Upiorny przepis na tosty na Halloween - Nowe przepisy - 2022\nUpiorny przepis na tosty na Halloween\nTo prosty pomysł, aby zamienić każdą kanapkę w małego ducha: rozsmaruj ją tak, jak zwykle (serek, masło orzechowe lub inne masło orzechowe, twaróg, słone pasty do smarowania) i pokrój w kształt ducha.\n2 łyżeczki pasty do wyboru\n2 mini chipsy czekoladowe\nLekko podpiecz chleb i dodaj pastę według uznania. Ułóż drugi tost na wierzchu i wytnij za pomocą dużej krajalnicy do ciastek duchów.\nUmieść 2 kawałki czekolady na kanapce na oczy.\nProste przepisy na obiad: zjedz upiorną ucztę na Halloween\nWesołego Halloween! Szukasz sposobów na zaspokojenie swoich małych potworów przed i po ich przygodach tego wieczoru? Zaproponujmy kilka upiornych pomysłów:\nZupa pomidorowa z grzankami duchowymi: Podawaj małym potworom tę kremową zupę pomidorową z serowymi grzankami w kształcie duchów, zanim wyjdą w noc.\nQuesadilla z dyni: Bądź kreatywny ze swoimi quesadillas, kształtując je w zabawne latarnie lub inne upiorne kształty i wypełniając je fasolą i serem.\nPrzyprawiona gorąca czekolada: Rozgrzej swoje małe upiory po przygodach bogatą gorącą czekoladą lub champurrado, lekko doprawiona pachnącym cynamonem i zagęszczona masą. Prosty w wykonaniu, pamiętaj, aby ubić duży kociołek – ee, garnek – zdziwiłbyś się, jak szybko magicznie znika.\nWszystkie przepisy znajdziecie poniżej, a więcej pomysłów na zdjęciach powyżej.\nAby uzyskać więcej pomysłów, przejrzyj naszą galerię łatwych przepisów na obiad i sprawdź naszą stronę Kolacja dzisiaj, poświęcona przepisom, które można przygotować w godzinę lub mniej. Szukasz konkretnego przepisu? Skomentuj poniżej lub napisz do mnie na adres [email protected]\nZUPA POMIDOROWA Z GRZANKAMI DUCHOWYMI\nNotatka: Użyj kromek chleba wystarczająco dużych, aby uzyskać 8 (2 cale) grzanek.\n3 uncje białego sera, takiego jak Gruyere, Cheddar, Jack lub Swiss, pokrojone w 4 plastry\n12 całych ziaren pieprzu, opcjonalnie\n1. Podgrzej olej w dużym garnku na średnim ogniu. Dodaj cebulę, marchew i seler. Gotuj, mieszając od czasu do czasu, aż zmiękną, 5 minut. Dodaj czosnek i gotuj 1 minutę. Dodaj pomidory i bulion z kurczaka. Zwiększyć ogień i doprowadzić do wrzenia, następnie zmniejszyć ogień i dusić, aż warzywa będą miękkie, 15 minut. Mieszaj od czasu do czasu.\n2. W międzyczasie za pomocą foremki do ciastek lub nożyczkami, pokrój kromki chleba na kształty duchów. Pokrój plasterki sera w ten sam kształt. Upiecz duchy w tosterze. Umieść je na blasze przeznaczonej do pieczenia w piekarniku, a następnie połóż ser na wierzchu. Użyj 3 ziaren pieprzu, aby zrobić oczy i usta dla każdego ducha. Włóż je z powrotem do tostera i ponownie podgrzej, aby ser się stopił. (Jeśli nie masz piekarnika do tostera, możesz podgotować tosty serowe około 4 cale pod elementem brojlera, aż ser będzie musujący, 2 minuty.)\n3. Puree z zupy w blenderze w dwóch partiach. Zwróć go do garnka. Dodaj śmietanę i dopraw do smaku solą i pieprzem. Podgrzej, a następnie podawaj w miseczkach z grzankami duchowymi na wierzchu.\nKażda porcja: 364 kalorie 1198 mg sodu 44 mg cholesterolu 21 gramów tłuszczu 9 gramów tłuszczów nasyconych 32 gramy węglowodanów 15 gramów białka 4,35 gramów błonnika.\nDYNIOWA TWARZ QUESADILLAS\nPorcje: 4 quesadille\n1/2 szklanki puszki smażonej czarnej fasoli\n1. Pokrój dynię uformuj każdą tortillę za pomocą 6-calowego foremki do ciastek w kształcie dyni.\n2. Miejsce 4 tortille w kształcie dyni na blasze do pieczenia. Rozłóż 2 łyżki smażonej fasoli na każdym wycięciu. Posyp tartym serem. Na wierzch każdą z pozostałych wycinanek z dyni, aby zrobić kanapkę.\n4. Używanie noża do masła lub kapsle od butelek (jeśli dzieci pomagają), wytnij oczy i usta z dyni z wierzchu każdej quesadilli.\n5. Piecz w 300 stopniach, aż ser się rozpuści, 3 do 4 minut.\nKażda porcja: 526 kalorii 725 mg sodu 69 mg cholesterolu 25 gram tłuszczu 52 gramy węglowodanów 22 gramy białka 4,44 gramy błonnika.\nPorcje: Robi około 5 litrów (20 porcji na 1 filiżankę)\nUwaga: na podstawie Patricii Rubalcavy. Meksykańskie tabliczki czekolady Abuelita i Ibarra są dostępne w większości sklepów spożywczych. W razie potrzeby Champurrado można udekorować laskami cynamonu.\n1/2 funta świeżej masy (1 czubaty kubek), podzielone\n4 (3,15 uncji) meksykańskie tabliczki czekolady, połamane na małe kawałki\n1 (12 uncji) puszka mleka zagęszczonego\n1 (15 uncji) puszki słodzonego skondensowanego mleka\nCukier, jeśli chcesz, do smaku\n1. W 2-galonowym garnek bulionowy, zalej 2 litry wody i zagotuj laski cynamonu na dużym ogniu.\n2. Tymczasem, w blenderze wymieszaj połowę masy z 1 kwartą wody, aby uzyskać papkę (mikser powinien być pełny w 3/4). Dodaj resztę masy do gnojowicy i wymieszaj, aby połączyć. Cienkim, stałym strumieniem dodaj masę do wody cynamonowej i mieszaj, aby połączyć, wciąż na dużym ogniu.\n3. Dodaj czekoladę kawałków do blendera, wraz z mlekiem skondensowanym i skondensowanym. Całkowicie zmiksuj masę czekoladową, a następnie powoli wmieszaj do garnka. Dodaj mleko.\n4. Kontynuuj gotowanie aż mieszanina delikatnie się zagotuje, ciągle mieszając. Dostosuj konsystencję, ubijając dodatkową masę według uznania, delikatnie gotując mieszaninę przez kilka minut, aby masa się ugotowała i zgęstniała. Dostosuj słodycz według uznania z cukrem.\n5. Usuń ten champurrado z ognia i odcedź, aby usunąć laski cynamonu. Podawaj natychmiast lub ostudź i wstaw do lodówki, aż będzie potrzebne. Będzie przechowywany przez 3 dni w lodówce.\nKażda porcja: 210 kalorii 5 gramów białka 31 gramów węglowodanów 0 błonnika 8 gramów tłuszczu 3 gramy tłuszczów nasyconych 17 mg. cholesterol 88 mg. sód.\nPrzepisy tematyczne czasami wymagają trochę więcej pracy, ale są świetnym sposobem na spędzenie wakacji i uczynienie ich wyjątkowymi dla Twojej rodziny. Czas jest tak krótki, że dzieci uwielbiają takie rzeczy, że warto poświęcić czas na takie przepisy. W noc Halloween będziemy robić Straszny Dobry Smorgasbord z Pajęczą Pizzą jako głównym elementem. To powinien być przerażająco dobry czas!\nJessica pracuje w Little Skye Kids Boutique w e-commerce i mediach społecznościowych. Mieszka w południowej Kalifornii z mężem i trójką dzieci.\n65 upiornych przekąsek idealnych na Halloween\nW dużym garnku rozpuść 6 łyżek masła. Mieszaj w jednej 10-uncjowej torebce marshmallows, aż się rozpuszczą. Dodaj 1/4 łyżeczki każdej przyprawy do ciasta dyniowego i waniliowego odcienia z pomarańczowym barwnikiem spożywczym. Z ognia wymieszaj 8 filiżanek chrupiących płatków ryżowych. Lekko ostudź, a następnie uformuj kulki z 1 filiżanki (6 do 8). Fajny. Wciśnij pokrojoną w plasterki zieloną lukrecję w wierzchołki łodyg. Wytnij kształty ze skór owocowych, aby nałożyć twarze na dynie.\nRozwałkuj białą fondant do grubości 1/8 cala na posypanej skrobią kukurydzianą powierzchni. Wytnij 4-calowe krążki za pomocą noża do ciastek lub noża do obierania. Włóż małego, nieopakowanego lizaka na środek mrożonej czekoladowej babeczki, a następnie ułóż na wierzchu krąg fondant, aby utworzyć ducha. Dodaj oczy czarnym żelem dekoracyjnym.\nPuls 1 1/2 szklanki paluszków z precelkami z 2/3 szklanki speculoos (masło do ciastek) i 1 łyżką niesłodzonego proszku kakaowego. Wstawić do lodówki do twardości. Rozwałkuj kulki o średnicy ok. 12 cm, a następnie obtocz w zielone posypki. Wyszprycować kropki lukru waniliowego i przymocować do oczu cukierkowe perełki.\nTostowy biały chleb kanapkowy posmarowany sosem marinara. Na wierzchu cienkie paski mozzarelli na gazę i pokrojone czarne oliwki na oczy. Podsmaż, aż ser lekko się rozpuści.\nNałóż 6 połówek Twinkies na patyczki do lizaków lub słomki i zanurz w 12 uncjach roztopionych, żywych, zielonych topionych cukierków, rozcieńczonych 2 łyżkami oleju roślinnego. Wyjmij na wyłożoną pergaminem blachę do pieczenia, odstaw. Udekoruj czarnym lukrem do włosów i twarzy, cukierkowymi oczami i czarną lukrecją na śruby. Niech ustawią.\nW dużej misce ubij 1 patyczek stopionego masła z 1 szklanką jasnobrązowego cukru, 1/2 szklanki kwaśnej śmietany, 2 jajkami i 1 łyżeczką przyprawy do szarlotki. Wymieszaj 11/4 szklanki mąki i 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia, sodę oczyszczoną i sól. Podziel na 12 wyściełanych miseczek na muffinki. Piec w temperaturze 350 stopni F, aż wykałaczka wyjdzie czysta, 18 do 20 minut. Fajny. Ciasto na ciasteczka cukrowe rozwałkować i pokroić w kształty za pomocą małego noża do ciastek nietoperza. Piecz w temperaturze 350 stopni F aż do uzyskania złotego koloru. Ostudzić. Ciasteczka przykryć lukrem czekoladowym i wcisnąć w czarny cukier do szlifowania. Posyp babeczki posłodzoną bitą śmietaną i ciasteczkami nietoperzowymi.\nCukierkowe Gofry Kukurydziane\nW dużej misce wymieszaj 2 szklanki mąki, 2 łyżki cukru, 4 łyżeczki proszku do pieczenia i 1 łyżeczkę soli. Ubij 2 jajka, 1 1/2 szklanki mleka, 5 łyżek stopionego tłuszczu piekarskiego i 4 łyżki stopionego masła. Odcień połowy ciasta na pomarańczowo, a połowę na żółto z barwnikiem spożywczym. Rozgrzej okrągłą gofrownicę do najniższego ustawienia. Nałóż trochę pomarańczowego ciasta na środek i trochę żółtego ciasta wokół niego. Gotuj, aż będzie chrupiąca. Podziel na trójkąty i zanurz końcówki w rozpuszczonej białej czekoladzie.\nBłędy w dzienniku\nUłóż kłody precla na talerzu, zabezpieczając je masłem orzechowym. Masło orzechowe wyciskać na precle z rodzynkami w polewie czekoladowej. Dodaj posypkę czekoladową na nogi. Wyszprycować kropki masła orzechowego i przyczepić mini cukierkowe perełki na oczy.\n3 białka ubić mikserem na średnich obrotach z 1/4 łyżeczki kremu tatarskiego do uzyskania piany. Stopniowo ubijaj w 3/4 szklanki cukru, aż będzie gęsty i błyszczący. Ubij 1 łyżeczkę wanilii. Usuń 1/4 szklanki odcień bezy z czarnym żelowym barwnikiem spożywczym. Przenieś białą bezę do worka do szprycowania z dużą okrągłą końcówką. Wyszpryc 3-calowe czaszki (8 do 10) na wyłożone pergaminem blachy do pieczenia. Wyszprycować czarną bezę z małą okrągłą końcówką do twarzy. Piecz w temperaturze 250 stopni F, aż będzie chrupiąca, od 1 1/2 do 2 godzin ostygnięcia.\nZrób bezę dla Bezy Czaszki (poprzedni slajd). Wylej duchy o wysokości 2 cali (12 do 15) na wyłożoną pergaminem blachę do pieczenia, dodając czubki na ramiona. Piecz w temperaturze 250 stopni F, aż będzie chrupiąca, od 1 1/2 do 2 godzin ostygnięcia. Włóż mini kawałeczki czekolady na oczy.\nPotworne tosty z awokado\nZetrzyj 1 awokado z sokiem z cytryny i solą. Rozłóż na tostowanym żytnim chlebie koktajlowym. Udekoruj każdą kiełkami na włosy, plastrami rzodkiewki i czarnymi oliwkami na oczy, kaparem na nos, plasterkiem ogórka na usta i pieczoną w słoiku czerwoną papryką na język.\nKrakersy Duchów z Hummusem Dyniowym\nPosmaruj papierki wonton z obu stron roztopionym masłem, które pasują do mini filiżanki na babeczki. Piecz w temperaturze 350 stopni F, aż będzie chrupiąca, 5 do 7 minut. Ostudzić zdjąć z patelni i narysować oczy jadalnymi markerami. 15 uncji puree z każdego puree z dyni i odsączonej ciecierzycy, 1/4 szklanki każdego tahini, wody i oliwy z oliwek, 1 ząbek czosnku, sok z 1 cytryny, 1 łyżeczka każdego koszernej soli i kminku oraz 1/4 łyżeczki cayenne. Podawaj z krakersami duchów.\nPokrój 4 obrane banany na pół w poprzek i włóż szpikulec do każdej połówki. Zamrozić do jędrności, 1 godzina. W mikrofalówce 4 uncje posiekanej półsłodkiej czekolady w 20-sekundowych odstępach, mieszając, aż się rozpuści. Zanurz banany w prasie czekoladowej po 2 cukierkowe gałki oczne na każdym i pozostaw na około 10 minut. Kuchenka mikrofalowa 8 pianek do nadmuchania, 10 do 15 sekund. Mieszaj, aż będzie gładka i lekko ostygnie. Łyżką nabierz trochę pianki (rozciągnie się w nić) i owiń ją wokół bananów. Przełóż na talerz wyłożony pergaminem i zamroź.\nWytnij kształt ducha z białego chleba kanapkowego za pomocą 3-calowego foremki do ciastek. Podpraż na patelni z masłem i nieprzywierającą na średnim ogniu na złoty kolor, 2 do 3 minut. Odwróć i dodaj 1 lekko ubite białko jajka do otworu. Przykryj i smaż, aż białka jajek zestali się, a chleb nabierze złotego koloru, przez 2 do 3 minut. Udekoruj ostrym sosem na oczy.\nSzkieletowe Jabłka Cukierkowe\nBlachę do pieczenia wyłożyć papierem do pieczenia. Włóż patyczek do lizaka na wierzch 6 jabłek. 3 szklanki białego cukierka w kuchence mikrofalowej topi się w 30-sekundowych odstępach, mieszając, aż się rozpuści. Zanurz każde jabłko w białym cukierku i pozwól, aby nadmiar spłynął. Przenieś na przygotowaną patelnię i ustaw. Zroluj mini pianki między kciukiem a palcem wskazującym, aby uzyskać kształty kości. Używając więcej stopionych cukierków, przymocuj pianki do jabłek, aby wyglądały jak dłoń.\nNapełnij muszle taco z niebieskiej kukurydzy wybranymi nadzieniami, na koniec posiekaną sałatą i guacamole. Udekoruj porcjami kwaśnej śmietany i pokrojonymi czarnymi oliwkami na oczy.\nPokrój 7-uncjowe opakowanie miękkiej czarnej lukrecji na małe kawałki. Podziel 750 ml butelkę wódki na 2 duże szklane słoiki, dodaj 80 pomarańczowych Skittles do jednego słoika, a lukrecję do drugiego. Pozwól Skittles zaparzyć przez 1 dzień, a następnie przecedź przez sito z filtrem do kawy (zajmie to kilka godzin). Pozostaw lukrecję w zaparzeniu przez 2 do 3 dni, a następnie odcedź. Podawaj wódkę na kamieniach z dodatkami z cukierków.\nWciśnij gumowate kły w otwory pączków. Włóż wiórki czekoladowe na oczy i dodaj czerwony żelowy lukier na krew.\nRozpuść 2 filiżanki białego cukierka topi się 12 śladów cukierka na wyłożonej pergaminem blasze do pieczenia. Zanurz 12 przyciętych truskawek w pozostałych białych cukierkach i ułóż na ścieżkach. Powtórz z większą ilością truskawek (nie przycinaj), używając 1 szklanki zielonego cukierka, ale nie rób śladów. Niech ustawią. Narysuj twarze za pomocą jadalnych markerów.\nKulki serowe ze skrzydłami nietoperza\nWymieszaj 8 uncji zmiękczonego serka śmietankowego, 1 szklankę posiekanego sera cheddar, 1/4 szklanki salsy i 1/4 łyżeczki chili w proszku, dopraw solą i pieprzem. Schłodzić do jędrności, 1 godzina. Zwiń w 1-calowe kulki (około 18), a następnie wrzuć pokruszone chipsy z czarnej fasoli lub niebieskiej kukurydzy. Włożyć całe chipsy na skrzydełka udekorować kwaśną śmietaną i pokrojonymi w kostkę pimientos na oczy.\nObierz klementynki i przyklej na nich mały kawałek selera na łodygę.\nPokrój 1 okrągłe schłodzone ciasto na 16 pasków (o szerokości około 1/2 cala). Owiń paski wokół 6 hot dogów, lekko zachodząc na siebie. Piecz w temperaturze 375 stopni F na blasze wyłożonej pergaminem na złoty kolor przez 20 do 25 minut. Lekko ostudzić. Wybij czarne oliwki końcówką do ciasta na oczy zabezpieczone musztardą.\nWytnij twarze z 4 plastrów sera amerykańskiego za pomocą odłożonego noża do obierania. Przypraw 1 1/2 funta mielonej wołowiny solą. Uformuj 4 placki zrób wcięcie na środku każdego. Smaż na olejowanej patelni nieprzywierającej na średnim ogniu, 4 do 5 minut z każdej strony. Pokryj każdy pasztecik plasterkiem sera i podawaj na spodzie bułki.\nZbożowe ręce potwora\nW dużym garnku rozpuść 3 łyżki masła. Wymieszaj w jednej 10-uncjowej torebce marshmallows aż do stopienia z neonowo zielonym barwnikiem spożywczym. Z ognia wymieszaj 6 filiżanek chrupiących płatków ryżowych. Lekko ostudź, a następnie posmaruj dłonie masłem i uformuj cztery długie na 6 cali dłonie na blasze wyłożonej pergaminem. Zanurz spód migdałów jordanowskich w kremie czekoladowo-orzechowym, wciśnij w każdy palec, aby uzyskać paznokcie. Fajny.\nKokosowe stopy wilkołaka\nPołącz 2 filiżanki posłodzonego posiekanego kokosa i kilka kropli czarnego barwnika spożywczego w zamykanej plastikowej torbie do masażu, aby zabarwić kokos. Rozłóż na blasze do pieczenia w brzegach. Spraw, aby mieszanka płatków zbożowych dla Cereal Monster Hands (poprzedni slajd) nie zabarwiała się na zielono. Lekko ostudź, a następnie uformuj w dwie 8-calowe stopy na ostudzonej blasze wyłożonej pergaminem. Przykryj kremem czekoladowo-orzechowym, następnie wciśnij czarny kokos. Dodaj trąbki na paznokcie.\nMiski Halloweenowe Sorbet\nPokrój 2 pomarańcze na pół, wyciągnij miąższ. Napełnij pomarańczowe kubki gałkami pomarańczowego sorbetu, a na wierzch jeżyny. Zamroź do czasu ustawienia.\nKrwawe koktajle mleczne\nCzerwony żelowy lukier wycisnąć wokół krawędzi małych szklanek umieszczanych w zamrażarce. Zmiksuj 1 pint lodów waniliowych z 1/4 szklanki mleka w blenderze, wlej do przygotowanych szklanek.\nWykopane kości precla\nSzaszłyk mini pianki na każdym końcu 1 szklanki cienkich paluszków. Zanurz w 12 uncjach roztopionych białych cukierków i wyjmij widelcem na wyłożoną pergaminem blachę do pieczenia. Niech ustawią. Wrzucić pokruszone czekoladowe ciasteczka na brud.\nSkórka z 12 jaj na twardo. Odetnij górną ćwiartkę każdego i przytnij spodnie, aby usiadły prosto. Wyciągnij miazgę z żółtek z 1/2 szklanki majonezu i 2 łyżeczkami ostrej papryki, ostrego sosu i musztardy. Sezon z solą. Włóż łyżkę do białek posyp papryką i udekoruj pokrojoną czerwoną papryką na rogi.\nUpiorna miska na smoothie\nZmiksuj 2 szklanki szpinaku, 1 posiekane obrane jabłko, 1 szklankę lodu, 1/2 mrożonego banana i 1 łyżkę miodu i soku z cytryny, aż będą gładkie i gęste. Wlać do 2 misek i posypać owocami, orzechami i/lub nasionami, aby uzyskać twarz.\nRozpuść 6 łyżek masła z 1/2 szklanki posiekanej słodko-gorzkiej czekolady. Ubij 1 3/4 szklanki mąki, 3/4 szklanki cukru, 1/2 szklanki niesłodzonego kakao w proszku, 1 łyżeczkę proszku do pieczenia, 1/2 łyżeczki soli i 1/4 łyżeczki sody oczyszczonej. W osobnej misce wymieszaj 1 szklankę mleka, 1 jajko i 1 łyżeczkę wanilii, a następnie wymieszaj z mąką. Dodaj rozpuszczoną mieszankę czekoladową. Podziel pomiędzy 12 wyłożonych filiżankami muffinek i piecz w temperaturze 350 stopni F, aż wykałaczka wyjdzie czysta, przez 22 do 28 minut. Fajny. Zrób dziury w blatach i włóż gumowate robaki.\nŻelatyna gałki ocznej\nOdcedź puszkę liczi w syropie, każdy z jeżyną. Umieść 1 lub 2 w małych szklankach. Przygotuj pudełko czerwonej żelatyny zgodnie z zaleceniami i podziel między szklanki. Schłódź do czasu stwardnienia.\nSandwicz masło orzechowe między miękkimi ciasteczkami z kawałkami czekolady. Przełam mini precle na krzywiznach i włóż do masła orzechowego na nogi.\nBulgoczący cios w kociołku\nWymieszaj razem 3/4 szklanki rozmrożonego mrożonego koncentratu limonki, 3 1/2 szklanki zimnej wody i jedną 12-uncjową puszkę schłodzonego piwa imbirowego w misce ponczu. Dodaj 1 szklankę rumu kokosowego lub wódki. Włóż 1 litr lodów z zielonej herbaty do ponczu. Wlej jeszcze 2 puszki piwa imbirowego na wierzch, aby uzyskać pianę.\nSłomki Serowe Wiedźmy Palec\nWymieszaj 1 szklankę wody, 1 patyk masła i 1/2 łyżeczki każdego cukru i koszernej soli w rondlu na średnim ogniu i zagotuj. Dodaj 1 szklankę mąki i mieszaj, aż ciasto utworzy kulkę. Przełóż do miski miksera i ubij 4 jajka, po jednym na raz. Przełóż do worka do szprycowania z dużą okrągłą końcówką. Wyłóż 6-calowe zakrzywione palce (około 16) na wyłożoną pergaminem blachę do pieczenia, wciśnij orzech brazylijski na koniec każdego z nich. Ciasto posyp startym gruyerem i papryką. Piec w temperaturze 400 stopni F, aż się napuszy, około 30 minut.\nUbij 2 szklanki mleka, 1/2 szklanki cukru, 2 łyżki mąki kukurydzianej i 1 jajko w rondlu, gotuj na średnim ogniu, cały czas ubijając, aż będzie gładka i gęsta, 8 do 10 minut. Zdejmij z ognia i wymieszaj z 2 łyżeczkami wanilii. Podziel na 4 kokilki i wstaw do lodówki na około 4 godziny. Udekoruj gumowatymi pierścieniami i czekoladowymi cukierkami do fajki do oczu na truskawkowej galarecie, aby uzyskać przekrwione linie.\nSzyszki złych wiedźm\nRoztopioną czekoladę wyszprycować wokół krawędzi rożków lodów czekoladowych i przymocować do czekoladowych ciasteczek waflowych. Wyłóż lody z kawałkami miętowej czekolady na wyłożonej pergaminem blasze do pieczenia i przykryj je stożkowym kapeluszem. Udekoruj cukierkami lukrecji do włosów i twarzy. Zamroź, aż stanie się twardy.\nMieszanka przekąsek z bagiennych stworzeń\nRozdrobnij 4 szklanki ptysiów serowych w robocie kuchennym, aż będą drobno zmielone. Wrzuć 6 filiżanek gorącego popcornu z 3 łyżkami roztopionego masła, okruchami sera i 2 łyżkami parmezanu. Dodaj jeszcze 3 kubki ptysiów serowych i 2 kubki lekko zmiażdżonych przekąsek z wodorostów, dopraw solą. Posyp 2 łyżkami czarnego sezamu.\nPrzerażające pełzające dziury w pączkach\nPokrój czarne lukrecyjne sznurówki. Wbij w czekoladowe dziurki w pączkach, aby wyglądały jak pajęcze nogi.\nWymieszaj jedną 64-uncjową butelkę soku wiśniowego lub żurawinowo-wiśniowego, 1 litr piwa imbirowego, 1/4 szklanki soku z cytryny i 1 łyżkę grenadyny w misce na poncz. Dodaj 2 szklanki mrożonych wiśni i 1 pokrojoną pomarańczę. (Aby go zaostrzyć, dodaj 2 szklanki burbona lub żyta i 3 odrobiny gorzkiej pomarańczy.) Wymieszaj 1/4 szklanki jasnego syropu kukurydzianego z 1 łyżeczką melasy i 1/2 łyżeczki czerwonego barwnika spożywczego w małej misce. Zanurz palec w miksturze i przesuwaj go wzdłuż krawędzi miski ponczu, kontynuuj, aż krawędź zostanie pokryta, a mieszanina spłynie po bokach.\nDip z fasoli Jack-o'-Lantern\nUżyj noża do obierania, aby odciąć górę i wydrążyć dużą pomarańczową paprykę, a następnie wyrzeźbić twarz w kształcie latarni. Puree z jednej 15-uncjowej puszki odsączonej czarnej fasoli, 1/4 szklanki pieczonych pomidorów w puszkach, 1 łyżka każdego ostrego sosu i oleju roślinnego oraz 1 łyżeczka mielonego kminku dopraw solą. Łyżka do papryki.\nZrób Dip Jack-o'-Lantern Bean (poprzedni slajd). Rozłóż w misce i fajkę na pajęczynie z kwaśnej śmietany.\nCiasteczka z kłami\nRozłóż dżem malinowy bez pestek na płaskiej stronie ciasteczka z masłem orzechowym. Przekrój mini pianki na pół po przekątnej i ułóż w połowie wokół krawędzi. Kanapka z kolejnym ciasteczkiem posmarowanym kremem prawoślazowym.\nCzekoladowe robaki gummy\nDrobno posiekaj 8 uncji ciemnej czekolady. W mikrofalówce trzy czwarte czekolady i 1 łyżeczkę skracania w 30 sekundowych odstępach, mieszając, aż się rozpuści. Dodaj pozostałą czekoladę, aż będzie gładka. Zanurz gumowate robaki w czekoladzie na wyłożonej pergaminem blasze pokrytej sprayem do gotowania. Pozostaw w temperaturze pokojowej na co najmniej 30 minut.\nSczerniałe Skrzydła Nietoperza\nUbij 1/2 szklanki sosu sojowego z 1 łyżką startego imbiru, cukrem, pięcioma przyprawami chińskimi, olejem sezamowym i sambal oelek (pasta azjatycka chili). Dodaj 2 funty marynowanych skrzydełek kurczaka przez 1 do 4 godzin. Wyjmij i przełóż na blachę do pieczenia dopraw solą i pieprzem syczuańskim. Piec w temperaturze 450 stopni F, aż będzie ciemna i chrupiąca, 30 minut. Posmaruj 1/4 szklanki każdego sosu hoisin i miodu. Kontynuuj pieczenie, aż będą zeszklone i lepkie, jeszcze 10 minut. Posmaruj czarnym sezamem.\nPołącz 16 uncji serka śmietankowego o temperaturze pokojowej, 1 1/2 szklanki posiekanego sera cheddar, 3 łyżki mielonej cebuli, 2 łyżki salsy, 2 łyżeczki mielonego kminku i 1 łyżeczkę mielonego jalapeno w dużej misce ubij mikserem, aż się połączą. Nałóż na plastikową folię i użyj plastiku, aby uformować mieszaninę w 5-calową kulkę w kształcie dyni w lodówce, aż będzie sztywna, co najmniej 2 godziny. Rozwiń i zwiń w pokruszone chipsy tortilla o smaku nacho. Wciśnij łodygę papryki w górę.\nPrzygotuj 2 szklanki ciasta naleśnikowego. Wyjmij 1/3 szklanki ciasta i wymieszaj 1/4 szklanki rozpuszczonej czekolady z wodą, aż będzie nalewane i przełóż do małej wyciskanej butelki. Nałóż zwykłe ciasto naleśnikowe na rozgrzaną, posmarowaną masłem patelnię, a następnie wylej ciasto czekoladowe na wierzch, aby utworzyć pajęczynę. Gotuj, aż zacznie bulgotać, około 1 minuty. Odwróć i gotuj jeszcze 1 minutę.\nPokrój spód czarnych oliwek z pestkami, aby stały pionowo. Wyszprycować gładkie guacamole i posypać serem Cotija. Dodaj pokrojone na pół oliwki na uchwyty.\nKanapki z nietoperzem z serem pimento\nWytnij kształty nietoperzy z ciemnych kromek chleba pumpernikiel za pomocą 3 1/2-calowego tostowego foremki do ciastek. Kanapka z pastą z sera pimento.\nRoztop 2 szklanki słodko-gorzkiej czekolady z 1 patyczkiem masła w dużym rondlu na średnim ogniu. Wyjmij z gorącej trzepaczki w 3/4 szklanki każdego ciemnobrązowego cukru i cukru pudru. Fajny. Ubij 4 jajka i 2 łyżeczki wanilii, następnie ubij 1 szklankę mąki i 1 łyżeczkę soli. Złóż 1 szklankę posiekanych czekoladowych ciasteczek kanapkowych. Rozłóż w posmarowanym masłem naczyniu do pieczenia o wymiarach 9 na 13 cali i piecz w temperaturze 325 stopni F przez 35 do 40 minut. Fajny. Pokroić w prostokąty, polać polewą czekoladową i posiekanymi czekoladowymi ciasteczkami kanapkowymi. Użyj jadalnych markerów, aby narysować nagrobki na ciasteczkach Milano wstawionych do ciastek.\nBuggy Ciasteczka Waflowe\nKanapka dulce de leche między włoskimi ciasteczkami waflowymi. Dołącz orzechy pekan z lukrem czekoladowym dla robaków rurek lukru na nogi i anteny.\nCynamonowe Kości Cukrowe\nPosmaruj 1 rozmrożony mrożony arkusz ciasta francuskiego 1 lekko ubitym białkiem jajka posyp cukrem cynamonowym. Złóż na pół i rozwałkuj w prostokąt o wymiarach 7 na 11 cali pocięty na dwanaście 11-calowych pasków. Końce każdego z nich zawiąż w supełki i przełóż na wyłożony pergaminem pędzelek do pieczenia z większą ilością białka i posyp cukrem cynamonowym. Piecz w temperaturze 400 stopni C, aż będzie napuchnięta i chrupiąca, około 20 minut.\nKoktajle mleczne z pajęczyny\nW mikrofalówce 4 uncje posiekanej ciemnej czekolady w 30-sekundowych odstępach, mieszając, aż się rozpuści. Ostudź, a następnie włóż do torebki z zamkiem błyskawicznym i odetnij róg. Narysuj spiralę na wewnętrznej stronie 4 kieliszków do martini, a następnie za pomocą wykałaczki przeciągnij linie od środka, tworząc wzór sieci. Zamroź aż do zestalenia, 10 minut. W międzyczasie zmiksuj 1 pint lodów waniliowych i 1/4 szklanki mleka w mikserze z rumem, jeśli chcesz. Wlej do szklanek.\nGałki oczne Antipasto\nWytnij małe dziurki w kulkach mozzarelli i włóż oliwki nadziewane pimiento. Zawiń w prosciutto. Podawać na crostini.\nJabłkowe usta potwora\nPokrój i wydrąż pędzelek z czerwonego jabłka z sokiem z cytryny. Od strony skóry każdego kawałka wyciąć klin, aby uformować usta. Napełnij masłem orzechowym, a następnie włóż pokrojone migdały na zęby.\nKlastry mózgowe pokryte cukierkami\nRozpuść 12 uncji różowego cukierka topi się. Wymieszaj 3 filiżanki prażonych płatków owsianych, aż zostaną pokryte. Nałóż czubate łyżki stołowe na wyłożoną pergaminem blachę do pieczenia i odstaw. Dżem truskawkowy kanapkowy między 2 gronami.\nPołam 4 uncje spaghetti z tuszem kałamarnicy na kawałki, ugotuj zgodnie z instrukcjami na etykiecie, a następnie odcedź. Wrzucić po 2 łyżki oliwy z oliwek, posiekaną natkę pietruszki i posiekany parmezan. Dopraw solą i pieprzem.\nCiasto z gałką oczną\nPokrusz 4 mrożone czerwone aksamitne babeczki zamrozić 15 minut. Zwiń w 1-calowe kulki (6 do 8) przełóż na wyłożoną pergaminem blachę do pieczenia i włóż do każdego lizak. Zanurz w 1 szklance roztopionego białego cukierka i wciśnij krążek kwaśnego cukierka na środek każdego. Dołącz mały cukierek czekoladowy do każdego kwaśnego cukierka, używając pozostałych białych cukierków. Niech ustawią. Udekoruj czerwonym lukrem żelowym na przekrwione linie.\nBłędy daty w bekonie\nPlastry boczku pokroić na 4 kawałki. Owiń każdy kawałek wokół daty z pestkami i zabezpiecz wykałaczką. Piec w temperaturze 400 stopni F, obracając raz, aż będzie chrupiąca, około 8 minut lekko ostygnie, a następnie wyjmij wykałaczki. Pod boczkiem wsuń pokrojone w cienkie plasterki daktyle na czułki.\nUmieść 4 jajka w przykryciu garnka z zimną wodą na 1 cal i zagotuj. Zmniejsz ogień i gotuj 10 minut. Jajka odsączyć i ostudzić pod zimną wodą. Lekko postukaj jajkami o blat, aby pękły. Napełnij 2 wysokie, szerokie szklanki w trzech czwartych ciepłą wodą. Do każdej szklanki dodać 1/2 łyżeczki białego octu i kilka kropli czerwonego barwnika spożywczego, a następnie dodać 2 jajka do każdej szklanki. Wstawić do lodówki 4 godziny odcedzić i obrać jajka.\nOdetnij 1 główkę kalafiora i odetnij pasek od środka, aby utworzyć dwa płaty. Natrzyj 1/4 szklanki oliwy z oliwek, 1 1/2 łyżeczki posiekanej szałwii i koszernej soli oraz 1/2 łyżeczki płatków czerwonej papryki. Zawiń w folię i piecz w temperaturze 450 stopni F do miękkości przez 45 do 50 minut. Rozwinąć posypać parmezanem i podsmażyć na złoty kolor, około 3 minuty. Przenieś na talerz. Podgrzewany sos do pizzy z fajki na żyły.\nUbij 1 1/2 szklanki mąki, 3 łyżki cukru, 1 łyżkę proszku do pieczenia i 1/2 łyżeczki soli. W osobnej misce wymieszaj 1 1/4 szklanki mleka, 4 łyżki roztopionego masła, 2 jajka i trochę wanilii, a następnie wymieszaj z mąką. Wlej 1/4 szklanki ciasta na rozgrzaną, posmarowaną masłem patelnię i gotuj, aż będą musujące i gotuj na złoty kolor. Przełożyć na talerze i posmarować masłem. Wymieszaj czekoladę z posypką syropu klonowego na naleśniki.\nZaczarowana zupa z dyni\nUgotuj 1 szklankę posiekanej cebuli w 2 łyżkach oliwy z oliwek w rondlu na średnim ogniu, 5 minut dopraw solą i pieprzem. Dodaj 1 szklankę posiekanych obranych ziemniaków i szczyptę cayenne gotuj 3 minuty. Dodaj 3 1/2 szklanki bulionu warzywnego i zagotuj. Dodaj 3 szklanki posiekanej, obranej dyni piżmowej, gotuj do miękkości, 20 minut. Puree z blenderem zanurzeniowym. Chochla do misek wsuń plastikowy palec wiedźmy na koniec każdej łyżki.\nHot dogi z potworami morskimi\nPokrój hot dogi na pół wzdłuż, pozostawiając 2,5 cm na jednym końcu, a następnie pokrój każdą stronę na 4 paski, aby uzyskać 8 nóg. Smażyć na olejowanej patelni, aż nogi się zrumienią i podkręcą. Podawać z ketchupem wymieszanym z czarnym barwnikiem spożywczym.\nBlachę do pieczenia z brzegiem wyłożyć masłem foliowym na folii. Podgrzej 13/4 szklanki cukru, 1 szklankę wody, 1/2 szklanki jasnego syropu kukurydzianego i 1/4 łyżeczki śmietany tatarskiej w małym rondlu na średnim ogniu, mieszając od czasu do czasu, aż termometr do cukierków zarejestruje 310 stopni F. Zamieszaj 1/ 3 szklanki rodzynek. Ostrożnie wylej równomiernie na blachę do pieczenia. Pozwól stwardnieć, a następnie rozbij się na odłamki. (Uważaj: krawędzie mogą być ostre.)\n26 niesamowitych przepisów na ciasto na Halloween, które są przerażająco dobre\nTo, co prawdopodobnie sprawia, że najstraszniejszy dzień w roku jest tak niezaprzeczalnie wyjątkowy, to fakt, że obchody nie ograniczają się tylko do kostiumów na Halloween i zawsze popularnych festynów cukierków albo psikusów. Od dekoracji na Halloween po Halloweenowe przekąski, fani horrorów mogą świętować Halloween na wiele sposobów. A dla upiorów, którzy uwielbiają piec, nie brakuje oszałamiających ciastek na Halloween, które zachwycą, zwabią, a może nawet wystraszą gości imprezy w wigilię Wszystkich Świętych.\nNiezależnie od tego, czy jest to zmumifikowane ciasto kawowe, czy upiorne ciasto nawiedzonego domu, jest tak wiele pysznych przepisów na ciasta do wyboru, które nie tylko będą smakować niesamowicie, ale mogą również służyć jako wspaniałe dekoracje na Halloween.\nOczywiście te Halloweenowe ciasta dobrze pasują do Halloweenowych babeczek, Halloweenowych koktajli i napojów oraz maratonu filmowego z Halloweenowymi filmami dla dzieci. Ale niezależnie od tego, czy zrobisz tort z oświadczeniem, ciastko z babeczkami, czy po prostu spróbujesz swoich sił w czymś nowym, poniższe ciasta na Halloween dodadzą trochę cukru twoim przerażającym obchodom świątecznym.\nPrzepisy na dynie na Halloween\nPiecz dynię przez 45 minut lub do momentu, gdy dynia zmięknie. Chwyć dynię i dodaj ją do robota kuchennego lub bardzo dobrze zmiksuj i zmiksuj z jedną filiżanką rosołu z kurczaka, aż będzie całkowicie gładka.\nHalloweenowe ciasto z dyni Przepis na wódkę Przepis na ciasto z dyni Przepisy z dyni Dynia\nWyjmij z piekarnika i pozostaw wszystko do ostygnięcia przez pięć minut.\nPrzepisy na dynie na Halloween. Ciasto maślane z dyni Gooey. Risotto z dynią i grzybami Dynię pokroić i obrać, a następnie pokroić w kostkę. Ale podczas pieczenia dyni, a nawet późniejszego purée z pieczonego mięsa, wystarczy pokroić je w kliny, zawinięte w folię z główką oliwy czosnkowej i gałązką rozmarynu i pieczeni.\nPrzepisy na dynie Co zrobić z resztkami miąższu lub nasion dyni. Pumpkin Whoopie Ciasta Z Nadzieniem Serowym. Wykorzystaj w pełni ten klasyczny składnik Halloween dzięki naszym przepisom na zupy z ciasta dyniowego, zapiekanki i nie tylko.\nPiecz pestki dyni na blasze do pieczenia przez 3-4 minuty w temperaturze 200Cgaz 6 odstawić do ostygnięcia. Dodaj ryż i podpraż. Zagotować 1 litr słonej wody i ugotować dynię do miękkości.\nDo miski włożyć masło i połowę gorzkiej czekolady i roztopić w kąpieli wodnej lub. Mamy wszystko, od prażonych pestek dyni po domowe przysmaki z dyni, którymi możesz się podzielić na imprezach Halloween.\nImg 1020 Przepisy na desery jesienne Przepisy na dynie Jedzenie\n20 przepisów na dynie, które przygotują cię na Halloween Przepisy na zupy jesienne Przepisy na dynie Jedzenie\nPrzepis na naleśniki z dyni na Halloween Jedzenie Naleśniki z dyni Przepisy na dynie\n40 łatwych przepisów na ciasto dyniowe, które Twoje kubki smakowe chciałyby zapamiętać na zawsze Hike N Dip Ciasto dyniowe Łatwe Ciasto dyniowe Łatwe przepisy na ciasto z dyni\nHalloween Pumpkin Pie Mumie Przepis Zabawne Halloweenowe Desery Halloweenowe Jedzenie Na Imprezę Halloweenowe Desery\n27 upiornych przepisów na Halloween, które są złośliwie słodkie przepisy na dynie Łatwe przystawki na Halloween Łatwe przepisy na dynie\nChleb Dyniowy Trufle Chleb Dyniowy Halloween Dynia Przepisy Halloween Jedzenie Kolacja\nChleb Dyniowy Trufle Chleb Dyniowy Halloween Dynia Przepisy Halloween Desery\nStephanie, z serca przedsiębiorczyni, porzuciła swoją karierę w korporacji w 2012 roku, by podążać za swoją pasją, by założyć Socialfly, wiodącą agencję marketingu cyfrowego i influencerską z siedzibą w Nowym Jorku. Od tego czasu Socialfly rozrosło się do ponad 30 pełnoetatowych pracowników i dwa lata z rzędu zostało uznane za najszybciej rozwijające się prywatne firmy Inc. 5000. Agencja współpracowała z ponad 200 znanymi markami, w tym Girl Scouts, WeTV, Conair, Nest Fragrances, 20th Century Fox i Univision. Stephanie jest współprowadzącą podcast Entreprenista i współautorką Polub, kochaj, podążaj: Przewodnik przedsiębiorcy dotyczący korzystania z mediów społecznościowych w celu rozwoju firmy. Jest także niedawną laureatką nagrody SmartCEO Brava, przyznawanej najlepszym kobietom prezesów w Nowym Jorku oraz nagrody Stevie dla Women Run Workplace of the Year.\nObejrzyj wideo: 17 ZABAWNYCH DESERÓW NA HALLOWEEN (Może 2022).\nCopyright 2022 \_ Upiorny przepis na tosty na Halloween...


Świętość na co dzień - Opus Dei\nWywiad z ks. dr. Piotrem Prieto Villanueva. Fragment książki „Szczęśliwa służba”, wywiady prowadzi Marzena Juraczko.\nKsiążka ukazała się 2 kwietnia 2020 roku w Wydawnictwie Bernardinum z Pelplina.\nMarzena Juraczko - dziennikarka z ponad dwudziestoletnim stażem. Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Mieszka w Warszawie. Na co dzień pracuje w redakcji "Tele Tygodnia" i przeprowadza wywiady z aktorami oraz ludźmi mediów.\nCzy pamięta Ksiądz dzień, w którym po raz pierwszy postawił nogę na polskiej ziemi?\nOczywiście, nawet bardzo dokładnie. To było 27 czerwca 1995 roku. Towarzyszyły mi wielkie emocje. Bardzo cieszyłem się, że przyjeżdżam do ojczyzny Jana Pawła II, który miał dla mnie szczególne znaczenie. Wiedziałem, że to kraj, gdzie wiara jest głęboko zakorzeniona, ale też kraj, który dużo wycierpiał. I że mieszkają tu dobrzy, ciepli i gościnni ludzie.\nSkąd czerpał Ksiądz te informacje o Polsce?\nOd pięciu lat działało tu Opus Dei, czyli przede mną była już grupa kobiet i mężczyzn, którzy opowiadali nam, jak tu się żyje. Potrzebne były ręce do pracy, bo coraz więcej osób uczestniczyło w środkach formacyjnych. Przyjechało nas wówczas siedmiu z różnych krajów: z Hiszpanii, Meksyku, Argentyny, Chile i Francji. Byłem jedynym księdzem w tym gronie. Pozostali byli numerariuszami o różnym wykształceniu. Wśród nich mieliśmy między innymi inżyniera i ekonomistę. Po przyjeździe do Polski podjęli pracę w swoich zawodach, jednocześnie tworząc nowe ośrodki Opus Dei.\nTo była pierwsza wizyta Księdza w Polsce?\nTak, po raz pierwszy znalazłem się wtedy nad Wisłą. Wcześniej widziałem Polskę tylko na zdjęciach. Kiedy prałat Javier Echevarría Rodríguez, który w tamtym czasie stał na czele Opus Dei, zapytał mnie, czy nie chciałbym pojechać do Polski, chętnie i szybko przystałem na tę propozycję. Martwiło mnie wtedy jedynie to, że nie znam języka. Kiedy wylądowałem na Okęciu, umiałem powiedzieć po polsku tylko „Dzień dobry”.\nTo jak Ksiądz sobie poradził? Nie było chyba łatwo bez znajomości języka?\nNa szczęście w Opus Dei językiem, którym wszyscy się porozumiewamy, jest hiszpański, ponieważ w tym języku są napisane pisma naszego założyciela, świętego Josemaríi Escrivy. Ale oczywiście z powodu nieznajomości języka polskiego miałem problem. Na początku spowiadałem i prowadziłem rekolekcje tylko po hiszpańsku. Ale z czasem zaczęło się to zmieniać.\nW 1995 roku Polska wyglądała inaczej niż dzisiaj. Dużo było szarości i w sklepach półki nie uginały się jeszcze od towarów...\nTak. Zrobiło to na mnie ogromne wrażenie. Na Zachodzie panował w tamtym czasie dobrobyt, w wielu wypadkach nawet mocno przesycony. Każdy miał – myślę, że nie przesadzę – po dwa samochody. Polska natomiast była szara, bez kolorowych bilbordów. Ale z drugiej strony rzuciło mi się w oczy, że na każdym rogu ulicy stał sprzedawca z kwiatami, a w kioskach można było kupić kosmetyki. Idąc ulicą, nie rozumiałem żadnych nazw sklepów, wszystko było napisane w języku polskim. Apteka czy poczta nie kojarzyły mi się z czymś, co znałem. Pamiętam, że jadąc Wisłostradą, zobaczyłem nagle wielki bilbord z nazwą Michelin – wtedy poczułem się swojsko, bo wiedziałem, co to jest. Poczułem się, jakbym zobaczył mamę(śmiech). Jednocześnie od początku miałem wrażenie, że dookoła mnie są bardzo mili ludzie. Często jeździłem wtedy pociągiem z Warszawy do Szczecina. Słuchałem rozmów współpasażerów, ale mało rozumiałem. Mimo to zawsze kogoś poznawałem. To były ciepłe i ciekawe spotkania.\nRozumiał jednak Ksiądz coraz więcej i więcej, aż wreszcie zaczął mówić po polsku.\nTo był olbrzymi skok. Przeszedłem kurs językowy w Warszawie. Półtora roku od przyjazdu, dokładnie 2 października 1996, pierwszy raz usiadłem w konfesjonale, żeby spowiadać. Miało to miejsce w kościele Świętej Anny na Krakowskim Przedmieściu. Ludzie wiedzieli, że muszą mówić do mnie powoli, żebym ich dobrze zrozumiał. Udało się! Od tego momentu zacząłem również pisać i czytać homilie w języku polskim.\nJęzyka hiszpańskiego używa około 650 milionów ludzi na świecie, a polskiego – tylko my, razem z Polonią to zaledwie niespełna 60 milionów. Dla nas to egzotyczna sytuacja, kiedy obcokrajowiec mówi płynnie w naszym języku. Ksiądz doskonale sobie z tym radzi...\nWydaje mi się, że zdolności do nauki języków obcych nie są związane z ilorazem inteligencji, ale ze słuchem. W moim wypadku pomogła mi moja pasja, czyli muzyka. Śpiewam, gram na gitarze i mam dobry słuch. Być może to mi pomogło, żeby szybko nauczyć się komunikować. Bardzo pomocne było też to, że lubię polską kulturę. Poza tym, będąc księdzem, muszę dużo mówić. Głoszę kazania, spowiadam, rozmawiam z ludźmi. Do tego konieczna jest znajomość języka. Znam grupę Hiszpanów, którzy pracują w korporacjach i nie czują motywacji do nauki polskiego, bo rozmawiają najczęściej po angielsku, trochę po polsku. I to im wystarczy. W moim wypadku to niemożliwe. Wykonując swój zawód, muszę się komunikować z ludźmi w ich języku. Wciąż się uczę polskiego, poprawiam wymowę. Dopiero w niebie będę płynnie mówić po polsku, ale tam mam wieczność na osiągnięcie perfekcji w tej dziedzinie. (śmiech)\nWspomniał kiedyś Ksiądz, że już nawet myśli po polsku.\nOwszem, zdarza mi się czasami zastanawiać, jak dane słowo brzmi po hiszpańsku, bo po polsku dobrze już wiem.\nZ czasem nasz kraj stał się dla Księdza drugą ojczyzną. W 2019 roku otrzymał Ksiądz nawet polskie obywatelstwo. Skąd to pragnienie, żeby zostać Polakiem?\nOd tak dawna tu pracuję, że naturalne było dla mnie to, że powinienem mieć także polskie obywatelstwo. Wielu moich studentów urodziło się po 1995 roku, czyli mieszkają w tym kraju krócej niż ja. Co oni mogą więc powiedzieć o Polsce w porównaniu ze mną, który tak wiele lat dla niej pracuję? Obywatelstwo polskie traktuję jak wielką łaskę. Otrzymałem je od prezydenta Andrzeja Dudy i od razu poszedłem wyrobić sobie dowód osobisty. Ponieważ przekroczyłem sześćdziesiąty piąty rok życia, mam teraz zniżki na bilety autobusowe oraz na basen.\nPolakom Hiszpanie kojarzą się z żywiołowością, otwartością, corridą i flamenco. A jakie stereotypy na temat Polaków funkcjonują w Hiszpanii?\nKiedy tutaj przyjechałem, niewiele wiedziałem o Polsce. W tamtym czasie dla Hiszpanów to był odległy, egzotyczny kraj. Słyszałem tylko, że język jest trudny, że naród wiele wycierpiał i ma dużo bohaterów. Oczywiście, kiedy Jan Paweł II został papieżem, stał się dla Hiszpanów taką ikoną Polaka – sympatycznego, z poczuciem humoru. Podziwiano jego silną wiarę i zmagania z cierpieniem. Robił na Hiszpanach ogromne wrażenie. Inna postać, o której się mówi, to Lech Wałęsa. Jest znany na całym świecie i uznaje się go za bohatera. Pamiętam, że kiedy byłem dzieckiem, razem z rodzeństwem i rówieśnikami czytaliśmy po hiszpańsku „Quo vadis” Henryka Sienkiewicza. Wiedzieliśmy, że ten pisarz był Polakiem, ale nic więcej. Większość osób nawet nie kojarzy, że Fryderyk Chopin był Polakiem. Myślę jednak, że między nami, Polakami i Hiszpanami, jest wiele podobieństw. Pomimo bariery językowej Hiszpanie czują się tutaj bardzo dobrze i odwrotnie – Polacy też lubią odwiedzać Hiszpanię. Mamy też podobnie poczucie humoru, a także... lubimy narzekać. (śmiech)\nAle Ksiądz chyba nie narzeka?\nMoi studenci zawsze żartowali, że postrzegam świat pozytywnie, ale na pewno kiedy zostanę Polakiem, to zacznę narzekać. Tak się nie stało. Uważam, że my, żyjący w Polsce, nie doceniamy tego, co mamy. W innych krajach jest ogromny kryzys wartości, a tutaj panuje wielki potencjał zarówno kulturowy, jak i w innych dziedzinach. Wiara wciąż jest żywa. Dlatego grzechem byłoby narzekać.\nJaka cecha najbardziej kojarzy się Księdzu z Polakami?\nGościnność! Na początku, kiedy tu przyjechałem, robiło to na mnie duże wrażenie. Gdy byłem u kogoś w domu, najpierw częstowano mnie ciastem, kawą, herbatą. I kiedy myślałem, że to wszystko, nagle na stole lądowało jedzenie! Mięso, kapusta! W Hiszpanii tego nie ma. Ale dobrze rozumiem, skąd biorą się te różnice. W Polsce przez wiele lat ludzie biesiadowali w domach, a Hiszpanie na ogół spotykają się na zewnątrz, w restauracjach, kawiarniach, chociaż mamy też mocno zakorzenione zwyczaje rodzinne i – podobnie jak Polacy – lubimy spotykać się w domach.\nKsiądz jest silnie związany ze swoimi bliskimi. Pochodzi Ksiądz z Asturii, czyli z północnej części Hiszpanii. Jest czwarty z sześciorga dzieci. Proszę opowiedzieć o swoim dzieciństwie.\nOboje moi nieżyjący rodzice byli katolikami. Dzięki nim miałem piękne dzieciństwo. Bardzo im za to dziękuję. Im więcej upływa lat, tym bardziej odkrywam, kim byli. Poznaję historię ich życia, która wcale nie była łatwa z powodu zawirowań politycznych w Hiszpanii. Chodzi przede wszystkim o czasy wojny domowej i po jej zakończeniu, kiedy panowała wielka bieda. Ukazała się niedawno książka, w której opisane są losy mojego ojca. Z niej dowiedziałem się między innymi o trudnych faktach, kiedy siłą został wcielony do wojsk republikanów i wysłany na front. Potem, po wojnie, nie mając rodzeństwa, bo dziadek zmarł, kiedy mój tata był mały, musiał iść od razu do pracy i nie mógł studiować.\nNigdy o tym nie opowiadał?\nRodzice uznali, że dzieci powinny żyć bez tej wiedzy. Nie chcieli nas obciążać strasznymi wspomnieniami. Może sami też chcieli zapomnieć. A poza tym, może było lepiej o takich sprawach nie rozmawiać, bo w małej miejscowości, w której mieszkaliśmy, byli też donosiciele i szpiedzy. Dlatego mój ojciec i mama postanowili nigdy nie poruszać tego tematu. Przebaczyli swoim prześladowcom i nie wracali do tych wspomnień. Dopiero teraz niektóre fakty z ich historii ujrzały światło dzienne. Znałem ojca jako dyrektora fabryki produktów spożywczych, należącej do znanej na świecie marki. Był pracowity, mądry, szeroko uzdolniony artystycznie. Nic nie wiedziałem o jego wojennych przeżyciach. Dowiedziałem się po jego śmierci, kiedy oglądałem film, w którym udzielił długiego wywiadu. Przeprowadził go mój młodszy brat.\nDość szybko wyfrunął Ksiądz z rodzinnego gniazda, bo już jako siedemnastolatek podjął studia w Barcelonie na Wydziale Architektury tamtejszej Politechniki. Z rodzinnego Sevares do Barcelony jest około ośmiuset kilometrów!\nByło inaczej. Miałem szczęście, bo gdy zdałem maturę, moja rodzina przeprowadziła się do Barcelony. Mój ojciec dostał tam pracę. To była wielka zmiana dla nas wszystkich. Pamiętam, jak rodzice konsultowali z nami decyzję o przeprowadzce. Wiązało się to przecież nie tylko z innym klimatem – w Barcelonie jest dużo cieplej niż na północy Hiszpanii – ale także z innym językiem: katalońskim. Braliśmy również pod uwagę różnice kulturowe – Katalonia to jednak dla nas, można powiedzieć, inny kraj.\nAle, jak widać, Księdzu ta przeprowadzka była na rękę, bo mógł realizować swoje marzenie o architekturze. Skąd wzięła się ta chęć projektowania budynków?\nMój tata w młodości też chciał być architektem. Również malował. A ja odziedziczyłem po nim te artystyczne zdolności. Już w dzieciństwie dużo rysowałem. W pewnym momencie pojawiła się też pasja do kina. Zastanawiałem się nawet, czy nie zostać reżyserem filmowym.\nDlaczego tak się nie stało?\nTa akurat pasja przeszła na mojego brata, który jest reżyserem, nakręcił kilka produkcji krótkometrażowych, a także wykłada w szkole filmowej. Do dziś lubimy rozmawiać o filmach.\nKsiądz ostatecznie wybrał architekturę.\nI gdybym urodził się jeszcze raz, to też bym ją wybrał. Oczywiście dzisiaj mamy inny świat. Komputery bardzo pomagają w projektowaniu. W czasach, kiedy ja studiowałem, wszystko wyglądało inaczej. Mimo to wciąż uważam, że jest to wspaniały zawód.\nDo architektury jeszcze wrócimy, ale wcześniej chciałam zapytać o pozostałe rodzeństwo. Czym dzisiaj zajmują się Księdza bracia i siostry?\nNasi rodzice bardzo nas mobilizowali do nauki. Każdemu zapewniali warunki do dalszej edukacji. Zawsze powtarzali, że ich obowiązkiem jest pomóc nam w skończeniu studiów, ale dalej musimy sobie radzić sami. Najstarsza siostra jest chemikiem, druga z kolei – biologiem, ma tytuł profesora i wykłada na uniwersytecie. Trzecim dzieckiem w naszej rodzinie jest mój brat, który skończył filozofię, a potem przez wiele lat był dyrektorem finansowym pewnej firmy w Barcelonie. Następnie jestem ja, po mnie wspomniany wcześniej brat – absolwent historii sztuki, który jest reżyserem i wykładowcą. Najmłodsza siostra wybrała medycynę i została lekarzem.\nWszyscy świetnie wykształceni! Spełniliście marzenie rodziców.\nLata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte, kiedy studiowaliśmy, to były dobre czasy dla Hiszpanii. Wszystko się rozwijało – gospodarka, kraj... Dlatego zdobycie wykształcenia nie było trudne.\nAle trzeba było mieć do tego motywację. Ksiądz wraz z rodzeństwem ją mieliście.\nMyślę, że duży wpływ na to miały nasze dwie starsze siostry, bardzo inteligentne, które dawały nam, młodszemu rodzeństwu, dobry przykład. Ale też rodzice. Z perspektywy czasu coraz bardziej doceniam, jakimi wspaniałymi ludźmi byli. Bardzo lubię ich wspominać i o nich rozmawiać. Byli aktywni aż do śmierci i zmarli w zaawansowanym wieku.\nMieli to szczęście, że długo mogli towarzyszyć swoim dzieciom i podziwiać, na jakich wspaniałych ludzi wyrosły.\nTak. Żyli w otoczeniu swoich dzieci, wnuków i prawnuków. Byli wspaniałym przykładem małżeństwa, rodziców i dziadków.\nMimo że mieli tak trudne doświadczenia w początkach życia... O ciężkich czasach wojny domowej w Hiszpanii coraz więcej dowiadujemy się dopiero teraz. Pojawia się wiele publikacji na ten temat. Ksiądz miał okazję posłuchać, jak to było, od samego Josemaríi Escrivy, założyciela Opus Dei, który też był ofiarą prześladowań w czasie tamtej wojny.\nŚwięty Josemaría Escrivá był księdzem diecezjalnym w Madrycie. Tam zaczęło się Opus Dei. Kiedy w tysiąc dziewięćset trzydziestym szóstym roku wybuchła wojna domowa w Hiszpanii, rozpoczęło się jawne prześladowanie Kościoła. Masowo zabijano księży i siostry zakonne. Wystarczyło wyjść w sutannie na ulicę, żeby stać się obiektem ataku. W tamtym czasie zabijano duchownych bez procesów. Palono też kościoły. Jeden z sąsiadów księdza Josemaríi Escrivy był do niego bardzo podobny. Komuniści, myśląc, że to ksiądz Escrivá, zamordowali tego mężczyznę. Josemaría Escrivá bardzo to wszystko przeżywał. Do końca życia modlił się za tego człowieka. Jednocześnie miał wewnętrzne przekonanie, że powinien przeżyć i kontynuować rozpoczętą pracę apostolską. Członkowie Opus Dei próbowali go za wszelką cenę ratować. Zorganizowano najpierw ucieczkę do Walencji, potem do Barcelony, a następnie przedarli się przez Pireneje do Francji. Miało to miejsce w tysiąc dziewięćset trzydziestym siódmym roku. Do Madrytu ksiądz Josemaría Escrivá wrócił dopiero dwa lata później, kiedy zakończyła się wojna domowa.\nO niektórych z tych dramatycznych wydarzeń opowiadał potem swoim uczniom, wśród których był też Ksiądz.\nMiałem to szczęście. Pamiętam, jak opowiedział mi o słynnym przejściu przez Pireneje, kiedy uciekał wraz z grupą swoich uczniów ze strefy, gdzie prześladowano Kościół. Niechętnie jednak wracał do tamtych czasów. Wolał żyć teraźniejszością. Kiedyś powiedział nam, że chociaż spisał swoje wspomnienia, to niektórych rzeczy nie upubliczni, żeby nikomu w ten sposób nie zaszkodzić. Takie to były straszne czasy, że nawet po latach nie chciał o nich mówić. Na szczęście Bóg tak chciał, że w Opus Dei, tak jak w każdej instytucji kościelnej, mamy charyzmat przebaczenia. A jest co przebaczać, bo jak widać, już od samego początku Opus Dei wydarzyło się wiele cierpienia i prześladowań.\nProszę opowiedzieć, w jakich okolicznościach poznał Ksiądz osobiście Josemaríę Escrivę.\nByłem wtedy na drugim roku architektury. W 1972 roku Josemaría przyjechał do Barcelony z katechezą dla członków Opus Dei i innych ludzi, pragnących poszerzyć swoją wiedzę o Bogu i wierze katolickiej. W Hiszpanii, ale też w Portugalii, to był czas chaosu doktrynalnego. Ksiądz Josemaría Escrivá postanowił poprowadzić serię katechez porządkujących pewne sprawy. W tamtym czasie pojawiały się bowiem głosy o zaprzestaniu spowiedzi indywidualnej, a także o zakończeniu kultu Najświętszej Marii Panny. Mówiono też, że nie trzeba chrzcić dzieci tuż po urodzeniu. Pamiętam, że Josemaría wygłaszał katechezy stanowczo, ale też z poczuciem humoru. Wtedy go poznałem.\nJakim był człowiekiem w bezpośrednim kontakcie? Mówi Ksiądz, że lubił żartować, mimo że ciężko chorował i miał tak wiele trudnych doświadczeń w życiu osobistym.\nPonieważ spotkania odbywały się w domu rekolekcyjnym, w którym wszyscy mieszkaliśmy, to wieczorami spędzaliśmy wspólnie czas. Pamiętam, że tego dnia, kiedy go poznałem, śpiewałem z kolegą jakąś piosenkę o miłości. I wtedy ksiądz Josemaría powiedział nam, że słowa tej popularnej piosenki o miłości mogą być dobrym tematem do rozważań na naszej modlitwie tamtego wieczora. Innym razem, już po kolacji, siedzieliśmy razem na tarasie. Powiedziałem mu, że studiuję architekturę. Josemaría Escrivá odpowiedział z uśmiechem: „Ja też chciałem być architektem. Gdybym nim został, pewnie nie budowałbym tylu domów jak teraz”. Kolejne spotkanie miało miejsce rok później. Spędziliśmy z nim cały wrzesień w 1994 roku. Zawsze był ciekawy, czym się zajmujemy, zadawał wiele pytań na temat naszego życia. Bardzo lubił nas słuchać. Wszystko go interesowało. A jednocześnie zawsze był gotowy wyjaśniać nam różne kwestie, które nas trapiły. Był niezwykle ciepłym, serdecznym człowiekiem. Takim naszym ojcem. Miał wielki wpływ na moje życie osobiste.\nCzy była jakaś rozmowa, którą szczególnie Ksiądz zapamiętał?\nPrzyszedł kiedyś do nas około dwudziestej trzeciej i zaczął mówić o osobistej modlitwie. Wydaje mi się, że po raz pierwszy zrozumiałem wtedy, na czym polega wartość szukania osobistej zażyłości z Chrystusem, która jest dostępna dla wszystkich, jeśli o to walczymy. Wtedy też opowiedział nam o przejściu przez Pireneje. To spotkanie wywarło na mnie ogromne wrażenie. Miał niezwykłą zdolność, żeby we wszystkim, co się wokół niego działo, zobaczyć Boże znaki. To było dla niego bardzo charakterystyczne. W każdym momencie jego życia była kontemplacja, zjednoczenie z Bogiem, bo praca czy spotkanie z kolegami nie oddalają nas od Boga. Wręcz przeciwnie – w tym wszystkim Pan Bóg jest obecny. Świat nie jest przeszkodą, żeby być blisko Boga, bo On jest w tym świecie. Stąd też czerpiemy radość. Niezależnie od tego, co się dzieje w naszym życiu – czy cierpimy, chorujemy... Najważniejsze jest, że w tym wszystkim obecny jest Bóg. Można cierpieć, ale nie ma smutku, bo Bóg jest blisko. Josemaría bardzo dużo cierpiał, a mimo to był bardzo radosnym człowiekiem.\nPrzeczuwał wtedy Ksiądz, że rozmawia z przyszłym świętym?\nI tak, i nie. W tamtych czasach myślałem, że on zawsze będzie z nami. Nie brałem pod uwagę faktu, że może umrzeć, mimo że któregoś wieczoru mówił o tym. Czuł, że niedługo odejdzie. Nawet w pewien sposób się z tego cieszył, ponieważ wiedział, że Opus Dei dobrze funkcjonuje, wykonał więc powierzone mu zadanie. To było dla niego najważniejsze. Powiedział też, że są bracia, którzy lepiej od niego poprowadzą Opus Dei dalej.\nJak to było z powstaniem Opus Dei?\nMówi o tym Konstytucja Apostolska: Opus Dei powstało z natchnienia Bożego. W ciągu wieków różne instytucje powstawały w Kościele z wielorakich powodów. W przypadku Opus Dei nastąpiło to w wyniku widzenia, które miało miejsce drugiego października 1928 roku. To było święto Aniołów Stróżów. Podczas osobistej modlitwy ksiądz Josemaría Escrivá otrzymał natchnienie założenia Opus Dei. Pan Bóg polecił mu stworzenie instytucji, która wróciłaby swoim charyzmatem do życia pierwszych chrześcijan, czyli naśladowania Jezusa przez uświęcanie się w codzienności. Pracując w polu, w domu, będąc żołnierzem, kupcem, rzemieślnikiem, żyjąc w małżeństwie czy celibacie. Jak pierwsi chrześcijanie, którzy stali się chrześcijanami poprzez chrzest, a to z kolei zobowiązywało ich do bycia świętymi na co dzień.\nOpus Dei przypomina więc styl życia pierwszych chrześcijan. Dlatego charyzmatem Opus Dei jest „świętość na co dzień”.\nPrzez wiele wieków Kościół kładł nacisk na życie konsekrowane jako chrześcijański ideał życia. Dlatego zwykły wierny był niejako drugiej kategorii, stał w dalszym rzędzie niż osoba duchowna. Opus Dei przypomina tylko to, co zostało zapisane w Ewangelii. Każdy chrześcijanin ma swoje powołanie, a poprzez naśladowanie Pana Jezusa jest również powołany do świętości. Tak jak ci pierwsi, którzy poznali Chrystusa, tak i my mamy świadczyć swoim życiem o Jezusie. Na tym polega przecież chrześcijaństwo. I to jest właśnie ta „świętość na co dzień”. Tę prawdę przypomina też Sobór Watykański II. Być dobrym chrześcijaninem, to naśladować Jezusa na co dzień. Chodzi o to, żeby być punktualnym, wykonywać rzetelnie swoje obowiązki, być do dyspozycji innych. Nie krytykować. Być dobrym ojcem, matką, mężem, żoną. I z tego powodu ludzie rozpoznają nas, że jesteśmy chrześcijanami, a nie tylko dlatego, że w niedzielę chodzimy do kościoła. Zarówno Jan Paweł II, jak i Paweł VI często powtarzali, że Josemaría Escrivá był prekursorem Soboru. Ciekawe jest też to, że w podobnym czasie pojawiły się w Kościele ruchy, które – tak jak Opus Dei – podkreślały to powołanie chrześcijanina do świętości. Z pomocą łaski Bożej walczymy o to, żeby nasza codzienna praca była wykonana jak najlepiej, bo chcemy ją ofiarować Bogu. Dlatego Opus Dei to operatio Dei – „praca dla Boga”. To On jest naszym szefem i widzi nas w codzienności. Wartość naszej pracy zależy od tego, z jaką intencją i miłością ją wykonujemy. Nie liczy się to, jak jest doceniana społecznie.\nCzy może Ksiądz wytłumaczyć, kim są numerariusze, numerariuszki? Są to osoby świeckie, czym więc różnią się od osób konsekrowanych? Kto może dołączyć do Opus Dei?\nKiedy ktoś poznaje ducha Opus Dei i widzi podczas modlitwy, że to jest dla niego czy też dla niej droga powołania, że chce szukać świętości przez swoje życie zawodowe, rodzinne i inne obowiązki, wtedy prosi o przyjęcie do prałatury Opus Dei. Opus Dei nie oczekuje, że ta osoba opuści miejsce, gdzie żyje, bo to właśnie w dotychczasowej pracy, w rodzinie, najbardziej się stara, żeby być oddanym i radosnym chrześcijaninem. Jeśli ktoś jest panną lub kawalerem, może podjąć decyzję, że będzie żyć w celibacie, żeby być bardziej dyspozycyjny dla innych. Przez to ma możliwość i czas prowadzić różne spotkania formacyjne. Może też zmienić miasto czy kraj et cetera, szukając w nowym miejscu pracy w swoim zawodzie. Najważniejsze jednak jest to, że zarówno osoba, która ma powołanie do małżeństwa i żyje w swojej rodzinie, jak i ci, którzy chcą dobrowolnie żyć w celibacie, nie zmieniają swojej pozycji w Kościele. Wciąż pozostają zwykłymi wiernymi.\nTaką wspólnotę ujrzał w swoim widzeniu Josemaría Escrivá. Od tego momentu do samego powstania Opus Dei minęło jednak trochę czasu.\nPrzez dziesięć lat przygotowywał się do tego. Początkowo myślał, że powinien dołączyć się do organizacji już działającej. Napisał między innymi list do Polski, do jednego z dziesięciu działających wówczas zgromadzeń sióstr bezhabitowych, założonych przez Błogosławionego Honorata Koźmińskiego. Okazało się jednak, że to zgromadzenie ma inny charyzmat niż ten, o którym Josemaríi powiedział Pan Bóg podczas widzenia. Było dla niego zaskakujące, że Bóg właśnie jego wybrał na założyciela tej instytucji w Kościele. Miał wtedy ogromne zadanie, a zero środków. Intensywnie zaczął pracować, żeby położyć fundamenty pod powstanie Opus Dei, ale piętrzyły się przed nim same trudności i niezrozumienia. Z drugiej strony miał pewność, że łaska mu sprzyja, bo to przecież nie był jego pomysł. On był pierwszym, który dołączył do Opus Dei. Bardzo podkreślał, że jego zadaniem było jedynie nie przeszkadzać działaniu Bożemu.\nCzuł się narzędziem w rękach Boga, jak pisze w swojej książce „Droga”. A jak to się stało, że Ksiądz dołączył do Opus Dei?\nNa pierwszym roku studiów w Barcelonie poznałem kolegę, który zaprosił mnie na spotkanie Opus Dei. Byłem raczej negatywnie nastawiony do tego pomysłu. Chociaż uważałem się za katolika, to miałem dość luźne podejście do wiary. Dlatego uznałem, że ta forma uczestnictwa w Kościele jest dla mnie zbyt tradycyjna. Ale spodobała mi się tam jedna rzecz. Było to z mojej strony bardzo egoistyczne. Młodzież mieszkająca w akademiku Opus Dei uczyła się w czytelni i ja też zacząłem przygotowywać się tam do zajęć. Z czasem dołączyłem do spotkań formacyjnych, które, pamiętam, prowadził bardzo mądry ksiądz, wykładowca na uniwersytecie w Barcelonie. Niewiele jednak jeszcze z tego rozumiałem. Wszystko zmieniło się, kiedy wziąłem udział w rekolekcjach. Wtedy dotarło do mnie, że jestem kiepskim katolikiem i naprawdę mało wiem o swojej wierze. Od tego momentu zacząłem więcej czytać, pogłębiać wiedzę na temat chrześcijaństwa. Więcej się też modliłem.\nTo wtedy pojawiło się pragnienie wstąpienia do Opus Dei?\nPoczątkowo nie wyobrażałem sobie, że mógłbym należeć do tej instytucji kościelnej. Myślałem sobie: „Ja i celibat? Nigdy w życiu!”. Ale kiedy to powołanie coraz bardziej zaczęło się do mnie zbliżać, byłem już na nie otwarty. Uważałem, że trzeba się temu przynajmniej przyjrzeć. I wreszcie, w kwietniu 1971 roku, napisałem list z prośbą o przyjęcie mnie do Opus Dei.\nDo kogo napisał Ksiądz ten list?\nDo księdza Josemaríi Escrivy. Potem oczywiście pismo zostało przekazane do wikariusza regionalnego. Zaczął się dla mnie czas próby, podczas której poznałem lepiej ducha Opus Dei i sprawdzałem, czy rzeczywiście jest to moje miejsce. W Opus Dei bardzo istotna jest wolność osobista. Każdy z nas chce należeć dobrowolnie. To jest podstawowa kwestia. Mijały kolejne lata, w których co roku odnawiałem deklarację bycia w Opus Dei.\nCzas studiów w Barcelonie był dla Księdza bardzo intensywny. Z jednej strony architektura, a z drugiej – rozwój duchowy pod skrzydłami Opus Dei. Mówiąc o architekturze w Barcelonie, nie sposób nie zapytać o najsłynniejszego twórcę z tego miasta, czyli Antoniego Gaudíego. Czy studiowanie w takim miejscu i w otoczeniu jego dzieł miało wpływ na Księdza jako przyszłego architekta?\nPoznałem projekty Gaudíego na studiach. Chodząc ulicami Barcelony, nie sposób nie zauważyć zaprojektowanych przez niego budynków. Podziwiałem Park Güell czy świątynię Sagrada Família. Był nie tylko architektem, ale i wizjonerem. Znakomity fizyk, matematyk, ale też znawca przyrody i biologii. Uważam, że był geniuszem, a na dodatek osobą głęboko wierzącą. Hiszpanie mówią o nim „architekt Boga”. Obecnie trwa jego proces beatyfikacyjny. Inicjatorem procesu jest mój kolega ze studiów architektury José Manuel Almuzara Pérez.\nNa czym polega świętość Antoniego Gaudíego?\nPoświęcił swoje życie, żeby wybudować Sagrada Família. A poza tym, był bardzo odważny w wyznawaniu swojej wiary. Projektując słynną kamienicę La Pedrera, zaplanował, że zamieści na jej fasadzie blisko dachu napis Ave, Maria, gratia plena, Dominus tecum, czyli „Zdrowaś, Mario, łaski pełna, Pan z Tobą”. I ten napis się tam znalazł, mimo że rozpętała się wtedy rewolucja antyklerykalna w Barcelonie. Te wydarzenia przeszły do historii jako Tragiczny Tydzień. Po nawróceniu Gaudí był bardzo oddanym katolikiem. Zginął w 1926 roku w wypadku, tuż po wyjściu z Mszy świętej.\nJego dzieła robią ogromne wrażenie, wzbudzają podziw, ale są też kontrowersyjne.\nTo prawda. On wywołuje emocje. Kiedy wchodzimy do bazyliki Sagrada Família, widać drzewa, wysokie palmy. Każdy element ma znaczenie. Wszystko jest bardzo symboliczne i katechetyczne. To naprawdę robi wrażenie. Oczywiście, jego styl można lubić lub nie, ale nie ma wątpliwości, że jest wartościowy pod względem architektonicznym i nowatorski.\nSagrada Família ma być ukończona na setną rocznicę śmierci Antoniego Gaudíego, czyli w dwa tysiące dwudziestym szóstym roku.\nHiszpanie żartują, że świątynia buduje się dzięki poganom, bo zwiedza ją mnóstwo turystów z Japonii. Dzięki temu, że kupują bilety i dają dodatkowe wsparcie finansowe, prace posuwają się do przodu. Bo założenie jest takie, że budowa może być finansowana tylko z darowizn, bez udziału banków czy innych podobnych instytucji.\nAntoni Gaudí, projektując Sagrada Família, stworzył tę świątynię jako instrument. Po zakończeniu budowli będzie najwyższym kościołem katolickim na świecie, a bicie dzwonów ma być słyszane z odległości trzech kilometrów. Poza tym łączy przeszłość, teraźniejszość – wciąż jest budowana – i przyszłość, nadal bowiem czekamy na efekt końcowy. Jest więc w pewien symboliczny sposób komplementarna. To tylko kilka jej tajemnic, które udało mi się odkryć.\nTo prawda. Myślę, że jest ważniejsza, niż myślimy! (śmiech)\nPo tej wycieczce po Barcelonie wróćmy do czasów, kiedy Ksiądz był studentem i już należał do Opus Dei. Kiedy narodziło się powołanie do kapłaństwa?\nPo studiach pracowałem jako architekt. Odbyłem też służbę wojskową w marynarce wojennej. Potem pojawiła się propozycja, czy nie zostałbym kapłanem w Opus Dei. Byłem otwarty, więc zacząłem się nad tym zastanawiać. I wreszcie podjąłem decyzję. Pojechałem potem na dwa lata do Rzymu, żeby studiować teologię. Następnie rozpocząłem studia doktoranckie na Wydziale Prawa Kanonicznego na Uniwersytecie Nawarry. W 1982 roku przyjąłem święcenia kapłańskie.\nDodajmy, że z rąk Jana Pawła II.\nTak szczęśliwie się złożyło, że Święty Jan Paweł II przyjechał wtedy z pielgrzymką do Hiszpanii. Ósmego listopada odbyła się w Walencji wielka uroczystość. Stu dwudziestu diakonów przyjęło z rąk papieża święcenia kapłańskie. Jednym z nich byłem ja, jako jeden z dwudziestu czterech z prałatury Opus Dei. To była wielka radość! Doskonale to pamiętam. Dla każdego kapłana ważne są święcenia, a jeśli odbywają się w tak niezwykłych okolicznościach, to tym bardziej jest to wyjątkowe wydarzenie.\nOczywiście! To było święto dla całej naszej rodziny. Po południu odbyło się dodatkowe spotkanie z papieżem w seminarium diecezjalnym. Potem pojechałem w rodzinne strony, gdzie odbyła się moja prymicja.\nJaki był wtedy Jan Paweł II? Jak go Ksiądz pamięta?\nZ powodu zamachu z 13 maja 1981 roku papież wciąż był jeszcze osłabiony. Potrzebował dużo odpoczynku. Pamiętam, że podczas wieczornego spotkania był wyraźnie zmęczony i szybko wrócił do siebie. Mimo to pielgrzymka była naprawdę wspaniała. Ojciec Święty był w Hiszpanii dwadzieścia dni i odwiedził bardzo wiele miast.\nJak Hiszpanie przyjmowali papieża Polaka?\nTo był niesamowity entuzjazm! Mnóstwo ludzi angażowało się w zorganizowanie papieskiej pielgrzymki, zwłaszcza młodzież w tym pomagała. Piękny czas. Na spotkanie na stadionie Camp Nou w Barcelonie, które odbyło się dzień przed moimi święceniami kapłańskimi, czyli 7 listopada, przyszło mnóstwo ludzi.\nSkoro mówimy o młodzieży, to w 2011 roku odbyły się w Madrycie Światowe Dni Młodzieży, na które przybyły prawie dwa miliony uczestników!\nTak. Światowe Dni Młodzieży stanowiły wielki sukces, były bardzo dobrze zorganizowane. Wynikało to zapewne z doświadczenia z 1982 roku, kiedy to Jan Paweł II po raz pierwszy spotkał się z hiszpańską młodzieżą. W 2011 roku było już tak dużo osób, że nie zmieściły się na stadionie Santiago Bernabéu. Dla hiszpańskich biskupów to była wielka niespodzianka. Polacy tego może nie wiedzą, bo mają inną historię, ale po Soborze Watykańskim II Kościół w krajach Europy Zachodniej przeżywał duże trudności. Stracił na prestiżu. Nastąpił kryzys duchowieństwa, kryzys doktrynalny. Bycie katolikiem było uznawane za coś nieidącego z postępem. Tymczasem Święty Jan Paweł II potrafił sprawić, że młodzież z dumą szła na mszę z papieżem. Był przecież świetnym rozmówcą, miał znakomite poczucie humoru, umiał przy tym komunikować się z młodymi ludźmi, śpiewał... To wszystko zmieniało podejście młodzieży do katolicyzmu. I to było wspaniałe.\nCzy miał Ksiądz później kontakt z Janem Pawłem II?\nWiele razy byłem na audiencjach w Rzymie i na pielgrzymkach papieża w Polsce. Ale największym szczęściem było dla mnie stać blisko papieża podczas kanonizacji Świętego Josemaríi, która odbyła się 6 października 2002 roku w Watykanie. Byłem wtedy wikariuszem prałatury Opus Dei w Polsce. Następnego dnia koncelebrowaliśmy mszę dziękczynną na placu Świętego Piotra z ówczesnym prałatem Opus Dei biskupem Javierem Echevarríą. Po tej mszy odbyła się audiencja z papieżem, podczas której było widać, że jest wyjątkowo radosny.\nPodobno Jan Paweł II bardzo się cieszył, kiedy widział na kanonizacji wielki tłum: ponad trzysta tysięcy, a niektórzy nawet twierdzą, że prawie pół miliona osób. Mówił z uśmiechem: „Aż do Tybru!”. Ludzie zapełnili całą Via della Conciliazione, biegnącą z placu Świętego Piotra do rzymskiej rzeki.\nOjciec Święty bardzo wspierał naszą pracę formacyjną. Zawsze powtarzał, jak bardzo potrzebna jest ta świętość na co dzień. Kładł na to ogromny nacisk. Zależało mu, żeby osoby świeckie szczególnie czuły się do tego powołane. Bardzo to podkreślał. Dlatego też cieszył się zarówno z beatyfikacji, jak i kanonizacji Świętego Josemaríi Escrivy. Powiedział o nim „święty codzienności”.\nW maju 2019 roku została beatyfikowana pierwsza osoba świecka z Opus Dei, numeraria Guadalupe Ortiz de Landázuri. Kim była i jak żyła, że została błogosławioną?\nByła Hiszpanką, z wykształcenia chemiczką. Jej ojciec został zamordowany w czasie wojny domowej. Był wojskowym, rozstrzelano go bez procesu. Ostatniej nocy przed wykonaniem wyroku jako dziewiętnastoletnia dziewczyna wraz z mamą towarzyszyła swojemu tacie. Wspierała ich oboje. Jak sama mówiła, przebaczyła tym, którzy skazali jej ojca na śmierć. Do Opus Dei dołączyła w 1944 roku. Miała wówczas 27 lat. Pewnego dnia poszła na Mszę Świętą do jednego kościołów w Madrycie. Podczas liturgii eucharystycznej, mimo że nie była zbyt mocno skupiona na modlitwie, poczuła bardzo silne wewnętrzne poruszenie. Zapragnęła porozmawiać z kapłanem. Skierowano ją do księdza Josemaríi Escrivy i tak poznała założyciela Opus Dei. W 1950 roku pojechała do Meksyku, żeby rozpocząć pracę apostolską najpierw w stolicy, gdzie powstały pierwsze ośrodki formacyjne dla studentek i zamężnych kobiet, a potem rozwijała wspaniałą pracę z dziewczętami z terenów wiejskich. Poprosił ją o to osobiście Josemaría Escrivá. Powiedział, że skoro ma imię Guadalupe, to niech pojedzie do Matki Bożej z Guadalupe. Po powrocie do kraju chorowała, miała kłopoty z sercem. Mimo że nigdy nie wróciła w pełni do zdrowia, nadal pracowała – w Rzymie, w Hiszpanii. Wykładała, zrobiła nawet doktorat. Zmarła w 1975 roku, miesiąc po śmierci Josemaríi Escrivy. Była wszechstronną kobietą, radosną, oddaną swojej pracy. Odważną – chodziła sama po dżungli, żeby dotrzeć do dziewcząt mieszkających z dala od miast. Jej proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 2001 roku, a w maju 2019 roku została beatyfikowana.\nCzy w Hiszpanii imię Guadalupe jest popularne?\nNie tak bardzo, jak w mojej rodzinie, ale jest. Moja babcia miała tak na imię, matka chrzestna i jedna z kuzynek. Byłem też w Sanktuarium Matki Bożej w Guadalupe w Hiszpanii.\nBeatyfikacja Guadalupe Ortiz de Landázuri pokazuje, że Kościół coraz częściej kanonizuje osoby świeckie, w tym małżeństwa.\nTrwa proces beatyfikacyjny dwóch małżeństw, w tym Tomasa i Paquity Álvirów. Być może będą pierwszym małżeństwem z Opus Dei, które zostanie beatyfikowane. Bardzo się z tego cieszymy. Święty Josemaría Escrivá powtarzał, że jeśli ktoś próbuje być dobrym katolikiem poprzez działanie charytatywne, społeczne, osobiście angażuje się w różne inicjatywy pobożne, a nie szuka świętości przede wszystkim przez własne małżeństwo – jest to wielka pomyłka. Taki człowiek nigdy nie dojdzie do świętości. Dlatego od pewnego czasu w Kościele coraz częściej beatyfikowani czy kanonizowani są małżonkowie razem, żeby podkreślać, że małżeństwo jest drogą do świętości.\nW Opus Dei są zarówno rodziny, jak i ludzie żyjący w celibacie. W dzisiejszych czasach pojawiają się głosy, że celibat księży powinien być zniesiony. Co Ksiądz myśli o takich postulatach?\nUważam, że współcześni ludzie, w tym świeccy, powinni na nowo docenić i odkrywać celibat. Kiedy nie było jeszcze zakonów ani życia konsekrowanego, pierwsi chrześcijanie wybierali dla siebie albo małżeństwo, albo celibat. Mamy przecież świadectwa z tamtych czasów, na przykład żołnierza, kupca et cetera, którzy decydowali się iść za Jezusem, wybierając właśnie celibat, tak jak wybrał go dla siebie sam Jezus. Święty Jan Paweł II napisał, że być może ten, kto nie rozumie celibatu, nie rozumie też małżeństwa. Te drogi w Kościele idą obok siebie i dążą do tego samego celu. Warto to sobie uświadomić i dobrze rozeznać, jakie jest moje powołanie: do małżeństwa czy do celibatu. Przecież przez sam seks nie znajdziemy miłości, ona polega na czymś innym. Natomiast intymność w małżeństwie jest zaplanowana przez Boga. Myślę, że zapominamy również o tym, że zarówno małżeństwo, jak i celibat to są wspaniałe drogi do szczęścia, do radości. Kościół rzymskokatolicki wybiera z tych, którzy mają dar celibatu, na kapłanów i widać, że nie chce tego zmieniać. Niedawno papież Franciszek powtarzał słowa Świętego Pawła VI, który mówił, że „woli umrzeć niż znieść w Kościele celibat kapłański”. Widać więc, jakie to jest ważne. Wydaje mi się, że cały czas jest przed nami zadanie odkrywania piękna chrześcijańskiego życia poprzez życie w celibacie. W wypadku Opus Dei kapłanami zostają ci, którzy wcześniej zdecydowali się na życie w celibacie, czyli numerariusze albo przyłączeni prałatury. Pod tym względem nie przeżywają więc trzęsienia ziemi, kiedy decydują się zostać kapłanami, już mieli bowiem doświadczenia celibatu dającego im wolność do tego, żeby służyć innym wiernym. Dodam jeszcze, że św. Josemaría Escrivá sam był księdzem diecezjalnym, dlatego zależało mu na tym, żeby księża z Opus Dei służyli wiernym Kościoła w każdej diecezji, gdzie pracuje prałatura Opus Dei. Żeby nie trzeba było prosić w danej diecezji o kapłanów do pracy formacyjnej prałatury. Chodziło mu bowiem o to, żeby jak najlepiej służyć Kościołowi. Jednoczyć, sumować.\nKsiądz też najpierw wybrał celibat jako numerariusz w Opus Dei, a dopiero potem przyszło kapłaństwo.\nDokładnie tak. Oczywiście święcenia kapłańskie były bardzo ważne w moim życiu. Mogę teraz odprawiać każdego dnia Mszę świętą i udzielać sakramentów. Ale wcześniej, pracując jako architekt, również starałem się wykonywać swoje obowiązki jak najlepiej. Tak było od początku, od kiedy przystąpiłem do Opus Dei.\nOprócz celibatu jeszcze jedna kwestia ostatnio jest tematem dyskusji, mianowicie kapłaństwo kobiet. Kiedyś ksiądz Piotr Pawlukiewicz powiedział, że Kościół to żeńska organizacja kierowana przez mężczyzn. Dlaczego więc kobiety nie mogą zostać kapłanami?\nZnam od dawna księdza Piotra Pawlukiewicza i wszyscy wiemy, że ma ogromne poczucie humoru. Jego słowa rozumiem jako zachętę, żeby mężczyźni bardziej się angażowali i pogłębiali swoją wiarę. Dzięki Bogu w Opus Dei mamy po równo kobiet i mężczyzn. Bóg zdecydował, że będzie wcielony jako mężczyzna, i ustanowił, że kapłanami są mężczyźni. Z drugiej strony nie ma osoby na ziemi, która była tak blisko Boga jak Maryja. Tylko Ona jest Matką Boga. Patrząc na ten Boży plan naszego zbawienia, trudno będzie stwierdzić, że kobieta jest drugiej kategorii w Kościele, bo nie jest kapłanem. W historii Kościoła wiele razy to kobiety zmieniły bieg dziejów: św. Katarzyna ze Sieny, św. Jadwiga, św. Teresa z Ávila czy św. Teresa z Lisieux. Także w Ewangelii kobiety zawsze dobrze wypadają. Mężczyźni już znacznie gorzej. To Marta jako pierwsza powiedziała, że Chrystus jest Bogiem. Miała dobrą intuicję. A to, że kobiet w Kościele jest więcej niż mężczyzn, może wynika z tego, że my, duchowni, nie potrafimy skutecznie dotrzeć do mężczyzn. Może źle się czują w różnych wspólnotach? Nie chcą być kojarzeni z jakąś dewocją? Duszpasterstwo trzeba prowadzić dla wszystkich.\nCzyli kapłaństwo to jednak męska rzecz?\nOwszem, ale dotyczy to tylko kapłaństwa urzędowego, czyli małej grupy, która może udzielać sakramentów. Mało mówi się o tym, że każdy z nas jest powołany do kapłaństwa, zarówno mężczyzna, jak i kobieta. Bo wszyscy jesteśmy naśladowcami Chrystusa, pośrednikami, którzy poprzez świadectwo swojego życia prowadzą innych do Chrystusa. W momencie, kiedy przyjmujemy chrzest święty, stajemy się mediatorami. Przed Chrystusem tę świadomość mieli Żydzi. Czuli, że są narodem wybranym, żyjącym wśród pogan. Kobiety i mężczyźni z narodu wybranego mieli świadomość, że jest jeden Bóg i oni o Nim świadczą przed innymi. Każdy, kto w Kościele przyjął chrzest, komunię i bierzmowanie, już jest profesorem. Większej kariery nie można zrobić. Dlatego wszyscy – biskupi, kardynałowie, proboszczowie i świeccy – jesteśmy sobie równi. Wszyscy tak samo mamy zadanie dojść do świętości. Ci, którzy są powołani do kapłaństwa, mają pomóc w tym innym, udzielając im sakramentów i wsparcia duchowego. A poza tym, jeśli kapłanami byłyby kobiety – albo mężczyźni, którzy są mężami i ojcami – to nastąpiłaby w Kościele klerykalizacja. Uważam, że nie byłoby to dobre.\nSkoro poruszamy kontrowersyjne tematy, to chciałabym zapytać Księdza o amerykańskiego pisarza Dana Browna, autora powieści, które przedstawiły Waszą instytucję w złym świetle. Co Ksiądz pomyślał, kiedy o tym usłyszał?\nDla mnie jego pierwsza powieść była przed wszystkim atakiem na Kościół. Na Chrystusa. Wszystko zostało wymyślone. Szokujące dla mnie było to, że nawet wykształceni ludzie w to uwierzyli. Kiedyś poszedłem do okulisty w Warszawie; pani doktor była pewna, że to, co przeczytała, jest prawdą. Dzięki Bogu, zrozumiała po naszej rozmowie, że to fantazja. Co ciekawe, ten negatywny wizerunek Opus Dei paradoksalnie sprawił, że wiele osób chciało osobiście dowiedzieć się więcej o tym, czym jest nasza instytucja. Czytali o nas i przychodzili do nas na spotkania. A teraz są w Opus Dei.\nJak widać, co nas nie zabije, to nas wzmocni... Pewnego rodzaju odpowiedzią na tamte książki był film „Gdy budzą się demony” w reżyserii Rolanda Joffégo z 2011 roku. To opowieść o życiu św. Josemaríi Escrivy i o źródłach Opus Dei.\nWarto dodać, że Roland Joffé jest agnostykiem. Sam napisał scenariusz tego filmu. To był zresztą jego warunek. Początkowo wręczono mu inny scenariusz, napisany przez ludzi z Hollywood, ale on go odrzucił. Według mnie w tym filmie jest trochę za dużo wątków, nie wszystkie mogą być zrozumiałe dla widzów. Jednocześnie bardzo go lubię, zwłaszcza sceny, które przedstawiają Josemaríę Escrivę w czasach młodości oraz te po wybuchu wojny domowej w Hiszpanii w 1936 roku. Reżyser pokazał, jaki Josemaría był waleczny, cierpiący, a jednocześnie serce miał pełne wiary. To wszystko zostało świetnie ujęte. Lubię ten film.\nRoland Joffé, mimo że, jak Ksiądz wspomniał, jest agnostykiem, bardzo interesuje się tematami duchowymi. Nakręcił przecież między innymi słynną „Misję” z Robertem De Niro i Jeremym Ironsem.\nNiektórzy twierdzą, że jest to najlepszy film religijny dwudziestego wieku. Film „Misja” też bardzo lubię!\nPorozmawiajmy o codziennym życiu Księdza tutaj, w Polsce. Pracuje Ksiądz z młodzieżą...\n... w Krakowie i w Katowicach. Mieszkam w akademiku Opus Dei i jestem kapelanem dla jego mieszkańców. Ale pracuję też z dorosłymi, z małżeństwami. Cieszę się z tego, dziękuję Bogu, że mam na co dzień kontakt z młodymi, ale też i ze starszymi osobami.\nProwadzi Ksiądz też rekolekcje?\nTak, rekolekcje krótsze, czasami dłuższe. To wspaniała sprawa. Myślę, że w dzisiejszych czasach, jak nigdy wcześniej, potrzebujemy się zatrzymać. Za dużo biegamy i często nie wiemy, w jakim celu. Prowadzę wykłady, a także osobiste rozmowy. Spotkania formacyjne są potrzebne, ale zawsze jednak zależy nam, żeby każda osoba indywidualnie wzrastała w wierze i nawiązywała osobistą więź z Chrystusem. Mamy formacje dla kobiet, mężczyzn, młodzieży, małżeństw oraz kapłanów. Z każdą z tych grup rozmawia się trochę inaczej, bo każdy prowadzi inne życie, ma inne okoliczności życiowe, inne problemy etc. Formacja duchowa w Opus Dei jest przede wszystkim indywidualna, takie jest założenie. Nasze spotkania formacyjne są jak stacja benzynowa. Samochód przyjeżdża, żeby zatankować, aby potem sam mógł jeździć. Osoby, które uczestniczą w naszej formacji, pracują w różnych miejscach na świecie, w miastach czy na wsi, a jednocześnie dają swoim życiem świadectwo bycia chrześcijaninem. Na sto procent dają siebie innym.\nJan Paweł II powiedział kiedyś, że najlepsi spowiednicy są w Opus Dei. Ksiądz też często ma dyżury w konfesjonale. Tymczasem są głosy, że spowiedź indywidualna powinna zostać zniesiona.\nTo wielki komplement od Świętego Jana Pawła II. To prawda, że my, księża prałatury, dużo spowiadamy, bo każdy wie, jak ważny jest ten sakrament pojednania. Święty Josemaría mawiał, że spowiedź to sakrament radości. Kryzys odchodzenia od spowiedzi przeżyłem, będąc jeszcze w liceum. Widziałem, co się stało na Zachodzie, są kraje, gdzie prawie nie ma sakramentu pokuty, a potem wszyscy idą do komunii. Ale myślę, że z takich kryzysów Kościół wychodził wiele razy. „Bramy piekielne nie przemogą”. Przecież to Chrystus chciał, żeby spowiedź była indywidualna. To, że nie potrzebuję księdza i spowiadam się u Ducha Świętego, już przerabialiśmy na Zachodzie, kiedy byłem w liceum. Jakie były tego efekty? Już wiemy. Warto więc sobie uświadomić, że Chrystus nas zna i wie, że nikt z nas nie jest dobrym sędzią, jeśli chodzi o własne sprawy. Ile pokoju i radości jest w nas, kiedy podczas rachunku sumienia jesteśmy ze sobą szczerzy, mamy stałego spowiednika i do tego regularnie przystępujemy do spowiedzi...\nA co Ksiądz myśli o takim postawieniu sprawy: skoro wyrządziliśmy jakąś krzywdę drugiemu człowiekowi, to poprzez księdza, czyli fizyczną osobę, powinniśmy ten grzech też wyznać. Skoro kogoś zraniliśmy, poprzez człowieka powinniśmy ten grzech oczyścić.\nMyślę, że ten przykład wiąże się z naszą psychiką. Dotyczy empatii. Jednak do każdego człowieka należy podejść indywidualnie. Każdy inaczej czuje i inaczej widzi Boga. Historia każdej osoby jest inna. Bóg umie policzyć tylko do jednego. Nie ma klonów. Najważniejsze jest bowiem to, że za pośrednictwem księdza Bóg nam przebacza. On nie ma dysku twardego. On zapomina.\nTymczasem sami sobie nie potrafimy czasami przebaczyć, a co tu mówić o drugim człowieku, który wyrządził nam jakąś krzywdę.\nTen temat łączy się z miłością do siebie. Dobra miłość do siebie, która nie jest próżnością ani pychą, sprawia, że widzimy się w prawdzie. Jestem tylko człowiekiem, dlatego popełniam błędy. Rozumiejąc siebie, rozumiem też innych. Są ludzie, którzy przez całe życie wracają do swoich błędów. Nie potrafią się od tego uwolnić. Święty Augustyn nabroił w młodości, a potem był bardzo daleko od depresji, był raczej żelaznym człowiekiem wobec trudności i bardzo radosnym. Żeby być szczęśliwym człowiekiem, trzeba mieć dobre relacje z samym sobą, z Bogiem i z innymi. Przebaczenie jest fundamentem budowania tych dobrych relacji.\nCoraz więcej ludzi szuka pomocy nie w konfesjonale, ale u psychologa. Czym różni się wizyta u psychologa od spowiedzi?\nBardzo interesuję się psychologią. Dużo na ten temat czytam. Psychologowie otwarcie mówią, że jest pewna granica, za którą nie mogą już pomóc. Ta granica to sumienie. Jeśli pacjent jest wierzący, najlepszą drogą do uzdrowienia jest pojednać się z Bogiem. Osobiste doświadczenie miłosierdzia Bożego jest jednym z największych darów dla człowieka. Miłosierdzie to nie litość ani współczucie, ale o wiele więcej. To miłość bez granic. Ostatnio został mocno nagłośniony w mediach problem pedofilii w Kościele. Może to dobre, bo pomoże w leczeniu tej strasznej choroby. Ale uważam, że jednocześnie za mało kładziemy nacisk na inną sprawę. Oczywiście bardzo współczujemy ofiarom tych okrutnych zdarzeń, ale czy zastanawiamy się, kto im pomógł lub pomaga wyjść z tej traumy? Czy mają do kogo zwrócić się z tym problemem? Tu powinno pojawić się miłosierdzie Boże, czyli umiejętność zrozumienia i pomoc dla osoby, która ma za sobą takie trudne przeżycie.\nW takich sytuacjach, ale nie tylko, bo i na co dzień, może warto mieć swojego kierownika duchowego?\nOkreślenie „kierownik duchowy” przez niektórych jest źle odbierane, bo kojarzy się z jakimś podporządkowaniem. „Kierownik” mówi nam, jak mamy żyć. A tak nie jest. Każdy z nas jest wolny. Bez wolności nie ma miłości. Wolność jest narzędziem, dzięki któremu nabieramy umiejętności kochania. A naszym, chrześcijan, celem jest kochać Boga i ludzi. Dlatego ten kierownik duchowy, kapłan czy doradca duchowy – nieważne, jak go nazwiemy – może dawać sugestię, którą drogą warto podążać, żeby dotrzeć do miłości. Ale wybór tej drogi zawsze należy do nas.\nCelem jest dotarcie do miłości, ale i do prawdy. W dzisiejszym świecie wielu ludzi żyje w podwójnych wymiarach. Pierwszy jest realny, a drugi – wirtualny, wykreowany. Trudno w tym wszystkim odnaleźć prawdę o sobie. Dowiedzieć się, kim się jest.\nŚwięty Jan Paweł II dużo mówił o tym, że nie ma wolności bez prawdy. Napisał o tym encyklikę „Veritatis splendor”, czyli Blask Prawdy. Teraz panuje relatywizm moralny, każdy ma swoją prawdę. Wyobraźmy sobie, że idziemy do lekarza, robimy badania i na koniec pytamy, czy mamy raka, a on odpowiada: „Może tak, a może nie”. Tak to nie działa! Jeśli nowotwór jest poważną sprawą, to choroba duszy jest równie poważna. Gdy przez swoje działanie tracę wolność, ma to ogromny wpływ na całe moje życie. Dlatego nie ma wolności bez prawdy. Kiedyś zapytano Jana Pawła II, które zdanie w Ewangelii lubi najbardziej. Odpowiedział: „Prawda was wyzwoli”. Poznaj prawdę, poznaj Chrystusa i sam będziesz decydować, kim jesteś. Poznasz swoją tożsamość. Życie z Chrystusem jest wielką przygodą życia.\nNa pewno zdarza się w konfesjonale, że ktoś niby przyznaje się do winy, ale jednak woli się trochę wybielić. Wypieramy nasze grzechy albo przenosimy swoje emocje na innych. Dlaczego tak trudno przyznać się do winy? U drugiego łatwo zobaczyć źdźbło trawy, a u siebie belki się nie widzi...\nTakie odbijanie piłeczki pojawiło się już na samym początku, u Adama i Ewy. Kiedy Bóg zapytał Adama: „Dlaczego zjadłeś jabłko?”, on odpowiedział: „Ewa mi kazała”. Dzisiaj mamy jeszcze jeden problem, a mianowicie żyjemy za szybko. Nie mamy czasu zastanowić się nad sobą. Czy zrobiłem coś złego? Czy moje czyny mi pomogły, czy zaszkodziły? Mówimy o tym nie tylko w Kościele, ale powtarzają to też psychologowie, że ceną współczesnego stylu życia jest brak czasu dla siebie. Nie mamy kiedy cieszyć się życiem. Ciągle gonimy. Neurologicznie jesteśmy zatruci i nie chcemy o tym myśleć. Wciąż pracuję z dziećmi w szkole i zauważam taką ciekawą reakcję rodziców. Gdy jakieś dziecko narozrabia, rodzic natychmiast mówi: „Mój syn na pewno tego nie zrobił!”. Tymczasem chłopiec ma trzynaście lat, pali papierosy i są na to dowody, bo ma w plecaku paczkę papierosów i zapalniczkę. Mimo to rodzic dalej się wypiera. Z czego to wynika? Podejrzewam, że taka matka czy ojciec ma tyle rzeczy na głowie, że już nie ma czasu ani siły, żeby o tym myśleć.\nPatrząc na zwiększający się egoizm kolejnych pokoleń, warto zastanowić się, co jest nie tak dzisiaj z wychowywaniem dzieci. Jest z tym jakiś problem.\nPo przyjściu dziecka z przedszkola czy ze szkoły rodzice najczęściej pytają: „Jak ci minął dzień? Co zjadłeś? Jakie oceny dostałeś? Co masz zadane?”. Ale nie pojawia się już pytanie: „Co dobrego zrobiłeś dla innych? Może jakaś koleżanka popłakała się i trzeba ją było pocieszyć?”. Nie pytając o to, wychowuje się dziecko, które jest zapatrzone tylko w swoje potrzeby. Taka osoba nie będzie przygotowana do małżeństwa. Będzie nastawiona tylko na siebie. To dlatego małżeństwa często rozpadają się po dwóch czy trzech latach. A przecież to w rodzinie powinniśmy nauczyć się żyć dla innych i czerpać z tego satysfakcję, bo hojność zawsze niesie ze sobą radość.\nMoże dlatego powstaje teraz w Kościele coraz więcej wspólnot skierowanych właśnie do małżeństw, do rodzin. To bardzo pozytywne zjawisko.\nBo ważne jest, żeby znaleźć przestrzeń, w której będzie można zająć się życiem duchowym, będąc właśnie żoną czy mężem. Można to robić w wielu różnych wspólnotach w Kościele. Bogactwo pod tym względem jest naprawdę niezwykłe. I oby ich było jak najwięcej. My też zapraszamy rodziców i małżeństwa na wykłady i wieczory skupienia. Trwają krótko, ale ważne, żeby uczestniczyć w nich regularnie. Modlitwa przed Najświętszym Sakramentem, czytanie Słowa Bożego... Każdy indywidualnie. Nie można tracić tego osobistego kontaktu z Panem Bogiem, bo to jest fundament naszej wiary. A potem należy zaprosić Go do naszego życia, małżeństwa, rodziny. To sprawia, że nasze życie zmienia się na lepsze.\nRodzice czasami zapominają, że dają świadectwo wiary swoim dzieciom. Jeśli dziecko katolików poważnie traktujących swoją wiarę odejdzie z Kościoła, to jest szansa, że do niego wróci?\nOczywiście. Znam wiele takich historii. Tak to właśnie działa. Ta wiara jest i kiedyś się znowu pojawi. Wiem, że może być to trudne dla rodziców, ale kiedy dziecko przestaje chodzić do kościoła, powinno czuć, że jest jeszcze bardziej kochane. Nie trzeba mu robić wymówek i zmuszać do chodzenia do kościoła. Należy je kochać. Pokazywać, że się je akceptuje. Dać wolność wyboru. Trzeba być bardzo uważnym, bo w takich okolicznościach łatwo zranić dziecko i postawić się ponad nim. A przecież chodzi o to, żeby wiara do niego wróciła. Nic nie można robić na siłę. Zawsze powtarzam swoim uczniom: nie idziesz do kościoła, budynku, do proboszcza, ale idziesz do realnego Pana Jezusa. On na ciebie tam czeka. Jeśli tego nie rozumiesz, proś, jak postaci z Ewangelii, o wiarę. Jezus zawsze odpowiada na taką pokorną prośbę.\nMieszkał Ksiądz w wielu polskich miastach: w Szczecinie, Warszawie, a od kilku lat w Krakowie. Jak czuje się Ksiądz w tym królewskim mieście Jana Pawła II?\nBardzo lubię Kraków. To wspaniałe móc spacerować pięknymi, starymi uliczkami. Odwiedzać Sanktuarium Miłosierdzia Bożego. To historia nie tylko Krakowa, ale też i całej Polski. Moi znajomi Hiszpanie, którzy przyjeżdżają do mnie w odwiedziny, wprost szaleją! Bardzo im się tu podoba. Kiedy piętnastego sierpnia w Hiszpanii wszyscy leżą na plaży, tutaj są kolejki do konfesjonałów. Kościoły pełne są ludzi. To jest wspaniałe. Oby tak dalej.\nJak obecnie wygląda sytuacja Kościoła katolickiego w Hiszpanii?\nWydaje mi się, że Hiszpanie kilka lat temu doszli do dna i teraz następuje powolny powrót do Kościoła. Są już diecezje – w Walencji, w Madrycie – gdzie kościoły znów są pełne. Jeszcze kilkanaście lat temu były puste. Teraz to się zmienia. Ale na przykład w Barcelonie do kościoła chodzi tylko dwa-trzy procent mieszkańców. Są to głównie starsze osoby. Łatwo jest coś zburzyć, ale odbudować trudno. W kwestiach społecznych Kościół w Hiszpanii nie ma głosu, bo nie jest ważny dla mediów. Ale katolicy cieszą się, że ludzie wracają do wiary.\nPorozmawiajmy jeszcze o pasjach Księdza. Jest ich wiele. Wspominaliśmy o nich: to film, muzyka i malarstwo. Skąd się wziął zapał do muzykowania?\nMuzyka towarzyszy mi od dawna, już od szkoły średniej. Dużo śpiewaliśmy też w mojej rodzinie. Bardzo to lubiliśmy. Gram na gitarze i bardzo to lubię.\nJakiej muzyki Ksiądz słucha?\nPop i muzyka klasyczna. Moim ulubionym zespołem od lat jest Simon and Garfunkel. Ale bardzo lubię też posłuchać The Beatles, Josha Grobana czy Michaela Bublé.\nLubię impresjonistów, dlatego moje obrazy są w podobnym stylu, dekoracyjne. Malowanie bardzo mnie uspokaja. Najpierw powstaje szkic, potem zaczynam przenosić pomysł na płótno. Mocno się skupiam. Mieszam farby, dodaję kolory. Obraz nabiera kształtu. I następuje moment, kiedy należy zakończyć pracę. Nic dodać, nic ująć, bo tylko będzie gorzej. (śmiech)\nCo z marzeniem o architekturze? Czy wciąż Ksiądz zajmuje się projektowaniem?\nTak. Zdarza się, że zaprzyjaźnieni proboszczowie, budujący świątynie, proszą mnie o pomoc czy radę. Współpracuję między innymi z proboszczem ze Szczecina, gdzie budowany jest kościół pod wezwaniem Świętego Josemaríi Escrivy. Pomagałem w projektowaniu witrażu oraz prezbiterium. Niektóre kaplice w naszych ośrodkach też projektowałem albo pomagałem, robiąc pierwszy szkic. Cały czas mam coś małego do zrobienia, jeśli chodzi o architekturę. Bardzo się z tego cieszę.\nBuduje więc Ksiądz zarówno te kościoły zewnętrzne, jak i wewnętrzne, w duszach ludzi.\nPraca nad sobą trwa całe życie. Nawet gdy mamy już fundamenty, mury i dach, to ciągle trzeba coś remontować, odnawiać. Tak samo jest z człowiekiem. Wciąż budujemy. Ważne jest, żebyśmy robili to dla Boga. Bo kiedy z Nim jesteśmy, jest nam dobrze.\nBohaterowie książki „Szczęśliwa służba. Rozmowy z kapłanami prowadzi Marzena Juraczko”:\nKsiądz biskup Marek Solarczyk (ur. 1967 r.). Biskup pomocniczy diecezji warszawsko-praskiej. Należy do pierwszego rocznika kapłanów, który w 1992 roku przyjął święcenia w nowo powstałej diecezji warszawsko-praskiej. Był wikariuszem i proboszczem w katedrze św. Floriana w Warszawie. W 1999 roku obronił doktorat na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie. W latach 2005-2009 był wicerektorem Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Warszawsko-Praskiej. Święcenia biskupie przyjął 19 listopada 2011 roku. Przewodniczący Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Młodzieży. W 2018 roku wziął udział w sesji Synodu Biskupów o młodzieży. Od ponad 20 lat pracuje jako katecheta w szkole.\nKsiądz dr Jerzy Jastrzębski (ur. 1975 r.). Kapłan archidiecezji warszawskiej od 2000 roku. Ukończył retorykę na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz homiletykę na Uniwersytecie im. Jana Pawła II w Krakowie. Promuje nauczanie Prymasa Tysiąclecia poprzez wykłady, rekolekcje i publikacje (płyty „Pakiet dla rodziny” i „Pakiet dla państwa” oraz książka „Paragraf w sercu. Kardynał Stefan Wyszyński o miłości i sprawiedliwości społecznej”). Od roku 2010 wykładowca Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie. Diecezjalny asystent Akcji Katolickiej Archidiecezji Warszawskiej. Należy do Wspólnoty Emmanuel.\nKsiądz dr Piotr Prieto Villanueva (ur. 1952 r.). Urodził się w Sevares w Hiszpanii. Ukończył Wydział Architektury na Politechnice w Barcelonie. Studiował teologię w Rzymie. W 1982 roku uzyskał tytuł doktora prawa kanonicznego. Tego samego roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk papieża Jana Pawła II. Przyjechał do Polski w 1995 roku. W latach 1999-2013 był wikariuszem regionalnym prałata Opus Dei na Polskę. W 2019 roku przyjął obywatelstwo polskie. Duszpasterz i wychowawca młodzieży. Mieszka w Krakowie.\nKsiądz prof. Jan Sochoń (ur. 1953 r.). Święcenia kapłańskie przyjął w 1984 roku. Od 1996 roku wykładowca akademicki. W 2006 roku uzyskał stanowisko profesora zwyczajnego na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, gdzie kie- ruje Katedrą Filozofii i Kultury. Wykłada także w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Filozof, teolog, poeta, eseista, krytyk literacki i biograf. Wydawca pism bł. ks. Jerzego Popiełuszki oraz autor licznych publikacji na jego temat. Otrzymał wiele nagród, w tym Feniksa (2003, 2016). Mieszka w Warszawie. Strona internetowa: jansochon.pl.\nKsiądz Jerzy Sobota (ur. 1969 r.). Wychował się w Sępólnie Krajeńskim w diecezji pelplińskiej. Święcenia kapłańskie przyjął w 1994 roku. W 1997 roku został mianowany wikariuszem niemieckiej para i św. Gertrudy oraz Polskiej Misji Katolickiej w Würzburgu w Niemczech. 1 maja 1999 roku został proboszczem misji i pełni tę funkcję do chwili obecnej. Rycerz Niepokalanej.\nKsiądz Sławomir Szypulski (ur. 1969 r.). Pochodzi z diecezji siedleckiej. Od 1995 roku jest kapłanem Kościoła katolickiego. Katecheta i duszpasterz akademicki. W 2016 roku został upoważniony do dokonywania egzorcyzmów. Mieszka w Białej Podlaskiej.\nKsiądz Robert Grzybowski (ur. 1977 r.). Duszpasterz diecezji drohiczyńskiej. Święcenia kapłańskie przyjął w 2003 roku. Pasjonat sportu, miłośnik wspinaczki górskiej, zdobywca wielu szczytów. Jesienią 2011 roku rozpoczął budowę pustelni w niewielkiej miejscowości Poletyły koło Brańska. Uroczyste ustanowienie Pustelni Zwiastowania odbyło się 25 marca 2017 roku.\nPrinted document generated automatically from https://opusdei.org/pl-pl/article/swietosc-na-co-dzien/ (16-10-2021)


Po meczu Widzewa. Wreszcie piłkarze z al. Piłsudskiego wygrali mecz | Express Ilustrowany\nPo meczu Widzewa. …\nJan Hofman 16 listopada 2020, 9:30\nWreszcie kibice Widzewa mogli wznieść ręce w geście triumfu. Łódzka drużyna, po trzech spotkaniach z rzędu bez wygranej, wywalczyła trzy punkty. Może swoją grą nie oczarowała, ale zasłużyła na słowa uznania za waleczność i upór w realizacji celu, jakim było zdobywanie bramek.\nA trzeba jednak uczciwie przyznać, że w pierwszej części spotkania Widzew miał problemy z prowadzeniem gry, a na dodatek celowniki piłkarzy gospodarzy były mocno rozregulowane. Doskonałych podań Marcina Robaka, otwierających drogę do bramki rywala, nie wykorzystali Mateusz Możdżeń i Mateusz Michalski. Widzewscy pomocnicy „koncertowo” zaprzepaścili wyśmienite sytuacje, kreując bramkarza Resovii na bohatera tego pojedynku. W ich ślady poszedł również Krystian Nowak, który z bliska trafił w golkipera drużyny gości. Zespół z Rzeszowa nie ograniczał się tylko do obrony, ale sam też chętnie atakował. Najlepszą sytuację bramkową zmarnował Radosław Adamski, po którego strzale piłka trafiła w poprzeczkę.\nNa szczęście w drugiej części spotkania łodzianie zabrali się do jeszcze bardziej wytężonej pracy. Zespół zaczął prezentować znacznie solidniej, prowadząc swoje akcje z większym polotem. Przewaga RTS rosła z każdą minutą. Kluczowe dla pokonani bramkarza gości okazało się wejście na boisko Patryka Muchy. Po składnym ataku, w którym brali udział Robert Prochownik i Robak oraz błędzie zaskoczonego stopera Resovii, Mucha dał prowadzenie gospodarzom. Także przy drugim golu swój udział miał Prochownik oraz Henrik Ojama i Możdżeń, po którego podaniu Robak zdobył swego piątego gola w tych rozgrywkach.\nJuż w piątek mecz z Termalicą Nieciecza na wyjeździe.\nOto co po meczu powiedział trener Widzewa.\nEnkeleid Dobi, szkoleniowiec Widzewa: - Wygraliśmy to spotkanie zasłużenie. Przed przerwą brakowało nam tylko postawienia kropki nad i, ale już wtedy mieliśmy dwie czy trzy stuprocentowe szanse. Liczą się jednak trzy punkty, których bardzo potrzebowaliśmy. Cieszy, że znów nie daliśmy sobie strzelić gola. Zasłużyliśmy na te trzy punkty, chociaż na pewno więcej tych okazji powinno zakończyć się bramkami. Po tym, co przeszliśmy w ostatnich tygodniach, drużyna pokazała się z najlepszej strony.\nRed 17.11.2020 05:41:06\n16 listopada, 14:56, Chechło za ŁkS:\nJak prawie, jak prawie, już nie,sam ją testowałem, jest koza w te sprawy, tylko kaloszki trzeba ze sobą nosić.\nRed 17.11.2020 05:40:21\n16 listopada, 14:57, www:\nBrakuje mi męskich pieszczot i ciepła.\nZajrzyj do mnie do Bedonia. Opędzluję ci galeczkę.\nwww 16.11.2020 14:57:31\nChechło za ŁkS 16.11.2020 14:56:14\nGość 16.11.2020 09:52:14\nno to zobaczymy teraz z Niecieczą Arką Tychami Korona i Odrą Opole