Czytając Mądrość Syracha...: 2011\nGodność pisarza 38:24 - 39:11\nKto może stać się mędrcem? Co należy robić, aby zdobyć mądrość? Na te pytania odpowiada Syrach w następującym rozważaniu:\nMądrość uczonego przychodzi\ndzięki możliwości posiadania wolnego czasu.\nTen, kto ma mało zajęć\nstanie się mądry.\nJak może posiąść mądrość ten,\nkto trzyma pług,\ni chlubi się ościeniem,\nkto pasie woły\ni jest zajęty swoim trudem\ni którego rozmowy dotyczą wołów?\nOddaje swój umysł robieniu bruzd;\ni przykłada się do dawania paszy bydłu.\nTak samo każdy stolarz i rzemieślnik,\nktóry trudzi się nocą i dniem:\ni ci, którzy wyrzynają i rzeźbią pieczęcie,\ni przykładają się do zrobienia wielkiej różnorodności,\ni oddają się odtwarzaniu wyobrażeń,\ni czuwają, by ukończyć pracę:\nKowal również siedzi przy kowadle\ni rozważa pracę z żelaza,\npara z ognia niszczy jego ciało,\nwalczy on z gorącem pieca:\ndźwięk młota i kowadła brzmi zawsze w jego uszach,\na jego oczy patrzą nieruchomo na wzór rzeczy, którą tworzy;\nnastawia swój umysł by ukończyć pracę\ni czuwa by doskonale ją wypolerować.\nTak też garncarz siedzi nad swą pracą,\nobraca kołem za pomocą swoich stóp;\nktóry zawsze starannie pracuje\ni wykonuje swoją pracę w (dokładnej) liczbie;\nNadaje kształt glinie swoim ramieniem,\ni skłania jej siłę przed swymi stopami;\npoświęca się, by ukończyć glazurowanie;\nz pilnością oczyszcza piec:\nWszyscy ci ufają swoim dłoniom,\nkażdy z nich odznacza się mądrością w swojej pracy.\nBez nich miasto nie mogłoby być zamieszkane;\nnie będą oni żyć, gdzie chcą,\nani iść w górę czy w dół.\nNie będzie się ich poszukiwać,\nby uczestniczyli w publicznej naradzie,\nani by zasiedli wysoko w zgromadzeniu.\nNie będą siedzieć na krześle sędziów,\nani rozumieć wyroku.\nNie mogą ogłosić sprawiedliwości i sądu.\nNie znajdzie się ich tam, gdzie mówione są przypowieści.\nJednak będą podtrzymywać stan świata\ni wszelkie ich pragnienia wiodą ich ku pracy swego rzemiosła.\nTen jednak, kto oddaje swój umysł Prawu Najwyższego\ni jest zajęty rozmyślaniem nad nim,\nbędzie wyszukiwał mądrość wszystkich starożytnych\ni będzie się zajmował proroctwami.\nUchowa powiedzenia sławnych ludzi\ni tam, gdzie są subtelne przypowieści,\ntam będzie i on.\nBędzie wyszukiwał tajemnic doniosłych stwierdzeń\ni będzie biegły w niejasnych przypowieściach.\nBędzie służył pośród wielkich\ni pojawi się przed książętami.\nBędzie podróżował przez obce krainy,\ngdyż skosztował dobra i zła pośród ludzi.\nOdda swoje serce,\nby zwracać się wcześnie rano do Pana,\nktóry go stworzył,\ni będzie modlił się wobec Najwyższego,\ni otworzy swe usta w modlitwie\ni będzie błagał o przebaczenie swoich grzechów.\nKiedy wielki Pan zechce,\nzostanie on wypełniony duchem zrozumienia.\nWyleje z siebie mądre stwierdzenia\ni złoży dziękczynienie Panu w swojej modlitwie.\nBędzie się kierował Jego radą\ni nad Jego tajemnicami będzie rozmyślał.\nUkaże on to, czego się nauczył,\ni chlubił się będzie w Prawie Przymierza Pana.\nWielu będzie polecać jego zrozumienie;\ni tak długo, jak świat istniał będzie,\njego zrozumienie nie będzie wymazane;\nwspomnienie o nim nie przeminie,\na jego imię będzie żyć z pokolenia na pokolenie.\nNarody będą pokazywać jego mądrość,\na zgromadzenie będzie ogłaszać jego chwałę.\npozostawi większe imię niż tysiąc.\nJeśli będzie żył,\nMądrość Syracha 38:24 - 39:11\nEnglish translation of the Septuagint by Sir Lancelot Charles Lee Brenton\n(wszelkie prawa do tłumaczenia zastrzeżone)\nAutor: Paweł Szulik o 10:45 Brak komentarzy:\nEtykiety: 38:24, 39:11, godność pisarza, mędrcy\n"Napiętnuj oszczercę i obłudnika,\nbo ci zgubili wielu z tych,\nktórzy żyli w spokoju.\nTrzeci język zachwiał wieloma\ni zmusił ich,\nby tułali się od narodu do narodu;\nspustoszył miasta warowne\ni zniszczył domy możnych.\nTrzeci język przyczynił się\ndo wygnania dzielnych żon\ni pozbawił je zasłużonego dorobku.\nKto go słucha, spokoju nie zazna\ni nie będzie mieszkał bezpiecznie"\nMądrość Syracha 28:13-16\nW tytule i we fragmencie, który został powyżej przytoczony, występuje termin, który od razu przykuwa uwagę, a mianowicie trzeci język. Cóż to takiego?\nWyobraźmy sobie hipotetyczną sytuację. Dwoje ludzi się pokłóciło. Byli parą. Mieszkali razem, ale w wyniku tej kłótni jedno z nich się wyprowadziło. Nie rozmawiają ze sobą. To są dwa języki. Ale nagle pojawia się trzeci. Ten trzeci język to "przyjaciel", który mężczyźnie opowiada o dokonaniach jego kobiety. Jest też inny trzeci język - "przyjaciółka", która kobiecie opowiada o poczynaniach jej mężczyzny. Mężczyzna dowiaduje się się coraz to nowych rzeczy o swojej kobiecie i odwrotnie. Większość z tych rzeczy to zwykłe wymyślone przez trzeci język bajki. Trzeci język nazwany jest trzecim, ponieważ wtrąca się pomiędzy dwa języki, które same ze sobą powinny porozmawiać i zapytać się nawzajem, czy te wszystkie historie opowiedziane przez "przyjaciela" i "przyjaciółkę" są prawdziwe.\nTrzeci język to osoba, która wtrąca się pomiędzy dwie inne. Trzeci język jest plotkarzem, obłudnikiem i oszczercą. Powoduje wiele szkód, która są wymienione w urywku przytoczonym na początku wpisu.\nSyrach stwierdza na koniec tego wywodu o trzecim języku: "Kto go słucha, spokoju nie zazna\ni nie będzie mieszkał bezpiecznie". Nie należy słuchać trzeciego języka. Nie należy słuchać plotek i oskarżeń skierowanych przeciwko jakiejś osobie, tzn. można ich słuchać, ale nie należy im ślepo wierzyć. Zamiast tego należy udać się do samego oskarżonego i zapytać się go, jak jest, przebadać sprawę. W ten sposób zaoszczędzimy sobie wiele trudności i nieporozumień.\nAutor: Paweł Szulik o 09:23 Brak komentarzy:\nEtykiety: 28, 28:13-16, Mądrość Syracha, trzeci język\nz którego usług korzystasz,\nbo jego także stworzył Bóg.\nLekarz od Boga otrzymuje mądrość,\na od króla wynosi dary.\nWiedza lekarza podnosi jego głowę\ni stawia go pomiędzy dostojnikami.\nBóg wywiódł leki z ziemi\ni człowiek rozumny nie gardzi nimi"\nMądrość Syracha 38:1-4\nW dzisiejszym chrześcijaństwie bardzo dużo mówi się o tzw. "uzdrawianiu wiarą". Coraz więcej jest ludzi, którzy rezygnują z pomocy lekarzy, uciekając się do modlitwy o uzdrowienie. Wierzę w cuda, jednak trzeba sobie jasno powiedzieć, że wielu "uzdrawiaczy wiarą" to zwykli szarlatani, którzy zarabiają grube pieniądze na nieszczęściu chorych ludzi. Zbiorą za to porządną odpłatę.\nPomimo tego, że cuda się zdarzają, wcale nie musimy doprowadzać się do stanu, kiedy konieczny będzie cud. Nasze zdrowie zależy od bardzo wielu czynników: trybu życia, sprawności ruchowej, odżywiania, rozumianego jako przyjmowanie potrzebnych dla utrzymania harmonii ciała substancji. Dbajmy o te rzeczy, a zdrowie będzie naturalnym wynikiem tych działań.\nZa sprawą bardzo bliskiej mi osoby zainteresowałem się w ostatnim czasie dość mocno ziołolecznictwem. Kiedy rozmawialiśmy przypomniałem sobie jeden wiersz z Psalmu, kiedy Dawid zwraca się do Jahwe tymi oto słowami:\ni roślinom, by człowiekowi służyły...\nPsalm 104:14 (BT)\nKiedyś interesowałem się ziołolecznictwem, porzuciłem tą pasję na długi czas, a dopiero ta rozmowa ponownie rozbudziła moją ciekawość. Zacząłem się ponownie zastanawiać nad tym tematem.\nTe słowa Psalmu mówią o tym, że Stwórca sprawił, by z Ziemi rosły zioła, które mają stanowić pożytek dla ludzi i im służyć. Za jakiś czas przeczytałem fragment z Księgi Mądrości Syracha, który zacytowałem na samym początku tego wpisu, który mówi dokładnie o tym samym.\nMowa jest tutaj o lekarzach i sposobie leczenia. Musimy mieć na uwadze, że w czasach, kiedy żył Syrach przeważał sposób leczenia, który dzisiaj nazywamy medycyną alternatywną. Stosowano naturalne metody leczenia. Zresztą końcówka tego fragmentu stwierdza to wyraźnie, mówiąc o tym, że "Bóg wywiódł leki z ziemi". Mowa tu jest oczywiście o roślinach leczniczych, glinkach, a nawet samej ziemi, w których to materiałach znajdują się lecznicze składniki. Syrach stwierdza, że Bóg obdarzył pewnych ludzi, zwanych tutaj lekarzami, mądrością w stosowaniu leków i prowadzeniu terapii. Mamy poważać tych ludzi, cenić ich i słuchać ich rad, bo ta mądrość została im dana dla naszego dobra.\nPsalm 104:14, zacytowany fragment Księgi Mądrości Syracha i wiele innych fragmentów pochwala ziołolecznictwo i naturalne metody leczenia. Syrach stwierdza wręcz: "Człowiek rozumny nie gardzi nimi". Człowiek rozumny nie gardzi ziołolecznictwem. Człowiek rozumny jest świadomy naturalnych metod leczenia i z wdzięcznością z nich korzysta.\nRozmowa z tą bliską osobą, o której wspomniałem, treści biblijne, które przytoczyłem, stały się dla mnie inspiracją, by powrócić do zajmowania się ziołami i naturalnymi metodami leczenia. Będę o tym pisał więcej na blogu http://pawelszulik.blogspot.com/.\nAutor: Paweł Szulik o 19:10 Brak komentarzy:\nEtykiety: leczenie ziołami, Mądrość Syracha, medycyna alternatywna, ziołolecznictwo\nAutor: Paweł Szulik o 07:40 Brak komentarzy:\nAutor: Paweł Szulik o 07:54 Brak komentarzy:\nAutor: Paweł Szulik o 18:48 Brak komentarzy:\nAutor: Paweł Szulik o 07:53 1 komentarz:


E3: Take 2 prezentuje Grand Theft Auto IV. Jakie są wrażenia widzów? - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nE3: Take 2 prezentuje Grand Theft Auto IV. Jakie są wrażenia...\nE3: Take 2 prezentuje Grand Theft Auto IV. Jakie są wrażenia widzów?\n13.07.2007, godz. 13:58\nPodczas specjalnej konferencji prasowej, firma Take 2 zaprezentowała demo swojej najnowszej produkcji, Grand Theft Auto IV. Tytułu chyba nikomu nie trzeba przedstawiać, bo od dawna określany jest jako najbardziej oczekiwana produkcja tego roku. Wszystko wskazuje na to, że czwarta odsłona serii będzie takim samym hitem jak jej poprzedniczki. Czy to się uda? Pierwsze komentarze wskazują, że to jak najbardziej możliwe. Zobaczie sami.\nGrand Theft Auto IV nigdy nie było zapowiadane jako przełom w serii i nigdy takim przełomem nie miało być. Jak mówią twórcy, "ta część gry będzie wprowadzać stopniowe zmiany w stosunku to poprzednich".\nZachodni dziennikarze, którzy mieli okazję obejrzeć prezentację GTA IV, wskazują, iż mimo, że bardzo krótka, to potwierdziła powyższe słowa. Całość wygląda znajomo, ale już na pierwszy rzut oka widać, że gra nie jest kolejnym odgrzewanym kotletem.\nDemo rozpoczyna się od prostego, czarnego menu (opcje: map, game, brief, stats, controls, audio and display). Nie wygląda ono raczej zachęcająco, ale trzeba mieć na uwadze, że jest to wersja beta i zamierzeniem twórców było raczej zaprezentowanie innych aspektów gry.\nPo wyjściu z menu, gracz rozpoczyna swoją przygodę. Główny bohater Grand Theft Auto IV, Nico Bellic, stoi po środku nowojorskiej metropolii, a użytkownik uzyskuje nad nim pełną kontrolę.\nChoć na potrzeby prezentacji cały ruch uliczny zastał wyłączony, a przechodnie po prostu usunięci, to reszta wygląda bardzo zachęcająco. Budynki i ulice są dopracowane w najdrobniejszych detalach, a widok miasta "zapiera dech w piersiach". Wschód słońca, który również został zaprezentowany podczas pokazu, wygląda bardzo realistycznie.\nKolejne co pokazano, to jazda samochodem (Nico prowadził czarnego, kradzionego Lincolna Continental). Widać, że model jazdy będzie bardzo podobny do tego, znanego z poprzednich części. Oczywiście GTA IV zaprezentuje dużo lepszą grafikę i bardziej płynne animacje, ale interface pozostanie najprawdopodobniej taki sam.\nJeśli już jesteśmy przy animacjach, to warto zaznaczyć, że komentatorzy podkreślają ich ogromną jakość. Największe wrażenie zrobiły na widzach fale wodne oraz ruch postaci.\nPo kilku minutach demo się kończy. Niestety, pozostawia po sobie spory niedosyt. Take 2 zaprezentowało bardzo mało. Trzeba jednak przyznać, że to co pokazano wymusza wręcz bycie optymistą jeśli chodzi o jakość GTA IV.\nO wiele gorzej może być z datą wydania. Choć premiera Grand Theft Auto IV zapowiadana jest na październik tego roku, to już teraz widać, że jeśli autorzy chcą dotrzymać tego terminu, to muszą ostro wziąć się do roboty. Prezentacja pokazała, że projekt jest jeszcze pełen niedociągnięć.\nWięcej o Grand Theft Auto IV:\nMasa nowości z Grand Theft Auto IV!\nMicrosoft zapłacił 50 mln dolarów za licencję na dodatki do GTA IV\nLimitowane GTA IV w drodze\nGTA IV a Nowy Jork\nW dziale E3 Media and Business Summit znajdziecie mnóstwo wieści, trailerów i innych materiałów prosto z imprezy. Zachęcamy do lektury!


Socjaldemokraci szykują się do ofensywy programowo-organizacyjnej. Przed kongresem, zaplanowanym na 22 listopada, zaprezentowali swoje główne postulaty podczas konwencji w Warszawie. Włodzimierz Czarzasty zadeklarował, że postulaty te nie będą jak do tej pory jedynie wysłuchane, ale że klub parlamentarny będzie je realizował.\nJesienna ramówka Lewicy, jak nazwano pakiet propozycji, koncentruje się wokół zagadnień gospodarki i zielonego ładu, zdrowia i polityki społecznej, edukacji oraz szkolnictwa wyższego, a także nowych technologii, które mogą i powinny służyć całemu społeczeństwu. Zaakcentowano również potrzebę zmiany filozofii organizacyjnej rządu: potrzeba nam mniej ministerstw, a więcej decyzyjności.\nKrzysztof Gawkowski zadeklarował podczas konwencji, że Lewica będzie opozycją, która nie tylko krytykuje rząd, ale jest gotowa współpracować, bo odpowiedzialni politycy to tacy, którzy mając świadomość tego, o co walczą, działają konstruktywnie. On i przemawiająca po nim Marcelina Zawisza akcentowali, że projekty ustaw, które złoży wkrótce Lewica, mogą zostać wykorzystane przez PiS z pożytkiem dla wszystkich,.Gospodarczy ekspert Dariusz Standerski stwierdził, że Polska dziś to państwo ludzi, którzy się boją – utraty pracy czy bankructwa małego biznesu. Wezwał, by nie zamieniać Polski w państwo służące wyłącznie wielkim międzynarodowym korporacjom.\nW najbliższych numerach „Trybuny” ukażą się kolejne teksty wpisujące się w dyskusję programową na lewicy.\nTagi: dyskusja konwencja lewicy program lewicy Włodzimierz Czarzasty


Łapianie pamiętają o pomordowanych w Katyniu i deportowanych na Syberię - poranny.pl\nŁapianie pamiętają o pomordowanych w Katyniu i deportowanych...\n12 kwietnia 2010 12.04.2010 Aktualizacja: 12 kwietnia 2010 07:38 12.04.2010 07:38\nW Katyniu zginął kwiat polskiej inteligencji ©fot. wikipedia\nW Surażu o Katyniu\nJuż we wtorek rozpoczną się obchody 70 rocznicy drugiej wywózki mieszkańców Łap i okolic do Kazachstanu. O godzinie 10 w Gimnazjum nr 1 zostanie posadzony dąb ku czci pamięci płk. Witolda Stankiewicza.\nGodzinę później w kościele pw. św. Piotra i Pawła rozpocznie się uroczysta msza święta. Natomiast w samo południe odbędzie się uroczystość przy pomniku "Krzyż Sybiraków". Miał w nich wziąć udział ŚP. Krzysztof Putra - Wicemarszałek Sejmu.\nTu zostaną złożone kwiaty. Potem uczestnicy udadzą się do siedziby Urzędu Miejskiego w Łapach, gdzie odbędzie się spotkanie Sybiraków.\nUroczystości, upamiętniające pomordowanych w Katyniu odbędą się również 16 kwietnia w I Liceum Ogólnokształcącym w Łapach. Rozpoczną się one o godzinie 12.30. Tego dnia zostaną posadzone i poświęcone Dęby pamięci.\nBędzie też można wysłuchać wykładu przedstawiciela Instytutu Pamięci Narodowej oraz obejrzeć prezentację multimedialną.


Zabiegi na twarz – Kosmetyczne Morze / mgr Marta Kowalska\n> Oferta > Zabiegi na twarz\nHY+ Zabieg nawadniający, anti-aging\nZabieg intensywnie nawadniający oparty na nisko i wysokomolekularnym kwasie hialuronowym. Etapy zabiegu: Acid Cream Substancje czynne: kwas glikolowy, kwas cytrynowy, kwas jabłkowy, kwas winowy, kwas salicylowy, kwas glukonowy, kwas hialuronowy. Właściwości: kremowa konsystencja zawierająca ekskluzywne połączenie alfa i beta hydroksykwasów działa zmiękczająco, oczyszczająco i nawadniająco na skórę. Osmosis Substancje czynne: alga, masa perłowa. Właściwości: maska […]\nFILL REGEN Zabieg intensywnie wypełniający\nZabieg intensywnie wypełniający z kwasem hialuronowym, wspomagający walkę z oznakami upływającego czasu, przywracający młody wygląd skórze. Spowalnia proces starzenia i poprawia jakość skóry. Stymuluje produkcję kolagenu. Wzmacnia naturalną funkcję ochronną skóry. Regeneruje naskórek i stymuluje odnowę komórkową. Głęboko nawilża, uelastycznia, ujędrnia i zmiękcza skórę. Intensywnie redukuje zmarszczki, silnie wygładza i regeneruje skórę. Przeciwdziała uszkodzeniom spowodowanym […]\nAutorski zabieg odmładzający „MORZE”\n90 min kompleksowej pielęgnacji twarzy szyi i dekoltu.\nAutorski zabieg rewitalizujący „SZUM FAL”\n90 min pielęgnacji twarzy szyi i dekoltu.\nAutorski zabieg oczyszczający\nZabieg łączący w sobie różne techniki oczyszczenia porów skóry.\nMEDER LIPO – OVAL\nPierwszy zabieg wyszczuplający i modelujący twarz bez użycia skalpela.\nMEDER EU – SEB\nUnikalny zabieg z pro i prebiotykami normalizujący STRATUM MICROBIUM (szósta warstwa naskórka, naturalna ekoflora skóry)\nBezinwazyjny zabieg głęboko nawilżający, który poprawia jędrność i "pulchność" tkanek skóry.\nMEDER RED – APAX\nNa zaczerwienienia, uporczywy rumień oraz dla bardzo wrażliwej, zniszczonej skóry.\nDermatologiczny resurfacing skóry. Oczyszczenie skóry i redukcja zmian trądzikowych\nZabieg dla skóry problematycznej, trądzikowej\nPQ – AGE\nMaska retinolowa 4 %\nMechaniczne złuszczanie naskórka za pomocą głowic diamentowych. Idealny zabieg dla cery z zaskórnikami i niedoskonałościami. Efektem zabiegu jest wygładzenie naskórka, zwężenie porów skóry, wyraźna poprawa nawilżenia i elastyczności skóry.\nOrzeźwiający skok do wody


Nadciśnienie tętnicze "służy" stulatkom? - Wyleczymy.eu\nNadciśnienie tętnicze „służy” stulatkom?\n31 stycznia 2015 wyleczymy.eu\nWyniki badań prowadzonych przez naukowców z Śląskiego Uniwersytetu Medycznego wykazały iż samodzielność w codziennych czynnościach oraz kondycja umysłowa stulatków cierpiących na lekkie nadciśnienie tętnicze stoi na znacznie wyższym poziomie aniżeli w grupie osób nie borykających się z tym problemem. W ramach prowadzonych od 2007 roku badań poddano kontroli grupę 89 osób w różnym stanie sprawności, których wspólnym mianownikiem był wiek.Przedmiotem badań był związek między nadciśnieniem tętniczym a wskaźnikami stanu czynnościowego i prognozą przeżycia 180 dni. Podczas oceny stanu czynnościowego stosowano m.in. skalę Barthel, pozwalającą ocenić samodzielność w wykonywanych na co dzień czynnościach. Wykorzystywano także Krótką Skalę Oceny Stanu Umysłowego MMSE, pozwalającą ocenić funkcje poznawcze danej osoby – takie jak na przykład pamięć, pewne elementy myślenia, zdolność liczenia, orientacji.\nWyniki badań prowadzonych wg powyższych wskaźników były znacząco lepsze u osób, u których ciśnienie skurczowe zawierało się w przedziale 140-159 mm Hg, a więc zgodnie z obowiązującymi skalami odpowiadało łagodnemu nadciśnieniu tętniczemu. Te osoby miały też wyraźnie lepszą prognozę przeżycia kolejnych 180 dni.\nNadciśnienie nie służy każdemu\nW opinii jednego z naukowców prowadzących badania, docenta Szewiaczka, jedną z przyczyn obserwowanych zależności mógł być daleko posunięty u poddanych badaniu osób proces starzenia się tętnic, który w efekcie prowadzi do pogorszenia przepływu krwi przez narządy organizmu, w tym także i mózg. Łagodnie podwyższone ciśnienie tętnicze wpływało na poprawienie tego przepływu, co z kolei działało pozytywnie na działanie narządów.\nDocent Szewiaczek przestrzegał jednakże przed interpretowaniem wyników badań jako sugerujących pozytywny wpływ nadciśnienia na organizm ludzki. Taki pozytywny wpływ jest możliwy tylko w ściśle określonych warunkach, które tutaj były spełnione. W zdecydowanej większości przypadków nadciśnienie tętnicze działa szkodliwie na nasz organizm.\nArtykuł powstał podstawie materiałów z serwisu naukawpolsce.pap.pl\nAktualności, Choroby wewnętrzne, Zdrowie badania, geriatria, nadciśnienie, osoby starsze, żyły permalink\nCo wpływa na łysienie?


cnc.info.pl - FORUM CNC :: projektowania\ncnc.info.pl - FORUM CNC Strona Główna » Tagi » projektowania\nTematy oznaczone jako projektowania\nJaki wmiare prosty program do zaprojektowania frezarki cnc polecacie? 20354\nwitam potrzebuje jakiejś instrukcji dla początkującego do projektowania dodam że posiadam płytkę z woodflash 2,9sp5 firmy format4 oraz cnc h30 z góry dziękuje za pomoc 11989\nProgram PROFILI Jezyk włoski 7652\nWitam, Wlasnie rozpoczalem projektowanie frezarki z profili aluminiowych. Nad elektronika i silnikami jeszcze sie nie zastanawaialem .. pozostawiam to na pozniej. Jezeli chodzi o pole pracy to zakladalem jakies 1000x600x300 ale ze wzgledu na sztywnosc moze troszke zmniejsze. Na dokladnosci bardzo mi nie zalezy. Frezarka ma frezowac w miekkich materialach - np EPP. https://www.cnc.info.pl/album_personal.php?user_id=1458 Galeria bedzie systematycznie aktualizowana Chcialem sie juz teraz skonsultowac ,jak szanowne grono na to patrzy i co o tym mysli. Pozdrawiam serdecznie 6918\nKomputer do projektowania 3D\nWitam, Przymierzam się do zakupu komputera PC do projektowania 3D. Czy za 5000zł będzie to już konkretny sprzęt? Jakie podzespoły na chwile obecną będą najlepsze? 5395\nposzukuje program do projektowania w 3D\nwitam serdecznie Być może ktoś z czytelników tego postu spotkał się z tak samo prostym programem podobnym do VECTRIC CUD3D, który znajduje się na stronie producenta http://www.vectric.com . po ściągnięciu wersji trialowej nie ma możliwości użytkowania własnych plików *.dxf (z AutoCAD'a) jedynie tych, które są konwentorowane na *.crv (dlatego jest trialem). Najmilej widziane są program darmowe:). pozdrawiam 4951\nJaki program do projektowania CNC\nWitam !!! Mam pytanko odnośnie prostego programy do rys. tech. poszczegulnych elemetów maszyn . Jestem w trakcie budowy ploterka i potrzebuje zrobić pare rysunków dla tokarza a nie chce mi sie bazgrolić na kartce. :) Poszukuje prostego programu do tego celu najlepiej po polsku ( no i instrukcja też mile widziana ale niekoniecznie ) POZDRAWIAM !!! 4697\njaki program do projektowania konstrukcji spawanych ?\nWitam. Spawam MIG'iem różne konstrukcje na własne potrzeby. Zazwyczaj wszystko projektowałem na papierze ale teraz chciałbym zacząć na prawdę projektować, zamiast bazgrać w zeszycie na kolanie. Widziałem na youtube filmik z projektowaniem w solidworks 2010 i wyglądało to bardzo logicznie i przyjemnie. Zastanawiam się nad wyborem programu którego się zacznę uczyć aby stwarzał mi odpowiednie możliwośći. na razie wybór pada na solidworks, ale może jest jeszcze coś przyjemniejszego w obsłudze ? zaznaczam, że nie będę projektował okrętów, ale prostsze konstrukcje (stojaki, przęsła, bramy, sprzęt na siłownię, uchwyty itp). finalnie: podajcie propozycję programów do projektowania konstrukcji spawanych z jakimś uzasadnieniem dlaczego ten a nie inny program 4630\nJaki program do projektowania 3D?\nWitam wszystkich, jako że to mój pierwszy post na forum Mam pewien dylemat, otóż jestem producentem kół zębatych i przekładni i aktualnie szukam jakiegoś profesjonalnego programu do projektowania 3D. Niestety mam ograniczony budżet i mogę wydać max ok. 10 tys. zł więc takie rozwiązania jak np. Inventor, SolidWorks czy Solid Edge trochę przekraczają moje możliwości finansowe. Znajomy pracuje w dużej firmie i tam działają na Ironcad. Polecił mi go jako tańszą alternatywę, czy też zamiennik i rzeczywiście cena jest atrakcyjna, ale wolę jeszcze zapytać czy ktoś z Was ma może jakieś doświadczenie z tym ? Pozdrawiam 4378\nSzukam czegoś fajnego do projektowania 3D/Gcode( frezarka)\nWitam chciałbym kiedyś sobie zrobić mini frezarkę ale pierw chciałbym nauczyć się jakiegoś tworzenia. Myślałem to zrobić na sterowniku arduino i wgrać oprogramowanie ze strony ale nie wiem w czym najlepiej robić rysunki i potem konwertować je na Gcode? Może ktoś mi napisać jaki najlepszy byłby program do takiego rysowanie i program żebym otwierał ten rysunek i zapisywał w gcode? Wiem że dużo jest pewnie wątków ale jestem nowy i chce coś na szybkości żeby się zabrać i poćwiczyć coś. 3397\nprogram do projektowania donic ogrodowych\nwitam, jestem nowy na forum wiec z gory dziekuje za pomoc. poszukuje jakiegos prostego programu do projektowania donic drewnianych,chcialbym zeby program automatycznie wyliczyl mi pod jakim katem powinienem uciac dany element oraz obliczyl wszystkie wymiary danych elementow. nigdy wczesniej nie projektowalem nic wiec nie wiem czy sobie poradze ,ale troche mi natym zalezy wiec moge (musze) poswiecic temu troche czasu.dobrze byloby zeby program byl z jakims przewodnikiem (jesli to mozliwe) dzieki za pomoc 3313\n:: Serdecznie zapraszamy wszystkich chętnych, którzy chcą podnieść swoje kwalifikacje z zakresu obsługi programu CATIA v5 – program służący projektowaniu CAD, a tym samym chcą zwiększyć innowacyjność i konkurencyjność swojego przedsiębiorstwa, do udziału w projekcie: pt. „CATIA – techniki projektowania w innowacyjnym środowisku CAD 3D. nr WND-POKL. 08.01.01-02-309/12. Projekt realizowany będzie od 1 października 2012 do 31 grudnia 2013 w ramach Priorytetu VIII „Regionalne kadry gospodarki” Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Poddziałanie 8.1.1 „Wspieranie rozwoju kwalifikacji zawodowych i doradztwo dla przedsiębiorstw”. Szkolenia są dla uczestników bezpłatne!! Dzięki finansowaniu projektu ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego, Przedsiębiorca nie ponosi kosztów związanych z udziałem w szkoleniu. Przedsiębiorcy zostanie udzielona pomoc de minimis. Do projektu zapraszamy przedsiębiorstwa i ich pracowników z woj. dolnośląskiego, którzy spełnią wymagane przez nas kryteria. Szkolenia odbywać się będą na terenie Wrocławia Kontakt w sprawie rekrutacji!!! Mariusz Lasak tel. 77 402 43 50 m. 502 096 967 ... 3304\nJaki program do projektowania w 2D (do obróbki WEDM)????\nWitam! Chciałbym poznać wasze zdanie na temat programów do projektowania w 2d, które najlepiej nadawałyby się do tego właśnie zastosowania. Za wszystkie odpowiedzi z góry dziękuje!!!! 2971\ninformacji nt. projektowania głowic frezarskich\njak w temacie. Przyjmę wszystko :) Chodzi mi o jakieś podpowiedzi co do literatury, wskazówki w jakiej kolejności co nalezy wyliczać... Muszę zrobić projekt a nie mogę znaleźć książki w której byłoby coś na temat projektowania, wszędzie tylko opisy, rodzaje, charakterystyki... :???: Z góry dziękuję za zainteresowanie tematem 2755\nwitam jestem laikiem jeżeli chodzi o cnc i mam dlatego pytanie bo na forum nie umiem znaleźć dokładnej odpowiedzi więc np mam rysunek na kartce i co dalej mam zrobić żeby utworzyć na końcu g-code i jakich programów mam używać???chciał bym się tego dowiedzieć ponieważ za trochę ide na kurs cnc i takie żeczy napewno by mi się przydały na komputerze mam symulator SWANSOFT CNC ale nic nie rozumiem w nim o co chodzi z góry dziękuje za odpowiedź 2644\nJaka jest srednia stawka za godzinę projektowania?\nWitam, Jak w temacie. Interesuje mnie średnia stawka za godzinę projektowania netto? Nie do końca się orientuję w rynku i jestem ciekaw jaka jest dobra cena :) 2398\nFrezareczka CNC w fazie projektowania\nWitam Przymierzam się do budowy pierwszej maszynki CNC a jako że nie chciałbym na wstępie popełniać zbyt wiele błędów bo jak wiemy czasem one trochę kosztują ;) Wymiary gabarytowe maszyny bez silników to oś X 370 Y 420 wysokość kolumn 360 . Mam kilka pytań : - czy należałoby jakoś wzmocnić ramę podtrzymującą oś Z ? Zamierzam wyciąć ją laserem a blacha to 10 mm St5 Czy potrzebne będą jakieś zastrzały by nie kosiło ramy ? -czy dolne mocowanie prowadnic osi Y a też cała podstawa nie będzie za słaba , zamierzam ją wykonać z kwadratowej listwy z St5 o wymiarach 35*35 mm. - całość będzie skręcana i kołkowana kołkami technologicznymi - silniki 1,28 Nm jaka do nich śruba ? 14*4 czy 16*4 ? - prowadnice osi X i Y średnica 20 mm a oś Z 16 mm , ślizgi wykonane z teflonu Pozdrawiam 2263\nJaki program do projektowania posiada wzory profili alu\nWitam Pytanie jak w temacie chodzi mi o profile aluminiowe typu Bosch rexroth lub podobne. Planuje konstrukcje z tego typu materiału i chciał bym zaplanować konstrukcję. 2149\nProgram do projektowania i CAM\nWitajcie, Od razu przejde do setna sprawy. Mam ploter frezujący z polem pracy 200 cm x 100 cm. Wrzeciono to kress 1kW. Szukam programu w którym mógłbym wymodelować bryły, poukładać je sobie do frezowania i wygenerować kod. Bardzo ważnym czynnikiem jest cena. Bardzo fajnie pracuje mi się w google sketchup. Przyjemny programik. Chodzi mi o wyciąganie krzywych, jakieś rowki, zaokrąglenia itp. Czy jest jakiś prosty programik do tego typu prac? Może istnieje jakiś cam do programu sketchup? Kupiłbym wersje pro + cam do generowania gcode? Ploter 3 osiowy. Pracuję w materiałach drewnopochodnych i plastiku - jeśli ma to jakieś znaczenie. Ogólnie potrzebny typowo stolarski program. Np. do wycinania po konturze jakiś elementów z fazkami itp. Dzięki ;) 2110\nProgram do projektowania tarcz enkodera\nJakby się miało komuś przydać - program do tarcz enkodera inkrementalnego. Ustawiamy średnicę tarczy, osi, rozdzielczość, wielkość pól, odstęp od krawędzi, można dodatkowo dołożyć 3 kanał - indeksację. Proste, skuteczne i przejrzyste. 2053\nSamouczek do projektowania części z tworzyw sztucznych\nCześć Zna ktoś porządnie zrobiony samouczek do projektowania w Inventorze części z tworzyw sztucznych? Taki co nie opisuje tylko podstawowe funkcje ale podpowiada jak i od czego rozpocząć :mrgreen: Pozdrawiam 1882\nczy RHINO 5 to dobry zakup do projektowania samolotów.\nWitam, w mojej firmie budujemy samoloty ultra lekkie. Ostatnio miałem się zorientować w cenie i rodzajach licencji RHINO 5, ponieważ samolot którego budowę zaczynamy jest w tym programie zaprojektowany, ale nie jestem do tego programu przekonany. Potrzebujemy stworzyć dokumentacje techniczną a w rhino zdaje się nie ma tej funkcji rozbudowanej. Słyszałem o dodatku LENO który tworzy dokumentację ale nie mogę go nigdzie znaleźć. A może po prostu za mało znam ten program i da się zrobić w nim porządny rysunek techniczny na podstawie bryły? 1867\nJaki wybrać kurs projektowania graficznego CNC ?\nWitam Chcę zapisać się na kurs programowania, który będzie potrzebny mi później do pracy na obrabiarkach. Mam możliwość zapisania się na darmowy kurs więc teraz pytanie jakie programy graficzne są najbardziej wymagane przy pracach projektowych, aby później wykonać dany element ? Dwa programy do wyboru: -AutoCad -Corel Draw Pozdrawiam 1729\nOprogramowanie do projektowania dla CNC\nWitam czy ktoś mógłby mnie oświecić w jakim sofcie projektuje się takie rzeczy? http://www.youtube.com/watch?v=QuCtG-c3Hpg&feature=related 1606


Przychodzi piłkarz do masażystki… - Oficjalny Blog Football Training Center FTC\nArtykuł zaczyna się jak dobrze znany nam żart pt. „przychodzi baba do lekarza…”. Mnie jednak do śmiechu nie jest. Piłkarzom również nie powinno być. W większości przypadków stan ich mięśni woła o pomstę do nieba. Owszem, siła mięśniowa jest na bardzo dobrym poziomie, muskulatura często wręcz imponująca, jednak już po pierwszym dotknięciu mięśnia wiem jedno – zbyt duże jego napięcie. Piłkarze często określają to zdaniem, że „mięśnie są nabite”. Diagnoza jest bardzo prosta – za dużo treningu, zbyt mało regeneracji, czyli rozciągania, rolowania i masażu sportowego.\nSkąd bierze się nadmierne napięcie mięśni i do czego prowadzi?\nZbyt duże napięcie mięśni powstaje w wyniku nadmiernego często powtarzającego się wysiłku fizycznego. Mięśnie codziennie poddawane dużym obciążeniom nie mają czasu na regenerację, w wyniku czego w tkance mięśniowej dochodzi do gromadzenia szkodliwych substancji. Ponadto zbyt napięty mięsień dużo bardziej narażony jest na urazy. Już niewielkie uderzenie w taki mięsień spowoduje jego stłuczenie i obrzęk. W swojej pracy wielokrotnie spotykałam się z taką sytuacją przez piłkarzy potocznie nazywaną „hopką”. Ponadto nadmiernie napięte mięśnie będą powodowały zmniejszenie siły, szybkości oraz efektywności zawodnika.\nKlasyczny masaż sportowy jest efektywnym środkiem w walce ze zmęczeniem, likwiduje ból powstały w trakcie wysiłku, przyspiesza procesy powrotu organizmu do formy, pomagając mu wrócić po wysiłku do stanu wyjściowego nawet 3-4 krotnie szybciej. Ma istotny wpływ na zachowanie gibkości, siły, szybkości oraz zwiększenie zdolności do pracy. Przede wszystkim należy jednak pamiętać, że masaż rozluźnia mięśnie dzięki czemu zapobiega powstawaniu kontuzji. Stosowany jest więc jako środek profilaktyczny. Oprócz tego służy przywracaniu zdrowia zawodnikowi po kontuzjach.\nProfesjonalny masaż sportowy może być wykonywany zarówno przed jak i po treningu, meczu czy zawodach.\nW zależności od potrzeb zawodnika masaż może spowodować obniżenie napięcia mięśni (masaż rozluźniająco-uspokajający) lub jego zwiększenie (masaż pobudzająco-stymulujący pracę mięśni).\nMasaż sportowy polecany jest na każdym etapie treningu, jednak powinien być wykonywany regularnie, najlepiej raz w tygodniu. Dzięki temu zawodnik uniknie przetrenowania, kontuzji oraz zwiększy możliwości swojego organizmu.\nUmów się z Joanną na profesjonalny masaż sportowy -> www.ftc.com.pl/masazsportowy\nJoanna Serwaczak masaż sportowy napięte mięśnie Regeneracja piłkarzy


To nie psy są głupie. - LikeDog\nTo nie psy są głupie.\nTo nie psy są głupie i nienormalne jak to często słyszymy od właścicieli, to ludzie sprawiają, że one nie radzą sobie ze swoimi emocjami przez co takie się im wydają. To ludzie powodują swoim głupim i egoistycznym zachowaniem, że psy są wiecznie pobudzone, znerwicowane z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi.\nCzy naprawdę tak trudno jest pojąć, że psy nie znoszą:\n- jak się im dmucha w nos i uszy,\n- ciągnie za ogon,\n- oklepuje jak worek treningowy,\n- ciągnie za fafle,\n- wkłada rękę do pyska żeby pies gryzł,\n- na siłę przytula, głaszcze,\n- łapie za język,\n- zatyka nos,\n- ciągnie za wąsy,\n- ciągle się gada, że mają czegoś szukać “szukaj, szukaj, szukaj”,\n- szczuje na kaczki, ptaki, koty “bierz, bierz, bierz”\n- ciągle w nieskończoność rzuca piłkę, aż pies padnie z wycieczenia,\n- pod przymusem każe wykonywać komendy,\n- bądź bije.\nRobiąc te wszytskie rzeczy powyżej wymienione, na własne życzenie tworzysz sobie wiecznie pobudzonego psiego wariata z zaburzeniami psychicznymi, których następstwem są choroby i pogorszenie stanu zdrowia psa. Zanim zaczniesz się wściekać, bić, karać i wiele wiele innych swojego psa za zachowania, które cię wkurzają odpowiedź sobie na pytanie czyja to tak naprawdę jest wina i kto jest tego przyczyną. Pies to istota żywa, której należy się zrozumienie i szacunek. Nabycie psa nie daje nam prawa robienia z nim i jemu, co tylko chcemy zaspokajając swoje ludzkie chore i egoistyczne potrzeby, kompletnie nie uwzględniając i nie szanując potrzeb psa.\nA Ridziunia i Texadka jeszcze raz przypominają Szanuj swojego psiego przyjaciela, kochaj go mądrą miłością i rób wszystko tak, aby twój psi przyjaciel był przy tobie dlatego, że chce, a nie dlatego że musi i nie ma innego wyboru.


W obronie fotela lidera. KKS kończy rundę z Górnikiem / Wydarzenia sportowe w Kaliszu i regionie / Kategorie tematyczne faktykaliskie.pl / Fakty Kaliskie\nW obronie fotela lidera. KKS kończy rundę z Górnikiem\nKKS Kalisz podejmie w sobotę Górnika Konin w meczu kończącym rundę jesienną w piłkarskiej trzeciej lidze. Wygrywając w tym spotkaniu podopieczni Piotra Morawskiego i Marcina Rubasa mogą spędzić zimę na pozycji lidera, którą obecnie zresztą zajmują, choć nie wszystko zależy od nich samych.\nNa trzecioligowy szczyt kaliski zespół wspiął się w ostatniej kolejce. Odnosząc trzecie z rzędu zwycięstwo, przy korzystnych wynikach spotkań z udziałem innych drużyn z czołówki, po raz pierwszy w tym sezonie zasiadł w fotelu lidera. I nie zamierza z niego schodzić przynajmniej do wiosny. Aby tak się stało, muszą być jednak spełnione odpowiednie warunki. Pierwszy, podstawowy, to wygrana w nadchodzącej potyczce, kończącej rundę jesienną, z Górnikiem Konin. Kolejne nie zależą już od kaliszan, bo to depczący im po piętach piłkarze Bałtyku Gdynia i Elany Toruń muszą stracić punkty w swoich wyjazdowych pojedynkach – odpowiednio z Gwardią Koszalin (aktualny wicelider) i Jarotą Jarocin – by team znad Prosny przezimował rozgrywki jako lider. Jeżeli z tych gier najpoważniejsi oponenci „trójkolorowych” wyciągną jednak maksymalną zdobycz, to pozostanie do zrealizowania jeszcze jeden warunek – konieczność remisu w bezpośredniej konfrontacji Bałtyku z Elaną. Mają one bowiem do rozegrania zaległy mecz, który zaplanowany został na 4 grudnia.\nKKS nie spogląda na razie na rywali w walce o czołowe lokaty, tylko skupia się na swoim najbliższym przeciwniku. Jest nim Górnik Konin, który w tym sezonie nie zachwyca i obecnie plasuje się na trzecim od końca miejscu. Spotkania kalisko-konińskie określane są jednak mianem derbowych, a jak bywa w takich przypadkach, rządzą się one własnymi prawami. Kaliszanie przekonali się o tym w ostatnich latach, bo z Górnikiem mierzyli się dość często i nie zawsze wychodzili z tych pojedynków obronną ręką. Wyjątkiem od reguły jest ich ostatnia potyczka – w maju w pucharowym boju KKS zdemolował wręcz derbowego przeciwnika, aplikując mu aż siedem bramek. Tak łatwo z pewnością w sobotę nie będzie, choć uczciwie trzeba przyznać, że inne rozstrzygnięcie niż pewna wygrana podopiecznych Piotra Morawskiego i Marcina Rubasa byłoby nie lada niespodzianką. Tym bardziej, że ekipa z Konina nie radzi sobie na wyjazdach. W tej rundzie przywiozła z nich w sumie tylko punkt.\nSobotni mecz na stadionie przy Wale Matejki rozpocznie się o godzinie 13:00. Bilety kosztują 5 i 8 zł. - Zapraszamy wszystkich kibiców na to spotkanie. To ostatnia w tym roku możliwość, aby zobaczyć w akcji naszych piłkarzy. Liczymy na trzy punkty i zachowanie pozycji lidera - mówi prezes KKS, Robert Trzęsała.\nTerminarz 17. kolejki III ligi gr. 2 (26 listopada)\n12:00 Gwardia Koszalin – Bałtyk Gdynia\n12:00 GKS Przodkowo – Pogoń Lębork\n13:00 KKS Kalisz – Górnik Konin\n13:00 Pogoń II Szczecin – Świt Szczecin\n13:00 Lech II Poznań – Vineta Wolin\n13:00 KS Chwaszczyno – Polonia Środa Wielkopolska\n13:00 Jarota Jarocin – Elana Toruń\n13:00 Wda Świecie – Chemik Bydgoszcz\n13:00 Sokół Kleczew – Leśnik Manowo


Arkadiusz Muła dyrektorem Muzeum - Jawor\nArkadiusz Muła dyrektorem Muzeum\nWybrany został nowy dyrektor jaworskiego Muzeum. Arkadiusz Muła zastąpił na tym stanowisku Teresę Chołubek-Spyt, która nie zdecydowała się na kontynuowanie pracy na dotychczasowym stanowisku.\nPiątek, 24 lipca 2015 o 13:18\n24 lipca 13:29\nGratulacje Arek! Pozdrawiam i życzę dalszych sukcesów zawodowych.\nArkadiusz Muła Teresa Chołubek-S... dyrektor Muzeum Muzeum Regionalne muzeum w Jaworze Jawor Emilian Bera\nFot. facebook.com/burmistrz.jawora ©\nDo konkursu o stołek nowego dyrektora Muzeum zgłosiło się pięć osób. Komisja konkursowa na to stanowisko jednogłośnie zarekomendowała Arkadiusza Mułę, którego koncepcja funkcjonowania tej jednostki okazała się w odczuciu komisji najciekawsza, najlepsza i najbardziej nowatorska.\nNowy dyrektor ma 36 lat, do tej pory był m.in. kierownikiem Działu Naukowo-Oświatowego w Muzeum Regionalnym w Jaworze, czy inspektorem ochrony zabytków w Wojewódzkim Urzędzie Ochrony Zabytków we Wrocławiu delegatura w Legnicy, gdzie zajmował się m.in. jaworskimi zabytkami.\n– „Cieszę się, że Muzeum oddajemy w ręce wieloletniego pracownika tej instytucji. Pan Arkadiusz Muła przez 5 lat pracy doskonale poznał jej zadania i wielokrotnie udowodnił, że sprawy jaworskiej historii, zabytków i bogatych zbiorów są mu bliskie. Natomiast z poprzednią panią dyrektor będziemy nadal kontynuować współpracę”\n– powiedział burmistrz Jawora Emilian Bera.\nW skład komisji konkursowej weszli: Agnieszka Rynkiewicz – zastępca burmistrza Jawora, Lilla Gruntkowska – radca prawny oraz radni Rady Miejskiej – Małgorzata Świderska i Michał Bander.\nMuzeum Regionalne w Jaworze szuka dyrektora\nKuźnia ograła Mewę, festiwal goli w Kunicach\nRZ•et;28 lipca 2015 o 08:05\nTym razem mieszkaniec Legnicy dostał dobrą robotę.\nniespełnione marzeniaRZ•et;28 lipca 2015 o 08:25\nW każdym mieście ukształtowała się inna kultura i mentalność ludzi, zwłaszcza takie małe miasteczko jak Jawor ma swoją indywidualną, niepowtarzalną specyfikę co do oczekiwań i potrzeb. Osoby z zewnątrz niestety ale nie zawsze potrafią wbić się w oczekiwania, sposób myślenia i postrzegania lokalnej społeczności i zamiast efektu WOW podejmowanych działań wychodzi to co na tym portalu mozna wyczytać\nfajnieRZ•et;4 sierpnia 2015 o 20:49\npoprzednia pani dyrektor nie była jaworzanką\nsebastian•et;25 lipca 2015 o 13:09\nPanie nowy dyrektorze muzeum. Mysle ze Pan nie zamknie sie w tych murach i wyjdzie do ludzi.Samo wywieszanie plakatow o wystawie jak Pan widzi to za malo. Niech Pan stanie w rynku i jezdzi po osiedlach i namawia ludzi do zapoznania sie z historia.Przykladem sa ci pseudo politycy ,ktorzy dzieki bezposrednim kontaktom z ludzmi siedza na stolcach ministerialnych i prezydenckich.\nPZ•et;25 lipca 2015 o 11:44\nNie jestem przekonany czy 5 letni staż pracy to taka dobra rekomendacja na stanowisko dyrektora.\njagodaPZ•et;27 lipca 2015 o 10:38\nJa też... ale zobaczymy. Szkoda jednak bo poprzednia dyrektorka była dobrym gospodarzem i muzeum działało jak nigdy dotąd. Co to przeszkadzało nowemu burmistrzowi????\nciekawy•et;25 lipca 2015 o 10:54\nCzy ktoś wie kto powołuje członków komisji konkursowej ?\nObserwator 2•et;24 lipca 2015 o 22:28\nNie mam nic do pana Arka, ale co Ci zacni członkowie komisji mogą powiedzieć na temat funkcjonowania muzeum.\njest kolejny sukces•et;24 lipca 2015 o 14:15\nNo i jest news na fejsika ! Niesamowity sukces kolejny "fajnopolakowego miłośnika foto i facebooka"\naa•et;24 lipca 2015 o 13:45\nznakomity wybór. Gratulacje!\nkolega•et;24 lipca 2015 o 13:29


Ceny miedzi spadają przez USA i Chiny - hutnictwo\nCeny miedzi spadają przez USA i Chiny\nProblemy na linii USA - Chiny nie pomagają cenom miedzi. Fot. PTWP (Andrzej Wawok)\nDodano: 26-03-2018 08:38\nMiedź na giełdzie metali w Londynie mocno tanieje po eskalacji napięcia w stosunkach handlowych między USA i Chinami. Metal na LME w dostawach 3-miesięcznych zanotował obniżkę cen o 1,9 proc.\nNa giełdzie metali w Szanghaju miedź, barometr perspektyw gospodarczych, taniała 26 marca o 2,8 proc. do 48.720 juanów za tonę.\nW czwartek (22 marca) prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump podpisał memorandum, które uruchomi sankcje handlowe wobec Chin, obejmujące cła odwetowe i ograniczenie inwestycji.\nW trakcie weekendu chińscy urzędnicy i państwowe media w tym kraju podawały, że Chiny będą się bronić w tej wojnie handlowej i ostrzegły, że plany nałożenia ceł przez prezydenta USA mogą uderzyć rykoszetem w USA.\nW piątek (23 marca) Chiny poinformowały, że wprowadzą cła na amerykańskie towary, o wartości 3 miliardów USD.\nCzytaj także: Coraz więcej stali z Warszawy. Nawet Volkswagen bierze\nWartość taryf, jakie będą nałożone na chiński eksport, ma wynieść 50 miliardów USD.\n"Nie jesteśmy pewni, czy polityka handlowa Trumpa jest elastyczna, czy nie" - komentuje Xu Liping, główny analityk HNA Topwin Futures Ltd.\n"Jeśli istnieje tu pewna elastyczność wpływ będzie krótkotrwały. W przeciwnym razie taka polityka może mieć dłuższe negatywne oddziaływanie na rynki" - dodaje.\nW piątek (23 marca) metal na giełdzie w Londynie staniał o 35 USD do 6.660,00 USD za tonę.\nDo artykułu: Ceny miedzi spadają przez USA i Chiny


Psy i koty mogą zarazić się Covid-19. Wyniki badań naukowców z Utrechtu | Zwierzaki\nZwierzaki > Aktualności > Psy i koty mogą zarazić się Covid-19. Wyniki badań naukowców z Utrechtu\nNaukowcy z Uniwersytetu w Utrechcie dowiedli, że zwierzęta domowe, jak np.: psy i koty są bardziej narażone na zakażenie się koronawirusem. Testy u przebadanych pupili dały wynik pozytywny. Podkreślono jednak, że zwierzęta nie mogą przenieść wirusa na człowieka.\nDamian Konkel 1 lipca, 2021 0\nBadania naukowców z Uniwersytetu w Utrechcie dowiodły, że Covid-19 jest powszechny wśród zwierząt domowych, takich jak koty i psy, których właściciele przechodzą przez tę chorobę. To z kolei oznacza, że w przypadku zakażenia się koronawirusem należy unikać kontaktu ze zwierzętami – taką informację podał w czwartek serwis BBC News.\nW eksperymencie brało udział 310 zwierząt ze 196 gospodarstw domowych, których właściciele przechodzili przez Covid-19 w ciągu 200 dni od rozpoczęcia naukowego doświadczenia. Próbki sześciu kotów i siedmiu psów dało wynik pozytywny, natomiast u 54 zwierząt zaobserwowano obecność przeciwciał. Rezultaty badań zostały przedstawione podczas Europejskiego Kongresu Mikrobiologii Klinicznej i Chorób Zakaźnych.\nCzy zwierzęta mogą przenosić Covid-19 na ludzi – dowodów brak\nNaukowcy podkreślają jednak, że nie znaleziono dowodów na to, by zwierzęta przenosiły wirus na właścicieli. Dotychczasowe wyniki potwierdzają, że to człowiek zaraża zwierzę, nie odwrotnie. Większość zakażonych psów i kotów przechodziła Covid-19 bezobjawowo, albo z łagodnymi objawami.\nKoty i psy ze schroniska mniej narażone\nPodobne badania przeprowadził Uniwersytet w Guelph w kanadyjskiej prowincji Ontario. Wyniki udowodniły, że koty śpiące wraz z właścicielami w jednym łóżku były bardziej podatne na infekcję. Przebadano 48 kotów i 54 psy z 77 gospodarstw pod kątem przeciwciał, pytano też właścicieli o interakcje ze swoimi zwierzętami. Test wykazał, że prawie 67% kotów i 43% psów miało wynik pozytywny.\nNa potwierdzenie tej tezy przebadano także zwierzęta przebywające w schroniskach. W tym przypadku jedynie 9% psów i kotów było zakażonych Covid-19.


Wyjechaliśmy 4-go kwietnia 2008 roku. Tym razem naszym celem był Bliski Wschód, a konkretnie Syria i Jordania. Nie była to nasza prywatna podróż, postaraliśmy się połączyć przyjemne z pożytecznym i spróbować zapracować na koszty wyjazdu. Planowaliśmy dojechać do granicy Syrii w 6 dni, następnie poznawać Syrię i Jordanię w 13 dni, potem wrócić do Bułgarii aby zaszyć się na trochę w Góry Rodopy i Pirin.\nJak to zwykle bywa nie wszystkie plany zrealizowaliśmy, ale jednocześnie udało się nam zobaczyć i zrozumieć tematy, których się nie spodziewaliśmy. Tym razem nie mieliśmy wystarczająco wiele czasu, aby przygotować się merytorycznie przed wyjazdem. Dlatego moje emocje przed podróżą bazowały głównie na nastawieniu, tak zwanej, zachodniej opinii publicznej do Bliskiego Wschodu. Tym przyjemniejsze było zetknięcie z państwem, ludźmi, kulturą Syrii, która dla mnie okazała się najciekawszym miejscem w tej wyprawie. Jordania zaskoczyła mnie zaawansowanym stopniem rozwoju obyczajowego i gospodarczego. W trakcie podróży zapisywałem swoje spostrzeżenia i refleksje, zamieszczam je obok w tekście (można ściągnąć plik DOC z tekstem - 135kB).\nRok 2008 jest tym niezwyklejszy dla nas, że jest przepełniony wręcz podróżami. Okazało się, że tak jak kiedyś marzyliśmy o tym, aby często i daleko wyjeżdżać, tak teraz brak nam czasu na odpoczynek od podróży. Mam jednak nadzieję, że uda mi się przekazać jak najwięcej informacji o krajach, które poznajemy, w opisach i zdjęciach. Mam też nadzieję, że w przyszłym roku uda się nam zorganizować wyprawę dla Was, abyście sami mogli podziwiać Bliski Wschód. Bo tak na prawdę, najważniejszym motorem jaki mnie napędza w wyprawach, jest chęć dzielenia się z innymi wiedzą o świecie.\nZdjęcia prezentujemy na organizowanych przez nas imprezach turystycznych, ale można je także kupić na DVD drogą wysyłkową za 40zł + koszt wysyłki, wystarczy napisać email do nas. Zdjęcia są w kształcie prawie godzinnej prezentacji na DVD z muzyką i tekstem.\nGdybyście chcieli zobaczyć fragmenty ciekawych pejzaży jakie były naszym udziałem, to polecamy ruiny miast rzymskich w Syrii, ruiny Apamei, nocowanie pośród zabytków pustyni w Syrii jest całkiem normalne, tak dziś wygląda Rusfa kiedyś ważne miasto na pustyni i szlakach handlowych, albo Palmira duma królowej Zenobii. Do dziś chrześcijanie używają języka aramejskiego i kultywują tradycję w klasztorach w górach Syrii. Jordania to przede wszystkim wspaniała przyroda i jej ciekawe twory, jak ten kanion. Petra mimo nasilenia turystyki masowej nadal jest piękna. No i Wadi Rum, to osobny temat i może być celem całej podróży. Równie ciekawie było w bułgarskich Rodopach, w Pirinie, a także w Serbii.\nOpis podróży do Azji2003 znajdziecie na tej witrynie. A także wyprawę do Azji2005 i Azji2007.\nSyria od 1970 roku ma dyktaturę prezydencką. W 2000 roku zmarł pierwszy zarządca tych terenów - Assad senior, władzę po nim przejął jego syn, który nie ma już tak silnej pozycji politycznej, ale ludzie stojący w cieniu, a faktycznie sprawujący władzę, wybrali go na swą marionetkę. Wiele przykładów ościennych państw, dowodzi że system totalitarny najlepiej sprawdza się w tej kulturze i na tym poziomie rozwoju społecznego.\nMacki amerykańskiego wywiadu nie mogą sprawować kontroli nad Syrią, więc weszli tu Rosjanie. Szkolą tajniaków, wspierają sprzętem i myślą techniczną, szybko rozwijający się kraj. Zdobyli ważny przyczółek wojskowy i polityczny, blisko Izraela. Oczywiście propagandowcy Bush'a zaliczyli Syrię do państw 'osi zła', czyli wylęgarni terrorystów, sprawnie lansując tą opinię w zachodnich mediach. Rzeczywistą kością niezgody są Palestyńczycy i wzgórza Golan. Osobną sprawą są Kurdowie i ich walka o niepodległość.\nTereny dzisiejszej Syrii są kolebką jednych z najstarszych cywilizacji. W dolinie Eufratu ludzie mieszkali już 65 wieków temu. Fenicjanie zakładali tu swoje miasta - ośrodki handlowe 45 wieków temu. Egzystowali z różnym szczęściem przez 15 wieków. Następnie podbili ich Akadyjczycy z Mezopotamii, dzisiejszy Irak. Około 1550 roku p.n.e. na scenę weszli Egipcjanie, którzy w pogoni za swoimi dotychczasowymi ciemiężycielami, zajęli tereny Syrii. Do 1480 roku p.n.e., w wyniku walk, ustaliły się granice południowe Syrii. Północne bezustannie były najeżdżane przez plemiona tureckie z środkowej Azji. Mimo, że kraina pozostawała pod panowaniem plemion Hittów, albo Egipcjan, miasta Fenicjan ciągle funkcjonowały i prężnie się rozwijały.\nWjechaliśmy na granicę turecko-syryjską od strony miasta Iskenderun. Tam gdzie kończy się Morze Śródziemne na wschodzie. Przez ponad godzinę przepychaliśmy się przez ziemię niczyją w tumanach spalin od setek TIRów. Droga była wąska a wyobraźnia kierowców tureckich jeszcze węższa. Jednym słowem chaos i bałagan. Samochody wykorzystywały każdy centymetr drogi, aby przeć naprzód. Nie obowiązywały żadne zasady, nawet zasady logiki. Zapewne niemiecki policjant zaprowadziłby tu porządek i usprawnił przepływ samochodów w godzinę, ale to byłoby zupełnie sprzeczne z naturą ludzi tej ziemi. Przepychałem się więc mozolnie do przodu, starając się odgonić myśli racjonalizujące ten bezmyślny burdel.\nNa granicy syryjskiej czekał nas chłód betonowych, schludnych budynków oraz pozorny porządek i spokój. Kontrola paszportowa minęła nam szybko i bezproblemowo. Urzędnicy pod czujnym okiem oficera, w osobnym okienku dla turystów, zajęli się nami ekspresowo. Dalej było już gorzej. Przeprawianie samochodu i w dodatku z silnikiem diesel'a to nie lada sztuka oraz koszty. Ubezpieczenie, opłata graniczna i ekonomiczna to wydatek w okolicach 200USD za samochód. Rząd Syrii dopłaca do oleju napędowego, aby utrzymać jego niską cenę, więc pobiera podatek od przyjezdnych, za to że wywożą pełne zbiorniki taniego paliwa. Wypełnia się przy tym stosy papierów i odwiedza niezliczone okienka. Druki są tylko w języku arabskim, ale to państwo tajniaków, więc zaraz się jakiś znalazł chętny do pomocy. Tajniaków szkolą rosyjskie służby specjalne, więc znakomicie znają rosyjski, z angielskim trochę gorzej. Podczas wypisywania dokumentów i kolekcjonowania pieczątek, tajniacy stwarzali sztuczny bałagan, aby wydębić trochę pieniędzy dla siebie i urzędników. Tym niemniej wszystko trwa dość krótko, jak na warunki azjatyckie, zaledwie dwie godziny.\nTuż za granicą wpadamy na asfaltową drogę do Aleppo. Kultura jazdy syryjskich kierowców nie odbiega od norm azjatyckich, natężenie ruchy także. Szybko przedostajemy się do północnej metropolii Syrii. To największe miasto w kraju. Kiedyś było stolicą plemion aramejskich. Nie zwiedzamy jednak zabytkowej cytadeli. Lądujemy w dzielnicy handlowej, aby zrobić zakupy. Mieszkańcy są tak zaszokowani widokiem turystów, że często zatrzymują się na chodniku w osłupieniu, pytają jakim cudem trafiliśmy do ich dzielnicy. Jeszcze bardziej dziwią się, że przyjechaliśmy własnymi samochodami. Aleppo ma coś przyjaznego w sobie. Wizyta w tym mieście, nawet tankowanie paliwa w kolejce ciężarówek, nastawiły mnie do Syrii przyjaźnie. Rzadko się zdarza aby islamskie państwo zrobiło na mnie pozytywne wrażenie.\nSłów kilka o paliwie do diesel'i. Jak na razie zauważyłem, że stacji jest dużo, nawet na wsi. Jednak niewiele z nich ma na stanie olej napędowy, a jeśli już to ustawia się do niego długa kolejka samochodów. Koszt litra to około 0.35zł (2008), jakość średnia. Należy pamiętać, że w krajach islamskich, dniem wolnym od pracy jest piątek.\nZagłębialiśmy się w wapienne góry, na południowy-zachód od Aleppo. Jeszcze przed nocą odwiedziliśmy kilka 'umarłych miast', jak nazywane są ruiny kamiennych, ufortyfikowanych pozostałości po czasach świetności Asyryjczyków z czasów od IV do VI wieku. Do złudzenia przypominają antyczne rumowiska greckich czy rzymskich miast, w krajobrazie wapiennych skał przetykanych zieloną trawą, przypominają Jurę Krakowsko-Częstochowską. Na wsiach nikt nas nie zaczepiał, okazywano nam wręcz niezwykłą gościnność i uprzejmość. Dzieci były zbyt zaskoczone naszym widokiem aby reagować histerycznie. Na nocleg zjechaliśmy do żyznej doliny Al Ghab, nad brudną rzeczkę, pośród uprawy rolników.\nRano obudziły nas traktory i rolnicy zdążający na pola. Wyruszyliśmy na południe w kierunku Djabel Jubb Sulayma. Chcieliśmy zwiedzić trzy najważniejsze 'dead city'. Pierwsze było Al Bara. Ruiny wplecione w rolniczy krajobraz pól i sadów oliwek. Kamienne, równociosane bloki skalne leżały w rumowiskach i pojedynczo, pośród traw, i zaoranej, czerwonej ziemi. W wielu jednak miejscach zachowały się ponad dwupiętrowe ściany, a nawet całe domy. Stały łuki i kolumny. Pozbawione ścian, nie pełniły już żadnej funkcji. Miasteczko zajmowało kiedyś 6km2, miało własne ulice, rynsztoki, sieć czegoś w postaci wodociągów, domy połączone były w kwartały, jak nasze kamienice. Do dziś wyróżnić można pomieszczenia dla koni, łaźnie i mieszkania majętnych ludzi.\nDrugim miastem jakie odwiedziliśmy, było Baude. W charakterze bardzo podobne, ale mniejsze. Na tle ruin wyróżniała się kamienna piramida, do dziś stoi w całości. Takich miasteczek, często adaptowanych przez tubylców na pomieszczenia gospodarcze, jest w tej okolicy ponad 600. My zwiedziliśmy jeszcze jedno, najlepiej zachowane, być może dlatego iż utrzymane dla turystów - Serjilla. To miejsce jednak musieliśmy dzielić z wycieczkami przywożonymi tutaj autokarami. Mimo tej asysty można odnaleźć zagubione pośród traw kamienne portale, łuki, czy całe domy. Obejrzeć je w ciszy, co najwyżej w strachu przed wężami oraz zrobić kilka zdjęć, w nadziei, że będą to dzieła sztuki.\nZ Serjilli przebijaliśmy się dalej na południe. Wąskimi drogami łączącymi małe wioski, rozsiane pośród gór. Tak trafiliśmy ponownie do doliny Al Ghab i do ruin antycznej Apamei. Zbudował ją jeden z generałów Aleksandra Wielkiego, w III wieku p.n.e. Selekus stworzył sobie tu spokojne państewko, a dzięki jego umiejętnościom dyplomatycznym, dotrwało ono do czasów rzymskich w świetności i bogactwie. W tym kolumnowym mieście, którego dachy tworzyły jedyny cień w tym gorącym kraju, trzymano ponad 3000 koni i 500 słoni. W 64 roku p.n.e. jeden z generałów Pompei rozbudował jeszcze miasto, które w II wieku n.e. przeżyło swój drugi rozkwit. Dziś jednak niewiele z niego pozostało. Gdyby nie belgijscy archeolodzy i przemysł turystyczny, żadne z kilkuset kolumn nie stało by dziś w pionie. Miejsce robi wrażenie swoim ogromem. Rzut oka na całą kolumnadę sprawia wrażenie kolosalnej siły jaką miał jeden człowiek, dzięki swoim pieniądzom i statusowi. Można też zagłębić się w szczegóły by poczuć się odkrywcą rzeczy tak prozaicznych jak sedes, a jednak tak wartościowych jak złoto. Tylko jedna rasa ludzi, rasa biała, potrafi zauważyć upływający czas, zaklęty w kamieniu, ale czy rzeczywiście to ma jakąś wartość?\nHama za czasów Justyniana zwana Epifanią, była niegdyś ważnym ośrodkiem cywilizacji w tej części kraju. Z ostatnich wydarzeń, w 1982 roku, stłumiono tu krwawo wystąpienia opozycji wobec reżimu Assad'a. Nie zatrzymaliśmy się tutaj na długo. Przejechaliśmy przez wyludnione, schludne centrum. Dziś piątek, wolny dzień.\nWyjechaliśmy z miasta na wschód, dopytując się na stacjach o paliwo diesel'a. Nie było. Jutro już musimy zatankować.\nNa nocleg zajechaliśmy do Ksar Ibn Warden. To wspaniałe miejsce na rozbicie obozu. Ruiny wysokich murów, maleńka wioska, wokół uprawne pola. O zmroku pasterze owiec i długouchych kóz poganiają swe stada do zagród. W oddali słychać stary traktor, który z trudem odwraca skiby suchej, spalonej słońcem ziemi. Wokół, jak okiem sięgnąć, płaska równina. Według mapy powinniśmy znajdować się na środku pustyni. Ale cały ten płaskowyż, bez wyjątku, jest podzielony prostokątnymi polami uprawnymi.\nRano przywitała nas mgła, która szczelnie chroniła nas przed piekącym słońce. Przyszedł klucznik i wpuścił nas do Kasru.\nW końcu wylądowaliśmy na głównej drodze, biegnącej wzdłuż Eufratu na południowy-wschód. Zatrzymaliśmy się w Maskanah aby zatankować paliwo. Najpierw poszliśmy zrobić zakupy żywnościowe. Dwupasmową drogą przetaczały się wiekowe ciężarówki, na przemian z busikami Daewoo i autokarami pełnymi turystów. Stare Mercedesy, te które nigdy się nie psują, ciągnęły naczepy na ogromnych kołach. Wyglądały jakby wyjęto je z lat '60-tych. Każdy kierowca dbał o swój wóz jak potrafił. Co się urwało, zostało przywiązane sznurkiem lub drutem, a każdy wyciek natychmiast był uzupełniany świeżym olejem lub wodą. Cała wioska żyje z tego kołowego ruchu, a my byliśmy jego częścią.\nDo końca dnia pozostało niewiele czasu, a noc zapada tu bardzo szybko, bez fazy przejściowej - zmroku. Udało się nam jednak dojechać do Ar-Rusafah i postawić samochody u stóp ruin warownego miasta z VI wieku. Fort zbudowano za Justyniana, niedługo potem służył arabskim najeźdźcom i dopiero w XIII wieku został zrujnowany przez najazdy Mongołów. Do dziś pozostały ruiny wewnętrznych murów, ciągnących się prawie 2km. Wewnątrz stoją ściany chrześcijańskich bazylik. Na pewno warto odwiedzić to miejsce o zmroku, kiedy kikuty gipsowo-glinianych ścian, w świetle księżyca, nadają dramatyzmu pustyni. Niestety w okolicy powstało kilka wiosek hałasujących agregatami prądotwórczymi i pompami nawadniającymi pola.\nW dalszą drogę wystartowaliśmy po dziesiątej. Jechaliśmy ponad 150km wąską, asfaltową nitką pośród marsjańskiego krajobrazu pofalowanej, kamienistej pustyni. Upał szybko sięgnął ponad 30oC. Monotonnie, szaro czerwona pustynia powoli przesuwała się za oknami. Mijały godziny i nic się nie zmieniało. Na chwilę zjechaliśmy z asfaltu, ale dziurawa szutrówka jeszcze bardziej nas spowolniła. Mijaliśmy bardzo niewiele domostw, czasami tylko posterunki wojskowe. Więc z ożywieniem powitałem główną drogę, pędzące po niej starożytne ciężarówki, stacje paliw tłuste i czarne od rozlanego oleju napędowego, szum wielkich opon na rozgrzanym asfalcie i kontrast szarej, bezludnej pustyni w skwarze bezlitosnego słońca.\nWjechaliśmy do Deir ez Zor, dużego, hałaśliwego miasta. Po chodnikach krążyli sennie mieszkańcy, niektórzy odziani w białe lub czarne jalaby i arafatki na głowie, inni nowocześnie, w jeansy i T-shirty. Kobiety prezentowały pełny przekrój mody, od wyuzdanej francuszczyzny po w pełni zasłaniające każdą część ciała i włosów togi. Niewiele poświęcali nam uwagi, łatwo mogliśmy wtopić się w codzienność miasta.\nPrawie 80km na południe, dobrą asfaltówką wzdłuż Eufratu, dotarliśmy do ruin greckiego miasta Dura Europos. Niewiele do dziś pozostało, głownie mury. Wznoszą się na kilkudziesięciometrowej wysokości skarpie ponad szerokim i zielonym Eufratem. Po przeciwległej stronie rzeki rozciągają się zielone pola i osiedla rolnicze. Krajobraz tutaj nie zmienił się od tysiącleci, pustynia rozdzielona życiodajną nitką rzeki, wokół której obrastają od zawsze osiedla ludzkie. Pierwsze ślady człowieka w tym regionie datuje się na 5000 lat wstecz. Eufrat od zawsze stanowił także naturalną granicę dla ludów pustyni. Wykorzystywali ją także Grecy i Rzymianie.\nUdało się nam zjechać samochodami nad brzeg rzeki. Chłodna woda wybuchała tu feerią zieleni, owadów i przyjemnej wilgoci. Jaka to przyjemna odmiana po całodniowej szarości i spiekocie pustyni. Siedzieliśmy i popijaliśmy herbatę, kiedy nadpłynęli łódką trzej młodzieńcy. Jeden z nich prezentował muskulaturę pod spraną, białą koszulką i ciągle celował do czegoś z karabinu. Łódka spłynęła z biegiem szybkiego nurtu tuż przed naszymi oczami. Drugi chłopak w tym czasie zawijał coś w reklamówkę i obwiązywał taśmą klejącą. Po chwili dał się słyszeć dudniący huk i z wody wystrzeliła fontanna na kilka metrów w górę. Sądziliśmy, że chłopcy łowią ryby, starym rosyjskim sposobem, ale oni tylko się bawili. Może to byli saperzy, którzy z narażeniem życia detonowali niewypały z I wojny światowej.\nPóźnym popołudniem pojechaliśmy jeszcze 20km na południe do wykopalisk archeologicznych w Mari. Kiedyś było tu ważne miasto kultury mezopotamskiej, około 5000 lat temu. Dziś to tylko dziury w ziemi, wykopane przez archeologów i częściowa rekonstrukcja kilku ulic, nie godna uwagi. O wiele więcej można dowiedzieć się z książek i folderów sprzedawanych przy kasie biletowej. Można tam także kupić gliniane kopie znalezisk z Mari, przedmioty codziennego użytku, figurki, ozdoby itp. Miasto zostało całkowicie zniszczone przez babilońskich najeźdźców pod dowództwem Hammurabiego, w 1758 roku p.n.e.\nRano ruszyliśmy na zachód, przez pustynię. Większość drogi pokonaliśmy po asfalcie, czasami tylko trafialiśmy na szutrówkę. Słońce paliło, powietrze stało w miejscu, a opony szumiały. Najpierw jechaliśmy kilkadziesiąt kilometrów na południowy-zachód, po drodze prostej jak struna. Potem następne 200km wzdłuż rurociągu i kabli energetycznych na zachód, także nie widząc po drodze żadnego zakrętu. Idealną równinę zakłócały jedynie słupy, stada wielbłądów i wałęsający się pośród kamieni geolodzy z Torunia. Podobno szukają ropy dla Shell'a. Tuż przed wyjechaniem na główną minęliśmy wojskową bazę. Droga zakręcała tuż przed wielką bramą. Strażnik wziął nasze pojazdy za 'samochody pułapki' i z daleka machał rękami abyśmy się nie zbliżali i skrócili sobie drogę przez piach.\nW końcu dotarliśmy do Palmiry. Nowe miasto przywitało nas tabunami zabytkowych Mercedesów sprzed 30-50 lat. Zatrzymaliśmy się na głównym placu, pomiędzy hotelami dla rzeszy turystów, jakich przywozi się tutaj autokarami. Nagromadzenie przyjezdnych spowodowało zmianę cen w sklepach, które wzrosły o rząd wielkości. Nawet w uliczkach zarezerwowanych dla tubylców sklepikarze widząc białasów stosowali wysoką taryfę. Plusem było to, że powstały sklepiki z souvenirami i punkty z internetem. Przespacerowaliśmy przez pół miasta opędzając się od zaczepek dzieci i handlarzy. Turystów widzieliśmy niewiele, może dlatego tak uporczywie namawiano nas do kupna... czegokolwiek. Przykład Palmiry doskonale obrazuje zmiany jakie zachodzą w małych społecznościach w wyniku bezpośredniego zetknięcia z bogatą cywilizacją Zachodu. Każdy chwyta co tylko ma pod ręką i w nadziei, że jest to woda, a wokół przecież pustynia, próbuje to sprzedać. Im bardziej odmawiamy, tym bardziej jesteśmy namawiani. Skutkuje jednie cierpliwość i całkowity brak zainteresowania połączony z jednoczesnym stoicyzmem emocjonalnym. Kiedy siedziałem na murku, w cieniu, używając sobie długopisem po wszystkich, mogłem przyjrzeć się jak wygląda biznes naganiaczy od tyłu, nie będąc samemu do niego zamieszanym. To prosta, zwykła praca, emocje, prawie w całości są po stronie turystów, a łatwo ich pobudzić.\nRuiny starej Palmiry leżą nieopodal nowego miasta. Nazwa pochodzi od Rzymian i oznacza 'miasto palm', kiedyś nazywano to miejsce Tadmor. Pierwsi ludzie osiedlili się tu 20 wieków przed Chrystusem. Dużo później wykorzystywali osadę Asyryjczycy i Persowie, głownie jako przystanek i centrum handlu na szlaku karawan. Potem miasto przechodziło z rąk do rąk, a to Aleksander Wielki, a to Rzymianie. Ci ostatni nadali Palmirze wielkie swobody w handlu i ustanawianiu podatków. Miasto szybko się bogaciło i rozrastało z dala od uwagi Rzymian. Czasami bywał tu cesarz Hadrian, głównie była to jednak domena Dioklecjana. W 267 roku władczynią tych terenów ogłosiła się królowa Zenobia, która pozbywszy się męża, wkroczyła na tron wraz ze swym nieletnim synem. Na czele swego zaciężnego wojska stawiała czoło armii Rzymian, w końcu jednak pokonana i pochwycona w ucieczce przez Aureliana, trafiła do luksusowego więzienia w Rzymie. Po odkryciach archeologów Zenobia stała się mityczną idolką dla pierwszych sufrażystek i podróżników płci żeńskiej. Mimo, że jej życie przepełniała żądza władzy i że nie cofała się przed wszelkimi środkami aby tą władzę dostać, stała się dla wielu uosobieniem silnej i stanowczej kobiety. Tymczasem Palmira odkąd została przejęta przez Muzułmanów popadła w niepamięć i dopiero w XVII wieku odkryto ją ponownie dla świata.\nCóż pisać o urodzie starożytnych ruin. Każdy odbiera je na swój sposób. Zwłaszcza w zachodzącym słońcu tworzą swoistą atmosferę trwania w bezmyślnym spokoju. Palmira skażona przemysłem turystycznym jest trudna w odbiorze, zwłaszcza kiedy pięć dni siedzieliśmy w ciszy i spokoju pustyni. Pomiędzy leżącymi i stojącymi kolumnami przewalają się liczne grupy turystów, a za nimi, wokół nich i pomiędzy nimi, sprzedawcy na pierdzących mopedach, krzykliwie zachwalający swój towar. Najlepszym sposobem na uwolnienie się od nerwowego ścisku i hałasu jest zwiedzanie ruin samotnie. Kiedy tylko wyrwiemy się naganiaczom spod bramy, stanowimy zbyt nędzną zdobycz dla sprzedawców aby za nami gonili. Skupiają się na większych grupach turystów, mają wtedy większą szansę trafienie grosza.\nMówiąc o starożytnych zabytkach nie należy zapominać o archeologach, którzy w dawnych i całkiem nowych czasach odkrywali je i opisywali. Niestety wiele ciekawych ozdób, czy nawet całych mozaik, portali, zostało wywiezione do Europy. Oczywiście z chęci ochrony bezcennych okazów przed beztroską dzikusów. Do dziś tak się robi, na przykład w Iraku.\nWyruszyliśmy około 10-tej w kierunku na południowy-zachód, do Damaszku. Nie pojechaliśmy główną drogą lecz użyliśmy skrótu wzdłuż rurociągu gazowego, przez pustynię. Było gorąco, mocno wiało, dziurawa szutrówka i mozolnie przesuwające się za oknami pustkowia. Zauważyliśmy nawet prawie metrowej długości jaszczurkę. Dojechaliśmy do gór okalających Damaszek od północy i zachodu. Chcieliśmy obejrzeć dwa klasztory chrześcijańskie. Wdrapaliśmy się więc na ponad 1600m n.p.m. i upał nieco zelżał, teraz było tylko 26oC. Pierwszy klasztor, powyżej miejscowości Maalula, powstał w IV wieku. We wiosce do dziś mówi się po aramejsku. Język ten pochodzi z rodziny semickiej i ma wiele wspólnego z arabskim i hebrajskim. Jak głosi legenda, w tym miejscu przed obliczem św. Tekli, rozstąpiły się skały by mogła uciec przed prześladowcami. Okolica jest piękna, a wioska wraz z klasztorem wciśnięta w potężną rozpadlinę pomiędzy wysokimi skałami. W małej restauracyjce można zjeść smakowite mini pizze. Przyjeżdża tu wiele turystów, wielkimi autokarami. Tuż obok stoi otworem kościół św. Sergiusza, z pięknymi ikonami.\nNastępny klasztor zobaczyliśmy w miasteczku Seidnayya. Buduje się tu wielkie osiedla willowe dla bogatych mieszkańców Damaszku. Na skale góruje potężny klasztor o wyglądzie warownego zamku. Mieszkają tam mnisi wyznania ortodoksyjnego greckokatolickiego. Wewnątrz klasztoru panuje przyjemny chłód. Prawie wszystkie krużganki są dostępne za darmo dla zwiedzających. Można także podziwiać okolicę z dachów klasztoru i zagubić się w rozbudowanych korytarzach.\nChwilę później zjechaliśmy w dół do Damaszku. Wpłynęliśmy rzeką samochodów przez bogate przedmieścia. Stolica jest o połowę mniejsza od Aleppo, ale panuje tu o wiele większy zgiełk i pośpiech. Trudno przepchnąć się przez śródmieście. My jednak nie skorzystaliśmy z obwodnicy. Sądziliśmy, że uda się nam zatankować paliwo na jakiejś stacji. Jednak stacji było bardzo mało, a takich co sprzedawały diesel'a prawie w ogóle. Wystrzeliliśmy więc na autostradę, na południe w kierunku Jordanii. Robiło się już ciemno kiedy zaczęliśmy szukać noclegu. Zwiedzanie Damaszku zostawiliśmy sobie na czas powrotu. Postanowiliśmy zjechać z autostrady na zachód, aby poszukać spokojnego miejsca na wzgórzach. To jedyne, wolne od pól uprawnych i wsi miejsca. Niestety na każdym rumowisku skalnym sterczał posterunek wojskowy. Kilka razy nas przegoniono, uprzejmie lecz stanowczo. W końcu zrozumieliśmy, że na zachód od wzgórz Golan wszystko obsadzone jest wojskiem. Zawróciliśmy więc na wschód i już po ciemku przekroczyliśmy autostradę. Dość szybko znaleźliśmy wzgórek z wierzą ciśnień, powyżej jakiejś wioski. Nikt nas nie wypędzał więc rozbiliśmy obóz. Jednak już po kwadransie pojawił się pierwszy gość na mopedzie. Zapewnił nas, że możemy tu nocować. Po pół godzinie przyjechali milicjanci, także na mopedach. Spisali nasze paszporty i uśmiechając się życzyli nam dobrej nocy. Minęło następne pół godziny i przyjechał tajniak na mopedzie. Ten również nas spisał i wylewnie pożegnał. Najwyraźniej spodziewali się desantu żydków, a ta powszechna armia na komarkach miałaby przyjąć na siebie pierwszy atak. Musieliśmy długo czekać aby skorzystać z prysznicu i toalety. Dzień był długi i męczący, zasnęliśmy szybko i nawet sporadyczne strzały z kałacha w oddali, nie zakłóciły nam nocy. Rano zauważyliśmy przysypiającego żołnierza, który miał rozkaz nas pilnować całą noc.\nWyruszyliśmy na południe, autostradą do Jordanii. Nie udało się nam zakupić paliwa w Syrii, więc zrobiliśmy to za granicą. Koszt litra diesel'a w Jordanii to około 1.85zł (2008). Przejazd przez granicę przebiegł nam bardzo szybko i bezproblemowo. Razem z mnóstwem luksusowych limuzyn z Emiratów, Kuwejtu, Omanu itp. Sprawnie dojechaliśmy do budynków granicznych Jordanii. Tu przywitały nas nowe twarze na bilbordach i zdjęciach w każdym możliwym miejscu wolnej ściany. Sroga i tępa twarz dyktatora Syrii ustąpiła uśmiechniętej, inteligentnej i rozsądnej twarzy młodego króla Jordanii. Zresztą twarz niedawno zmarłego jego ojca, także przebija się tu i ówdzie.\nUrzędnicy na granicy byli rzeczowi i szybko nas obsługiwali. Niestety zostawiliśmy około 70USD za opłaty wjazdowe, ubezpieczenie samochodu, wizy i inne. Bogato odziani szejkowie z południowych, arabskich krajów, epatowali swym bogactwem, luksusem życia, drogimi amerykańskimi limuzynami. Dumnie prężyli torsy i potrząsali głowami nakrytymi chustami, błyskali złotem na rękach.\nZdegustowani Azraqiem pojechaliśmy główną w stronę Ammanu by znaleźć nocleg na kamienistej pustyni. Tutaj ma ona kolor czarny z powodu wulkanicznego grysu i bazaltowych kamieni. Po drodze zahaczyliśmy o ksar Amra. Został wpisany na listę UNESCO, chyba tylko z powodu fresków, bo nie z powodu swej urody. Freski są zniszczone przez czas i wandali. Do wysokości dwóch metrów są poznaczone różnymi napisami, wyrytymi w miękkim tynku. Są niezwykłe, bo przedstawiają nagie postacie, co w czasach protomuzułmańskich było nie do pomyślenia.\nKsar Amra był ciekawy także z innego powodu. Razem z nami weszła do niego grupa turystów, którą dowieźli tu autokarem. Zachowanie ludzi z Europy stało się dla mnie bardziej interesujące niż freski z VIII wieku. Turyści w pierwszym odruchu chwycili za sprzęt uwieczniający obrazy, każdy miał swój, własny i każdy chciał zabrać obraz tego co widzi do domu, nawet jeśli nie zdaje sobie sprawy co widzi. Bo przecież zaczęli trzaskać zdjęcia zanim spojrzeli własnym okiem na freski, zanim przewodniczka wytłumaczyła z czym w ogóle mają do czynienia. Drzwi do ksaru otworzył grubawy Arab, usiadł z boku i znudzonym wzrokiem wodził po turystach energicznie biegających po wnętrzu z aparatami wycelowanymi w sufit i ściany, bo... mają metkę UNESCO. Sądzę, że byłby najlepszą osobą, która miałaby na tyle obiektywne spojrzenie, aby jaskrawo i celnie opisać takie zjawisko jak turystyka. Którego ja także jestem częścią.\nJordania od zawsze była kluczowym terenem dla migracji ludów Bliskiego Wschodu, a także dla wojsk egipskich, asyryjskich, rzymskich, arabskich, tureckich, oraz dla krucjatowców. Pierwsze ślady na tym terenie odcisnął człowiek ponad 500 wieków temu. Wtedy jeszcze było tu miło i wilgotno. Pierwsze miasta w pobliżu palestyńskiego Jerycha i jordańskiej Petry, założono 110 wieków temu. To tutaj prawdopodobnie po raz pierwszy zaczęto hodować kozy i owce. Pierwsze wojny, które opanowały cały ten region, toczono 50-40 wieków temu z Kananejczykami. Około 35 wieków temu zawiązały się tutaj pierwsze plemiona używające języka hebrajskiego. W epoce żelaza, 32-23 wieków temu, rozwinęły się tutaj trzy królestwa Edomici na południu, Moabici nad Morzem Martwym, oraz Ammonici na skraju pustyni Arabskiej. Wtedy to tereny dzisiejszej Jordanii były scenerią wydarzeń opisanych w Starym Testamencie. Wtedy to Mojżesz przeprowadził Izraelitów z Egiptu nad brzegi rzeki Jordan. Kilkaset lat później, królowie Dawid i Salomon transportowali złoto z Afryki i przyprawy ze Wschodu przez pustynię Arabską. W 586 roku p.n.e. Nabuchodonozar zrujnował Jeruzalem i uwięził Izraelitów w Babilonie. W 333 roku p.n.e. Aleksander Wielki podbił te tereny w drodze nad Nil. Ludność Jordanii zyskała wtedy na rozwoju technologicznym. Wtedy to Amman nazywano Filadelfią. Południową Jordanią władały plemiona nomadów, zwane Nabatejczykami. Mieli swą stolicę w Petrze. W 64 roku p.n.e. Jordanię podbili Rzymianie. Imperator Trojan ostatecznie zagarnął południową Jordanię w 166 roku n.e. W 324 roku cesarz Konstantyn z Konstantynopolu przyjął chrzest i tym samym Jordanię, jego domenę, owładnęła religia chrześcijańska. W 640 roku Arabowie podbili Jordanię i nastąpiła zmiana panującej religii na Islam. Armie islamskie i chrześcijańskie starły się już w VII wieku, ale dopiero papież Urban II w 1095 roku wywołał poważną i niezwykle krwawą oraz brzemienną w skutkach wojnę, zwaną krucjatą do ziemi świętej. Do 1116 roku Europejczycy przejęli kontrolę nad zachodnią Jordanią, zbudowali też szereg warowni od Damaszku po Kair, które miały strzec granic wiary. W 1250 roku te tereny przejęli Mamelukowie, ale już 150 lat później zgładził ich groźny Timur z Uzbekistanu. Po nich przyszli w 1516 roku Turcy Ottomańscy, którzy z małą przerwą panowali w Jordanii aż do I wojny światowej. Wtedy to, w 1914 roku, osłabienie Turcji wykorzystali Arabowie i dzięki strategii porucznika brytyjskiej armii T.E. Lawrence'a połączyli swe siły z Anglikami w walce z Turkami. Tereny Jordanii, Palestyny i Izraela dostały się pod zarząd brytyjski, jak potajemnie uchwalono na posiedzeniu Ligi Narodów. Pozwolono Emirowi Faisal'owi proklamować twór o nazwie Transjordania, ze stolicą w Ammanie, obejmujący tereny niegdyś należące do tureckiej Syrii, czyli od rzeki Jordan po Irak. Pełną niezależność państwo otrzymało w 1946 roku, kiedy brat Emira Faisal'a - Abdullah ogłosił się królem Jordanii. Po II wojnie światowej Abdullah związał się w przepychankę pomiędzy Arabami i nowym państwem Izrael. Zginął w zamachu Al-Aqsy w 1951 roku. Jego syn rządził przez rok dopóki nie stwierdzono u niego schizofrenii. Wtedy na tron wkroczył wnuk Abdullah'a, który okazał się charyzmatycznym władcą, doskonale lawirującym pomiędzy młotem a kowadłem, bo tam właśnie znalazła się Jordanii wciśnięta pomiędzy świat Arabów a Izrael. Rządził i był uwielbiany przez swój naród oraz przez władców innych państw, do śmierci w 1999 roku, kiedy na tron wkroczył jego najstarszy syn. Tych dwoje można oglądać na zdjęciach w każdym domu, urzędzie, może nawet w każdym portfelu w Jordanii. Historia polityki Jordanii w czasach rządów Hussein'a i jego syna jest na tyle skomplikowana, że wykracza poza temat tego tekstu.\nNastępnego dnia pojechaliśmy główną drogą do Madaby. To już tereny ściśle związane z opowieściami biblijnymi. W tym mieście odkryto w kościele mozaikę przedstawiającą mapę Ziemi Świętej. Ku mojemu zdziwieniu zauważyliśmy tu wielu turystów i całkiem rozbudowaną infrastrukturę turystyczną, chociaż samo miasto nie wyróżnia się niczym szczególnym. Po dwóch dniach zauważyliśmy, że Jordania jest droższym i bardziej rozwiniętym krajem od Syrii. Przyjeżdża tu wielu turystów dlatego czasami ceny mogą zaskakiwać poziomem zachodniej Europy. O jeżdżeniu dzikimi drogami, nie ma mowy, poza pustynią. Wszystko jest wyasfaltowane, a to co poza i w górach to wojskowe.\nZ Madaby ruszyliśmy na zachód przez góry, w kierunku Morza Martwego, które pokazało się nam w pełnej krasie tuż za miastem. Mogliśmy zobaczyć miasto Jerycho i ujście rzeki Jordan, tam już Izrael. Asfaltowa nitka wije się pośród ciemnoczerwonych skał. To popularny szlak turystyczny, można tu spotkać wielu podróżników na rowerach, czy w samochodach. Widoczki zapierają dech w piersiach, gdyby tylko nie ten upał, powietrze by było bardziej przejrzyste. Co kilka kilometrów należy zatrzymać się na posterunku wojskowym i okazać paszport, w końcu to granica Jordanii.\nZjeżdżamy na plażę Morza Martwego. To najgłębsza depresja na świecie, -400m n.p.m. W morzu nie ma życia, woda jest tak słona, że nawet taki neptyk pływacki jak ja, unosił się na powierzchni jak boja i nie mógł się zanurzyć choćby chciał. Po wyjściu z wody trzeba się długo myć aby spłukać tłustą maź. Warto wysmarować się morskim błotem, podobno odmładza. Jeżeli nie upierzemy slipków, będą sztywne i nieprzyjemne w dotyku jak wykrochmalone dziesięć razy z rzędu. Plaże są ogólnodostępne, może tylko trudno do nich zejść po kamieniach. Można znaleźć wiele miejsc na nocleg, czasami nawet pośród drzew, wojsko nie wygania. Trzeba tylko mieć dużo rezerwy do potężnego wręcz zaśmiecenia wybrzeża. Wieczorami zrywa się bardzo silny, północny wiatr, co jest ważne dla nocujących w namiotach.\nZnad morza wjechaliśmy 1600 metrów w górę, do miasta Karak, gdzie zwiedziliśmy ruiny zamku krucjatowców. Miasteczko posadowione jest na stromym szczycie, a ukoronowaniem jest warownia z XII wieku. Pozostał labirynt korytarzy wykutych w skale oraz mury obronne. Jak dla mnie nowe miasteczko ze stromymi uliczkami, kramami warzywnymi, restauracyjkami i piątkowym luzem, było ciekawszą atrakcją. Zamek w Karak stanowił jeden z punktów obrony krucjatowców przed Arabami. Był oblegany przez Saladyna i był siedzibą znanego, francuskiego sadysty Renauld de Chatillon dorównującego wymysłami tortur nawet Wladowi D.\nPrzez następne 160km wspinaliśmy się, to znów stromo zjeżdżaliśmy ze szczytów górskich. Czasami, w okolicach Dhana Reserve, mogliśmy oglądać z okien samochodów niesamowite widoki na kolorowe skały zapadające się w przeogromne kaniony i ginące gdzieś w dalej w dolinie Arabskiej. Piękna to droga, zwana drogą królów. Godna polecenia każdemu podróżnikowi. Po drodze spotkaliśmy rodzinkę podróżującą rowerami. Ojciec ciągnął przyczepkę z bagażami, a mamusia jechała tandemem z córką. Oba rowery obładowane sakwami. Na tej drodze trzeba mieć jednak sprawne hamulce i mocarny silnik, ponieważ kilka razy zjeżdża się na pułap 400m n.p.m. by potem wskrobać się stromymi serpentynami na ponad 1600m n.p.m. i tak bez końca jak na karuzeli.\nRuiny Petry to rozległe doliny i kaniony, wydziergane w miękkiej skale kolumnadowe fasady świątyń i domów. Mnóstwo jaskiń oraz domów ułożonych z kamiennych bloków. W ten cały, kamienny pejzaż dawnego miasta wpleciono kawiarenki i kramy dla odwiedzających. Codziennie przegalopowuje szutrowymi uliczkami tysiące, fotografujących bez końca wszystko wokół siebie turystów. My wybraliśmy się tam na dwie godziny przed zmrokiem, czyli przed zamknięciem. Na najkrótszą trasę potrzeba podobno pięć godzin. Kiedy szliśmy szlakiem, czyli wąskim kanionem powstałym z rozstąpienia się skał na skutek ruchów tektonicznych, nie było nikogo, kto by zdążał w tym samym kierunku co my, wszyscy, cały tłum, walił do wyjścia. Po godzinie zostaliśmy sami, co tutaj wydaje się niemożliwe. Niestety zdjęcia trzeba było robić ze statywem. Zdążyliśmy obejrzeć prawie wszystko, zanim ochrona nas skierowała do wyjścia. Bilet kosztuje 60zł za osobę (2008) i uprawnia do zwiedzania od wschodu do zachodu słońca. My wyszliśmy z Petry po omacku bo zapomnieliśmy latarek. Ale cieszę się, że nie poszliśmy zwiedzać miasta w środku dnia, w tłumie ludzi. Wieczorem, nawet po ciemku, było chłodno, przyjemnie, cicho, nastrojowo a przede wszystkim można było w spokoju nacieszyć się atmosferą tego miajsca.\nNajwiększy urok Petry jaki ja dostrzegłem to skały same w sobie. Najbardziej twórczym budowniczym okazała się sama przyroda. Kolor i struktura kamieni, które wyglądały jakby ulepione z piasku na plaży Bałtyku i polane morską wodą, rozpływały się ciemnymi zaciekami w fantazyjne kształty, jak z wyobraźni Salvadore Dali. Ludzie dodali do tego pięknego tworu natury tylko kilka dziur i kolumn.\nTak jak wcześniej pisałem Petra była stolicą imperium Nabateńczyków. Powstałego z łupienia karawan, a potem z okładania karawan podatkami przewoźnymi i wreszcie z pośrednictwa w handlu między Wschodem a Zachodem. Nabateńczycy byli narodem koczowników. Zbudowali jednak stolicę na miarę imperium chociaż władali tylko południową Jordanią. W zetknięciu z Rzymianami wyszli zwycięsko dzięki swemu bogactwu. Po prostu kupili sobie wolność. Kiedy jednak Palmira i szlaki morskie przejęły część handlu ze Wschodem, skarbiec zaczął świecić pustkami i Rzymianie podbili ich królestwo za zaleganie z podatkami. Największy rozkwit miasta datuje się na lata 8 rok p.n.e. do 40 rok n. e. Wtedy mieszkało tu ponad 30000 ludzi, a hydraulicy i budowlańcy tam wodnych z Petry słynęli na cały ówczesny świat. Panował wtedy król Aretas IV. W 106 roku Rzym przejął Petrę i całe królestwo Nabateńczyków, a w 131 roku miasto wizytował imperator Hadrian. Do XII wieku Petra była przebudowywana i rujnowana przez najeźdźców oraz trzęsienia ziemi. Dopiero w XIX wieku trafił tu charyzmatyczny podróżnik Johan Ludwig Barckhardt, który zmienił wiarę i kilka lat przygotowywał się żyjąc pośród Arabów, aby móc swobodnie podróżować po półwyspie Arabskim. Los Nabateńczyków dokonał się w chwili kiedy w 1994 roku buldożery zaczęły równać teren pod hotele dla masowej turystyki. Nomadów przepędzono bez ostrzeżenia, jako zbędny składnik krajobrazu. Tak chyba zaczęła się ostatnia faza zagłady królestwa Nabateńczyków.\nPo wieczornym zwiedzaniu ruin trafiliśmy na skalistą półkę, na dziki nocleg. Lekki wiaterek chłodził powietrze, a w oddali słychać było zawodzące śpiewy popijających w ciemności tubylców. Byłoby pięknie, tym bardziej że śpiewacy przy akompaniamencie gitary naprawdę pięknie śpiewali, gdyby nie odpowiedź młodzieży z zaparkowanego nieopodal samochodu. Musieli czuć się lepsi puszczając jazgot z głośników.\nRano wyjechaliśmy w skwar, w góry. Mimo wysokości 1560m n.p.m. musieliśmy pootwierać okna aby chłodzić wnętrze samochodu podczas wolnej jazdy. Piękne krajobrazy, na zachód od drogi królów nie pozwalały skupić się na szosie i serpentynach. Ciemne skały stromych szczytów wybijały się z żółtego piaskowca, a głębokie kaniony, przez poszarpane ściany skalnych bram otwierały się na dolinę Arabską. Wreszcie skręciliśmy z głównej drogi na zachód, prosto w te kolorowe, księżycowe krajobrazy. Tej drogi nie ma na mapach, znalazłem ją tylko dzięki zdjęciom satelitarnym. Przez kilkadziesiąt kilometrów serpentyn spotkaliśmy tylko jeden samochód i kilka kóz. Trudno opisać piękno tego nieprzyjaznego życiu krajobrazu. Kolory od burgunda po żółć, przenikały się fantazyjnie powyginanymi warstwami skał i nakładały się na siebie w kanionach. Wyglądało to jak wielowarstwowy tort pocięty nożem przez weselników. Wolno człapaliśmy zakosami pod górę i wciskaliśmy hamulce do dechy na zjazdach. Wspaniała droga na dwa dni wycieczki rowerem, ale jest się tu zdanym tylko na siebie.\nProsto z objęć gór wyskoczyliśmy na posterunek wojskowy. Byli bardzo zdziwieni naszym widokiem, długo sprawdzali nasze bagaże. Potem skręciliśmy na południe w dolinę Arabską, w kierunku Morza Czerwonego. Szeroką dolinę tworzyły wysokie, skaliste, ciemne góry. Powoli wszystko, prócz asfaltu, wypełnił żółty piasek. Minęliśmy jeszcze jeden posterunek wojskowy i ujrzeliśmy zatokę Morza Czerwonego i w dole bogate miasto portowe Akaba. Zielone skwery, fontanny, drogie limuzyny i w tle żurawie portowe.\nRano, po kąpieli, wyjechaliśmy na północny-wschód, do rezerwatu Wadi Rum. Nową autostradą przekroczyliśmy łańcuch górski i zanurzyliśmy się w piaszczystą pustynię. Wjazd do rezerwatu jest płatny, 30zł od samochodu i 6zł od osoby (2008), na dzień. Teren jest dość obszerny i można poruszać się po nim tylko samochodem terenowym, ponieważ drogi, albo raczej ścieżki, są wyjątkowo piaszczyste i grząskie. Można jeździć własnym samochodem, lub wynajętym, albo też na grzbiecie wielbłąda. My zrobiliśmy ponad 70km po parku, cały czas z włączonym napędem na cztery koła. Rezerwat potwierdza moje zdanie o Jordanii, tutaj można doświadczyć wspaniałej przygody, zupełnie odmiennej od tej jaką znamy z Europy, zachwycała mnie wiele razy. W Wadi Rum ciemnobrązowe skały wyrastają wprost z pomarańczowego piasku pustyni. Wygląda to zjawiskowo. Wyobraźcie sobie mgłę, która spowija skalisty łańcuch górski, a szczyty wysuwają z niej tylko swoje głowy. Jeżeli zamiast mgły wyobrazicie sobie pomarańczowy piasek i siebie na tym piasku, to tak jakbyście byli w Wadi Rum. No... zapomniałem jeszcze o słońcu, tutaj pali jak diabli. Góry z piaskowca, podobnego do tego z Petry, przybierają przedziwne kształty, czasami kamiennych mostów, czasami pionowych iglic, czy grzybów. Poorane są kanionami, podobnymi do tych z Petry. Można znaleźć tu wiele inskrypcji naskalnych sprzed tysięcy lat. Ludzie jednak nie zbudowali tu żadnej, trwałej siedziby, prawdopodobnie trudno znaleźć tu wodę. Wadi Rum to także raj dla skałkowców, wspinaczkowców, czy jak ich tam zwał. To oni mogą oglądać rezerwat z najpiękniejszej perspektywy, z czubków gór. Wadi Rum w świecie kulinarnym byłoby ambrozją dla podniebienia, ale tak silny i wysublimowany smak, szybko otępia zmysły doznaniami na najwyższym poziomie i już po całym dniu podziwiania uroków rezerwatu ma się go dość i jeśli nie odnajdzie się czegoś interesującego w szczególe, w fakturze skały, śladach na piasku, to staje się nudny. Niestety dzień po jego opuszczeniu już się za nim tęskni.\nMy zanocowaliśmy w jednym z kanionów Wadi Rum, a rano wyruszyliśmy w drogę powrotną na północ. Przez cały dzień przejechaliśmy ponad 550km autostradami, aby dotrzeć do Damaszku. Tym razem granica syryjska nas nie zaskoczyła. Wszystko było zorganizowane i łatwe do zrozumienia. Chociaż ilość pieczątek i druczków była tak duża, że w końcu straciliśmy w nich rozeznanie. Jednak urzędnicy byli kompetentni i mówili po angielsku. Bardziej zdziwiły nas opłaty za wyjazd z Jordanii. Ten drogi dla podróżników kraj zażądał jeszcze 45zł za znaczki skarbowe na druczkach wyjazdowych. Pozostawia to w mej głowie utrwalone wspomnienie Jordanii jako kraju nastawionego na zysk z turystyki masowej, dość prężnie się rozwijającego oraz stającego się powoli bezosobowym, nieczuły i globalnie zunifikowanym. Zwykle omijam takie kraje w swych podróżach, bo trudno mi jest doświadczyć tam czegoś więcej niźli tylko zwiedzania, ale w przypadku Jordanii przyroda jest silnym magnesem. Na pewno wróciłbym tu dla gór, kanionów, Morza Czerwonego i Wadi Rum. Syria na pozór, dla niewprawnego oka, może wydawać się podobna tylko biedniejsza. Ale dla mnie jest bardziej esencjonalna, jak dobrze zaparzona i dobrej jakości herbata. Jordanię może symbolizować Erl Grey z drugiego parzenia. Zdaję sobie sprawę, że mój obraz tych dwóch krajów jest dość mętny, a na pewno wysoce subiektywny, ale może dla kogoś jest to wskazówka. Porównanie tych dwóch krain może być przyczynkiem do zastanowienia się nad negatywnymi skutkami globalizacji. Jordania jest po prostu bardziej zaawansowana na drodze unifikacji i zbliżania wszystkich kultur do modelu zachodniego. Przez to wydaje się nudniejsza, trudniejsza do penetrowania i wymagająca nie lada wysiłku aby poznać jej prawdziwe oblicze. Syria natomiast, dzięki zamknięciu na Zachód przez wiele lat, silniej pachnie swym naturalnym, osobistym zapachem, a mniej perfumami paryskimi. Dlatego łatwiej poznać jej prawdziwą kulturę, obyczaje, sposób życia mieszkańców i dla podróżnika zdaje się wydawać bardziej ciekawa bo ludzie nie są tak zmanieryzowani Zachodnim sposobem bycia, bo są otwarci i nie czują kompleksów, bo nie dążą do budowania powszechnych zakazów i nakazów regulujących życie turysty, bo nie zdają sobie sprawy, że łatwo mogą zarobić na przyjezdnych i bo przyjezdnych się nie boją.\nNocleg znaleźliśmy w Damaszku, na kempingu. Koszt samochodu i dwóch osób to 16USD (2008). Niestety nie łatwo go znaleźć, a może tylko my nie umiejętnie go szukaliśmy. To daje mi dobrą sposobność do zauważenia pewnej nauki płynącej z kontaktów z tubylcami. Jeżeli poprosisz o pomoc to tak jakbyś obarczał odpowiedzialnością za swój los drugiego człowieka. Prawdziwy Muzułmanin nie ustanie dopóki nie zadośćuczyni naszej prośbie, nawet jeśli niechcący wpędzi nas w kłopoty i zmarnuje nasz czas. Nie robi tego ze wstydu przed przyznaniem się, że 'nie wie, nie umie', ale raczej z wrodzonego od pokoleń przykazania, że gość nie może odejść niezadowolony. Także jeśli chcemy aby tubylec stał się naszym przewodnikiem, to wprzód upewnijmy się, że on na pewno wie gdzie chcemy trafić.\nNa kempingu, obok nas, rozstawili się młodzi ludzie z Anglii. Przyjechali w dużej liczbie starą ciężarówką, przerobioną na autobus. Wyprawy takimi pojazdami organizują firmy z Londynu. Turyści płacą niewiele, jak na warunki europejskie, podróżują w spartańskich warunkach, śpią we własnych namiotach. Stara Scania była mocno zmęczona. Kierowca i jednocześnie opiekun grupy, zajmował się wszystkim, również remontami. Powiedział, że od 9 lat był tylko raz w domu, w Anglii. Zaimponował mi pomysłem na życie i wyjątkową zaradnością oraz stoickim spokojem ducha. Patrzyłem na młodzież w obwisłych, nieco pogniecionych koszulkach, kręcących się na boso wokół ciężarówki. Mieli długie włosy, rozleniwione facjaty i ogólny tumiwisizm. Na odległość wydawali się typowymi koczownikami naszej ery, lekko niedomyci, niefrasobliwi, z bezmyślnym uśmiechem na twarzy, niezorganizowani, flegmatyczni, bez ambicji parcia do przodu, po prostu lekkoduchy. Pomyślałem sobie, że tak pewnie widzą nas nasi klienci i znajomi z Polski. Jemy i żyjemy na ziemi, trochę jak zwierzęta. Za nic mamy wartości, które są wyznacznikiem drogi życiowej dla większości. Przechodzimy do porządku dziennego nad różnicami kulturowymi w dzikich krajach, które innych przyprawiają o apopleksję. Nie szukamy komfortu życia, ale od niego uciekamy. Trudno to pojąc przyglądając się z boku, z rezerwą. Dla niektórych nie jesteśmy godnymi zaufania, za bardzo odbiegamy od normy, od obrazu podróżnika lansowanego przez filmy Nationale Geographic.\nPrzez połowę kolejnego dnia zwiedzaliśmy centrum Damaszku. Miasto ma specyficzną atmosferę jaką posiadają wszystkie stolice. Życie płynie tu na wysokim poziomie i bardzo szybko. Mimo iż Damaszek jest bardzo starym miastem, udało się przeprowadzić przez centrum kilka szerokich, dwupasmowych dróg, co idealnie przewietrza motoryzacyjnie miasto. Przed upałem chroniliśmy się w zadaszonym targowisku, zwanym tu suqiem. To rozległy teren w centrum miasta, podzielony uliczkami i niską zabudową, coś w rodzaju centrum hurtowego, ale w wersji azjatyckiej. Nie jest tu jednak tak bogato i różnorodnie jak na suqu w Istanbule. Powszechny jest zapach tandety chińskiej i długo trzeba szukać lokalnych wyrobów. My skupiliśmy się na części spożywczej, gdzie naszą uwagę przyciągnęły oliwki w różnych marynatach. W Syrii stosuje się zwykle marynaty na bazie limonki. Przebieraliśmy także w owczych serach, chałwach i dżemach z egzotycznych owoców.\nNie skorzystaliśmy z wejścia na teren wielkiego meczetu na starówce. Zniechęcił nas tłum kłębiący się przed wejściem, podsycany gromkim głosem płynącym z megafonów od nawiedzonego przewodnika duchowego. Nie dostaliśmy się także do muzeum etnograficznego, bo we wtorki zamknięte. Jednak zwiedzanie, łazikowanie po uliczkach, rozmowy z ludźmi, były przyjemne, a co ważniejsze pouczające. Nadal jednak, pośród miast syryjskich, moim ulubionym pozostaje Aleppo.\nResztę dnia spędziliśmy jadąc na północ, właśnie do Aleppo, aby zrobić ostatnie zakupy spożywcze, a potem do Turcji. Wszystko szło dobrze dopóki nie dowiedzieliśmy się od celnika, że mamy zapłacić kolejny podatek od diesela w wysokości 100USD. Dodatkowo urzędnicy wzbudzili naszą nieufność, jakimiś szeptami, cichym namawianiem i uwagami z powodu niby naszych odbiorników GPS. Rozkręciliśmy więc dużą awanturę, trwającą ponad godzinę. Obudziliśmy przełożonych z wyższych pięter budynku celnego, co to kładli się właśnie do wieczornej drzemki. Zasięgnęliśmy także języka u TIRowców. Kazaliśmy wydać sobie odpowiednie przepisy na papierze, aby je sfotografować, w Polsce przetłumaczyć i wysłać wraz ze skargą do ministerstwa w Damaszku. Zresztą postępowaliśmy zgodnie z zaleceniami samego ministerstwa, które w angielskiej mowie informowało, na tablicach pozawieszanych w budynkach granicznych, aby zgłaszać wszelkie niejasności faksem lub telefonicznie bezpośrednio do nich. Skończyło się na tym, że zapłaciliśmy 100USD od samochodu, ale sprawy nie popuścimy i faks do ministerstwa pójdzie. Trochę to dziwne, że płaci się dwa razy ten sam podatek, ale tylko wtedy kiedy wyjeżdża się z Syrii do Turcji. Bo kiedy wyjeżdża się do Jordanii to się nic nie płaci. Po przeliczeniu kosztów opłat i ilości paliwa jakiego zatankowaliśmy w Syrii, wyszło, że litr diesel'a kosztował nas 5.89zł.\nZobacz inne nasze podróże po Azji: 2003, 2005, 2007, 2008, 2009, 2010, 2010, 2011, 2013, 2013, 2013, 2014, 2014, 2014, 2014, 2016, 2016, 2017.