Będą nowe ograniczenia i zakazy. Mamy potwierdzenie z Kancelarii Premiera | Pikio\nPatryk Przybyłowski - 4 Listopada 2020\nPremier Mateusz Morawiecki podjął decyzję o nowych obostrzeniach. Szef KPRM Michał Dworczyk potwierdził, że dzisiaj poznamy nowe zakazy.\nPremier Mateusz Morawiecki podjął ostateczną decyzję w temacie nowych obostrzeń. Niestety, wszystko wskazuje na to, że Polacy będą musieli pogodzić się z nowymi zakazami.\nSzef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Michał Dworczyk, potwierdził w porannym programie radiowym, że rząd wprowadzi nowe obostrzenia. Polacy będą musieli bezwzględnie dostosować się do nowych reguł reżimu sanitarnego.\n- Dzisiaj premier Mateusz Morawiecki będzie przedstawiał kolejne obostrzenia, kolejne decyzje, które będą ograniczały nasze funkcjonowanie, ograniczały też ilość kontaktów społecznych. Bo dopóki nie ma skutecznej szczepionki, to najlepszym lekiem na epidemię jest sposób znany od starożytności, czyli izolacja, ograniczenie kontaktów międzyludzkich - oświadczył Michał Dworczyk w środowej audycji Rozgłośni Katolickich „Poranek Siódma 9".\nCzego możemy się spodziewać? Michał Dworczyk nie zdradził jeszcze szczegółów nowych decyzji premiera. Szef KPRM zaznaczył jednak, że rząd robi wszystko, aby nie musiał wprowadzać całkowitego lockdownu w naszym kraju.\n2. Nowe obostrzenia dla Polaków. Premier właśnie ogłosił nowe restrykcje na konferencji\n- Rząd z jednej strony ma oczywiście podstawowy obowiązek jakim jest zadbanie o zdrowie i życie Polaków, z drugiej strony musimy myśleć o konsekwencjach gospodarczych tak daleko idących decyzji. Natomiast sytuacja rzeczywiście jest poważna - powiedział na antenie radiowej szef KPRM.\nZ kolei, rzecznik rządu został zapytany wczoraj, czy brana jest pod uwagę opcja całkowitego lockdownu. Wówczas Piotr Muller zaznaczył, że rząd musi liczyć się z "każdą możliwością".\n- Wszystko zależy od liczby zachorowań i wydolności służby zdrowia. Najbliższe dni pokażą, jak wygląda sytuacja. Dlatego cały czas podkreślamy istotę przestrzegania aktualnych wymogów bezpieczeństwa. Od ich stosowania zależy wprowadzenie kolejnych decyzji - powiedział rzecznik rządu w rozmowie z PAP.\nWśród nieoficjalnych głosów nt. nowych obostrzeń pojawiają się m.in. doniesienia o ponownym zamknięciu galerii handlowych. Już wczoraj zaczęły się pojawiać pilne apele o powstrzymanie się od takiej decyzji. Pracodawcy twierdzą, że wiele sklepów nie przetrwałoby drugiego zamknięcia, co poskutkowałoby likwidacją tysięcy miejsc pracy.\nProwadziła e-lekcję, kiedy wszedł wielki bokser. Zaskakujące zachowanie nauczycielki, wszystko jest na wideo


O czym Alaksandr Łukaszenka rozmawiał z Władimirem Putinem?\ntokfm.pl 15.08.2020 21:06\nAndrzej Poczobut, dziennikarz polonijny analizował w programie specjalnym w TOK FM sobotnie wypowiedzi białoruskiego prezydenta, który odbył telefoniczną rozmowę z Władimirem Putinem. Według niego są one sygnałem dla służb siłowych i do nomenklatury. - Za mną stoi Putin, za mną stoi rosyjska potęga. Nie ważcie się wystąpić przeciwko mnie - tłumaczył ten przekaz gość Agnieszki Lichnerowicz.\nW sobotę Alaksandr Łukaszenka odbył telefoniczną rozmowę z Władimirem Putinem. "Uzgodniliśmy: przy pierwszej naszej prośbie będzie udzielona wszechstronna pomoc w kwestii zagwarantowania bezpieczeństwa Republiki Białorusi" - oświadczył następnie białoruski przywódca cytowany przez agencję BiełTA. Tego samego dnia Łukaszenka stwierdził też podczas narady w ministerstwie obrony, że białoruscy wojskowi mają wystarczająco zasobów, by ochronić siebie, swoje rodziny i zapewnić bezpieczeństwo w państwie.\nAndrzej Poczobut, dziennikarz polonijny w Białorusi tłumaczył w programie specjalnym w TOK FM, że przekaz Łukaszenki różni się od "suchego, lakonicznego" przekazu Kremla. - Więc my nie wiemy co tak naprawdę tam padło, o co prosił Łukaszenka, co uzyskał. Sedno sprawy jest takie, że bez wątpienia Władimir Putin, Rosja w tej kampanii od samego początku popierali Alaksandra Łukaszenkę, chociaż byli zainteresowani oczywiście, żeby był on osłabiony - mówił gość Agnieszki Lichnerowicz, zwracając uwagę, że nie chodziło o relacje białoruskiego przywódcy z Zachodem, ale o jego osłabienie wewnątrz Białorusi. - Dlatego, że jeśli on jest osłabiony wewnątrz Białorusi, jest też osłabiony w relacjach z Władimirem Putinem. No i tak się stało. Łukaszenka jest dzisiaj wrakiem polityka. On nie jest w stanie wygrać jakichkolwiek wyborów na Białorusi - ocenił.\nPoczobut podkreślił także, że "teza o Łukaszence, jako ostatnim obrońcy niepodległości Białorusi nie wytrzymała". - Tylko ten jego fotel zaczął się niebezpiecznie bujać, on natychmiast zwraca się do Władimira Putina i zaczyna straszyć swoje społeczeństwo i swoją nomenklaturę tym, że uzyska rosyjskie poparcie - stwierdził dziennikarz.\nJego zdaniem wypowiedź Łukaszenki jest zatem sygnałem przede wszystkim do wewnątrz kraju. - Jest sygnałem dla służb siłowych, do nomenklatury: za mną stoi Putin, za mną stoi rosyjska potęga. Nie ważcie się wystąpić przeciwko mnie. Tak ja odczytuje ten sygnał - wyjaśniał gość TOK FM, wskazując, że apel do Putina ma scementować resorty siłowe i urzędniczy pion władzy.\nProtesty na Białorusi trwają już tydzień. Zatrzymano ok. 7 tys. osób. Prowadząca program Agnieszka Lichnerowicz pytała Andrzeja Poczobuta, które z działań miały do tej pory największe znaczenie.\nJednym z wymienionych przez niego elementów było dołączenie do protestu największych białoruskich przedsiębiorstw. - Razem to setki tysięcy ludzi. Natychmiast jak pojawiła się informacja o tym, że zaczynają dołączać do strajku te fabryki, Alaksander Łukaszenka zrobił krok do tyłu - przypomniał dziennikarz.\nDodał, że bardzo znacząca jest także zapowiedź strajku w państwowej telewizji. - To jest czołowa tuba propagandowa. Jeżeli załamie się propaganda, to będzie bardzo poważny cios. (...) W momencie kiedy propaganda przestanie działać, wyłączy się, to będzie bardzo poważna sytuacja. Można wtedy będzie mówić o pęknięciu wewnątrz obozu władzy - ocenił.\nLichnerowicz zwróciła uwagę także na pojawiające się w sieci filmiki, na których żołnierze lub przedstawiciele służb wyrzucają do koszy na śmieci mundury czy medale.\nAndrzej Poczobut podkreślił jednak, że 99 proc. nagrań przedstawia byłych żołnierzy. - Było kilka wypadków na terenie Białorusi, kiedy człowiek, który służy, składał rezygnację. Dosyć często ci ludzie byli natychmiast aresztowani. I są traktowani przez resztę jak zdrajcy. Ta sytuacja nie jest taka różowa, jak mogłoby się wydawać z tych filmików. One bardzo dobrze obrazują stosunek tych, którzy kiedyś służyli i teraz zobaczyli to, co się dzieje - wyjaśniał, zaznaczając jednak, że nie odzwierciedlają one wcale obecnych przedstawicieli resortów siłowych.\nNa następny program specjalny poświęcony sytuacji na BIałorusi zapraszamy w niedzielę o 19.


World of Warcraft: Battle for Azeroth za 127,90 zł w cdkeys\n« Darmowe gry na Steama (31.07)\nGry z serii Dark Souls przecenione w Voidu »\n1 sierpnia 2018, 10:33\nWorld of Warcraft: Battle for Azeroth DLC – £26.59 (127,90 zł)\nWorld of Warcraft: Battle for Azeroth Battle.net Key EUROPE od 123.04 zł World of Warcraft: Battle for Azeroth Battle.net Key NORTH AMERICA od 68.68 zł World of Warcraft: Battle for Azeroth Battle.net Key RU/CIS od 128.98 zł World of Warcraft: Battle for Azeroth Deluxe Edition Battle.net Key RU od 0.00 zł\nz tego co widzę, to jest to wersja bez boosta postaci na 120 poziom – jakby ktoś się zastanawiał to w media lub saturnie za 40zł więcej jest wersja z boostem\nTak, pudełka w mediamarkt Katowice za 159zł, z napisem „błyskawiczny poziom 120” – wersja pre purchase. Pewnie w innych miastach też będą w saturn/media\nza 159 z checia bym kupil, szkoda ze jak spojrzalem to cena jest 179 a nie 159 i w media i w saturnie\nKażda wersja Battle for Azeroth posiada boosta na 110 poziom (nie wprowadzono jeszcze 120, będzie wprowadzony jak zawsze w okolicy wyjścia kolejnego dodatku).\nTa tańsza wersja różni się tym od drugiej obecnej na cdkeys, że klucz będzie wysłany w okolicy premiery gry – czyli za 2 tygodnie. W przypadku tych pudełkowych w Saturnie/Media jedyna różnica to pudełko, cena i aktywacja od razu 😛\nDokładnie. Jest boost w 100%, kolega Karran ma rację.\nCo do dodatku, to już wiadomo, że będzie palce lizać, a teraz jeszcze są fajne eventy związane z nadejściem dodatku, przeddodatkowe (ajć polska trudna język, ale wiadomo o co chodzi :D) i dzieje się tona fajnego pvp przy okazji fajnego pve 😀\nczy wystarczy mieć abonament żeby brać w tym udział czy trzeba mieć zakupiony dodatek ? (chodzi o dostęp do tych eventów przeddodatkowych;p ) ?\nabonament i postać na 110lvl\nWłaśnie, cena podejrzanie niska 😛\nA skąd info, że niby nie ma boosta? Nie przypominam sobie, żeby któryś poprzedni dodatek został wydany w jakiejkolwiek wersji bez boosta 🙂\nserio? Dodatek za 128zł i jeszcze płać za abonament? O.o\nGierka jest na rynku od 14 lat, jest najbardziej znanym MMO a Ty dopiero teraz dowiedziałeś się że trzeba płacić za każdy dodatek osobno i dodatkowo miesięczną subskrypcje? Cóż, lepiej późno niż wcale. ;D\nyyy nie? To było pytanie z pretensjami. Dla mnie jest chore płacić chore pieniądze za abonament do jednej gry i jeszcze DLC wychodzące co jakiś czas za ponad 100zł… nie chce wiedzieć ile taki ktoś przez 14 lat wydał pieniędzy na to ;>\n>40 zł miesięcznie\nGdzie masz za 40zł?\n82 zł na różnych promocjach za 2 miechy to jakby nie patrzeć 40 zł miesięcznie\nno Ciebie najwyraźniej nie stać dlatego się tak plujesz 😛 A szczerze powiem, że jeżeli gra przyciągnęłaby mnie na 14 lat (mnie WoW przyciągnął na jakieś 5 i ostatnio się zastanawiałem się czy nie wrócić) to byłbym z tego powodu bardzo zadowolony.\nPo za tym w dzisiejszych czasach ~45 zł za miesiąc abonamentu w grach to nic wielkiego – dla takich gier ze stajni Wargaming to standard (a tam np. okręt premium potrafi kosztować ok. 200 zł i ludzie to kupują).\nNie to, że mnie nie stać, bo stać tylko nie mam zwyczaju płacić abonamentu za dostęp do mojej gry przez miesiąc lub 2\nTez mi sie to nie podoba, ale jesli za tym idzie jakosc i zalezy Ci na grze to masz dwie opcje : kupic, placic i grac, albo nie kupowac, nie placic i nie grac. Zresza jest teraz tez opcja placenia tokenami za golda, jak ktos jest bardzo zdeterminowany grac za darmo. 🙂\nA jak aktywowałem kod na miesiąc, a nie za grałem to mi przepadł? Aktywowałem go 5 lat temu z Battle Chesta, ale internet, laptopa miałem do bani i jedynym ratunkiem była stacja dysków, która niekiedy szwankowała. Szkoda, że nie pamiętam hasła, może uda mi się je odzyskać\nEDIT: konto udało mi się odzyskać i przy WoWie mam status aktywne, ale nie wiem jak z abonamentem :/\nPrzepadl niestety, czas gry ktory kupujesz jest czasu rzeczywistego, nie jest to czas ktory masz do wykorzystania bedac tylko online.\nEhhh i tak był kupiony po taniości, ale chociaż fajne pudełko mi zostało z zawartością mi zostało 😀\nTyle samo co wydaje sie na inne rzeczy przez 14 lat. Kwestia tego czy dla danej osoby jest to warte tych pieniedzy. Ludzie wydaja na papierosy czy piwo o wiele wieksze pieniadze miesiecznie, na wiele innych rzeczy innym niepotrzebnym rowniez. 🙂\n1.(uprzedzam, brak polskich znaków, surowy linux, nvm). W wowa mozna od dawna grac za tzw „darmo”(3-4lata, a wczesniej i z konbinowaniem na system raf,tez sie udawalo).\n2. Gra jest warta tych pieniedzy. Jedakze sam grajac juz 3lata kupilem sobie tylko 3x 2mc-prepa. Golda zbieram prawie nic nie grajac – 300k/mc. Tak malo bo serv= BurningOnion- gdzie graja nasi nie zarobisz. Normalnie idzie wyciagnac 500k-1mln – sposobem. Czyt. kanal UmrenTv.\n3. Ot wbije na 30min/dzien. Czasem na wiecej ale to w ramach funu a nie koniecznosci progresu.\n4. Lvlowalem sposobem tj zapraszanie do gry(x3 exp). Potki x3 exp. Znowu inne potki x3 expa z tego 1z nich wycofano(kupic sie da ale za 80kg-dalej warto jak cenimy czas). Chwile przed wejsciem legio szlo w 6h wbic 100lvl.\n5. Na ruskich serverach abo kosztuje ok 25zl na mc. Tylko nasza strefa jest nieprzystosowana do ‚polskich’ zarobków tak btw.\n6. W wowie nie ma Pay2Win, to dlatego gra jest warta swego.\nPytanko: Czy dla początkujących tudzież świeżaków jest trudno zarobić na abonament w grze? Bo nie ukrywam, że dzięki tb (<3) coraz bardziej kusi mnie ta gra xD\n(niezprzecinkowalem)Z Bfa masz boosta do 110 to juz 1postac do farmienia(+ demon hunter startujacy na 98lvl 1lvl w 15min bo sa tzw invazje,x2 dzien .Reszte czasu lvlujesz mainem do tego 120 ale i bez bfa dalo by sie zarobic na token jak wczesniej z legio sam wodowy(przed legio) content stykal do gold making). 1 postacia da sie zarabiac ale trzeba sb obczaic poradniki wpierw.\nSa strony typu wowauction gdzie mozna porownac ceny poszczegolnych itemow jak i wydajnosc golda na serwie.\nW zakladce global widac np. ze moj BurningLegion(bo polski xd) to syf do zarabiania. Na innych stronach do analizowania widac rynek jest tam zajety doslownie przez pare osob. Dlatego zaznacze raz jeszcze – koniecznnie inny realm niz burningCebulion.\nTakie pro europejskie a najlepiej roleplay gdzie niemiec zamiast farmic woli biegac(a raczej chodzic) po Stormwind udajac zoldaka i chetnie sypnie goldem za ulubiony wyglad broni lub bag na itemki(kazdy potrzebuje bagow). To taki polecam.\nJest wgl pare pl kanalow: inuandyoshi (stary ale sposoby dalej aktualne). Gold Friq czy tez Tato. Do eng sie nie umywaja, bo sa tylko kalka(czesto spozniona) ale nvm. Jak ogolnie o grze(po pl) to kanal : Boowa. Albo odrazu ze zrodelka np. BellularGaming.\nJa stawiam na passywny czyli mialem na starcie legio 4postacie = 4legionowe garnizony(teraz na bfa bedzie ich odpowiednik zapewne dzialajacy podobnie) to wystarczylo przez rok potem dorobilem jescze 3postacie. Nie nie grajac mialem na styk. Inflacja, wszyscy(wiekszosc) powbijali lvl i pompowali golda w gospodarke tak jak ja.\nz przed legio 100k do max 350k za token na poczatku mc skasowali zrodeklo bo przygotowania do Bfa i juz ponizej 300k. Nawiazalem do tego bo to wazna informacja odnosnie tego jak mniejwiecej dziala ten rynek pasywnego zarabiania.\nOdpalenie ‚TSM-a’ to w filmikach info co to jest, tez mozna nazwac graniem pasywnym jak mamy kapital. Klikasz button i cyk samo wystawia ew poluje na itemy ale nie kupuje tylko podaje info. Taki sniper. Coz blizz sam wystawil takie API xd. Wiec wcale ich nie dziwi powstawanie takich wynalazkow. Wczesniej ludzie sami sobie takie pisali w Lua.\nPodsumuje to tak. Zaprosilem ziomka do gry i po wbiciu pierwszej postaci i nakierowaniu go na goldmaking byl w stanie zarobic na token nie majac obowiazujcego rozszerzenia. Powiedzmy mial na styk. Zrezygnowal z grania z innych powodow ale na bank by to rozkrecil. Robil to co ja wiedzialem ale mi sie nie chcialo.\nOfftop: Wczesniej bedac nowym szukalo sie opiekuna(rekrutujacego) na forach. Zapraszal nas. Dawal gold na start(dalej to dziala ale nie wiem ile teraz daja -ci hojniejsi). Obustronne korzysci. Zagraniczni to podstawke jeszcze sponsorowali, by miec z kim grac dla bonusu x3 expa. I darmowych lvl dla siebie. I wlasnie jak trafiles kota to dal Tb golda na 1mc gry, kupowales token i po odpaleniu os sam mial 1mc gry jednorazowo. Ludzie na wlasne konta(a na bneta da sie podpiac niby nieskonczenie wiele wowow- wiec dzielimy specjalny eq lvlujacy razem z nami) golda wysylali i grali na pare acc w celu lvlowania. Podstawka byla dosc tania na promocjach.\nZnajdz rafa(tj cb zrafuja). Niech da golda(z 40k golda to bedzie malo, sa one tansze ale warto wydoic golda do konca. A moze i 100k daja teraz na start. Na forach jest info. Np wowcenter pl . Mozna sie tez pokusic o zagraniczne) kup te Heirloomy(eq) +50% expa. I nie wymieniasz 6-7czesci eq bo lvluja z tb. Nie jest to nic a nic Op ale dla expa i z lenistwa warto.\nTak samo tlumaczylem to ziomeczkowi i pyklo. A serwer oczywiscie wybralismy ‚maloPolski’.\nCzy ktoś z grających może mi powiedzieć jak teraz wygląda kwestia powrotu dla osób, które zakończyły grę na Pandarii ?\nOstatnio widziałem, że można za free dostać te dwa (?) kolejne dodatki i po prostu kupić abonament + ten dodatek i można grać. Czy to tak działa?\nkolejne pytania: czy nadal jest tak, że grając na innych serwerach niż BL to są problemy ze znalezieniem ludzi do rajdów ? czy blizz jakoś to rozwiązał ?\nDo gry potrzebny jest tylko wykupiony abonament. Wszystkie dodatki poza najnowszym (w tej chwili BfA) są F2P i mając kupiony abonament, możesz grać na Broken Isles, nawet jeśli ostatni dodatek jaki kupiłeś to TBC.\nTeraz jest system „raid finder”, który wyszukuje randomów bodaj po całym regionie.\nJeśli jednak chcesz raidować bardziej hardcorowo wyższe poziomy trudności, to musisz szukać na własną rękę albo znaleźć gildię.\nWystarczy ze kupisz Battle for Azeroth, wczesniejsze dodatki juz masz dodane do konta od 3 tyg bodajze. Czyli kupujesz Battle for Azeroth i suba na miesiac czy ile tam chcesz i grasz. Odnosnie serwerow to teraz jest cross realm czyli jak szukasz raidu przez raid finder to znajduje ci ludzi takze z innych serwerow.\nPre-Purchase różni się jedynie tym – że boosta dostajesz już przed premierą, tak samo jak dostęp do nowych ras postaci. 🙂\nDo tej wersji dostaniesz klucz dopiero po premierze dodatku, zawartość natomiast jest taka sama 🙂\nDokładnie, nie siejcie fałszywych informacji.. @Hanys3kk\nzastanawiam się nad zaczęciem, wstyd się przyznać ale w wowa zagrałem na prywatnych serwerach tylko, a to pewnie 70 procent jak nie mniej zabawy, dlatego chciałbym się dowiedzieć gdzie najtaniej kupić prepaid, na allegro kosztuje 105 najtańszy wychodzi 55 zł na miesiąc trochę sporo, może ma ktoś jakaś stronkę zaufaną 😉\nAutor: kmpt, 57 minut temu


Jak wybrać biuro rachunkowe? Rozliczanie się z fiskusem | Twoje.Info.pl\nTOPICS:biuro rachunkowe szczecinksięgowość dla firm\nPosted By: Redakcja 25 listopada, 2016\nRozliczenia z urzędem skarbowym nie są proste ani przyjemne, jednak absolutnie obowiązkowe dla każdej jednostki prowadzącej działalność gospodarczą.\nChcąc zaoszczędzić czas i przy okazji mieć pewność, że wszystkie zobowiązania zostały wypełnione tak jak należy, najdogodniej jest skorzystać z oferty profesjonalnego biura rachunkowego, jak np. Biuro ABK. Dobre biuro oferuje pełen pakiet usług, kierując je do jednostek różnego typu. Chodzi tu nie tylko o przedsiębiorstwa i spółki, ale także o fundacje, stowarzyszenia czy o ludzi prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą. Oznacza to, że godne polecenia biuro powinno w równym stopniu znać się na małej księgowości, na którą składa się prowadzenie księgi przychodów i rozchodów oraz załatwienie formalności związanych z ryczałtem, jak też na pełnej księgowości, która obejmuje ogół czynności rachunkowych w firmie. Określone punkty oferty należy dobrać do potrzeb wynikających z rodzaju prowadzonej działalności tak, by w pełni realizować wymogi stawiane przez urząd skarbowy. Najlepszym wyborem będą biura, które zajmują się nie tylko stałą obsługą księgowości swoich klientów, ale też jednorazowymi zleceniami.\nSzukając najlepszego biura rachunkowego, warto sprawdzić kompetencje jego pracowników. Jeśli to możliwe, dobrze jest dotrzeć do opinii wystawionych przez wcześniejszych klientów. Obiektywne rekomendacje można znaleźć głównie w sieci. Im większy wachlarz klientów, tym lepiej świadczy to o biurze, ponieważ jest dowodem na jego skuteczność, otwartość na rozmaite oczekiwania poszczególnych jednostek oraz wszechstronność wiedzy i umiejętności jego pracowników.\nNa korzyść biura przemawia też szeroka oferta, która niekoniecznie musi ograniczać się do spraw stricte rachunkowych, ale może też obejmować kwestie kadrowo-płacowe. Tym samym, biuro nie tylko pomoże w spełnieniu obowiązków wobec Fiskusa, ale także wesprze w codziennym funkcjonowaniu firmy. Decydując się na konkretnego usługodawcę, powinno się także upewnić, że pracownicy biura rachunkowego to osoby posiadające kwalifikacje i odpowiednie przygotowanie do pełnienia swojej roli. Cenna będzie informacja o certyfikacie księgowym, jak ten posiadany przez Biuro ABK, które otrzymało go od Ministra Finansów RP.\nBe the first to comment on "Jak wybrać biuro rachunkowe? Rozliczanie się z fiskusem"


Tapeta na pulpit DRIVER SF na telefon kategoria Art games scene - Impierium Tapet\ntapeta z gry 56\nTapeta art game 18\nDRIVER SF to niezwykle nowoczesna i bardzo modna tapeta na pulpit, w przypadku której do głosu dochodzą najnowsze trendy. Zaskakuje kolorystyką i wzornictwem, więc ma na dzień 24 sierpień 2018 imponującą liczbę aż 64 pobrań. Charakteryzuje się także interesującymi rozwiązaniami technologicznymi, dlatego posiada już 383 wyświetleń. Każdy z zainteresowanych tym egzemplarzem osób może wybrać sobie taki egzemplarz, który będzie miał odpowiedni do jego wnętrz, wynoszący 340.6kB rozmiar.\nDRIVER SF to model należący do kategorii Art games scene, w której znajduje się także wiele innych interesujących tapet na pulpit, którym warto byłoby się przyjrzeć bliżej. Jest on zarazem częścią podkategorii Gry, w której udało nam się umieścić mnóstwo interesujących propozycji.\nBardzo ważne jest to, że DRIVER SF z kategorii Art games scene i podkategorii Gry to egzemplarz zupełnie darmowy, nie trzeba ponosić za niego jakichkolwiek opłat. Trudno zatem dziwić się jego rosnącej popularności. Ten niezwykły model najlepiej opisują te oto tagi: . Dopracowano go w stu procentach, aby na pulpicie komputera prezentował się naprawdę spektakularnie. Sądzimy, że ilość 383 wyświetleń niebawem będzie jeszcze większa, wszak ten nowoczesny print na pewno zachęci fanów interesujących rozwiązań technologicznych do tego, by cieszyć nim oko każdego dnia.\nDoskonale zdajemy sobie sprawę, że Art games scene to kategoria niezwykle dzisiaj popularna, dlatego też nieodmiennie dokładamy wszelkich starań, by pojawiły się w jej ramach wyłącznie najwyższej jakości, stylowe, niebanalne i w pełni profesjonalnie utworzone egzemplarze. DRIVER SF świadczy najlepiej o dopracowaniu modeli, przypomnijmy, że 1184x720 to rozdzielczość w stu procentach dopasowana do nowoczesnego sprzętu elektronicznego, więc model ten z kategorii Art games scene i podkategorii Gry to nasza wielka chluba. Gdy pojawi się on na pulpicie komputera, będzie jego bardzo ciekawym urozmaiceniem.\nBardzo przemyślany rozmiar 340.6kB sprawia, że jest to model niezwykle uniwersalny i sprawdzający się w przypadku szeregu różnorodnych modeli komputerów i na tym także opiera się popularność modelu DRIVER SF. Wspomniana już ogromna liczba 383 wyświetleń na dzień 24 sierpień 2018 robi ogromne wrażenie, jesteśmy przekonani, że będzie ona rosła w tempie wręcz lawinowym. Wszak DRIVER SF to model wybierany przez kobiety i mężczyzn, osoby bardzo młode i seniorów, tych, którzy używają komputera głównie w celach rozrywkowych i tych, dla których jest to narzędzie pracy.\nDRIVER SF, czyli model z kultowej kategorii Art games scene oraz popularnej w naszym serwisie podkategorii Gry to najlepszy sposób na to, by mieć stylowy pulpit komputera, na który będzie się chciało patrzeć godzinami! Zobacz więcej\n200mm f/6.3 1/160s\n# 21 ~578\n340.6kB Rozmiar pliku\nStronę załadowano w 1.0396130084991 sekundy


Autor: Life by MARCELKA listopada 10, 2017\nKosmetyki marki DOVE są stałymi gośćmi w mojej łazience i w mojej pielęgnacji, zresztą również dość często pojawiają się na blogu, gdyż zawsze piszę Wam o moich nowościach kosmetycznych. Moje włosy bardzo lubią produkty tej marki, ciało świetnie po nich pachnie, a skóra jest bardzo gładka, żeli pod prysznic używa również mój mąż, a pianki do mycia podkrada mi już Łucja.\nW dzisiejszym wpisie chciałabym się z Wami podzielić moją opinią o najnowszej linii kosmetyków marki Dove Nourishing Secrets Glowing Ritual. Produkty z tej serii zawierają w swym składzie ekstrakt z kwiatu lotosu i mleka ryżowego- jest to pielęgnacja inspirowana japońskimi rytuałami piękna.\nLinia DOVE Nourishing Secrets Glowing Ritual\n- to podstawowe cztery produkty z ekstraktem z kwiatu lotosu i mlekiem ryżowym dla skóry oraz z ekstraktem z kwiatu lotosu i wodą ryżową dla włosów\n- żel pod prysznic o pojemności 250ml - cena sugerowana to 9,99zł\n- balsam do ciała o pojemności 250ml - cena sugerowana to 16,79zł\n- szampon do włosów o pojemności 250ml - cena sugerowana to 12,49zł\n- odżywka o pojemności 200ml - sugerowana cena to 12,99zł\nPielęgnacja ciała z żelem pod prysznic i balsamem do ciała DOVE Nourishing Secrets Glowing Ritual.\nPo pierwsze zapach, który bardzo przypadł mi do gustu, jest delikatny, pudrowy i otulający- idealny na jesień i zimę. Właśnie ten delikatny zapach lotosu sprawia, że używa się tych produktów z ogromną przyjemnością, a przecież właśnie o to chodzi w pielęgnacji inspirowanej japońskimi rytuałami piękna. Co do działania po użyciu tych kosmetyków skóra jest odpowiednio nawilżona i ten efekt długo się utrzymuje, poza tym ciało jest bardzo gładkie.\nPielęgnacja włosów z szamponem i odżywką DOVE Nourishing Secrets Glowing Ritual\nMiałam już okazję używac wielu kosmetyków marki DOVE do włosów i moje włosy zdecydowanie lubią te produkty, dlatego wydawało mi się, że i z tą serią będzie podobnie- oczywiście miałam rację. Po użyciu szamponu i odżywki z serii Gloving Ritual moje włosy są bardzo gładkie i miękkie w dotyku. Widać, że są dobrze nawilżone i błyszczące, a właśnie taki efekt jest najbardziej pożądany. Jeśli chodzi o zapach tych produktów, również przypadł mi do gustu, a co najważniejsze ten zapach otula włosy i się na nich dość długo utrzymuje.\nSeria kosmetyków Dove Nourishing Secrets Glowing Ritual, która nawiązuje do japońskich rytuałów piękna bardzo przypadła mi do gustu. Uwielbiam „otulający” zapach tych produktów, który sprawia, że dla mnie są one idealne na jesień i zostały moimi jesiennymi ulubieńcami. Myślę, że również świetnie sprawdzą się jako zestaw świąteczny, gotowe zestawy można zamówić na https://www.iperfumy.pl/\nJanka 10 listopada 2017 17:06\nJapońska pielęgnacja z Dove? Pierwsze słyszę :) Być może się skuszę.\nLife by MARCELKA 13 listopada 2017 06:19\nWarto mnie zachwyciły te produkty\nwww.natalia-i-jej-świat.pl 10 listopada 2017 20:09\nJa go właśnie używam ;)\nŻaneta Serocka 10 listopada 2017 20:41\nmam cały ten zestaw, jestem zakochana w zapachu oraz kosmetykach, sama nie wiem co najbardziej przypadło mi do gustu, polecam\nLife by MARCELKA 13 listopada 2017 06:20\nkosmetyczne pasje 11 listopada 2017 14:04\nZazwyczaj sprawdzają mi się produkty Dove, więc niewykluczone, że się na coś skuszę;)\nluksus za grosze 11 listopada 2017 18:21\nmmm... Piękne zdjecia z świetnymi produktami ;)\nLife by MARCELKA 13 listopada 2017 06:21\nZdrowa i Piękna 11 listopada 2017 18:38\nja też jestem bardzo zadowolona z tego zestawu :-)\nA mi się spodobała najabardziej truskawa :D\nLife by MARCELKA 13 listopada 2017 06:22\nHehe truskawka jest super\nBlonde~bangs 12 listopada 2017 13:45\nBardzo lubię kosmetyki Dove i ich podejście do ciała każdej kobiety ;).\nTo fakt, mają świetne podejście\nMangoMania 25 listopada 2017 11:52\nZgadzam się, ten zestaw jest bardzo przyjemny:)\nLife by MARCELKA 1 grudnia 2017 15:17


Lucjan Krzysztof Chrzanowski p.o. Prezydenta Miasta Żyrardowa ogłosił zarządzenie w sprawie konsultacji projektu zmiany uchwały Rady Miasta dotyczącej określenia zasad i trybu przyznawania nagród i wyróżnień za osiągnięcie wysokich wyników sportowych we współzawodnictwie krajowym lub międzynarodowym. Organizacje pozarządowe działające na terenie Żyrardowa w zakresie wspierania i upowszechniania kultury fizycznej mają możliwość wypowiedzenia się na temat proponowanych zmian podczas spotkania, które odbędzie się 27 sierpnia br., o godz. 18:30, w Resursie, przy ul. 1 Maja 45 w Żyrardowie.\nPoniżej zamieszczamy pełną treść zarządzenia prezydenta oraz projekt uchwały będący przedmiotem konsultacji.\nZarządzenie PMŻ (PDF)


BBI rozpoczęło proces sprzedaży Placu Unii - Handel Nowoczesny - Wiadomości\nAutor: dlahandlu.pl 29 stycznia 2014 19:05\n- Nabywca, warunki ekonomiczne i finansowe transakcji, jak również harmonogram procesu sprzedaży zostaną ustalone odrębnie w drodze rynkowych negocjacji, które będą prowadzone przy udziale zewnętrznego doradcy - napisano w oficjalnym komunikacie.\n22. stycznia prezes firmy, Michał Skotnicki poinformował, że zgłosili się pierwsi chętni na przejęcie inwestycji. Planowany termin zamknięcia procedury sprzedaży to koniec tego roku.\nInwestycja Plac Unii zlokalizowana w Warszawie składa się z trzech budynków, oferujących łącznie 56 800 mkw. powierzchni do wynajęcia, z czego 41 300 mkw. to część biurowa, natomiast 15 500 mkw. - trzypoziomowe centrum handlowe Plac Unii City Shopping.\nPlac Unii RSS BBI RSS centrum handlowe RSS


Jakub Sobieski – Aleksandra Skrzypietz – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Literatura faktu, reportaże, biografie » Jakub Sobieski\nKilka słów o książce pt. “Jakub Sobieski”\nOsiągnij harmonię, żyj po swojemu, na własnych zasadach. To nie jest książka o tym, jak odnaleźć spokój, sprzątając szafę. Nie znajdziesz tu prostej recepty na szczęście ani gotowych ćwiczeń do wykonania. To książka o tym, jak w nadmiarze spraw i możliwości odnaleźć to, co dla nas naprawdę ...\nBelly liczy czas w porach roku. Wszystko, co niezwykłe i magiczne, przytrafia się jej między czerwcem a sierpniem. Zimą dziewczyna odlicza tygodnie dzielące ją od lata, od domku przy plaży, Susanny i – co najważniejsze – od Justina i Conrada. Poznała ich dawno temu. Najpierw traktowała jak braci, a ...\nOutlast – poradnik do gry\nNiniejszy poradnik do gry Outlast zawiera kompletny opis przejścia gry, wraz z licznymi ilustracjami przedstawiającymi kolejne etapy rozgrywki. Znajdziesz w nim również dodatkowe, autorskie porady odnośnie przejścia danego rozdziału. Rozdziały zostały nazwane zgodnie z tymi zawartymi w grze. Oczywiś...\nNowa powieść Henninga Mankella i niespodziewany powrót ulubionego bohatera powieści poczytnego twórcy kryminałów! Kurta Wallandera nie trzeba nikomu przedstawiać, a fanom policjanta z Ystad nie trzeba przypominać, że cztery lata temu Henning Mankell zamknął serię o Wallanderze książką „Niespokojny c...\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Aleksandra Skrzypietz\nCopyright © Aleksandra Skrzypietz, 2015\nRecenzja naukowa | prof. dr hab. Michał Zwierzykowski\nRedaktor prowadząca | Dominika Kuczyńska\nRedakcja | Paulina Wierzbicka\nKorekta | Aleksandra Tykarska\nProjekt graficzny okładki | Juliusz Zujewski\nŁamanie | Barbara Adamczyk\nKrólewicz Jakub Sobieski należy do niewielu osób, których dzieje można zawrzeć w krótkiej formule – spes mea data mihi a patre, czyli „moja nadzieja dana mi jest [pochodzi] od ojca”. To wielka kariera Jana III otworzyła przed jego synem możliwość zdobycia szczególnego znaczenia i pozycji. Dzięki temu królewicz wielokrotnie miał nadzieję na poślubienie znakomitych księżniczek, na sukcesy militarne, na zdobycie korony, na zaaranżowanie świetnych małżeństw córek. A wszystko to przydarzyło się Jakubowi, ponieważ stał się sławny dzięki dokonaniom swego ojca i to one rozbudziły w nim wielkie ambicje.\nJakub Sobieski jest postacią wyjątkową, a przy tym do niedawna nie najlepiej znaną. Choć pojawia się w wielu opisach zarówno panowania swego ojca, jak i wydarzeń późniejszych, nie był głównym bohaterem żadnej opowieści. Zwykle pojawia się tylko dodatkowo przy omawianiu tematów przełomu XVII i XVIII wieku oraz ich głównych bohaterów. Nie doczekał się też opracowania poświęconego wyłącznie jego życiu, choć kilkakrotnie przedstawiano go razem z młodszymi braćmi.\nJakub był synem Jana III i Marii Kazimiery. Urodził się, zanim ojciec zdobył tron, ale wbrew działaniom przeciwników Sobieskich został królewiczem i tak nazywano go w Polsce za życia, a także w historiografii, podobnie jak młodszych braci. Rościł sobie jednak prawo do tytułu Jego Królewskiej Wysokości i używał go we własnych dokumentach i listach. Tytuł ten stosowano wobec królewicza także w kierowanej doń korespondencji, w każdym razie czynili to wszyscy, którzy zwracali się do Jakuba Sobieskiego z sympatią lubw interesach, gdyż pominięcie tytulatury skutkowało niezadowoleniem ze strony adresata i zwykle brakiem odpowiedzi czy chęci spełnienia próśb.\nŻycie rodzinne Sobieskich przedstawiane było wielokrotnie w czarnych barwach. Według przekazów Jan III miał być niechętnie nastawiony do Jakuba, a ponadto skąpy i zwłaszcza pod koniec życia zajęty jedynie sobą. Natomiast Maria Kazimiera miała rozpuszczać synów i chować ichw rozpasanej atmosferze dworu. Egoistyczna i zajęta spełnianiem własnych zachcianek, miała nie dbać o dzieci, o ich przyszłość, a według czarnej legendy próbowała nawet konkurować z Jakubemo ponowne zdobycie korony. Kandydaturze najstarszego królewicza przeciwstawić ponoć chciała średniego syna Aleksandra lub swego kolejnego męża, za którym, zdaniem wielu, rozglądać się miała zresztą już za życia Jana III.\nW rzeczywistości Jakub odebrał niezłe wykształcenie, a później uczestniczył w kampaniach ojca, ucząc się u jego boku sztuki dowodzenia i, co ważniejsze, poznając europejskich władców i zyskując ich akceptację, a nawet autentyczną sympatię, która przetrwała czas wojny. Ożenił się zgodnie z zamysłami matki, choć doprowadzenie do jego małżeństwa z różnych względów nie było łatwe. Zabezpieczenie jego przyszłości stało się celem działań obojga rodziców. Po śmierci ojca zabiegał o koronę polską, a później jeszcze wielokrotnie, czasem wbrew swej woli, był wysuwany jako kandydat do tronu. Matka, wbrew nieprzychylnym opowieściom, starała się pomóc synowi w tych zabiegach.\nKrólewicz Jakub żył zawsze na marginesie wielkiej polityki i był bardziej jej przedmiotem niż podmiotem. Jego nazwiska nie zapominano jednak z dwóch przyczyn – zasług Jana III oraz legendarnego, wyolbrzymionego plotką bogactwa. Umożliwiło to królewiczowi rojenia o świetnych małżeństwach dla córek. Znalazły one żywy odzew w Europie. Swoje ambicje przypłacił uwięzieniem, wygnaniem i wiecznymi podejrzeniami wrogów politycznych, że intrygom ze strony Sobieskiego nie będzie końca.\nNiedawno odkryte, długo niewykorzystywane źródła pozwoliły na pokazanie Jakuba Sobieskiego w nowym świetle, z większym bogactwem detali z jego życia. Dzięki temu można lepiej poznać i zrozumieć działania królewicza. Jakub nie był postacią wybitną ze względu na charakter czy dokonania, jednak miejsce, które zajął w opowieści o jego ojcu, a także za sprawą późniejszych wydarzeń, daje mu prawo do własnej biografii. Jeżeli postępowanie królewicza czy podejmowane przez niego decyzje nie zasługują na pochwałę, to na pewno na zrozumienie. Żył w bardzo trudnym czasie, a od chwili elekcji ojca skazany był na dwuznaczność swej pozycji – królewicza i kandydata do tronu, którego przyszłość miała się rozstrzygnąć dopiero podczas elekcji. Nie dawało mu to szans na dokonanie niezależnego wyboru – kim będzie i co zrobi ze swoim życiem. Był królewiczem, a zarazem nikim. Nie mogąc piastować urzędów, sporą część życia spędził na poszukiwaniu roli, jaką mógłby odegrać, lub oczekiwaniu na przychylną jemu i jego rodzinie koniunkturę polityczną. W systemie silnej opozycji politycznej działającej w Rzeczypospolitej raz był jej celem, a innym razem narzędziem, ale – przynajmniej w pewnym stopniu – zawsze ofiarą. Jako wielokrotny kandydat do tronu, a za takiego go uważano, czasem nawet wbrew jego chęciom, traktowany był jako nieustanne zagrożenie dla Augusta II. Dwuznaczna pozycja Sobieskiego odcisnęła piętno również na życiorysach jego córek.\nNiniejsza książka jest próbą pokazania wielu nowych, do niedawna nieznanych faktów i aspektów z życia Jakuba. Świadomie też nie próbowano formułować tu żadnych ocen. Wydano ich już w dotychczasowej historiografii dość, zwykle surowych i nieprzychylnych. Tymczasem łatwo oceniać po latach, gdy wszystko już się wydarzyło, a na jaw wyszły konsekwencje działań, nieraz dalekosiężne i niezamierzone. Czytelnik może sam wystawić królewiczowi ocenę, a każdy na pewno spojrzy na niego po swojemu.\nKsiążka jest podzielona na rozdziały, które tylko najogólniej odpowiadają chronologii wydarzeń. Są one ułożone według problemów. Chronologia wydarzeń z życia Jakuba Sobieskiego przedstawiona została w kalendarium. Przypisyw tekście ograniczono tylko do źródeł, z których pochodzą cytaty. Źródła oraz literaturę wykorzystane w książce omówiono w nocie bibliograficznej.\n„O chłopcu naszym racz mi moja panno oznajmić, jeżeli roście i jako się chowa […]” – prosił Jan Sobieski w liście z 6 stycznia 1668 roku. Równo miesiąc wcześniej dowiedział się, że został ojcem, ale syna dotąd nie widział i miał go nie ujrzeć jeszcze ponad pół roku. Tęsknił bardzo i za pierworodnym, i za ukochaną żoną, która wiosną 1667 roku wyjechała do Francji, by podtrzymać ciążę i urodzić zdrowe dziecko.\nNie wiadomo, kiedy Jan Sobieski poznał Marię Kazimierę de la Grange d’Arquien. Stało się to zapewne tuż przed potopem szwedzkim, gdy powróciła ona z Francji, gdzie wysłano ją do szkoły, a on zaczął bywać na dworze. Wkrótce starosta jaworowski, bo taki tytuł nosił wówczas Sobieski, opowiedział się po stronie króla szwedzkiego, a pannę wojna skazała na tułaczkę wraz z dworem uciekającym przed Szwedami. Królowa Ludwika Maria zdecydowała, że dwórka poślubi Jana Zamoyskiego, który pozostał wierny Janowi Kazimierzowi. Rozpoczęto przygotowania do wesela i odbyło się ono wiosną 1658 roku. Zapewne młodziutka Maria Kazimiera wstępowała w ten związek z wiarą w szczęście, które ją czeka. Wywodziła się bowiem z niebogatej francuskiej rodziny szlacheckiej. Jej ojciec – Henryk de la Grange, markiz d’Arquien, człowiek wiodący życie wesołe i raczej nieodpowiedzialne, doczekał się kilku córek i synów, a pieniędzy na ich utrzymanie miał niewiele. Przed swoim wyjazdem do Polski księżniczka mantuańska Ludwika Maria Gonzaga, na której francuskim dworze matka Marii Kazimiery – Franciszka de La Châtre – pełniła rolę ochmistrzyni, postanowiła pomóc rodzinie d’Arquien i zabrać ich córkę ze sobą. Ludwika Maria była matką chrzestną dziewczynki, ale w Rzeczypospolitej natychmiast rozeszły się plotki, że to nieślubna córka księżniczki mantuańskiej. Zapewne próbowano w ten sposób zaszkodzić władczyni i pogrążyć ją w oczach małżonka – Władysława IV, choć również na dworze francuskim wiele mówiono o romansach i ambicjach politycznych nowej królowej Polski, a jej imię wiązano z kilkoma wpływowymi mężczyznami. Po śmierci pierwszego męża Ludwika Maria zdecydowała o odesłaniu Marii Kazimiery do Francji, która miała tam ukończyć szkołę klasztorną, przebywała też na dworze swej ciotki. Do Rzeczypospolitej wróciła po kilku latach, a tymczasem jej opiekunka wyszła za kolejnego władcę – Jana Kazimierza. Po powrocie na dwór polski stała się Maria Kazimiera jego wielką ozdobą. Nic dziwnego, że wpadła w oko kochliwemu, jak sam przyznawał w swych listach, Janowi Sobieskiemu.\nPóźniej pojawiały się opinie, że Sobieski pokochał Marię Kazimierę od pierwszego wejrzenia. Jednak on sam twierdził, że nie potrafi wskazać momentu, w którym zaczęło się jego uczucie i zaprzeczał, jakoby od początku było ono jednakowo silne. Nawet gdyby kochał Marię Kazimierę od chwili, gdy ją poznał i już wówczas planował małżeństwo, to na przeszkodzie stały zbyt potężne siły – wojna, wola Ludwiki Marii szukającej zbliżenia z Janem Zamoyskim i jego matka, która jako kobieta wielkiej ambicji i żelaznej woli, nigdy nie dopuściłaby do mariażu syna z Francuzką z dworu królowej.\nGdy minęła szwedzka nawałnica, Jan Sobieski zaczął bywać na dworze, szukając zbliżenia z królem i jego małżonką. Wkrótce stał się oddanym Ludwice Marii członkiem jej stronnictwa, przekonanym o konieczności zbliżenia z Francją i przeprowadzenia reform. Można zadać pytanie, jaką rolę w tym zbliżeniu Jana Sobieskiego z królową odegrała Maria Kazimiera, ale możliwe, że przynajmniej na początku nie miała w tym żadnego udziału. Potrzebę przeprowadzenia reform w Rzeczypospolitej wskazywali już nauczyciele Jana Sobieskiego w Krakowie. Zatem pani Zamoyska miała zapewne większy udział w utrzymaniu współpracy Sobieskiego z dworem, gdy później musiał dokonać wyboru między pozostaniem w stronnictwie królewskim a przyłączeniem się do rokoszu Lubomirskiego.\nPo zakończeniu wojny ze Szwecją znajomość Jana Sobieskiego i Marii Kazimiery rozwijała się bez przeszkód. Korzystać mogli nie tylko ze spotkań na dworze, gdzie pani Zamoyska czasami się pojawiała, ale przede wszystkim z przyjaźni Sobieskiego, wówczas już chorążego koronnego, z Janem Zamoyskim. Bliskość rodzin obu magnatów miała długą tradycję, a zrodziła się dzięki patronatowi Jana Zamoyskiego nad rodem Sobieskich. Tomasz Zamoyski, syn wielkiego kanclerza i Jakub Sobieski, ojciec Jana III, ukończyli szkołę w Zamościu. Tam też przebywali po przedwczesnej śmierci swych ojców i wówczas narodziła się ich przyjaźń, która przetrwała do końca życia. W testamencie Tomasz uczynił Jakuba opiekunem swego syna – Jana. Choć między Janem Sobieskim a Janem Zamoyskim nie było bliskości, jaka niegdyś połączyła ich ojców, to jednak chorąży koronny składał w Zamościu regularne wizyty.\nPo ślubie Maria Kazimiera i Jan Zamoyski opuścili dwór. Wkrótce wojewodzina sandomierska zorientowała się, że nie zdobędzie serca swego męża ani nie odegra znaczącej roli w jego domu. Jan Zamoyski nie pożądał urzędów i nie interesowała go polityka, pragnął przede wszystkim niezależności. Jak wszyscy przedstawiciele jego stanu wyjeżdżał niezmiernie często, zostawiając małżonkę samą w domu. Nie powierzył jej jednak zarządu majątkiem, jak to czyniło wielu przedstawicieli szlachty i magnaterii. Nie odpowiadał na jej listy. Nie godził się też, by przeniosła się na dwór pod opiekę królowej. Nawet brzemienności Marii Kazimiery przyjmował z pewną obojętnością, choć pisywała doń listy przepełnione strachem przed ciężką próbą, jaką dla kobiet tamtego czasu były poród i połóg. Ponieważ małżonka próbowała podejmować samodzielne decyzje i wyjeżdżała bez mężowskiego pozwolenia, Zamoyski starał się ukrócić jej niezależność, nie zostawiając jej pieniędzy. Zapewne sądził, że to zatrzyma żonę domu. Pomylił się. Maria Kazimiera, żywiąc niepłonną nadzieję, że zdoła pozyskać pomoc królowej, opuszczała Zamość i wyjeżdżała do stolicy, by na czas ciąży i porodu znaleźć się pod opieką dworskich lekarzy. Z pewnością obecność Ludwiki Marii przynosiła jej ukojenie w strachu i osamotnieniu. Jednak Maria Kazimiera nie przestawała przyzywać męża i prosić go o przyjazd, wydawać się zatem mogło, że pragnęła zdobyć jego uczucie i bezskutecznie zwrócić na siebie jego uwagę. W ciągu kilku lat pożycia z Zamoyskim Maria Kazimiera była cztery razy w ciąży – urodziła trzy córki, z których tylko jedna żyła nieco dłużej. Te porażki macierzyńskie i trudne pożycie z mężem bardziej zajętym towarzyszami pijaństwa niż żoną sprawiały młodej kobiecie wiele bólu. Ulgi szukała zatem w wyprawach na dwór, wyjeżdżając do rodziny we Francji, ale także nawiązując przyjaźń, a może i flirtując ze znajomymi Zamoyskiego.\nWśród przyjaciół Marii Kazimiery szczególną rolę zaczął odgrywać Jan Sobieski. Stał się pośrednikiem w jej kontaktach z dworem. Wkrótce połączyła go z wojewodziną sandomierską wspólna lektura – zapewne to Maria Kazimiera podsunęła mu do czytania francuskie romanse. Cała późniejsza korespondencja Jana Sobieskiego świadczy o pasji, z jaką poznawał dziwny świat pasterzy i nimf, w którym barokowa miłość stawała się samym centrum życia, ale smakować ją można było tylko z domieszką niepewności i zwątpienia, przydających goryczy temu, co powinno być nieustającą słodyczą. W tym świecie kochankowie, choć wierni i odwzajemniający uczucia, cierpieli i wzdychali do wybranek, a one niepodzielnie rządziły męskimi sercami. Biorąc sobie za wzór ten wydumany świat, Jan Sobieski coraz mocniej angażował się w związek z Marią Kazimierą. Nie należy jednak sądzić, że od początku był głęboko zakochany ani że gotów był wielbić wybrankę swego serca, jedynie z dala ją adorując. Natomiast po pewnym czasie w ich korespondencji pojawił się tajemny szyfr, którego podstawą stały się imiona postaci z ulubionej książki Sobieskiego – Astrea pióra Honoré d’Urfé. Choć korespondencja świadczyła o uczuciach, to jednak starali się oboje zachować ostrożność. Maria Kazimiera wciąż była żoną Zamoyskiego, a ryzyko, że rozgniewa męża i pozbawiona zostanie udziału w jego bogactwie, nie było dla ubogiej Francuzki bez znaczenia. Niemniej zakochani rozważali możliwość przeniesienia się do Francji i rozwiązania małżeństwa Marii Kazimiery.\nWiosną 1665 roku Jan Zamoyski zupełnie nieoczekiwanie zmarł. Maria Kazimiera przebywała wówczas w Warszawie. Nagle przed nią i Sobieskim otworzyły się całkiem nowe możliwości, ale młody człowiek nie pojawił się w stolicy. Nie odpisywał nawet na listy. Wdowę obowiązywała co najmniej roczna żałoba, ale na dworze powątpiewano, by Sobieski wytrzymał aż tyle. Krążyły nawet plotki, że w ogóle nie jest zainteresowany ślubem z panią Zamoyską. A tymczasem stał się niezbędny królowej. W kraju narastało napięcie związane z konfliktem królowej z marszałkiem wielkim koronnym Jerzym Sebastianem Lubomirskim. Jan Sobieski, który zdążył pokazać swój talent militarny, mógł stać się podporą działań dworu. Nie jest jasne, czy dalsze wypadki były kobiecą intrygą, czy następstwem braku przezorności Sobieskiego, ale dał się przyłapać w komnacie Marii Kazimiery i zdecydował się na potajemne małżeństwo z ukochaną. Latem tego samego roku para stanęła oficjalnie na ślubnym kobiercu, by uciszyć plotki, od których huczały nie tylko dwór, lecz także cała Rzeczpospolita. Oficjalny ślub nie oznaczał jednak małżeńskiego spokoju i szczęścia. Sobieski, jako sojusznik dworu, włączył się aktywnie w walkę ze zbuntowanym Jerzym Sebastianem Lubomirskim, przejmując po nim urząd marszałka wielkiego koronnego. Przedwczesny ślub z owdowiałą Francuzką i sięgnięcie po urząd należący do rokoszanina, który mienił się obrońcą złotej wolności, wywołały niechęć sporej części szlachty. Sobieski często żalił się na to w swych listach do żony. Był nieszczęśliwy z powodu rozstania z nią i czując przymus współpracy z dworem, a także ciężar powszechnego odium, które na niego spadało. Uważał, że Ludwika Maria i Jan Kazimierz wykorzystują go dla własnych celów.\nSytuacja uspokoiła się w 1666 roku, gdy dwór zawarł porozumienie z Lubomirskim, a ten opuścił Rzeczpospolitą i wkrótce zmarł. Dopiero wówczas znaleźli Sobiescy czas dla siebie. Wiosną 1667 roku Maria Kazimiera spodziewała się potomka. Małżonkowie byli pełni obaw, czy ciąża będzie zdrowo się rozwijać, a dziecko przeżyje. Wspominając swoje poprzednie brzemienności i porody, Maria Kazimiera miała podstawy, by obawiać się o los kolejnego dziecka. Ponieważ w tym czasie zmarła Ludwika Maria, Sobieska nie mogła liczyć na pomoc dworskich medyków. Postanowiła zatem udać się do Francji, by oddać siebie i dziecko w ręce tamtejszych biegłych lekarzy. W związku ze śmiercią swej królewskiej protektorki chciała też zdobyć zaufanie Ludwika XIV dla małżonka, który miał stać się przywódcą stronnictwa profrancuskiego w Polsce. Nie ulega wątpliwości, że Sobieski wyraził na to zgodę, choć potem wielokrotnie gorzko skarżył się na wyjazd Marii Kazimiery i swą tęsknotę. Nie wiadomo, czy bardziej doskwierał mu żal z powodu rozstania z ukochaną żoną i obawa o jej życie, czy też męczyło go napięcie związane z nadzieją na doczekanie się potomstwa. W każdym razie swoje emocje słomiany wdowiec przelewał na papier.\nMałżonkowie pożegnali się w Jaworowie. Kilka dni później w liście do Marii Kazimiery Sobieski pisał o dziecku w jej łonie, prosząc, by przekazać mu ojcowskie błogosławieństwo – „Maluśkiego przeżegnać ode mnie […]”. Mogłoby to wskazywać, że pragnął narodzin syna, ale dwa tygodnie później wyraźnie stwierdził, że oczekuje Jakuba lub Teresy, gdyż z góry zaplanował jedno z tych imion dla dziecka. Jakub było imieniem dziedziczonym po zmarłym ojcu Sobieskiego, a Teresa pojawiła się najpewniej stąd, że z jednej strony to właśnie ta święta cieszyła się szczególną czcią w rodzinie, a z drugiej Maria Kazimiera sądziła, że urodzić powinna 15 października, zatem w dniu poświęconym św. Teresie z Ávila. Drugie imię miała wybrać Maria Kazimiera i Sobieski sugerował, że może to być imię nadawane w jej rodzinie. Uważał jednak, że synowi należy nadać imię Ludwik jako drugie, na cześć króla francuskiego; zatem założyć można, że już wcześniej Sobiescy zaplanowali, by poprosić Ludwika XIV na ojca chrzestnego.\nGdy Maria Kazimiera martwiła się objawami rychłego porodu – z jej prawej piersi ciekło mleko – małżonek uspokajał: „tu powiadają wszyscy, że to jest znakiem chłopca. Jać, Bóg widzi, nie brakuję [przebieram]: wszystko z niesłychaną pociechą i radością z rąk świętych jego przyjmę i jednakowym sercem, lubo to Wć moja dobrodziejko zadajesz [zarzucasz] mi, że nie dbam i nie pytam się. Trzymasz się tego, moje serce, że im kto czego sobie najbardziej życzy, tym go to najczęściej mijać zwykło”.\nW korespondencji Sobieski często podkreślał, że liczy się z wolą Boga i wie, jak wiele dzieci umiera, zakładał zatem, że i to w łonie Marii Kazimiery może nie przeżyć. Martwił się więc zarówno o żonę, jak i o dziecko.\nWięzień też ubogi bardzo mię trapi, żeby zajechał zdrowo, a bardziej, żeby konserwował matkę […]. Teraz go przeżegnać a ofiarować Najśw. Matce, świętym Janom obudwom, św. Józefowi, Jackowi i inszym patronom i świętym bożym, prosząc, aby mu P. Bóg dopuścił omytym być przez chrzest z grzechu pierworodnego.\nTakie życzenia strwożony ojciec powtarzać będzie jeszcze wiele razy. Na wszelki wypadek zabiegał o modły w intencji żony i dziecka. „Panny karmelitanki lubelskie, dzień i noc nie przestając, proszą P. Boga; także i u drzewa Krzyża św. w Lublinie, bom tam wszędy posyłał, gdziekolwiek swoją miałaś Wć duszo moja inklinację”. Sam zaś pościł przez dziewięć sobót. 10 listopada, jeszcze nieświadom narodzin syna, ale przekonany, że poród już nastąpił, prosił: „To cokolwiek dał P. Bóg na świat (za co Mu wieczna niech będzie chwała), jeśli żywo, racz ucałować, moja Marysieńku, od utrapionego taty […]”.\nDnia 9 grudnia Sobieski odebrał jednak szczęśliwą wiadomość – jego żona urodziła syna – dziecko żyło, a i ona czuła się dobrze. Tę wiadomość przesłał mu markiz d’Arquien. Sobieski nie musiał nawet otwierać przesyłki, bo świadom jego niepokoju teść najważniejszą informację „na wierzchu swego wyraził listu […]”. Ubiegł tym samym wszystkich innych domowników, którzy pragnęli jako pierwsi donieść Sobieskiemu o tak ważnym wydarzeniu. Świadczy to zresztą o tym, że Maria Kazimiera opowiadała o nastroju męża i wielkiej niecierpliwości, z jaką oczekiwał wieści. Może próbowała w ten sposób przekonać krewnych do nieznanego im małżonka, bo, co nie jest bez znaczenia, pośpieszny ślub Sobieskich wywołał niezadowolenie jej rodziców. Powtórne zamęście córki, bez ich wiedzy i zgody, a na dodatek w atmosferze skandalu, nie mogło ich cieszyć. Nie wiedzieli przecież, jak wspaniałe wyniesienie spotka Marię Kazimierę za sprawą tego trudnego do zaakceptowania związku.\nRównież szwagier informował Sobieskiego o dziecku, a szczęśliwy ojciec powtarzał za nim – „Ten francik mały […] tłusty i duży. Daj P. Boże tak i do końca”.\nSam Sobieski wyrażał w swej korespondencji zachwyt, niemal upojenie. „Lubom ci się tedy był nagotował przywitać Teresę, nie Jakuba, ale i za tę P. Bogu podziękowałem omyłkę, a najbardziej za to, że zachował Mamusieńkę śliczną, jedyne moje kochanie, i z tak ciężkiego wyprowadził terminu […]”. Widać sugestie Marii Kazimiery trafiły mu do przekonania i założył, że na świat przyjdzie córka. Warto to podkreślić, gdyż potwierdza to szczerość wszystkich innych wynurzeń, gdy pisał, iż płeć dziecka jest mu obojętna. Może nawet, wbrew przyjętym w owym czasie opiniom, że najważniejsze są narodziny syna – dziedzica nazwiska i fortuny rodowej, Sobieski bardziej ucieszyłby się z narodzin dziewczynki. Swoje córki będzie później darzył gorącymi uczuciami. Właśnie teraz, po narodzinach pierworodnego, podkreślał jednak, że wszystkie kobiety z najbliższego kręgu znajomych urodziły ostatnio synów, a zatem pojawił się tu element męskiej dumy, a może i rywalizacji.\nNa razie kierował całe swe zainteresowanie ku dziecku, przekomarzając się przy tym.\nNa tego franta małego mi niemiło, że tak długo turbował i niewczasował Mamusieńkę swoją i że do niej niepodobny. A mógł to wiedzieć ten zdrajca, że bym się był dla tego samego musiał w nim kochać! Niech jednak już i tak roście w dobrym zdrowiu na chwałę Bożą, którego woli, opiece i dyspozycji cale go oddajmy.\nWyrażał też Sobieski żartobliwie swoją zazdrość: „Niech mi często nie bywa na pościeli u Mamusieńki, żeby zaś nie odsadził tatusia od miłości najśliczniejszej Marysieńki”.\nNie tylko ojciec ucieszył się z tych narodzin, także całe jego otoczenie żyło tą chwilą albo przynajmniej tak się Sobieskiemu wydawało – „Wszyscy są niesłychanie radzi”. Dodać jednak trzeba, że przyczyną radości wcale nie musiały być narodziny małego Sobieskiego, ale reakcja jego ojca: „We Lwowie po wszystkich kościołach P. Bogu dziękują, bom wszystkie klasztory i zakony od chleba zimowego uwolnił”. Wielką radość wyrażały osoby z najbliższego kręgu Sobieskich. Spowiednik Marii Kazimiery ksiądz Solski obiecał ofiarować figurę jako wotum, zaś ksiądz Bernard Żółkiewski, karmelita i kuzyn hetmana, „z skóry tylko nie wyskoczy”. Radowała się wielce również ciotka Sobieskiego Dorota Daniłowiczówna, ksieni klasztoru benedyktynek łacińskich we Lwowie, którą siostrzeniec wielce szanował i kochał. Gratulacje płynęły ze wszystkich stron, tak w każdym razie odbierał to Sobieski. „Nie masz w Polsce jednego Pana, który by mi go przez list swój winszować nie miał, i takiego posiedzenia na sejmikach i wszędzie, żeby za zdrowie jego pić nie miano”. Chorąży koronny Mikołaj Sieniawski, przyjaciel hetmana, ku zdziwieniu szczęśliwego ojca, „za zdrowie jego upił się choć człowiek trzeźwy”.\nWieść o narodzinach syna Sobieskiego rozeszła się również poza Polską. Nawet poseł tatarski, który bywał z misją w Rzeczypospolitej w 1665 roku i poznał wówczas hetmana, postanowił uczcić przyjście Jakuba na świat – „przysłał do mnie, winszując nam syna, które mu prędko obiecuje konia, łuk i szablę. Niechże prędko roście, aby tego zażyć mógł” – rozmarzył się Sobieski pod wpływem tych gratulacji i prezentów.\nTydzień po nadejściu pierwszych wieści, a nie otrzymawszy kolejnych, Sobieski popadł w nastrój refleksyjny.\nBardzo mię też z tym tęskno, moja śliczna Marysieńku, że dotąd nie wiem, jeśli ten tam nasz chłopiec ochrzczony i jako się ta odprawiła ceremonia. Gdym sobie pomyślił, moja panno, co też to za przyczyna, że go nam P. Bóg dał w Zaduszny Dzień, tedy nie widzę inszej, tylko że to te duszyczki uprosiły go nam u P. Boga, coś ich Wć moje serce przez częstą jałmużnę, z czyśćca uwolniwszy, do niebieskiej wybawiła chwały.\nTo ten list przynosi informację, kiedy dokładnie syn Sobieskiego przyszedł na świat – 2 listopada 1667 roku.\nPod koniec tego roku uradowany ojciec złożył w podzięce za narodziny syna i zachowanie zdrowej małżonki wotum na Jasnej Górze – srebrną, grawerowaną herbami i imionami Sobieskich i rodziny d’Arquien lampę oliwną, „która będzie gorzała zawsze” przed obrazem Najświętszej Marii Panny, „i której równej tam nie masz”.\nPrawie dwa miesiące po narodzinach syna Jan Sobieski wrócił do kwestii jego imienia. Najwyraźniej temat ten podjęła Maria Kazimiera, stanowiło to też dowód, że dziecka nie ochrzczono dotychczas w kościele, choć nie ma wątpliwości, że – zapewne zaraz po przyjściu na świat – przyjęło ono chrzest z wody, którego udzielić można było bez ceremonii, w domu. Natomiast chrzest z ducha udzielany w kościele przez kapłana odkładany był nieraz długo. Musiał Sobieski po raz kolejny przekonywać małżonkę do wybranego już imienia i tłumaczyć, że jest z wielu względów odpowiednie.\nO imieniu chłopca naszego pisałem już dawno, żeby dla Polski miał imię jedno Jakub, a drugie dla tamtych krajów, jakie Wć moja panno sama zechcesz; ale podobno przyjdzie Louis. Jakub nie wiem czemu nie miało być piękne: nawet i złoto dobre i piękne w Anglii, co z niego jakobusy [złote monety] robią. A do tego, że to imię ojca mego, a u nas się tak w Polszcze zachowuje; i już go tu tak wszyscy zowią. Ale i to daję na wolę Wci serca mego.\nMotywował Sobieski wybór imienia jeszcze inaczej – „Jakub najsłuszniej, bo wcześnie pielgrzymować począł, i jeszcze w żywocie matki swojej”. Sądzić można zatem, że Maria Kazimiera nie była zachwycona imieniem Jakub.\nZ nadejściem wiosny 1668 roku głowę Sobieskich nadal zaprzątało przygotowanie uroczystego chrztu. Ojciec zwrócił się do ambasadora francuskiego w Polsce Piotra de Bonzy, biskupa Béziers, z prośbą o listy polecające i przesłał je Marii Kazimierze, która powinna przekazać je Ludwikowi XIV, zanim ten ruszy na front, gdyż toczyła się właśnie wojna francusko-holenderska. Zabiegali Sobiescy także o wysoko postawioną chrzestną.\nJest list i do królowej; ale lepiej dać na wolę królowi, kogo sobie za kumę przybrać zechce. Ja à tout cas [na wszelki wypadek] posyłam i do królowej; ja rozumiem, że król będzie wolał avec Madame [Henrietta Anna Stuart, żona królewskiego brata księcia orleańskiego Filipa]. Ja na wszystko zezwalam. Imię jedno Jakub, a drugie, jakie sam zechce Król JMć; rozumiem jednak, że mu swoje dać zechce.\nSobieski nalegał na przyspieszenie starań na dworze francuskim i szybkie uzyskanie zgody Króla Słońce na uznanie go chrzestnym małego Sobieskiego.\nRozumiem żeby te ceremonie odprawić jak najprędzej, póko król w pole nie wynidzie. Po ceremonii, rozumiałbym, żeby go prezentować à M. le Dauphin, et quand il sera un peu grand [delfinowi, a kiedy trochę podrośnie], że go oddamy za sługę.\nTen pełen atencji gest był czysto kurtuazyjny, a miał świadczyć o oddaniu Sobieskich interesom Francji. Tymczasem urodzony 1 listopada 1661 roku następca tronu francuskiego delfin Ludwik liczył sobie wówczas niespełna 7 lat, a co więcej, nigdy nie miał sięgnąć po władzę, bo zmarł jeszcze za życia swego ojca. Sobieski zamierzał także posłać Ludwikowi XIV złotem sadzoną szablę jako prezent od Jakuba dla monarchy – jego chrzestnego.\nSprawa doboru chrzestnych nie została jednak na razie rozstrzygnięta, a wątpliwości nadal dotyczyły matki chrzestnej. Wahali się Sobiescy między Marią Teresą, królową francuską, Henriettą Anną Stuart, księżną orleańską i jej matką, Henriettą Marią de Bourbon, wygnaną królową angielską, mieszkającą wówczas w klasztorze w Chaillot. Ponadto wciąż na nowo rozważano, jakie imiona powinno się nadać maluchowi i w jakiej kolejności. „Co strony chrzcin Jakubka, dobrze będzie bardzo i królową angielską. Jakie mu zaś drugie do Jakuba dadzą imię, racz mi Wć oznajmić”. Ostatecznie wybór padł na królową angielską. Wraz z tą decyzją rozwiązana została kwestia trzeciego imienia dla dziecka – Henryk, imię przejęte zarówno po matce chrzestnej, jak i po matczynym dziadku, markizie d’Arquien. Wreszcie, najpewniej w połowie maja 1668 roku, chłopiec został ochrzczony, ale nie obyło się bez zamętu.\nNajwyraźniej Maria Kazimiera dość szczegółowo opisała małżonkowi ceremonię chrztu syna. Odwzajemnił się, malując jej obraz chrzcin swego siostrzeńca Jerzego Józefa Radziwiłła i opatrując wszystko własnym komentarzem.\nOznajmujesz mi Wć w tymże liście du 18ème mai [z 18 maja] o chrzcinach naszego pana Ludwika Henryka Jakuba, który, jako widzę, umie dobrze wrzeszczeć, a czas było wpół roku przestać. Toż się właśnie działo i w Białej, że także od wielkiego wrzasku rozumieliśmy, że się temu dziecięciu co dziwnego stać miało. Czynił także król JMć, co mógł, do uspokojenia onego; nic mu nie pomogło, wrzeszczał aż do samego skończenia. Ale tamten nie miał, tylko sześć niedziel przy chrzcinach; ten zaś nasz już nie miał wrzeszczeć, ale beczeć. Jak więc zwyczajnie powiadają, że się te dzieci chowają, które przy chrzcie bardzo płaczą; ale się to rozumieć ma o owych maleńkich, których siłę, moc i dużość [krzepkość] sądzą z głośnego i wielkiego wrzasku. Nie dziwuję też jmci pannie siostrze, że mdlała, i Wci, żeś się pociła, boby i mnie było bardzo niemiło; jakoż i było w Białej bardzo.\nRóżnica pomiędzy ceremonią w Białej i tą w Paryżu była zasadnicza i dotyczyło to nie tylko wieku przyjmujących chrzest chłopców. Małego Radziwiłła, jak wynika z listu Sobieskiego, rzeczywiście trzymał do chrztu król Jan Kazimierz, który osobiście pofatygował się na Podlasie. Tymczasem udział Ludwika XIV i Henrietty Marii był w paryskim chrzcie jedynie symboliczny, choć oboje wyrazili zgodę na przyjęcie miana chrzestnych małego Sobieskiego, w kościele nie pojawili się z całą pewnością. Do chrztu trzymała Jakuba najpewniej jego ciotka, choć i ją ktoś musiał zastąpić, skoro według Marii Kazimiery siostra zemdlała z emocji, gdy chrześniak urządził swój koncert.\nJakiś czas później ojciec po raz pierwszy i ostatni nazwał go w liście imieniem innym niż Jakub, czyniąc tym samym ukłon w stronę pragnień Marii Kazimiery, której, jak wynika z listów Sobieskiego, nie bardzo się ono podobało. „Ludwiczka pozdrowić, który tam będzie Louis Henri, a tu Jakub”. Później ojciec zdrabniał imię syna na wiele sposobów, czasem nazywając go nawet Kubeczkiem. Natomiast matka zawsze nazywała syna zgodnie z wyborem dokonanym przez ojca i zapisywała jego imię w wersji francuskiej – Jacques. Sam Jakub zawsze podpisywał się dwoma imionami – po polsku Jakub Ludwik lub po francusku Jacques Louis.\nZainteresowanie Sobieskiego synem łączyło się czasami z utożsamieniem z nim. Gdy Jakub dawał się we znaki mamce, szarpiąc jej włosy, ojciec z zadowoleniem pisał „niesłychanie się cieszę, bom i ja taki był, jako mi moja we Złoczowie powiadała mamka”. Czasem znowu pojawiała się żartobliwa zazdrość czy też nie całkiem poważny żal wobec Marii Kazimiery.\nNie piszesz mi Wć nic, moja duszo, jeśli Wć w nim kochasz i jeśli bardziej czy mniej niżeli w nieboszczce Kasieńce [córce Marii Kazimiery z pierwszego małżeństwa, którą Sobieski znał i której imię często pojawiało się w korespondencji w czasach rodzącego się romansu – A.S.]. Mnie się zda, że Wć nie bardzo kochasz, kiedyś go Wć do siebie nosić nie kazała i aż dopiero wstawszy chodziłaś Wć do niego. Widzę, że te-ż będzie miał szczęście, co i ojciec, i podobno dla tego nie kochany, że do niego podobny. […] zła na nas Mamusieńka…\nPrzesyłał też Sobieski prezenty dla syna. W połowie lutego liczący trzy i pół miesiąca chłopiec dostał\nkiereczkę [szubkę], która suknia jest najkształtniejsza i najwcześniejsza [najodpowiedniejsza] dla tak małych kawalerów, i krymeczkę [czapkę futrzaną] bardzo dobrą robotą […] a miarę brano z Sieniasia małego [Adama Mikołaja, syna Mikołaja Hieronima Sieniawskiego], bo się nie godziło brać z leda kogo na tak humorowatego kawalera. Ogonki umyślnie przyszyto, żeby je sam sobie pourywał. […] Taka zaś niesłychanie śliczna i wczesna sukienka. Wszyscy się tu tego napatrzyć nie mogli; i jemu, wiem, że przypadnie do fantazji, jako temu, co się już zna na różnych strojach.\nJak widać, zadbał ojciec nie tylko o ubiór swego dziecka, lecz także starał się dostarczyć mu także okazji do zabawy. Ten fragment pięknie pokazuje humor Sobieskiego i łagodne żarty, które stroił sobie z syna. Warto też podkreślić, jak bardzo umiał angażować swoje otoczenie – ubranko przygotowywała wojewodzina ruska Marianna z Kazanowskich Jabłonowska. Sobieski przyjaźnił się z nią i jej mężem. Z przytoczonego fragmentu wynika, że dumny ojciec wszystkim wokół pokazywał gotowy strój, najwyraźniej oczekując pochwał i zapewne każdy przejaw zainteresowania interpretując jako zachwyt. Sobieski prosił później, by mu opisać, jak syn wygląda w nowym ubranku. Miał też przygotowany już następny prezent dla syna – tuzłuczek – nieco grubsze, wierzchnie okrycie, które zamierzał posłać w przyszłości.\nOjciec, ciekaw wszelkich informacji o synu, narzekał na swoje braki w znajomości francuskiego, które uniemożliwiały mu zrozumienie wszystkiego, co pisała żona. „Ja siła bardzo słów nie rozumiem, które Wć piszesz, mianowicie około dziecięcia; bo i słowa podobno nowe, i jam też ledwo nie zapomniał po francusku”. Jest to też świadectwo, że Maria Kazimiera, wbrew skargom małżonka na brak odpowiedzi z jej strony, odpisywała mu, a także że zapewne dość regularnie donosiła mu o dziecku. Sobieski nie w każdym swoim liście zajmował się synem, ale prosił przynajmniej, by Jakuba „pozdrowić i pocałować”.\nMaria Kazimiera Sobieska z dziećmi (1641–1716) – portret (mal. Jerzy Siemiginowski-Eleuter, ok. 1684 r., ol., płótno, nr inw. Wil. 1950, fotografia C226996, fot. Wojciech Holnicki)\nDużo miejsca w listach zajmowały kwestie zdrowia dziecka. Niemal dwa miesiące po narodzinach syna Sobieski komentował: „Że papkę jeść poczyna, bardzo to dobrze; ale mu trzeba było wpuścić trochę wina w usta, kiedy się urodził, żeby był duży, mocny i na pracę trwały”. Rada była nieco spóźniona, ale Jakub, choć najpewniej nie z powodu tego przeoczenia, nie będzie zbyt wysoki. Zaraz po urodzeniu syna Sobieski na prośbę małżonki przesłał jej zielnik. Zasięgał też rad medyków i znachorów, dowiadując się u nich o sposoby leczenia różnych dziecinnych przypadłości. Czytamy, że jakieś dolegliwości należało leczyć okładami z kaszy jęczmiennej z młodym masłem albo z pietruszki też z masłem, albo gotowanym siemieniem lnianym. Strapiony ojciec obawiał się, że może to być przepuklina. Innym razem tłumaczył Marii Kazimierze, jak poradzić sobie ze zbyt wąskim ujściem cewki moczowej. Wyrzekał na lekarzy francuskich, którzy chcieli przeprowadzić operację chirurgiczną i zalecał, by użyć korzenia żywokostu, który wsunięty w ujście cewki i namoczony, pęczniejąc, będzie poszerzał jej otwór i pomoże usunąć tę przypadłość.\nMaria Kazimiera musiała skarżyć się także na inne dolegliwości syna. Małżonek uspokajał ją: „Co strony naszego małego, jam cale tak był właśnie z mała: ustawicznie katar […]”. Zachęcał też do starań, by uodpornić Jakuba przez regularne zabieranie go na spacery. „Nosić go po dworze bardzo potrzeba. Ja w takim wieku, jak on, nie znałem prawie izby, ustawicznie mnie noszono po dworze; i teraz Wć wiesz, moja panno, jako mi niezdrowo, kiedy kilka dni na świeżym nie będę powietrzu”.\nZapewne wielkim zmartwieniem rodziców były obawy o chorobę weneryczną, która mogła ujawnić się u chłopca. Cierpiał na nią Jan Zamoyski, być może zaraziła się nią Maria Kazimiera, w każdym razie jej wyjazd do Francji był chyba związany z planowaną kuracją. W listach Sobieski wspominał rozważania lekarzy – polskich i francuskich dotyczących obaw o stan dziecka i medykamentów, które miałyby mu pomóc. Przygotowywano jakiś preparat oparty na rtęci, który „dzieciom małym doktorowie [dawać] zwykli bez wszelkiej zdrowia ich obrazy”. Jednak u Jakuba nie zauważono objawów choroby wenerycznej, a Sobieski chyba powątpiewał w chorobę żony. W każdym razie powoływał się na opinię lekarza, który: „Przyznaje i to, że by się ta choroba dała była widzieć na dziecięciu”.\nZ czasem zaczęły się pojawiać w listach także kwestie wychowania dziecka. Okazało się, że maluch jest małym złośnikiem i choć liczył sobie zaledwie cztery miesiące, już próbował pokazać charakter, dając się we znaki mamce. Maria Kazimiera musiała się skarżyć na jego zachowanie, bo ojciec interweniował, ujmując się za synem. „Chłopcu mi nie grozić o złość, uniżenie proszę, dać sobie urobić będzie dziewczynę, jakom już pisał, to będzie sobą rządziła, a on niech będzie humoru dobrego, mamkę niech za łeb rwie mocno”.\nPo niemal rocznym pobycie za granicą Maria Kazimiera zaczęła zastanawiać się nad swoim powrotem do domu. Najwyraźniej wracały jej siły po połogu i czuła się coraz lepiej. Wahała się co do terminu wyjazdu i najpewniej pytała małżonka, czy powinna zabrać ze sobą syna, czy też dla wygody, a i bezpieczeństwa malca, zostawić go we Francji. Sobieski nie umiał odpowiedzieć na to pytanie, a obawiał się o to, jak dziecko zniesie niewygody podróży. Najpierw przychylał się do pomysłu, by Jakuba przywieźć do Polski. „Co dziecię, to lepiej zawsze wozić jako małe; tak wszyscy powiadają, co tego świadomi”. Potem jednak zaczął się wahać, najpewniej bojąc się, że daleka podróż może narazić syna na niebezpieczeństwo. „Chłopca ruszać aż w jesienne deszcze ani radzę, ani odradzam. Niech się dzieje wola boża i Wć racz nim dysponować, jako się będzie zdało, lubo go wziąć, lubo zostawić”. Doradzał natomiast, by zostawiając go, nadać mu przybrane nazwisko, wywiedzione z którejś z posiadłości Sobieskich – Złoczowski lub Żółkiewski; zresztą Maria Kazimiera w czasie swych podróży też takiego używała. Dwa tygodnie później Sobieski zmienił jednak zdanie.\nChłopca żeby przywieźć, życzyłbym z duszy, boby nie było zupełne ukontentowanie, nie moje, ale Wci serca mego. […] A do tego, że go z duszy pragnie widzieć jmć panna ksieni i inni. Daję to jednak cale na wolę Wci serca mego i już mnie się w tym więcej dokładać [radzić] nie potrzeba.\nPrzytaczał też różne argumenty przemawiające za zabraniem chłopca z Francji, „lepiej by go wziąć stamtąd, jeśli będzie można; bo byli tak źli ludzie i są, którzy by rozumieli i tak tłumaczyli, qu’on l’a laissé en gage de la fidelité d’Orondate [że go zostawiono jako rękojmię mojej wierności]”. Wszak, gdy zapadła decyzja, że Maria Kazimiera wyruszy do domu najpewniej dopiero we wrześniu, Sobieski znowu radził, by syna zostawić we Francji, obawiając się trudów i niebezpieczeństw podróży o tej porze roku – „w samą jesień, kiedy najgorsze i najniezdrowsze czasy, tedy nie śmiem radzić, aby z sobą brać Jakubka, lubo nie wątpię, że by to z wszelkim jego było wczasem”.\nOstatecznie Maria Kazimiera podjęła decyzję, że powróci do kraju wraz z synem. Mąż wyjechał jej na spotkanie nad morze. Dnia 20 września 1668 roku pod Gdańskiem Jan Sobieski miał po raz pierwszy okazję zobaczyć, a może i wziąć w ramiona swego niespełna rocznego syna. Na temat przebiegu tego spotkania źródła milczą, nie wiadomo zatem, jak Jakub powitał „utrapionego tatę” – czy przestraszył się na widok nieznajomej twarzy, czy też wyczuwając sympatię, wyciągnął doń rączki.\nPonoć po przyjeździe do kraju mały Jakub rozchorował się i Jan Sobieski, którego obowiązki zmuszały do powrotu do stolicy, zostawił żonę i syna w Gniewie „dla słabego jej i dziecięcia zdrowia”.\nZapewne dopiero po spotkaniu małżonków, gdy Jan Sobieski zobaczył syna, zrodził się pomysł, by nazywać go nie tylko własnym imieniem – Jakub, ale nadać mu także czułe przezwisko. Sami rodzice, jak wynika z korespondencji, nosili nieskończoną liczbę imion czerpanych z literatury, ale pochodzących także z ich bogatej wyobraźni. Zatem i Jakub, a potem jego rodzeństwo otrzymali takie przezwiska, stosowane w rodzinnym kręgu, a w każdym razie stale obecne w korespondencji Sobieskiego. Należy ten pomysł i tradycję, którą się stały, uznać za niezmiernie ciekawe i bardzo miłe. Przezwiska pochodziły przede wszystkim z języka francuskiego. Znaczenie niektórych jest łatwe do odcyfrowania, zaś inne pozostają obecnie tajemnicą, choć można się domyślać, że dla Sobieskich miały swoje uzasadnienie. Jakub będzie nazywany Fanfanem albo w zdrobnieniu Fanfanikiem. Było to w istocie francuskie słowo fanfan – dziecinka, dzidziuś, berbeć.\nJeszcze w tym samym 1668 roku Maria Kazimiera poczuła kolejną brzemienność, ale wiosną następnego roku rozchorowała się na ospę. Jej stan był bardzo poważny i widząc pierwsze objawy choroby, zabrano Jakuba w nadziei, że uniknie zarażenia. Zapewne to nie separacja pomogła, ale chłopiec nie zachorował. Natomiast stan jego matki długo budził poważne obawy, a potem, choć choroba ustąpiła i nie pozostawiła śladów, bliźniacza ciąża skończyła się poronieniem.\nNiedługo później Maria Kazimiera znowu spodziewała się dziecka. Zapewne z powodu porażki przy poprzedniej ciąży pod koniec maja 1670 roku ponownie wyruszyła w podróż do Francji. Jak wcześniej, chciała ratować dziecko, sama przejść kurację leczniczą, ale także spróbować porozumieć się z dworem francuskim. W wyniku elekcji 1669 roku na tronie polskim wbrew działaniom Jana Sobieskiego i wbrew interesom Ludwika XIV zasiadł Michał Korybut Wiśniowiecki. Zaistniała konieczność, by Król Słońce energiczniej poparł swych zwolenników nad Wisłą, a towarzyszyła jej nadzieja, że w tej sytuacji okaże się życzliwszy wobec Sobieskiej niż poprzednio. W podróży miał towarzyszyć matce Jakub. Biorąc pod uwagę zagrożenie, jakie to dlań niosło, decyzję tę należy uznać za ryzykowną.\nSobieski zamartwiał się o los syna.\nCo strony dziecięcia, chwała Bogu, że zdrowe; ale pod tymże co minuta godziny niebezpieczeństwem, przejeżdżając tak wiele krajów, miast, wsi, gospód, karczem, gdzie ludzie chorować będą albo przejeżdżających na ospy, odry, kurcz [tężęc], krosty, wrzody i innych milion przyrzutnych [zakaźnych] chorób. Że się białogłowy zostać przy nim nie chciały, najmniejsza to, bo tam żadnej tak potrzebnej nie było, nad jedną Nicole; ale i bez tej pochowało się siła na świecie dzieci. I ta gdyby umrzeć miała, jako to żyjącemu nietrudno, przecie by dziecię dlatego już ginąć nie powinno. Jeszcze siła Polek i Niemek dosyć do wychowania wygodnych dzieci. Ale i w tym niech sam P. Bóg o nim ma pieczę.\nZ tego i kolejnych listów Jana Sobieskiego wynika, że kobiety, które przyjechały wraz z Marią Kazimierą z Francji jako opiekunki Jakuba nie chciały dłużej zostać nad Wisłą i postanowiły wyjechać, korzystając z nadarzającej się okazji. Zatem Jakuba nie było, w każdym razie zdaniem Marii Kazimiery, z kim zostawić. Postanowiła więc, że syn pojedzie wraz z nią i tym sposobem będzie lepiej zabezpieczony aniżeli pozostawiony bez należytej opieki w kraju. Jan Sobieski z powodu licznych obowiązków, ale i zgodnie z obyczajem epoki, nie mógł się nim zająć. Dodać warto, że miała Maria Kazimiera jak najgorsze doświadczenia, gdy jeszcze za czasów małżeństwa z Zamoyskim wyjechała, zostawiając w kraju swą córeczkę – Kasię, a po powrocie nie zastała jej wśród żywych. Być może ból tamtego wydarzenia skłonił Sobieską do zabrania Jakuba w trudną i daleką podróż. Wskazać trzeba jednak jeszcze jeden powód, dla którego Maria Kazimiera zdecydowała się zabrać syna do Francji – w jednym z listów Sobieski pisał, że dzieci zarażone wenerycznie leczy się tam, gdy osiągną 30 miesięcy, a tyle miał Jakub w chwili wyjazdu. Nie znaczy to, że chłopiec był chory, ale matka mogła pragnąć, by obejrzeli go francuscy medycy.\nPonieważ syn Sobieskiego miał już dwa i pół roku i zapewne uczył się mówić, ojciec martwił się zatem, jak zagraniczna podróż wpłynie na jego język.\nJakubka pocałować i obłapić; dla którego wziąć przynajmniej było albo chłopca, albo białogłowę Polkę, bo jeżeliby tak miał mówić po polsku jako Anusia albo Estka, wołałbym, żeby nic nie umiał – co będzie bardzo szpetnie i niedobrze, kiedy, mając Polaka ojca, po polsku nie będzie umiał albo że będzie źle pronuncjował [wymawiał].\nTrzeba podkreślić, że podobną troskę wyrażał wiele lat wcześniej jego ojciec – Jakub Sobieski, uznając, że nie może być nic gorszego niż Polak nieznający mowy ojczystej.\nJednak wyjazd żony i syna kosztował Sobieskiego wiele bólu. „Z dziecięciem się też nie cieszyć w tych leciech, w których najbardziej rodziców cieszyć powinny, jest to ich nie mieć”. W pewnej chwili z rozżalonego serca osamotnionego małżonka i ojca wydarł się okrzyk – „Celadon [Sobieski – A.S.] wolałby nigdy nie mieć dzieci ani ich znać, ażeby dla nich nie cierpiał był tego, co cierpi z okazji odjazdu już powtórnego”. W innym liście znowu ze smutkiem wspominał swą sytuację. „Z Jakubkowego zdrowia i grzeczności wielce się cieszę, ale mi się i w tym wielka dzieje krzywda, że nie mając, tylko jego jednego, a nie mogę się z nim cieszyć, którego proszę ode mnie obłapić i pocałować”. W dalszej korespondencji z tego okresu będzie Sobieski prosił wielokrotnie, by syna przytulić i ucałować.\nNa chwilę, gdy sam mógł ponownie przytulić Jakuba, Sobieski musiał czekać półtora roku, gdyż żona i syn wrócili dopiero w grudniu 1671 roku i rodzina spotkała się na Rusi. Tym razem wyprawa Marii Kazimiery nie okazała się równie owocna, jak poprzednia. Nie tylko nie uzyskała żadnych koncesji politycznych, ale dziecko – córka, która urodziła się, zanim Sobieska dotarła do Paryża, natychmiast umarła.\nNa podstawie przytoczonych fragmentów korespondencji widać, jak bardzo Jan Sobieski był zainteresowany synem. Nie da się porównać tych wszystkich wynurzeń, pytań, zachwytów do zachowania żadnego innego ojca, choć korespondencja małżeńska zdarzała się wielu parom i znaleźć w niej można uwagi na temat potomstwa. Niewiele dzieci epoki staropolskiej zostało odmalowanych równie obszernie i barwnie jak maleńki Jakub. Warto zwrócić uwagę na ten aspekt listów Sobieskiego do Marii Kazimiery, gdyż obok uczuć autora do żony i problemów politycznych, jakie się w nich pojawiają, to zwłaszcza dzieci, ale przede wszystkim pierworodny syn, są ich bohaterami. Choć Sobieski bolał nad rozstaniami z rodziną, to właśnie ta rozłąka sprawiła, że zasiadł do pisania listów, a dzięki temu powstało wspaniałe źródło, ukazujące realia życia codziennego, a także uczucia i pragnienia ludzi tej epoki. Bez ojcowskich wynurzeń dzieciństwo Jakuba Sobieskiego pozostawałoby nieznane, gdyż małe dzieci rzadko opisywano w źródłach z tamtych czasów.\nDodać wypada, że później podczas swoich nieobecności Sobieski będzie pamiętał o wszystkich swoich dzieciach i prosił, by je pozdrowić, a także pytał o nie, ale o dzieciństwie żadnego z jego potomków nie wiadomo tak dużo, jak o dzieciństwie pierworodnego syna.\n„Niech tylko będzie zdrowy; a potem, żeby nie był błaznem, to się tylko o to frasować potrzeba”, pisał Jan Sobieski krótko po urodzeniu Jakuba. Niegdyś podobne życzenie wyraził jego własny ojciec. Powaga była cechą niezbędną każdemu Sarmacie, co nie znaczy, że byli to ludzie pozbawieni humoru. Wszakże pewne kwestie powinny być traktowane z całym respektem, na jaki zasługiwały, a z pewnością należały do nich miejsce, jakie człowiek zajmował w społeczeństwie, zacność rodu, z którego pochodził, oraz jego dobre imię. Te wartości należało bezwzględnie pielęgnować w staropolskim świecie.\nPo powrocie do kraju pod koniec 1671 roku czteroletni Jakub dostał jako opiekuna i wychowawcę księdza Kostrzyckiego. Jan Sobieski nadal pilnie śledził rozwój syna. Ksiądz Kostrzycki korespondował ze spowiednikiem hetmana – Adamem Przyborowskim i przesyłał mu informacje o swym podopiecznym. Zapewne Maria Kazimiera również pisała o tym, co dzieje się z synem pod nieobecność Sobieskiego. A takie nieobecności zdarzały się nader często. Na senatorach i urzędnikach Rzeczypospolitej ciążyły bowiem rozliczne obowiązki – nadzór nad wojskiem i dowództwo w czasie wojny, uczestnictwo w życiu dworu i decyzjach politycznych, które na nim zapadały, wreszcie udział w sejmach i o wiele częściej zwoływanych sejmikach. Wszystko to wymagało aktywnych działań i stałej obecności każdego, kto żywił ambicje odgrywania znaczącej roli w systemie władzy. Zatem kontakt ojca i syna był częściej oparty na informacjach przekazywanych przez osoby trzecie lub korespondencji do chwili, gdy dziecko mogło samo pisać listy.\nRok później pięcioletni Jakub miał, przynajmniej zdaniem matki i wychowawcy, rozpocząć naukę w domu. Nie przyszła ta zmiana całkiem gładko i bezkonfliktowo. Zapewne przez księdza Przyborowskiego skarżono się na opór ze strony malca, bo 1 grudnia 1672 roku Jan Sobieski wstawił się za synem: „Słyszałem także, że mu się nauką przykrzą. Dla Boga, dać mu pokój, nie męczyć go jeszcze niepotrzebnie”. Dzieci elity tamtego okresu rozpoczynały edukację właśnie w wieku lat pięciu, a czasem nawet czterech, zatem Jakuba nie zmuszano do lekcji przedwcześnie. Jako senatorski syn musiał się wiele nauczyć, aby około dwudziestego roku życia móc rozpocząć własną karierę polityczną. Zatem czasu na edukację wcale nie pozostawało zbyt wiele.\nRód Jakuba wywodził się ze szlachty małopolskiej zamieszkującej tereny nieopodal Lublina. Jego przodkowie pochodzili z Sobieszyna, ale przenieśli się na Ruś, gdzie od końca XVI wieku robili prawdziwą karierę. Pierwszym przedstawicielem Sobieskich, który sięgnął po godność senatorską, był Marek. Swój los w polityce związał z kanclerzem wielkim koronnym Janem Zamoyskim. Znany był z ogromnej siły fizycznej. Żenił się dwukrotnie, najpierw z Jadwigą Snopkówną, a potem z przedstawicielką możnego rodu Tęczyńskich – Katarzyną. Jego służba u boku kanclerza, człowieka wielce wpływowego, nagrodzona została ostatecznie urzędem wojewody lubelskiego. Był to też czas powiększania majątku rodzinnego. Warto dodać, że przez jakiś czas w Krasnymstawie Marek miał pod swą opieką więźnia stanu – arcyksięcia Maksymiliana, który dostał się do niewoli po bitwie pod Byczyną.\nSwego syna Jakuba oddał Marek Sobieski do Akademii Zamoyskiej, wówczas rozkwitającej pod okiem i dzięki finansowemu wysiłkowi kanclerza. Wychowawcą wojewodzica został wówczas Szymon Szymonowic, humanista, poeta, panegirysta na usługach wielkiego kanclerza, zajmujący się również edukacją jego syna Tomasza Zamoyskiego. Za radą swego wychowawcy po ukończeniu szkoły w Zamościu Jakub wyjechał do Europy Zachodniej. Odbył wyjątkowo długą i bogatą w doświadczenia turę kawalerską w latach 1607–1613. Odwiedził Niemcy, Francję, Niderlandy, Anglię, Hiszpanię i Italię. Napotkał na swej drodze wielu wybitnych przedstawicieli elit europejskich, bywał na dworach europejskich, poznał osobiście króla francuskiego Henryka IV i niemal był świadkiem jego tragicznej śmierci. W trakcie podróży spisał swoje przebogate doświadczenia, a wspomnienia z tego wojażu ukazują człowieka otwartego na nowości, tolerancyjnego wobec inności, trzeźwego w sądach i ciekawego świata. Prawdopodobnie był to intelektualnie najciekawszy przedstawiciel swego rodu. Edukacja, jaką odebrał, stanowiła wstęp do jego błyskotliwej kariery politycznej, a przyniosła mu również powszechny szacunek i niezmierną popularność wśród elit Rzeczypospolitej.\nPo powrocie do kraju Jakub Sobieski rozpoczął karierę urzędniczą. Piął się po kolejnych szczeblach, poczynając od 1617 roku, gdy został dworzaninem królewskim, a potem kolejno krajczym wielkim koronnym, podczaszym, wojewodą bełskim, wojewodą ruskim, aby tuż przed nagłą śmiercią w 1646 roku zostać kasztelanem krakowskim, czyli pierwszym senatorem świeckim. Zanim zasiadł w senacie, wielokrotnie przewodniczył sejmikom i był wybierany na posła. Ze względu na umiejętność łagodzenia napięć kilkakrotnie obierano go także marszałkiem sejmowym. Towarzyszył królewiczowi Władysławowi w jego wyprawach wojennych przeciw Moskwie i Turkom. Za swe zasługi obdarzony został licznymi starostwami, co pomogło mu w umocnieniu bogactwa rodu. Dodatkową, a nawet znacznie większą korzyść przyniosły mu małżeństwa z Marianną Wiśniowiecką, a po jej śmierci z Teofilą Daniłowiczówną. Ta ostatnia była po matce wnuczką hetmana wielkiego koronnego Stanisława Żółkiewskiego i córką wojewody ruskiego Jana Daniłowicza. Ponieważ ich synowie – wuj i brat Teofili – zginęli młodo w walkach z Turkami i Tatarami (jeden wskutek odniesionych ran, a drugi zabity w niewoli), odziedziczyła ona ich majątek.\nZ drugiego małżeństwa Jakub Sobieski doczekał się kilkorga dzieci, ale dorosłości dożyli Marek, Jan i Katarzyna. Co prawda miał Jakub jeszcze młodszego brata Jana, nad którym po śmierci ojca sprawował pieczę i którego wysłał w turę kawalerską, jednak młodzieniec zmarł w trakcie podróży po Europie. Przygotowując własnych synów do pójścia w ślady przodków, Jakub zaplanował ich edukację. Napisał dwie instrukcje wychowawcze przed wyjazdem młodzieńców do Krakowa, a potem do Francji, w których szczegółowo przedstawił nie tylko, jak powinna wyglądać nauka jego synów, ale wskazywał także cechy charakteru, które pragnął w nich rozwinąć. W obydwu dokumentach zwracał się nie tylko do opiekunów młodzieńców, lecz także do Marka i Jana, wskazując im wyraźnie, jakie cele przyświecają ich kształceniu. Zwłaszcza ten ojcowski wysiłek, by uzmysłowić synom sens ich edukacji, zasługuje na szczególne podkreślenie. Mieli uczyć się wspólnie, jako że różnica wieku wynosiła zaledwie rok. Najpierw pobierali nauki w domu. Później, w 1640 roku, gdy chłopcy mieli lat dwanaście i jedenaście, wysłani zostali do Krakowa, gdzie uczyli się w Collegium Nowodworskiego, a od 1643 roku rozpoczęli studia na Akademii Krakowskiej. Trzy lata później wyruszyli w turę kawalerską przez Niemcy do Francji, Niderlandów i Anglii. W tym czasie zmarł ich ojciec, ale wezwanie do powrotu do domu otrzymali dopiero w 1648 roku, gdy z jednej strony zagrozili Rzeczypospolitej sprzymierzeni z Tatarami Kozacy, a z drugiej rozpoczęto przygotowania do elekcji, gdyż w maju tego roku zmarł Władysław IV. Po powrocie do kraju obaj bracia wzięli udział w elekcji Jana Kazimierza, a potem rozpoczęli służbę wojskową. Marek na czele własnej chorągwi walczył pod dowództwem Jeremiego Wiśniowieckiego. Wielce zasłużył się w walkach w ciągu następnych kilku lat. Bronił oblężonego Zbaraża, a potem wziął udział w bitwie pod Beresteczkiem. W 1652 roku zginął zamordowany wraz z innymi polskimi jeńcami w bitwie pod Batohem. W tym czasie Jan również powołał własną chorągiew i służył pod dowództwem Jana Kazimierza. Chrzest bojowy przeszedł pod Zborowem, idąc na pomoc bratu zamkniętemu w Zbarażu. Poważnie ranny został pod Beresteczkiem, a w bitwie pod Batohem, gdzie zginął Marek, nie wziął udziału. Prawdopodobnie, gdyby tam był, nie uszedłby z życiem.\nPodczas potopu szwedzkiego Jan Sobieski związał się na pewien czas z Karolem X Gustawem, jak zresztą większość magnaterii i szlachty, ale gdy powrócił do posłuszeństwa wobec Jana Kazimierza, rozpoczął karierę polityczną. Była ona nietypowa o tyle, że zostawszy chorążym wielkim koronnym, podobnie jak dziad – Marek, dziewięć lat później, podczas rokoszu Jerzego Sebastiana Lubomirskiego, bez żadnych szczebli pośrednich przejął godność marszałka wielkiego koronnego, by w ciągu następnych trzech lat sięgnąć po buławę hetmana polnego, a potem wielkiego koronnego. O zawrotnej karierze Sobieskiego, pozbawionej mozolnego pięcia się w górę, zadecydowały zarówno trudna sytuacja dworu po nieudanych próbach przeprowadzenia reform, jak i pragnienie Ludwiki Marii, by utrzymać go w rydwanie polityki profrancuskiej. Królowa odniosła sukces, gdyż jako marszałek wielki koronny Sobieski pozostał wiernym współpracownikiem Ludwika XIV. Zaś nieprzeciętny talent militarny Sobieskiego, potwierdzony w walkach z Turcją, z pewnością zasługiwał na buławę hetmańską.\nZatem droga, którą mógł podążyć Jakub Sobieski, syn marszałka wielkiego i hetmana wielkiego koronnego, była niemal z góry ustalona. Jako syn senatora powinien był pobierać pierwsze nauki w domu, ukończyć potem dobrą uczelnię – najpewniej Akademię Krakowską, a wreszcie udać się za Zachód, by odbyć turę kawalerską. Podróż po krajach Zachodu była swoistym rytuałem przejścia do wieku dorosłego. Pozwalała w


Zyski rosną, ale do rekordu daleko | Informacje\n18 MAJA 2010, 11:23\nZyski rosną, ale do rekordu daleko\nFoto: TVN24 Foto: Zyski rosną\nChociaż zyski największych firm giełdowych rosną po upadku spowodowanym kryzysem, to jednak upłynie sporo czasu, by wróciły do rekordowych poziomów - czytamy w "Parkiecie".\nW I kwartale tego roku największe spółki na warszawskiej giełdzie nie tylko ograniczyły straty, ale w imponującym tempie powiększały zyski.\nW porównaniu z I kwartałem ubiegłego roku wzrosła sprzedaż, zysk netto, zysk operacyjny oraz kapitały własne. I tak, jak wynika z obliczeń ekspertów "Parkietu", zysk netto największych spółek giełdowych w pierwszych trzech miesiącach tego roku wyniósł 6,70 mld zł, podczas gdy rok temu było to 2,73 mld zł.\nNie tylko ożywienie\nGiełda obrodzi 2 miliardami więcej\nŁączna suma dywidend, jakie wypłacą spółki z Giełdy Papierów Wartościowych, może... zobacz więcej »\nwynikiem przede wszystkim ożywienia gospodarczego w Polsce, ale to nie wszystko. Wpływ na ten stan rzeczy miał m.in. wzrost cen ropy naftowej, co poprawiło wyniki spółek paliwowych.\nI tak łączny zysk netto Lotosu i Orlrenu był o 2,36 mld zł wyższy niż rok wcześniej. Jednak o utrzymanie wysokiej dynamiki zwiększania się zysków może być coraz trudniej - przewidują eksperci "Parkietu".\nPrzełom na giełdzie dał się zauważyć już w IV kwartale ubiegłego roku, ale wtedy poprawa polegała na wychodzeniu ze strat.


Nowe otwarcie dla humanistyki: zaczyna działać - Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego\nNauki humanistyczne zajmują też coraz ważniejsze miejsce w finansowaniu przyznawanym polskim uczonym przez Narodowe Centrum Nauki. Granty NCN na badania z tego obszaru stanowią około jednej trzeciej wszystkich finansowanych projektów.\nHumaniści mogą starać się o granty NCN w ramach kilku konkursów, spośród których trzy: Opus, Preludium i Sonata rozpoczynają się już 16 marca.\nKolejnym postulatem zgłaszanym przez humanistów było uwzględnienie specyfiki nauk humanistycznych w ocenach jednostek naukowych. Koncepcja tych zmian przygotowana przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych będzie przedyskutowana 18 lutego w Warszawie.\nOgłoszenie o konkursie - moduł "Tradycja" 1a\nOgłoszenie o konkursie - moduł "Tradycja" 1b\nTagi: NPRH, Narodowy Program Rozwoju Humanistyki


Góralskie tradycje w Zakopanym - I-Urlop.pl\nPomimo tego, że folklor pojawia się w wielu regionach Polski, to jednak wyjątkowo charakterystyczne jego odmiany pojawiają się tylko w kilku miejscach. I z pewnością jednym z najbardziej rozpoznawalnych i niemożliwych do pomylenia z jakimkolwiek innym jest folklor góralski.\nTatry to nie tylko przepiękne panoramy, wymagające szczyty i niezwykle zachowana natura. To również piękne stroje góralek, przyśpiewki młodych pasterzy, niezwykłe jedzenie i urocza gwara. Wiele osób interesuje nocleg zakopane jedynie w miejscach, gdzie faktycznie można z tą specyficzną kulturą poobcować. A wcale nie trzeba daleko szukać, kiedy mamy już zameldujemy się w miejscu, gdzie wybraliśmy swój nocleg zakopane wystarczy jedynie wybrać się na Krupówki i zamówić kolację w przypadkowej nawet restauracji, wystarczy poczekać godzinę lub dwie i z pewnością będziemy świadkami niejednej góralskiej przyśpiewki i wesołej zabawy do późnego wieczora. Również przemierzając tatrzańskie hale z pewnością niejednokrotnie spotkamy rodowitego górala, który chętnie odpowie na nasze pytania, a nawet uroczy jakąś regionalną opowieścią.


Załącznik nr 1 do Zarządzenia Nr 0050.40.2014 Wójta Gminy Niegosławice z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie: przeznaczenia do sprzedaży niezabudowanej nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym Stara Jabłona.\n-Niezabudowana nieruchomość położona w obrębie ewidencyjnym Stara Jabłona oznaczona numerem ewidencyjnym jako działka 87/2.\n-Dla przedmiotowej nieruchomości jest prowadzona księga wieczysta KW nr ZG1G/00052473/3.\n-Powierzchnia nieruchomości wynosi 0,36 ha, którą użytki: pastwiska trwałe PsIV.\nzagospodarowania przestrzennego Gminy Niegosławice działka nr 87/2 znajduje się w strefie osadniczo-rolnej.\n-Cena nieruchomości brutto 23.400,00 zł .\nTermin do złożenia wniosku przez osoby, którym przysługuje pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości stosownie do art. 34 ust. 1 pkt.1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2014r. poz. 518 ze zm.) upływa po 6 tygodniach licząc od dnia wywieszenia wykazu tj. od 19.11.2014r. do 31.12.2014r.\nPobierz dane XML Załącznik nr 1 do Zarządzenia Nr 0050.40.2014 Wójta Gminy Niegosławice z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie: przeznaczenia do sprzedaży niezabudowanej nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym Stara Jabłona.\tDrukuj informację Załącznik nr 1 do Zarządzenia Nr 0050.40.2014 Wójta Gminy Niegosławice z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie: przeznaczenia do sprzedaży niezabudowanej nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym Stara Jabłona.


AVA ECO LINEA Rewitalizujący krem pod oczy - 15 ml (23868) - AVA LABORATORIUM KOSMETYCZNE - Apteka Internetowa OLMED\nJesteś tu: Strona głównaKosmetykiKosmetyki naturalneDo twarzyKremy, żele, płatki pod oczyAVA ECO LINEA Rewitalizujący krem pod oczy - 15 ml (23868)Zmień kraj dostawy: PolskaKraj odbioru zamówienia AustriaBelgiaCzechyDaniaFinlandiaFrancjaHiszpaniaHolandiaIrlandiaLitwaŁotwaLuksembourgNiemcyPolskaSłowacjaSłoweniaSzwecjaWęgryWielka BrytaniaWłochy\nAVA ECO LINEA Rewitalizujący krem pod oczy - 15 ml (23868)Pielęgnująco - wygładzający krem pod oczy.\nProducent: AVA LABORATORIUM KOSMETYCZNEKod produktu: 5906323000749Seria: Eco Linea10Produkt możesz zakupić w max. ilości 10 sztukProdukt dostępny w małej ilości\nPodaj dane kontaktowe, a my damy Ci znać kiedy towar będzie dostępnyAVA ECO LINEA Rewitalizujący krem pod oczy - 15 ml (23868)Kod produktu: 5906323000749Rozmiar: Wprowadź swój adres e-mail, na który wyślemy Ci jednorazowe powiadomienie, gdy ten towar będzie ponownie w sprzedaży.\nWskazania:Krem przeznaczony do każdego rodzaju cery.\nWłaściwości:Zapobiega tworzeniu się zmarszczek, spłyca już istniejące. Spowalnia proces starzenia się skóry. Obrzęki pod oczami ulegają zmniejszeniu, ustępują oznaki zmęczenia oczu. Skóra jest nawilżona, bardziej napięta, elastyczna, wygładzona, młodsza.\nSposób użycia:Na oczyszczoną skórę nanieść krem, wklepać delikatnie, wykonując ruch od środka na zewnątrz powieki. Może być stosowany pod makijaż.AVA ECO LINEA BIOLOGICZNA ODNOWA SKÓRY Rewitalizujące mleczko do demakijażu - 200 ml (30003)AVA LABORATORIUM KOSMETYCZNE31,27 zł\nAVA ECO LINEA Rewitalizujący krem na dzień - 50 ml (23869)AVA LABORATORIUM KOSMETYCZNE33,75 zł\nAVA ECO LINEA BIOLOGICZNA ODNOWA SKÓRY Rewitalizujący tonik bezalkoholowy - 200 ml (30004)AVA LABORATORIUM KOSMETYCZNE24,00 zł\nAVA ECO LINEA Rewitalizujący krem na noc - 50 ml (23867)AVA LABORATORIUM KOSMETYCZNE35,02 zł


Niebiescy nie odwołają się od zakazu. | StylKibica.net - Serwis dla Kibola! Najszybsze źródło informacji kibicowskich\nNiebiescy nie odwołają się od zakazu.\nWłodarze chorzowskiego Ruchu nie odwołają się od kary zakazu wyjazdowego dla swoich kibiców.\nKomisja Dyscyplinarna po derbowym spotkaniu GKSu Tychy z Ruchem Chorzów ukarała obydwa kluby m.in zakazem wyjazdowym dla kibiców. Sympatycy gospodarzy nie obejrzą więc siedmiu spotkań wyjazdowych swojej drużyny, a gości pięciu.\nPoczątkowo włodarze klubu z Cichej zapowiadali odwołanie się od tej kary, jednak według prezesa Janusza Patermana, klub nie zrobi nic w kierunku zmiany bądź uchylenia tej sankcji.\nBrak kroków w kierunku zmiany decyzji komisji oznacza, że kibice Ruchu nie będą mogli w zorganizowanej grupie ruszyć za swoją drużyną praktycznie do końca sezonu.\nOficjalnie grupa fanów Niebieskich nie będzie mogła pojawić się w Łęcznej, Olsztynie, Legnicy, Częstochowie oraz w Opolu.\nTags: chorzów, gks tychy, niebiescy, ruch, ruch chorzów


mózdzkowy oczoplas – Szkoła rodzenia żelazna\nWynikiem ucisku na jądra przedsionkowe w rdzeniu przedłużonym jest jeden z ważnych objawów ropnia móżdżku, a mianowicie oczopląs samoistny pod wielu względami odmienny od oczopląsu obserwowanego w zapaleniach błędnika. Oczopląs ten w wyraźnej postaci występuje dość późno w ropniu móżdżku ,i dlatego nie należy przeoczyć momentu zjawienia się go nawet jeszcze w słabym nasileniu. Ten tak zwany móżdżkowy oczopląs jest zwykle grubofalisty, nie zawsze tak rytmiczny jak oczopląs przy zapaleniu błędnika, przeważnie poziomy, bez wyraźnej domieszki ruchów obrotowych gałek, skierowany prawie zawsze w stronę ucha chorego. Oczopląs ten można wywołać lub nasilać przez zmianę położenia głowy chorego. W miarę trwania choroby oczopląs ten ma tendencję do nasilania się. Stwierdzić go można w różnych ustawieniach gałek ocznych. [hasła pokrewne: szkoła rodzenia stargard, szkoła rodzenia warszawa, odruch babińskiego dodatni ]\nPowiązane tematy z artykułem: odruch babińskiego dodatni szkoła rodzenia stargard szkoła rodzenia warszawa


Lake Fishing 2 Lake Fishing 2 - MojeGry.pl - ponad 24 000 gier on line\nLake Fishing 2 :: Pokaż nowe gry online znajomym\nLake Fishing 2 :: Katalog moje gry online\nGra z kategorii gry zręcznościowe wymaga zacięcia i refleksu. Ale przy odrobinie treningu zapewne dasz rade. Gry online flash zręcznościowe to najliczniej reprezentowana kategorie gier online. Dźwięki w grze online nie są meczące. Sterowanie w grze intuicyjne. Możesz działać samą myszką lub pomagać sobie klawiszami. Gra w sam raz żeby polecić znajomym.\nOffice Dress Up 4\nWybierz jedną z czterech modelek a następnie wyszykuj ją na przyjęcie.\nZa pomocą odpowiedniej strategii bronimy owiec przed atakiem z kosmosu. Sterowanie myszką.


Willa Cezar Bielsko-Bia?a - kwatery, noclegi, wypoczynek w górach\nID linku 625\nOpis Willa Cezar to znakomicie po?o?ony, luksusowy apartament w pi?knym mie?cie Bielsko - Bia?a, zapraszamy na aktywny wypoczynek. Do dyspozycji znajdziecie Pa?stwo szereg us?ug zwi?zanych z odnow? biologiczn?, mi?dzy innymi jest to jacuzzi, ?wietn? zabaw? gwarantuje górski klimat i wspania?a atmosfera, organizujemy kempingi, imprezy okoliczno?ciowe, oraz imprezy firmowe i dla dzieci\nSłowa kluczowe wypoczynek willa góry wakacje ferie urlop Bielsko-Bia?a odpoczywanie luksusowy domek cezar\n1. Willa Cezar Bielsko-Bia?a - kwatery, noclegi, wypoczynek w górach\n2. Nolegi Zegrze\nChcesz wiedzie? jak to jest obudzi? sie w miejscu gdzie przyroda i niesamowite otoczenie tworz? niepowtarzalny klimat?\nPensjonat u Ry?ka nad Zalewem Zegrzynskim czeka na Ciebie bez wzgl?du na to czy jest lato, czy zima.\nMiejsca noclegowe oraz niezliczona liczba atrakcji sprawi?, ?e poczujesz sie zrelaksowany jak nigdy dot?d. Dysponujemy 17 miejscami noclegowymi\nposiadamy pokoje 2, 3 i 4 osobowe\nwszystkie pokoje wyposa?one s? w ?azienki\nmo?liwo?? wynaj?cia mieszkania.\n# kuchnia dla go?ci\n# bar z salonem\n# bar nad wod?\n# stó? bilardowy\n# miejsce na ognisko\n# parking, ogrodzony i zamykany\n# w?asna przysta?\n# organizujemy imprezy okoliczno?ciowe (panie?ski ,kawalerskie, urodziny itp.)\nDobra konsumpcyjne > Sport i rekreacja > W?dkarstwo\nRegionalne > Pomorskie > Gda?sk > Turystyka\n3. team building, event, organizacja imprez\n4. Wypoczynek naturystyczny - Sauna Cezar Bielsko Bia?a - rekreacja naturystyczna\nW saunie cezar znajd? Pa?stwo wszystko czego potrzeba, wszystkie potrzebne atrakcje, zapraszamy wszystkich naturystów do aktywnego wypoczynku, w pa?stwa r?ce oddajemy jacuzzi, odnow? biologiczn?, us?ugi masa?y. Znakomite po?o?enie i doskona?a atmosera sprawi?, ?e pobyt u nas b?dzie niezapomnianym prze?yciem dla ka?dego uczestnika. Organizujemy tak?e imprezy okoliczno?ciowe, oraz przeró?ne nietypowe imprezy.\n5. Thunder - organizacja eventów marketingowych