Wspieram.to: Patologie polskiego budownictwa\n26 275 zł\nz potrzebnych 12 000 zł = 218% celu\nDnia 19.07.2021 projekt zakończył się sukcesem, gdyż uzyskał pełne finansowanie.\nPierwsza książka o pracy w polskiej budowlance zostanie wydana!\nKsiążka opowiada o patologiach systemu branży budowlanej. Pokazuje w krzywym zwierciadle nie tylko budownictwo ale problemy społeczne związane z branżą.\nBudowlanka, to historia dwóch, młodych chłopaków, którzy chcieli nauczyć się fachu i zarabiać na życie, pracując na polskich budowach. Jednak, czy nasze rodzime budownictwo i system stworzony przez pazernych na każdą złotówkę i bezwzględnych deweloperów, okaże się dobrym wyborem dla młodych ludzi, którzy sami i bez niczyjej pomocy musieli zawalczyć o swój los? Wchodząc w dorosłość i nie mając żadnego wsparcia poza swoją przyjaźnią i marzeniami, że kiedyś staną się prawdziwymi fachowcami, Lejs i jego przyjaciel muszą stawić czoła nierównościom społecznym i przetrwać w branży pełnej oszustw, alkoholizmu, korupcji, kradzieży (nawet butów i kanapek z pakamer budowlanych), wyzysku, nielegalnego zatrudnienia oraz wciąż rosnących zysków potężnych firm deweloperskich i w magiczny sposób przybywających mieszkań kupowanych „w promocji” przez wszelakich polityków i urzędników państwowych…\nDołącz do brygady i dołóż swoją cegłę do wydania pierwszej w historii polskiej literatury pięknej, książki o budownictwie…\nPatologie polskiego budownictwa – czyli o co tu chodzi?\n„Budowlanka, czyli patologie polskiego budownictwa”, to pierwsza w Polsce książka, która opowiada o realiach życia i pracy polskich budowlańców. Daj się przenieść w klimaty polskiej budowy i doznaj tego, o czym wolałbyś nie myśleć, patrząc na jakikolwiek punkt na ścianach swojego wymarzonego M…\nWydanie tej książki, to nie tylko stworzenie możliwości tysiącom maturzystów, aby w swoich maturalnych egzaminach ustnych, wybierali temat przedstawiający wątek budownictwa w literaturze pięknej, ale będzie to też upadek betonowej kurtyny, skrywającej do tej pory, całe kulisy powstania większości współczesnych budynków w naszym kraju. Branża budowlana pozostanie już bez żadnych tajemnic…\nObrzydliwa prawda zostanie odkryta, i wszystkie nieruchomości zadrżą w posadach.\nDzisiaj Ty też możesz dołączyć do brygady i dołożyć swoją cegłę, do tego niecodziennego wydarzenia literackiego, jakie statystycznie zdarza się raz na 1000 lat, bo na tyle datuje się historię polskiej literatury pięknej i przez ten czas, nie wydano żadnej książki poświęconej budowlańcom. Trudno powiedzieć ile wydano książek w ostatnim millenium, ale można powiedzieć, że były to dziesiątki tysięcy tytułów, ale żadna z tych książek nie byłą poświęcona pracy i życiu zwykłych robotników budowlanych. Napisano już o wszystkim: o przeszłości; o przyszłości, o podróżach morskich i kosmicznych; o martwych trupach i o tych żywych; o podróżach w głąb ziemi razem z Łyskiem z pokładu Idy a także o zdobywaniu najwyższych szczytów świata; o wampirach; o żołnierzach…, ale nie napisano jeszcze o przygodach zwykłych budowlańców na polskich budowach!\nDla tego, wydanie „Budowlanki, czyli patologii polskiego budownictwa” jest tak ważnym dla polskiej literatury projektem. Dosłownie wszyscy korzystamy z pracy budowlańców. To oni wybudowali dla nas nieruchomości z których korzystamy na co dzień, to oni zbudowali Polskę! Ta książka im się po prostu należy!\nNie czekaj, podaj cegłę i już wkrótce ciesz się swoją budowlaną przygodą. Zapiszesz się wtedy na zawsze w historii polskiej literatury! Każdy kto wesprze ten projekt, będzie mógł wpisać się na liście obecności i jego nazwisko znajdzie się na specjalnej honorowej stronie z podziękowaniami dla całej brygady, która pomogła stworzyć to wiekopomne dzieło, jakim jest wydanie książki pod tytułem „Budowlanka, czyli patologie polskiego budownictwa”\nAle to nie wszystko, ponieważ za wsparcie tego projektu, dla każdego budowniczego czeka wspaniała nagroda. Podzielone są one według branżowych, budowlanych profesji. Więcej o nagrodach, przeczytasz w sekcji nagród :)\nJest to projekt wydania pierwszego nakładu książki w ilości 999 sztuk kolekcjonerskich egzemplarzy, zanim dzieło trafi do oficjalnej sprzedaży. Będzie to limitowana edycja wydania, głównie dla wiernych fanów mojej twórczości, kibicujących mi od początku publikowania moich treści pod pseudonimami Doktor Lobotomia i Pan Lobotomiusz.\nEdycja będzie oprawiona w specjalną okładkę i sygnowana specjalną pieczęcią z oznaczeniem „PPB”, a każdy z egzemplarzy będzie odręcznie oznaczony numerem od 1 do 999, dzięki czemu każdy z tych egzemplarzy, będzie wyjątkowy i unikatowy!\nCzy w przypadku sukcesu tej książki, może być lepsza nagroda?\nKiedy z Waszą pomocą zostanę już sławnym pisarzem, a „PPB” będą czytane nawet za oceanem Wasze egzemplarze będą prawdziwą gratką kolekcjonerską.\nA co jeśli zmajstrujemy większą kwotę?\nUdźwiękowimy audiobooka! – usłyszysz dźwięki maszyn budowlanych w tle a także inne budowlane dźwięki!\nBiorę miesiąc wolnego i piszą dalej, mocniej i więcej :)\nBędzie jeszcze więcej, tekstów, nagrań i akcji, które na pewno Was nieźle zaskoczą!\nAle to nie wszystko, patologie czynią dobro!\nKsiążka ma również wywołać powszechną dyskusję nie tylko o warunkach pracy w polskim budownictwie ale i o całym rynku, miejscu gdzie powstaje najdroższy produkt powszechnego użytku, gdzie deweloperzy bogacą się potęgę, społeczeństwo ma coraz większy problem z nabyciem mieszkań, a ludzie, którzy te mieszkania budowali, często pracowali bez legalnego zatrudnienia, bez ubezpieczenia, bez odpowiednich zabezpieczeń i standardów przestrzegania prawa pracy, kiedy wybrani mogą nabyć takie mieszkanie z rabatem w wysokości połowy wartości transakcji...\nZnani i lubiani o projekcie\nWybitny Gdański pisarz, autor bestsellerowego "Weisera Dawidka"\n"Słowo – przestoje – było kluczem w późnym, bankrutującym gospodarczo socjalizmie. Podobnie jak wzrost ujemny. Budowa dworca, bloku mieszkaniowego, szaletu miejskiego, przejścia dla pieszych ciągnęły się latami. Tu nie dowieźli, tam nakradli, tu znowu się napili. W porównaniu z tamtą sytuacją dzisiejszy apartamentowiec, czy biurowiec strzelający w niebo w niecały rok zdaje się zachwycać. Ale nie zachwyca. Dlaczego? Przeczytajcie o tym w książce Tomasza Markuna. To wstrząsająca relacja o przemocy, wyzysku, kapitalizmie tylko dla bogaczy. Ci biedniejsi i bogaci byli zawsze. Ale miarą naszej cywilizacji powinien być stosunek do pracowników.\nTen – w relacji autora - jest nadal chory, feudalny, pełen matactw i straszliwego\nwyzysku. To nie protest song młodego pokolenia. To książka z podziemia"\nNajbardziej nieznany pisarz w Polsce, autor wspaniałej powieści Emigracja,\nOjciec Chrzestny pasty polskiej)\n"Tom Markun vel Pan Lobotomiusz kontynuuje trend przechodzenia od past do dłuższych form literackich z lekkością, z jaką o 6:49 rano kupuje się małpkę w drodze na budowę"\nWspaniały polski aktor filmowy i teatralny, genialny w swoim wykonaniu lektor Patologi Polskiego Budownictwa\nFantastyczny gość, youtuber, nieustraszony operator żurawi wieżowych, Budowlaniec przez duże "B" aktywnie działa na rzecz poprawy warunków pracy w polskim budownictwie\nCo mówi na ten temat Internet?\nAnony i Anonki:\n"Ta historia, powinna być obowiązkową lekturą każdego, kto rozważa lub już realizuje naukę w dziedzinie budownictwa"\n"Świetnie napisane, masz talent, na Twoim miejscu bym rozważał spisanie z tego książki w formie opowiadań"\n"Świetnie się czytało, liczę na więcej. Ale jednocześnie szkoda mi was czytając to, że takie c%#$$we czasy były i chcąc uczciwie pracować by mieć za coś żyć to zostaliście sponiewierani jak szmaty."\n"kocham, kocham, kocham"\n"wincyj, Panie, wincyj!!!"\n"Szebciej z kolejnymi częściami, szeeebciej!!!"\nTa książka, to nie tylko świetnie napisana historia, która rozbawia do łez,\nale też manifest o normalność w tej branży”\nSymboliczna piątka. Wspieram bo trzymam kciuki za projekt.\nNagroda: kiedy książka się ukaże, ktoś będzie mógł ją dla Ciebie kupić w prezencie!\nOde mnie otrzymasz mailowe podziękowania i zakładkę z dotychczasowych\ngrafik PPB w formacie PDF, do samodzielnego wydruku i wycięcia :)\nTo już nie byle kto! Dzięki niemu ściany mają swój kolor i estetykę!\nMalarz wpłaca 22zł i dostaje na maila zacnego e-booka!\nDobry szpachlarz to chluba brygady i prawie nie trzeba po nim szlifować!\nSzpachlarz wpłaca 27zł i może raczyć się upragnionym audiobookiem, nawet prowadząc samochód czy szpachlując ściany na budowie.\nTo już wyższa szkoła jazdy. To taki malarz, co jeszcze potrafi szpachlować!\nZawsze można na niego liczyć.\nDorzuci 30zł i dostaje pakiet e-book i audiobook, jest multifunkcyjny,\nmoże czytać i słuchać w tym samym czasie! Prawdziwy Mistrz!\nMurarz wpłaca 35 złotych i cieszy się jednym z 999szt limitowanej wersji audiobooka, wytłoczonej na płycie CD (płyta CD, tylko dla tej nagrody)\nTaki majster to ogólnie ma dobrze. Jak już pokazał ekipie co i jak, to może sobie usiąść wygodnie i poczytać Patologie w formie pachnącej drukiem, papierowej książki.\nZa ten luksus wpłaci 37zł.\nPotrafi wszystko, wszędzie był i wszystko zrobił, potrafi w jednej chwili robić wiele czynności jednocześnie!\nDla tego będzie czytał papierową książkę, słuchał audiobooka i zaczytywał to jeszcze e-bookiem! Zawsze ma dobrą stawkę, wpłaca 55zł!\nWujek musi zapłacić dniówkę, nie ma zmiłuj!\nWujek wpłaca dniówkę 150zł i dostaje pakiet audiobooka, e-booka i 3 szt papierowej książki z dedykacją, w końcu musi mieć dla ekipy!\nZawsze ma zasoby! Wpłaca tyle co trzech wujków, ale jak chce to może wpłacić więcej.\nZa 500zł dostaje pakiet e-book + audiobook + papierowa książka a do, jego dane/logo znajdą się na specjalnej kartce z podziękowaniami dla generalnych wykonawców. Ta kartka będzie wydrukowana w książce!\nCoś źle policzyłem? Ach ci GW zawsze patrzą na cyferki!\nKoniunktura na rynku sprzyja! Generalny Wykonawca, dostaje w sumie 10 dodatkowych egzemplarzy z limitowanej, kolekcjonerskiej edycji książki!\nInwestor to ktoś, kto naprawdę ma pieniądze!\nMa z czego, więc wyskakuje z 1000zł!\nInwestując tysiaka w Patologie polskiego budownictwa, Inwestor liczy na satysfakcjonujące ROI. W przypadku tej inwestycji zwrot wygląda następująco:\nLogo lub nazwa/pseudonim inwestora pojawi się na okładce książki jako patrona projektu.\nInwestor, otrzyma swój pakiet nagród, czyli audiobook, ebook i papierową książkę z imienną dedykacją!\nAle to nie wszystko, Inwestor otrzyma jeszcze Patologie Polskiego budownictwa w wersji 5D! Co to oznacza? Razem ze mną, zrekrutujemy się w firmie budowlanej*, Przepracujesz jeden dzień jako budowlaniec na polskiej budowie. Zjemy śniadanie w pakamerze i posłuchamy o czym szumią majstry, a na koniec będziemy się kłócić z Wujkiem o wypłatę…\nCo potem? Potem dostaniesz opis swojej przygody, który wykonam dla Ciebie. Czy to nie będzie świetna pamiątką?*Są różne firmy, niektóre naprawdę trzymają poziom i można poznać fajnych chłopaków i spędzić miły dzień w pracy na budowie. Ale jest też druga strona mocy, ekipa najgorszych orków z najciemniejszych czeluści Mordoru, to Ty zdecydujesz, do jakiej ekipy się zrekrutujemy:)\nKoniunktura na rynku sprzyja! Inwestor, dostaje w sumie 15 dodatkowych egzemplarzy z limitowanej, kolekcjonerskiej edycji książki! Za kilka lat, a może szybciej, okaże się, że ubił świetny interes :)\n"J" – partner i mecenas wydania:\n"Mimo, że wiele wydarzeń opisanych w książce, jest absurdalnych niczym scenki znane z Barei, to jednak jest to książka smutna, bo pokazuje ludzi zniszczonych przez system. Nikt nie wybrał sobie alkoholizmu, braku uzębienia i spożywania posiłków w obleśnych pakamerach...\nTa książka jest po prostu społecznie ważna, dla tego wspieram tę inicjatywę!"\nTomasz Markun – autor książki, wieloletni budowlaniec:\n„czy do końca ja jestem autorem tej książki? Myślę, że tak naprawdę stworzyli ją deweloperzy, tworząc układ polegający na zaniżaniu stawek, transferu odpowiedzialności za pracowników budowlanych, do odległych w strukturze inwestycji firm podwykonawczych, którym często nie wypłacali pieniędzy za zlecenia, uniemożliwiając w ten sposób, legalne i normalne funkcjonowanie tych firm. Na własnej skórze, wielokrotnie odczułem skutki układu jaki stworzyli deweloperzy. To oni są autorami tej powieści, historii, która w dużej mierze oparta jest na moich doświadczeniach w pracy na polskich budowach i historiach ludzi, których poznałem pracując w tej branży”\nMoja literatura, to nie tylko budownictwo. Napisałem wiele tekstów, tych śmiesznych i poważniejszych, czasem filozoficznych. Wiele z nich osiągało ponad stu tysięczne zasięgi, zyskując jednocześnie ogrom pozytywnych reakcji. Każdy tekst o budowlance, lądował w ciągu kilku godzin na głównej stronie wykopu, kilka razy zdobyłem tez "główną" w serwisie joemonster.org\nNajwięcej moich tekstów, znajdziecie tutaj, na moim facebookowym profilu: https://www.facebook.com/lobot... Wielu jeszcze nie opublikowałem, choć mam ich jeszcze pełen dysk, w tym kilka dłuższych form, ale to będzie kolejna niespodzianka ;)\nDla tego, jeśli wesprzesz ten projekt, Twoją nagrodą będzie jeden z unikatowych z 999 szt debiutanckich egzemplarzy powieści nowego pisarza!\nIwona Markun – moja ukochana młodsza siostrzyczka :) graficzka i ilustratorka.\nJoanna Lezarowicz – graficzka, designer i specjalistka social-media.\nWszystko jest tak zaklajstrowane, że nie ma szans, żeby się posypało :)\nKażdy otrzyma swoją nagrodę!\nW OPCJI WYSYŁKI NAGRÓD, PRZEWIDZIANA JEST WYSYŁKA ZA POMOCĄ PACZKOMATÓW\n(inne opcje do ustalenia indywidualnie)\nAktualizacja #1 15.09.2021\nBudowlanka, czyli patologie polskiego budownictwa!\nTak wygląda 1000szt egzemplarzy PATOLOGII POLSKIEGO BUDOWNICTWA, jeszcze na placu w drukarni ale już w poniedziałek to wszystko będzie u mnie\nnie chcą się te komentarze całe wstawić, cała treść tutaj: https://www.facebook.com/lobotomiusz/photos/a.118808572858433/613975996675019\nEj, nie wkleił się cały tekst, który powinien brzmieć tak: Tak wygląda 1000szt egzemplarzy PATOLOGII POLSKIEGO BUDOWNICTWA, jeszcze na placu w drukarni ale już w poniedziałek to wszystko będzie u mnie\noraz 346 innych Wspierających.\nProszę o informację w sprawie ebooka/audiobooka. Niestety nadal nie doczekałam się egzemplarza\nDzień dobry, wysłałem właśnie pliki przez wetransfer. Proszę sprawdzić skrzynkę mailową. Pozdrawiam\nCo z wysyłką ?\nSkończyłem zbieranie wpisów do książki i w poniedziałek wszystko idzie do drukarni, druk z tytułu twardej okładki, bo taki próg udało się osiągnąć, niestety trwa dłużej i może to być do 3 tygodni, także proszę o jeszcze chwilę cierpliwości :)\nCoś się ruszyło ? Pozdrawiam\nCzekam na książki, twarda okładka zmieniła trochę sytuację z terminem ale na dniach powinienem mieć już książki u siebie. Pozdrawiam\nNagroda: Podziękowania mailowe od autora.\nPrzewidywana dostawa: sierpień 2021\nSzpachlarz wpłaca 27zł i może raczyć się upragnionym audiobookiem nawet prowadząc samochód czy szpachlując ściany na budowie.\nTo już wyższa szkoła jazdy. To taki malarz, co jeszcze potrafi szpachlować! Zawsze można na niego liczyć.\nDorzuci 30zł i dostaje pakiet e-book i audiobook, jest multifunkcyjny, może czytać i słuchać w tym samym czasie! Prawdziwy Mistrz!\nPotrafi wszystko, wszędzie był i wszystko zrobił, potrafi w jednej chwili robić wiele czynności jednocześnie! Dla tego będzie czytał papierową książkę, słuchał audiobooka i zaczytywał to jeszcze e-bookiem! Zawsze ma dobrą stawkę, wpłaca 55zł!\nWujek musi zapłacić dniówkę, nie ma zmiłuj! Wujek wpłaca dniówkę 150zł i dostaje pakiet audiobooka, e-booka i\n3 szt papierowej książki z dedykacją, w końcu musi mieć dla ekipy!\nGW (generalny wykonawca)\nZa 500zł dostaje pakiet ebook + audiobook + papierowa książka a do, jego dane/logo znajdą się na specjalnej kartce z podziękowaniami dla generalnych wykonawców. Ta kartka będzie wydrukowana w książce!\nCoś źle policzyłem? Ach ci GW zawsze patrzą na te cyferki!\nInwestor to ktoś, kto naprawdę ma pieniądze! Ma z czego, więc wyskakuje z 1000zł!\nCo potem? Potem dostaniesz opis swojej przygody, który wykonam dla Ciebie. Czy to nie będzie świetna pamiątką?\n*Są różne firmy, niektóre naprawdę trzymają poziom i można poznać fajnych chłopaków i spędzić miły dzień w pracy. Ale jest też druga strona mocy, ekipa najgorszych orków z najciemniejszych czeluści Mordoru, to Ty zdecydujesz, do jakiej ekipy się zrekrutujemy:)


Ewa Komander wśród najlepszych triathlonistek Enea Ironman w… - Lokalna24.pl - Portal Kędzierzyn-Koźle - Serwis informacyjny Kędzierzyna-Koźla\nEwa Komander wśród najlepszych triathlonistek Enea…\nEwa Komander wśród najlepszych triathlonistek Enea Ironman w Gdyni\nFoto: Ewa Komander Triathlon\nEwa Komander z Kędzierzyna-Koźla zajęła piąte miejsce w prestiżowych zawodach triathlonowych Enea Ironman 70.3, które odbyły się w Gdyni.\nZawody w Trójmieście każdego roku cieszą się dużym zainteresowaniem zawodników z całej Europy i tym razem nie brakowało znanych w triathlonie nazwisk. Uczestnicy musieli przepłynąć 1,9 km, potem przejechać na rowerze 89,7 km i na koniec przebiec 20,8 km. Zwycięzcą okazał się Duńczyk Magnus Ditlev, osiągając znakomity rezultat 3 godziny 42 minuty i 37 sekund. Zawody ukończyło 689 mężczyzn oraz 66 pań.\nNajszybsza wśród kobiet okazała się Lisa Norden ze Szwecji, która pokonała cały dystans w czasie 4 godzin 19 minut i 15 sekund. Druga była reprezentantka Niemiec Carolin Lehrieder (4,23,45).\nZaciekle o trzecią lokatę na trasie biegowej walczyły trzy zawodniczki. Ostatecznie brązowy medal zdobyła Kimberley Morrison z Wielkiej Brytanii (4,29.41). Jako czwarta linie mety minęła najlepsza z Polek – Joanna Sołtysiak (4.30,05), a zaledwie dwie sekundy za nią zawody ukończyła Ewa Komander (4.30,07).\n- Ta rywalizacja była dla mnie cenną lekcją, z której wyciągnę wnioski. Pozostał niedosyt, ale też impuls do dalszej pracy i motywacja przed kolejnym startem – przyznała zawodniczka z Kędzierzyna-Koźla.\nOkazja do rewanżu już 20 września w Płocku, gdzie odbędą się mistrzostwa Polski na dystansie 1/2 Ironmana. Dwie najlepsze Polki na Enea Ironman 70.3 Gdynia zapewne między sobą powalczą o złoto.\nD.R. 13.09.2020, 15:50\nTrzymamy kciuki za złoty medal 🙂\nPływacy MMKS-u po półrocznej przerwie znów startują i zdobywają medale\nReprezentanci MMKS-u Kędzierzyn-Koźle dobrze wypadli podczas dziesiątej edycji zawodów pływackich „Puchar Solnego Miasta”, które odbyły się w Wieliczce.


110 lecie obchodziły PSS Puławy « Sklepy Gama\n110 lecie obchodziły PSS Puławy\nZ okazji jubileuszu 110 lecia istnienia spółdzielni Społem w Puławach w sierpniu 2017 roku na budynku siedziby została wmurowana tablica pamiątkowa. Natomiast uroczystości i gala odbyły się 5 października w Gościńcu nad Wisłą. Wśród zaproszonych gości byli posłowie na sejm, władze wojewódzkie i miejskie, szefowie miejskich instytucji państwowych. Ponadto świętować ten zaszczytny jubileusz z puławską spółdzielnią przyjechali z całego kraju Prezesi 27 spółdzielni/ spółek Społem, zarząd KZRSS, zarząd PSD i przedstawiciele Eurocashu. Atmosfera uroczystości była doniosła, w trakcie części oficjalnej Wojewoda Lubelski wręczył w imieniu Prezydenta RP odznaczenia państwowe 12 pracownikom Społem w Puławach, zarząd i rada nadzorcza docenili wieloletnią pracę kolejnych 23 pracowników. Spółdzielnia dostała odznaczenie od zarządu woj. lubelskiego – Zasłużony dla woj. lubelskiego. Gospodarzami uroczystości byli Prezes zarządu Tadeusz Dworski i Przewodnicząca Rady nadzorczej Anna Rybicka a w uroczystości uczestniczyli również pracownicy Społem w Puławach. Po części oficjalnej i koncercie Małgorzaty i Waldemara Ziemnickich goście wraz z gospodarzami świętowali i bawili się wiele godzin przy wspaniałej, tanecznej muzyce przygotowanej przez Prezesa Dworskiego, dla którego muzyka jest trzecią miłością po żonie i spółdzielni.


boksy dachowe Northline | opanowany przez linki\nHome » inne » boksy dachowe Northline\non 25 listopada, 2018\nChociaż sezon urlopowy już dawno minął to tak w rzeczy samej każda pora jest idealna na to by zażyć trochę odpoczynku i zrobić sobie parę dni wolnego. Kiedy wyruszamy na wycieczkę z rodziną niekiedy zdarza się, że ciężko jest pomieścić wszystkie rzeczy w bagażniku. W takim wypadku należałoby jest zainwestować w box samochodowy, czyli doczepiany na dachu samochodu dodatkowy bagażnik. Jednakowoż nasuwa się zapytanie, czym należy się kierować przy tego typu zakupie? Jaki kufer samochodowy kupić, by cieszyć się spokojną oraz komfortową jazdą i być przekonanym o bezpieczeństwie własnego bagażu? O tym poniżej.\nAby box samochodowy był udanym zakupem, którego nie będziemy żałować należy wziąć pod uwagę kilka znaczących aspektów z nim związanych.\nSkupiając się na pierwszym punkcie trzeba stwierdzić, że nie każdy bagażnik można zintegrować z każdym typem samochodu w związku z tym w pierwszej kolejności trzeba się dowiedzieć czy te elementy będą ze sobą współbrzmieć. Porządnym rozwiązaniem jest bagażnik uniwersalny. Bezpieczeństwo jest drugim i prawdopodobnie najistotniejszym punktem- box powinien posiadać blokadę przed włamaniem, a w dodatku należałoby jest wiedzieć, co się z nim dzieje w chwili ewentualnej kolizji.\nJeśli chodzi o wagę kufra, przed kupnem warto dowiedzieć się jaki jest optymalny udźwig samochodu. Kolejny aspekt to cena- boxy mają własne udogodnienia za które należy dopłacać. Jeżeli nie zależy nam na tego rodzaju akcesoriach to kupmy taniej, ale postawmy na solidną firmę.\nDekoracje hand made – z jakiej przyczyny warto kupić? Ozdoby hand made przeżywają\nPodobnie, jak szpitale oraz kliniki muszą inwestować pieniądze w należytej jakości sprzęt, też\nWypatrujesz odjazdowego klubu bądź też pubu na krakowskim Kazimierzu? Warto zatem zerknąć do\nKasetka na bilon TG 14BL\naplikacje autyzm Badania kierowców Badania psychotechniczne botoks dobra polska kuchnia w Krakowie gabinet kosmetyczny implnty czy sa drogie jakie implanty wybrać Krakow Restaurant kraków kuchnia polska Kraków kuchnia włoska Kraków marketing w sieci medycyna medycyna estetyczna nowoczesny dom artykuły nowoczesny dom blog nowoczesny dom dzisiaj nowoczesny dom najważniejsze informacje opiekunki Pizza Kraków Pizzeria Kraków Pizzeria w Krakowie pomoc pomoc prawna poznń hotel prawo problemy prawne psycholog kraków Psychotesty rehabilitacja rekalam reklama w internecie rekreacja restauracja restauracja Kraków restauracja przy Rynku w Krakowie restauracja z polską kuchnią w Krakowie sklep online skuteczna reklama szkoła Testy psychologiczne uroda uroda i zdrowie zdrowie\nopanowany przez linki Copyright © 2019.


O obyczajach i słowach ― feminizacja nazw zawodów – Toster Pandory\nHome Publicystyka O obyczajach i słowach ― feminizacja nazw zawodów\nO obyczajach i słowach ― feminizacja nazw zawodów\n4 lipca 2016 6 lipca 2016 Publicystyka\nJęzyk ― ewoluuje, bo podąża za zmianami społecznymi i duchowymi. Język służy do komunikacji i aby mogła być ona jak najbardziej precyzyjna, „umawiamy się” między sobą na określone kody słowne, czyli na nazwy. Nazwy dla języka są tym, czym dla miejsca pracy jest konkretny uniform. I tak jak obyczaje się zmieniają, tak samo zmienia się charakter używanych przez nas strojów, tak samo zmienia się język, a w jego obrębie wiele zwrotów i nazw. Żaden język będący w użyciu nie jest sztywny, zaklęty, nieprzystający ― język podąża za nieustannie płynącą rzeczywistością, abyśmy przy jego pomocy mogli jak najpełniej ją opisywać, wyrażać, odzwierciedlać. I abyśmy mogli tym samym ― dobrze (prawidłowo) rozumieć się wzajemnie.\nJęzykoznawcy często podkreślają spore możliwości słowotwórcze języka polskiego. Nasz język jest bardzo plastyczny i bogaty. Dzięki tej plastyczności obecnie obserwujemy ― coraz bardziej popularną ― feminizację nazw zawodów. Wiele Polek nie chce określać pełnionych przez siebie profesji męsko brzmiącymi nazwami, jak np.: redaktor, psycholog, dramaturg. Zwłaszcza feministki domagają się dodania żeńskich końcówek do wymienionych nazw, zgodnie z pasującym do nich językowym wzorcem ―ka. W ten sposób otrzymujemy słowa: redaktorka, psycholożka, dramaturżka. Według innego wzorca, jak w słowie np. bogini, by poprawnie utworzyć żeńską nazwę zawodu, korzystamy z dodania końcówki ―ini albo ―yni. W ten sposób otrzymujemy słowa: naukowczyni (zamiast męskiego: naukowiec), marszałkini (zamiast męskiego: marszałek). Dla męskich urzędów takich jakich premier i minister proponuje się używanie żeńskich odpowiedników: premiera i ministra. I tu natrafiamy na pierwsze schody. Po pierwsze słowo „premiera” już istnieje i oznacza ono przedstawienie (utwór, występ, np. spektakl w teatrze) ukazywane publiczności po raz pierwszy. Ale przecież w języku polskim istnieją słowa wieloznaczne i nikt nie podnosi larum z tego powodu ― to sensowny, uzasadniony argument. Jednak w zdaniach typu „pani ministra powitała nas serdecznie” natrafiamy na inny kłopot: tak brzmiąca wypowiedź sugeruje, że mamy na myśli kobietę przynależną do mężczyzny będącego ministrem, z uwagi na pokrycie się mianownika żeńskiego słowa „ministra” z dopełniaczem męskiego słowa „minister”.\nKłopotów z tworzeniem żeńskich nazw zawodów w języku polskim jest więcej. Niektórzy uważają, że nazwy typu „profesorka”, „doktorka”, „filozofka” brzmią jak zdrobnienia, co odbiera profesjom tym powagi. Inni ― przeciwnie ― nie dostrzegają niczego niepoważnego w tak brzmiących nazwach i nie znajdują powodu, dla jakiego miałyby one nie zagościć trwale w języku polskim, zarówno tym potocznym, jak i wzorcowym. Opinie są więc zdecydowanie podzielone, i to wśród samych kobiet.\nTe, które deklarują się jako feministki nie widzą innej możliwości, niż wchłonięcie przez język żeńskich nazw zawodów i naturalne, codzienne ich stosowanie. Część kobiet ― odwrotnie: chętnie przedstawia się jako adwokat czy inżynier i zupełnie nie przeszkadza im męskie brzmienie tych nazw. Przecież słowo „człowiek” również brzmi męsko, lecz czy nie wydaje się absurdalne, by mówić o człowieku―kobiecie „człowieka”, a jedynie o człowieku―mężczyźnie „człowiek”? Czy naprawdę istnieje konieczność, by kobiety opisywać wyłącznie odrębnymi (od mężczyzn) słowami? Czy aby nie jest tak, że dawniej wszyscy byliśmy przede wszystkim ludźmi, a dziś jesteśmy przede wszystkim kobietami i mężczyznami? Czy podkreślanie na każdym kroku aspektów płci niezbędnie musi być domeną współczesnych czasów i obyczajowości?…\n„Język polski jest elastyczny i ma duże możliwości słowotwórcze. To jednak nie uprawnia do tego, by kierunek jego rozwoju miał być wyznaczany przez określone cele polityczne czy ideologiczne, takie jak równouprawnienie kobiet. Język ewoluuje sam i nie potrzebuje do wspomagania tego procesu żadnych konkretnych grup społecznych” ― czytam w artykule pt.: Dlaczego nie warto mówić „ministro”? (źródło: www.literufka.wordpress.com). I ja się z tą tezą bardzo zgadzam ― to zresztą mój osobisty podstawowy zarzut w stosunku do środowisk feministycznych, że starają się one nieomal „siłowo” przekonywać wszystkich do swoich subiektywnych punktów widzenia, zupełnie nie dopuszczając do siebie innych, różnych perspektyw i przekonań. Z kolei feministki w odpowiedzi zarzucają mnie, że skoro jestem kobietą, a nie rażą mnie ani nie obrażają męskie nazwy zawodów używane w odniesieniu do kobiet, to przemawiają przeze mnie patriarchalne przekonania, które męski świat wpoił mi na tyle skutecznie, że nie odróżniam ich od własnych. Odpowiem wam zatem, drogie feministki, że mylicie się, bowiem zwykłam trafnie oddzielać to, co moje, kobiece od tego, co cudze, męskie ― zaś zupełnie odrębną kwestią jest, że ani trochę nie odczuwam tej uporczywej czy zagorzałej potrzeby manifestowania swojej kobiecości za pomocą słów, potrzeby ciągłego i nachalnego dowiedzenia w słowach, iż na pewno jestem kobietą. Tak, jestem nią, nie mam co do tego żadnych złudzeń, ale moje stanowisko jest następujące: jestem przede wszystkim człowiekiem (nie: człowieką)! Stąd też uważam, że dużo więcej pożytku społecznego od feminizmu będącego efemerydą ― niesie ze sobą humanizm, i to ten drugi „izm” należałoby współcześnie pielęgnować i powszechnie szczepić jako wartość dla społeczeństwa wyjątkową i budującą.\nCiekawe, że dokładnie te same feministki, które upierają się przy konieczności wprowadzenia do języka żeńskich nazw zawodów, jednocześnie deklarują, że nie dostrzegają żadnych różnic między kobietami a mężczyznami (mowa oczywiście o różnicach w psychice). Twierdzą bowiem, że mężczyźni nie są w niczym od kobiet lepsi, i że na tym świecie nie istnieje „męski sposób myślenia” albo „kobiecy sposób myślenia”. Ciekawe więc, że zawody fizyczne w przewadze uprawiają mężczyźni, a na uczelniach wyższych na kierunkach ścisłych takich jak automatyka i robotyka praktycznie kobiet nie ma. Temu drugiemu przytoczonemu zjawisku wychodzą naprzeciw parytety ― jest to idea zapewniająca kobietom procentowy, gwarantowany udział w obszarach, w których dotychczas prym pod względem liczebności wiedli mężczyźni. Na przykład w Szwecji swego czasu wprowadzono owe parytety na uczelnie wyższe, dzięki czemu na kierunku ścisłym musiało ― zgodnie z zapisem prawnym ― znaleźć się po tyle samo studentów i studentek. Czym sytuacja ta poskutkowała w praktyce? Tym, że uczelnia musiała odrzucić np. 30 procent aplikacji studentów, aby zachować nową proporcję, czyli 50 % studiujących mężczyzn i 50 % studiujących kobiet, podczas gdy przed wprowadzeniem parytetów proporcja na danym kierunku prezentowała się tak: 80 % studiujących mężczyzn i 20 % studiujących kobiet. W efekcie należało obniżyć poziom egzaminów wstępnych oraz poziom nauczania, aby umożliwić wejście na uczelnię i pomyślne studiowanie odpowiedniej (większej) liczbie kobiet, które faktycznie osiągały na egzaminach niższe noty od tych mężczyzn, którzy w imię parytetów zostali przez uczelnię odrzuceni. W krańcowym rezultacie Szwecja podjęła heroiczną próbę odżegnania się od feminizmu, zauważając dosadnie, że poziom uczelni wyższych od chwili wprowadzenia parytetów poszybował… w dół. Oczywiście odtrąbienie feminizmu w kraju takim jak Szwecja w praktyce jest morderczo trudne z uwagi na ekspansywną poprawność polityczną, która stanowi temat na osobny artykuł. Wracając do owych parytetów na przykładzie Szwecji ― czego ja próbuję dowieść tym przykładem; czy chcę ośmieszyć kobiety i powiedzieć, że są głupsze od mężczyzn?! Odpowiedź brzmi: nie, wręcz przeciwnie! Nie chcę ośmieszyć kobiet, ponieważ nie uważam nas, kobiet, za głupsze od mężczyzn ― natomiast jestem zdania, że kobiety myślą inaczej od mężczyzn (a mężczyźni myślą inaczej od kobiet) oraz że obie płcie wykazują własne, osobnicze predyspozycje intelektualne i zdolności. Drogie feministki, czy wy wiecie, kto napisał kod naprowadzający dla programu Apollo 11? Tak, dla tego legendarnego programu, dzięki któremu ludzkość po raz pierwszy wylądowała na Księżycu. Otóż ten kod stworzyła kobieta nazwiskiem Margaret Heafield Hamilton. Właśnie tej pani zawdzięczamy wręcz ukucie terminu naukowego, jakim jest „inżynieria oprogramowania” (szczegółowy artykuł o przełomowych dokonaniach Hamilton pisałam osobiście ― ja, jako kobieta dumna z możliwości intelektualnych kobiet; artykuł ten znajdziecie tutaj), nie mówiąc o tym, że bez niej ― bez jej mózgu, bez jej wiedzy matematycznej i informatycznej, bez jej nadzoru nad własnoręcznie opracowanym kodem naprowadzającym ― lądowanie na Księżycu w 1969 roku nie byłoby realne. Wkład tej pani w astronautykę jest wprost nieopisany; pani ma na koncie imponującą bibliografię, olbrzymią ilość opracowań naukowych i oczywiście stosowne, zgodne z ustawą kosmiczną NASA, wyróżnienie za wyjątkowe zasługi naukowe i techniczne. Pani ta nie potrzebowała dla swoich dokonań żadnych ustępstw, ulg od świata ― takich jak nieszczęsne parytety! To wymysł taki jak parytety ośmiesza nas, kobiety!\nFakty są stanowczo inne, niż twierdzą dzisiejsze feministki ― otóż rzetelne opracowania historyczne wskazują wyraźnie, że już w średniowieczu kobiety sprawnie zarządzały majątkiem, były przedsiębiorcami, a także naukowcami. „Zachowały się do dzisiejszych czasów umowy handlowe ― zapisy kupna i sprzedaży, testamenty, weksle i wiele innych form rejestracji transakcji gospodarczych, które przeprowadzane były wyłącznie przez kobiety, z prawami dyspozycji bez względu na urodzenie. Można więc z pewnością powiedzieć, że w średniowieczu preferowano, jak w żadnej innej epoce historycznej, kobiety w rodzaju bizneswoman. Kobiety średniowiecza trudniły się na przykład zawodem lekarza. Tylko wtedy zdarzały się nawet przypadki kobiet płatnerzy czy kowali, nie wspominając już o ginących na średniowiecznych polach chwały ― kobietach wojowniczkach. Średniowiecze wypełnione było tysiącami poetek, tłumaczek, kopistek, pisarek, a więc kobiet nauki i wysokiej sztuki. Kobiety sponsorowały także rozwój nauk średniowiecza, będąc mecenasami wielu artystów i naukowców. Wybitną twórczynią tamtych czasów była na przykład Hildegarda, ksieni klasztoru Bingen (1098 ― 1179), twórczyni encyklopedii medycznej o nazwie Scivias, czyli Znaj drogi Pana. Można z niej było wyczytać wczesny opis ludzkiego systemu krążenia krwi. Dokonała ona także reformy alfabetu niemieckiego, pisała hymny i symfonie, opublikowała też wiele opracowań, tworzących zręby współczesnej astronomii i fizyki” (źródło: Średniowieczna emancypacja). Osobną sprawą jest, że ― istotnie ― w następujących po średniowieczu epokach pozycja społeczna i zawodowa kobiet podupadła, właśnie dlatego ― istotnie ― my, współczesne kobiety w Polsce, Europie i Ameryce, niezależnie od tego, czy uznajemy się za feministki, czy też nie, wiele zawdzięczamy pierwszej fali: najpierw tzw. sufrażystek (działających w wieku XVIII), następnie feministek. To one wywalczyły dla nas prawa do kształcenia się, zdobywania wiedzy na równi z mężczyznami, do głosowania i brania udziału w wyborach. W tym miejscu dodajmy, że Polska była jednym z pierwszych krajów na świecie, w którym kobiety uzyskały należne im prawa wyborcze na równi z mężczyznami, miało to miejsce w 1918 roku; w Arabii Saudyjskiej nastąpiło to dopiero w roku 2015. O co więc walczą dzisiejsze feministki w Polsce? O żeńskie nazwy zawodów. Walczą o żeńskie nazwy zawodów, choć zarazem postulują uparcie, że de facto nie dostrzegają żadnych różnic w sposobach myślenia kobiet a mężczyzn. Jeżeli nie dostrzegają tych różnic, to po co im ― własne nazwy? Czy kobieta―pilot jest inna od mężczyzny―pilota? Nie sądzę. Właśnie dlatego nie uważam, że kobiety wykonujące zawód pilota nieuchronnie winny się nazywać pilotkami. Myślę, że słowo „pilotka” opisuje jednak czapkę pilota albo kurtkę pilota (tak jak „reporterka” opisuje torbę należącą do reportera, a „reżyserka” opisuje pomieszczenie, w którym przebywa reżyser), a nie kobietę.\nDobrze ― powiecie teraz ― ale przecież słowo „pilot” to także przedmiot (służący do zmieniania kanałów telewizyjnych), a mężczyznom wykonującym zawód pilota to uprzedmiotowienie nie przeszkadza. To prawda, „pilot” to też przedmiot, jednak nazwa tego przedmiotu wzięła się z nazwy określającej zawód człowieka (tą samą drogą powstały nazwy czapki i kurtki pilota ― od człowieka). Jeśli kobietę pilota zechcemy określać pilotką, nazwa ta weźmie się jednak od czapki już, czy kurtki, nie od człowieka… taką widzę osobiście kolejność tych potencjalnych językowych zdarzeń, bowiem słowo „pilotka” oznaczające przedmioty właśnie ― już istnieje, i z tym faktem nikt niczego nowego nie wskóra.\nMam to szczęście, że osobiście znam dwoje pilotów ― mężczyzna pilot i kobieta pilot będący moimi znajomymi, są małżeństwem. Dodam gwoli ścisłości, że obecnie są na emeryturze, ale oboje mają za sobą znakomite kariery. Specjalnie na potrzeby tego artykułu zatelefonowałam do tejże kobiety wykonującej wcześniej zawód pilota, aby zapytać ją, czy kiedykolwiek w swej karierze chciała nazywać się pilotką, czy być może inni (w swoim środowisku zawodowym znała samych mężczyzn, nie było w tym środowisku innych kobiet pilotów), a więc mężczyźni, próbowali ― dla odróżnienia ― określać ją inaczej niż siebie, a więc być może zwracali się do niej „pilotko”, a nie „pilocie”? Oto, co odpowiedziała: ― Miałam pasję do oblatywania, to była moja miłość, byłam w tym wyjątkowo dobra, nawet bardziej od mojego męża. Mój mąż czy inni męscy piloci byli bardziej zachowawczy, a ja latałam naprawdę, byłam wyjątkowo sprawna techniczne, oczywiście odpowiedzialna, ale też bardzo wolna w tym, co robię, taka nawet afektywna. Po prostu kochałam to, co robię, to było moje życie. Pewnie dlatego zostałam żoną mojego męża ― rozumieliśmy się bez słów. Ale on też zawsze mnie podziwiał, mimo że nie mam mu nic do zarzucenia, bo był świetny, ale on też tak uważał: ja byłam o wiele lepsza. Nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby powiedzieć o sobie pilotka. Pilotka, to była czapka, potem kurtka, ale nigdy człowiek. Nie, to nie tak, że jak by nie było nazwy „pilotka” na przykład jako czapki, to ja jako człowiek bym chciała być pilotką. Ja brałam tę pracę na równi z mężczyznami, w niczym im nie ustępowałam, a nawet byłam pod pewnymi względami bardziej utalentowana ― dlaczego miałabym chcieć nazywać się inaczej od nich? I ja, i mąż, oboje byliśmy po prostu pilotami. Tak samo ważni, tak samo pracowaliśmy. Miałam wielu kolegów i nikt nigdy mnie nie traktował jakoś inaczej, to znaczy ulgowo albo z góry. Prawdę mówiąc, gdyby nie wypadek mojego męża (jego samolot się rozbił, mężczyzna szczęśliwie przeżył, choć amputowano mu stopę ― przyp.: J.K.), ja sama latałabym jeszcze dużo dłużej i zrobiłabym jeszcze lepszą karierę. Odkąd on nie mógł już latać, a też kochał, zdecydowałam się, że też więcej nie polecę, chociaż byłam zdrowa i mogłam jeszcze dużo zwojować. I też nikt mi nie kazał i nie było żadnej presji. Ja sama zdecydowałam, że już nie polecę, że moja kariera się skończyła. I wcale się nie poświęciłam ani nie miałam i nie mam do nikogo żalu. Całe życie robiłam, co chciałam, co sama wybrałam, mimo że za mojej młodości nie było prawie wcale kobiet pilotów, ale wtedy nikt nie miał z tym problemu. Po wypadku męża zajęliśmy się razem inną pracą, otworzyliśmy sklepy, i już spędzaliśmy życie na ziemi. I na ziemi też było nam dobrze. I jest. Nie wiem, dlaczego ja miałabym sama siebie nazywać inaczej niż chłopców, którzy oblatywali. Byłam wyrobionym pilotem tak samo jak oni, do czarta… po prostu pilotem.\nJa też nie wiem, dlaczego koniecznie miałabym się określać pisarką albo literatką (szklanką)… reporterką (torbą), reżyserką (pokojem)… Moja literatura nie staje się inna, ani lepsza, ani gorsza, zależnie od nazwy, jaką określę wykonywany przez siebie zawód. Pozostaję Justyną Karolak, nikim więcej, ale i nikim mniej. Na pewno jestem kobietą, ale tworzę literaturę piękną ― dla ludzi; nie pisuję tzw. literatury kobiecej. I uważam, że jak najbardziej są dziedziny, w których mężczyźni są od nas, kobiet, lepsi ― jak i są dziedziny, w jakich to kobiety nie mają sobie równych. Nie ma na świecie wielu naukowców ― kobiet takich jak ww. Hamilton, czy Temple Grandin. Statystycznie ― więcej kobiet na uczelniach wyższych studiuje kierunki humanistyczne i artystyczne, a nie ścisłe, i te statystyki nie wynikają znikąd. Co oczywiście ani trochę nie znaczy, że kobiety nie mogą być wybitnymi fizykami na przykład, albo że mężczyźni nie mogą być poetami czy nauczycielami języka polskiego! Jasne, że pewne nasze ― żeńskie i męskie ― zakresy bez problemu się pokrywają i każde z nas może potencjalnie osiągać w nich wyżyny, za to inne zakresy kobiet i mężczyzn pozostają wspaniale odrębne, i to w tych odrębnych zakresach najczęściej płcie się kształcą i specjalizują, zachwycając świat swoją różnorodnością, a nie jednośladowością!\nCiekawe, że „zanik przyrostków typu ―ka, ―owa, ―ina można wiązać ze zjawiskiem emancypacji. Przez całe lata awans społeczny kojarzył się ludziom w Polsce z przejściem ze wsi do miasta, a ponieważ znakiem gwar jest rozbudowane słowotwórstwo żeńskie, potwierdzeniem emancypacji stało się pozbycie owych ‘obciążających’ przyrostków”, powiedział profesor Jan Miodek (źródło: www.naszswiat.net). To też ciekawy motyw do rozważenia, bowiem jeśli prof. Miodek się nie myli, dawniej kobiety z powodu swej emancypacji same wyzbyły się owych żeńskich końcówek w nazwach zawodów, a dziś kobiety ― także z powodu swej emancypacji ― owe żeńskie końcówki usiłują przywrócić! Zwrócono mi uwagę, że obcokrajowcy uczący się języka polskiego dziwią się, że w naszym języku istnieje pewna asymetria polegająca na tym, że żeńskie nazwy zawodów zachowały się dla kobiet ― wykonawczyń, np.: kelnerka, pielęgniarka, fryzjerka, natomiast kobiety na wysokich stanowiskach czy pełniące ważne funkcje społeczne ― już tych żeńskich nazw nie stosują. Feministki korzystają z tego argumentu jako z postulatu, iż właśnie dlatego koniecznie należy żeńskie nazwy zawodów ― wszystkich ― usilnie do powszechnego użytku wprowadzać, abyśmy choćby podświadomie nie kojarzyli kobiet z, powiedzmy, mniej istotnymi społecznie rolami. Ja myślę przeciwnie ― bliższa jest mi teza prof. Miodka; sądzę, że właśnie dawna emancypacja kobiet sprawiła, iż same kobiety zajmujące wysokie stanowiska pozbyły się żeńskich końcówek językowych, aby podkreślić, że pełnią społeczne role na równi z mężczyznami, a nie ― inaczej, a nie ― „po kobiecemu”.\nObawiam się, że nigdy nie zrozumiem, dlaczego niektóre kobiety (współczesne feministki) nie czują się obrażone przez parytety, które de facto oparte są na mechanizmie deprecjonującym płeć żeńską. Ja wolałabym dostać się na wybrane studia dzięki zdobytym punktom, dzięki świetnie zdanym przez siebie egzaminom, a nie dzięki kuchennym drzwiom, które otworzono by specjalnie dla mojej płci. Płeć żeńską w kontekście parytetów uznać należałoby właśnie za gorszą: mniej władną, mniej sprawczą, co z gruntu uznaję za obraźliwe. Nie uważam, że kobiety są lepsze, nie uważam, że lepsi są mężczyźni ― mnie interesuje treść pełnionych przez nas ról, nasza praca, nasze dokonania, zadania, jakich się podejmujemy, i w kontekście tych zadań zupełnie nie obchodzi mnie, czy nazwę siebie samą pisarką, czy jednak pisarzem.\nJeśli formy takie jak „dramaturżka” pewnego dnia na stałe zagoszczą w języku polskim, jeśli stanie się to rytmem naturalnym ― bez iście politycznego wiedzenia słów na barykady, jak gdyby chodziło o kwestie życia i śmierci ― ja za tą naturalną ewolucją językową podążę. Ale nie chcę, by za pośrednictwem zimnego narzutu z zewnątrz, ideowego, celowego, intencjonalnego narzutu, wymuszano na mnie stosowanie tych form natychmiast, ponieważ „wypada” i „trzeba”. Na razie Rada Języka Polskiego w dniu 19 marca 2012 roku na posiedzeniu plenarnym w sprawie żeńskich form nazw zawodów i tytułów podała następujący wniosek: „Językowi nie da się jednak niczego narzucić, przyjęcie żadnej regulacji prawnej w tym zakresie nie spowoduje, że Polki i Polacy zaczną masowo używać form inżyniera bądź inżynierka, docentka bądź docenta, ministra bądź ministerka, maszynistka pociągu, sekretarza stanu czy jakichkolwiek innych tego rodzaju” (źródło: www.rjp.pan.pl). I ja osobiście pozostaję z tego stanowiska Rady Języka Polskiego bardzo zadowolona, nie chciałabym bowiem, aby naszym życiem ― życiem ludzi, po prostu ― sterowały wyłącznie regulacje prawne stanowczo za ciasne na to, by objąć sobą wszystkie odcienie rzeczywistości.\nw porządku-niezła grzanka (10)\npotrzebny-smaczny tost (10)\n5 października 2017 o 09:21\nA mnie bardziej irytuje wszechobecny seksizm językowy polegający na tym, że wszelkie treści skierowane do kogoś są w rodzaju męskim. Czego się nie przeczyta, nie usłyszy, wszędzie rodzaj męski np. ,,wygrałeś” , ,,zostałeś wyróżniony” itp jakby na świecie istnieli sami faceci albo kobiety były niepiśmienne. Rodzaj męski ma się świetnie również w tematyce zdawałoby się typowo kobiecej jak np. gotowanie. Ludzie, żyjemy w XXI wieku, takie problematyczne jest napisać np. wygrałeś/wygrałaś ewentualnie wygrałeś/aś czy wygrałaś/eś? Jasne, wiem że język polski był układany przez mężczyzn, którzy rzecz jasna dopasowywali go wg swojego męskiego widzimisię, ale nie żyjemy w średniowieczu, kobiety już nie siedzą wyłącznie w domu, ale i czytają, słuchają audycji itp. Może starszym kobietom wychowanym w duchu patriarchalnym to nie przeszkadza, ale młodym, jak ja, już tak!\n5 października 2017 o 14:37\nno a te nazwy w nauce jakby tworzyły ją same kobiety – filozofia, fizyka, matematyka, historia to jest wyraźny seksizm i trzeba rozróżnić je kurde jakoś żeby połowa chociaż była w męskiej odmianie np psychol od psychologia albo fizol od fizyka, pozdrawiam serdecznie autorkę komentarza za suplement komentarza\n8 października 2017 o 16:10\nA ty co, śledzisz mnie, że odpisujesz mi na każdy komentarz? Zajmij się kimś innym, nie potrzebuję twoich odpowiedzi do szczęścia\nCytat z artykułu: “Przez całe lata awans społeczny kojarzył się ludziom w Polsce z przejściem ze wsi do miasta, a ponieważ znakiem gwar jest rozbudowane słowotwórstwo żeńskie, potwierdzeniem emancypacji stało się pozbycie owych ‘obciążających’ przyrostków”, powiedział profesor Jan Miodek (źródło: http://www.naszswiat.net). To też ciekawy motyw do rozważenia, bowiem jeśli prof. Miodek się nie myli, dawniej kobiety z powodu swej emancypacji same wyzbyły się owych żeńskich końcówek w nazwach zawodów, a dziś kobiety ― także z powodu swej emancypacji ― owe żeńskie końcówki usiłują przywrócić”. Zatem widzi Pani, że to, co komu się podoba, a co przeszkadza, nie jest kwestią tego, ile lat ma dana kobieta, tylko tego, jakie ma przekonania. Nie jestem “starszą kobietą” i zupełnie nie przeszkadzają mi formy męskie w języku – to, czy nazwę się pisarką, czy pisarzem, w żaden sposób nie wpłynie ani na moje poczucie kobiecości, ani człowieczeństwa, ani też na jakość literacką 🙂 . Nie słyszałam też o żadnym mężczyźnie, który jest sędzią, a który narzekałby na żeńsko brzmiącą nazwę jego zawodu 🙂 . I co więcej, językowcy stawiają dziś na swoistą dowolność – nikt nie broni Pani używać form żeńskich 🙂 .\nCo zaś się tyczy średniowiecza, już w tej epoce istniały kobiety sztuki, kobiety naukowcy etc. Silna, myśląca, ambitna, utalentowana kobieta nie jest wynalazkiem “nowych czasów” 🙂 – tu artykuł na ten temat: http://tosterpandory.pl/sredniowieczna-emancypacja/\n8 października 2017 o 16:18\nChyba się nie zrozumiałyśmy. Wyraźnie napisałam, że nie chodzi mi o męskie brzmienie zawodów (to mi nie przeszkadza), ale o tym, że wszelkie treści skierowane zarówno do kobiet jak i mężczyzn są skonstruowane tak, jak gdyby były kierowane tylko do mężczyzn np. ,,zostałeś wyróżniony”, ,,dokonałeś dobrego wyboru” itp.\n8 października 2017 o 17:43\nMa Pani rację – źle Panią zrozumiałam, dziękuję za rozwinięcie 🙂 . Cóż, mnie osobiście nie przeszkadzają formy takie jak np. “zostałeś wyróżniony” etc. Myślę, że dzięki takim jednostronnie brzmiącym formom przekaz jest łatwiejszy, przyjemniejszy i w skonstruowaniu, i w odbiorze – inaczej trzeba by za każdym razem pisać np. “zostałeś/zostałaś wyróżniony/wyróżniona” albo “zostałaś/eś wyróżniona/y” – zdania byłyby nadmiernie rozbudowane i ich melodia byłaby wówczas złamana, karkołomna. Jeśli czytam w tekstach zwroty typu “zostałeś wyróżniony”, interpretuję je jako: zostałeś wyróżniony, człowieku. Słowo “człowiek” jest rodzaju męskiego, ale jego znaczenie obejmuje obie płcie – i kobiety, i mężczyzn 🙂 . To, że rodzaj jest męski, nie jest tożsame z tym, że sens słowa odnosi się wyłącznie do mężczyzn. Ale ma Pani rację, to znaczy – rożnie można podchodzić do tego problemu językowego. Zapraszam Panią do przeczytania kontrargumentu w tej dyskusji, czyli do świetnego artykułu pióra Iwony Łabudy-Bobowskiej; myślę, że stanowisko tej autorki będzie Pani bliższe od mojego, zapraszam serdecznie: http://tosterpandory.pl/kobieta-tez-czlowiek-o-feminizacji-nazw-zawodow/\nNiedoszły Śmietanek Intelektualny\n23 sierpnia 2016 o 22:00\nUrocze szermierki słowne,\nco w takim razie, nomen omen, począć, kiedy w dobie postępującej koedukacji w wojsku padnie komenda “Bierz saperkę!” ?\nWg mnie “pani sekretarz” brzmi jednak bardziej dystyngowanie niż “sekretarka”, która jednakowoż brzmi deprecjonująco nie ze względu na formę żeńską, a ze względu na sugerowane zdrobnienie, co zauważyła już w głównym tekście Pani Justyna. Tak samo brzmiałby “sekretarzyk” pomimo swej męskiej formy, gdyby miał nazywać zawód, nie mebel. Osobiście wolałbym już końcówki “-ina/-yna”, jeśli już tak “nakoniecznie”.\nIdąc tym tropem, tytułowanie się na siłę z użyciem końcówek “-ka”, wygląda mi raczej na strzał w stopę, ale przede wszystkim jest dla mnie w wielu przypadkach tak sztuczne, że np. “dramaturżka” wręcz boli w uszy.\nPanie Śmietanku Intelektualny,\njako autor 🙂 tego artykułu z entuzjazmem się z Panem zgadzam. Cóż jednak począć? Język się zmienia w wielu obszarach, dlatego, jak zakładam, również w tej kategorii feminizacji nazw zawodów i funkcji pewne pomysły do języka się wchłoną, choć inne zostaną odrzucone/zapomniane (mam nadzieję, że do tej drugiej grupy zaliczą się twory takie jak „dramaturżka” i „saperka” jako kobieta 🙂 ).\nMój głos w tej sprawie jest jednak tylko jednym z głosów – wkrótce na naszych łamach ukaże się artykuł, dyskutującej tu, pani Iwony, i będzie on kontrpropozycją wobec tego artykułu, ujmującą zjawisko z zupełnie innej strony.\n12 lipca 2016 o 11:38\ndziękuję, że odniosła się Pani do mojej opinii. Nie pozostaje mi nic innego, jak kontynuować zaczęty wątek, choć nie sposób wyczerpać w naszej dyskusji tak niełatwy i kontrowersyjny temat.\nRozumiem, że Pani sprzeciw budzi nie tyle samo zjawisko, jakim jest pojawianie się w języku polskim żeńskich form – dotąd nieobecnych lub występujących sporadycznie – nazw zawodów, stanowisk, tytułów itp., ile dostrzegane przez Panią dążenie niektórych środowisk do jego upowszechniania i zalegalizowania na siłę, wbrew woli i przekonaniom pozostałych użytkowników języka. Kto jednak, jeśli nie same kobiety, powinien zadbać o ich interesy? A czy takowym nie jest właśnie owo dostosowanie słownictwa – bądź co bądź żywego tworu, a nie nienaruszalnej struktury – do współcześnie pełnionych przez kobiety ról i posiadanych przez nie pozycji społecznych?\nZwraca Pani uwagę na fakt, że w minionym wieku Polki na własne życzenie zrezygnowały z żeńskiego wyróżnika gramatycznego, by posługiwać się ujednoliconą formą męskoosobową. Owszem, ale trzeba pamiętać o odmiennym kontekście społecznym, o innych realiach, w których miało to miejsce. Nie wiem, czy istnieją jakieś opracowania naukowe dotyczące owych tendencji, ale gdyby samemu pokusić się o ich analizę, można by złożyć je na karb ówczesnej hermetyczności, elitarności pewnych środowisk zawodowych (i nie tylko), w których kobiety były niemile widziane, nieakceptowane, niedoceniane i traktowane niepoważnie. Stanowiły też w nich zdecydowaną mniejszość i jako taka musiały wpasować się w męskie ramy, udowadniać na każdym kroku, że potrafią pełnić swe role „na równi z mężczyznami […], nie «po kobiecemu»”. Dzisiaj czasy się zmieniły. Kobiety znają swoją wartość, śmielej sięgają po swoje, wchodzą w nowe role, osiągają wyższe pozycje. Awans społeczny utwierdza je w przekonaniu o posiadaniu tych samych praw co mężczyźni, a język jest tylko tego ukoronowaniem.\nZ Pani wywodu wynika, że różnicowanie nazewnictwa ze względu na płeć jest pewną formą manifestacji kobiet i jako takie jest zbędne i bezzasadne, bo nie końcówka, żeńska czy męska, przesądza o wartości czyichś dokonań. Owszem, trudno podważyć ten przewrotny argument, ale trzymając się go uparcie, można dojść do absurdalnego wniosku, że najlepiej w ogóle wyrugować z naszego języka formy żeńską i nijaką, ujednolicić i zmaskulinizować słownictwo, żeby go niepotrzebnie nie komplikować.\nEmancypacja kobiet od lat przejawia się w różnych sferach życia, ale jej motorem niezmiennie pozostają feministki, którym – jakkolwiek by patrzeć i niezależnie od osobistych sympatii – sporo zawdzięczamy. Jak wspomniałam w swoim pierwszym komentarzu do Pani artykułu, mimo że nie jestem związana z ich ruchem, to zgadzam się z nimi w wielu kwestiach. Cieszy mnie podjęta przez nie inicjatywa wprowadzenia zwyczaju używania adekwatnego dla kobiet nazewnictwa. (Jego brak i wrzucanie nas do jednego wora uszytego dla wygody i na miarę potrzeb mężczyzn zawsze, jeszcze zanim w ogóle usłyszałam o feminizmie, mnie raziły i budziły mój sprzeciw.) To, czy zagości ono na stałe w języku polskim, zależy jednak od jego asymilacji, powszechnej akceptacji społecznej, a nie od widzimisię bądź nacisku poszczególnych grup. Póki nie stanie się ono uzusem językowym i nie uzyska odpowiedniego statusu, jego używanie nie będzie obligatoryjne. Tym bardziej że – jak sama Pani zauważyła – wśród językoznawców póki co nie ma zgodności w kwestii odpowiednich regulacji gramatycznych.\nZ rewolucjami, przemianami, postępem itd. zwykle tak bywa, że na początku napotykają na opór, budzą mieszane uczucia i wywołują różnorakie reakcje. Tak samo jest w przypadku nazewnictwa, którego żeńskie formy, pojawiające się coraz częściej w mowie i piśmiennictwie, jednych bulwersują, innych śmieszą. Dziwi mnie jednak, że wśród sceptyków i oponentów jest tak dużo kobiet. Wiele z nich nie jest przekonanych do owych innowacji językowych, upatrując w nich zbędnych dziwolągów słownych umniejszających powagę i rangę zajmowanych przez nie stanowisk, pełnionych funkcji. Przyzwyczajone do tradycji językowych faworyzujących i uwzględniających jedynie płeć męską, nie tylko nie widzą nic złego w ich kontynuowaniu, ale też deprecjonują proponowane zgodnie z polskimi normami gramatycznymi odpowiedniki żeńskie. (Z pewnością postawa ta ma niejedno podłoże, ale to już temat na obszerne badania socjologiczne i psychologiczne.) Z kolei jednym z argumentów chętnie przywoływanych przez obrońców dotychczasowych zwyczajów językowych jest wieloznaczność niektórych proponowanych nazw żeńskich (np. pilotka czy literatka). Taka sytuacja nie jest jednak w polszczyźnie niczym nowym i jakoś sobie z nią wszyscy radzimy.\nCzas zatem pokaże, czy większość z nas przekona się do proponowanych korekt słownictwa, czy zechce pozostać przy dotychczasowych zwyczajach. Mnie osobiście wydaje się jednak podążanie w kierunku owych modyfikacji czymś bardziej pożytecznym niż, dajmy na to, ochocze przyswajanie przez tak zwany ogół anglicyzmów, pleniących się i zadomawiających bezkrytycznie, bez większych sprzeciwów w naszym rodzimym języku. I właśnie w tym sensie poszerzenie nazewnictwa o żeńskie odpowiedniki uważam za naturalną kolej rzeczy, za szansę na przywrócenie równowagi znaczeniowej i na wyrównanie proporcji, na uzupełnienie i uporządkowanie pewnych obszarów języka. Taki kierunek wydaje mi się zdrowszy i bardziej logiczny niż tkwienie w uproszczonych i przestarzałych schematach czy brnięcie w zapożyczenia. Jeśli zaś ów nowy porządek przyjmie się jako przydatny i wygodny, nie będzie miało znaczenia, kto przyłożył do niego rękę i z jakich pobudek.\n13 lipca 2016 o 17:54\nDziękuję za nowy głos w naszej dyskusji – ponownie: bardzo mi miło 🙂 .\nPodoba mi się, że pomimo niezgodności wobec kilku kwestii językowych oraz społecznych – nasza dyskusja opiera się na wzajemnym słyszeniu i na merytorycznych argumentach. Pozwalam sobie wspomnieć o tym marginalnie, acz jednak świadomie, celowo, aby podkreślić, że zrównoważony dialog z interlokutorem (albo: interlokutorką 🙂 ) prowadzony w sieci, to jednak swego rodzaju perła połowiona w wodach dzisiejszych “internetów”, i dlatego perła ta, w mojej opinii, warta jest podziękowania.\nPani argumenty odnośnie do feminizacji nazw zawodów, ale także odnośnie do ról społecznych kobiet etc. – są bardzo atrakcyjne, to znaczy: na tyle precyzyjne, świadome, przemyślane itd., iż spokojnie pozwoliłyby się ubrać w odrębny artykuł, który byłby pięknym kontrargumentem, a w istocie – kompletnym kontr-publicystycznym materiałem, jaki wspaniale zrównoważyłby moje stanowisko w tej materii. Innymi słowy – jeśli zechciałaby Pani napisać (w oparciu o swoje komentarze) własny artykułu na temat feminizacji nazw zawodów (ról społecznych pełnionych przez współczesne kobiety w Polsce, etc.) – nie tylko mnie osobiście, ale redakcji Tostera Pandory byłoby niezwykle miło z tego tytułu. Gdyby zechciała Pani rozważyć tę propozycję – pozostajemy otwarci i serdecznie zapraszamy Panią do współpracy 🙂 .\n6 lipca 2016 o 12:54\nz zainteresowaniem przeczytałam Pani artykuł. Nie jestem zdeklarowaną feministką, jednak nie widzę nic złego w nadawaniu żeńskich form zawodom, stanowiskom, tytułom. Nie uważam, aby dążenie to było podszyte potrzebą podkreślania wyższości jednych nad drugimi czy manifestowania jakichś postaw, ideologii itp. Nie upatrywałabym też w nim “celów politycznych czy ideologicznych” określonych środowisk (m.in. feministek) ani prób narzucenia wymyślonych i preferowanych tylko przez nie norm. Tak jak Pani wspomniała na wstępie, język ewoluuje wraz z zachodzącymi zmianami społecznymi. Jest więc naturalną koleją rzeczy, że przeobrażenia obyczajów, mentalności wyzwalają nowe potrzeby, a te znajdują swe odzwierciedlenie również w języku. Poszerzenie nazewnictwa o żeńskie formy uważam nie za przejaw kobiecych animozji czy za pewien rodzaj manifestacji, lecz za słuszne i naturalne dopełnienie i uporządkowanie słownictwa. To, że następuje ono właśnie (dopiero!) teraz, zbiega się oczywiście z tym, że kobiety głośniej i odważniej zabiegają o należne im miejsce w świecie, w społeczeństwie. Nie chcąc wchodzić w głębszą polemikę, proponuję – zamiast dowodzić, że kobiety nie gorsze, też swój rozum i miejsce w świecie mają – przyjrzeć się drugiej stronie medalu, czyli nazewnictwu zarezerwowanemu dla mężczyzn, dla wykonywanych przez nich zawodów, pełnionych funkcji, posiadanych tytułów. Nie znajdziemy w nim ani jednego przykładu mającego formę żeńską. Czyżby dostosowanie do współczesnych realiów końcówek określających zawody niegdyś wykonywane wyłącznie przez kobiety, a dzisiaj również przez panów, było czymś naturalniejszym niż transformacja nazewnictwa odnoszącego się do kobiet? Po co “sprzątacz”, skoro przyzwyczailiśmy się do określenia “sprzątaczka”, “pielęgniarz” zamiast “pielęgniarka”, czy “wychowawca przedszkola/nauczyciel przedszkolny” zamiast “przedszkolanka”? Chyba jednak coś jest na rzeczy…\n9 lipca 2016 o 14:25\nDziękuję za interesujący i również obszerny komentarz – bardzo mi miło 🙂 .\nParafrazując Pani krańcową wypowiedź: niewątpliwie coś jest na rzeczy; zgadzam się! 🙂\nNie będę w tym komentarzu broniła moich tez i stanowisk – cały bowiem artykuł jest wyrazem tego, co w materii feminizacji nazw zawodów sądzę ja osobiście. Natomiast pragnę dodać, że jak najbardziej – i ja nie widzę przeszkód wobec tego, by kobiety nazywały siebie (wykonywane przez siebie profesje i pełnione tytuły) tak jak sobie życzą, jak uznają za stosowne (np. doktorka, profesorka czy profesora etc.). Jedynie ze swej strony – tu w komentarzach, w naszym dialogu – chcę podkreślić, że dostrzegam jednak motor ideologiczny czy wręcz polityczny w usilnym rozpowszechnianiu tego rodzaju nazw i uważam, że obecnie obserwowany wykwit żeńskich nazw zawodów nie jest podyktowany torem naturalnym (czyli naturalną ewolucją języka). Moim zdaniem jest podyktowany właśnie ideowością środowisk feministycznych, a więc owa feminizacja nazw zawodów – obecnie, dzisiaj – zachodzi w języku polskim właśnie z przyczyn ideowych, zaś nie: naturalnych, językowych i ogólnie: społecznych. Na portalach feministycznych nie spotkałam zresztą zrównoważonych artykułów na ten temat – spotkałam artykuły “grzmiące”, “nawołujące kobiety do przebudzenia” i narzucające “jedyną słuszną drogę”.\nJak wspomniałam w artykule – niektórzy językoznawcy są zwolennikami tej właśnie tezy – wyzbycie się z języka żeńskich nazw zawodów (żeńskich końcówek językowych) odbyło się z wyboru samych kobiet, Polek, w obliczu ich emancypacji. Pewne dzisiaj kwitnące nazwy żeńskie zawodów nie są więc w naszym języku czymś wyłącznie nowym – są, jak w odwróconym zwierciadle, powrotem dzisiejszych feministek do tego, co ongiś feministki dobrowolnie porzuciły, a nie są – przecieraniem nowych szlaków (dla kobiet).\nJuż powstał – pierwszy polski słownik żeńskich nazw zawodów; został wydany. Uważam, że jest na to za wcześnie: język sam zweryfikuje, co zostanie do niego wchłonięte, a co nie; jeszcze nie pora, by “odgórnie” na ten temat wyrokować – a wydanie tego słownika jest jednak próbą poczynienia pewnego wyroku. Zważywszy, że językoznawcy deklarują mnóstwo kwestii spornych na tym polu: dotychczas nie wyłoniły się jednoznaczne zdania poważnych językowców, czy np. “premiera”, czy jednak “premierka”, czy może “premierini”.\nZ pozdrowieniem 🙂\nDialogi Pandory – w sprawie aborcji\nŚwięty Walenty – kim był patron zakochanych


Choinka - piękna nieidealnie – Bogucin\nChoinka – piękna nieidealnie\nCzym jest choinka? Dekoracją? Tradycją? Każdy inaczej odpowie na to pytanie, tak jak każdy inaczej przeżywa święta. Każdy ma swoje zdanie, swoje poglądy, wierzenia, zwyczaje. Są drzewka jednokolorowe i wielobarwne; są jednolicie ubrane i szklane ozdoby, plastikowe, sznurkowe, niciane, słomiane, tekstylne. Przeróżne. Czasem nie ma jej wcale. Kompozycja, stroik, kilka gałązek świerka, jałowca lub mahonii zastępuje świąteczne drzewko.\nChoinka w moim domu jest niezbędnym elementem przygotowywania rodzinnych świąt. Spotkanie rodziny rozpoczyna się od ubierania choinki. Zwykle w przeddzień Wigilii. Razem, wspólnie. Duzi i mali. Ten poda bombkę, ten zawiesi łańcuch. Współpraca przy strojeniu zielonej panny rozgrzewa serca spragnione bliskości. Zaganiani, zapędzeni, w wirze spraw do załatwienia tracimy często kontakt z drugim człowiekiem, nawet tym, który mieszka pod tym samym adresem. Nieważny metraż. Żyć obok można przecież nawet w małej kawalerce! Wystarczy tylko nie rozmawiać… .\nNasza domowa choinka jest jak nasze życie. Czasem nieco chaotyczna, ale zawsze bardzo kolorowa. Swoje miejsce na niej znajduje tradycja i nowoczesność, dorosłość i dzieciństwo. Ozdoby zawieszane na gałązkach okraszane są pytaniami: skąd się wzięły? Dlaczego tu są? Opowieści płyną przybliżając minione lata, te bliższe i te dalsze. Historie rodzinne, pełne wzruszeń zapadają w serca słuchających.\nMrok zakamarków gałęziowych rozświetlają nowoczesne lampki ledy, bo są bezpieczne i kolorowe. Tradycję reprezentują zaś bombki mające czasem tyle lat co i ja. Mam dwa okazy, którym zaraz stuknie 50-tka! Są dla mnie niezwykle cenne. Jedna z nich nosi na sobie ślady wosku ze świeczek parafinowych, jakie kiedyś mocowało się na drzewku. Opowieść o tym wywołuje w dzieciach niedowierzanie: Jak to, otwarty ogień na choince?! I nie było pożaru? Były pożary, niestety. Trzeba było bardzo uważać.\nSą na choince zabawki z mojego dzieciństwa: pajacyki, tancerki, kogucik, mikołaje. Pamiętam, jak z bratem do rozwieszenia na gałązkach rozdzielaliśmy między sobą „swoje” ozdoby. To moje, to twoje. Razem wisiały na choince. Naszej, rodzinnej.\nSą bombki robione przeze mnie w szkole średniej, na zajęciach ze szklarni. Trochę niekształtne, trochę nierówno wysrebrzone, ale moje własne. I dzieciom się podoba, że są właśnie takie. Nieidealne, z jakąś skazą, jak zwykły człowiek.\nMamy też bombki kupione na akcjach charytatywnych, pojedyncze egzemplarze podarowane przez dziadków i ciocie, na usilne prośby dzieci: „bo u nas takich nie mamy”. Niektóre, zakupione niedawno, arcydzieła sztuki zdobniczej, wypatrzone gdzieś w sklepie, na wycieczce szkolnej w fabryce bombek. Inne ozdoby były zrobione przez dzieci w szkole na zajęciach plastycznych. Są też przepiękne rękodzieła wyczarowane na szydełku przez ciocię i sąsiadkę.\nCzasem jeszcze gdzieś zawiśnie cukierek-sopelek, czasem lukrowany piernik, ale nie siedzą na drzewku zbyt długo, bo są przecież najpyszniejsze na świecie! Łańcuchy srebrne oplatają choinkę wokół na przemian z koralami. Gdzieś tam błyska kolorami łańcuch sklejany przez dzieci pieczołowicie z paseczków, a wszystko przyprószone odrobiną włosia anielskiego.\nCo roku dochodzimy do wniosku, że tym razem, nasza choinka jest najładniejsza, najpiękniejsza ze wszystkich, jakie do tej pory ubieraliśmy.\nDużo wszystkiego wisi na naszym drzewku świątecznym. Jest kolorowo i błyszcząco. Tradycja i nowoczesność, przeszłość i teraźniejszość. Po prostu obraz życia-nasza choinka.\nNastępny post Nabór dzieci do sekcji Żaków\nPoprzedni post Wtedy jest Boże Narodzenie…


Ścianka walk-in New Modus Black - prysznic bez ograniczeń\nW nowoczesnej łazience liczy się efektowny, minimalistyczny wystrój, ale podczas kreowania takiej przestrzeni nie należy zapominać o komforcie użytkowym wszystkich domowników. Dlatego też, tworząc strefę natryskową, bez wahania sięgnij po prezentowaną ściankę walk-in z kolekcji New Modus Black. Element ten pozwala bowiem na stworzenie otwartej konstrukcji kabiny - w narożniku pomieszczenia zamontuj tylko jedną ścianę, pozostawiając z drugiej strony wolną przestrzeń do wchodzenia i wychodzenia spod prysznica. Taka konstrukcja prezentuje się bardzo lekko i nowocześnie. Transparentna ścianka wykończona wąskimi, czarnymi ramkami jest niemalże eteryczna i świetnie wpisuje się w koncepcję ascetycznego wyposażenia łazienkowego. Aby dopełnić charakter strefy natrysku, dobierz do niej także niski brodzik lub zamiast niego stwórz odwodnienie w posadzce.\nStwórz strefę prysznica bez barier\nŚcianka walk-in New Modus Black pozwoli Ci stworzyć otwartą przestrzeń prysznicową, wyróżniającą się nowoczesną i minimalistyczną formą. Taki brak ograniczeń jest nie tylko piękny, ale i wyjątkowo wygodny.\nJestem zainteresowany produktem Ścianka walk-in New Modus Black 100 x 200 cm.


moje podróże: grudnia 2014\nNiech zakwita, niech oczyszcza, niech kształt nada\nTam, co w nas tkwi gdzieś na dnie samym\nDo krainy łagodności bramą.*\nKraina Łagodności - to nie miejsce na ziemi, ale stan ducha, jaki można odnaleźć w sobie. Niektórzy, aby go znaleźć nie potrzebują nigdzie wyjeżdżać, innym wystarczy wyjść za próg domu, a jeszcze inni potrzebują oddalić się od domu o kilka, kilkanaście lub kilkaset kilometrów.\nPonieważ mój wewnętrzny spokój został przywalony tonami złych emocji potrzebowałam trochę większego dystansu dla ponownego jego odzyskania. Padło na Kraków, miasto bliskie sercu, miejsce, w którym mimo zgiełku wielkiej aglomeracji łatwiej jest odnaleźć stan wyciszenia, harmonii, spokojności. Poszukiwania zwieńczone zostały powodzeniem. Czas pokaże, na jak długo.\nTo były piękne święta obfitujące w czas, spokój, refleksję. Spacery, spacery i jeszcze raz spacery, przerywane lekturą, koncertem, kinem, teatrem i smakowaniem Krakowa.\nTakie święta bez pośpiechu, bez poczucia zawiedzenia czyichś oczekiwań, bez przejedzenia (a jednak z uczuciem sytości), bez żalu, że znowu coś umknęło, że się nie zdążyło, nie odpoczęło, nie odwiedziło, nie kupiło, nie podało, nie sprzątnęło, nie zrobiło, nie pospało, albo pospało za długo...\nAby jednak nie było tak całkiem idyllicznie muszę wrzucić mały kamyczek do tego Ogródka Łagodności.\nGdyby ktoś dziś mnie zapytał o radę w sprawie świąt poza domem, odpowiedziałabym, że jeśli nie odczuwa się obawy przed byciem ze sobą to polecam, ale nie w kraju, a przynajmniej jeszcze przez jakiś czas nie w Polsce.\nKiedy rok temu spędzałam święta w Amsterdamie miałam wrażenie, że całe otoczenie świętuje; ludzie życzliwi, radośni, spokojni, uśmiechnięci. Amsterdam to miasto otwarte dla mieszkańców i dla gości. Miasto dzielące się swymi bogactwami. Otwarte restauracje, kawiarnie, muzea i galerie, a zapewne i teatry. Zarówno turysta, jak i tubylec może wykorzystać wolny czas na wspólne z rodziną czy przyjaciółmi wyjście z domu. Nie dyskryminuje się ludzi, którzy nie chcą spędzać dwunastu godzin pod telewizorem bądź zamknięci w czterech ścianach własnego mieszkania.\nW Krakowie w okresie 24-26 grudnia pozamykane były prawie wszystkie muzea, galerie i teatry. Pozamykana była też większość kawiarni i restauracji. Kartkę z takim napisem (jak na zdjęciu obok) można było znaleźć na dwóch trzecich (jeśli nie więcej) tego typu lokali. W samo Boże Narodzenie otwartych było zaledwie kilka procent ogółu lokali gastronomicznych. Wygłodzonych turystów ratował Bożonarodzeniowy Jarmark serwujący na świeżym (mroźnym) powietrzu bigos, pierogi, pieczone kiełbaski, czy golonkę.\nMnie się udało znaleźć kilka miejsc oferujących smaczny i ciepły świąteczny posiłek, ale wielu nie miało takiego szczęścia.\nAle, żeby nie było tak pesymistycznie napiszę, iż i tak jest dużo lepiej niż parę lat temu, co mogę stwierdzić czytając wpis u buksy (na podstawie książki Zagajwskiego Lekka przesada).\nHumor dopisywał i nawet jeśli marzły stopy i dłonie, wiał silny wiatr, w oczy zacinał deszcz lub oślepiało słońce (pogoda zaprezentowała całą gamę możliwości) to rekompensowały to piękne widoki, poczucie nieskrępowanej wolności, klimat miejsca i niesamowite doznania towarzyszące odwiedzinom na kilku wystawach (przed i po świętach) czy wysłuchaniu przepięknego koncertu w kościele Piotra i Pawła (jednej z niewielu atrakcji, jaką miasto oferowało w Dniu Bożego Narodzenia).\nMożna też było się ogrzać przy ognisku obok kościoła Franciszkanów, gdzie odbywała się żywa szopka i wspólne śpiewanie kolęd. Cieszę się, że spędziłam tutaj kilka dni, bo odwiedzając miasto w okresie świąt mogłabym nie znaleźć Mojej Krainy Łagodności.\n* fragment piosenki Wojtka Bellona Pieśń łagodnych\nAutor: guciamal o 18:52 54 komentarze\nAutor: guciamal o 08:31 28 komentarze\nAutor: guciamal o 16:05 24 komentarze\nWydawnictwo Znak, rok wydania 2013, ilość stron 206.\nHistoria fikcyjnego holenderskiego chłopca, który zadenuncjował rodzinę Anny Frank jest tylko pretekstem do zastanowienia się nad kwestią wyborów zdeterminowanych okolicznościami wojennymi, tym trudniejszych, iż dokonywanych przez dziecko.\nNarrator, starzejący się człowiek, będący bohaterem powieści opowiada odwiedzającemu go po latach bratu historię ich dzieciństwa. Nie jest to taka historia, jaką brat będzie mógł się chlubić i opowiadać swej amerykańskiej rodzinie. Okres okupacji niemieckiej Amsterdamu rodzina przeżyła w ciężkich warunkach; nędza, głód, choroby, przyspieszone dojrzewanie sprawiające, iż dzieci przejmują rolę dorosłych. Mały Joop dręczony poczuciem winy z powodu śmierci brata, którego zaraził, zmagający się z brakiem akceptacji i poniżaniem przez ojca, postanawia za wszelką cenę uratować śmiertelnie chorego rodzica. Ima się różnych zajęć, podejmuje pracę, ale okazuje się, że nawet ona nie jest w stanie zapewnić przeżycia. Rodzina zmuszona jest jeść cebulki tulipanów, co pozostawia wstręt na całe życie. Kiedy przypadkiem odkrywa miejsce pobytu żydowskiej rodziny uznaje to za znak, który pozwoli mu na ocalenie rodziny. Ceną przeżycia okazuje się wskazanie miejsca pobytu ukrywających się Żydów. Dziecko nie ma moralnych dylematów, ono ratuje swoich bliskich i zyskuje akceptację ojca.\nByłem wszystkim, co mu zostało-ciągnąłem. I w końcu zdobyłem to, czego zawsze pragnąłem; jego miłość, jego uwagę. Ale doszło do tego w tak straszny sposób, że nie mogłem się cieszyć. Tak czy owak, lepsze to było, niż nic, i on też był dla mnie wszystkim, co miałem.\nJoop przeżył gehennę wojny, tyle, że potem musiał żyć z poczuciem winy, ukrywaniem mrocznego sekretu i nieumiejętnością stworzenia bliskich więzi z innymi ludźmi. Poczucie winy stara się zniwelować usprawiedliwiając własne czyny okolicznościami. To nie on, lecz sytuacja doprowadziły do tego, że dziecko postawiono w sytuacji, w której musi wybierać pomiędzy życiem nieznanej a życiem własnej rodziny, a każdy z tych wyborów obarczony jest winą. Kiedy w jego ręce wpada po latach Dziennik Anny Frank wydaje się on być kolejnym powodem przemawiającym za słusznością podjętej lata temu decyzji. Joop dochodzi do wniosku, iż skoro Anna była rozpieszczoną, egoistyczną dziewczynką, nie przejmującą się innymi, stawiającą na pierwszym miejscu siebie, to gdyby ją postawiono przed wyborem, przed jakim stanął Joop postąpiłaby tak samo.\nWymyśliłem dla Ciebie Anno, mój własny film. Masz wybór. Wystarczy, że kiwniesz głową i mój ojciec umrze w łóżku na początku sierpnia 1944 roku. Tak czy owak znajdował się wtedy na granicy śmierci i niewiele było trzeba, żeby go wtrącić do grobu. Musisz więc tylko kiwnąć głową i on umrze. A to znaczy, że ocalisz całą swoją rodzinę, matkę, siostrę, siebie samą, a także ludzi z którymi się ukrywasz. Ocalisz życie swojemu ukochanemu tacie, choć on, jako jedyny, i tam ma przetrwać. (..) Jeśli kochasz życie, jeśli kochasz swoją rodzinę, jeśli chcesz mnie ocalić od grzechu wydania cię Niemcom, kiwnij głową.\nKsiążka stawia pytania, na które nie ma odpowiedzi, ostrzega przed ocenianiem (perspektywa utraty życia może zdeterminować wybór, zwłaszcza, kiedy przed wyborem stawia się dziecko). Książka zmusza do zadania sobie pytania, jak my zachowalibyśmy się w takiej sytuacji. Tyle, że my mamy komfort - nie musimy na to pytanie udzielać odpowiedzi.\nKsiążka została doskonale napisana. I choć to nie fabuła jest tu najistotniejsza, opowieść wciąga i nie pozwala się oderwać do chwili przeczytania ostatniego zdania.\nByło to moje pierwsze spotkanie z autorem, ale już wiem, że nie ostatnie.\nLirael, jeśli tu jeszcze zaglądasz dziękuję Ci za polecenie mi tej książki.\nAutor: guciamal o 10:43 16 komentarze\nEtykiety: Lourie Richard


To Ty wybierasz Kłodzko | nKlodzko.pl\nEWA PESCHKE - blog 07/01/2015\nKłodzko Bystrzyca Kłodzka Duszniki Zdrój Kudowa Zdrój Lądek Zdrój Lewin Kłodzki Międzylesie Nowa Ruda Polanica Zdrój Radków Stronie Śląskie Szczytna\nIstnieją sprawy dla których warto żyć, miłość, wolność przyjaźń, radość. Na drodze do tych wartości ludzie spotykają przeszkody i pułapki. Można się uczyć jak znajdować dobre drogi, jak pokonywać przeszkody i omijać pułapki. Każdy ma z nas jedno życie. Można z niego zrobić dobry użytek. Zdrowe życie, to dobre traktowanie siebie i dobre kontakty z innymi ludźmi. Jak być przyjacielem dla siebie?\nWiąże się to ze stylem życia, jaki prowadzimy, czyli ze sposobem, w jaki żyjemy.\nZdrowie nie jest nam dane raz na zawsze. Ale wymaga życiowego rozsądku. Bez dobrej kondycji osiągnięcie którejkolwiek z celów życiowych jak kariera zawodowa, sukces staje się niemożliwe. Zdrowie nie jest nam dane raz na zawsze, ale wymaga życiowego rozsądku. Statystyczny Polak ledwo dożywa do emerytury, a co drugi umiera przedwcześnie. W wysokorozwiniętych krajach zapanowała wszechpotężna moda na na zdrowie. Modna jest zgrabna i szczupła sylwetka. Modnie jest być radosnym i wciąż dobrym humorze. Miliony ludzi na całym świecie w różnym wieku poświęcają coraz więcej czasu by ciało i duch były w formie, jogging, aerobik, callanetics. Generalnie modne jest niepicie i niepalenie. Po co bowiem skracać sobie życie, skoro ma ono w sobie tyle uroku. Tymczasem w Polsce panują mody wręcz odmienne, modnie jest narzekać a nawet chorować. Ludzie w Polsce odpowiedzialność za własne zdrowie przerzucają na świat medyczny i lekarzy.\nZdrowie zależy od zachowań zdrowotnych człowieka i od tego jak kieruje swoim życiem. Polacy przodują w przedwczesnej umieralności, ale przodują też w alkoholizmie, nikotynizmie i zwyczaju jadania tłusto i słono i w innych szkodliwych nawykach na masową skalę. Mamy ostatnio epidemię chorób serca. Zawały coraz częściej dotykają ludzi młodych. Środowisko fizyczne nie jest, bowiem najważniejszym czynnikiem zdrowia. Zgodnie z ustaleniami WHO styl życia, czyli nasze zdrowotne zachowania. One właśnie decydują, czy kapitał genów dany nam przez naturę zostanie właściwie wykorzystany. Zachowania zdrowotne warunkują aż 53% naszego zdrowia, dobrego samopoczucia i długości życia. Zdrowie, to stan zadowolenia z życia i umiejętności radzenia sobie i pełnej harmonii z otaczającym światem. Lekarze twierdzą, że naruszenie zasad zdrowego stylu życia spowoduje powstawanie chorób i różnych dolegliwości. Zdrowy styl życia zapobiega wszystkim chorobom. To, co jest ważne dla uniknięcia zawału powstrzymuje u nas rozwój nowotworów i innych chorób wynikających z degeneracji przemiany materii. Stwierdzenie, że o własne zdrowie należy dbać wielu dorosłych ludzi uznaje jedynie teoretycznie. Aby to zmienić, troskę o własne zdrowie należy wpoić już dzieciom.\nOpinie o niezadawalającym poziomie sprawności i wydolności fizycznej polskiej młodzieży znajduje potwierdzenie w spostrzeżeniach oraz wynikach badań. Znamienne różnice indywidualne w sprawności i wydolności fizycznej młodzieży. Uczniowie systematycznie uprawiający sport są kilkakrotnie sprawniejsi niż ich rówieśnicy stroniący od wysiłku fizycznego, na co dzień, nie dostrzegając różnicy w rozwoju somatycznym. Wyższą sprawnością odznaczają się uczniowie szkół ogólnokształcących, niż zawodowych. Sprawność fizyczna jest jest, bowiem cechą wyćwiczalną. Bardziej niż większość fizycznych cech człowieka. Odpowiedni proces wychowawczy, oraz tryb życia, organizacja zabiegów w formie ćwiczeń, zabaw, treningów, zawodów sportowych są w stanie podnieść poziom sprawności ponad ten, do którego dziecko doszłoby w wyniku naturalnego rozwoju biologicznego.\nOkres pokwitania ma szczególne znaczenie w rozwoju sprawności fizycznej. W\ntym okresie dużą rolę odgrywa siła i wytrzymałość. Lata dojrzewania płciowego odgrywają ważną rolę w kształtowaniu pożądanej sprawności fizycznej.\nUświadamianie, uczenie i przyzwyczajanie do aktywności ruchowej mogą zmienić stosunek człowieka do sprawności fizycznej, do ciała i do zdrowia. Sprawność bowiem powinna stać się znaczącą wartością uznawaną i realizowaną, powinna zająć znaczące miejsce w hierarchii wartości w życiu dorosłym. To z kolei powinno chronić go przed zagrożeniami współczesnego życia i chorobami cywilizacyjnymi. Sprawność fizyczna zbliża się do pojęcia zdrowia, jest bowiem wartością społeczną. Często, bowiem podejmowane są akcje mające na celu podnoszenie sprawności fizycznej poprzez lansowanie specjalnych odznak sprawności fizycznej. Do tej grupy należą mody na podnoszenie i demonstrowanie sprawności tj. masowe biegi maratońskie i narciarskie, które lansują styl bycia aktywnego i zdrowego człowieka. Tworzą obyczaj, stają się elementem kultury.\nTo Ty wybierasz komentarze opinie\nWydarzenia, Kłodzko - więcej informacji\nWernisaż wystawy 70-Radek Ślany\nWieczór z tangiem\nKłodzko wiadomości hot5\nPrawda i mity miękkich narkotyków\nPrzestrzegaj regulaminu serwisów społecznościowych


23 maja 2014 r. w godzinach Centrum Kultury Muza, ul. Armii Krajowej 1, Lubin - PDF\n23 maja 2014 r. w godzinach Centrum Kultury Muza, ul. Armii Krajowej 1, Lubin\nDownload "23 maja 2014 r. w godzinach 11.00-13.00. Centrum Kultury Muza, ul. Armii Krajowej 1, Lubin"\n1 Stowarzyszenie Seniorów Trzeci Wiek w Lubinie MOPS - Dom Dziennego Pobytu Senior w Lubinie Centrum Kultury Muza w Lubinie serdecznie zapraszają do udziału w I Festiwalu Polskiej Piosenki Patriotycznej Warunki uczestnictwa: 23 maja 2014 r. w godzinach Centrum Kultury Muza, ul. Armii Krajowej 1, Lubin 1. Przesłanie karty zgłoszenia ( w załączeniu ). 2. Czas trwania prezentacji nie może przekroczyć 8 minut (2 piosenki o charakterze patriotycznym). 3. Uczestnicy korzystający z podkładów muzycznych w formie płyty CD zobowiązani są do przekazania ich w terminie do 16 maja br. organizatorowi (siedziba DDP Senior ) 4. W festiwalu mogą wziąć udział zespoły i soliści w dwóch kategoriach wiekowych: do 50 r. ż oraz W każdej kategorii przewidziano miejsca od I do V oraz 5 wyróżnień. 6. Laureaci otrzymają dyplomy oraz nagrody rzeczowe. 7. Oceny prezentacji dokona Jury, jego decyzja jest nieodwołalna. 8. W trakcie trwania festiwalu organizatorzy zapewniają słodki poczęstunek. 9. Dojazd w zakresie własnym. Uwaga! W przypadku dużej ilości uczestników organizatorzy zastrzegają sobie możliwość ograniczenia prezentacji. Karty zgłoszenia prosimy przesyłać w terminie do 30 kwietnia br. na adres: Dom Dziennego Pobytu Senior ul. Sienkiewicza Lubin pocztą elektroniczną : lub tel/fax: 76/ lub\n2 Karta zgłoszenia- kategoria solista do 50 r. ż Nazwa reprezentowanej jednostki, zespołu, imię i nazwisko osoby, osób występujących: Dane kontaktowe: Imię i nazwisko opiekuna, nr telefonu,\n3 Karta zgłoszenia- kategoria solista 50 + Nazwa reprezentowanej jednostki, zespołu, imię i nazwisko osoby, osób występujących: Dane kontaktowe: Imię i nazwisko opiekuna, nr telefonu,\n4 Karta zgłoszenia- kategoria zespół (członkowie do 50 r. ż) Nazwa reprezentowanej jednostki Nazwa zespołu... Skład zespołu (nazwisko i imię) Dane kontaktowe: imię i nazwisko opiekuna, numer telefonu,\n5 Karta zgłoszenia- kategoria zespół (członkowie w wieku 50+ ) Nazwa reprezentowanej jednostki Nazwa zespołu... Skład zespołu (nazwisko i imię) Dane kontaktowe: imię i nazwisko opiekuna, numer telefonu,


Trump uderza w demokratyczne kongresmenki: Nie sądzę, by były w stanie kochać USA - Świat - Wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl - Wydarzenia i Fakty - Dziennik.pl\n21 lip 2019 aktualizacja 19 lis 2019, 15:22\nDonald Trump prezydent USA / PAP/EPA / JIM LO SCALZO\nNie sądzę, by te cztery kongresmenki były w stanie kochać nasz kraj - napisał na Twitterze Trump. - Powinny przeprosić Amerykę (i Izrael) za okropne (i nienawistne) słowa, które wypowiadały. Niszczą Partię Demokratyczną, ale są słabymi i niestabilnymi osobami, które nigdy nie zniszczą naszego wielkiego Narodu!.\n14 lipca Trump napisał na Twitterze: Jakie to interesujące widzieć "Progresywne" Demokratyczne kongresmenki pochodzące z krajów, których rządy są kompletną i totalną katastrofą, najgorsze, najbardziej skorumpowane i niewydolne na całym świecie (o ile w ogóle mają funkcjonujące rządy), jak teraz głośno i złośliwie mówią ludziom w Stanach Zjednoczonych, największym i najpotężniejszym państwie na świecie, jak powinien działać ich rząd.\nCzemuż nie wrócą i nie pomogą naprawić tych całkowicie zepsutych, dotkniętych przestępczą zarazą miejsc z których pochodzą, a potem wrócą i pokażą nam, jak się to robi? - dodał prezydent. W kolejnym tweecie zasugerował, że im prędzej kongresmenki wyjadą do swych krajów, tym będzie lepiej.\nMay Tlaib kongresmenki polityka imigranci Omar rasizm Merkel Ocasio-Cortez Pressley USA preydent Trump\nget out and do not come back\nTak , te panie , lewackie pseudokongresmenki, powinny wrócić tam skąd przybyły do USA.\nNiektory urodzily sie w USA, to nie pier d o l ! Niech najpierw wszyscy polscy przestepcy i bezdomni wracaja do Polski i nie zasmiecaja Europy, swiata!\nprezydent dobrze mowi..... te panie najpierw powinny zrobic porzadek w tych krajach skad pochodza.....b. dobrze, ze mamy takiego - na miare obecnych czasow- prezydenta !!!\nNo to niech Trump wraca do Niemiec, bo jego przodkowie stamtad pochodza. A 3 z tych 4 pan urodzily sie w USA, tak jak Trump. Wiec Trump, albo niedoinformowany ignorant, albo i d i o t a , albo to i to!\nZ tych krajow skad pochodza maja robic porzadek, czyli w USA, bo wiekszosc z nich urodzona w USA. No bo pochodzie sie stad, gdzie sie czlowiek urodzil. A jesli chodzi o przodkow, to Trumpa ojciec czy dziadek, pochodzi z Niemiec. Tempaku, najpierw sie poinformowac, potem komentowac. Taki z ciebie ograniczony buc jak ten twoj Trump!\nTrump ma kompleks nizszosci w obecnosci inteligentnych i pewnych siebie kobiet. Ma chyba przykre doswiadczenie , pewnie mu nie stawal , jak mial do czynienia z madra kobieta, dlatego zawsze preferowal glupiotkie, pierwsza zona , druga, trzecia, niezliczone kochanki, moze one ladne, rzecz gustu, ale za to ograniczone. W obecnosci takich kobiet on mocny, bo mu staje. Typowy zakompleksialy macho z ptasim mozdzkiem! On w obecnosci tych kobiet to mizerny malutki chlopaczek, za to sie tak szamocze , do piet im nie dorasta!\nWudu, ja sie znam, bo jestem z zawodu psychiatra! Mam ci tu zrobic psychoanalize? Juz po tym jednym krotkim zdaniu moglabym ci postawic diagnoze, ale nie zrobie, bo za darmo to tylko robie to dla Trumpa, ty musialbys zaplacic!\nBabeczka, tak znasz się na psychologii i Trumpie jak smrodu beczka.