Cimoszewicz: Kaczyński jako pełnomocnik swojej sekretarki - to kompromitujące dla polityka ciężkiej wagi - Polityka - Wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl - Wydarzenia i Fakty - Dziennik.pl\nCimoszewicz: Kaczyński jako pełnomocnik swojej sekretarki - to kompromitujące dla polityka ciężkiej wagi\n11 lut 2019 aktualizacja 19 lis 2019, 9:53\nWłodzimierz Cimoszewicz / Wikimedia Commons\n"Materiału jest tak dużo, że ktoś musi się tym zająć w sposób bardzo skrupulatny, szczegółowy" - mówi w Radiu ZET o Taśmach Kaczyńskiego i sprawie Srebrnej były premier Włodzimierz Cimoszewicz. W ten sposób komentuje wywiad z Jarosławem Kaczyńskim opublikowanym na łamach "Sieci".\nWedług prezesa Prawa i Sprawiedliwości, doniesienia "Gazety Wyborczej" na temat ewentualnych planów budowy dwóch wież K-Tower „to nie jest nawet kapiszon, tam przecież nic nie ma”.\nJak mówi Włodzimierz Cimoszewicz w Gościu Radia ZET: - Mam wrażenie, słysząc bardziej niż czytając te wszystkie teksty, że mamy do czynienia w tym przypadku z kolejnym przypadkiem obchodzenia prawa przy pomocy rozmaitych sztuczek prawnych.\nSzef PiS: Dwie wieże miały finansować Instytut Kaczyńskiego. Padały propozycje, by były tam litery "JK" czy "LK"...\nByły premier przytacza konkretny przykład: - Już takim symbolem całej tej sytuacji jest to, że pan Kaczyński występował w pewnym momencie jako pełnomocnik swojej sekretarki. Więc w moim odczuciu to jest kompromitujące dla byłego premiera i dla polityka ciężkiej wagi, żeby do tego typu formułek się uciekać, ale to właśnie sygnalizuje, jak dbano o to, żeby nie naruszyć formalnie przepisu prawnego, np. zakazującego działalności gospodarczej partiom politycznym, a jednocześnie robić swoje.\nCimoszewicz zauważa, że na niektórych z opublikowanych nagrań Jarosław Kaczyński mówi o budowie jak o własnym przedsięwzięciu. "Pan wykonał to dla nas", "My o tym dobrze wiemy". Mówi "Ja jestem gotów w sądzie zeznać, że pan to dla nas zrobił, tylko ja nie mam podstawy prawnej do zapłacenia panu tej faktury". Więc on w prywatnej rozmowie, której nagrywania się pewnie nie domyślał, nie ukrywał swojej autentycznej, rzeczywistej roli w tym wszystkim.\nGość Radia ZET zauważa, że obojętne jest, jakie były cele budowy dwóch wieżowców. - Istotne jest tutaj to, że od 25 lat, od - pozwolę sobie to przypomnieć – tzw. akcji czyste ręce, którą podjąłem w ’94 roku jako minister sprawiedliwości, próbowaliśmy i próbujemy walczyć w Polsce z korupcją – mówi.\nNie chodzi o łapówkarstwo wyłącznie, chodzi także o korupcję polityczną, czyli uzależnianie polityki i decyzji politycznych od świata biznesu, od interesów ekonomicznych. Jedną z metod miało być oddzielenie świata polityki, reprezentowanego przez partie polityczne, i świata biznesu. I my mamy do czynienia tutaj z przypadkiem działania na styku. I powtarzam: ja dostrzegam tutaj pełen wysiłek włożony w sprytne nienaruszane w sposób formalny i oczywisty przepisów prawnych, ale jednak widzę działanie, które co do istoty było sprzeczne z celem tych wszystkich regulacji prawnych, o których wspomniałem - dodaje.\ndwie wieże Kaczyńśki Cimoszewicz Gerald Birgfellner Srebrna\nCimoszewicz na 99 proc. "jedynką" do PE. Co jeszcze obiecuje Schetyna?\nGiertych chce, by Birgfellnera przesłuchiwał nowy prokurator. "Proponuję, by wyznaczyć go w drodze losowania"\n"Słup – osoba fizyczna użyta przez przestępców podczas dokonywania oszustw gospodarczych. Słup posiada pełną zdolność do czynności prawnych, lecz ze względu na niski poziom inteligencji lub inne czynniki, które ograniczają jego zdolność percepcji, takie jak alkoholizm, ciężka choroba lub zaawansowany wiek, zostaje za swoją zgodą w rozumieniu prawa założycielem, kupcem lub prezesem spółki prowadzącej działalność przestępczą. Słup jest szefem danej organizacji jedynie de iure, de facto organizacją zarządza szara eminencja lub osoba starająca się pozostać anonimowa."\nP.Cimoszewicz ! pana rola już dawno zakończona i wtedy nie zrobiłeś nic dla Polski i Polaków A ZA WYPRZEDAŻ majątku Narodu ,za potworną biedę i bezrobocie powinniście wszyscy odpowiedzieć przed Trybunałem .A także być rozliczonym finansowo.Budzi "PAN" PO PROSTU ODRAZĘ.\no znowu kolejny kapuś kolega bolka,,dać mu władze ..zaloże nowe PZPR..klarens czy tak jakoś????\nPanie Włodzimierzu-sztucer w dłonie i na dziki.\nTow. Szmaciak twoje miejsce to śmietnik. Śmietnik historii.\nCimoszko kiedy ostatnio miałeś stosunek z Żubrową ?\nA co ci Rumuni winni ,a dlaczego obrazasz sam Siebie obrazajac Polakow Norbercie ,A moze nie jestes Polakiem ,to spadaj z forum nieudaczniku !!\nNP.ANTY RADEK ANTY MACZETA\nprecz z postkomunistycznymi zlodziejami co okradli POLSKE i NAROD POLSKI!!!!!!!\nPnie premierze nie rozumiem co to jest pełny nocnik swojej sekretarki ?\nCiekawe jaką fuche ma sprzątaczka\nAle Gawiedź to kupuje , przekupiona kolejnymi + plusami na kredyt, albo oczadzona swoją zaściankową głupotą.\nPełnomocnik sekretarki , a prawie jak Boski Namiestnik , przynajmniej dla PiSich wyznawców. Co ten mały mafiozo musiałby zrobić , żeby wreszcie jego wyznawcy przejrzeli na oczy? Don Jarozbaw no. no...\nszczerbaty hohsztapler trafiony i zatopiony\nJuż teraz to nie wiadomo kto jest kim. Więc nie obrażajcie ludzi.bo sami się obrażacie. Won.\nCAREX do budy! Już się naszczekałeś!\nCzytam wasze komentarze pełne chrześcijańskiej nienawiści i dochodzę do wniosku, że w Europie nie ma większego głupka jak Polak wyprzedziliście nawet Rumunów ;jaki Naród taka jego historia a historia Polski to same klęski , porażki ,miesięcznice ,i narzekania jacy jesteśmy wielcy ale niedoceniani. Piszę wprost głupkami jesteście !!\nI to są ludzie młodzi nawet po studiach byle jakich ale studiach. Nic w życiu jeszcze nie osiągnęli tylko szczycą się wpisami za 1.50 zł obrażają ludzi którzy coś w życiu już zrobili a tam gdzie powinni krytykować chwalą i podziwiają. I nie dziwić się że nami Polakami gardzą inne narody. A kto podzielił ludzi to wiemy i która partia. . Nigdy w Polsce nie będzie dobrze bo nie szanujecie bohaterów patriotów tylko ludzi o dwóch twarzach.\nCzy oni wszyscy pujda siedziec zalerzy tylko od nas Polakow wyborcow i to jest ostatnia dla nas szansa.\n... ale jaja! Kaczyński dostał pełnomocnictwo od swojej sekretarki pani Basi! Taa, on tam był tylko przypadkowo, bo wszystkim zarządza pani Basia! Ba, nie tylko Srebrną ale całym krajem! Dobrą komedię na Oscara można nakręcić.


A potem... pójdziemy do nieba - plus.gazetawroclawska.pl\nMity na temat samobójstw według Brunona Hołysta (kryminolog).\n- Ludzie, którzy mówią o samobójstwie, nie odbierają sobie życia - według badań od 80 do 85 proc. samobójców ostrzegało swoją rodzinę i przyjaciół o chęci popełnienia samobójstwa.\n- Samobójstwo przychodzi bez ostrzeżenia - samobójstwo zawsze poprzedzają sygnał, np. przygnębienie, smutek, zaniedbanie wyglądu zewnętrznego, wycofanie z życia towarzyskiego\n- Samobójcy nie chcą umrzeć, a manipulować otoczeniem - samobójcy instrumentalni, tacy, którzy chcą zwrócić uwagę na siebie, na swoje problemy stanowią 45 proc. wszystkich\n-- Wszyscy samobójcy są umysłowo chorzy - wielu samobójców cierpi na choroby psychiczne (np. depresję czy schizofrenię), ale ich liczba nie upoważnia do generalizowania.


"Adam, kochamy cię". Szaranowicz aż się wzruszył po tym skoku Małysza [WIDEO] - Sport WP SportoweFakty\n"Adam, kochamy cię". Szaranowicz aż się wzruszył po tym skoku Małysza [WIDEO]\nAdam Małysz w trakcie kariery sportowej dostarczył Polakom wiele powodów do dumy. Dziś mija dokładnie 19 lat od znakomitego konkursu w mistrzostwach świata.\nRobert Czykiel 22 Lutego 2022, 12:25\nTwitter / Na zdjęciu: Adam Małysz\nZdobył dwa medale w Salt Lake City. Niektórzy łapali się za głowy, gdy widzieli jego pozycję dojazdową\nOstatnie miesiące nie są zbyt optymistyczne w polskich skokach narciarskich. Nasi zawodnicy prezentowali się przeciętnie w Pucharze Świata, a na igrzyska olimpijskich w Pekinie tylko Dawid Kubacki zdołał wywalczyć brązowy medal.\nW takich chwilach zawsze warto wracać do przeszłości. Przed laty mnóstwo powodów do dumy dawał nam Adam Małysz. "Orzeł z Wisły" w skokach narciarskich zdobył niemal wszystko.\n22 lutego mija dokładnie 19 lat od jego złotego medalu na mistrzostwach świata w Predazzo. Polak na dużej skoczni w pierwszej serii skoczył 134 m i przegrywał tylko z Mattim Hautamaekim. Drugi skok Małysza był jednak niemal perfekcyjny.\n"Orzeł z Wisły" wówczas wylądował na 136 metrze. Rywal z Finlandii skoczył o 2,5 bliżej, więc to Adam sięgnął po złoto. Nie dziwi, że mocno wzruszył się komentujący te zawody Włodzimierz Szaranowicz. Przeżyjcie to jeszcze raz!\n"Po złoto, , dla nas, dla wszystkich... pofrunąąąąął!" Tak 19 lat temu krzyczał do mikrofonu Włodzimierz Szaranowicz !\nMimo upływu lat, emocje wciąż takie same #skijumpingfamilly #skokoholicy pic.twitter.com/qkMVxyQ5YY\n— TVP SPORT (@sport_tvppl) February 22, 2022\nWyciekło wideo! Tak zareagował Małysz na brak medalu Stocha >>\nZdjęcie Małyszów robi furorę. Taki obiad to my rozumiemy! >>\nZOBACZ WIDEO: Sporty zimowe nie są domeną Polaków? "Często nie mamy warunków, żeby trenować"\nSportowyBar Sporty zimowe Skoki narciarskie Adam Małysz


Chcemy jeść, chcemy żyć. Pomóż nam... - RatujemyZwierzaki.pl\nChcemy jeść, chcemy żyć. Pomóż nam...\n13 790 zł (19,7%)\nBrakuje jeszcze 56 210 zł\nMoże się wydawać, że każdy nasz dzień jest podobny do poprzedniego. Że każdego dnia powielamy te same czynności. Wstajemy wcześnie, bo przecież nasi podopieczni czekają na jedzenie, wodę, na porcję czułości, na lekarstwa, na zmiany opatrunku.\nTrzeba posprzątać, trzeba nakarmić, chorym trzeba zmienić opatrunki, wszystkim trzeba posprzątać po nocy, niektóre trzeba wykąpać, zabrać do weterynarza. Niektórych trzeba wyprowadzić też na spacer, a każdy przecież chce być pogłaskany, każdy chce usłyszeć kilka miłych słów. Niepełnosprawne psy i stareńkie schorowane koty każdego poranka witają nas radośnie. Cieszą się, że już wstaliśmy, że już jesteśmy. Wtedy najważniejsze jest śniadanie i głaskanie. Kiedy wszystkie psiaki i koty mają już miseczki przed sobą, zabieramy się za sprzątanie psich pokoików w Psianatorium, sprzątanie kuwet w kociarni. Inni w tym czasie rozwożą śniadanie dla kóz, baranów, świnek, osiołków i koni. Każdy zwierzak dostaje swoją porcję warzyw, owoców, siana.\nPrzy okazji większość domaga się uwagi i głaskania. To zawsze jest bardzo miłe. I tak moglibyśmy Wam opisać calutki typowy dzień w Przystani Ocalenie. Ktoś mógłby stwierdzić, że to męczące, że to nudne. My to kochamy, bo jest wiele magicznych chwil w takie zwykłe dni. Czasem psiak, katowany latami, który nie ufał ludziom, który bał się wszystkich nagle pomerda ogonem, czasem inne zwierzę, które latami cierpiało przez ludzi niespodziewanie postanowi się przytulić do Dominika, zaufa nam. A czasem chory koń, zaskoczy nas i wstanie sam na nogi i będzie się domagał pójścia na pastwisko z innymi.\nTakich miłych chwil jest wiele, to nasza nagroda – możliwość obserwowania jak się zmieniają pod wpływem spokoju, miłości, troskliwej opieki, jak ze skrzywdzonych poranionych istot stają się radosnymi, brykającymi konikami, krowami, kozami, psami, czy kotami. Mamy wiele zwierząt niepełnosprawnych, starych i chorych. To zwierzęta, na których ludzie postawili już kreskę, jedne się znudziły, inne nie miały siły dalej ciężko pracować, jeszcze inne wiele lat były bezdomne a jeszcze inne zaniedbywane, bite, katowane. Duże zwierzęta miały skończyć swoje życie w rzeźni, mniejsze miały umierać w schroniskach. Uratowaliśmy je, daliśmy im dom.\nBo Przystań Ocalenie to takie miejsce dla tych wszystkich niechcianych, nieprzydatnych, w oczach innych ludzi, zwierząt. U nas każdego dnia staramy się, aby mimo starości, mimo niepełnosprawności i problemów zdrowotnych były szczęśliwe. Leczymy, rehabilitujemy, karmimy i otaczamy miłością i opieką. 500 mieszkańców Przystani Ocalenie szczelnie wypełnia nasz czas. Kochamy je, każdy ma imię, każdy ma swoje miejsce. Ostatnio nasza sytuacja finansowa nie jest łatwa. Pandemia pogłębiła ten stan. Idzie zima, której bardzo się boimy. Nie mamy z czego zrobić zapasów… Na bieżące potrzeby zaczyna brakować karmy dla kotów, psów, brakuje siana.\nZwracamy się z prośbą do Państwa o pomoc w zapewnieniu wyżywienia dla naszych podopiecznych. Nie mamy żadnych dotacji, utrzymujemy nasze zwierzęta jedynie z datków od dobrych ludzi. I prosimy Was o wsparcie. Jeśli nie możecie wpłacić pieniędzy na zbiórkę to prosimy wyślijcie do nas mokrą karmę dla kotów, mokrą karmę dla psów, ryż, makaron, płatki kukurydziane. Dla nas każda pomoc jest na wagę złota, każda jedna puszeczka będzie dla nas ogromnym wsparciem.


Dziwne dźwięki podczas grania - MSI GTX1050Ti - elektroda.pl\nkuba14git 01 Cze 2018 14:09 678 40\n#1 01 Cze 2018 14:09\nPodczas grania czasami słyszę dziwne dźwięki.\nW załączniku podam przykładowy gameplay gdzie słychać taki dźwięk. Nie jest to wina gry ani Windowsa, bo na wszystkich grach słychać ten dźwięk, a Windows zaktualizowałem do 10 (podczas nagrywania filmiku był 7). Ten dźwięk jest od nowości karty.\nMoże to wina sterowników?\nGPU: MSI GTX 1050 Ti ( Link )\nRAM 8GB 4X2GB 1333 MHz\nOS: Windows 7, Windows 10 X64\nMOBO: Dell 990\n#2 01 Cze 2018 14:37\nJedziesz na zintegrowanej karcie dźwiękowej. Miałem podobny problem. Był to trojan (wirus). Masz antywirusa?\nUżyj może 360 total Security. Przeskanuj z wirusów. Masz też wbudowany w system Defender.\n#3 01 Cze 2018 14:41\nW sensie całość dźwięku nagranego na filmiku to te dziwne dźwięki tak?\nMikser głośności nie wskazuje źródła?\n#4 01 Cze 2018 14:58\nNie, tylko ten jeden, który wyróżniłem , reszta to muzyka, bo wtedy nagrywałem\nNie jest to trojan, chyba że sterowniki mają trojana.\nTak, mam kartę zintegrowaną.\nA ten trik z mixerem sprawdzę sobie.\nTutaj wyniki eksperymentu. Jeszcze tak często nie miałem tych beepów\nPrzepraszam, że wybrałem tak dziwną grę.\n#5 01 Cze 2018 15:30\nNie masz miksera dźwięku to tak jest. Dźwięk się miesza z muzyka gry, a muzyką goove czy też z inny źródeł. Wpisujesz w wyszukiwarkę Windowsa "dźwięk" i klikasz enter. Masz tam mikser dźwięku. Włącz go.\n#6 01 Cze 2018 15:37\nW tym problem że wszystko jest wyłączone. Na wyższym poście jest to pokazane.\n#7 01 Cze 2018 15:45\nwłącz to! Daj zdjęcie, ale to co jest na filmie tego nie przedstawia.\nMasz taką lupę na dolnym lewym rogu ekranu?\nWejdź w lupę>wpisz dźwięk>kliknij enter>wejdź w nagrywanie>miks dźwięku>włącz> Zastosuj.\n#8 01 Cze 2018 15:45\nMikser dość wyraźnie pokazuje źródło problemu. Wystarczy wyciszyć źródło i po problemie. Może w ustawieniach tego programu coś masz zaznaczonego że takie dźwięki wydaje, warto sprawdzić.\nA gra bardzo fajna\n#9 01 Cze 2018 15:46\nMożesz załączyć screen o jaki mikser Ci chodzi? Bo to jest mikser dźwięku, a innego oprócz jeszcze takiego nie znalazłem.\n#10 01 Cze 2018 15:48\nKiedy wpisujesz w wyszukiwarkę co wyskakuje? Taki głośniczek i napisem Dźwięk?\n#11 01 Cze 2018 15:50\nWłączyłem ten cały "Miks stereo".\nPS. Mam mowy (spaprany) Build Windows 10 i wyszukiwarka nie działa...\n#12 01 Cze 2018 15:52\nMenedżer zadań i zobacz co tam pracuje. Daj zdjęcie.\n#13 01 Cze 2018 15:53\nNie rozumiem co Ty próbujesz wykonać, nie wiem też o co chodzi koledze @System PL jeśli mam być szczery.\nNa filmiku masz włączony mikser głośności i on wyraźnie pokazuje że obs64 powoduje te dźwięki, wystarczy że w mikserze go wyciszysz i załatwione. Możliwe że w ustawieniach tego programu coś masz namieszane i stąd problem, na Twoim miejscu bym to sprawdził\n#14 01 Cze 2018 15:55\nMuszę cały widok zaawansowany? Bo jak mam 200 procesów to trochę to zajmie...\n#15 01 Cze 2018 15:57\n#16 01 Cze 2018 15:58\nOBS nie powoduje tego, bo zainstalowałem go teraz na potrzeby nagrania filmu.\nJa też nie wiem dokładnie dokąd zmierzają te instrukcje.\n#17 01 Cze 2018 15:59\nProces jakiś może oznaczać problem.\n#18 01 Cze 2018 16:00\nMam pomysł. Może odinstaluję sterowniki audio i wideo i będę działał na tych z Windows 10. Przetestuje też te gry.\nA jeśli to proces to ten ze sterowników, bo na czystym Windows 10 też występuje problem.\n#19 01 Cze 2018 16:02\nTo nie jest najlepszy pomysł. Możesz coś więcej uszkodzić!\n#20 01 Cze 2018 16:07\nBez sterowników nic nie uszkodzę. Poza tym i tak będę musiał za niedługo przeinstalować Windows.\n#21 01 Cze 2018 16:09\nA może głośniki trzeszczą.\n#22 01 Cze 2018 16:09\nCzyli wyciszenie tego programu w mikserze nic nie daje tak?\nW menu dźwięki w zakładce nagrywanie kliknij prawym na mikrofon i daj wyłącz.\nTo się dzieje tylko w grach?\nZaczęło się to nagle? W poście piszesz ze jest tak od nowości karty, o jaką kartę chodzi? Jedyna karta o jakiej wspominasz to karta graficzna. TO po jej włożeniu pojawił się problem?\nPonoć BIOS może powodować takie dźwięki, może być to np ostrzeżenie związane z przegrzewającymi się podzespołami.\nZainstaluj program HWinfo, odpal sensors only wejdź w opcje (na dole), zmniejsz polling rate do 200ms, zatwierdź (set) potem włącz nagrywanie do pliku (też na dole koło opcji). Zapakuj plik i wrzuć w załączniku. Tylko to ma być oczywiście plik nagrany w czasie grania z tymi beepami:)\nW sumie mógłbyś też odpalić Prime95 oraz Furmark (każdy z osobna) i napisać czy problem występuj e w trakcie pracy któregoś z nich.\n#23 01 Cze 2018 16:17\nA co się stanie kiedy wyłączysz wszystkie dźwięki, oprócz gry to też jest?\nTo karta zintegrowana. Patrz na dokładnie w temacie.\n#24 01 Cze 2018 16:34\nSprawa się robi coraz dziwniejsza.\nNa Windowsowych sterownikach beepło raz podczas startu gry a dalej nic. Warto dodać że kierowałem się instrukcjami i wyciszyłem po 5 minutach grania wszystko oprócz głośnika i gry. I nic. Potem odciszyłem i grałem kolejne 5 minut i 0 beepów. Co jet? Instaluję sterowniki od dźwięku i sprawdzę...\nTak, wyczyszczę jutro albo w przyszłą sobotę chłodzenie CPU i pastę kupię.\nZbaczając z tematu Arctic MX2 jest dobra?\n#25 01 Cze 2018 16:47\nPowinna być dobra. Ale wracając do tematu. Przeciążenia karty dźwiękowej mogą to być. Może masz jakąś inną kartę dźwiękową?\n#26 01 Cze 2018 17:09\n"Warto dodać że kierowałem się instrukcjami i wyciszyłem po 5 minutach grania wszystko oprócz głośnika i gry. I nic. "\nW sensie nic nie pomogło czy nic nie beepało?\nWolałbym żebyś użył HWinfo, speedfan ponoć potrafi przekłamać pomiary i to jest w sumie trochę widoczne w tym screenie, grafika 36 stopni? Rdzeń CPU 54 stopnie i ostrzeżenie? Jakbyś zrobił tak jak napisałem w moim poprzednim poście t by była pewność.\n#27 01 Cze 2018 22:08\nKarta jestt nowa a procesor z 2010 więc...\nWieczorem zrobię nowe poniary.\nZauważyłem, że beepy są chyba w lokacjach bardziej "procesorowych" takich jak na screenie:\nPod koniec wystąpiło najwięcej beepów bo byłem w lokacji co na 1 screenie.\nMam jeszcze jeden pomysł. Może wyłączę audio w biosie i wtedy zobaczę czy beeepy występują?\nPS. Byłem w biosie i nic interesującego tam nie ma...\nbeep.zip Download (71.37 KB)\n#28 01 Cze 2018 22:56\nLog moich eksperymentów. B-jest beep N- nie ma beepa\nDźwięk wszystkiego oprócz gry włączony - B\n#29 01 Cze 2018 23:09\nPytam jeszcze raz - problem zauważyłeś TYLKO w czasie grania w gry? I dopiero po podłączeniu GTX 1050 Ti tak?\nDo tego wcześniej napisałeś:\n"Warto dodać że kierowałem się instrukcjami i wyciszyłem po 5 minutach grania wszystko oprócz głośnika i gry. I nic. Potem odciszyłem i grałem kolejne 5 minut i 0 beepów."\nTzn że najpierw wyciszyłeś wszystkie źródła dźwięku poza grą, a beepy były natomiast gdy je pogłośniłeś to nagle znikły? To nie brzmi logicznie więc pytam dla pewności.\nPobierz te dwa programy: Prime95 i furmark, odpal je z osobna i powiedz czy przy którymś występują beepy.\n#30 01 Cze 2018 23:26\nChciałem przekazać że podczas pierwszych 5 minut beepy były. Potem wyciszyłem wszytko poza grą i żadnych beepów nie było. Potem wróciłem wszystkie ustawienia tak jak było na początku i ponownie beepów nie ma. Teraz robię kolejne testy i wychodzi pomiar taki sam. Już nie wiem o co chodzi...\nDałem kompowi ochłonąć na 30 minut i go wyłączyłem.\nTeraz powtórzyłem testy.\nI beepy całkowicie znikły! No teraz to ja nie wiem o co chodzi... Może tą kartę trzeba było "rozchodzić"?\nJutro jeszcze posprawdzam.\nPodobne tematy Dziwne dźwięki podczas grania - MSI GTX1050Ti\nWitam, mam problem z moja kartą graficzną Palit GTX 770 JetStream. Gdy odpalam grę np. Dying Light karta graficzna wydaje dziwne dźwięki. Wcześniej ... (11)\nKomputerów widmo nie diagnozujemy, podaj może chociaż co się w tym PC znajduje i co to dokładnie za pamięci.,Witam, ostatnio kupiłem dwie kości ram 2 ... (7)\nMam kompa na gwarancji i niemoge go otworzyc i maly problemik przez to : odpalam go normalnie nic sie niedzieje a po paru minutach np.grania zaczyna... (3)\nWitam! Dzisiaj wymieniałem u kolegi pastę termoprzewodzącą na procesorze. Po wymianie komputer po włączeniu wydaje dziwne dźwięki . Oczywiście n... (2)\nWitam Mam następujący problem. Oto dzisiaj włączając komputer stacjonarny mniej więcej od momentu ukazania się powitalnego napisu windows "Zaprasza... (3)


Forex Club » Wiadomości » Konkursy i promocje » Zmienność na rynkach i wielkie emocje. Wyniki I rundy konkursu TMS\n197 157 1\nutworzył Forex Club17 marca 2020\nKrach na rynku ropy naftowej, morze czerwieni zalewające Wall Street i nierówna walka banków centralnych z rynkiem. Gdy ruszał 5. Inwestycyjny konkurs edukacyjny TMS Brokers nikt nie przypuszczał, że na rynkach będzie działo się aż tak dużo. Wykorzystanie zmienności było kluczem do zwycięstwa poprzednich edycji. Ta wymaga jednak od graczy o wiele więcej.\nKAŻDA RUNDA TO NOWA SZANSA NA ZWYCIĘSTWO\nKrzywe kapitału najlepszych inwestorów w I tygodniu konkursu TMS Brokers.\nRanking po I tygodniu konkursu TMS Brokers.\nforex, tms brokers, konkurs forex, tms opinie, forex contest, ropa naftowa, konkurs tms


LASECZKI - WOJNA BAKTERIOLOGICZNA I PRODUKCJA WITAMINY B12 - Blog Medyczny\n« UKŁADY ZAMKNIĘTE – OD AKWARIUM DO PODRÓŻY KOSMICZNEJ\nW ŚWIECIE NAJMNIEJSZYCH ORGANIZMÓW »\nLASECZKI – WOJNA BAKTERIOLOGICZNA I PRODUKCJA WITAMINY B12\nW grupie tej znów spotykamy wielką różnorodność – z jednej strony sprawcy chorób, takich jak wąglik i tężec, oraz producenci bardzo mocnych toksyn, np. jadu kiełbasianego, z drugiej – „dobroczynne” bakterie, które wytwarzają antybiotyki, enzymy, witaminy, hormony i inne związki.\nKolejne etapy powstawania zarodników. W procesie wytwarzania zarodników u bakterii Daj- pierw zostaje wydzielona za pomocą przegrody (septum), a potem otoczona przez komórkę niewielka jej cząstka dopiero później następuje wytworzenie wielowarstwowych otoczek zarodnika\nWspólną cechą wszystkich laseczek jest zdolność wytwarzania zarodników, czyli endospor. Pozostałe bakterie (z nielicznymi wyjątkami) nie potrafią tworzyć zarodników. Zarodniki bakteryjny, podobnie jak zarodniki wyższych grzybów i Streptomycetes, są to komórki okryte szczególnie wytrzymałą ścianą, zawierające tak mało wody, że z trudem tylko mogą zachodzić w nich procesy przemiany materii. Dlatego zarodniki są nadzwyczaj odporne na ogrzewanie i wysuszenie, mogą przetrwać ponad 100 lat w stanie „pozornej śmierci”, a potem, w sprzyjających warunkach zewnętrznych, znów wykiełkować („zbudzić się do życia”).


Tort makowy z kremem i brzoskwiniami - przepis - lamarida.pl\nSkładniki (na 1 biszkopta, tortownica o wymiarach 21 cm):\nBiszkopt (potrzebujemy upiec 2 takie biszkopty):\n1 1/4 szklanki ( 300 ml) mąki orkiszowej typu 750 (lub pszennej)\n1 szklanka (150 g) suchego maku\n1 łyżeczka (5 ml) krojonej skórki pomarańczowej (ja używam gotowej ze sklepu)\n1 łyżka (5 ml) octu jabłkowego\n1 szklanka (240 ml) mleka roślinnego (ja używam sojowego, ale można owsiane, ryżowe, migdałowe)\n1/3 szklanki (80 ml) oleju roślinnego\n2 szklanki (480) ml mleka roślinnego (ja używam sojowego)\n4 łyżki (60 ml) mąki ziemniaczanej\n2 łyżeczki (10 ml) agaru w proszku (roślinny odpowiednik żelatyny)\n3 łyżki (45 ml) brązowego cukru lub syropu z agawy (do smaku)\nstała część mleka kokosowego z puszki schłodzonego przez minimum dobę w lodówce (puszka o pojemności 400 ml)\npołówki brzoskwiń w syropie (ja używam z puszki)\nmak niebieski do udekorowania tortu\nNagrzewamy piekarnik do temperatury 175 stopni C. Potrzebujemy dwie tortownice – ja używam o średnicy 21 cm.\nW niewielkiej misce mieszamy mokre składniki: mleko, ocet i olej. Mieszanka powinna mieć konsystencję twarogu – dzięki temu biszkopt będzie puszysty.\nW większej misce przesiewamy mąkę, proszek do pieczenia, dodajemy cukier i mak. Całość mieszamy. Dodajemy mokre składniki i dokładnie mieszamy.\nCiasto wylewamy na tortownicę wyłożoną krążkiem z papieru do pieczenia pasującym do średnicy tortownicy.\nW taki sam sposób przygotowujemy ciasto na drugi biszkopt i przelewamy do drugiej tortownicy.\nObie foremki wkładamy jednocześnie na środkowa półkę w piekarniku. Pieczemy w temperaturze 175 stopni C z termoobiegiem przez 30-35 minut.\nUpieczone biszkopty odstawiamy do lekkiego przestudzenia, po czym wyciągamy je z foremek i kładziemy na kratce do całkowitego wystudzenia.\nKażdy z biszkoptów kroimy na 2 krążki i zabieramy się za przygotowanie kremu.\nDo garnka z grubym dnem wlewamy mleko roślinne, mąkę ziemniaczaną, agar i cukier (lub syrop z agawy). Cały czas mieszając, gotujemy krem na średnim ogniu aż uzyskamy konsystencję budyniu. Odstawiamy do przestudzenia.\nW międzyczasie kroimy w kostkę odsączone z syropu brzoskwinie. Możemy odłożyć dwie połówki do dekoracji wierzchu tortu. Syropu nie wylewamy! – posłuży nam do nasączenia biszkoptów.\nW wysokim naczyniu (np. garnku) miksujemy stałą część mleka kokosowego z puszki schłodzonego w lodówce przez co najmniej dobę albo i dwie. Gdy masa będzie sztywna dodajemy w małych porcjach (np. po jednej łyżce) przestudzony budyń cały czas miksując.\nNastępnie, przystępujemy do budowania naszego wspaniałego tortu. Kremu budyniowego jest na tyle dużo, że wystarczy na trzy warstwy w torcie i wysmarowanie jego wierzchu i boków.\nJeden z czterech krążków biszkopta nasączamy pozostałym syropem np. smarując silikonowym pędzelkiem zanurzonym w syropie. Na nasączony biszkopt wykładamy niezbyt grubą warstwę masy budyniowej, a na niej układamy około jedną trzecią część pokrojonych brzoskwiń. Na nich układamy kolejny blat biszkoptu, znowu nasączamy syropem, smarujemy niezbyt grubą warstwą kremu i układamy brzoskwinie i podobnie postępujemy z pozostałymi składnikami. Pozostałym kremem smarujemy wierzch i boki tortu. Dekorujemy dwiema zachowanymi wcześniej połówkami brzoskwiń, a bok obsypujemy makiem.\nMożna konsumować od razu 🙂 , ale polecam włożyć do lodówki na kilka godzin albo nawet na całą noc, aby troszkę stężał.\nAutor LamaridaData publikacji 6 grudnia, 2018 12 września, 2021 Kategorie Torty, Pomysły na deserTagi brzoskwinie, mak, mleko kokosowe\nPoprzedni Poprzedni wpis: Dziecko z niepełnosprawnością w domowej przestrzeni\nNastępny Następny wpis: Humus z grillowaną papryką


Acana Regionals Ranchlands Dog 2×11,4kg – Ubrania dla Yorka\nSKU: 95a3c112dc58 Kategorie: 4kg, Acana, Ceneo Hobby i zwierzęta Karmy i akcesoria dla psów Karmy dla psów Suche Acana Regionals Ranchlands Dog 2x11 Tagi: buldog francuski szelki, flowers perfumy, fryzura dla yorka suczki, kolorowe smycze dla psa, maltańczyk czarny miniaturka\nAcana Ranchlands to karma Premium dla dorosłych psów wszystkich ras i wielkości. Jej receptura jest stworzona z myślą o indywidualnych potrzebach zwierząt. Odznacza się nie tylko różnorodnością składników, ale także ich wysoką jakością. Dzięki temu pokarm jest łatwo przyswajany i przetwarzany przez organizm, a to przyczynia się do utrzymania dobrego samopoczucia zwierzęcia. Acana Ranchlands zawiera 60% czerwonego mięsa wołowego, jagnięciny oraz bizona, które pokrywają zapotrzebowanie psa na białko zwierzęce. Mięso nie zawiera konserwantów i jest używane również w produkcji wyrobów dla ludzi. W recepturze karmy Acana ważną rolę odgrywają także białka roślinne. Z tego powodu pokarm zawiera w 40% lokalne warzywa i owoce takie jak: jabłka, dynie czy ziemniaki. Są one źródłem naturalnych witamin, które wzmacniają układ odpornościowy. Aby zarówno proces przemiany materii jak i trawienie przebiegały prawidłowo Acana Ranchlands jest zaopatrzona m.in. w mięso z morszczyna, jagody jałowca oraz lucernę siewną. Acana Ranchlands nie zawiera zbóż, które wywołują u psów często alergie i nie są łatwo przetwarzane przez organizm. Zawartość węglowodanów jest zredukowana. W połączeniu z dużą zawartością białek poziom cukru we krwi nie jest wysoki i pozostaje na stałym poziomie. Kwasy tłuszczowe Omega-3 EPA i DHA pozwalają zachować lśniącą i zdrową sierść. Reszta składników tej karmy przyczynia się do zapewnienia pożywnego i wyważonego posiłku. Acana Ranchlands w skrócie: Sucha karma dla dorosłych psów 60% zwierzęcych białek: wołowina, jagnięcina, bizon- z naturalnych hodowli Najwyższa jakość zwierzęcych surowców: bez konserwantów, stosowane również w produkcji wyrobów dla ludzi 40% warzyw i owoców: jabłka, ziemniaki, dynia, szpinak dla wzmocnienia systemu immunologicznego Działa na przemianę materii: zawiera morszczyn, lucernę siewną, jałowiec, liście mięty pieprzowej Bez zbóż: dla stabilnego poziomu cukru we krwi Dla zdrowej sierści i skóry: zawiera DHA i EPA (kwasy Omega-3) ze śledzia Zawiera korzeń cykorii sałatowej: naturalne źródło prebiotyków, wspiera utrzymanie odpowiedniej flory jelitowej, działa przeciwko zwiększaniu się ilości bakterii patologicznych w jelicie Acana kieruje się 5 zasadami: 1. Duża różnorodność świeżego mięsa: bazowanie na naturalnych potrzebach psów oraz różnych źródłach pochodzenia białka zwierzęcego takich jak drób, ryby, jagnięcina 2. Bogactwo mięsa i białka: dla zdrowia i dobrego samopoczucia, dostosowanie do krótkiego układu trawiennego oraz przemiany materii psów 3. Niewielka ilość węglowodanów, brak zbóż: węglowodany powodują podwyższenie poziomu cukru poprzez przemianę w glukozę, a to może powodować cukrzycę i otyłość 4. Świeże warzywa i owoce: świeże, regionalne warzywa i owoce dodawane w całości bez konserwantów, bogate w witaminy i minerały 5. Wzmacniajace zioła i rośliny: korzenie roślinne, zioła oraz kwiaty, które wspomagają np. przemianę materii, organy oraz tkanki, a także procesy naturalnego oczyszczania organizmu przez watrobę Acana, karma dla psa została wyprodukowana w stanie Alberta (Kanada) przez rodzinne przedsiębiorstwo Champion Petfoods.\nAcana Regionals Ranchlands Dog 2×11,4kg 605,68 PLN\nkot norweski krótkowłosy, scotish fold, strony o psach, schronisko łodz, agnieszka kaźmierczak, krótkie włosy po angielsku, szczotki dla psów, łap na główkę, żółknięcie trawy, maine coon kittens, dog niemiecki długość życia, royal canin urinary pies, aloe vera spray, animonda dla psa\nAcana Regionals Ranchlands Dog 2×11,4kg Acana\nSzampon Bio-Groom Herbal Groom 3,8L\n316,90zł Kup on-line


przez Shikarui » 3 cze 2020, o 23:36\nStarsza kobieta obróciła się w twoim kierunku, nie do końca wielce zaskoczona, bo i słyszała, że ktoś się zbliża. Spojrzała na ciebie wzrokiem uważnym, osoby inteligentnej, którą czas już dotknął dość mocno ręką, sprowadzając zmarszczki na jej skórę ale i zarazem przynosząc wiele przeżyć, więc i razem z nimi wiele wiedzy. W jej oczach widać było pytanie co do tego, kim jesteś i co tutaj robisz, dlaczego jesteś w jej domu i dlaczego komentujesz jej kuchnię, ale w tych samych oczach pojawiła się zaraz odpowiedź na to pytanie. Domysł, gdy skierowała spojrzenie na swojego pierwszego i drugiego zarazem gościa.\n- Ma pan bardzo dobry nos w takim razie. - Nie było fałszywej skromności w słowach starszej kobiety, która wytarła dłonie w ściereczkę i od razu ją równo złożyła, jednym ruchem, przewieszając przez uchwyt od szafki. Na jej twarzy zagościł sympatyczny uśmiech człowieka nader rozumnego, do którego bez problemu docierały aluzje - taki, który przypominał trochę uśmiech liska chytruska wyczuwającego, kiedy ktoś próbuje być dla niej miły, ponieważ prawdopodobnie czegoś chce. A jej to zupełnie nie przeszkadzało. Tak jak nie przeszkadzało jej to, że jest gdzieś wyciągana, chociaż definitywnie była ostatnią osobą, którą by mąż wołał gdziekolwiek. - Proszę nie nabroić w kuchni pod moją nieobecność, panowie. - Kieyd ninja spotykają się razem w jednym pokoju i chcą coś omówić to zostawiasz ich i pozwalasz im omawiać. Nie ważne, że mogliby łaskawie wyjść i nie być bucami, gadając sobie na zewnątrz. To nie prosty człowiek ustanawiał warunki tego świata tylko ci herosi, którzy opanowali błękitną energię. Dlatego wyszła z własnego domu - praktycznie z niego wyproszona, choć w sposób uprzejmy. I co innego pozostawało prócz liczenia na to, że to naprawdę zwykła pogawędka, która nie uczyni szkody domostwu?\n- Aaa nie trzebaaa. - Mężczyzna uśmiechnął się szeroko, z zadowoleniem, kiedy usłyszał odpowiedź z ust Akiego. W zasadzie - z ust nieznajomego, który przyszedł sprawdzić, co takiego ciekawego dzieje się z mieczem. Wyglądało na to, że miecz był i miał się dobrze - kończony przez mistrza kowalstwa. Tylko że prawdziwy Tora jakoś nie mógł mieć się dobrze, skoro nagle zaginął w drodze z ostatniego miejsca swojego odpoczynku do samego kowala. - Od Keichiro? A za co właściwie..? - Ciemnoskóry uniósł brwi, ale jak najbardziej - skoro dają, to bierz. I tak też wyciągnął rękę po mieszek, który był wysuwany w jego kierunku. I w następnej chwili pięść Akiego już wylądowała na jego żuchwę, sprawiając, że ten się zatoczył w tył. Kości pięści mocno uderzyły w szczękę, zostawiając wrażenie naprawdę solidnego ciosu. Krzesło obok niego z szurnięciem wsunęło się pod stół, kiedy Tora poleciał w tył, potrącając je, a następny moment sprawił, że krzesło, na którym on sam siedział, runęło w dół - a on sam razem z nim.\nSpojrzenie mężczyzny było przytłumione po tym runięciu. Aka złapał go dość bezproblemowo przy stopniowym oszołomieniu, zakładając dźwignię - mężczyzna nie miał siły się z nim szarpać. Za to Uchiha mógł po chwili zaobserwować, jak jego własne ciało pokrywa się chakrą, chociaż jego przeciwnik leżał grzecznie na ziemi.\n- Można się domyślić, co się z nim stało. - Wymruczał nieco ściśniętym głosem. Były pewne pytania, na które po prostu chcieliśmy dostać inną odpowiedź. Pytania, na które znaliśmy prawdę, ale ciągle skrzyła się iskra nadziei, że osoba odpowiadająca powie coś innego. Byli też tacy ludzie, którzy zawsze swoimi odpowiedziami rozczarowywali. Czarnoskóry, anonimowy blondyn musiał być jednym z nich.\nOstatnio edytowano 10 lip 2020, o 21:50 przez Shikarui, łącznie edytowano 1 raz\nprzez Aka » 10 lip 2020, o 14:02\nCieszył się, że jego bajeczka się sprzedała. Naprawdę. Nie chciał, by starsza kobieta niepotrzebnie ucierpiała, zresztą... w ogóle wolałby, żeby choć raz wszystko potoczyło się po jego myśli. By misja inna od patrolu skończyła się tym, że wszyscy żyją długo i szczęśliwie, i że nikt nie umrze gdzieś tam, w przydrożnym rowie, dławiąc się swoją własną krwią. Ale to przecież tylko pobożne bajeczki - tak jak ta jego samego. Bajka o chlopcu, którego życie nigdy nie było bajką. Raczej dramatem, choć to raczej takie górnolotne określenie. Bardziej chyba pasuje tutaj szmatławiec, wysryw jakiejś nastoletniej, niespełnionej pisarki, która swe żale przelewa na papier. Trudno było być Uchihą - taki ich los. Być tymi, którzy z góry są skazani na drogę przez mękę. Z jednej strony los, który obdarzył ich tak perfidnie rozwijającym się Limitem Krwi, z drugiej strony wszechobecni mędrcy mówiący, że każdy jest kowalem własnego losu. Pięknie to brzmi - naprawdę. Szkoda, że nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Rodząc sie w tym świecie musisz pogodzić się z jego zasadami. Nonkonformizm nie jest tu mile widziany, a wszystko co odbiega od normy jest w brutalny psosób konfrontowane z rzeczywistością. Chłopiec z Blizną na Szyi doskonale o tym wiedział - tyle razy juz się nadział na te słodkie, maślane oczka, tyle razy zaufał niewłaściwym ludziom, że w końcu się chyba nauczył, że jedyną osobą na tym kontynencie, której może zaufać, jest on sam. Choć i nad tym możnaby dyskutować.\nKażdy zasługuje na życie... prawda? Choć z drugiej strony, gdy spoglądasz na takiego śmiecia, jak ten leżący pod Akim, to czy nie zastanawiasz się, jakim cudem coś takiego zostało spłodzone? Nie interesuje Cię, jak bardzo trzeba było się upodlić, by teraz prowadzić swoje życie w ten sposób? By oszukiwać, zabijać, kraść? Kłamstwo ma krótkie nogi, a prawda zawsze wyjdzie na jaw. Teraz, jutro, za miesiąc, czy rok, ale zawsze - prędzej, czy później - przyjdzie taki wścibski Uchiha, wtrąci swój długi nochal nie tam, gdzie trzeba i usłyszy to, czego usłyszeć nie powinien. I powiedz, gnoju, warto było?!. I wiedział, że nie uzyska odpowiedzi na te pytanie. Ale nie było głupich pytań - były tylko głupie odpowiedzi. A Aka nie przepadał za powtarzaniem się. Irytowało go, a każdy kto go znał wiedział, że jest jak beczka z prochem, której wystarczy tylko iskra by wybuchnąć.\nA mężczyzna był na bardzo dobrej drodze, żeby to zrobić. I Tora popełnił ten błąd, że nie był grzecznym chłopcem, nie podobało mu się jak mały, słodki chłopczyk zdominował go i trzymał przybitego do podłogi.\n- Przestań. Widzę to. - powiedział, w tej samej chwili sięgając do cholewy buta, w której przecież trzymał swój sztylet. Dość już było grzecznego Akiego, który pyta dwa razy. Tym razem nie zadał pytania. Mężczyzna albo sam się domyśli i odpowie, albo zginie. Nie było innej opcji i w tym momencie młody Uchiha był tego pewien, jak niczego innego w swoim życiu. Bo Aka od durnych, wymijających odpowiedzi bardziej nienawidził tylko, gdy ktoś coś kombinował podczas "rozmowy" z nim. Gdy ktoś nim manipulował, zwodził, oszukiwał. A ten tutaj, ewidentnie kombinował. Kolega miał pecha, zapewne nie wiedział, że Sharingan był całkiem potężnym narzędziem, pozwalającym na wyczucie chakry. Zwłaszcza obcej chakry. I w tym momencie nie obchodziło go to, że nie dowie się, co się stało z Torą. Że nie będzie miał pewności. W nosie miał też to, że krwią pobrudzi świeżo wypastowaną podłogę w kuchni. Jeżeli mężczyzna nie posłucha groźby Uchihy i w tym samym momencie nie przerwie wypuszczania chakry, to bez żadnego wahania poderżnie mu gardło, mordując go szybko i bezboleśnie.\nDołączył(a): 4 lip 2019, o 20:04\nprzez Shikarui » 10 lip 2020, o 22:48\nKto ustalał zasady - pytanie, które zadało wielu. Kto powiedział, że świat ma działać właśnie w ten sposób. Kto powiedział pierwsze "a", żeby ludzie nauczyli się mówić "b"? Ktokolwiek to zrobił, znalazło się potem stado takich, co zakończyło wszystko "kiedyś było lepiej". Czyli kiedy? Zanim się narodziłeś? O, wtedy na pewno lepiej brzmiał i smakował ten świat. Nie wiem, czy wiesz, ale obserwowałeś go wtedy oczyma motyla, którego skrzydła niesione były na wietrze. Niewiele brakowało, a utopiłbyś się pod jesiennymi liśćmi. Krótkie, motyle życie było bardzo intensywne i brakowało w nim czasu na rozckliwianie się nad dramatami, tanimi pismadłami i perfidią Losu, co kochała robić fikołki i zarzucać swoje blade warkocze z ramienia na ramię. Za nimi zawsze wirowały wstążki i kokardki, a za jej sylwetką śmiech i.\nI motyli płacz.\nPokryte ciało chakrą nie było jak motyl. Nie czujesz się nieswojo? Obca siła, obca ingerencja, która próbuje zburzyć solidne mury, jakaś armia, która huczy, która krzyczy, która chce coś zmienić. Może zmienić pierwsze "a", albo dopisać zupełnie nowe "b". Byłeś pierwszą literką, drugą, trzecią - ten mały chłopaczek. On chciał być chociaż czwartą. Albo planował się wepchnąć na nowy poziom. Wyższy. Miałeś wielkie plany, albo wielkie marzenia (powiedz - oba?), żeby tym razem w końcu wyjść z rozciągniętymi w uśmiechu ustami. Ma być lepiej. Inaczej - bo lepiej. Szczęśliwej i szerokiej drogi, mój Przyjacielu, co zawsze źle wybiera. Nieuk pokera - zawsze stawia na złe karty, ale jest już od tej gry tak uzależniony, że nie może odejść od stolika. Dlatego ciągle prosi o kolejne rozdanie. Dlatego wraca, nawet kiedy nie ma pieniędzy i zaciąga pożyczkę, żeby móc wrócić ten ostatni raz. Nikt jeszcze nie kończył imprezy po jednym piwie. Tak jak po pierwszej czarce sake nie odmawiało się następnej. Pokryte chakrą ciało wydawało się już nawet nie należeć do ciebie, tylko do tego, kto technikę tworzył, a którą twoje oczy próbowały zrozumieć. Twój mózg próbował odpowiednio zinterpretować to, co się z tobą dzieje. Nie czujesz przez to dreszczyku emocji?\nOczy nieznajomego powędrowały w górę, łapiąc kątem oka wyciągnięty z cholewy nóż. Trzymałeś go mocno i czułeś pod sobą, jak się napina i wierci, jak próbuje zyskać trochę przestrzeni do siebie i jak mocno wygiął teraz głowę, kiedy dostrzegł ostrze niebezpiecznie blisko niego. Jak możesz się domyślić, co będzie się działo w tej historii - broń zaraz też pokryła się chakrą. I już w następnej chwili twój własny nóż obrócił się przeciwko tobie. Poczułeś szarpnięcie - twoje palce automatycznie próbowały utrzymać uścisk, ale szybko uległy sile magicznej. Wyrwany z dłoni sztylet odleciał kawałek i odwrócił się w powietrzu w twoim kierunku - wycelowany w szyję. Oczy nadążały. Ale czy nadąży ciało, kiedy już widziałeś, że szybkość broni znacznie przekraczała możliwości twoich mięśni?\nprzez Aka » 11 lip 2020, o 00:13\nW tym świecie to Antykreator decydował o tym, jak będzie wyglądała przyszłość. Już nie raz pokazał, że zamierza ułożyć świat według swojego widzimisię. A Aka? Aka już chyba dawno przestał wierzyć w takie bajki, jak bogowie. Chyba z wiekiem wyrasta się z wiary w bogów i los. Po prostu gdy się starzejesz nie masz czasu na rozmyślanie nad tym wszystkim. Nie zastanawiasz się, czy istnieje coś takiego jak efekt motyla. Bo widzisz - na niektóre rzeczy nie masz wpływu, choćbyś nie wiem jak bardzo się starał. Nie zmienisz koloru skóry, włosów, oczu. Zawsze będziesz tym bladym brunetem o błękitnym spojrzeniu. I możesz zabić dziesiątki osób, a tysiące rzucić na kolana. A i tak na końcu zawsze będziesz tym samym Uchihą, cholernym owadem, tym motylem. Tą ćmą. Ćmą, która leci do światła licząc, że w końcu uda jej się osiągnąc cel. Że może dotrze gdzieś, gdzie będzie szczęśliwa, radosna. I jakże boleśnie przekonuje się, że to wszystko to tylko złudzenie. Bo gra od początku była ustawiona...\nI cholera, kim ty jesteś, bandyto pierdolony? Co zrobiłeś, ze jednym ruchem przekreśliłeś mój plan, a marzenia w tak obrzydliwy sposób zniszczyłeś, niczym domek z kart. Nie lubiłeś grać w pokera, co? Wolałeś rozpierdolić wszystko w drobny mak. Cholera, Tora, przecież mogłeś z tego wyjść. Cały. Żywy. Mogłeś przecież wszystko grzecznie powiedzieć, a potem odejść i zacząć nowe życie.\nOh, Aka. Czy on naprawdę był taki naiwny? Naprawdę myślał, że ktoś, kto prawdopodobnie stoi za śmiercią Tory, ot tak rzuci swoją przeszłość i sprzeda wszystkich swoich przyjaciół? Że pośle swoją - co by nie mówić - rodzinę na śmierć? Kto jak kto, ale Uchiha powinien doskonale sobie zdawać sprawę z tego, jak ważna jest rodzina.\nAle jeśli powiedziało się "a", to trzeba powiedzieć "b". Jeżeli powiedziało się "b", to trzeba powiedzieć "c", a jeżeli przeciwnik próbuje powiedzieć "d", to trzeba powybijać mu zęby, bo to nieładnie wpierdalać się komuś w zdanie.\nCzy chłopak był zaskoczony? Nie. Nie zmieniało to jednak faktu, że był zawiedziony. Trudno powiedzieć, czy przeciwnikiem, który zdecydował się z nim walczyć, czy może raczej sobą - że nie do końca zdawał sobie sprawę z czym (lub raczej z kim!) ma do czynienia. Yamanaka? - brzmiała pierwsza myśl. Kojarzył taką jedną. Cholera, jak on nienawidził tego uczucia, gdy coś próbuje przejąć nad nim kontrolę. Ale do diabła, przecież Inoshi używała jakiejś dziwnej pieczęci, by wejść w jego ciało. Poza tym... to było inne uczucie. No i broń - ten cholerny sztylet, który wyślizgiwał mu się z palców. Już wtedy poczuł, że nie da rady. Że musi szybko wymyślić coś innego. Przecież to było niemożliwe, by zwykły kawałek metalu był silniejszy od niego. Czuł, że to nie ostrze jest problemem, tylko jego ciało. Ale przecież musiał coś zrobić! Był w stanie skopiować tę technikę? Cholera, chciałby ją poznać, ale teraz chyba nie było czasu na dokładną analizę. Dobycie broni zajęłoby zbyt wiele czasu, złożenie pieczęci w tym stanie również zdawało się cholernie trudne. Wszystkie te myśli przebiegały równocześnie. Czuł, jak ma problem by poruszać palcami. Ale wiedział, co chce zrobić. I nie potrzebował do tego ani palców, ani tym bardziej pieczęci.\nJego włosy zaczęły się gwałtownie rozrastać. W końcu to, co teraz robił, nie było nawet związane z ciałem - a przynajmniej z mięśniami. Za pomocą chakry wydłużył swoje włosy do imponujących rozmiarów. I to za pomocą chakry je wystrzelił - jego ciało mogło być w tym momencie bezwładne, a i tak powinno udać się mu wykonać tę technikę. Zaczął to robić tak naprawdę już w momencie, gdy gość zaczął się szarpać i nie posłuchał polecenia. Ułamki sekund, tak ważne, tak cholernie potrzebne...\nDługie, krucze włosy opadały teraz wzdłuż jego ciała. Z takiej odległości Aka nawet nie musiał celować. Posłał 40 senbonów przed siebie. Dwadzieścia, by zbić sztylet lecący w jego kierunku, a 20... tak naprawdę pod siebie. By natychmiast zabić wroga, który znajdował się tuż obok. Nie miał żadnej ciężkiej zbroi, a jego głowa była całkowicie odsłonięta. Powinien zginąć na miejscu. Aka nie chciał jednak kusić losu, cholera wie, co przeciwnik miał w zanadrzu. Dzięki temu, że technika, którą wykonywał, nie wymagała od niego pieczęci, to w tym samym czasie starał oderwać się od mężczyzny, przeturlać, przewrócić się w tył, za krzesło. Nie chciał go dotykać - bez znaczenia, żywego, czy martwego.\nprzez Shikarui » 11 lip 2020, o 13:45\nAntykreator? Bóg ostateczny? Ten, co stworzył, dał i teraz odbiera? Niezadowolony ze swego stworzenia, więc postanowił je usunąć? Jak smutne by musiało być to, że zapragnęło się przynieść kres wszystkiemu, co wcześniej własnymi palcami się ulepiło. Jak delikatne musiały być emocje boskie - jak motyle skrzydła. Dryfowały w powietrzu, wraz z wodą, grzebano je w ziemi, by wyrosły z nich kwiaty - i pojawiały się smutne, niebieskie irysy i gorzkie, złociste chryzantemy. Ktoś je potem zrywał i stawiał na anonimowym grobie mającym upamiętnić wszystkich, którzy polegli w procesie wprowadzanych zmian. W trwającej zemście mającej uzmysłowić ludzkości, jak daleko odsunęła się od pragnienia serca tego, kto zaczął pierwszą kreseczkę do naszego "A". Brak wiary w tego boga był ekwiwalentem dorastania. Chwilowym urlopem, ale nie stałą. Zmienną, ale nie zmianą. Przemijasz okres buntu, stajesz się ważną postacią, która ma rolę w klanie do odegrania i plany na własne życie, zaczynasz biec i pędzisz, tracisz czas, pieniądze i młodość. W końcu widzisz pierwsze siwe włosy w swoich pięknych, czarnych. Potem dostrzegasz zmarszczki. Zwalniasz. Zaczyna ci brakować tchu i sił. Zaczyna brakować czasu - kiedy straciłeś to wszystko? Kiedy przestałeś się śmiać, tak jak za dawnych lat? Kiedy ład zamieniłeś na chaos, bo motyle skrzydła musiały akurat uderzyć za twoimi plecami? Wracają pytania, a wraz z nimi wraca bóg. Wracają myśli - z myślami pojawia się wiara.\nCzłowiek musi w coś wierzyć. Inaczej jest zagubiony.\nUczucie ciężkości i niedowładu ciała było fałszywą dykcją wypowiedzianą przez umysł. Ułudnym wrażeniem tego, że coś cię obleka, ale z twoim ciałem nie działo się nic złego - poza tym, że palce nie były w stanie sprzeciwić się niewidzialnej sile, która pociągnęła nóż. Kto nożem wojuje, zginie od własnego ostrza. Na pewno tak to leciało? Wszystk nabrało tempa - wyrwany nóż i włosy, które nagle się zaczęły wydłużać, a których właściciel ani nie chciał tracić kontroli na przytrzymywanym do ziemi wrogiem, ani nie chciał zaufać własnemu ciału. Jeśli w boga nawet nie miał wiary, jak uwierzyć w zwykłego człowieka? Do mnie mówisz? Co TY zrobiłeś, że planujesz odebrać MOJE życie?!\nPrzeciwnik, fałszywy Tora, wyrwał jedną rękę i sięgnął do wielkiego shurikena na plecach, który nagle też sie poruszył i wyrwał spod twojej ręki, obracając się do ciebie niemal półprofilem. Wykorzystał to, że twoja jedna dłoń sięgała po sztylet, do kabury. Zachwiana równowaga była szybko odzyskana, ale zmusiła cię do oddania rąk mężczyźnie... jeśli planowałeś zachować swoje rąsie. Mimo niekomfortowej dla przeciwnika sytuacji, ten zdawał się w miarę nadążać nad tym, co się dzieje. Brak szamotaniny, cisza, tylko przyśpieszony rytm serca i skupienie w adrenalinie. Tak wyglądają walki wielkich ninja?\nSztylet poleciał i wbił się w biceps Uchihy. Boli? Igły odbiły się od niego z brzdękiem, w żaden sposób nie oddziałując na jego spowolnienie. Broń - jak wściekła - wciskała się uparcie w ciało, przyciągana do niego jak... magnes. Zaraz jednak opadł na ziemię, pozostawiając po sobie gorące uczucie pieczenia i dyskomfortu. Uniesiony shuriken zakręcił się w powietrzu działając niemal jak wiatrak. Część z igieł przeleciała do przodu, kiedy fałszywy Tora wykrzywił się w bok, żeby uniknąć igieł. Te w części dosięgnęły celu. Wbiły w jego twarz, we włosy. W końcu coś przecięło ciszę - jego krzyk. O ile pierwszy nie krzyknąłeś. Mężczyzna jak oszalały sięgnąć dłońmi do swojej głowy, drąc się wniebogłosy. A wielki shuriken poleciał prosto w kierunku twojego torsu.\nNadal znajdujesz się nad Torą. Twoje ciało nadal jest obleczone chakrą, tak jak sztylet u twoich nóg, tak jak wielki shuriken, który zabłysnął nią w mgnieniu oka, w drugiej już zaczął się poruszać.\nPrzeciwnik ma 57% chakry.\nOstatnio edytowano 12 lip 2020, o 22:26 przez Shikarui, łącznie edytowano 1 raz\nprzez Aka » 11 lip 2020, o 17:58\nJego oczy były wyjątkowe. Potrafiły dostrzec naprawdę wiele, ale czy potrafiły przewidzieć to, co się teraz działo? Gdy cienkie ostrze rozrywało jego skórę mógł z czystym sumieniem powiedzieć sobie: nie. Nie znał tego klanu, nie wiedział jak działa - nie miał prawa wiedzieć. Bo po czym poznasz przynależność do klanu? Były pewne tropy, na podstawie których można było pokusić się na identyfikację rodu, jak na przykład czarne oczy u Uchiha. Ale kto jak kto, Aka był doskonałym przykładem, że nawet od tak oczywistej reguły znajdą się wyjątki. Czy skompromitował się więc, gdy w kącikach oczu pojawiły się łzy? Czy wstydem było krzyknąć pierwszym? Nie. Oczywiście, że nie. I choć Aka nie zdawał sobie sprawy z tego, jak działa ludzki organizm - jak skomplikowane procesy związane z wyrzutem adrenaliny w nim zachodzą - tak wiedział, że żadna reakcja zachodząca w ciele człowieka nie jest pozbawiona przyczyny. Krzyczał więc, a krzyk - choć (i może nawet przede wszystkim!) był przepełniony gniewem - dawał mu motywację do działania. Krzyczał, bo musiał. Krzyczał, bo to jeden z pierwotnych mechanizmów, dający człowiekowi energię do rozwiązania problemu.\nWierzył więc - lecz nie w bogów, do których być może powinien się modlić. Wierzył w siebie. Wierzył w swoje ciało. Wierzył, że da radę. Wierzył, lecz nie dlatego, że chciał wierzyć. Wierzył, bo inaczej byłby zgubiony.\nAka zrozumiał. I chyba teraz, gdzieś tam w głębi siebie modlił się do Amateratsu. Nawet, jeżeli nie potrafił tego głośno przyznać. I modlił się, żeby nie zrozumiał za późno. Powiadają, że jak trwoga to do boga. Ale czy naprawdę można było nazwać to hipokryzją? Przecież tak działał świat - ludzie przypominali sobie o bogach, gdy ginęli. Gdy byli na łożu śmierci. Gdy cierpieli z głodu. Gdy rak zżerał ich wnętrzności od środka.\nGdy wprost na nich leciał Shuriken, gotowy wbić się w brzuch i wyrzucić wszystkie flaki na wierzch.\nNie był słaby. To po prostu ta cholerna technika, której działanie zrozumiał dopiero teraz. Gdy przeciwnik wił się z bólu, wściekle warcząc i charcząc, wtedy zrozumiał. Nie był słaby. A przynajmniej nie aż tak słaby. Po prostu technika, której użył przeciwnik pozwalała mu całkowicie przejąć kontrolę nad bronią. Nic dziwnego, że wątłe dłonie Akiego nie były w stanie przeciwstawić się temu wszystkiemu. Nic dziwnego, że jego włosy nie dały rady zbić pocisku z trajektorii. I w tym momencie młody Uchiha był już niemal pewny co się działo, gdy przeciwnik leżał na ziemi z powbijanym w twarz senbonami, rycząc i charcząc z bólu. Nikt w takim stanie nie byłby opanować się i tak skutecznie operować bronią. Chakra służyła jako znacznik.\nTo musiało stać się w momencie, gdy ich ciała się zetknęły. Aka nie wiedział kiedy - czy gdy pięść lądowała na żuchwie wroga, czy może potem, gdy założył mu dźwignię. Nie miało to zresztą teraz większego znaczenia. Musiał myśleć. Musiał... działać.\nAka jedną sięgnął do kieszeni i smyrnął fałszywego Torę po boku. W tym ferworze walki, gdy przeciwnik był zajęty rozpaczliwymi próbami ratowania swojej twarzy, wątpliwe było, aby zorientował się, że do jego torsu Uchiha właśnie przylepił notkę wybuchową.\nNie mógł jej jednak zdetonować. Po pierwsze - za blisko. Po drugie - leciał na niego ogromny shuriken, którego chcąc nie chcąc, musiał się jakoś pozbyć. Dlatego drugą ręką chwycił przewrócone krzesło - te same, z którego parę sekund temu zrzucił Torę. Ten ruch miał dwa cele. Dzięki uzyskaniu podpory z zewnętrznego źródła, mógł szybciej wstać - do siły swoich nóg, dołożyć siłę swojej ręki. I choć może wydawać się to prozaicznym, mało znaczącym ruchem, to wcale tak nie było. W swoim życiu każdy, prędzej czy później musiał upaść na kolana. O wiele łatwiej jest wstać, gdy ktoś do podciągnięcia poda Ci pomocną dłoń. Albo nogę. Od krzesła. Poza tym krzesło zdawało się doskonale w tym momencie spełniać rolę tarczy. Nawet, jeżeli wbije się w drewnianą konstrukcję i ją przebije, to już da Akiemu chwilę czasu. Chwilę czasu, by odskoczyć dwa metry w tył, przed lecącym w niego sztyletem. Chwilę czasu, by puścić krzesło ze wbitym weń ostrzem i złożyć jedną tylko pieczęć.\nprzez Shikarui » 12 lip 2020, o 22:35\nRzeczy w chaosie przeinaczały się. Tak samo jak ludzie. Niektórzy uważali go za zły, ale w swojej istocie był całkowicie dobry - i naturalny. Chaos był zmianą. Przeistoczeniem. Przemienieniem jego dawnej formy w zupełnie nową, albo delikatnym odkształceniem, dzięki któremu zmieniał tylko lekko swój kolor. Zmiany jednak bardzo często niosły ze sobą obawy. Strach - to rzecz ludzka, rzecz powszechna. Rzecz tak naturalna, że potrafiła wstrząsać całymi królestwami tak zwierząt jak i ludzi. Czy rozumiesz już, dlaczego chaos uważany był za zły? Dlaczego człowiek chaosu się bał? Dla równowagi, aby (jak zawsze) rozjaśnić czerń, wymyślił ład. Stałą, niezmienną. Oszukiwaliśmy się, że ład to rzecz stała, która zapewnia nam podporę. Nogę od krzesła, bo przecież ręka ludzka w końcu się pomarszczy i straci na sile, a noga od krzesła nadal będzie taka sama. Mówiliśmy, że przecież ten kamień, co stoi obok domu - o, ten to będzie stał wiecznie! Wyryjemy w nim nasze imiona i nigdy nie skruszeje. Będzie murem, którego nie zawali nikt. Pomnikiem, w który wkupiliśmy się siłą, choć miał być pomnikiem natury. Raz krzesło było krzesłem, drugi raz pomocną dłonią - zachwiałeś ładem. Wkroczyłeś w chaos z krzykiem i gwałtem. Podobasz mi się taki. Pierwotny i silny. Nie chłopak płaczący nad wszechstanem i marudzący na niewiarę w bogów. Pierwotny i słaby, bo do bogów, w których nie wierzysz, wołasz. Widzisz to? Taka ludzka natura! żyjesz pełną piersią dopiero wtedy, kiedy naprawdę cię boli, kiedy przypominasz sobie, jak ważne jest oddychanie i kiedy gorąca krew zalewa nie tylko głowę. Bardzo niezdrowe to uzależnienie - rozkochanie się w bólu.\nCofasz się. Schodzisz ze swojego celu, już niekoniecznie świadomie i celowo. Chcesz uciec - od bólu? Od wniosków. Od szybkiej kalkulacji, gdy próby zrozumienia zamieniały się w zrozumienie. Wróg się nie podniósł, chociaż ewidentnie taki zamiar miał, gdy tak wyginał się pod tobą i szarpał, walczył, przeszkadzał, bo nie podobało mu się bycie zdominowanym. A święta prawda! Chujek! Złapałeś za krzesło i przesunąłeś je przed siebie, jednocześnie szybko zbierając się na nogi. Ramię pulsowało bólem, irytująco wciskało się do twojej głowy, utrudniając skupienie się na rzeczach ważniejszych, więc należało zostać przy tych ważnych. Jak ochronienie swojego dupska przed wirującym ostrzem śmierci. Może powinnam to napisać z dużej litery? Wirujące Ostrze Śmierci? Mordercza Opona? Relatable? Shuriken przestał się kręcić i został puszczony akurat w momencie, kiedy już załapałeś, co się tu dzieje, kiedy sięgnąłeś po krzesło, żeby się nim osłonić. No hej, może zadziała?\nPewnie cię zaskoczę. Zadziałało. Leżący na ziemi, kwiczący z bólu mężczyzna, który próbował przesyłać chakrę w igły (ale igły nie są metalowe, frajerze), stracił kontrolę nad bronią, którą przecież musiałby najpierw sensownie ustawić. Tymczasem wielki shuriken przechylił się tylko trochę w całym tym bałaganie, wcześniej skupiony na służeniu za tarczę. Uderzył z impetem w krzesło i zmusił cię do zrobienia jeszcze dwóch kroków w tył. Drewno wręcz jęknęło, trzasnęło od siły uderzenia. Wyobraź sobie, co by ostrze zrobiło z twoim ciałkiem. Oparcie jednak wytrzymało. Ach ta dobra, stara stolarka! Zawsze można na nią liczyć! Nauka na przyszłość - nie żałuj pieniędzy na meble.\nWróg pozbierał się z ziemi - zostawił krwawy ślad na ścianie, o którą się oparł, dźwigając w górę. Drżący, zakrywając jedno oko, wściekły. Chakra zsuwała się powoli z twojego ciała i w końcu zniknęła całkowicie. To nie było jego ostatnia literka, jaką miał tutaj do powiedzenia. Dyszał ciężko. I wrzasnął, otwierając szeroko jedno oko. Noże i naczynia z blatu uniosły się, wraz z nimi shuriken, każde nabuzowane chakrą. Za twoimi plecami były drzwi. Po prawej stronie od twojego przeciwnika było okno na świat, ale na nie nie miałeś czasu teraz przeglądać.\nPrzeciwnik ma 42% chakry.\n7 metrów (promień)\nprzez Aka » 13 lip 2020, o 13:54\nAka nie wierzył w to, że człowiek się zmienia. Ludzie po prostu dorastali do pewnych rzeczy i zaczęli rozumieć coś, co wcześniej było dla nich niepojęte.\nAlbo najzwyczajniej w świecie umierali ze starości.\nDla Uchihy chaos nie był ani dobry, ani zły. Chaos po prostu był. Nie można było czemuś tak skomplikowanemu, przypisać tak prostej łatki jak te dwa przmiotniki. Natura chaosu była czymś o wiele bardziej skomplikowanym, czymś, czego on samemu nie był w stanie pojąć i nawet nie próbował. Zostawiał to mądrzejszym od siebie - wynalazcom, kapłanom, filozofom. Aka był zbyt prostym człowiekiem, by zajmować się czymś tak abstrakcyjnym, jak teoria chaosu. I można sobie wmawiać, że chaos jest tak naturalny, jak naturalny jest śnieg latem, ale czy to cokolwiek zmieni? Ludzie zbyt mało wiedzieli o świecie, dlatego bali się takich anomalii. Bali się tego, co dla nich nieznane. Bali się tego, co inne. Brzmi znajomo?. Chaos był uważany za zły - bo tak uznała większość ludzi. Demokracja, chciałoby się rzec. Prawda zaś była taka, że społeczeństwo nie przepadało za zmianami - dla takich ludzi najlepiej było zamknąć się w swoich czterech ścianach i egzystować, bo życiem tego nazwać się nie da. Czekali więc w tym domu, w ładzie, na to co nieuniknione. A potem przychodził chaos. Niby człowiek wiedział, a jednak się łudził.\nI powiedz mi, czyż ludzie nie są głupi, wierząc, że stojąc w miejscu zrobią krok naprzód? Powiedz mi, czyż bogowie nie są głupi, pozwalając by ich dzieło powoli popadało w ruinę? Powiedz mi, czyż świat nie jest po prostu głupi u swoich podstaw?\nCiężko być nonkonformistą, mającym przeciw sobie cały świat, wszystkich ludzi i bogów. Trudno budzić się codziennie, otwierać oczy i myśleć kurwa, znowu w tym Sogen. Ale co możesz z tym zrobić? Możesz się poddać temu cholernemu poczuciu beznadziejności, bezczynności, niemożliwości i żyć jak ten parobek, każdego dnia próbując uciułać kilka monet, by móc za to kupić miskę ryżu. Żyć? Przepraszam, pomyłka. Egzystować. Aka nigdy nie rozumiał, jak trzeba się upodlić żeby przestawić sie na takie myślenie. Jak bardzo trzeba stracić poczucie swojej wartości, by uzależnić swoje życie od innych. Irys nigdy się na to nie zgadzał. Wolał umrzeć, niżli paść przed kimś na kolana i błagać o litość. I nie są to tylko puste słowa - Aka w swym przypływie mesjanizmu już raz omal nie stracił życia, gdy cienkie ostrze przecinało mu gardło. Wtedy, w Kami no Hikage, był gotów umrzeć. Myślę, że w tym momencie niebieskooki był już zawsze gotowy umrzeć. Nie zmieniało to jednak faktu, że zawsze walczył do samego końca, wbrew wszystkim i wszystkiemu. Nawet, jeżeli pożary w jego sercu czasem gasły, to ogień wiecznie w nim trwał. Ta iskra, która była gotowa wysadzić beczkę i rozpocząć pożogę i pochłonąć wszystko wokół. I w takich chwilach nawet był gotów zrozumieć tego bandytę, pomimo przykazów i zakazów zdecydował się wieść żywot kryminalisty. Czy wynikało to z jego przekonań? Czy może raczej z uzależnienia od adrenaliny, tak przecież kochanej przez każdego Shinobi i każdą Kunoichi. Powiedz, kochanie, boli?.\nAkiego bolało. Pech (szczęście?) chciał, że nie był Jashinistą lubującym się w bólu. Był zwykłym, szarym człowiekiem, który cenił sobie bycie nieprzedziurawionym, nawet jeżeli blizny na ciele mężczyzny wydawały się być dla niego seksowne. Tym bardziej się cieszył, gdy cieśla robiący krzesło nie spierdolił roboty, a drewno wytrzymało uderzenie Shurikena.\nDwa metry - wciąż za blisko. Nie udało mu się oddalić na tyle, by nie oberwać swoją bronią. Aka nie aktywował notki, bo mogłoby to skończyć się dla niego... niefajnie. Zapewne przeżyłby, ale jednak wizja pokiereszowanej twarzy, albo połamanych kończyn nie była dla niego zbyt kusząca. Tak samo jak bycie przeciętym przez nowe, prowizoryczne bronie, które w tym momencie były już nasycane chakrą. Mężczyzna był już pozbawiony sił, widział tylko na jedno oko. Chyba nie zdawał sobie sprawy z tego, że w tym momencie jest chodzącą (a raczej ledwo ruszającą się) bombą. Przynajmniej przez najbliższe kilka sekund, bo potem miała zostać po nim mokra plama.\nAka sięgnął dłonią za siebie, szarpnął za klamkę i otworzył drzwi, natychmiast przez nie przechodząc. Nie otwierał ich maksymalnie, wręcz przeciwnie - tylko na tyle, by sam mógł przez nie przejść, poniekąd ustawiając się bokiem. Tym samym drzwi blokowały jedną stronę od pocisków. Wydawało mu się, że zdąży przez nie przejść szybciej, niżeli polecą w niego noże. A nawet jeżeli tak by się nie stało, to oberwałby tylko bokiem - po rękach i nogach, tą "odsłoniętą" częścią. Nic, co zagrażałoby jego życiu. Przejść i zamknąć drzwi, zrobić z nich tarczę! Uda się bez szwanku, czy jednak oberwie? Tego nie wiedział.\nGdy tylko to zrobił, gdy był już w przedsionku, złożył pieczęć węża i aktywował notkę wybuchową. Przeciwnik był zdezorientowany, widział na jedno oko, a jego szalona, irracjonalna postawa - ponowny atak, zamiast próby ucieczki, dawały chłopakowi nadzieję, że mężczyzna nie zorientował się, jaką wystrzałową niespodziankę zgotował mu Aka.\nprzez Shikarui » 15 lip 2020, o 15:59\nNie trzeba było szarpać się z klamką. Drzwi były nawet niedomknięte. Gospodyni nie zadbała o odpowiednią przestrzeń osobistą dla panów, może zatrzymała się nawet wcześniej za nimi, ciekawa i gotowa ciekawość zaspokoić poprzez podsłuchiwanie. Ale to tylko może. Konsensus sytuacji był taki, że dłoń Uchihy oparła się na klamce i pchnęła drzwi - o, jakie szczęście, drzwi otwierające się do korytarza, nie do pomieszczenia! Oszczędność kilku (bez)cennych sekund była teraz przeliczana w setkach ryo. W końcu nie było ponoć takiej ceny, którą można było przełożyć na własne życie. Nawet jeśli jesteś gotowy umrzeć w każdej chwili. Nawet jeśli to, że jeszcze nie umarłeś, było dla ciebie tragedią. Smukła sylwetka bardzo zgrabnie przesunęła się za nie. Jeden mały shuriken wsunął się za tobą, gładko przeszył cienką warstwę jesiennych ubrań i wbił się w miękką skórę, zostając w niej. Zostając w udzie, nad kolanem. Usłyszałeś, jak reszta wbija się w drzwi, we framugę, przynajmniej jedna stal grzmotnęła o ścianę. Już nieważne. Dziś nie miałeś być mesjaszem odnajdującym objawienie pomiędzy życiem a śmiercią. Dzisiaj miało być grzeczne przekonanie, że zimna stal zatopiona pod skórą jest na tyle cholernie nieprzyjemna, że powiedzenie o tym, że nie wolno bawić się zapałkami nagle nabierało sensu. Zaraz, co ma jedno do drugiego? Dziećmi bożymi jesteśmy, rodzimy się w cudzie ich stworzenia i umieramy ku ich uciesze. Tacy to wyrodni rodzice, którym rzeczywiście nie przeszkadza upadek własnego stworzenia. Z drugiej strony wcale nie dążą do jego całkowitego unicestwienia. No nie? Tylko co tam dalej miało być... Kiedy już stal przestała krzyczeć swoją własną opowieść i serce jakoś było bardziej słyszalne? Wygrywające prawdziwy tercet, do którego mógłbyś ułożyć piękną piosenkę do wygwizdania? Potem był wybuch.\nJestem przekonana, że w każdej dobrej opowieści musi być jakiś wybuch.\nŚciany wręcz zadrżały, zatrzęsła się podłoga pod twoimi nogami, słychać było trzask drewna - zapewne poszły okiennice. Stół. To krzesło, co stało obok i tamten blat. Słychać było szczęk, głośny i tłumiący słuch, tłuczonych naczyń i metalu. Pewnie ten kocioł na piecyku właśnie wylał całą wspaniale pachnącą zawartość. Pył poleciał z sufitu nad twoją głową. Być może tak właśnie płakały domy, które ponoć noszono w swoim sercu. Nie miałeś wątpliwości - notka była przylepiona do pleców mężczyzny, a ten rzeczywiście nie miał o tym zielonego pojęcia. Piszczało ci w uszach na tyle, że zatrzymałeś się, żeby zapanować nad błędnikiem, nim w końcu zacząłeś rozróżniać poszczególne odgłosy. Zbrojmistrz krzyczący, żeby babcia zabrała dzieci, matka wołająca dziecięce imiona, ujadający wściekle pies. To nie byli ludzie, którzy byli zupełnie nieobyci z ninja. Nikt do domu nie zamierzał nawet wbiegać. Wszystko oddalało się od budynku. Dobrze wiedzieli, że nie ma sensu tam wchodzić i próbować cokolwiek ratować, przerywać walkę, sprawdzać, co się dzieje. Kiedy spotyka się dwóch ninja i rozbrzmiewa nagły huk - trzeba uciekać. Czym prędzej, ile sił w płucach, modląc się, że w ogóle cokolwiek z tego domu jeszcze zostanie. Bo z kuchni zostało niewiele.\nAdrenalina wciąż szumi ci w żyłach. Stopniowo opada, tak jak umyka cenna krew. Cięcie nożem było głębokie. Ciepła, przyjemna krew mocząca ubranie i nieprzyjemny naddatek w nodze. Gdybyś miał jakiekolwiek pojęcie o medycynie pewnie mógłbyś powiedzieć o tych ranach cokolwiek więcej, tymczasem możesz tylko powiedzieć, że na pewno nie można tak tego zostawić. Z drugiej strony - to nie jest przecięte gardło. Nie powiem, że do wesela się zagoi, bo to by oznaczało Twoją śmierć. Powiem więc - wyklepie się. Bo to tak po zbrojmistrzowemu. Możesz normalnie się poruszać i funkcjonować. Utrata krwi nie jest aż tak poważna, leniwie płynie z rany, nie wydostaje się z niej gwałtownie. Shuriken w nodze tamuje krwawienie w większości, a niewielkie ostrze również nie mogło wejść zbyt głęboko. Chyba Z perspektywy spojrzenia na niego z góry wyglądało to upiornie, bo niemal tak, jakby wsiąkł cały w nogę. Częściowo przysłaniało go ubranie.\nprzez Aka » 15 lip 2020, o 17:19\nGdyby Aka wiedział o czymś takim jak przeszczepy, to być może ceniłby swoje ciało ze trzy-cztery razy więcej, niż obecnie.\nChociaż w sumie trzy razy zero, nadal daje zero...\nNie czuł się mesjaszem, zbawicielem narodu wybranego, uzdrowicielem Sogen. Był po prostu żołnierzem, który dostał misję do wykonania. Zabawne, czyż nie? Przecież tak bardzo wzbraniał się przed tym, żeby być narzedziem w czyichś rękach. Wybiórczość jego działań, czasami przerażała samego Akiego. Chłopak nie zastanawiał się nawet, dlaczego to robi - dlaczego jest gotów zabić kogoś, kto wydaje mu się bandytą. Nie zastanawiał się nad sensem prawa mówiącego, że podszywanie się pod Shunsengumi jest karane śmiercią. Zrobił to. Po prostu. Najpierw dlatego, że chciał. Potem dlatego, że jego oponent nie dał mu innego wyjścia.\nI w takich momentach jak ten, gdy czuł przeraźliwe zimno stali wbitej w jego udo, gdy adrenalina uchodziła z człowieka, a zamiast niej pojawiało się przerażające uczucie bólu i utraty równowagi - wtedy dopiero zastanawiał się, czy może być z siebie dumny. W końcu hej, przecież przeżył. To zawsze jakiś sukces! A gdy już rany się zagoją, gdy usiądzie przy ognisku, to zada sobie pytanie: czy rodzice są ze mnie dumni[/i[? Spójrz więc, ojcze i matko, wasz syn przeżył. Jesteście więc z siebie dumni? Wychowaliście syna, który potrafi zabić drugiego człowieka. [i]Wychowaliście syna, który musi walczyć o życie, bo tacy jak Wy nie potrafili zbudować bezpiecznego domu...\nDźwięk tłuczonego szkła i trzaskających kości był już wystarczająco piękną, choć makabryczną piosenką. Śpiew (pisk!) rozbrzmiewający w jego uszach, wspaniałe crescendo, które przyćmiło jego zmysły. Ah, cóż za wspaniała melodia, cóż za tempo! Przedstawienie godne najlepszej opery, szybkie, dynamiczne, mordercze tempo, tak zabójczo trudne do utrzymania! Spektakularne, wybuchowe! Ile to wszystko trwało? Pół minuty?\nO pół minuty za długo.\nAka miał już dosyć koncertów na dzisiaj, na jutro... na bogowie wiedzą ile. I gdy w końcu wszystko wracało do normy, gdy usłyszał te piękne brawa w postaci krzyków, płaczów, ujadania psów - wtedy zdał sobie sprawę z tego, że to koniec. Natychmiast przycisnął dłoń do rany na bicepsie, mocno ją uciskając. Nie trzeba było być medykiem, żeby wiedzieć, że każdą ranę trzeba w jakiś sposób powstrzymać od krwawienia. Trudno mu było jednak ocenić, czy rana jest poważna - nie znał się aż tak. Wolał jednak nie ryzykować - sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niej pigułkę ze skrzepniętą krwią, by po chwili połknąć ją i pozwolić swojemu organizmowi na choć odrobinę regeneracji. Nawet, jeżeli pigułka pomogła tylko w niewielkim stopniu, to przecież lepiej stracić 300 ryo, niż życie. Shuriken wbity w nogę tymczasowo zignorował - podstawowa zasada pierwszej pomocy mówiła, że wyjmowanie obiektu hamującego krwawienie bez ówczesnego przygotowania chociażby opaski i bandaża jest idiotyzmem. Postanowił się z tym wstrzymać i w miarę możliwości iść ostrożnie, żeby zbytnio nie rozbabrać rany.\nOtworzył drzwi, do kuchni, upewniając się że z mężczyzny została mokra plama. Nie przyglądał się zbyt długo, jeżeli mężczyzna jakimś cudem jeszcze dychał, to po prostu był gotowy go dobić. W przeciwnym wypadku, udał się do wyjścia z domu.\n- Już po wszystkim. Spokojnie. To był... zły człowiek... Już... po wszystkim. - wyszedł, podnosząc jedną rękę w górze, na znak uspokojenia. Tej rannej nie unosił - byłoby to głupie, zważywszy na fakt, że krwawiła. Gapił się w przestrzeń, szukając kogokolwiek, z kim mógłby nawiązać kontakt wzrokowy. - A... kuchnia... No tak. Zapłacę za remont. - powiedział beznamiętnym głosem - nie dlatego, że nie wiedział co się dzieje. Wręcz przeciwnie, doskonale zdawał sobie sprawę ze swojego stanu. - Macie jakieś... bandaże? Troszkę mi się... oberwało. Umie ktoś zaszyć ranę? - jakże abstrakcyjnie brzmiało to z ust kogoś, kto przed chwilą wysadził drugiego człowieka w powietrze. Teraz ten młody, słodki chłopczyk, szedł z shurikenem zatopionym do połowy w mięśniu nogi, z zakrwawionym ramieniem. Zupełnie niepodobny do Iryska, który przyszedł tu tylko odebrać miecz...\nprzez Shikarui » 16 lip 2020, o 17:42\nNie było niczyim zdziwieniem, że w czasach wojen, zdrady i niepokoi ludzie lubili żyć w kupie. Tłoczyć się w jednym miejscu, które wydawało się im bezpieczne i tam zamykać swoje więzy, budując mikroklimat w jakim nieco lepiej było im żyć. Jeden nie lubił drugiego, drugi przepadał za trzecim, a trzeci miał sporo do nagadania na czwartego. Kółko znajomości w końcu się zamykało, ale nawet jeśli trafiali się ci, co śmiertelnie potrafili się na siebie obrazić i nie odzywać potem do siebie do końca życia, nawet jeśli zapomną, o co poszło na początku, to najwięcej było osób starających się przekroczyć nad konfliktami. Ten pierwszy miał dojną krowę, ten drugi byka, więc musieli żyć w dobrych stosunkach. Odrobina współpracy, fałszywego bycia miłym i już można było zdobyć cielaka. Trzeci miał doskonałą ziemię, a czwarty podziemne źródło i studnię na posesji. Odrobina dobrej woli i mogli zbić fortunę na świeżych, dorodnych warzywach. Wśród ninja nie było takich sentymentów. Nie istniała potrzeba pożycia społecznego w lwiej części, bo od początku uczono cię, że żeby przeżyć - musisz radzić sobie sam. I kiedy uczono do tego liczyć, stawiano warunek, że jeśli chcesz liczyć - licz na siebie. Autonomia ninja, a zarazem ich krótka smycz trzymana przez lidera klanów, wykluczała ich z pozycji zwierząt stadnych. Wyglądali jak ludzie, ale ludźmi wcale nie byli. NADczłowiek. Potwór, bardzo dobrze ukryty, bo kto szukałby jednego liścia w całym lesie? Doskonale zakamuflowany, bo za człowieka przebrany.\nZ ciemnoskórego mężczyzny zostały obrzydliwe, parujące resztki, przypalone. Smród flaków, spalonego mięsa i włosów przemieszany z wyrazistym zapachem krwi i rozlanego obiadu tworzyła mieszankę wywracającą żołądek do góry nogami. Szybko zamknąłeś drzwi, zanim ten żołądek zrobił kolejnego fikołka, podnosząc jego zawartość do samej jamy ustnej.\nNa zewnątrz nie zastałeś chaosu. Wyglądało na to, że rodzina kowala trenowała to nie raz, a może i nie raz to przeżyli. Dzieci tylko płakały - te najmłodsze, zagonione w drugi kraniec ogrodu, gdzieś za kuźnią, przy której stał z wielkim mieczem-tasakiem sam kowal, gotów najwyraźniej do obrony swojej rodziny. Jednocześnie zatrzymał się w takiej pozycji, że wyjście stąd było bezproblematyczne. To nie była postawa kogoś, kto chciał walczyć. To była postawa osoby gotowej się bronić. Siebie i wszystkiego, co kochał. Tego, czego obronić nie zdołali Twoi właśni rodzice. Ugłaskanie mieszkańców chwilę trwało. Ty swoje - oni swoje. Dla ciebie był złym człowiekiem, bo podszywał się pod Torę, dla nich Tora był uprzejmym chłopakiem, który tylko robił, co do niego należało. Dlaczego to mordercy mieli niby ufać bardziej? Dłużej trwało też więc dowiedzenie się, czy uzyskasz jakąkolwiek pomoc. Do jednoznacznego porozumienia nie doszło. W końcu jednak kowal odpuścił i posłał żonę po bandaże i igłę. Dobra kobiecina zszyła ranę zwykłą nicią, nie mając nic lepszego, ostrzegając jedynie, że musisz odwiedzić medyka z prawdziwego zdarzenia. Muszę mówić, że bolało? Kowal, tak z dobrej ręki, podał ci tylko butelkę bimbru, żebyś zatkał alkoholem gębę. I żeby było czym polać otwarte, ekhem, "skaleczenia". Poza tym dobrym gestem nie byłeś tu dobrze widziany. Odznaczony niewidzialnym symbolem "podejrzany". Jak to jednak kowal określił:\n- Gdyby chłopak chciał nas pozabijać, już by to zrobił. - W końcu to ty tutaj byłeś ninja. A nawet jeśli kowal tak hardo trzymał swój dwuręczny miecz, nawet jeśli miał siłę, by go unieść, to nadal był tylko zwykłym człowiekiem, którego powołaniem życiowym wojaczka nie była.\n- Nie oddam ci tych mieczy, chłopcze. Chcę z tobą wrócić do Shinsengumi. Wyjaśnię sprawę osobiście.\nprzez Aka » 16 lip 2020, o 19:10\nCzłowiek to zwierzę stadne. Nic dziwnego, że ludzie gromadzili się w mniejsze, czy większe grupki. Leżało to w ich ludzkiej naturze, tak jak w małpiej naturze leżało wspinanie się po drzewach. To samotnicy byli tymi wyrzutkami, na których spoglądano się podejrzliwie. Czemu ktoś miałby woleć zimno od ogniska domowego? Czemu ktoś miałby woleć samotność od tłumu? Ah, no tak. Przecież miał po prostu do tego prawo. Bo ludzie różnią się od innych zwierząt tym, że poza mózgiem posiadają również rozum, rzecz o wiele bardziej skomplikowaną niżeli coś tak prymitywnego jak instynkt. To właśnie dlatego ludzie tak na siebie gadali, narzekali i czasami latami potrafili gnić w bagnie, zamiast instynktownie odejść. Bo po co żyć gdzieś, gdzie nam źle? To już czysty masochizm - chodzić złym i nieszczęśliwym. I to czasami z zupełnie kuriozalnego powodu.\nTylko, że przecież ninja nie jest człowiekiem. Ninja jest narzędziem. Pewne zasady i reguły tego świata ich po prostu nie obowiązywały. Byli silniejsi, szybsi i w znacznej części mądrzejszy od tego całego plebsu, dla którego wykonywali czarną robotę. Tylko powiedz mi, czy gra jest warta świeczki? Każdego dnia Shinobi ryzykuje, że jakiś dziki potwór rozerwie mu tchawicę. Każdego dnia Kunoichi musi być gotowa, że ktoś zazdrosny o jej artefakt podetnie jej gardło we śnie. Każdego dnia, każdy Shinobi msui liczyć się z tym, że już nigdy nie wróci do domu. Jak często takie dylematy ma prosty tokarz lub murarz? Największym zmartwieniem w takich zawodach jest sytuacja, gdy dachówka pierdyknie cię w głowę i nabije guza. Warto więc każdego dnia martwić się o to, czy dożyjesz świtu? Warto przejmować się tylko po to, żeby być tym nadczłowiekiem? Aka nie uważał się za nadczłowieka. Nie uważał się też za podczłowieka. Był Shinobi, nawet jeżeli skrupulatnie wolał być nazywany najemnikiem.\nTak. Shinobi. To te brakujące ogniwo, gdzieś pomiędzy zwykłym człowiekiem, a bronią masowego rażenia.\nAh, potwór? Tak. To chyba całkiem dobre słowo, biorąc pod uwagę to, co Aka zobaczył wchodząc do kuchni. Obrzydliwe, paskudne, śmierdzące zwłoki. Żołądek podszedł Akiemu do gardła, ale... to właściwie tyle. Tak, jedyne co teraz czuł to obrzydzenie. Chciał czuć obrzydzenie i tylko obrzydzenie, nic poza tym. Żadnego żalu, żadnego współczucia, tak, nie chciał tego! Ileż można być marzącym się ninja, który w kółko rozczula się nad tym, jak świat jest niesprawiedliwy? Ileż można przyglądać się nieszczęśliwym ludziom i prawić smęty, jaki to los bywa przewrotny. Nie chciał tego. Chciał w końcu nauczyć się, że już nie jest nastolatkiem. Że lata młodości już dawno za nim, że pora wreszcie dorosnąć i zrozumieć, że w JEGO świecie to zabić, albo zginąć. Był Shinobi. Musiał się tego nauczyć. Chciał się tego nauczyć.\nKowal. Hah. Doprawdy! Wyglądał, jakby taka akcja miała miejsce tu niejeden raz. Młodemu Uchiha aż trudno było w to uwierzyć, wydawało mu się, że bycie płatnerzem to dosyć bezpieczny zawód. Ale jak to? Nie tylko Shinobi muszą martwić się o swoje życie? Irys, choć głośno tego nie mówił, to w pewnym sensie wyrażał wobec niego podziw. Mało kto miał odwagę podnieść broń i spojrzeć na Shinobi, samemu będąc ledwie człowiekiem. Nawet jeżeli Shinobi był ranny, to wymagało to z pewnością dużej dozy determinacji i pewności siebie. A może po prostu tak zachowują się ludzie, którzy mają kogo chronić... Nie wiedział. Nie miał już kogo chronić.\n- Dziękuję Wam. - powiedział w końcu, gdy ci dobrzy ludzie wyciągnęli ku niemu pomocną dłoń. To naprawdę rzadko się zdarzało. Mogli przecież kazać mu stąd spieprzać... i co wtedy by zrobił? Przecież by ich nie pozabijał. Trzeba było więc znieczulić się lekko (a bimber to Aka akurat lubił!) i zacisnąć mocniej zęby, żeby nie krzyczeć, gdy igła zacznie przeszywać skórę. Oczywistym było, że będzie potrzebował pomocy medyka, jednak w tym momencie mógł chociaż swobodnie się poruszać. Bez obawy o to, że wykrwawi się w drodze na Mur.\n- Należą się wam wyjaśnienia. To w końcu wasz dom, a ja wszedłem do niego i... - nie dokończył. Nie było potrzeby. Wszyscy dokładnie wiedzieli, co zrobił. - Ten mężczyzna podszywał się pod członka Shinsengumi. Już samo to jest karalne, ale najgorsze jest to, że był nie tylko złodziejem i oszustem, ale też mordercą... - zacisnął mocniej pięść. - Chciałem z nim porozmawiać i... - i dać mu szansę, na którą wcale nie zasługiwał. - ... i nie posłuchał. Zaatakował mnie. Nie dał mi wyboru. - słowa Akiego były szczere i choć to on był tutaj Ninja i mógł kazać zamknąć kowalowi mordę, to jednak postanowił powiedzieć prawdę. Uchiha już taki był - tłumaczył się ze swojego zachowania. - Gdyby was pozabijał, to miałby na głowie nie tylko Shinsengumi, ale i całe Sogen, z Uchiha na czele. Ten mężczyzna dobrze wiedział, że za to wszystko pozostałby bezkarny. Shinsengumi ma ważniejsze zadania, niż bieganie po lasach za człowiekiem, który może być tysiące mil stąd, a Uchiha nie przejęliby się zaginięciem jakiegoś chłopaczka z Muru. Stwierdziliby, że uciekł z mieczem, a nam wszystkim mylą się twarze. - i mówił to on, Uchiha. Był pewien, że tak właśnie by się stało. Nikt normalny nie angażowałby poszukiwań byle szczura z Muru. - Teraz, gdy wiem, że doszło do morderstwa myślę, że lepszym pomysłem byłoby udanie się do Sogen i poinformowanie Uchiha o całym zajściu. Powinni przeszukać ten teren i złapać tych bandytów. To w końcu ich jurysdykcja. - pokiwał głową. - Oczywiście, może Pan również wrócić ze mną do Shinsengumi, nie mam nic do ukrycia. Tylko wtedy Uchiha dowiedzą się o wszystkim za tydzień...\nprzez Shikarui » 17 lip 2020, o 23:31\nOdpowiedź Chłopca z Blizną zdziwiła kowala. Każde jego kolejne słowo sprawiało, że ostre i surowe rysy twarzy miękły. Mężczyzna usiadł obok niego, na ściętym pniaku obok kuźni, która była w bezpiecznym oddaleniu od domu. Teraz i tak domu zamkniętego, bo pomocnik sztukmistrza wszedł do środka i to, jak wypadł ze środka, rzygając pod oknem mówiło samo za siebie. Dopóki się tam nie posprząta - nie ma wejścia. Ni dla żony, ni dla dzieci. Dla dzieci tym bardziej nie. Tak kowal, jak i jego małżonka, wydawali się naprawdę całkiem dobrze znosić tę stresującą sytuację. Niestety słowo "wydawać" było bardzo zdradliwe. Potrafiło położyć sugestię na hamaku myśli zawieszonym w mózgu. Przybierało kształt czegoś konkretnego i było jak wirus, który wyjątkowo dobrze się rozgościł w naszym organizmie. Zaczynał przejmować nad nami kontrolę, a my zdaliśmy sobie sprawę z tego dopiero, gdy gorączka już położyła nas do łóżka. Bardzo wiele rzeczy się ludziom "wydawało", które nie leżały nawet blisko prawdy. Oni o tym nie wiedzieli. "Przecież tak myślałem!". Skoro myślał - musiało tak być. Myślę - więc jestem. Skoro jestem, to na pewno pępkiem świata, bo na pewno nie jego maleńką częścią leżącą odłogiem na ziemi.\n- Posłuchaj, shinobi... - Nawet jeśli był zły, nieufny, oj, bo był na pewno, to słychać było w jego głosie szacunek. Mówił formalnie, nie pozwalał sobie teraz na poufałość. Nie mógł się teraz odprężyć w towarzystwie kogoś... rannego. Heh. Mimo to te słowa do niego trafiły. W mniejszym czy większym stopniu wystarczyły, żeby wziął głęboki oddech i spojrzał na Akiego pod nieco innym kątem. Tym bardziej ludzkim. Tym mającym udowodnić i przekonać go, że ninja nie dążyli tylko do zniszczenia. Ale chyba o tym akurat kowal wiedział. W końcu jego rodzina ugościła fałszywego Torę jak własnego. Tak samo i ugościli Akiego. - Nie pierwszy raz tu rozgrywa się walka. Po to tworzymy bronie dla shinobi, by ci mogli ich używać. - To miało być pocieszenie? Nie, chyba nie. Kowal nie zamierzał pocieszać Akiego. To były słowa, które przynosiły ze sobą zrozumienie tego, co się stało. Pokazywały Uchiha, że nawet jego przeklęta krew nie dziwi tutaj i nie ma się wobec niej roszczeń, wyrzutów. Przecież ta rodzina prawdopodobnie żyła tu od pokoleń, a na pewno od lat, sądząc po licznych nagrodach, którymi zostali przechrzczeni.\n- Mam sam udać się na Mur? - Zdziwienie wzrosło jeszcze bardziej. Uniósł swoje brwi, z czego jedna była dość śmiesznie przypalona, dopiero z tak bliska to zobaczyłeś. Dosłownie na swoim krańcu. A może to jakiś dzieciak spłatał mu figla? - Rozumiem. Tak się stanie. - Klepnął się lekko ręką w udo i na jego szerokich ustach pojawił się znowu uśmiech. Uśmiechał się naprawdę przyjaźnie. Jestem pewna, że chciałbyś, żeby właśnie tak uśmiechał się do ciebie twój dziadek, gdyby tylko dano mu taką szansę. A to klepanie uznałbyś wtedy jako zaproszenie na kolanka, żeby opowiedział ci o swoich niesamowitych przygodach - tych bardziej heroicznych i tych najbardziej przyziemnych. Na przykład powtórzył, jak to poznał się z miłością swego życia - twoją babcią. - Leć do twojej mistrzyni. Sam zadbam o miecz i jego dostawę. - Wystarczyło to ująć w kilku słowach, dwóch zdaniach, ale wolałeś przeciągnąć je w piękną opowieść. Zaraz będziemy szukać tam morału, a na końcu wystawimy na egzaminach z języka japońskiego. Polskiego? Wspólnego? W zasadzie po jakiemu się tutaj mówiło? - Jeśli jest tak, jak mówisz, trzeba go szybko złapać. - Nawet jeśli twój rozmówca nie był najgłupszy, nie wyglądał nawet na takiego, to wyraźnie miałeś coś w sobie (to chyba ta cała wypowiedź), że postanowił zwrócić ci kredyt zaufania, którym zostałeś obdarzony. Albo przynajmniej nie podejrzewać cię do tego stopnia, żeby nie zaufać, że po prostu nie wrócisz do liderki, tylko udasz się w świat. A może zwyczajnie dbał wyłączanie o własny interes - w końcu jemu chodziło tylko o to, by miecze dotarły bezpiecznie do miejsca docelowego. Tak czy siak - wyglądało na to, że miałeś drogę wolną. Bez żadnego Hamulca.\nprzez Aka » 18 lip 2020, o 17:34\nCo czuł? Co w tym momencie działo się w jego umyśle? Czuł smutek, strach, nienawiść? Wiesz?\nNie możesz wiedzieć. Nawet on sam nie wiedział do końca, jak powinien się teraz zachować. Znał osoby, które kazałyby spieprzac staruchowi na drzewo, znał też osoby, które prędko pognałyby do Sogen, bojąc się o to, by nikomu więcej nie stała się krzywda. Ale Aka? Aka od zawsze miał problem z wyrażaniem swoich emocji i z podejmowaniem własnych, niezależnych decyzji. Ale... no właśnie. Jak Ci się wydawało - co czuł teraz członek dumnego klanu Uchiha?\nAka nigdy nie był pępkiem świata. Nigdy nie chciał nim być - nawet, jeżeli czasami ktoś ktoś tak myslał. Męczyło go to - nie cierpiał być w centrum uwagi, nie lubił, gdy ktoś go o coś męczył, gdy ktoś próbował wyciągnąć z niego cokolwiek. Był typem samotnika, który sam dobiera sobie towarzystwo. Chłopakiem, który sam dobiera sobie ludzi wedle pewnego określonego klucza, a nie radosnym ekstrawertykiem, który uśmiecha się do wszystkiego co ma puls i chodzi na dwóch łapach. Akiego wbrew pozorom (chyba wbrew pozorom...) było bardzo łatwo ujarzmić, poskromić, zdobyć jego zaufanie. Był jak obrażalski kot, którego wystarczy podrapać za uszkiem, a ten już leci do Ciebie, cały w skowornokach! Ale czy to miało jakiekolwiek znaczenie w tym momencie?\nMiało. Bo każdy kto znał Akiego wiedział, że kowal nie zdobył jego sympatii. Czy ten słodki, grzeczny chłopak próbował więc zmanipulować starszego mężczyznę?\nOczywiście, że tak. Aka był podstępny. Aka był kłamliwy. Ale cokolwiek by o nim mówić - nie można powiedzieć, że Aka był zły. Nigdy nikogo nie oszukał dla własnej korzyści, czy też nawet bezpieczeństwa. Bo widzisz - posiadacz Sharingana nie bał się żadnych konsekwencji swoich działań podjętych tutaj, w Shōhei. Zniszczył kuchnie - i co z tego? Ktokolwiek z Muru się tym przejmie? Kowal dostanie trochę Rou na nowe meble i garnki, a o sprawie za chwilę wszyscy zapomną. Sam Kowal zresztą mówił, że to nie pierwszy raz, gdy takie akcje się tutaj odwalają. Może miał się obawiać, że mógł wykonać misję lepiej? Cóż, może mógł. Może mogł dowiedzieć się, gdzie przebywają zabójcy Tory, a potem ich wyrżnąć w pień. Tylko, że Keichiro ostrzegał go, żeby nie pakował się w kłopoty niepotrzebnie. Miał przynieść miecze, a Akimichi z pewnością sobie zdawał sprawę z tego, że Szczur, który wylazł z nory już dawno może leżeć zimny i martwy. Wykonał swoją misję najlepiej jak mógł.\nWiesz o co najbardziej obawiał się Aka? Nie o siebie, nie o pieniądze. Aka obawiał się o to, co się stanie z tym kowalem, jeżeli będzie gotowy wyruszyć wraz z nim. Aka nie bał się śmierci - zawód w którym robił miał niestety wpisane to w swoją tradycję. Aka bał się, że nie będzie w stanie obronić innych. To zawsze była jego najgorsza zmora. Bał się, że mężczyzna umrze podczas podróży. Że ktoś go napadnie gdy będzie szedł na Mur, albo gdy będzie z niego wracał. Bał się też o rodzinę mężczyzny - co może się stać z nimi, gdy jedyny facet w okolicy potrafiący utrzymać broń w rękach odejdzie. Tego bał się Aka. Że przez sam fakt pojawienia się tutaj ktoś jeszcze może zginąć.\n- Chciałbym, Panie, lecz obecnie służę pod Shinsengumi. - wyjaśnił, spoglądając się prosto w oczy kowala. Głos Akiego był spokojny, lecz bynajmniej nie pozbawiony emocji. Widać było, że słowa mężczyzny nie zrobiły na nim wrażenia. A nawet jeżeli zrobiły, to nie dał się sprowokować. - To kwestia lojalności. Moją misją jest dostarczenie miecza do Shi no gēto. Porzucenie tego zadania byłoby dezercją. - wyjaśnił. - To niebezpieczna droga. Szczególnie, jeżeli są na niej Shinobi, gotowi zabić za taki miecz. - powiedział, spoglądając na mężczyznę. - Nie chciałbym niepotrzebnie narażać Pańskiego życia i zdrowia. Po to są Shinobi, żeby wyjaśniać takie sprawy. - spojrzał na niego, odwołując się przecież do jego własnych słów. Po to są Shinobi... - Może Pan się osobiście udać do Sogen i zameldować o sytuacji, poprosić o wzmożone patrole w okolicy. Tamte szlaki są z pewnością bezpieczne. Lecz jeśli naprawdę Pan chce wyruszyć ze mną na Mur, to proszę spakować prowiant na trzy-cztery dni. Za kilka minut chciałbym wyruszyć. - oznajmił spokojnym tonem. Nie miał zamiaru już dłużej przekonywać mężczyzny - albo się go posłucha i zadba o bezpieczeństwo swojej rodziny, albo będzie musiał dotrzymać tempa chłopakowi. A Aka? Cóż. Jego słowa były szczere, choć nie do końca wynikały z bycia praworządnym Shinobi. Bo Aka przede wszystkim dbał tutaj o siebie. Nie zniósłby kolejnej śmierci niewinnej osoby.\nprzez Shikarui » 18 lip 2020, o 23:28\nNie zawsze można mieć to, czego się chce. Jeszcze rzadziej życie z udziałem osób trzecich układało się dokładnie tak, jak sobie to zaplanowaliśmy. Strach o innych, nawet obcych ludzi, o których myślało się, że mają dobre serca, że są praworządnymi obywatelami - cokolwiek w pojęciu sogeńskim miało to oznaczać - był szlachetny. Byłby, gdyby nie napędzały go pobudki całkowicie egoistyczne. Takie pobudki kierowały Akim. Nie bał się dlatego, że uważał tych ludzi za dobrych, nie bał się z powodu empatii - nie. Uchiha Aka był całkowicie antypatycznym ninją. Na zdrowie - dzięki temu mniej zachodów słońca pojawiało się każdego jednego dnia. Pomyślałby kto, że według prawideł natury niby powinien być tylko jeden zachód dziennie. Ten świat potrafił nieustannie zadziwiać.\n- Tak to się ma. To źle zrozumiałem. - Przyznał, zastanawiając się raz jeszcze nad wypowiedzianymi słowami czarnowłosego. Brzmiało to zupełnie inaczej - jakby Aka planował udać się do Uchiha, ale wystarczyło ruszyć mocniej głową, żeby zrozumieć, że nie miało to sensu, skoro jeszcze wcześniej przyznał, że pracuje do Shinsengumi. Tam nie za dobrze tolerowano nagłe zniknięcia i dezercje. Naturalnym więc było, skoro Aka zajął się tematem fałszywego Tory i miał zadbać o bezpieczeństwo miecza, że będzie musiał złożyć raport nie u Uchiha, a właśnie u straży Muru.\n- Sprawy Uchiha nie są moimi sprawami, miecz - jest. - Obwieścił hardo, nie zastanawiając się nawet przez chwilę nad słusznością swojej decyzji albo jej brakiem. Owszem, prawdopodobnie zginął właśnie członek shinsengumi, owszem, przestępczość mogła być zorganizowana, owszem - wszystko toczyło się w Sogen. We wspaniałych, Wietrznych Równinach. - Pójdę z tobą. - Czy to było ryzykowne? Ano było. Ale tak jak każdy ninja, tak i zwykły człowiek mógł posiadać swój honor i dumę. W tym momencie było nim dostarczenie miecza osobiście, skoro został o niego poproszony. Skoro wisiało nad nim groźba bycia skradzionym, a jego własne dzieło miało trafić w niepowołane ręce. To tak, jakby ktoś miał je splugawić. Splunąć na nie i wytrzeć w krowim łajnie.\nByłeś świadkiem krótkich przygotowań. Kowal został odprawiony przez żonę i powierzył stajennemu - jak się okazało - jego własnemu synowi, nie zwykłemu służącemu - żeby zaopiekował się matką. Do swojego ucznia rzucił kilka słów półszeptem, których nie byłeś w stanie dosłyszeć. Biorąc poprawkę na to, jak spoglądali na dom, można się było domyślić, jakie zalecenia zostały właśnie wydane. Pozbyć się ciała. Doprowadzić kuchni do jakiekolwiek używalności. Rodzina zapewne go potrzebowała. Powinien być dla nich wsparciem. Z jakiegoś jednak powodu to ten kawałek stali był dla niego w tym wszystkim istotniejszy. Nie było widać miecza, ale kowal zapewnił cię, że ma go przy sobie, że jest skryty i bezpieczny. Nie zawiódłby jednej z przywódczyń Shinsengumi. Takim sposobem wyruszyłeś w podróż z towarzystwem. Sympatycznym, co by nie patrzeć, choć prostolinijnym. Mężczyzna miał sporo opowieści do opowiedzenia, którymi gotów był się podzielić podczas wieczerzy w karczmy - o swoich podróżach za młodu, o tym jak buntował się ojcu i gdzie był, o tym, jak w końcu zrozumiał, jak istotna jest rodzina i spuścizna, jaką się po niej otrzymuje. Tak jak ojciec, tak i syn kochali tworzenie rzeczy z naturalnych zasobów ziemi. Tak opornych, ciężkich do obróbki, jak żelazo. Im więcej serca poświęciło się wykuwanemu mieczu - tym solidniej służył potem właścicielowi. Przynajmniej tak utrzymywał kowal.\nZe względu na twoje sympatyczne zachowanie, nawet pomimo rozróby, sprawa została wyjaśniona dyskretnie, z zapowiedzią, że wszystkim się zajmą, zostanie przeprowadzone śledztwo i odpowiednia adnotacja trafi do liderki. Dzięki temu na twarzy Keichiro pojawiła się ulga i jednocześnie smutek. Biendy Tora. Wydawało się, że Akimichi również wydał na niego wyrok i kiedy spoglądał tego wieczora na bramę, to jakby doskonale wiedział, że żegna się z młodzikiem, bo więcej go nie zobaczy.\n- To moja wina. - Powiedział na samym końcu, zapraszając cię na niezłą kolację i czarkę sake. I pewnie była jego wina. Z drugiej strony - ninja dobrze wiedzieli, że śmierć czai się wszędzie.\nHistoria o tych, co widzieli marsze tłumów i słyszeli huki pisała się krwawym atramentem.


Prywatny Detektyw Polska, detektyw, usługi detektywistyczne, ile kosztuje detektyw, pomoc prywatnego detektywa - Prywatny Detektyw dla biznesu, Detektyw dla firm, Detektyw dla sektora prywatnego, Dochodzenia w firmach, korupcja w biznesie, ukaranie pracownika, dowody na pracownika, audyty śledcze, Detektyw B2B, przestępstwa gospodarcze\nPrywatny Detektyw- usługi dla sektora prywatnego\nŚwiadczymy usługi na obszarze całej Polski i Europy. Z naszymi specjalistami możesz spotkać się w dogodnym miejscu w celu ustalenia szczegółów współpracy. Jesteśmy zespołem praktyków z doświadczeniem oraz wyższym wykształceniem kierunkowym. W skład zespołu wchodzą Licencjonowani Detektywi, byli pracownicy służb specjalnych, prawnicy oraz psychologowie. Posiadamy wszelkie uprawnienia do wykonywania działalności regulowanej w tym Licencje oaz wpisy do MSWiA. Co ważne jesteśmy ubezpieczeni od wszelkich ewentualnych szkód powstałych podczas wykonywania zleceń. Jako legalnie działająca firma podpisujemy umowy oraz wystawiamy Faktury VAT.


21-24.06. Śmiech w ciszy, cisza w śmiechu- camp z jogą śmiechu dla instruktorów na Mazurach - Jogin Śmiechu\n21-24.06. Śmiech w ciszy, cisza w śmiechu- camp z jogą śmiechu dla instruktorów na Mazurach\nAutor: bartek.bartosinski\tData: 14 lutego, 2018 Kategoria: Newsy\nMiejsce: Ośrodek w Polu (Mazury)\nTę unikalną propozycję przygotowaliśmy z myślą o Was – osobach, które skończyły już kurs instruktorski jogi śmiechu, a teraz chcecie odświeżyć zapał, poznać nowe techniki, coś w sobie odblokować, puścić by czerpać jeszcze większą radość z praktyki i prowadzenia zajęć. I pewnie też ucieszycie się na spotkanie innych instkrutorów i instruktorek, czas na integrację i wymianę doświadczeń . Nasza przygotowana specjalnie dla Was wakacyjna propozycja powinna Wam dać takie właśnie możliwości jednocześnie pozwalając fajnie się zrelaksować w przepięknym miejscu na łonie przyrody, z dala od codzienności tysiąca ważnych spraw.\nProponujemy program 4-dniowy, którego głównym hasłem jest połączenie śmiechu z ciszą. Pierwszy dzień na to co lubimy najbardziej czyli warsztat jogi śmiechu ze świeżymi ćwiczeniami i inspiracjami. Podzielimy się z Wami nowymi sposobami prowadzenia warsztatu, wykraczającymi poza to, co już znacie. Korzystając z odżywczego i energetycznego, przesieleniowego czasu, wieczorem potańczymy, pobębnimy, rozpalimy ognisko. Drugi dzień będzie pod znakiem coachingu radości i ciszy. Damy Wam ciekawe ćwiczenia i zabierzemy Was na spacer rozwojowy w ciszy tak by ważne dla Was odpowiedzi same do Was przyszły. Wprowadzimy więcej jakości bycia tu i teraz smakując posiłki w ciszy i medytując. Trzeci dzień będzie wyjątkowym doświadczeniem: zaproponujemy Wam umowę, iż jedynym językiem jakim będziemy się tego dnia posługiwać będzie Gibberish – światowy język czystej radości i nonsensu. Jednocześnie dostaniecie od nas zadania wymagające koordynacji w grupie. I na koniec dnia będzie przestrzeń dla rozwojowych wglądów, być może Was przekonamy, że słowa nie są potrzebne aby osiągnąć porozumienie.\nOstatni, czwarty, dzień przeznaczamy na podusmowanie doświadczeń i przyjemności, spacery, gry zespołowe, i oczywiście jogę śmiechu na „do zobaczenia!”. Ale jako, że znacie nas, wiecie, że ważniejsze dla nas niż wzorowa, stuprocentowa realizacja planu jest podążanie za tym, co żywe i bieżącymi potrzebami, zawsze znajdując zdrowy balans by z drugiej strony przyjemny klimat prostego bycia razem nie spowodował, że nie będzie śmiechowych wyzwań i innowacji.\nInwestycja w radość:\n600 zł plus koszta pobytu przy zaliczce do 15.05\n700 zł plus koszta pobytu po 15.05\nzgłoszenia parami – po 100 zł taniej!\nKoszta pobytu obejmujące nocleg na materacach z dostępem do wspólnych łazienek to 50 zł / osoba/ doba plus koszta wyżywienia wegetariańskiego( 3 posiłki dziennie) – 30 zł /dzień. Przewidywany łączny koszt od czwartku kolacja do niedzieli obiad 150 zł/pobyt plus 90 zł/ wyżywienie = 240 zł.\nIlość miejsc ograniczona, polecamy wcześniejsze zgłoszenia.\nPiotr Bielski – pionier jogi śmiechu w Polsce, socjolog, podróżnik, autor książek „Joga śmiechu. Droga do radości” (2016) oraz „Indie z miłością i śmiechem. Przewodnik subiektywny” (2017), organizator autorskich wypraw do Indii, coach radości, szczęśliwy mąż Anety i tato Rozalki, które wspierają go także w prowadzeniu warsztatów\nwięcej: joginsmiechu.pl i fb: Jogin Śmiechu\nZapisy i informacje: info@joginsmiechu.pl\nGajrowskie joga śmiechu Mazury Ośrodek w Polu wakacje z jogą śmiechu\tShare On\nPoprzedni wpis Poprzedni wpis Podróż do Indii zacznij od Raszyna!\nNastępny wpis Następny wpis Szczęśliwego święta miłości!


Wójt Kucharski z podwyżką pensji - tygodnik.pl\nWójt Kucharski z podwyżką pensji\n19:43, 11.01.2022 | .\nDo kwoty ponad 15.576 zł brutto miesięcznie wzrosło wynagrodzenie wójta Ireneusza Kucharskiego. Do tej pory gospodarzowi gminy przysługiwało wynagrodzenie w łącznej kwocie 10.180 zł.\nO nowej pensji wójta Gostycyna Ireneusza Kucharskiego dyskutowano w ostatnich dniach grudnia podczas posiedzeń komisji stałych i ostatecznie - podczas sesji. Nie było większych dyskusji. Na posiedzeniu komisji rolnictwa przewodniczący Ryszard Sucharski komentował, że praca wójta nie należy do łatwej, szczególnie w tym czasie.\n- Nasz wójt skutecznie zabiega o różnego rodzaju dofinansowania i nadzoruje realizację poszczególnych zadań. Nikt nie powinien mieć co do tego wątpliwości. Myślę, że propozycja podwyżki uposażenia jest adekwatna do pracy, jaką wykonuje - rekomendował przewodniczący rady.\nPozostali członkowie komisji rolnictwa nie mieli uwag. Przychylnie odnieśli się do projektu uchwały. Podobnie było już na samej sesji. Wszyscy radni zagłosowali za uchwałą w sprawie ustalenia wysokości wynagrodzenia wójta gminy Gostycyn.\nO 53 procent\nDo tej pory Ireneusz Kucharski otrzymywał pensję w wysokości 10.180 zł brutto. Teraz będzie ona wynosiła 15.576 zł. Wzrost jest o 53%.\nCo składa się na uposażenie wójta gminy Gostycyn:\n- wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 8 200 zł (dotąd było 4.700 zł),\n- dodatek funkcyjny w kwocie 2.520 zł (dotąd było to 1.900 zł),\n- dodatek specjalny w wysokości 30% łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego w kwocie 3.216 zł (było 2.640 zł),\n- dodatek za wysługę lat w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego w kwocie 1.640 zł (było 940 zł).\nPrzegłosowana przez radnych uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia i z mocą obowiązującą od 1 sierpnia 2021 roku. Zgodnie z tym wójtowi przysługuje wyrównanie za wspomniany okres.