Rollercoaster - Anna Pasikowska - ebook - Legimi online\nCopyright © by Anna Pasikowska Copyright © for this edition by Walkowska Wydawnictwo / JEŻ\nProjekt okładki: Szymon Jeż, Adrian Łaskarzewski\nPowieść ta jest fikcją. Zbieżność nazwisk postaci powieści z osobami żyjącymi bądź zmarłymi jest niezamierzona.\nWydanie II Szczecin 2012\nWalkowska Wydawnictwo / JEŻ ul. Falskiego 29/8, 70-733 Szczecin\nPowieść tę dedykuję mojemu mężowi Grzegorzowi, który jako jedyny wierzył, iż ujrzy ona światło dzienne, a także dzieciom, które na ile potrafiły, były wyrozumiałe\nPo raz pierwszy od niepamiętnych czasów czuła się wolna, bezpieczna i szczęśliwa. Wody oceanu w kolorze głębokiego indygo działały na nią wyjątkowo kojąco.\nZ radością patrzyła w dal z dziesiątego pokładu wielkiego transatlantyku, podziwiając kilkumetrowe fale, których spienione grzywy wyglądały jak zwały bitej śmietany na rozgrzebanym torcie urodzinowym. Rozpierała ją duma, bo udało jej się doprowadzić do spełnienia jednego ze swoich najbardziej nieśmiałych marzeń, którym był rejs z Europy do Stanów Zjednoczonych i dalej wzdłuż Karaibów do Ameryki Południowej. Portem docelowym było Rio de Janeiro.\nLaura wiele razy wyobrażała sobie tę chwilę, nie mając nadziei, że kiedykolwiek nastąpi. Teraz cieszyła się jak dziecko, bo rzeczywistość, w której się znalazła przerosła jej najśmielsze wyobrażenia.\nA to był dopiero początek. Trzy dni temu wsiadła na najnowocześniejszą, pasażerską jednostkę pływającą na świecie, noszącą imię „Lady Diana”, płynącą w swój dziewiczy rejs.\nDopiero teraz mogła sobie pozwolić na tę ekskluzywną podróż ponieważ była bogatą kobietą. Bogatą jednak od niedawna, zaledwie od roku.\nWcześniej ledwo wiązała koniec z końcem, ciągle zastanawiając się, jak ona i jej troje dzieci przeżyją następny miesiąc.\nTeraz już nikt jej nie przekona, że pieniądze w życiu nie są najważniejsze. Są, bo bez nich, zwyczajnie, nie da się żyć.\nWiele razy słyszała, że pieniądze szczęścia nie dają, ale przekonała, się że to nieprawda. W życiu zawsze wszystko rozbija się o pieniądze, na nich się zaczyna i na nich się kończy.\nMogła porównać przeszłość, w której bez przerwy ich brakowało z teraźniejszością, kiedy ma ich pod dostatkiem. Pieniądze są w życiu najważniejsze, zwłaszcza kiedy ma się dzieci. Bo ona sama nie miała zbyt wielkich wymagań. Natomiast potrzeby dorastających pociech prawie zawsze przekraczały możliwości finansowe rodziców.\nWielokrotnie denerwowała się, gdy któreś z jej dzieci chciało dostać coś ponadplanowego. One rzadko chciały zrozumieć, że są rzeczy bardziej potrzebne w codziennym życiu, niż najnowsze zabawki.\nTeraz, kiedy była zamożna stać ją było na wiele. I czuła się z tym bardzo dobrze, tym bardziej, że zarobiła te pieniądze sama i były one nagrodą za jej pracę. Stan jej konta powiększał się dzięki wielbicielom literatury pięknej, a właściwie jednego z jej działów – literatury kobiecej.\nLaura Pilawska pisała powieści dla kobiet, chociaż wiedziała, że i wśród panów ma wielu zwolenników. W ciągu dwóch lat napisała cztery książki. To był naprawdę dobry wynik. Pierwsza sprzedała się w około dwustu tysiącach egzemplarzy. Jak na warunki polskie, był to bardzo duży sukces. Nakłady kolejnych powieści zwiększały się.\nDziś Laura mogła pochwalić się sprzedażą rzędu półtora miliona egzemplarzy. Wobec innych pozycji, ukazujących się na rynku, to był nokaut. Jedyne w swoim rodzaju mistrzostwo świata, jeśli chodziło o sprzedaż książek. Nie mogła porównywać się z pisarzami o światowej sławie, ale w nowej Polsce jeszcze nikt nigdy tyle nie sprzedał.\nNa początku trochę, ale tylko trochę, dziwiła się, że jej powieść tak dobrze się sprzedaje. Okazało się, że trafiła na podatny grunt. Wiedziała, że od czasów Mniszkówny, Dołęgi Mostowicza, a potem Fleszarowej-Muskat nikt nie pokusił się o napisanie zwyczajnego romansu.\nNa półkach księgarskich można było znaleźć same niezbyt interesujące, powieściopodobne pozycje autorów uważających się za wielkich pisarzy, którzy, w wywiadach prasowych i nie tylko, utwierdzali odbiorców w przekonaniu, że w Polsce z pisarstwa wyżyć się nie da.\nA przecież Laura Pilawska była żywym przykładem tego, że jest całkowicie inaczej. Nie tylko udowodniła, że da się wyżyć, ale luksusowo żyć. Wystarczy po prostu pisać o tym, o czym ludzie chcą czytać, a nie wychodzić naprzeciw oczekiwaniom krytyków, którzy w większości cierpią na syndrom niespełnionych marzeń o pisarskiej sławie i forsują pogląd, że dobra literatura, sztuka, kino i teatr powinny być ambitne, mądre i męczące, przy tym niezrozumiałe i egzaltowane.\nTylko, że ci którzy tworzą taką kulturę nie zdają sobie sprawy, że tworzą ją dla siebie. Publiczność domaga się rzeczy prostych, bezpośrednich, wzruszających. W literaturze szuka rozrywki i oderwania od codzienności. Dlatego autorzy, z uporem maniaka demonizujący szarą rzeczywistość, nie mogą wyżyć z pisarstwa, a ona właśnie płynie w egotyczną podróż.\nLaura myśląc o tym wszystkim uśmiechała się do siebie. Ale najbardziej podobało jej się poczucie bezpieczeństwa, jakie dawały pieniądze. Jej własne pieniądze. Było to dla matki trojga dzieci, do niedawna, zupełnie obce uczucie. Nigdy wcześniej nie czuła się tak bezpiecznie. Dotąd nie zdawała sobie sprawy, jaką rolę odgrywają pieniądze w zapewnieniu bezpieczeństwa dzieciom. Nie jej samej, a właśnie dzieciom. Poczucie pewności, że będzie miała za co je wykształcić, spełnić ich marzenia i pomóc w starcie życiowym napawała ją ogromnym szczęściem.\nLaura była szczęśliwa, bo miała zdrowe i udane dzieci. Była wolna, bo niezależna, wyzwolona z chorego, kilkunastoletniego związku z mężczyzną i bezpieczna, bo nie musiała się martwić jak ona i jej dzieci przeżyją następny miesiąc.\n– Widzę, że wpadłaś w melancholijny nastrój – kobieta mniej więcej, w wieku Laury bezceremonialnie przerwała jej rozmyślania.\n– Nie, po prostu cieszę się, że jestem tutaj, że mogę odpocząć od tego zamieszania, które rozpoczęło się dwa lata temu i trwa do dziś. No i cieszę się też, że jesteś tutaj ze mną, inaczej musiałabym ten rejs przeżyć sama – Laura z rozrzewnieniem spojrzała na przyjaciółkę.\n– Daję głowę, że nie nudziłabyś się, ale jestem ci bardzo wdzięczna, że pomyślałaś właśnie o mnie, kiedy twoje dzieci dały ci kosza.\n– No cóż, bardzo chciałam, żeby popłynęły ze mną, ale sama wiesz, one wspaniałomyślnie uwolniły się ode mnie na ten czas. Może to i dobrze, odpocznę od nich, a one ode mnie. Wyjdzie nam to tylko na dobre. A jeśli chodzi o dotrzymanie towarzystwa, to kogo miałam zaprosić jak nie ciebie? Ty, chyba bardziej niż ktokolwiek inny, zasługujesz na trochę radości w życiu. Mało kto przeszedł taką „golgotę” jak ty. Zresztą po co ja o tym mówię, sama wiesz najlepiej – popatrzyła współczująco na Ewę.\n– To prawda, każdy dźwiga jakiś tam swój krzyż. Tobie też nie było łatwo, a jednak potrafiłaś wykorzystać swoje możliwości i dlatego jesteś tu gdzie jesteś, a ja pewnie już nigdy się nie pozbieram. Te dwanaście lat, które poświęciłam Moniczce, a potem ta jej bezsensowna śmierć. To niesprawiedliwe – w oczach Ewy pojawiły się łzy.\nRok temu zmarła jej córka. Zawsze liczyła się z tym, że ta śmierć jej nie ominie, ale do końca miała nadzieję, że może los ją oszczędzi.\nMała urodziła się z rozszczepem kręgosłupa i wodogłowiem. Na początku lekarze nie dawali dziecku żadnych szans. A dziewczynka, wbrew wszystkim przewidywaniom oraz dzięki determinacji swojej matki, rosła, rozwijała się, robiła małe postępy. Na ołtarzu miłości do córki, Ewa złożyła swoje małżeństwo ale i to nie pomogło. Po dwunastu latach morderczej walki o życie, ciało Moniki poddało się. Dziecko rosło zbyt szybko, pękła jedna mała żyłka i było po wszystkim. Z jednej strony dobrze się stało, bo dziewczynka przestała się męczyć, matka uwolniła się od cierpień. Ale Monika była wszystkim, co miała Ewa. Żyła tylko dla niej. Wszyscy się od nich odsunęli, a mąż i ojciec jako jeden z pierwszych. Niestety, panowie chcieliby, aby cała otaczająca ich rzeczywistość była doskonała i bezproblemowa. A kiedy taka nie jest, najzwyczajniej w świecie nie przyjmują tego do wiadomości i odchodzą. Im wolno. Nikt ich za to nie potępia. Zupełnie nie martwią się tym, co czuje kobieta, która zostaje z problemem sama.\nEwa po śmierci córki zdecydowała się wstąpić do zakonu, życie wśród ludzi nie miało dla niej sensu. Ale właśnie wtedy spotkała, całkowicie przypadkowo, Laurę, która była już sławną pisarką .\nPanie chodziły razem do podstawówki, potem ich drogi rozeszły się. Ostatni raz rozmawiały około dziesięć lat temu, więc Laura znała sytuację dawnej przyjaciółki. Kiedy wpadły na siebie w centrum miasta, Ewa nie mogła uwierzyć, że stoi przed nią koleżanka ze szkolnej ławki. Zaczęła płakać. Od słowa do słowa i Laura usłyszała dramatyczną historię umęczonej życiem kobiety, walczącej przez ostatnie lata z wiatrakami.\nPod koniec rozmowy Ewa uzmysłowiła sobie, z kim właściwie rozmawia, zauważyła bowiem, iż ludzie, siedzący przy sąsiednich stolikach wkawiarni, bacznie obserwowali rozmawiające kobiety. W tym momencie zreflektowała się i zaczęła gratulować koleżance sukcesu.\n– Wiesz, czytałam twoje powieści. Są rewelacyjne. Chciałam nawet do ciebie zadzwonić i podziękować, że je napisałaś, ale nie miałam odwagi.\n– Źle zrobiłaś, przecież nic się nie zmieniło. Przyjaciele pozostają przyjaciółmi, niezależnie od tego, jak potoczy się ich życie. Sama widzisz, siedzimy, rozmawiamy, jakby tych dziesięciu lat wcale nie było – w tym momencie Laura postanowiła pomóc koleżance.\n– Słuchaj, zapomnij o tym zakonie. To nie jest najlepszy pomysł. Zostań wśród ludzi. A ponieważ nie możesz znaleźć pracy, zostałaś sama, to przyjmij pomoc ode mnie.\n– Ale ja tak nie mogę. Ty masz swoje problemy, jesteś bardzo zajęta, sławna, musisz pisać książki. Nie, ja już podjęłam decyzję. Jadę za tydzień. Wszystko mam załatwione. Siostry na mnie czekają -Ewie przez myśl nie przeszło, że mogłoby być inaczej.\n– Zadzwonisz i odwołasz to – Laura nie miała zamiaru słuchać protestu koleżanki – Będziesz pracowała u mnie. Potrzebna mi jest asystentka, sama już sobie nie radzę i najwyższy czas to zmienić. Spadłaś mi po prostu z nieba. O wiele bardziej przydasz się mnie, z całym szacunkiem dla pracy w zakonie, a tym samym przyczynisz się do rozwoju polskiej literatury pięknej. Nie masz wyboru. No więc jak? – niecierpliwiła się.\n– I co, mam zmienić wszystkie swoje plany w pięć sekund? – zdezorientowana kobieta była przekonana, że Laura proponuje jej tę pracę po prostu z litości.\n– No cóż, ja też podjęłam kilka takich pięciosekundowych decyzji w ciągu ostatniego roku i jak widzisz dobrze na tym wyszłam.\nEwa jeszcze przez chwilę wahała się. To wszystko wydawało się jej niedorzeczne. Ale ponieważ całe życie było jedną wielką niewiadomą i balansowaniem na krawędzi, zdecydowała:\n– Dobrze, przekonałaś mnie. Ale co ja miałabym robić? – zapytała zaskoczona.\n– Czy musimy rozmawiać o tym teraz? – Laurze wystarczyło, że Ewa podjęła decyzję, szczegóły mogły odłożyć na później.\nW taki właśnie sposób panie rozpoczęły współpracę. Dziś obie były z niej bardzo zadowolone. Ewa, bo poczuła się komuś rzeczywiście potrzebna. Laura, bo nareszcie mogła przekazać komuś część swoich mniej przyjemnych obowiązków całkowicie nie związanych z pracą twórczą. A, że znały się bardzo długo, a Ewa z wykształcenia była ekonomistką od organizacji i zarządzania, więc uzupełniały się w każdym calu.\nDobrze im się razem pracowało. Wcześniejsza, młodzieńcza przyjaźń zmieniła się w prawdziwą, dorosłą. Dla obu pań było to całkiem nowe doświadczenie. Wcześniej ani jedna, ani druga nie miała czasu na przyjaciółkę, której mówiłaby wszystko. Każda miała swoje, ważniejsze problemy niż babskie pogaduszki. Dla Laury całym światem były jej dzieci i mąż, dla Ewy jej Monika.\nTeraz, opierając się o stalową poręcz wielkiego pasażerskiego statku, patrzyły na coraz bardziej niespokojny ocean.\n– Wiesz, uwielbiam morze. Bardzo mnie uspakaja. Lubię patrzeć na fale, słuchać jak szumią i rozbijają się o brzeg. W przeciwieństwie do Rafała, mogłam godzinami leżeć na piasku i patrzeć na wodę. On nigdy nie lubił się smażyć. Dobrze, bo przynajmniej zajmował się dziećmi. A ty lubisz morze? – Laura zdała sobie sprawę, że nigdy nie rozmawiała z koleżanką o tak przyziemnych sprawach. Zabrała ją w podróż zupełnie nie znając jej upodobań.\n– No, może nie jestem tak wielką jego miłośniczką jak ty, ale owszem, na mnie też ma dobry wpływ.\n– Przyjemnie tak stać i nie myśleć o niczym ważnym, o rzeczach na wczoraj, o spotkaniach odkładanych w nieskończoność, o nieudzielonych wywiadach. Wiesz, gdyby ktoś jeszcze trzy lata temu przepowiedział mi taki sukces, pomyślałabym, że ma nie po kolei w głowie. A teraz? Sama nie wiem. Biorę udział w czymś, co mogłam oglądać jedynie na kartkach kolorowych czasopism. I muszę przyznać, że oglądając w przeszłości zdjęcia z wielkich przyjęć, pokazów mody, bankietów, jakbym przeczuwała, że kiedyś i ja się na nich znajdę. Nie zdawałam sobie sprawy jednak, że tak szybko to nastąpi, i że w ogóle. Teraz dopiero przypomniały mi się te moje mrzonki.\n– Miałaś intuicję. To jednak nie były mrzonki. Jesteś wielka. Robisz ze swoimi czytelnikami to, co chcesz. Oni cię uwielbiają .\n– Nie mnie, moje powieści.\n– Co za różnica. Właściwie stanowicie jedność. Ale powiem ci, iż nie myślałam, że będzie z tym tyle roboty. Ciągle jesteśmy spóźnione, zawsze coś musi być na wczoraj. Całe szczęście, że promocję „Dzikiego brzegu” mamy już za sobą. Należy ci się te półtora miesiąca lenistwa.\n– No może nie do końca – uśmiechnęła się Laura tajemniczo.\nEwa spojrzała na przyjaciółkę, domyślała się co oznacza ten uśmiech.\n– Znowu coś wymyśliłaś?! Kobieto, czy ty ani na chwilę nie możesz odpuścić! Doprowadzisz swoich wielbicieli do bankructwa.\n– Wiesz, że to nieprawda. W przeciwieństwie do innych, moje książki są o trzydzieści procent tańsze – nie kryła zadowolenia autorka – Poza tym, sama mówiłaś, że moje historie, to najlepsze pocieszycielki pod słońcem. Więc jak mogę przestać pocieszać. Lubię to robić, lubię sprawiać innym radość, pomagać zapominać o szarości dnia.\n– I stwierdzam, że ci się to udaje.\n– Dziękuję, zawsze mogę liczyć na twoją przychylność.\n– Polecam się na przyszłość. A teraz mam pytanie: czy wybieramy się na ten bal kapitański dziś wieczorem? – Ewa nie była pewna, czy powinna pójść.\n– Ależ oczywiście. Chyba nie chcesz pozbawić się widoku europejskiej „śmietanki towarzyskiej”. Podobno jest tutaj książę Kentu, Claudia Shiffer iAntonio Moderas z małżonką. To ci, o których wiem, a to podobno nie wszyscy.\n– O takich rzeczach mówisz mi dopiero teraz?!\n– No cóż, przyznaję, że zrobiłam to z premedytacją. Chciałam, żebyś popłynęła ze względu na moje towarzystwo, a nie żeby poflirtować z bożyszczem kobiet – Laura miała niezłą zabawę, widząc zdumienie przyjaciółki.\n– Poflirtować to ja sobie mogę, ze stewardem. A i to nawet nie, nie znam angielskiego.\n– Służę jako tłumacz – zaoferowała się Laura.\n– Taki atrakcyjny tłumacz jak ty nie tylko mi nie pomoże, a na pewno zaszkodzi.\n– Oj, Ewka, Ewka mówisz tak, jakby tobie czegoś brakowało. Poza tym ja mam czterdzieści jeden lat i nie w głowie mi flirty. Dość mam skomplikowanych sytuacji w mojej fikcji literackiej. W życiu przez jakiś czas może być nudno. Wcale się nie pogniewam.\n– Gdybyś chciała, żeby tak było, nie płynęłabyś statkiem, którym płyną same sławy. Przecież tutaj romans będzie gonił romans, a od westchnień niedługo zgęstnieje powietrze! – podekscytowanym głosem mówiła Ewa.\n– Świetnie to ujęłaś. Muszę to zapamiętać. Szybko się uczysz moja droga. Jednak wbrew temu co mówisz, ja naprawdę mam zamiar, przede wszystkim odpocząć – Laura obstawała przy swoim. Nie robiły na niej wrażenia osobistości obecne na „Lady Dianie”. Zdecydowała się na tę podróż, między innymi, ze względu na nazwę tego pływającego miasta. Swego czasu, jeszcze za życia księżnej Walii, była jej wielbicielką. Podziwiała jej stroje, sposób bycia, klasę. Uwielbiała ją oglądać.\nJeden z najbogatszych Anglików wybudował to pływające cudo w hołdzie „Królowej ludzkich serc”. A że było to cudo, nikt nie miał wątpliwości. Pasażerowie mogli do woli wybierać w naprawdę imponującej ofercie, którą przygotowali specjalnie dla nich projektanci statku. A były to: kryte i odkryte baseny, mini pole golfowe, korty tenisowe, siłownie, gabinety odnowy biologicznej, kilka sal kinowych, kilkanaście restauracji, barów, dwie ogromne sale balowe. A kajuty były kajutami tylko z nazwy. W rzeczywistości były to eleganckie apartamenty dwu-, trzy-, czteropokojowe. Nawet najbardziej wybredny gość nie mógł znaleźć nic, co by mu się nie podobało. Wszystko było na najwyższym, światowym poziomie klasy XXS.\nStylistyka wnętrz miała charakter i nowoczesny i tradycyjny, klasyczny.\nDywany, meble, boazeria sprawiały wrażenie jakby były żywcem przeniesione z „Titanica”. Całość powodowała, że każdy pasażer mógł się czuć wyjątkowo, tak jakby cały ten kram został stworzony specjalnie dla niego.\nPrzyjemnie było poprzebywać w tych luksusowych wnętrzach chociaż przez kilka tygodni. A przede wszystkim, na czym Laurze zależało najbardziej, oddawać się błogiemu lenistwu, z jakim nie miała do czynienia nigdy przedtem. Najlepiej byłoby o niczym nie myśleć, nie dzwonić do nikogo, zupełnie się wyłączyć. Jednak w jej przypadku nie było to możliwe ze względu na dzieci. Dzwoniła do nich codziennie.\nByły akurat wakacje. Na pierwszy miesiąc babcia, mama Laury, pojechała z dziećmi nad Bałtyk, do pensjonatu, do którego jeździli przez ostatnie kilka lat. Znajome dzieciaki zaprzyjaźnionych rodzin i wczasowicze też od lat zawsze ci sami. „Wyrodna matka” mogła więc być spokojna o to, że jej pociechy nie będą się nudzić iuprzykrzać babci życie.\nNajstarszy syn Laury, Tomek, trzynastolatek, nie bardzo miał czas na rozmowę kiedy mama dzwoniła, bo właśnie wygrywał kolejny gem w meczu tenisowym, Jacuś – dziewięciolatek pokonywał następny poziom w gameboyu z kolegą, i tylko ośmioletnia Anastazja miała więcej czasu, żeby porozmawiać z mamą.\nBardzo było im obu żal się rozstawać ale ostatecznie dziewczynka zrozumiała, że mama powinna jechać iodpoczywać.\nLaura miała bardzo dobre i mądre dzieci. Wiedziały, że trzeba dać mamie urlop. Oczywiście nie same z siebie, ciężką pracę w tym względzie wykonała ich babcia. I nawet Anastazja zacisnęła zęby i udało się mamie i córce przebrnąć przez dramat pożegnania.\nPo powrocie znad morza ojciec dzieci miał zabrać je na Mazury. O ten czas Laura również mogła być spokojna. Cała trójka miała z nim dobry kontakt i bardzo go kochała.\nZa to ona nie miała z nim już ani dobrego kontaktu, ani go nie kochała. Była jednak skazana na obecność byłego męża w swoim życiu ze względu na dzieci.\nAle gdyby nie dramatyczne wręcz zbiegi okoliczności, dziś, tak jak przez ostatnie kilka lat, byłaby ze swoimi pociechami nad morzem i myślałaby jak zwykle o tym, że już nic ciekawego się nie zdarzy, że już będzie tylko opiekunką i gosposią. Atu proszę, dzięki niewiernemu mężowi, niewierzącemu ani trochę w jakiekolwiek możliwości swojej żony, ona, kura domowa odniosła spektakularny sukces. Stała się kobietą światową, dla której jeszcze niedawno nie istniało nic poza dziećmi, domem i mężem udającym, że nim jest.\nW owym czasie Laura nawet nie chciała wiedzieć, że można mieć swoje życie, swój świat, problemy nie tylko domowe, ale i inne, które każda kobieta powinna mieć dla zdrowia psychicznego.\nParadoksalnie, to Rafałowi zawdzięcza pasmo swoich sukcesów.\nNa następny dzień po szokującym odkryciu, iż straciła wyłączność na bycie żoną swojego męża, postanowiła: po pierwsze, że tatuś będzie dochodzący, po drugie, pokaże mu, że sobie bez niego poradzi. Nawet nie czekała na jakiekolwiek tłumaczenia, nie pomyślała, żeby mu cokolwiek wybaczać. Zdecydowała od razu: nikt nie będzie jej dłużej upokarzał i oszukiwał jej dzieci. Zasługiwała na coś lepszego niż życie, które do tej pory wiodła.\nWtedy, kiedy pierwsze emocje opadły, najbardziej przerażające było dla niej nie to, że została oszukana i zdradzona, ale to, że w jednym momencie ona i jej dzieci zostały bez środków do życia. Od zawsze to on zarabiał, a ona rodziła i wychowywała dzieci.\nLaura nie miała nigdy swoich własnych pieniędzy, bo i skąd. Człowiek, któremu tak bardzo zaufała, któremu zawierzyła los swoich dzieci, po prostu ją zawiódł.\nTa bezradność, niemożność zrobienia czegokolwiek była porażająca, najgorsza ze wszystkiego, co mogło spotkać matkę trojga dzieci.\nW tamtej chwili Laura uzmysłowiła sobie, że mężczyźni to, niestety, egoiści rzadko myślący o konsekwencjach swoich czynów. Wychodzą, zamykają za sobą drzwi i wieszają czapkę na innym wieszaku. Najgorsze jest jednak to, że panowie uważają, iż wolno odejść im i zostawić rodzinę na pastwę losu. Nikt specjalnie, bowiem, nie potępia odchodzących z domów tatusiów.\nBardzo często, do tego jeszcze, dzieci mają pretensje do swoich mam, że pozwoliły im odejść. O zgrozo!\nKiedy była młodą dziewczyną i słyszała, że kiedyś urodzi dziecko, to czuła ciarki na całym ciele. Laura wyobrażała sobie poród jako coś ekstremalnie bolesnego i dziwiła się, że mimo wszystko, kobiety przez to przechodzą i nie umierają z bólu po wydaniu na świat kilku kilogramów sinego ciałka.\nW opowieści, że to cudowne, niepowtarzalne przeżycie, że w momencie, kiedy zobaczy się nowo narodzone dzieciątko, to natychmiast zapomina się o bólu – jakoś nie mogła uwierzyć.\nPotem, po wielu latach okazało się, że jej obawy były słuszne, a to co sama przeżyła podczas pierwszego porodu przerosło jej najczarniejsze wyobrażenia. Nie chodziło o ból, trwający kilkanaście godzin, kiedy po każdym kolejnym skurczu była pewna, że nie dożyje następnego. Najgorszy był stres, który przeżyła, kiedy w malignie usłyszała, że grozi jej poród kleszczowy, bo na cesarkę było już za późno. Doszło do tego, że kilku stojących nad rodzącą, lekarzy bezradnie rozłożyło ręce, nie wiedząc jak pomóc malcowi ujrzeć nowy świat i tej, która naraziła go na takie męki. Na szczęście, jednego z owych bezradnych olśniło i ostatecznie udało się wyciągnąć matkę i noworodka z opresji.\nWtedy Laura obiecała sobie: nigdy więcej żadnych dzieci. Postanowiła, że nie będzie narażała drugiej niewinnej istoty na podobną gehennę.\nA później, kiedy znalazła się już w sali poporodowej, w najwygodniejszym łóżku na świecie – tak jej się wtedy wydawało – płakała przez kilka godzin.\nNie mogła powstrzymać łez, nie mogła uwierzyć, że już jest po wszystkim, że jej Tomek jest cały i zdrowy, i że to co uważała za najgorsze w życiu, ma już za sobą. Teraz miała już tylko karmić, zmieniać pieluchy, nie spać po nocach i być, po prostu być przy swoim maluszku.\nMąż Laury, Rafał cieszył się, że wreszcie został ojcem.\nByli już trzy lata po ślubie, a jej w ogóle do macierzyństwa się nie spieszyło.\nMiała swoją ulubioną pracę w bibliotece wojewódzkiej. Dostała się tam zaraz po studiach bibliotekoznawczych, uwielbiała książki. Znalazła się więc w swoim żywiole. Cisza, spokój i zapach starych woluminów przenosiły ją wmagiczny świat. Lubiła też rozpakowywać nowe książki, przeglądać kartki, ustawiać na półkach.\nKiedy urodziła Tomka, myślała, że szybko wróci do pracy. Ale tak zatraciła się w opiece nad oseskiem, że dopiero po dwóch latach przypomniała sobie o swojej ukochanej bibliotece.\nBardzo cieszyli się zRafałem ze swojego synka. Chował się zdrowo, był mądrym i ładnym chłopcem. Wszyscy go kochali i rozpieszczali.\nOjciec był dumny ze swojej pociechy i mimo zapracowania dużo czasu spędzał z Tomkiem. Wszyscy troje tworzyli zwyczajną rodzinę.\nRafał był bardzo zakochany w żonie i przez te kilka lat bycia razem nic się nie zmieniło. Pobrali się, bo bardzo się kochali, chcieli być ze sobą, tylko we dwoje. Poznali się na studiach, on był na ostatnim roku architektury, ona na czwartym bibliotekoznawstwa. A ponieważ Laura była nie tylko atrakcyjną studentką ale również mającą „dobrze poukładane w głowie” panienką, przyszły pan architekt stwierdził, że już lepszej kandydatki na żonę nie znajdzie i poprosił swoją ukochaną o rękę. Pobrali się po roku szaleństw.\nŚwietnie im się żyło. Od razu mieli swoje dwupokojowe mieszkanie, on dostał się do biura projektów na staż, ona obroniła pracę magisterską i rozpoczęła pracę w bibliotece.\nMłody pan Pilawski z niepoprawnego, wiecznego imprezowicza przedzierzgnął się w domatora i cały swój wolny czas spędzał ze swoją piękną, mądrą żoną. Kiedy pojawił się Tomasz, szybko „zaprogramował się” na tatusia i chcąc uprzyjemnić Laurze bycie mamą, pomagał jej jak mógł w spełnianiu rodzicielskich obowiązków. Laura również, nie chcąc dać poznać po sobie jak bardzo dziecko wywróciło jej świat do góry nogami, starała się trzymać fason i robiła wszystko co mogła, żeby być, przede wszystkim, idealną matką.\nChciała również dalej być dobrą żoną. A kochanką? – Machnęła na tę sferę życia ręką. Doszła bowiem do wniosku, że nie da się wszystkiego robić na sto procent. Uważała, że teraz jest czas Tomka. Więc Rafał, chce czy nie chce, musi zejść na drugi plan . Zresztą, uważała to za naturalny stan przejściowy i specjalnie nie zawracała sobie tym głowy.\nAmąż, jak to mąż, szybko zaczął domagać się swojego.\nOna, niestety, była permanentnie niewyspana i zbywała sypialniane zaloty, atym samym odsuwała Rafała od siebie.\nPo kilku miesiącach zabawy w kotka i myszkę on zaczął mieć coraz częstsze, słuszne zresztą, pretensje o brak zainteresowania jego osobą. Wtedy, w sytuacjach krytycznych Laurze udawało się go jakoś ułagodzić. A potem wszystko zaczynało się od nowa.\nStało się tak, że ona, która nigdy wcześniej nie interesowała się dziećmi, po urodzeniu własnego, stała się matką na czterysta procent. Nic, ani nikt nie był w stanie tego zmienić. Od kiedy mieli dziecko, życie towarzyskie przestało istnieć. Ani oni nigdzie nie wychodzili, ani do nich nikt nie przychodził. Odbyły się jakieś tam kurtuazyjne wizyty i to wszystko.\nKiedy pojawia się maluch, dla towarzystwa jego rodzice już nie są atrakcyjni – stają się monotematyczni. Tak też było z Pilawskimi. Rafał jeszcze czasami spotykał się ze starymi kumplami, ale Laurze koleżanki nagle przestały być potrzebne. Było jej dobrze. Dużo czasu spędzała na powietrzu, na spacerach z wózkiem. Nawet nie miała ochoty na zawieranie nowych znajomości zinnymi paniami „od wózków”.\nI tak sobie to wszystko trwało. Tomek skończył dwa latka i jego matka zaczęła myśleć o powrocie do pracy. Wtedy jeszcze tak masowo nie wręczano wypowiedzeń po urlopach wychowawczych. Wróciła więc do swojej biblioteki. Tomkiem zaopiekowała się babcia, co oznaczało, iż ominęła ją batalia o wybranie odpowiedniej opiekunki do dziecka.\nRafał zakończył staż w biurze projektów i rozpoczął pracę jako samodzielny architekt. Założył, z kolegą po fachu, biuro projektów i rozpoczęła się karuzela poszukiwania zleceń. Na swoim nie było już tak łatwo, ale powoli bez większych perturbacji, Rafał, w miarę zdolny architekt, zaczął zarabiać jakieś pieniądze. Sytuacja była dość stabilna. Wszystko toczyło się dobrze. Babcia, mama Rafała, póki co, nie wyrażała chęci rezygnacji z zajmowania się wnukiem, co bardzo cieszyło rodziców chłopca.\nNiestety, szczęście nigdy nie może trwać zbyt długo.\nKtóregoś dnia, kiedy Rafał wrócił z pracy, zauważył, że jego żona zachowuje się dziwnie. Siedziała na kanapie, miała niewyraźną minę i patrzyła w sufit. Tomek bawił się na dywanie, a jego mama błądziła myślami gdzieś daleko.\nSprawiała wrażenie kompletnie nieobecnej, nawet nie zauważyła, że na progu pokoju stanął głodny małżonek.\n– Kochanie, źle się czujesz?\nLaura ledwo odwróciła głowę. Spojrzała na niego jakby widziała go pierwszy raz w życiu.\n– Tak, źle się czuję – bąknęła obojętnie.\nRafał zajrzał do kuchni. Na blacie panował straszny bałagan, po podłodze walały się zabawki. Pomyślał sobie, że wydarzyło się coś nieoczekiwanego. Wcześniej nigdy nie przytrafiło się Laurze, żeby zapomniała o obiedzie.\n– Słuchaj, czy Tomek jadł coś?\n– Co mówisz? – nieobecnym głosem zapytała.\n– No, czy dziecko nie jest głodne, do cholery, co ty taka nieprzytomna? – krzyknął, bo przestawała mu się podobać cała ta idiotyczna sytuacja.\n– Siedzisz, patrzysz w sufit, a ja jestem głodny jak wilk!\n– Możesz sobie być głodny. Nic mnie to nie obchodzi. Idź do McDonalda, albo zamów pizzę! – równie wściekłym tonem odpowiedziała.\nPan Głodny, widząc, że sprawa jest poważniejsza niż myślał, trochę spuścił z tonu.\n– A może mogłabyś mi wyjaśnić, co za trzęsienie ziemi nastąpiło, że tak irracjonalnie się zachowujesz?\n– Co za słownictwo, nie możesz zapytać zwyczajnie, co ci odbiło? – z sarkazmem ripostowała.\n– No dobrze, mów o co chodzi?\nNagle jego wzrok padł na znajomo wyglądający kartonik, leżący obok Laury na kanapie. Było to opakowanie po teście ciążowym. Więcej już nie pytał. Znał odpowiedź. Zatkało go. Nie wiedział, co powiedzieć. Znał zdanie swojej „drugiej połowy” na temat posiadania większej ilości dzieci. Chociaż on wcale nie zgadzał się znią wtej kwestii.\n– No tak, już wszystko wiem. Wszystkie kataklizmy świata przy tym, co za chwilę mi oznajmisz, to pestka.\n– Nic ci nie będę oznajmiała, skoro jesteś taki spostrzegawczy i sam się domyśliłeś.\n– Nie trzeba być Einsteinem, widząc ciebie w takim stanie i leżący obok test ciążowy. Tylko jak ty zaszłaś w tę ciążę? Przecież do tej pory nam się udawało.\n– No i przestało się udawać. Nieraz mówiłam ci, żebyś zakładał prezerwatywę, ale ty zawsze mówiłeś, że wiesz, co robisz. I proszę, takie są efekty twojej wiedzy i panowania nad sytuacją – Laura była coraz bardziej wytrącona z równowagi.\n– No, ale przecież, w te tak zwane niebezpieczne dni, nie dawałaś mi się nawet dotknąć.\n– W ciążę można zajść i, w tak zwane, bezpieczne dni. Wystarczy jakaś infekcja albo zmiana klimatu i wszystkie obliczenia biorą w łeb. Zresztą nie mam zamiaru z niczego ci się tłumaczyć. Chyba nie masz wątpliwości co do tego, że to będzie twoje dziecko?! – powoli zaczynała mieć dość tej głupawej rozmowy.\n– Ale przecież ty ostatnio nie byłaś chora, ani nigdzie nie wyjeżdżałaś? To jak to się stało?\nLaura wstała. Jej mąż powiedział o jedno zdanie za dużo. To już przekraczało, według niej, wszelkie granice przyzwoitości.\nWyszła z pokoju, założyła buty i kurtkę. Rafał stał jak wryty. Za chwilę usłyszał tylko trzask drzwi wejściowych i domyślił się, że został z Tomkiem sam. Przypomniało mu się, że był głodny, ale w tej sytuacji nie miał siły myśleć o jedzeniu.\n„Ale się narobiło. A w ogóle, to gdzie ona poszła?” Nagle zauważył, że nie ma kluczyków od ich „malucha”. Wyjrzał przez okno, zdążył zobaczyć tył odjeżdżającego samochodu.\nZa oknem padał deszcz, wiał wiatr, robiło się ciemno. Pilawski zaczął się denerwować i martwić o żonę. Doszedł do wniosku, że niepotrzebnie tak drążył temat możności lub nie – zajścia w ciążę. Sam nie wiedział, co mu strzeliło do głowy. Kochał Laurę jeszcze bardziej niż kiedyś. Była idealną matką, ostatnio nawet w łóżku świetnie im się układało. No i proszę, zaraz widać tego rezultaty w postaci nieodpowiednio zabarwionej kreseczki. Ale on wcale nie był przerażony, nawet się ucieszył. Jednak znając Laurę, nie powinien być zbyt wielkim optymistą.\nDochodziła dziewiąta wieczorem, a Laury ciągle nie było. Zadzwonił wcześniej do jej matki, koleżanek, siostry i nic. Nigdzie jej nie było. Tomek już dawno spał, a on przerzucał pilotem kanały w telewizji.\nNagle w drzwiach stanęła zapłakana żona.\n– Gdzieś ty była, chcesz, żebym tu zawału dostał?!\n– Ja już chyba przeżyłam trzy zawały i żyję, więc tobie też się nic nie stanie. Zresztą, skoro dałeś mi do zrozumienia, że dziecko może być nie twoje, to po co się martwisz? O niewierną żonę nie trzeba się martwić. Co za różnica, gdzie byłam, po co mam przebywać pod jednym dachem z człowiekiem, który aż tak mi nie ufa. Wyprowadzam się! – krzyczała rozdygotana Laura.\nTo, co właśnie usłyszał było dla niego większym szokiem, niż wiadomość, że ponownie zostanie ojcem.\n– Co ty bredzisz? Uspokój się. Widzę, że rzeczywiście ci odbiło! Co ja takiego powiedziałem? Jak się słyszy taką wiadomość, to różne rzeczy przychodzą człowiekowi do głowy. Przepraszam, nie chciałem cię urazić. Wcale nie wątpię, że to moje dziecko, ale twoja ciąża jest dla mnie takim samym zaskoczeniem jak dla ciebie – Rafał próbował ratować sytuację.\n– Masz bardzo dziwny sposób okazywania zaskoczenia. Słowa zostały wypowiedziane, nic już tego nie zmieni. Byłeś moim pierwszym mężczyzną, nigdy nawet nie pomyślałam, że mogłabym cię zdradzić. A ty do mnie z takimi tekstami?! Jesteś podły!\n– Dobra, jestem podły, przepraszam, nie zastanowiłem się, co mówię, ale chyba można mi wybaczyć? – próbował przytulić Laurę.\nOna aż się wzdrygnęła.\n– Nie dotykaj mnie! Trzeba było myśleć, zanim się powiedziało. Uważasz, że tobie wszystko może się wymsknąć, a ja muszę to zrozumieć- krzyczała i miotała się niczym, ptak zamknięty w klatce – Myślisz, że znowu odstawisz mnie do szpitala z dzieckiem w brzuchu, a odbierzesz z dzieckiem na ręku. Przyjdziesz po nas jak do sklepu znoworodkami. Najlepiej tak! Nic nie widzieć idostać do ręki gotowy produkt.\nRafał chciał coś wtrącić, przerwać ten koszmarny słowotok ale mu się nie udało. Laura gadała jak nawiedzona.\n– Gdybyś wiedział, jakie męki przechodzi każda kobieta w czasie porodu, to byś tak tego nie bagatelizował. Skąd mam wiedzieć, czy i tym razem uda mi się urodzić normalne, zdrowe dziecko? Bez pomocy kleszczy, czy innych wynalazków!? A pomyślałeś o dziecku? Nie!!! Ty wiesz jaki ono przeżywa stres podczas wydostawania się na świat? Trzy razy większy, niż dorosła osoba w trakcie zawału!\nZdezorientowany Rafał obserwował krzyczącą, wymachującą rękami żonę, z lękiem, czy aby ta ciąża nie wpłynęła negatywnie na jej psychikę. Zastanawiał się, o czym ona w ogóle mówiła. Gadała jak nakręcona, nigdy wcześniej nie widział jej takiej. Ani w czasie poprzedniej ciąży, ani po urodzeniu pierwszego dziecka nie wygłaszała takich tyrad. Przestraszył się nie na żarty.\n– Kochanie, usiądź, odpocznij. Cała się trzęsiesz.\n– Nie mów do mnie „kochanie”! Nie jesteś pewien, czy dziecko jest twoje, więc odczep się! Daj mi torbę, zabieram Tomka ijadę do mamy!\nRafał dłużej nie miał zamiaru wysłuchiwać bredni rozhisteryzowanej kobiety, atym bardziejpozwolić jej wśrodku nocy budzić dziecko igdzieś je zabierać. Chwycił Laurę za ramiona iposadził na kanapie.\n– Po pierwsze, nigdzie nie jedziesz, po drugie, nie powiedziałem, że dziecko nie jest moje, po trzecie, przestań dramatyzować. Ciąża to nie koniec świata, jak trzeba będzie, to ci zrobią cesarkę!\n– No proszę, jak szybko znalazłeś rozwiązanie – Laura aż się gotowała – Kolejny męski wybieg. Ty, jak zwykle jesteś jasnowidzem. Uważasz, że wszystko da się załatwić. Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jacy bezradni potrafią być lekarze w nieprzewidzianych sytuacjach. Poród to loteria. I dla matki i dla dziecka. Albo się uda, albo nie – nie przestawała krzyczeć. Sprawiała wrażenie, jakby coś ją opętało.\n– Laura, co ty za herezje wygłaszasz? Tak było sto lat temu, a teraz zawsze wszystko jest pod kontrolą – próbował ją uspokoić.\n– Otóż wiedz, że nie zawsze! Doświadczyłam tego na własnej skórze i na samą myśl, że coś takiego może się powtórzyć, chce mi się wyć!- Kobieta zachowywała się jak w transie. W końcu osunęła się na podłogę.\nStraciła przytomność. Rafał widząc, co się dzieje, zaczął klepać ją po twarzy, kiedy to nie pomagało, polał ją zimną wodą. Biegał z pokoju do kuchni, do łazienki, wpadając w coraz większą panikę.\nNa szczęście Laura po chwili oprzytomniała. Otworzyła oczy i patrzyła na męża niewidzącym wzrokiem.\n– Zemdlałam ?- wycedziła.\n– Chyba tak. Ale już wszystko dobrze. Zadzwonię po Piotra. Jest lekarzem, coś poradzi – złapał za telefon i poprosił kolegę o pomoc.\nUmęczona Laura nie protestowała. Nie miała już siły. Była skrajnie wyczerpana.\nNastępnego dnia obudziła się ze strasznym bólem głowy. W domu było podejrzanie cicho. Spojrzała na zegarek. Była dziesiąta. Przypomniała sobie wczorajszy koszmarny dzień. „Muszę zadzwonić do biblioteki, że nie przyjdę. Zaraz, a gdzie jest Tomek?” Wstała. Nie było ani Tomka ani Rafała. Na stole w kuchni leżała kartka. Wynikało z niej, że Tomuś był u teściowej, a w bibliotece też było załatwione. Nigdzie nie musiała dzwonić.\nPoszła do łazienki, wzięła prysznic, potem zrobiła kawę. Ale zaraz uświadomiła sobie, że nie powinna jej pić. W nowym dla niej stanie wielu rzeczy nie będzie mogła robić, jeść. Znowu same ograniczenia. I ten lęk związany z porodem. Teraz bała się jeszcze bardziej niż za pierwszym razem. Po prostu wiedziała, co ją czeka, była świadoma swojej niemocy.\nO siebie się nie martwiła, wiedziała, że wytrzyma ból. Obawiała się o nienarodzone jeszcze maleństwo. Czy i tym razem ono okaże się na tyle silne, żeby poród zakończył się szczęśliwie?\nNiestety, nie znała odpowiedzi na te pytania. I jeszcze ten głupi Rafał z tymi mądrościami na temat ojcostwa. Trzeba być imbecylem, żeby tak się zachować. Nie dość, że wiadomość spadła na nią jak przysłowiowy grom z jasnego nieba, to jeszcze mąż ją dobił swoimi wywodami, co do tego, jak zaszła w ciążę.\nJednego była pewna. Sielanka się skończyła, czekało ją dużo więcej pracy i dużo więcej nieprzespanych nocy.\nŻal jej też było biblioteki, dopiero kilka miesięcy temu wróciła, a tutaj taka niespodzianka.\nJeszcze nie myślała, co zrobi potem, ale jednego była pewna. Nie odda swoich dzieci na wychowanie ludziom. Nie po to ma się dzieci, żeby obcy się nimi zajmowali.\nNie wiedziała tylko, jak ma postąpić ze swoim, pożal się boże, mężem niedowiarkiem. Musiała go jakoś ukarać za to, jak ją potraktował.\nNa razie zbierał sobie punkty, ale to wcale nie umniejszało jego winy.\nDobrze, że jako tako zarabiał, ale jak ona zrezygnuje z pracy, to wcale nie będzie tak kokosowo.\nJednak ta kwestia miała zacząć jej spędzać sen z oczu dopiero za kilka miesięcy. Na razie powinna skupić się na sobie i pomyśleć o przygotowaniu swojej starszej pociechy na przyjęcie rodzeństwa, no i obmyślić sposób na „umilanie” życia Rafałowi. Musi przecież odpokutować to nieprzemyślane chlapanie jęzorem. Wiedziała. Uczyni go jedynym żywicielem rodziny. Będzie musiał starać się podwójnie.\nOkres ciąży minął bez większych niespodzianek, a jedynym zaskoczeniem było to, że tydzień przed planowanym terminem rozwiązania Laura dowiedziała się, że zamiast słodkiej dziewuszki znowu na świat przyjdzie chłopiec.\nDoktor Musiała, ginekolog, jak gdyby nigdy nic oznajmił w trakcie badania USG, iż będzie musiała spróbować jeszcze raz, jeśli chce mieć córeczkę.\n– No, przecież kilka miesięcy temu mówił pan, że to dziewczynka! – pierwszy raz od dawna przyszła matka podniosła głos – Wszystko już przygotowałam dla niej!\n– No cóż, sama pani mówiła, że tylko geniusz jest w stanie coś zobaczyć wśród tych czarno- białych, rozmazanych plam, ja, niestety, widocznie nie zaliczam się do nich – pan doktor był rozbrajająco szczery.\n– Trzecie dziecko!!! Pan chyba się nie słyszy! – ciężarna zaczęła wpadać w furię – Nie jestem pewna, czy to uda mi się urodzić, a pan prorokuje następną ciążę. Dziękuję, poprzestanę na chłopcach! – Laura pąsowiała i bladła na przemian.\nMusiała próbował ją uspokoić, ale na nic się to zdało. Po chwili jednak opanowała się.\n– No dobrze, wcale nie chodzi mi o płeć. Najbardziej boję się porodu i pan o tym wie.\n– Droga pani Lauro, proszę się nie denerwować, zapewniam panią, że nic złego nie może się wydarzyć.\n– A skąd pan wie? Jasnowidzem pan nie jest – zdesperowana kobieta poczynała sobie coraz bardziej niegrzecznie. Było jej kompletnie wszystko jedno, co sobie ten mądrala o niej pomyśli.\n– Ale jestem lekarzem, bez względu na to, czy mi pani wierzy, czy nie. Przykromi, że wprowadziłem panią wbłąd, ale takie są dopuszczalne – próbował bronić się lekarz.\n– Ciekawe, jakie jeszcze pomyłki etyka lekarska uważa za dopuszczalne? W ogóle nie powinno ich być. Wie pan o tym tak samo dobrze, jak ja. A jeśli urządzenia są na tyle niedoskonałe, że nie można postawić stuprocentowej diagnozy, to najlepiej z nich wcale nie korzystać. Kiedyś nie było ultrasonografów i dzieci się rodziły, to i teraz będą się rodzić – obrażonym głosem strofowała biednego lekarza jego rozmówczyni.\nDoktor Musiała, zupełnie spokojnie, nie chcąc dać się zdenerwować, odpierał ataki rozjuszonej kobiety.\n– Ale kiedyś umieralność noworodków była o wiele wyższa niż jest teraz.\n– Jest niska dzięki pewnemu szaleńcowi, bez pomocy którego polskie szpitale byłyby reliktami przeszłości! – Laura posuwała się coraz dalej.\n– Jest pani niesprawiedliwa i…\n– O Boże, chyba odchodzą mi wody! – przemądrzalska ciężarna rozsunęła nogi i spojrzała w dół – stała w dość dużej kałuży.\n– Nie mogło się to zdarzyć w lepszym miejscu i czasie. Ma pan szansę się wykazać – nawet w takim momencie nie pozostawała dłużna swojemu lekarzowi.\nTrzymała na ręku małego Jacusia. Spał. Wyglądał tak samo jak Tomek zaraz po urodzeniu. Tylko włoski miał jasne. Taka sama maleńka jak piąstka, czerwono-pomarańczowa buzia, taki sam malutki nosek i usta, jak obrysowane kredką.\nLaura przyglądała się swojemu nowemu dziecku i czuła wielką ulgę, że udało jej się wydać na świat drugiego syna. Niepotrzebnie kilka ostatnich miesięcy żyła w strachu, nie było tak dramatycznie jak za pierwszym razem. Poród przebiegł w miarę normalnie i o połowę krócej.\nJedno tylko, zresztą po raz drugi, niepokoiło leżącą w połogu kobietę. Kiedy inne matki, znajdujące się z nią na sali poporodowej, obcałowywały i zachwycały się każdą nową miną osesków, Laura dość obojętnie brała na ręce swojego syna. Nie odczuwała euforii, kiedy przystawiała go do piersi. I tak, jak za pierwszym razem, nie mogła oswoić się z myślą, że to jej własne dziecko.\nOdnosiła wrażenie, że ktoś na chwilę dał jej do potrzymania noworodka i zaraz go zabierze. Nie docierało do niej, że to ona go urodziła. Nie wyobrażała sobie, jak można kochać dwoje dzieci naraz i jednakowo. Może to było dziwne, ale wtedy, tam w szpitalu, tak właśnie czuła.\nNie była w żadnym szoku poporodowym, skoro drugi raz reagowała podobnie. Po urodzeniu Tomka – przez kilka dni też nie mogła przyzwyczaić się do myśli, że ma dziecko. Tak jak przedtem tak, i teraz musiało minąć kilkanaście dni, zanim pokochała swoją drugą pociechę.\nTeraz już wszystko było w porządku. Czuła, że kocha Jacusia tak samo jak Tomka. Przekonała się też, że można kochać dwoje dzieci na raz.\nStarszy syn bardzo miło przyjął brata. Miał już trzy i pół roku, może niewiele rozumiał z tego co się działo, ale jedno wiedział na pewno: mama już nie była tylko jego mamą. Tuliła drugiego, małego chłopczyka, którego też nazywała swoim synkiem. Od tej pory Tomek musiał już być duży.\nRafał był dumny ze swojego drugiego syna, często nosił go na rękach, nawet czasami mu śpiewał. Zupełnie zapomniał albo udawał, jak wielką przykrość sprawił żonie nieprzemyślanymi stwierdzeniami.\nLaura nie zapomniała jednak tych chwil upokorzenia, jakie przeżyła przez męża, ale wybaczyła mu tę głupotę, ponieważ doszła do wniosku, że każdy facet jest zapatrzony przeważnie w siebie, w związku z tym mierzy wszystko swoją miarą. Ale o tym miała się przekonać za kilka lat.\nPaństwo Pilawscy byli już, tak zwaną, pełną rodziną, to znaczy 2+2.\nŻona zajmowała się maluchami, nie spała po nocach, w dzień karmiła, chodziła na spacery, robiła zakupy, gotowała, prała, prasowała, a mąż pracował.\nPrzynajmniej takie sprawiał wrażenie, bo pieniędzy było coraz mniej, a czasami było tak, że w ogóle ich nie było. Pan biznesmen architekt miał coraz więcej problemów ze znalezieniem porządnych zleceń. Do tego, miał kłopoty z odzyskiwaniem już zarobionych pieniędzy, więc sytuacja była kiepska do kwadratu.\n– Nie możesz brać mniejszych projektów, byle było zajęcie? W końcu jest was dwóch – Laurę martwiła bezradność męża.\n– Damian zaczyna rozglądać się za czymś innym, zamierza założyć własną firmę budowlaną, połączyć projektowanie z wykonawstwem -odpowiadał Rafał.\n– No, a nie możecie dalej robić tego razem?\n– Najwyższy czas, żebyśmy się rozstali. Tak naprawdę, nie jesteśmy sobie do niczego potrzebni. Każdy z nas może działać na własną rękę. Tak będzie lepiej – próbował być wiarygodny.\n– Poprztykaliście się? – Laura zgadywała zaniepokojona.\n– No to o co chodzi? Pewnie o pieniądze, mam rację?\n– Bardzo domyślna jesteś.\nLaura nawet nie spodziewała się, jak trafne były jej domysły. Od tej pory nie tylko sprawy związane z domem i dziećmi miały zaprzątać jej głowę.\nPodstawowym problemem miały być właśnie pieniądze. Często zaczynało ich brakować. Czasy były takie, jakie były. Architekci mieli coraz mniej obiektów do projektowania, amałe prywatne domki też nie wyrastały jak grzyby po deszczu. Jednym słowem, karuzela kręciła się coraz wolniej. Czasami miała jeszcze jakieś zrywy ale coraz rzadsze.\nNigdy, co prawda, nie kąpali się w ptasim mleku, ale na bieżące wydatki starczało. Teraz, coraz częściej było gorzej niż źle. Zaczęły narastać zaległości w płaceniu rachunków, a to co przynosił Rafał (i to nieregularnie) było kroplą wody w morzu potrzeb.\nLaura chodziła jak struta, nie miała serca do dzieci. Wszystkie czynności wykonywała mechanicznie. Ich życie zmieniło się w jeden wielki stres.\nCoraz częściej się kłócili, a najgorsze było to, że Rafał w ogóle nie poczuwał się do winy za zaistniałą sytuację.\n– To co zamierzasz robić dalej? – Laura z przerażeniem zadawała to pytanie.\n– Jak to, co? Przecież nie siedzę z założonymi rękami. Chodzę do biura, szukam roboty, dzwonię gdzie się da -odbijał piłkę Rafał .\n– Fakt, codziennie wychodzisz z domu, kilka lub kilkanaście godzin cię nie ma i to wszystko. Nie wierzę w to, żeby wszystko w Polsce zostało już zbudowane- drwiła ze swojego męża architekta.\n– Ale my nie jesteśmy jedynym biurem poszukującym zleceń. Takich jak my są setki. Sytuacja jest ciężka, trzeba czekać na lepsze czasy- Rafał mówił tak, jakby nie zdawał sobie sprawy z ich położenia – Ty też możesz iść do pracy.\n– Ach tak! Nie dość, że mam na głowie dom, dzieci, twoje problemy, to jeszcze mam iść do pracy!? – zdenerwowanie Laury osiągnęło punkt kulminacyjny. Chciała mówić dalej ale mąż jej przerwał.\n– Moja mama też miała na głowie dom, dzieci i pracowała.\n– Ale ja nie jestem twoją matką i nie oddam swoich dzieci pod opiekę obcym ludziom. Jak chciałeś mieć dzieci, to teraz na nie zarób! I nie myśl sobie, że ja ci w tym pomogę. Zresztą, pensja bibliotekarki nie wystarczyłaby nawet na zapłacenie rachunków. Jesteś facet, rusz głową. Na projektowaniu świat się nie kończy – wjeżdżała mu na ambicję – Ja swoje obowiązki wykonuję w stu dwudziestu procentach. Więc ty też się wywiązuj! – odwróciła się i wyszła z pokoju. Miała już dość tych utarczek. Była zmęczona takim życiem, a przede wszystkim nieudolnością swojego męża.\nWcześniej sama myślała o powrocie do pracy, ale na myśl o szukaniu opiekunki cierpła jej skóra. Postanowiła jednak, że jutro zadzwoni do biblioteki, sprawdzi jaka jest sytuacja. Ale kiedy pomyślała sobie o swoich ewentualnych zarobkach, to dochodziła do wniosku, że lepiej będzie ten czas poświęcić dzieciom.\nNastępnego dnia okazało się, że szanse na jej powrót do pracy są zerowe. Dyrektor musiał zwolnić część kadry ze względu na oszczędności w całej budżetówce. Przy okazji dowiedziała się, że i dla niej jest przygotowany odpowiedni dokument.\nNa początku zdenerwowała się, potem jednak wytłumaczyła sobie, że może to idobrze. Przynajmniej nie będzie musiała wybierać – praca czy dzieci. Los zdecydował za nią.\nPo południu Rafał przyszedł zadowolony, przyniósł żonie kwiaty, przeprosił i obiecał, że będzie lepiej się starał, zresztą już sam bo pożegnał się ze wspólnikiem.\nDał Laurze dwa tysiące złotych, tyle na razie zdołał wydobyć z konta.\nNa kilka dni sytuacja była załagodzona.\nTomek miał już ponad cztery lata, więc jego ojciec wymyślił, że można by go oddać do przedszkola.\n– Po co dziecko ma chodzić do przedszkola, kiedy jestem w domu? – zdziwiła się na tę propozycję Laura.\n– Będzie ci łatwiej, będziesz miała więcej czasu, mniej stresu.\n– Dziękuję za troskę, nie stać nas na przedszkole.\n– Boże, ty bez przerwy o tych pieniądzach. Ja chcę ci ułatwić życie, a ty, jak zwykle, niezadowolona.\n– Czy ja narzekam, że mam za dużo pracy? Nie! Więc daj mi spokój. Rób swoje i nie zawracaj mi głowy nowymi wydatkami. Poradzę sobie. Ty zajmij się swoim biznesem. – Pani Pilawska była zniecierpliwiona postawą swojego męża. Była też zmęczona. Ciągłe niedosypianie, gotowość 24h na dobę dawały o sobie znać. Coraz rzadziej się śmiała, nie umiała tak jak kiedyś, cieszyć się postępami swoich dzieci.\nJacek miał już osiem miesięcy, zaczynał samodzielnie siadać, Tomek był coraz mądrzejszym chłopcem, szybko się uczył. Książeczki zwierszami Brzechwy znał na pamięć.\nLaura bardzo kochała swoje urwisy, ale one coraz rzadziej to odczuwały. Kiedy Tomek przytulał się i mówił: „Kocham cię mamusiu” – ona czasami zastanawiała się, czy w ogóle zasługuje na te słowa. Czasami krzyczała na niego, kiedy coś nabroił, czasami wręcz się opędzała, bo nie miała siły ciągle czytać te same bajki, czy odpowiadać na setki pytań ciekawskiego synka. Zmęczenie dawało o sobie znać coraz częściej. Nie miała czasu ani poczytać, ani pomyśleć o jakichkolwiek swoich potrzebach.\nSytuacja w firmie Rafała wciąż nie była stabilna. Coś tam się działo, ale to nie było to, o co mu chodziło.\nKtóregoś dnia, po powrocie do domu Pilawski zastał żonę siedzącą na kanapie i patrzącą w sufit. Nogi się pod nim ugięły. Przypomniał sobie, że już raz tak było. Prawdziwe deja vu – pomyślał tylko – chłopcy siedzą na dywanie, a ona nieobecna.\n– Kochanie, czy coś się stało? – zapytał cicho, przeczuwając, co zaraz usłyszy.\n– Będziemy mieli trzecie dziecko – ledwo wyartykułowała.\nNic więcej Laura nie powiedziała. Nie spazmowała tak jak poprzednio, nie miała żadnych pretensji do męża ani do siebie. Taka jej reakcja zastanowiła go bardziej, niż krzyk i płacz. I nie chcąc, żeby powtórzyła się sytuacja sprzed kilkunastu miesięcy, przezornie nic nie mówił.\nW końcu, po paru sekundach odwróciła się w jego stronę i spokojnie zapytała:\n– No wiesz, kiedy dwoje ludzi różnej płci dzieli ze sobą sypialnię, to taki przypadek wchodzi w rachubę – tym razem Rafał chciał być dżentelmenem.\n– Nie zastanawiasz się, jak poradzimy sobie z trojgiem takich małych dzieci? Przecież Jacek ma dopiero dziewięć miesięcy – z przerażeniem, ale bez emocji cedziła słowa Laura.\n– Będę ci pomagał, nie muszę spędzać tyle czasu w biurze.\n– Nawet nie wyobrażam sobie, że będzie inaczej, ale mam na myśli również sprawy finansowe, bo do ciebie chyba jeszcze nie dotarło, że kolejne dziecko to nowe wydatki.\nTak naprawdę, to nie miała na myśli tylko kwestii finansowych. Uprzytomniła sobie, że ledwie udało jej się zrzucić parę kilogramów, to znowu będzie wyglądać jak balon, że przecież Jacka trzeba jeszcze cały czas nosić na rękach, że znowu będzie się źle czuła, że jak urodzi trzecie dziecko, to dwoje będzie w pieluchach, a Jacek ledwie zacznie stawiać pierwsze kroki.\nMimo, iż była kobietą o dość szerokich horyzontach myślowych, nie była w stanie sobie wyobrazić swojego życia za osiem miesięcy. Jej nowe dziecko od miesiąca było w jej brzuchu. Tysiące myśli targało jej umysłem. Rafał coś tam do niej mówił, ale ona patrzyła na niego tępo i nie słuchała. Nic ani nikt nie był w stanie pocieszyć Laury, a tym bardziej zrozumieć.\nCzuła się tak, jakby nagle została zupełnie sama na świecie, jakby wszyscy bliscy jej ludzie odsuwali się od niej, zostawiając na pożarcie życiu. Wydawało jej się, że stacza się w czarną otchłań, ale na jej końcu dostrzega maleńkie światełko.\nTo była nadzieja. Otworzyła oczy. Rafał siedział obok na fotelu i trzymał na kolanach Jacusia. Tomek oglądał bajkę w telewizji.\nUświadomiła sobie, że zasnęła. Pomyślała, że nie jest w stanie już niczego zmienić. Dziecko z godziny na godzinę stawało się większe. Powinna się uodpornić, zwłaszcza teraz. Musi poradzić sobie z szokiem, który przeżywa. I to sama. Wiedziała, że nikt jej w tym nie pomoże. Jedyne, czego była pewna, to to, że trzeba będzie stopniowo odstawić Jacusia od piersi. Nie da rady karmić jedno dziecko i być w ciąży z drugim. To było ponad siły.\n– Jak się czujesz? – zamartwił się Rafał.\n– A jak wyglądam? – odpowiedziała pytaniem na pytanie.\n– Sama wiesz, że nie jesteś w szczytowej formie. Ale nie martw się, w nagrodę za to, co cię czeka, na pewno urodzisz dziewczynkę – mąż pocieszał żonę jak mógł, chociaż sam też był w minorowym nastroju.\n– Wiesz, jakie mamy szanse?\n– Jak to jakie? 50 na 50 – Rafał próbował żartować.\n– Pozostaje mieć nadzieję. Jeśli jednak urodzi się chłopiec, to już nie mam koncepcji na imię.\n– No, widzę, że wracasz do rzeczywistości. Imię to najmniejszy z problemów, z jakim będziemy musieli się uporać – Rafał objął Laurę i pocałował w czoło.\nKiedy leżała na tym okropnym twardym łóżku porodowym, a na jej brzuchu położono tłuściutką dziewczynkę, po policzkach płynęły jej łzy.\n– Nie cieszy się pani? – zapytał zdziwiony doktor Musiała – Mówiłem, że będzie dziewucha – uśmiechał się triumfalnie.\n– No tak, tym razem coś tam pan zobaczył wśród tych czarno-białych plam. Ale ja itak, na wszelki wypadek, panu nie wierzyłam. Dopiero teraz wiem na pewno, że mam córkę.\n– No i była pani bardzo dzielna. Gratuluję. Wspaniała panna.\nDla matki owej dorodnej panny najważniejsze było to, że tym razem cała akcja odbyła się w ekspresowym tempie. Bolało, jak zwykle, ale kilka chwil po pojawieniu się maleńkiej na tym świecie, rzeczywiście zapomniała o bólu.\nTeraz już tylko myślała, co to będzie gdy wróci do domu. Gdy znalazła się w wygodnym, szpitalnym łóżku, zaczęła zdawać sobie sprawę, że dla niej to ostatnie chwile odpoczynku. Za trzy dni rozpocznie jazdę już nie na karuzeli, ale na rollercoasterze.\nMartwiła się, jak bracia przyjmą swoją maleńką siostrę Anastazję. Tak, sama, bez konsultacji z Rafałem, postanowiła dać córeczce na imię.\nTuż przed porodem miała rzadką okazję zapoznania się z historią rodziny ostatniego cara Rosji, w której nie do końca znane były losy jednej z jego córek, właśnie Anastazji. Była pewna, że to imię, tak jak i, prawdopodobnie, carównę uchroni przed przeciwnościami losu. Bo to, że jej córeczka będzie kimś wyjątkowym, wiedziała od momentu, w którym ją ujrzała.\nWcale nie przesadziła, porównując swoje nowe życie, w piątkę, do jazdy na rollercoasterze. Ledwo przekroczyła próg mieszkania z córką na ręku, rozpoczął się wyścig z czasem, samą sobą i z zaspokajaniem potrzeb dzieci.\nTomek, kiedy pierwszy raz zobaczył Nastusię, powiedział tylko:


Oswój mnie, proszę\nkosciol.wiara.pl » Ścieżki duchowości » Oswój mnie, proszę\nFragment książki "Kanalie też mają duszę" wydanej nakładem wydawnictwa Promic. To autentyczna historia - zapis długiej i trudnej drogi do ocalenia dwunastoletniego dziecka paryskiej ulicy.\nGdy jego wzrok mówił: „Oswój mnie, proszę”\nPoszłem do MacDonalda, tam gdzie kiedyś byliśmy i dużo myślałem o tobie [...] modliłem sie za ciebie, ale tylko trochę.\n[Fragment listu Gabriela z 10 października 1992 roku]\nNiewielki dom przy ulicy Faubourg Saint-Antoine nie wyróżnia się niczym szczególnym. Dozorca wyjaśnia mi, że znajdują w nim zakwaterowanie ludzie będący w trudnej sytuacji społecznej.\n− Szukam kobiety, która tu mieszka z dzieckiem. Spotkałem ich wczoraj na ulicy.\n− Ale jak się nazywa?\nNie mam jak przekonać go do tego, żeby mnie wpuścił. Jedyne możliwe potwierdzenie moich słów to fryzura matki. Podaję więc dokładny opis. Mężczyzna mimo to dopytuje się nieufnie, zastępując mi drogę:\n− A pan to kto?\n− Pracuję w Czerwonym Krzyżu, chciałbym im pomóc.\nWreszcie udaje mi się wspiąć po wąskich schodach. Pukam do drzwi pod wskazanym numerem. Odpowiada mi smarkaty głosik banalnym pytaniem:\n− Yyy... Ratownik z Czerwonego Krzyża. Spotkaliśmy się wczoraj.\nW pokoju panuje zaduch. Osiem metrów kwadratowych brudu, dwie plastikowe chochelki zawieszone na klamce od okna. Zauważam kolonię karaluchów wspinającą się po ściance zlewu.\n− Mama wyszła na całe przedpołudnie, a ja muszę tu siedzieć. Fajnie, że przyszedłeś.\nPrzysługuje mi prawo do wysłuchania wyjaśnień. Zarówno w sprawach duchowych, najbardziej fundamentalnych, jak i w kwestiach banalnie praktycznych, związanych z codzienną egzystencją – dziecko jest niezwykle żywe.\n− Śpimy na jednym łóżku. Czasami w nocy musimy sikać do miednicy, bo w ubikacjach straszny syf i są na końcu korytarza.\nOd słowa do słowa stopniowo uświadamiam sobie, że dzieciak wiele przeszedł. Dramat zaczął się, kiedy na skutek problemów rodzinnych chłopiec opuścił swoje rodzinne strony na południowym zachodzie kraju. Z powagą dwunastolatka oświadcza:\n− Z dzieciństwa zostały mi szramy na gębie.\nBrat Marie-Angel Carre: "Kanalie też mają duszę"\ndodane 30.06.2011 06:30\nTAGI| KANALIE TEŻ MAJĄ DUSZĘ


Wyniki dla Ariete Odkurzacze\nHome > AGD & Urządzenia > Odkurzacze > Ariete Odkurzacze\nPoniżej znajdziesz wszystkie modele w kategorii Ariete Odkurzacze, dla których zgromadziliśmy instrukcje obsługi. Możesz także zapoznać się z odpowiedziami na najczęściej zadawane pytania, aby uzyskać przydatne wskazówki dotyczące Twojego produktu. Twojego modelu nie ma na liście? Skontaktuj się z nami.\nAriete 2781 Vertigo Odkurzacz\nAriete 2791 Jet Force Odkurzacz\nTo było pomocne (1270) dzielić\nTo było pomocne (385) dzielić\nTo było pomocne (262) dzielić\nTo było pomocne (257) dzielić


Najlepsze kosmetyki na trądzik, Jaki kosmetyk na trądzik? - Oceń Wszystko!\nDodany: 9 listopada 2009 - Dodała: Jagggaaa\nAcnezine to jeden z najskuteczniejszych preparatów na trądzik dostępnych na polskim rynku. Sekretem jego efektywności w walce z trądzikiem jest to, że zestaw Acnezine składa się z dwóch produktów: krem oraz suplementu diety. Daje Ci to kompleksowe leczenie trądziku, zarówno od ...\nTrioxil to preparat w formie żelu przeznaczony do bezpośredniej walki z trądzikiem. Lekka formuła gwarantuje bezproblemową aplikację i szybkie wchłanianie się preparatu. Dzięki zawartości niezwykle silnego żelu antybakteryjnego o nazwie Bisazulene 14%, Trioxil ma doskonałe działanie przeciwtrądzikowe, co skutkuje w większości ...\nDodany: 9 listopada 2009 - Dodała: Alina79\nHydroviton.CR to w pełni naturalny płyn do mycia skóry ze skłonnością do trądziku. Stosowanie Hydroviton.CR gwarantuje skuteczne oczyszczenie, bez naruszania naturalnego płaszcza ochronnego skóry. Produkt ten ma doskonałe działanie przeciwbakteryjne oraz odżywiające, dzięki czemu Twoja skóra będzie idealnie gładka i zdrowa. ...\nDodany: 9 maja 2010 - Dodał: Tryton\nHIMALAYA Pianka do mycia twarzy. Pianka do codziennej pielęgnacji twarzy, niezawierająca mydła. Myje i odświeża. Preparat delikatnie myje, odżywia i nawilża skórę, usuwa nadmiar wydzielanego przez nią sebum. W przeciwieństwie do mydła nie wysusza skóry i nie powoduje nieprzyjemnego wrażenia ściągnięcia. Miodla ...\nDodany: 9 listopada 2009 - Dodał: P4nek\nAvene Cleanance to żel do skóry trądzikowej i tłustej cechujący się wysoką skutecznością w oczyszczaniu skóry. Stosowanie żelu doskonale usuwa trądzik, martwy naskórek, wągry oraz inne zanieczyszczenia, pozostawiając skórę idealnie czystą i wolną od podrażnień. Dzięki właściwościom łagodzącym stosowanie żelu likwiduje ...\nDodany: 9 listopada 2009 - Dodał: Ksenio\nLa Roche Pityval to krem do skóry trądzikowej wykazujący doskonałe działanie lecznicze i pielęgnacyjne. Stosowanie La Roche Pityval doskonale koi skórę oraz likwiduje zaczerwienienia i podrażnienia. Krem do skóry trądzikowej marki La Roche Pityval ma także niezwykłe działanie nawilżające, dzięki czemu ...\nAntybakteryjny krem nawilżający redukujący blizny i zmiany potrądzikowe Linia CARE & CONTROL Antybakteryjna SORAYA\nDodany: 4 listopada 2013 - Dodany przez: Melania33\nAntybakteryjny krem nawilżający przeznaczony jest do intensywnej pielęgnacji cery trądzikowej, skłonnej do wyprysków, a szczególnie ze zmianami potrądzikowymi. Wyciągi z Siegesbiecka Orientalis oraz Centella Asiatica wspomagają redukcję zmian potrądzikowych i blizn oraz wspomagają łagodzenie stanów zapalnych. Hydrolizat z drożdży, bogaty w ...\nOstatnie opinie w rankingu Najlepsze kosmetyki na trądzik\nAnna, 28 maja 2016\nOpinia o Trioxil\nMinęły juz trzy tygodnie od kiedy zaczęłam stosować. Cera sie pogorszyła. Wstydzę się z domu wychodzić. ...\nKompletne dno. Drogie w cholerę i nic nie czyni. Przereklamowane. Kupowałem mase tego (Trioxil i Acnezine), ...\nKamil, 24 lipca 2014\nJa jestem bardzo zadowolony z żelu Trioxil, który kupiłem na stronie vitalab.pl fajnie wsiąka w skórę, ...\nneq., 27 września 2013\nmaciek22, 18 września 2013\ngosiak, 17 września 2013\nEwka, 31 stycznia 2011


Recenzje ogrodzenia. płyn ogrodzenia z kategorii: grzejniki elektryczne\nRecenzje ogrodzenia. płyn ogrodzenia [ grzejniki elektryczne ]\nTagi cieczy ogrodzenia pies. Płynne Recenzje ogrodzenia. ciecz ogrodzenia dla wiewiórek. ciecz płot Deer Repellent. ciecz Home Depot ogrodzenia. ciecz Deer Ogrodzenia oraz Królik Repellent. ciecz płot Pies kot Repellent. Tagi palisadą montaż ogrodzeń. winylu palisada ogrodzenia.\nHome Depot palisada ogrodzenia\nLowes Stockade ceny ogrodzenia. palisada ogrodzenia Twardowski. Home Depot grzejniki elektryczne Szermierka. panele ogrodzeniowe na sprzedaż. Etykiety winylowe panele ogrodzeniowe. winylu płotu. podział Home Depot płot. ceny winylu ogrodzenia. panele ogrodzeniowe na sprzedaż. Szermierka firmy Budowlane w przybliżeniu mnie. wszelkie grafiki oraz pozostałe elementy wizualne, jak oraz oznaczenia na produktach powielana wyświetlaczy reprodukowanych w serwisie należą do ich właścicieli grzejniki elektryczne oraz użytkowników oraz może być jak może być tylko dla twojej informacji osobistych. Prawa autorskie Carubezpieczeniacytatów. towar indeks natomiast B C D E F G H oraz J K L M N O P Q R S T U V W X Y z wystawa indeks natomiast B C D E F G H oraz J K L M N O P Q R S T U V W X Y z Pcv ścienne oraz panele sufitowe z tworzyw sztucznych Okładziny ścienne panele.\ngrzejniki elektryczne czy posiadasz pytania dotyczące\nczy posiadasz pytania dotyczące sufitu winylu beadboard Twardowski Mobilhome boazerie, encyklopedia życie Angeles studio kloca zaprojektował photoprinted winylu album filatelistyczny półki stos jako sztuki na ścianie.\nwięc można kupować panel rocznika skale\nprezenty dzień ojca. oraz telewizory wyszedł z potwornych oraz pulchne Crt do olbrzymich ściennych płaskich paneli. Nr wyposażony w przedni panel z aluminium z zaokrąglonymi krawędziami żywicy. The Bad debiutu B może być dostępny tylko w czarnym wykończeniem winylu. tam pojedynczy przystań gruby głos na panelu tylnym.\nZobacz kompletną galerię. Sarah Tewcnet. oba wykończenia winylowego, okłady. oraz zadni panel ma podwójne zestawy Słupki wiążące dla nabywców, jacy chcą wzmocnić własne Bigłośniki allmetal. W tym Facebook, zwrócił kontrowersje w lutym po Indii odrzucił ofertę. Na scenie. Twitter woła Trumps Great Wall rekordy zwrot akcji winylowe na listach popularności. Raspberry Pi pomaga budować mocne mózgi. Zobaczyć co we wnętrzy Furby Connect.\nPoinformował The Wall Street Journal\nCzarne ksylem ziarna winylu może być jedynym wykończenie. więc Spfss nie powinno znajdować się za bardzo w przybliżeniu ściany. Na tylnym panelu mieści się wyłącznik fazy degree. jeśli jesteś w żałobie po utracie winyl. Przypuszczalnie nie posiadasz wystarczająco bardzo dużo wolne miejsca na ścianie.\nnatomiast, stojak z bicolor światła oraz panel sterowania z ekranem dotykowym Led. owinięty winylu,. więc nie planu na umieszczenie tego faceta o ścianę. Maudio Bx Carbon zadni panel .\nTagi cieczy ogrodzenia pies. PłynneZespół chce dorzucić przeciwbólowy


Pokaż bliskim swoje granice | Nierozerwalni\nWyobraź sobie taką sytuację: rozkładasz się po długim pracowitym dniu na kanapie i marzysz tylko o jednym: „Żeby mój mąż przyniósł mi kubek ciepłej herbaty i o nic nie pytał. Jestem taka zmęczona, że nie chce mi się nawet gadać”. Tymczasem podchodzi do Ciebie dziecko i prosi o wspólną zabawę. Nie masz na nią kompletnie siły i choć bezgranicznie kochasz swojego synka, masz ochotę nałożyć sobie na głowę gruby koc i zniknąć pod nim na tydzień…\nDo czego inspiruje SALON?\nSalon to takie miejsce w naszych domach, w którym toczy się codzienne życie naszych rodzin. Nie bez przyczyny nazywamy go pokojem dziennym. Tu rozmawiamy, tu się bawimy, tu staramy się zrelaksować i odpocząć…\nNo właśnie – czy zawsze tak jest? Czy sofa i fotele w Waszym domu służą w ogóle do tego, by się odprężyć, czy raczej pełnią funkcję trampoliny albo zjeżdżalni dla Waszych dzieci? Czasami myślę sobie, że oprócz tych mebli w salonie przydałby się jeszcze mały dzwoneczek, który można by w kryzysowej sytuacji chwycić w dłoń, żeby zasygnalizować nim: „STOP! MAM JUŻ TEGO SERDECZNIE DOŚĆ! POTRZEBUJĘ ŚWIĘTEGO SPOKOJU!”\nCzy pozwalasz sobie na takie komunikaty w swojej rodzinie? Czy może boisz się ich, jak ognia, i nawet jeśli wyrywają Ci się przez od czasu do czasu ściśnięte gardło, to okupione jest to potem poważnymi wyrzutami sumienia, bo: „Jakże to tak!!! Skoro kocham ich bezgranicznie???”\nPokazywanie granic to fundament dobrych relacji\nOkazuje się jednak, że posiadanie swoich granic, to zupełnie naturalna sprawa i naturalne powinno być też ich pokazywanie innym.\nNie da się zbudować mocnej, trwałej relacji z drugim człowiekiem, jeśli o tych granicach – swoich i jego – się zapomina. Tak jak dom potrzebuje mieć solidne ściany zewnętrzne i wewnętrzne, tak samo w budowaniu więzi z innymi nie można przeoczyć potrzeby uwzględnienia pewnych granic. Jasne, że mogą być one elastyczne, półprzepuszczalne – tak jak ściany domu mają okna i drzwi. Nie sposób jednak na dłuższą metę ukrywać, że służą one tak samo do otwierania, jak i do zamykania, kiedy sytuacja tego wymaga.\nSkąd wiedzieć, gdzie są moje granice?\nNiestety tego pokazywania granic mało kto nas uczy. Może dlatego, że często wiąże się to z trudnymi emocjami związanymi np. z odmową. A nikt nie lubi się frustrować, że czegoś nie dostanie. Nie potrafimy przeżywać smutku, gdy coś nie idzie po naszej myśli. I nie chcemy innym sprawiać przykrości – zwłaszcza kochanym i bliskim.\nNiestety tłumienie w sobie złości, też nie prowadzi w dobrym kierunku, bo kończy się na tym, że w pewnym momencie mamy już tak serdecznie wszystkiego dość, że zamiast spokojnie mówić o swoich granicach, mamy ochotę od razu wytaczać przeciwko naszym bliskim ciężkie działa. Tak się dzieje, kiedy zawsze wtedy, gdy nie mamy odwagi mówić o swoich granicach w porę, czyli od razu, kiedy coś nam nie pasuje.\nCzęsto dzieje się tak, dlatego że najzwyczajniej sami zaczynamy się w tej sprawie gubić. Jeśli długo nie pozwalamy sobie na wyrażanie swoich granic, to z czasem tracimy zdolność oceniania, gdzie one właściwie są.\nW przypadku granic cielesnych wydaje się to jeszcze dość proste. Wiadomo, gdzie zaczyna się moja noga i jeśli ktoś nadepnie mi chcący czy niechcący na palec, to nie mam większych problemów z tym, żeby powiedzieć, a czasem nawet krzyknąć: „Ała!!! To mnie boli!!!”\nZ granicami poznawczymi, emocjonalnymi, duchowymi jest już trudniej. Z jednej strony wyczuwamy, że one gdzieś rzeczywiście są, ale z drugiej – mamy poczucie, że trudno je czasem uchwycić. Stąd częste nieporozumienia i dylematy.\nNo bo, czy mogę tak wprost powiedzieć ukochanej żonie, że NIE CHCĘ tego wieczoru oglądać z nią filmu, że NIE PODOBA MI SIĘ ta komedia, że NIE MAM SIŁY i WOLĘ iść spać? W głębi serca martwię się, że ona może odebrać to jako odrzucenie, więc czasem wolę zgodzić się dla świętego spokoju… Tylko że to nie wpłynie na zbudowanie głębszej relacji. Będzie oszustwem. Chyba że jestem na tyle samoświadomy, że ZGADZAM SIĘ MIMO NIECHĘCI i traktuję to JAKO DAR DLA DRUGIEJ OSOBY. Nie będę się potem dąsać, wypominać, że ja dla Ciebie tak się poświęcam…\nPodobnie w relacji z dziećmi. Mam prawo odmówić córce wspólnej zabawy, kiedy jestem zmęczona. Ona może na to zareagować rozczarowaniem, protestem i płaczem. Znając etapy rozwojowe dziecka, muszę się z tym liczyć. Mogę przyjąć na siebie trud towarzyszenia jej w tych trudnych emocjach albo po kilku minutach stwierdzić, że jednak mniej energii będzie mnie kosztowało zagranie z nią w planszówkę. Kiedy jednak się zgodzę (choć wcale nie muszę!), ważne, żebym znów pielęgnowała w sobie świadomość, że jest to dla mnie mój DOBROWOLNY DAR dla drugiej osoby, a nie powinność i zaprzeczenie swojej potrzebie odpoczynku.\nJeśli chcesz pobrać szczegółową listę zwrotów, które mogą Ci pomóc pokazywać bliskim swoje granice – zapraszam na tę stronę (kliknij TUTAJ).\nbudowanie relacji, emocje, granice, odpoczynek rodzica, Praca nad Wnętrzem, zmęczenie, życie rodzinne\nKażdy dzień dostarcza nam powodów do przeżywania wielu różnych emocji. Zazwyczaj nie prowadzimy dziennika, w którym rejestrujemy...\nCzy rozmawiać z dzieckiem o wojnie na Ukrainie?\n25 lutego 2022 Zuzanna Kawczyńska\n1 marca 2018 Kinga Sochocka\n6 października 2018 prof. Maria Ryś


Baby, did You forget to take Your meds?: kwietnia 2016\nTak niewiele. Tak malutko, a jednak tak dużo.\nA to była godzina 7, gdzieś w Wielką Niedzielę, z Młodym na Rynku naszym wspaniałym. I słoneczko tak radośnie muskało po twarzy. Znów Zamość na chwilę zagościł w główce i serduszku i napełnił ciało pozytywnymi wibracjami. Ten wszechobecny spokój chyba nigdy mi się nie znudzi. I mam nadzieję, że nie wyparuje stamtąd i Zamość takim 'w tyle' miastem pozostanie. Ma swój klimat i milion wspomnień, tak dobrych.\nŁąki. Te wspaniałe łąki, których jest tak dużo na obrzeżach, błękitne niebo, świeżość, plamy gwiazd, poranna rosa. Ah, pragnę!\nTrzeba się chyba zmusić do pisania, bo niedługo zatracę jakiekolwiek zdolności tworzenia normalnych zdań. A to byłoby przykre. W ogóle zauważyłam, że boję się tu pisać. Znowu. I znowu nie mogę przelać tego co myślę, bo nie chcę, żeby to ujrzało światło dzienne. Starzeję się chyba. Niekoniecznie w dobrym kierunku.\nChociaż nie. Wcale nie jest tak źle. Prócz tego, że nienawidzę większości ludzi i ich idiotycznych działań to nie mam sobie nic do zarzucenia.\nAle jak widzę co się dzieje u 'moich' ludzi, to scyzoryk w łapie się otwiera. Może to co napisze będzie zajeżdżało delikatnie hipokryzją, bo sama jestem z tych nastawionych na dużo, ale ograniczonych myśleniem/innymi, na których sugestie jestem podatna (szczególnie te negatywne).\nJeżeli jest coś, co nie sprawia Ci przyjemności, chociaż powinno ją sprawiać, a mimo wszystko w tym siedzisz, bo czujesz się jak pieprzony nieudacznik i uważasz, że nie dasz rady inaczej to sory. Lepiej strzelić sobie w łeb, albo zapieprzać pod Berlinem jak szaleniec, żeby zginąć - bo można. Można wiele, ale podstawowych życiowych zachowań wykonywanych w ten sposób nie zrozumiem. Może nie jest to aż taka hipokryzja jednak, bo ja się ograniczam tylko pod względem zawodowym ( bo się boję, i to cholernie). Ale gdybym miała żyć z kimś, z kim życie jest trudne i nie pozwala mi na jakąkolwiek przestrzeń, na luz, na spokój, czilałt, wspólny, leżenie na łące i śmianie się i kochanie do granic możliwości z czystym, nieskażonym zaufaniem, to właśnie tak bym postąpiła. Strzeliłabym w łeb. Może nie sobie, bo ja się ogarnę, ale tej drugiej osobie, żeby nie truła życia komuś innemu.\nTaaak, tak. Można się zmienić (pozdrawiam!), ale tego trzeba chcieć, tak naprawdę, a nie szukać wymówek. Wymówki są słabe.\nI sama po sobie widzę, że wiele w ten sposób straciłam. Bo miałam milion szans na zrobienie czegoś wow, fajnego, spełniającego, a schowałam głowę w piach, bo się bałam. Zamknąć się w pokoju i nie istnieć, aż przejdzie bokiem. Tyle pieprzonych okazji.\nZrobiłam pierwszy mały kroczek, jeżeli się uda to wejdę w to całą petardą, nawet kosztem tegorocznej obrony. I dam radę, jak na dużą Agatkę przystało. Tylko muszę przełamać strach i pozwolić mojemu umysłowi się otworzyć.\nBo będzie dobrze, czyż nie?\nBo jak nie spróbuję to się nie dowiem. Bo przecież sama sobie sterem, wędkarzem i rybą.\nBo na ludziach nie warto się skupiać. Są i zaraz ich nie ma. Zostaje gorycz pomieszana z odrobiną słodyczy, miłe wspomnienia wspólnie spędzonych chwil i gorzkie z okresu 'po nich'. I po co? Bez sensu.\nPrzełamałam ostatnio trochę problem ' miękkiej pizdy', ale o tym kiedy indziej.\nAutor: Meds o 4/21/2016 Brak komentarzy:


Liga włoska - dublet Milika w meczu z Parmą, kolejny gol Piątka - Dziennik Związkowy | Polish Daily News\nStrona głównaSportLiga włoska - dublet Milika w meczu z Parmą, kolejny gol Piątka\nArkadiusz Milik fot.Cesare Abbate/EPA-EFE/REX/Shutterstock\nArkadiusz Milik popisał się trafieniem wyjątkowej urody fot.Cesare Abbate/EPA-EFE/REX/Shutterstock\nZnacznie łatwiejsze zadanie miał w 84. minucie. Wówczas po podaniu Simone Verdiego pozostało mu tylko dostawić nogę kilką metrów przed bramką. Chwilę później opuścił boisko, a 10 minut wcześniej zmieniony został jego kolega z drużyny – Piotr Zieliński.\nKownacki na boisku pojawił się w 85. minucie, w 62. z ławki rezerwowych wszedł Karol Linetty, a cały mecz rozegrał trzeci z Polaków w Sampdorii – Bartosz Bereszyński. 26-letni obrońca został ukarany żółtą kartką.\nW tabeli z kompletem punktów prowadzi Juventus Turyn. Obrońcy tytułu wygrali u siebie z Bologną 2:0, a Łukasza Skorupskiego pokonali Paulo Dybala w 11. i Blaise Matuidi w 16. minucie. W bramce „Starej Damy” tym razem zabrakło Wojciecha Szczęsnego.\nPoprzedni artykułMŚ siatkarzy – Grbic: wystarczające będą trzy punkty zdobyte w meczu z Polską\nNastępny artykułPiłkarski PP – Zagłębie Lubin i Pogoń Szczecin wyeliminowane


Sandały REFRESH - 69834 Panama - Sandały codzienne - Sandały - Klapki i sandały - Damskie - eobuwie.pl\nUniwersalna propozycja marki Refresh. Wygodnie wyprofilowana cholewka to materiał - materiał. Wkładka to materiał. Podeszwa - wysokogatunkowe tworzywo. Kobiece i przyjazne dla stopy, będą bazą dla całego stroju.\nSandały MELISSA Aranha 79 16 Heel Ad 32242 Silver Glitter 50711\nSandały NESSI 18381 Czarny/Srebro


Mêskie Stroje ¦redniowieczne. SPES Medieval Market\n¦redniowieczne ubiory mêskie\nMiêdzy XIII a XV wiekiem mêskie stroje ¶redniowieczne przechodzi³y te same zmiany, co ubiory kobiece. W XIII wieku ubrania ¶redniowieczne by³y lu¼ne i niedopasowane (cotte i surcoat). Oko³o po³owy XIV wieku ubranie sta³o siê bardziej dopasowane do tu³owia (cotehardie, pó¼niej dublety). Pod koniec XIV wieku zaczê³y siê pojawiaæ ubiory ¶redniowieczne bardzo obszerne (houppelande, robe) i funkcjonowa³y równolegle z innymi rodzajami ¶redniowiecznych ubrañ. W strojach mêskich XV wieku, obok u¿ywanych od dawna oddzielnych nogawic, zaczê³y pojawiaæ siê spodnie. Oprócz strojów cywilnych istnia³y równie¿ stroje bojowe, na które sk³ada³y siê ubrania pikowane oraz uzbrojenie ¶redniowieczne. Wszystko to znajdziecie w naszym sklepie, zapraszamy!\nModa mêska na przestrzeni wieków\nNasza oferta jest niezwykle szeroka. Ka¿dy mo¿e znale¼æ co¶ interesuj±cego dla siebie. Prawdziwi mi³o¶nicy dawnej kultury maj± mo¿liwo¶æ pe³nego skompletowania wysokiej jako¶ci kostiumu historycznego. Znajdziecie w tym dziale m.in. ¶redniowieczn± bieliznê mêsk±, odzie¿ spodni± (cotte mêskie, dublet, nogawice, spodnie, tunika), odzie¿ wierzchni± (cotehardie, habit franciszkañski, houppelande, jopula , p³aszcze, robe, surcot, tunika), nakrycia g³owy (chaperon, czapki z filcu, czepek, kapelusz z rogo¿yny, kaptury, na³êczka na he³m). Warto te¿ rzuciæ okiem na stroje rycerskie i ubiory bojowe (arming doublet, kaftan ruski, pikowane rêkawice, pikowane tuniki, pikowane nogi, pikowany czepek, pikowane kaptury, przelotki, przeszywanice, przeszywki d³ugie, tuniki) oraz buty.\nOferowany przez nas asortyment wiernie odwzorowuje specyfikê tamtych czasów. Bazujemy na ¼ród³ach historycznych, które pozwalaj± na szczegó³owe odtworzenie wszystkich elementów mêskiego kostiumu historycznego sprzed wieków. W naszej ofercie znajdziecie ubrania ¶redniowieczne pochodz±ce z ró¿nych okresów tej epoki, pocz±wszy od X wieku (stroje wikiñskie ), a¿ do XV wieku. Tak du¿a ró¿norodno¶æ pozwala zaspokoiæ oczekiwania nawet najbardziej wymagaj±cych klientów. Materia³y wykorzystane do produkcji oferowanej przez nas odzie¿y s± typowe dla okresu ¶redniowiecza. Takie rozwi±zanie pozwala wczuæ siê w atmosferê tamtych lat. W naszej ofercie znajdziecie nie tylko stroje codziennego u¿ytku, ale tak¿e stroje rycerskie.\nMêskie skórzane buty ¶redniowieczne s± dostêpne w dwóch opcjach do wyboru: szyte rêcznie i maszynowo. Oferujemy szeroki wybór p³aszczy o ró¿nej d³ugo¶ci, z podszewk± i bez podszewki. W naszym asortymencie mamy równie¿ bardzo du¿y wybór przeszywanic o prostym kroju, z pionowymi przeszyciami, z poziomymi przeszyciami, ze stójk±, bez ko³nierza, z ko³nierzem.\nJak skompletowaæ mêski kostium ¶redniowieczny?\nGwarantujemy wysok± jako¶æ wykonania naszych produktów, zgodno¶æ z oryginaln± mêsk± mod± historyczn±, a tak¿e profesjonaln± obs³ugê. Nasza oferta zosta³a stworzona z my¶l± o rekonstruktorach historycznych, zafascynowanych kultur± ¶redniowiecza. Wychodz±c naprzeciw oczekiwaniom naszych klientów, staramy siê zapewniæ szeroki wybór mêskich kostiumów ¶redniowiecznych z uwzglêdnieniem specyfiki poszczególnych okresów tej epoki. Je¿eli dopiero zaczynasz interesowaæ siê ¶redniowieczn± kultur±, pomo¿emy Ci skompletowaæ strój mêski na Grunwald, strój wikiñski lub na inny okres. Jeste¶my otwarci na wszelkie sugestie i propozycje.\n¦redniowieczne stroje znajduj±ce siê w naszej ofercie charakteryzuj± siê wiernym odwzorowaniem tamtejszych czasów. Dziêki temu ka¿dy mo¿e zobaczyæ, jak wygl±da³a mêska moda ¶redniowieczna . Nasze mêskie ubrania historyczne s± dostêpne w ró¿nych kolorach i rozmiarach. W trosce o indywidualne potrzeby naszych klientów oferujemy tak¿e stroje ¶redniowieczne rêcznie szyte. Je¿eli jeste¶ zainteresowany, prze¶lij nam zdjêcie wraz z opisem, a my postaramy siê przygotowaæ strój, który bêdzie spe³nia³ Twoje oczekiwania.


Namiot handlowy, pawilon ogrodowy, hala namiotowa Olsztyn - Ogłoszenia nieruchomości,samochodów,pracy,sprzedaj lub usług\nNasza firma zajmuję się produkcją namiotów handlowych oraz magazynowych. Namiot taki wykonany jest ze stali (profil zamknięty 30x30x2 )oraz mocnej plandeki stosowanej przy produkcji plandek na naczepy tir gramatura 680gr/m2. Namioty tego typu są bardzo stabilne jak i wytrzymałe na warunki atmosferyczne.Kolor do wyboru przez klienta. Konstrukcja namiotu jest wykonana tak by namiot można było przewieść np. przyczepką montaż takiej konstrukcji trwa ok 20 minut. Przykładowe ceny namiotów. Aukcja dotyczy namiotu 400x400x220 kolor do wyboru, namiot prosty z czterema ścianami otwieranymi w razie chęci zamówienia proszę o kontakt telefoniczny przed kliknięciem kup teraz w celu ustalenia dokładnych kosztów namiotu. Podana cena to cena netto\n5x5x2,2 3700zł netto\n4x6x2,2 3800zł netto\n4x8x2,2 4300zł netto\n5x8x2,2 4900zł netto\n12x6x2,2 10600zł netto\nJeżeli interesują państwa inne konstrukcje zapraszamy do kontaktu każdy namiot jest wykonany na indywidualne zamówienie klienta Uwaga przed zakupem proszę o kontakt telefoniczny 537000665 zapraszamy na naszą stronę www.olplan.pl Możliwość wysyłki oraz dowozu do klienta po uprzednim kontakcie\nLink do Twojej Strony: www.olplan.pl\nImię: Jacek Mierzejewski


Piotr Adamczyk: Nie mogłem wyjść na ulicę, bo ludzie widzieli we mnie papieża\nKatarzyna Szkarpetowska - 04.01.20\nŻona włoskiego reżysera Giacoma Battiata zadzwoniła do krakowskiej szkoły teatralnej i zapytała o aktora podobnego do Jana Pawła II. Telefon odebrała sekretarka, która powiedziała, że wprawdzie nie zna aktora podobnego do Wojtyły, ale nie omieszkała powiedzieć, że jej ulubionym aktorem jest Piotr Adamczyk. Następnego dnia reżyser przyleciał do Polski.\nPiotr Adamczyk znany jest z ról w takich filmach jak „Boża podszewka”, „Brat naszego Boga”, „Prymas. Trzy lata z tysiąca”, „Listy do M.”, ale to tytułowa rola w filmie „Karol. Człowiek, który został papieżem” przyniosła mu największą popularność.\nPiotr Adamczyk o roli w filmie „Karol. Człowiek, który został papieżem”\nPierwszy raz Rzym odwiedził w ramach wymiany studenckiej, był wtedy na ostatnim roku studiów w szkole teatralnej. „Moja pierwsza wizyta w Wiecznym Mieście to było typowe zaliczanie najważniejszych zabytków. Trochę mi wstyd o tym mówić, bo czuję się tak, jakbym opowiadał o tym, jak usiadłem z brudnymi butami do Stołu Pańskiego. Ja wtedy o Rzymie nie wiedziałem nic” – przyznał z pewną dozą skrępowania w rozmowie z magazynem „Viva”.\nSpacerując beztrosko po ulicach Rzymu, jako prawie świeżo upieczony absolwent szkoły kształcącej przyszłych aktorów, w najśmielszych nawet marzeniach nie spodziewał się, że kilka lat później będzie on jedną z najbardziej rozpoznawalnych osób w tym mieście.\nŻona włoskiego reżysera Giacoma Battiata zadzwoniła do krakowskiej szkoły teatralnej i zapytała o aktora podobnego do Jana Pawła II. Telefon odebrała sekretarka, która powiedziała, że wprawdzie nie zna aktora podobnego do Wojtyły, ale nie omieszkała powiedzieć, że jej ulubionym aktorem jest Piotr Adamczyk. Włoszka zapisała na kartce przeliterowane przez sekretarkę nazwisko i następnego dnia Giacomo Battiato, wraz z ekipą filmową, przyleciał do Polski.\nJuż od pierwszych chwil spotkania zagraniczna ekipa była wprost oczarowana aktorem i jego podobieństwem do Karola Wojtyły. On sam początkowo nie widział tego podobieństwa. Dostrzegł je dopiero po spotkaniu z reżyserem, kiedy to wstąpił do jednej z krakowskich księgarń i kupił książkę o Wojtyle, w której znajdowały się jego zdjęcia z czasów młodości.\nAdamczyk: W Rzymie wszędzie ludzie widzą we mnie papieża\nAktor przyjął propozycję i niebawem rozpoczęto pracę nad filmem „Karol. Człowiek, który został papieżem”. Adamczyk miał ten zaszczyt, że mógł spotkać się z Janem Pawłem II. Przed spotkaniem z Ojcem Świętym czuł radość, podekscytowanie, ale i obawy: „miałem mu osobiście powiedzieć, że będę grał go w filmie”. Spotkanie z Ojcem Świętym wlało w serce aktora pokój, dodało mu otuchy i sił.\nAdamczyk zachował na pamiątkę zaproszenie na premierę, która miała odbyć się 14 kwietnia 2005 r. w Watykanie, w obecności Jana Pawła II. Papież zmarł kilkanaście dni wcześniej, 2 kwietnia o godz. 21.37. Odbyła się jednak premiera telewizyjna, zaplanowana na 18 kwietnia (polska premiera filmu odbyła się 17 czerwca 2005 r. w Krakowie). Gdy włoska telewizja wyemitowała film „Karol. Un uomo diventato Papo”, obejrzało go blisko trzynaście milionów ludzi. W rozmowie z Beatą Nowicką aktor tak wspomina to, co się wtedy działo: „Nie mogę wyjść w Rzymie na ulicę, bo wszędzie ludzie widzą we mnie papieża. Zostaję zaproszony do telewizji, (…) dukam coś po włosku, ale oni są zachwyceni, bo papież miał taki sam akcent”.\nPo włoskiej premierze filmu aktor nie był już anonimowy. Nie był dla Włochów „obcy”, ale „swój”. Cieszył się ogromnym szacunkiem i sympatią: „Po filmie miałem tego typu przyjemność, że Cancello di Sant’Anna, brama, przez którą wchodzą wyłącznie obywatele Watykanu albo ze specjalną przepustką, była dla mnie otwarta, salutowano mi nawet, mówiąc: monsignore”.\nAktor podkreśla, że Rzym jest jego ukochanym miastem. Gdy poznawał Włochy, natrafił w Watykanie na cudowne źródełko, z którego wypływa – jak wierzy – „święta” woda. Ilekroć jest we Włoszech, udaje się w to szczególne dla niego miejsce, aby się jej napić. „To mi dodaje skrzydeł” – mówi.\n*Korzystałam z magazynu Viva, nr 20 (591)/2019


Europejskie Nagrody Filmowe 2017: polskie filmy nagrodzone. Sukces The Square - naEKRANIE.pl\nEuropejskie Nagrody Filmowe 2017: polskie filmy nagrodzone. Sukces The Square\nDzisiejsze rozdanie Europejskich Nagród Filmowych zdecydowanie należało do filmu The Square, który dzięki temu staje się faworytem do nominacji do Oscara. Dwa polskie filmy - Twój Vincent i Komunia z nagrodami.\nAdam Siennica 9 grudnia 2017 o 23:26\nthe square komunia europejskie nagrody filmowe 2017\nMamy powody do dumy, bo tego wieczoru polsko-brytyjski film animowany Loving Vincent zdobył EFA w kategorii najlepszy film animowany. Dzięki temu szansę na nominację do Oscara ciągle rosną. Nagrodzono również polski film dokumentalny Komunia w reżyserii Anny Zameckiej. Obok tych dwóch ważnych nagród wyróżniono wcześniej Pokot w kategorii najlepsze kostiumy. Odpowiadała za nie Katarzyna Lewinska.\nWieczór należał jednak do świetnego The Square , który zbiera aż pięć nagród i to w najważniejszych kategoriach: najlepszy europejski film roku, najlepszy reżyser, scenarzysta, scenograf i aktor.\nPoznajcie nagrodzonych w EFA 2017 łącznie z tymi wcześniej ogłoszonymi:\nThe Square - reżyseria: Ruben Östlund\nAlexandra Borbely - Teströl és lélekröl\nMichaił Kriczman - Loveless\nJewgienij Galpierin i Sasza Galpierin - Loveless\nKatarzyna Lewińska - Pokot\nStefan Zweig: Farewell to Europe


Legenda „Kmicica”, polskiego partyzanta z Borów Tucholskich sprzed stu lat - plus.expressbydgoski.pl\nLegendę tę stworzył w międzywojniu Leon Sobociński, pisarz i dziennikarz z Grudziądza, od 1930 mieszkający w Poznaniu. W 1934 roku opowieść o czynach Gnacińskiego pt. „Kmicic Borów Tucholskich” opublikował w odcinkach w młodzieżowym piśmie wydawanym w Toruniu „Młody Gryf”. Cztery lata później ukazała się ona pod tym samym tytułem w formie książkowej. Opowieść wywołała spore poruszenie wśród mieszkańców Czerska i okolic. Ci, którzy znali Gnacińskiego, oburzali się na wybujałą fantazję autora. Inni żałowali, że zbyt mało dotąd cenili i zbyt mało wcześniej wiedzieli o czynach tak wielkiego patrioty - bohatera walki o polskość Pomorza, nazywanego przez Sobocińskiego nie tylko „Kmicicem”, ale także nawet „Kościuszką Borów”. Dzięki tej publikacji Gnaciński dołączył do krótkiego jeszcze pocztu lokalnych herosów w dobie walki z Niemcami, których wymieniano odtąd przy każdej okazji, szczególnie podczas Święta Niepodległości 11 Listopada.\nO tym, że nowelka nie jest w całości oparta na faktach, Leon Sobociński lojalnie uprzedzał we wstępie do „Kmicica Borów Tucholskich”: „Jest to dowolna kompozycja autorska, osnuła wszakże na faktach, według ustnych relacyj świadka tych zdarzeń ks. Dembińskiego, za co Mu na tym miejscu śliczny dank składam. Jakiekolwiek tedy w niniejszej publikacji okażą się usterki, niedociągnięcia, przeoczenia czy słabizny, to - mniemam, że poczciwa intencja, dobry zamiar i piękna chęć ocalenia od niepamięci tego, co pamiętne być powinno wiecznie - będą mi rozgrzeszeniem w oczach światłej a surowej krytyki”.\nKiedy walki w samym Czersku ustały, Gnacińscy ze swoim oddziałem wyruszyli w nieprzebyte bory i tam założyli swój sztab, a właściwie kryjówkę.\nJaki obraz Augusta Gnacińskiego rysuje Sobociński? „Bracia Gnacińscy wrócili z Westfalii. Byli to rośli i tędzy mężczyźni, odważni, na wszystko zdecydowani. A choć po polsku niezbyt dobrze mówili, to jednak serca mieli polskie. Oni to byli przywódcami ruchawki czerskiej, stając w pierwszym rzędzie walczących. Kiedy walki w samym Czersku ustały, Gnacińscy ze swoim oddziałem wyruszyli w nieprzebyte bory i tam założyli swój sztab, a właściwie kryjówkę. Ludzie Gnacińskich byli tak samo, jak i ich dowódcy, odważni i pełni bojowego animuszu. Oddział ten mógł liczyć od 60 do 100 ludzi, uzbrojonych w karabiny zdobyte na Niemcach, w kosy, widły, rewolwery. Ubrania tego oddziału niewiele różniły się od ubrań żołnierzy Grenzschut-zu, co niejednokrotnie naszym powstańcom dawało znaczne korzyści, gdyż ułatwiało podejście nieprzyjaciela. Tylko orzełki polskie, jakie nosili, różniły ich od Grenzschutzu”.\nWpadka w Rzepicznej\nW czasie wspomnianych wyżej walk ulicznych, do których doszło w Czersku w 1918 roku między miejscowymi Polakami i Niemcami, jeden z trójki braci Gnacińskich został aresztowany i następnie rozstrzelany. August, najstarszy z braci, zorganizował wówczas wzmiankowany oddział partyzancki. W zorganizowaną przez niego zasadzkę pod Czerskiem wpadł odział Grenzschutzu, który poniósł ogromne straty. Zginąć miało siedemnastu ludzi.\nSukces Niemcy odnieśli dopiero w czerwcu 1919 roku, w trakcie rokowań granicznych w Wersalu, kiedy polski oddział partyzancki, nie zachowując należytej ostrożności, udał się na wesele jednego ze swoich członków do karczmy we wsi Rzepiczna.\nW odwecie zarządzono wielką obławę. Nic ona nie dała. Sukces Niemcy odnieśli dopiero w czerwcu 1919 roku, w trakcie rokowań granicznych w Wersalu, kiedy polski oddział partyzancki, nie zachowując należytej ostrożności, udał się na wesele jednego ze swoich członków do karczmy we wsi Rzepiczna. Członkom Grenzschutzu udało się wówczas aresztować wielu partyzantów, w tym kolejnego brata Augusta Gnacińskiego. On sam z obławy uszedł cało. Niedługo potem zorganizował napad na furgon pocztowy i zrabował 80 tys. marek, za które… wykupił swojego brata.\nZasadzka na dzika\nJesienią 1919 roku obaj Gnacińscy wraz z całym oddziałem w liczbie około 400 osób na wieść o tworzeniu się w Wielkopolsce pułków pomorskich postanowili przedostać się przez obsadzoną przez Niemców linię graniczną i zaciągnąć się do wojska polskiego. W przeddzień wymarszu Augusta zawiodła czujność. Dał się namówić znajomemu Niemcowi Franzowi, który dotąd zachowywał całkowitą neutralność, na polowanie na wyjątkowo dużego dzika, który miał się pojawić w Borach.\nGnaciński w nowelce został pochowany z wielkimi honorami w Czersku na środku cmentarza.\nZamiast na dzika, Franz zaprowadził „Kmicica” w zasadzkę zorganizowaną przez Niemców. Gnaciński został postrzelony. Końcową scenę opowiadania Leon Sobociński skomponował tak: „Podziurawionego kulami, zbroczonego własną krwią, nieprzytomnego z bólu, rzucono na wóz. Ruszono w stronę Czerska. Ale już nie jechał tu „Kmicic Borów Tucholskich”. O, nie! Ani to był ów czarnooki junak, za którym rozmiłowane dziewoje szalały. W potarganych łachmanach na wozie spoczywał kawał krwawego mięsa z potrzaskanymi od kul kośćmi. Nieszczęśliwy skowyczał z bólu, bo noga jedna, zwisając z wozu, dostała się pomiędzy szprychy koła. Nie dowieźli jej do Czerska, urwała się. Nie dowieźli też i Gnacińskiego. Po drodze skonał”.


Helene Wecker, „Golem i Dżin. Część 2” | QFant\nHelene Wecker, „Golem i Dżin. Część 2”\nWkrótce po polskiej premierze „Golema i Dżina”, pióra młodej Amerykanki Helene Wecker, mamy przyjemność ponownie spotkać się z bohaterami tej niezwykłej historii w drugiej części powieści.\nChoć zarówno kobieta-golem Chawa, jak i dżin Ahmad zaaklimatyzowali się nieco w XIX-wiecznym Nowym Jorku, wciąż zmuszeni są mieć się na baczności, by nie ujawnić otoczeniu swej prawdziwej natury. Nie jest to jednak takie proste. Za namową koleżanki z piekarni, Anny, Chawa zgadza się wziąć udział w tańcach, na które zaprasza również swego przyjaciela dżina. Oboje bawią się świetnie, dopóki nie dowiadują się o kłótni Anny z narzeczonym. Przejęta losem koleżanki Chawa traci panowanie nad sobą i rzuca się na jej niewiernego kochanka, chcąc go ukarać. Prawdziwemu nieszczęściu kładzie kres Ahmad, odciągając przyjaciółkę od pijanego mężczyzny. Utrata kontroli głęboko dotyka Chawę, która widzi w sobie realne zagrożenie dla otoczenia i postanawia ze sobą skończyć. Nie wie jednak, że przed rozstaniem dżin zabiera z jej medalionu niezbędne magiczne instrukcje, bez których golem musi nadal zmagać się z życiem. Jak sobie poradzi świadoma swej niepoczytalności, odsuwając od siebie jedynego przyjaciela i co uczyni dżin, rozstając się z powierniczką swych sekretów? Przekonajcie się sami!\nObie części „Golema i dżina” stanowią tak naprawdę jedną całość, dlatego też niniejsza książka jest pozycją obowiązkową dla tych, którzy zapoznali się już z początkiem przygód dwójki fantastycznych istot. Dalsza lektura powieści Helene Wecker potwierdza i umacnia wszystkie odczucia, jakie pojawiają się po przeczytaniu pierwszej części. Czytelnik może więc liczyć na świeżość opowieści na tle innych propozycji z gatunku fantasy, opartą na zestawieniu oryginalnych stworzeń z osobliwą mieszanką kulturową, osadzoną w realiach XIX-wiecznego wielkiego miasta. Ponadto wartka akcja i wielowarstwowość przedstawionej historii czyni ją bardzo atrakcyjną propozycją dla wszystkich entuzjastów literatury rozrywkowej, w której nie brakuje również pewnej głębi. „Golem i dżin” stanowi bowiem swoiste studium ludzkiej natury, przedstawionej z bardzo ciekawego punktu widzenia istot, które same nie należą do naszego gatunku, ale konieczność zmusza je do asymilacji. Ponadto książka przekazuje prostą, aczkolwiek ważną prawdę dotyczącą postawy wdzięczności, która pozwala cieszyć się z życia, za sprawą doceniania drobnych rzeczy wbrew przeciwnościom, na które ma się ograniczony wpływ.\nPodsumowując, „Golem i dżin” to ciekawy, zgrabnie napisany i pobudzający wyobraźnię debiut, który niewątpliwie spodoba się szerokiemu gronu odbiorców, zwłaszcza takich, którzy poszukują w literaturze powiewu świeżości.\nTytuł: Golem i Dżin, część II\nTłumaczyła : Małgorzata Koczańska\nData ostatniego wydania: maj 2014\nCena rynkowa: 39,90 PLN


Trzech włamywaczy plądrowało mieszkanie we Włocławku | Promocje włocławskie\nTrzech włamywaczy plądrowało mieszkanie we Włocławku\n12 Marzec, 2018 - 05:02\nAnonimowa informacja mieszkańca Włocławka i szybko podjęte działania pozwoliły mundurowym na zatrzymanie trójki sprawców podczas włamania do mieszkania. Zapytani co robią tłumaczyli, że przyszli odwiedzić znajomego i żeby nie budzić jego sąsiadów weszli oknem balkonowym. Wszyscy, gdy wytrzeźwieją usłyszą zarzuty. Za włamanie i próbę kradzieży mienia grozi im do 10 lat pozbawienia wolności.\nW piątek (9.03.18) tuż po północy dyżurny policji we Włocławku został powiadomiony o prawdopodobnym włamaniu do jednego z mieszkań na osiedlu Kazimierza Wielkiego. Wysłani na miejsce policjanci zauważyli uchylone drzwi balkonowe w jednym z lokali na parterze, a w środku trzy osoby plądrujące szafki.\nGdy policjanci weszli do mieszkania zatrzymali kobietę i dwóch mężczyzn, którzy zdążyli przygotować do wyniesienia siatki z łupem. Sprawcy tłumaczyli, że przyszli odwiedzić znajomego, a nie chcąc budzić jego sąsiadów weszli oknem balkonowym.\nPolicjanci nie uwierzyli w wyjaśnienia i przewieźli całą trójkę do komendy. Tam sprawdzili ich trzeźwość. 39-latka miała w organizmie 1,8 promila alkoholu, natomiast dwaj mężczyźni (19 i 20l.) ponad 1,9.\nŚledczy, gdy zatrzymani wytrzeźwieją, przesłuchają całą trójkę. Wszyscy usłyszą zarzut włamania do mieszkania. Za ten czyn grozi im do 10 lat pozbawienia wolności.