonne pomrukiwały, że matka Hazel ma kontakty z diabłem.\n„Skoro siostry bały się mojej mamy” – pomyślała – „to co by dopiero było, gdyby zobaczyły tę boginię?”.\n– W wielu budzę strach – powiedziała Hekate, jakby czytała w jej myślach. – Ale magia nie jest ani dobra, ani zła. To narzędzie, jak nóż. Czy nóż jest zły? Tylko wtedy, gdy zły jest ten, kto ma go w ręku.\n– Moja… moja matka… tak naprawdę… nie wierzyła w magię. Ona tylko udawała, dla pieniędzy.\nŁasica warknęła i obnażyła zęby. Spod jej ogona dobiegł cichy pisk. W innych okolicznościach puszczająca gazy łasica mogłaby budzić śmiech, ale Hazel nie roześmiała się. Czerwone oczka gryzonia zalśniły złowrogo jak dwa rozżarzone węgielki.\n– Spokój, Gale – powiedziała Hekate. Spojrzała na Hazel i wzruszyła ramionami, jakby za coś przepraszała. – Gale nie znosi, kiedy mówi się przy niej o niedowiarkach i oszustach udających magików. Kiedyś sama była czarownicą.\n– Twoja łasica była czarownicą?\n– To nie łasica, to skunks. Ale… tak, Gale była kiedyś niezbyt miłą czarownicą. Nie dbała o higienę osobistą i miała okropne… och, przypadłości żołądkowe. – Machnęła ręką przed nosem. – I przez nią moi wyznawcy nie cieszyli się dobrą sławą.\nHazel starała się nie patrzeć na gryzonia. Nie chciała nic wiedzieć o jego problemach żołądkowych.\n– W każdym razie – ciągnęła Hekate – zamieniłam ją w samicę skunksa. To bardziej do niej pasuje.\nHazel przełknęła ślinę. Spojrzała na czarnego psa, który namiętnie lizał dłoń bogini.\n– A twój labrador…\n– Och, to jest Hekuba, dawna królowa Troi – odrzekła Hekate, jakby to było oczywiste.\nPies warknął cicho.\n– Masz rację, Hekubo – powiedziała bogini. – Nie mamy czasu na długie wstępy. Rzecz w tym, Hazel Levesque, że twoja matka mogła sobie twierdzić, że w magię nie wierzy, ale miała prawdziwe magiczne zdolności. I w końcu to zrozumiała. Kiedy poszukiwała zaklęcia, które by wezwało Plutona, to ja jej pomogłam je znaleźć.\n– Tak. – Hekate wciąż krążyła wokół Hazel. – Dostrzegłam w niej potencjał. Ty masz jeszcze większy.\nHazel poczuła zamęt w głowie. Przypomniała sobie wyznanie matki tuż przed jej śmiercią: jak wezwała Plutona, jak bóg się w niej zakochał i jak, z powodu jej zachłanności, Hazel urodziła się naznaczona klątwą. Hazel potrafiła wyczarowywać z ziemi drogie kamienie i złoto, ale każdego, kto ich użył, czekało cierpienie i śmierć.\nA teraz ta bogini mówi, że ona to wszystko sprawiła.\n– Przez te czary moja matka bardzo cierpiała. Całe moje życie…\n– Gdyby nie ja, nie byłoby cię na świecie – przerwała jej cierpko Hekate. – Nie mam czasu na twoje fochy. Ty go też nie masz.\nBez mojej pomocy umrzesz.\nCzarny pies warknął. Skunks kłapnął zębami i puścił gazy.\nHazel poczuła się tak, jakby jej płuca wypełnił gorący piasek.\nHekate uniosła białe ramiona. W trzech bramach, z których wyszła – w północnej, wschodniej i zachodniej – zawirowała Mgła. Zamigotały czarno-białe postacie, podobne do tych z niemych filmów, które wciąż od czasu do czasu wyświetlano w kinach, kiedy Hazel była mała.\nW bramie zachodniej dwaj półbogowie w zbrojach, grecki i rzymski, walczyli ze sobą pod wielką sosną na zboczu wzgórza. Trawa była zasłana rannymi i umierającymi. Hazel ujrzała samą siebie pędzącą na Arionie przez pole bitwy, by położyć kres przelewowi krwi.\nW bramie wschodniej zobaczyła „Argo II” szybujący nad Apeninami. Takielunek okrętu płonął. Olbrzymi głaz roztrzaskał pokład rufowy. Inny przebił kadłub. Okręt wybuchł jak zgniła dynia, a silnik eksplodował.\nScena w bramie północnej była jeszcze straszniejsza. Leo – omdlały albo martwy – spadał przez chmury. Samotny Frank szedł chwiejnym krokiem mrocznym tunelem, uciskając palcami ramię; koszulkę miał poplamioną krwią. Zobaczyła siebie samą w rozległej jaskini wypełnionej pasemkami światła jak przezroczystą pajęczyną. Usiłowała się przez nią przedrzeć, a w oddali Percy i Annabeth leżeli bez życia u stóp czarno-srebrnych metalowych podwoi.\n– Wybory – powiedziała Hekate. – Stoisz na rozdrożu, Hazel Levesque. A ja jestem boginią rozdroży.\nGrunt zadygotał pod stopami Hazel. Spojrzała w dół i zobaczyła błysk srebrnych monet… Wokół niej tysiące starych rzymskich denarów wyskakiwało z ziemi, jakby cały szczyt wzgórza zaczął wrzeć. Sceny w trzech bramach musiały wzbudzić w niej taki niepokój, że bezwiednie wezwała każdy kawałek srebra z okolicy.\n– W tym miejscu przeszłość leży tuż pod powierzchnią – powiedziała Hekate. – W dawnych czasach spotykały się tu dwie ważne rzymskie drogi. Wymieniano nowiny. Handlowano. Spotykali się przyjaciele, walczyli ze sobą wrogowie. Wielkie armie musiały tu wybrać kierunek, w którym pomaszerują. Rozdroża są zawsze miejscami podejmowania decyzji.\n– Jak… jak Janus.\nHazel przypomniała sobie świątynię Janusa na Wzgórzu Świątynnym w Obozie Jupiter. Półbogowie zachodzili tam, gdy mieli podjąć jakąś decyzję. Podrzucali monetę – orzeł, reszka – i mieli nadzieję, że bóg o dwóch twarzach wskaże im, co mają zrobić. Nienawidziła tego miejsca. Nigdy nie mogła zrozumieć, dlaczego jej przyjaciele tak ochoczo pozbywali się własnej odpowiedzialności na rzecz jakiegoś boga. Po tym wszystkim, co przeszła, ufała mądrości bogów w równej mierze co nowoorleańskiemu automatowi do gry.\nBogini magii prychnęła pogardliwie.\n– Janus i jego drzwi! Skłaniał do uwierzenia, że wszystkie wybory są albo czarne, albo białe, tak albo nie, wejść lub wyjść. A to nie takie proste. Kiedy znajdziesz się na rozdrożu, zawsze są do wyboru przynajmniej trzy drogi… albo cztery, licząc tę, którą przyszłaś. Jesteś teraz na takim skrzyżowaniu dróg, Hazel.\nHazel ponownie spojrzała na każdą bramę: wojna półbogów, zniszczenie „Argo II”, klęska jej samej i jej przyjaciół.\n– Wszystkie wybory są złe.\n– Wszystkie wybory wiążą się z ryzykiem – poprawiła ją bogini. – Ale co jest twoim celem?\n– Moim celem? – Hazel machnęła ręką w stronę bram. – Żaden z tych.\nHekuba warknęła. Gale zaczęła biegać wokół stóp swojej pani, puszczając gazy i kłapiąc zębami.\n– Możecie wrócić do Rzymu, ale tam czekają na was wojska Gai… żadne z was nie przeżyje.\n– Więc… co mi radzisz?\nHekate podeszła do najbliższej pochodni. Zebrała garść płomieni i zaczęła z nich rzeźbić miniaturową mapę Włoch.\n– Możecie wybrać zachód. Powrócić do Ameryki ze zdobyczą, z Ateną Partenos. Wasi towarzysze, Grecy i Rzymianie, są na skraju wojny. Możecie ocalić życie wielu z nich.\n– Możecie – powtórzyła Hazel. – Ale Gaja ma się przebudzić w Grecji. To tam gromadzą się olbrzymy.\n– To prawda. Swoje przebudzenie Gaja wyznaczyła na pierwszy dzień sierpnia, w święto Spes, bogini nadziei. Budząc się w Święto Nadziei, zamierza raz na zawsze zniweczyć wszelkie nadzieje. Nawet jeśli uda wam się dotrzeć na czas do Grecji, czy zdołacie ją powstrzymać? Nie wiem. – Hekate przesunęła palcem po skalistych szczytach Apeninów. – Możecie wyruszyć na wschód, poprzez góry, ale Gaja uczyni wszystko, abyście nie zdołali opuścić Italii. Wezwała już bogów gór, by was powstrzymali.\n– Zauważyliśmy to.\n– Każda próba przekroczenia Apeninów oznacza zniszczenie waszego okrętu. To pewnie zabrzmi ironicznie, ale to może być dla całej waszej załogi najbezpieczniejszy wybór. Przewiduję, że wszyscy przeżyjecie eksplozję. I możliwe, choć mało prawdopodobne, że uda wam się dotrzeć do Epiru i zamknąć wrota Śmierci. Możecie nawet odnaleźć Gaję i zapobiec jej przebudzeniu. Ale wówczas oba obozy półbogów zostaną zniszczone. Nie będziecie mieli dokąd wrócić. – Hekate uśmiechnęła się. – Bardziej prawdopodobne jest to, że po zniszczeniu waszego okrętu zgubicie się w górach. To by oznaczało koniec waszej misji, ale oszczędziłoby tobie i twoim przyjaciołom wielu cierpień w przyszłości. Wojna z olbrzymami zakończyłaby się zwycięstwem lub klęską, ale bez was.\n„Zwycięstwem lub klęską bez nas”.\nCoś w niej zatęskniło za takim biegiem rzeczy, choć trochę ją to zawstydziło. Chciała żyć jak normalna dziewczyna. Nie chciała cierpieć, nie chciała, by cierpieli jej przyjaciele. Dość już się wszyscy nacierpieli.\nSpojrzała na środkową bramę. Zobaczyła Percy'ego i Annabeth leżących bez życia przed tymi czarno-srebrnymi wrotami. Piętrzył się nad nimi mroczny, humanoidalny cień z uniesioną nogą, chcący zamienić Percy'ego w miazgę.\n– A co z nimi? – zapytała lekko drżącym głosem. – Z Percym i Annabeth?\nHekate wzruszyła ramionami.\n– Zachód, wschód, południe. Oni i tak umrą.\n– To nie wchodzi w rachubę.\n– A więc pozostaje tylko jedna droga, ale jest najniebezpieczniejsza. – Palec Hekate przesunął się przez miniaturowe Apeniny, pozostawiając białą smugę wśród czerwonych płomieni. – Tu, na północy, jest tajemne przejście, miejsce, nad którym mam władzę. Przeszedł nim Hannibal, maszerując na Rzym. – Bogini zakreśliła palcem łuk w górę, na szczyt półwyspu, potem na wschód, ku morzu, potem w dół, wzdłuż zachodnich wybrzeży Grecji. – Kiedy już znajdziecie się po drugiej stronie przejścia przez góry, możecie popłynąć na północ, do Bolonii, a potem do Wenecji. Stamtąd wystarczy przepłynąć Adriatyk, by dotrzeć do waszego celu, o, tutaj. Do Epiru w Grecji.\nHazel nie bardzo się orientowała w geografii. Nie miała pojęcia, jaki jest Adriatyk. Nigdy nie słyszała o Bolonii, a jeśli chodzi o Wenecję, to obiło jej się o uszy, że są tam kanały i gondole. Ale jedno było dla niej oczywiste.\n– To chyba najdłuższa droga, jaką można sobie wyobrazić.\n– I właśnie dlatego Gaja nie będzie się spodziewać, że ją wybierzecie. Mogę was trochę ukryć, ale powodzenie waszej podróży zależy od ciebie, Hazel Levesque. Musisz się nauczyć władać Mgłą.\n– Ja? – Hazel poczuła, że serce jej zamiera. – Władać Mgłą? Jak?\nPłomienie pochłonęły mapę Włoch. Hekate machnęła ręką w stronę czarnego psa. Mgła zawirowała wokół niego, aż w końcu zniknął w kokonie bieli. Nagle ten kokon rozwiał się i… puff!… tam, gdzie stał labrador, siedziała teraz mała czarna kotka ze złotymi oczami, wyraźnie zdegustowana.\n– Miau – poskarżyła się.\n– Jestem boginią Mgły – powiedziała Hekate. – Na mnie spoczywa odpowiedzialność za oddzielenie świata bogów od świata śmiertelników. Moje dzieci uczą się wykorzystywać Mgłę do własnych celów, tworzyć iluzje albo wpływać na świadomość śmiertelników. Inni półbogowie też mogą się tego nauczyć. I musisz tego dokonać, Hazel, jeśli chcesz pomóc swoim przyjaciołom.\n– Ale… – Hazel spojrzała na kotkę. Wiedziała, że tak naprawdę to Hekuba, czarny labrador, ale trudno jej było w to uwierzyć. Kotka była taka realna. – Nie potrafię.\n– Twoja matka miała zdolności magiczne. Ty masz jeszcze większe. Jako dziecię Plutona, które powróciło ze świata umarłych, lepiej od innych rozumiesz istotę woalu między światami. Możesz władać Mgłą. Bo jeśli nie… no cóż, twój brat Nico już cię ostrzegł. Duchy mu powiedziały, jaki spotka cię los. Kiedy dotrzecie do Domu Hadesa, będzie tam na was czekał potężny wróg, ta, której nie da się zwyciężyć mieczem. Tylko ty możesz ją zwyciężyć, ale nie dokonasz tego bez znajomości magii.\nPod Hazel ugięły się nogi. Przypomniała sobie ponury grymas na twarzy Nica, jego palce wbijające się w jej ramię. „Nie możesz tego powiedzieć innym. Nie teraz. Ich odwaga osiągnęła punkt krytyczny”.\n– Kim ona jest? – zapytała chrypliwym głosem.\n– Nie wypowiem jej imienia. To by jej zdradziło twoją obecność, zanim będziesz gotowa stawić jej czoło. Wybierz północ, Hazel. Podczas podróży ćwicz wzywanie Mgły. Kiedy dotrzecie do Bolonii, szukajcie dwóch karłów. Zaprowadzą was do skarbu, który może wam pomóc przeżyć w Domu Hadesa.\n– Miau – poskarżyła się kotka.\n– Już dobrze, Hekubo. – Bogini ponownie machnęła ręką i kotka zniknęła. Czarny labrador powrócił na swoje miejsce.\n– Zrozumiesz, Hazel – obiecała bogini. – Od czasu do czasu przyślę do ciebie Gale, żeby sprawdziła, jakie robisz postępy.\nSkunks syknął, w jego czerwonych oczkach zabłysła złość.\n– Cudownie – mruknęła Hazel.\n– Zanim dotrzecie do Epiru, musisz już być gotowa. Jeśli ci się uda, to może jeszcze się spotkamy… na polu decydującej bitwy.\n„Decydującej bitwy” – pomyślała Hazel. – „Och, co za radość”.\nZastanawiała się, czy potrafiłaby zapobiec wydarzeniom, których wizje ujrzała we Mgle. Leo spadający poprzez chmury, ciężko ranny Frank błądzący w ciemności, Percy i Annabeth na łasce i niełasce mrocznego olbrzyma.\nMierziły ją zagadki bogini i niejasność jej rad. Zaczynała gardzić rozdrożami.\n– Dlaczego mi pomagasz? – zapytała. – W obozie Jupiter mówiono, że podczas ostatniej wojny stałaś po stronie tytanów.\nCzarne oczy Hekate zalśniły.\n– Bo pochodzę z ich rasy… jestem córką Persesa i Asterii. Władałam Mgłą na długo przed zdobyciem władzy przez olimpijczyków. Pomimo tego w pierwszej wojnie tytanów, całe tysiąclecia temu, stanęłam po stronie Zeusa przeciw Kronosowi. Nie byłam ślepa na okrucieństwa Kronosa. Miałam nadzieję, że Zeus okaże się lepszym królem.\n– Kiedy Demeter utraciła swoją córkę Persefonę, porwaną przez twojego ojca, wiodłam ją przez ciemność, oświetlając jej drogę pochodniami, pomagając jej szukać córki. A kiedy giganci powstali po raz pierwszy, ponownie stanęłam po stronie bogów. Pokonałam mojego odwiecznego wroga Klytiosa, stworzonego przez Gaję, by pochłaniał i unicestwiał moją magię.\n– Klytios. – Hazel po raz pierwszy usłyszała to imię, ale wypowiedzenie go na głos sprawiło, że zmartwiała. Zerknęła na wizję w bramie północnej – potężną mroczną postać piętrzącą się nad Percym i Annabeth. – To on czeka na nas w Domu Hadesa?\n– Och, tak, czeka tam na was. Ale najpierw musisz pokonać czarownicę. Bo jeśli nie…\nStrzeliła palcami i wszystkie trzy bramy pociemniały. Mgła rozwiała się, wizje zanikły.\n– Wszyscy musimy dokonywać wyborów – powiedziała bogini.\n– Kiedy Kronos powstał po raz drugi, popełniłam błąd. Poparłam go. Miałam już dość ignorowania mnie przez tak zwanych większych bogów. Służyłam im tak długo, a oni nigdy mi nie zaufali, nie raczyli dać miejsca w sali bogów…\nSkunks parsknął gniewnie.\n– Ale to dawne czasy. – Bogini westchnęła. – Zawarłam pokój z olimpem. I pomogę bogom nawet teraz, kiedy są w opałach, bo ich greckie i rzymskie uosobienia walczą ze sobą. Zawsze byłam i nadal jestem tylko Hekate. Pomogę wam w walce z gigantami, jeśli okażecie się tego warci. Teraz ty musisz dokonać wyboru, Hazel Levesque. Zaufasz mi… czy mną wzgardzisz, jak zbyt często czynili bogowie olimpu?\nHazel zaszumiało w uszach. Czy mogłaby zaufać tej posępnej bogini, która zrujnowała życie jej matce, obdarzając ją magicznymi zdolnościami? Co to to nie. A tej jej czarnej suki i tego śmierdzącego skunksa też nie polubiła.\nAle wiedziała, że nie może pozwolić, by Percy i Annabeth zginęli u wrót Śmierci.\n– Wybieram północ – oświadczyła. – Przedostaniemy się przez góry twoim tajemnym przejściem.\nHekate kiwnęła głową, a przez jej twarz przemknął cień zadowolenia.\n– Dokonałaś dobrego wyboru, chociaż nie będzie to łatwa droga. Napotkacie wiele potworów. Z Gają sprzymierzyli się nawet niektórzy z moich sług w nadziei na zniszczenie waszego świata.\nWyjęła pochodnie z uchwytów.\n– Przygotuj się, córko Plutona. Jeśli pokonasz czarownicę, znowu się spotkamy.\n– Zrobię wszystko, co w mojej mocy – obiecała Hazel. – I… Hekate… ja nie wybieram jednej z twoich dróg. Wybieram własną.\nBogini uniosła brwi. Skunks drgnął, pies zawarczał.\n– Znajdziemy sposób, by powstrzymać Gaję – powiedziała Hazel. – Ocalimy naszych przyjaciół uwięzionych w Tartarze. Nie dopuścimy ani do zniszczenia naszego okrętu, ani do wojny między Obozem Jupiter i Obozem Herosów. Tego wszystkiego zamierzamy dokonać.\n– Ciekawe – powiedziała Hekate, jakby Hazel była nieoczekiwanym rezultatem jakiegoś naukowego eksperymentu. – Wiele bym dała, żeby to zobaczyć.\nFala ciemności pochłonęła świat. Kiedy Hazel odzyskała wzrok, burzy, bogini i jej boskich zwierząt już nie było. Stała na zboczu wzgórza w porannym słońcu, pośrodku otoczonego ruinami dziedzińca, a tuż obok stał Arion, parskając niecierpliwie.\n– Zgoda – powiedziała do niego. – Wynośmy się stąd.\n– Co tam się działo? – zapytał Leo, kiedy Hazel wspięła się na pokład „Argo II”.\nHazel wciąż trzęsły się ręce po rozmowie z boginią. Spojrzała za burtę i zobaczyła smugę pyłu za Arionem galopującym przez włoskie wzgórza. Miała nadzieję, że przyjaciel z nią pozostanie, ale dobrze go rozumiała: chciał jak najszybciej opuścić to miejsce.\nKrajobraz zamigotał, gdy letnie słońce napotkało poranną mgłę. Samotne ruiny bielały na wzgórzu – nie było już żadnych starożytnych ścieżek, bogiń ani puszczających cuchnące gazy łasiczek.\n– Hazel? – zapytał Nico.\nKolana się pod nią ugięły. Nico i Leo złapali ją pod ramiona i pomogli jej dojść do schodków przedniego pokładu. Poczuła wstyd, omdlewając jak jakaś księżniczka z bajki, ale siły ją opuściły. Wspomnienie widmowych scen, które zobaczyła na skrzyżowaniu dróg, napełniło ją przerażeniem.\n– Spotkałam Hekate – wyznała.\nNie opowiedziała im wszystkiego. Pamiętała słowa Nica: „Ich odwaga osiągnęła punkt krytyczny”. Ale powiedziała im o tajemnym przejściu przez góry i o trasie, która mogła ich doprowadzić do Epiru.\nKiedy skończyła, Nico wziął ją za rękę. Wpatrywał się w nią z niepokojem.\n– Hazel, spotkałaś Hekate na skrzyżowaniu dróg. To… to coś, czego wielu półbogów nie przeżyło. A ci, którzy to przeżyli, już nigdy nie byli tacy sami. Jesteś pewna, że…\nAle wiedziała, że kłamie. Pamiętała, jaka była dumna i pewna siebie, kiedy powiedziała bogini, że znajdzie własną drogę i że uda im się ocalić wszystko i wszystkich. Teraz te przechwałki wydały jej się śmieszne. Odwaga ją opuściła.\n– A jeśli Hekate nas oszukuje? – zapytał Leo. – Ta droga może być pułapką.\nHazel pokręciła głową.\n– Gdyby to była pułapka, to Hekate opisałaby mi ją w jaśniejszych barwach. A wierz mi, nie zrobiła tego.\nLeo wyciągnął z pasa kalkulator i wcisnął parę guzików.\n– To będzie… no, nadłożymy prawie pięćset kilometrów, zanim dotrzemy do Wenecji. Potem będziemy musieli wracać Adriatykiem. Mówiłaś coś o jakichś zbolałych karłach?\n– O karłach w Bolonii. Podejrzewam, że Bolonia to jakieś miasto. Ale dlaczego mamy tam szukać karłów… nie mam pojęcia. Chodzi o jakiś skarb, który ma nam pomóc w naszej misji.\n– Hm… to znaczy… nie mam nic przeciwko skarbom, ale…\n– To nasza jedyna szansa. – Nico pomógł Hazel stanąć na nogi.\n– Musimy nadrobić stracony czas. Wszystko zależy od szybkości. Wszystko, a więc i życie Percy'ego i Annabeth.\n– Od szybkości? – Leo wyszczerzył zęby. – Nie ma sprawy.\nPodbiegł do konsoli sterującej i zaczął manipulować przełącznikami.\nNico wziął Hazel pod ramię i odprowadził na stronę.\n– Co jeszcze powiedziała ci Hekate? Mówiła o…\n– Nie mogę – ucięła.\nWciąż miała przed oczami te wizje: Percy i Annabeth leżący bez życia u stóp czarnych metalowych drzwi, mroczny olbrzym piętrzący się nad nimi, ona sama bezsilna, uwięziona w lśniącej pajęczynie ze światła.\n„Musisz pokonać czarownicę”, powiedziała Hekate. „Tylko ty możesz ją zwyciężyć. Bo jeśli ci się nie uda…”.\n„To już koniec” – pomyślała. Wszystkie bramy zamknięte. Wszystkie nadzieje utracone.\nNico ją ostrzegł. Miał kontakt z umarłymi, słyszał, co mu szepczą o przyszłości. Dwoje dzieci Podziemia wejdzie do Domu Hadesa. Staną przed wrogiem, którego nie sposób pokonać. Tylko jedno z nich dotrze do wrót Śmierci.\nNie mogła spojrzeć bratu w oczy.\n– Powiem ci później – obiecała, starając się, by głos jej nie drżał.\n– Teraz musimy odpocząć, póki jeszcze możemy. Tej nocy przekroczymy Apeniny.\nSpadając, Annabeth pomyślała o Hezjodzie, dawnym poecie greckim, który spekulował, że droga z powierzchni ziemi do Tartaru powinna trwać dziewięć dni.\nMiała nadzieję, że Hezjod się mylił. Utraciła poczucie czasu. Jak długo trwa już ich spadanie? Godziny? Dzień? Wydawało jej się, że upłynęła wieczność. Przez cały czas trzymali się za ręce. Teraz Percy przyciągnął ją do siebie i objął mocno, gdy tak spadali poprzez nieprzeniknioną ciemność.\nWiatr gwizdał jej w uszach. Powietrze stawało się coraz gorętsze i wilgotniejsze, jakby dali nurka w gardziel olbrzymiego smoka. Świeżo złamana kostka pulsowała bólem, chociaż chyba już nie osnuwała jej pajęczyna.\nTa przeklęta Arachne. Uwięziona we własnej sieci, ugodzona tym samochodem i zepchnięta do Tartaru – a jednak zdołała się zemścić. Jej pajęczyna owinęła się wokół nogi Annabeth i pociągnęła ją razem z Percym w przepaść.\nNie wyobrażała sobie, by Arachne nadal żyła gdzieś w ciemnościach pod nimi. Nie chciała znowu spotkać tego potwora na samym dnie. Zakładając, że jest jakieś dno… A nawet jeśli jest, i tak się o nie roztrzaskają, więc nie ma co przejmować się jakimś olbrzymim pająkiem.\nObjęła Percy'ego i starała się zdusić szloch. Nigdy nie spodziewała się łatwego życia. Większość półbogów umierała młodo, uśmiercona przez straszliwe potwory. Tak było od starożytnych czasów. To Grecy wynaleźli tragedię. Wiedzieli, że nawet najpotężniejszych herosów nie czeka szczęśliwy koniec.\nTylko że to nie było sprawiedliwe. Drogo ją kosztowało odnalezienie i zdobycie posągu Ateny. I w końcu, kiedy to się udało, kiedy sprawy przybrały lepszy obrót, kiedy połączyła się z Percym, oboje runęli w przepaść, zmierzając ku śmierci.\nNawet bogowie nie obmyśliliby tak pokręconego losu.\nAle Gaja różniła się od innych bogów. Matka ziemia była od nich starsza, bardziej niegodziwa, bardziej żądna krwi. Annabeth potrafiła sobie wyobrazić, że bogini śmieje się teraz, kiedy ona i Percy lecą w otchłań.\nPrzycisnęła wargi do ucha Percy'ego.\nNie wiedziała, czy ją słyszy, ale skoro oboje mieli umrzeć, chciała, by były to jej ostatnie słowa.\nPróbowała rozpaczliwie wymyślić jakiś plan ocalenia. Była córką Ateny. Zdołała pokonać tunele pod Rzymem, stawić czoła wielu wyzwaniom, wykorzystując swój spryt. Ale teraz nie przychodziło jej do głowy nic, co mogłoby powstrzymać to spadanie albo choćby je spowolnić.\nŻadne z nich nie potrafiło latać – jak Jason, który potrafił zapanować nad wiatrem, albo Frank, który zamieniał się w latające zwierzę. Jeśli spadną na dno z tą prędkością… no cóż, znała prawa fizyki na tyle, by wiedzieć, czym to się skończy.\nZaczęła się poważnie zastanawiać, czy mogliby sporządzić coś w rodzaju spadochronu ze swoich koszulek – tak już była zdesperowana – gdy w ich otoczeniu coś się zmieniło. Ciemność nabrała szarych i czerwonych odcieni. Annabeth zdała sobie sprawę, że widzi włosy Percy'ego. Gwizd w jej uszach zamienił się w ryk. Zrobiło się strasznie gorąco, a powietrze przesycił zapach zgniłych jaj.\nNagle szyb, którym spadali, rozwarł się w olbrzymią jaskinię. Kilkaset metrów pod sobą Annabeth dostrzegła jej dno. Przez chwilę tak ją to zaszokowało, że zakręciło się jej w głowie. Wewnątrz tej jaskini mógłby się zmieścić cały Manhattan, a nie widziała jeszcze pełni jej rozmiarów. Czerwone obłoki wisiały w powietrzu jak plamy krwi zamienionej w parę. Krajobraz – a przynajmniej to, co mogła z niego dostrzec – tworzyły czarne skaliste równiny poznaczone ostrymi szczytami gór i groźnymi przepaściami. Na lewo od niej grunt opadał seriami klifów, jak gigantyczne schody wiodące jeszcze głębiej w otchłań.\nDusząca woń siarki oszołamiała, ale Annabeth skupiła uwagę na dnie tuż pod nimi i dostrzegła tam wstęgę połyskującej płynnej czerni – rzekę.\n– Percy! – krzyknęła mu w ucho. – Woda!\nGorączkowo zamachała rękami. W mętnym czerwonym świetle nie widziała wyraźnie jego twarzy. Sprawiał wrażenie wstrząśniętego i przerażonego, ale kiwnął głową, jakby zrozumiał.\nPercy miał władzę nad wodą – jeśli w tej rzece była woda. Mógł w jakiś sposób osłabić ich upadek. Oczywiście słyszała różne straszne opowieści o rzekach w Podziemiu. Mogły odebrać śmiertelnikowi pamięć, mogły spalić ciało i duszę na popiół. Ale postanowiła o tym nie myśleć. To była ich jedyna szansa.\nRzeka przybliżała się z przerażającą szybkością. W ostatniej chwili Percy krzyknął rozpaczliwie. Woda wezbrała w potężny gejzer, który ich pochłonął.\nSamo uderzenie jej nie zabiło, ale zimno prawie tego dokonało. Mroźna woda wyparła powietrze z jej płuc. Członki Annabeth zesztywniały, puściła Percy'ego. Zaczęła tonąć. Jej uszy wypełniły dziwne zawodzenia – miliony zrozpaczonych głosów, jakby tą rzeką płynął skroplony smutek. Te głosy były jeszcze gorsze od zimna. Wciągały ją w dół i obezwładniały.\nPo co się tak szamoczesz? Już jesteś martwa. Nigdy się stąd nie wydostaniesz.\nMogłaby spokojnie opaść na dno i zatonąć… Niech rzeka poniesie gdzieś jej ciało. To takie proste. Wystarczy zamknąć oczy… Percy chwycił ją za rękę. Otrząsnęła się. Nie widziała go w mętnej wodzie, ale nagle poczuła, że nie chce umierać. Zaczęli oboje wierzgać nogami i po chwili wynurzyli głowy nad powierzchnię. Z ulgą wciągnęła do płuc powietrze, choć przesycone było siarką. Woda kłębiła się wokół nich i Annabeth zrozumiała, że Percy tworzy wir wodny, aby utrzymać ich na powierzchni.\nNie widziała otoczenia, ale wiedziała, że są w rzece. A rzeka ma brzegi.\n– Brzeg – wychrypiała. – W bok.\nPercy był półżywy z wyczerpania. Zwykle woda dodawała mu wigoru, ale nie ta woda. Panowanie nad nią musiało go drogo kosztować. Wir zaczął słabnąć. Annabeth objęła Percy'ego jedną ręką w pasie i starała się przeciąć prąd rzeki. A ta się opierała: tysiące zawodzących głosów wdzierało się do uszu i mózgu Annabeth.\nŻycie to rozpacz. Nic nie ma sensu. I tak umrzecie.\n– Nie ma sensu – mruknął Percy.\nZęby szczękały mu z zimna. Przestał płynąć i zaczął tonąć.\n– Percy! – krzyknęła. – Rzeka miesza ci w głowie! To Kokytos, Rzeka Lamentów. Rzeka czystej udręki.\n– Udręki – powtórzył.\n– Walcz z nią!\nWierzgała rozpaczliwie nogami, starając się utrzymać ich na powierzchni. Jeszcze jeden kosmiczny żart, wywołujący śmiech Gai: Annabeth umiera, próbując ocalić swojego chłopaka, syna Posejdona, przed śmiercią w wodzie.\n„To się nigdy nie stanie, ty stara wiedźmo” – pomyślała.\nJeszcze mocniej objęła Percy'ego i pocałowała go.\n– Opowiedz mi o Nowym Rzymie. O twoich planach na naszą przyszłość.\n– Nowy Rzym… Nasze plany…\n– Tak, Glonomóżdżku. Mówiłeś, że czeka nas tam wspaniała przyszłość! Opowiadaj!\nNigdy nie chciała opuścić obozu Herosów. To był jedyny dom, jaki znała. Ale kilka dni temu na pokładzie „Argo II” Percy powiedział jej, że wyobraża sobie ich przyszłość między rzymskimi półbogami. W Nowym Rzymie mogą się bezpiecznie osiedlać weterani legionu. Mogą się tam uczyć, zawierać małżeństwa, nawet mieć dzieci.\n– Architektura – wymamrotał Percy, a w jego oczach błysnęło ożywienie. – Pomyślałem, że lubisz domy, parki. Tam jest taka ulica ze wspaniałymi fontannami.\nAnnabeth udało się pokonać kawałek rzeki. Członki ciążyły jej jak worki z piaskiem, ale teraz Percy zaczął jej pomagać. Dostrzegła ciemną linię brzegu o rzut kamieniem od nich.\n– Uczyć się… Razem?\n– No pewnie – potwierdził trochę bardziej stanowczo.\n– Co będziesz studiować, Percy?\n– Coś wspólnego z morzem? Oceanografię?\nRoześmiała się i ten odgłos potoczył się falą po wodzie. Jęczące głosy przycichły do stłumionego szmeru. Annabeth pomyślała, że chyba jeszcze nikt dotąd nie roześmiał się w Tartarze – czystym, prostym śmiechem z radości.\nOstatkiem sił dopłynęła do brzegu. Stopy wbiły się w piaszczyste dno. Podtrzymując się nawzajem, dygocąc i dysząc, dotarli na brzeg i padli na czarny piasek.\nAnnabeth miała ochotę zwinąć się w kłębek obok Percy'ego i zasnąć. Chciała zamknąć oczy i – jakby to był tylko zły sen – obudzić się na pokładzie „Argo II” wśród przyjaciół, bezpieczna (no… o tyle, o ile w ogóle mogą być bezpieczni półbogowie) i pełna sił.\nAle nie. Naprawdę byli w Tartarze. U ich stóp płynął z rykiem Kokytos, rzeka płynnej niedoli. Przesycone siarką powietrze paliło Annabeth płuca i kąsało skórę. Spojrzała na swoje ramiona i zobaczyła, że są pokryte wysypką. Spróbowała usiąść i jęknęła z bólu.\nTo nie był piasek. Siedzieli na polu ostrych, szklistych, czarnych drzazg. Wbijały się w jej dłonie.\nPowietrze było kwasem. Woda – niedolą. Grunt – odłamkami szkła. Wszystko tu było po to, by ranić i zabijać. Odetchnęła spazmatycznie i pomyślała o tych głosach w rzece. Może miały rację? Może walka o przetrwanie nie ma żadnego sensu? Przecież i tak umrą tu w ciągu godziny.\n– To miejsce cuchnie jak mój były ojczym.\nUśmiechnęła się słabo. Nigdy nie spotkała Śmierdzącego Gabe’a, ale słyszała o nim wiele opowieści. Była wdzięczna Percy’emu za to, że próbował dodać jej otuchy.\nGdyby wpadła do Tartaru sama, jej los byłby już przesądzony. Po tym, co przeszła w podziemiach Rzymu, walcząc o odzyskanie Ateny Partenos, miała już wszystkiego dosyć. Zwinęłaby się w kłębek i płakała, aż stałaby się jeszcze jednym zawodzącym duchem, który rozpłynąłby się w Rzece Lamentów.\nAle nie była sama. Miała Percy'ego. A to oznaczało, że nie może się poddać.\nZmusiła się do przeprowadzenia szczegółowego bilansu. Stopę miała usztywnioną zrobionymi przez siebie łubkami i folią z pęcherzykami i wciąż omotaną pajęczyną, ale kiedy nią poruszyła, nie poczuła bólu. Ambrozja, którą zjadła w tunelach Rzymu, musiała w końcu uzdrowić jej kości.\nPlecaka nie miała – może straciła go podczas spadania, a może w rzece. Żal jej było laptopa Dedala z tymi wszystkimi fantastycznymi programami i danymi, ale teraz miała poważniejsze problemy. Straciła swój sztylet z niebiańskiego spiżu – broń, którą nosiła, od kiedy miała siedem lat.\nGdy zdała sobie z tego sprawę, prawie się załamała, ale postanowiła teraz tego nie rozpamiętywać. Na to przyjdzie czas. Co jeszcze mają?\nNie mają żywności, nie mają wody. Właściwie nie mają żadnych zapasów.\nPięknie. Obiecujący początek.\nSpojrzała na Percy'ego. Nie wyglądał dobrze. Czarne włosy przylepiły mu się do czoła, koszulkę miał w strzępach. Palce mu krwawiły od kurczowego trzymania się skalnej półki, zanim spadli w otchłań. I, co gorsza, dygotał, a wargi miał sine.\n– Musimy się stąd ruszyć, bo dostaniemy hipotermii – powiedziała. – Możesz wstać?\nKiwnął głową. Oboje z trudem stanęli na nogach.\nObjęła go ramieniem w pasie, chociaż nie była pewna, kto kogo podtrzymuje. Rozejrzała się. W górze nie było śladu szybu, którym spadli. Nie widziała nawet sklepienia jaskini – tylko te krwawe obłoki polatujące w mglistym szarym powietrzu. Jakby patrzyła przez rzadką mieszaninę zupy pomidorowej i cementu.\nPokryty czarnym chropowatym szkliwem brzeg ciągnął się w głąb lądu jakieś pięćdziesiąt metrów i kończył krawędzią klifu. Nie mogła zobaczyć, co jest niżej, ale krawędź migotała czerwonym blaskiem, jakby oświetlała ją z dołu łuna potężnych ognisk.\nPrzeszła jej przez głowę jakaś myśl – coś o Tartarze i ogniu – ale zanim zdążyła lepiej to sobie przypomnieć, Percy wydał zduszony odgłos.\n– Popatrz. – Wskazał w dół rzeki.\nZe trzydzieści metrów od nich tkwił w czarnym piasku wyglądający znajomo błękitny włoski samochód, zupełnie jak ten fiat, który uderzył w Arachne i zepchnął ją w czeluść.\nAnnabeth miała nadzieję, że się myli… ale ile włoskich sportowych samochodów może być w Tartarze? Coś w niej wzbraniało się przed podejściem bliżej, ale musiała to sprawdzić. Chwyciła Percy'ego za rękę i oboje podeszli do wraku. Jedna opona samochodu odpadła i krążyła teraz w przybrzeżnym wirze rzeki. Szyby były roztrzaskane, ich drobniutkie odłamki zalegały na czarnym piasku jak szron. Pod pokiereszowaną maską leżały zgniecione, błyszczące szczątki wielkiego jedwabistego kokonu – pułapki, do której tkania Annabeth podstępnie namówiła Arachne. Kokon był z całą pewnością pusty. Ostre ślady na brzegu wiodły w dół rzeki… jakby coś ciężkiego, z wieloma nogami, odpełzło stąd w ciemność.\nAnnabeth była tak przerażona, tak oburzona niesprawiedliwością tego wszystkiego, że ledwo powstrzymała odruch wymiotny.\n– To Tartar – powiedział Percy. – Dom rodzinny potworów. Tu pewnie nigdy nie umierają. – Spojrzał z zakłopotaniem na Annabeth, jakby zdał sobie sprawę, że nie dodaje jej otuchy. – Ale może została tak ciężko zraniona, że odpełzła stąd, by umrzeć.\n– I tego się trzymajmy – zgodziła się Annabeth.\nPercy wciąż dygotał. Annabeth też nie było cieplej, mimo gorącego, gęstego powietrza. Jej dłonie wciąż krwawiły, co było zaskakujące, bo zwykle rany Annabeth szybko się goiły. Oddychanie sprawiało jej coraz większą trudność.\n– To miejsce nas zabija – powiedziała. – Naprawdę i dosłownie.\nI zabije nas, chyba że…\nTartar. Ogień. Teraz sobie przypomniała. Spojrzała w stronę krawędzi klifu oświetlanej przez ogień z dołu.\nCałkowicie zwariowany pomysł. Ale mógł być ich jedyną szansą.\n– Chyba że co? – zapytał Percy. – Masz jakiś wspaniały pomysł, tak?\n– Pomysł mam – mruknęła – ale nie wiem, czy jest wspaniały. Musimy odnaleźć Rzekę ognia.\nKiedy dotarli do krawędzi klifu, Annabeth była już pewna, że właśnie podpisała na nich wyrok śmierci.\nKlif opadał w dół na jakieś trzydzieści metrów. Na dnie była koszmarna wersja Wielkiego Kanionu: rzeka ognia płynąca stromym wąwozem o poszarpanych obsydianowych brzegach, gorejący czerwony strumień, który rzucał straszne cienie na ściany przepaści.\nNawet tu, na krawędzi kanionu, żar był trudny do zniesienia. Ziąb rzeki Kokytos dotąd nie opuścił kości Annabeth, ale teraz poczuła, że piecze ją twarz. Każdy oddech wymagał coraz większego wysiłku, jakby jej płuca wypełniały kuleczki styropianu. Dłonie krwawiły coraz bardziej. Stopa, przecież prawie już zrośnięta, znowu zaczynała jej dolegać. Uprzednio Annabeth zdjęła z niej łubki, ale teraz tego pożałowała. Krzywiła się przy każdym kroku.\nNawet zakładając, że uda im się zejść na dno kanionu, w co wątpiła, jej plan wydał się teraz całkowicie szalony.\n– Ech… – Percy przyglądał się klifowi. Wskazał na wąską półkę skalną biegnącą ukośnie od szczytu na dno. – Może udałoby się zejść tamtędy. Możemy spróbować.\nNie powiedział, że byliby szaleńcami, gdyby spróbowali. Głos miał pewny, pełen nadziei. Annabeth była mu za to wdzięczna, ale w głębi duszy czuła wyrzuty sumienia, bo przecież to był jej pomysł. Pomysł, którym chyba skazywała Percy'ego na śmierć.\nAle jeśli tu zostaną, i tak umrą. Na rękach już porobiły jej się bąble. Klimat panował tu tak zdrowy jak w strefie rażenia po wybuchu bomby jądrowej.\nPercy pierwszy ruszył w dół. Skalna półka była tak wąska, że ledwo mieściły się na niej stopy. Ręce rozpaczliwie szukały najdrobniejszych szczelin w szklistej ścianie. Za każdym razem, gdy Annabeth opierała chorą nogę na półce, chciało jej się wyć. Oderwała rękawy swojej koszulki i owinęła nimi krwawiące dłonie, ale palce miała wciąż śliskie i słabe.\nParę kroków pod nią Percy chrząknął, kiedy znalazł kolejną szczelinę, o którą zaczepił palce.\n– To… jak się nazywa ta rzeka ognia?\n– Flegeton. Ale skup się na schodzeniu.\n– Flegeton? – Przesunął się nieco dalej. Mieli już za sobą jedną trzecią drogi na dno klifu, ale wciąż byli tak wysoko, że gdyby odpadli od ściany, spotkałaby ich śmierć. – Brzmi jak flegmatyczny maraton.\n– Dzięki – mruknęła i mało brakowało, a nie trafiłaby chorą nogą na skalną półkę. – Będę miała uśmiech na twarzy, kiedy runę w dół, ku swojej śmierci.\nSchodzili dalej, krok po kroku. Piekący pot zalewał Annabeth oczy. Ręce jej drżały. O dziwo, jednak w końcu dotarli na dno klifu.\nKiedy stanęli na dnie, zachwiała się, ale Percy zdążył ją podtrzymać. Przeraził ją widok jego twarzy. Pokrywały ją czerwone bąble, jakby miał ospę.\nW oczach jej się mąciło. Piekło ją w gardle, czuła nieznośny ucisk w żołądku.\n„Musimy się spieszyć” – pomyślała.\n– Jeszcze tylko do rzeki – powiedziała, starając się ukryć panikę. – Damy radę.\nZaczęli brnąć śliskimi szklistymi półkami, obchodząc olbrzymie głazy i ostrożnie stawiając stopy, bo każdy fałszywy krok groził nadzianiem się na stalagmity. Ich poszarpane ubrania parowały od gorąca bijącego od rzeki, ale szli dalej, aż w końcu osunęli się na kolana na brzegu Flegetonu.\n– Musimy się napić – powiedziała Annabeth.\nPercy zachwiał się, oczy miał półprzymknięte. Odpowiedział dopiero po chwili.\n– Napić się. Ognia?\n– Flegeton wypływa z królestwa Hadesa – powiedziała Annabeth z trudem, bo gardło miała ściśnięte od gorąca i kwasu. – Grzesznicy zaznają w nim kary. Ale… W niektórych legendach nazywa się go też Rzeką Uzdrowienia.\n– W niektórych legendach?\nPrzełknęła ślinę, starając się zachować świadomość.\n– Flegeton dba o ciała grzeszników, żeby mogli znieść męki Pól Kary. Myślę… że w Podziemiu to może być odpowiednik ambrozji i nektaru.\nPercy skrzywił się, kiedy znad rzeki trysnęły iskry, wirując wokół jego twarzy.\n– Ale to przecież ogień. Jak…?\n– O tak. – Annabeth zanurzyła dłonie w rzece.\nCzysta głupota? Na pewno, ale była przekonana, że nie mają wyboru. Po co czekać bezczynnie na rychłą śmierć? Lepiej spróbować czegoś głupiego w nadziei, że się uda.\nPierwsze wrażenie: ten ogień nie parzy. Poczuła zimno. Może ogień jest aż tak gorący, że poraził jej nerwy? Zanim zdążyła zmienić zdanie, nabrała płynnego ognia w dłonie i uniosła do ust.\nSpodziewała się smaku benzyny. Był o wiele gorszy. Kiedyś, w pewnej restauracji w San Francisco, zrobiła błąd, biorąc do ust małą papryczkę z półmiska indyjskich potraw. Zaledwie ją nadgryzła, pomyślała, że za chwilę rozpadnie się jej układ oddechowy. Picie z Flegetonu przypominało picie koktajlu z indyjskiej papryczki. Zatoki Annabeth wypełnił płynny ogień. W ustach czuła wrzący olej. Oczy napełniły palące łzy, a każdy por twarzy pękł i wystrzelił. Upadła, krztusząc się i prychając, a całe jej ciało dygotało w ataku konwulsji.\nPercy chwycił ją za ręce i w ostatniej chwili ocalił od stoczenia się w rzekę.\nKonwulsje minęły. Annabeth z trudem odetchnęła i usiadła. Czuła się bardzo słabo i zbierało się jej na wymioty, ale następny oddech był już łatwiejszy. Bąble na ramionach zaczęły zanikać.\n– To działa – wychrypiała. – Percy, ty też musisz się napić.\n– Ja… – Oczy stanęły mu w słup i upadł obok niej.\nPokonując własną słabość, nabrała kolejną garść płynnego Ognia. Nie zważając na ból, wlała płyn w usta Percy'ego. Nie zareagował na to.\nSpróbowała ponownie, tym razem upewniając się, że ognisty płyn wpływa mu do gardła. Percy zakrztusił się i zakaszlał. Podtrzymała go, gdy cały dygotał, w miarę jak magiczny ogień penetrował jego płuca i wnętrzności. W końcu dygotanie ustało. Bąble poznikały. Usiadł i oblizał wargi.\n– Uch… Pikantne, ale i tak obrzydliwe.\nZaśmiała się słabo. Ogarnęła ją fala takiej ulgi, że aż zawirowało jej w głowie.\n– Tak. Dobre podsumowanie.\n– Uratowałaś nas.\n– Na razie. Problem w tym, że wciąż jesteśmy w Tartarze.\nPercy zamrugał. Rozejrzał się, jakby dopiero teraz zdał sobie z tego sprawę.\n– Na Herę! Nigdy nie myślałem… no dobra, nie bardzo wiem, co myślałem. Chyba, że Tartar to takie puste miejsce, jakaś otchłań bez dna. A to jest realne miejsce.\nAnnabeth przypomniała sobie krajobraz, który widziała, gdy spadali – serię płaskowyżów wiodących w głąb mroku.\n– Nie widzieliśmy jeszcze całego Tartaru – ostrzegła go. – To może być zaledwie pierwsza, maleńka cząstka otchłani. Jak frontowe schody.\n– Wycieraczka na progu – mruknął Percy.\nOboje popatrzyli na krwiste obłoki kłębiące się w szarej mgle. Dobrze wiedzieli, że nie mieliby sił wspiąć się z powrotem po ścianie klifu, nawet gdyby chcieli. Teraz mieli tylko jeden wybór: iść w dół albo w górę rzeki, wzdłuż brzegów Flegetonu.\n– Znajdziemy wyjście – powiedział Percy. – Wrota Śmierci.\nWzdrygnęła się. Pamiętała, co Percy powiedział tuż przed tym, jak spadli do Tartaru. Zmusił Nica di Angelo do przyrzeczenia, że poprowadzi „Argo II” do Epiru, do wrót Śmierci od strony świata śmiertelników.\n„Tam się spotkamy”, powiedział wtedy Percy.\nTeraz wydało jej się to bardziej szalone od picia ognia. Bo niby jak mają we dwoje przejść cały Tartar i odnaleźć wrota Śmierci? Ledwo zdołali przejść ze sto metrów, cudem ocaliwszy życie.\n– Musimy – mówił dalej Percy. – Nie tylko dla nas samych. Dla wszystkich, których kochamy. Wrota Śmierci muszą zostać zamknięte z obu stron, żeby powstrzymać odradzanie się potworów. I żeby Gaja nie zapanowała nad światem.\nWiedziała, że Percy ma rację. A jednak… kiedy próbowała wymyślić jakiś plan, który mógłby zapewnić im sukces, poddawała się już na samym początku. Nie mieli pojęcia, gdzie są wrota Śmierci. Nie wiedzieli, ile czasu zajmie wędrówka do nich, nawet jeśli w Tartarze czas płynie tak samo jak na powierzchni ziemi. Jak zsynchronizować spotkanie z przyjaciółmi? Nico wspominał też o legionie najpotężniejszych potworów Gai, strzegącym wrót od strony Tartaru. Trudno sobie wyobrazić, by sami, we dwójkę, przypuścili frontalny atak na wrota.\nUznała, że nie będzie teraz o tym wszystkim wspominać. Oboje wiedzieli, że mają niewielkie szanse. Zresztą po przepłynięciu Rzeki Lamentów Annabeth miała już dość zawodzenia i biadolenia. Przyrzekła sobie, że już nigdy nie będzie się na nic uskarżać.


Montaż sztukaterii styropianowej - Producent sztukaterii\n> Montaż sztukaterii styropianowej\nJak zamontować gzymsy czy listwy elewacyjne?\nWbrew pozorom nie jest to skomplikowana sprawa. Należy jednak mieć na uwadze kilka aspektów, o których opowiem poniżej.\nJak zrobić pomiary listew elewacyjnych, gzymsów, itp.?\nWykonywane pomiary mają nieco inny wygląd, w zależności od elementu, który ma zostać zwymiarowany.\nWzory na poszczególne elementy podane są przy elemencie i szczegółowo opisane.\nPomiary listew wokółokiennych\nPomiary listew wokółokiennych ze zwornikami / wspornikami\nJak wykonać pomiar gzymsu nadokiennego?\nJak zmierzyć gzymsy podparapetowe?\nJak zakończyć gzymsy lub listwy elewacyjne?\nJest to naprawdę stosunkowo łatwym zadaniem. Wystarczy zastosować się do kilku wskazówek. Ważne, aby zachowany został kąt cięcia 45 stopni. Precyzję uzyskamy tnąc listwy na pile ukosowej lub ręcznie przy pomocy prostego przyrządu. Skrzynka uciosowa, bo o nich mowa, idealnie sprawdzi się przy ręcznym cięciu gzymsów czy listew. Umieszczone w niej prowadnice naprowadzą piłę ręczna na właściwy kąt. Skrzynki uciosowe mają również prowadzenie prostopadłe i za jego pomocą równo skracamy sztukaterię.\nDo wykonania zakończenia listew elewacyjnych czy gzymsów używamy samej listwy lub gzymsu. To właśnie wpływa na wyliczenie materiału potrzebnego do wykonania prac. Należy doliczyć, do zamierzonego wymiaru, podwójną grubość danej listwy (gzymsu). jest to istotne, a nadmiarowa długość zostanie wykorzystania do zrobienia boków ( zakończeń).\nPoniższe obrazki prezentują kolejne etapy cięcia i klejenia listew. Całość pokazana jest jako rzut z góry z zaznaczeniem części przedniej (front) oraz strony, którą zostanie przyklejona do elewacji.


Oficjalnie: Stal Mielec ma nowego trenera. Legenda klubu za Ojrzyńskiego Piłka nożna - Sport.pl\nJakub Mieżejewski 12.04.2021 19:21\nStal Mielec poinformowała w poniedziałek 12 kwietnia o zwolnieniu trenera Leszka Ojrzyńskiego siedem meczów przed końcem sezonu. Mająca jeden mecz zaległy Stal znajduje się na ostatnim miejscu w tabeli z niewielką stratą do Cracovii oraz Podbeskidzie Bielsko-Biała. Były już szkoleniowiec prowadził zespół w 14 meczów, w których zdobył 15 punktów (trzy zwycięstwa, sześć remisów, pięć porażek).\nWłodzimierz Gąsior nowym trenerem Stali Mielec. To klubowa legenda\nNowym trenerem zespołu został Włodzimierz Gąsior, który jest legendą mieleckiego klubu. 72-letni szkoleniowiec jest wychowankiem Stali Mielec. W latach 1968-1977 rozegrał w barwach klubów 310 i 34 gole (175 meczów i 11 goli w I lidze). Wraz ze Stalą zdobył jako zawodnik dwa mistrzostwa Polski, jedno wicemistrzostwo, a także wystąpił w finale Pucharu Polski. Występował także w zespole, który dotarł do ćwierćfinału Pucharu UEFA oraz zagrał w dwumeczu z Realem Madryt w Pucharze Europy.\nGąsior jako trener również jest bardzo mocno związany z Mielcem. Karierę szkoleniową zaczynał w Stali, pełniąc rolę trenera młodzieżowego oraz asystenta w latach 1981-1984. W latach 80 pierwszy zespół prowadził dwukrotnie, w latach 1984-1985. oraz 1987-1990. Dwa razy awansował wtedy ze Stalą do pierwszej ligi, czyli obecnej ekstraklasy.\nDo Mielca wrócił w 2003 roku. W sezonie 2004/2005 awansował z IV-ligową Stalą do fazy grupowej Pucharu Polski, a w 2007 roku doprowadził do srebrnego medalu MP zespół juniorów starszych. Ostatni epizod zaliczył w latach 2012-2014, kiedy to wraz z zespołem awansował do II ligi. W tamtych czasach otwarty został nowy obiekt klubu.\nGąsior zastąpił Ojrzyńskiego. W jakich klubach pracował szkoleniowiec?\nPoza Mielcem Włodzimierz Gąsior pracował m.in. Stali Stalowa Wola, KSZO Ostrowiec Świętokrzyski, Hetmanie Zamość czy Motorze Lublin. W latach 2007-2012 był związany z Koroną Kielce, w której był trenerem zespołu występującego w Młodej Ekstraklasie. W sezonie 2008/2009 wprowadził natomiast pierwszą drużynę Korony Kielce do ekstraklasy. Ostatnio pracował w Siarce Tarnobrzeg, którą w latach 2015-2019 poprowadził blisko 150 razy na poziomie II ligi.


Różowe Śniegowce Avina w Www.renee.pl\n1 dzień 21h 05m 21s\nŚniegowce Avina typu eskimoski, wykonane z ekozamszu. Cholewka za kostkę, bogato zdobiona cyrkoniami z przodu. Z tyłu cholewki wiązanie na aksamitną wstążkę. Ocieplane grubym sztucznym futerkiem wraz z wkładką. Osadzone na grubej podeszwie, wykończonej bieżnikiem. To model idealny na co dzień - doda codziennej stylizacji uroku.\n Wysokość obcasa 3 3.5 4 4 4 4\n Wysokość buta 19.5 19.5 20.5 21.5 21.5 22


KOLMIO Punktoskop - wykrywacz punktów akupunktury\nKOLMIO PUNKTOSKOP to elektroniczny wykrywacz punktów akupunktury (słowo "punktoskop" oznacza właśnie wykrywacz punktów). Umożliwia lokalizację punktów na ciele i na uchu, można go stosować indywidualnie oraz wykrywać punkty na innej osobie.\nAparat do lokalizacji punktów wykorzystuje zmiany w oporności i pojemnosci skóry w okolicach punktów akupunktury, a także zjawisko półprzewodnictwa. Dzięki temu punkty sa lokalizowane bardzo precyzyjnie i z dużą łatwością.\nUżytkownik ma możliwość obserwowania zmian charakterystyki elektrycznej skóry podczas prowadzenia elektrody cznynnej w okolicy punktu. Regulowana czułość wykrywacza pozwala z dużą precyzją umiejscowić punkt. Trafienie w punkt jest sygnalizowane dźwiekiem oraz jasną diodą LED.\nPodczas wyszukiwania własnych punktów akupunktury znakomicie sprawdza się wbudowana elektroda bierna - w postaci blaszki owiniętej dookoła aparatu. Przy lokalizacji punktów akupunktury na innej osobie przydatna jest dodatkowa elektroda bierna podłączana do gniazdka w aparacie.\nDzięki tej elektrodzie użytkownik aparatu nie znajduje się pod działaniem prądu wykrywacza punktów.\nKOLMIO Punktoskop zasilany jest dwoma bateriami litowymi CR2032.\nCena detaliczna: 480,00 zł


Odjął czy odjoł? - JakSięPisze.pl\nOdjął czy odjoł?\nJeden komentarz do “Odjął czy odjoł”?\n6 kwietnia 2018 o 01:56\nNasza redakcja przygotowała kompleksowe opracowanie zagadnienia odjął czy odjoł, aby w klarowny sposób rozstrzygnąć czy pisownia odjął jest poprawna, a także jaka jest odjął zasada pisowni. Dzięki lekturze JakSięPisze - naszego słownika internetowego poprawnej pisowni dowiesz się między innymi jak prezentuje się pełna odjął definicja oraz czy użyty przez Ciebie zapis nie posiada błędów ortograficznych. Gdyby zawarte na naszej stronie wyjaśnienia dla pary odjął czy odjoł okazały się niewystarczające, przypominamy o możliwości zadawania pytań do naszych ekspertów - w tym celu polecamy skorzystać z sekcji komentarzy, która zawarta jest pod niniejszym artykułem. Oferujemy także wyszukiwanie haseł innych niż odjął w bardzo rozbudowanej bazie definicji i zasad ortograficznych, jak również sprawdzanie pisowni i wyszukiwanie błędów ortograficznych, gramatycznych i interpunkcyjnych we wklejonym tekście - wszystko to bezpłatnie i natychmiastowo.\nKwarantanna czy kfarantanna\nNie dosyć czy niedosyć\nWernisarze czy wernisaże\nZahłysnąłem czy zachłysnąłem\nPsałtesze czy psałterze\nDrąrzy czy drąży\nChamstwo czy hamstwo\nNie jedną czy nie jednom\nBehawioralne czy bechawioralne\nPółtora tygodnia czy pułtora tygodnia


Think Geek kody rabatowe Maj 2022 Odbierz kod rabatowy\nDom Wszystkie sklepy Kody promocyjne Thinkgeek\nThink Geek kod promocyjny i kupony rabatowe Maj 2022\nNa appwm.org , uzyskać dostęp do Kody promocyjne Thinkgeek ważne przez Maj 2022 . Korzystaj z naszych zweryfikowanych i zaktualizowanych 22 promocji w bezkonkurencyjnych cenach. Z 50% zniżki na wszystkie produkty Wyprzedaż odzieży GameStop , możesz zaoszczędzić 50%. ▼▲\n50% zniżki na wszystkie produkty Wyprzedaż odzieży GameStop\nZ kodem kuponu Think Geek do 50% na wybrane gry wideo z GameStop\nThink Geek : Odbierz do 15% na Duracell dzięki GameStop\nKorzystanie z kodu kuponu Think Geek do 50% gier GameStop\nZ kodem oferty Think Geek Do 30% kredytu z wymianą\nBezpłatna replika gwizdka Steed z zamówieniem w przedsprzedaży i zamówieniem Eldenring na GameStop\nOszczędź 20 USD zniżki na używany przełącznik Nintendo od 279,99 USD\nZgarnij do 30 USD taniej dzięki Think Geek Offer Code Off Certyfikowany odnowiony przełącznik Nintendo\nW Think Geek możesz zyskać do 20% zniżki Wybierz Funko\nZestawy słuchawkowe Meta Select od 299 USD i bezpłatna dostawa\nDo 200 USD zniżki na notebook Lenovo IdeaPad 15,6 cala\n$220 Redukcja Garmin Fenix 6 Smartwatch\nThink Geek : Zaoszczędź do 20% na Thinkgeek\nZniżka do 20% dzięki kodowi rabatowemu Think Think Geek na Thinkgeek At Think Geek\nThinkgeek — oszczędź do 20%\nKorzystanie z kodu promocyjnego Think Geek do 20% taniej Thinkgeek At Think Geek\nDzięki promocji Think Geek do 20% oszczędności na Thinkgeek w Think Geek\nKorzystanie z promocji Think Geek do 12 USD taniej Wybierz produkty ITouch\nSpadek ceny Dodatkowe zniżki na konsole Xbox One o 20 USD\nDarmowy napój energetyczny z krwi przy zakupie za 50 USD lub więcej\nDarmowy popcorn z biopaliwem z kofeiną przy zamówieniach od 50 USD lub więcej\nThink Geek Często zadawane pytania\nRobi Think Geek masz zniżkę dla nowego klienta?\nTak. Tylko nowi klienci mogą korzystać Think Geek pierwsza oferta. Jeśli spróbujesz dokonać zakupu w dniu thinkgeek.com po raz pierwszy, kiedy Think Geek uznaje, że nie spędziłeś w Think Geek wcześniej zostaniesz uznany za nowego klienta i Think Geek zaoferuje ci zniżkę.\nRobi Think Geek masz dział sprzedaży?\nZgadza się, thinkgeek.com , oprócz prądu 50% zniżki na wszystkie produkty Wyprzedaż odzieży GameStop awans, Think Geek przewidziano również dla wielu klientów wspaniałe rabaty i specjalną sekcję wyprzedaży promocyjnych. Tutaj możesz znaleźć Think Geek najniższa cena, ale produkty wysokiej jakości. Po prostu przejdź do thinkgeek.com aby sprawdzić, czy jest coś, co uwielbiasz!\nBezpłatna torba rejestrowana dla głównego posiadacza karty, gdy używasz karty do kupowania kwalifikujących się biletów bezpośrednio od Hawaiian Airlines\nOszczędź 5% rabatu na oferty Flash\nZaoszczędź na 100 produktach za jedyne 8,25 USD w Life Extension\nWyprzedaż weekendowa 15 USD zniżki\nHungry Howies Pizza Kody ofert, promocje i wyprzedaże\nPokaż wszystkie Hungry Howie's kupony\n25% rabatu Insta360 ONE RS/R kabel transferowy dla Androida\nLudzie, którzy robili zakupy w Think Geek Również jak:\nWięcej informacji o Kody promocyjne Thinkgeek oraz Think Geek\nZnajdziesz szereg Think Geek Kupony ważne przez Maj 2022 . Korzystaj z naszych zweryfikowanych i zaktualizowanych 2 kodów promocyjnych i 20 zniżek w bezkonkurencyjnych cenach. To, co najlepsze Think Geek Kupony dla ciebie tody: 50% zniżki na wszystkie produkty Wyprzedaż odzieży GameStop .\nAppwm.org oferuje odkrycie na górze kodów kuponów mających zastosowanie do następnego Think Geek zamówienie. Kliknij ofertę, która najlepiej odpowiada Twoim potrzebom;\nSkopiuj go i kliknij poniższy link, automatycznie uzyskasz dostęp do strony głównej swojego Think Geek stronie internetowej;\nDokonaj wyboru swoich przedmiotów jak zwykle, umieszczając w koszyku te, które Cię interesują. Wklej Think Geek kod kuponu w polu „kod promocyjny” i kliknij „Zastosuj”;\nW kilka chwil zaoszczędziłeś pieniądze w thinkgeek.com z obniżoną ceną!\nNajlepsze kupony Think Geek\nProszę ocenić Kody promocyjne Thinkgeek\n4.5 / 458 Proszę o głosowanie.


Beata Szydło spowodowała kolizję w Krakowie. Została ukarana mandatem. - WP Moto\nDo zdarzenia doszło 18 sierpnia, około godz. 23. w Krakowie. Według świadków była premier wymusiła pierwszeństwo przejazdu, co doprowadziło do zderzenia z autem dostawczym. Choć pojazdy zostały mocno zniszczone, nikt znacząco nie ucierpiał.\nKolizja miała miejsce niedaleko domu handlowego „Jubilat” - dokładnie na ul. Krasińskiego. Relacje świadków oraz ustalenia policji wskazują na jednoznaczną winę Beaty Szydło. Eurodeputowana wyjechała z drogi podporządkowanej prosto pod koła nadjeżdżającego, dostawczego Opla.Jego kierowca nie zdołał wyhamować i uderzył w tył pojazdu, którym kierowała Szydło.\nNa miejscu pojawiła się policja oraz straż pożarna. Na szczęście interwencja pogotowia ratunkowego okazała się zbędna – nikt nie odniósł obrażeń, co pozwala zaklasyfikować całe zdarzenie jako kolizję drogową. Mimo to właściciel dostawczego Opla przyznał w rozmowie z RMF FM, że jego auto nadaje się do kasacji.\nPosłanka przyznała się do winy. Za spowodowanie kolizji drogowej ukarano ją mandatem w wysokości 450 zł. Na konto byłej premier wpłynie też 6 punktów karnych.