Sklepy cynamonowe - RCK - Raciborskie Centrum Kultury\n» Zespoły Amatorskiego Ruchu Artystycznego » Teatr TETRAEDR » Sklepy cynamonowe\nTekst zaczerpniety z\n„AD OPERAM!” Magazyn Całkiem Kulturalny\ngazetka szkolna I LO w Raciborzu\nautorka: Klaudyna Malinowska\nNa początku trudno było wyjść z kokonu nieśmiałości. Stanąć przed obcymi ludźmi, zatańczyć jakiś idiotyczno-paralityczny taniec-połamaniec, wygłupiać się, udawać piórnik lub muszlę klozetową. Dla osoby zamkniętej w sobie tak jak ja było to czymś niewykonalnym. A jednak stało się możliwe dzięki intensywnym próbom i ćwiczeniom (rytmicznym, głosowym, ruchowym z elementami jogi i tai-chi), które miały formę zabawy. Pod okiem prawdziwej artystki, świetnego pedagoga, reżysera teatru dla dzieci i młodzieży, pani Grażyny Tabor, nabraliśmy pewności siebie, świadomości własnego ciała oraz świadomości scenicznej. Poznałam młodych ludzi, którzy mają w sobie ogromne pokłady wrażliwości, kipią energią, świeżością, posiadają niezwykły potencjał artystyczny. Wspólne warsztaty teatralne (prowadzone przez absolwentów PWST w Krakowie i Łodzi) bardzo nas do siebie zbliżyły. Razem zaglądaliśmy w głąb siebie, uczyliśmy się komunikacji, mowy ciała, szukaliśmy znaczenia przedmiotów codziennego użytku i nadawaliśmy im nowe znaczenia. Stawaliśmy się coraz bardziej wrażliwi na szczegóły. Tetraedr z wolna rzeźbił moją osobowość. Nadał koloryt mojemu licealnemu życiu.\nPrzez ponad pół roku spotykaliśmy się dwa razy w tygodniu w sali kameralnej, gdzie zawieszeni w czasie patrzyliśmy oczyma dziecka na zmitologizowany i zdeformowany świat dzieciństwa, na tę oniryczną rzeczywistość, w której ludzie zamierają w półgestach, zapominają o celu działania. Zmagaliśmy się z materią, kształtowaliśmy ją tak długo, aż przyjęła ostateczną formę. Wymagało to dużej cierpliwości przede wszystkim ze strony pani reżyser. Premiera „Sklepów cynamonowych” Bruno Schulza odbyła się 31 maja 2002r. 18 listopada 2002 zagraliśmy „Sklepy cynamonowe” w teatrze Hansa Christiana Andersena w Lublinie w ramach obchodów 110 rocznicy urodzin i 60 rocznicy śmierci Bruno Schulza.\nKażde przedstawienie tego spektaklu jest dla nas ogromnym przeżyciem. Postacie, które gramy, to bohaterowie tragiczni. Role budujemy praktycznie na każdym przedstawieniu. Ta sztuka wymaga od nas wydobycia z siebie bardzo głębokich uczuć i emocji. Dzięki niej możemy doznać swoistego katharsis, oczyszczenia z napięć i frustracji w naszym życiu osobistym. Mam nadzieję, że widzowie odbierają to podobnie jak my. Jesteśmy teatrem amatorskim, ale wiemy jak ważna jest autentyczność w grze aktorskiej, dlatego staramy się za wszelką cenę unikać sztuczności. Stale pamietamy, że tworzymy teatr, który łączy plastyczne widzenie formy z potrzebą głęboko osobistego emocjonalnego przekazu.\nMiędzynarodowy Festiwal "Zdarzenia działań (d)wrażliwych" w Jastrzębiu Zdroju 22 - 26.10.2002 (zaproszenie)\nMiędzynarodowa Konferencja Naukowa "W ułamkach zwierciadła - Bruno Schulz (1892 - 1942)" w Lublinie 18.11.2002 (zaproszenie - spektakl grany w Teatrze im. H. Ch. Andersena)\nProwincja Matecznik Słowa w Raciborzu 22 - 30.09.2003 (zaproszenie)\nVI Ogólnopolski Festiwal Teatrów i Kabaretów Studenckch "Wyjście z Cienia" w Gdańsku 21 - 23.11.2003


Miasto / Marianna Wyszomirska\nBardzo lubiła to miasto. Chociaż spędziła w nim całe życie, nigdy nie była znudzona widokiem tych samych uliczek czy zapachem kwiatów co roku kwitnących w ten sam sposób. Czuła się tu jak w domu, jak u siebie, gdzie dobrze znając każdy zakątek nie można się zgubić po zapadnięciu zmroku.\nJej życie nie różniło się znacząco od życia innych mieszkańców miasta, ale to ona nosiła w sobie pewne poczucie, że należy do jakiejś nierozłącznej części tego miejsca. Może wydawało jej się, że jest odpowiedzialna za ten kawałek ziemi, na którym niczym mrowisko, piętrzyły się ulice i chodniki, domy i osiedla, w końcu wysokie wieżowce, parki, tunele i mosty.\nCzasami męczyły ją myśli, że może tam, za tą starą kamienicą, tuż przed rozległym tarasem widokowym, nie ma już wąskiej uliczki, prowadzącej na tył czyjegoś podwórka. Podwórka, na którym rosła wysoka winorośl, gdzie latem pod ścianą budynku jakaś delikatna ręka ustawiała donice z maciejką, żeby na jesień zastąpić je pustką, z reguły zajmowaną przez karmniki dla ptaków. Znajdywała wtedy odpowiednią chwilę w cotygodniowo wypełnionym grafiku i udawała się w kierunku domniemanej zguby. Na szczęście nic się nie zmieniło, winorośl zawsze była na swoim miejscu. Raz towarzyszyły jej czerwone pelargonie, innym razem zawiązane czarne worki na śmieci, a jeszcze innym wspomniane maciejki lub wróble, te ostatnie zawsze kłóciły się o resztki wystawionych ziaren.\nNiekiedy wyjeżdżała. Na urlop, służbowo, kilka razy musiała odwiedzić chorego brata, leczącego się w klinice za granicą. Wtedy rozstawała się z miastem. Bardzo żałowała, że nie może zabrać go ze sobą, ale po kryjomu, oczywiście nikomu nie wspominając, zawsze chowała do bocznej kieszeni walizki wycinek kliszy z aparatu analogowego. Kiedy tęskniła, wyjmowała kliszę i podnosząc do światła, uśmiechała się do siebie. Przypominały jej się krawędzie budynków na sfotografowanej ulicy, kształt kostki brukowej i światło, jakie rzucały latarnie po zmroku. Oczywiście lubiła wyjeżdżać. Często sama planowała podróże, jedne bliższe, drugie dalsze, na weekend, na tydzień, rzadziej na dwa. Ale zawsze w którymś momencie chciała w końcu wracać. Nie z nudów, nie. Przecież olbrzymie stolice różnych państw oferowały niezliczony wachlarz miejsc godnych uwagi, wiejskie zakątki kusiły ciszą i słońcem, a góry podnosiły adrenalinę przy każdym nań spojrzeniu. Powodem była nieobecność miasta. Tego jedynego miejsca, o którym wiedziało się już chyba wszystko, a niejednokrotnie poznawało na nowo.\nI tak, kiedy wyjeżdżała, często wracała myślami do swego opuszczonego domu. Mijając olbrzymi platan gdzieś na południu, przed oczami stawał jej znajomy park, również o tej porze roku zatopiony w zieleni, ale zamiast platanów, goszczący klony i dęby. Zwracała również uwagę na temperaturę. Gdzieś na dalekiej północy, gdzie ludzie nie opuszczali swoich mieszkań bez grubych puchowych kurtek, przypominała sobie o zimie, jaką znała z ulic swojego miasta. Ludzi opatulonych w szaliki i grube swetry, co roku narzekających na inny zimowy kaprys. A to na padający deszcz zamiast śniegu, siarczysty mróz lub wręcz przeciwnie, nawet na szkielety drzew, pozbawiające miasto kolorów. Przywoływała tak w pamięci miejsca, pory roku i ludzi, zawsze zestawiając z aktualnie przeżywaną chwilą.\nCoś innego jednak działo się w niej, kiedy będąc poza miastem, napotykała na swej drodze jednego z jego mieszkańców. Była to swego rodzaju konkurencja, poczucie rywalizacji dotyczące bycia tym „prawdziwszym” mieszkańcem miasta. Czuła się wtedy wyraźnie zagrożona, jakby ktoś chciał podważyć fakt, że ona może znać TO miasto.\nNajczęściej, rozpoznając kogoś takiego, zaczynała głęboko afiszować się swoją obecnością. Zaczynała wtedy mówić głośniej, mocno przy tym gestykulując, aby zwrócić tym na siebie uwagę. Niekiedy chciała poniżyć tą drugą osobę czy nawet wyśmiać jej wyjazd. Dodawało jej to pewności siebie, czuła, że jest świetna w tym, czym właśnie w danej chwili się zajmowała. Ale było coś jeszcze. Lubiła podsłuchiwać taką postać, która jak się okazywało potrafiła być cennym źródłem informacji. Dowiadywała się wtedy na przykład jaka pogoda jest aktualnie w mieście, jaką ulicę zamknięto przez antyrządowe protesty i który most mają remontować od przyszłego roku. Pochłaniały ją te wiadomości, czuła się zobowiązana jakoś na nie zareagować, co w gruncie rzeczy pchało ją ku powrotowi.\nTak też wracała do swojego miasta. Do ulic, budynków, podziemi. Już z oddali wyczuwając swoje lotnisko czy dworzec, podniecone serce zaczynało szybciej kołatać w jej klatce piersiowej. Zaraz pojawi się na tej ulicy, potem na tamtej. Na chwilę wejdzie do tej piekarni, przywita się ze znajomym sprzedawcą, potem wracając do domu przejdzie się wzdłuż parku, którego już tak dawno nie odwiedzała. A może parku już tam nie ma? Może wycięli wszystkie drzewa i teraz będą budować nowe osiedle? Nie, musi sama sprawdzić. Może powinna tam pójść już teraz?


Chciałaby, aby to wszystko nigdy się nie wydarzyło. Póki co, z powodzeniem wykorzystuje nabyte wcześniej umiejętności i próbuje nie dać się złapać. Wytrwale opiera się przyjęciu bakterii, a w trakcie próby wszczepienia jej na siłę udało jej się uciec. Niewiele mówi, nie udziela informacji, nie reaguje na zaczepki, a jej odpowiedzią na dokładnie wszystko jest "gówno cię to obchodzi".\nSerotonine 26 lutego 2017 01:18\nZawsze wybierali tych najsilniejszych. Tych, którzy przetrwali najdłużej, broniąc się przed rozległymi sieciami Organizacji. Wiedzieli, że jedynie oni wytrzymają ekstremalne warunki, brak pożywienia, zmęczenie. I poniekąd chcieli ich ukarać, przydzielając do schwytania niezarażonych. W końcu, gdyby tylko zdawali sobie sprawę z własnych emocji, znienawidziliby samych siebie za to, co robili.\nAidena schwytano dobre dwa miesiące temu. Po dokładnych badaniach stwierdzono, że posiada idealne zdolności, by zająć się sprawą, nad jaką Organizacja pracowała już od dłuższego czasu – w końcu, mimo zasięgu, jaki miała wynaleziona przez nią bakteria, wciąż istniały jednostki, które potrafiły się jej oprzeć. A możliwość zbadania ich wydawała się rozwiązaniem wszystkich problemów, ostatecznym ulepszeniem bakterii i opanowaniem umysłu każdego mieszkańca ziemi.\nWyposażyli go więc w ciężki plecak wypełniony po brzegi prowiantem i butelkami wody oraz niewielkie urządzenie elektroniczne, dzięki któremu mogli się z nim komunikować, wydając kolejne polecenia i informując o przybliżonym miejscu pobytu dziewczyny. Kazali mu iść, nie pytając o zdanie, o opinię, o to, czy uważa, że to moralne, bo z chwilą, gdy w jego żyłach zaczęła krążyć bakteria, Aiden utracił wolną wolę, o jaką dawniej tak zaciekle walczył.\nWyśledził ją po dwóch tygodniach mozolnego krążenia wokół opuszczonych miejscowości, gdzie spotkanie żywej duszy graniczyło z cudem. Po tym, jak Organizacja przejęła kontrolę nad światem, rozpętała się potężna wojna wyniszczająca niemal wszystko, co ludzie budowali przez setki lat. Gruzy dawniej pięknych budynków walały się po popękanym asfalcie, a rośliny niegdyś będące ozdobą parków, umarły pod wpływem intensywnego zanieczyszczenia powietrza w niektórych obszarach. Jedynie miejsca, gdzie Organizacja zdecydowała się na budowę mieszkań dla swoich członków pozwalały na zdrowe wzięcie głębokiego oddechu.\nWiedział, że nie może zareagować od razu. Musiał czekać na dogodny moment, na jej chwilę słabości, by trafiła w jego ręce i została bezpiecznie dostarczona do siedziby Organizacji. Dlatego zdecydował się zaatakować po zapadnięciu zmroku. Obserwował ją, jak opiera się o pobliskie drzewo, by zapaść w niespokojny sen. Ukryty pomiędzy zaschłym kawałem kory, czuł, że powinien działać. Chociaż „czuł” to nieodpowiednie słowo – to Organizacja kazała mu działać. Kierowany więc nagłym impulsem, wyprostował się. W jednej ręce trzymał nadajnik, dzięki któremu mógł poinformować swoich władców, kiedy dopadnie dziewczynę, w drugiej – miniaturowy paralizator. Gotowy do ataku, podszedł ją od tyłu i, wykorzystując jedyną w swoim rodzaju szansę, zatkał jej usta dłonią. Sam nie wiedział, dlaczego od razu nie użył paralizatora, lecz coś, jakaś nieznana siła, kazała mu obejść się z dziewczyną w nieco delikatniejszy sposób.\n- Jestem przedstawicielem Organizacji numer 07724019, moją rolą jest bezpieczne dostarczenie tej jednostki do budynku A1109, która zostanie użyta do celów badawczych – wyrecytował bez emocji, tak jak go uczono, próbując utrzymać kontrolę nad wyrywającą się Vrai.\nSerotonine 1 marca 2017 19:08\nKiedy jeszcze był małym chłopcem, zanim to wszystko się zaczęło, doskonale pamiętał, jak matka uczyła go, że pod żadnym pozorem nie powinien bić innych dziewczyn. Nawet własnej siostry, która niewątpliwie czasem działała mu na nerwy. Między rodzeństwem, rzecz jasna, dochodziło do częstych bójek, lecz Aiden zawsze potrafił się zreflektować, zatrzymać, zanim podniósł rękę na o rok starszą Laylę. Teraz jednak słowa matki wydawały się niezwykle przyćmione, zagłuszone przez głos, jaki nakazywał mu wykonywanie obowiązków obywatelskich wbrew własnej woli, o ile takową jeszcze posiadał. Pragnął sobie przypomnieć, ale nie potrafił, całkowicie owładnięty działaniem Bakterii, wiedział, iż obecnie bez skrupułów uderzyłby dziewczynę, gdyby tylko to pomogło mu w bezpiecznym dostarczeniu jej do siedziby Organizacji.\nSyknął z bólu i odruchowo cofnął rękę, kiedy tamta go ugryzła. Przypuszczał, że nie podda się bez walki, lecz on również nie zamierzał jej ustępować. Choć próbowała go przewrócić, ciało Aidena ostatecznie uderzyło o pień drzewa, co pozwoliło mu na zachowanie równowagi i kontratak. Zebrał w sobie całą siłę i, łapiąc ją za ramiona, przygwoździł ją do ziemi. Dopiero wtedy zorientował się, że Vrai wcześniej zdążyła wytrącić mu z ręki zarówno paralizator, jak i nadajnik.\nZapewne gdyby nie był teraz pod wpływem Bakterii, przekląłby głośno. Sam nie wiedział, co powinien robić. Organizacja kazała mu dostarczyć dziewczynę całą i zdrową, a przez jego nieuwagę wszystkie racjonalne metody obezwładnienia jej spełzły na niczym.\n- Nie możesz się ruszać! - krzyknął do niej. - Przysięgnij na Organizację, że nie będziesz się ruszała, jeśli cię o to poproszę. W przeciwnym wypadku będę musiał cię zabić - oznajmił, jak gdyby nigdy nic.\nSerotonine 2 marca 2017 16:41\nCzuł, że nie podda się bez walki. On zresztą zrobił to samo, gdy pewien obcy, pozbawiony emocji mężczyzna wpadł do opuszczonego mieszkania, w którym ukrywał się razem z matką i siostrą, by bez skrupułów pozbawić go przytomności i załadować jego bezwładne ciało do samochodu razem z kilkoma innymi osobami. Całe szczęście, że przynajmniej oszczędził jego rodzinę - gdyby nie oni, zapewne nie opierałby się Organizacji przez tak długi okres czasu. Mimo to wiedział, że z czasem przyjdzie pora również na Laylę i jego matkę. Choć do tej pory Organizacja łapała tylko najsilniejszych, tych, którzy mogli jej się na coś przydać, Aiden wiedział, że zapewne za jakiś czas, by osiągnąć całkowitą władzę, rozszerzą swój zasięg również na osoby bezbronne, na przerażone, nieporadne kobiety i dzieci. I wtedy już nikt, absolutnie nikt nie oprze się działaniu Bakterii. Rzecz jasna poza jednostkami, o których istnieniu mężczyzna nie miał pojęcia i które żyły tuż obok, tuż przed jego oczami. Jak na przykład Vrai.\nSzarpała się niemiłosiernie i w niektórych momentach czuł, że lada chwila ją puści. Niestety wytrzymał. Teraz pozostawała kwestia bezpiecznego dostarczenia dziewczyny do siedziby. Tylko jak, skoro obecnie jego nadajnik leżał w bliżej nieokreślonym miejscu? Musiał albo ją uderzyć, albo puścić. Choć pierwsza opcja wydawała się najbardziej racjonalna i Aiden już podniósł pięść, by zaraz z ogromną siłą opuścić ją wprost na twarz przerażonej Vrai, coś go powstrzymało. Sam nie wiedział, co. Ale było to zdecydowanie silniejsze od Bakterii.\nMinęło dobrych kilkanaście sekund zanim zdążył otrząsnąć się z amoku. Dobrych kilkanaście sekund, podczas których Organizacja chwilowo straciła nad nim władzę. Jednak wystarczył jeden krótki impuls, by ostatecznie doprowadzić dziewczynę do chwilowej utraty przytomności. Kiedy leżała przed nim, całkowicie bezbronna, Aiden uświadomił sobie, iż powinien poszukać nadajnika. Niestety wiedział, że ciemność przejęła kontrolę nad dniem, a fakt, iż nie posiadał latarki znacznie utrudniał jego zadanie. Musiał więc gdzieś przenocować. Gdzieś, gdzie zarówno on, jak i niezarażona Vrai będą bezpieczni. Przecież nie mógł dopuścić do tego, by stało jej się coś poważniejszego, a nocowanie w lesie z pewnością się z tym wiązało, dlatego też wziął ją na ręce i ruszył przed siebie, do najbliższego miasta, gdzie mógłby ją ukryć, nie pozwolić jej na wyślizgnięcie się i jednocześnie gdzie mógłby się zdrzemnąć. Postanowił, że wróci na to miejsce zaraz z rana.\nSerotonine 3 marca 2017 12:41\nPo wojnie miasta, które niegdyś tętniły życiem, kusiły różnorodnością, tradycją, cudami architektury, zamieniły się w odrażające gruzowiska. Jedynie kilka pozostałych domów i mieszkań z powybijanymi oknami znalazły swoich nieprawnych właścicieli. Ludzie szukali schronienia, gdzie tylko się dało, niezrażeni przez brak bieżącej wody i światła. Każdy pragnął przetrwać, a wygoda, dawniej tak bardzo zaprzątająca głowy gatunku ludzkiego, obecnie stanowiła termin niemalże abstrakcyjny.\nAiden i jego rodzina, zanim on został zarażony, zatrzymywali się w różnorakich opuszczonych budynkach, zmieniając swoje położenie średnio co tydzień, dzięki czemu mogli zgubić śledzących ich członków Organizacji. Przynajmniej do czasu.\nNiósł dziewczynę już dobre kilkanaście minut, jednak, mimo iż ważyła tyle co nic, jego ręce zaczęły boleć. W końcu on również był niedożywiony. Organizacja nie dbała o kondycję fizyczną zarażonych - wystarczyło jej, że z gotowością wykonywali wydane im polecenia, a reszta związana z korzyściami z posiadania Bakterii w krwioobiegu należała jedynie do propagandy, szumnie głoszonej na wszystkich billboardach rozsianych po kontynentach.\nAiden czuł, że powinien zrobić przerwę. W końcu jeśli Vrai obudziłaby się właśnie teraz, nie dałby rady nad nią zapanować i prędzej czy później pozwoliłby jej uciec, przez co skręcił w jedną, wyjątkowo cichą uliczkę. Instynkt podpowiadał mu, że to idealna kryjówka, póki co najwyraźniej niezamieszkana przez nikogo. I, tak jak się spodziewał, po wejściu do środka, nie zastał tam żywej duszy.\nMieszkanie musiało należeć do ludzi zamożnych, gdyż wszystkie znajdujące się tam pokoje były niezwykle przestronne, a meble, choć doszczętnie zniszczone, wskazywały na nowoczesny styl. W miejscu powybijanych okien znajdowały się teraz deski, skutecznie utrudniające światłu wdarcie się do wnętrza. Mężczyzna uważał więc, by nie przewrócić się o przedmioty porozrzucane po całej podłodze. Na szczęście, ku jego zadowoleniu, pełnia księżyca robiła swoje, sprawiając, iż nie czuł się jak ślepiec błądzący zupełnie po omacku. Gdy wreszcie udało mu się znaleźć sypialnię, na zabrudzonym łóżku położył nieprzytomne ciało dziewczyny, a sam usiadł obok. Czuł, że powinien ją nakarmić. Choć nie grzeszył ilością pożywienia, jaką posiadał, wiedział, że służy Organizacji, a ona nie byłaby dumna, gdyby dostarczył jej Vrai niemal zagłodzoną na śmierć, dlatego niechętnie wyjął ze swojego plecaka kilka suchych kanapek i ustawił je na stoliku nocnym, jednocześnie czekając, aż tamta się obudzi.\nSerotonine 7 marca 2017 12:44\n[Kurczę, a wiesz, że miałam napisać o tym, że ją obszukał, tylko mi z głowy wypadło? XD]\nAiden, zanim został zarażony, pamiętał o podobnych zasadach. Był niezwykle sprytny, dzięki czemu przez dość długi czas ukrywał się przed Organizacją, zresztą tak samo jak jego rodzina. A ludzie, którzy go szukali, mimo że większość z nich posiadała siłę i odporność, często zachowywali się bardzo nielogicznie. Zapewne dlatego jeszcze nie dopadli wszystkich niezarażonych. Cóż, nawet specjalistycznie wykreowana Bakteria posiadała swoje wady, otumaniając i często zabierając zdolność racjonalnego myślenia.\nMężczyzna, kiedy tak pilnował nowej ofiary Organizacji, niespodziewanie poczuł przytłaczające zmęczenie. Był na nogach już dobre dwadzieścia cztery godziny, a ciemność, ciepło i komfort związane z przebywaniem w 'prawdziwym' mieszkaniu działały na niego niczym środki uspokajające, dlatego momentami nie mógł się powstrzymać i od czasu do czasu przymykał powieki, by następnie oddać się krótkiej drzemce.\nObudził go dopiero krzyk dziewczyny. Gdy gwałtowanie otworzył oczy, całe zmęczenie niespodziewanie zniknęło. Przypuszczał, że Vrai miała zły sen. On, odkąd został zarażony, nie śnił, co było jedną z niewielu zalet posiadania Bakterii w krwioobiegu. Wcześniej koszmary dręczyły go prawie co noc, uniemożliwiając wypoczęcie.\nWiedział, że się go boi. Może nie tyle jego, co bycia zarażoną. Ale stan, w jakim się znajdował, znacznie utrudniał mu okazanie jakichkolwiek emocji, dlatego też jedynie wpatrywał się w jej roztrzęsione ciało oświetlone przez niewielką smugę światła księżyca wdzierającą się do pomieszczenia przez cienką szparę między deskami zasłaniającymi okna. Za nic w świecie nie spodziewał się, że wyciągnie nóż. Bakteria mieszała jego myśli, przez co zapominał o tak podstawowych czynnościach jak obszukanie dziewczyny. Rzecz jasna teraz, kiedy okazało się, iż jest uzbrojona, musiał zareagować i jednocześnie nie dać się zabić. Niepewnie położył więc jedną rękę na podłodze w poszukiwaniu ewentualnych ciężkich przedmiotów. Ku jego zadowoleniu, znalazł jakiś metalowy pręt niewiadomego pochodzenia. Bez zastanowienia podniósł go i wstał, podchodząc bliżej Vrai.\n- Nie skrzywdzę cię, jeśli odłożysz ten nóż. Obiecuję - powiedział spokojnie.\nMiał nad nią przewagę. Wiedział, gdzie się znajdują. Ona - nie miała bladego pojęcia.\n- Nic ci się nie stanie. Organizacja chce się o ciebie zatroszczyć. Tylko dzięki niej możesz być bezpieczna - słowa mężczyzny nieświadomie wypływały z jego ust, choć w głębi serca doskonale wiedział, że to jedno wielkie kłamstwo.\n- A teraz powinnaś coś zjeść - dodał zaraz, wskazując na kanapki wciąż leżące na krawędzi łóżka.\nSerotonine 7 marca 2017 14:14\nAiden, gdyby tylko mógł dotrzeć do swojego prawdziwego 'ja', z pewnością również uznałby, że nie jest już człowiekiem. Był jedynie kreaturą stworzoną przez Organizację w skórze człowieka. I zapewne, gdyby zdążył, zabiłby się, zanim tamci przejęli nad nim kontrole. Cóż, niestety się nie udało. Najpierw go otumanili, wstrzykując mu substancję wywołującą krótkotrwały paraliż mięśni, a potem, na jego oczach, uczynili z niego zwykłą marionetkę. Nawet nie dostał szansy na to, by zaprotestować, by się obronić. By umrzeć.\nRzecz jasna, brał pod uwagę każdą ewentualność. Dziewczyna miała w ręce ostre narzędzie, a co za tym szło - mogła zaatakować lada chwila. Jednak on był silniejszy, poza tym również trzymał metalowy pręt. Potrafiłby ją zranić, lecz przecież nie o to chodziło. Wiedział, że musi dostarczyć ją na miejsce całą i zdrową. Dlaczego? Nie miał pojęcia. Nie mieszał się w sprawy Organizacji, a oni nie dostarczali mu podobnych informacji. Aiden jedynie ślepo wypełniał ich irracjonalne rozkazy.\n- Nie mogę cię stąd wypuścić - mruknął bez emocji, jak gdyby całkowicie ignorując wściekłość i przerażenie Vrai, jednak wciąż szanując jej prośbę. Nie zrobił ani kroku w jej kierunku, lecz jednocześnie nie zamierzał się cofać. - Co do jedzenia, tylko sobie szkodzisz. Doskonale wiesz, że twojemu organizmowi brakuje potrzebnych protein. Jeśli się boisz, że chcę cię otruć, to patrz - dodał, by zaraz potem chwycić kanapkę i ugryźć niewielki kęs. - Widzisz, nic się nie stało. A teraz jedz - rozkazał dość łagodnie.\nZe względu na Bakterię, nie potrafił nawet się wściec, nie potrafił się bać. Jedyną emocją, jaką odczuwał, była pustka, o ile można ją w ten sposób nazwać. Jego słowa, oczy były całkowicie puste, co dodawało mu znacznie groźniejszego wyrazu. Mimo że musiał traktować dziewczynę jak zagubione dziecko, podświadomie wiedział, iż jego niezamącony spokój wywołuje w niej jeszcze większego przerażenie. Niestety nie mógł temu zaradzić.\nSerotonine 9 marca 2017 13:08\nCóż, choć tok rozumowania Vrai był jak najbardziej logiczny, dziewczyna najzwyczajniej w świecie nie wiedziała o niezwykłych właściwościach, jakie posiadał jej organizm. Organizacja potrzebowała właśnie jej, dziewczyny o niepowtarzalnym DNA, nowego królika doświadczalnego. Również Aiden nie wiedział, dlaczego to właśnie ją powinien znaleźć. Niepozorną, chuderlawą dziewczynę. Jednak on nie miał tu nic do gadania. Nie sprzeciwiał się rozkazom, zwyczajnie nie potrafił. To one kierowały jego działaniami i myślami.\nCóż, niechętnie musiał przyznać rację słowom Vrai. Nie mógł jej otruć ani zabić, nawet gdyby pragnął, co, rzecz jasna, przed zarażeniem nigdy nie przeszłoby mu przez myśl. Aiden nie krzywdził ludzi, których nie owładnęła Bakteria. Mało - on ich chronił, za wszelką cenę. Czuł, że im więcej zdrowych osób pozostanie, tym większą szansę mają na wygraną. O ile jakakolwiek szansa jeszcze istniała. A zarażeni? Nie traktował ich jako przedstawicieli gatunku ludzkiego. Byli niczym zepsute lalki, które nadawały się jedynie do wyrzucenia. Uważał, że robi im przysługę, pozbawiając ich życia. Nigdy nie myślał o tym, czy gdzieś głęboko, pod powierzchnią działania Bakterii, znajdują się ukryte myśli, pragnienia czy wspomnienia tamtych ludzi. Tylko dzięki całkowitej dehumanizacji potrafił bez wyrzutów sumienia patrzeć na ich śmierć.\nWidział, jak dziewczyna stopniowo przesuwa się wzdłuż ściany w kierunku drzwi. Fakt, nie wiedziała dokładnie, gdzie się znajdowała, ale przecież mogła uciec gdzieś przed siebie. Aiden czuł, że powinien zareagować, powstrzymać ją, nawet jeśli miałaby go zaatakować. Wolnym, lecz zdecydowanym krokiem stopniowo szedł w jej kierunku, a gdy tamta poruszyła gwałtownie, kopnął ją, by móc wytrącić nóż z jej dłoni.\n- Na mocy Organizacji, będę musiał pozbawić cię przytomności, jeśli nie przestaniesz stawiać oporu! Doskonale wiesz, co jest dla ciebie najlepsze, a wyrywanie się mi z pewnością nie należy do mądrych czynności! - wrzasnął.\nSerotonine 14 marca 2017 19:09\n[Okok postaram się! ]\nTeoretycznie, mógł jej zrobić taką krzywdę, która skutecznie uniemożliwiłaby jej dalsze poruszanie się. Wystarczyła chwila. W końcu był znacznie silniejszy i potężniejszy od drobnej dziewczyny, bez wahania mógł pozbawić ją przytomności. Jednak coś w głębi podpowiadało mu, iż nie powinien tego robić. Zazwyczaj omdlenia należały do stanów krótkotrwałych, a on nie zamierzał ryzykować przyczynienia się do większego uszczerbku na zdrowiu kobiety. Musiał więc czuwać w zamknięciu i udaremnić jej wszelkie próby ucieczki. Wiedział, że pozostało mu zaledwie kilka godzin. Gdy słońce ponownie wzejdzie, wybierze się do lasu w celu znalezienia nadajnika i bez skrupułów powiadomi Organizację o miejscu pobytu Vrai. Plan wydawał się niezwykle prosty, lecz, rzecz jasna, pojawiły się pewne komplikacje.\nDziewczyna, którą kazano mu przypilnować, okazała się znacznie bardziej waleczna niż przypuszczał. Próbował po raz kolejny wytrącić jej nóż z dłoni, jednak ze względu na egipskie ciemności panujące w pomieszczeniu, blondwłosa stopniowo zaczęła wychodzić na prowadzenie. Teraz to ona weszła w posiadanie ostrego narzędzia, a on mógł bronić się tylko dość cienkim, metalowym prętem. Zamierzał się na nią rzucić, by uniemożliwić jej wykonywanie kolejnych ruchów, lecz tamta była odrobinę szybsza. Kiedy poczuł dość silne ukłucie w nodze, zasyczał z bólu. Ale moment ten, ku jego zadowoleniu, trwał tylko na chwilę. Zaraz potem zaczęła działać adrenalina. Choć przypuszczał, że zranienie znacznie utrudni jego ruchy, znów starał się skoncentrować na złapaniu Vrai. Widział, jak na czworakach dotarła do wyjścia, zdołała nawet otworzyć drzwi. W tym momencie Aiden zadziałał odruchowo. Instynkt wszczepiony przez Organizację nakazał mu złapanie dziewczyny, a z racji, że stawiała opór, uznał, iż nie zawaha się przed użyciem broni, by móc ją zatrzymać. Z łatwością zdołał dotrzeć do jej drobnego, roztrzęsionego ciała i wytrącić ją z równowagi na tyle skutecznie, by przygwoździć ją do ziemi oraz chwycić za nóż. A potem nawet nie zdążył się zorientować, kiedy wbił ostrze w jej brzuch.\nNie minęło kilka sekund, a szkarłatna substancja wypłynęła z wnętrza jej ciała, brudząc przy okazji jej białą koszulkę. Dopiero wtedy Wahlberg zorientował się, że zareagował zdecydowanie zbyt gwałtownie, raniąc dziewczynę. Przecież musiał utrzymać ją przy życiu, dostarczyć do Organizacji całą i zdrową! A teraz? Sam był sobie winien. Czuł, że rana jest dość głęboka, że Vrai grozi niebezpieczeństwo. Powinien ją opatrzyć i to czym prędzej, jeżeli chciał zapobiec jej śmierci, lecz najbliższy szpital był oddalony o kilka kilometrów. Pozostawało mu mieć nadzieję, że w jednej z pobliskich, opuszczonych aptek znajdzie potrzebne materiały. Póki o jednak, patrzył na nią z otępieniem i przerażeniem. Nie wiedział, jak się zachować, jak sprawić, by jego nieuwaga uszła mu na sucho, a co więcej, jak uratować Vrai. I, chyba po raz pierwszy od czasu zarażenia, coś poczuł.\nSerotonine 17 marca 2017 15:52\n[Przepraszam, chciałam jakoś akcję ruszyć do przodu xD]\nNie wiedział, jak dzikie instynkty nim kierowały. Nie wiedział, co musiało zadziać się w jego głowie, że pozwolił tak ostremu narzędziu na wbicie się w brzuch całkowicie niewinnej kobiety. Wiedział jedno - był potworem. Zapewne gdyby posiadał choć odrobinę świadomości, za nic w świecie nie dopuściłby do podobnego zwrotu akcji, a raczej uwolniłby dziewczynę, pozwoliłby jej dalej uciekać przed nieuniknionym. Lecz teraz, kiedy zrobiono z niego bezwładną marionetkę, jego czyny i działania stały się całkowicie nielogiczne i irracjonalne. Czuł, że nie może puścić Vrai wolno, więc zabicie jej było najlepszym rozwiązaniem? Zdecydowanie lepszym niż oddanie jej w ręce Organizacji? To oznaczałoby, że na jeden krótki moment odzyskałby wolną wolę, co graniczyło z niemożliwym, dlatego swój atak uznał za czysty wypadek.\nTeraz jednak, kiedy obserwował trzonek noża wbity w skórę dziewczyny, ogarnęło go przerażenie. Na krótki moment chwycił się za głowę i przymknął oczy, nieudolnie próbując wymazać ze swojego umysłu ten okropny widok. Na daremno. Musiał więc działać i to szybko, z racji, że obok dziewczyny pojawiła się już niewielka kałuża krwi. Nie chciał, nie mógł pozwolić jej na śmierć, nawet jeśli w ludzkim rozumowaniu takowa była dla niej istnym wybawieniem.\nAiden, choć nie był mistrzem w opatrywaniu ran, w przeciągu kilku lat doskonale nauczył się tego, jak je odkażać czy zszywać. Jednak w chwili obecnej nie posiadał odpowiednich materiałów. Musiał dotrzeć do opuszczonej apteki lub szpitala, a takowe znajdowały się dobre dwie mile dalej. Inną opcją, nieco bardziej skuteczną, mogło okazać się zaczepianie lokalnych zarażonych, tych, należących do najniższej klasy. Mężczyzna, rozważając wszystkie za i przeciw, ostatecznie wybrał drugą opcję. W końcu ktoś w pobliżu musiał posiadać odpowiednie opatrunki, zwłaszcza, że w obecnych czasach takowe potrafiły uratować życie.\nZanim jednak zaczął realizować swój plan, wyjął ze swojego plecaka czystą koszulkę, przerwał ją i obwiązał wokół brzucha dziewczyny, by nieco ustabilizować ostre narzędzie i zatamować krwotok. Widział, że cierpiała. Cierpiała przez niego, a co za tym szło - za każdym razem gdy spoglądał na jej twarz, również on odczuwał swego rodzaju ból, którego racjonalnie nie potrafił wyjaśnić. Gdzieś głęboko, w duchu błagał, by nie umierała. Nie mogła umrzeć, nie po tym, jak silna była i jak długo przetrwała, uciekając przed Organizacją.\n- Przepraszam - powiedział cicho, lecz zupełnie spontanicznie, co nieco go zaskoczyło, gdy podniósł jej chude, bezwładne ciało, by móc poszukać pomocy.\nBez zastanowienia ruszył więc przed siebie, pukając do drzwi każdego domu, który wyglądał na zamieszkiwany. Jednak nikt nie otwierał. Nikt, zupełnie nikt. Aiden przeklął pod nosem. Widział, że Vrai stopniowo traciła siły. Widział, jak stopniowo jej skóra blednie, jak ucieka z niej życie.\n- Słuchaj mnie. I nie zamykaj oczu, proszę, tylko nie zamykaj oczu - powiedział głośno i zdecydowanie, chcąc by się obudziła. - Będę do ciebie mówił, posłuchaj mnie, chociaż to nie będzie miało najmniejszego sensu. Zaraz coś dla ciebie znajdziemy, nie możesz się bać... znajdziemy kogoś, kto nam pomoże, opatrzę cię, ta rana jest naprawdę duża, ja nie... nie chciałem ci zrobić krzywdy, nie mogłem ci zrobić krzywdy... - mówił bez większego zastanowienia, tylko dlatego, by kobieta, wsłuchując się w jego głos nie zasnęła, nie straciła przytomności, by resztki swoich sił poświęciła na rozwieranie swoich powiek.\nI dopiero po kilkunastu minutach dotarli do strategicznego miejsca. Apteki. Aiden sam nie wiedział, jakim cudem tak szybko przemierzył tę odległość, lecz kiedy tylko zauważył budynek z powybijanymi szybami, przyspieszył kroku.\nSerotonine 25 marca 2017 09:35\nAiden całkowicie ignorował docinki Vrai. Nie interesowała go jej opinia. Wiedział, że musi ją uratować, bez względu na to, czy tego chciała, czy nie. Mogła sobie mówić, narzekać, ile tylko chciała, a on i tak zdecydowałby się jej pomóc. To należało do jego obowiązków obywatelskich, a za niewypełnianie ich groziła surowa kara, której mężczyzna za wszelką cenę pragnął uniknąć.\nGdy ostatecznie dotarli do apteki, Wahlberg, uprzednio delikatnie kładąc ciało dziewczyny na zimnej podłodze, zaczął nerwowo i nieuważnie przegrzebywać zawartość szafek i półek w poszukiwaniu nici chirurgicznych i igieł, oraz bandaży, rzecz jasna. Niestety, tak jak się spodziewał, niczego takiego nie znalazł. Placówka była słabo zaopatrzona, zapewne lokalni zdążyli zużyć większą część sprzętu. Jedynie w pojedynczych miejscach udało mu się znaleźć odrobinę przybrudzone bandaże.\n- Cholera - warknął pod nosem, kątem oka spoglądając na Vrai, która ledwo oddychała. Widział, jak stopniowo uchodziło z niej życia. I nie mógł dopuścić do tego, by ostatecznie przestała oddychać.\nSłysząc jej propozycję, tylko zmarszczył brwi. Czuł, że poradzi sobie bez dodatkowego krzywdzenia dziewczyny, jeżeli założy odpowiedni opatrunek. Zebrał więc ze sobą wszelkie możliwe materiały i klęknął tuż obok Vrai. Na początek uniósł ją nieco, by przewinąć bandaż z tyłu jej pleców, a później chwycił za trzonek noża wciąż tkwiącego w jej chudym brzuchu.\n- To będzie bolało, więc zaciśnij zęby - poinformował ją, chociaż zdawał sobie sprawę, że jedynie bardziej zirytuje Vrai swoimi słowami.\nNienawidziła go i miała ku temu pełne prawo. Jednak ze względu na przytłumione uczucia Aidena, mężczyzna nie robił z tego większego problemu. Tylko gdzieś głęboko, w środku zdawało mu się, że on również nosi w sobie olbrzymią nienawiść skierowaną w samo centrum własnej osoby.\nOstrze wyjął silnym i zdecydowanym ruchem, byle by tylko nie przeciągać cierpienia Vrai. A później szybko, jak najszybciej zaczął walczyć z krwią wylewającą się z rany. Założył pierwszy opatrunek, pierwszy bandaż, który szybko nasiąknął szkarłatną substancją. Wahlberg ponownie zaklął, dokładając nową warstwę opatrunku. Czynność tę powtarzał jeszcze kilka razy, dopóki nie widział czerwonych plam na szarym bandażu. Kiedy skończył, spojrzał w przerażone oczy dziewczyny, o dziwo wciąż przytomnej.\n- To powinno pomóc, przynajmniej na chwilę - powiedział do niego, mimo że doskonale wiedział, iż tamta nie chciała go słuchać.\nSerotonine 2 kwietnia 2017 00:18\nZa wszelką cenę próbował przypomnieć sobie zasady pierwszej pomocy. To, jak należało opatrywać rany i jak postępować z poszkodowanym. I choć doskonale znał teorię, praktyka znacznie się od niej różniła. A on, mimo iż żył w tak burzliwych czasach, gdzie o podobne uszkodzenia ciała nie było trudno, tak naprawdę nigdy nie musiał radzić sobie z tak głęboką raną. Starał się zachować spokój i chyba tylko dzięki bakterii jego ręce nie drżały, a ciało nie oblało się zimnym potem. Cóż, przynajmniej dostanie się w ręce Organizacji miało jakieś zalety.\n- Zamknij się, do cholery - warknął, gdy bezustannie próbowała kłócić się z jego decyzjami.\nSam zdziwił się tym, iż użył tak ostrych słów. Zarażeni przecież pozostawali spokojni w każdej sytuacji. Nie denerwowali się, nie przeklinali. I on na zewnątrz wyglądał na zrelaksowanego niemal dwadzieścia cztery godzinę na dobę, stąd brak jakichkolwiek reakcji fizjologicznych spowodowanych stresem, jednak ów stan nie miał odzwierciedlenia w jego umyśle. Najwyraźniej potrzebował tak intensywnych emocji, by sobie to uświadomić.\n- Nie będę niczego przypalał. Zresztą, nawet nie mam takiej możliwości. Będziesz tak leżeć i czekać, aż rana się zrośnie. Nie ma innej opcji - rozkazał, nie chcąc słyszeć głosu sprzeciwu.\nRzecz jasna, nie wspominał o tym, że kiedy wyzdrowieje, bez wahania zwróci ją Organizacji. W tamtej chwili jednak czuł, że wspominanie o ludziach, przed którymi tak zażarcie uciekała byłoby nieodpowiednie.\nPopatrzył jeszcze raz na bandaż, jakim owinął jej brzuch. Póki co nie nasiąknął czerwienią , co oznaczało ,że udało mu się zatamować krwotok. Przynajmniej chwilowo.\nUpewniając się, iż w najbliższych kilku minutach Vrai nie grozi śmierć, położył swój plecak pod jej głowę, jednocześnie zdejmując swoją kurtkę i ją okrywając. Musiał zadbać o jej zdrowie, to należało do jego obowiązków. Bez względu na to, czy był z tego zadowolony, czy też nie.\nSerotonine 12 kwietnia 2017 16:58\nWidział, że była niezwykle uparta, jednak średnio go to obchodziło. On wiedział swoje, ona wiedziała swoje. Tyle tylko, że w chwili obecnej ona nie miała sił, by chociaż podnieść głowę, dlatego Aiden tak czy inaczej postawił na swoim. Nie zamierzał słuchać jej rad. W końcu on również wystarczająco długo przebywał na wolności, znał się więc co nieco na opatrywaniu ran. Co prawda bardziej w teorii niż praktyce, lecz mimo wszystko.\nWahlberg starał się przez cały czas mówić do kobiety, tym samym coraz bardziej ją irytując. Czuł jednak, że to najskuteczniejszy sposób na to, by nie zamknęła oczu. Przestał dopiero, kiedy upewnił się, że wierzchnie bandaże wciąż wyglądają na suche, a Vrai zaczęła oddychać nieco spokojniej niż poprzednio. Dopiero wtedy miał pewność, że przynajmniej na chwilę obecną nie grozi jej śmierć. Nie zaprotestował nawet, gdy zmrużyła powieki i poddała się czemuś na kształt snu lub utraty przytomności.\nNie mógł dopuścić do tego, by umarła. Zwyczajnie nie mógł. Wolał nie myśleć o tym, jak Organizacja ukarałaby go za niewykonanie zadania, pozbawienie życia kogoś pokroju panny Weller. Czuł tylko, że przerażające historie opowiadane mu przez znajomych jeszcze sprzed życia na wolności, które powodowały, że na jego skórze pojawiała się gęsia skórka mimo iż był dorosłym mężczyzną, stałyby się prawdą. I to prawdą z jego udziałem. Dlatego też zamierzał dołożyć wszelkich starań, by utrzymać kobietę przy życiu, bez względu na wszystko.\nGdy zasnęła, on sam, wycieńczony niespodziewanym wypadkiem, oparł głowę o ścianę i spróbował się zdrzemnąć. Było mu zimno, lecz nie chciał zabierać kurtki, którą okrył blondynkę. Ona potrzebowała jej bardziej. Nie musiał również obawiać się o to, że ucieknie. Była zbyt wycieńczona, by zrobić choć krok, nie mówiąc już o wygraniu z Aidenem w ostatecznej walce. Mogła sobie obiecywać, że go uderzy, lecz nawet jeśli, Wahlberg i tak nie pozwoliłby jej zwiać.\nNie miał pojęcia, ile czasu minęło, odkąd zmrużył oczy, ale na zewnątrz zaczynało już świtać, a w związku z tym - pierwsze promienie słońca przedostawały się do oszklonej apteki i przynosiły nieco więcej ciepła. Mężczyzna przetarł zaspane powieki i spojrzał na leżącą obok dziewczynę. Pierwszym, co zrobił, było sprawdzenie jej pulsu, oddechu i temperatury. Póki co nie zauważył nic niepokojącego, więc pozwolił jej dalej odpoczywać, a sam zdecydował, że uda się do lasu w poszukiwaniu swojej zguby. Nie zamierzał jednak wykorzystywać nadajnika, przynajmniej na chwilę obecną. Pragnął zaczekać, aż Vrai wyzdrowieje, by zwrócić ją Organizacji w jednym kawałku.\nPodróż zajęła mu dobre dwie godziny, lecz dzięki temu, że las został wykarczowany, już z daleka udało mu się zauważyć plecak kobiety i swoje urządzenia. Gdy wrócił, zorientował się, że kobieta już nie śpi.\n- Przyniosłem coś twojego - poinformował ją, po czym usiadł tuż obok.\nSerotonine 17 kwietnia 2017 01:39\nAiden coraz dosadniej zaczynał czuć, że cała sytuacja stopniowo wymykała mu się spod kontroli. Owszem, udało mu się zatamować krwawienie, jednak pozostawało pytanie - na jak długo? Wystarczyło, że dziewczyna zrobiłaby jeden, niewielki ruch ciałem, a rana z pewnością otworzyłaby się ponownie, co sprawiło, iż mężczyzna coraz częściej zaczynał rozważać pomysł z przypaleniem miejsca, w które wbił się nóż. Sadystycznie, co prawda, lecz Wahlberg nie próbował się już dłużej usprawiedliwiać tym, iż chciał, żeby nie cierpiała, skoro wcześniej sam wbił jej ostrze w brzuch. Niekoniecznie celowo, ale jednak.\nKiedy wracał z wyprawy po plecak i urządzenia monitorujące, w myślach wciąż zastanawiał się, czy przypadkiem stan kobiety się nie pogorszył. Musiał być niezwykle ostrożny i pilnować jej dwadzieścia cztery godziny na dobę, by upewnić się, że jej rekonwalescencja postępuje we właściwym kierunku. Z drugiej strony musiał również zapewnić jej i sobie podstawowe pożywienie i wodę. Nie wiedział, jak sobie ze wszystkim poradzi, gdy skończy się cały prowiant, który miał w plecaku. Póki co jednak miał na głowie ważniejsze problemy.\nKiedy ponownie wszedł do apteki, od razu rzuciła mu się w oczy czerwona plama wyraźnie znacząca dotąd biały bandaż.\n- Ruszyłaś się - powiedział głosem bez emocji, jak zwykle zresztą, chociaż w środku robił się coraz to bardziej nerwowy. - Nie powinnaś. Musisz słuchać poleceń Organizacji, nawet jeśli jesteś im przeciwna - dodał niczym robot.\nCzasami odnosił wrażenie, że w jego wnętrzu znajdowały się dwie przeciwstawne osoby. Pierwsza, bezgranicznie poddana i wszczepiona mu przez jedynych władców tego świata i druga, ta prawdziwa, głęboko ukryta, która tylko w nielicznych momentach przedostawała się na powierzchnię świadomości.\nSzybko podbiegł do kobiety i kucnął tuż przed nią, starając się jedną dłonią ucisnąć jej krwawiącą ranę.\n- Spokojnie. Przypalę to, tak jak mówiłaś - oznajmił w końcu ze zrezygnowaniem. - Tylko mocno uciskaj tamto miejsce.\nNie miał zbyt wiele. Jedną zapalniczkę i metalowe nożyczki, jakie udało mu się znaleźć w którejś z szuflad. Wiedział, że jeśli skończy mu się gaz, zostanie z ostatnią paczką zapałek, lecz mimo to zamierzał zaryzykować. Resztą będzie martwił się później, kiedy Vrai już wyzdrowieje.\nRozgrzanie metalu zajęło mu kilkanaście minut. Płomień zdawał się robić coraz to mniejszy, dlatego Aiden ostatecznie odstawił zapalniczkę na stół, a sam zajął się opatrywaniem dziewczyny. Najpierw należało zdjąć wcześniejsze bandaże, by dotrzeć do rany. Niezbyt rozsądnie, w końcu kolejne warstwy ligniny wciąż stanowiły pewien rodzaj ucisku. Mężczyzna wiedział więc, że musi działać niezwykle szybko. Gdy ostatecznie pozbył się plątaniny materiału przesiąkniętego krwią do ostatniej nitki, otworzył butelkę spirytusu należącego do Vrai i oblał nim wierzch rany. Zapewne nawet nie wyobrażał sobie bólu, jaki w tamtym momencie odczuwała. By nieco jej ulżyć, poinformował ją, że może zacisnąć zęby na jego kurtce, chociaż przypuszczał, że niewiele to pomogło, gdy dotknął rozgrzanym do czerwoności narzędziem jej brzucha.\nSerotonine 20 kwietnia 2017 23:18\n[Mogę zrobić tak, że on się gdzieś skaleczył wcześniej i kiedy dotknął się jej krwi, to za jakiś czas będzie miał taki krótki przebłysk świadomości? :P]\nSerotonine 21 kwietnia 2017 14:10\n[Też racja, ale może się dotknąć tej nogi po tym, jak będzie miał jej krew na rękach :P No to pisam.]\nTen prawdziwy Aiden doskonale wiedział, że Vrai miała rację. Organizacja jeszcze nikomu w niczym nie pomogła. No, może ułatwiła życie tym, którzy od początku byli jej zwolennikami. Co zaś tyczyło się jej przeciwników, po tym, jak odebrano im wolną wolę, zmuszano ich prac na rzecz całej wspólnoty. I to nie byle jakich prac. Często kazano im ryzykować własne życie lub poniżać się przed tymi z lepszych warstw społecznych. Przynajmniej w tym aspekcie Bakteria okazała się pożyteczna - redukowała wstyd i wszelkie poczucie winy, czyniąc z człowieka myślącego coś na kształt maszyny. Aiden był już więc nie kimś, lecz czymś.\n- Jestem oddanym sługą Organizacji i nie będę tolerował uwłaczania naszym władcom - oznajmił tonem głosu robota, marszcząc przy tym brwi z wyraźną dezaprobatą.\nPrawdziwy Aiden z pewnością przyznałby jej rację. Mało - obrzuciłby Organizację kilkoma dodatkowymi, niezbyt pochlebnymi epitetami. Tak bardzo jej nienawidził.\nMężczyzna w ogóle nie kłopotał się tym, że dotyka nagiej skóry na brzuchu kobiety. To, co robił traktował tylko i wyłącznie jak obowiązek obywatelski. Zresztą, Bakteria zdążyła zabić nim większość emocji, przez co obchodził się z Vrai jak z obiektem, a nie żywym organizmem. Owszem, uważał, by dodatkowo jej nie zranić, lecz nie robił tego z empatii. Robił to z obawy, że swoimi działaniami pogorszy jej i tak już fatalny stan.\nZdejmując jej bandaże, czuł coś na kształt przerażenia, gdyż wszystkie były do reszty przesiąknięte krwią. Gdyby je ścisnął, z pewnością na podłodze powstałaby dość duża kałuża szkarłatnej substancji. Dodatkowo, rana, którą Vrai mu zadała, zaczęła go piec i swędzieć, przez co nie mógł się powstrzymać przed podrapaniem jej, choć doskonale wiedział, że groziło to zakażeniem. Najwyżej, oboje tutaj zgniją.\nNie zdziwił się też, kiedy blondynka ostatecznie zamknęła oczy po tym, jak przypalił jej ranę. Wiedział, że było to niezwykle brutalne posunięcie, lecz czasem należało zdać się na większy ból, by uniknąć śmierci, która w tej sytuacji wydawała się niezwykle wygodnym rozwiązaniem. Na całe szczęście, jego działania pomogły, gdyż skóra przynajmniej w jednym miejscu nieco się zasklepiła. Aiden westchnął ciężko, przykrywając ją śpiworem, jaki był przyczepiony do plecaka dziewczyny. Miał nadzieję, że teraz będzie już tylko lepiej, że wystarczy kilka tygodni, by móc zwrócić ją Organizacji, zwyczajnie pozbyć się problemu. Póki co musiał nieco posprzątać ten cały bałagan, ponieważ podłoga została dosłownie zalana czerwoną posoką.\nWahlberg podniósł się więc z klęczek i skierował się na zaplecze, lecz nie zdążył ujść kilku kroków, a coś, jakaś nieznana siła go zatrzymała. Poczuł nagłe zawroty głowy i nudności, i, zapewne gdyby nie przytrzymał się blatu, upadłby na ziemię.\n- Co się ze mną dzieje? - zapytał bardziej siebie niż Vrai, która właśnie powoli odzyskiwała przytomność. A zaraz potem stało się coś, czego nigdy by się nie spodziewał.\n- Zabij mnie! - krzyknął do dziewczyny, gdyż na jeden krótki moment odzyskał to, co bezczelnie mu zabrano - wolną wolę.\nSerotonine 25 kwietnia 2017 19:48\n[Ojej :/ dzięki za informację, ale teraz nie będę tak chamsko odmawiać xD Może nie będzie tak źle ;P]\nSerotonine 27 kwietnia 2017 12:40\n[Nie spiesz się, ja nigdzie nie uciekam :P Mam nadzieję, że Ci się uda wszystko rozwiązać w takim wypadku :) A jak potrzebujesz jakiejś pomocy na blogu, dodawanie kart itp, to daj znać, z chęcią pomogę.]\nSerotonine 9 maja 2017 12:26\n[To mam nadzieję, że już się rozwiązało :P Przepraszam, że tak późno odpisuję, ale na uniwerku troszku dużo roboty, bo koniec semestru się zbliża.]\nAiden nie miał ku temu najmniejszych wątpliwości - był robotem. A co za tym sżło, niezależnie od tego jak bardzo ktoś próbowałby przekonać go, że Organizacja w istocie zamiast pomagać, więziła swoich poddanych, nie uwierzyłby. Mało - wściekłby się i zaczął grozić śmiercią tym, którzy sprzeciwili się władzom i śmieli stanąć na jego drodze. Przynajmniej tak uważał przed zarażeniem, kiedy w ukryciu patrzył na zarażonych. Oni w jego oczach przestali być ludźmi, zostali pozbawieni godności człowieka, przez co mężczyzna nie czuł nawet grama wyrzutów sumienia, gdy odbierał im życie w obronie własnej i swojej rodziny. Teraz, mając za sobą pewne doświadczenia, inaczej spojrzałby na tę sprawę. Choć na zewnątrz poddani Organizacji zachowywali się niczym zombie, w środku, w niedotykalnej nieświadomości wciąż tlił się w nich płomień wolnej woli. Niestety, zbyt słaby, by spowodować pożar i rozbłysnąć. Aż do tamtej chwili.\nNie miał pojęcia, co się z nim stało. Jakim cudem jego myślom i wewnętrznym wołaniom udało się wydostać na powierzchnię. Mógł mówić, zupełnie naturalnie, to, co dyktował mu umysł. Podobna wolność była dla niego tak przerażająca i niespotykana, że zaczął się jej bać. Odwrócił się w kierunku Vrai i przytrzymał stojącej nieopodal szafy z resztkami pozostałych leków w środku.\n- Zabij mnie - powtórzył. - Nie wiem, co się dzieje, nie wiem, dlaczego mogę mówić, ale to jedyna opcja. Zabij a potem zniknij. Błagam - wyszeptał, patrząc jej w oczy.\nTo było jego ostatnie życzenie. Nie miał pojęcia na jak długo utrzyma się jego wolna wola. Może na zawsze, może na zaledwie kilka sekund. Aiden wiedział jednak, że gdy powróci do bycia martwym zarażonym, zacznie krzywdzić innych, niewinnych ludzi. Zacznie pracować dla Organizacji, tak jak do tamtej pory. A była to ostatnia rzecz, jakiej w życiu pragnął. Nie bał się już własnej śmierci. Bał się raczej tego, że na powrót stanie się kimś, kto na tę śmierć zasługuje.\n[Ale wiesz, czasem trzeba najpierw wszystko pogorszyć, żeby się polepszyło :)]\nPatrzył na nią z czymś w rodzaju litości, ale jednocześnie wściekłości. Wściekłości na samego siebie. Nigdy wcześniej nawet nie przeszło mu przez myśl, by skrzywdzić niezarażoną kobietę. A teraz? Przecież mogła zginąć, zginąć z jego rąk, przez tę cholerną bakterię, ktora płynęła w jego żyłach. Wiedział, że przeprosiny tutaj zdadzą się na nic. Co więcej nie miał pojęcia, ile czasu mu zostało, zanim znów zmieni się w prawdziwą bestię. Musiał dzialać. Musiał przekonać ją do tego, by ugodziła go nożem. Coś, cokolwiek, byle tylko zapobiec jego przemianie. Doskonale rozumiał, że była słaba, że nie potrafiła nawet wstać, lecz on nie zamierzał się wyrywać. Usiadłby na przeciwko niej, grzecznie i spokojnie czekając na własną śmierć, która w tamtych okolicznościach wydawała się jedynym słusznym rozwiązaniem.\n- Nie wiem... ja... nie wiem, co się ze mną dzieje - wymamrotał.\nNie dało się ukryć - obecna sytuacja bardzo go przeraziła. Nie rozumiał, dlaczego nagle odzyskał wolną wolę, nawet jeśli podobny moment miałby trwać tylko przez kilka minut. Po długich miesiącach trwania w wewnętrznym więzieniu, niespodziewana wolność sprawiła, że zaczął się bać.\n- Nie wiem, co się dzieje, dlaczego nagle mogę mówić to, co myślę. I nie wiem, ile to potrwa, dlatego błagam, weź ten cholerny nóż i mnie zabij, bo sam wiem, że tego nie zrobię - dodał jeszcze nagląco, po czym wcisnął jej w dłonie ostre narzędzie i znalazł sobie miejsce na podłodze tuż przed nią.\n- Błagam cię, zrób to teraz, zanim będzie za późno - szepnął, a następnie zamknął oczy i zacisnął zęby, przygotowując się na odpowiednią dawkę bólu.\nJednak tamta nie nadeszła. Zamiast tego, Aiden upadł na ziemię, zupełnie niekontrolowanie, a jego ciałem wstrząsnęło kilka fal drgawek. Orgaznim walczył. Bakteria walczyła, by znów przejąć nad nim kontrolę.\nSerotonine 17 maja 2017 12:56\n[Szczerze, też mam czasem ochotę zmienić pracę. Jedna menadżerka się na mnie uwzięła i cokolwiek zrobię to źle, i kogo to obchodzi, że pozostali pracownicy robią to samo -.- Tylko mnie dobre zarobki trzymają.]\nNie wiedział, co się z nim stało. Gdy jego ciałem zaczęły wstrząsać drgawki, chyba całkowicie stracił przytomność. Z dziwnego stanu wybudził go dopiero cichy i uspokajający głos Vrai. Jednak, gdy tylko ponownie otworzył oczy, znów obudził się w nim 'oddany sługa Organizacji'. Podniósł więc głowę i powtórzył tę samą formułkę:\n- Jestem przedstawicielem Organizacji numer 07724019, moją rolą jest... - przerwał jednak w połowie zdania.\nW tamtym momencie przypominał bardziej zepsutego robota, z bardzo poważną awarią systemu. Miotał się pomiędzy dwoma osobowościami, które w nim żyły. I choć za wszelką cenę pragnął, by to on, prawdziwy Aiden, przejął kontrolę, Bakteria nieuchronnie dawała znać o swoim działaniu, raz po raz zmieniając go w bezmózgiego pomagiera.\nWziął głęboki oddech i wypuścił powietrze ze świstem. Choć przeżył w swoim życiu naprawdę wiele traumatycznych sytuacji, nie pamiętał, kiedy ostatni raz był równie przerażony. Kiedy zorientował się, że kobieta go objęła, odsunął się nieco.\n- Nie powinnaś się tak ruszać - szepnął, po czym popatrzył na miejsce, w którym znajdowała się rana. Vrai była cała umazana krwią, on zresztą też. Miał tylko nadzieję, że dzięki przypaleniu zbolałego miejsca szkarłatna substancja przestała już wydostawać się z wnętrza jej ciała. Co nie zmieniało faktu, że Aiden odczuwał potworne wyrzuty sumienia względem kobiety. Wiedział, że przeprosiny zdadzą się tutaj na nic. Teraz wziął sobie za cel zadbanie o nią, wynagrodzenie jej tego, co zrobił i niedopuszczenie do tego, by po raz kolejny zrobił jej krzywdę.\n- Musimy się stąd wynieść, póki jeszcze potrafię normalne myśleć. Nie wiem, ile to potrwa - oznajmił, po czym sięgnął do swojej torby i wydobył z niej nadajnik z urządzeniem, które pozwoliłoby mu poinformować Organizację o miejscu pobytu Vrai, a następnie rzucił maszyną o ścianę. Ku jego zadowoleniu, tamta rozpadła się na kawałki. - Jeśli zostaniesz tu na chwilę sama, poszukam dla ciebie jakiegoś bezpiecznego miejsca. Tutaj jest zbyt zimno - mruknął. - Znajdę też jakieś środki przeciwbólowe, coś, cokolwiek, co ci pomoże, w porządku?


DB chce dostępu do systemu GPW - Puls Biznesu - pb.pl\nDB chce dostępu do systemu GPW\nDresdner Bank złożył wniosek o zdalne członkostwo na GPW. To pierwsza instytucja starająca się o możliwość dostępu do systemu transakcyjnego bez konieczności fizycznej obecności w Polsce lub korzystania z pośrednictwa lokalnych brokerów. Wprowadzenie zdalnego członkostwa to jeden z efektów wejścia Polski do Unii Europejskiej, które — dzięki obowiązywaniu zasady jednolitego paszportu europejskiego — spowodowało m.in. uproszczenie procedur dopuszczeniowych.\nPolska , Wprowadzenie , System , Rozwój\nInne / DB chce dostępu do systemu GPW


Spotkanie informacyjne nt. świadczeń emerytalnych dla nauczycieli\nOddział ZUS w Wałbrzychu zaprasza na spotkanie informacyjne na temat świadczeń emerytalnych dla nauczycieli. Spotkanie odbędzie się 24 stycznia o godz. 13:00 w siedzibie oddziału przy ul. Kasztanowej 1.\nZe względu na ograniczoną liczbę miejsc, prowadzimy zapisy na szkolenie.\nZgłoszenia prosimy wysyłać na adres katarzyna.serdeczna@zus.pl do 20 stycznia.\nKatarzyna Serdeczna (katarzyna.serdeczna@zus.pl)


Aktualności - Twierdza Kłodzko - fortyfikacje, zwiedzanie, twierdze, ceny #5\nTwierdza » Aktualności\nTwierdza Kłodzko po raz kolejny przystąpiła do tej popularnej wśród turystów ogólnopolskiej akcji promocyjnej. W wiosennej edycji, podobnie jak w poprzednich, turyści będą mogli zwiedzić Twierdzę Kłodzko w obniżonej cenie biletów aż o 50%. Zapraszamy wszystkich miłośników przygody i historii w dniach 15-17 marca 2019 r. Do zobaczenia:)\nTurniej szachowy w Twierdzy Kłodzko\nSzachy to wyjątkowa gra. Powinna być powszechna, a jej podstawy powinny być obowiązkowym przedmiotem w szkołach. Szachy uczą logicznego myślenia, przewidywania, strategicznego podejścia do tematu, cierpliwości i pewnie jeszcze wielu innych cennych umiejętności.\n23 marca 2019 r. w sali konferencyjnej Wielkich Kleszczy w Twierdzy Kłodzko odbędzie się Turniej Szachowy Juniorów do 15 lat. Zachęcam do wzięcia w nim udziału.\nW lipcu minie 50 lat od momentu, w którym w Twierdzy Kłodzko kręcono serial Czterej Pancerni i Pies 🎥 Warto to uczcić, zwłaszcza że produkcja ma status kultowej i wielu z nas się na niej wychowało. A przynajmniej z zapartym tchem śledziło losy bohaterów. 📺\nW Kleszczach Armii\nMy otwarcie wystawy „W Kleszczach Armii” mamy już za sobą. Było świetnie. A właściwie jest świetnie! Bo przecież ekspozycja będzie dostępna przez cały sezon 2019. Teraz ruch należy do Was – musicie pojawić się w Twierdzy Kłodzko (wystawa znajduje się w Wielkich Kleszczach) i dowiedzieć się wielu nowych, ciekawych rzeczy… Czekamy na Was!\nRóża Kłodza za Oktober Festung\nOczywiście daleko nam do bycia próżnymi, ale chwalić się lubimy. Zwłaszcza że jest ku temu okazja. Twierdza Kłodzko została uhonorowana Doroczną Nagrodą Starosty Róża Kłodzka w kategorii Wydarzenie lub Produkt Promocyjny. Według kapituły, w 2018 r. to organizowany w kłodzkiej fortyfikacji Oktober Festung najlepiej wpasował się w oczekiwania :)\nW KLESZCZACH ARMII - nowy sezon, nowa wystawa\nPrzed nami nowy sezon turystyczny. Będzie on dla nas wyjątkowy z kilku względów. Na odwiedzających Twierdzę Kłodzko czeka nowa trasa zwiedzania, ale o tym jeszcze dokładnie napiszemy. Teraz chcemy Państwa poinformować o innej nowince. Otóż 8 lutego o godz. 17.00 otwieramy nową wystawę, poświęconą wcieleniu do armii pruskiej i funkcjonowaniu żołnierzy w Twierdzy Kłodzko. Nosi ona nazwę W KLESZCZACH ARMII i będzie dostępna przez cały rok.\n27 Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Twierdzy Kłodzko\nNocne zwiedzanie Twierdzy Kłodzko - Podziemia pod Polem Bitwy\nDrodzy Turyści i Mieszkańcy Kłodzka,\nJuż za tydzień Święta Bożego Narodzenia. Niech ten nadchodzący czas będzie dla Was pełen radości i rodzinnego ciepła, a nowy 2019 rok spełni wszystkie Wasze marzenia.\nSzanowni Turyści, Drodzy Goście\nInformujemy, że w dniach 24 grudnia 2018, 25 grudnia 2018 i 1 stycznia 2019 Twierdza Kłodzko będzie nieczynna. Zapraszamy do zwiedzania już 26 grudnia oraz w Sylwestra. Czekamy na Państwa. Załoga Twierdzy Kłodzko.\n26-27 listopada Twierdza Kłodzko będzie nieczynna\nTwierdza Kłodzko będzie zamknięta w dniach 26-27 listopada 2018 r. Serdecznie zapraszamy w pozostałe dni w godzinach 9:00-15:00. Pamiętajcie o tym planując przyjazd do Kłodzka i zwiedzanie fortecy\nRuszamy z nową stroną internetową Twierdzy Kłodzko. Jest przejrzyście, czytelnie – wszystko po to, aby odnaleźli tutaj Państwo wszystko, czego szukacie.\nW dniu dzisiejszym: 33


Brak popłochu bajeczny dentysta i botoks często | czarek\nBrak popłochu bajeczny dentysta i botoks często\nczarek5 stycznia 2017Bez kategoriibotoks, dentysta, implanty, medycyna, mezoterapia, protetyka, stomatolog, tychy\nO znacznym znaczeniu botoksu gastronomii w celu domowników możemy mówić bez powodu na owo, jednakowoż znajduje się niewiasta w przestronnym klanu wolnostojącym, jednakowoż także w niesporym mieszkaniu. Owo przed momentem w niej natrafia się cała ród, gdy zaś sztuka kulinarna jest botoks tychy położeniem intymnym a budzącym wspierające skojarzenia, protetyk czasie zahaczonych spotkań dołącza aż do autentycznej federacji lokatorów, jacy przecież mają dla sobie co chwila skromniej czasu. Natychmiast choćby spośród tego oskarżyciela powinno się zastanowić się nad tym, co sprawić, aby umeblować ją ze smakiem. W dociekaniu wspaniałego gustu. Podczas gdy przenikam w aspekt duszy, to spostrzegam radość Miłości, która wybacza. Zapewne tam spójność natomiast olbrzymią oskomę pojednania, jako że Miłość owo spoiwo, który unifikuje człecze. Amor holuje współmałżonków aż do siebie. Spina ich w koherencja, by zaznali przyjemności cudownej siły. Przystępując do wyczyniania kuchni cyklicznie zastanawiamy się powyżej tym, jaki nurt istnieje teraz traktowany za najmodniejszy, traci nam się ponieważ, że przed momentem jego osoba winien nas zapalić. Budowniczowie wnętrz strofują stomatologia natomiast nim agitowaniem się wyłącznie aktualnie obowiązkową tendencją. Modny zastępują się migiem, i na renowacja będziemy mogli pozwolić siebie najwcześniej w środku parę lat, strata przeto, jeśliby z wykorzystaniem ten chronos będziemy na co dzień zobligowani aż do kwaterowania w gastronomii, jaka nam się nie pociąga. To, jednakowoż istnieje płeć piękna wyprawiona w nurtu kapitalnym, azaliż podobnie pionierskim nie ma toteż aż owszem obfitego przesłania mezoterapii . Przypuszczalnie znajdować się również minimalistyczna, podczas gdy a mięsista składników niebogatych pod spodem wymogiem, iż będziemy głowić się się w niej poprawnie.\nImage a ergonomia. O tym, że sztuka kulinarna winnoś być nastrojowa znamy nie odkąd dzień dzisiejszy, może się w związku z tym sypać, iż staranie aż do spełnienia rzeczonej jej dystynkcji publikuje się czymś stałym natomiast w zgodzie usprawiedliwionym. Nie wolno się z tym nie zgodzić, powinno się aczkolwiek zaalarmować poprzednio mało modnymi wytrwałościami takich postępowań. Nawet najmilsza gwoli ślipia kuchnia nie zda się bowiem na mnogość, jeżeli nie będzie nieskuteczna. Planując jej wystrój nie winnaś się w takim razie zapominać o tym, kiedy mezoterapii bieżący istnieje porządek zaś ciąg a staranie do tego, by w pomieszczeniu nie zabrakło powierzchni niezbytecznej w toku przygotowywania potraw. Wstaje nierównowaga na powierzchni, którą trzeba będzie kiedyś normować. Miłość to nie kochanie się ani życzenie. Owo czyste namiętność przynoszenia oraz rozwierania żołędzią niedrugich człecze, aby oswobodzić ich z niepokoju. Amor całych łączy na lepszych stopniach istnienia, gdzie strach nie ma dojazdu. Wybaczenie jest drogą wzrastania zaś rozpoczynania się na przepływ niebiańskiej Miłości. Ogromnego doniosłość winienem posiadać w celu nas również oświetlenie, nie ale wręcz miłe dla oka, tymczasem dodatkowo ułatwiające uprawianie precyzyjnych operacji tudzież miarowo rozstawiane. Kuchnia wyekwipowana ze gustem natomiast konceptem prawdopodobnie jeżyć się się centralnym i popularnym dzięki wszystkich domowników miejscem w schronieniu. Centrum zgromadzeń, interlokucyj mezoterapii , rozkoszy z warzenia, należałoby wskutek tego jej orkiestrację szczegółowo medycyny estetycznej trawić, jest owo jednak lokata na długie pilotuje. Namiętność owo największe biblia na tym świecie. Buda Namiętności jest pierwszą zadziwiającą budą edukowania. Każdy spośród nas ją wie, tymczasem zapomniał o jej istnieniu. Bowiem Namiętność mój cenny owo MY. Miłość jest schowanym światłem duszy do wewnątrz naszego zgromadzenia. Znakiem Czułości istnieje przebite strzałą czerwień, spośród jakiego wypłynie blask miłości. Wystarczy opinia, tkliwe księga iżby otworzyć pozostałe kier na namiętność. Uwolnić skorupkę Ego ze terrorze, którym się otoczyło. Odebranie życia Miłości jest tym toż, co odebranie życia człowieka w rozkładach miłości. Zgroza zatyka kwintesencję na to samo na se a niczego nie ofiaruje się wypuścić na pozornie protetyka tychy. Nie wcześniej leje się egzystencja zaledwie służąc sobie i nieosobistej najbliższej familii. Ja nie zna Czułości oraz w związku z tym nie może wybaczyć, gdyż nie ma istotnego utensylia do darowania. Ja zamieszkuje bezwarunkowo alias istnieje mocno uśpione. Rzeczywistość odbiera przy użyciu wstrzymujące go programy protetyka tychy, oraz nie za pośrednictwem prawdę. To pułapka w celu zmysłów natomiast melancholijnego truchła.


PTBG • Zobacz wątek - Izraelska armia nie lubi erpegowcow\nIzraelska armia nie lubi erpegowcow\nprzez Marcin Segit » Cz mar 10, 2005 7:40 pm\nhttp://www.ynetnews.com/articles//0,734 ... 74,00.html\nIzraelskie ministerstwo obrony uznało graczy RPG za osoby o słabych umysłach podatnych na zewnętrzne wpływy. Gracze nie mają co liczyć na przydział do jednostek specjalnych ani też na zrobienie kariery w wojsku, jako że uznano ich za osoby niegodne zaufania.\nprzez Piotr Konieczny » Pt mar 11, 2005 1:03 pm\nCiekaw jestem, na jakich źródłach oparli te swoje przekonania - bo bez źródeł badaniami tego raczej nie sposób nazwać...\nprzez Jerzy Szeja » Pt mar 11, 2005 6:26 pm\nOczywiście, że bez specjalnych badań werdykt został wydany zapewne jak w przypadku zapytania mojej dyrekcji do MENiS "Czy nauczyciel może grać z uczniami w RPG?" (odp.: "Nie wiadomo, ale syn jednej z sekretarek opuścił się w nauce - a gra w RPG!" :-)\nNienaukowo ("prywatnie":) sądzę, że gracze są słabym materiałem na żołnierzy. Trzeba raczej słabej wyobraźni, aby pakować się pod kule.\nPolecam np. wiersz Przybosia "Grób Nieznanego Żołnierza" (poeta brał udział w wojnie z bolszewikami) z kapitalną metaforą pułk po ogień zaporowy sięgnął: tak to jest - pułk sięga ciałami żołnierzy; pułk idzie dalej, choć 40% stanu osobowego pozostało raz na zawsze...\nprzez Józef Orzeszyna » Pn mar 14, 2005 5:27 pm\nJerzy Szeja napisał(a): Nienaukowo ("prywatnie":) sądzę, że gracze są słabym materiałem na żołnierzy. Trzeba raczej słabej wyobraźni, aby pakować się pod kule.\nTu bym się nie zgodził, bo raczej nie wiele ma to współnego z wyobraźnią. Problem leży raczej w tym, że większość (tu moje zdanie, nie oparte oczywiście na żadnych badaniach) graczy RPG ma silne tendencje indywidualistyczne i tym samym są słabo przystosowani do działania w grupie, co utrudnia życie w wojsku.\nprzez Augustyn Surdyk » Wt mar 15, 2005 1:44 am\nZgodziłbym się co do niezgody Kolegi w kwestii „gracze są słabym materiałem na żołnierzy”, choć może kolega nie wyczuł delikatnej nutki ironii w tym stwierdzeniu (dalej: "Trzeba raczej słabej wyobraźni, aby pakować sie pod kule", a tej graczom nie brakuje) :) lecz co do przeważającego indywidualizmu nie (lecz również bazuję tu na własnej „empirii”). Na podstawie obserwacji graczy w tradycyjnych RPG oraz w Technice Gier Fabularnych (komunikacyjnej technice nauczania języków obcych na poziomie akademickim, powstałych z przystosowanej w mojej pracy na potrzeby glottodydaktyki idei gier fabularnych) powiedziałbym nawet, że wręcz przeciwnie – konwencja gier fabularnych sprzyja rozwijaniu pracy zespołowej, budowaniu współpracy, solidarności, koordynacji i jedności w grupie poprzez wspólne dążenie do wytyczonego celu (niezależnie od tego, czy będzie to cel komunikacyjny w dydaktyce, czy tradycyjny cel ukończenia przygody/misji/zadania lub oba). Poza tym RPG poprzez odpowiednio skonstruowane scenariusze mogą jak najbardziej przyczynić się również do rozwijania kreatywnego, strategicznego i logicznego myślenia poprzez aktywne działanie w zadaniach. Powołując się na nie całkiem naukowy artykuł: Suwak M., (1996). „Role – playing w mundurze, role – playing w krawacie”, [w:] MiM nr 11 (35) / 96, ss. 14-17. Gry fabularne mogą być z powodzeniem zastosowane w kształceniu dyplomatów, agentów, czy negocjatorów np. ONZ (przykład z artykułu), choć faktycznie mogą okazać się bezużyteczne w „hodowli” mięsa armatniego armii izraelskiej. :) Wszak żołnierz ma wykonywać rozkazy a nie myśleć kreatywnie.\nA swoją drogą cóż może działać efektywniej, niż zgrany zespół wybitnych indywidualności! - zwłaszcza w badaniach naukowych, czego naszemu Towarzystwu życzę. :)\nOstatnio edytowano Wt mar 15, 2005 2:09 am przez Augustyn Surdyk, łącznie edytowano 3 razy\nprzez Jerzy Szeja » Wt mar 15, 2005 2:06 am\nUjąłbym to tak: o ile wybujały indywidualizm rzeczywiście częściej koreluje z zainteresowaniem NGF niż nie, samo granie częściej uczy współdziałania zespołowego niż innych zachowań (np. antyspołecznych). I to nawet w grupach prowadzonych przez MG, którym mili są s/ny, wredoty i zdrajcy. Również grając przeciw drużynie gracz odpowiada na pewne zapotrzebowanie społeczne (jeżeli nie odpowiada, MG lub reszta grupy go eliminuje).\nInaczej (przepraszam za autocytat): NGF socjalizują.\nprzez Józef Orzeszyna » Śr mar 23, 2005 10:07 pm\nNGF socjalizują zapewne. Ale sam wpływ gier jest raczej niewielki. Sądzę raczej, że NGF przyciągają indywidualistów, którzy w ramach wspólnego hobby potrafią na chwilę przytępić pewne swoje dążenia, ale nie wyplenia z nich tej cechy charakterystycznej, jaką jest skłonność do działania samodzielnego.\nI o ile rzeczywiści gry RPG uczą wielu aspektów działania w zespole, to jednocześnie łatwo zobaczyć grając w sesje, że gracze najbardziej lubią wątki indywidualne i nie ma dla nich (nie zawsze oczywiście, ale dość często, aby mówić o syndromie) nic przyjemniejszego jak załatwienie przysłowiowego 'questa' indywidualnie, pokazując reszcie drużyny jakim to jest się sprytnym i jaką to ma się świetną postać.\nW tę gałąź mocno wpisują się wielbiciele Świata Mroku, gdzie nacisk na indywidualność postaci kładziony jest wyjątkowo silnie.\nprzez Krzysztof Leszczynski » Cz wrz 01, 2005 10:48 am\nPozwolę sobie odgrzać stary temat i przypomnieć, że służba wojskowa w Izraelu jest obowiązkowa dla wszystkich. Nie ma zatem znaczenia, czy ktoś się do niej "pali", czy też wręcz przeciwnie. A zatem uogólniające jest stwierdzenie, że według izraelskiej armii gracze RPG nie nadają się na żołnierzy - nadają się, bo i tak ich wezmą. Z doświadczeń moich znajomych wynika, że uciec z tej armii przed terminem można jedynie po stwierdzeniu choroby psychicznej lub zajścia w ciążę (ew. połączonej z wyjściem za mąż).\nPoza tym należy pamiętać, że opinie psychologów (i nie tylko) dotyczące graczy RPG, szczególnie tych nieokazjonalnych, są i będą niejednoznaczne. A w przypadku bezpieczeństwa państwowego kraju znajdującego się de facto w stanie ustawicznej wojny, jeśli co do delikwenta pojawiają się jakieś wątpliwości, to mają one poważniejsze konsekwencje niż np. w Polsce.\nW moim odczuciu "low security clearance" oznacza w tym przypadku mniejszy stopień zaufania w stosunku do osób obdarzonych zbyt (jak na standardy formacji uzbrojonych) bujną wyobraźnią. Być może w opinii dowódców wspartej opinią psychologów, takie osoby trudniej "ściągnąć na ziemię" i przekonać do ograniczonego, realistycznego (na polu walki) sposobu myślenia.\nO ile same gry RPG (wolałbym jednak określenie symulacje - artykuł cytowany powyżej nie rozróżnia kilku istotnych szczegółów pomiędzy programami szkoleniowymi ONZ i publikowanymi grami rozrywkowymi) są stosowane przez wojsko na niemal każdym etapie szkolenia, od poligonu po naukę negocjacji, to jednak trudno szkolonych nazwać graczami, gdyż ich nastawienie do gry jest inne niż w przypadku graczy "klasycznych", nastawionych na rozrywkę płynącą z samego faktu grania.\nprzez Sebastian Skolik » Pt wrz 02, 2005 4:29 pm\nKrzysztof Leszczyński napisał(a): W moim odczuciu "low security clearance" oznacza w tym przypadku mniejszy stopień zaufania w stosunku do osób obdarzonych zbyt (jak na standardy formacji uzbrojonych) bujną wyobraźnią. Być może w opinii dowódców wspartej opinią psychologów, takie osoby trudniej "ściągnąć na ziemię" i przekonać do ograniczonego, realistycznego (na polu walki) sposobu myślenia.\nPrzekaz informacji dla prasy nie koniecznie musi pokrywac się z rzeczywistymi obawami wojska przed graczami w jednostkach specjalnych. Wydaje się, że rzeczywiście nie chodzi o kwestię silnej, czy słabej psychiki i/lub o występujące u graczy tendencje do fantazjowania, lecz o kwestię potencjalnej niesubordynacji samych graczy, którzy podczas symulacji moga poznawać techniki walki i nabywać umiejętności myślenia strategicznego. Zwykły żołnierz natomiast powinien słuchac rozkazów (gracz nie musi słuchać poleceń bohaterów niezależnych i działać z drużyną na własną rękę)\nGracze też rzadko w gracz wcielają się w role praworządnych żołnierzy. Raczej legalizm czy konformizm wobec istniejących w danym świecie gry wartości inorm jest słaby. Gracze raczej przejawiają postawy nonkonformistyczne lub nawet negatywizm. sama konwencja gier, gdzie gra się w kilkuosobowym zespole sprzyja tworzeniu więzi w malych grupach i liczeniu na własne siły. Trudno byloby od graczy oczekiwać czołobitnego patriotyzmu, a takie postawy raczej byłyby korzystniejsze u rekrótów do jednostek specjalnych.\nWarto byłoby zatem zadać pytania badawcze -\n1. "Dlaczego tego typu przejawy niechęci armii izraelskiej wobec osób grających w RPG pojawiają się w mediach?"\n2. "Jaka była intencja stworzenia tego typu komunikatu?"\n3. "Czy osoby grające w RPG przejawiają silniejszą niesubordynację w wojsku?"\n4. "Czy osoby grające w RPG częściej stają się gwiazdami socjometrycznymi ze względu na sprawniejszą komunikatywność?"\n5. "Czy osoby grające w RPG łatwiej zauważają nieudolność swoich dowódców i przez to częściej kontestują istniejący porządek w armii?"\nZakładam hipotetycznie, że na pytania 3-5 dałoby się odpowiedzieć twierdząco. A jeżeli tak to komunikat, który przedstawił kolega Marcin i może podobne komunikaty w izraelskiej prasie (jeżeli się pojawiły) mogą służyc manipulacji poprzez dyskredytowanie form rozrywki mogących uczyć samodzielnego myślenia.\nprzez Krzysztof Leszczynski » Wt wrz 06, 2005 10:23 am\nWidzę tu mieszanie pojęć, i to bardzo niebezpieczne w skutkach.\nRodzaj odgrywanej postaci nijak ma się do cech psychicznych i fizycznych osób grających (złośliwe acz popularne komentarze zwolenników teorii kompensacji sugerują nawet, że są one w jakiś sposób skorelowane ujemnie). Mylenie symulacji i gry jest powszechne od czasu prób przekonania publiki do gier RPG poprzez podanie przykładów wykorzystania zasady "roleplaying" w symulacjach i szkoleniach. Błąd myślowy polega tu na tym, że symulacja ma cel szkoleniowy, a gra takiego celu nie posiada - gra się o wypłatę (w klasycznej definicji teorii gier) lub dla samej przyjemności grania.\nZastanawiam się, jak zdefiniować niesubordynację w wojsku. To, co w Izraelu jest niesubordynacją, w Polsce bywa normą. Pomijając te rozbieżności, absolutnie bym się nie zgodził z twierdzącą odpowiedzią na to pytanie - byłoby to zbyt ogólne. Wielu graczy, których znałem, poszło do wojska (i żałują, oczywiście). Jeden z moich kolegów poznał mnie na LARPie, bo grał z ramienia studenckiego klubu fantastyki w Akademii Marynarki Wojennej. Jest oficerem, jak wszyscy z tamtego klubu. Wielu znajomych walczyło też w Iraku lub jeździło na misje pokojowe ONZ, a grali ze mną swego czasu regularnie. Żaden (i żadna) jakoś specjalnie niesubordynowany nie jest.\nGwiazda socjometryczna w grupie RPG to zazwyczaj Mistrz Gry, ale dzieje się tak poniekąd z uwagi na funkcję. Znam bardzo, bardzo wielu zakompleksionych graczy, którzy poświęcając się swemu hobby zbyt mocno (fantastyka, literatura, granie), zatracili umiejętności rozmowy na inne tematy, bardziej czasami prozaiczne, a ich skłonność do fantazjowania wychodzi w wielu osądach. NGF zapewne socjalizuje, ale nie absolutnie.\nPoza tym, gwiazdą socjometryczną nie jest się w rozumieniu ogólnym, a jedynie w odniesieniu do konkretnych środowisk. Istnieje wiele przykładów (choćby Fandom Polski) gwiazd socjometrycznych w środowisku graczy, które poza tym środowiskiem potrafią się zachowywać nawet jak - za przeproszeniem - czarne dziury.\n5. "Czy osoby grające w RPG latwiej zauważają nieudolność swoich dowódców i przez to częściej kontestują istniejacy porzadek w armii?"\nKażdy żołnierz doskonale zauważa nieudolność swoich dowódców. To taka cecha żołnierza, jeden z ulubionych tematów do narzekań. A kontestowanie istniejącego porządku w armii (zwłaszcza pozostającej w stanie wojny) to chyba taki trochę fikcyjny konstrukt myślowy? Jak by to miało wyglądać? Poprzez odmowę wykonania rozkazu? Zakładania związków zawodowych? Agitację? Konsekwencje jakiejkolwiek otwartej kontestacji doprowadzą do tego, że wyindywidualizowany gracz NGF skończy jako karny żołnierz, mając w pamięci setki karnych pompek w błocie lub innych "atrakcji". Albo też - w przypadkach ekstremalnych - doprowadzi kontestacją do swojej fizycznej izolacji (więzienie) lub nawet eliminacji (wyrok śmierci). Armia to instytucja totalna, przypomnę.\nPomimo iż nie zgadzam się na odpowiedzi, jakich udzieliłby Kolega Sebastian Skolik, to wnioski wyciągnął moim zdaniem jak najbardziej prawidłowe: żadnej armii nie zależy na promowaniu rozrywek mających uczyć samodzielnego myślenia (choć czy uczą i jak uczą, to już jest temat na osobną dyskusję).\nprzez Karol Leniec » Śr paź 25, 2006 10:14 pm\nDyskusja może i wygasła, jednak jak dla mnie temat jest nadal aktualny.\nCo mnie zastanawia, to sam przebieg dyskusji: wszyscy panowie bierzecie pod uwagę, jak stereotypowy „erpegowiec” mógłby zachować się w takiej sytuacji, co podważa zdanie Ministerstwa Obrony Izraela. Jednak z moich dość banalnych obserwacji wynika, że artykuł ten nie dotyczy RPG-ów w ogóle, a jedynie jednego z ich przykładów, jakim jest DnD, swoją droga system specyficzny. Z jednej strony nadal system RPG, z drugiej system mocno skomercjalizowany, rozreklamowany i oparty głównie na schematycznym dopasowaniu do konkretnych, wskazanych tabel. Czy dzięki temu można wnioskować o nonkonformizmie jego graczy?\nSztywne dopasowanie do narzucanych realiów nie zawsze oparte na zdrowym rozsądku, a na sztucznie stworzonych tabelach. Granie w system najbardziej znany mimo dostępności bardziej rozwijających i mniej znanych. Możliwa podatność na sugestię (chociażby reklamę czy naciski współgraczy „bo wszyscy grają w DeDeki”).\nDla mnie wcale nie jest takim oczywistym zaprzeczanie wnioskom wyciąganym przez izraelską armię.\nBadania udowodniły, że gracze RPG nie są bardziej twórczy od niegrających, istnieje jednak według mnie prawdopodobieństwo, iż wyniki tych badań były skutkiem nierozróżnienia wewnętrznego konkretnych rodzajów gier - jedne mogą być bardziej rozwojowe, inne mniej, jedne bardziej oryginalne, inne powielające jedynie schematy.\nDodatkowo mam wrażenie, że gdyby przeanalizować większość sesji do D&D, znaczna część zawartych w nich treści mieściłaby się raczej w stereotypowych sposobach rozgrywki: dojdźmy tam, utłuczmy tych, zachlejmy w karczmie. Czy powielanie tych samych, stereotypowych zachowań rozwija samodzielne myślenie?\nTo mogłoby oznaczać, że nie wszystko złoto co się świeci i zbytnie zachwycanie się każdą formą gier RPG jest po prostu subiektywnym wywyższaniem własnego hobby (oni są nasi! Musimy ich bronić!). Jednak już przeglądając trochę mniej profesjonalne fora internetowe, tworzone przez młodych graczy DnD dla graczy w podobnej sytuacji, można odnieść wrażenie, że dla tych osób gra wcale nie jest rozwijającą zabawą, a faktycznie formą ucieczki od tego, co jest im serwowane na co dzień. Takie ignorowanie zagrożeń i afirmacja skutków pozytywnych bez przeprowadzenia rzetelnych badań (z wyraźnym rozdzieleniem zmiennych rozróżniających konkretne typy gier) wydają mi się zbyt subiektywne, aby uznać je za naukowe.\nMam nadzieję, że nikogo nie uraziłem swoim poglądem...\nprzez Jerzy Szeja » Śr lis 08, 2006 6:13 pm\nZ DnD rzeczywiście jest problem, bo to rozrywka we wszystkich parametrach masowa. A jako masowa, musi z definicji być średnia, bo nawet gdyby podwyższała jakieś umiejętności, to przez samą swoją masowość zmieniałaby średnią ogólną.\nA teraz myśl odwrotna: mamy (a przynajmniej ja mam) skłonność do podwyższania oceny osób zajmujących się czymś rzadkim. Od razu oceniamy ich jako członków pewnej elity. Tak było np. z pierwszymi graczami systemów WoD.\nI dziś, gdy widzę studenta grającego w brydża lub w szachy, mam go za członka elity - podczas gdy jeszcze 20 lat temu i szachy, i brydż były na tyle popularne, że o żadnej elitarności mowy być nie mogło.


Do ciekawych odmian derenia białego zaliczymy m.in.:\n- ‘Sibirica Variegata’\nPędy wspomnianych odmian, w okresie zimowym przebarwiają się na mniej lub bardziej na czerwono, stając się wyrazistym akcentem zimowego ogrodu. Szczególnie intensywnie wybarwione są pędy młode, 1-3 letnie.\nCięcie derenia białego zapewni nie tylko ładne wybarwienie pędów, ale także zwarty pokrój krzewu. Dobrze prowadzone derenie, mogą stanowić całoroczną atrakcję w ogrodzie.\nCornus alba tniemy wczesną wiosną, zależnie od potrzeby możemy przeprowadzić radykalne cięcie odmładzające (co kilka lat). W przypadku cięcia odmładzającego wszystkie pędy ścinamy na wysokość około 10-15 cm. Dereń dobrze znosi cięcie i w sezonie wypuści wiele nowych pędów. Roczny przyrost przy zapewnieniu optymalnych warunków do wzrostu po przeprowadzonym cięciu, może przekroczyć nawet 100 cm. Krzewy nie poddane cięciu, charakteryzują się dużo mniejszymi przyrostami.\nWiedząc, że młode pędy przebarwiają się najintensywniej, w trakcie corocznego, wiosennego cięcia, usuwamy pędy, mające powyżej trzech lat. Pędy możemy skracać także nad 3- 4 pąkiem.\nPamiętajmy, że przy corocznym przycinaniu, usuwać także pędy chore, połamane, krzyżujące się bądź zbyt zagęszczające krzew.\nZależnie od potrzeb cięcie regulujące może być przeprowadzone w późniejszym okresie.\nPrzed posadzeniem młodych roślin (jeżeli nie zostały przycięte), skracamy je na wysokości około 20- 30 cm, dzięki czemu krzewy ładnie się zagęszczą.\nO uprawie derenia białego przeczytasz tutaj.\nCornus Cornus alba dereń biały cięcie przycinanie derenia wiosenne cięcie krzewów\nNie mam go u mnie w ogrodzie, ale podziwiam w parkach, szczególnie teraz, gdy kolorów w nich brak. Pozdrawiam.\nNie dość, że charakteryzuje się niewielkimi wymaganiami, to jeszcze cieszy oczy w sezonie (zwłaszcza odmiany o dekoracyjnych liściach) oraz zimą. Także podziwiam go w zieleni miejskiej, choć miło mieć go także w ogrodzie :) Pozdrawiam serdecznie :):):)\nRównież nie mam go u siebie, i również podziwiam w zieleni miejskiej - zarówno odmiany o czerwonych, jak i o musztardowożółtych pędach\nCiekawą odmianą derenia białego jest także ‘Kesselringii’, charakteryzująca się bardzo ciemnymi pędami. Pozdrawiam :)\nMusze przeprowadzic radykalne cięcie swoich dereni\nPiszesz im bardziej tniemy tym lepiej sie zageszczaja... A mój taki lichy.. Boje sie cięć., czas chyba to zmienić... Pozdrawiam\nZ pewnością:) Dereń biały nie boi się cięcia, ten zabieg z pewnością wyjdzie mu na dobre :) Pozdrawiam :)\nMam derenia białego w ogrodzie (a nawet dwa), tnę go corocznie a z uciętych witek robię wianki.\nJego pędy można wykorzystać także do dekoracji zimowych kompozycji na balkonie czy też tarasie :) Pozdrawiam :)