Studencki konkurs na zagospodarowanie otoczenia Placu Kościuszki rozstrzygnięty\nW piątek 24 kwietnia bieżącego roku rozstrzygnięty został studencki konkurs na zagospodarowanie otoczenia Placu Kościuszki. Po zeszłorocznym konkursie na zagospodarowanie wzgórza zamkowego władze miasta wraz z Zakładem Konserwacji Zabytków Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, Muzeum Ziemi Sochaczewskiej i Pola Bitwy nad Bzurą oraz Delegaturą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Płocku zdecydowały się kontynuować współpracę i w tym roku zająć się kolejną tematyką związaną z Sochaczewem. Tym razem studenci mieli za zadanie zaprojektować kwartały zabudowy związanej z południową i północną pierzeją Starego Rynku w Sochaczewie, które to uległy zniszczeniu podczas II wojny światowej i do dziś nie zostały odbudowane (częściowo istnieje pierzeja północna). Podobnie jak w zeszłym roku ważną rolę w organizacji i przebiegu konkursu odegrał Sochaczewianin, a zarazem pracownik naukowy Politechniki Warszawskiej dr Cezary Głuszek. Studenci robili projekty w ramach zaliczenia semestralnego. Identycznie jak w roku ubiegłym konkurs miał za zadanie wywołać dyskusję wśród władz konserwatorskich, władz miasta, świata naukowego i mieszkańców Sochaczewa, na temat odtworzenia zabudowy przyrynkowej w naszym mieście, jak i dostarczyć materiałów do określenia w jakim kierunku powinna podążyć odbudowa.\nNajlepszym wprowadzeniem do założeń konkursu będzie oddanie głosu jego głównym architektom-wspomnianemu przed chwilą Cezaremu Głuszkowi oraz Naczelnikowi Wydziału Architektury Urzędu Miejskiego w Sochaczewie Tadeuszowi Krysiakowi. Oto ich tekst przewodni do konkursu:\nZmiany ustrojowe w Polsce po 1989 r. spowodowały również zasadnicze zmiany w praktyce ochrony zabytków. Istotnymi czynnikami były w tym przypadku: przejęcie obowiązku utrzymania zabytków przez ich właścicieli, powrót poszanowania własności prywatnej oraz wyraźne ożywienie społecznych inicjatyw inwestycyjnych. W obszarze zainteresowania społecznego znalazły się m.in. zniszczone podczas ostatniej wojny centra miejscowości i pozostałości zabytkowych obiektów architektury.\nRejon Rynku-Placu Kościuszki i Wzgórza Zamkowego w Sochaczewie są przykładem na rodzące się rozbieżności pomiędzy oczekiwaniami społecznymi ukierunkowanymi na odbudowę, a zasadami konserwatorskimi.\nW ubiegłym roku (2008) problematyka zagospodarowania Wzgórza i ruin Zamku była już przedmiotem studenckiego konkursu architektonicznego, którego wyniki dostarczyły wiele ciekawych rozwiązań, stanowiących bogaty materiał ilustracyjny do analiz konserwatorsko-architektonicznych, a jednocześnie komunikatywny dla lokalnej społeczności.\nKontynuując ideę, władze miasta i Muzeum Ziemi Sochaczewskiej i Pola Bitwy nad Bzurą, wspólnie z zakładem Konserwacji Zabytków Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej i Delegaturą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Płocku zorganizowały kolejny konkurs architektoniczny dla studentów WAPW. W ramach projektu semestralnego studenci wykonywali projekty dotyczące zabudowy terenu kwartałów przyrynkowych, w szerszym kontekście historycznego centrum Sochaczewa.\nCelem konkursu była próba dostarczenia zainteresowanym stronom przykładów studialnych rozwiązań projektowych, uwzględniających zarówno oczekiwania konserwatorskie jak i społeczne. W efekcie miał powstać materiał poglądowy ułatwiający szerszą merytoryczną dyskusję społeczno-konserwatorską na temat dalszych kierunków zagospodarowania sochaczewskiego śródmieścia.\nZabudowa przyrynkowa w Sochaczewie, silnie zniszczona podczas II wojny światowej, wymaga odbudowy i przywrócenia pierwotnych relacji przestrzenno-funkcjonalnych, przynależnych centrum miasta-a zwłaszcza niezachowane pierzeje: południowa i częściowo północna. Założeniem dydaktycznym było wprowadzenie w miejsce niezachowanych pierzei rynkowych współczesnych uzupełnień architektonicznych, z zaniechaniem prób tworzenia replik historycznych form.\nCelem projektu była próba zaprojektowania nowej architektury w miejsce niezachowanej-współczesną interpretację dawnych kamienic-w oparciu o badania historyczne, dość bogatą dokumentację fotograficzną przedwojennego rynku i uzyskanie współczesnych rozwiązań projektowych uwzględniających reguły konserwatorskie-jako materiał poglądowy ułatwiający szerszą merytoryczną dyskusję społeczno-konserwatorską na temat zmiany fragmentu obecnego parku na kwartał zabudowy przyrynkowej oraz zmiany wybranych elementów zagospodarowania pierzei północnej.\nW ocenie organizatorów rezultaty konkursu w pełni spełniły wyjściowe założenia organizatorów.\nmgr inż. arch. Tadeusz Krysiak\nNiejako aneksem do tematyki konkursu z 2008 r. było 5 prac dotyczących zagospodarowania wzgórza zamkowego. Nie były one podzielone na żadne kategorie. Projektów dotyczących Rynku powstało 17. Podzielone zostały na 2 kategorie:\n1) zagospodarowanie pierzei południowej rynku: powstało 11 projektów\n2) zagospodarowanie pierzei północnej Rynku: powstało 6 projektów\n-\tpierwszą nagrodę-projekt nr 11, Maciej Bogaczewicz\n-\tdrugą nagrodę-projekt nr 7, Aleksander Baszun\n-\ttrzecią nagrodę-projekt nr 9, Monika Łuniewska\n-\tdwa wyróżnienia-projekt nr 5, Agnieszka Glegoła; projekt nr 13, Magdalena Dulęba;\n-\tpierwszą nagrodę-projekt nr 1, Adam Wasilewski\n-\tdrugą nagrodę-projekt nr 2, Jakub Kalinowski\n- projekt nr 16, Piotr Piądłowski\n-\twyróżnienie-projekt nr 17, Jan Jaworski\nWśród projektów zamkowych przyznano:\n-\ttrzy wyróżnienia-projekt nr Z 1, Monika Zajkowska; projekt nr Z 2, Jakub Tolak; projekt nr Z 4, Michał Cyruchin\n(Zdjęcia wszystkich projektów odnaleźć będzie można w naszej galerii. Pod zdjęciem będzie podpisane kto zrobił projekt, które miejsce zajął i w jakiej kategorii)\nW komisji podobnie jak w zeszłym roku znaleźli się przedstawiciele kadry naukowej Zakładu Konserwacji Zabytków Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, Delegatury Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Płocku, Urzędu Miasta oraz Muzeum Ziemi Sochaczewskiej i Pola Bitwy nad Bzurą, a konkretnie: Jerzy Żelichowski (przewodniczący), Cezary Głuszek, Grzegorz Rytel, Tadeusz Krysiak, Andrzej Wierzbicki, Maciej Wojewoda, Jolanta Zasuwa, Ewa Jaszczak.\nNa uroczystość rozdania nagród konkursowych, która odbyła się w Muzeum Ziemi Sochaczewskiej i Pola Bitwy nad Bzurą licznie przybyli pracownicy naukowi Zakładu Konserwacji Zabytków Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej wraz z nagrodzonymi studentami, przedstawiciele Delegatury Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Płocku wraz z szefową Ewą Jaszczak, władze miasta w postaciach burmistrzów Bogumiła Czubackiego i Jerzego Żelichowskiego wraz z pracownikami kilku wydziałów (w tym architektury oczywiście), przedstawiciele jednostek kulturalnych z terenu miasta, lokalne media, a także ze strony organizacji pozarządowych przedstawiciele Stowarzyszenia „Nasz Zamek”. Po części oficjalnej spuentowanej rozdaniem studentom nagród, przyszła kolej na rozmowy kuluarowe, które przynajmniej jeśli chodzi o przedmiot naszej działalności, przebiegły obiecująco.\nNa marginesie kilka słów wypadałoby skreślić o historii samego Placu Kościuszki czyli Starego Rynku Sochaczewa. Powstał on jako klasyczny plac lokacyjny rozmierzony z regularną siatką ulic w trakcie nadawania sochaczewskiej osadzie targowej chełmińskiego prawa miejskiego. Kiedy to dokładnie się stało-nauka nie daje dziś jednoznacznej odpowiedzi-na pewno przed 1324 r., z którego pochodzi pierwsza przypadkowa wzmianka dotycząca civitas Sochaczow. Naukowcy są dość zgodni, że lokacja nastąpiła najprawdopodobniej na przełomie XIII i XIV w. bądź w nawet II połowie XIII w. Ten sochaczewski średniowieczny Rynek mniejszy był od dzisiejszego o 1/3 (o dzisiejszy skwer Jana Pawła II), a rozmiarami zbliżony był do Rynku Starej Warszawy.\nNa sochaczewskim placu lokacyjnym krzyżowały się wszystkie najważniejsze szlaki handlowe przecinające miasto. Rynek-forum miasta, stanowił najważniejsze miejsce spotkań mieszkańców. Główną jego rolą było naturalnie przeznaczenie handlowe-tu odbywały się targi i jarmarki, tu znajdowały się kramy, jatki, sukiennice, a także waga, miary oraz studnia. Często na środku Rynków miejskich znajdował się ratusz, czyli siedziba władz komunalnych-w Sochaczewie również w okresie średniowiecza i nowożytności istnienie tego typu budowli z drewna było prawdopodobne. W jednej z pierzei rynkowych, bądź w pobliżu Rynku powinien znajdować się kościół farny. W Sochaczewie było nieco inaczej-fara pobudowana była w dużym oddaleniu-na „Poświętnem”-co było związane z tym, że ośrodek sochaczewskiej osady przedlokacyjnej, w której wzniesiono w XIII w. kościół parafialny znajdował się właśnie na „Poświętnem”, a miasto dopiero po lokacji zostało przeniesione w obecne miejsce. Fara pozostała więc niejako poza centrum nowego miasta. Niedaleko rynku natomiast wzniesiony był klasztor dominikanów, o XIII-sto wiecznej metryce. Po północnej stronie rynku przynajmniej od XVI w. do 1939 r. istniała dzielnica żydowska. Wokół rynku na wąskich parcelach znajdowały się domy miejskie-w Sochaczewie przez większość jego dziejów o drewnianej konstrukcji.\nPod koniec istnienia I Rzeczpospolitej zbudowano na środku rynku pierwszy murowany ratusz, który spłonął podczas pożaru miasta w 1818 r. i został rozebrany. Największe przeobrażenia sochaczewski rynek przeszedł w okresie Królestwa Kongresowego (1815-1830). Powiększono jego powierzchnię do dzisiejszych rozmiarów odsłaniając facjatę kościoła i klasztoru dominikanów (nie rozebrano jednego domu ze starej pierzei, został zniszczony dopiero podczas okupacji), „wyprostowano” obecną ulicę Warszawską (wcześniej przebiegała łukiem), która stała się główną osią rozwoju miasta, zbudowano na jej przedłużeniu nowy most przez Bzurę przez co zmarginalizowano starą przeprawę w ulicy Toruńskiej, wzniesiono w pierzei północnej do dziś istniejący ratusz oraz kilka kamienic o klasycystycznych elewacjach.\nZ okresu przed pierwszą wojną światową i z czasu jej trwania posiadamy pierwsze fotografie ukazujące wygląd północnej, południowej i zachodniej pierzei rynkowej. Poza zachodnią gdzie znajdował się kościół i klasztor dominikanów oraz dominikanek obie pierzeje zabudowane były dwukondygnacjowymi kamienicami. Facjaty domów (poza jednym) ustawione były do rynku kalenicowo i tworzyły małomiasteczkowy harmonijny zespół o ciekawym, choć niezbyt bogatym detalu architektonicznym. Wspomniana wojna przyniosła ogromne zniszczenia zabudowy przyrynkowej i całego miasta (drugie po Kaliszu zniszczenia miasta w Królestwie Polskim). Międzywojenna odbudowa postępowała powoli, ale przyniosła zadowalające rezultaty w pierzei południowej (dzielnicy żydowskiej), gdzie powstały bardziej monumentalne trzykondygnacjowe kamienice o dość standardowym, ale ciekawym detalu. Sochaczewska architektura kamieniczna tego czasu wytworzyła coś na kształt lokalnego doboru detalu na elewacjach. Zaliczyć do niego można charakterystyczne miękkie arkady w przyziemiach budynków oraz często stosowane przypory. Pierzeja północna w okresie międzywojennym straciła na jakości i harmonii rozwiązań-pojawił się szereg budynków o różnej ilości kondygnacji (od parterowych do trzykondygnacjowych) i skromnym detalu architektonicznym. Powstała również od podstaw pierzeja wschodnia, o dość podobnej do północnej charakterystyce (do 1939 r. pozostała zresztą niekompletna).\nKampania wrześniowa i okres okupacji przyniosły niemal zupełne zniszczenie sochaczewskiego centrum miasta (we wrześniu bitwa o Sochaczew trwała aż 3,5 doby, co poza Warszawą, Helem i Westerplatte było najdłuższą walką o miasto). W gruzach legły całkowicie pierzeja południowa z całą dzielnicą żydowską (bożnicą, łaźnią, rytualną rzeźnią i szkołą) oraz zabudową przy ulicy Traugutta, pierzeja zachodnia wraz z klasztorem i kościołem dominikanek, kościołem i klasztorem dominikanów oraz pierzeja północna (z wyłączeniem ratusza) wraz z okolicznym kwartałem zabudowy ulicy Farnej. Nie została zniszczona jedynie najsłabsza architektonicznie pierzeja wschodnia, którą po współczesnych uzupełnieniach (niskiej jakości w niektórych wypadkach) możemy oglądać do dziś. Przez okres okupacji Niemcy rozbierali pozostałości po zabudowie przyrynkowej (w 1941 r. wysadzono ruiny kościoła podominikańskiego) przygotowując Sochaczew do planowanej przebudowy na miasto aryjskie. Zarówno gruzy z dzielnicy żydowskiej, cmentarza żydowskiego, kościoła i klasztoru dominikanów i dominikanek oraz polskich domów w „jednym spoczęły grobie”-posłużyły jako podsypka pod budowane przez Niemców lotnisko w Bielicach.\nPo wojnie nie zdecydowano się na odbudowę pierzei południowej, a w miejscu dawnej dzielnicy żydowskiej posadzono park. W miejscu dawnego klasztoru dominikanek z czasem powstał budynek o niskiej wartości architektonicznej (dzisiaj hurtownia „Jutex”), w skład którego najprawdopodobniej wchodzą mury jednego z budynków klasztornych, który przetrwał wojnę. W pierzei zachodniej postawiono w latach 50-tych tymczasowy kościółek, który zastąpiony został w latach 60-tych obecną świątynią, o charakterze modernistycznym (ostatnio przebudowana). Pierzeja północna przez długi czas pozostawała niezabudowana. Z czasem na jej zapleczu wzniesiono pawilony handlowe o bardzo niskiej architektonicznej wartości i funkcjonalności. Również w samej pierzei powstały budowle podobnie niefortunne: okrąglak, parterowy budynek spółdzielni PSS oraz dwukondygnacjowy budynek o nieciekawej architekturze rodem z lat 80-tych XX w. Ten ostatni obiekt po zmianie właściciela (obecnie siedziba firmy ochroniarskiej) uległ bardzo pozytywnym przeobrażeniom i z nowych budynków przy Rynku jest obecnie przykładem najsolidniejszej architektury. Modernizacji poddano również budynek spółdzielni PSS, ale efekty nie są zadowalające (właściciel nie zdecydował się na nadbudowę drugiej kondygnacji). Wadą wszystkich budynków (poza ratuszem) zbudowanych w tej pierzei jest to, że są to budowle wolnostojące. W zachowanej pierzei wschodniej szczególnie rażą różnej wysokości kamienice, które powinno się zrównać w kalenicy i „popracować” nad elewacjami niektórych. W pierzei tej jako jedynej zachowały się kamienice międzywojenne-w ilości czterech sztuk (niestety modernistyczna na skrzyżowaniu ul. Staszica z Warszawską została ostatnio dość niefortunnie odnowiona).\nPostulowanym rozwiązaniem w pierzei północnej powinno być nadbudowanie budynku spółdzielni PSS o jedną kondygnację, zbudowanie kamienicy w przerwie pomiędzy budynkiem spółdzielni i siedzibą firmy ochroniarskiej oraz zburzenie okrąglaka i wzniesienie na jego miejscu kolejnej kamienicy. Według nas idealnym rozwiązaniem byłoby nawiązanie w tej pierzei do dwukondygnacjowej zabudowy z okresu przed I wojną światową, jako bardziej wartościowej od tej z okresu międzywojennego. Proces ten w zasadzie się już rozpoczął, ponieważ opisywany budynek firmy ochroniarskiej właśnie do tej koncepcji nawiązuje.\nNa przełomie lat 80 i 90 zmieniono nazwę Rynku na Plac Kościuszki i z dzisiejszej perspektywy trzeba przyznać, że „wycięcie” z lokalnej nomenklatury tego sformułowania jako przyporządkowanego do głównego miejskiego placu Sochaczewa przyniosło niepożądany efekt. Był to ostatni etap „wycinania” Starego Rynku ze świadomości Sochaczewian-najpierw plac został podczas wojny i po wojnie zneutralizowany urbanistycznie oraz architektonicznie, następnie utracił swoje funkcje handlowe, nie odzyskał również znaczenia urbanistycznego, ponieważ kamienice nie zostały odtworzone, więc automatycznie centrum miasta przeniosło się gdzie indziej, a ostatecznie zniknął z użycia również w warstwie językowej. Na efekty nie trzeba było długo czekać: do niedawna mieszkańcy kompletnie nie utożsamiali Placu Kościuszki ze Starym Rynkiem, zaś zapytywani o miejsce gdzie w Sochaczewie znajduje się Rynek wskazywali na miejskie targowisko (potocznie u nas nazywane rynkiem). Dlatego też w połowie lat 90 XX w. o krok od realizacji była wątpliwej jakości idea o pozwoleniu Mc Donaldowi na wybudowanie w Sochaczewie na Placu Kościuszki jednego ze swoich barów szybkiej obsługi. Na szczęście pomysł upadł i od tej pory zaczął się lepszy okres dla Rynku, którego ważnym przejawem była przebudowa nawierzchni Placu, jakiej dokonano w 2005 r. Zlikwidowano szpetny parking z trylinki i wyłożono Rynek kostką. Pojawiło się również miejsce na fontannę stylowe ławki oraz lampy. Co dla nas ważne-przeprowadzono wykopaliska archeologiczne i odkryto fundamenty pierwszego murowanego ratusza miejskiego z końca XVIII w. (prace nadzorował członek Stowarzyszenia mgr archeologii Tomasz Karolak). Fundamenty ratusza uczytelniono innym kolorem kostki w nawierzchni Rynku i opatrzono tablicą informacyjną. Zmiany doczekał się również dzisiejszy skwer im. Jana Pawła II (czyli kościelna część Rynku), gdzie postawiono pomnik Papieża Polaka i Kardynała Stefana Wyszyńskiego oraz uporządkowano zieleń. Przebudowy doczekał się również sam budynek kościelny.\nPosługując się rysunkową wizualizacją sprawę odbudowy południowej pierzei Rynku starałem się nagłaśniać jeszcze przed powstaniem Stowarzyszenia „Nasz Zamek” (od 2004 r.). Naturalną konsekwencją było wpisanie tego postulatu jako jednego z ważniejszych do celów statutowych, kiedy tworzyliśmy organizację. Jest to dla nas sprawa niezmiernie istotna-druga w kolejności po odbudowie zamku. Na szczęście władze miasta nie są głuche na dialog społeczny w tej kwestii i jesteśmy zapraszani do projektowych prac studialnych związanych z centrum miasta (np. zagospodarowanie terenów nad Bzurą).\nZałożenia konkursu ujęte słowami „celem projektu była próba zaprojektowania nowej architektury w miejsce niezachowanej-współczesną interpretację dawnych kamienic” generalnie uważamy za trafne i również jesteśmy zdania, że odtworzone budynki w południowej pierzei powinny mieć pewne rozwiązania zupełnie współczesne. Po prostu do niektórych elementów i funkcji tych kamienic oraz układu urbanistycznego, w którym się znajdowały po prostu nie warto wracać (studnie podwórek, oficyny, ulica Bóżniczna, niektóre kamienice).\nPo pierwsze lepszym rozwiązaniem wydaje się nawiązanie do wyglądu tej pierzei z okresu międzywojennego-trzykondygnacjowe kamienice byłyby naturalną kontynuacją wysokości zabudowy ulicy Warszawskiej, więc lepiej od dwukondygnacjowych sprzed I wojny wpisywałyby się we współczesny ciąg kamieniczny. Po drugie elewacje tych budynków powinny odwzorowywać elewacje historyczne zburzonych kamienic-detal jest na tyle dobrze udokumentowany, że jego odtworzenie byłoby możliwe. W razie trudności dopuszczalne byłoby również pewne przeinterpretowanie detalu. Błędem-naszym zdaniem (podobny pogląd reprezentowała w większości komisja konkursowa)-byłoby umieszczanie na elewacjach jakiś nowoczesnych wstawek, co spowodowałoby wprowadzenie w przestrzeń rynku nowych, obcych wartości, a to mogłoby przynieść niepożądane efekty. Jesteśmy zwolennikami zachowania na zapleczu kamienic w ciągu ulicy Warszawskiej (w Rynku) i Traugutta reliktu obecnego parku, który byłby skomunikowany z Rynkiem poprzez przejścia w bramach. Uważamy za zbędne odtwarzanie światła ulicy Bóżnicznej, która pierwotnie przepruwała pierzeje południową na pół. Ulica ta prowadziłaby dziś zupełnie do nikąd ( w głąb parku), a jej prześwit niepotrzebnie rozbijałby ciągłość zabudowy w pierzei południowej. Wnętrza kamienic mogłyby tworzyć jedną przestrzeń użytkową obiektu i być wykorzystane np. na potrzeby jakiejś galerii handlowej. Oczywiście tradycyjne podziały wewnętrzne i bardziej konserwatywne (niż na galerię) wykorzystanie tych budynków (sklepiki, kawiarnie, puby) byłoby równie trafne. Istniałaby wtedy ciekawa opcja stworzenia w piwnicach i przyziemiach pubów, zaś na zapleczu kamienic-w parku-ogródków piwnych. Korzystna byłaby natomiast opcja odtworzenia ulicy Koszarowej (równoległa do Bóżnicznej położona przy dawnym klasztorze dominikanek), z obustronna zabudową, jednak nie jest to aktualnie możliwe z racji budynku hurtowni „Jutex”. Konieczne wydaje się przeprowadzenie przynajmniej sondażowych wykopów archeologicznych, aby zlokalizować fundamenty dawnych kamienic i zorientować się w ich dokładnym umiejscowieniu (nie zachowały się szczegółowe plany)\nNa koniec krótko scharakteryzuję projekty, które spodobały się nam najbardziej (nie będę opisywał wszystkich, aby nie zwiększać objętości i tak już długiego tekstu). Na wstępie zaznaczyć muszę, że nie było niestety jednego projektu, który podobałby nam się całościowo. Wiele z nich miało natomiast rozwiązania, które odpowiadały nam w jakiejś części. Wyłuskując te pozytywy i niejako składając w jedną całość uzyskalibyśmy zadowalające rozwiązania dla całego Rynku (do takiej konstatacji doszliśmy wraz dr Głuszkiem).\nZ rozwiązań dotyczących pierzei północnej najbardziej przypadł nam do gustu projekt wyróżniony II-gą nagrodą-Jakuba Kalinowskiego (nr 2),-którego główną ideą było nawiązanie do wyglądu tej pierzei z okresu przed I wojną światową. Uzupełnił pierzeję poprzez dodanie do istniejącego budynku firmy ochroniarskiej czterech dwukondygnacjowych kamieniczek. Ich elewacje kształtowane były na zasadzie kontrastu: dwie miały fasady historyzujące, zaś dwie następne skrajnie nowoczesne. Facjaty historyzujące nie były dokładnym odwzorowaniem elewacji obiektów istniejących tu dawniej, a jedynie ciekawą interpretacją formy i detalu zniszczonych podczas I wojny kamienic. Szczególnie właśnie subtelny, dość skromny, (niekiczowaty) detal oraz stonowana kolorystyka przykuły naszą uwagę. Niestety pozostałe dwa obiekty zbyt agresywnie epatowały nowoczesnością i naszym zdaniem były jednak nie dopasowane do kontekstu. Zwycięski w tej kategorii projekt nr 1 Adama Wasilewskiego oraz projekt nr 3 Magdaleny Saganowskiej w interesujący, choć schematyczny sposób pokazują jak powinny wyglądać uzupełnienia, których należy dokonać w budynkach pierzei wschodniej. Projekt nr 3 zakłada również bardzo ciekawe rozwiązanie w piwnicach budynków, gdzie architekt zdecydował się na zachowanie części reliktów fundamentowych dawnych kamienic, które zostały wyeksponowane i zaadoptowane do nowych funkcji.\nJeżeli chodzi o pierzeję południową najbardziej interesująco wypadły dla nas: wyróżniony projekt nr 13 Magdaleny Dulęby oraz niewiele słabszy zwycięski nr 11 Marty Bogaczewicz. Do pozytywów projektu nr 13 zaliczyć można nawiązanie w tej pierzei do jej wyglądu z okresu międzywojnia. Autorowi przyświecała idea, aby najlepiej udokumentowane obiekty odtworzyć wiernie, natomiast te, o których wiemy nieco mniej, aby miały elewacje z bardzo oszczędnym detalem, zbliżające je do tzw. stylu neutralnego. W ten sposób więc patrząc od wylotu ulicy Bóżnicznej w kierunku wschodnim otrzymaliśmy zrekonstruowane elewacje dwóch kamienic, natomiast kolejne trzy przybrały już postać elewacji bardziej „suchych”-neutralnych (nie stanowiły rekonstrukcji a jedynie interpretację architektury dawnych kamienic). Architekt również dość ciekawie rozwiązał kwestie urbanistyczne (zabudowa przy ulicy Traugutta), jednak jak już wspominałem powyżej zbędnym nam się wydaje odtwarzanie ulicy Bóżnicznej, które tu miało miejsce. Projekt nr 11 również nawiązywał do międzywojennej architektury pierzei południowej nie rekonstruując jej wiernie, a jedynie dość ciekawie interpretując bryłę i detal dawnych kamienic. Pozytywne wrażenie w odbiorze projektu zostało nieco zepsute przez kontrowersyjne zastosowanie w opisywanym ciągu kamienicznym przeszklonego łącznika, nie pasującego do całości koncepcji (podobnego zdania była większość członków komisji konkursowej). Podobnie nie spodobały się nam pewne współczesne detale w elewacji jednej z kamienic.\nDość ciekawe wydały nam się jeszcze rozwiązania architektoniczo-urbanistyczno-funkcjonalne z projektów: wyróżnionego Agnieszki Glegoły nr 5 (ośrodek artystyczno-naukowy w Sochaczewie), Aleksandra Baszuna nr 7-II-ga nagroda oraz Moniki Łuniewskiej nr 9-III nagroda. Projekt nr 6 Barbary Paszkowskiej, zawierający w sobie masę oryginalnej architektury, choć niestety nieprzystającej do kontekstu, posiada bardzo wartościowe rozwiązanie, które w prosty sposób pomogłoby spowolnić ruch kołowy na przebiegającej przez Rynek ulicy Warszawskiej. Jest to o tyle ważne, że dzięki temu miejsce stałoby się bardziej przyjazne dla pieszych. Mianowicie: patrząc od strony mostu, na wysokości dzisiejszego placu św. Dominika ulica Warszawska poprzez sekwencję dwóch dość ciasnych zakrętów (które zmuszają kierowcę do zwolnienia), oddala się od linii zabudowy pierzei południowej, przebiegając do niej równolegle, ale bliżej środkowej części Placu. Dzięki temu z jednej strony ruch samochodowy zostaje wyhamowany, z drugiej zaś powiększa się szerokość chodnika przy budynkach pierzei południowej, co dodatkowo poprawia komfort dla ruchu pieszego w tym miejscu.\nProjektów zamkowych nie będę opisywał, ponieważ według nas zawierają one rozwiązania, które podążają w przeciwnym do właściwego kierunku, jeśli chodzi o zagospodarowanie wzgórza zamkowego (należą do kategorii współczesne uzupełnienie). Jak od lat staramy się naświetlić najlepszą drogą dla sochaczewskiej warowni jest opcja tradycyjnej historycznej odbudowy. Wypada jedynie pochwalić (mimo zastosowania współczesnych materiałów) projekty Z1 Moniki Zajkowskiej (wyróżnienie) oraz Z3 Karoliny Konopki za nawiązanie w wykreowanych obiektach do XVII-sto wiecznej-zamiast do szczątkowej i wtórnej XVIII-sto wiecznej-kubatury zamku.\nOd 2005 r. dużo dobrego w kwestii Starego Rynku w Sochaczewie się wydarzyło. Tegoroczny studencki konkurs doskonale wpisuje się w te działania. Otrzymaliśmy mnóstwo materiałów do analiz, przemyśleń i konsultacji społecznych. Należy jedynie mieć nadzieję, że na projektach się nie skończy i w przyszłości we właściwych formach otoczenie sochaczewskiego Rynku zostanie odbudowane.\n» Zobacz galerię prac konkursowych\nCzłonkowie Stowarzyszenia „Nasz Zamek” składają serdeczne podziękowania dr Cezaremu Głuszkowi, całej kadrze naukowej Zakładu Konserwacji Zabytków Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej oraz wszystkim studentom za udział i zaangażowanie w konkurs na zagospodarowanie otoczenia Placu Kościuszki w Sochaczewie.


Powódź 1997 w gminie Przygodzice? Ktoś jeszcze pamięta?\npost z dnia lipca 12, 2016\nWielkimi krokami zbliża się kolejna rocznica Wielkiej Powodzi w gminie Przygodzice, która miała miejsce pod koniec lipca 1997 roku. Jeśli macie jakiekolwiek zdjęcia lub filmy z tego wydarzenia i chcecie się nimi podzielić, to prosimy o kontakt: przygodziceblogspot@gmail.com lub w wiadomości prywatnej na naszym facebookowym profilu: facebook.com/przygodzice.blogspot. Tak w 1997 roku wyglądała ulica Nowe Osiedle na osiedlu Biniewskim w Przygodzicach. Nagranie wykonane przez Pana Zdzisława Janego dzięki uprzejmości Pana Stefana Cellmera. Oto kilka zdjęć z domowego archiwum. Uruchomcie swoje :)\nAnonimowy 14 lipca 2016 18:22\nMi sie nie pokazuje nagrania, a jedynie fotka- czy to błąd?\nTomek Wojciechowsky 18 lipca 2016 09:03\nNie, to nie błąd. Na razie po prostu tego nagrania nie publikujemy.


7 GB internetu na 7 dni za darmo dla klientów T‑Mobile na kartę, MIX i Heyah na kartę » 7 GB internetu na 7 dni za darmo dla klientów T‑Mobile na kartę, MIX i Heyah na kartę « Informacja prasowa « Aktualności T‑Mobile « Dla mediów\nMilena Tkaczyk | 25.03.2020\nW ostatnich dniach Polacy częściej i chętniej korzystają z dobrodziejstw internetu – nie wychodząc z domów pracują, robią zakupy, oglądają filmy i seriale czy słuchają koncertów. Dodatkowe gigabajty są więc na wagę złota! Dlatego już dziś wszyscy klienci ofert T‑Mobile na kartę, MIX oraz Heyah na kartę mogą odebrać bezpłatną paczkę danych 7 GB na 7 dni.\nDzięki temu klienci będą mogli przez tydzień swobodnie korzystać z niezbędnych aplikacji i komunikatorów – zarówno w sferze zawodowej, jak i prywatnej. Osoby zainteresowane tym bonusem mogą aktywować go poprzez SMS. Wystarczy wysłać odpowiedź „TAK” na wskazany przez operatora numer:\nT‑Mobile na kartę – 80401,\nT‑Mobile MIX – 80404,\nHeyah na kartę – 80402.\nPromocja rozpoczyna się 25 marca i potrwa przez 7 dni, czyli do 1 kwietnia br.\nRegulamin oferty dla abonentów MIX oraz użytkowników T‑Mobile na kartę jest dostępny TU, a dla klientów Heyah TU.\npromocja Internet mobilny


Zarządzanie start-upem, czyli dlaczego poświęciliśmy uporządkowanie na rzecz zwinności - AdsTalk\nZarządzanie start-upem, czyli dlaczego poświęciliśmy uporządkowanie na rzecz zwinności\nJak to SaaS miał być rozwiązaniem bolączek przedsiębiorców\nSEMSTORM nie był ani moim pierwszym, ani drugim biznesem. Przed nim, na początku boomu internetowego, uruchomiłem e-sklep. Następnie stworzyłem porównywarkę, która zestawiała oferty operatorów mobilnych i zbudowałem od podstaw agencję marketingową. Biznesy te przejęli inwestorzy branżowi. Od zawsze jednak ciągnęło mnie w stronę marketingu i narzędzi. System mojego autorstwa o nazwie SEO API, samodzielnie pozycjonował strony i zwiększał naturalne wejścia z wyszukiwarki ponad dwukrotnie. Przy tym był trudny w używaniu, drogi, skomplikowany w integracji i wymagał eksperckiej wiedzy po stronie kupującego.\nKażdy z tych projektów i biznesów miał dokładnie te same minusy. Żaden z nich sam się nie napędzał, nie były też skalowalne. W każdym pojawiały się istotne przeszkody, a wzrost pociągał za sobą falę kolejnych rekrutacji.\nZbudowałem więc prototyp narzędzia w modelu SaaS. Zaprojektowałem architekturę systemu z myślą o pełnej skalowalności technicznej. Planowaliśmy z całym zespołem wykorzystanie efektu kuli śnieżnej w generowaniu przychodów.\nKorpo-ład i startup-chaos\nDoświadczenia z poprzednich biznesów łatwo przenosi się na kolejny. Na początku istnienia SEMSTORM w firmie panował ład i porządek. Ustaliliśmy w zarządzie hierarchię, sporządziliśmy dokumentację, przygotowaliśmy harmonogram. Ku zdziwieniu wszystkich start narzędzia opóźnił się zaledwie o miesiąc.\nJako że SEMSTORM to start-up martechowy, mocno rozbudowaliśmy nasz dział IT. Nic dziwnego, skoro testowaliśmy i wykorzystywaliśmy technologie big data. Pozyskiwaliśmy miesięcznie terabajty danych. Potrzebowaliśmy odpowiednich narzędzi i infrastruktury.\nKompetencje podzieliliśmy następująco: ja od marketingu i architektury oprogramowania, jeden dyrektor, dwóch projekt managerów (gdyż prócz głównego przedsięwzięcia robiliśmy wtedy jeszcze inne zlecenia). Do tego 8 pracowników działu IT, jedna osoba od wsparcia użytkowników i jeden sprzedawca. Ambitnie, jak na projekt, który nie zyskał w tamtym momencie żadnego klienta. Wierzyliśmy jednak, że skoro rozwiązanie jest przydatne, to i sprzedaż przyjdzie w niedługim czasie.\nPierwszy miesiąc zamknął się zgodnie z oczekiwaniami. Pozyskaliśmy w fazie beta pięciu klientów. Później piękna wizja wykładniczego wzrostu zaczęła się walić na nasze głowy. Po sześciu miesiącach w trudach udało nam się zwiększyć sprzedaż do… dwunastu pakietów. W okresie od stycznia do maja, z organizacji uporządkowanej musieliśmy przejść do firmy zwinnej. To nie była planowana i przemyślana decyzja, tylko przykra konieczność. Zdecydowaliśmy, by przebudować produkt, którego tempo wzrostu przegrywało wyścig z kulawym ślimakiem. Co gorsza, brakowało nam dostatecznej ilości danych, żeby podejmować działania na ich podstawie! A do przerobienia mieliśmy wszystko, od mechaniki, przez wygląd i funkcje, aż do strategii cenowej.\nNastał czas trudnych decyzji.\nZwinna firma to nie tylko dział IT\nCałe podejście, oparte na tym, że przez rok budujemy produkt, a potem go sprzedajemy, zupełnie się nie sprawdziło. Popełniliśmy błąd i zastanawiałem się, czy starczy czasu i środków na koncie, żeby go naprawić. Przede wszystkim nie mogliśmy przez kolejne miesiące realizować swoich fantazji, musieliśmy wiedzieć już tu i teraz, czego potrzebują ludzie.\nSEMSTORM dostarczał danych. Dzisiaj dużo i głośno mówi się o podejściu data-driven. Wiemy, że informacja jest bezcenna i że oparcie o nią działań potrafi czynić cuda. W 2013 roku znacznie częściej odrzucano podejście, że do danych trzeba usiąść i porządnie je przeanalizować. Pytaliśmy więc bezpośrednio naszych potencjalnych klientów, czego oczekują od narzędzia SEO. Ich cele były proste (i przy okazji bardzo dobre!) – większy zwrot z inwestycji w pozycjonowanie, szybsze osiąganie efektów, mniej pracy. My natomiast pokazywaliśmy im, że owszem, mniej pracy będzie, ale jak wykonają więcej pracy i zaczną analizować dane. Mówiliśmy też, że efekty pojawią się szybciej, jak tylko do swojego napiętego grafiku dołożą dodatkowo korzystanie z jeszcze jednego narzędzia.\nMowa o zwinnej firmie, a tu takie banały. Każdy wie, aby mówić do klienta językiem korzyści. Jednak to, co ostatecznie było w SESMTORM atrakcyjne, poprzedzała dość długa i trudna droga. Postanowiliśmy znaleźć faktyczną korzyść, której wartość jest bezsprzeczna i natychmiastowa. Na spotkania zacząłem jeździć ja, Milena (współtwórczyni SEMSTORM) lub prowadziliśmy je razem. Regularnie modyfikowaliśmy przekaz na postawie informacji zwrotnej od potencjalnych klientów.\nW ten sposób, zwinnie, znaleźliśmy punkt bólu naszych klientów. Nie wiedzieli, co robi ich konkurencja. Standardowe analizy były drogie i często wymagały zaangażowania całego zespołu specjalistów. Dzięki temu wiedzieliśmy już, jak komunikować naszą najważniejszą przewagę i wokół czego zbudować produkt (konkurencja, nie SEO).\nWynik tych działań przeszedł nasze najśmielsze oczekiwania. W maju wypuściliśmy nową wersję, efekty prezentowały się następująco:\nWykres 1. Na początku maja 2014 oddaliśmy poprawioną wersję narzędzia, dostosowaną do nowej komunikacji. Sprzedaż wystrzeliła z miejsca. W listopadzie odnotowaliśmy spadek ze względu na nadchodzący Cyber Monday (01.12.2014) i oczekiwane w tym dniu promocje.\nOgromne wyzwanie stało także przed obsługą klienta. Skorzystaliśmy z narzędzi, które pewne procesy, jak np. onboarding, automatyzują. Nieustannie podajemy w wątpliwość osiągnięte rezultaty i testujemy różne opcje. Musimy działać błyskawicznie, bo tego żąda klient. Z obsługi zapytań wyłącznie przez www lub e-mail przeszliśmy na odpowiadanie w wielu kanałach (głównie czat i Messanger). Nasz użytkownik ma pytanie tu i teraz, nie chce czekać kilku godzin, aż ktoś łaskawie zajmie się jego problemem.\nŚredni czas naszej reakcji na czacie wynosi około 3 minut, w aplikacji Messanger około 2 minut. Średnia ocena rozmów z konsultantami zawsze była wysoka (w żadnym miesiącu nie spadła poniżej 4,2, ale najczęściej zbliżała się do 5/5).\nOczywiście samą budowę produktu także realizujemy zwinnie. Opieramy się na feedbacku od użytkowników i danych dotyczących używania systemu. Staramy się podchodzić do tematu iteracyjnie, zazwyczaj wydając na raz niewielkie poprawki, usprawniające korzystanie z narzędzia.\nBudowanie zespołu… pod prąd\nOprócz zmiany całych procesów przyszedł trudny czas przemyślenia pierwotnych założeń. Dokładniej chodziło o załogę SEMSTORM.\nRys 1. Rzeczywisty schemat z biznesplanu, dotyczący pomysłu na rozbudowę zespołu.\nSchemat dotyczy aż 38 stanowisk! Pojawiło się w nim 5 poziomów hierarchii. Gdybym uparł się, by realizować taki szalony plan, ryzykowałbym katastrofalnym paraliżem decyzyjnym. Na co dzień może wszystko by grało, jednak w momentach kryzysowych, gdy trzeba działać szybko, potrzebujemy płaskiej struktury. Jak też widać nie ma ani jednej osoby od marketingu (chociaż to wynika prawdopodobnie z niedopatrzenia).\nW takim planie nie było czego korygować. Nadawał się wyłącznie do zaorania. Przemyślałem od podstaw strategię budowania zespołu. Coś, co sprawdzało się doskonale w przetestowanych modelach biznesowych, tutaj nie dawało rady w ogóle. Wąska specjalizacja poszczególnych członków zespołu działała gorzej niż oczekiwałem. Z większością zespołu, mimo że stanowili grupę świetnych fachowców, musiałem się rozstać.\nZaprojektowaliśmy w zarządzie nowy sposób rekrutacji. Postawiliśmy na multizadaniowość członków zespołu. Chodzi oczywiście o umiejętność ogarnięcia więcej niż jednej dziedziny. I tak zatrudniliśmy osobę od marketingu, która jednocześnie dawała sobie radę ze sprzedażą. Programistę, który potrafił napisać artykuł do bazy wiedzy. Project Managera, dla którego konfrontacja z ludźmi na targach i obsługa klienta nie stanowiła problemu.\nZdecydowaliśmy się też rekrutować tylko tylu współpracowników, ilu aktualnie potrzebujemy. Rozrost zatrudnienia poniekąd wymusza specjalizację. Do tej pory staramy się, by członkowie zespołu w razie potrzeby byli w stanie pociągnąć dalej czyjś temat. Dzięki temu zespół jest mały i zwinny, a hierarchia w dalszym ciągu płaska. Decyzje zapadają szybciej, a w momencie kryzysu możemy szybko przerzucić zasoby na obsługę problematycznego zagadnienia.\nSzalenie ważny jest w takim podejściu feedback od członków zespołu i uwaga kadry zarządzającej. Trzeba precyzyjnie wyłapać moment, gdy pracy zaczyna się robić zbyt dużo i odpowiednio wcześnie zacząć rekrutować, aby nie dopuścić do przemęczenia pracowników.\nZ wielu stanowisk zrezygnowaliśmy. Z niektórymi specjalistami współpracujemy na zasadach freelancerskich. Nie mamy w zespole na stałe grafików. Copywriterów szukamy, gdy pojawia się potrzeba. Zamiast PR managera wybraliśmy wyspecjalizowaną agencję.\nJak to się sprawdza na liczbach (dla pełnych lat działania firmy)?\nWykres 2. Przychód na członka zespołu w pełnych latach funkcjonowania firmy.\nAktualnie znów wprowadzam większą specjalizację. Przez długi czas nie zamierzam jednak dopuścić do tak wąskiego podejścia, jak na początku.\nNarzędzie marketingowe z dziwnym marketingiem\nZ Mileną znaliśmy się na reklamie w wyszukiwarce, analityce i optymalizacji konwersji. Próbowaliśmy wielokrotnie odpalić kampanie PPC. Zaplanowaliśmy budżet, utworzyliśmy grupy i zestawy reklam, przygotowaliśmy remarketing. Kampania wystartowała, pojawiły się wyświetlenia, mimo tego konwersji nie było.\nZaczęliśmy więc współpracować z agencją marketingową. Efekty się nie polepszyły. Wydawaliśmy pieniądze, nasz współczynnik jakości spadał, stawki rosły. A skuteczność była zerowa.\nDzisiaj znamy już wytłumaczenie tego fenomenu. Próbowaliśmy trafić z przekazem do grupy ludzi, którzy także reklamowali się w ten sposób – do specjalistów od promocji w wyszukiwarkach. Oni zwyczajnie nie zauważali tych reklam! Bezsensownie wydaliśmy kilkanaście tysięcy złotych. Dla początkującej firmy, która walczy o przetrwanie, to całkiem sporo.\nTo tylko jeden przykład, w gąszczu wielu innych, równie „skutecznych”. W podobny sposób rozpisaliśmy w biznesplanie wszystkie kampanie. Stały miesięczny budżet, zaplanowane mailingi do tematycznych baz, artykuły sponsorowane i gościnne, cały plan content marketingowy. Oczywiście okazało się, że takie podejście marnotrawi tylko nasze środki. Zaczęliśmy działać zwinnie i natychmiast przerzucaliśmy budżety tam, gdzie wskazywały nam dane (a nie doświadczenie).\nOtworzyliśmy się na mniej standardowe w świecie on-line podejście. Wyszliśmy do offline’u. Zaczęliśmy skrupulatnie liczyć wszystkie prowadzone działania, sprawdzaliśmy skuteczność każdego wysłanego voucheru i broszury. Postawiliśmy na testowanie najróżniejszych form reklamy i współpracy. Braliśmy udział w raportach branżowych, decydowaliśmy się na sponsoring wydarzeń, wysyłaliśmy drukowane materiały. Z bardziej digitalowego podejścia – docieramy do potencjalnych użytkowników dzięki platformie promocyjnej Facebooka. Stworzyliśmy własną konferencję online marketingową. Wiele pomysłów rodzi się w naszym zespole i nie mam oporów, żeby je testować. Warunkiem z mojej strony są cztery rzeczy: ramowy plan, projekcja skuteczności, szybki feedback i pomiar efektów.\nWszystko ładnie brzmi w praktyce. Jak wygląda to u nas na konkretnych przykładach?\nCase #1: Vouchery\nZaczęliśmy fizycznie drukować vouchery z unikatowymi kodami na darmowy pakiet i równie fizycznie rozsyłać je do naszych, zainteresowanych partnerów. Vouchery pojawiły się na różnych eventach, były dodatkiem do szkoleń, obdarowywano nimi klientów podczas spotkań. Pierwsza seria voucherów kosztowała nas dokładnie (z przesyłką do partnerów i projektem graficznym) 3 200 zł. Przychód z niej wyniósł ponad 30 000 zł. Daje to ROI na poziomie 1 000%. Taki zwrot z inwestycji był wystarczający, żeby optymalizować i kontynuować działania.\nCase #2: Targi offline\nZwrot z inwestycji zanotowały niższy niż w przypadku voucherów, ale dostarczyły nam prócz względnie akceptowalnego ROI, możliwość zaprezentowania nowych funkcji rzeszy odwiedzających. Na własne oczy zobaczyliśmy, jak reagują na elementy systemu. To zawsze bardziej skuteczne niż spotkania twarzą w twarz, na jednych targach bowiem widzimy reakcje i słyszymy pytania od kilkuset odwiedzających.\nW sekcji o zespole pisałem, że ważna jest dla nas multizadaniowość. Na takich targach zawsze dotąd pojawiała się przynajmniej jedna osoba odpowiedzialna za product development. Zazwyczaj dział IT nie zastanawia się nad oczekiwaniami klienta (czasem nawet traktuje użytkownika jako zło konieczne). Uznałem, że konfrontacja z wątpliwościami konsumentów będzie dla nich nieoceniona i poprawi jakość platformy.\nKonkrety na liczbach (wartości netto), pomijając powyższe zalety:\nStoisko: 4 000 zł\n2 rollupy: 600 zł\nBroszury: 566 zł\nUlotki: 100 zł\nTransport: 118 zł\nDrobne wydatki (kable, obrus, sztuczna roślinka): ok. 100 zł\nDaje to łącznie 5 484 zł kosztów bezpośrednich. Ściankę reklamową, stojaki na broszury i nieco innych ważnych elementów mieliśmy na stanie.\nEfekt sprzedażowy: LTV na poziomie 17 769,92 zł i ROI 325%.\nCase #3: Testy A/B i brzydka kreacja\nJak wspomniałem, bardzo intensywnie weszliśmy także w testy A/B. Większość hipotez, patrząc teraz doświadczonym okiem, była nieco bezsensowna. Nauczyła nas jednak bardzo dużo o potencjalnych klientach. Sprawdzamy wszystko – od tonu wypowiedzi, po teksty na landing page. Nie boimy się eksperymentów, czasem nawet „nieco” dziwnych.\nJeden z ciekawszych testów, który przeprowadziliśmy, sprawdzał, jak poradzi sobie brzydka grafika reklamowa.\nRys. 2. Kreacja kontrolna, dość ładna, białe tło.\nRys. 3. Kreacja testowa. Ucięty obrazek, szare tło, przycisk rodem z zeszłego tysiąclecia.\nPod brzydką reklamą pojawiły się niewybredne komentarze w stylu:\nJakim cudem wypuściliście taką kreację?\nMam nadzieję, że to test A/B.\nReklama nie zachęca do kliknięcia.\nBa, my się z tymi opiniami ogólnie zgadzaliśmy w zespole (zwłaszcza z pytaniami o test A/B). Jednak co nie zmierzone, to niezbadane. Efekty przerosły nasze oczekiwania. Brzydka kreacja wygenerowała 4 razy więcej rejestracji (to nasz cel działań)! Była to kampania typu Lookalike 1%, do stworzenia segmentu podobnych użytkowników posłużył wpięty piksel Facebooka i użytkownicy, którzy założyli już u nas konto.\nRys. 4. Wyniki kampanii.\nPrzyczyna jest oczywista – ładne zdjęcie nie przyciągało uwagi, bo wszyscy publikują estetyczne grafiki. Brzydkie było przaśne, ale też bardziej intrygujące. W dodatku miało obrzydliwy CTA, którego jednak nie dało się ominąć.\nTe trzy case’y to oczywiście tylko wycinek prowadzonych działań. Ważne jest to, że zdecydowaliśmy się porzucić utarte schematy. Pracujemy w sposób bardziej nieprzewidziany, a każdy może zgłosić swój pomysł. Musi jednak liczyć jego rentowność i modyfikować działania zależnie od informacji zwrotnej.\nTakie podejście na zewnątrz bardzo przypomina chaos, zwłaszcza gdy pojawia się nagła okazja do promowania. Poza tym budżety przerzucamy między działaniami dość dowolnie. W zmiennym środowisku sprawdza się to jednak znacznie lepiej niż trzymanie pierwotnego planu i wydawanie budżetu zgodnie z założeniami przyjętymi na początku roku.\nUważam, że właśnie to podejście dało efekty też podczas obostrzeń związanych z pandemią. Zwinnie zareagowaliśmy na zmiany, zespół przygotował m.in. serię szkoleń dla klientów i zorganizował bardzo dobrze ocenianą konferencję. W marcu i w kwietniu odnotowaliśmy co prawda spadek sprzedaży (o ok. 20%), lecz kolejne miesiące odbiły sobie to z nawiązką.\nCzy SaaS jest odpowiedzią na bolączki tradycyjnego biznesu?\nNie! Chociaż na pewno łatwiej uzyskać efekt kuli śnieżnej, to tak naprawdę w firmie trwa nieustanna walka o akceptowalny poziom churn rate. Dzisiaj na szczęście wiedza o tym, jak prowadzić SaaS i start-up jest na wyciągnięcie ręki. Na początku drogi z SEMSTORM uczyłem się na błędach i musiałem skonfrontować utartą wiedzę z nowym schematem działania.\nOgrom wyzwań dalej stoi przez nami. Wiele procesów wymaga jeszcze optymalizacji. Mam wrażenie, że analiza zachowań klientów trochę u nas kuleje. Biznes typu SEMSTORM to projekt bez końca. Cały czas pracujemy z zespołem nad usprawnieniami i nowymi możliwościami, nie tylko w warstwie widocznej dla klienta, ale także wewnątrz firmy. Nieustannie analizujemy feedback od użytkowników. Zawsze też podajemy w wątpliwość wszystkie wyniki i próbujemy robić więcej, lepiej i szybciej. Wierzę, że właśnie takie podejście jest kluczem do zbudowania prężnie działającej firmy, która nie podda się kryzysom i będzie zrównoważenie rosnąć, jak miało to miejsce do tej pory.\nNa sam koniec zebrałem wskazówki dla wszystkich, którzy marzą o zbudowaniu własnego SaaSu, a nie mają w tym doświadczenia.\n1. Jeśli nie widać trakcji po XX miesiącach – wybierz inny biznes\nPrzez pierwszy rok dostosuj swoje rozwiązanie do potrzeb klienta. Działaj szybko, weryfikuj hipotezy i nie bój się zmieniać pierwotnych założeń. Dąż do wzrostu, stagnacja na początku to bardzo zły znak. Projekt, który tworzysz, na pewno jest dla Ciebie bardzo ważny. Pamiętaj jednak, że ciągnięcie na siłę nieudanego przedsięwzięcia doprowadzi do wypalenia zawodowego, frustracji, a nawet depresji.\nIle miesięcy można uznać za zbyt wiele? To zależy od biznesu. Załóż na początku konkretny deadline i się go trzymaj. Dla nas punktem granicznym był jeden rok od startu narzędzia.\n2. Zatrudniaj ludzi, którzy mają wiele umiejętności\nDa Ci to ogromną przewagę – mniejszy zespół. Po pierwsze utrzymasz koszty na niższym poziomie. Po drugie nauczysz się, jak zarządzać ludźmi. Nie szalej także z biurem. Na samym początku usiądź w jednym pomieszczeniu ze swoim nie-za-dużym zespołem. W ten sposób poprawisz przepływ informacji – coś, z czym początkujący managerowie dość często mają problemy.\nO takich rzeczach jak delegowanie zadań nawet nie będę wspominał. Po to przecież rekrutujesz.\n3. Churn rate to Twoje być albo nie być\nJeśli marzysz o stworzeniu SaaSa i nie masz pojęcia, co to wskaźnik churn, to ogrom nauki jeszcze przed Tobą! Skrupulatnie licz, ilu klientów tracisz z każdym miesiącem i w roku. W SEMSTORM bierzemy pod uwagę nawet kilka wariantów: miesięczny, kwartalny, półroczny i roczny. Badamy też revenue churn.\nOptymalna wielkość churn rate to oczywiście zero, ale bardziej na poważnie — zależy to od produktu, niszy, konkurencji, grupy docelowej. Wrzuć jednak maksimum sił w zmniejszenie tego parametru. Jak to zrobić? Upewnij się, że produkt przynosi wartość Twoim klientom i wiedzą jak go używać. Zaprojektuj elementy, do których trzeba wracać. Jeśli istnieje uzasadnienie biznesowe – wprowadź program lojalnościowy.\nNie polecam Ci natomiast metod w stylu ukrywanie anulowania subskrypcji (choć z drugiej strony nie zachęcam Cię też do jego eksponowania). Takie podejście rodzi frustrację klientów, którzy na pewno już do Ciebie nie wrócą, a prawdopodobnie wykorzystają opcję chargeback lub założą z Tobą spór. Mimo prokonsumenckiego podejścia mieliśmy dwukrotnie taką sytuację (raz w wyniku skradzionej karty i raz przez PayPala). Udział w takich procedurach jest frustrujący (to Ty musisz udowodnić, że świadczyłeś usługi), a wyniki rzadko kiedy satysfakcjonują.\n4. Testuj, mierz i poprawiaj\nNic dodać, nic ująć. Tworzenie oprogramowania w modelu SaaS wymaga ciągłych zmian. Testuj wszystko, co faktycznie wpływa na Twój biznes. Mierz elementy, które są istotne, ale nie zarzucaj się nadmiarem danych „na wszelki wypadek”. Poprawiaj to, co się da. Analizuj każdy aspekt, od produktu, przez marketing, sprzedaż i obsługę klienta, aż po procesy wewnętrzne.\n5. Przyjmij perspektywę klienta\nDla Ciebie Twój produkt może być najlepszy, najbardziej zrozumiały, mający najładniejszy interfejs i same przydatne funkcje. Nie oznacza to, że tak samo będzie postrzegany przez Twoją grupę docelową. Nawet gdy planujesz sprzedaż wyłącznie na odległość, postaraj się zorganizować spotkania, na których zaobserwujesz reakcje ludzi. Nie wahaj się pytać o cele i drąż temat. Banał, ale zbuduj komunikację opartą o potrzeby klienta, nie o możliwości Twojego rozwiązania.\n6. Przede wszystkim działaj\nSkonfrontuj pomysł z szeroką publiką. Nie bój się podejmować trudnych decyzji. Popełniaj błędy. Ucz się na nich. Badaj. Poprawiaj. Rozmawiaj. Działaj.\nnarzędzia seo, semstorm, Zwinne zarządzanie projektami\nPrezes Zarządu SEMSTORM International Sp. z o.o. Absolwent Politechniki Gdańskiej o specjalizacji Informatyka Techniczna. Profesjonalnie dziedziną SEO zajmuje się od 2005 roku. Od 2009 interesuje się technologią “Big Data”, szczególnie w kontekście zastosowania wydajnych rozwiązań w marketingu internetowym. Realizował projekty dla wielu międzynarodowych firm takich, jak Microsoft, Aviva czy Generali. Prezes i współtwórca SEMSTORM – najnowocześniejszego narzędzia wspierającego zaawansowaną analitykę w wyszukiwarkach.\nKonkretnie i treściwie opisane. Można mieć świetny produkt, genialny zespół ale jeśli on nic nie daje klientom, to ciężko się go sprzedaje.\nPodjął Pan świetne decyzje biznesowe i jak widać zwinność się opłaciła.\n3 mam kciuki za dalszy rozwój.\nNastępny„Czarna dziura na Twojej stronie” – gdzie giną Twoi klienci.Następny


Obsada 150x33x51 - strona 2 - Obsada akwarium z pyszczakami - forum.klub-malawi.pl\nSamce 2 wybarwione na pewno podejrzewam że jeszcze jeden gdyż ma czarne kropki. Z itungow nie wiem za małe by rozpoznać chyba. Itungi są spokojne na razie... Zobaczymy jak będzie dalej.\n2 samce dominujące na razie i jeden zdominowany mi wyszły z sauloci.\nNa razie brak strat.\nItongi dalej nie wiem.\nEdytowane 26 Sierpień 2018 przez farewell__


Noże japońskie | sklep azjatycki Asiadeli.pl\nJapońskie noże do sushi\nWysoka jakość oryginalnych japońskich noży, a także ich precyzyjne, bardzo cienkie ostrza sprawiają, iż wielu profesjonalnych kucharzy nie wyobraża sobie bez nich pracy. Japońskie noże doskonale sprawdzają się jako narzędzie do krojenia sushi na idealnie równe kawałki, filetowania ryby oraz przyrządzania innych dań. Nóż do krojenia sushi jest pożądanym elementem wyposażenia zarówno profesjonalnej, jak i domowej kuchni.\nDbałość o najmniejsze detale oryginalnych japońskich noży i wykorzystanie do produkcji odpornych na uszkodzenia mechaniczne materiałów, sprawia, iż zakupione produkty są inwestycją na wiele lat. Tradycyjny nóż do sushi charakteryzuje się długim, wąskim i jednocześnie cienkim ostrzem, pozwalającym na większą precyzję podczas krojenia różnych składników. Oryginalne japońskie noże wyposażone są w wygodną rączkę, wykonaną z naturalnego drewna. Dzięki temu noże są nie tylko wysoko funkcjonalne, ale również estetyczne.\nNóż do krojenia sushi\nNoże do sushi wyróżnia także lekkość, co wpływa na przyjemność ich użytkowania. W naszym sklepie dostępne są oryginalne japońskie noże, przeznaczone do krojenia różnych składników spożywczych – warzyw, owoców morza, ryb, a także gotowych dań, takich jak rolki sushi. Wybór rodzaju noża japońskiego do krojenia zależny jest od Państwa indywidualnych preferencji i potrzeb. Proponowane przez Asiadeli oryginalne noże japońskie zostały szczegółowo opisane, dlatego zachęcamy do zapoznania się z ich dokładną specyfikacją przed zakupem.\nKażdy nóż do krojenia sushi i innych składników wyróżnia się wysoką jakością wykonania. Noże zostały wyprodukowane przez renomowanych na rynku azjatyckim producentów, dbających o każdy element oryginalnych japońskich noży. Na trwałość produktów wpływają m.in. odporna na korozję stal nierdzewna, molibden, wanad oraz naturalne, dodatkowo impregnowane, drewno.\nOryginalne japońskie noże\nJapońskie noże do sushi, warzyw, owoców czy ryb to doskonały sposób na wzbogacenie swojej kuchni o profesjonalne, ułatwiające prace narzędzia, a także pomysł na prezent dla osoby, która pasjonuje się przyrządzeniem najróżniejszych posiłków – nie tylko tych popularnych w Azji. Idealnym dodatkiem do prezentu w postaci noża do sushi jest kamień do ostrzenia, pochodzący prosto z Japonii. Zapraszamy do zapoznania się z naszym asortymentem, a także kontaktu, gdyby potrzebowali Państwo pomocy w wyborze odpowiedniego noża do krojenia.\nNóż Bunmei Yanagi Sashimi 27...\nNóż japoński Satake Yanagi ...\nNóż Satake Nashiji Natural S...\nNóż szefa kuchni Tojiro Zen ...


Jak zadbać o leki w domu? | Głód Wiedzy\nJak zadbać o leki w domu?\n3 marca 2022 10 marca 2022 Głód Wiedzy\nBy zmaksymalizować efektywność przyjmowanych leków, należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza. Dotyczy to zarówno sposobu przyjmowania preparatu, jak i jego dawkowania. Jednak o skuteczność można też zadbać samemu, między innymi przechowując lekarstwa w odpowiedni (i wskazany przez producenta) sposób. Odpowiednie warunki nie tylko zapewnią trwałość produktu, ale i będą gwarancją, że lek nie traci swoich właściwości poprzez wystawienie go na niekorzystne czynniki, które zaszkodzić mogą jego integralności. Dlatego warto wydzielić w szafce osobną przestrzeń, przeznaczoną specjalnie do przechowywania różnego rodzaju wyrobów medycznych.\nWiększość produktów powinna być przechowywana w ciemnym, suchym miejscu, zazwyczaj w temperaturze pokojowej. Nie jest to jednak regułą (niektóre specyfiki muszą być na przykład trzymane w lodówce), dlatego zawsze należy czytać, jakie są zalecenia producenta. Istotny jest również sposób dawkowania. W niektórych przypadkach warto zaopatrzyć się w akcesoria, które ułatwić mogą podział produktu lub odmierzanie odpowiednich porcji leku. Jak wskazuje witryna https://aba-poland.pl/dozatory-kieliszki.html, niezastąpione mogą okazać się kieliszki lub łyżeczki służące do pomiaru pojemności płynu. Z kolei w przypadku trudności z połykaniem pigułek, pomocny okazać może się nożyk lub kruszarka do tabletek.\n← Jak zostać cenionym kosmetologiem?\nKredyt hipoteczny – co warto wiedzieć przed taką decyzją? →


Jakie jest prawdopodobieństwo śmierci w wypadku, a jakie w wyniku nowotworu? | Aleksandra Krajnik\nPosted 7 lipca 2015 5 lipca 2015 akrajnik\nOstatnio rozmawiając z klientami w pięknej miejscowości pod Warszawą, padło stwierdzenie, że Państwo chcą tylko pakiet wypadkowy ponieważ prawdopodobieństwo zachorowania na jakąś poważną chorobę jest niewielkie, a śmierć w wyniku tejże choroby jeszcze mniejsza. Istotnym argumentem była cena proponowanego rozwiązania. Polisa wypadkowa była znacznie tańsza, niż pakiet obejmujący wszelkie rodzaje śmierci.\nPostanowiłam wyjaśnić klientom jak towarzystwa ubezpieczeniowe szacują ryzyko, a co za tym idzie, koszty rozwiązań. Zasada jest prosta: im wyższe prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia ubezpieczeniowego tym składka będzie wyższa.\nSkąd towarzystwa ubezpieczeniowe wiedzą jakie jest prawdopodobieństwo zaistnieje zdarzenia, np. choroby czy wypadku?\nWszystkie towarzystwa mają te same źródła szacowania danych na podstawie których szacują ryzyko wystąpienia zdarzenia ubezpieczeniowego. W Polsce jest to Główny Urząd Statystyczny, z którego są pozyskiwane dane dotyczące: zapadalności na poszczególne rodzaje chorób czy śmiertelności z podziałem na przyczyny zgonów według wieku.\nCo jest najczęstszą przyczyną śmierci w Polsce?\nNa bazie statystyk GUS przygotowałam wykres znajdujący się poniżej:\nŹródło danych: TUTAJ\nWedług danych statystycznych najczęściej przyczyną zgonu są choroby układu krążenia i stanowią około 46%. Kolejne miejsce zajmują nowotwory z 25% udziałem. Wypadki są dopiero na trzecim miejscu bo są przyczyną tylko 6% zgonów.\nTo też wyjaśnia dlaczego ubezpieczenia wypadkowe są dużo tańsze niż polisy obejmujące śmierć w wyniku choroby. Po prostu prawdopodobieństwo zgonu w wyniku nieszczęśliwego wypadku jest wielokrotnie niższe, niż śmierć w wyniku choroby. Co za tym idzie, ryzyko dla firmy ubezpieczeniowej też jest niewielkie jeśli chodzi o śmierć wypadkową. Można spojrzeć na to w ten sposób, że tylko 6% klientów będzie wymagało wypłaty świadczenia. W przypadku polis obejmujących wszystkie rodzaje śmierci, ryzyko jest dużo wyższe.\n1 osoba na 2 umrze na choroby układu krążenia\n1 osoba na 4 umrze na nowotwór\n1 osoba na 16 umrze w wyniku nieszczęśliwego wypadku\nJak sądzicie, czy po przedstawieniu powyższych statystyk, klienci nadal utrzymywali, że pakiet wypadkowy jest wystarczający?\n⟵Czego najbardziej się obawiają Polacy?\n…bo rak nie czeka, czyli historia Izy⟶\n2 thoughts on “Jakie jest prawdopodobieństwo śmierci w wypadku, a jakie w wyniku nowotworu?”\nPingback: Dlaczego ubezpieczenie grupowe to za mało? | Aleksandra Krajnik\nPingback: Skąd się biorą rozbieżności w cenach ubezpieczeń? | Aleksandra Krajnik


Specjalne deski do krojenia - Zdrowe Gotowanie\nRedakcja 1 czerwca 2016 Brak komentarzy\nDeska do krojenia , można by powiedzieć, że jest jednym z podstawowych akcesoriów kuchennych. Bez niej trudno obyć się w kuchni, gdyż przygotowując jakąkolwiek potrawę, raczej nie kroimy warzyw bądź innych produktów spożywczych bezpośrednio na blacie, z obawy przed jego uszkodzeniem. Deski do krojenia, pomimo swojej popularności, nie są nadto ekspresyjnym akcesorium kuchennym.\nCiężko jest ze zwykłej deski zrobić coś oryginalnego, coś unikalnego i odmiennego, a jednocześnie z zachowaniem swojej podstawowej funkcji. Tak było do dzisiaj!\nDzięki firmie MyGiftDna.pl, znajdziemy niezwykle efektowne deski do krojenia – https://mygiftdna.pl/Deski-Grawer/Najlepsza-Kucharka – ich wielką zaletą jest to, że samodzielnie możemy wymyślić i zlecić do wykonania dokładnie taki grawer na desce, jaki chcemy. Jest to oczywiście idealny prezent dla bliskiej nam osoby, której chcemy podarować taki kulinarny gadżet. Warto pomyśleć nad nim jako prezentem dla teściowej, żony, która jest zapaloną kucharką bądź także i dla osób płci męskiej, jeśli tylko wykazują zainteresowanie pracą w kuchni. Dla każdej osoby, będzie to na pewno miły upominek, który wywoła uśmiech na ich twarzy, a ponadto będzie oryginalnym wyrazem naszego uznania dla ich kulinarnego kunsztu.\nDeska wykonana jest z wysokiej jakości drewna, odpowiednio zabezpieczonego i zaimpregnowanego. Oryginalny i nowoczesny kształt sprawia, iż będzie idealnie wpasowywać się w wystrój każdej kuchni. Grawer widoczny, wykonany profesjonalnie techniką laserową. Bambusowa deska jest niezwykle wytrzymała i na pewno będzie pełnić swoją rolę przez wiele wiele lat, przypominając osobie obdarowanej o naszym niecodziennym i oryginalnym podarunku, przywołując same pozytywne myśli.\nDzięki temu prezentowi, zostaniemy ciepło zapamiętani przez osobę obdarowaną. A kto wie, może w podzięce zostaniemy zaproszeni na wyśmienity obiad, przygotowany specjalnie z myślą o nas? Warto spróbować!\nTagi: deska, gotowanie, krojenie, kuchnia, pieczenie\nPrzekąski na grilla – 5 oryginalnych pomysłów\nCo zawierają wafle ryżowe?\nJak wybrać grill gazowy


Zespół Szkół Muzycznych w Legnicy, szkoła muzyczna Legnica - Muzyczne ćwierćnutki\nZespół interpretacji rytmiczno-ruchowej „Muzyczne ćwierćnutki”\nZespół rozpoczął swoją działalność w roku szkolnym 2007/08, jako forma zajęć dodatkowych przede wszystkim dla uczniów klas 1-3 OSM i SM I st., ale uczestniczą w nim również starsze dzieci.\nMetodyka zajęć opiera się na założeniach dydaktycznych metody E. Jaques- Dalcroze’a oraz na idei wychowania muzycznego Carla Orffa. W programie nauczania treści edukacyjne zintegrowane są z podstawą programową rytmiki z kształceniem słuchu. Zajęcia zachęcają do pogłębiania wiedzy muzycznej i rozbudzają potrzebę poznawania literatury muzycznej poważnej i dziecięcej różnych specjalności. W ramach zespołu wykorzystywane są różne formy aktywności: śpiew, ruch, gra na instrumentach perkusyjnych oraz improwizacja ruchowa i instrumentalna, co sprawia, że uczniowie doświadczają szerokiej gamy zjawisk melodyczno-rytmicznych. To wszystko wpływa na lepszą percepcję i wykonywanie muzyki. Zajęcia podnoszą także poziom dyspozycji słuchowo-głosowych i przestrzenno-ruchowych.\nUczniowie mają okazję do samodzielnej realizacji wyznaczonych zagadnień ruchowo-rytmicznych, co z pewnością rozbudza ich kreatywność. Zespół daje możliwość zaspokajania potrzeby ruchu w połączeniu z poznawaniem i doświadczaniem różnych obszarów muzycznych, a współpraca i występy w grupie pomagają w opanowaniu tremy, towarzyszącej prezentacjom publicznym. Do najważniejszych interpretacji ruchowych utworów instrumentalnych należą: M.Musorgski - Obrazki z wystawy „Promenada” „Taniec piskląt w skorupkach”; C.Saint – Saens „Karnawał zwierząt” - Słoń, Akwarium, Kangury, Żółw, Skamieliny; F.Rybicki-„Huśtawka”, „Piosenka Krysi”, „Pajacyk”, „Poleczka”; J.Garścia -Małe sonatiny op.36,op.56; E.Grieg - suita Peer Gynt - Taniec Anitry, Taniec Arabski, W Grocie króla gór; A.Vivaldi - „Cztery Pory Roku”- Wiosna cz.I, Zima- cz.I, II; W.A.Mozart -„Eine Kleine Nachtmusic”- cz.I allegro, cz.IV rondo; W Kilar – muzyka do filmu ”Pan Tadeusz”- części Rok 1812, Mrówki, Polonez; A.Vivaldi -„Cztery Pory Roku”- Wiosna cz.I, Zima- cz.I, II, S.Prokofiew - Symfonia klasyczna - cz.III Gavotte Marsz - C-dur; J.Haydn - symfonia „Niespodzianka” G-dur cz.III Menuetto; F.Liszt - Tańce węgierskie - Taniec IV; D.Kabalewski - Błazny cyrkowe; F.Chopin - Preludium e- moll op. 28 nr 4.\nSkład zespołu zmienia się wraz z każdym kolejnym rokiem szkolnym. Zawsze jednak uczniowie bardzo chętnie podejmują wysiłek przygotowań do występów, które mają miejsce zarówno w szkole, jak i w ramach reprezentowania szkoły poza jej murami.\nZespół prowadzi pani Ewa Arentewicz – nauczycielka rytmiki.


News - Luminescencyjne oznaczenia dróg i ścieżek rowerowych farbą lub kruszywem luminescencyjnym\nOznaczenia dróg ewakuacyjnych\nWyjście ewakuacyjne w lewo\nWyjście ewakuacyjne w prawo\nZnaki na ściany i drzwi\nZabezpieczająca listwa stopnicowa\nDysk drogowy Ultra 2\nKruszywo żółto-zielone lub niebieskie\nAntypoślizgowa i odblaskowa linia\nLinia do nakładania w płynie\nSzklane płytki ścienne\nPłytki szklane ścienne żółto-zielone\nPłytki szklane ścienne niebieskie\nDO WIADOMOŚCI: ARCHITEKCI.\nFirma nasza jest w pełni usatysfakcjonowana z pomocy niesionej architektom dostarczając gotowych rozwiązań dotyczących bezpieczeństwa i systemów ewakuacyjnych. Zdajemy sobie sprawę ja frustrujący może być fakt, że dla obiektu wymagany jest system ewakuacji a nie wiadomo od czego zacząć. Chętnie odpowiemy na wszystkie pytania i pomożemy w trudnych sytuacjach. Jeśli masz pytania, potrzebujesz informacji o produkcie skontaktuj się z nami.\nROZWIĄZANIA BEZPIECZEŃSTWA DLA BUDYNKÓW WYSOKICH\nSzacuje się, że 2,6% ogółu pożarów w latach 2005-2009 dotyczyło budynków wielopiętrowych. Według relacji cztery rodzaje budynków stanowią koło połowy przypadków pożarów w obiektach wielopiętrowych. Są to apartamenty, hotele, biura i budynki służby zdrowia.W tych czterech rodzajach nieruchomości łącznie odnotowano 7800 zgłoszonych pożarów, wśród których było 30 ofiar śmiertelnych, 352 osób poszkodowanych z obrażeniami ciała na wartość 99 milionów dolarów bezpośrednich szkód majątkowych w USA. Udział pożarów w obiektach wielopiętrowych w latach 2005-2009, które rozpoczęły się na 7 lub wyższym piętrze wynosił 32% dla budynków mieszkalnych, 22% dla hoteli, 39% dla budynków biurowych i 21% dla budynków służby zdrowia. Ryzyko pożaru na niższych piętrach jest podobne dla wszystkich rodzajów budynków z wyjątkiem biur, gdzie zanotowano więcej pożarów na wyższych piętrach. Firma nasza chce chce zapewnić wszystkim bezpieczeństwo poprzez zastosowanie prostych luminescencyjnych, widzialnych w ciemności elementów należących do awaryjnego systemu bezpieczeństwa BHP wyjść i dróg ewakuacyjnych w każdychm budynku. Twoje bezpieczeństwo w mieszkaniu w wysokim apartamentowcu jest równie ważne jak w wysokim biurowcu.\nROZWIĄZANIA BEZPIECZEŃSTWA. PLATFORMY WYDOBYWCZE, WIERTNICE\nPrzemysł petrochemiczny ma specyficzne rozwiązania dotyczące przepisów w zakresie bezpieczeństwa zwłaszcza na morskich platformach szybów wiertniczych. Firma nasza jako światowy lider w dostarczaniu luminescencyjnych rozwiązań bezpieczeństwa dla wymagających środowisk rozwija unikalne systemy i produkty bezpieczeństwa dla przemysłu petrochemicznego. Bezpieczeństwo na morskich platformach wydobywczych stoi na najwyższym poziomie. W przypadku awarii zasilania na platformie wiertniczej na morzu miejsca oznaczone luminescencyjnymi znakami, liniami itp muszą być doskonale widoczne aby wskazać jednoznacznie drogę ewakuacji, oznaczyć przeszkody i inne newralgiczne miejsca. Najbardziej istotne rozwiązania stworzone dla morskich platform wiertniczych to oświetlenie miejsc lądowania dla helikopterów. Nawet najbardziej wykwalifikowany pilot musi widzieć przeszkody takie jak wieże wiertnicze i żurawie. Przez luminescencyjne oznaczenia przeszkód i miejsc lądowania podejmowane przez pilota manewry nocnego lądowania są łatwiejsze i bezpieczniejsze.\nROZWIĄZANIA BEZPIECZEŃSTWA. PARKI ROZRYWKI i PODOBNE.\nPopularność parków rozrywki z roku na rok notuje ciągły wzrost. Aby zabezpiczać te miejsca również stosuje się luminescencyjne oznaczenia dróg ewakuacji oraz oznacza się przeszkody, poręcze, klatki schodowe.\nROZWIĄZANIA BEZPIECZEŃSTWA. KOŚCIOŁY, HALE KONCERTOWE, KINA.\nLuminescencyjne produkty GBC znajdują zastosowanie w wielu rozwiązaniach architektonicznych. Między innymi są to kościoły, hale koncertowe i kina. Po wyłączeniu źródła zasilania panuje mrok a to sprzyja powstawaniu niebezpieczeństw. Prostym rozwiązaniem tego problemu jest zastosowanie luminescencyjnych stopnic oraz luminescencyjnych taśm wyznaczających niebezpieczne strefy podczas ograniczonego dostępu światła.\nOZNACZENIA DRÓG EWAKUACYJNYCH I KLATEK SCHODOWYCH\nW niektórych istniejących obiektach jest wymagane oznaczenie dróg ewakuacyjnych i klatek schodowych. Do tych oznaczeń stosuje się luminescencyjne taśmy lub listwy aluminiowe gwarantujące oświetlenie dróg ewakuacji podczas awarii źródła zasilania oświetlenia.\nTRADYCYJNA TASMA KONTRA STOPNICA\nTaśma ewakuacyjna jest niezgodna ze światowymi normami IBC/IFC 2009, 2012, 2015 i UL 1994. Wiele firm jednak nadal wykorzystuje te stare metody. Jest to bardzo niebezpieczne. Taśmy nie posiadają odpowiedniej trwałości zdolności do świecenia tak jasno lub tak długo jak luminescencyjna stopnica, będąca elementem sztywnym lub półsztywnym. Po krótkim okresie eksploatacji taśma się zużywa, odkleja i rwie. Trzeba ją ponownie stosować, rozwiązanie to jest nietrwałe. Jest na to sposób. Zamiast taśmy użyj luminescencyjnej stopnicy chodowej GBC. Stopnice wykonane są z tłoczonego aluminium, są trwałe i odporne na niekorzystne warunki. Stopnice wykorzystują opatentowaną technologię syntezy polimerów, posiadają antypoślizgowe, czarne podłoże w wbudowanym specjalnym kruszywem, które jest odporne na natężenie ruchu, czynniki zewnętrzne, posiada długi czas użytkowania. Stopnice nie są podatne na śnieg, lód, i inne niekorzystne warunki. Są wykończone w kolorze aluminium, złota, brązu lub czerni.\nDO WIADOMOŚCI: GENERALNI WYKONAWCY.\nJeśli jesteś na tej stronie to prawdopodobnie wiesz, że w ciągu ostatnich kilku lat pojawiły się nowe przepisy dla środków ewakuacji a konkretnie\nluminescencyjnych oznakowań ewakuacyjnych.\nOd 2009 roku wprowadzono nowe, luminescencyjne normy w budynkach publicznych w całych Stanach Zjednoczonych oraz w szkołach, szpitalach oraz hotelach. Wszystkie te produkty znajdziesz u nas w szerokim zakresie i asortymencie.\nLumiinx Sp. z o.o.\n(+48) 517 926 654\n(+48) 691 943 164\nTRADYCYJNA TASMA KONTRA STOPNICA.\nOZNACZENIA DRÓG EWAKUACYJNYCH I KLATEK SCHODOWYCH.


"Lubicie szarlotki? Jak dla mnie jedno z najlepszych ciast na świecie! Równie smaczny jest tylko sernik. Cóż się więc dziwić, że niezależnie od pory roku mogę go jeść na kilogramy. No dobra aż tyle to i ja nie zjem. Ale z pomocą rodziny to bardzo możliwe :) Aby urozmaicić smak tego wypieku tym razem do jabłek dodałam również sezonowe porzeczki - czarne i czerwone. Muszę przyznać - świetne połączenie! Dopóki jeszcze macie możliwość wykorzystywania świeżych owoców, wypróbujcie ta wersję koniecznie! Zapraszam na szarlotkę z porzeczkami."\n1,5 szklanki czarnej/czerwonej porzeczki\nŻółtka łączymy z cukrem aby powstał nam tak zwany kogiel mogiel, dodajemy jajko i dalej mieszamy.\nMąkę wysypujemy na blat, dodajemy pokrojone na kawałki masło i przygotowany kogiel mogiel. Całość szybko ugniatamy i wstawiamy do lodówki na około 30 minut.\nW tym czasie jabłka obieramy i ścieramy na tarce (duże oczka) dodajemy cukier i cynamon. Mieszamy. Pozostawiamy, pod przykryciem.\nCiasto wykładamy na oprószony mąką blat, rozwałkowujemy na około 0,5 cm i przekładamy do dużej, wyłożonej papierem do pieczenia blaszki i dokładnie wyrównujemy. Tak przygotowane ciasto wstawiamy do piekarnika nagrzanego do 180`C i pieczemy około 20 minut.\nPrzygotowujemy kruszonkę : do niewielkiego naczynia wrzucamy miękkie masło, wsypujemy mąkę i cukier. Zagniatamy opuszkami palców do momentu utworzenia się okruszków.\nPo upływie 20 minut, ciasto wyjmujemy z piekarnika. Na ciasto przekładamy farsz jabłkowy, a na jego wierzch wrzucamy umyte i osuszone porzeczki oraz przygotowaną kruszonkę.\nPonownie wstawiamy do piekarnika i pieczemy jeszcze około 30 minut.\nWyślij posta przez e-mail Etykiety: Ciasta Grill Imieniny/Urodziny Łatwe Na jesień Na lato Owocowe Przepisy z jabłkami słodkości sezonowe


POLSCY ARTYŚCI POLSKA SZTUKA POLSCY KOLEKCJONERZY: listopada 2011\nDe - entryzm z dodanym "C" daje DECENTRYZM\nFotografia, fotografia, daje wolność wypowiedzi i niewolę obrazu. Fotografik to sekretarz rzeczywistości to osobnik zapisujący cudzy obraz. Dodać należy że przy pomocy urządzenia zwanego kamerą fotograficzną. Tak zwany aparat właśnie do tego służy, ale artyści kochają zmieniać świat. Zrobiła to grupa fotografików skupiona przy Galerii MCK w Ostrowcu Świętokrzyskim. Należy w tym miejscu przytoczyć definicję Adama Wiśniewskiego-Snerga "centryzmu" jako żródła opozycyjnego "decentryzmu". który zainspirował całe przedsięwzięcie. Oto tekst Snerga:\nFotografia Miry Rewers\n"Wszystkie istniejące dzieła sztuki, mimo ich wielkiej różnorodności, zaliczyć można do jednego kierunku - do centryzmu, którego istota polega na tym, że środek przedstawionego przez artystę przedmiotu, czymkolwiek ten przedmiot jest - zawsze zajmuje miejsce w ramach utworu.\nDla twórczości centrycznej charakterystyczne jest dążenie do pełnej ekspozycji prezentowanego przedmiotu - niezależnie od wybranej formy.\nCentryzm zezwala na przedstawienie fragmentu jakiejś rzeczywistości, ale tylko w przypadku, kiedy cały przedmiot nie mieści się w ramach obrazu.\nMoja koncepcja kompozycji obrazu, w odróżnieniu od omówionej kompozycji centrycznej, nosi nazwę decentryzmu. Obraz wyraża postualat decentryzmu, gdy środek przedstawionego w nim przedmiotu znajduje się gdzieś niedaleko poza ramami utworu, skąd ten przedmiot dominuje nad ukazanym otoczeniem. Taka zasada kompozycji - poprzez stworzenie napięcia między ukrytym przedmiotem a widocznym tłem - pozwala wzmocnić znaczenie przedmiotu albo jego otoczenia w zależności od przypisanej im roli."\nFotografia Sergiusza Sachno\nTa definicja decentryzmu stała się ideą grupy fotografików z Ostrowca Świętokrzyskiego w składzie: Mira Rewers, Marek Rachwał, Piotr Komorowski, Mirosław Araszewski, Jakub Kaczanowski, Ryszard Karczmarski, Grzegorz Gałęzia, Cezary Łutowicz, Stanisław Dunin-Borkowski, Mirosław Radomski, Artur Dziwirek, Robert Andre, Jacek Konrad-Jędrzejczak, Agnieszka Radlak, Jerzy Piątek, Andrzej Łada, Justyna Gentile - Łada i Sergiusz Sachno.\nGrupa ta skoncentrowała się w sowich działaniach artystycznych na opisaniu rzeczywistości w sposób niebezpośredni, gdzie regułą stały się niedopowiedziane kształty rozmyte kolory, cienie przedmiotów a nie same przedmioty czy zgoła abstrakcyjne formy wymagające od widza refleksji i interpretacji. Dzięki temu fotografie te są śladem działania człowieczego i w tym miejscu właściwie leży wartość tej fotografii, żeby zobaczyć człowieka na którego ślad działania patrzymy na zdjęciu.\nFotografia Cezarego Łutowicza\nArtyści używają tego prowokacyjnie często używają zabiegu kadrowania czy przełamywania kompozycji obcymi sobie elementami. Sporo fotografii jest czarno białych co w tym przypadku dodaje dramaturgi obrazom. Na wystawie można zobaczyć pełną rozpiętość tematów i technik używanych w grupie. Są fotografie studyjne, są aranżowane w plenerze czy we wnętrzach, bogactwo użytych środków miesza się z tematami przynosząc każdemu możliwość zatrzymania się w zabieganiu i skupienia nad refleksyjnością rzeczywistości.\nkuratorem wystawy jest Janusz Kapusta\nFotografia Mirosława Araszewskiego\nWystawę można obejrzeć w ramach XIII Chopin and Friends Festiwal w Polish & Slavic Center 177 Kent Street, Brooklyn NY 11222\nZ teatru Rondo prosto na Broadway\nDroga to jest daleka, ale znakomity początek Wiolka Komar ma już za sobą. W najbliższą niedzielę wystąpi po raz pierwszy na Broadwayu ze swoim monodramem Diva. Występ ten jest udziałem w\nThe 2nd annual United Solo Theatre Festival. Festiwal ma dopiera dwa lata ale cieszy się coraz większym zainteresowaniem w branży. W tym roku na festiwal przybyło zaprezentować teatr jednego aktora sześcioro artystów z Polski. Na festiwalu wystąpi 77 artystów z 20 krajów i 11 stanów US. Dyrektorem artystycznym i pomysłodawcą festiwalu jest Omar Sangare. Przedstawienia festiwalowe można oglądać od 20 października do 20 listopada.\nWiolka Komar na scenie teatru Rondo\ni w znakomitej kreacji Magdaleny Franczak\nWiolka Komar ma na swoim koncie już 4 monodramy, Diva to najnowsza jej produkcja, która powstała wraz z reżyserem Stanisławem Miedziewskim i miała premierę w teatrze Rondo w Słupsku w roku 2010. W dorobku Wiolki jest także praca Tadeusza Różewicza. Tę sztukę napisała Magdalena Gauer, przełożyła na angielski Caryl Swift a kostium zaprojektowała Magdalena Franczak. To bardzo ważne mieć dobrego tłumacza i wystawić sztukę po prostu po angielsku w Nowym Jorku, czego inne artystki nie uznają za konieczne i wyświetlają napisy, których nowojorczycy nie uwielbiają niestety. Dla Wiolki jest to dodatkowy atut wejścia na światowe sceny.\nDiva to opowieść o duszy artysty i co się z nią dzieje w zależności przez jakie przygody życia artysta przechodzi lub przechodzić musi. Nora Sedler, która jest bohaterem opowieści to znakomita sława operowa, która w młodości przeszła przez okrucieństwa wojny, getta i obozu koncentracyjnego. Jak daje radę ciągnąć swoją karierę śpiewaczą z tymi bagażami opowiada Wiolka Komar. Swoim wystąpieniem Wiolka pokazuje że teatr jednego aktora jest jej bardzo mocną stroną. Nie ruszając się z miejsca trzyma w napięciu widza przez blisko 50 minut. Wszystkie narzędzia jakie ma do dyspozycji to głos i mimika, bo rekwizytów praktycznie na spektaklu brak. Podjęcie się takiego zadania przez niespełna trzydziestoletnią aktorkę to prawdziwa batalia o zawodowy sukces. Ufam że się powiedzie i będę miał znajomą aktorkę w Hollywood wszak zaraz po spektaklu Wiolka rozpoczyna studiowanie zawodu w New York Film Academy. Good luck.\nPrzedstawienie odbędzie się 6 listopada o godz. 5pm\nDiva w teatrze Row przy 410 West 42nd Street New York, NY 10036\nbilety $18 można kupić tutaj:


Opublikowano: niedziela, 14, grudzień 2014 17:21\nNasz Przewodniczący spotkał się z p. Premier Ewą Kopacz i ministrem pracy i polityki społecznej w ramach akcji "Wigor". Jerzy Przyborowski oraz jego małżonka zostali jednymi z ambasadorów programu.\nDo 2020 roku Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej przeznaczy 370 mln zł na utworzenie dziennych domów seniora. W 2015 roku powstanie ok. 100 takich miejsc. Rząd przyjął program Senior-WIGOR.\nmpips.gov.pl, dostęp: 17 marca 2015\nPani premier doceniła działalność Społecznego Komitetu (jeszcze do niedawna przychodziła na nasze zebrania). Nasz Przewodniczący wraz z małżonką uczestniczyli również w podsumowaniu półrocza rządu.\nEchodnia.eu, dostęp: 6 kwietnia 2015\nDobry wynik sobotniej kwesty na renowację nagrobków\nOk. 2,7 tys. zł trafiło do puszek podczas kwesty na cmentarzu przy ul. Limanowskiego zorganizowanej przez Społeczny Komitet Ochrony Zabytków Cmentarza Rzymskokatolickiego.\nradom.gazeta.pl, dostęp: 5 kwietnia 2015\nSpołecznicy zadowoleni z kwesty na cmentarzu w Radomiu\n41 tysięcy złotych zebrał Społeczny Komitet Ochrony Zabytkowego Cmentarza Rzymskokatolickiego w Radomiu pod-czas dwudniowej kwesty na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego.\nEchodnia.eu, dostęp: 3 listopada 2014\n1 i 2 listopada Społeczny Komitet Ratowania Zabytkowego Cmentarza Rzymskokatolickiego przy ulicy Limanowskiego przeprowadzi tradycyjną kwestę na rzecz ratowania najstarszej nekropolii Radomia. Zabrane pieniądze zostaną przeznaczone na dokończenie renowacji dwóch zabytkowych nagrobków rodzin Mierzyńskich oraz Kobierskich i Błochowiczów.\nTelewizja Dami telewizja.radom.pl, dostęp: 30 października 2014\nKolejny odrestaurowany nagrobek już stoi [ZDJĘCIA]\nW piątek na cmentarz przy ul. Limanowskiego wrócił odnowiony nagrobek rodziny Kobierskich i Piotra Błochowicza. Prace konserwatorskie zrealizował Społeczny Komitet Ochrony Zabytkowego Cmentarza Rzymskokatolickiego\nOdrestaurowany pomnik nagrobny, który po trwających kilka lat pracach konserwatorskich stanął na swoim miejscu, jest obiektem o wartości szczególnej. Jak mówi Janusz Wieczorek ze SKOZCR, nagrobek został wzniesiony w 1851 lub 1852 r. i stanowi charakterystyczny dla tego okresu przykład klasycystycznej architektury żeliwnej.\n- Nagrobek rodziny Kobierskich i Piotra Błachowicza jest najstarszym tego typu pomnikiem funeralnym na naszym cmentarzu - podkreśla Wieczorek.\nGłównym elementem odnowionego nagrobku jest ustawiona na kamiennym postumencie żeliwna stela. Znajdują się na niej inskrypcje informujące o ludziach pochowanych w grobowcu. Całość uwieńczona jest krzyżem zamontowanym na szczycie steli. Ponadto nagrobek ma zostać otoczony żeliwnym ogrodzeniem, na które jednak, jak mówi Wieczorek, trzeba będzie poczekać.\nradom.gazeta.pl, dostęp: 24 października 2014\nKolejny nagrobek na cmentarzu uratowany [ZDJĘCIA]\nW piątek na cmentarz przy Limanowskiego wróciła żeliwna kolumna będąca główną częścią nagrobku rodziny Mierzyńskich. Remont grobu kosztował ponad 30 tys. zł.\nGrób Mierzyńskich składa się z piaskowej płyty, żeliwnej krypty i kolumny oraz pięknego secesyjnego ogrodzenia z tego samego materiału.\n- Jest to jeden z nielicznych ocalałych nagrobków w typie kolumny na cokole - mówi Janusz Wieczorek ze Społecznego Komitetu Ochrony Zabytkowego Cmentarza Rzymskokatolickiego w Radomiu. Inskrypcje na nagrobku pochodzą z lat 80. i 90. XIX wieku. Jedna z nich upamiętnia Floriana Mierzyńskiego, sędziego pokoju. - To nie był sędzia zawodowy, ale osoba z dużym autorytetem, która negocjowała między stronami - wyjaśnia Wieczorek.\nradom.gazeta.pl, dostęp: 17 października 2014\nNowa ścieżka edukacyjna na cmentarzu rzymskokatolickim [ZDJĘCIA]\nNa cmentarzu przy ul. Limanowskiego została przygotowana już druga ścieżka edukacyjna. Tym razem ma ona przybliżyć mieszkańcom miasta historię bohaterów Powstania Styczniowego, związanych z regionem radomskim.\nradom24.pl, dostęp: 15 czerwca 2013\nKomitet remontuje kolejny nagrobek\nRuszyły prace remontowe neoklasycystycznego grobu rodziny Nowickich i Wysockich z I połowy XIX w. na najstarszej radomskiej nekropoli. Renowacja zakończy się przed 1 listopada. Prace w całości finansuje Społecznego Komitetu Ochrony Zabytkowego Cmentarza Rzymskokatolickiego.\nmojradom.pl, dostęp: 12 czerwca 2013\nEchodnia.eu, dostęp: 12 czerwca 2013\nPubliczna prezentacja książki "Ścieżka edukacyjna. Powstanie styczniowe. Radomscy Weterani 1863 roku”\n"Ścieżka edukacyjna. Powstanie styczniowe. Radomscy Weterani 1863 roku”, to kolejne wydawnictwo przybliżające historię zabytkowego cmentarza przy ulicy Limanowskiego. W czwartek w Miejskiej Bibliotece Publicznej odbyła się publiczna prezentacja wydawnictwa.\nEchodnia.eu, dostęp: 12 kwietnia 2013\nMłodzież odkryła tajemnice cmentarza\n(Autor: Katarzyna Ludwińska)\n182 uczniów z 19 radomskich szkół pod opieką 23 nauczycieli przez osiem miesięcy zinwentaryzowało 1111 nagrobków w najstarszej części cmentarza rzymskokatolickiego przy ul. Limanowskiego. Dzięki projektowi "Epitafium 21" odkryto wiele tajemnic zabytkowej nekropolii.\nCzłonkowie Społecznego Komitetu Ratowania Zabytkowego Cmentarza Rzymskokatolickiego w Radomiu opowiedzieli kilka dni temu w Miejskiej Bibliotece Publicznej o efektach programu.\n- Wbrew temu, co na forach internetowych wieszczyli anonimowo przeciwnicy projektu, młodzież, nawet uczniowie szkół podstawowych, doskonale wywiązali się z powierzonego im zadania - mówił podczas spotkania Janusz Wieczorek, historyk, koordynator programu. - Wykonali inwentaryzację opisową i fotograficzną 21 najstarszych kwater cmentarza.\nZadanie nie było łatwe. Młodzież musiała oczyścić pomniki, żeby odczytać wyryte na nich inskrypcje, określić materiał, z którego zostały wykonane, dokonać pomiarów, a na koniec zrobić zdjęcia dokumentujące wygląd nagrobków z uwzględnieniem detali. Każda z grup cmentarz odwiedziła kilka razy.\n- Komitet przez 14 lat swojej działalności miał świadomość ogromnych luk w wiedzy na temat cmentarza - podkreślała Barbara Pikiewicz. - Nie potrafiliśmy odpowiedzieć na wiele prostych pytań, teraz to się zmieniło.\nDopiero po zakończeniu prac udało się ustalić, że najstarszy zachowany nagrobek pochodzi z 1820 roku i należy do Franciszka Truszkowskiego, uczestnika wojen napoleońskich, rannego w bitwie nad Berezyną. Truszkowski zmarł jako kawaler, pomnik postawili mu towarzysze broni. Nagrobek jest bardzo zniszczony, jego część zapadła się pod ziemię. Wiosną czeka go renowacja.\nNa cmentarzu są też groby powstańców listopadowych i styczniowych, naukowców, lekarzy, społeczników. Przy głównej alei, tuż za dzwonnicą, pochowane jest Orlątko Lwowskie. Wacław Kotowicz, student Politechniki Lwowskiej, zginął 3 listopada 1918 roku podczas obrony miasta. Zapomniany do tej pory grób już ma opiekunów. Zajmie się nim Towarzystwo Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich.\n- Kiedy dowiedziałem się o tym grobie, rozpocząłem poszukiwania rodziny Kotowicza - opowiadał Bogusław Stańczuk, przewodniczący towarzystwa. - Nie znalazłem, dlatego postanowiliśmy, że my będziemy opiekowali się grobem.\nTeraz wyniki badań młodzieży przeanalizuje komisja historyczna Społecznego Komitetu Ratowania Zabytkowego Cmentarza Rzymskokatolickiego. Na ich podstawie podjęta będzie decyzja np. co do kolejności remontu następnych nagrobków. Później opracowane wyniki zostaną opublikowane w książce.\nPodczas spotkania podsumowano też wyniki konkursu fotograficznego. Uczestnicy projektu, którzy przy okazji dokumentowania nagrobków zrobili też zdjęcia artystyczne, mogli wysłać je na konkurs. - Wpłynęło 201 prac 48 autorów - wyliczał Remigiusz Kutyła, fotograf, członek komitetu. - Na wystawę pokonkursową wybraliśmy 54 z nich, a najlepsze nagrodziliśmy.\nNajwiększy sukces odnieśli uczniowie Zespołu Szkół Budowlanych. Jakub Falkiewicz zajął pierwsze miejsce, a Anna Pyszczek trzecie. Druga lokata przypadła Tomaszowi Małkowi z I LO. Jury przyznało też dwa wyróżnienia: Karolinie Krzyżkowskiej z "elektronika" i Agnieszce Dąbrowskiej z I LO. Wszyscy otrzymali nagrody, które mają im pomóc w rozwijaniu fotograficznej pasji. Jakub dostał lampę błyskową do aparatu, którym fotografował nagrobki, Tomek - aparat fotograficzny, a Ania - drukarkę. Karolina i Agnieszka dostały statywy do aparatów.\nJakub i Ania przyznają, że zwycięstwa w konkursie się nie spodziewali. Oboje zrobili po 400 zdjęć. Do konkursu mogli wybrać tylko po pięć.\n- Trudno było wybrać te najlepsze, pomogła mi sorka - przyznaje Ania. - Na zwycięstwo nie liczyliśmy, uważaliśmy, że mamy poważną konkurencję, zwłaszcza wśród uczniów "plastyka".\nźródło: Gazeta Wyborcza Radom, dostęp: 8 listopada 2009\nW Miejskiej Bibliotece Publicznej podsumowano program "Epitafium 21”\nSala konferencyjna biblioteki miejskiej pękała w czwartek w szwach. Członkowie Społecznego Komitetu Ochrony Zabytkowego Cmentarza Rzymskokatolickiego w Radomiu, oraz młodzież i ich opiekunowie uczestniczący w projekcie ”Epitafium 21”spotkali się aby podsumować projekt.\nEchodnia.eu, dostęp: 7 listopada 2009\nCiekawe odkrycia na cmentarzu\nProjekt Epitafium 21 zbliża się do finału. Przygodę badawczą na najstarszej radomskiej nekropolii kończy młodzież z 20 szkół.\no pierwsza od lat 80. ubiegłego wieku próba zewidencjonowania nagrobków w najstarszej części cmentarza przy ul. Limanowskiego. Badania objęły 21 kwater.\n- Młodzież świetnie się spisała - mówi Grażyna Kuncewicz, nauczycielka historii w VII LO i jednocześnie opiekunka projektu. - Moi uczniowie pracujący w kwaterze 11A sfotografowali i opisali 52 nagrobki. Najstarsze z nich pochodzą z pierwszej połowy XIX w.\nNa jaw wyszły niezwykłe historie. Okazało się, że w kwaterze pochowanych jest przynajmniej czterech żołnierzy wojen napoleońskich, z których jeden na pewno walczył pod Samosierrą, oraz kilku powstańców listopadowych i styczniowych. Jest też nagrobek Orlątka Lwowskiego Wacława Kotowicza. Student Politechniki Lwowskiej zginął 3 listopada 1918 r. podczas obrony miasta.\nUczniowie natknęli się też na fragment płyty z grobu Romualda Kossutha. - Nazwisko nie dawało mi spokoju - opowiada Kuncewicz. - Zastanawiałam się, jak to możliwe, że węgierski szlachcic znalazł się w Radomiu. Poszukałam w archiwum i odnalazłam. Dziadek Romualda uciekł z Węgier, bo był tam poszukiwany za udział w pojedynku, który zakończył się śmiercią jego przeciwnika. Kossuthowie osiedlili się tu. Synowie Romualda: Aleksander i Stefan byli inżynierami i pionierami przemysłu.\nNad opisaniem tej kwatery pracowało 15 uczniów. Czworo fotografowało nagrobki, jeden opisywał pomniki, wypełniając przygotowany wcześniej kwestionariusz i pomaga przy pomiarach. Ważny był też udział dziesięcioosobowej ekipy technicznej. Z niemal każdego nagrobka trzeba było zdjąć grubą warstwę mchu, która uniemożliwiała odczytanie inskrypcji.\nOpracowywanie swojej kwatery zakończyły też gimnazjalistki z "trzynastki". Oczyszczenie i opisanie ponad 200 grobów zajęło 12-osobowej ekipie półtora miesiąca. Większość z nich pochodzi z początku XX w.\nDziewczyny przyjęły inną metodę pracy niż uczniowie VII LO. Najpierw wspólnie oczyściły opisywane nagrobki. - Potem podzieliłyśmy się na trzyosobowe zespoły - opowiada Ania Pysiak, uczennica klasy 3g. - Jedna osoba odpowiadała za zrobienie zdjęć, druga za opis, a trzecia za pomiary.\nNastolatki znalazły m.in. groby kilku więźniów Oświęcimia i uczestników powstania styczniowego.\n- Groby są bardzo zniszczone, niektórych aż bałyśmy się dotykać - mówi Żaneta Jaworska, koleżanka Ani. - Miałyśmy problemy z odczytaniem wielu inskrypcji, na szczęście jakoś się udało.\nDziewczyny podkreślają, że często miały problemy ze zrobieniem zdjęcia w taki sposób, by uchwycić istotne elementy nagrobków. Trudno było im też określić architektoniczny typ nagrobka. Samą pracę oceniają jako ciekawą przygodę.\n- Nie robiłyśmy tego dla jakiejś nagrody, po prostu spodobał nam się pomysł - zapewnia Ania Pysiak. - Przy okazji trochę dowiedziałyśmy się o historii Radomia.\nPozostałe szkoły biorące udział w projekcie Epitafium 21 mają zakończyć prace do połowy czerwca, ale niektóre już zaznaczyły, że ostateczny raport oddadzą po wakacjach.\n- W okolicach dnia Wszystkich Świętych chcemy opublikować wyniki badań młodzieży - mówi Janusz Wieczorek z sekcji historycznej Społecznego Komitetu Ochrony Zabytkowego Cmentarza Rzymskokatolickiego w Radomiu. - Przygotujemy też wystawę zdjęć dokumentujących projekt.\nWiceprezydent Ryszard Fałek obiecał uczniom wycieczkę. Może to będzie Kraków, może Lwów.\nźródło: Gazeta Wyborcza Radom, dostęp: 31 maja 2009


Jan Borysewcz z Lady Pank autorem najgłośniejszego skandalu muzycznego PRL. Zobacz wideo! - Antyradio\nNajgłośniejszy skandal muzyczny PRL. Przypominamy historię koncertu Lady Pank z okazji Dnia Dziecka [WIDEO]\nZ okazji Dnia Dziecka przypominamy najgłośniejszy skandal muzyczny PRL, który miał miejsce 1 czerwca 1986 na Stadionie Olimpijskim we Wrocławiu. Co się wtedy wydarzyło?\nW mrocznych czasach PRL-u nie było internetu, YouTube i telefonów komórkowych. Nie istniały również prywatne media i tabloidy, jedynie Polskie Radio i Telewizja Polska. Jednak muzyka i wielkie stadionowe koncerty miały się całkiem nieźle.\nTelewizja transmitowała na żywo festiwale, zwłaszcza w Sopocie i Opolu a polscy muzycy zapełniali sale koncertowe i największe stadiony. Oczywiście w tym czasie nie brakowało skandali, jednak były one natychmiast tuszowane przez ówczesną władzę.\nSkandale muzyczne w czasach PRL-u\nZdarzały się sytuacje, którym partyjni włodarze nie mogli przeciwdziałać. Na jednym z transmitowanych na żywo w radiu i telewizji festiwali pierwsza dama radzieckiej piosenki Ałła Pugaczowa, zaśpiewała religijną pieśń i przeżegnała się na wizji, na innym Kalina Jędrusik epatowała do kamery gigantycznym dekoltem, pokazując zszokowanym Polakom swoje okazałe atuty. Jednym z większych skandali w latach 80. ubiegłego wieku była odmowa zagrania koncertu dla partyjnych dygnitarzy przez Maanam, po której zespołowi zakazano istnienia.\nJednak najgłośniejszym skandalem muzycznym PRL okazał się striptiz wykonany przez Jana Borysewicza z okazji Dnia Dziecka.\nJan Borysewicz: Striptiz na koncercie z okazji Dnia Dziecka\n1 czerwca 1986 na Stadionie Olimpijskim we Wrocławiu odbył się koncert z okazji Dnia Dziecka. Gwiazdą imprezy był zespół Lady Pank. W pewnym momencie Jan Borysewicz pokazał zgromadzonej publiczności przyrodzenie.\nDzień później Wojewódzki Zarząd ZSMP we Wrocławiu zwrócił się do ministra kultury i sztuki o rozwiązanie zespołu. Jednak Lady Pank nie podzielił losów Maanamu, choć grupa więcej w tamtym roku już nie wystąpiła.\nSprawa została dokładnie przedstawiona w filmie Andrzeja Titkowa zatytułowanym "Mniej niż zero".\nBohater skandalu, polski wokalista, multiinstrumentalista, kompozytor, wirtuoz gitary, a także autor tekstów piosenek Jan Borysewicz niedługo po zdarzeniu został skazany na 3 miesiące więzienia. Kary nie odbył, gdyż ogłoszono amnestię.\nZobacz również: 10 małych rockmanów w talent show


Jak żyć długo i szczęśliwie | Artykuły\nArtykuły » KULTURA I OŚWIATA » Jak żyć długo i szczęśliwie\nJak żyć długo i szczęśliwie, to odwieczne pytanie wszystkich ludzi na świecie, gdziekolwiek mieszkają na naszym globie niezależnie od miejsca geograficznego, koloru skóry, czy też wyznania i czasu odmierzanego przez ziemski zegar.\nJako słuchacz Uniwersytetu III wieku, który maturę zdobył przez własne doświadczenia, mogę podpowiedzieć jak zgodnie żyć z naszymi oczekiwaniami aby marzenia się spełniły.\nMyśli swoje kieruje przede wszystkim do młodzieży, uczniów i studentów, którzy zadają sobie pytanie: kim jestem? i kim chciałbym być?\nCo mam czynić, aby być szczęśliwym i spełnionym?\nBogactwo nie daje pełni szczęścia.\nZadowolenie i radość z życia czerpiemy z naszego rozumu i sposobu wykorzystania naszej wiedzy dla celów wzniosłych, własnych i innych mieszkańców tej ziemi.\nSamo życie, to nieustanne poszukiwanie swojego miejsca w społeczeństwie i trwanie przy rodzinie, przyjaciołach, w poszanowaniu i miłości każdego z osobna.\nObdarzamy innych uczuciami, jakimi sami chcielibyśmy być obdarowywani.\nŻycie wcale nie jest sielanką. Wymaga wielu wyrzeczeń, Nie chodzi tylko o złe nawyki szkodzące naszemu zdrowiu ale również o wysiłek dostosowania się do otoczenia i życia w symbiozie z nim. To również wyzwanie do współżycia w otoczeniu najbliższych nam ludzi, najbliższych naszemu sercu. Wszystkich, których otaczamy miłością i zrozumieniem.\nJest to trudna praca – głównie nad sobą. Budowanie zaufania, wykluczające zazdrość i nienawiść.\nJest to droga prosta, która nakazuje nam przestrzeganie najważniejszych norm moralnych, nakazuje przestrzeganie prawa. Jeżeli nie potrafimy lub nie chcemy z różnych powodów przestrzegać wymogów prawa i obyczajów ludzi świata, w którym żyjemy, to trudno będzie nam egzystować w społeczeństwie, gdziekolwiek nas los zaprowadzi.\nTak nie wiele, a jednak mamy z tym problemy. Zatem pamiętajmy! - żyjmy w zgodzie z przykazaniami, gdyż uczą dobra. Żyjmy w zgodzie z ustanowionymi prawami świeckimi.\nKochajmy rodziców i szanujmy nauczycieli, bo oni od naszych najmłodszych lat starają się wskazywać właściwą drogę ku przyszłości.\nCi, którym nie obce są te zasady, powinni swoim rówieśnikom wskazywać drogę do pięknej przyszłości własnym przykładem.\nŻycie zgodne z własnym sumieniem i budowanie zaufania wymaga czasem wielu wyrzeczeń\nosobistych, ale wybór dobrych i mądrych przykładów, połączony z logicznym myśleniem prowadzi do wielkich czynów.\nTypowe uczucia żalu, zazdrości, zawiści, zastępujmy szacunkiem, uznaniem i zrozumieniem – w myśl zasady „nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe”\nMów zawsze prawdę. Oceniaj człowieka po tym kim jest, a nie co posiada.\nKochaj ludzi, jakimi są, unikaj stresów, (co nie zawsze się udaje), ale to możliwe.\nTakie wybory dzisiaj, stanowić będą o twoim życiu na dalsze lata, nawet w dalekiej przyszłości.\nMaksyma do zastosowania już od dziś dla każdego: „nie rób szkody abyś nie musiał później jej naprawiać”.\nNiech te skromne uwagi emeryta posłużą tym, którzy są już dorosłymi osobami, a jeszcze niedoskonałymi, do osiągnięcia umiejętności współżycia z ludźmi .\nA przykazanie – „kochaj bliźniego, jak siebie samego”, służyć będzie wszystkim i dla dobra wszystkich.\nPamiętajcie o tym droga młodzieży - jesteście przecież przyszłością świata. To do was należy przyszłość n a r o d ów, spokojne życie w rodzinach i pokój na świecie. A miłość i prawda - ostatecznie zawsze zwycięża.\nNiech wasza przyszłość będzie świetlana, a ludzie szczęśliwi.\nTego życzy wam Senior - Zdzisław\nMARK SANBORN, autor książki "Radość życia" - to inspirująca, przejmująca przypowieść o sukcesie. Opowiada o dawaniu z siebie więcej, niż się tego od nas oczekuje. Jest rewolucyjna, lecz prosta. Potrafi odmienić ludzkie życie.\n#1 | P.S. dnia 26 lipiec 2014 22:25\nNiby takie proste, ale jednak bardzo trudne w dzisiejszych czasach, kiedy jedni mają zbyt mało czasu na czytanie nawet pożytecznych książek, a inni tego czasu mają zbyt wiele (bezrobocie), ale myślą wtedy o zupełnie innych sprawach.Obyśmy jednak wszyscy doczekali tak pogodnej jesieni życia, jak Autor. Gratuluję!\n#2 | od autora: dnia 29 lipiec 2014 21:02\nTo trudne zycie piszacego sa mysla przewodnia i wskazaniem drogi do doroslego wzglednie spokojnych lat pozniej.\nNie szukac pracy ale zdobycie konkretnego zawodu i praca na wlasny rachunek i zatrudnianie innych moze dac zadowolenie.\nNajlepiej we wlasnym srodowisku podejmowac decyzje o samozatrudnieniu.Takie sa prawa obecnego rynku pracy.\nPraca poza Ojczyzna z slaba znajomoscia jezyka pozbawia nas pracy wg.naszych upodoban i wplywa ujemnie na nasza psychike teraz i pozniej.\nWszedzie dobrze ale ale najlepiej u siebie ma tu swoje uzasadnienie.\nRozwaznie nawiazywac wszelkie dlugie znajomosci.\n11,827,503 unikalne wizyty


Wypadki Przy Pracy - NaszeMiasto.pl\nWięcej na temat: wypadki w pracy branże zawody\nWięcej na temat: praca zawody bezrobocie rynek pracy\nWięcej na temat: zapotrzebowanie na rynku pracy 2015 rynek pracy 2015 trendy na rynku pracy potrzebne zawody 2015\nCzy na lubuskiej wsi jest bezpiecznie? W Bożnowie koło Żagania mamy wzorcowe gospodarstwo\nWięcej na temat: kros zielona góra bożena ronowicz wypadki na wsi wypadki w rolnictwie bezpieczne gospodarstwo rolne bezpieczne gospodarstwo rolnicy z bożnowa\nLUBUSKIE. Straż graniczna namierzyła 21 nielegalnie pracujących osób. Grozi im grzywna do nawet 30 tys. zł!\n21 nielegalnie pracujących cudzoziemców namierzyli podczas kontroli legalności zatrudnienia funkcjonariusze z placówek Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej. Za zatrudnienie cudzoziemców niezgodnie z przepisami odpowiedzą również pracodawcy.\nWięcej na temat: straż graniczna nielegalna praca\ndwa wypadki Bełchatów\ndwa wypadki bełchatowski


Grillowany ananas z sosem karmelowym\nDzisiaj zdrowy i smaczny deser z ananasem w roli głównej. Co ważne jest to kolejna potrawa, którą tu przedstawiam, a którą można zrobić w kilka minut.\nTagi: ananas karmel smacznie szybki deser zdrowo\nCukinia z imbirem i chilli\nUwielbiam w kuchni wykorzystywać wok. Dzięki niemu potrawy gotują się dużo szybciej niż w zwykłym garnku a ponadto wok nadaje się zarówno do smażenia, gotowania jak i duszenia. Tą szybką potrawą niniejszym otwieram nowy dział na moim blogu - dania z woka.\nTagi: bakłażan chilli cukinia imbir wegetariańskie wok\n18:30, fluidfluidfluid , Dania z woka\nTagi: bita śmietana malinowy pistacje tort\n19:34, fluidfluidfluid , Ciasta, torty i słodkości\nJako że zostało nam sporo makaronu a szkoda było go wyrzucić, postanowiliśmy coś z nim zrobić. Wybór Kajki padł na jedną z ulubionych potraw amerykańskich dzieci i młodzieży - Macaroni and cheese, czyli po naszemu makaron zapiekany z serem.\nTagi: mac & cheese macaroni and cheese makaron ser wegetariańskie\n18:15, fluidfluidfluid , Dania wegetariańskie i z ryb\nMoja żona Kaja uwielbia bezy w każdej postaci i ilościach, a za tortem bezowym z cukierni "Sowa" po prostu przepada. Nadszedł dzień, w którym zostałem delikatnie "poproszony" ;) żebym spróbował zrobić jej taki tort. Przed Wami kolejny przepis z mojej książki z przepisami, który na stałe wszedł do repertuaru - Tort bezowy Dacquoise.\nTagi: beza dacquoise daktyle tort bezowy\n18:50, fluidfluidfluid , Ciasta, torty i słodkości


Legia Warszawa – Śląsk Wrocław – 21 czerwca (niedziela) | Darmowe typy na dzisiaj\nPrzed piłkarzami Legii Warszawa siedem niełatwych spotkań w grupie mistrzowskiej. Aby myśleć o mistrzostwie Polski, regularnie muszą punktować. W ramach 31. kolejki PKO Ekstraklasy zmierzą się ze Śląskiem Wrocław.\nLegia Warszawa vs Śląsk Wrocław. Typ i Analiza\nNiedzielny mecz tych drużyn rozegrany zostanie w Warszawie, nic więc dziwnego że wyraźnym faworytem przynajmniej zdaniem bukmacherów są Wojskowi. W ostatnim czasie byli w dobrej formie, do czasu, do spotkania z Górnikiem Zabrze gdzie w ostatniej kolejce w Zabrzu przegrali 0-2.\nI choć rezultat nie odzwierciedla przebiegu spotkania w którym zdecydowanie więcej sytuacji stworzyli sobie podopieczni Aleksandara Vukovicia, to faktem jest że jego piłkarze odnieśli ósmą porażkę w sezonie PKO Ekstraklasy.\nNiewykluczone że ta liczba się powiększy, bo przecież do zakończenia rozgrywek pozostało jeszcze siedem kolejek w których wszystko się może zdarzyć. Owszem, w Zabrzu Legioniści stworzyli sobie aż trzydzieści sytuacji bramkowych i oddali dziesięć strzałów w światło bramki. Nie zmienia to jednak faktu że przegrali.\nTa ostatnia porażka z Górnikiem mogła ich troszkę zmienić, mogła im odebrać pewność siebie, bo jednak ta passa czterech zwycięstw z rzędu, (w tym pucharze Polski z Miedzią) została przerwana. Mimo to ich sytuacja w tabeli nadal jest komfortowa, są liderem i mają siedem punktów przewagi nad drugim Piastem Gliwice.\nW kolejnym meczu ze Śląskiem może być im ciężko o wywalczenie trzech punktów. Jakby nie patrzeć w lepszych nastrojach do niedzielnego spotkania przystąpią Wrocławianie, uskrzydleni zwycięstwami z Wisłą Płock 2-1 i ŁKS-em Łódź 4-0. W tabeli z dorobkiem 49 punktów sklasyfikowani są na czwartym miejscu, a więc mają duże szanse zakończyć sezon w strefie pucharowej.\nCzy w Warszawie stać ich na sprawienie niespodzianki? moim zdaniem tak. Skoro górnicy zdołali wygrać, to tym bardziej ta sztuka może się udać Śląskowi który w przeciwieństwie do Górnika jest przecież lepszą drużyną. Dla Legii w Warszawie wrocławianie są niewygodni. Na początku sezonu na stadionie Wojska Polskiego zremisowali bezbramkowo. Nie zdziwię się, jeżeli w niedzielę scenariusz się powtórzy.\nPoprzedni artykułEverton – Liverpool – 21 czerwca (niedziela)\nNastępny artykułTyp dnia – 21 czerwca (niedziela)