Forum Ateista.pl Tematy społeczne Polityka Opozycja pozaparlamentarna\n26.07.2018, 13:45 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.07.2018, 14:01 przez Battlecruiser.)\nKOD się skończył i teraz pora na nowy temat o działaniach opozycji pozaparlamentarnej:\nCiekawe są ostatnie refleksje po kontaktach z tzw. normalsami:\nCytat: Ciekawe są ostatnie refleksje po kontaktach z tzw. normalsami\nNo i powoli oswajająπ się z myślą, że tak zwani normalsi uważają ich za pomyleńców.\nIch oferta polityczna nie jest skierowana bowiem do normalsów. W tym sensie Sofeicz działając w KOD przyczynia się do utrwalenia czasoprzestrzennego kaczystowskiego reżimu.\nCytat: No i powoli oswajająπ się z myślą, że tak zwani normalsi uważają ich za pomyleńców.\nIch oferta polityczna nie jest skierowana bowiem do normalsów.\nAle co w tym ciekawego? Normalsi zawsze mają w głębokim poważaniu ultrasów - tak tych od róż i świeczek, jak tych od krzyża i różańców.\nCytat: W tym sensie Sofeicz działając w KOD przyczynia się do utrwalenia czasoprzestrzennego kaczystowskiego reżimu.\nA Kuroń z Macierewiczem działając w KORze przyczyniali się do utrwalenia czasoprzestrzennego reżimu Gierkowsko-Jaruzelskiego, czy się nie przyczyniali?\n27.07.2018, 07:44 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 27.07.2018, 07:44 przez ZaKotem.)\nDwa Litry Wody napisał(a): Ale co w tym ciekawego? Normalsi zawsze mają w głębokim poważaniu ultrasów - tak tych od róż i świeczek, jak tych od krzyża i różańców.\nO tym, co kształtuje mentalność normalsów i dlaczego akurat tak, pisze lewacki nienawistnik z nienawisc.pl :\nPiosenka opowiada o miłości i w miesiąc zyskała 8 milionów odtworzeń na YouTube, co jest imponującym wynikiem.\n„Daj mi, chcę we dwoje, weź się przytul, złap za cycka, nie chcę wolności, haba haba, wołaj mnie wołaj, och och i ach, gdy tłumy na mieście, polewajmy się szampanem, ja się niczym nie interesuję, czytać nie lubię, nie wiem nic o świecie, który mnie otacza, bo przytul mnie, nie interesuje mnie nic, niech rządzi mną, kto chce, niech uciska mnie, kto chce, wolności nie chcę, daj mi daj, Alleluja, Amen, Heja”.\nBo polityka to w telewizorze, gdzieś tam daleko, a ja se chodzę po mieście i po Moście Gdańskim (wcale nie oklepanym w setkach teledysków) i jestem taki fajny, bo mam czapkę wełnianą i płaszczyk trzy czwarte, co go reklamują w pismach kolorowych dla mieszkańców wielkich miast. I se po podwórku przejdę, bo taki puls miasta czuję, tę tętnicę Warszawy, że aż se jeszcze raz przepierdolę w rurkach przez lasek na Bemowie.\nI tak chodzę sobie w trampkach żółtych, bo nie rozumiem ni w ząb, że polityka, to wszystko co otacza i mnie i tę czapkę moją przecież. I ten płaszczyk trzy czwarte. Te protestujące tłumy na mieście to tylko życie mi uprzykrzają, ale weź nie pytaj, weź się przytul.\nPan artysta Paweł Domagała doskonale wie, że tak jak on myśli wielu ludzi. I dlatego wsadza politykę do sympatycznej piosenki o miłości. A to, co robi, jest moim zdaniem gorsze, niż gdyby zaśpiewał znienacka w tej swojej 2 minucie 8 sekundzie: Weź się przytul / Weź nie młodniej / Ja mam zwis / Kochana wybierz PiS / Nie chcę wolności / Gdy tłumy na mieście / To wszystko mordy zdradzieckie / Alleluja, Heja, Amen / PiS na zawsze moim panem.\nBo pan Paweł – moim zdaniem – wplata głupią ideę w swoją miłość i w łatwą linię melodyczną. Ideę pod tytułem „weź nie pytaj, nie interesuj się, bo kociej mordy dostaniesz”.\nŻyj tym, co ci dali i mordę zamknij i póki jakieś pieniądze masz, zjedz modną bruschettę i ciesz się, że ją masz, kup sobie te prezerwatywy Durex z importu, coca colę z wódką kup w sklepie osiedlowym i wypij na schodkach nad Wisłą, bo to takie miejskie i młodzieżowe dziś. Mimo, że 1984, nieprawdaż. Polansuj się na Foksal. Kredyt weź we frankach szwajcarskich i drugi na implanty zębów, byś mógł uśmiechać się do świata, w którym z jednej strony Trump, z drugiej Putin, a pośrodku Orban z Kaczyńskim i tymi debilami z Jobbiku i ONR.\n27.07.2018, 13:21 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 27.07.2018, 13:44 przez Battlecruiser.)\nKuroń z Macierewiczem nie robili takiego chlewu. I nie miotali się w oparach absurdu, natomiast ów lewak nie bardzo wie na jakim świecie żyje i kto budował niechęć do owej polityki np tu: http://www.polskatimes.pl/artykul/328159...,id,t.html Było o tym ostatnio chyba? Zresztą to temat na inny wątek.\n2. kto ma czas to może niech popaczy na TV i porówna, które wystąpienia opozycyjne pokazuje TVN a które exponuje TVP. Doszły mnie słuchy, że Wałęsę TVN wyciął a i tej panienki wyjącej nie zaprezentował. Panienkę i Wałęse pokazuje natomiast w Tyle Wizji.\nSmok Eustachy napisał(a): Kuroń z Macierewiczem nie robili takiego chlewu.\nMacierewicz to pewnie był wporzo, ale Kuroń to zupełnie jednoznacznie szykował pucz, przynosił szkodę i budził ferment, podejrzewając rząd i episkopat (!) o nacjonalizm.\nNieznamy esbek pracujący na utrzymanie swych dzieci w 1963 napisał(a): Na szczególną uwagę zasługuje Jacek Kuroń, który z wrogich pozycji rewizjonistycznych, przy każdej okazji przedstawia aktualną sytuację polityczną i ekonomiczną w kraju. Twierdzi on, że obecny ustrój widząc trudne problemy, nie usiłuje ich rozwiązać, a dąży do ich zamaskowania. Obecny system socjalistyczny w Polsce trzeszczy w szwach i już niedługo musi runąć. Konieczna jest rewolucja. On sam jest zwolennikiem rewolucji.\nTo jest ciekawego ze tam same ultrasy sa. Od Nurowskiej po Szczerbę i Myszkę Agresorkę.\nCytat: Kuroń z Macierewiczem nie robili takiego chlewu. I nie miotali się w oparach absurdu[…]\nJa się nie pytam, czy się miotali, albo czy chlew robili, tylko czy działając w KORze przyczyniali się do utrwalenia czasoprzestrzennego reżimu? Przyczyniali się, czy się nie przyczyniali?\nNie przyczyniali sie. Jakby lazili po telewizjach i radiach i gazetach opowiadając o dyktaturze to by utrwalali.\n2. Opozycja przyniosła.Ptezydentowi dlugoPiSy aby pokazać, ze PiS długo będzie rządził.\nCytat: Nie przyczyniali sie. Jakby lazili po telewizjach i radiach i gazetach opowiadając o dyktaturze to by utrwalali.\nJak się nie przyczyniali, to co piszesz, że Sofeicz się przyczynia? Po telewizjach, radiach i gazetach łazi i o dyktaturze opowiada, czy jak?\nCytat: Opozycja przyniosła.Ptezydentowi dlugoPiSy aby pokazać, ze PiS długo będzie rządził.\nSerio usiłujecie się dopatrzyć w wypowiedzi Smoka jakiegoś elementu semantycznego?\nkmat napisał(a): Serio usiłujecie się dopatrzyć w wypowiedzi Smoka jakiegoś elementu semantycznego?\nTo taki ludzki instynkt, jak dopatrywanie się postaci w gwiazdozbiorach i głosu duchów w szumie puszczy. To i słowa Smoka z czymś się tam komuś skojarzą...\nJeśli nie zrozumiecie jak KOD konserwuje Kaczora i jego soldateskę to nie będziecie rozumieć skali kolejnych tryumfów Kaczora. Zapoznajcie się też z terminem "zachowanie adekwatne do sytuacji:" A ja to wszystko wam tłumaczyłem, jak wynurzenia kodomii przykrywają rzeczywiste wybryki kaczystów. Kolejny raz mi się nie chce.\nWydłubię wam ty wynurzenia prof. Łętowskiej: http://ramka.liberte.pl/index.php?data=41877\nWeźmy na koniec sprawę suki:\nWyobraźmy sobie hipotetycznie, że nadzwyczajna kasta uznała że suka to nie jest słowo obraźliwe. Konsekwencją będzie taka, że pisiory zaczną wyzywać wszystkich od suk i każdy sprzeciw to będzie atak na wolne sądy\n28.07.2018, 10:51 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 28.07.2018, 10:51 przez Żarłak.)\nSmok Eustachy napisał(a): Nie przyczyniali sie. Jakby lazili po telewizjach i radiach i gazetach opowiadając o dyktaturze to by utrwalali.\nProste. Kiedy Kaczyński rozpierdoli wolne media i już żaden opozycjonista zapraszany do tv nie będzie, to kaczystowski reżim upadnie, bo nie będzie nikogo, kto go utrwala. Tako rzecze Smok, w "przebłysku" głupoty.\nBrodząc w bredniach twierdzi, że ludzie nie popierają KOD, bo ten coś źle robi i tylko z tego powodu. Błędy popełniają, pewnie, ale ludzie nie protestują z innego powodu. Ludzie masowo akceptują to co ich czeka, czyli monopartyjny reżim oparty na fundamentach głupoty.\nA ludzie z KOD czy podobnych środowisk mają po prostu inny system wartości od mas i pisolubów. Trzy różne grupy ludzi, z których dwie są antagonistyczne względem siebie, a trzecia obojętna i naginająca się do aktualnych wydarzeń, bo płynięcie z prądem jest naturalne i bezwysiłkowe\nŻe KODu ludzie nie popierają to chyba widać gołym okiem a o przyczynach was informuję od 3 lat już. Grochem o ścianę.\nNienawistnik ów zaś powinien sobie przypomnieć, kto powiedział, że Polacy nie dorośli do demokracji. Generalnie sprawa jest prosta i dla lewaka to powinno być abecadło.: W owych czasach panowało przekonanie, że jeśli sprawy zostaną zostawione samym sobie to naturalnie w wyborach demokratycznych mówiąc krótko wygra Kaczor. I to się okazało prawdą, rząd Olszewskiego powstał. Popularny był pogląd, że społeczeństwo było zamrożone za czasów komuny i teraz naturalnie powróci do czasów sprzed wojny i ówczesnych podziałów politycznych. Stąd różne tam kombinacje mające ów demokratyczny stan podważyć. Wysoka frekwencja miała pomóc kaczystom stąd się wzięło zniechęcanie do polityki i dlatego mamy takie piosenki teraz.\nCytat: Nienawistnik ów zaś powinien sobie przypomnieć, kto powiedział, że Polacy nie dorośli do demokracji.\nA kto, kiedy i gdzie powiedział, że „Polacy nie dorośli do demokracji”?\n29.07.2018, 23:41 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 29.07.2018, 23:41 przez Battlecruiser.)\n2. Gorzka prawda o Farmazonie:\nJako rzecze pułkownik Mazguła\nAdam Michnik zwyzywał KOD od faszystów.


Koniec konsumpcyjnego „boomu”? Barometr Rynku Consumer Finance\nWidoczne są pierwsze sygnały pogorszenia nastrojów konsumentów – to wniosek, jaki płynie z ostatniej edycji badania „Sytuacja na rynku consumer finance”, prowadzonego cyklicznie przez Konferencję Przedsiębiorstw Finansowych w Polsce oraz Instytut Rozwoju Gospodarczego SGH. W III kwartale 2017 r. wskaźnik Barometru Rynku Consumer Finance spadł z 58 do 55,5 punktu\nBarometr Rynku Consumer Finance jest skonstruowany w taki sposób, że poziom 50 punktów oznacza stagnację rynku, podczas gdy wyższe wartości reprezentują spodziewaną dodatnią dynamikę w nadchodzącym roku. Dane z sektora finansowego potwierdzają dobrą koniunkturę w obszarze popytu na kredyt gospodarstw domowych, jednak widoczne są również pierwsze sygnały pogorszenia nastrojów.\nZadłużenie gospodarstw domowych na cele konsumpcyjne rosło w czerwcu w tempie 6,9% w ujęciu rok do roku, podczas gdy jeszcze rok temu wzrosty te sięgały 7,8%. Wartość Barometru na poziomie 55,5 pkt. wskazuje, że wzrost rynku powinien w dalszym ciągu występować, jednak w kolejnych miesiącach należy spodziewać się dalszego spadku dynamiki.\nOddziaływanie czynników demograficznych od 2007 roku systematycznie przekłada się na pogorszenie wskazań Barometru i również w bieżącym kwartale działało w kierunku obniżenia jego wartości. W bieżącym kwartale nie analizowano zmian w poziomie wykluczenia gospodarstw domowych z rynku. Na podstawie wyników z poprzedniego kwartału wnioskuje się, że sytuacja w tym obszarze wciąż jest bardzo korzystna, a problemem wykluczenia objętych jest ok. 19% gospodarstw domowych.\nTendencje w pozostałych dwóch obszarach, wchodzących w skład Barometru, są negatywne. W bieżącym badaniu odnotowano pogorszenie sytuacji w obszarze popytu na dobra trwałe i skłonności do finansowania ich zakupów ze środków obcych. Czynnikiem spadku w ostatnich miesiącach był też słabnący popyt na dobra trwałe.\n– Po trzech kwartałach bardzo dynamicznej poprawy, w obszarze finansów gospodarstwa domowego oraz całej gospodarki, obserwowane jest pogorszenie. Należy jednak pamiętać, że – po bardzo silnych wzrostach obserwowanych w ostatnich trzech latach – pomimo spadku, koniunktura gospodarcza jest wciąż bardzo dobra, a obserwowane w bieżącym kwartale pogorszenie należy w głównej mierze utożsamiać z efektem wysokiej bazy – uważa dr hab. Piotr Białowolski z Uniwersytetu Harvarda, współpracujący z KPF przy badaniu.\n– Uwzględniając wskazania Barometru i konfrontując je z sytuacją na rynku kredytów, prognozujemy, że w kolejnych miesiącach rynek kredytu konsumenckiego będzie rósł, aczkolwiek tempo wzrostu powinno nieznacznie zwalniać.


Jak strona internetowa powinna wspierać kampanię reklamową – Auroraweb\nAuroraweb > Pozycjonowanie i marketing > Jak strona internetowa powinna wspierać kampanię reklamową\nby\texpedit 2 kwietnia, 2021 549 Views\nReklamy w wyszukiwarce Google pomagają zdobywać klientów ogromnej ilości przedsiębiorców na całym świecie. Częstym błędem w tego typu kampaniach jest skupienie się tylko i wyłącznie na konfiguracji samej reklamy, zapominając o dostosowaniu strony internetowej do kampanii. O co należy zadbać przed uruchomieniem kampanii Google Ads (dawniej AdWords)?\nReklama i strona internetowa\nTreści, które pojawią się w reklamie powinny być widoczne również za stronie, po kliknięciu w reklamę. Nie należy kierować reklam od razu na stronę główną, jeśli nie została ona dostosowana do treści reklamy. Przykładowo, jeśli reklamujesz się na frazę “dentysta Warszawa” i w treści reklamy piszesz o szybkiej rejestracji na wizytę, wówczas kieruj potencjalnego klienta od razu na formularz zapisu, przy którym pojawi się informacja o wolnych terminach wizyty. Kierując potencjalnego klienta od razu na stronę główną w zasadzie zmuszasz go do wykonania większej liczby kliknięć, a to zawsze ma negatywny wpływ na konwersję. Jeśli interesuję Cię konkretne słowa kluczowe, wówczas również one powinny się znaleźć w treści reklamy (i tym samym na stronie).\nJeśli korzystasz z reklam typu display, czyli innymi słowy z banerów reklamowych, to w tym wypadku również warto zadbać o relewancję pomiędzy reklamą a stroną. Przykładowo, jeśli reklamujesz samochód i na Twojej reklamie widać ręce na kierownicy, to po kliknięciu w reklamę użytkownik powinien zobaczyć tę samą grafikę, tylko większą i odpowiednio komponującą się ze stroną internetową. Dlaczego? Ponieważ w ten sposób użytkownik od razu będzie wiedzieć, że znalazł się we właściwym miejscu. Nie wystąpi u niego uczucie zagubienia, które najczęściej wpływa na wysoki współczynnik odrzuceń (tak zwany bounce rate).\nRuch z reklam internetowych jest tak zwanym “ruchem zimnym”, a więc ryzyko utraty użytkownika jest bardzo wysokie. Aby temu zapobiec zadbaj o to, aby Twoja strona internetowa oraz Twoje reklamy Google Ads mówiły dokładnie tym samym językiem.


Świąteczne plotki z PlayStation 3 Magazine | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 26 listopada 2007, 10:05\nŚwiąteczne plotki z PlayStation 3 Magazine\nŚwiąteczne wydanie magazynu PlayStation 3 Magazine (PSM3) przynosi ciekawe plotki na temat mających pojawić się na konsolę Sony gier w nadchodzącym, 2008 roku oraz nieco dalszej przyszłości.\nŚwiąteczne wydanie magazynu PlayStation 3 Magazine (PSM3) przynosi ciekawe plotki na temat mających pojawić się na konsolę Sony gier w nadchodzącym, 2008 roku oraz w nieco dalszej przyszłości.\nW przyszłym roku powinna się pojawić kontynuacja gy Resistance: Fall of Man, o czym informowaliśmy już ponad miesiąc temu. Producent, Insomniac Games, jak na razie niczego nie potwierdza.\nPonoć Infinity Ward, pracuje w tej chwili nad zupełnie nową grą, która miałaby pojawić się w 2009 roku. Na ten rok planowana jest również kolejna odsłona serii Syphon Filter.\nLatem 2008 roku planowane jest kolejne uderzenie agenta 47 na konsole obecnej generacji.\nStudio Ubisoft Montreal zamierza opracować na PS3 grę Far Cry, jednakże zanim to nastąpi musi zakończyć prace nad Prince of Persia. Ta informacja jest o tyle dziwna, że obok wymienionych tytułów nie pojawia się żaden numerek, w związku z czym nie wiemy, czy może tu chodzić o Far Cry 2, który wczesną wiosną trafi na komputery osobiste.


Współautorem jest Jacek Skowroński. Ale nie [...] - Recenzja Akula - Cytaty.info\n1.\tKsiążkę przeczytałam przez przypadek. Poszłam do biblioteki aby pożyczyć coś dla mamy, która zawsze zaznacza: tylko, żeby były duże litery, więc zrobiłam na ten temat rozeznanie, czy w bibliotecznym katalogu on-line jest informacja o wielkości czcionki. Okazało się, że jest specjalna seria książek Duże Litery wydanych dla tych którzy chcą dać odpocząć oczom. Poprosiłam bibliotekarkę aby pokazała mi coś przykładowo (nie ma obecnie wolnego dostępu do półek), żeby zobaczyć wizualnie te litery gdyż nie mam linijki w oczach i wymiary 16 x 23,5 niewiele mi mówią. Był to pierwszy lepszy tytuł jaki bibliotekarka przyniosła z półki. W drobnych sprawach zdaję się ostatnio na los, a w sumie w większych też, w końcu człowiekowi skończy się fantazja czy nawet chęć jak pokierować swoim życiem, albo pojawia się ciekawość, dokąd poprowadzi przypadek, więc wzięłam tę książkę. Tytuł wydawał się ciekawy.\n2.\tAkcja książki dzieje się głównie w domu w Nałęczowie, który główni bohaterowie – pisarze – kupili okazyjnie z wizją wynajmowania pokoi dla artystów. Postaci wiąże zatem to samo miejsce do którego przybywają z różnych powodów, w różny sposób, z różnymi oczekiwaniami. Sławny malarz, obsesyjnie strzegący swoich obrazów, pisarz śmiertelnie chory, piszący książkę życia, podrzędna aktoreczka, reżyser, producent filmowy, kloszard, pisarka, ale też policjant na urlopie zdrowotnym, nie przyznający się do swojej profesji. Niektórzy samotnie, niektórzy ze „swoimi” kobietami w różnych stosunkach formalnych i mniej. Dość swobodna atmosfera domu powoduje, że książkę czyta się lekko. Nawet pomimo faktu, że pojawia się kilka niespodziewanych śmierci jego mieszkańców. Są one opisane tak naturalnie, że ani czytelnikowi ani policji nie wydają się podejrzane. Rutynowe czynności śledcze, wydanie ciała, pogrzeb. Wątek o duchach jest ujęty raczej groteskowo.\n3.\tCiekawa jest też para bohaterów, których mocniej wiąże dopiero wspólne przedsięwzięcie – kupno domu, w inny sposób nie są formalnie związani. Nawet w domu urządzają dla siebie osobne pokoje z myślą o swobodzie jaka jest im potrzebna do tworzenia. Natchnienie nie wybiera pory. Na początku wydaje się to zaletą, chociaż może dziwić trochę takie razem, ale osobno. Na końcu powieści uwidacznia się wręcz tragedią wynikającą z podejmowania decyzji na podstawie przeczuć, domysłów, przewidywań, wyimaginowanej chęci ochrony partnera, a nie szczerej rozmowy.\n4.\tZakończenie jest dość zaskakujące. Rzuca zupełnie inne światło na to co się przeczytało. Beztroskie czytanie kolejnych kartek, służące niby tylko rozrywce i zabiciu czasu poprzez zakończenie nabiera innego wymiaru, wymusza powrót i przyjrzenie się wydarzeniom z innej perspektywy.\n5. Jednak ogólnie ma się wrażenie, że nie przeczytało się nic, ot kawałek jakiś perypetii. książka którą za parę miesięcy się zapomni, ale... pozostanie we mnie zasiane ziarno znalezienia domu w bliskości z naturą i twórczością...\n18 kwietnia 2021 roku, godz. 21:22\nAkula 18 kwietnia 2021 roku, godz. 21:31\nKażde doświadczenie jest ciekawe.\nKikiTru 18 kwietnia 2021 roku, godz. 21:36\nTo wiele mówi. Zatem szczęścia\n18 kwietnia 2021 roku, godz. 20:57\nCzytając pkt. 5, pomyślałem : "a, to nie". 😉\nAkula 18 kwietnia 2021 roku, godz. 21:29\nWspółautorem jest Jacek Skowroński. Ale nie [...]\nOpinie do tekstu autorstwa Akula 3 komentarze


Auto z komisu czy od osoby prywatnej? | Love Moto Life\nWiększość z nas nie może sobie niestety pozwolić na zakup auta z salonu. Decyduje się więc na używane auto mając nadzieję, że trafi na dobry, nie wysłużony egzemplarz, który posłuży mu przez lata.\nAby nabyć auto używane możemy udać się do komisu, ale także poszukać osoby prywatnej, która ma do sprzedania pojazd. Czy jednak zawsze mamy pewność, że prezentowane auto nie zostało wcześniej w żaden sposób podrasowane?\nZdecydowana większość z nas jednak udaje się po nowe-stare auto do komisu. Komis zazwyczaj ma w swojej ofercie kilkadziesiąt, lub nawet kilkuset aut, jest dobrze znaną na rynku firmą, której bez wątpienia zależy na utrzymaniu poziomu i dobrym zdaniu klientów. Wydaje się więc, że auta z komisu są pewniejsze. Dodatkowo zazwyczaj możliwe jest sprawdzenie takiego auta u diagnosty, a także jazda próbna. Z pewnością także, auto prezentowane w komisie będzie czyste w środku. Sprzątaniem aut zajmują się profesjonalne firmy, a więc możemy mieć gwarancję, że nie znajdziemy żadnych niespodzianek. Auta wystawione w komisie bardzo często pochodzą zza granicy, więc istnieje szansa, że zawieszenie jest w dobrym stanie i auto nie jest bardzo wyeksploatowane. Jednak koniecznie zapytajmy, czy w cenę auta wliczone są opłaty za tłumaczenie dokumentów i akcyza.\nKupując auto od osoby prywatnej musimy przygotować się na to, że auto może być lekko zakurzone. Nie należy jednak sugerować się wyłącznie czystością. Możemy przecież sami zadbać o czystość w naszym aucie. To, co powinniśmy zrobić to uważnie słuchać właściciela. Oczywiście będzie on chciał nam przedstawić auto w samych superlatywach, jednak to co możemy wychwycić z jego opowieści jest dla nas niezwykle ważne. Następnie powinniśmy przyjrzeć się dokładnie kierownicy i pedałom. Jeżeli są zniszczone a auto ma stosunkowo niewielki przebieg, oznacza to, że albo o nie nie dbano, albo ktoś zmienił licznik kilometrów. W przypadku kupowania auta od osoby prywatnej, które jeździło po polskich drogach, należy się liczyć z tym, że za jakiś czas możemy mieś problemy z zawieszeniem. Wszyscy znamy te dziury i wyrwy w asfalcie.\nOczywiście nie ma reguły, że auto, które kupimy będzie niezawodne i bezawaryjne. Tak naprawdę niezależnie od tego czy po jego zakup udamy się sami, czy weźmiemy do pomocy mechanika, nie jesteśmy w stanie wychwycić wszystkich potencjalnych niedociągnięć. Większość niedoskonałości wychodzi bowiem w trakcie użytkowania.\nTagi: auto, komis, mechanik, motoryzacja, zakup


| Planowanie | Pierwsze kroki... | Kiedy ciąża nie nadchodzi... |\nNiewiele par doczekuje się ciąży po pierwszej próbie. Nawet jeśli wszystko jest w zupełnym porządku, każdego miesiąca istnieje tylko 20-25% szansy na zapłodnienie. Jednak zdrowi partnerzy w wieku powyżej 35 roku życia muszą liczyć się z tym, że ich szanse spadają do poziomu 15%. Jeżeli para próbuje przez pewien czas bezskutecznie uzyskać ciążę, być może niezbędne będą badania diagnostyczne. Jednakże mając na uwadze powyższe dane, nie ma powodu niepokoić się zbyt szybko. Można w pierwszej kolejności skoncentrować się na jakości swojego życia, bo ma ona kolosalne znaczenie dla problemu prokreacji.\nNależy zastanowić się nad rozpoczęciem lub kontynuowaniem terapii stosując suplementy diety wspomagające zdrowie prokreacyjne. Preparaty OLIGOBS® dla kobiet oraz suplement PROXEED® PLUS dla mężczyzn powinny istotnie wspomóc niektóre procesy zachodzące w naszym organizmie i związane z płodnością.\nIstnieje także możliwość posłużenia się testem owulacyjnym celem lepszego planowania współżycia. BABYSTART™ proponuje dwa rodzaje testów owulacyjnych o wysokiej skuteczności. Należy pamiętać, że właściwy timing w znacznym stopniu oznacza również skuteczne współżycie.\nJeśli partnerzy są wieku powyżej 30-35 lat i po półrocznym okresie starań nie doczekali się ciąży, warto bliżej zainteresować się diagnostyką przyczyn. Można ocenić poziom swojej płodności przy pomocy testów FertilCheck™. W oparciu o wyniki można będzie zdecydować, czy warto bez niepokoju dalej próbować aż do okresu 12 miesięcy. Po tym czasie jednak właściwe byłoby skonsultowanie się z lekarzem.\nProdukty BABYSTART™ zgodnie z nazwą stanowią wsparcie dla partnerów planujących posiadanie dziecka.\nProgram Babystart™ to praktyczne informacje związane z tematyką płodności, dodatkowo uzupełnione wskazówkami dotyczącymi produktów BABYSTART™.\nNaszą misją jest oferowanie innowacyjnych produktów wspomagających pary, które chcą zostać rodziną.


Luck - Co się działo w 2020 w aplikacji Luck?\nW roku 2020 nie pracowaliśmy nad aplikacją z taką intensywnością przed mikołajkami, jak w poprzednich dwóch latach. Mimo wszystko nie porzuciliśmy projektu kompletnie w nie pamięć. Przedstawiamy statystyki i zmiany wdrożone w aplikacji Luck za rok 2020.\nMożemy się pochwalić dwiema głównymi aktualizacjami:\nOdświeżyliśmy główną stronę, by nowi organizatorzy w łatwy sposób mogli zrozumieć, jak działa aplikacja. Zmiany polegają na dodaniu instrukcji wraz z ilustracjami.\nPrzenieśliśmy aplikacje z serwera umieszczonego we Francji do Polski, by mogła się wczytywać jeszcze szybciej dla użytkowników z naszego kraju.\nW tym roku wyjątkowo możemy się pochwalić przewrotnie bardziej statystykami niż ilością zmian wdrożonych do aplikacji. Liczby za rok 2020 bardzo nas pozytywnie zaskoczyły. Tym bardziej że sami nie podejmowaliśmy się żadnych działań marketingowych na naszym serwisie czy portalach społecznościowych. Według Google Analytics mieliśmy ~9 000 unikalnych wejść na stronę, czyli sześciokrotnie więcej użytkowników niż za rok 2019. Zostało utworzonych ~500 unikalnych wydarzeń (5x więcej).\nMożemy w tym roku także wyjątkowo pierwszy raz pochwalić się statystykami związanymi z wejściami na stronę z wyszukiwarki Google. ~150 użytkowników dowiedziało się o naszej aplikacji po wyszukaniu takich fraz, jak 'aplikacja do losowania na mikołajki' czy 'program do losowania na Mikołajki'.\nPowyższe liczby to owoc pracy za rok poprzedni, gdzie skupialiśmy się na szybkości strony, optymalizacji pod względem SEO oraz dodanych treści na naszym blogu. Chcemy wierzyć, że tendencja wzrostowa się utrzyma i że w roku 2021 ułatwimy organizacje mikołajków czy prezentów pod Boże Narodzenie jeszcze większej ilości osób.\nJeśli jesteś ciekaw, jakie dokładnie podjęliśmy działania w poprzednim roku to możesz zajrzeć do tego artykułu.\nAplikacja nadal będzie utrzymywana i dostępna. W następnym roku zaczniemy promować wyjątkowe ręcznie robione projekty. Sugestie produktowe będą się pojawiać między innymi użytkownikom po wylosowaniu uczestnika ze swojego wydarzenia.\nChcemy promować rękodzieło artystyczne i pomagać jego twórcom rozwijać skrzydła, a naszym użytkownikom polecić unikatowe prezenty.\nZapraszamy do współpracy kreatywnych twórców, którzy kochają to co robią i chcą się tym dzielić z innymi. Wszystko, co ręcznie robione z serca i z przywiązywaniem uwagi do jakości, jest tutaj mile widziane.


Warsztaty przy komputerach prowadzone są na różnych stopniach zaawansowania (4 moduły). Ilość modułów nie jest związana ze stopniem trudności programu, ale zależy od możliwości jakie posiada oprogramowanie do tablicy Smart Notebook.\nModuł 1 - podstawowy jest dedykowany dla osób, które zaczynają tworzyć własne ćwiczenia interaktywne w programie Smart Notebook do tablicy.\nModuł 2 - średniozaawansowany jest dedykowany dla osób, które znają podstawowe narzędzia programu Smart Notebook do tablicy i chcą poszerzyć wiedzę o bardziej zaawansowane narzędzia programu.\nModuł 3 - zaawansowany jest dedykowany dla osób, które znają podstawowe i średniozaawansowane narzędzia programu Smart Notebook do tablicy i chcą poszerzyć swoją wiedzę o zaawansowane narzędzia programu, które pozwalają na wprowadzanie dodatkowych animacji i aktywności na lekcjach.\nModuł 4 - zaawansowany jest dedykowany dla osób, które chcą poszerzyć swoją wiedzę o dodatkowe narzędzie Activity Toolkit, które pozwala tworzyć własne ćwiczenia interaktywne z wykorzystaniem gotowych szablonów w programie Smart Notebook.\nrozwiązywanie podstawowych problemów - odpowiedzi na pytania, które do tej pory pojawiły się przy pracy z tablicą i/lub projektorem.\n4. Zapisywanie i porządkowanie\nwstawianie i edycja tabeli\n5. Edycja galerii programu\n6. Filmy i dźwięki\npraca z plikami multimedialnymi w programie\n7. Nagrywanie strony w programie Smart Notebook\n8. Zapisywanie i porządkowanie\n9. Praca samodzielna\n10. Prezentacje przygotowanych materiałów przez uczestników i ich omówienie.\n3. Mechanizm tworzenia aktywności\ntworzenie i edycja interaktywnych ćwiczeń w programie\n4. Animacja obiektów na stronie\nprzypisywanie animacji do wybranych obiektów na stronie\n5. Smart Exchange\npraca z gotowymi szablonami ćwiczeń w programie Smart Notebook\n8. Eksport (zapisywanie z innym rozszerzeniem)\nProgram warsztatów - moduł 4\n3. Activity Toolkit - ćwiczenia interaktywne\nedycja i tworzenie własnych ćwiczeń Activity toolkit\n8. Porządkowanie i zapisywanie.\ntworzenie własnych ćwiczeń i testów\nWarsztaty wyceniamy indywidualnie dla placówek. Jeśli chcesz dostać ofertę cenową na szkolenia skontaktuj się z dziełem handlowym pod numerem telefonu 42 288 16 98\nWarsztaty przy komputerach prowadzone są na różnych stopniach zaawansowania. Ilość modułów nie jest związana ze stopniem trudności programu, ale zależy od możliwości jakie posiada oprogramowanie do tablicy.\nModuł 1 - podstawowy jest dedykowany dla osób, które zaczynają tworzyć własne ćwiczenia interaktywne w programie Flow! Works do tablicy.\nModuł 2 - zaawansowany jest dedykowany dla osób, które znają podstawowe narzędzia programu Flow! Works do tablicy i chcą poszerzyć wiedzę o bardziej zaawansowane narzędzia programu.\nrozwiązywanie podstawowych problemów - odpowiedzi na pytania które do tej pory pojawiły się przy pracy z tablicą i/Lub projektorem.\nprzypomnienie najważniejszych podstaw pracy z tablicą i jej programem\nwybór trybu pracy i ustawienie własnego paska narzędzi\nzakładanie stron – wybór koloru i tła strony\npraca z tekstem: wstawianie i edycja tekstu\ndodawanie kształtów/figur i ich edycja\ndodawanie własnych obrazów na stronę\nciekawe narzędzia z przybornika\n4. Zapisywanie pliku/plików i porządkowanie stron prezentacji\ntworzenie własnych ćwiczeń na podstawie prezentowanych szablonów\n6.Narzędzia Match Maker\n7. Zapisywanie i porządkowanie\nWarsztaty wyceniamy indywidualnie dla placówek. Jeśli chcesz dostać ofertę cenową na szkolenia skontaktuj się z działem handlowym pod numerem telefonu 42 288 16 98\nWarsztaty prowadzone są przy komputerach. Aby były efektywne od uczestników wymagana jest podstawowa umiejętność obsługi komputera (uruchamianie plików, programów, wstawianie tekstu w programach typu MS Word, otwieranie stron WWW).\n2. Przygotowanie do pracy: i\ninstalacja programu Flow i Response\nMateriały szkoleniowe w formie papierowej i elektronicznej dla każdego uczestnika.\nWarsztaty przy komputerach prowadzone są na różnych stopniach zaawansowania (4 moduły). Ilość modułów nie jest związana ze stopniem trudności programu, ale zależy od możliwości jakie posiada oprogramowanie do tablicy IQ Board.\nModuł 1 - podstawowy jest dedykowany dla osób, które zaczynają tworzyć własne ćwiczenia interaktywne w programie IQ Board Software do tablicy.\nModuł 2 - średniozaawansowany jest dedykowany dla osób, które znają podstawowe narzędzia programu IQ Board Software do tablicy i chcą poszerzyć wiedzę o bardziej zaawansowane narzędzia programu.\nModuł 3 - zaawansowany jest dedykowany dla osób, które znają podstawowe i średniozaawansowane narzędzia programu IQ Board Software do tablicy i chcą poszerzyć swoją wiedzę o zaawansowane narzędzia programu oraz łączyć możliwości programu IQ Board Software z innymi aplikacjami.\nModuł 4 - zaawansowany jest dedykowany dla osób, które chcą poszerzyć swoją wiedzę o dodatkowe narzędzie, które pozwalają tworzyć testy i sprawdziany w programie do tablicy IQ Board.\nProgram szkolenia - Moduł 1\n7. Narzędzia specjalne programu tablicy\ntaśma do dalekopisu\n8. Zapisywanie lekcji i porządkowanie kart pracy\nwstawianie i edycja wykresów kołowych i słupkowych\n6. Aplikacja Text to spech\n7. Praca z dokumentami Office w programie tablicy\n8. Eksport (zapisywanie kart pracy z innym rozszerzeniem, np. jako PDF)\n3. Dodatkowe efekty\ndodawanie efektu do obiektu\ndodawanie efektu do strony\n4. Tworzenie testów w programie do tablicy\nustawienia odpowiedzi w testach\n8. Porządkowanie kart pracy i zapisywanie lekcji.\nSzkolenia podstawowe prowadzimy z różnych tablic interaktywnych, m. in.:\ntablicy Interwrite i programu WorkSpace\ntablicy IQ Board i programu IQ Board Software\ntablicy Smart i programu Smart Notebook\ntablicy Qomo i programu Flow! Works\ntablicy myBoard i programu Multi-Touch Board i Multi-Touch Board Lite\nSzkolenia podstawowe prowadzone są dla całych Rad Pedagogicznych lub dla wybranych grup nauczycieli.\nNa szkoleniach wstępnych uczymy w jaki sposób wykorzystywać sprzęt multimedialny podczas bieżącej pracy na zajęciach. Każdy uczestnik ma możliwość podejść do tablicy i sprawdzić jej zastosowanie dla lekcji ze swojego przedmiotu.\nProgram szkoleń oraz pliki ćwiczeniowe dostosowane są tematycznie do grupy uczestników i uwzględniają nauczane przedmioty, poziom nauczania i rodzaj szkoły.\n2. Co jest niezbędne aby rozpocząć prace?\nuruchamianie zestawu interaktywnego\nkorzystanie z dostępnych akcesoriów.\n2. Bieżąca praca bez uruchamiania programu tablicy\nwykorzystanie własnych materiałów, plików\nprzykłady gotowych materiałów i programów, źródła pozyskania\n3. Tablica interaktywna jako tablica suchościeralna-podstawowe narzędzia programu\n4. Tworzenie adnotacji na gotowych materiałach, plikach, stronach WWW itp.\n5. Wykorzystanie dodatkowych narzędzi programu\nkurtyna i latarka w programie\n6. Zapisywanie i porządkowanie stron\nSzkolenie wyceniamy indywidualnie dla placówek. Jeśli chcesz dostać ofertę cenową na szkolenia skontaktuj się z działem handlowym pod numerem telefonu 42 288 16 98


Jaki router na kartę SIM wybrać? Co warto wiedzieć? - Morele.net\nZakup routera na kartę SIM może być utrudniony ze względu na dużą liczbę modeli. Jak znaleźć sprzęt idealny?\nKtóry router na kartę SIM kupić?\nCzym jest router na kartę SIM?\nJakie cechy powinien mieć router SIM?\nCzy warto kupić router na kartę SIM?\nPowszechny rozwój technologiczny sprawia, że praktycznie w każdym polskim domu dostępna jest sieć internetowa. Aby poszczególne strony WWW ładowały się bez żadnych problemów, potrzebny jest szybki sygnał. Sposobem na zapewnienie stabilnego połączenia z Internetem okazuje się router Wi-Fi na kartę SIM.\nCzy zakup takiego urządzenia to dobre rozwiązanie? Jakie funkcje powinien mieć sprzęt dobrej jakości? Router LTE stanowi bardzo ciekawą alternatywę dla tradycyjnych łączy miedzianych czy światłowodowych. Przesyłany jest do niego komórkowy sygnał 4G lub bardziej nowoczesny 5G. Sprzęt tego typu nie musi być specjalnie konfigurowany, co znacznie ułatwia i przyspiesza proces jego instalacji.\nZanim skupimy się na routerach, warto odpowiedzieć na pytanie: czym w ogóle jest LTE? Możliwości przesyłania danych są różne. Do nowocześniejszych metod należy właśnie LTE — najpopularniejszy standard transferu informacji. Standard LTE często nazywany jest następcą trzeciej generacji. Główna zaleta LTE (z ang. Long Term Evolution) polega na znacznym zwiększeniu przepustowości przesyłania danych. Oznacza to, że podczas przeglądania stron nie będziesz musiał walczyć z irytującym wolnym ładowaniem.\nTakie rozwiązanie docenią przede wszystkim osoby, które dużo czasu spędzają w sieci i korzystają z platform streamingowych do słuchania muzyki lub oglądania filmów (popularne YouTube czy Netflix), a także komunikują się z rodziną i przyjaciółmi przy użyciu np. Skype’a czy innego komunikatora. Największa zaleta routera LTE, niezależnie od tego, jaki posiadasz model: router Huawei czy router TP-Link, to zapewnienie stabilnego połączenia przez cały czas. Dodatkowo urządzenia te dostarczają także Internet do tabletów oraz telefonów.\nBranża informatyczna z jednej strony rozpieszcza konsumentów, z drugiej strony sprawia, że duża różnorodność produktów przyprawia o prawdziwy zawrót głowy. Zagubione w gąszczu ofert mogą czuć się zwłaszcza osoby, które nie posiadają wystarczającej wiedzy dotyczącej parametrów poszczególnych urządzeń. Dlatego ten artykuł ma za zadanie pomóc Ci wybrać optymalny router do Twojego domu.\nWybierając router z modemem LTE, warto na początku odpowiedzieć na pytanie, czym tak właściwie jest ten produkt. Router na kartę SIM to nowoczesne urządzenie, które pozwala Ci połączyć komputer stacjonarny, laptop lub telefon z Internetem. Do przesyłu danych wykorzystuje się w tym wypadku sygnał sieci komórkowej. Dzięki temu sprzęt nie potrzebuje do prawidłowego funkcjonowania żadnych kabli (oprócz zasilającego), co stanowi bardzo duże udogodnienie. Czasami trudno zapanować nad dużą liczbą splątanych przewodów. Dodatkowo w ich okolicy gromadzi się sporo kurzu.\nRouter na kartę SIM do domu działa zatem trochę jak hotspot w telefonie. Najważniejszy element produktu stanowi niewielkich rozmiarów antena. To właśnie za jej pomocą przesyłany jest sygnał do każdego urządzenia. Narzędzie nie wymaga wieloetapowej i długiej konfiguracji. Wystarczy umieścić kartę SIM we wskazanym w instrukcji miejscu. Najczęściej wymaga się też wpisania hasła. Warto zaznaczyć, że zarówno obsługiwana przez routery sieć 4G, jak i 5G są całkowicie bezpieczne dla człowieka. Nie ma także znaczenia, w jakim pomieszczeniu zostanie umieszczone urządzenie. Może ono działać całą dobę bez obawy, że dojdzie do awarii.\nPoszczególne modele routerów wyposażone zostały w różne dodatkowe funkcje. Niektóre bardziej zaawansowane sprzęty dają możliwość wysyłania SMS-ów. Tradycyjne urządzenia pozwalają na podpięcie drukarek czy komputerów za pomocą kabla Ethernet. Producenci dążą także do minimalizacji routerów. Dzięki temu kupisz kompaktowy router mobilny na kartę SIM, który zmieści się do małej torebki lub nawet do kieszeni.\nRouter z wejściem na kartę SIM charakteryzuje się różnymi parametrami. To właśnie one określają wydajność konkretnego modelu. Teoretycznie każdy sprzęt tego typu zapewni Ci dostęp do Internetu. Jednak nie wszystkie modele będą miały duży zasięg. Dlatego przed zakupem warto określić, do czego najczęściej wykorzystujesz Internet. Bezprzewodowy router na kartę SIM może obsługiwać wiele rodzajów kart, np. mini SIM czy micro SIM. Jeśli masz już kartę, to sprawdź jej typ. W przeciwnym razie istnieje ryzyko, że kupisz produkt, który nie będzie kompatybilny z posiadaną kartą.\nKolejna ważna kwestia to współpraca z siecią dostawcy. Odpowiedni router na kartę SIM z portem pozwala przesyłać dane za pomocą technologii 4G. W Polsce wprowadzany jest też już jej bardziej zaawansowany odpowiednik, budząca sporo kontrowersji sieć 5G. Zarówno 4G, jak i 5G mają bardzo duży zasięg. Obejmują większe i mniejsze miasta oraz wioski. Aby zagwarantować wysoką przepustowość przesyłu danych, router musi być z nimi kompatybilny. Dlatego sprawdź, czy wybrany przez Ciebie model to router 5G na kartę SIM czy 4G.\nPrzy wyborze routera zwróć uwagę na interfejsy. Niektóre modele nie oferują żadnych portów poza miejscem na podpięcie akumulatora i zainstalowanie karty SIM. Bardziej funkcjonalny jest router na kartę SIM z portem dodatkowym pozwalającym na podpięcie innego sprzętu, np. drukarki czy zewnętrznych dysków. Dlatego większą popularnością cieszy się router USB na kartę SIM.\nRouter na kartę SIM z gniazdem antenowym powinien charakteryzować się wysoką przepustowością. Dzięki temu możesz korzystać z naprawdę szybkiego Internetu. Minimalna prędkość to 150 MB/s. Istotną rolę odgrywają także technologie poprawiające zasięg. Router na kartę SIM z mocną anteną jest w stanie zapewnić dostęp do Internetu urządzeniom zlokalizowanym na dużej powierzchni. Nie zapomnij także sprawdzić standardów sieciowych. Obecnie do najpopularniejszych należą:\n11a – standard ten charakteryzuje się wysoką stabilnością oraz prędkością na poziomie 54 MB/s, współpracuje z większością nowoczesnych urządzeń,\n11b – funkcjonuje nawet ze starszymi sprzętami, prędkość 11 MB/s,\n11ac – bardzo wydajny standard oferujący przepustowość danych do 7 GB/s,\n11g – podobny do wspomnianego już standardu 11b, prędkość: 54 MB/s,\n11n – oferuje bardzo dobre połączenie internetowe o prędkości nawet do 300 MB/s.\nProducenci sprzętu informatycznego dokładają wszelkich starań, aby przedstawić konsumentom jak największą liczbę różnorodnych urządzeń. W związku z tym możesz wybrać router z wbudowaną anteną lub router na kartę SIM z anteną zewnętrzną o zwiększonym zasięgu. Takie rozwiązanie sprawdzi się przede wszystkim w biurach lub większych domach. Dostępne są także modele z dodatkowym wyposażeniem, np. router na kartę SIM z wyświetlaczem. Podejmując decyzję o zakupie konkretnego produktu, zwróć także uwagę na jego rozmiary. Router na kartę SIM do laptopa, który z reguły jest używany w domu, nie musi wyróżniać się małymi gabarytami. Jeśli jednak potrzebujesz urządzenia przenośnego, warto wybrać mini router na kartę SIM.\nOdpowiedź na pytanie, czy warto kupić router na kartę SIM, jest dość trudna. Wszystko bowiem zależy od tego, jakie masz oczekiwania i wymagania. Z punktu widzenia technologicznego takie produkty należą do najbardziej wydajnych i wytrzymałych. Zastosowanie nowoczesnych rozwiązań sprawia, że routery stają się coraz bardziej funkcjonalne. Ich prędkość oraz przepustowość danych obsługują nie tylko domowe sieci internetowe, lecz także większe centra biurowe. Duże udogodnienie stanowi możliwość przeniesienia urządzenia, co zdecydowanie docenią osoby pracujące zdalnie w różnych miejscach.\nWarto także poruszyć ważną dla każdego konsumenta kwestię, ile kosztuje router na kartę SIM. Cena zależy od tego, jakiej jakości sprzęt kupujesz. Jeśli wystarczy Ci słabsze urządzenie z mniejszą liczbą funkcji, przygotuj się na wydatek rzędu 80-100 zł. W przypadku gdy preferujesz dobrze wyposażone, solidne modele, musisz zainwestować nawet kilkaset złotych.\nDopiero zacząłem interesować się routerami na kartę SIM i mam pytanie - czy owy router korzysta z danych komórkowych na karcie SIM przez co jeśli nie ma żadnego pakietu internetu zużywa pieniądze czy tworzy w pełni darmowe wifi za które nie trzeba w żadnej sposób płacić?\njeśli nie masz wykupionego pakietu internetowego to niestety jeśli masz zainstalowanego wats appa np, to może ci transmisja danych[ filmy, esemesy z"appa"] brzydko mówiąc zeżreć środki pieniężne na koncie telefonu.Ja sobie 3 dni temu zainstalowałam "appa" w tel. na kartę. Normalnie przed instalacją miałam na koncie koło 90 zł. ale nie wiedziałam niestety że nie miałam wykupionego pakietu internetu i właśnie mi pożarło pieniądze . i zostało mi 27 zł. a wykonałam parę tel, wideo rozmów i esemesów przez wats appa. dopiero mi znajomy powiedział że muszę mieć pakiet internetu i wi-fi żeby mieć za darmo. Bo inaczej "zeżre" strasznie pieniądze.


Adrián Biniez – Wikicytaty\nAdrián Biniez (ur. 1974) – argentyński reżyser i scenarzysta tworzący w Urugwaju.\nJestem Argentyńczykiem, ale już od pięciu lat mieszkam w Urugwaju i pisząc scenariusz do filmu, od razu myślałem o nim w kategoriach urugwajskiej rzeczywistości.\nŹródło: Lech Moliński, Cenię art house i mainstream. Twórca „Gigante” w Stopklatce, 3 września 2009\nZobacz też: Argentyńczycy, scenariusz\nMuszę przyznać, że czuję silny związek z kinem urugwajskim, ponieważ przed przeprowadzką do tego kraju nie miałem żadnej styczności z kinem. Tak naprawdę to Urugwaj dał mi możliwość kręcenia filmu i wszyscy filmowcy, czynni reżyserzy, których bliżej znam, są Urugwajczykami. Może nie należy tutaj mówić o patriotyzmie, ale bez wątpienia odczuwam powiązanie z kinem urugwajskim.\nOglądam bardzo różne kino, począwszy od propozycji art house'owych, po filmy przynależące do mainstreamu. Prawda jest taka, że najbardziej fascynują mnie ekstrema.\nWiększość filmów z Ameryki Południowej wcale nie jest opowiadana za pomocą statycznych kadrów. Może po prostu tego typu tytuły docierają do Polski? Nie do końca wiem, czemu tak się dzieje. Nie jestem ekspertem od kina z całej Ameryki Łacińskiej, ale mogę się wypowiedzieć na temat kina argentyńskiego czy urugwajskiego. Tutaj jest dużo filmów kręconych inną metodą, w których reżyserzy nie opowiadają historii poprzez statyczne kadry.\nTę stronę ostatnio edytowano 30 kwi 2013, 16:30.


34 inwestycje sportowe z dofinansowaniem | Echo Dnia Radomskie\nMateriał informacyjny WOJEWÓDZTWA MAZOWIECKIEGO 13 lipca 2021, 0:00\nfot. Gmina Borkowice\nCoraz częściej, by znaleźć czas na systematyczną aktywność fizyczną, musimy nieźle się nagimnastykować. Pandemia sprawiła, że uczyliśmy się i pracowaliśmy w domu, a warto pamiętać, że ruch to zdrowie. Samorząd Mazowsza od lat wspiera budowę obiektów sportowych w regionie. Jak zaznacza wicemarszałek Rafał Rajkowski, sport powinien stanowić bardzo ważną część życia każdego człowieka. – Środki, które przeznaczamy na obiekty sportowe pozwolą mieszkańcom spędzać wolny czas na świeżym powietrzu, ale też rozwijać swoje zainteresowania i pasje sportowe. Ta edycja pokazała, że mieszkańców regionu wcale nie trzeba do tego namawiać. Mazowszanie chętnie spędzają czas w aktywny sposób – dodaje.\nMazowiecki Instrument Wsparcia Infrastruktury Sportowej to autorski program samorządu Mazowsza, który realizowany jest od 2018 r. Od początku jego trwania w całym regionie udało się wybudować lub zmodernizować 289 obiektów sportowych. W tym roku z ponad 270 nadesłanych wniosków na dofinansowanie może liczyć 206 inwestycji, które otrzymają wsparcie z budżetu Mazowsza w wysokości prawie 31 mln zł. Wśród nich są 34 projekty z subregionu radomskiego i powiatu grójeckiego.\nTomasz Adamiec, wójt gminy Policzna podkreśla, że środki pozyskane z samorządu Mazowsza przeznaczone zostaną na remont boiska sportowego. – Planujemy także remont całej infrastruktury wokół boiska, czyli bieżni, boiska do małych gier, skoczni wzwyż i w dal oraz miejsca do pchnięcia kulą. Dzięki temu zyskamy możliwość wykorzystania tych obiektów do organizacji imprez sportowych o charakterze rekreacyjnym. Poprawią się warunki szkoleniowo-treningowe dzieci i młodzieży oraz bezpieczeństwo rozgrywania tych zawodów.\nNowe boiska, hale sportowe, skateparki, pumptracki, siłownie plenerowe, korty tenisowe, a nawet lodowiska – to tylko niektóre z przedsięwzięć, jakie mazowieckie gminy zrealizują dzięki środkom z budżetu województwa.\nW subregionie radomskim i powiecie grójeckim wsparcie trafi na:\nwykonanie siłowni plenerowej w miejscowości Chotcza-Józefów;\nremont sali gimnastycznej przy Szkole Podstawowej w Borkowicach;\nremont sali gimnastycznej wraz z zapleczem w Zespole Szkół im. Korpusu Ochrony Pogranicza w Szydłowcu;\nprzebudowę SKATEPARKU w Białobrzegach;\nbudowę boiska wielofunkcyjnego o nawierzchni z trawy syntetycznej przy PSP 3 ul. Sobieskiego 12 w Radomiu;\nbudowę boiska szkolnego wielofunkcyjnego wraz z ogrodzeniem przy Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w Wierzbicy;\nmodernizację lodowiska w celu nadania mu nowych funkcji użytkowych w Pionkach;\nremont boiska sportowego w Policznie;\nbudowę siłowni plenerowej przy Publicznej Szkole Podstawowej im. Jana Kochanowskiego w Rusinowie;\nbudowę oświetleniowej linii kablowej wraz z oświetleniem boiska treningowego w Gminie Szydłowiec;\nprzebudowę boiska do piłki nożnej i budowa urządzeń aktywności fizycznej w Czarnym Ługu\nremont szatni na stadionie w Przytyku;\npoprawę dostępności do istniejącej infrastruktury sportowej poprzez budowę trybun i doprowadzenie odcinka sieci wodno-kanalizacyjnej do budynku sanitarno-szatniowego na Toporni wraz z siłownią plenerową w Przysusze;\nbudowę boiska wielofunkcyjnego w Bartodziejach;\nbudowę skateparku w Iłży;\nbudowę infrastruktury boiska sportowego w Magnuszewie;\nmodernizację boiska wielofunkcyjnego przy PSP w Odechowie;\nmodernizację trybun stadionu sportowego w Kazanowie;\nbudowę kompleksu przyszkolnej infrastruktury lekkoatletycznej przy PSP w Jedlni-Letnisku;\nmodernizację kortu tenisowego wraz z wykonaniem trybun w Solcu nad Wisłą;\nbudowę ścieżki sportowo-rekreacyjnej oraz urządzeń infrastruktury sportowej na terenie Kompleksu Sportowo Wypoczynkowego "Nad Zalewem" w Zwoleniu;\nbudowę toru rowerowego typu "Pumptrack" na terenie parku rekreacyjno-wypoczynkowego w Orońsku;\nbudowę skateparku w miejscowości Kłudno;\nbudowę oświetlenia przy boisku szkolnym w Brzózie;\nremont ogólnodostępnego boiska w miejscowości Bieliny;\nbudowę siłowni plenerowej w Promnie-Kolonia;\nmodernizację sali gimnastycznej przy Zespole Szkół Rolniczo - Technicznych w Zwoleniu;\nbudowę skateparku wraz z placem sportowo-rekreacyjnym w Jasieńcu;\nbudowę lodowiska w Warce;\nmodernizację treningowego boiska trawiastego w Belsku Dużym;\nbudowę wielofunkcyjnego boiska sportowego wraz z bieżnią lekkoatletyczną powiecie grójeckim;\nmodernizację boiska przy ul. Sportowej w Grójcu;\nmodernizację hali sportowej wraz z zakupem wyposażenia w Goszczynie;\nbudowę skateparku w miejscowości Świerże Górne.


Taktyka Smudy, czyli najlepszą obroną jest atak\nWiadomości24 » Sport » Taktyka Smudy, czyli najlepszą obroną jest atak\nO mnie: Przedystansowany.\nData dodania: 2010-06-06 13:57\nWygląda na to, że popularny Franz postanowił zbudować grę reprezentacji w oparciu o tę odwieczną prawdę, że im częściej atakujemy przeciwnika, tym mniej zostaje mu czasu na konstruowanie własnych akcji ofensywnych. A także mniej odwagi.\nDwa ostatnie mecze reprezentacji Polski zakończyły się bezbramkowym remisem. Gdyby ktoś nie oglądał tych spotkań, pewnie uznałby, że były to widowiska bezbarwne, polegające na kopaninie rozgrywającej się głównie w środku pola. Było jednak inaczej. Pojedynki z Finlandią oraz finalistą MŚ, 14. drużyną rankingu FIFA - Serbią, dostarczyły wiele emocji. Nie były to emocje związane z oblężeniem polskiej bramki i błyskotliwymi paradami bramkarskimi ani z armią kibiców wdzierających się na murawę. Byliśmy świadkami meczów, w których nasi atakowali.\nFranciszek Smuda w obu spotkaniach ustawił zespół niezwykle odważnie (4-3-3) i możemy się domyślać, że w szatni w swoim stylu nakazał zawodnikom atakować. Opłaciło się, bo nagle zobaczyliśmy, że polscy piłkarze potrafię wymienić kilka podań z pierwszej piłki albo zamknąć niemal w hokejowym zamku drużynę mającą w składzie gwiazdy Ligi Mistrzów. Nietrudno zauważyć, że mamy problem z obsadą defensywy, jednak Franzowi udało się przenieść ciężar gry do przodu. Pomimo dobrej postawy biało-czerwonych, nie potrafią oni, jak dotąd, przełamać niemocy strzeleckiej. We wtorek czeka ich kolejny mecz - z mistrzami Europy, Hiszpanami. Ci szykują się na rozpoczynający się niebawem mundial. Czy przysłowie "do trzech razy sztuka" okaże się prawdziwe i Polacy trafią wreszcie do siatki przeciwnika?\nTagi: reprezentacja mecz Hiszpania Smuda\nPodobnie na początku ustawiał drużynę poprzedni selekcjoner ( pamiętny mecz z Portugalią gdzie gwiazdy miały ładnie odbieraną piłką w środku pola i ciągle cofali się pod swoja bramkę ). Do takiej gry trzeba mieć jednak kondycję której naszym chłopcom z kolei ciągle brakuje . No i chyba najważniejsze ciąg na bramkę.


➤ BOSCH KGN 46A73 - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nNiestety nie znamy dokładnej ceny BOSCH KGN 46A73, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem lodówek wolnostojących 2018.\nA może wiesz coś więcej o tym produkcie? Pomóż innym w wyborze i dodaj pierwszą opinię o BOSCH KGN 46A73.\nUrządzenie pracuje w klasie energetycznej A. Szerokość urządzenia 70 cm. Pojemność całkowita brutto BOSCH KGN 46A73 wynosi 346 l. Lodówka BOSCH KGN 46A73 jest w kolorze Srebrny-inox. Urządzenie zużywa 1.00 [kWh/24h]. Średnie zużycie energii w skali roku wynosi 310.00 [kWh/rok]. Urządzenie pracuje w poziomie hałasu 44 dB. Głębokość urządzenia wynosi 65 cm. Wysokość lodówki wynosi 185 cm. Lodówka jest urządzeniem typu: Wolnostojące. Wyposażenie dodatkowe lodówki: 2 pojemniki na lód, Kalendarz zamrażania żywności, 2 akumulatory zimna.\nInstrukcja obsługi do BOSCH KGN 46A73\ninstrukcja obsługi do lodówki BOSCH KGN 46A73\nŚrednie roczne zużycie energii [kWh/rok] 310.00\nPojemność netto chłodziarki [l] 264\nDodatkowe złącza 2 pojemniki na lód, Kalendarz zamrażania żywności, 2 akumulatory zimna\nGdzie kupić BOSCH KGN 46A73? Kup od godnych zaufania dostawców!


Słomki metalowe - zestaw 8 szt 215x8 mm - niebieskie - Carrefour\nSłomki metalowe - zestaw 8 szt 215x8 mm - niebieskie\nZestaw 8 słomek stalowych 215x8 mm w kolorze niebieskim oraz woreczek i czyściki. Zestaw metalowych słomek jest idealnym rozwiązaniem do zastosowania w każdym nowoczesnym domu. Twoi goście będą zaskoczeni oryginalnym pomysłem na formę spożywania drinków, soków czy innych napojów. Idealnie sprawdza się jako zestaw prezentowy. Słomki wykonane są z najwyższej jakości stali szlachetnej 304, dzięki czemu nie zmieniają smaku napojów. Wysokiej jakości wykonanie sprawia, że są idealnie gładkie i miłe w dotyku.Zestaw składa się z następujących elementów: 4 prostych słomek w kolorze niebieskim 4 zakrzywionych słomek w kolorze niebieskim 2 szczoteczek do czyszczenia słomek (czyścik) 1 czarnego welurowego woreczka ze sznurkiem Wymiary produktu: Słomki - 215 mm długości oraz 8 mm średnicy Szczoteczka - 200 mm długości Woreczek - 230 mm długości Zalety produktu: Ekologia - produkt wielorazowego użytku nie zaśmieca środowiska. Bezpieczeństwo - produkt posiada certyfikat Sanepidu potwierdzający jego bezpieczeństwo. Zapakowane w estetyczny sposób. Jest to interesujący pomysł na prezent! Świetnie wyglądają w szkle, nadają drinkowi oryginalności. Nie dodają żadnych smaków ani zapachów. Pozwalają odróżnić swój napój od innych. Można je myć w zmywarce.Zachęcam do sprawdzenia oferty innych kolorów, rozmiarów i rodzajów słomek stalowych na naszych pozostałych aukcjach.


Co Jobxion zapewnia fachowcom? - Jobxion - praca na budowie w Holandii\nO Jobxion / 19 marca 2021\nCo Jobxion zapewnia fachowcom?\nW JobXion od lat z przyjemnością wysyłamy pracowników z Polski do naszych klientów. Ale oczywiście, musi to być zrobione właściwie. W JobXion chcielibyśmy podzielić się tym, co robimy, aby nasi pracownicy migrujący byli zadowoleni z pracy w Holandii.\nJobXion jest świadomy tego, że nie jest łatwo zostawić swój dom i serce i rozpocząć pracę w obcym kraju. W czasie, gdy pracownicy migrujący rozpoczynają pracę w Holandii, powinni mieć nie tylko możliwość pracy, ale również wygodnego życia. Z tego powodu zapewniamy również zakwaterowanie dla naszych zagranicznych specjalistów. Robimy to poprzez wynajmowanie mieszkań od różnych dostawców. Podmioty te zapewniają dobrą jakość zakwaterowania i dbają o to, aby problemy i awarie były rozwiązywane w jak najkrótszym czasie.\nZawsze staramy się zorganizować zakwaterowanie w promieniu 30 km od projektu. Nasze domy muszą spełniać standard SNF. Jest to standard mieszkania, w którym gwarantowana jest jakość i bezpieczeństwo. Przechodzimy tę kontrolę co roku, ponieważ bardzo cenimy sobie jakość.\nPrywatność dla naszych specjalistów\nPonadto, u nas każdy ma swoją własną sypialnię. Prywatność jest dla nas bardzo ważna dla naszych specjalistów. Zwracamy również uwagę na maksymalną liczbę pracowników w jednym gospodarstwie domowym i oczywiście sprawdzamy, czy w domu można parkować za darmo. Ale idziemy jeszcze dalej. Jeśli ktoś potrzebuje pomocy, na przykład w pościeleniu łóżka, to również to robimy.\nMamy również wysokie standardy, jeśli chodzi na przykład o nadzór nad naszymi polskimi pracownikami migrującymi. Oprócz działu rekrutacji w Polsce, mamy również zespół polskich koordynatorów w Holandii. Olga, Agnieszka i Karolina są koordynatorkami specjalizującymi się w konkretnej dziedzinie. Olga jest osobą kontaktową dla polskich specjalistów w sektorze instalacji, Agnieszka dla stolarzy/cieśli, a Karolina dla polskich betoniarzy.\nKoordynatorzy ci stanowią dużą wartość dodaną dla naszych polskich fachowców, ponieważ mają oni punkt kontaktowy, który mówi również po polsku. Umożliwia im to omawianie spraw w ich własnym języku i obniża dla nich próg. Ponadto nasi koordynatorzy posługują się biegle zarówno językiem polskim, jak i holenderskim, co pozwala nam na pójście o krok dalej dla naszych techników i klientów. Koordynatorzy są zawsze dostępni i mogą pomóc w kwestiach dotyczących wynagrodzenia, mieszkania, odzieży, wizyt u lekarza, narzędzi i wielu innych sprawach.\nWspólnie realizujemy piękne projekty\nStaramy się, aby życie mechaników było jak najprzyjemniejsze. Umawiamy ich na spotkania i załatwiamy sprawy w Holandii, takie jak ubezpieczenie zdrowotne czy otwarcie konta bankowego. Ma to zalety dla naszych fachowców, ale także dla naszych klientów, którzy zatrudniają pracowników migrujących. Koordynatorzy odwiedzają również plac budowy i mogą pomóc na miejscu, jeśli pojawi się jakiś problem. Nadzorują także pierwszy dzień pracy wykwalifikowanego pracownika. W ten sposób zapewniamy, że zarówno nasi profesjonaliści, jak i nasi klienci mogą pracować razem nad pięknymi projektami.


Krytycznym okiem: stycznia 2012\n"Pensjonat pamięci" Tony Judt\nGatunkowo esej zezwala praktycznie na wszystko, co mogłoby wyrazić jego autora. Nie chodzi tylko o oficjalne poglądy, czasami ważne są uczucia, niekiedy bardzo osobiste przemyślenia. Tony Judt, nieżyjący już intelektualista i historyk, u kresu swego życia napisał eseje opowiadające o kształtującej się tożsamości wolnomyśliciela, o zmieniającym się świecie, w którym trudno o jakąś stałość, o rozterkach Anglika mieszkającego w Stanach Zjednoczonych, rozprawiającego się wciąż ze swym żydowskim pochodzeniem, które niejednokrotnie spędza mu sen z powiek i oddającego serce pewnemu rodzinnemu hotelowi w szwajcarskiej miejscowości Chesières. Ten hotelik, tytułowy pensjonat pamięci, to miejsce szczególne i punkt wyjścia do różnorodnych rozważań. Eseje Judta są niepowtarzalne. Dlaczego? Oddajmy głos jemu samemu: „O wartości tych szkiców przesądza zasadniczo impresjonistyczny efekt: fakt, że udało mi się powiązać i przepleść prywatne z publicznym, wyrozumowane z intuicyjnym, przypomniane z odczuwanym”. Sztuka opowiadania o sobie w kontekście przemian dziejowych i społecznych od okresu powojennego po współczesność wychodzi autorowi bardzo dobrze, a „Pensjonat pamięci” zachowuje osobisty charakter, choć przecież składa się z szeregu publicznych wyznań.\nPunktem wyjścia eseistycznych rozważań Judta jest dzieciństwo (miał 10 lat, kiedy tak bardzo zauroczył go pensjonat w Chesières), a zmierzają one nieuchronnie w kierunku śmierci, bo to z jej świadomością musi się mierzyć autor, cierpiący na stwardnienie zanikowe boczne. To, co piękne i warte przeczytania, rodzi się w nocy. Życie w więzieniu własnego ciała, nieruchomym i niezdolnym do żadnych reakcji, zwłaszcza nocną porą staje się koszmarem. Co bowiem robić, kiedy sen nie nadchodzi, a niewygodna pozycja w łóżku dodatkowo doskwiera i męczy? Oddać się rozmyślaniom. Dzięki myślom uciekać. Jednocześnie zbliżać się do tego wszystkiego, co kiedyś autora ukształtowało i spowodowało, że teraz, na łożu śmierci, nie patrzy z lękiem w przyszłość, a sentymentalnie rozpatruje to, co było. „Pensjonat pamięci” to rzecz o tym, że ludzka świadomość do ostatniej chwili przed śmiercią jest czymś niezwykłym, najcenniejszym skarbem. Jako skarby zatem można traktować eseje Judta – tematycznie bardzo różnorodne, stylistycznie także. Należy zwrócić też uwagę na fakt, iż wiele z nich było dyktowanych. Niesprawne ręce nie wykluczają sprawności umysłu. Otwartego na świat do końca. Oferującego nam podróż przez własne życie.\nWspomniany już problem tożsamości wydaje się w rozważaniach Judta najważniejszy. Dlaczego? Na to, kim był, złożyło się wiele czynników, ale przede wszystkim to, czego doświadczył i co zaobserwował. Truizm? Pięknie opisany. Angielski początek jawi się wręcz sielankowo. Rozważania o londyńskiej dzielnicy Putney, która była rajem dla młodziutkiego Judta i o podróżowaniu – pociągami czy autobusami Zielonej Linii. Świadomość kształtowana w ruchu i przez ten ruch naznaczona. Ciekawość świata i jednoczesne zwątpienie w to, że nie można go w pełni ogarnąć. Angielskie lata życia Judta to lata doświadczeń i prób, kształtowania swojego własnego świata, który potem zostanie zestawiony z historycznymi uwarunkowaniami, jakie autor tak chętnie zgłębiał. Poznajemy burzliwe losy imającego się różnych zajęć młodzieńca, którego później zmieniał pobyt w Cambridge, a następnie wyprawy do Francji oraz przenosiny do Nowego Jorku - multikulturowego miejsca, w którym zadaje się więcej pytań niż słyszy odpowiedzi.\nMamy w biografii Judta kilka polskich akcentów. Przede wszystkim dziadek – polski Żyd. Przekazał mu swego rodzaju brzemię, ale i zmusił do tego, by zadawać sobie pytania o to, kim jest. Bo inny jest obraz żydostwa w wojennej i powojennej Europie, a inaczej pojmuje się je w Stanach Zjednoczonych lat sześćdziesiątych czy siedemdziesiątych. Druga sprawa, o jakiej opowiada, zainteresuje nas jeszcze bardziej. Mowa o recepcji „Zniewolonego umysłu”, który w Ameryce odbierany był zupełnie inaczej niż w Środkowej Europie. Interesujące są także rozważania o prywatnym rewolucjonizmie Judta; takim, który – nie wiedzieć czemu – w 1968 roku ominął miejsca prawdziwej rewolucji, czyli Polskę i Czechosłowację.\nJudt chwilami nie jawi się nam jako historyk, ale jako doskonały gawędziarz. Opowiada o naprawdę różnych sprawach. O socjalistycznym syjonizmie tuż obok historii o samochodowej pasji ojca. O francuskim intelektualizmie idącym w parze z dość żartobliwymi rozważaniami o europejskich miastach, w tym oczywiście o paryskiej stolicy. Jest w „Pensjonacie pamięci” wiele zwierzeń osobistych i niezwykle ciepłych. Opowieść o pragnieniu prawdziwej podróży egzemplifikowanym przez świętej pamięci prom Lord Warden, który przepływał Kanał La Manche. O rozterkach emigranta, który ma się stać mieszkańcem Ameryki. O niechęci do szkoły i charyzmatycznym nauczycielu niemieckiego. O sprawach ważnych kiedyś, ale ważnych także teraz, kiedy pozostają już tylko wspomnienia i świadomość, iż niebawem życie się zakończy.\nMożna „Pensjonat pamięci” cytować i można z nim spędzić sporo czasu, bo wcale nie widzę konieczności szybkiego czytania wszystkich esejów. To Judt dowcipny, rubaszny, chwilami ironiczny i sarkastyczny. W żadnym jednak zdaniu nie ma mowy o bliskości śmierci. To bowiem świadectwo życia i dojrzewania. Nic ponad życie nie jest ważniejsze. Z historycznego i po prostu ludzkiego punktu widzenia.\nLektura pozwalająca się wyciszyć. Zachęcająca do tego, by czasem zajrzeć w głąb siebie. Tak jak Judt. Prosto, lekko, z przymrużeniem oka i pełną świadomością tego, co się przeżyło.\ntłum. Hanna Jankowska\nAutor: Jarosław Czechowicz o 19:36 2 komentarze:\n"Życie po mężczyźnie" Hanna Samson\nDotychczasowe dokonania Hanny Samson znam dosyć pobieżnie. Jej najnowsza publikacja jest jednak jakością samą w sobie i nie trzeba (choć można) jej rozpatrywać w kontekście całej twórczości pisarki i terapeutki. Tak, pisanie „Życia po mężczyźnie”, było terapią, ale to książka, która raczej nie zadaje pytań, lecz stawia odpowiedzi; niejednokrotnie niekonwencjonalne, zaskakujące albo dojrzałością albo stanowczością sądu na dany temat. Między kartki wkrada się chwilami chaos, ale jest to chaos zamierzony, bo ma to być przecież opowieść tej, która jest kowalichą swego losu, a los – jak to on – często jest przekorny, nie da się przewidzieć i przede wszystkim trudno w sposób uporządkowany napisać o tym, co było. A opowieść Samson to właśnie opowieść o tym, co było. Rozpatrywana przez pryzmat tego co jest. Gatunkowo zbliżona do pamiętnikarskich opowieści Anny Janko, Moniki Rakusy czy Soni Raduńskiej. Tematycznie – związana z czymś, z czym trudno sobie radzić. To przemijanie tego, co piękne i starość, która nie ma pięknych barw. Warto poczytać o tym, co zrobić, żeby wszystko postawić na głowie i zmienić w życiu tyle, ile się da.\n„Jak się zacznie grzebać we wspomnieniach, to dopiero widać, ile ich jest. Jedno pociąga za sobą drugie, drugie trzecie i tak dalej”. I tak to właśnie jest u Samson. Myśli o pewnym filmie, który na stałe zapadł jej w pamięci, o szkolnych koleżankach, z których jedna już nie żyje, o bolących zębach i o mężczyznach, z których jeden był za idealny, aby przy nim trwać, a z drugim związała się, bo prawdopodobnie odczuwała potrzebę przeżywania cierpienia. Zasadniczo „Życie po mężczyźnie” jest o utracie. I zaczyna się od utraty. Cennych minut o poranku, które marnotrawi się na różne sprawy. Bo każde „dzień dobry świecie” to dla autorki teraz gra z czasem i obsesja, by nie zmarnować nawet minuty. Od samego rana. Przecież tyle już zmarnowała, żyjąc nie tak, jakby chciała. Nie z tymi mężczyznami, co powinna. O ile w ogóle są tacy. W związku z tym teraz trzeba gonić czas. I dobrze go wykorzystywać, bo zostało coraz mniej.\nTo przecież jesień życia. I nic już nie będzie do końca takie, jakie chciałoby się, żeby było. „Coraz mniej muszę podejmować [decyzji]. Kolejna oznaka starzenia się. Wybory dawno dokonane. Jestem, gdzie jestem. Wszystko określone.” Najgorsze, co teraz trzeba zrobić, to określić się w tym, co jest, zrozumieć swoje miejsce i sytuację, która za niczym nie każe już gonić (więc Samson goni choćby minuty o poranku). Istotne jest jednak także to, by uporządkować w myślach sprawy już minione, a wciąż żywe i męczące. Tak bardzo, że niekiedy brak słów i tylko wulgaryzmy mogą zastąpić wyrażenie emocji.\nAle po kolei… Tylko czy da się w przypadku „Życia po mężczyźnie” mówić, iż coś w tej książce jest po kolei? Jakim cudem, skoro autorka tworzy nawet opowieść alternatywną do swojej, mroczną historię kobiety z piętnem żony mordercy? Ona to czy nie ona w niej? W sensie ta dzielna kowalicha, która nadal kuje gorące żelazo losu. Samson napisała książkę pełną niedopowiedzeń, a z drugiej strony opowieść zajmującą się konkretami. Pisze o tym, co było i jest ważne. O stałym poczuciu zagrożenia w dzieciństwie. O skomplikowanych relacjach z matką. O psach – jednym, który jest substytutem dziecka i drugim, wiecznym uciekinierze. O wstydzie za siebie i za to, co się robiło. O atrofii uczuć, która może kiedyś niepokoiła, a teraz staje się czymś normalnym. O wspomnieniu gwałtu, z którym nic nie da się już zrobić, to znaczy obecnie trudno jest to wspomnienie „obrobić” jakoś tak, żeby nie bolało.\nPrzede wszystkim jednak mężczyźni. Opisywani mało wyraziście, bo chyba nie byli wyraziści. Z całą pewnością jednak byli, a teraz ich nie ma. O tym braku Samson pisze dość przewrotnie. Nie ma bowiem żadnego rozdzierania szat, szlochu i rozpaczy, nie ma łzawych wspomnień i myślenia o tym, że bez chłopa to ja sobie nie poradzę. Nie! Radzi sobie i nadal będzie radzić, bo nie pozostało jej już nic innego, jak mężczyzn swego życia pożegnać. Mentalnie. Rzeczywiste pożegnania nastąpiły już dawno temu. Ale czy nie jest tak ze wszystkim, że wydarzy się to dopiero wtedy, kiedy nasz umysł da na to zgodę i może to zrobić nawet po wielu latach?\n„Życie po mężczyźnie” to opowieść pełna sarkazmu i chwilami złośliwości, ale tak naprawdę na swój sposób dowcipna i pogodna. Zresztą co ja tam mogę o niej pisać, skoro autorka wyraźnie wskazuje, że mężczyznom między kartki jej książki wstęp wzbroniony. Złamałem zakaz, poznałem priorytety kowalichy swego losu, chwilami dobrze się bawiłem, momentami rozmyślałem o życiowych problemach, a jeśli teraz jeszcze śmiem o moich czytelniczych wrażeniach pisać to tylko z przekory, bo do „Życia po mężczyźnie” powinni mieć dostęp wszyscy. Bez względu na płeć. Przecież chodzi o doświadczanie życia i próby opisywania tego doświadczania. Panowie bowiem także czasem żyją „po kobiecie”.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 18:04 3 komentarze:\nAutor: Jarosław Czechowicz o 20:43 11 komentarzy:\nPo latach milczenia Jacek Wangin powraca do literackiego świata, a jego nazwisko znowu można ujrzeć na półkach w księgarniach. Najnowsza publikacja autora to zbiór dziewięciu miniatur; tekstów przesyconych niejednoznacznością, ironią i smutkiem, ale także bliżej niesprecyzowanym, bardzo pozytywnym ładunkiem energii. Bo choć Wangin po dziewięćkroć powtarza, iż nasze życie to bolesne i dość smutne przemijanie, bynajmniej nie roztacza ani apokaliptycznych wizji ani obrazów nurzających się w nurcie niezdrowego pesymizmu. To proza życia, ale proza, która z tego życia się śmieje, kpi z niego, ukazuje w krzywym zwierciadle groteski.\n„Przewrotka” to zbiór tekstów, które zasługują na uwagę czytelnika, bowiem są – jak naturalnie sugeruje tytuł – przewrotne i wyrażają myśli człowieka piekielnie inteligentnego oraz wyczulonego na niuanse, na które nie zwracamy uwagi. To także antologia tekstów bardzo równych i trudno wskazać najmocniejsze ogniwa, chociaż z pewnością na większą uwagę zasługują takie teksty jak „Akwizytor”, „Nawiedzenie” czy „Melon dramat”. Trudno jest omówić tę pozycję bez pominięcia jakichś istotnych myśli i refleksji, bowiem spektrum tematyczne „Przewrotki” naprawdę jest imponujące. Jeśli ktoś uważa, że o szarej, zwykłej egzystencji napisano już wszystko, winien poświęcić wieczór tej książce i przekonać się, iż tak nie jest.\nNakreślając problematykę opowiadań Wangina, wskażę te tematy, które wydają mi się najistotniejsze. Może na początek kobiecość. Widziana wieloaspektowo i tak samo barwnie przedstawiana. Poznajemy Lenę, nauczycielkę – singielkę. Życie w pojedynkę to dla niej konieczność, nie alternatywa. Lena kusi i prowokuje swego przyjaciela, niedoszłego księdza. Staje w opozycji do jego poglądów i do wiary. Wyzwolona i samotna z wyboru, oszukana przez religię, teraz może ją ośmieszać. Daleko od wiary jest inna, wiekowa bohaterka opowiadania „Nawiedzenie”. Ten tekst to spowiedź sceptycznej wobec religijnych dogmatów prostej, polskiej, zawistnej i zazdrosnej baby, która rozmawia ze Świętą Panienką z obrazu, który przyjmuje w swym domu na prośbę męża – pijaka. Obie bohaterki stwarzają jakby mit samych siebie w tych dwóch opowiadaniach. To osobowości silne i przekonujące, choć przecież tak różniące się od siebie. Siłą i determinacją wykaże się także żona Melona, bohatera ostatniego tekstu. Jak szaleńczo może skończyć się pomysł czterdziestolatka, który spontanicznie wybiera numer telefonu dziwki wyszukanej w internecie? Czym zaskoczyć może żona zazdrośnika? I czy żona to tylko rola do odegrania? Tytułowe opowiadanie przedstawia dowcipny zestaw żon – znudzonej, zaniedbanej, zdradzonej, wiernej i posłusznej. Te dwa ostatnie określenia na pewno dotyczą małżonki pewnego artysty, który nie dba o pieniądze i dobra materialne, co powoduje, iż jego połowica wykonuje ośmieszający ją samą telefon do własnego brata w opowiadaniu „Bądźcie posłuszne”.\nDruga istotna kwestia to strach. U Wangina ma wielkie oczy i różne oblicza. Najwyraźniej przedstawiony został w opowiadaniu „Śmieszna Góra”, którego bohater – przerażony czekającą go operacją starszy mężczyzna – ulega panicznemu strachowi o życie i o to, czy mewy nadal będą po jego powrocie do domu łapać pokarm w locie. Mężczyzna z tekstu „Akwizytor” boi się zapomnienia i pustki, boi się także starości i tego, że kiedyś może stać się taki jak ci, do których strzela z wiatrówki. Obawy dręczą także Rysia z opowiadania tytułowego, który marzy o żonie – zazdrośnicy, a internetową znajomość traktuje jako antidotum na nudę codziennego pożycia małżeńskiego.\nSprawa trzecia, także istotna – problemy z tożsamością, ze zrozumieniem, kim jest się naprawdę. Bohaterowie próbują wyjść z narzuconych im przez społeczeństwo form. Czasami są to tylko próby. Tak jak w „Popołudniu Pesela”, gdzie bohater zadaje pytanie o to, czy rzucić wyzwanie codzienności i rano pozostać w łóżku. Niekiedy ludzie z „Przewrotki” spoglądają na swoje życie z innej perspektywy, ale prawda jest taka, że nie do końca potrafią pojąć, dlaczego są tacy, jacy są i jaki jest powód, dla którego nic się nie zmienia.\nWażne jest, że mimo wielu niepowodzeń, licznych kłód pod nogami i zadziwiającej ilości nieprzychylnych zbiegów okoliczności, bohaterowie portretowani przez Jacka Wangina nie poddają się – życiu ani mrocznym myślom. „Przewrotka” jest naturalnie o wszystkim tym, co mroczne i niewygodne, ale opowiada o tych sprawach w dość ciepłej tonacji. Wangin ujawnia swoją empatię dla tego, co proste i codzienne. Dlatego „Przewrotka” warta jest poznania. To prosta proza o prostych sprawach, jakie często spędzają nam sen z powiek.\nWydawnictwo Jirafa Roja, 2012\nAutor: Jarosław Czechowicz o 08:27 3 komentarze:\n"Włoskie sekrety" Małgorzata Yildirim\nDebiutancka powieść Małgorzaty Yildirim powstała niewątpliwie ku pokrzepieniu kobiecych serc. Tych, dla których świat i codzienność są jedynie powtarzalnością i nudą. Tych, które chciałyby, aby ich serca przepełniły płomienne uczucia, a także tych, które z nieśmiałością, ale i pewnością siebie czekają na jakąś zmianę losu. Proponowana pozycja nie zmieni znacznie literackiego świata, a po prostu zgrabnie wpisze się w pewien nurt powieści kobiecej, którego nazywanie nie ma chyba sensu, bo prowadziłoby do wniosków ocierających się o truizm.\nNa początku zasygnalizować może warto, iż „Włoskie sekrety” skorzystały – świadomie bądź nie – z rozwiązań innych koleżanek po piórze. Samo imię głównej bohaterki (Miranda) to etykieta dość mrocznej, ale i pasjonującej powieści o dojrzewaniu pióra Katarzyny Krenz („W ogrodzie Mirandy”). Bohaterka przyjeżdża do malowniczego Sorrento. I ono było już miejscem akcji ciekawej powieści, którą nie tak dawno wydano. Mam tu na myśli zmysłową Maję Wolny i jej „Dom tysiąca nocy”; miejsce dramatu, ale i symboliczna przestrzeń swego rodzaju oczyszczenia – a tego doświadcza Miranda Małgorzaty Yildirim. W końcu włoska Villa di Rosa, odziedziczona przez Mirandę. Miejsce, które kryje w sobie mroczne zdarzenia z przeszłości. To też było i nawet wyszło bardzo dobrze. Tym razem wspomnieć należy „Willę” Magdaleny Zimniak.\nOdzierając powieść „Włoskie sekrety” z oryginalności, nie twierdzę jednak, iż nie jest to jakaś spójna, sensowna, zwarta i skłaniająca do wielu przemyśleń całość. Czyta się Yildirim szybko i z niesłabnącą ochotą, a to już ważne, ponieważ autorka potrafi budować żywiołową fabułę. Fabułę, w której pojawia się kilka zgrzytów, ale o nich już za chwilę. Najpierw czas, by zdradzić jej rąbka, starając się nie kopiować informacji z okładki.\nRzecz rozpoczyna się w Bostonie. Rzecz też rozpoczyna śmierć. Bezsensowna, przypadkowa, okrutna i zła. Miranda Powell, 24-letnia córka chirurga polskiego pochodzenia, w ułamku sekundy traci kogoś bardzo bliskiego, ciotkę Agnes. To ona zawsze była dla niej wzorem do naśladowania, albowiem Miranda wprost piła z jej źródła wiecznego, niepoprawnego optymizmu. Szybko okazuje się, że radość na twarzy za życia Agnes była jedynie maską, która po jej śmierci każe Mirandzie zastanowić się na tym, kim Agnes była naprawdę. Będzie miała ku temu powód, albowiem odziedziczy pół miliona dolarów i tajemniczą posiadłość w Sorrento, bardzo silnie związaną z przeszłością Agnes.\nMiranda spontanicznie i dość szybko podejmuje decyzję o wyjeździe do Włoch. Nie spodziewa się, że ta podróż zmieni ją samą, ale przede wszystkim nauczy tolerancji i szacunku dla inności. Chłodna, pozbawiona buchającej żarem serdeczności, w gruncie rzeczy dość wyrachowana i cyniczna młoda osóbka dociera do miejsca, które jest całkowicie innym od tego, w którym żyła do tej pory. Postanawia zamieszkać w Villa di Rosa, chociaż zdrowy rozsądek podpowiada jej, iż należałoby willę sprzedać i jak najszybciej wrócić do przewidywalnego życia, które wiodła w Bostonie.\nMiranda poznaje Włochów, ich serdeczność i wylewność. Na początku trudno jej się z nimi pogodzić, ale ostatecznie ustępuje i daje się przy każdej okazji obściskiwać, całować, przekraczać granice własnego terytorium. Poznani ludzie – między innymi rodzina Gardionich – są inwazyjni, ale w gruncie rzeczy nieszkodliwi. Czytelnik zastanawia się nad ich rolą w tej powieści tym bardziej, że bardzo długo tworzą jakby jednobarwne, przewidywalne tło. W chwilach, gdy Miranda pozostaje sama, mierzy się z trudami przeszłości i samą sobą. Wie, że ciotka przeżyła dramat w Villa di Rosa. Przypadkowo znajduje jej dziennik, z którego bliżej poznaje ciężki los Agnes w związku z zaborczym mężczyzną. Dalsze jego poznawanie zostaje przerwane, albowiem ktoś włamuje się do domu i zabiera zeszyt, jednocześnie starając się lekko przytruć dymem młodą bostoniankę. Kto zamierza się jej pozbyć?\nW sytuacjach krytycznych pomaga jej niezwykle męski i bardzo przystojny Włoch. Rafael najpierw ratuje życie Mirandzie w morskiej toni (czyni to właściwie dwa razy), pozwala jej na to, by uciec przed ogniem oraz groźnymi psami i jest przy niej nawet wtedy, gdy zepsute hamulce samochodu prowadzą Mirandę na pewną śmierć. Jasne jest, iż ktoś nie chce, by dziewczyna poznawała przeszłość. Bohaterka tymczasem zachowuje się albo skrajnie nieodpowiedzialnie albo też po prostu irracjonalnie. Zamiast skupiać się na tym, kto próbuje ją zabić (tak, nazwijmy to po imieniu), robi coraz większe maślane oczy w kierunku swego wybawcy, Rafaela. Trudno się jej dziwić, wszak Rafe wzbudza niezdrowe podniecenie wśród wszystkich kobiet w Sorrento. Tymczasem dość łatwo przewidzieć, na kim mu naprawdę zależy, a dużo prościej odgadnąć kim jest i jakie kryje tajemnice.\nTytułowe włoskie tajemnice Yildirim odkrywa stopniowo, ale tylko w sobie znanym porządku. Zwraca uwagę na wieloznaczność pojęcia prawdy i kłamstwa, o którym pisze m.in. „Każda prawda, czy też kłamstwo, jest swego rodzaju bronią. Wszystko zależy od tego, w jaki sposób zdecydujemy się ich użyć”. Miranda Powell znalazła się w przestrzeniach między prawdą i kłamstwem. Trudno jest jej ocenić sytuacje, intencje rzekomo bliskich uczuć, trudno przede wszystkim – biorąc pod uwagę komplikującą się w międzyczasie za oceanem sytuację jej rodziny – właściwie wybrać i nie bać się konsekwencji tego, co potem.\n„Włoskie sekrety” to bowiem powieść o wyborach. O ich trudzie i znaczeniu. O tym, że aby żyć naprawdę, trzeba umieć dźwigać piętno przeszłości, być dobrym dla teraźniejszości i otwartym na to, co przyniesie przyszłość. Książka mimo wszystko nie proponuje zbyt wielu ścieżek interpretacyjnych. To, co dzieje się z Mirandą każe nam tak, a nie inaczej o niej myśleć. Trudno tutaj znaleźć margines do rozmyślań czytelnika. A przydałoby się. Zwłaszcza że zmierzanie ku ckliwemu i całkowicie przewidywalnemu finałowi robi tej książce krzywdę. Książce, która tak czy owak jest ciekawa, chociażby z tego względu na to, że pobudza chęć, by odkryć, zobaczyć i posmakować Włochy. Bez balastu zbędnych doznań, który noszą w sobie bohaterowie „Włoskich sekretów”.\nWydawnictwo Prószyński i S-ka, 2011\nAutor: Jarosław Czechowicz o 17:34 9 komentarzy:\nTego typu książki są akceptowane przez niewielką grupę ludzi. Rozważania dotyczące inności, zaburzeń psychicznych i problemów osobowościowych nadal spychane są gdzieś na życiowy margines, choć powoli wkracza do nas moda na prywatnych psychoterapeutów, którzy zmuszają do tego, by rozmawiać o tym, o czym rozmawiać na co dzień nie sposób.\nGdyby ktoś w niezobowiązującej rozmowie zapytał Krystiana Głuszko o to, co słychać, mógłby zamilknąć lub uciec, słysząc odpowiedź: psychozy, zaburzenia pamięci, halucynacje, omdlenia, męczące sny. Jeżeli ktoś uważa, że wymienione kwestie to po prostu chore rojenia, niech nie czyta dalej niniejszego omówienia i samej książki „Spektrum”. O jakim bowiem spektrum tu mowa? Tym autystycznym, bardzo szerokim, praktycznie niedefiniowalnym i przede wszystkim trudnym do wyleczenia. Kiedy przed laty oglądałem „Piękny umysł” z rewelacyjnym Russellem Crowe, nie spodziewałem się, że o piętnie autyzmu ktoś opowie inaczej, ciekawiej. Cieszę się, że „Spektrum” ujrzało światło dzienne. Cieszę się, że o problemach w tej książce opisanych, zacznie mówić opinia publiczna. Podziwiam odwagę autora, ale jednocześnie rozumiem, iż takie pisanie to dla niego – jak choćby dla Halszki Opfer, autorki dwóch książek wspomnieniowych o toksycznym dzieciństwie i dorosłości – forma publicznej terapii. Takiej, wobec której nie możemy pozostać obojętni, będąc jej świadkami.\nGłuszko w opowieści fragmentarycznej, w rwanej narracji, w mało literackich frazach i trudnych do uporządkowania pojęciach, opowiada o spotkaniu z samym sobą po to, by przestrzec innych. Albo może czegoś innych nauczyć. Przede wszystkim tego, czym jest cierpienie. Nie to, które oglądamy codziennie na ekranach telewizorów, cierpienie pełne rozlewu krwi i spektakularnych wstrząsów. Takie, o którym się nie mówi, bo trudno ująć je w słowa. O piekle wewnątrz mózgu, o codziennych problemach z akceptacją siebie i każdego kolejnego dnia. O trudach nawiązywania jakichkolwiek relacji i o świadomości, iż cierpienie będzie wracać w różnym nasileniu do końca życia.\n„Spektrum” to książka pisana emocjami, więc trudno nazwać ją prawdziwą literaturą. Mamy tutaj do czynienia z kalekimi zdaniami, zaburzoną chronologią. Ta narracja jest rwana i rządzi się tylko sobie znanymi prawami. Prawami człowieka w spektrum autyzmu, który odważył się na to, by o sobie opowiedzieć. Dowiadujemy się wiele, ale tak naprawdę nie za dużo. Przecież nie jest możliwe opisanie tego, co się odczuwa. Trudno wyrazić ból i cierpienie. Czy cierpienie Krystiana Głuszko ma uszlachetniać? Trudno orzec. Pewne jest natomiast to, iż jego opowieść pomoże wszystkim tym, którzy chcą być bliżej życiowych outsiderów i lepiej ich zrozumieć.\nPoznajemy tylko epizody z życia autora. Te najważniejsze albo te, które wyraźnie – choć bez wyraźnego powodu – zapadły mu w pamięć. Próby samobójcze. Okaleczenia. Pobyty w szpitalach psychiatrycznych. Miejscach, w których wyleczyć się nie sposób. Można jedynie opóźniać rozwój choroby. „Cały ten szajs polega na tym: przyjąć – zaleczyć – wypuścić – czekać na powrót”. Czym zaleczyć? Okrutnymi elektrowstrząsami czy terapią śpiączki insulinowej? Czy szpitale psychiatryczne rzeczywiście są miejscem, w którym można odnaleźć samego siebie, stanąć na nogi, żyć normalnie (cokolwiek pod tym pojęciem rozumieć)? Przecież wszystko tak naprawdę zależy od samego chorego. Tak rozumują zdrowi, normalni. Przecież wystarczy wziąć się w garść, poskładać do kupy, wyjść życiu naprzeciw. Czy aby na pewno? Co pod tymi wyświechtanymi frazesami rozumiemy? Co rozumiemy z tego, co dzieje się w umyśle i ciele naszpikowanym antydepresantami i neuroleptykami, z którymi prowadzący lekarze grają w rosyjską ruletkę? Może pomoże, może nie. A jak nie, to wstrząsik. Większa dawka. Częstsze terapie. I gdyby to wyglądało naprawdę tak prosto, wielu ludzi takich jak Głuszko nie musiałoby przeżywać tego, o czym on sam pisze. Przepraszam, próbuje napisać. „Spektrum” to bowiem proza próby. Próby wyrażania siebie, ale i próby wyjścia światu naprzeciw. Temu normalnemu, gdzie nie trzeba bać się samego siebie…\nGłuszko zwraca uwagę na to, jak niewiele w gruncie rzeczy dzieli zdrowych i tych, którzy cierpią wewnętrznie. „Tak wiele dzieli zaburzonych psychicznie od zdrowych, jednak jesteśmy bardzo blisko siebie… Mamy podobne nadzieje, tęsknoty, pragnienia i prośby w modlitwie”. Myślę, że jego opowieść to przede wszystkim miejsce spotkania tych, którzy chcą zrozumieć i tych, którzy nie rozumieją samych siebie. Dodatkowo to książka opowiadająca o tym, że cierpienie wewnętrzne ukazuje tak naprawdę, kim się jest. O tym, że z ulgą można opuścić własne ciało. O tym, że często dyskutujemy o skutkach, a nie rozumiemy przyczyn.\n„Spektrum” to mroczne, ale i prawdziwe świadectwo egzystencjalnego bólu. Jego autor wspomina, że dużym błędem i słabością było w przeszłości zaufanie ludziom. Myślę, iż ta opowieść wypływa z wielkiego zaufania. Z wiary w to, że można pomóc nie tylko sobie, lecz innym. By zrozumieć to, czego pojąć się nie da.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 10:45 10 komentarzy:\nAutor: Jarosław Czechowicz o 19:28 2 komentarze:\n"Księga Elżbiety" Joann Davis\nZastanawiam się nad tym, do kogo książki takie jak „Księga Elżbiety” są kierowane. Do naiwnych czytelników? Do ludzi, którzy zachwycą się stylizowaną na opowieść biblijną frazą, która zawiera proste rozwiązania bynajmniej nie prostych problemów? Pretensjonalność Joann Davis i jej najnowszy płód, będący swoistą kontynuacją „Księgi nowej drogi”, pozostawiają w pamięci wyraźny rys. Nie sposób nazwać takich publikacji inaczej niż pseudoliterackimi koszmarkami, które mają nas rzekomo poruszyć do głębi, a są po prostu puste. Davis to chyba taki Coelho w spódnicy; jej pisanie ma być głębokie i ważne, a w istocie jest banalne, fabularnie wręcz nonsensowne i korzystające z kilku prozatorskich kalek, dzięki którym naprodukowano już „powieści” typu „Weronika postanawia umrzeć”.\nTym razem nikt nie chce umierać, ale od śmierci się zaczyna. W nurcie rzeki ginie czteroletnia dziewczynka, której zwłoki odnajduje tytułowa Elżbieta, była niewolnica, łagodna i ciepła położna na co dzień, która dzięki sobie tylko znanym instynktom wie, dokąd martwe maleństwo zanieść. Elżbieta, widząc rozpacz rodziców, zadaje sobie pytania o to, dlaczego los bywa dla ludzi tak okrutny, dlaczego Bóg odbiera dzieciom życie, ludziom dobrym wszystko to, co mają, a sprawiedliwym chęć do życia. „Gdyba” sobie o tym i owym, po czym zapada w sen i wtedy – jak w efekcie połknięcia całego blistra tabletek nasennych – pojawia się Staruszka, nakazując jej wędrówkę i nazywając sprawy po imieniu w następujący sposób: „Twoja dusza jest lampą, która jaśnieje pełnym blaskiem dopiero wtedy, kiedy napełnisz ją oliwą spokoju i łagodności. Rozpacz gasi jej światło”. Po tym jakże głębokim wstępie, wiemy już, iż Elżbieta będzie gdzieś tam wędrować, czegoś tam szukać i dążyć do odkrycia jakiejś niesamowitej tajemnicy egzystencjalnej. W podróż zabiera swą kuzynkę Miriam oraz przybranego brata Dawida. Cała trójka zmierza ku źródłu, które nigdy nie wysycha, spotykając na swej drodze symboliczne postacie, dzięki którym życiorysy wędrowców są dla nas bardziej czytelne.\nRozmawiają zatem z Bajarzem, z Latarnikiem i Żebraczką. Momentami robi się z tego coś na kształt „Małego Księcia”, niemniej jednak mądrości Joann Davis są tak okrutnie banalne, że czytanie ich jest jak przełykanie garści gwoździ. Do podróżujących dociera także mąż Elżbiety, pasterz Jozue. Również – jak żona z martwą dziewczynką wcześniej - za pomocą jakiegoś wewnętrznego radaru, który namierza zagubioną żonę. Nic to. Liczy się fakt, że zbliżenie tych dwojga nada podróży jakiś głębszy sens. Czytamy po drodze o kuszeniu Jozuego przez niejaką Kobietę-Pytona (do czego przypiąć ten wątek, nie mam pojęcia) i wreszcie widzimy już całą czwórkę odkrywającą kolejną życiową mądrość. Źródło, którego szukają i które nigdy nie wysycha to… źródło miłości oczywiście. Potem autorka wkleja w swą makabryczną i pustą narrację dwa razy Hymn św. Pawła o Miłości (naturalnie raz to za mało) i każe swoim bohaterom powrócić do domu, który będą budować inaczej, na fundamencie miłości.\nPrzykro mi, że streściłem całą „pasjonującą” fabułę, ale jakoś nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia, kiedy piszę o książce, którą powinno się omijać z daleka. Najpierw stawia pytania o istotę cierpienia i niesprawiedliwość, potem przemienia się w symboliczną powieść drogi, w zakończeniu oferuje proste i jednoznaczne rozwiązania, a całość nie grzeszy ani spójnością, ani tym bardziej metafizycznym przesłaniem, którym Joann Davis chce nas przekupić.\nZadajmy jedno podstawowe pytanie. Czy Elżbieta, uosobienie dobroci, łagodności i mądrości naprawdę musi zasuwać pieszo i z osiołkami ileś tam kilometrów, by dowiedzieć się, że szukała miłości? A jak ją już znalazła, naturalnie uzdrowiła z nieszczęść świat swój i swoich bliskich. Czy fabuła, jaką serwuje nam Davis nie jest przypadkiem kpiną z czytelnika? Czy książka taka jak ta to zestaw godnych przemyślenia symboli czy zlepek słów, z których autorka klei treści rzekomo głębokie i przejmujące? „Księga Elżbiety” ma tylko jedną zaletę. Jest krótka i nie zmarnujemy więcej niż jeden wieczór na jej przeczytanie. Dla mnie to i tak za dużo czasu. Cenię pisanie o ważnych i podstawowych wartościach czy pojęciach. Wtedy jednak, gdy ktoś się nimi zajmuje na poważnie. Joann Davis robi sobie jakieś kpiny, podaje proste recepty na rozwiązanie skomplikowanych problemów i przede wszystkim doprowadza do bólu zębów szaleńczą nieprzewidywalnością swojej opowieści. Opowieści do jak najszybszego zapomnienia!\nAutor: Jarosław Czechowicz o 14:55 4 komentarze:\nKiedy przed trzema laty miałem okazję po raz pierwszy zapoznać się z twórczością Alice Munro, zastanawiałem się nad tym, czy przeczytany wówczas zbiór opowiadań „Uciekinierka” jest reprezentatywnym fragmentem tej twórczości. Teraz wiem, że tak, albowiem lektura kolejnych dziewięciu tekstów, wydanych w ojczyźnie Alice Munro w 2001 roku, pozwoliła zrozumieć, jakimi prostymi środkami wyrazu - wciąż tak samo - pisarka potrafi oddać głębię życia, przemyśleń i uczuć oraz motywy postępowania w momencie życiowych zawirowań. „Kocha, lubi, szanuje…” to dziewięć opowieści o kobietach, które stoją na rozdrożu, które na coś czekają, czegoś nie osiągają, które próbują definiować swoje życie przez pryzmat relacji z innymi ludźmi. To książka statyczna, dojrzała i mądra. „Uciekinierka” była zbiorem skupiającym się głównie na portretowaniu kobiecej psychiki. Jest to obecne także w „Kocha, lubi, szanuje…”, ale tym razem Munro rozbudowuje teksty o wiarygodne i przejmujące postacie mężczyzn z otoczenia bohaterek jej opowiadań.\nO ile „Uciekinierka” starała się opisać procesy poznawania własnych uczuć, o tyle w „Kocha, lubi, szanuje…” mamy inne portrety kobiet; takich, które próbują zrozumieć sens swojego życia oraz to, dlaczego znalazły się w tym, a nie innym punkcie. Akcentowana jest wyraźnie albo nadmierna religijność albo jej brak w życiu tych, które także transcendencji poszukują. To matki, niepokorne córki, subtelne kochanki, wreszcie przede wszystkim kochające wprost i bezwarunkowo żony lub narzeczone, obok których stoją mężczyźni ich życia, mniej lub bardziej na to życie wpływający.\nKażdy z tekstów ma podobną konstrukcję. Od razu, natychmiast jesteśmy wrzucani w wir jakichś zdarzeń, których znaczenie dopiero wyjaśni (albo nie) dalsza część tekstu. Następnie akcja rozwija się niespiesznie, by w finałach gwałtownie poruszyć, wskazując fakt, iż większość bohaterek jest w swym życiu zagubiona i albo mierzy się z jakąś wielką stratą, albo musi zacząć coś od nowa, na nowo zdefiniować siebie i to, jaką rolę ma do odegrania. Kobiety Munro są w średnim albo starszym wieku, zwykle dostojne, nie pozwalające sobie na wybuchy emocji, trzymające na wodzy swe odczucia i jedynie subtelnie sugerujące burze, jakie mają miejsce w ich głowach. Stojący obok nich mężczyźni są wsparciem lub źródłem opresji. Nieustająco jednak są, istnieją gdzieś obok, dają jakiś punkt zaczepienia i pozwalają, by zrzucać na ich barki nadmiar cierpienia i bólu. Relacje damsko-męskie Munro portretuje dość finezyjnie i trudno chwilami nie odnieść wrażenia, iż do rodzinnych domów bohaterek weszliśmy zamiast głównymi drzwiami jakoś od tyłu, by z oddali przyglądać się temu, co się tam dzieje i wyciągać własne wnioski ze strzępów zasłyszanych rozmów.\nPomiędzy rozpoczynającym zbiór opowiadań obrazkiem, kiedy Johanna, samotna emigrantka z Anglii, nadaje do Saskatchewan meble a zamykającą ostatnie opowiadanie sceną pojednania między cierpiącą na zaniki pamięci Fioną a jej mężem Grantem, przekonanym o tym, iż już ją stracił, znajduje się prawie wszystko, co może zdarzyć się w życiu i odmienić jego bieg. Zmagająca się z nowotworem, cierpiąca Jinny na wiszącym moście u boku młodego chłopca przeżyje chwilę szczęścia i zapomnienia – choćby o tym, że odchodzi. Mężatka Meriel ulega pokusie i żądzom, by przeżyć krótką przygodę miłosną, a potem być świadkiem śmierci zarówno nieświadomego niczego męża, jak i kochanka, którego nie da się zapomnieć. Chrissy odwiedza w Toronto Quennie, z którą razem się wychowała, podgląda jej życie rodzinne, ale tak naprawdę przybywa po to, by znowu stać się jej częścią życia. Tymczasem musi się zmierzyć z nagłym zniknięciem Quennie i faktem, iż Chrissy nie była dla niej aż tak ważna. To tylko kilka zdarzeń, w których bohaterki docierają do pewnych granic, za którymi ich życie będzie inne, trudne do przewidzenia, a tym bardziej do opisana.\nI znakomite portrety mężczyzn, o jakich wspomniałem. Zagorzały ateista Lewis, który jest kontrowersyjnym nauczycielem, a po którego śmierci kobieta jego życia musi wypełnić ostatnią wolę mężczyzny i skremować go, bez żadnych przyjęć pożegnalnych. Mike – obiekt fascynacji z młodości anonimowej bohaterki i narratorki - który po latach przypadkiem spotyka ważną dla siebie kobietę i opowiada o dramacie, jaki przeżył. W końcu Grant, którego cierpienie jest wręcz niewyobrażalne, kiedy dostrzega, iż jego 70-letnia żona przestaje go poznawać podczas pobytu w ośrodku opieki.\nMężczyźni uzupełniają wizerunki kobiet w „Kocha, lubi, szanuje…”. Munro zaś udowadnia, iż proza bez zbędnych ozdobników, bez szybkiej akcji i dynamicznych bohaterów, niesie w sobie tak wiele, że po lekturze jest po prostu o czym myśleć, zaś każde opowiadanie to jakby zarys konstrukcyjny świetnej powieści psychologicznej. Krótkie formy prozatorskie Munro to teksty, które cechuje dojrzałość, głębia i niepowtarzalny koloryt. Wcale nie muszą stawać się powieściami.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 19:26 5 komentarzy:\nTa książka powinna dostać nagrodę już za samą okładkę. Przepiękną, poruszającą, twórczą, niesamowitą. Oto niejaki Jura Sałatin, fascynujący złomiarz (tak, w tej publikacji nawet złomiarz potrafi być fascynujący) w czapce uszatce i grubych rękawicach mknie na swym motorze. Jacek Hugo-Bader właśnie w ten sposób chciał przemierzyć długą trasę kołymską od Magadanu do Jakucka. Nie wyszło. Wyszła za to pasjonująca podróż autostopem i piekielnie dobry reportaż. O wnętrzu piekła właśnie. Takiego ziemskiego, kryjącego pod wieczną zmarzliną zarówno drogocenne złoto, jak i zbiorowe groby zamordowanych w dawnych obozach pracy. Książka, która opowiada o życiu ściśle związanym z przeszłością. O tym, jak przetrwać i o tym, czym jest śmierć. O hektolitrach wypitego alkoholu, siarczystym mrozie i przede wszystkim o ludziach – ich dramatach, radościach i szczęściu. Wszystko w scenerii co najmniej egzotycznej, tak bardzo przecież niedostępnej, lodowatej, przerażającej…\n„Dzienniki kołymskie” to już kolejny literacki dowód na to, iż Jacek Hugo-Bader kocha Rosję wraz z jej teraźniejszością i przeszłością, a by wyrazić tę miłość, pragnie poznawać ją szczególnie, namacalnie, wnikliwie. Postanawia dotrzeć do miejsca, w którym pozornie nie da się żyć. „(…) Wydaje mi się, że trzeba mieć raka, ciężko chore serce albo głowę, żeby tu żyć. Nie mieć naprawdę nic do stracenia albo innego wyjścia, żeby osiedlić się na biegunie okrucieństwa”. Ta niezwykłość panujących tam warunków i świadomość, iż życie toczy się mimo wszystko, popycha autora do tego, by przemierzać 2025 km Traktu Kołymskiego, zawierać tam przyjaźnie, fotografować to, co cenne, a przede wszystkim by zrozumieć inność; tę zimną i nieprzystępną, niemożliwą do poznania dla człowieka pozbawionego pasji tego poznawania.\nStart w Magadanie, meta w Jakucku. Nie cel jest jednak dla Hugo-Badera ważny, lecz sama podróż. Podróż przez miejsca, które straszą tym, czym były kiedyś i tym, jakie są obecnie. „Bo ta licząca ponad dwa tysiące kilometrów droga wybrukowana jest ludzkimi żywotami. Położona na kościach. I to nie jest żadna metafora”. Niewiele będzie metaforyki w „Dziennikach kołymskich”, bo i nie ma na nią miejsca. Nie chodzi o wzniosłą literaturę. Chodzi o rzetelną literaturę faktu. I taką też otrzymujemy. Dziennik zaskakującej podróży pod patronatem „Opowiadań kołymskich” Warłama Szałamowa, którego – tak jak wszystkich żyjących, których poznaje w drodze – Hugo-Bader chce ocalić od zapomnienia.\nNajważniejsi są ludzie. „Dzienniki kołymskie” to galeria postaci, o których szara codzienność nie dba, ale którzy za wszelką cenę próbują przetrwać i być szczęśliwymi w świecie, jaki im to utrudnia. Autor rozmawia m. in. z córką okrutnego Nikołaja Jeżowa, która opowiada o dramacie swojego dzieciństwa. Słucha Tamary Tichonowej i jej wspomnień z kobiecych łagrów. Zmusza do zastanowienia się nad tym, czym jest „zgwałcona Rosja”. Jeździ i pije ze złotym oligarchą Basanskim. Od Włada dowiaduje się, jak można pogodzić specjalizację chirurga z alkoholizmem. To także historia kołymskiego psychiatry, geologa Władimira, właściciela restauracji i handlarza złotem Mustafy, dyrektora elektrowni Garuszowa, eksperymentatora Niurguna… To ludzie z krwi i kości, często sfotografowani i uwiecznieni w tym, co mówią i robią. Ludzie, którzy wciąż pamiętają o okrutnej przeszłości obozów przymusowej pracy, ale mimo tego kochają Kołymę i są jej wierni. Co ciekawe – większość to ludność napływowa, uciekinierzy z Rosji i byłych republik radzieckich; wszyscy ze znamieniem porażek i okrucieństw, o jakich trudno im mówić bez wypicia kilku głębszych. Mamy także nieco sentymentalną, ale robiącą kolosalne wrażenie opowieść pewnej madame Marianne, która przybywa z Paryża tylko po to, by zaczerpnąć świeżego oddechu lodowatego powietrza kołymskiego, które pozwoli jej zrozumieć dramatyczne wybory swego ojca i wśród widm umarłych odnaleźć chęć do życia we francuskiej stolicy.\nIm dalej w trasie, tym bardziej ponure przemyślenia. „Mam poczucie, że im bardziej wjeżdżam w głąb Kołymy, tym bardziej cofam się w czasie, bardziej zanurzam się w starą, sowiecką, zahibernowaną rzeczywistość”. W Jakucku Hugo-Bader będzie już częściowo innym człowiekiem. Dziesiątki spotkań, wysłuchanych opowieści, obejrzanych krajobrazów – to wszystko spowoduje, że nie tyle lepiej zrozumie postsowiecką mentalność, co samego siebie; tego, który tak bardzo chce w nią wniknąć.\n„Dzienniki kołymskie” to zbiór mrocznych opowieści, ale także anegdot, bo poznani ludzie czasami też się śmieją. Zastanawiające jest, iż książka tak w gruncie rzeczy przygnębiająca, potrafi mimo wszystko hipnotyzować. Pewnie wynika to z tego, iż autor doskonale wie, gdzie się znajduje, z kim chce rozmawiać i o co pytać. A pytań o Kołymę jest bardzo wiele. O jej przeszłość i o to, czym jest obecnie. Bo w wiecznej zmarzlinie można odnaleźć coś ciepłego. Tym czymś jest ciepło ludzkich serc, o jakim Hugo-Bader potrafi pisać jak nikt inny.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 17:08 8 komentarzy:\nAutor: Jarosław Czechowicz o 18:13 6 komentarzy:


owanego z okazji Å›lubu1. Zwyczaje towarzyszÄ…ce zawieraniu maÅ‚Å¼eÅ„stwa zaleÅ¼Ä… od krÄ™gu kulturowego z jakiego wywodzÄ… siÄ™ przyszli maÅ‚Å¼onkowie2. W Polsce przyjÄ™cie weselne odbywaÅ‚o siÄ™ zazwyczaj w domu panny mÅ‚odej\nProblem z insektami!Kilka porad o ogrzewaniuKrótko i na temat: Meble na wynajemCo musisz wiedzieć o relaksie w ogrodowym wydaniuSome general stuff about plumbingO energii sÅ‚onecznej - czy to siÄ™ opÅ‚aca?Od odszkodowania po rozwód. Po co chodzimy do prawnikaOgólnie o dzieciach i wyprawkach dla niemowlątPremium oil - invest in your engineHydraulika siÅ‚owaUczciwość mechaników samochodowychImplantologia zabrzeGeodezyjne mapki, kiedy są potrzebne?Co warto wiedzieÄ‡ o energetyce sÅ‚onecznej?Czy można transportować czołgi po godzinach?Solary - ekologia i nowoczesna technologiaKlima- nie tylko od chÅ‚odzeniaPozycjonowanie - pogadajmy o kosztachJak wybrać dobrego stomatologa? Poradnik dla pacjentów z ZabrzaJak w 2021 skuteczniej zamówić pokazy tańca Warszawa?PodzespoÅ‚y auta - to one siÄ™ psujÄ…!Zimowo - kilka ciekawostek o ogrzewaniuBaby shower co i jak?Kilka porad odnoÅ›cie sukienekRelaks w ogrodzie na wyciągnięcie rękiWhat If You Could Wake Up A Northampton Chauffeur In 3 Days? Biuro rachunkowe - czy to siÄ™ opÅ‚aca?Naturalne kosmetyki - o co w tym chodzi?O niezbÄ™dnych przygotowaniachAbut cars and their technical condition