W ostatni dzień 2019 r. – roku rekordowych temperatur, szalejących pożarów i burz tropikalnych – Chiny ogłosiły światu, że w Wuhan pojawił się nowy wirus. Początkowo problem został zignorowany przez światową opinię publiczną. Wtedy jeszcze nikt nie spodziewał się, że pandemia COVID-19 będzie wydarzeniem, które wywróci do góry nogami cały świat. Nowy wirus doprowadził do śmierci milionów ludzi, pogłębił nierówności i zapoczątkował największą recesję od prawie 100 lat. Wydarzenia minionego roku pokazują, że znajdujemy się w momencie cywilizacyjnego przesilenia. Koronawirus to manifestacja stanu chronicznego przeciążenia ekosystemów. Dzisiaj jedna iskra wystarczy, aby wzniecić płomień.\nŻyjemy w świecie, który nieustannie produkuje stany wyjątkowe. Globalna gospodarka wytwarza złożoną sieć zależności, które prowadzą do outsourcingu przemocy, zanieczyszczeń i wyzysku ze światowego centrum do peryferii, oraz do deterytorializacji takich zjawisk jak epidemie, kryzysy finansowe czy zmiany klimatyczne. Pamiętacie, jak w 2007 r. wybuchła bańka spekulacyjna na rynku nieruchomości w Stanach Zjednoczonych? Wszyscy pamiętamy kryzys finansowy tamtych lat, ponieważ dotyczył każdego, mimo że nikt z nas nie odpowiada bezpośrednio za nadużycia amerykańskiego sektora finansowego. Globalizacja połączyła wszystkie rejony świata w jeden wrażliwy organizm. W konsekwencji pojedyncze, z pozoru nieistotne zdarzenia mogą zmienić życie miliardów ludzi.\nPo wybuchu pandemii COVID-19 niektórzy komentatorzy porównywali to wydarzenie do czarnego łabędzia. Czym jest czarny łabędź? Wydarzeniem niezwykle rzadkim, znajdującym się na samym krańcu ogona rozkładu prawdopodobieństwa, ale wywierającym olbrzymi wpływ na świat. O czarnym łabędziu mówiono wiele po wybuchu kryzysu finansowego w 2008 r. Za pomocą tego pojęcia tłumaczono, jak to możliwe, że modele prognozujące ryzyko nie przewidziały nadchodzącego krachu. Postrzeganie kryzysów w kategoriach zjawisk trudnych do przewidzenia jest wygodne, ponieważ rozmywa poczucie odpowiedzialności. Kryzysy powinniśmy jednak postrzegać systemowo. Źródłem pandemii COVID-19 był najprawdopodobniej wirus odzwierzęcy, przeniesiony przez osobniki tradycyjnie unikające człowieka, które zetknęły się z gatunkiem ludzkim na fali wytrzebiania bioróżnorodności. To nie przypadek doprowadził do tragedii, lecz lata zaniedbań w sferze ochrony środowiska, zdrowia publicznego i finansowania badań epidemiologicznych.\nPandemia COVID-19 to bez dwóch zdań wielkie zagrożenie. Skuteczne zaszczepienie populacji i kontrola kolejnych mutacji wirusa to największe wyzwania na najbliższe lata. Nie pozwólmy jednak, aby zakończenie pandemii uśpiło naszą czujność. Kryzys wywołany przez COVID-19 jest nieodłącznie związany z kryzysem klimatycznym. Koronawirus to przedsmak świata, w którym możemy żyć za około 50 lat. Świata klęsk żywiołowych, głodu i wojen klimatycznych. W tym wypadku zmiany mogą być jednak znacznie bardziej dotkliwe i nieodwracalne.\nPowinniśmy byli słuchać naukowców, którzy od dziesięcioleci ostrzegali, że czeka nas pandemia. Dziś rozwagi wymagają od nas kwestie klimatyczne. Trzeba działać, zanim będzie za późno.\nJak straciliśmy kontrolę\nW 2015 r. dziennikarka „New Yorkera” Elizabeth Kolbert otrzymała Nagrodę Pulitzera za książkę pt. „The Sixth Extinction: An Unnatural History”, w której zebrała oraz omówiła dowody naukowe na to, że żyjemy w okresie szóstego masowego wymierania gatunków. Gady, płazy, ryby, ptaki, ssaki, a nawet rośliny są zagrożone wyginięciem. Szacuje się, że tempo wymierania gatunków jest obecnie około 100 razy szybsze niż naturalne. Do tej pory Ziemia doświadczyła pięciu masowych wyginięć. Wraz z wyginięciem większości gatunków życie na planecie zostaje odtworzone. Drastyczną zmianę warunków klimatycznych przeżywają tylko prymitywne organizmy, z których w perspektywie milionów lat powstaje bardziej zaawansowana forma życia. Za jeden biologiczny reset odpowiadał meteoryt. Tak wyginęły znane nam z książek dinozaury. Za pozostałe cztery – gazy cieplarniane. Czy ludzie podzielą los dinozaurów? Jeżeli nic się nie zmieni, to jest to bardzo prawdopodobne. Szóste masowe wymieranie gatunków różni się jednak od poprzednich tym, że jego przyczyna leży w działalności ludzkiej.\nZa szkody wyrządzone przyrodzie do tej pory odpowiada głównie gospodarka człowieka. Największym zagrożeniem przyszłości są jednak zmiany klimatu i związany z nimi wzrost globalnych temperatur. Średnia temperatura powierzchni ziemi wzrosła o ponad 1°C od czasów epoki przedprzemysłowej. To efekt emisji gazów cieplarnianych, które pochodzą ze spalania surowców kopalnych wykorzystywanych przez człowieka do zdobywania energii. Bez energii cieplnej nie zasililibyśmy maszyn, które wykorzystujemy do powiększania rozmiarów naszej gospodarki. Nie bylibyśmy również w stanie ogrzać naszych domów, kiedy temperatury spadają poniżej akceptowalnego poziomu. Nie ma wątpliwości, że energia jest nam niezbędna do życia. Dzięki paliwom kopalnym rozwój świata znacznie przyśpieszył, a miliony ludzi wyszły z ubóstwa.\nEmisja gazów cieplarnianych zaczęła rosnąć wraz z rewolucją przemysłową, ale początkowo bardzo powoli. Wielu z nas postrzega globalne ocieplenie jako swego rodzaju dług moralny, narastający od początku rewolucji przemysłowej. Taka perspektywa jest jednak błędna. W rzeczywistości ponad połowa węgla wydalonego do atmosfery z paliw kopalnych została wyemitowana zaledwie w ciągu ostatnich trzech dekad. W dodatku głównym emitentem były państwa wysoko rozwinięte, które skok rozwojowy mają dawno za sobą. W 1992 r. Organizacja Narodów Zjednoczonych ustanowiła oficjalny konsensus naukowy w sprawie zmian klimatu i wyznaczyła ramy walki z globalnym ociepleniem. W tym samym roku amerykański polityk Al Gore wydał książkę „Ziemia na krawędzi”, w której opisywał, jak niebezpieczny kierunek mogą obrać zmiany klimatyczne, jeżeli ludzkość nie zacznie działać. Od tego czasu wyrządziliśmy Ziemi więcej szkód niż przez wszystkie ostatnie tysiąclecia.\nNiewątpliwie człowiek prowadził grabieżczą gospodarkę środowiskową od setek lat, ale skala strat nigdy nie była tak poważna. Dopiero pojawienie się kapitalizmu i powojenne przyspieszenie uprzemysłowienia spowodowały, że sytuacja wymknęła się spod kontroli. Nieraz słyszymy, że żyjemy w epoce antropocenu. Czym jest antropocen? Okresem w geologicznych dziejach ziemi, w którym to człowiek w największym stopniu kształtuje globalny ekosystem. Redukowanie odpowiedzialności za zmiany klimatyczne do naturalnej dysfunkcjalności gatunku ludzkiego jest jednak wygodne. Pomaga rozmyć odpowiedzialność. Sprowadzić tragedię do prostego stwierdzenia: „tak musiało być, ponieważ tacy jesteśmy”. Jacy dokładnie? Chciwi, wiecznie nienasyceni i żądni władzy nad światem. Katastrofa klimatyczna to jednak de facto wina nie człowieka, lecz systemu gospodarczego, w którym człowiek od pewnego czasu żyje. To wolnorynkowy kapitalizm fetyszyzuje nieskrępowaną niczym konsumpcję i ciągły wzrost gospodarczy. To w kapitalizmie dobrobyt mierzymy za pomocą PKB, który nie uwzględnia skali zniszczeń środowiskowych. Socjolog Jason W. Moore proponuje zatem, żeby, zamiast o antropocenie, mówić o kapitałocenie. Epoce, w której to nie człowiek rządzi, a kapitał. I to kapitał prowadzi nas do katastrofy.\nCo nas czeka w przyszłości? Czy jest jeszcze jakaś nadzieja? Na ile możemy liczyć na dotychczasowe ustalenia międzynarodowe w sprawie przeciwdziałania zmianom klimatycznym? To niewygodne pytania, od których staramy się uciekać, ale warto udzielić na nie odpowiedzi.\nWedług dostępnej wiedzy sytuacja jest zła i trzeba działać tu i teraz. Jeżeli natychmiast nie zredukujemy emisji w zasadzie do zera, to do 2030 r. temperatura wzrośnie o 1,5°C, do 2100 r. powyżej 4°C, a później 3 razy tyle. Konsensus naukowy mówi o tym, że 2°C to punkt krytyczny. Po jego przekroczeniu zmiany klimatu zaczną postępować kaskadowo i nie będziemy mogli zrobić już nic, aby je powstrzymać. Jednak nawet wzrost temperatury do 2°C wiąże się z tragicznymi konsekwencjami. Czekają nas między innymi zabójcze dla rolnictwa i ludzi fale upałów oraz susze, niedobory wody, postępujące wymieranie gatunków, topnienie lodowców, a co za tym idzie potężny kryzys humanitarny. Według badań odsetek ludzi narażonych na nieakceptowalne zagrożenie życia w co najmniej dwóch z trzech dziedzin, takich jak dostęp do wody, energii czy żywności, obejmie prawie 1/3 ludzkości, z czego ponad 90% przypadków dotyczyć będzie Azji i Afryki. Kryzys dotknie w pierwszej kolejności najuboższych części świata, co czyni go jeszcze bardziej dotkliwym.\nA co się stanie, jeśli przekroczymy granicę 2°C? W rzeczywistości jesteśmy bowiem na prostej drodze do tego, aby do końca wieku osiągnąć wzrost temperatury nawet o 4°C. Jeżeli uwzględnimy porozumienia paryskie z 2016 r., które niestety są dobrowolne i nie nakładają bezwarunkowego obowiązku redukcji emisji CO2 na państwa, to temperatury wzrosną o około 3°C. Tak wysoki wzrost temperatur wiązać będzie się z tym, że zjawiska pogodowe, które dziś uznajemy za anomalie, na przykład pożary lasów, powodzie, huragany czy susze, staną się codziennością. Kraje basenu Morza Śródziemnego, takie jak Hiszpania, Włochy i Grecja, będą pustynnieć, a region Bliskiego Wschodu nie będzie się nadawał do życia. Będziemy mieli do czynienia z klęską humanitarną na niespotykaną do tej pory skalę. Miliony ludzi z ubogiego Południa zmuszone zostaną do migracji na Północ. Pojawią się uchodźcy klimatyczni i wojny o podstawowe zasoby, jak żywność czy woda.\nTo wszystko w ramach nadal dość realistycznych scenariuszy. A co jeśli będzie gorzej? Co jeżeli naukowcy, mający zawodową skłonność do przedstawiania ostrożnych prognoz, mylą się, a zmiany klimatu przybiorą znacznie szybszy i tragiczniejszy w skutkach przebieg? W 2017 r. amerykański dziennikarz David Wallace-Wells prześledził znacznie bardziej pesymistyczne scenariusze i przedstawił je w formie artykułu, który szybko stał się najczęściej czytanym w historii „The New York Times”. Tekst zaczyna się od stwierdzenia: „Jeśli twój niepokój związany z globalnym ociepleniem jest zdominowany przez obawy o podniesienie się poziomu mórz, to ledwo pojmujesz, jaki terror rzeczywiście nas czeka”. Wallace-Wells twierdzi, że obowiązujące modele klimatyczne mogą nie doceniać stopnia ocieplania się ziemi. W artykule rozważa scenariusze wzrostu temperatur nawet o 8°C. Co oznaczałby taki wzrost? Mniej więcej tyle, że nasza planeta zupełnie nie nadawałaby się do zamieszkania przez ludzi. Ziemia byłaby praktycznie martwa. I to w perspektywie jednego pokolenia.\nWarto zaznaczyć, że artykuł Wallace-Wellsa doczekał się krytyki ze strony naukowców i środowisk walczących ze zmianami klimatu. Podkreślano, że praca jest zbyt pesymistyczna, a miejscami zawiera nawet błędy faktograficzne. Ostatecznie „The New York Times” uwzględnił uwagi środowiska naukowego i zaktualizował artykuł, a sam Wallace-Wells dwa lata później wydał książkę „Ziemia nie do życia. Nasza planeta po globalnym ociepleniu”. Została ona przyjęta znacznie bardziej pozytywnie niż pierwotny artykuł. Popularny periodyk ekonomiczny „The Economist” napisał w recenzji: „Niektórzy czytelnicy uznają dowody Wallace-Wellsa za alarmistyczne. I rzeczywiście są one alarmistyczne. Ty także powinieneś taki być”.\nŻyjąc w raju utraconym\nWiększość z nas doświadcza na własnej skórze tego, że żyjemy w czasach gwałtownych zmian. Wydaje się, że taka perspektywa nie wynika wyłącznie z dynamicznego rozwoju technologii, która zmienia otaczający nas świat. Od dekad co kilka lat mamy do czynienia z kolejnym światowym kryzysem. Na początku XXI wieku wybuchła wojna z terroryzmem. Zrzeszona pod imperialnym sztandarem Stanów Zjednoczonych koalicja państw rozpętała wojnę na Bliskim Wschodzie. W tle tej wojny znajdował się konflikt o ropę naftową. Pod koniec pierwszej dekady XXI wieku wybuchł kryzys finansowy, a zaraz po nim kryzys uchodźczy. Jedną z przyczyn Arabskiej Wiosny Ludów były regularnie nawiedzające tamte regiony susze, które gwałtowanie zwiększały ceny żywności i wywoływały niezadowolenie społeczne. Masowe migracje dostarczyły paliwa populistycznej prawicy w Europie, która cynicznie wykorzystała tragedie setek tysięcy ludzi do budowania kapitału politycznego. Prędko zaczęto mówić o tym, że to demokracja jest w kryzysie. Zanim sytuacja się ustabilizowała, wybuchła globalna pandemia śmiertelnego wirusa COVID-19.\nCo łączy te wszystkie wydarzenia? Z pozoru niewiele. Jednak gdy zastanowimy się nad tym głębiej, to zauważymy, że w tle wielu istotnych wydarzeń nowożytnej historii znajdują się zmiany klimatyczne. Wraz z postępującymi zmianami klimatycznymi podlegamy coraz większej presji. Stabilność świata ludzi zależy od dostępu do żywności, wody i surowców naturalnych. Wobec tego załamanie się ekosystemu musi prowadzić do kolejnych kryzysów. Terroryzm nie rozwinąłby się, gdyby nie odkrycie ogromnych złóż ropy naftowej na Bliskim Wschodzie. Europa nie zmagałaby się z zalewem fali uchodźców, gdyby globalna temperatura nie rosła w tak zawrotnym tempie. Nie doszłoby również do epidemii COVID-19, gdyby nie nasz bezwzględny stosunek do zwierząt i skala eksploatacji, jakiej poddajemy przyrodę. Kolejne kryzysy to kwestia czasu.\nTo wszystko prowadzi do tego, że gdy dziś myślimy o utopii, to wzrok kierujemy coraz częściej nie w przyszłość, lecz w przeszłość. Taką kondycję ludzką, wzorując się na Walterze Benjaminie, opisał w jednej ze swoich ostatnich książek polski socjolog Zygmunt Bauman. Nazwał ją retrotopią (od słów retro – dawny, dotyczący przeszłości – oraz utopia). Retrotopia to forma raju utraconego i popadłego w ruinę. Pojęcie to opisuje zjawisko społeczne, obserwowane szczególnie w krajach wysoko rozwiniętych, ale coraz częściej pojawiające się na całym świecie. Charakteryzuje je nostalgia, wyrażająca się w wierze w możliwość powrotu do bezpiecznej i wyidealizowanej przeszłości.\nDziś być może ciężko w to uwierzyć, ale końcówka XX wieku wiązała się z wiarą w możliwy koniec historii. Historia miała się skończyć dzięki stworzeniu najlepszego z możliwych systemów, czyli wolnorynkowej i liberalnej demokracji. Przez wiele lat wydawało się, że zmierzamy w tym kierunku. Kryzysy stawały się rzadkością, a społeczeństwa bogaciły się w szybkim tempie. Wszechobecny dobrobyt i pokój wydawały się na wyciągnięcie ręki. W latach 90. za sprawą Wiosny Ludów upadła żelazna kurtyna i część państw bloku wschodniego dołączyła do zachodniego świata. W tym samym czasie z ubóstwa wyszły miliony mieszkańców Chin, a w różnych krajach upadały długotrwałe dyktatury. Wielu myślicielom wydawało się, że świat znalazł właściwą drogę. Do dziś wiara ta jest bardzo silna.\nObietnice architektów neoliberalnego ładu okazały się jednak wielkim złudzeniem. Friedman, Hayek czy Fukuyama zostali zaślepieni ideologią, którą sami obiecywali zwalczyć. Socjalizm w wykonaniu radzieckim był ideologiczny i posługiwał się aparatem propagandy, ale w wolnorynkowym kapitalizmie korporacje dopuszczają się podobnych działań. Ideologiczne zacietrzewienie było podtrzymywane przez cyniczne próby ukrycia skali spustoszeń w ekosystemie. Koncerny paliwowe tuszowały dowody na to, że ich działalność prowadzi do tragicznego w skutkach ocieplania się klimatu. Republikanie w Stanach Zjednoczonych finansowali badania i konferencje podważające konsensus naukowy. Politycy, jak to politycy, myśleli co najwyżej w kilkuletnim horyzoncie czasowym – byle wygrać następne wybory.\nW 2010 r. historyczka nauki Naomi Oreskes oraz historyk Erik M. Conway przedstawili dowody na to, że niektórzy amerykańscy naukowcy celowo dyskredytowali konsensus naukowy dotyczący zmian klimatu. Pod koniec XX wieku grupa fizyków, których Oreskes i Conway nazywają handlarzami złudzeń, mocno krytykowała podejmowanie wszelkich działań na rzecz ochrony przyrody czy klimatu. Wśród nich znaleźli się między innymi Fred Seitz, Fred Singer czy Robert Jastrow. Jak się po czasie okazało, wszyscy byli finansowani przez korporacje i wolnorynkowe think-tanki. Seitz, Singer i Jastrow byli jednak zawziętymi antykomunistami i sprzeciwiali się interwencji państwa w gospodarkę. Prezentowane przez nich poglądy nie opierały się na naukowych dowodach, lecz były konsekwencją ideologicznego zacietrzewienia. Oreskes i Conway klasyfikują taką postawę jako pewien rodzaj denializmu klimatycznego. W takim przypadku odrzucenie faktów dotyczących zmian klimatu wynika nie z badań naukowych, lecz z obawy o to, że zmiana klimatu podważa zasadność świata, w którą tak wielu wierzy.\nDenializm klimatyczny jest nadal problemem, ale nie jest zjawiskiem powszechnym, a raczej marginalnym. Dziś znacznie większym problemem jest imposybilizm, który wynika z paraliżującego strachu przed tym, co wydarzy się jutro.\nWielu z nas nie potrafi zmierzyć się z tym, co nas czeka. Boimy się przyszłości, ponieważ wiemy, że rysuje się ona w ciemnych barwach. Zrozumieliśmy, że neoliberalny ład okazał się pułapką, w którą naiwnie wpadliśmy. Jednak zamiast działać, poddajemy się czemuś, co brytyjski reżyser filmów dokumentalnych Adam Curtis nazwał hipernormalizacją. Termin ten odnosi się do paradoksalnej sytuacji, w której wszyscy wiemy, że świat się chwieje i chyli ku upadkowi, ale nikt z nas nie potrafi wyobrazić sobie alternatywy wobec obecnego porządku. Jesteśmy zmuszeni do utrzymywania pozorów sprawnie funkcjonującego społeczeństwa. Normalizacja kryzysu klimatycznego jest znacznie większym zagrożeniem niż denializm klimatyczny.\nZ czego wynika? Strach i poczucie winy wywołują efekt przeciwny do oczekiwanego. Ludzie stają się bierni, sparaliżowani. Bezwiednie poddają się presji klimatycznej, z każdym dniem coraz mocniej oswajając poczucie zbliżającego się końca. Wiąże się to z różnymi strategiami redukcji dysonansu poznawczego. Zmiany klimatyczne zostają umiejscowione w dalekiej przyszłości. Jako coś, co czeka nie nas, ale ich. Przyszłe pokolenia. Nawet nie nasze dzieci, ale może ich dzieci. Albo wnuki naszych dzieci. Nie ma to większego znaczenia. Istotne jest to, że postrzegamy te zmiany jakoś coś, co nas nie dotyczy. To przeświadczenie ma również wymiar przestrzenny. Wydaje nam się, że zmiany klimatu nie dotyczą kraju, w którym żyjemy, lecz innych regionów geograficznych. Myślimy o wymierających niedźwiedziach polarnych i topniejących lodowcach. Albo o rekordowo wysokich temperaturach na Półwyspie Arabskim czy pożarach w Australii.\nTo nie jest tak, że klimat nas nie obchodzi. Wręcz przeciwnie. Wielu z nas szczerze martwią tragiczne konsekwencje degradacji środowiska. Przytłacza nas jednak bezmiar problemu, z którym się mierzymy. Ze wszystkich stron jesteśmy bombardowani fatalistycznymi komunikatami, które indywidualizują odpowiedzialność za zbliżającą się klęskę. Zaleca się nam wzięcie sprawy we własne ręce. Wiele mówi się o tym, że musimy zmienić własny „lifestyle”. Przestać jeść mięso, kupić elektryczne auto, pić kawę fair trade i pamiętać o zakręcaniu kurka z wodą. Niestety, musimy zrozumieć, że systemowe problemy, a zmiana klimatu takim właśnie jest, wymagają systemowych rozwiązań. Kapitalizm to system zorganizowany przede wszystkim wokół produkcji. Pojedyncze decyzje konsumenckie, choć są jak najbardziej wskazane, nie zmienią poziomu zrównoważenia globalnej gospodarki. Co najwyżej poprawią nasze samopoczucie. Ale lepszym samopoczuciem nie zmienimy świata.\nOd animizmu do dualizmu\nBrytyjski filozof Timothy Morton, nazywany również prorokiem antropocenu, uważa jednak, że problem leży nie tylko w tym, z jak poważnym wyzwaniem się mierzymy, ale również w naszym myśleniu. Morton twierdzi, że charakterystyczną cechą nowoczesnego świata jest obecność wielkich podmiotów, które nazywa hiperobiektami. Przykładami hiperobiektów są zmiany klimatyczne. W naszej zbiorowej wyobraźni zmiany klimatyczne to czysta abstrakcja. Nie jesteśmy w stanie bezpośrednio doświadczyć ich skutków, choć są realne – wszechobecne w czasie i przestrzeni. Funkcjonują zwykle jako pojedyncze manifestacje, takie jak anomalie pogodowe czy wykresy emisji CO2. O ich realności decyduje to, że zmieniają świat. Zmiany świata są jednak na tyle powolne, że w krótkim horyzoncie czasowym w zasadzie niedostrzegalne.\nOjciec współczesnej nauki Francis Bacon, uważał, że naturę można zredukować do materii nieożywionej. Według Bacona przyroda uosabia dzikość i bezład, czyli zupełne przeciwieństwa świata zorganizowanego przez ludzi. Wskazywał wobec tego, że rozwój nauki ma służyć przede wszystkim okiełznaniu chaosu natury. Podobne idee rozwijał inny twórca rewolucji naukowej, Kartezjusz. Dla Kartezjusza zwierzęta były wyłącznie maszynami zrobionymi z mięsa. Wizja oświeceniowych filozofów zakładała, że życie ludzi jest wyraźnie oddzielone od natury. Ten dualizm prędko zdominował kulturę europejską i organizował ludzkie relacje z naturą przez kolejne wieki.\nTakie postrzeganie było na rękę również rozwijającemu się od XV wieku nowemu systemowi społeczno-ekonomicznemu, czyli kapitalizmowi. Kapitalizm, jako pierwszy system w historii, w centrum ludzkiej działalności stawiał imperatyw ciągłego wzrostu. Wzrost z biegiem czasu odbywał się jednak w coraz większym stopniu poprzez wywłaszczenie tzw. gospodarek niekapitalistycznych. W praktyce oznacza to utowarowienie kolejnych sfer ludzkiego życia oraz natury. Rozwój poprzez wywłaszczenie jest skuteczny, ponieważ pozwala społeczeństwom bogacić się w bardzo szybkim tempie, ale w długim okresie jest nie do utrzymania, ponieważ odbywa się kosztem stabilności ekosystemów. I tak, kiedy przyglądamy się historii kapitalizmu, staje się jasne, że znaczna część tego, co nazywamy postępem, odbyła się w ramach procesu wywłaszczenia przyrody. Ludzie bogacili się dzięki energii i zasobom, które czerpali z natury. Nawet największe innowacje rewolucji przemysłowej, takie jak maszyna parowa czy przędzarka, powstały tylko po to, aby szybciej pozbawiać naturę zasobów. Podobnie odkrycie złóż paliw kopalnych pozwoliło zastąpić dzisiejszą pracę człowieka spalaniem związków organicznych, które zalegały setki milionów lat pod ziemią. Jedna baryłka ropy umożliwia bowiem wytworzenie 1700 kWh energii, czyli równowartość pięciu lat ludzkiej pracy.\nZłudzenia zielonego wzrostu\nWzrost gospodarczy oparty o wywłaszczenie, w ramach którego natura nie ma żadnych szans na odtwarzanie własnych zasobów, nie może trwać w nieskończoność. Istnieją realne, mierzalne oraz materialne granice postępu według takich zasad. Do pierwszej powoli docieramy i jest nią ocieplanie się klimatu. Jesteśmy na dobrej drodze do tego, żeby klimat ocieplił się w zabójczym dla człowieka tempie już w najbliższych dekadach. Co możemy zrobić, aby temu zapobiec? Niektórzy wierzą, że wystarczy odsunąć od władzy denialistów klimatycznych, takich jak Donald Trump, oraz wydać wystarczające kwoty na zieloną transformację energetyczną. Taką propozycję nazywa się najczęściej zielonym wzrostem. Zwolennicy tej wizji uważają, że klimat uratujemy dzięki inwestycjom w rozwój nowych sektorów związanych z gospodarką zeroemisyjną. Technologia pozwoli nam odłączyć wzrost gospodarczy od obciążenia środowiska. Dzięki temu nadal będziemy mogli konsumować bez konsekwencji.\nJuż na pierwszy rzut oka taka wizja przyszłości wydaje się naiwna. Łatwo w nią zwątpić z dwóch względów. Po pierwsze, nic nie wskazuje na to, że mamy wystarczająco dużo czasu na to, aby przeprowadzić zieloną transformację. Po drugie, ratowanie środowiska wymaga od nas znacznie więcej niż tylko zmiany systemu energetycznego. Skala zniszczeń przyrody wykracza bowiem daleko poza wzrost globalnej temperatury.\nZacznijmy od pierwszego punktu. Według Międzyrządowego Panelu Klimatycznego przy ONZ (IPCC) ludzkość musi ograniczyć do 2030 r. emisję CO2 o połowę, aby mieć szansę na zatrzymanie wzrostu temperatury na poziomie 1,5°C. Polityczny konsensus mówi o tym, że naszym celem jest nie 1,5°C, lecz 2°C. Pamiętajmy jednak o tym, że każde porozumienie między państwami powstaje pod naciskiem wielu grup interesów, w tym międzynarodowych koncernów węglowo-naftowych, a próg 2°C były krytykowany przez wielu specjalistów ds. klimatu. Mimo to, rozważmy realność takiego scenariusza.\nW 2013 roku IPCC stwierdził, że ludzkość musi utrzymać łączne emisje CO2 na poziomie 800 miliardów ton węgla, aby nie przekroczyć wzrostu temperatury o 2°C. W tym samym roku pojawiły się badania mówiące o tym, że zostało nam około 270 miliardów ton węgla do spalenia. Jednak w latach 2000–2019 emisje dwutlenku węgla wzrosły o 50 proc. W 2019 r. wyemitowaliśmy 37 miliardów ton CO2. Przełomowy był 2020 rok, kiedy emisje spadły o 7%, ale spadek wynikał głównie z epidemii COVID-19, a w 2021 r. spodziewany jest powrót na dawną ścieżkę wzrostu. Jak łatwo policzyć, zostało nam maksymalnie 10 lat na ścięcie emisji do zera (lub mniej lat przy założeniu dalszego rocznego wzrostu emisji). Wydaje się to mało prawdopodobne, ponieważ transformacja gospodarki to kwestia dekad i jeżeli do tej pory nie podjęliśmy radykalnych kroków, to trudno oczekiwać, że ten proces jakkolwiek przyśpieszymy. Tym bardziej, że istnieje znaczące ryzyko przekroczenia tak zwanych punktów krytycznych ocieplenia klimatu, które doprowadzi do niekontrolowanego i kaskadowego wzrostu temperatury na Ziemi.\nSytuację pogarsza rosnąca populacja. Według różnych szacunków w 2060 r. ma nas być około 10 miliardów (obecnie 7,5 miliarda). Liczba ludności wzrasta od 1950 r. w tempie 1–2 proc. rocznie. Oznacza to większe zapotrzebowanie na konsumpcję – zarówno energii, jak i innych zasobów. Dobra wiadomość jest taka, że w okolicach 2060 r. nastąpić ma przełom demograficzny, w wyniku którego przyrost naturalny osiągnie ujemny poziom. To efekt m.in. upowszechnienia się antykoncepcji i edukacji w krajach rozwijających się. W konsekwencji w 2100 r. globalna populacja liczyć ma 8,8 mld osób. Zła wiadomość jest taka, że spadek populacji niestety nas nie uratuje, ponieważ demografia działać będzie na naszą korzyść zbyt późno. W 2100 r., czyli w momencie, kiedy Ziemia ociepli się nawet o kilka stopni, będzie nas nadal więcej niż dziś.\nTrudno uwierzyć, że uda nam się zatrzymać globalne ocieplenie, ale jeszcze trudniej jest zaufać opiniom, które mówią, że to wystarczy. W 2018 r. brytyjski antropolog, Jason Hickel, jeden z silnych zwolenników doktryny post-wzrostu, w czasopiśmie „Foreign Policy” przekonująco dowodził, że nawet jeżeli udałoby się nam obciąć emisje CO2 zgodnie z planem IPCC, to równocześnie musielibyśmy całkowicie zmienić naszą gospodarkę. Czysta energia może pomóc w radzeniu sobie ze zmianami klimatycznymi, ale nie przyczyni się do odwrócenia procesów wylesiania, przełowienia, zubożenia gleby i masowego wymierania gatunków. Hickel przekonywał, że globalne zużycie zasobów rośnie nieprzerwanie od ponad 100 lat. Ziemia może wytrzymać około 50 miliardów ton zużytych zasobów rocznie, a obecnie zużywamy ok. 70 miliardów ton. Zakładając stały wzrost gospodarczy i brak drastycznych zmian w stylu życia, zużycie zasobów wzrośnie do 180 miliardów ton w 2050 r.\nNadzieja w polityce\nUratowanie klimatu to największe wyzwanie, z jakim kiedykolwiek mierzyła się ludzkość. Nie udawajmy, że istnieją proste rozwiązania. Wręcz przeciwnie, jakakolwiek zmiana wymagać będzie wyrzeczeń i ogromu pracy. W najbliższej dekadzie musimy zorganizować świat w taki sposób, aby pogodzić ze sobą sprzeczne interesy 7,5 mld osób. Ostatnia konferencja ONZ dotycząca klimatu odbyła się w 2019 r. i zakończyła się całkowitą porażką. Jedyną ofertą polityczną globalnych liderów była obietnica poprawy. Obietnica ta powtarzana jest jednak od dekad i nadal niewiele się zmienia. Od 2019 r. wydarzyły się jednak dwie rzeczy, które budzą nadzieję. Po pierwsze, Chiny zobowiązały się do redukcji emisji CO2 do zera do 2060 r. Po drugie, wybory w Stanach Zjednoczonych wygrał demokrata Joe Biden, który już w pierwszych dniach urzędowania przywrócił obecność Stanów Zjednoczonych w porozumieniu paryskim. Postęp w sprawach klimatu zależy przede wszystkim od działań, które podejmą mocarstwa takie jak Chiny, Stany Zjednoczone czy Unia Europejska, więc zmianę podejścia Chin i Stanów Zjednoczonych możemy postrzegać jako pewien sukces.\nW przypadku Polski kluczowa jest zielona transformacja. Energetyka oparta na węglu jest przeżytkiem i nie zmienią tego ani lata górniczej tradycji, ani polityczny zapał w konserwowaniu status quo. Polska przyszłości musi być zielona i niskoemisyjna. Jak tego jednak dokonać? Wychodzenie z recesji wywołanej epidemią COVID-19 jest doskonałą okazją do przemyślenia priorytetów polityki gospodarczej. Rząd powinien postawić na program odbudowy oparty o inwestycje publiczne w strategicznym sektorze zielonych energii. Jednym z instrumentów realizacji takiego programu mogą być zielone obligacje, które mogłyby zostać wyemitowane przez skarb państwa oraz samorządy. Dodatkowo, niezbędne jest zaproponowanie sensownej i sprawiedliwej strategii wygaszania górnictwa. Rząd póki co przedstawił jedynie skrajnie nierealistyczny scenariusz zamknięcia kopalń do 2049 r. Jest on całkowicie sprzeczny z ustaleniami w ramach Unii Europejskiej oraz przede wszystkim ze zdrowym rozsądkiem.\nByć może najgorsza w naszym położeniu jest świadomość tego, że od dawna mamy wiedzę na temat zmian klimatu, a ciągle niewiele się zmienia. Mógłbym wymienić szereg rozwiązań, które każdy czytelnik uzna za niezbędne – inwestycje w zieloną energię, dekarbonizację gospodarki, walkę z rajami podatkowymi, wprowadzenie mechanizmów sprawiedliwego handlu i tak dalej. Problem leży jednak znacznie głębiej i dotyczy polityki. Bez wyraźnej zmiany politycznej ratowanie klimatu spali na panewce. Ta zmiana musi jednak faworyzować polityków o określonych przekonaniach. Nie chodzi tu ani o lewicę, ani o prawicę. Potrzebujemy innego myślenia o polityce, które wyprowadzi polityczność poza obecny system.\nSocjolog Fredric Jameson napisał kiedyś, że znacznie łatwiej wyobrazić sobie koniec świata niż koniec kapitalizmu. Być może w tym stwierdzeniu powinniśmy szukać wytłumaczenia naszego fatalnego położenia. Kapitalizm niewątpliwie wzbogacił ludzkość, ale zrobił to kosztem środowiska. Równocześnie jednak zagorzali obrońcy kapitalizmu usilnie bronią jego dorobku, ponieważ boją się jeszcze gorszej alternatywy. Powinniśmy jednak coraz mocniej podkreślać, że kapitalizm to ideologiczna utopia. Bo jeżeli nie, to jak inaczej moglibyśmy wytłumaczyć kryzys klimatyczny? Jeżeli w kapitalizmie rządzą racjonalizm i pragmatyzm, to dlaczego wciąż niewiele się zmienia? Mamy wiele dowodów na to, że kapitalizm to system społeczno-ekonomiczny, który marnuje zasoby i rośnie poprzez eksploatację świata natury. Nieustanne zapewnienia o tym, że żyjemy w erze post-ideologicznej pokazują, jak bardzo nasz świat osadzony jest w ideologii. Ideologia, jak pisał słoweński filozof Slavoj Žižek, to pole ciągłej walki symbolicznej – walki o zawłaszczenie historii i tradycji.\nWyzwaniem na najbliższe lata jest przejęcie sfery symbolicznej i przywrócenie pewnych znaczeń. Kategoria praw człowieka nie powinna dotyczyć wyłącznie wolności politycznych, ale przede wszystkim spraw socjalnych. Ekologia musi zacząć kojarzyć się z systemowymi zmianami, a nie z ascezą jednostki.\nKatastrofa klimatyczna przytłacza swoją nieuchronnością i skalą. Łatwo porzucić wszelkie nadzieje na uratowanie świata. Mamy bardzo mało czasu i bardzo wiele do zrobienia. Greta Thunberg, młoda i odważna dziewczyna, powiedziała kiedyś, że nie ocalimy świata, grając według jego zasad, ponieważ to właśnie te zasady muszą zostać zmienione. Walka o klimat wymaga porzucenia naiwnej wiary w to, że system da się zmienić od wewnątrz. Potrzebujemy ofensywny politycznej na wielu frontach, która zakwestionuje ideologiczne fundamenty kapitalizmu. W rzeczywistości sprowadza się to do odzyskania obowiązującej świadomości zdrowego rozsądku. Musimy napisać zasady gry od nowa. Zmiana dominującego dyskursu jest niesamowicie trudna, ale nie jest niemożliwa. Uratowanie klimatu wymaga zupełnie nowego języka. Mamy dekadę, może dwie. Działajmy. Zanim będzie za późno.\nMagdalena Bieńczak · 6-6-2021\nekonomista i socjolog. Zawodowo związany z Instytutem Badań Strukturalnych oraz Fundacją Instrat. Jego zainteresowania badawczo-naukowe dotyczą rynku pracy, nierówności społecznych i ekonomii sektora publicznego.


Kolejna, tym razem bardziej ukwiecona akwarelka ogrodu w wiejskim stylu z niebieskimi murkami oporowymi.\nAutor: Magdalena Konarzewska o 12:53\nEtykiety: akwarela, byliny, Cottage garden, ilustracje, kolorowy ogród, kwiaty, kwiaty lata, lato, lato w ogrodzie, moje prace, rabata bylinowa, wizualizacja ogrodu\nW tak zimowy dzień zatęskniłam za zielenią. Oto efekt mojej 'nudy' (chociaż ta ostatnio mi nie grozi) :)\nAutor: Magdalena Konarzewska o 14:38\nEtykiety: akwarela, cegła, ilustracje, moje prace, ogród angielski, woda w ogrodzie\nMaki- bardzo delikatne i krótkotrwałe kwiaty - mam nadzieję że choć w małym procencie oddałam ich naturę i kolor.\nMyślę, że z powodzeniem mogą się nadawać do kompozycji w kolorze Marsala :)\nPapier, kredki akwarelowe.\nEtykiety: byliny, kolorowy ogród, kwiaty, maki, moje prace, ognista rabata, rysunek odręczny\nJesień ma nam do zaoferowania wiele możliwości jeżeli chodzi o materiał florystyczny. Przy takiej różnorodności wystarczy tylko sięgnąć do pokładów swojej wyobraźni a ciekawe kompozycje tworzą się same. Czasami wystarczy kilka prostych elementów żeby wieniec był nietypowy.\nProsty wieniec z gałązek owinięty pomarańczową rafią\nWieniec z miniaturowych dyniek przyklejonych klejem na ciepło\nimpresja z czerwonych liści i kukurydzy\nkompozycja z trzmieliny i miechunki\nźródło zdjęć: Better Home\nAutor: Magdalena Konarzewska o 08:30\nEtykiety: bukieciarnia, handmade, inspiracje, jesień, wieniec\nDługie oczekiwania na tegoroczną wiosnę sprawiły, że mam ochotę ukwiecić wszystko dookoła - znalazłam przy tej okazji kilka interesujących propozycji na bukiety wiosenne.\nźródła: e-ogrody.pl oraz flowershow.com\nAutor: Magdalena Konarzewska o 13:39\nEtykiety: bukieciarnia, design, florystyka, inspiracje, nowości we florystyce, wiosenne bukiety, wiosna\nKilka nietypowych zastosowań dyni. Mnie do gustu najbardziej przypadł pomysł z umieszczeniem w niej świeżych kwiatów.\nAutor: Magdalena Konarzewska o 13:31\nEtykiety: bukieciarnia, dynia, jesienny wystrój, jesień, wystrój na haloween


Grand Prix Challenge 2020 przeniesione do Gorican! | PGE Ekstraliga - PGE Ekstraliga\nGrand Prix Challenge 2020 przeniesione do Gorican!\nZe względu na panujące obostrzenia, które uniemożliwiają rozegranie finału eliminacji do przyszłorocznego FIM SGP w Zarnovicy, Międzynarodowa Federacja Motocyklowa postanowiła przenieść wydarzenie do innego kraju. GP Challenge odbędzie się w chorwackim Gorican 22 sierpnia.\n– FIM ma przyjemność ogłosić, że przy wsparciu Chorwackiej Federacji Motocyklowej (HMS) impreza odbędzie się w Gorican w Chorwacji w dniu 22 sierpnia 2020 r. – można przeczytać w komunikacie na stronie federacji.\nZnany jest również podział miejsc w GP Challenge. W finale eliminacji weźmie udział 16 narodowości (15 zawodników z różnych krajów plus krajowa dzika karta). Każda z federacji będzie nominowała swojego przedstawiciela w Gorican.\nNajlepsza trójka chorwackich zawodów awansuje do przyszłorocznego cyklu FIM Speedway Grand Prix.


Credit Agricole | Future Processing | Great software... because we put People first\nHome Clients Credit Agricole\nZ Credit Agricole Bank Polska aktualnie pracujemy nad rozwojem aplikacji wspomagającej obsługę wewnętrznych procesów w banku, z nowoczesnym, przyjaznym użytkownikowi, wysokiej jakości interfejsem.\nCrédit Agricole Bank Polska jest częścią jednej z największych i najbardziej stabilnych grup finansowych na świecie, która działa w 49 krajach i obsługuje ponad 52 miliony osób. Od 120 lat Grupa Credit Agricole pozostaje wierna swoim wartościom, takim jak: koncentracja na kliencie, odpowiedzialność i wspieranie lokalnych społeczności. 139 000 zaangażowanych pracowników banku buduje prawdziwie partnerskie relacje z klientami.\nBank Crédit Agricole działa w Polsce we wszystkich obszarach bankowości uniwersalnej bliskiej klientowi. Od osiemnastu lat jest silnym, niezawodnym i stabilnym partnerem dla swoich klientów, docenianym za profesjonalizm i jakość oferowanych produktów.\nNasza współpraca rozpoczęła się w 2018 roku, gdy Credit Agricole szukał partnera biznesowego w obszarze FinTech. Od samego początku ściśle współpracujemy z Unicorns Innovation Lab, komórką odpowiedzialną za wdrażanie innowacji oraz testowanie nowych technologii i podejść.\nAktualnie pracujemy nad rozwojem aplikacji wspomagającej obsługę wewnętrznych procesów w banku, z nowoczesnym, przyjaznym użytkownikowi, wysokiej jakości interfejsem.


Jak pozbyć się przeciętności? | Blog Adriana Gostomskiego\nWłaśnie tak mniej więcej wygląda życie przeciętnego człowieka. Czy życie w taki sposób, to coś złego? Nie. Absolutnie. Nie ma w tym niczego złego. Każdy odpowiada za swoje własne życie i samodzielnie wybiera to, co jego zdaniem jest dla niego najbardziej odpowiednie.\nProblem zaczyna się w momencie, kiedy jakaś osoba żyje w przeciętny sposób, a oczekuje ponadprzeciętnych rezultatów. Taka postawa po prostu musi prowadzić do wewnętrznej frustracji i poczucia porażki. Nie ma innej możliwości!\nWszechobecna Pani Przeciętność\nSkąd bierze się przeciętność i jak w ogóle zdefiniować pojęcie przeciętności? Uf, to nie łatwe zadanie, którego spróbuję się jednak podjąć.\nZacznijmy może od krótkiej definicji przeciętności. Przeciętność to powszechny stan mentalny, przejawiający się w otaczającej konkretną jednostkę społeczną rzeczywistości.\nNaszą rzeczywistość kształtują nasze działania. To fundamentalne prawo życia, które prawdopodobnie nigdy nie ulegnie zmianie. W tym miejscu pojawia się interesujące pytanie: co determinuje ludzkie działania?\nCzłowiek działa na podstawie dwóch podstawowych elementów wchodzących w skład jego wewnętrznego życia. Są to myśli oraz emocje. Myśli pojawiają się w umyśle nieustannie. Do nas natomiast należy wybór, czy pod wpływem jakiejś myśli podejmiemy działanie, czy też pozwolimy jej jedynie na krótką chwilę zaistnieć, po czym damy jej spokojnie przeminąć. To nasza decyzja.\nZ emocjami jest trochę inaczej. Emocje oddziałują silniej od myśli. Znacznie trudniej jest powstrzymać się od działania pod wpływem emocji. Ludzie dzielą emocje na „pozytywne” oraz „negatywne”. Emocje „pozytywne” wiążą się z odczuwaniem przyjemności. „Negatywne” natomiast są związane z nieprzyjemnym poczuciem dyskomfortu.\nOsoby dysponujące sporą świadomością na temat inteligencji emocjonalnej zdają sobie sprawę, że nie istnieje coś takiego jak emocje „pozytywne” i „negatywne” – stąd te cudzysłowy. Emocje są bowiem z natury neutralne. To człowiek nauczył się dzielić emocje na „pozytywne” i „negatywne”. Tymczasem emocje po prostu są. Pojawiają się i znikają, niczym myśli.\nPozostała odpowiedź na drugie pytanie: skąd bierze się przeciętność? Z braku chęci podjęcia osobistego wysiłku związanego z nieustannym podwyższaniem standardów swoich działań.\nCo więc odróżnia ludzi przeciętnych, od tych którzy są nieprzeciętni? Ci drudzy podejmują nieustanny wysiłek polegający na stosowaniu niestandardowych działań. Zamiast akceptować życie takim, jakie je zastali, wolą życie zmieniać i udoskonalać. To ludzie, którzy szukają w świecie problemów, jakie oni sami mogliby rozwiązać. Dostrzegają w problemach możliwości biznesowe.\nTrudno jest przynależeć do grupy osób nieprzeciętnych. To elitarna grupa, której sposób myślenia jest oparty na ciągłym kwestionowaniu powszechnie obowiązujących norm i zasad panujących w społeczeństwie. Kiedy osoby przeciętne kostnieją w mentalnym bezruchu i bezdyskusyjnie akceptują to, co zostaje im narzucone, ludzie nieprzeciętni zastanawiają się w tym samym czasie, czym mogliby to zastąpić i jak poprawiłoby to życie innych. Ludzie sukcesu cały czas szukają problemów, które mogłyby zostać przez nich rozwiązane. Peter Diamandis (amerykański przedsiębiorca, twórca oraz przewodniczący X Prize Foundation) powiedział swego czasu: chcesz być miliarderem? Pomóż miliardowi osób! Prosta i nieprzeciętna reguła osiągania sukcesu prawda?\nCzy to wszystko oznacza, że jesteśmy skazani na przeciętne życie i łaskę osób, które dysponują wystarczającą ilością pieniędzy, aby zmieniać świat? Ależ skądże.\nFirma Apple jest na chwilę obecną uważana za najbardziej wartościową firmę technologiczną na świecie. To firma, która zna swoje DLACZEGO i konsekwentnie realizuje własną misję. Twórcą marki Apple jest – nieżyjący już – Steve Jobs oraz Steve Wozniak.\nApple zawsze słynęło ze swoich buntowniczych i trafiających w sedno kampanii reklamowych. Kilkanaście lat temu powstała krótka, bo trwająca lekko ponad minutę reklama, w jakiej zostały przedstawione zdjęcia ludzi takich jak: Mahatma Gandhi, Martin Luther King, Pablo Picasso, Richard Branson, John Lennon, Muhammad Ali czy Albert Einstein. W tle brzmiał inspirujący tekst odczytywany przez lektora, podkreślający wyjątkowość przedstawionych w reklamie postaci. Całość natomiast została skwitowana cytatem: the people who are crazy enough they think they can change the world are the ones who do – tłumaczenie na polski: ludzie którzy są wystarczająco szaleni aby myśleć, że mogą zmienić świat, są jedynymi którzy w istocie to robią. Reklama pochodziła ze słynnej kampanii Apple: Think Different – tłumaczenie na polski: Myśl Inaczej. Reklamę w języku angielskim możesz obejrzeć tutaj.\nOminąć przeciętność może każdy z nas. To wymaga odwagi, ponieważ inni mogą uznać nas za szaleńców, kiedy zaczniemy robić coś, czego nie robi nikt poza nami. Bycie nieprzeciętnym wymaga determinacji, która okazuje się bardzo pomocna w chwilach, gdy po kolejnej odniesionej na polu bitwy porażce pozostajemy całkowicie sami. Utrzymana na wysokim poziomie determinacja przypomni nam o tym, że choć przegraliśmy bitwę, to wojna trwa, dopóki oddychamy.\nToksyczni ludzie, toksyczna wiedza, toksyczne przekonania\nŻycie osób, które są nieprzeciętne nie jest łatwe. Dlaczego? Ponieważ muszą oni nieustannie pamiętać o tym, że prawdopodobnie do końca będą otoczeni w większości przez to, co przeciętne. Zawsze będzie na świecie więcej przeciętności, niż nieprzeciętności. To pewne, chociaż życzyłbym sobie i Tobie, by było zupełnie odwrotnie.\nAby wyrwać się z przeciętnego życia, trzeba być niesamowicie sprytnym. Ludzie, ich przekonania oraz wiedza jaką posiadają, to niesamowicie toksyczne składowe budujące przeciętny obraz rzeczywistości. Mamy w sobie coś co sprawia, że zarażamy się niejako energią od ludzi, z którymi przebywamy. Zarażamy się od nich ich przekonaniami oraz przekazywaną wiedzą.\nKiedy dojdzie do mentalnego zakażenia, stajemy się podobni do nich. Myślimy tak samo, czujemy tak samo, a nawet mówimy tak samo, jak oni. Ostatecznym wynikiem tego zakażenia są podejmowane przez nas działania. Zaczynamy działać na podstawie tego, co stało się częścią nas. Staliśmy się częścią pewnego systemu myślowego. Systemu, który wcale nie prowadzi do zwycięstwa w grze zwanej życiem.\nKażdy z nas jest nauczycielem\nWłaśnie dlatego tak bardzo istotne jest to, z kim na co dzień obcujemy, jakie książki czytamy, jakiej muzyki słuchamy oraz jakie filmy oglądamy. Zawarty tam przekaz, stanowi dla naszego mózgu dane wejściowe. Spotykając się z drugim człowiekiem dochodzi to wymiany zdań i poglądów. Czy tego chcemy, czy też nie, to co w danej chwili mówi do nas druga osoba, staje się częścią naszych myślowych zasobów. Na poziomie świadomym możemy się z czymś zgadzać bądź nie. Nie mamy jednak żadnej kontroli, co z danymi wejściowymi zrobi nasza podświadomość. Jej działanie nie podlega ludzkiej kontroli. Gdyby tak było, to wielkie korporacje nie wydawałyby rocznie miliardów dolarów na jakże skuteczną reklamę.\nLudzie nieprzeciętni bardzo dbają o to, kto ich otacza. Dbają o jakość danych wejściowych pochodzących od innych osób. Dlaczego to robią? Ponieważ pomimo świadomości własnej potęgi wiedzą, że nie panują nad tym, co robi z danymi wejściowymi ich podświadomość. Dan Pena (amerykański przedsiębiorca, biznes coach oraz filantrop) powiedział swego czasu w jednym z wywiadów: pokaż mi swoim przyjaciół, a powiem tobie kim jesteś.\nCzy to oznacza, że aby być nieprzeciętnym człowiekiem, konieczne jest izolowanie się od reszty społeczeństwa? I tak i nie.\nTak, ponieważ jeżeli będziesz systematycznie przebywał w środowisku negatywnie nastawionych do życia pesymistów, to w końcu sam taki się właśnie staniesz. Ich ograniczone przekonania staną się częścią Ciebie. Zarazisz się.\nNie, ponieważ powinieneś zdawać sobie sprawę z tego, że ludzie przeciętni stanowią większość, a wśród tej większości mnóstwo z nich cierpi i i pragnie zmiany. Zmianę w ich życiu mogą jednak zainicjować tylko ci, którzy wyrwali się już z pod jarzma szarej przeciętności. Nie można ich tam zostawić samym sobie. Trzeba im pomóc.\nDlaczego trening umiejętności jest ważny?


Sprzedaż krzyży - lista firm w woj. warmińsko-mazurskie | Panorama Firm\nWyniki dla frazy: sprzedaż krzyży w lokalizacji warmińsko-mazurskie - 7 firm.\n...produktów z kamienia naturalnego według projektów własnych lub indywidualnych. W pracy wykorzystujemy nowoczesną technologię liternictwa nagrobkowego poprzez piaskowanie, tradycyjne litery kute, litery grawerowane 3D oraz duży wybór liter z mosiądzu. Na życzenie klienta wykonujemy również litery złocone 24 karatowym złotem. W sprzedaży posiadamy równie...\n...liter 24-karatowym złotem. Ponadto prowadzimy sprzedaż akcesoriów nagrobkowych. U nas znajdziesz wazony, lampy, krzyże, figurki, ławki cmentarne i płaskorzeźby. Zapraszamy...\nul. Waryńskiego 1, 13-300 Nowe Miasto Lubawskie\n...sklepie Roma można znaleźć szeroki asortyment produktów z różnych dziedzin w tym książki, podręczniki, art. papiernicze, kartki okolicznościowe, art. komunijne i wiele innych. Sklep to wyjątkowe połączenie księgarni i sklepu z dewocjonaliami. Od początku naszej działalności specjalizujemy się w sprzedaży dewocjonaliów, dzięki czemu mamy...\nSprzedaż krzyży w innych lokalizacjach


Brand Creation - targi Warszawa - JARMIN - katalog stron\nFirma Brand Creation współpracuje z wieloma rozwiniętymi przedsiębiorstwami, którym pomaga w tworzeniu i montowaniu reklam, aranżacji lokali handlowych czy stanowisk targowych. Brand Creation zatrudnia najlepszej klasy techników, wyspecjalizowanych w swojej dziedzinie. Dzięki odpowiednio dobranej kadrze pracowników oraz profesjonalnemu wyposażeniu, firma może dobrze działać i prężnie się rozwijać.\nstoiska targowe, stoiska handlowe, stoiska, targi\nW sklepie internetowym euroimage. com. pl, obsługiwanym przez firmę EURO-IMAGE, mającą siedzibę w miejscowości Wielgolas Brzeziński 12, znajdą Państwo duży wybór takich artykułów, jak: meble sklepowe, space walle, profile aluminiowe, lady s... więcej »


Spinning teleskopowy "podróżny" - Spinning - Tematy | Forum wędkarskie | RYBIE OKO\nRybie Oko/Forum wędkarskie/Tematy/Spinning/Spinning teleskopowy "podróżny"\nPiątek 02 Grudzień 2005 10:29:50\nNie lubię za bardzo teleskopów, ale maja one, jak wszystko, swoje zalety. Największą z nich są małe wymiary po złożeniu. palnuję kupić jakiś spinerek, podróżny, który zawsze wszędzie będę mógł zabrać. Długość 2,1-2,5m c.w. 5-25 g. Co polecacie?? przymierzałęm sie do shimano mini tele spin 2,1 m, ale postanowiłem się jeszcze rozglądnąć.\nMoze niekoniecznie teleskop, shimano exage 2.4m 10-30g robione jest jako travel 5 czesciowy. Mozliwe jest tez zrobienie z niego kija dlugosci 2,1 zamiast drugiego elementu od dolu stosuje sie taki krotki "sztucerek". Mozna nawet od biedy lowic nim wtedy z opadu.\nWszszystko to razem sprzedawane jest w tubie dlugosci gdzies 50-55cm tak ze miesci sie do kazdego bagazu podrecznego.\nWolałbym jednak teleskop na wędkę podróżną\nWplałbym jednak teleskopa, może jezeli nie wiecie nic na tema tego shomanowskiego Exage minispina, to polecicie jakiegoś innego spineka podróżnego??\nshimano exage telespin\nRoman Niewiarowski <nospamUKRYTY@FILTRSPAMUrybieoko.USUNpl>\nNiedawno kupilem shimano exage stc telespin, 2,7m, cw 10-30, dlugosc podrozna okolo 60-70cm.\nW czasie machania, prowadzenia przynety, zacinania etc wedka jest sztywna o szybkiej akcji.\nPrzy malych rybach pracuje w zasadzie tylko czesc szczytowa. Troche mnie to martwilo do momentu w ktorym zacialem bolenia ~50cm, walka ta wedka to poezja. Z jednej strony czuc co ryba robi i wedeczka nie 'leje' sie. Z drugiej ugiecie, sposob amortyzacji powoduje ze trudno mi uwierzyc ze ryba moglaby spasc z haka (mowie o ciezszych rybach, takie 20-30cm spadaja zwlaszcza gdy sie zastosuje plecionke - no ale cos za cos).\nZaskakujacym doswiadczeniem dla mnie bylo polaczenie plecionka+exage+wahadlowka - w koncu czulem ze ten kawalek blachy pracuje. Kazde branie (zwlaszcza sandaczowe pstrykniecie) niesie sie az do lokcia (co mnie tak zaskoczylo ze spoznilem zaciecie ). Na szczytowce widac nawet prace 2,5cm woblerka.\nWreszcie jakiś konkret. Kurde im więcej myślę o tej wędce to chyba jednak wezmę wersję mini. Generalnie nie lubię teleskopów i jak ma to być wędka podróżna to niech już ma te 31 cm po złożeniu. Jak będę jechał na "normalne" wędkowanie to i tak wezmę składanego kija, a jak np pojade na "niewędkarskie" wczasy lub na delegację to akuratnie dyskretnie schowam mikro-spinerka. Chyba, ze źle rozumuję.\nEwentualnie podzielić swoją ulubioną wedke na cztery kawałeczki lub porozgladać sie za czymś trzyczęsciowym albo nawet cztero.


Bitwa na mąkę w Galaksidi… piątek, 22 marca 2013 | SAŁATKA PO GRECKU\nBitwa na mąkę w Galaksidi… piątek, 22 marca 2013\nOpublikowany 22 marca 2013 przez raffo\nO tym, że w Hiszpanii organizowane są bitwy na pomidory, wie zdaje się każdy. Ale z niewiadomych powodów o bitwach na mąkę w greckim, nadmorskim miasteczku Galaksidi, nie jest głośno.\nWzmiankę o mącznych bitwach przeczytałam gdzieś zupełnie przypadkiem. Później czekałam przez prawie cały rok planując, że wezmę w nich udział. Ale przyznam się bez bicia… Kiedy zobaczyłam w internecie krótki film pokazujący jak to naprawdę wygląda… stchórzyłam! Postanowiłam więc, że w tym roku będę jedynie obserwatorem.\nBitwy na mąkę organizowane są w Galaksidi co roku, już od początków XIX wieku. Od ponad dwustu lat, nawet pod turecką niewolą, w połowie marca, w dzień kończący grecki karnawał, mieszkańcy tego niewielkiego miasteczka nakładali barwne maski, tańczyli i obrzucali się mąką. Co roku – niezależnie od tego co działo się w państwie. Tak dzieje się do dziś. Karnawał w Grecji jest niezwykle barwnym okresem. Jednak walki na mąkę w Galaksidi, są bez dwóch zdań najbardziej spektakularnym zakończeniem okresu karnawału.\nOto moja foto – relacja. Stojąc z boku ostatecznie naprawdę żałowałam, że nie maszeruje w mącznym korowodzie. Już za rok – żadnych oporów mieć nie będę!\nPoniedziałek, 18 marca 2013, godzina 14.30\nPrzygotowania trwały od samego rana. Ci, którzy w walce brali udział, byli naprawdę solidnie uzbrojeni…\nZaczęło się dość niepozornie. Kilka osób na głównym placu śmiejąc się rzucało w siebie mąką. Już myślałam „ehhh… wiele hałasu o nic…”. Był to jednak tylko wstęp.\nNie wiedziałam, że punkt kulminacyjny planowany był na 14.30. Wszyscy byli zaskakująco punktualni.\nSprzedawca pączków. Ten mężczyzna sprzedawał je do 14.29. Dokładnie na kilka sekund przed nadejściem głównego korowodu, zaczął zabezpieczać swój sprzęt… Zdążył naprawdę w ostatniej chwili.\nWszystko tak naprawdę zaczęło się o 14.30. Główny korowód składający się z kilku starych samochodów, przejechał przez całe miasto, przykrywając mąką wszystko co było wokoło. Mąka była biała, ale gdzieniegdzie pojawiała się w kolorze indygo i krwistej czerwieni.\nCałości towarzyszyła głośna muzyka, gwizdy i fajerwerki. Galaksidi to na co dzień bardzo spokojne miasteczko, ale tego dnia przeżyło totalną transformację.\nKiedy korowód przejechał… zaczęła się impreza! Trwała również w nocy. Tego dnia w miasteczku nie było osoby, która wyglądałaby… nazwijmy to – schludnie ;))) Zdaje się, że nikt kto w imprezie brał udział nie był do końca trzeźwy…\nTa “biała” twarz w środku to oczywiście ja:) Wszyscy niezwykle chętnie pozowali do zdjęć, a ci dwaj panowie nalegali, żeby ich uwiecznić. W przyszłym roku ja też będę tak wyglądać!\nPo przejściu korowodu. Właściciel jednego ze sklepów „ogarnia” swój chodnik… Nie jestem jednak pewna czy to ma jakiś sens…\nJa umywam ręce od sprzątania ;))) A tak na poważnie, podobno potrzeba kilku dni i porządnego deszczu, żeby ulice wyglądały tak jak wcześniej.\nGalaksidi – obrazek znad morza\n15 myśli nt. „Bitwa na mąkę w Galaksidi… piątek, 22 marca 2013”\nbacha, 22 marca 2013 o 20:09 :\nCiakawe ktory mlyn sponsoruje bitwe? ;))))\nDorota, 23 marca 2013 o 22:07 :\nK A L I N A, 23 marca 2013 o 19:41 :\nLudzie na świecie miewają podobne pomysły, ten przypomina hinduskie Święto Kolorów-Holi, którym wita się wiosnę. Całe Indie, a także hindusi poza granicami, obrzucają się kolorowymi proszkami i farbami. Super,że wybrałaś się do Galaksidi i przywiozłaś taki reportaż 🙂\nDorota, 23 marca 2013 o 22:10 :\nSłyszałam to tym hinduskim święcie! Słyszałam, mimo że przecież mowa o Azji. Natomiast o tych mącznych walkach w Galaksidi mimo wszystko nie jest tak głośno. Na przykład mój wielki, kilogramowy przewodnik po Grecji, w którym jest naprawdę wszystko – zupełnie milczy na tem temat. Ciwkawe dlaczego?\nK A L I N A, 24 marca 2013 o 13:06 :\nhttp://www.990px.pl/files/2013/03/7_000_Par7507809.jpgJa też usłyszałam o tym po raz pierwszy od Ciebie, ale jak już usłyszałam, to szybko zidentyfikowałam zdjęcie z Podsumowania Tygodnia w serwisie 990px.pl A jak w takich okolicznościach ochronić aparat??\nDorota, 24 marca 2013 o 19:39 :\nTe bitwy na mąkę są naprawdę (!) godne zobaczenia! Ale zdaje się – brak turystów w tym wypadku jest chyba plusem.Co do aparatu, większość miała obwinięte folią. Ja niestety o tym nie wiedziałam i poprostu ryzykowałam podchodząc bardzo blisko! Do dziś jeszcze go nie doczyściłam, a ubranie … będę prać po raz trzeci!:///\nAnonymous, 23 marca 2013 o 20:15 :\npolecam na przyszł rok mąkę poznańską i upomnieć się u producenta o wynagrodzenie za reklamę!!!!!!!!\nDorota, 23 marca 2013 o 22:11 :\nHmmmm… całkiem dobry pomysł!!!:DDD\npandeMonia, 23 marca 2013 o 23:47 :\nKoniecznie poznańską! :Pa nie ślisko potem na tych kluskach chodnikowych? Ja ledwo stolnicę odmączam.:P:**\nDorota, 24 marca 2013 o 19:35 :\nAlbo… Lubellę:DDD Mam rok na zastanowienie:))) Deszcze podobno w tej sytuacji jest zbawieniem, bo dopiero on wszystko zmywa:))\nKejt, 27 marca 2013 o 13:03 :\nFantastyczna tradycja i zabawa 🙂\n~szymcio, 16 stycznia 2014 o 00:07 :\nSwietny artykul czekam na dalsza aktywnosc i jeżeli szukasz nalesniki z bita smietana\n~krzysiek01041980, 16 stycznia 2014 o 18:34 :\nSwietny blog czekam na dalsza aktywnosc i jeżeli szukasz kurs na prawo jazdy a\n~ThugLive, 17 stycznia 2014 o 14:54 :\nSwietny blog czekam na dalsza aktywnosc i jeżeli chcesz znaleźć dopplerowskie badanie żył\n~martino200, 18 stycznia 2014 o 11:16 :\nSwietny blog czekam na dalsza aktywnosc i jeżeli szukasz shake n take blender


O co gra generał? [N] - Artur Stelmasiak - Portal OPOKA\nOdpowiedź nie jest taka prosta. Najprawdopodobniej chciał popełnić samobójstwo lub okaleczyć się. Był to wstrząsający apel w obronie wojskowej prokuratury, jej szefa — gen. Parulskiego, ale także próba zakrycia popełnionych błędów. — Choć wypowiedź płk. Przybyła miała sugerować coś innego, to jednak mogła być również zasłoną dymną bądź też wyrazem pogubienia się tego człowieka — mówi „Niedzieli” prof. Andrzej Zybertowicz.\nPrzypomnijmy, że Andrzej Seremet objął szefostwo nad prokuraturą dokładnie 10 dni przed katastrofą smoleńską. — Pamiętam, że prezydent Lech Kaczyński wybrał go, bo miał doskonałą opinię jako sędzia. Był więc spoza środowiskowych układów i miał odpowiedni dystans do prokuratury — wspomina poseł Andrzej Duda, podsekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta Lecha Kaczyńskiego. To, co wydawało się atutem Seremeta przed 10 kwietnia 2010 r., ujawniło swoją słabość po katastrofie. Nowy Prokurator Generalny nie znał prokuratorów ani układów, jakie między nimi panują.\nGen. Parulski wykorzystywał to, że jest na specjalnych prawach, zachowywał się, jakby był nie do ruszenia. — Od samego początku było widać, że coś dziwnego dzieje się ze śledztwem. Można dostrzec zarówno zaniechania prokutarora Parulskiego przy gromadzeniu materiału dowodowego, jak i celowe działanie na szkodę śledztwa — uważa mec. Rafał Rogalski, pełnomocnik kilku rodzin ofiar. Tuż po katastrofie, zamiast kilkunastu prokuratorów i specjalistów, wysłał do Smoleńska zaledwie czterech śledczych. Nie mieli nawet odpowiedniego sprzętu, a zdjęcia miejsca tragedii wykonywali za pomocą telefonów komórkowych. — A to przecież nie jest profesjonalne działanie prokuratury — dodaje mec. Rogalski.\nNPW wydaje się być prywatnym folwarkiem generała. — Prok. Pasionek mówił, że nie czuje się bezpiecznie w prokuraturze wojskowej. Dawał do zrozumienia, że możliwe są prowokacje, by go dyskredytować — mówi mec. Rogalski. Miał rację, bo w czerwcu 2011 r. odsunięto go od śledztwa. Zarzut: kontaktowanie się z agentami obcych państw i przekazywanie informacji ze śledztwa mediom. — Był niewygodny, więc trzeba było się go pozbyć — tłumaczy mec. Rogalski.\nJednak po odsunięciu Marka Pasionka problemy zaczęły dosięgać także gen. Parulskiego, bowiem zawieszeniem prokuratora nadzorującego zdziwiony i zaskoczony był prok. Seremet. Generał postanowił więc udowodnić winę Pasionka przed swoim zwierzchnikiem, a tę kluczową dla siebie sprawę przekazał na biurko zaufanego śledczego z Poznania — płk. Mikołaja Przybyła. — Wychodzi na to, że prok. Przybył ślepo wykonywał rozkazy generała. Na siłę chciał udowodnić winę Pasionka i wykazać się lojalnością wobec szefa — mówi mec. Rogalski. — Pod byle pretekstem usunięto ze śledztwa prok. Pasionka, a później podjęto karkołomną próbę uzasadnienia tej decyzji — dodaje mec. Małgorzata Wassermann, córka śp. Zbigniewa Wassermanna.\nPomimo wcześniejszych sukcesów prok. Przybyła na sprawie Pasionka ewidentnie się on skompromitował. Jego nadgorliwość doprowadziła nie tylko do sprawdzania billingów dziennikarzy, ale także do próby pozyskania treści ich SMS-ów. Wkrótce okazało się jednak, że wojskowi nie mieli do tego prawa. — Kilka postanowień Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Poznaniu w śledztwie ws. przecieków ze sprawy smoleńskiej nie miało podstawy prawnej — jednoznacznie oświadczył prok. Seremet.\nFiaskiem okazało się również postępowanie w sprawie spotkania prok. Pasionka z domniemanymi „agentami wywiadu obcego imperium”. Z akt umorzonej sprawy dowiedzieliśmy się, jak bardzo gen. Parulskiemu zależało na pogrążeniu prok. Pasionka. Jednak nic z tego nie wyszło, bo pozostali świadkowie zapewniali, że do spotkania doszło w zupełnie innych okolicznościach, niż sugerował to gen. Parulski. W efekcie Pasionek nie usłyszał żadnego zarzutu, wręcz przeciwnie — z akt sprawy wynika, że próbował pozyskać od Amerykanów dowody, które okazały się pomocne w śledztwie smoleńskim.\nNa kanwie właśnie tych wydarzeń postrzelił się prok. Mikołaj Przybył. W ten rozpaczliwy sposób próbował bronić siebie, gen. Parulskigo oraz całej prokuratury wojskowej. Protestował również przeciwko temu, że cywilna prokuratura sprawdzała jego pracę. — I wydaje się, że właśnie tego boją się prokuratorzy wojskowi. Obawiają się, że ktoś może zweryfikować ich dotychczasowe śledztwo — wskazuje Andrzej Duda.\nPo samobójczej próbie rozpętała się prawdziwa wojna. Konflikt szybko przeniósł się nie tylko na szczyty wymiaru sprawiedliwości, ale także do najwyższych ośrodków władzy RP. — Minister sprawiedliwości i premier stoją po jednej stronie sporu, a prezydent Komorowski po drugiej — wskazuje Andrzej Duda. Nie od dziś wiadomo, że prezydent ma dziwną „słabość” do służb mundurowych. Wystarczy przypomnieć jego stanowisko przy próbach likwidacji WSI. Nie bez znaczenia jest również fakt, że to Komorowski dał awans generalski Parulskiemu, na co wcześniej nie zgadzał się prezydent Lech Kaczyński. — Moim zdaniem, szef NPW świadomie zaatakował Seremeta, bo wiedział, że może liczyć na parasol ochronny z Belwederu — podkreśla Duda.\nTuż po tragedii smoleńskiej NPW dostała największe śledztwo w historii polskiego wymiaru sprawiedliwości. Po prawie dwóch latach cała sprawa jest rozgrzebana, a końca jej nie widać. Braki w materiale dowodowym są kolosalne i w wielu wypadkach niemożliwe do uzupełnienia. Przynajmniej część odpowiedzialności za tak fatalny stan śledztwa ponosi gen. Parulski. Na jego niekorzyść przemawia również fakt, że karał swoich podwładnych za zaangażowanie i szukanie dowodów. W tym miejscu wystarczy przypomnieć, że poprzedni szef NPW — prok. Tomasz Szałek został odwołany tylko za to, iż podał „niepełną” informację nt. sugestii co do zatrzymania polskich żołnierzy w Nangar Khel.\nPo ostatnich wydarzeniach rośnie grono zwolenników wcielenia prokuratury wojskowej w struktury cywilne. Czy jednak na obecnym etapie likwidacji NPW nie doprowadzi to do jeszcze większego zamieszania i opóźnienia w śledztwie smoleńskim? — Mam nadzieję, że nie — odpowiada mec. Małgorzata Wassermann.\nDotychczasowa współpraca prokuratorów wojskowych z rodzinami układała się bardzo różnie. Choć były składane wnioski w sprawie przesłuchania prok. Parulskiego, to jednak do tego nie doszło. Dla mec. Wassermann zastanawiające jest również oświadczenie, które wydano po analizie sekcji zwłok jej ojca. „W rosyjskiej sekcji były błędy, ale nie podają one jednak w wątpliwość głównych wniosków” — napisano w komunikacie NPW. Jak można było wysnuć tego rodzaju wnioski, kiedy wyniki rosyjskiej i polskiej sekcji zwłok nie zgadzały się aż w 96 proc.? — To podważa wiarygodność innych dowodów, które otrzymaliśmy od strony rosyjskiej — mówi mec. Wassermann. Czy wobec tak skandalicznych i dziwnych zjawisk wokół śledztwa można mówić o jakimś fatum? — Nie. Jestem głęboko przekonana, że to celowe działanie — podkreśla.\nMówi prof. Andrzej Zybertowicz\nDoradca prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds. bezpieczeństwa, ekspert Komisji Weryfikacyjnej Wojskowych Służb Informacyjnych\nChoć obecne oddzielenie prokuratury od rządu ma wiele słabości, to jednak spowodowało, że niektóre postępowania znalazły się poza zasięgiem pewnych nieformalnych grup interesów. Przykładem z ostatnich miesięcy może być postawienie zarzutów takiemu oligarsze, jakim jest Ryszard Krauze; niestety politycy rządzący obecnie Polską obronili go szybką ustawową zmianą kodeksu spółek handlowych.\nW opałach znalazł się również były szef UOP gen. Gromosław Czempiński. Część prokuratury stała się niesterowalna, co najwyraźniej wzbudziło zaniepokojenie w niektórych środowiskach biznesu i służb. Planowane włączenie prokuratury wojskowej do cywilnej mogłoby spowodować dalsze uniezależnienie części postępowań od nieformalnych grup interesu. Obecny establishment czuje się zaniepokojony, zagrożony sytuacją, w której jego członkowie byliby przez prokuratorów traktowani tak samo jak zwykli obywatele. Być może właśnie dlatego rozpoczęła się walka o osłabienie pozycji szefa prokuratury Andrzeja Seremeta. Szef, którego autorytet jest publicznie podważany przez podwładnego, ma znacznie ograniczone pole działania.\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: prawo katastrofa smoleńska prokuratura wojskowa Andrzej Seremet Marek Pasionek Krzysztof Parulski NPW Mikołaj Przybył inwigilacja dziennikarzy agenci wywiadu


Ilustrowany Kuryer Wojenny - Polityka - Z dnia\nTu jesteś: Strona główna » Polityka » Z dnia\nFabryka plotek politycznych\nAkcya intrygowania politycznego za pomocą plotek wzmocniona została w ostatnich czasach i dosięga tej miary którą miała w listopadzie i grudniu 1918 r. Jest to akcya – pisze „Rząd i Wojsko” - prowadzona świadomie i celowo. Niema oszczerstwa, którego by nie wymyślono, nie zaopatrzono misternie w pozory prawdopodobieństwa i nie puszczono na flukta zawsze łatwowiernej, zawsze histerycznie usposobionej opinii warszawskiej.\nJednego dnia mówiono po kawiarniach, biurach, ulicach itd., że sztab polski obraził oficerów misyi francuskiej i że ta wyjechała z Warszawy. Pan Siroński prawie bez żadnych omówień pisał o tem w „Rzeczypospolitej”. Sprawa okazała się kłamstwem, ale opinia już zainteresowana została czym innym.\nDrugiego dnia usilnie kolportowano wieść, że towarzystwo Y.M.C.A. zwija w całej Polsce swe instycye, a to dlatego że otrzymało taki rozkaz od polskich władz wojskowych. Z takiego powodu – mówiono – oczywiście obrazi się i wyjedzie misya amerykańska. - Znów okazało się to kłamstwem, ale „informatorzy” opinii mieli już wieści inne do kolportowania.\nZaczęto opowiadać szczególnie żołnierzom przysłanym z frontu na odpoczynek i ochotnikom, że Wódz Naczelny uciekł z Warszawy. Na drugi wyczytali wszyscy w dziennikach, że Komendant Piłsudski przewodniczył na Radzie Obrony Państwa, - ale to nic jakiś cień podejrzenia został rzucony w dusze żołnierskie... a to przecie chodziło.\nNastępnego dnia puszczono na całą Warszawę wiadomość, że pewien wysoki urzędnik z Belwederu został rozstrzelany za zdradę.\nUrzędnik ten (naczelnik kancel. N.W.) Car najspokojniej ćwiczy się w koszarach ułańskich, bo wstąpił jako ochotnik do wojska – ale jakiś ślad z oszczerstwa pozostał i na nim – i na „Belwederze”.\nI tak dalej. Co dzień nowa plotka i nowe oszczerstwo.\nTa systematyczne akcya oszczerczych plotek prowadzona jest również w prasie zagranicznej i to stąd, z kraju – po to, by pp. Sirońcy, B. Koskowscy i Rabscy na drugi dzień mogli wygrywać przeciw rządowi atut, że nie mają oni zaufania zagranicy.


Muzyczne podsumowanie roku 2021 | Magiel\nPodobnie jak w roku poprzednim, redaktorzy działu Muzyka przygotowali subiektywne podsumowanie ich najlepszych i najciekawszych płyt 2021. Podczas czytania najlepiej zapoznać się z przygotowaną przez nich playlistą, która dostępna jest pod tym linkiem.\nMvula, masz muzykę. Znajdź sposób, żeby robić to po swojemu – te słowa Prince’a rezonowały w głowie Laury Mvuli, gdy w 2017 roku, mimo wydania drugiego świetnie przyjętego przez krytyków albumu, pożegnała się z nią wytwórnia RCA Records (córka Sony) w siedmiowierszowym mailu.\nW lipcu 2021 roku siła wymuszająca słów Prince’a sprawiła, że układ drgający kreatywności Mvuli osiągnął maksymalną amplitudę – artystka wydała Pink Noise. Już pod szyldem nowej wytwórni (Atlantic), idąc w kierunku popu lat 80. z odczuwalną dla słuchacza wolnością. Nieudolna gra słów związana ze zjawiskami fizycznymi jest podyktowana tytułowym szumem różowym – bardziej intensywnym przy niższych częstotliwościach, co sprawia, że tworzy głęboki, niski dźwięk. I to słyszy się w produkcji albumu.\nNa Pink Noise Mvula niejednokrotnie śpiewa o porzuceniu złych wspomnień (pożegnaniu z Sony w potężnie basowym Conditional) czy poznaniu własnej wartości (Safe Passage z bębnami z niepokojąco długimi przerwami między sobą). Ale w „ejtisowe” syntezatory, mocne i idealnie czyste bębny, prince’owe gitarowe riffy i zadziorne instrumenty dęte Mvula ubiera też tematy trudne. Słuchacz czuje się wręcz niezręcznie, kiedy nie może powstrzymać się przed tańczeniem do Remedy – najbardziej bezpośredniego, wytykającego i oskarżającego o rasizm bopu, jaki powstał (słyszycie te westchnięcia?).\nSama Mvula nazywa Pink Noise albumem, który został stworzony przy pomocy ciepłych słonecznych tonów lat 80. I nie napiszę tutaj nic nowego – usłyszycie na nim Grace Jones (hołd dla niej nawet zobaczycie w teledysku do Safe Passage), Whitney Houston czy wspomnianego Prince’a. Usłyszycie power ballady (pompatyczne Magical czy What Matters z Simonem Neilem z Biffy Clyro) i groove’owe hity danceflooru (Pink Noise, Got Me). Ale Mvula złapała za różowy keytar i znalazła sposób, żeby rzeczywiście zrobić to po swojemu: stworzyła bogactwo dźwięków przy jednoczesnym ich rozdzieleniu – każdy jest idealnie słyszalny, nienagannie wykonany i wręcz gładki.\nAutor: Jakub Białas\nBlue Banisters, drugi wydany w 2021 roku album Lany Del Rey, koncepcją bardzo różni się od swojego poprzednika – Chemtrails over the Country Club. Tym razem artystka zdecydowała się na współpracę z innym zespołem producentów niż dotychczas, tworząc ciekawszy i bardziej eksperymentalny album.\nSłowa “I guess you could call it textbook” otwierają Blue Banisters, sugerując bardzo intymną podróż do wnętrza artystki. Lana zostawia tu całą siebie, obnaża się i zaprasza nas do wysłuchania swojej historii. W utworach rozlicza się ze swoją przeszłością, by następnie otworzyć się na nowe pragnienia w życiu. Jest to bardzo dojrzałe dzieło, ukazujące wielką zmianę, która dokonała się w wokalistce z biegiem lat.\nAlbum, choć bardzo zróżnicowany, tworzy spójną całość i jest niesamowicie dopracowany. Przede wszystkim, zaskakuje artyzmem i poziomem liryczności tekstów – można by pomyśleć, że mamy do czynienia z poezją przy akompaniamencie muzyki (warto wspomnieć, że Lana w 2020 roku zadebiutowała jako poetka, wydając tomik z wierszami Violet Bent Backwards over the Grass). Proste fortepianowe ballady przeplatają się z silnymi, pełnymi emocji i napięcia dźwiękami. Te mocniejsze akcenty budowane są w środku albumu, tworząc swego rodzaju punkt kulminacyjny. Lana eksperymentuje tu z wokalami, pokazując dogłębnie możliwości swojego głosu. Stopniowo wyprowadza nas z apogeum, kończąc i skupiając się ponownie na delikatnych tonach.\nBlue Banisters można odczytywać jako odę do różnych epok twórczości artystki. Wśród całkowicie nowych utworów znajdują się starsze, niewydane wcześniej piosenki, pięknie łączące się razem.\nAutorka: Alicja Utrata\nIngonyama nengw’ enamabala – zdaje się śpiewać w drugiej części utworu White Elephant Nick Cave z chórem. Na skrzypcach wtóruje tym śpiewom Warren Ellis. Ta gospelująca pieśń nie zapowiada jednak przyjścia lwa i lamparta, a przewijającego się przez cały album Carnage królestwa na niebie. Zresztą cała kompozycja traktuje o białym, kolonialnym kłusowniku, przeciwstawionym tłumowi protestujących. Kłusownik to pomnik zrzucony z cokołu, któremu ktoś klęczy na szyi, utopiona w morzu Wenus z penisem. Kłusownik to topniejąca lodowa rzeźba. Kłusownik wkrótce zostanie pokonany, choć nadal grozi, że I’ll shoot you in the fucking face. Kilka utworów dalej, topniejącym lodem staje się sam Cave. Zaraz, zaraz, o co chodzi?!\nWhite Elephant można uznać za rdzeń albumu. Dzielący go na dwie części swego rodzaju pomost, łączący mroczny początek z melancholijnym końcem płyty. Cave wziął sprawdzone przy licznych filmowych soundtrackach Złe Nasiono, czyli multiinstrumentalistę Ellisa, i stworzył pełnoprawny longplay. Album, który można po części wywieść z wcześniejszych dokonań dżentelmenów, a mimo to taki, który brzmi świeżo i ciekawie: jest motyw poszukiwań Absolutu (nie pada jednak ani razu słowo „Jesus”!), są klasyczne cave’owskie ballady. Cave i Ellis opowiadają muzyką i słowami. Zaczynają mrocznie, od brzmiących jak Skeleton Tree surowych elektronicznych rytmów skontrastowanych z powolnymi smyczkami, przez subtelny word painting w Old Time, quasi-filmową aranżację Lavender Fields, przeszywające ambientowe syntezatory Shattered Ground, by skończyć brzmiącym jak wschód Słońca pianinem. Cave przez 40 minut siedzi na balkonie i zawodzi o Królestwie Niebieskim, ubolewa nad śmiercią syna, rozważa swoje własne, nieubłagane przemijanie, rozprawia nad rasizmem czy pandemią (cała Albuquerque jest o tym!), w końcu schodzi z niego i mówi ukochanej Susie, że poranek jest wspaniały, i ona też. Wszystko po to, by słuchacz mógł powiedzieć: było warto.\nAutor: Michał Wrzosek\nRau Performance – Mieszane uczucia\nGdybym miał jednym określeniem opisać, co myślę o ostatnim albumie RAUa, byłoby to słowo „dysonans”. Warszawski raper kolejny raz pokazuje, że jest mistrzem groteski, zderzając ciężką tematykę z leciutkim, nieco „stonerskim” flow i ironicznym humorem. Wszystko to zaś serwuje podlane przygotowanym z kunsztem godnym Roberta Makłowicza sosem tłuściutkich jak zestaw Maty bitów. Na pierwszy rzut ucha możemy odnieść wrażenie, że płyta jest rodzajem żartu, którego głównym celem jest upchnięcie jak największej liczby memicznych nawiązań, które zdezaktualizowały się najdalej w kilka tygodni po premierze. Z każdym kolejnym przesłuchaniem zaczynamy sobie jednak zdawać sprawę, z jak potężnym ładunkiem lirycznym mamy tu do czynienia. Z jednej strony uderza w nas celne przedstawienie wspólnego dla wszystkich doświadczenia, jakim jest pandemia, z drugiej zaś mocny opis osobistych przeżyć i traum (takich jak śmierć matki) oraz poczucia niedopasowania autora do świata, w jakim przyszło mu funkcjonować. Wszystko to razem tworzy emocjonalny rollercoaster, z którego nasze uczucia wyjdą nie tylko zmieszane, ale wręcz wstrząśnięte.\nAutor: Kacper Rzeńca\nCzy po czterech latach czekania na nowy album Godspeed You! Black Emperor możemy czuć się usatysfakcjonowani? Zdecydowanie tak. Prawie godzinna podróż po G_d’s Pee AT STATE’S END! zapewnia mieszankę doznań – od niepewności, przez duszący niepokój, po finalne muzyczne katharsis. Nie bez powodu wymieniam konkretnie trzy stany, bo właśnie na trzy etapy można podzielić płytę. Lejące się w pierwszych utworach gitary i ich narastające tempo oraz natężenie przygotowują do wejścia w piekielne wrota. Gdy je przekroczymy, zmierzymy się z tym, co sami sobie przygotowaliśmy – z chaotyczną, paskudną i przerażającą rzeczywistością. Podczas odsłuchu where we break how we shine (ROCKETS FOR MARY) zatrzymamy się na chwilę i zastanowimy, jak doszło do tego, że żyjemy w takim świecie. To idealny przerywnik, który z kolei przygotowuje do pogodzenia się z życiem w miejscu, któremu zagraża nieunikniona apokalipsa. Po nim już sami musimy zdecydować o tym, czy chcemy podążać palącym się mostem, czy też nie. I właśnie w momencie zatapiania się w GOVERNMENT CAME(…) możemy się w pełni oddać płomieniom lub zrezygnować z dalszej podróży. Niewątpliwie, to właśnie w tym momencie albumu następuje największa eskalacja dźwięków i nastrojów. Dalej możemy już tylko pogrążać się w rezygnacji albo całkowicie się rozpłynąć. Perfekcyjna płyta pasująca do obserwacji obecnych zmian w kraju, niepolecana do odsłuchu przed wyjściem na strajk.\nAutorka: Wiktoria Kolinko\nMargaret – Gelato EP\nTo był świetny rok dla Margaret, która może się pochwalić jednym z najbardziej nieoczekiwanych powrotów na polską scenę. Małgorzata Jamroży ma za sobą długą drogę: muzyczna kariera poprowadziła ją ze Stargardu (wtedy jeszcze Szczecińskiego) przez nieco kuriozalną współpracę z muzykami znanymi teraz z EABS czy Błota pod szyldem Margaret J Project. Następnie ogromną popularność przyniósł jej radiowo-polsatowski hit Thank You Very Much, jednak naprawdę spełniona i szczęśliwa wydaje się dopiero teraz. Na Maggie Vision artystka stawia sprawę jasno – wyprowadziłam się do lasu, siedzimy sobie z mężusiem i klepiemy muzyczkę w dresach i z jointem w ręku. Czego chcieć więcej? I o ile długogrająca płyta miewa momenty wybitne, ale całość stanowi raczej nierówną, to podążająca niedługo za nią EPka to już dzieło spełnione. Płytę otwiera przesterowany „dżingiel”, kojarzący się z ciężarówką z lodami – zaczynamy zjaranym, ociężałym Gelato z zaskakująco dobrą zwrotką Tymka. Reggaetonowe, szefczyńskie Kiedy jak nie teraz zawiera linijkę chyba najlepiej podsumowującą całą EPkę: Kręcę sobie pupą, no i w sumie to fajnie. Tak na oko to już gwóźdź programu i absolutny hit, w którym czułość i delikatność zakochania łączy się z nastrojem letniej imprezy w barrio – rozwibrowane hiszpańskie rr we frazie świat się otwiera jest miodem na serce wszystkich, którzy czekają na naprawdę dobry polski pop. Pop, który nie musi ukrywać się za maską „avant-”, „art-”, czy innych przedrostków. Bez kompleksów (jak Reksiu). Dlatego Margaret nie ma problemu z domknięciem EPki remiksem starszego kawałka Serce Baila. A gdy dodać, że do wszystkich utworów z Gelato EP zostały nakręcone naprawdę porządne i ciekawe teledyski, tworzące spójną całość, to pozostaje tylko czekać na to, co artystka zaproponuje nam w 2022 roku.\nAutor: Marek Kawka\nIstnieje cienka granica pomiędzy romantyzacją Nowego Jorku a oddaniem mu hołdu. Pewnie, Wielkie Jabłko stoi otworem przed wszystkimi, jak zadeklarowała Taylor Swift na 1989, jednak jest coś magicznego w historiach opowiadanych przez jego rodowitych mieszkańców. Tego można właśnie doznać na trzecim solowym albumie Nuyorikanina Wikiego. Half God to list miłosny do pochodzenia rapera, pełen anegdot i obserwacji, za pomocą których chwytane są wybrane miejsca, ludzie i momenty. W tym też tkwi urok albumu – Wiki rapuje o Nowym Jorku, który zna, czyli o swoim sąsiedztwie, poczuciu wspólnoty, gentryfikacji czy własnych czterech ścianach. Najbardziej do serca trafiają jego pozornie trywialne historie, jak wysyp wspominek o ciotkach, barberze i nie tylko na Grape Soda albo ta o rozkwitającej miłości na Never Fall Off. Muzycznie jest równie ciekawie i zgodnie z duchem miasta, jednak wcale nie zachowawczo. Navy Blue (niektórym bardziej znany jako pro skater Sage Elsesser) zadbał tu o bogatą selekcję ponadczasowych, drumlessowych sampli rodem ze szkoły The Alchemista, które dodatkowo nadają przekazom wyrazistości. Elementem wiążącym Half God jest jednak osobowość Wikiego, a właściwie jego pasja i charyzma. Nie pozostaje zatem nic innego, tylko wgryźć się w album… jak w jabłko.\nAutor: Maciej Kondraciuk\nMagdalena Bay౼ Mercurial World\nNaprawdę łatwo jest stać się artystą, którego urok i talent zgasną jeszcze przed właściwym debiutem. Duetowi Magdalena Bay przez chwilę groził taki scenariusz: ogrom świetnych singli wydanych na świat od 2016 roku zdawał się sugerować, że granica nowych pomysłów może zostać wkrótce osiągnięta, skutkując miałkim albumem długogrającym.\nTak się jednak nie stało. Jak widać (i słychać) na Mercurial World, studnia z innowacjami nie ma dla duetu dna, a nośne hooki Mica i Matthew sypią jak z rękawa. Bo w końcu jaka jest najważniejsza cecha dobrej popowej piosenki? Melodyjność? Powtarzalność? Bogactwo brzmieniowe? Pewnie tak, ale w dobie przebodźcowania i przeciążenia informacyjnego najistotniejsza staje się chwytliwość. Co to za pop, który nie gra cały dzień w głowie po jednym porannym odsłuchu? Co to za pop, który nie ciśnie się na usta w najmniej spodziewanym momencie? Co to za pop, który nie dostarcza żadnego kilkusekundowego pasażu, o którym potem śni się po nocach?\nMagdalena Bay wszystkie powyższe rozważania traktują jak listę zadań do odhaczenia, a popowy światek jak grę komputerową, w której trzeba wykręcić jak najwyższy wynik, ale nie bez not za styl (gdzie premiowane są nawet takie smaczki jak puszczenie oczka w kierunku Madonny czy MGMT). Styl, co warto zaznaczyć, bardzo spójny, mimo skakania po popowych podgatunkach z gracją kozicy górskiej. Jeśli Grimes posłucha tego albumu to poczuje to, co Lana del Rey po pierwszym odsłuchu Titanic Rising.\nAutor: Jacek Wnorowski\nMarta Bijan ౼ Sztuka płakania\nDobre płyty można chyba podzielić na dwie szerokie kategorie. Jedne to takie, które są esencjonalnymi przedstawicielami konkretnego nurtu. Inne to te, które bronią się poza wszelkimi kontekstami, a o ich wartości stanowią jedynie uniwersalne walory artystyczne. Sztuka płakania Marty Bijan stanowczo zalicza się do drugiej z grup.\nAlbum stoi na niezwykle wysokim poziomie, zarówno warsztatowym, jak i kreatywnym, zachowując dużą wewnętrzną różnorodność przy jednoczesnej całościowej spójności. Poetyckie, eteryczne, oderwane od codzienności teksty artystki padają na podatny grunt zimnej, psychodelicznej warstwy muzycznej, a każde miękko zaśpiewane słowo zdaje się znajdować swoje odzwierciedlenie w dźwiękach. Na całej długości albumu dialogują ze sobą motywy snu, cyklu przyrody i apokalipsy, a granica między fantazją a rzeczywistością zaciera się w dreampopowym anturażu. Płyta raz jest melancholijna i nostalgiczna, raz duszna i ciężka, ale to dwie strony tego samego medalu – posępności bijącej ze wszystkich piosenek.\nSztuka płakania jest nierealistyczna i oniryczna. Właśnie dlatego jest tak bardzo niezależna od wszelkich kontekstów i wydaje się umiejscowiona niejako poza czasem. Ostatecznie ma to sens – płacz jest przecież rzeczą niezmienną i wieczną, zmieniają się, jak śpiewa w kulminacyjnym punkcie płyty artystka, tylko przesilenia.\nAutor: Piotr Szumski\nGoofy Ginz – No Matter What You’re On\nSubstancje psychoaktywne przyniosły nam wiele dobrego, szczerze tak sądzę… – trudno nie odwołać się do sławetnego monologu Billa Hicksa, słuchając tego, co chłopacy ze środka niczego wykręcili na No Matter What You’re On EP. W końcu filozofia Taking Drugs to Make Music to Take Drugs to przyniosła ludzkości wiele psychodelicznie upajających perełek, które pieszczą szyszynkę dźwiękami pochodzącymi wprost z odmiennych stanów świadomości, co na swego rodzaju debiucie ziomalom z Goofy Ginz wychodzi szczególnie dobrze.\nW trzech utworach plus skicie składających się na epkę, rzeszowiacy, jak sami przyznają, zawarli całe swoje doświadczenie z zeszłego roku, rozbuchane, parujące serducho. Serducho przepompowujące emocje związane z wchodzeniem w dorosłość, mierzeniem się z nią (jebać pracę, pieniądze nie dają szczęścia), serducho pobudzane przez buzujące w ciele hormony, wydzielane w chwilach szczeniackich wybryków czy młodzieńczych zbliżeń, serducho doświadczające, nieważne na jakich substancjach. Muzyka Goofy Ginz to przechodzenie z melancholii, nostalgii lirycznych zwrotek i mostków do najbardziej skrajnych uczuć emocjonalnej wściekłości w przyspieszających, krzyczanych refrenach. To psychodeliczny, shoagazeowy trip, pełen zwrotów, napięć chwytających za gardło, by raz po raz rozluźniać swój emocjonalny ucisk, by dać moment kontemplacyjnego wyciszenia i uspokojenia w zreverbowanych onirycznych wokalach, syntezatorach i gitarach.\nTak, Goofy Ginz gra muzykę gitarową, a czym by było współczesne muzyczne dziennikarstwo bez życzliwych żartów i podśmiechujek z gitarowego grania w dzisiejszych czasach, szczególnie jeśli ono samo ma piekielnie podniecającą perspektywę. W oczekiwaniu na to co chłopacy w nadchodzącym roku skminią z gitarkami, warto wesprzeć ich na Bandcampie poprzez zakup No Matter What You’re On EP, za czym przemawia chociażby sugerowana cena epki, która wynosi 4,20 PLN. Blaze it!\nAutor: Antoni Trybus\nBelmondawg – Hustle As Usual LP\nBelmondo miał do udowodnienia wiele. Coraz więcej ludzi zaczynało wątpić w umiejętności gdyńskiego rapera, co potęgował okres burzliwych wydarzeń, w które był zamieszany. Dlatego niezwykle miło słucha się najnowszego wydania Hustle As Usual. Tytus wznosi się na wyżyny, dając materiał momentami ciężki, lecz nadal pełny charakterystycznego humoru i luzu. Powaga wynika tu z potrzeby konfrontacji rapera z mroczną przeszłością. Podkreśla to brak jakichkolwiek gości na albumie, zupełnie jakby Młody Sarmata wiedział, że jest to droga do pokonania tylko i wyłącznie w pojedynkę. Zaskakująco szczera CAPTCHA czy Wte i wewte wprowadzają nową jakość w twórczość Młodego G. Pozwala on sobie na pełne wstydu zwierzenia, ale widzi także światło w tunelu. Przez cały album wybrzmiewa nadzieja na lepsze, bardziej poukładane jutro, gdzie nie będzie już kojarzony ze starą wersją siebie. W P.S.W.I.S. ta wizja potrafi wzruszyć, szczególnie gdy zna się historię rapera. Obraz utalentowanego, lecz zagubionego chłopaka, w końcu obierającego kurs w dobrą stronę, w akompaniamencie tajemniczych bitów tworzy dzieło pociągające. Belmondo wrócił. I to w pięknym stylu.\nAutor: Igor Osiński\nTurnstile ౼ Glow On\nHistoria tej płyty zaczyna się razem z niespodziewaną publikacją EP-ki TURNSTILE LOVE CONNECTION, której towarzyszył krótkometrażowy teledysk, wyreżyserowany przez wokalistę Brendana Yatesa. Ośmiominutowy minialbum wydusił z siebie nieprawdopodobną ilość energii –otwierającego go HOLIDAY słucha się prawdopodobnie w takim samym napięciu jak Waiting Room od Fugazi. Jest to zresztą nie pierwszy raz, gdy Turnstile zbliżyło się brzmieniem do klasyków hardcore’u (porównaj: I Don’t Wanna Be Blind), choć Brendan wolałby pewnie zestawienie z Cro-Mags. Niedługo później okazało się, że Turnstile Love Connection było tylko prologiem do premiery trzeciego po Nonstop Feeling i Time and Space albumu długogrającego ekipy z Baltimore, a chłopcy-hardcorowcy do nagrywek zaangażowali między innymi Blood Orange, znanego raczej z hipnagogicznego R&B niż z szarpania drutów. Utwory nagrane razem z Devem Hynesem (ALIEN LOVE CALL i zamykający album LONELY DEZIRES) zdecydowanie podkręcają senny charakter płyty, niemniej Turnstile nie porzuciło przy tym zupełnie punkowej łatki. Wałki takie jak DON’T PLAY, T.L.C. czy HUMANOID/SHAKE IT UP wręcz kipią piwniczną energią, a zespół jest na tyle konsekwentny i interesujący w rozpychaniu granic konwencjonalnej stylistyki związanej z post-hardcore, że album nie nudzi się nawet po czwartym odsłuchu w ciągu jednego dnia. Jeżeli już mamy sięgać nostalgicznie do klasyków gatunku, to na pewno wolę żeby robiło to Turnstile niż Greta Van Fleet.\nAutor: Mateusz Skóra\nŻyto / NOON ౼ Morza Południowe\nMorza Południowe to album dwóch artystów, którzy nie muszą i chyba nawet nie chcą nikomu nic udowadniać. Noon postawił sobie już dawno pomnik, tworząc instrumentale do pierwszych albumów Pezeta. Żyto z kolei rapem zajmuje się już raczej hobbystycznie po tym, jak kilka lat temu niemal całkowicie porzucił muzykę na rzecz malarstwa.\nMorza Południowe to płyta kontrastów. Noon dostarczył bardzo dopracowane bity, transowo wkręcające się, niespieszne oraz minimalistyczne. I na te technokratyczne instrumentale wjechał pełen dezynwoltury (żeby nie powiedzieć dosadniej) Żyto z pozerskimi tekstami, jakby od niechcenia spisanymi na zjeździe po nocy spędzonej na pawilonach. Żytniak z charakterystycznym surowym uliczno-storytellingowym zacięciem orbituje tekstowo wokół klasycznego trójkąta gangstersko-narkotyczno-kobieciarskiego, podczas gdy Noon eksploruje ambientowe rejony. Panowie ciekawie się uzupełniają, a ich wspólna płyta to doprawdy niesamowita mikstura.\nAutor: Tomasz Dwojak\nDoja Cat ౼ Planet Her\nCzuję pewną konsternację, pisząc o tym albumie. Wcale nie dlatego, że Doja Cat zdobywa coraz większe szczyty popularności i buja praktycznie każdego. Wydawało mi się, że po prostu nie jestem odpowiednim targetem. Och, jak bardzo było to złudne. Planet Her w 2021 roku podbił nie tylko popularną platformę dla nastolatków o nazwie TikTok, lecz także warszawskie kluby (właśnie tam pierwszy raz usłyszałam Kiss Me More). Aż cztery piosenki (Woman, Need to Know, Kiss Me More, Get Into It (Yuh)) rozsadziły TikToka w takim stopniu, że nawet w grudniu możemy jeszcze oglądać filmiki, które dzięki nim natychmiast stają się viralami na platformie. Co za tym stoi? Zdecydowanie nie tylko chwytliwy rytm utworów. Doja Cat bardzo zgrabnie ujmuje hedonizm, któremu chyba musimy się w końcu poddać. Wcale nie mam na myśli tutaj tylko nastolatków, ale również młodych dorosłych. Już drugi rok ciągnie się za nami pandemia, którą chyba każdy staje się przytłoczony. A nic przecież nie poprawia humoru tak, jak słodkie, rapowane wersy zapraszające do szeroko pojętej rozpusty, jak chociażby: Yeah, you just wanna party, you just wanna lap dance. Chyba właśnie w ten sposób Doja Cat naprawiła cały 2021. Planet Her wciągnęło mnie tak, że znalazło się w moim Spotify Wrapped na ten rok. Znakomity album zarówno dla energicznych nastolatków, jak i sfrustrowanych, przygnębionych młodych dorosłych.\nPorter Robinson ౼ Nurture\nW 2021 roku Porter wydał arcydzieło przepełnione dźwiękami natury, kojącym akompaniamentem akustycznych instrumentów i eksplodującymi kaskadami tanecznej elektroniki. W tym idyllicznym, czasem niemalże ambientowym świecie unoszą się delikatne wokale artysty. Porter śpiewa o swoich lękach, zwątpieniach i szukaniu miejsca w otaczającym go świecie, lecz także o nadziei, sprawiając, że choć piosenki są bardzo osobiste, to jednocześnie łatwo się każdemu z nimi utożsamić.\nNurture wywołuje u słuchacza uniwersalny rodzaj nostalgii, lecz nie na skutek tanich zapożyczeń z retro stylistyk, a przez wytworzenie melancholijnej aury, naturalnie kierującej odbiorcę ku temu nastrojowi.\nAlbum ten potrafi zarówno zatopić w beztroskiej cottagecore’owej fantazji, jak i porwać do tańca, wyciskając łzy szczęścia, wzruszenia lub czystego katharsis. Jest to dźwiękowy odpowiednik przytulenia przez bliską osobę – muzyczna przestrzeń komfortu, która nie stara się naiwnie ignorować problemów, a jedynie ukazać piękno istniejące pomimo trudów życia codziennego.\nAutor: Jan Ogonowski\nPerturbator ౼ Lustful Sacraments\nOd wydania w 2014 roku przełomowej dla gatunku płyty Dangerous Days, Perturbator nieprzerwanie kontynuuje passę udanych albumów. Słuchając poprzednich dokonań francuskiego pioniera synthwave’u, mimowolnie przenosiłem się w dystopijny, skąpany w neonach, odległy, ale także dziwnie pociągający świat. Świat, który nie tylko pozwolił mi zająć czymś swój umysł, ale totalnie odpłynąć i poddać się sonicznej immersji. Nie inaczej ma się sprawa na krążku Lustful Sacraments. Jest tylko jedna zasadnicza różnica – z dobrze znanego futurystycznego uniwersum sci-fi, tworzonego przez artystę na przestrzeni ostatnich lat, przenosimy się do miasta pogrążonego w mroku dekadencji, które zmierza ku niechybnemu upadkowi. Mało który wykonawca jest w stanie zaserwować fanom tak udany muzyczny zwrot akcji, jakiego dokonał Perturbator. Mimo zauważalnej odskoczni w stylu, wciąż da się wyłapać charakterystyczne dla tego artysty elementy, takie jak hipnotyczne synthy i elektroniczne, ostre hi-haty. Nowym, ale jakże miłym dodatkiem, jest potężnie brzmiąca perkusja, będąca kołem napędowym wielu utworów. Perturbator w zgrabny sposób oddał również hołd gotyckiemu rockowi, którego naleciałości wręcz biją w uszy – przede wszystkim dzięki wszechobecnej, gęstej atmosferze i mówionym sekwencjom wokalnym. Kto by pomyślał, że tak odległe gatunki jak synthwave i goth rock mogą żyć ze sobą w zgodzie?\nAutor: Jakub Kołodziej\nPatrick the Pan ౼ Miło wszystko\nMiło wszystko to czwarty już album uzdolnionego muzyka, kompozytora, tekściarza oraz producenta z Krakowa – Piotra Madeja, znanego pod pseudonimem artystycznym Patrick The Pan.\nPan Piotr może być niektórym znany ze współpracy z Dawidem Podsiadłą, jednak niech nikogo to nie zmyli, ponieważ jego nowy album potrafi zachwycić ucho niejednego melomana.\nPatrick The Pan tym razem poszedł w zupełnie inną stronę i prezentuje brzmienia całkowicie odmienne od tych, które usłyszeć mogliśmy na dotychczasowych krążkach. Tajemniczy i melancholijny dotychczas Patrick postanowił utrzymać Miło Wszystko w klimacie bardziej pozytywnym, o czym bardzo wymownie świadczy sam tytuł albumu.\nPod wytwórnią Agora powstał zestaw bardzo ciepłych, melodyjnych i pełnych prostoty utworów, których tematyka dotyka relacji międzyludzkich, emocji i uczuć. W ich tekstach z łatwością znaleźć można piękne metafory o miłości, zauroczeniu czy bliskości, ale też o tęsknocie, żalu czy smutku. Pomimo poruszania trudnych, sercowych tematów, utwory utrzymane są w pogodnym brzmieniu, przy akompaniamencie instrumentów akustycznych.\nNa uwagę zasługuję również fakt, że wszystkie utwory zostały napisane w języku polskim, co pozwoliło na uzyskanie większej swobody, ale i precyzji w tworzeniu tekstów piosenek. Dzięki temu odnosi się wrażenie, że słowa są wręcz idealnie dopasowane do linii melodycznej utworów.\nAutor: Krzysztof Zybura\nTyler, the Creator ౼ CALL ME IF YOU GET LOST\nWielu artystów pozostawia swoich słuchaczy z „ciszą albumową” na kilka lat, lecz nie Tyler, The Creator, który zaskoczył nas CALL ME IF YOU GET LOST zaledwie dwa lata po wydaniu Igora. Album brzmieniowo przypomina jego ostatnie dzieło, lecz fragmentami swoją dynamicznością i brutalnością przywołuje jego pierwsze płyty. Może być to związane z tym, że mija 10 lat od jego debiutu – Goblina. Jako dojrzały artysta tworzy swoiste podsumowanie swojej muzycznej przygody. Nostalgicznego charakteru nadaje też współpraca z DJ-em Dramą, który we wczesnych latach dwutysięcznych zasłynął ze swoich mistrzowskich mixtape’ów. Tak jak w poprzedniej twórczości, również tutaj raper kreuje nową postać, która staje się bohaterem lirycznym. Tym razem raper wciela się w rolę tak zwanego Sir Baudelaire, czyli majętnego podróżnika odwiedzającego Szwajcarię. Nazwisko prawdopodobnie nawiązuje do francuskiego poety Charlesa Baudelaire. Znany był on ze swoich brutalnych, szczegółowych i erotycznych opisów. Podobnie Tyler w utworze WILSHIRE w szczegółowy sposób opisuje swój nieszczęśliwy romans z kobietą będącą zaangażowaną także w inną relację. Jednak mimo tego nieprzyjemnego doświadczenia CMIYGL nie jest albumem emocjonalnym. Jako całość daje raczej poczucie zadowolenia z życia i spokoju, co potwierdzają stale przeplatające się pomiędzy utworami „windowe” melodie. Mimo że album jest bardzo zróżnicowany brzmieniowo, to zachowuje charakterystyczny styl Tylera.\nAutorka: Helena Długokęcka\nMuzyczne podsumowanie roku 2020 Scenografia na kryzysowe czasy Granie to działanie Ta twarz wygląda znajomo\nPosted in Kultura, Muzyka, Tylko na stronie\nPrevXI Noc Biologów na Wydziale Biologii Uniwersytetu Warszawskiego


GRUPOTEL AMAPOLA PLAYA DE MURO - Playa de Muro (Mallorca), Hiszpania\nGrupotel Amapola Playa de Muro (Mallorca) Grupotel Amapola Playa de Muro (Mallorca) Grupotel Amapola Playa de Muro (Mallorca) Grupotel Amapola Playa de Muro (Mallorca) Grupotel Amapola Playa de Muro (Mallorca) Grupotel Amapola Playa de Muro (Mallorca) Português Svenska Dansk Čeština Magyar Grupotel Amapola Playa de Muro (Mallorca) Ελληνικά 日本語 简体中文 한국어 Grupotel Amapola Плайя де Муро עברית Türkçe عربي\nKlienci eleganckiego 3-gwiadkowego Grupotel Amapola mają dostęp do czyszczenia chemicznego, lekarza na wezwanie i usług sprzątania. 6-piętrowy budynek hotelu wybudowano w 1971 roku i odnowiono w 2003 roku.\nGrupotel Amapola zlokalizowany jest w turystycznym centrum Playa de Muro (Mallorca). Lokal jest położony obok piaszczystej plaży, na której dostępne są rowery wodne, leżaki i parasole plażowe.\nPuig de Pollenca znajduje się w odległości 10 km od hotelu, a Pol·lentia - 4.4.\nZ myślą o dobrym samopoczuciu odwiedzających, Grupotel Amapola przygotował 156 pokoi. Takie udogodnienia jak klimatyzacja, bezprzewodowy internet, sejf, TV i balkon zapewnią pełen komfort pobytu w Playa de Muro (Mallorca). Z niektórych pokoi roztacza się widok na park. Pokoje charakteryzują się skromnym wystrojem.\nWyżywienie obejmuje śniadanie w formie zróżnicowanego bufetu podawane w klimatyzowanej jadalni. Restauracja na wolnym powietrzu serwuje wyjątkowe posiłki. W barze z przekąskami zaoferują gościom napoje bezalkoholowe, piwa i wina domowe. Szeroki wybór dań serwują w pobliższych Elisa i Can Picafort 2000 SA., do których idzie się nie więcej niż 5 minut.\nObiekt jest godzien uwagi ze względu na panoramiczną lokalizację. Wystarczy 50 minut, żeby dojechać do lotniska Palma de Mallorca.\nGrupotel Amapola w ramach animacji oferuje gościom animacje i muzykę na żywo. Goście dbający o kondycję mogą skorzystać z sali gimnastycznej i zajęć aerobiku.


Tenisufki.eu - Air Jordan 11 'Florida Gators' Custom\nPomimo tego, że drużyny uczelni Florida dostają sprzęt od Jordan Brand, który bardzo często zawiera w sobie bardzo limitowane wydania Jordanów (np. świetne Air Jordan 4), jeden z trenerów otrzymał bardzo wyjątkową parę. Dan Mullen trener drużyny footballowej Florida Gators, jest od niedawna szczęśliwym posiadaczem customów Air Jordan 11. Nie wiemy, dlaczego akurat on zasłużył na takie wyróżnienie, ale zazdrościmy.\nBazą tego projektu były Air Jordan 11 'Concord'. Buty mają zmieniony mudguard. Skórę lakierowaną pomalowano na niebiesko i naniesiono na nią wzory przypominające skórę aligatora. Jumpmany i metkę w środkowej części języka przemalowano na pomarańczowo, a na jego szczycie umieszczono logo drużyny Gators. W miejscu, gdzie w zeszłorocznych 'Concordach' jest numer "45" wstawiono inicjały trenera. Od spodu buty mają klasyczny biały midsole i transparentną podeszwę zewnętrzną.\nZerknijcie na poniższe zdjęcia i w komentarzach dajcie nam znać, jak podobają Wam się Air Jordan 11 'Florida Gators' custom? Jak myślicie, czy Jordan Brand potrafiłoby przebić ten projekt? Kto wie, może te buty zmotywują ich do pracy i już wkrótce ujrzymy kolejne ekskluzywne wydania. Szkoda tylko, że nigdy nie będziemy mogli ich kupić...