Fajne pomysły na wycieczki z Fethiye - mało znane, a ciekawe miejsca\nCiekawe wycieczki z Fethiye i okolic. Jeśli planujesz wakacje w Turcji i zastanawiasz się co warto zobaczyć w okolicy Fethyie, to wybraliśmy kilka fajnych miejsc, które warto odwiedzić. Piękne plaże, pozostałości starożytnych miast. Miejsca wyjątkowo choć często mało znane. Część z nich można odwiedzić w ramach wycieczki fakultatywnej lub dojechać transportem publicznym. Przy innych przyda się wynajęty samochód, a czasami trzeba będzie kawałek podejść na piechotę…\nKilka pomysłów na wycieczki z Fethiye i okolic\nPrzyjeżdżając na wakacje do takiego miejsca jak położone na Riwierze Tureckiej Fethiye (i okolice), szkoda marnować czas na siedzenie w hotelu. Dookoła jest tyle ciekawych i fajnych miejsc, tyle możliwości aktywnego spędzania czasu, że 2 tygodnie miną nie wiadomo kiedy.\nPoniżej prezentujemy kilka pomysłów na wycieczki z Fethiye. Jeśli ktoś chciałby wybrać się nieco dalej, to tu zebraliśmy kolejne ciekawe miejsca na Riwierze Tureckiej, które warto zobaczyć. Tym razem w okolicy Kas. Także zwiedzajcie, poznawajcie i odkrywajcie uroki Turcji Licyjskiej, a jeśli zdecydujecie się podzielić swoimi wrażeniami, to będzie nam miło ;-)\nWycieczka na plażę Patara Beach ze zwiedzaniem licyjskiego miasta\nAbsolutne Must See wśród miejsc, które warto zobaczyć w okolicy Fethiye i Kas. Długa na kilkanaście km, piaszczysta – co jest wyjątkiem przynajmniej w tej części Riwiery Tureckiej – plaża z wydmami, otoczona górami. Na miejscu można też zwiedzać pozostałości jednego z najważniejszych miast starożytnej Licji.\nWstęp na plażę dla 3 osób kosztował nas w listopadzie 40 TL (ok. 20 zł). Dodatkowo płatne jest zwiedzanie pozostałości starożytnego miasta. Na plażę można też dojść od centrum miasteczka – więcej na ten temat pod poniższym linkiem.\nWizyta na jednej z najpiękniejszych plaż na Riwierze Tureckiej – Patara Beach – to jedna z najciekawszych wycieczek z Fethiye.\nZ Fethiye do Patary można pojechać w ramach wycieczki zorganizowanej przez rezydenta lub jedno z lokalnych biur (ok. 80 km). Można też dotrzeć transportem publicznym – należy się upewnić, że bus będzie wjeżdżał do miasteczka Gelenis. Inaczej trzeba będzie przejść jeszcze ok 3 km z głównej drogi (lub złapać na niej busa jadącego z Kas lub Kalkan).\nInną możliwością jest dojazd do Patary busem z Kalkan lub Kas (ok. 9-11 TL). Natomiast najlepszą opcją jest wynajęcie samochodu i przyjazd na Patarę przed zorganizowanymi grupami i pozostanie aż do zachodu słońca.\nWięcej zdjęć i informacji o tym niezwykłym miejscu znajdziecie tutaj.\nDo Patary najlepiej przyjechać na cały dzień i zostać do zachodu słońca. W tym celu przyda się wynajęty samochód…\nWycieczka do Tlos\nTlos było jednym z najważniejszych miast w starożytnej Licji i razem z pięcioma innymi miastami: Pinarą, Patarą, Myrą, Ksantos i Olympos wchodziła w skład tak zwanej Unii Licyjskiej. Z Fethiye do Tlos jest zaledwie ok. 35 km. Organizowane są wycieczki połączone często ze zwiedzaniem położonej nieco dalej Pinary lub wpisanego na listę UNESCO Ksantos.\nWstęp 7 TL.\nTlos było jednym z najważniejszych miast w starożytnej Licji (obok między innymi Ksantos, Olympos, Myry, Pinary).\nPozostałości starożytnego miasta Tlos znajdują się zaledwie ok. 35 km od Fethiye\nStarożytne miasto Pinara\nTlos czy Ksantos są zdecydowanie częściej odwiedzanymi miejscami niż położona na uboczu Pinara, której pozostałości schowane są poza utartymi szlakami. Żeby dojść do najciekawszych grobowców trzeba się trochę namęczyć. Szlak jest momentami słabo oznakowany, a podejścia strome. siłek nagradzają natomiast fenomenalne widoki, a po sezonie Pinarę można często eksplorować praktycznie bez innych turystów.\nJedną z ciekawszych, choć mniej znanych niż na przykład wpisane na listę UNESCO Ksantos, atrakcji turystycznych w pobliżu Fethiye są pozostałości starożytnego miasta Pinara.\nNiektóre biura organizują wycieczki z Fethiye do Pinary połączone często ze zwiedzaniem pozostałych licyjskich miast znajdujących się w okolicy, natomiast zdecydowanie warto przyjechać tutaj na cały dzień. I powłóczyć się po okolicy w poszukiwaniu własnych ścieżek, a zapewniamy że warto…\nWstęp do Pinary jest bezpłatny (przynajmniej był w listopadzie 2020). Samochód warto zostawić przy głównej drodze ponieważ ostatnie 2 km drogi jest w fatalnym stanie. Teoretycznie można wjechać (na samej górze jest nawet parking) natomiast jest duża szansa, że miska olejowa może przegrać nierówną walkę z olbrzymimi kamieniami znajdującymi się na drodze :-)\nWidok z Pinary – jesienią na pobliskich szczytach leży często śnieg.\nNajsłynniejsza, turecka zatoka – Oludeniz\nWycieczka z Fethiye do Oludeniz – chyba najbardziej rozpoznawalnej i znajdującej się na większości folderów zatoki – jest obowiązkowym punktem wakacji w tej części Riwiery Tureckiej. Warto jednak pamiętać, że do Oludeniz można z łatwością dojechać też z Fethiye transportem publicznym. Busy jeżdżą często i kosztują niewiele.\nOludeniz jednak najładniej wygląda z góry. To chyba najlepsze miejsce, żeby spróbować swoich sił w lataniu na paralotni. Szczególnie teraz, gdy ze względu na słabość tureckiej waluty ceny są wyjątkowo przystępne. Za skok z instruktorem trzeba zazwyczaj zapłacić 300-350 TL (150-175 zł). Dodatkowo płatne są zdjęcia…\nJeśli ktoś nie ma odwagi by poszybować w chmurach, a chciałby spojrzeć na Oludeniz z góry, to może poszukać oznaczonego biało czerwonymi znakami szlaku licyjskiego i wspiąć się na jeden z okolicznych szczytów.\nOludeniz to najlepsze miejsce by spróbować lotu na paralotni. Koszt takiej wycieczki – transport, lot na paralotni z instruktorem – zaczyna się od 300 TL (ok. 150 zł)\nWycieczki z Fethiye – Kayakoy -wioska duchów\nDo znajdującego się w pobliżu Oludeniz – kayakoy – można podjechać samochodem. Zdecydowanie lepszym i ciekawszym rozwiązaniem jest jednak powędrowanie fragmentem Szlaku Licyjskiego. Najlepiej zacząć wędrówkę w położonym kilka km dalej Ovaciku (praktycznie dzielnica miasteczka Oludeniz) skąd można przejść do Kayakoy, zejść na plażę Oludeniz i busem wrócić do miasteczka. Po drodze z Kayakoy do Oludeniz Beach podziwiać można piękne widoki na zatokę. Trasa jest jednak dość słabo oznaczona także zdecydowanie przyda się GPS i/lub dobra mapa lub pomoc miejscowych. Przy znalezieniu początku szlaku w miasteczku oczywiście, bo później już zdecydowanie częściej będziecie spotykali dzikie żółwie niż ludzi.\nCzy warto wybrać się na wycieczkę do Kayakoy? Zdecydowanie tak. Najlepiej powędrować Szlakiem Licyjskim z Oludeniz…\nNa miejscu (w Fethiye lub Oludeniz) można też wykupić wycieczkę z przewodnikiem – pieszą lub konną… Z Fethyie do Kayakoy często jeździ też transport publiczny, a w wiosce położonej w pobliżu opuszczonej „wioski duchów” można obecnie wynająć komfortowe wille z basenem i jacuzzi.\nWięcej o Kayakoy znajdziecie tutaj.\nByliście na wakacjach w Turcji w okolicach Fethiye? A co Wam się najbardziej podobało? Jesli dopiero planujecie swój wyjazd, to całą masę ciekawych miejsc i informacje praktyczne znajdziecie tutaj.


ODKRYJ, JAK UJARZMIĆ MOC ODRZUCENIA.\n– Czy kiedykolwiek poczułeś, jak boli odrzucenie?\n– Czy zastanawiasz się, dlaczego nigdzie nie pasujesz?\n– Czy często czujesz się niezauważony?\n– Czy pragniesz uznania ze strony innych ludzi?\nJohn Paul Jackson z wielką wrażliwością i duchowym rozeznaniem wyjaśnia w tej książce, jak wygląda nasze życie, kiedy rządzi nim odrzucenie. Pomaga zidentyfikować słabości, które ujawniają różne oblicza odrzucenia.\nOdkryj, jak ujarzmić moc odrzucenia, doświadczyć uleczenia zranień i wyrwać się z błędnego koła zachowań prowadzących do samozniszczenia. W tej książce odnajdziesz świeże spojrzenie, które wnosi nadzieję na radykalną przemianę w twoim życiu. Twoje życie może zyskać nową jakość. Tego pragnie dla ciebie Bóg.\nRozdział 1......Skazany na odrzucenie\nRozdział 2......Warownie odrzucenia\nRozdział 3......Od odrzucenia do godności\nRozdział 4......Zwyciężony czy zwycięzca?\nRozdział 5......Przemieniony przez Boga\nDodaj do koszyka Cena: 19,00 zł 13.30 zł


Problem tajemnicy zawodowej radcy prawnego w ujęciu etycznym\nProblem tajemnicy zawodowej radcy prawnego w ujęciu etycznym\nPosted on 2 czerwca 2017 bydemo\nTajemnica zawodowa radcy prawnego, adwokata, notariusza czy też lekarza i dziennikarza – pozostaje pod ochroną przepisu art. 180 kodeksu postępowania karnego oraz przepisów ustaw i zasad etyki regulujących wykonywanie danego zawodu. Również Trybunał Konstytucyjny mówi o obowiązku, istocie i zakresie zachowania tajemnicy zawodowej wobec informacji uzyskanych przez radcę prawnego od klienta w ramach świadczonej pomocy prawnej.\nUstawodawca szeroko zakreślił granice tajemnicy zawodowej radcy prawnego. Obowiązek respektowania tajemnicy, który został sformułowany w art. 3 ustawy o radcach prawnych, stanowi, że radca prawny jest zobowiązany zachować w tajemnicy wszystko, o czym dowiedział się w związku z udzielaniem pomocy prawnej. Obowiązek ten nie może być w żaden sposób ograniczony w czasie i obowiązuje radcę dożywotnio. Nakaz zachowania tajemnicy radcowskiej ma charakter bezwzględny, ponadto radcę prawnego nie można zwolnić od tego obowiązku co do faktów, o których dowiedział się udzielając pomocy prawnej lub prowadząc sprawę. Brzmienie tego przepisu nie zakłada wyjątków i nakazuje radcy oraz aplikantowi radcowskiemu (do którego przepis ten stosuje się odpowiednio) zachowanie w tajemnicy wszystkich uzyskanych od klienta informacji w ramach wykonywania zawodu. Należy jednak pamiętać o jednym wyjątku od obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej, który przewiduje ustawa o radcach prawnych, to jest w zakresie informacji udostępnianych na podstawie przepisów ustawy z 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Kolejny wyjątek znajduje się w art. 180 § 2 kodeksu postępowanie karnego, krtóry stanowi, że radcowie prawni mogą być przesłuchiwane co do faktów objętych tajemnicą zawodową tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla dobra wymiaru sprawiedliwości, a okoliczność nie może być ustalona na podstawie innego dowodu. Zwolnienia takiego dokonuje Sąd.\nOkreślenie tajemnicy zawodowej radcy prawnego w Kodeksie Etyki Radcy Prawnego ma charakter szerszy, o wiele bardziej szczegółowy i na swój sposób bardziej adekwatny do wymogów współczesności aniżeli to w ustawie o radcach prawnych. Zakres oraz środki niezbędne dla zachowania tajemnicy radcy prawnego precyzują artykuły od 15 do 23 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego.\nTajemnica radcy prawnego jest figurą prawną nieskończenie istotną z punktu widzenia:\n*Konieczności przestrzegania praw człowieka i obywatela\n*Ochrony istotnych wartości gwarantowanych konstytucją\n*Utrzymania i propagowania demokracji\n*Ochrony praw przyznanych stronom procesu sądowego\n*Zagwarantowania właściwego procesu wymierzania sprawiedliwości\n*Ochrony zawodu radcy prawnego\nZagwarantowania radcom prawnym możliwości właściwego wykonywania powinności zawodowych, do wypełniania których są zobowiązani etycznie, moralnie, ustawowo i zwyczajowo względem klientów, państwa i wymiaru sprawiedliwości.\nNie jest przesadzona opinia, że bez istnienia tajemnicy zawodowej i bez przekonania oskarżonego o realności tej gwarancji wykonywanie zawodu radcy prawnego byłoby niemożliwe. Słusznie zalicza się tajemnicę zawodową do filarów współczesnej palestry. Zgodzić się należy również z poglądem, że nikt nie będzie korzystać z pomocy prawnika w sposób pełny wówczas, gdy nie będzie mógł podać swojemu pełnomocnikowi wszystkich informacji powiązanych ze sprawą z powodu lęku przed ich ujawnieniem. Warto zauważyć również, że tajemnica radcoswska służy nie tylko prywatnym interesom klienta i radcy prawnego, ale również ogólniejszym interesom publicznym. W szczególności dotyczy to interesu wymiaru sprawiedliwości.\nW skutek naruszenia poufności przez radcę prawnego wobec klienta, można domagać się odpowiedzialności karnej, dyscyplinarnej lub odszkodowawczej. Zgodnie z art. 64 ustawy o radcach prawnych, radcowie i aplikanci radcowscy podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej za postępowanie sprzeczne z prawem, zasadami etyki lub godności zawodu bądź za naruszenie swych obowiązków zawodowych. Odpowiedzialność karna radcy prawnego dopuszczalna jest z przepisu art. 266 § 1 k.k., zgodnie z którym ten, kto, wbrew przepisom lub przyjętemu na siebie zobowiązaniu, ujawnia lub wykorzystuje informacje, z która zapoznał się w związku z pełnioną funkcją, wykonywaną pracą, działalnością publiczną, społeczną, gospodarczą lub naukową, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat dwóch.\nPoza ustawą o radcach prawnych i Kodeksem Etyki Radcy Prawnego do nakazu dochowania tajemnicy zawodowej obliguje także treść roty, która jest przyrzeczeniem składanym przez radcę prawnego. Obowiązek ten jest równocześnie elementem etyki zawodowej radców prawnych.\nKancelaria w tej chwili


Wiadomości24 » Cywilizacja » Historia » Pokój i smutek: kontrowersje wokół chorwackiego święta narodowego\nData dodania: 2011-08-05 17:13\nChorwacja świętuje dziś wyzwolenie, a Serbia, według słów jej prezydenta, „jest pogrążona w smutku”. Przepaść między dwoma krajami wciąż jest ogromna.\nChorwackie święto narodowe, czy też jak je tu nazywają „Dzień Wdzięczności za Ojczyznę” lub „Dzień Dziękczynienia za Ojczyznę”, ma w tym roku charakter wyjątkowy, a to z powodu dwóch wydarzeń mających miejsce w pierwszej połowie tego roku. Przed trzema tygodniami, schwytany został po 7 latach ukrywania się przed wymiarem sprawiedliwości ostatni Serb, oskarżony o zbrodnie wojenne w Chorwacji, Goran Hadžić. Z kolei w kwietniu tego roku, skazany w Hadze na 24 lata więzienia został inny negatywny bohater tego okresu, chorwacki generał Ante Gotovina.\nŚwięto narodowe 5 sierpnia ustanowił pierwszy chorwacki prezydent (inny pretendent do celi w haskim areszcie, przed czym uratowała go prawdopodobnie tylko przedwczesna śmierć) Franjo Tudjman. Tego dnia w 1995 roku zakończyła się akcja „Burza”, operacja „porządkowa” jak eufemistycznie określiło ją chorwackie wojsko, w wyniku której przestało istnieć satelickie serbskie mini-państwo Republika Serbskiej Krainy. Wtedy to 90 tysięcy (według trybunału haskiego, serbskie dane mówią o 250 tysiącach) jego mieszkańców uciekło z całym swoim ruchomym dobytkiem do Serbii, w długiej karawanie idącej przez Bośnię. W tych dniach, tylko nieliczni zostali w swoich domach i byli to głównie ludzie starsi i samotni, którzy nie mieli dość sił aby odbyć tak długą podróż. Wielu z nich zginęło z rąk chorwackich żołnierzy.\nAkcja „Burza” jest dla Chorwatów symbolem wyzwolenia od serbskiej okupacji i zakończenia wojny na terenie ich kraju. Stąd też ogromne oburzenie społeczeństwa na wyrok Trybunału haskiego, który uznał ją za „wspólne przedsięwzięcie o charakterze przestępczym”, którego autorami byli prezydent Tudjman, generał Gotovina i inny skazany w Hadze na 18 lat więzienia generał Mladen Markač. Zdaniem Trybunału, celem operacji była czystka etniczna i wypędzenie Serbów z Chorwacji. Według oficjalnych danych, zaprezentowanych przez prokuraturę, w jej wyniku zginęły 324 osoby serbskiej narodowości, a sposób przeprowadzenia „Burzy” pełen był nieprawidłowości (jak chociażby niewspółmierne do potrzeb obrzucenie granatami głównego miasta Krainy, Knina, w którym pozostali nieliczni, niezdolni do ucieczki).\nO ile Chorwaci byli zdegustowani takim spojrzeniem Trybunału na sprawę, wyrok spotkał się z ciepłym przyjęciem w Serbii. Dla Serbów stał się on koronnym dowodem tego, że „nie tylko my jesteśmy zbrodniarzami”. Po raz pierwszy w historii Trybunału, okazało się bowiem, że także oni byli ofiarami wojny. A uchodźcy z Chorwacji, być może byli jednymi z największych: nie tylko stracili oni dobytek swojego życia, ale także po ucieczce do Serbii wykorzystani zostali przez reżim Miloševića do osiągnięcia doraźnych celów politycznych. Większość z nich przesiedlona została do Kosowa, aby zwiększyć tam procent serbskiej populacji. Do dzisiaj cierpią szykany ze strony albańskiej części młodego państwa kosowskiego, a dla rządu w Belgradzie są wyłącznie kartą przetargową, której losu nie próbuje się w żaden sposób poprawić.\nPolacy i Chorwaci - niezwykłe więzi (wyspa Šolta) - cz.2\nTagi: Chorwacja Serbia akcja "Burza" Goran Hadžić Franjo Tudman Ante Gotovina Mladen Markač Trybunał Haski\nInaczej mówiąc, uwsteczniać. Bo kto nie idzie do przodu i stoi w miejscu, cofa się, tracąc czas. Czas, który nie jest powtarzalny. "Panta Rhei."\nWojny. Czystki etniczne. Ludzka krzywda ma wiele twarzy.\nDobry artykuł- gratuluję.ZS


TopShop w podróży po Szanghaju - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Shanghai » TopShop w podróży po Szanghaju\nshanghai topshop kolekcja moda lato 2011 lookbook katalog\nKolekcja TopShop Shanghai na lato 2011.\nTo kolejna letnia propozycja tej cenionej brytyjskiej marki - tym razem TopShop zabiera swoje klientki w podróż po Szanghaju. Ta kolekcja z pewnością zachwyci wielbicielki orientalnych akcentów w modzie.\nInspiracje kulturą Dalekiego Wschodu są tu bardzo wyraźne - charakterystyczne, piękne nadruki oraz fasony nawiązują do tradycyjnego chińskiego stroju.\nTen kolor już stał się wiosennym hitem. Bardzo cieszy nas, że wraz z nadejściem cieplejszych dni na polskich ulicach na dobre zagościł kolor. Triumfy w tym sezonie święci przede wszystkim róż, który stał się bardzo popularny ... czytaj więcej


Fala imigrantów próbuje się dostać do Polski przez Terespol!? - OMON\nHOT! GŁÓWNA ODSŁONY: 9560\neuropa\timigranci\tnielegalni imigranci\tCzeczenia\tTerespol\tPrzejście graniczne\tfala emigrantów\tGruzini\nNie tylko od południa i zachodu imigranci próbują dostać się na terytorium państw Unii Europejskiej. W ciągu ostatnich dni bardzo zagęściło się również na wschodnich granicach Unii, czyli de facto na granicach Polski, najbardziej w Terespolu. Na razie polskie służby graniczne radzą sobie z odsyłaniem przyjezdnych, jednak nie wiadomo jak długo to potrwa.\nCzeczeni, Gruzini, Ormianie, Tadżykowie i cała masa innych osób z terenów Azji ruszyła na Polskę. Wschodnie granice naszego kraju już od sierpnia są okupowane przez przyjezdnych. Co prawda nie rozgrywają się tam tak dantejskie sceny jak na granicy Węgier i Serbii, co nie znaczy, że wkrótce i nam przyda się większe zabezpieczenie granic z Białorusią za pomocą wojska. Każdego dnia przyjeżdżają pociągi pełne uciekinierów ze Wschodu, którzy liczą na to, że uda im się wjechać do Polski i dalej na zachód do Niemiec lub Szwecji, albo Wielkiej Brytanii.\nNa razie polska straż graniczna większość przyjezdnych kieruje z powrotem i nie wpuszcza nikogo dalej. Ci, którzy przyjeżdżają, masowo występują o nadanie statusu uchodźcy. Doskonale zdają sobie sprawę z tego, że przez pierwszy rok pobytu będą mieli z takim statusem zapewnione wysokie świadczenia socjalne. Później prawie nikt nie zamierza tu zostać. Tak deklarowali dziennikarzom portalu Kresy24.pl. Niemniej w Białymstoku, do którego niektórym udaje się trafić tę tezę śmiało można potwierdzić. Wielodzietne rodziny przyjeżdżają tu, ale kiedy kończą się wyższe zasiłki, wyjeżdżają i nawet nie informują, że opuszczają terytorium Polski.\n– Męża mi nie chcą wpuścić. U nas wojna, pracy nie ma, nic nie ma. Pisaliśmy, że jego dokumenty zaginęły i nie można ustalić niczego oprócz tego, co było złożone do urzędu w Polsce. Jestem w Polsce sama z dziećmi i ciężko bez męża. Nie mogę pójść do pracy, bo nie ma z kim dzieci zostawić – mówi nam Fatima, która przebywa w Białymstoku i ma piątkę małych dzieci, choć jeszcze nie ukończyła 30 lat.\nPodobnych historii można usłyszeć znacznie więcej. Niektórzy przyznają się wprost, że można tu żyć z zasiłków, tylko trzeba co jakiś czas zmieniać państwo pobytu. I przyznają się również, że nie są żadnymi uchodźcami politycznymi, ale szukają łatwiejszego i lepszego życia dla siebie i swoich bliskich. Oczywiście, takich słów nie da się usłyszeć zanim jeszcze otrzymają status uchodźcy, tylko kiedy już mają pewność, że z Polski nikt ich nie będzie wyrzucał.\n– Przecież jakby powiedzieć, że jadę tu, żeby było mi łatwiej, to nikt by do Polski nie wpuścił. Jeszcze przed zimą zamierzamy wyjechać do mojego brata, który jest w Hamburgu od prawie roku. Tam będzie nam lepiej. W Polsce w sześć osób ciśniemy się w dwóch małych pokojach ze wspólną kuchnią na piętrze – mówi Imad, który nie wie, że rozmawia z dziennikarzem.\nMieszka z rodziną na osiedlu Białostoczek. Nie chciał powiedzieć jednak w jaki sposób uzyskał status uchodźcy. Dodał tylko, że za dokumenty, dzięki którym mógł tu trafić, zapłacił w Czeczenii 5 tys. dolarów. I to przyznał tylko dlatego, że wydał aż taką sumę pieniędzy plus do tego wydatki związane z podróżą, wcale nie po to, żeby gnieździć się w małym mieszkaniu bez wygód. O pracy nie chciał w ogóle rozmawiać.\nBiałoruskie służby graniczne potwierdzają, że do granicy z Polską przybywa coraz więcej osób, które chcą się przedostać do naszego kraju. W większości na razie są odsyłani z powrotem. Sytuacja może ulec zmianie, kiedy ludzie zaczną siłą napierać na wjazd do Polski. Z informacji przekazanej ostatnio przez minister spraw wewnętrznych wynika, że nasze granice są na razie bezpieczne. Wizytowała je podczas wyjazdowego posiedzenia rządu w Białymstoku, również tą w Terespolu. Ciekawe tylko, jak długo utrzyma się to bezpieczeństwo.\nAutor: Agnieszka Siewiereniuk – Maciorowska\nFoto: ctvnews.ca / slowopodlasia.pl


KOŃ JAKI JEST… - Gazeta Południowa\nHome » Publicystyka » KOŃ JAKI JEST…\nOpublikowano 12.05.2021 przez Krzysztof Dębek w Publicystyka // Komentarze: 0\nLud zawsze pragnął ofiar i władza ofiary ludowi dawała\n„Koń jaki jest każdy widzi”, napisał blisko 300 lat temu ksiądz Benedykt Chmielowski w „Nowych Atenach”. Dalej ów ambitny proboszcz dodaje o koniach trochę ciekawostek, ale sedno definicji zawiera się w pierwszych pięciu słowach i zrobiło niesłychaną karierę. Cóż, koń jaki jest, każdy widzi, takoż widzi, jakie są stół, szklanka, woda, słup, gazeta, cegła oraz tysiące innych rzeczy. Ale bywają słowa, których sens każdy widzi tak, jak mu wygodnie.\nNie wgłębiając się w semantykę, semiotykę i inne dyscypliny zajmujące się badaniem znaczenia słów, powiedzmy tylko, że takie pojęcia – jak choćby „prawo”, „sprawiedliwość”, a też „godność” czy „honor” – są definiowane i rozumiane inaczej w różnych kulturach, ale dla ludzi jednej kultury – muszą być jednoznaczne. Koń może być wyścigowy, roboczy, gniady, srokaty, perszeron, arab, anglik, kucyk nawet – ale zawsze pod pojęciem „koń” musi być koń, a nie koza czy krowa. W Biblii czytamy, że chcąc ludziom uniemożliwić zbudowanie wieży do nieba, Bóg pomieszał im języki. Później, w całej ludzkiej historii, już nie Bóg, ale ludzie mieszali znaczenia słów i zawsze w jednym celu: rozbicia społecznego spokoju, wojny i rewolucji.\nPodstawowymi pojęciami w naszej obecnej europejskiej cywilizacji są „rządy prawa” i „demokracja”. Wchodząc do Unii Europejskiej, Polska podpisała dokumenty, w których pojęcia te precyzyjnie zdefiniowano. Rządy prawa oznaczają, że sądy są niezależne od władzy wykonawczej, prawo jest jednakowe dla wszystkich i przepisy prawa niższego rzędu nie mogą być sprzeczne z prawami wyższego rzędu. Demokrację rozumie się jako rządy większości z bezwzględnym poszanowaniem praw mniejszości: wyznaniowych, etnicznych, światopoglądowych, politycznych i orientacji seksualnych też. Nad przestrzeganiem tych zasad i postanowień traktatowych czuwa Trybunał Sprawiedliwości UE. Jest to zgromadzenie sędziów, wybitnych prawników z państw-członków UE.\nJeśli przeto polski rząd ogłasza, że nie będzie realizował – i nie realizuje! – postanowień tego gremium, albowiem decyzje TSUE ograniczają naszą suwerenność (co ma niebawem stwierdzić pani Pawłowicz, jako sędzia TK) – to wypisujemy Polskę z Unii Europejskiej. Ten cel jest chwilowo niejawny, bo jeszcze nie ma wsparcia większości Polaków, ale propaganda rządowa pracuje i poparcie dla naszego członkostwa w Unii systematycznie spada. Dowodem intencji władzy było zgłoszenie do TSUE żony posła PiS i fanatyka z Ordo Iuris. Oczywiście te kandydatury odrzucono, ale można w TVP ogłosić, że Bruksela jest wrogiem Polski, bo dybie na naszą suwerenność.\nTymczasem w odróżnieniu od konia, nie można o suwerenności powiedzieć, że każdy ją widzi tak samo i tak samo rozumie.\nNie trzeba być profesorem prawa ani nawet być specjalnie inteligentnym, aby wiedzieć, że nigdy nie było, nie ma i nie będzie państwa czy narodu całkowicie suwerennego; nawet minister Ziobro wie, że każda międzynarodowa umowa jest dobrowolnym zrzeczeniem się części suwerenności. Przecież prezydent Duda ofiarował prezydentowi Trumpowi wyjęty spod polskiego prawa i administracji kawałek Polski dla obcej armii i jakoś nikt, nawet minister Ziobro ze swoim hufcem wiceministrów, nie krzyczał o ograniczaniu suwerenności.\nWięc nie o żadną suwerenność chodzi. Hasło walki o „suwerenność” – jak o „godność” czy „wolność” – rodzi silne emocje, wzbudza wręcz instynkty plemienne i dlatego świetnie nadaje się do maskowania prawdziwych intencji politycznych. Niby więc broniąc „suwerenności”, PiS walczy z Unią Europejską o prawo do złamania fundamentalnej – mówi się konstytutywnej – zasady funkcjonowania Unii: niezależnego sądownictwa (bo tylko wtedy orzeczenia krajowych sądów są wiążące dla wszystkich państw). Solidarna Polska głosując przeciw unijnym miliardom broniła prawa ministra Ziobry do mianowania, jak to czynili drzewiej monarchowie, uległych mu sędziów i podporządkowania sobie wymiaru sprawiedliwości. Tymczasem ratyfikacja Funduszu Odbudowy może wzmocnić unijną kontrolę nad praworządnością i takiego ograniczenia swojej suwerenności obawia się minister sprawiedliwości i prokurator generalny RP.\nObecnej władzy chodzi o to, aby nic i nikt, ani prawa krajowe ani międzynarodowe traktaty, jej nie ograniczały. Stąd, przypomnijmy, jedną z pierwszych ustaw PiS zlikwidował konkursy (wymogi wykształcenia i doświadczenia) na wszelkie stanowiska w państwowej administracji i w spółkach Skarbu Państwa, a jedną z ostatnich ustaw dopuścił do służby dyplomatycznej osoby bez znajomości języków obcych, bez studiów. Czy te nowe partyjne „elity” wywalczą nam większą suwerenność…?\nUnia Europejska jest organizacją opartą na poszanowaniu wspólnych wartości, a na ich czele są prawa człowieka, niezależne sądy, niezależne media, trójpodział władzy, wolność zrzeszania się, samorządność itd. To są wartości wypracowane przez najtęższych myślicieli europejskich po doświadczeniach wojen religijnych, rewolucji, ponurych despotyzmów, nacjonalizmów i ludobójczych eksperymentów komunizmu i faszyzmu. Wszystkie państwa członkowskie walczą oczywiście o swoje interesy w niezliczonych w Unii negocjacjach, ale tylko Polska – bo nawet nie Węgry – walczy z Unią jako taką. A moc słowa „suwerenność” sprawia, że broniąca tak rozumianej „suwerenności” władza ma wciąż poparcie milionów rodaków, również tych chcących być w Unii!\nCzy wypisanie Polski z Unii, rezygnacja z politycznego i gospodarczego wsparcia tej potężnej organizacji w obliczu agresywnej Rosji – zwiększy polską suwerenność? A to rychło nastąpi, jeśli nie de iure to do facto. Bo chociaż nie ma w Unii procedury wyrzucania, i nie ma Unia takiego interesu (polski rynek, rezerwuar niezłej siły roboczej itd) to politycznie i kulturowo Polska już jest outseiderem i na decyzje unijne wpływ ma znikomy.\nOto inne mocne słowo: „ideologia”. W rządowej propagandzie słowo „ideologia” ma straszyć – jak „pożar” albo „gwałt”.\nSłownikowo to oznacza zbiór poglądów, przekonań, ocen opisujących rzeczywistość i regulujących zasady postępowania. Ideologia może być chrześcijańska albo oświeceniowa, liberalna lub socjalistyczna, różna. Ale niedawno polski wiceminister edukacji i nauki, Tomasz Rzymkowski, nakazał wykreślać z podręczników pojęcie „prawa zwierząt”, bo to ideologia (skąd, na Boga, prezes Kaczyński, ten erudyta i przyjaciel nie tylko kotów, bierze takie indywidua?)\nIdeologii trzeba się bać, stąd ideologia LGBT i gender. To jakby powiedzieć, że istnieje ideologia astronomii, leśnictwa czy kardiologii (chociaż nauka może być uwikłana w ideologię, wszak Kopernik nie mógł opublikować swojego dzieła, gdyż było sprzeczne z ideologią chrześcijańską). Użycia słowa „ideologia” w kontekście LGBT czy gender jest więc manipulacją, skutecznym sposobem na wzbudzenie społecznych podziałów.\nPojęcie LGBT oznacza tylko i wyłącznie osoby homoseksualne, biseksualne i transpłciowe. Powiedzenie więc, że LGBT to nie ludzie, ale ideologia świadczy albo o głupocie, albo o świadomej manipulacji. Oczywiście takie stwierdzenie jest umocowane w jakiejś ideologii – dowodzi być może „zbioru przekonań i poglądów” na przykład prezydenta Dudy – ale na pewno nie jest to ideologia chrześcijańska; nie ta, której fundamentem jest Kazanie na Górze i nakaz poszanowania bliźniego, nie ideologia, którą definiował Jan Paweł II, a tym bardziej papież Franciszek. Jaka więc stoi za tym wszystkim ideologia, która tej mniejszości ludzi chce odebrać godność i wolność do życia, jakie prowadzą?\nNajprościej rzecz ujmując, chodzi o mobilizację ludu wokół władzy, a ten cel najskuteczniej w całej historii osiąga się pielęgnując i wzbudzając lęki i podziały, strasząc ludzi innym, nieznanym. Kiedyś rozpalano stosy, bo lud wierzył, że czarownice sprowadzają dżumę, a Żydzi robią macę na krwi chrześcijańskich dzieci. Dzisiaj w rządowej telewizji i rządowych gazetach wmawia się milionom prostych ludzi, że geje chcą zlikwidować polską katolicką rodzinę albo przeobrazić chłopczyka w dziewczynkę.\nWładza państwowa – przez edukację, propagandę, politykę kulturalną – ma wpływ na społeczną świadomość. Dość przypomnieć, że jeszcze w latach 50. w Wielkiej Brytanii genialnego matematyka i twórcę komputerów, Alana Turinga, zaszczuto procesami i doprowadzono do samobójstwa – bo był gejem. Dzisiaj w europejskim cywilizowanym państwie coś takiego jest niewyobrażalne: tolerancji uczą szkoły i kościoły, studia filmowe kręcą tysiące obrazów promujących szacunek dla płciowych, seksualnych i tożsamościowych inności. W Europie tylko w Polsce w szkołach, kościołach i w państwowej telewizji straszy się lud ideologią LGBT. Straszy skutecznie – słowem…\nOto kolejne słowo gender. Żeby walczyć z ideologią gender polscy parlamentarzyści dyskutują nad wypowiedzeniem tzw. Konwencji Stambulskiej (wypowiedziała ją Turcja, bo Erdogan zawiera ściślejszy sojusz z mułłami). Oczywiście wszystkie posłanki i wszyscy posłowie deklarują, że są przeciwni maltretowaniu dzieci i kobiet w rodzinach.\nJednak pozarządowe organizacje wspierające maltretowane kobiety i dzieci zostały pozbawione przez polski rząd wsparcia.\nRzecznikiem praw dziecka wybrano specjalistę od kościelnych rozwodów i jeszcze niedawno PiS procedował ustawę głoszącą, że pierwsze pobicie żony przez męża nie podlega karze. Czy dlatego, że św. Paweł pisał, że „żony niechaj będą poddane swoim mężom”, więc odebranie mężowi prawa do dyscyplinowania pięścią żony jest gwałtem na naszej tradycji i burzeniem naszej narodowej tożsamości? Takiej tradycji broni nasza władza?\nBenedykt Chmielowski byłby napisał (gdyby znał to słowo), że gender czym jest, każdy wie: to dział nauki zajmującej się badaniem i wyjaśnianiem pozycji, roli, sytuacji, praw kobiet i mężczyzn w określonych kulturach. Wyjaśnia, dlaczego w Kabulu kobieta może wyjść z domu tylko w towarzystwie ojca, brata czy dorosłego syna, a w Warszawie może być premierem; dlaczego w Arabii Saudyjskiej kobieta za pozamałżeński seks zostanie ukamienowana, a w USA nikogo nie obrusza serial „Seks w wielkim mieście”.\nGdyby w XIX wieku dzielne kobiety (a też nieco mężczyzn) nie zakwestionowały „naturalnego porządku” podporządkowania kobiet mężczyznom (czyli uprawiały gender studies), pani Pawłowicz nie byłaby sędzią, pani Kempa nie byłaby eurodeputowaną, pani Szydło nawet nie wyobrażałaby sobie, że będzie szefem polskiego rządu, a pani Godek prała pieluchy, a nie rządziła sporą częścią polskiego parlamentu. Tymczasem wymienione panie są najzajadlejszymi antyfeministkami! A wraz nimi miliony polskich kobiet, głosując na tę władzę, popierają walkę z „ideologią gender”. Paradoks? Nie. Taka jest moc słowa.\nObecny szef państwowej telewizji stwierdził kiedyś, że lud jest ciemny i wszystko kupi. Jeśli tak, to potwierdzają się obawy największych politycznych myślicieli, od Arystotelesa począwszy na Jeffersonie skończywszy, którzy pisali, że demokracja może oznaczać rządy wzburzonego demagogią motłochu. A demagogia – to słowa. Słowa specjalnego znaczenia właśnie. Koń jaki jest – każdy widzi. I co z tego?


Strony cms - Katalog stron Ekostim\nstudia, ogloszenia, projektowanie ogrodów, falownik, dentysta, prace magisterskie, handel, przekładnie, pisanie prac, lenze, księgowość, silniki, falowniki, klimatyzacja, Softstarty, biuro rachunkowe, pożyczki, psycholog, styczniki, kredyty, przeprowadzki, producent, prace licencjackie, projektowanie wnętrz, restauracja, motovario, regulacja napędów, reduktory, falowniki omron, lodz\nArt Ekipa to grupa doświadczonych osób, którzy fachowo przystępują do budowania stron internetowych, stron mobilnych, sklepów internetowych, jak i pozycjonowania stron w celu osiągnięcia jak najwyższej popularności w wyszukiwarkach internetowych. Wprowadzamy nowatorskie, świeże spojrzenie na rynku internetowym. Otwarcie profesjonalnej witryny internetowej może okazać się głównym wydarzeniem w działalności każdego interesu. Przekonaj się, że dobrze wykonane strony internetowe pozwalają szybko trafić do nowych nabywców i umocnią renomę twojej firmy. Naszym priorytetem jest budowa nowej strony internetowej, która pozwoli Ci zdobyć nowych interesantów dla przedsiębiorstwa, efektywnie wypromujemy proponowane przez Ciebie wyroby i usługi. Efektywnie wpłynie to na zwiększenie prestiżu i budowę pozytywnego wizerunku Twojej firmy. Art Ekipa to firma która konstruuje profesjonalne strony www, strony mobilne, sklepy internetowe. Przyjmujemy zlecenia z całej Polski lecz głównym obszarem naszej działalności są strony internetowe Biłgoraj, Warszawa i Grodzisk Mazowiecki. Zapraszamy państwa do zapoznania się z naszą ofertą. Z zapałem poradzimy Państwu jak skutecznie wypłynąć w internecie poprzez innowacyjne i funkcjonalne rozwiązania. Doskonałość, dbałość o szczegóły to wyznaczniki naszej pracy.\nprofesjonalne strony www, strony internetowe cms, strony mobilne, strony internetowe Biłgoraj\nJesteśmy firmą specjalizującą się w projektowaniu komunikacji interaktywnej. Wiemy w jaki sposób i przy użyciu jakich narzędzi sprzedać twój produkt. W jaki sposób uczynić Twoją stronę internetową interesującą dla użytkownika. Oferta naszej firmy zawiera projektowanie s ... szczegóły wpisu »\nKatalog posiada 6835 stron internetowych w 15 kategoriach i 526 podkategoriach. Gości online 69. Stron oczekujących 7.


Osioł Mesjasza – spotkanie z Włodkiem Goldkornem – Jidyszland\nZapraszamy 17 lutego o godz. 19 na pierwsze w tym roku spotkanie z cyklu spotkań otwartych Centrum Kultury Jidysz!\nNaszym gościem będzie Włodek Goldkorn, autor książki “Osioł Mesjasza”, a spotkanie poprowadzi Karolina Szymaniak.\n“Włodek Goldkorn ma szesnaście lat, kiedy w 1968 roku wyjeżdża z Polski do Izraela. Zafascynowany nowym krajem, obdarza go żywiołową miłością. Szybko jednak rusza pod prąd, zaczyna stawiać niewygodne pytania, kwestionuje jedyną słuszną drogę, którą mu wskazywano. Zamiast tańczyć horę, słucha egipskich piosenkarek, zostaje aktywistą radykalnej lewicy, protestuje przeciwko okupacji Strefy Gazy i Zachodniego Brzegu, jako rekrut sprzeciwia się przełożonym… Z czasem młody buntownik wyrasta na niezależnego humanistę, który unika wydeptanych ścieżek. Jest człowiekiem o tożsamości złożonej jak mozaika, który w wielu językach czuje się jak w domu i nie odrzuca żadnej ze swoich ojczyzn (do Polski i Izraela wkrótce dołączą Włochy) – dużo im zawdzięcza, jeszcze więcej od nich wymaga”.\nWłodek Goldkorn – wieloletni redaktor działu kultury tygodnika „L’Espresso”. Z Polski, kraju swojego urodzenia, wyemigrował w 1968 roku. Zajmuje się tematyką żydowską i historią Europy Środkowo-Wschodniej. Współautor książek “Strażnik. Marek Edelman opowiada” oraz “Civiltà dell’Europa Orientale e del Mediterraneo”. Za książkę “Dziecko w śniegu” otrzymał Nagrodę Asti d’Appello, był nominowany do Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus oraz znalazł się w finale nagrody Premio Sila ’49.\nKarolina Szymaniak – literaturoznawczyni, tłumaczka, lektorka języka jidysz w Polsce i za granicą. Adiunkt w Żydowskim Instytucie Historycznym oraz w Katedrze Judaistyki Uniwersytetu Wrocławskiego, współpracowniczka Centrum Kultury Jidysz. Członkini władz Polskiego Towarzystwa Studiów Jidyszystycznych. W latach 2010-2015 redaktorka naczelna “CWISZN”. Zajmuje się żydowskimi modernizmami przed i po Zagładzie, literaturą pisaną przez kobiety, politykami pamięci, żydowsko-polskim kontaktem kulturowym. Konsultantka wystawy głównej POLIN, współkuratorka wystawy ,,Montaże. Debora Vogel i nowa legenda miasta” (Muzeum Sztuki w Łodzi).\nWydarzenie na FB: https://www.facebook.com/events/248871359953885/


O moim najbliższym Bogu | Verum elevans hominem\n← ,,Kościół to nie tylko dom z kamieni i złota, Kościół żywy i prawdziwy to jest serc wspólnota…”\nW Polsce ISIS zaczyna się na Monciaku →\nO moim najbliższym Bogu\nOpublikowano 20 Maj 2015 by Agnieszka\nNie trzeba wcale mistycznych doświadczeń, wielkich wzruszeń czy spektakularnego cudu, aby móc mówić o Bogu. Myślę, że czasami takie duchowe luksusy wręcz to utrudniają.\nDlaczego? W takich momentach istnieje ogromne ryzyko pogoni za sensacją, zamiast skupienia się na Tym, kto jest w tym wszystkim najważniejszy. Poza tym, może zrodzić się błędne przekonanie, że Bóg zawsze działa poprzez wielkie rzeczy. Pewnie, że Jego dzieła są wielkie, co jednak nie zaprzecza temu, iż mogą się objawiać w małych, codziennych zdarzeniach. Ich dostrzeżenie wcale nie jest trudne, trzeba tylko zmienić nieco myślenie, zaakceptować i przyjąć do swego serca prawdę, że On jest wciąż przy mnie i działa w każdej chwili mojego życia. Nie należy więc zrażać się i rozpaczać, jeśli nie było się w miejscu żadnego cudu eucharystycznego ani na Mszy Świętej odprawianej przez znanego na całym świecie (albo przynajmniej w całej Polsce) rekolekcjonistę. To wszystko jest ważne i piękne, ale nie jest żadnym wyznacznikiem wiary czy jakości życia duchowego!\nJeśli rzucę hasło: ksiądz Pawlukiewicz, myślę, że spora część osób będzie wiedziało, o kogo chodzi. Jeśli wspomnę natomiast księdza Tomasza Mazurka z Archidiecezji Białostockiej, sądzę, że mało kto (jeśli ktoś w ogóle z czytelników tego artykułu) go skojarzy, a właśnie temu kapłanowi zawdzięczam jedne z piękniejszych i głębiej przeżytych rekolekcji. Postawa otwarcia się na Bożą Łaskę pozwala dostrzegać wypełnianie się Jego Słowa w wielu dziedzinach życia, tak, że film, spacer czy lektura podręcznika do biologii (co sama ze zdumieniem i stosunkowo niedawno odkryłam) mogą stać się impulsami do uwielbienia Jego potęgi i chwały. Ostatnio na kazaniu pewien ksiądz rozbroił mnie, cytując słowa Kubusia Puchatka. I dobrze. Zaryzykuję nawet stwierdzenie, że często jest to lepsze (przynajmniej dla ludzi, którzy nie są głębiej zainteresowane życiem duchowym czy teologią) niż przytaczanie poważnych rozpraw teologiczno-moralnych wielkich Ojców Kościoła i świętych.\nOczywiście, nie twierdzę, iż znajomość dzieł osób jakże zasłużonych dla Kościoła nie jest potrzebna (uważam, że wręcz przeciwnie!). Pragnę podkreślić jedynie, że czasem warto poszukać innego sposobu dotarcia do ludzkiego wnętrza, jak też samemu pozwolić, by Bóg działał w moim sercu w niekonwencjonalny sposób.\nTen wpis został opublikowany w kategorii behawioryzm, Formacja Sumienia i oznaczony tagami Bóg, Chrystus, chrześcijaństwo, cnota, droga, emocje, ewangelizacja, formacja sumienia, mistyka. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n6 odpowiedzi na „O moim najbliższym Bogu”\n20 Maj 2015 o 08:45\nI ten wpis należy do osoby dojrzałej duchowo w wierze. Wspaniała łaska Boża.\nA co do tego:” Nie należy więc zrażać się i rozpaczać, jeśli nie było się w miejscu żadnego cudu eucharystycznego ani na Mszy Świętej odprawianej przez znanego na całym świecie (albo przynajmniej w całej Polsce) rekolekcjonistę. ” – mam odmienne zdanie.\nW KAŻDEJ MSZY ŚWIĘTEJ DOKONUJE SIĘ CUD EUCHARYSTYCZNY – w każdej jakiej uczestniczymy dokonuje się Cud Eucharystii nawet jeśli w to nie do końca wierzymy czy rozumiemy to i tak się dzieje, warto być tego świadomym.\n20 Maj 2015 o 10:43\nTak, Ja też tak uważam. CHodziło mi jedynie o takie spektakularne miejsca cudów, gdzie np Hostia przemienia się w Ciało i Krew.\nWłaśnie xKralka mówił kiedyś, że tak naprawdę każda Msza jest z modlitwą o uzdrowienie, bo na każdej się ono dokonuje.\nDzięki za dobre słowo-autorka. 🙂\n20 Maj 2015 o 19:16\nJak łatwo odczytać odwrotnie niż zamierzone zdania.\nDziękuje za dopowiedzenie i ogromnie się cieszę że poznaje wciąż nowe osoby które świadomie uczestniczą w Eucharystii i rozwijają się duchowo i niosą innym tę Tajemnicę o Bogu i Jego działaniu w zwykłym życiu.\n21 Maj 2015 o 08:58\nCieszę się też, że mogę Cię poznać. 🙂\n20 Maj 2015 o 17:06\nTak przy okazji modlitwy o uzdrowienie:\n20 Maj 2015 o 19:18\nOoo , cieszę się że ksiądz podlinkował , przyda mi się to napewno.\nRT @KoteuszKotowski: 27 maja 1937 W San Franc.@otw.@Most Golden Gate; budow. był przez ponad 4. lata i koszt. pon. 27 mln dol., w tym 2. ml… 5 hours ago\n@skyPAPA_ Takie jest życie. Zawsze się komuś człowiek naraża... 5 hours ago\n@skyPAPA_ To cześć strategii. Podobnie robią mormoni. 5 hours ago\n@skyPAPA_ Aja owszem. Kilka razy to przerabiałem. Szczególnie w. Parafiach gdzie dom parafialny jest w okolicach gęsto zaludnionych. 5 hours ago\n@skyPAPA_ Ja nie bardzo lubię. Bo manipulują ludźmi. Przychodzą do księdza, jakieś dziwactwa mu opowiadają bodaj 2… twitter.com/i/web/status/1… 5 hours ago\n285 176 Za co serdecznie dziękuję


Islamiści zamordowali zakładnika. To 70-latek z Niemiec - RMF 24\nPoniedziałek, 27 lutego 2017 (12:46)\nFilipińscy islamiści z ugrupowania Abu Sajaf opublikowali film, na którym zarejestrowano ścięcie 70-letniego niemieckiego zakładnika - poinformował portal SITE monitorujący strony dżihadystyczne. Mężczyzna został porwany pod koniec 2016 roku.\nPunkt kontrolny armii Filipin, która ściga sprawców zabójstwa Niemca //BEN HAJAN /PAP/EPA\nNa nagraniu widać, jak uzbrojony w maczetę bojownik Abu Sajaf odcina głowę ofierze. SITE zidentyfikował mężczyznę jako Juergena Kantnera, który został porwany w listopadzie ubiegłego roku, gdy żeglował swoim jachtem u południowo-zachodnich wybrzeży Filipin.\nAbu Sajaf złożyło przysięgę wierności Państwu Islamskiemu i znane jest z brutalnych działań, szczególnie wobec cudzoziemców, m.in. zamachów bombowych, wymuszeń i porwań dla okupu. Od lat 70. XX wieku chce przekształcić południe Filipin w islamski kalifat.\nRebelianci przetrzymują kilku zakładników. W przeszłości uwalniali niektórych po otrzymaniu okupu. Według SITE termin na zapłacenie okupu za Kantnera - równowartości 600 tys. dolarów - minął wczoraj.\nW 2008 roku Kantner został uprowadzony przez somalijskich piratów i był przez nich przetrzymywany przez 58 dni w pobliżu Zatoki Adeńskiej. Mimo tych przeżyć Niemiec zapewniał, że nie przestanie żeglować. Moja łódź to moje życie. Nie przejmuję się piratami i rządami - powiedział w jednym z wywiadów.


Artelis - Kategoria Rozwój Osobisty, Motywacja - Miasto Artykułów, Miasto Twórczości.\nOsiąganie celów nie jest kwestią "dyscypliny" - chodzi o utrzymanie motywacji i koncentracji na swoim celu. Powinno Ci się to udać, jeśli będziesz stosować się do opisanych poniżej rad. czytaj więcej ››\nKażdy z nas wie, że wiara istnieje, jednak czasami trudno ją zdefiniować. Wiara polega na tym, że nie musimy czegoś widzieć, aby w to wierzyć. czytaj więcej ››\nJesteś menadżerem lub właścicielem small biznesu lub e-biznesu?? Chcesz wiedzieć jak mądrze rządzić?? Jak motywować swoich pracowników?? Jak być oficjalnym i duchowym menadżerem?? Szukasz odpowiedzi na te pytania?? czytaj więcej ››\nCzy warto się rozwijać?\nW dzisiejszym świecie coraz częściej można zaobserwować skłonność ludzi do dążenia drogą najmniejszego oporu i wygodnego trybu życia. czytaj więcej ››\nŻyj z pasją, inspiruj do działania, zbieraj nagrody\nW ostatnim czasie miałam zaszczyt uczestniczyć w II Polskim Kongrsie Przedsiębiorczości w Katowicach. Byłam tam w związku z nagrodą przyznaną gminie Tuchów. czytaj więcej ››\nAutor: Katarzyna Poczekajewicz\nZastanawiasz się jak dobrze zaplanować dzień? Jak mieć siłę na wykonanie góry zadań? Jak rozłożyć je na łopatki? W tym artykule znajdziesz odpowiedzi na wszystkie te pytania i jeszcze więcej, a 4 litery same będą się ruszać do przodu. czytaj więcej ››\nPoznaj 5 Prostych Sposobów Na Skuteczną Motywację\nZ motywacją jest różnie. Pojawia się i znika, w zależności od pory dnia, samopoczucia, zdrowia, podejścia do życia, pogody i wielu innych czynników. Bez niej jesteśmy praktycznie skazani na niepowodzenie, wieczne lenistwo i niechęć do rozwoju i skutecznego działania. Ale na szczęście możemy wpływać na poziom naszej motywacji. czytaj więcej ››\nJak inni wpływają na jakość naszego życia? Jaki mają wpływ i jak możemy to wyrorzystać? Dowiedz się jak budować relacje z ludźmi, aby czerpać z tego motywację i energię czytaj więcej ››\nartelis.pl › Rozwój Osobisty › Motywacja


Concordia Ubezpieczenia w ostatnim czasie wprowadziła dwa nowoczesne systemy informatyczne mające zastosowanie w procesie przygotowywania ofert oraz likwidacji szkód. Nowości mają na celu przede wszystkim przyspieszyć, usprawnić i podnieść jakość obsługi klientów, a także wspomóc codzienne funkcje zakładu i podmiotów z nim współpracujących.\nConcordia Aztec Reader oraz System Obsługi Świadczeń (SOŚ), bo mowa o tych dwóch narzędziach, zostały zaprojektowane głównie z myślą o klientach, jak też pracownikach biorących udział w likwidacji szkód lub przygotowywaniu ofert ubezpieczenia przez pośredników.\nAplikacja Concordia Aztec Reader to narzędzie dedykowane agentom współpracujących z zakładem. System po wpisaniu odpowiednich parametrów wyszukuje i przygotowuje najlepszą ofertę ubezpieczenia komunikacyjnego pod konkretnego klienta.\n- Wystarczy uruchomić aplikację i zeskanować tzw. QR kod z dowodu rejestracyjnego pojazdu. W ciągu kilku sekund pośrednik uzyskuje cenę za pakiet ubezpieczeń OC, Auto Casco, NNW kierowcy i pasażerów oraz Auto Assistance. Co ważne, uzyskana oferta może zostać zapisana w Systemie Obsługi Sprzedaży Rubinet, dzięki czemu oszczędzamy czas i unikamy błędów – podsumowuje Mariusz Gilicki - Dyrektor Biura Ubezpieczeń Komunikacyjnych Concordii Ubezpieczenia.\nDrugie narzędzie - System Obsługi Świadczeń (SOŚ) stawia na kompleksową obsługę procesu likwidacji szkód życiowych. System usprawnia i przyspiesza wypłatę świadczeń w dogodnej dla klienta formie. Narzędzie obsługuje cały proces likwidacji szkody życiowej: od momentu zgłoszenia roszczenia z tytułu polis życiowych, poprzez orzeczenie lekarskie, na wypłacie świadczenia kończąc. Także konsument może na bieżąco śledzić wydawane przez towarzystwo decyzje na każdym etapie procesu.\n- W momencie podjęcia przez Biuro Likwidacji Świadczeń decyzji w sprawie zgłoszonego roszczenia, klient otrzymuje ją automatycznie (poprzez SOŚ) – tłumaczy Piotr Adamczyk - Dyrektor Biura Likwidacji Szkód Concordii Ubezpieczenia. - Informuje go o tym wiadomość SMS, natomiast drogą mailową trafiają do klienta szczegóły dotyczące jego sprawy: rodzaj decyzji i ewentualna wysokość odszkodowania – dodaje.\nZ punktu widzenia obsługi procesu, SOŚ zapewnia pełną integrację dotychczasowych narzędzi wykorzystywanych w procesie likwidacji szkód, stosowanych przez wszystkie jednostki biorące udział w procesie. System jest bowiem w pełni zintegrowany z Systemem polisowym, Repozytorium dokumentów oraz narzędziem do wysyłki maili i wiadomości SMS. Jest to niezwykle przydatne w procesie zgłaszania zdarzenia (automatyczne zaciąganie danych na temat klienta, zawartych przez niego polis), jego weryfikacji, a także procesu komunikacji z nim.\n- Dzięki Systemowi, pracownicy Biura Likwidacji Świadczeń mają możliwość szybkiego i precyzyjnego filtrowania potrzebnych danych, dzięki czemu na bieżąco mogą monitorować i zarządzać procesem likwidacji świadczeń – mówi Piotr Adamczyk. - Mogą np. przypisać zgłoszenie do odpowiedniej osoby, skierować zapytanie uszczegóławiające do innego pracownika, orzecznika lekarskiego lub klienta, czy zrobić notatki przydatne w sprawie.\nTagi: wypłata, świadczenie, it


Interkl@sa - Dzień Unii Europejskiej\nPola, ale czy nas tam wpuszczą?\nMieszkańcy Unii Europejskiej mają pełną swobodę poruszania się po wszystkich krajach członkowskich. Nie potrzebują specjalnych pozwoleń, wiz na wjazd do innego kraju i wszędzie są mile widziani. Czy wreszcie masz ochotę sprawdzić, gdzie są przepyszne lody?\n- "Jedzie pociąg z daleka\nna nikogo nie czeka.\nzawieź nas do Brukseli".\n- "Panie Janie" (po angielsku, francusku, niemiecku)\nŚwietnie było! Ta wycieczka bardzo mi się podobała. Chętnie jeszcze raz pojechałbym, bo coś mi mówi, że wszystkiego się nie dowiedziałem i nie wszystko zobaczyłem.\nCieszę się, że jesteś zadowolony i gdy już choć trochę znasz państwa Unii Europejskiej, to możesz sobie wybrać to, które Ci się najbardziej podoba. Każdy mieszkaniec Unii może żyć, uczyć się i pracować w dowolnym kraju członkowskim.\nPola, co ty mówisz! Ja nie chcę się nigdzie przeprowadzać. To mi się nie podoba. Chociaż może kiedyś...\nWszyscy śpiewają piosenkę "Europo, witaj nam".\nA teraz zapraszamy na konkurs o Unii Europejskiej. Nasz konkurs składa się z dwóch części. Część pierwsza to quiz. Każda z drużyn będzie odpowiadała na 4 pytania, które można wybrać z zestawu 32 pytań.\nPo każdej rundzie pytań zobaczycie tańce charakterystyczne dla 4 krajów Unii. Na leżącej przed wami kartce papieru prosimy zapisać ich nazwy.\n1. runda pytań - taniec bawarski\n2. runda pytań - walc wiedeński\n3. runda pytań - flamenco\n4. runda pytań - zorba\nAutor: Barbara Kułach\nGratulacje, elas (odpowiedzi: 0)\nZnalazłam to czego szukałam.Dzięki.


Naklejka miarka Grow Up, 150 x 80 cm - Yellow Tipi | Sklep EMPIK.COM\nNaklejka miarka "Grow Up" pomoże Ci z uwagą śledzić wzrost Twojej pociechy.\nUroczy wzór zaprojektowany przez naszą graficzkę - Martę z pewnością spodoba się Twojemu maluchowi, a w dodatku pięknie ozdobi jego pokój. Stonowane barwy nie zakłócą stylistyki pomieszczenia, a naklejkę z łatwością przykleisz do ściany dzięki folii transportowej.\nSzablon ma wymiar 150x80cm. Kształty są wycinane po obrysie – należy je jedynie odkleić z szablonu i przykleić do ściany za pomocą folii transportowej.\nNazwa: Naklejka miarka Grow Up, 150 x 80 cm\nWłaśnie zrecenzowałem Naklejka miarka Grow Up, 150 x 80 cm\nNaklejka miarka "Grow Up" pomoże Ci z uwagą śledzić wzrost Twojej pociechy. Uroczy wzór zaprojektowany przez naszą graficzkę - Martę z pewnością spodoba się Twojemu maluchowi, a w dodatku pięknie ...\nMiarka wzrostu FEEBY Mała gwiazda, 40x100 cm Feeby\nMiarka wzrostu dla dzieci GALERY MIA home


Kto się boi Lisa? - AMBEREK (ilustrowane książki dla dzieci 3-5 lat) - Co wydajemy - AMBEREK - Wydawnictwo AMBER\nJesteś tu: Co wydajemy - AMBEREK AMBEREK (ilustrowane książki dla dzieci 3-5 lat) Kto się boi Lisa?\nGREEN ALISON, ALLWRIGHT DEBORAH il.\nTłumaczenie: Aleksandra Struska-Musiał\nPięknie ilustrowana i rymowana, zabawna i wzruszająca książka nagradzanych autorek pomaga pokonać lęk przed nieznanym, który często jest tylko wytworem wyobraźni.\nI pokazuje, jak ważna jest przyjaźń, która dodaje odwagi.\nKtóż by to być mógł?\nKrólik i pan Kaczor, i Myszka, i Owca. Wszyscy uciekają i chcą się schronić w domu Królika.\nLęk przez nieznanym często trapi nasze dzieci. I nie muszą być to tylko wielkie zmiany: nowe przedszkole, nowy dom, nowe rodzeństwo, ale też wszystko, co jest nowe każdego dnia.\nDlatego Kto się boi Lisa? – pięknie rymowana i ilustrowana książka już po roku wznawiana przez AMBERKA (z zupełnie nową okładką!), jest tak bardzo ważna i potrzebna. Łączy przyjemność i podane w przyjazny sposób walory edukacyjne.\nNiewielu autorów potrafi tak dobrze zrozumieć potrzeby dziecka – co je bawi, co cieszy, a co przeraża – jak Alison Green, która założyła i prowadzi swój imprint w jednym z największych i najlepszych wydawnictw dziecięcych świata.\nKto się boi Lisa w ciemności? Okazuje się, że nie tylko Królik, ale do jego norki niebawem ściągają i Pan Kaczor, i Myszka, i Owca. Wszyscy uciekają przed Lisem i proszą o schronienie, bo razem jest zawsze raźniej.\nKto się boi Lisa? to książka, która jest piękną pochwałą przyjaźni i dzielenia się, bo Królik ma bardzo małe łóżeczko i małą norkę, więc trudno się tam wszystkim zmieścić.\nGdy po raz kolejny słyszymy: „Łup, łup, łup! Któż by to być mógł?”, przed drzwiami staje Lis, ale nie będzie to ostatni gość.\nNa koniec dowiemy się, że strach ma wielkie oczy i często bywa tylko wytworem wyobraźni.\nZgoda, miłość, czułość i przyjaźń pozwalają przetrwać trudne chwile.\nOpowieść Kto się boi Lisa? była bestsellerem w Wielkiej Brytanii i została wydana w 10 krajach.\n"Zadałam więc pytanie, czego ta książka nas uczy. I wiecie, czego się dowiedziałam? Każdy powtarza, że lis jest zły, bo zjada ptaki, myszy, inne zwierzęta. Że należy go przepędzać. A każdy lis ma rodzinę, małe liski, które kocha, o które dba i które muszą jeść! To nie znaczy, że jest zły. Jak to rzekł mój podopieczny „Lis też człowiek”.\nTa lektura ma też wielką wartość terapeutyczną.\nPozwala oswoić strach przed tym, co nieznane, czego się dziecko obawia. Posłużyła mi jako punkt wyjściowy zarówno z córką bojącą się ciemności, jak i chłopcem z głęboką wadą wymowy i lękiem przed niepowodzeniem.\nTo, co jest niewątpliwym atutem książki wydanej w dziesięciu krajach to jej ilustracje. Oddające emocje, ale nie przerażające. Takie miękkie i ciepłe. Idealne do snu…"\n"Jest bosko ilustrowana. Tekst jest krótki i rymowany, w sam raz dla młodszych przedszkolaków".\n"To bardzo przyjemna historia, która pokaże dzieciom, że strach towarzyszy nie tylko im, ale wielu innym osobom także, oraz że nie zawsze to, co wydaje się straszne, naprawdę takim jest. Czasem sprawia jedynie takie pierwsze wrażenie, tak jak Liski w tej opowieści - na początku budzące strach, w ostatecznym rozrachunku okazały się całkiem miłymi (i to dosłownie!) kompanami, którym daleko do bycia groźnymi.\nJak zwykle w przypadku książek wchodzących w skład serii Amberek mamy do czynienia z pięknym picturebookiem. Ilustracje naprawdę zachwycają, a że format jest całkiem spory, to są one odpowiednio wyeksponowane.\nKsiążka zdecydowanie warta polecenia, przypadnie do gustu wielu młodym czytelnikom. My czytamy z dwuipółlatką, ale powinna spodobać się także starszym dzieciom".\n"Przepiękna książka z genialnymi ilustracjami. Bardzo popularna na forach poświęconych książkom dziecięcym i lubiana przez dzieci. Pokochana przez nas od pierwszego przeczytania :)\nTo urocza, mądra, rymowana historia o tym, że strach ma wielkie oczy. Idealnie sprawdzi się w roli prezentu dla przedszkolaka.\nOpowieść jest tak ciepła i pozytywna, że naprawdę zachwyci każdego przedszkolaka. I pomoże przepracować temat nocnych strachów i lęku przed nieznanym".


Podium dla zawodników RMF 4RACING Team na rajdzie Polskie Safari - Turystyka4x4.pl\nSzybkie odcinki specjalne, żar lejący się z nieba i wspaniała atmosfera ? tak pokrótce można scharakteryzować 37. edycję rajdu Polskie Safari, który odbył się w Przasnyszu. Na stracie zobaczyliśmy najlepszych kierowców cross-country, którzy zaciekle rywalizowali o zwycięstwo. Podium w grupie TH wywalczył Krzysztof Biegun i Tomasz Dołhan z RMF 4RACING Team.\nTrasy rajdu były naprawdę dobrze przygotowane. Pozwalały na osiąganie dużych prędkości. Było też ciekawie ? kilka hop, przejazdów przez mniejsze czy większe kałuże. Jednym słowem działo się! Wielkie brawa dla organizatorów, bo rajd od tej strony był świetnie przygotowany – mówi Krzysztof Biegun, kierowca.\nPoprzedniV runda Gepa Logistics Super Rally – siła historii nie tylko samochodowej\nNastępnyRuszyła seryjna produkcja modelu SKODA KAROQ\nRafał Sonik i rajd na Przystanek Woodstock\nJestem chłopcem w skórze kobiety – Małgorzata Kosińska z RMF 4rt


movielicious - blog filmowy: lutego 2015\nJak zwykle nie wyrobiłam się z obejrzeniem wszystkich nominowanych filmów, ale to nie przeszkadza mi w równym stopniu, jak w poprzednich latach, emocjonować się dzisiejszym rozdaniem Oscarów.\nMimo że nie widziałam wszystkich filmów, mam jednak swoje typy:\nJestem rozdarta między dwoma filmami. Za co powinny otrzymać statuetkę?\n"Birdman" za złożoną, szalenie ironiczną opowieść, będącą z jednej strony zjadliwą satyrą na Hollywood, a z drugiej strony przejmującą opowieścią o mężczyźnie, który zmaga się z własnym ego i poczuciem życiowej porażki.\nO filmie pisałam TUTAJ.\n"Boyhood" za ciepłą, ale nie przesłodzoną, tworzoną na przestrzeni dwunastu lat historię o rozpadzie pewnej rodziny i próbach jej funkcjonowania, o dojrzewaniu (zarówno do życia, jak i pewnych decyzji) i za sprawienie, że pozornie zwyczajne zdarzenia ogląda się z zainteresowaniem, podziwem, a nawet zachwytem nad portretowaną codziennością.\nTutaj ponownie nie mogę się zdecydować.\nAlejandro González Iñárritu, jeden z moich absolutnie ukochanych reżyserów, w "Birdmanie" zmienił kompletnie rejestr emocjonalny swojej twórczości i przeszedł od tworzenia najbardziej depresyjnych filmów świata ("21 gramów", "Biutiful") do historii, która bawi w szalenie błyskotliwy sposób (nie przestając zmuszać do refleksji).\nuwaga na marginesie: w zeszłym roku Oscara w tej kategorii zdobył Alfonso Cuarón, również Meksykanin, prywatnie przyjaciel Gonzáleza Iñárritu (panowie razem z Guillermo del Toro zwani są los tres Mariachis). Dlatego tym bardziej byłoby miło, jakby to Alejandro w tym roku wrócił do domu ze statuetką.\nRichard Linklater natomiast osiągnął coś, co wydaje się być zadaniem karkołomnym - pokazał dwanaście zwyczajnych (chociaż z reguły dosyć dramatycznych) lat pewnej rodziny i udało mu się dzięki temu stworzyć pewną uniwersalną historię o rodzinnej miłości.\n"Birdman" (Armando Bo, Alexander Dinelaris, Nicolás Giacobone, Alejandro González Iñárritu) lub "The Grand Budapest Hotel" (Wes Anderson)\nO filmie Andersona pisałam TUTAJ.\n"Whiplash" (Damien Chazelle) lub "Gra tajemnic" (Graham Moore)\nMam podejrzenie, że nominacja dla Julianne Moore jest w pewnym sensie "uznaniowa" - jej rola w "Still Alice" jest dobra, Moore świetnie sportretowała dramat kobiety, która (w zbyt młodym wieku) dowiaduje się, że jest chora na Alzheimera, a jednocześnie wydaje mi się, że nie jest to najlepsza rola Moore w jej karierze (ja uwielbiam ją w "Daleko od nieba", "Godzinach" i "Uwikłanych"). Co nie zmienia faktu, że w tym roku chyba jednak góruje nad konkurentkami (i jej też najbardziej kibicuję).\nWedług mnie jest to pojedynek feniksa odradzającego się z popiołów w pewnej złożonej, bardzo autotematycznej roli z bardzo młodym mistrzem aktorskiej techniki, a zatem statuetka trafi albo do rąk Michaela Keatona ("Birdman") albo Eddiego Redmayne'a ("Teoria wszystkiego").\nPatricia Arquette, "Boyhood", najlepsze ogniwo całej produkcji.\nPrzejmujący, zawłaszczający cały ekran J.K. Simmons, "Whiplash" (chociaż Edward Norton w "Birdmanie" też był prześwietny)\nNie widziałam wszystkich filmów nominowanych w tej kategorii (przede wszystkim jednego z faworytów, "Lewiatana"), niemniej całym sercem jestem za "Idą" (chociaż "Dzikie historie", których pisałam TUTAJ i "Mandarynki" to również kapitalne filmy).\nTa kategoria w ogóle zawsze wydawała mi się najdziwniejsza, bo okay, o ile można jakoś porównać ze sobą różne filmy pod względem produkcyjnym, czy gatunkowym, to jak porównywać filmy nie tylko różne gatunkowo, ale i zupełnie odmienne kulturowo?\n"Boyhood" (Sandra Adair)\nfot. Greg Williams\nCałym sercem jestem za Mileną Canonero ("The Grand Budapest Hotel"), która tworząc kostiumy do filmu Wesa Andersona inspirowała się malarstwem Klimta, Łempickiej i Grosza.\n"The Grand Budapest Hotel" (Anna Pinnock, Adam Stockhausen)\nA Wy za kogo trzymacie kciuki???\nfotografie: elcolombiano.com, elvistazo.es, metrotimes.com, indiewire.com, nymag.com\nAutor: Movielicious o 17:53 8 komentarzy:\nEtykiety: Alejandro González Iñárritu, Damien Chazelle, Eddie Redmayne, Graham Moore, J.K. Simmons, Julianne Moore, Michael Keaton, Milena Canonero, Patricia Arquette, Richard Linklater, Wes Anderson\nscen. Anders Thomas Jensen\n"Druga szansa" ma te same cechy, co najlepsze filmy duetu tworzonego przez Susanne Bier (reżyseria) i Andersa Thomasa Jensena (scenariusz). To ponownie nieco nieprawdopodobna historia, pokazana jednak z zachowaniem wszelkich zasad logiki. To kino bezkompromisowe, nie uznające żadnych niedomówień, naturalistyczne i emocjonalne do granic możliwości, jak "Tuż po weselu" czy nagrodzony Oscarem "W lepszym świecie".\nAndreas (Nikolaj Coster-Waldau) mógłby być nazwany człowiekiem sukcesu - ma kochającą żonę (Maria Bonnevie), cudownego małego synka oraz imponujący dom w przepięknej okolicy. Pracuje jako detektyw w parze ze swoim najlepszym przyjacielem, Simonem (Ulrich Thomsen). Rewersem dla życia Andreasa jest to, co dzieje się w pewnym mieszkaniu, do którego wraz z partnerem dociera on na skutek interwencji. Okazuje się, że przyczyną wezwania jest awantura w domu Tristana (Nikolaj Lie Kaas) - poznanego niegdyś narkomana, mającego na swoim koncie nie tylko problemy z twardymi używkami, ale i liczne pobicia swoich byłych dziewczyn. Na miejscu okazuje się, że Tristan i jego obecna partnerka wychowują wspólnie malutkie dziecko, które Andreas znajduje w stanie skrajnego zaniedbania. Pewne tragiczne wydarzenia sprawią, że drogi detektywa i Tristana ponownie się skrzyżują, co doprowadzi do serii kolejnych dramatów.\nFilm jest zbudowany na opozycjach (które, szczególnie na początku filmu, wybrzmiewają dzięki montażowi równoległemu, czyli przeplataniu poszczególnych scen przynależących do różnych wątków): podstawową tworzą oczywiście Andreas i Tristan, sielanka i patologia. Kolejna to Andreas i Simon, który jest nie stroniącym od alkoholu rozwodnikiem, mamy tu zatem budującą rodzinę i wyniszczającą samotność. Susanne Bier nie stworzyła jednak jednowymiarowego filmu, w którym wszystko jest czarne lub białe, a sprzeczne i kontrastujące wydarzenia, sceny bądź postacie okazują się być takie wyłącznie z pozoru.\nReżyserka na planie spotkała się z jednymi z najpopularniejszych i najlepszych duńskich aktorów. Nikolaj Coster-Waldau w roli Andreasa i Maria Bonnevie jako jego żona Anna stworzyli bardzo dobre, złożone role, jednak to Nikolaj Lie Kaas (który z Bier pracował już przy filmach "Bracia" czy "Otwarte Serca") w roli narkomana Tristana kradnie ekran w każdej scenie, w której się pojawia. Pozostając przy kwestiach obsadowych, smuci mnie jedynie niewykorzystanie potencjału Thomasa Bo Larsena (świetnego w "Festen" czy "Polowaniu" Thomasa Vinterberga), który tutaj pojawia się w epizodycznej roli barmana.\n"Druga szansa" jest obrazem nieprawdopodobnie przykrym i trudnym w odbiorze (z powodu naturalistycznej estetyki oraz tematu), co nie powinno być rozpatrywane w kategoriach wady. Przeciwnie, to film bardzo przemyślany, który gra na emocjach widza i trzyma w napięciu od początku niemal do samego końca, próbując dać jedną z wersji odpowiedzi na pytanie o to, jak zachowuje się człowiek w obliczu tragedii i szoku, a także jak bardzo jesteśmy gotowi uwierzyć pozorom.\nAutor: Movielicious o 15:22 2 komentarze:\nEtykiety: Anders Thomas Jensen, Hagi Film, Maria Bonnevie, Nikolaj Coster-Waldau, Nikolaj Lie Kaas, Susanne Bier, Thomas Bo Larsen, Ulrich Thomsen\nAkcja filmu rozgrywa się przede wszystkim wokół trzech postaci: są nimi Riggan Thomson (Michael Keaton), jego rozbuchane ego oraz niejaki Birdman, czyli filmowe wcielenie Thomsona sprzed lat, który nieustannie przypomina mu o tym, że jego sława straciła już swój dawny blask. Poznajemy Riggana w momencie, w którym wraca on na Broadway - ma szansę samodzielnie zaadaptować i wyreżyserować sztukę na podstawie opowiadania Raymonda Carvera. Planuje on też zagrać główną rolę i w ten sposób być może zetrzeć z siebie klątwę Birdmana.\nRiggan Thomson to rola nie tylko złożona, ale i wyjątkowo autotematyczna. Zapomniany nieco aktor, który niegdyś zdobył ogromną popularność wcielając się w kultowego superbohatera... Brzmi znajomo (Michael Keaton grał Batmana w filmowych wersjach Tima Burtona z 1989 i 1992 roku. Jego przeciwnikami byli wtedy Joker, człowiek-Pingwin, Kobieta-kot i Max Shreck)?\nWystawienie sztuki na Broadwayu jest jednak trudniejsze, niż Thomson przypuszczał. Przede wszystkim, akcja sceniczna miesza się z rzeczywistością, bo pary ze sceny mają ze sobą wiele wspólnego poza nią: jedna z aktorek (Andrea Riseborough) podejrzewa, że jest z Rigganem w ciąży, pozostała para, Lesley i Mike (świetni Naomi Watts i Edward Norton) również "dzieli jedną waginę". Ponadto okazuje się, że Mike (poza posiadaniem zdolności do doprowadzania kobiet, w tym Lesley, na skraj załamania nerwowego), tak jak Riggan jest samcem alfa, więc ich wspólna praca do przede wszystkim wojna osobowości, a dopiero w drugiej kolejności relacja aktor-reżyser. Do tego wszystkiego dochodzą problemy z córką po odwyku (Emma Stone), widmo przebrzmiałej legendy Birdmana i niezliczona ilość przyziemnych problemów z produkcją teatralną, nad którą czuwa menadżer Jake (uroczo zabawny Zach Galifianakis).\nNajnowszy film Gonzáleza Iñárritu to prawdziwy majstersztyk. Świetny scenariusz pełen jest klisz z filmów o superbohaterach, które tutaj zyskują innego wymiaru. Heros u Meksykanina nie ratuje świata, ma natomiast bardzo destrukcyjny wpływ na głównego bohatera. Zachwyciły mnie rozwiązania przestrzenne: pomieszczenia teatralne tworzą tu perfekcyjnie skomponowane uniwersum, w którym rozgrywają się pozornie niewiele znaczące scenki, układające się jednak w całość i dopełniające główne wątki. "Birdman" to również bardzo błyskotliwa satyra na Hollywood (znacznie bardziej efektowna, niż "Mapy naszych gwiazd" Davida Cronenbrega, film, który powstał w podobnym czasie), a także na współczesne sztuki audiowizualne (performance), media społecznościowe, dziennikarzy oraz krytyków teatralnych.\nW filmie zaintrygowało mnie również to, jak bardzo (i z jak pozytywnym skutkiem!) reżyser zmienił swój rejestr. O jego trylogii bólu ("Amores perros", "21 gramów" i "Babel") napisałam całą pracę magisterską, świetnie znam więc każdy poziom depresyjności tych trzech obrazów, natomiast "Biutiful" uznawany jest za jeden z najbardziej bezlitosnych filmów w kinie współczesnym (tak, jak "Tańcząc w ciemnościach" Larsa Von Triera - na pewno wiecie, o co chodzi. To rodzaj filmów, w których na bohaterów przez większą część spadają wszystkie możliwe nieszczęścia, by reżyser na sam koniec zesłał na nich kolejne i ostateczne, tak jakby czerpał z tego rodzaj perwersyjnej przyjemności). Tym razem Alejandro González Iñárritu serwuje widzom film, który nie jest może krynicą wesołości, ale przeniesienie akcentów ze smutku na śmiech czy sarkazm jest zauważalne i daje rewelacyjny efekt.\nAutor: Movielicious o 19:45 2 komentarze:\nEtykiety: Alejandro González Iñárritu, Alexander Dinelaris, Andrea Riseborough, Armando Bo, Edward Norton, Michael Keaton, Naomi Watts, Nicolás Giacobone, Zach Galifianakis


Bluza dla wszystkich moto-surf zajawkowiczów. Ultra, limitowana edycja 20 szt. Bluza wykonana z naprawdę dobrej jakości dzianiny czesanej (295 g/m ) . Dzięki czemu jest miękka w dotyku i zapewniająca komfort termiczny. Nadruk wykonany sitodrukiem


Fabrice Du Welz – nadzieja kina grozy - Splot\nStrona główna » Artykuły » Film » Fabrice Du Welz – nadzieja kina grozy\nMy mamy (czy może raczej – mieliśmy) Polańskiego, a Belgowie mają Du Welza. Teoretycznie najbardziej belgijskiego reżysera i scenarzysty, paradoksalnie niekochanego właśnie z powodu swojej „belgijskości” – mroku, surrealizmu, schizofrenii, absurdu. Wychodzi na to, że gdyby Buñuel, Hitchcock, Herzog i wspomniany Polański mieli wybrać się wspólnie na wakacje, by spłodzić swoje najmocniejsze scenariusze, to pojechaliby właśnie do Belgii. Bo to przecież na ich twórczość powołuje się bohater niniejszego tekstu – prowokacyjny twórca iście wywrotowych horrorów, będących, jak słusznie mówi, mieszanką przemocy i poezji.\nDoskonale zdaje on sobie sprawę, że najstraszniejsze potwory to ludzie, a nie wampiry, zombie czy wilkołaki. Dlatego podstawą grozy w jego kinie jest psychologia i nie będzie chyba przesadą stwierdzenie, że Freud byłby dumny. To, że prawdopodobnie nazwałby Belga kompletnym wariatem (jak zwykł określać powołujących się nierzadko na psychoanalizę pierwszych surrealistów), to już inna sprawa.\nTak silny w dziełach Du Welza pierwiastek ludzki nie oznacza, że brakuje w nich czysto gatunkowych elementów, gdyż reżyser bawi się nimi jak dziecko klockami Lego. Każdy pięciolatek, mając do dyspozycji zestawy piratów, rycerzy i policjantów, nie będzie się nimi bawił osobno, lecz naraz, wedle własnego widzimisię. W kinie Du Welza nigdy nie wiadomo, czego się spodziewać, możliwe jest niemal wszystko. Całkowite odrealnienie to, po wspomnianej psychologii, druga typowa cecha jego twórczości. Razem tworzy to mieszankę wybuchową i pozwala na rzecz kolejną – całkowicie swobodne traktowanie gatunkowych wzorców. Lub jeszcze inaczej – wywracanie ich do góry nogami. Jeśli nakręciłby kiedyś film o wilkołaku, to zapewne groza tkwiłaby w tym, że o północy wilkołak przemienia się w człowieka. Jeśli Du Welz nakręciłby film o wampirze, zapewne to ludzie piliby wampirzą krew. To oczywiście pewne uproszczenie, ale chyba całkiem dobrze oddające charakter tej twórczości.\nWprawdzie Du Welz kocha sztukę filmową pod każdą postacią, ale chce tworzyć kino grozy, bo to horrory były jego pierwszą filmową miłością. Miłością od pierwszego wejrzenia, a dokładniej od seansu „Teksańskiej masakry piłą mechaniczną”, po którym postanowił zostać reżyserem. Decyzja zapadła, życiowa droga obrana. Na początku lat 90. zaczął kręcić krótkie filmy amatorskie, następnie rozpoczął naukę w Konserwatorium Sztuk Dramatycznych w Liège, a wreszcie w INSAS, tzw. brukselskim instytucie treningu filmowego. Po zakończeniu nauki rozpoczął pracę dla stacji Canal+, gdzie był współodpowiedzialny za tworzenie skeczów komediowych. Ciekawe, czy już tam pojawiały się jego ulubione tematy, charakteryzujące każdy jego dotychczasowy film – miłość, samotność i wynikające z nich szaleństwo. Nie wątpię za to, że nie obyło się tam bez odpowiednio czarnego humoru i absurdu. Nie wątpię też, że to lata pracy przy nich sprawiły, że jego pierwszy profesjonalny film, zrealizowany w 1999 roku krótkometrażowy „When One Is in Love, It’s Marvelous” (znany też jako „A Wonderful Love”) jest – mimo całego swojego mroku – tak zabawny.\nGłówną bohaterką tego filmu jest ok. 50-letnia panna imieniem Laura. Kobieta bardzo samotna, bardzo nieśmiała i bardzo nienormalna. Z okazji swoich urodzin urządza przyjęcie, ale jedynym planowanym gościem jest zatrudniony na tę okazję stripteaser. Młody przystojniak po ukończeniu kiczowatego show nie zgadza się, niestety, zostać na specjalnie przyrządzone przez Laurę ciasteczko. Prowadzi to do kłótni, która kończy się wbiciem w jego gardło widelca. Nieszczęśnik prędko jej domu nie opuści.\nAbsurd, ironia, turpizm, czarny humor. Klimat z piekła rodem. Film na zmianę śmieszny i straszny, uroczy i obrzydliwy. A przede wszystkim odważny i nieprzewidywalny, od początku do końca. Akcja dzieje się głównie nocą, jeśli nie w mrokach mieszkania panny Laury lub pewnym sklepie mięsnym, to na opustoszałych ulicach. Przedstawiony tu świat zdaje się daleki od naszej rzeczywistości, kojarzy się raczej z tym, co wcześniej Jean-Pierre Jeunet i Marc Caro pokazali w „Delicatessen” i „Mieście zaginionych dzieci”.\nTyle że w wersji dużo mniej bajkowej i przyjaznej, za to dużo bardziej upiornej.\nNietypowym zagraniem jest już wybór głównego bohatera opowieści, bo jest nim kat, a nie jak to zwykle bywa ofiara. Kolejna nieszablonowość tyczy się późniejszych zwrotów akcji lub też ich niespodziewanego braku w oczekiwanych miejscach. Cóż, w szkole filmowej za tak napisany scenariusz Du Welz nie dostałby pewnie zbyt wysokiej oceny, bo za bardzo ucieka od scenopisarskich standardów. Całe szczęście dla widzów, którzy lubię kino nietuzinkowe. Ale, jak mówi sam autor, to, co dla jednych będzie siłą jego filmów, dla innych będzie słabością. Film został dostrzeżony na kilku festiwalach, na jednym też nagrodzony, co jednak nie pomogło jakoś szczególnie reżyserowi w uzbieraniu funduszy na pełnometrażowy debiut. Skompletowanie środków na realizację szokującej „Kalwarii” zajęło mu bowiem dobre trzy lata.\nGłównym bohaterem „Kalwarii” jest Marc Stevens, młody piosenkarz uprawiający tandetne disco. Podróżuje z miasta do miasta, koncertując w miejscach typu dom starców. Niestety, w trakcie kolejnej podróży zaczyna błądzić, wreszcie gdzieś w środku lasu psuje mu się van. W ten sposób trafia do motelu samotnego Bartela, który obiecuje pomoc. Naprawa vana podejrzanie długo się przeciąga, więc Stevens postanawia przejść się po tajemniczej okolicy (choć pan Bartel wyraźnie go przed tym przestrzegał!). I tak, podczas owej przechadzki, bohater niespodziewanie staje się świadkiem zbiorowego gwałtu dokonanego na świniach.\n„Kalwaria” jest właściwie wariacją na temat historii opowiedzianej w „When One Is in Love...”. Pewne akcenty zostały po prostu inaczej rozłożone, np. już nie kat, lecz ofiara jest tu bohaterem, ale za to sporo czasu musi minąć, aby stało się to jasne. Brzmi może tendencyjnie, ale wcale tak nie jest. Po pierwsze, ze względu na bardzo nietypowy sposób opowiadania, po drugie – ze względu na to, że mimo dokładnego zapoznania się z bohaterem, widz przez dłuższy czas nie jest w stanie darzyć go jakąkolwiek sympatią. Bo, jak mówi reżyser, Marc jest pustym pudełkiem, w które absolutnie każdy może włożyć swoje fantazje. A my tylko obserwujemy, jak robią to z nim kolejne postaci.\n„Kalwaria” jest tak samo upiorna i odrealniona, jak jej krótkometrażowa poprzedniczka, ale pozbawiona jest jej lekkości i humoru, który pojawia się już tylko okazjonalnie. Do tego film jest niemal całkiem pozbawiony muzyki, zaś akcja rozwija się wyjątkowo leniwie. Sprawia to, że skupiamy się na wszystkim, co słyszalne, i w ten sposób przez większą część filmu grozę tworzą głównie przeróżne dźwięki, a nie konkretne wydarzenia. Nim ta jazda bez trzymanki rozkręci się na dobre, musi minąć jakieś 50 minut, podczas których najważniejsze postaci dramatu poznamy jak własną kieszeń. Wszystko to sprawia, że obraz jest wyjątkowo surowy, ciężki i nieprzyjemny, a przedstawiona w nim abstrakcyjna rzeczywistość – zaskakująco wiarygodna.\nDu Welz mówi, że przy pisaniu scenariusza, który z samego założenia miał być czystej wody eksperymentem z regułami kina grozy, inspirował się przede wszystkim dwoma tytułami – „Psychozą” i „Teksańską masakrą piłą mechaniczną”. I faktycznie, „Kalwaria” początkowo wygląda jak swego rodzaju schizofreniczny dramat, po czym przeobraża się w istny survival horror. Nie znaczy to wcale, że staje się wówczas choć trochę przewidywalna/konwencjonalna.\nDzięki temu filmowi o Du Welzu zrobiło się naprawdę głośno na kolejnych festiwalach filmowych. Z miejsca podzielił krytyków i publiczność – dla jednych to zupełnie niestrawny gniot, a dla innych najprawdziwsze objawienie. Czyli wszystko w normie. Spory, jak na początkującego belgijskiego artystę, rozgłos filmu (premiera w Cannes) nie poprawił jakoś szczególnie jego sytuacji. Jak sam mówi, sukcesy belgijskich i francuskich horrorów nie sprawiają wcale, że nagle do ich twórców odzywają się rodzimi sponsorzy chcący pomóc przy kolejnych produkcjach. Bo te horrory odnoszą z reguły sukcesy na świecie, a nie w swoich ojczyznach. Dlatego też premiera drugiego długiego filmu Du Welza, „Vinyan”, odbyć się mogła dopiero 4 lata po premierze debiutu.\nMłode małżeństwo wypoczywające wraz z synkiem na wakacjach w Azji pada ofiarą tsunami, które porywa ich dziecko. Po sześciu miesiącach Paul zdaje się już pogodzony z tragedią, ale nie jego żona, Jeanne. Niespodziewanie podczas oglądania kasety video, na której zarejestrowane są zniszczone przez tsunami miejscowości i zamieszkujące je samotne dzieci, kobieta rozpoznaje swojego syna. Para decyduje się na wyprawę, by odnaleźć zaginione dziecko. W ten sposób trafiają do miejsca, gdzie zaciera się granica między światem żywych i umarłych.\nO ile w „Kalwarii” Belg łamał głównie zasady slashera, o tyle w „Vinyan” wywraca do góry nogami ghost story. W klasycznym filmie tego typu to duchy wkraczają do świata ludzi, tymczasem tutaj jest zupełnie na odwrót. Jednak wbrew pozorom gatunkowe wzorce liczą się tu najmniej, co po dosyć mylącym reklamowaniu filmu jako bardziej tradycyjne kino grozy, wpłynęło na jego powszechne niezrozumienie. Poszukiwanie zagubionego synka i stopniowe oddalanie się od świata ludzi to nie „przygodowy straszak”, lecz psychologiczna historia o pogłębiającym się szaleństwie tęskniącej matki oraz o rozpadzie jej związku z kochającym mężem. Trzonem historii jest właśnie ich konflikt, wynikający z zupełnie innego podejścia do traumatycznej straty, powodującego wzajemne niezrozumienie.\nJak pisał Freud, praca żałoby polega na uzmysłowieniu sobie nieodwracalności straty ukochanej osoby i jej odcierpieniu. Po przeprowadzeniu takiej pracy ludzkie „ja” jest na powrót wolne i niezahamowane. Źródło konfliktu polega tu więc na tym, że Paulowi udało się już ze stratą syna pogodzić, a Jeanne nie. A przecież niedokonanie żałoby prowadzi do melancholii, wówczas „ja” ubożeje i pustoszeje. W przypadku Jeanne – prowadzi do coraz większej izolacji. Im dłużej film trwa, tym mniej wspólnego mają ze sobą główni bohaterowie.\nTen przerażający w odczytywaniu freudowskich teorii dramat to dzieło nieustannie droczące się z widzem. Melancholijnemu nastrojowi stale towarzyszy niepokojąca atmosfera. Ma się wrażenie, że w każdej chwili jakiś potwór może wyskoczyć zza krzaków, ale grozę tworzy to, że wyskakiwać wcale nie musi. Początkowo niezwykłej wyprawie bohaterów towarzyszą niepokojące sny, następnie zastępują je halucynacje, a te z kolei zdają się z czasem stawać rzeczywistością. Pod wieloma względami film ten może się kojarzyć z „Antychrystem” Larsa von Triera czy z „Valhalla Rising” Nicolasa Windinga Refna, ale w gruncie rzeczy każdy z tych tytułów jest obrazem zupełnie innym. Choć, jak wspominałem, „Vinyan” spotkał się z powszechnym niezrozumieniem (skrajne reakcje krytyki po pokazie na festiwalu w Wenecji czy choćby napastliwe komentarze na forum portalu Filmweb.pl), to umocnił pozycję Belga jako twórcy odważnego i oryginalnego, którego poczynania warto obserwować. A w dobie powszechności Internetu nie ma już chyba na świecie fana kina grozy, który by o jego dziełach przynajmniej nie słyszał.\nW wywiadach udzielanych po premierze swojego drugiego filmu reżyser niejednokrotnie wspominał, iż zdaje sobie sprawę, że jego cokolwiek ekstrawagancki styl jest też jego pewnym ograniczeniem, dlatego w przyszłości zwróci się w kierunku nieco bardziej konwencjonalnego sposobu opowiadania. Szlifowanie rzemiosła i dotarcie do szerszego grona odbiorców w jednym. Takim właśnie łatwiejszym do strawienia filmem miał być „The Coffin Island”, adaptacja klasycznej powieści Maurice’a Leblanca „Wyspa trzydziestu trumien” z 1919 roku. Jednak, co ciekawe, wspomniana powieść to kryminał, podczas gdy wersja Du Welza na etapie preprodukcji opisywana była jako horror, co wskazywałoby na to, iż reżyser nie powstrzymał się jednak przed przynajmniej pewną dawką swojego „autorskiego szaleństwa”.\nNiestety, rzecz upadła, gdyż nie udało się uzbierać odpowiednich funduszy na realizację. Szkoda tym bardziej, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż powieść Leblanca doczekała się już lata wcześniej – w 1979 roku – adaptacji w postaci bardzo popularnego we Francji serialu telewizyjnego. Innymi słowy, „The Coffin Island” prawdopodobnie już na starcie na brak rozgłosu by nie narzekał.\nTen sam los spotkał kolejne dwa projekty Du Welza – zapowiadaną jako mieszankę horroru i kina wojennego opowieść o żołnierzach, którzy w jakiejś opustoszałej afganistańskiej wiosce „trafiają na coś naprawdę strasznego” (słowa reżysera) oraz thriller psychologiczny, o którym wiadomo jeszcze mniej, bo tyle tylko, że rozgrywać się miał gdzieś w okolicach Nowego Jorku.\nWięcej – choć ciągle jednak za mało – szczęścia miał autor przy okazji filmu „Alleluia”. Zdjęcia miały się rozpocząć na początku 2011 roku, do czego wprawdzie nie doszło, ale przynajmniej nie jest to projekt upadły, lecz po prostu zawieszony, ciągle czekający na swoją kolej. Ma to być kino drogi na podstawie autentycznej historii zakochanej w sobie pary psychopatycznych morderców, grasującej pod koniec lat 40. ubiegłego wieku w USA. Poznali się oni poprzez ogłoszenie matrymonialne, więc prasa ochrzciła ich mianem „The Lonely Hearts Killers”. Już podczas pierwszego spotkania Raymond Fernandez zauroczony Marthą Beck przyznał jej się do kilku zbrodni, które miał na koncie. Ta zaproponowała współpracę i tak zaczęła się ich dwuletnia – będąca ich „miesiącem miodowym” – podróż po USA, która zaowocowała serią morderstw dokonanych na kobietach. Szczegóły tego romansu są doprawdy makabryczne, ale zostawmy opisywanie ich naszemu Belgowi. Jest w tym przecież naprawdę dobry.\nNie udało mi się dotrzeć do informacji, dlaczego „Alleluia”, pierwszy film Du Welza, który miał być zrealizowany w USA (a więc teoretycznie mógł stanowić dla niego furtkę do większej kariery), został przełożony, choć prawdopodobnie znowu była to kwestia brakujących na produkcję środków. Nie lada pocieszeniem jest jednak to, że autor w międzyczasie zdecydowanie nie próżnował. Zapewne w związku z tak dużą ilością wspomnianych porażek postanowił za bardzo się nie wychylać ze swoim nowym projektem i pierwsze informacje na jego temat ujawnione zostały dopiero wtedy, kiedy było pewne, że realizacja dojdzie do skutku. Mało tego, zdjęcia do „Colt 45”, bo tak się ów projekt nazywa, właśnie się zakończyły. A więc wreszcie się udało.\nTym razem ma być to psychologiczny thriller/kryminał opowiadający o policyjnym specu od broni palnej, który zaczyna czuć coraz większy pociąg do mordu. Scenariusz napisał debiutujący w kinie Fathi Beddiar, co zdaje się potwierdzać chęci reżysera do ćwiczenia rzemiosła i prezentowania widowni nieco bardziej przystępnych obrazów (wszak wcześniej sam był autorem filmowanych przez siebie scenariuszy). Premiera „Colt 45” najprawdopodobniej jeszcze w tym roku. Sukcesu komercyjnego znowu Du Welzowi nikt nie wróży, ale znając go, będzie to film co najmniej intrygujący. A nie wątpię, że mógłby mu pomóc w związku ze wspomnianym „Alleluia”, który zapowiada się jeszcze ciekawiej, jeśli wziąć pod uwagę to, że współautorem scenariusza jest Vincent Tavier – producent „Kalwarii” oraz jeden ze współtwórców bardzo głośnego „Człowiek pogryzł psa”. Kinomani całego świata – strzeżcie się.\nAgata Anastazja Cyrek Kenneth Collins Korporacja Ha!art Wytepić te wszystkie bestie? Muzikka Organika LTBD Mała narracja Mścisław Rostropowicz Wierszalin Hasta la vista Arianna Alksnin Dynastia Teatr Wielki Opera Narodowa KOTKAROLA Droga do szczęścia Moon OFAFA Adrien Brody Bohdan Wydżga Ulga


Zabawki - mambopl.net\nJesienne popołudnia nie muszą być nudne. Tak na spotkania z rodziną jak i na popołudnia we dwoje warto wymyślić zabawę, która urozmaici nam czas. W ciągu ostatnich paru lat coraz popularniejszym rozwiązaniem staje się sięgnięcie po gry planszowe. Ich zróżnicowanie pozwala na wybór gry ciekawej dla większości. Wystarczy tylko poszukać i popróbować.\nTelefon staje się atrybutem współczesnego człowieka i to niekoniecznie tylko tego, który prowadzi średnią bądź dużą spółkę. Popularna komórka właściwe nie jest już tradycyjnym urządzeniem służącym do prowadzenia konwersacji, ale profesjonalnym sprzętem.


WYJŚCIE PRAWA - Pokerowa Noc cda\nKwiecień 2, 2011 Gry i zabawy\nWyjaśniać gry i zabawy biorąc za punkt wyjścia prawa, zwyczaje i liturgię czy też wprost przeciwnie — wyjaśniać prawodawstwo, liturgię, zasady strategii, logiki czy estetyki postawą zabawową — to dwie operacje dopełniające się, równie płodne, jeśli tylko żadna z nich nie rości sobie praw do wyłączności. Struktury zabawowe i struktury utylitarne są często identyczne, natomiast czynności porządkowane przez owe struktury nie dają się w określonym miejscu i czasie sprowadzić jedna do drugiej. W każdym zaś razie działają one w dziedzinach całkowicie różnych. Jednakże to, co wyraża się w zabawie, nie różni się od tego, co znajduje wyraz w kulturze. W obu przypadkach działają takie same mechanizmy.


You are at:Home»Kosmos»Ukł. Słoneczny»Zapowiedź nowego cyklu słonecznego\nBy Krzysztof Kanawka on 19 września 2017 Ukł. Słoneczny\nMały obszar aktywny o odwrotnej polaryzacji - 28 sierpnia 2017 / Credits - TomIR (PFA), NASA\nPod koniec sierpnia i na początku września na Słońcu pojawiły się pierwsze obszary o odwrotnej polaryzacji magnetycznej. Jest to zapowiedź nowego cyklu słonecznego, który rozpocznie się za kilka lat.\nPod koniec cyklu aktywności słonecznej mogą się pojawiać pierwsze obszary aktywne z nowego cyklu. Te obszary pojawiają się z dala od równika słonecznego. Natomiast w pobliżu równika wciąż pojawiają się obszary, które są z aktualnego cyklu. Taka sytuacja nastąpiła 28 sierpnia i 10 września 2017 roku. W przypadku 28 sierpnia przez kilka godzin na tarczy słonecznej w obszarze z dala od równika pojawiła się mała pojedyncza plama słoneczna. Z kolei 10 września pojawiły się dwie małe plamy, które również zniknęły po kilku godzinach.\nTe oba małe obszary to zapowiedź kolejnego cyklu słonecznego. W najbliższych miesiącach można się spodziewać kolejnych podobnych aktywnych regionów o odwrotnej polaryzacji z dala od równika. Od czasu do czasu powstałe plamy mogą się utrzymać nieco dłużej, jednak dopiero za kilka lat – już po minimum aktywności słonecznej obszarów aktywnych o tej polaryzacji będzie więcej. Wówczas rozpocznie się 25 cykl aktywności słonecznej.\nJak na razie dość mało wiemy odnośnie wielkości i czasie trwania przyszłego cyklu słonecznego. Zmienność wielkości cykli słonecznych jest wciąż dość słabo poznaną częścią heliofizyki.\nPrevious ArticleMars Society Convention 2017 i nowy regulamin URC 2018\nNext Article Misja stratosferyczna z okolic Bydgoszczy (13.05.2017)


Notował Konrad Ferszter 14.09.2016 23:57\nKatastrofą zakończył się pierwszy mecz warszawiaków w fazie grupowej Ligi Mistrzów. Piłkarze Besnika Hasiego przegrali z Borussią Dortmund aż 0:6. - Co mogę powiedzieć po takim spotkaniu? Wypada tylko zgodzić się z trenerem, który ocenił je jako katastrofę. W 17 minut straciliśmy trzy gole. Na tym poziomie to niedopuszczalne, bo zawsze skończy się pogromem - powiedział zaraz po meczu Nikolić.\n- To bolesna lekcja. Musimy ją przyjąć i spróbować wyciągnąć naukę na kolejne mecze. Nie możemy się załamywać. Przed nami ekstraklasa, gdzie nasza sytuacja także nie jest dobra. Musimy zacząć wygrywać, zdobywać punkty i poprawiać naszą sytuację w tabeli - dodał.\nNikolić mecz z niemiecką drużyną zaczął na ławce rezerwowych. Jego miejsce w ataku zajął Aleksandar Prijović. - Byłem wściekły, kiedy dowiedziałem się, że nie gram. Moje miejsce jest na boisku, co pokazuję w każdym meczu - skomentował sytuację reprezentant Węgier.\n- Przed meczem rozmawiałem z trenerem. Powiedziałem mu, że czuję się dobrze i nie mam problemów z graniem co trzy dni. Co więcej, lubię taki system grania, bo dzięki takiej ciągłości odpowiednio przygotowuję się do kolejnych spotkań. Trener wyjaśnił mi, że jego decyzja spowodowana jest planem taktycznym. W pierwszej połowie mieliśmy szczelnie bronić, a w drugiej spróbować zaatakować z kontrataku i do tego byłem potrzebny. Rozumiem to, ale umówmy się, nie po to zostawałem w Legii, by w Lidze Mistrzów siedzieć na ławce rezerwowych.\n- Musimy zrozumieć czym jest i na czym polega Liga Mistrzów. Nie możemy pozwalać sobie na to, by grać tak źle i nieuważnie w obronie. Dawaliśmy rywalom mnóstwo miejsca do rozgrywania piłki, co jest niedopuszczalne. Drużyny topowe, jak Borussia Dortmund, zawsze to wykorzystają i strzelą kilka goli - kontynuował Nikolić.\n- Dlaczego przegraliśmy tak wysoko? Zawiodło wszystko. Absolutnie wszystko. Wszyscy jesteśmy temu winni. To nie jest tak, że winę ponosi tylko trener. Odpowiedzialni jesteśmy też my, zawodnicy. Nie wiem czy problemem był plan taktyczny. Wiem natomiast, że broniliśmy źle. Bardzo źle. Mieliśmy bazować na defensywie, a nasz plan posypał się w kilka minut. Przeciwnicy zniszczyli nas na samym początku, a później nie potrafiliśmy się już podnieść.\nNa konferencji prasowej przed spotkaniem Hasi powiedział, że dla Legii najważniejszy jest niedzielny mecz ligowy z Zagłębiem Lubin. Jak do słów szkoleniowca odniósł się Węgier? - Liga Mistrzów to wspaniałe rozgrywki, ale bądźmy szczerzy. Czego możemy po nich oczekiwać? Awansu do kolejnej rundy? Chyba jasne jest, że to bardzo, bardzo trudne zadanie. Rozumiem rozczarowanie kibiców, każdy z nas w środę dał z siebie wszystko, ale mimo wszystko nie możemy zapominać o ekstraklasie. Jeśli nie wygramy jej w tym sezonie, to w kolejnym nie zagramy w eliminacjach do LM. A tego na pewno byśmy nie chcieli.\nADIDAS KOSZULKA LEGIA WARSZ...\t Adidas Koszulka meczowa Leg...\t Adidas Spodenki Legia Warsz...\nLiga Mistrzów. Besnik Hasi po porażce Legii z Borussią: KA-TA-STRO-FA\nLiga Mistrzów. Legia Warszawa - jedenastka bez sternika


V zadanie dziennikarskie | Głos Szczeciński\nV zadanie dziennikarskie\nbs, 10 stycznia 2006 r. 11.01.2006 Zaktualizowano 10.01.2006\nDziękujemy za prace z odpowiedzią na czwarte zadanie dziennikarskie naszego konkursu.\nPierwsze wyniki już w piątek w papierowym wydaniu "Głosu". Reszta, tak jak zawsze w następnyym tygodniu (na stronie internetowej). Aby nie marnować czasu, zadamy wam kolejne piąte zadanie dziennikarskie, a brzmi ono:\nW historii nie wolno "gdybać", ale można "gdybać" w publicystyce. Spróbuj napisać historię życia swojej mamy, gdyby nie poznała twojego taty.\nNa napisanie pracy macie czas do 3 lutego.


Netflix znowu dostępny w wysokiej rozdzielczości - Technogadżet\nNetflix zaczyna znowu oferować swe treści w pełnej rozdzielczości. W marcu platforma obniżyła bowiem ich jakość, by zmniejszyć obciążenie sieci spowodowane koronawirusem.\nGdy na całym świecie zaczął szaleć COVID-19, mieszkańcy wielu krajów z przymusu musieli zostać w domach, by chronić się przed zagrożeniem. Aby się nie nudzić, zaczeto korzystać z sieci, w tym także z platform streamingowych, nadrabiając zaległości w oglądaniu filmów i seriali.\nSpowodowało to znaczne obciążenie internetowej sieci, zagrażające jej normalnemu funkcjonowaniu. Istniało ryzyko, że sieć nie wytrzyma obciążenia, co spowoduje problemy z działaniem poczty elektronicznej. Mogły też pojawić się problemy uniemożliwiające zdalną pracę oraz naukę.\nWiele firm postanowiło więc obniżyć jakość oferowanych treści, aby w ten sposób odciążyć sieć. Zrobiło tak m.in., YouTube, Facebook, Amazon, a także Netflix. Sytuacja wydaje się jednak z każdym tygodniem poprawiać, gdyż wiele krajów coraz skuteczniej walczy z pandemią, a przy tym odmraża gospodarkę. Dlatego platformy zaczynają przywracać poprzednią jakość treści.\nNetflix również zdecydował się ją przywrócić, choć na razie ograniczył się tylko do Danii, Norwegii oraz Niemiec. W tych krajach znowu dostępna jest jakość 4K, a więc ponownie możemy oglądać filmy i seriale w maksymalnej rozdzielczości.\nAmerykańska platforma wkrótce przywróci pełną rozdzielczość także w innych krajach, choć oczywiście nie wszędzie nastąpi to w tym samym czasie.\nSzpiegowani posiadacze telewizorów Vizio dostaną odszkodowanie\nNext story Specyfikacja Surface Duo dużym rozczarowaniem\nPrevious story Taki składany iPhone wielu chciałoby mieć


Dojazd do SP nr 16 znowu kością niezgody [AKTUALIZACJA] - Ruda Śląska informacje\nJeden z mieszkańców wziął sprawy w swoje ręce. Zdjęcie nadesłane przez Czytelnika\nWejście na teren szkoły od strony nowego parkingu...\n..., który powstał wzdłuż ul. Górnośląskiej z Budżetu Pbywatelskiego\nKomentarze (163) dodaj komentarz »\nA ja mogę wjechać bo mnie ten znak nie obowiązuje i co.\nWszystkich obowiązuje , oprócz mieszkańców\nA co z osobami niepełnosprawnymi jak oni się tam maja dostać\nNormalnie od parkingu nowego jest 50m do szkoły to nie problem ,sama jestem osobą niepełnosprawną i odprowadzam moje dzieci do szkoły !!!! i nie mam problemu tak jak inni rodzice ,że muszą pod samą szkołę wjeżdżać.Mam niesprawne nogi ale nie ma mi ciężko stanąć na nowym parkingu i robić problemów mieszkańcom ,mają rację jest znak i tam nie wjeżdżam a mogłabym się zasłaniać niepełnosprawnością ,ale nie mam takiej potrzeby wystarczy podjechać na nowy parking i spokojnie sobie dzieci odprowadzam ,przez nowy chodnik który prowadzi prosto do furtki bocznej szkoły.Robicie nie potrzebne i sztuczne problemy,nie powiem jak by miejsca nie było.Pod innymi szkołami nie ma w ogóle parkingu i jakoś sobie dają radę ,a tu jest parking z inter jak i teraz ten nowy i nadal macie problem,straszne to jest !!!\nA masz balkonik\nArtykuł w Wiadomościach Rudzkich definitywnie zakończył temat dowozu dzieci do szkoły nr 16 w Wirku.W niedługim czasie spróbujemy wyprosić w Urzędzie miasta 3 lampy oświetlające parking przyszkolny.\nTo jest parking prywatny tylko i wyłącznie dla mieszkańców ul.Gilów więc nie rozumiem tej dyskusji?????Rodzice jaki i wszyscy którzy mają potrzebę dojścia do szkoły mają wystarczająco miejsca na nowym parkingu!!!!więc pisanie ,że ktoś stoi tylko 5 min jest kompletną bzdurą!Jeżeli ja jadę do znajomej na prywatne osiedle gdzie jest parking tylko i wyłącznie dla właścicieli osiedla to po prostu tam nie parkuję!!!więc drodzy rodzice zastanówcie się w ogóle nad sobą.Nie wolno tam parkować i koniec tematu,macie zrobiony nowy parking 50m od szkoły ,a jak się wam nie podoba to wasz problem.\nTo nie jest prywatne osiedle ani prywatny parking, musicie udostępnić dojazd do szkoły, bo szkoła jest przy ul. Kukułczej :) do której jest zakaz wjazdu......... jak na razie, artykuł w WR dopiero zaczął w/w temat.\nParking jest wyłącznie do dyspozycji mieszkańców czy wam się to podoba czy nie i tyle,dojazd jest ale tylko do służb miejskich jak i dostawców do szkoły ,a nie do rodziców którym jest ciężko wjechać na specjalnie wykonany pod nich parking i przejść suę 50m do szkoły\nMasz rację ,jest parking dla rodziców ale i tak im źle,nie rozumiem tego !\nJaki prywatny? , a co kupiłeś go za złotówkę jak te mieszkania Was "złotówkowiczów" bo was nie stać było? jest w użytkowaniu wieczystym a nie prywatnym\nNic cię nie powinno interesować kto za ile kupił mieszkanie jest znak i tyle macie parking przy szkole i powinniście się cieszć a nie robić wiecznie problemy,tyle w tym temacie panie inteligentny Jo!!!\nbredzisz człowieku status drogi jest prywatny i tyle!!i [...]o cię powinno obchodzić za ile kto kupił\nkochany panie B.K jak będę chciał to sobie wjadę kiedy będę chciał a panu nic do tego ?????????????\n,kochany panie,pan akurat możesz... :)\nFakt jest taki, że to parking dla mas mieszkańców osiedla i tyle. Ja mam sporo czasu i jak znowu zobaczę kogokolwiek odwożącego dziecko do szkoły to zastawię samochód swoim i po raz kolejny tak jak ostatnio poczekamy na policję. Oduczycie się raz dwa.\nLudzie, przy większości podstawówek wogóle nie ma parkingów, a tutaj 30!!! Miejsc i jeszcze problem? W głowach się niektórym przewraca od tego wygodnictwa\nTeren prywatny czyli Policja bezprawnie wystawiła mandaty. Co za idoli, że przyjmowali mandaty\nTak to jest. Przyjechali na gruba z dobytkiem w kartonie po margarynie, potem komuna dała im mieszkania, a teraz du...e właściciele, nasze osiedle i nasza droga. Skoro nie macie miejsca na parkingu to wsiadać w swoje autka i z powrotem na wiochy.\nKabaret Moherowe Berety czyli jak w 100 minut umrzeć ze śmiechudodano 8 godz. temu\nNowe rozwiązania modyfikujące ŚKUP. Metropolia prowadzi dialog technicznydodano 8 godz. temu\nNie dopuśćmy do procederu nielegalnego składowania i przewożenia odpadówdodano 8 godz. temu