Rozliczenie PIT Żory za 2021 - podstawowe informacje - Gliwice | infogliwice.pl\nRozliczenie PIT Żory za 2021 – podstawowe informacje\nPoczątek roku kalendarzowego to czas, gdy każdy z nas ma obowiązek rozliczyć poprzedni rok z fiskusem. Jaki formularz powinieneś wybrać i do kiedy musisz wykonać rozliczenie PIT w 2022 roku? Przedstawiamy podstawowe informacje, które warto znać, by nie mieć problemów ze skarbówką.\nRozliczenie PIT Żory – jaki formularz wybrać?\nChoć rozliczenie PIT to obecnie niezbyt skomplikowany proces, wielu podatników zauważa problem już na starcie – nie wiedzą bowiem, jaki formularz powinni wybrać. Tymczasem warto zauważyć, że rozróżnienie jest dość proste, a dla Polaków dostępnych jest zaledwie kilka wersji druku. Sprawdź, która jest odpowiednia dla ciebie.\nPIT-37 to zdecydowanie najpowszechniejsza wersja, którą wypełniają i składają w odpowiednim Urzędzie Skarbowym wszyscy osiągający przychód w oparciu o umowę o pracę czy umowę cywilnoprawną. Płatnik (pracodawca) musi wcześniej przekazać druk PIT-11. Co istotne, na tym formularzu można rozliczyć się samodzielnie, wraz z małżonkiem czy dzieckiem oraz jako osoba samotnie wychowująca dziecko.\nPIT-36 to formularz przeznaczony dla osób, których dochody pochodzą z działalności gospodarczej, jeśli wybrały skalę podatkową. To również rozwiązanie dla tych podatników, którzy muszą rozliczyć straty z poprzednich lat lub przychód małoletnich w ramach własnych przychodów.\nPIT-36L to formularz do rozliczenia PIT przygotowany dla przedsiębiorców, którzy prowadzą pozarolniczą działalność gospodarczą i rozliczają się według podatku liniowego.\nPIT-28 to rozwiązanie dla przedsiębiorców, którzy rozliczają się na podstawie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Muszą uzupełnić i złożyć go w Urzędzie Skarbowym również ci podatnicy, którzy rozliczają przychód z tytułu najmu, dzierżawy itp.\nPIT-38 to specjalny formularz do rozliczania PIT dla osób, które osiągają przychody z tytułu zbycia papierów wartościowych lub udziałów w spółkach.\nPIT-39 jest przeznaczony dla osób, które posiadają przychody z tytułu prywatnego zbycia nieruchomości.\nJeśli rozliczenie PIT sprawia ci trudność i nie chcesz, by pojawiły się w nim błędy, jego przygotowaniem może zająć się doświadczona księgowa. Usługi tego rodzaju świadczy biuro rachunkowe Inteso Edyta Markowicz – pracownice pomagają w uzupełnieniu formularza i przesyłają gotowy druk do właściwego Urzędu Skarbowego.\nRozliczenie PIT 2021/2022 – kiedy i jak rozliczyć?\nJedną z kluczowych informacji, o których musi pamiętać podatnik, jest termin rozliczenia PIT za 2021 r. Należy pamiętać, że ostateczna data złożenia uzupełnionego formularza jest uzależniona od rodzaju składanej deklaracji:\ndo 2 maja 2022 roku rozliczają się podatnicy uzupełniający formularze PIT-36, PIT-37, PIT-36L, PIT-38,\ndo 28 lutego 2022 roku rozliczają się podatnicy uzupełniający formularz PIT-28.\nRozliczenie PIT za 2021 rok należy przedstawić we właściwym dla miejsca zamieszkania Urzędzie Skarbowym. Można dostarczyć je osobiście lub pocztą tradycyjną, wysyłając dokument listem poleconym. Od kilku lat podatnicy mogą również skorzystać z usługi Twój e-PIT ze strony podatki.gov.pl. Usługa ta jednak pozostaje niedostępna dla przedsiębiorców – z tego względu bardzo często korzystają oni z pomocy biura rachunkowego. Księgowa w ich imieniu składa właściwie uzupełnione dokumenty do US.\nIle wynosi stawka PIT?\nTo, jak duży podatek PIT płacimy za kolejny rok, zależy przede wszystkim od przyjętej formy opodatkowania. Zdecydowanie najpowszechniejsza jest skala podatkowa – dotyczy ona osób zatrudnionych w oparciu o umowę o pracę oraz części przedsiębiorców, którzy zdecydowali się na rozliczenie według tego rodzaju opodatkowania.\nW skali podatkowej wysokość stawki PIT zależy od podstawy opodatkowania. Należy wiedzieć, że wyróżniamy 2 progi podatkowe:\ndo kwoty 85 528 zł stawka podatku dochodowego wynosi 17%,\npowyżej wyżej wymienionej kwoty stawka wynosi 32% (oblicza się je wyłącznie od nadwyżki).\nWielu przedsiębiorców decyduje się na zmianę formy opodatkowania. Najczęściej jest to podatek liniowy, w którym opłacane są jednolite stawki 19%. Mogą wybrać również kartę podatkową lub ryczałt od przychodów ewidencjonowanych\nPoprzedni artykułMaraton pisania wniosków do budżetu obywatelskiego\nNastępny artykułDlaczego coraz częściej firmy leasingują sprzęt IT?


Kapucyni na audiencji u Papieża | Życie Zakonne\nŻycie Zakonne > Wiadomości > Ze Świata > Kapucyni na audiencji u Papieża\nKapucyni na audiencji u Papieża\nW środę, 12 września bracia kapitulni zebrani na 84. Kapitule Generalnej Kapucynów uczestniczyli w audiencji generalnej w Watykanie, w Auli Pawła VI.\nPozdrawiając przybyłych pielgrzymów, Benedykt XVI zwrócił się także do kapucynów, wzywając ich do wierności charyzmatowi i do gotowości na nową ewangelizację. Na koniec audiencji, Minister Generalny, Wikariusz Generalny i Definitorzy: Michael Fernandes i Hugo Mejía Morales podeszli do Ojca Świętego i ofiarowali mu kopię krzyża, który św. Wawrzyniec z Brindisi nosił ze sobą przy każdej podróży misyjnej. Niektórzy bracia po audiencji udali się do Radia Watykańskiego, gdzie opowiadali o kapitule, a także o obecności kapucynów w różnych krajach.\nPo modlitwie południowej cetusy kontynuowały dyskusję na temat rozdziałów konstytucji kapucyńskich prezentowanych w ostatnich dniach. Następnie odbyła się publiczna prezentacja na temat „Międzynarodowej współpracy braterskiej”.\nPrzed braćmi jeszcze wiele pracy, szczególnie w cetusach i w komisjach. Jak najszybciej trzeba przeprowadzić publiczne wysłuchanie w sprawie pozostałych rozdziałów. Następny tydzień będzie ostatnim na 84. Kapitule.\nBracia Mniejsi: Z najlepszymi życzeniami u Matki Bożej… w Sinalunga


Myśl jak milioner |\nOpublikowano 22.01.2013 | Autor: Artur Wójtowicz\nZauważyłem pewną tendencję w myśleniu większości ludzi. Popełniają kilka podstawowych błędów, które kosztują ich często cenę marzeń. Nie potrafią zdobyć pieniędzy na to czego pragną, bo nie potrafią myśleć jak milionerzy.\nBezcenne marzenia bez ceny\nPosłuchaj przykładowego dialogu dwóch ludzi:\n– Chciałbym pojechać w tym roku na prawdziwe wakacje, ale nie mam wystarczająco dużo pieniędzy.\n– Dokładanie. Szkoda, że nie jestem milionerem. Mógłbym wieść lepsze życie. Gdybym wygrał kilka milionów spełniłbym moje marzenia…\n– A co byś zrobił?\n– Pojechałbym na miesiąc na Hawaje. Opalałbym się i niczym nie przejmował. Piłbym zimne drinki, a wieczorami tańczył na plaży. Gdybym tylko miał te pieniądze…\nMamy tutaj do czynienia z pewną pułapką, w którą wpada większość ludzi. Czy naprawdę trzeba mieć parę milionów, aby spełnić swoje marzenia?\nOkazuje się, że to nieprawda!\nPrzykładowo, aby spędzić miesiąc na Hawajach w najlepszym hotelu ze wszystkimi luksusami, nie potrzeba kilku milionów – to koszt około 30 tys. złotych od osoby. To znaczy, że Twoje marzenie może zostać spełnione za 1% kwoty, którą wydawałoby się, że musisz mieć. Nie potrzebujesz milionów – wystarczy 30 tysięcy! A to już jest różnica.\nZdecydowana większość społeczeństwa, jeszcze zanim dowie się ile coś kosztuje – już twierdzi, że nie ma na to pieniędzy. Takie podejście nie da Ci tego, czego pragniesz. Musisz zacząć od właściwego myślenia. Myśl rozpoczyna cały proces. Bo jak możesz sobie kupić dom, skoro nawet nie wiesz ile on kosztuje? Jak możesz trafić w cel, którego nie widzisz? To zwykłe chybił-trafił. Albo się uda, albo nie. Ale chyba Ty nie chcesz opierać się na tym, co przyniesie los, tylko sam chcesz tworzyć swoją przyszłość, prawda?\nPodstawowym błędem jest mówienie np. „Chciałbym mieć dom, ale nie mam pieniędzy.” A skąd masz mieć pieniądze, skoro nawet nie wiesz ile potrzebujesz? Wiesz jaki dom? Jaka ma być jego lokalizacja? Powierzchnia? Ile ma mieć pokoi? Bo jeśli nie znasz odpowiedzi na te fundamentalne pytania, to rzeczywiście trudno będzie na to zdobyć pieniądze. Trudno jest nadmuchać powietrze do balonu, który nie istnieje.\nPo pierwsze – czego chcesz?\nNie wpadnij w pułapkę braku pieniędzy. Nie musisz ich w tym momencie mieć. Najpierw OKREŚL DOKŁADANIE CZEGO CHCESZ. I nie mów, że chcesz mieć dużo pieniędzy, bo to bzdura. Nie chcesz pieniędzy – chcesz tego, co możesz sobie za nie kupić! Dlatego określ co chciałbyś kupić.\nPo drugie – jakie to ma być?\nNastępnie ZDOBĄDŹ JAK NAJWIĘCEJ INFORMACJI NA TEMAT TEGO, CZEGO CHCESZ. Chcesz nowy samochód? Jaki konkretnie? Jaki model? Jaki kolor? Jaki silnik? Dowiedz się ile kosztuje. Idź do salonu i wsiądź do niego. Umów się na jazdę próbną, nawet jeśli chcesz mieć porsche. Poczuj jakie to uczucie mieć ten samochód. Bo tak naprawdę to nie chcesz tego samochodu – chcesz uczuć, których Ci on dostarczy! Może uważasz, że ludzie będą Cię bardziej szanować i podziwiać w takim wozie. A więc to czego chcesz to nie pieniądze, nie samochód, ale szacunek i uznanie innych! Nie ma w tym nic złego, jednak musisz wiedzieć, czego tak naprawdę chcesz, bo wtedy będziesz świadomy tego, na co masz tak ciężko pracować.\nPo trzecie – ile pieniędzy potrzebujesz?\nJuż wiemy, że nie musisz być milionerem, aby np. pojechać na miesiąc na Hawaje. W takim razie zamiast bujać w obłokach i marzyć o milionach – WYZNACZ KONKERTNĄ KWOTĘ, KTÓREJ POTRZEBUJESZ. W tym przypadku niech będzie to 30 tys. złotych. Taki cel jest jasny. Wręcz namacalny. Wiesz w co celujesz – nie w jakieś miliony – tylko w precyzyjną kwotę.\nPo czwarte – jak zdobyć te pieniądze?\nSkąd wziąć 30 tysięcy?\nNie, to nie jest właściwe pytanie. Chociaż na pewno lepsze niż: skąd wziąć kilka milionów? Nie chodzi o to, abyś brał. Nie masz sobie „wziąć” 30 tysięcy. I nie „skąd”, bo one nie leżą w jakimś miejscu. Prawidłowe myślenie to nie „wziąć” – tylko „dać” i nie „skąd” – tylko „jak”.\nJak dać 30 tysięcy??? Chyba Artur zwariowałeś! No… nie, to jeszcze nie jest to pytanie… Właściwe pytanie brzmi:\nJak dać ludziom taką wartość – aby dostać za nią 30 tys.?\nA więc DAJ LUDZIOM WARTOŚĆ. Czym jest dawanie wartości? Ludzie najczęściej rozumieją to pod pojęciem „praca”. Codziennie pracują po 8h dostarczając jakąś wartość. Sprzedają swój czas i energię. I trochę umiejętności. W ten sposób dostają, proporcjonalną do swojego wkładu, wypłatę. Jeśli dają dużą wartość (co nie zawsze oznacza ciężkiej pracy) otrzymują dużą wypłatę.\nDlatego w przyszłości, gdy będziesz chciał pojechać na miesiąc na Hawaje – zamiast stwierdzać, że musisz być milionerem – zadaj sobie pytanie, jak dać ludziom taką wartość – aby dostać za nią 30 tys.? Wtedy masz jakieś szanse, aby pojechać na te Hawaje.\nByć może mówię tutaj o dużych kwotach, ale to także działa na mniejsze sumy. Może chciałbyś laptopa za 3000 zł? Albo spodnie za 300 zł? To wszytko można mieć – jeśli zacznie się od właściwego myślenia.\nPowiedzmy, że potrafisz dobrze grać na gitarze. Jaką to ma wartość? Dopóki grasz sobie sam dla siebie – to żadną. A teraz jak to zamienić w wartość? Masz dwie opcje.\n1. Tworzysz 2h kurs gry i uczysz w ten sposób jedną osobę za 50 zł.\nTwój koszt to: 2h czasu i energia (najczęściej rozumiane pod pojęciem praca)\nZarobek: 50 zł na 2h\n2. Nagrywasz ten 2h kurs na wideo i sprzedajesz go w internecie za 50 zł od osoby.\nTwój koszt to: 0h czasu i brak wysiłku (nie pracujesz, a zarabiasz)\nByć może zapytasz: czy to uczciwe, że jeden będzie za dwie godziny pracy brał 50 zł, a drugi bez pracy też 50 zł? Zastanówmy się. Pamiętasz co mówiłem o dawaniu wartości? Ten który daje jej więcej lub większej ilości ludzi – zarabia więcej. W powyższym przykładzie, ten pierwszy daje wartość tylko jednej osobie. Drugi daje wartość wielu osobom.\nJak widzisz, dawanie wartości jest najlepszym sposobem na zdobycie pieniędzy na spełnienie Twoich marzeń.\nGdy następnym razem poczujesz, że czegoś bardzo chcesz – nie odpowiadaj od razu, że nie masz pieniędzy. Najpierw dowiedz się ile to coś kosztuje, jakie konkretnie chciałbyś, aby to było i w końcu zastanów się jak możesz to zdobyć. Możesz myśleć jak milioner, nie mając milionów. A takie myślenie w końcu doprowadzi Cię tam dokąd zechcesz. Jednak pamiętaj o czynnościach podanych w tym artykule. Jest to strategia, która pozwoli Ci spełnić marzenia.\nPozbądź się ograniczających przekonań!


Koncert wiejski – Adrian van Ostade | Opisy obrazów\n🎨Ostade Adrian ⇒\nKoncert wiejski – Adrian van Ostade\nAdrian van Ostade jest jednym z najsłynniejszych przedstawicieli rodziny holenderskich artystów, mistrzem chłopskiego gatunku domowego, rysownikiem i akademikiem, uczniem Fransa Halsa. Obraz jest pod wpływem Adriana Brauvera – autora brutalnych codziennych scen.\nPomimo multi-sylabowej barwy tonalnej Rembrandta, utrzymywanej w gamma o złotawo-ochry i spektakularnego transferu czarno-białych przejść, dzieło w pełni uosabia groteskowy, komiksowy charakter „scen chłopskich” Ostade i należy do jego wczesnych kompozycji.\nJednocześnie w wizerunkach chłopskich muzyków z podkreślonym wyrazem gestów i ekspresyjnej mimiki artysta ujawnia uniwersalną zasadę, aktywność i spontaniczność, pełnię witalności, zdolność wydobywania prostych, prostych radości z życia.\nOpis i znaczenie obrazu Koncert wiejski – Adrian van Ostade.\n« Portret kompozytora D. V. Morozowa – Borisa Kustodiewa


Oregon produkuje trzy razy więcej marihuany, niż może sprzedać - FaktyKonopne.pl\nOregon produkuje trzy razy więcej marihuany, niż może sprzedać\nprzez Fakty Konopne 04/02/2018, 19:54 37.8tys. Odsłony\nStan Oregon produkuje trzy razy więcej marihuany, niż mogą skonsumować jego mieszkańcy. Amerykański adwokat Billy Williams powiedział w piątek, że stan, w którym używanie i uprawa marihuany jest legalne, ma poważny problem z nadprodukcją.\nWilliams powiedział, że urzędnicy potrzebują odpowiedzi na temat ilości nadwyżki marihuany i jej ilości, która trafi na czarny rynek. Ostrzegł on, że ogromne nadwyżki przyciągają grupy przestępcze, prowadzą do prania pieniędzy i przemocy.\nWładze w 16 innych stanach zgłosiły, że przechwyciły marihuanę wyprodukowaną w stanie Oregon, a agenci pocztowi przechwycili 1179kg marihuany i 1,2 miliona dolarów.\n“Mamy możliwy do zidentyfikowania i groźny problem nadprodukcji i dywersji marihuany” – powiedział Williams.\nMieszkańcy stanu Oregon zagłosowali za legalizacją marihuany w 2014 roku, a od 2015 roku można było ją już legalnie nabyć w licencjonowanych placówkach. Medyczna marihuana w Oregonie jest legalna od 1998 roku.\nObecnie, licencję na uprawę marihuany otrzymało 900 firm, a ponad 1100 oczekuje na licencję. Około 500 firm detalicznych ma licencję na sprzedaż detaliczną, a kolejne 250 wniosków czeka na rozpatrzenie.\n“Gdybyś był inwestorem, dopiero co wydałeś 4 miliony dolarów na marihuanę, a ty miałeś tysiące kilogramów gotowej do sprzedaży marihuany, ale nie miałeś jej gdzie sprzedać, jedyne co możesz zrobić, to sprzedać ją na czarnym rynku.”\nEksperci szacują, że hodowcy w stanie Oregon produkują do trzech razy więcej marihuany, niż są w stanie sprzedać w ciągu roku.


Pozycjonowanie SEO Ostrowiec Świętokrzyski - już dziś przyłącz się do wygranych!\nSprawdzone metody, zgodne z zasadami Google – nie narażaj się na filtry! Zaufaj ekspertom w dziedzinie marketingu internetowego i zyskaj szerokie grono nowych klientów, nie tylko w Ostrowcu Świętokrzyskim\nPozycjonowanie SEO Ostrowiec Świętokrzyski - z czym to się je?\nPozycjonowanie SEO (ang. Search Engine Optimization) to nieodłączna część marketingu internetowego. SEO to przeróżne zabiegi mające ,których celem jest ulokowanie Twojej strony internetowej na wierzchołku wyników wyszukiwania, zwiększenia ruchu na Twojej stronie ,a także zwiększenia świadomości marki.\nPozycjonowanie SEO to w dzisiejszych czasach niezwykle pożądane zabiegi przez niemal każdego właściciela strony internetowej czy sklepu internetowego, niezależnie od branży w jakiej działa czy od zasięgu jego działalności. Każdorazowo, gdy użytkownik wpisze poszukiwane słowo lub frazę w wyszukiwarkę (np. Google), w wyświetlonych wynikach otrzymuje spis linków (odnośników) do stron www. Nie ma najmniejszego znaczenia, czy oferujesz swoim Klientom usługi lub też towary, by trafili oni na Twoją stronę www, muszą być w stanie Cię odszukać. A jak pewnie wiesz, niemal 90% osób osób nie patrzy dalej niż pierwsza strona wyników.\nW sieci można znaleźć na pewno wiele witryn z podobną tematyką do Twojej. Co z tym wszystkim powinieneś zrobić, aby to Twoja przyciągała zainteresowanie potencjalnych klientów? W tym momencie do akcji wkracza FrostSEO ze swoją usługą Pozycjonowanie SEO Ostrowiec Świętokrzyski! I nasza w tym głowa, aby Twoja witryna wyświetlała się jak najwyżej.\nBardzo ważnym do utrwalenia sobie jest to, że pozycjonowanie SEO najlepsze efekty przynosi tylko wtedy gdy zabiegi wdrażane są systematycznie. Oraz, że nie są to działania natychmiastowe, ponieważ takie (tak zwane Black Hat SEO) będą narażały stronę www na nieprzyjemne konsekwencje ze strony Google – m. in. na wykluczenie naszej strony z wyników wyszukiwania. Jedynym wyjątkiem odbiegającym od tej reguły są niepowtarzalny słowa kluczowe, tzn. takie, w których konkurencja jest niezwykle niska lub zerowa. Wtedy możemy liczyć, że pozycjonownie SEO przyniesie nieco szybsze rezultaty. Gdy spotykamy się z większą konkurencyjnością, na wyniki trzeba nieco poczekać.\nJako nasz klient otrzymasz dostęp do Panelu Klienta online, z którego możesz zarządzać całym swoim kontem. Ze wyżej wymienionego panelu masz dostęp do swoich płatności oraz aktywnych usług (SEO, PPC i inne). Dodatkowo przez Panel Klienta będziesz w stanie kontaktować się z FrostSEO w jakiejkolwiek sprawie. Jeśli masz jakikolwiek problem związany z zakupioną usługą, wystarczy, że założysz odpowiedni Ticket, a odpowiedni specjalista skontaktuje się z Tobą jak najszybciej.\nDARMOWA ANALIZA STRONY I DARMOWA WYCENA POZYCJONOWANIA SEO Każdemu odwiedzającemu naszą witrynę oferujemy gratisową analizę strony oraz gratisową wycenę. W ramach darmowej wyceny SEO każdy otrzymuje kompleksową ofertę cenową z wybranymi przez specjalistów słowami kluczowymi. Oczywiście jeśli masz już jakiś pomysł na słowa kluczowe dla swojej witryny koniecznie daj znać o tym w zgłoszeniu. Przeanalizujemy Twoje frazy pod kątem najbardziej optymalnych efektów. Ofertę zazwyczaj przesyłamy w ciągu 48 godzin od otrzymania zgłoszenia. Jeśli ten czas miałby ulec wydłużeniu – zostaniesz o tym niezwłocznie poinformowany. Nasza wycena jest i zawsze będzie zupełnie darmowa, dlatego nie czekaj i już dziś zgłoś się do FrostSEO!\nBEZPIECZNE METODY I RZETELNA OFERTA DOPASOWANA DO TWOICH POTRZEB! Każdego roku, każdego miesiąca techniki pozycjonowania mogą ulec modyfikacjom. Każda firma oferująca usłgi pozycjonowania może mieć przeróżne techniki SEO. Ważne jest to, żeby były one zgodne ze standardami oraz zasadami jakie narzuca Google. We FrostSEO gwarantujemy naszym klientom świadczenie usług na najwyższym poziomie. Wiele lat doświadczenia, profesjonalizm, ogrom wiedzy związanej z pozycjonowaniem pozwalają nam na prowadzenie skutecznych oraz kompleksowych kampanii pozycjonowania SEO w Ostrowcu Świętokrzyskim. Wszystkie techniki, z których korzystają nasi specjaliści są zgodne z zasadami Google. Dzięki temu każdy z naszych klientów może być pewny, iż jego witryna jest bezpieczna oraz, że jest w dobrych rękach!\nATRAKCYJNY MIESIĘCZNY ABONAMENT – Z NAMI ZAPLANUJESZ FIRMOWY BUDŻET! We FrostSEO prowadzimy model abonamentowy. Co to oznacza? Abonament w naszej firmie oznacza stawkę miesięczną jaką klient zobowiązany jest uiszczać za usługę pozycjonowania Ostrowiec Świętokrzyski. Stawka abonamentowa jest dobierana indywidualnie albo w przygotowanych przez nas pakietach SEO. Stawki dobieramy na podstawie ilości słów kluczowych, na które pozycjonujemy daną witrynę, konkurencji oraz zasięgu (lokalny i globalny). Tyle lat doświadczenia pozwala nam twierdzić, że model ten jest najbardziej korzystny dla obu stron. Model stałego miesięcznego abonamentu jest dużo bardziej przejrzysty, a dzięki temu łatwiej planować sobie miesięczny budżet. Nie będziesz musiał martwić się i zastanawiać jak dużo w kolejnym miesiącu trzeba będzie przeznaczyć na kampanię pozycjonowania.\nOSZCZĘDZAJ Z PAKIETEM SEO + PPC W pakiecie zawsze taniej! Możesz uzyskać 5% upustu łącząc usługę pozycjonowanie SEO Ostrowiec Świętokrzyski z kampanią PPC (oferta dotyczy wybranych pakietów SEO)! Taki pakiet da Ci dużo więcej możliwości a także przyczyni się do zwiększenia widoczności i ruchu na Twojej stronie www, a co za tym idzie przyczyni do zwiększenia Twoich zysków. Połączenie SEO z PPC to w tej chwili najlepsza metoda na zaistnienie w sieci, dlatego jest tak chętnie wybierana przez naszych klientów. Więcej o usługach PPC (Google AdWords) możesz przeczytać w odpowiedniej zakładce na naszej stronie www. Możesz też skontaktować się z nami – nasi specjaliście chętnie przedstawią Ci najlepszą dla Ciebie opcję.


[autorski] Straszny Dwór - Strona 4 - lastinn\n[autorski] Straszny Dwór\n« Kroniki Indium City (s1 e1) | X-Men: Mutanci na wymarciu »\n16-12-2018, 11:30 #31\nOla opuściła pokój i ruszyła w kierunku swojej samotni. Tam czekał na nią laptop z wbudowanym odtwarzaczem DVD i tapetą, z której patrzył na nią Rafael.\nOla parsknęła. Była taka ciekawa czy pomagając wampirom pomoże też temu idiocie. Wyjęła płytę ze swojego odtwarzacza i włożyła ją do laptopa. Po chwili pomieszczenie wypełnił głos Cugowskiego, a ona powróciła do przerwanej pracy. Zdecydowała się… pomoże Lesławowi… uśmiechnęła się do siebie, przypominając sobie co zapoczątkowało proces, który doprowadził do takiej , a nie innej decyzji. Jeden sen i to wytworzony przez Władysława.\n- Nic nie boli.. tak jak życie. - Zanuciła cicho pozwalając by głos wokalisty zagłuszył jej słowa.\nReszta nocy minęła jej spokojnie. Ola mając teraz na wyświetlaczu zegarek skończyła nieco wcześniej niż poprzedniej nocy. Z dumą przyjrzała się ścianom, które udało się jej już w większości pokryć kolorem. Pozostały szczegóły… ta najbardziej odprężająca część pracy. Wydobyła swoją płytę i zgarnęła laptop by odnieść go Rafaelowi. Chciała sprawdzić jak mężczyzna się czuje. Im bliżej była drzwi tym bardziej bardziej się bała tego spotkania. Podeszła powoli i ostrożnie zapukała do drzwi.\n- Mmmmmmmm? - rozległo się znajome, niechętne mruczenie.\n- Chciałam oddać laptop, mogę? - Ola zawahała się. Może jednak powinna oddać sprzęt jutro.\n- On jest dla ciebie, głupia. Zostaw go sobie i spadaj spać - warknął rozespany, po czym dodał - No chyba, że chcesz mi za niego podziękować. Pod kołdrą.\nOla już chciała prychnąć i odejść. Jej dłoń zacisnęła się na laptopie, usta rozchyliły się by rzucić kąśliwą uwagę, ale powstrzymała się. Była ciekawa w jakim Rafael jest stanie i można powiedzieć, że się dowiedziała. Brzmiał dobrze i miał siły na kąśliwe uwagi. Całkiem nieźle biorąc pod uwagę, że go obudziła. Powinna wrócić do pokoju i się wyspać, jeśli jutro pojawi się komisja… Jej ciało spięło się lekko. Zgodziła się… zgodziła, że pomoże i to tylko dlatego, że spodobał się jej mężczyzna… wampir, który mógł ją przez cały czas okłamywać, który może ją w tym dniu próby opuścić. Jednak z jakiegoś powodu nie mogła go tak zostawić i teraz pozostawało pytanie, czy da radę usnąć z tą świadomością, ze strachem. Bo Mokka czuła, że się boi. Mimo że powtarzała sobie tą decyzję cały czas w trakcie malowania.\nNie miała z kim podzielić się tą decyzją. Nie wiedziała ile wiedzą Rafael, Karol. Pewnie więcej od niej tylko… to była jej sprawa, jej ryzyko. Nawet mimo faktu, że nie chciała być z tym sama.\n- Czy mogłabym spać tutaj? - Odezwała się po dłuższej przerwie. Może Rafael już usnął? Pewnie myśli, że już poszła do siebie. Zaczeka chwilę... Najwyżej zaraz pójdzie do swojego pokoju.\nNie otrzymała odpowiedzi. Już miała odejść do siebie, gdy drzwi otworzyły się. Przed nią stanął Rafael w pospiesznie narzuconej koszulce i bokserkach.\n- Chodź. - Powiedział tylko, przyglądając jej się uważnie i przepuszczając ją w drzwiach. Gdy zamknął je za nimi, zapytał:\nMokka weszła niepewnie ściskając w rękach laptop.\n- Chyba… aż za dużo… za dużo się stało. - Spróbowała się uśmiechnąć do mężczyzny. - Nie dam rady być sama w pokoju.\nRafael choć wydawał się trochę zaspany, nie przejawiał żadnej irytacji.\n- Chcesz pogadać czy... idziemy do łóżka? - uśmiechnął się półgębkiem.\nMokka odłożyła laptop na komodę. Starała się przeanalizować czego właściwie pragnie. Czemu chciała tu przyjść. Spojrzała na Rafaela oceniając w jakim jest stanie.\n- Chciałabym pogadać. Moglibyśmy to nawet zrobić w łóżku, jeśli jesteś zmęczony, tylko… - Nagle przypomniała sobie o swoich roboczych ubraniach. Dłoniach jedynie wytartych z farby. Odruchowo zaplotła je za plecami. - To ja może powinnam się jednak ogarnąć.\n- Daj spokój, jeszcze nikt nie umarł od odrobiny chemikaliów w łóżku. Po prostu to z siebie ściągnij i wskakuj pod kołdrę w bieliźnie. Albo i bez.\nTo rzekłszy sam przysiadł na skraju łóżka i już miał się przykrywać, gdy coś jakby sobie przypomniał.\n- Możesz zgasić światło, jak będziesz się rozbierać. - rzucił, chichocząc pod nosem. Wyglądał na coraz bardziej obudzonego.\nOla wpatrywała się w leżącego w łóżku przystojniaka. Rafael nic jej nie zrobi, prawda? Ostatnio przytulił się, ale nic poza tym, więc czemu teraz miałoby być inaczej?\n- Tylko umyję ręce. - Mruknęła cicho, starajac się nie zważać na to, że mężczyzna sobie z niej żartuje. Mokka pospiesznie umyła dłonie pozbywając się resztek farby i związała włosy wysoko, by nie przeszkadzały podczas snu. Bo planowała spać… na pewno nie będą robić nic z Rafaelem…. tylko porozmawiają. W pokoju zgasiła światło i zerkając niepewnie w kierunku łóżka zdjęła koszulę roboczą i krótkie spodenki. Czułą się dziwnie. Niby to było trochę tak jakby była w stroju kąpielowym, a jednak… nawet Tomek nie widział jej w takim stanie. Rafael na szczęście też nie widzi. W samej bieliźnie podeszła do łóżka. - Ja… dziękuję, że mogę zostać.\nOdchylił zapraszająco kołdrę, pod którą już leżał.\n- Spoko. Skoro już wepchnęłaś mnie do friendzone’u, to korzystaj.\nMokka wzięła głęboki wdech i położyła się na łóżku, tuż obok Rafaela.\n- Nie przypominam sobie tego wpychania. - mruknęła układając głowę na przedramieniu, tak by nie zajmować poduszki mężczyzny.\n- W tym rzecz, ja też nie przypominam sobie żadnego wpychania.\nDłoń Rafaela sięgnęła powoli do jej brzucha i nim dziewczyna zareagowała, została przysunięta, tak, by jej głowa znajdowała się na poduszce. Przy okazji zauważyła, że przystojniak znów zdjął koszulkę do snu i miał na sobie tylko bokserki.\n- Mów. - polecił chłopak, nie cofając już ręki z jej talii.\nOla czuła jak policzki zaczynają piec. Czy to już był ten moment gdy przekroczyła granicę przyzwoitości? Nie.. chyba ten moment miał miejsce gdy położyła się w jego łóżku… Nie według babci gdy weszła sama do jego pokoju. Przez chwilę leżała przyzwyczajając się do nietypowego dotyku.\n- Wczoraj… zanim pojechaliśmy na ten twój pokaz… rozstałam się z Tomkiem. - Mówiła powoli starając się powstrzymać drżenie głosu. Nie wiedziała do końca co chce powiedzieć, nie wiedziała jak. Czuła tylko, że musi to z siebie wyrzucić i z jakiegoś powodu wybrała na swoją ofiarę Rafaela. - Ja… wiesz… wiesz, że lubię Lesława i… dotyk.. - Jej głos stał się ledwo słyszalnym szeptem. - Czułam, że to nieuczciwe wobec Tomka, a on… Powiedział, że ten wyjazd… że to przez to, że mu się nie oddałam… powiedział dużo nieprzyjemnych rzeczy.\nDłoń Rafaela delikatnie gładziła kibić Mokki - nie zmysłowo, lecz uspokajająco, że nie jest teraz sama.\n- Mhmmm? - zachęcił ją do dalszego opowiadania, nie dziwiąc się niczemu, co powiedziała.\n- Od jakiegoś czasu… bardzo bym chciała zrobić to z Lesławem, jednak… nie wiem na ile orientujesz się w ich sytuacji. - Westchnęła ciężko, czując jak rzeczywiście dotyk ją uspokaja. - Przybędą ludzie i będę musiała coś obiecać i nie mogę być związana z żadnym z nich… zgodziłam się tylko… chyba się boję.\n- Wiem, co masz zrobić - odparł Rafael dziwnie bezbarwnie. Chwilę milczał. Ola nie widziała w ciemności jego twarzy, lecz czuła jego dotyk - Tylko... wiesz, że to nie będą ludzie. I Lesław... on też człowiekiem nie jest. Nie powinnaś nigdy o tym zapominać.\n- Pamiętam. Dlatego tak się boję… choć ludzi chyba też bym się bała. - Mokka czuła, że najchętniej przytuliłaby się do Rafaela, ale nie mogła. Była tylko w bieliźnie i on też. Wtuliła mocniej głowę w poduszkę i zacisnęła kurczowo dłoń na kołdrze. - A Lesław… czasem go nie rozumiem… zazwyczaj go nie rozumiem, a jednak… nie mogę go tak zostawić.\n- Taak... - dłoń Rafaela jakoś w międzyczasie przesunęła się na biodro dziewczyny, wciąż głaszcząc ją pocieszająco - Chyba wszyscy tak mam. Wszyscy żywi. Że trochę ich nie ogarniamy. Najbardziej może Laura, ale... kto ją tam w sumie wie. To dziwne jak bardzo nas przyciągają, mimo że są zawsze jacyś tacy... - urwał.\nMokka starała się w ciemnościach dojrzeć twarz Rafaela. Jego dotyk nadal był miły choć czuła jak coraz bardziej oddziałuje na jej ciało. Czy robił to celowo? Przymknęła oczy wsłuchując się przez chwilę w ich wspólne oddechy.\n- Znasz ich dłużej niż ja… - Zawahała się przed sformułowaniem swojego pytania. - myślisz, że umrę?\n- Lesław by cię nie zabił - odparł wymijająco, dosuwając się bliżej, tak, że ich kolana i golenie stykały się teraz - Wiesz, oni są pod tym względem jak my. Różni. Nie znam tych, którzy przybędą…\n- Ale on nie będzie miał na to wpływu… dla swoich ludzi da mnie zabić, tak jak dla nich się do mnie nie zbliżał. - Ola poczuła jak łzy zbierają się jej powiekami. - Jestem głupia, bo chcę pomóc, choć nikogo tu nie obchodzę… Przepraszam… moja zgoda ich obchodzi.\nNagle silnym szarpnięciem Rafael przyciągnął ją do siebie, lecz nie po to, by przytulić, lecz by zawisnąć nad nią na wyciągniętych ramionach. - Lubisz się nad sobą użalać, co? Chcesz się dowiedzieć ile dla nich znaczysz? Zrób to. Ale nie rób tego z myślą, że nic nie znaczysz, bo to nie w porządku jeśli... jeśli jest inaczej i dla kogoś tu jesteś ważna, nie uważasz? Ja... my też nie jesteśmy w stanie niczego ci udowodnić, dopóki tkwimy w tym cholernym pakcie, bo co byśmy nie zrobili, ty powiesz, że to po to, byś się zgodziła.\n18-12-2018, 09:25 #32\nOla wpatrywała się w górującego nad nią mężczyznę. Trochę brzmiało jakby go to zabolało?\n- To nie jest tak, że nie jesteście w stanie mnie do niczego przekonać. Boję się, ale ten strach nie sprawia, że jestem ślepa. - Powoli sięgnęła dłonią do twarzy Rafaela. Była ciekawa jaki ma wyraz twarzy. Jest zły? Drwi z niej?\n- Więc czemu nie odrzucisz swoich lęków, tylko się w nich taplasz? Nawet nie wiesz... ile rzeczy ci może umykać.\nKiedy dotknęła jego twarzy, Rafael nagle pochylił się i pocałował ją. Delikatnie, na tyle, by mogła go odepchnąć, ale był w tej delikatności też żar.\nOla zesztywniała. O jakich lękach mówił? O tych związanych z komisją, czy o jej obawie przed seksem? Czemu to robił? A przede wszystkim czemu to było tak miłe? Ostrożnie ujęła jego twarz i odpowiedziała na pocałunek.\nKiedy odsunął się nieco, musiał chyba dojść do podobnych wniosków apropo ich sytuacji, bo szepnął:\n- Cholerna ciemność…\n- Co w niej złego? - Ola starała się trzymać dłonie na jego twarzy by wiedzieć gdzie jest.\n- Nie widzę jaka jesteś rozanielona - warknął i pochylił się. Ich wargi prawie się stykały, lecz tym razem nie pocałował Mokki, jakby na coś czekał…\n- Jesteś głupi. - Mokka powoli przesunęła wargami po ustach Rafaela. To było nierozsądne. Nie znała go… zbyt dobrze. Ostrożnie sięgnęła językiem pomiędzy męskie wargi by je rozchylić. Rafael zdawał się tylko na to czekać, bo pochwycił od razu jej języczek i już nie pozwolił uciec, przyciskając wargi do jej warg. Jego język zaczął pieścić jej języczek w taki sposób, o jakim nawet nie śniła. Ola poczuła jak ostrożnie przygniata ją ciężar męskiego ciała.\nBała się, ale cały czas powtarzała sobie w głowie jego pytanie: Czemu się tapla w strachu? Było jej dobrze. Dotyk mężczyzny był miły, delikatny. Nie było w nim śladu agresji Tomka. Powoli zsunęła dłonie z twarzy Rafaela i objęła jego szyję.\nA on pieścił ją namiętnie, wręcz leniwie, budząc jej ciało i zmysły, budząc jej głód... Ocierał się o Mokkę powoli, zmysłowo pieszcząc jej ciało. Nie przekraczał jednak granicy, nie podejmował nawet prób zdejmowania bielizny z dziewczyny, drocząc się i drażniąc jej ciało przez materiał stanika i majtek.\nOla przerwała pocałunek. Nagle w pokoju zrobiło się potwornie gorąco. Jej ciało było tak rozpalone, że miała ochotę zrzucić z siebie wszystko. Chciała by Rafael ją posiadł tylko… Lesław. Czemu to nie może być on? Wtedy wszystko byłoby takie proste.\n- Rafael wiesz, że ja nigdy… - Zawahała się. Po co miała mu to mówić. Toż chyba nie planowała tego z nim zrobić, prawda? Tylko czemu nogi same chciały się rozchylić, a piersi aż wyrywały się by je pochwycił?\nW ciemności poczuła jak jego usta muskają jej ucho, a potem jego szept:\n- Nie zrobię niczego bez twojej woli. Jeśli chcesz, mogę ci pomóc bez naruszania twojego dziewictwa...\nKiedy to mówił, dłoń przystojniaka zsunęła się do okolic bikini. Ola poczuła dokładnie opuszek jego palca, który przez materiał jej bielizny przejechał dokładnie pomiędzy płatkami jej kwiatu.\nMokka jęknęła cicho i wtuliła głowę w ramię mężczyzny.\n- Chcę byś mnie dotknął… moich piersi… - Szeptała czując jak z każdym słowem jej ciało się rozpala. - Byś dotknął mnie tam.\nPoczuła jak mężczyzna unosi się nieco, by rozpiąć jej stanik i zsunąć go z piersi. Następnie chwycił za brzegi jej majtek, chcąc przeciągnąć je przez nogi.\nOla miała wrażenie, że jej serce zaraz wyskoczy z piersi. Czy Rafael naprawdę nie zrobi nic czego by nie chciała? Czuła, że w tej chwili mogłaby mu się oddać i tylko wspomnienie chłodnych oczu powstrzymywało ją przed powiedzeniem tego głośno. Uniosła biodra ułatwiając mężczyźnie zdjęcie jej bielizny.\nJeszcze chwila i... była naga - zupełnie naga w ciemności, pod ciałem obcego mężczyzny.\nRafael znów opuścił się na rękach, lecz tym razem niżej, by wargami musnąć lewy sutek dziewczyny. Potem jeszcze raz. I jeszcze. Drugą pierś tymczasem objął delikatnie dłonią i zaczął pieścić kolistymi, zmysłowymi ruchami.\nOla zakryła usta dłońmi by powstrzymać chcące się wydostać odgłosy. Nie była pewna jak doszło do tego wszystkiego, tak jak nie wiedziała czy targające nią dreszcze to strach czy pożądanie. Jej boleśnie napięte piersi same wychodziły mu naprzeciw.\nA Rafael się nie spieszył - jak kto, który bawi się zdobyczą delikatnie pieścił języczkiem jej piersi - to jedną, to drugą. Zataczając nim kręgi, których epicentrum zawsze stanowiły sterczące sutki.\nMokka nie wiedziała co ma robić. Jej ciało było potwornie gorące jakby miało zaraz się stopić. A język Rafaela był jeszcze cieplejszy. Ścisnęła uda i zaczęła nimi o siebie ocierać. Było tam tak mokro… jak jeszcze nigdy. Gdyby ją teraz posiadł. Tak bardzo chciała go tam poczuć.\nJakby zdając sobie sprawę z jej pragnień usta mężczyzny zaczęły przesuwać się niżej po jej brzuchu, a potem podbrzuszu, muskając skórę i drażniąc ją języczkiem, jakby była pokryta czymś bardzo smakowitym.\nMokka czuła, jak przesuwając się w dół, Rafael celowo ociera się o jej łono i uda.\nOla nie wiedziała co mężczyzna planuje. Czemu całuje jej brudne ciało? Czemu ona tak na to reaguje? To było za dużo dla jej zmęczonego umysłu.\n- Rafael… co robisz? - Nie poznawała swojego rozpalonego głosu.\n- Spełniam twoje pragnienia, czyż nie? - odparł bezczelnie, po czym przejechał palcem po jej wilgotnej, rozgrzanej muszelce.\nTeraz Mokka nie powstrzymała jęknięcia. Ścisnęła mocniej uda.\n- Tak… chyba tak. - Wyszeptała.\nRafael delikatnie, acz zdecydowanie rozchylił jej uda i położył się między nimi.\n- Chyba? - zapytał, a potem przeciągnął językiem po muszelce dziewczyny wolnym, zmysłowym liźnięciem.\nTo było za dużo. Ola czuła jak jej ciało zadrżało od dotyku Rafaela.\n- T.. tak… - Wyszeptała rozgorączkowanym głosem. - Tak.\nPalce, usta, język i... nawet nos przystojniaka brały udział w tej orgii zmysłów. Widać było, że chłopak ma doświadczenia, bowiem umiejętnie podniecał Olę tak, że docierała na skraj szaleństwa i spełnienia, po czym tracił prędkość, przedłużając w ten sposób słodkie tortury.\n- Czego pragniesz teraz? Masz jakieś życzenia? - zapytał cicho, zdyszanym głosem, którego ciepło drażniło wilgotne łono dziewczyny.\nMokka wpatrywała się w ciemność. Nagle Rafael stał się jedynie źródłem rozkoszy gdzieś tam na dole. Chciała by kontynuował, by ją doprowadził tylko też pragnęła go widzieć. Jaką minę miał? Czy podobało mu się to co robił? Cholerna ciemność.\n- Ja chce dojść… ale… - Zawahała się. Chyba bała się zapalonego światła. Nie wiedziała jak by poradziła sobie ze swoją nagością. -... chcę cię dotknąć.\nCzy tylko jej się zdawało, czy wyczuła w ciemności jego uśmiech. Mężczyzna przesunął się i ułożył obok na plecach.\n- Jestem do twojej dyspozycji. - powiedział miękko i zachęcająco przyciągnął jej dłoń do swego podbrzusza, a potem przesunął nią niżej aż natrafiła na sterczący i bardzo gorący podłużny... przedmiot, który drgnął gwałtownie pod dotykiem jej palców.\nPalce Mokki niepewnie przesunęły się po umięśnionym podbrzuszu. Rafael był rozpalony tak jak ona. Też reagował na tą dziwną sytuację. Czuła się dziwnie bo toż… nic ich nie łączyło, prawda? Lubiła Rafaela, ostatnio jego obecność bardzo poprawiała jej nastrój, podobał się jej, tylko… to nadal nie było coś co powinno doprowadzić ich do tego miejsca. A jednak ułożyła głowę na jego piersi wsłuchując się w bicie jego serca i wyobrażając sobie jego tatuaż, znajdujący się gdzieś tuż tuż obok. Zamknęła oczy i zaczęła przesuwać palcami po jego męskości, badając jej fakturę, kształt.\n- C.. co mogę zrobić… by było ci przyjemnie? - Wyszeptała nieco speszonym głosem. Jej nieporadność musiała go tak bardzo bawić, a jednak nie chciała być tu jedyną biorącą osobą.\nMężczyzna nie odpowiedział, tylko chwycił delikatnie jej dłoń w swoją i pokierował nią pokazując, jak powinna poruszać palcami.\nJego oddech był coraz szybszy.\n- Możesz... zmieniać tempo... - wyszeptał, napinając całe ciało. Jego dłoń sięgnęła piersi Oli i zaczęła ją pieścić - dużo zachłanniej i mocniej niż wcześniej.\nMokka niezbyt miała jak zasłonić usta więc pojękiwała cicho w odpowiedzi na pieszczoty mężczyzny. Poruszała dłonią zgodnie ze wskazaniami zmieniając tempo i nasłuchując jak Rafael na to reaguje. Czuła nieco satysfakcji z tego, że doprowadziła go do tego stanu… nawet jeśli wywołały to pieszczoty, które on jej dawał.\n- Mmmm na pewno nie chcesz go dosiąść? - zapytał przystojniak, unosząc prowokacyjnie biodra.\nNim Mokka odpowiedziała, usłyszeli huk, dobiegający gdzieś z dołu. Brzmiało to tak jakby ktoś o coś uderzył i echo poniosło się po starych murach. Rafael momentalnie znieruchomiał.\n- Lesław... - szepnął ledwo słyszalnie.\n- Skąd... - Mokka puściła męskość Rafaela i usiadła na łóżku nasłuchując. - Skąd wiesz?\n- Powiedzmy, że walenie pięścią w ścianę pod wpływem emocji to jego specjalizacja - odparł Rafael, wstając z łóżka i zaczynając się ubierać - Pytanie czy włączył ten swój super-czuły słuch, czy... ktoś “uczynny” złożył mu raport. No i zawsze jest szansa, że to zły kolor zasłon tak go zirytował, jednak... - zapalił światło - myślę, że powinnaś już iść. Dla naszego dobra.\nMokka chwyciła kołdrę i okryła swoje nagie ciało. Po prostu nie chciała być sama, a wyszło na to że znów narobiła komuś kłopotów.\n- Tak… chyba tak. - Podkuliła nogi i rozejrzała się za swoją bielizną. - Jak myślisz gdzie go znajdę?\n- Na twoim miejscu bym go dziś nie szukał. Może jutro, ale nie dziś... zresztą, jeśli nas słyszał, to już wie, że chcesz go znaleźć. Niech sam zdecyduje…\nOla zawahała się.\n- Nie podoba mi się to jak on wszystko dusi w sobie zamiast powiedzieć wprost. - chowając się nieco za kołdrą założyła majtki i stanik. Nie wypadało Rafaela wypraszać z jego własnego pokoju. Westchnęła ciężko i podniosła się z łóżka starając się nie patrzeć na mężczyznę. Czuła się dziwnie ubierając się przy nim, mimo że przed chwilą się dotykali. - Mógł mi dziś powiedzieć… - zamilkła. Czy naprawdę Lesław chciał ją mieć tylko dla siebie? Brzmiało to… dziwnie. Podeszła do drzwi i spojrzała na Rafaela. - Przepraszam jeśli narobiłam kłopotów i… dziękuję.\n- Trzymaj się. - odparł jakoś tak chłodno, nie patrząc na nią, lecz skupiając się poprawianiu łóżka - Jakbyś nie umiała spać, to zgłoś się do Laury. Powinna mieć jakieś prochy na sen.\n- Jakoś sobie poradzę. Dobranoc. - Mokka wyszła z pokoju Rafaela pozostawiając mu laptop. Jakoś czuła się dziwnie z takimi prezentami. Nie weszła też do pokoju tylko ruszyła korytarzem dalej, obierając za cel gabinet wampira. Chciała się dowiedzieć co spowodowało jego gniew…. Bardzo chciała by okazało się, że to jednak nie ona.\nNa miejscu jednak nikogo nie spotkała. Pomieszczenie było puste - jak wszystko w pobliżu. A jednak po chwili, przez uchylone drzwi gabinetu Ola zobaczyła zmierzającą ku niej korytarzem smugę światła. To była Laura z niewielką, ledową lampką w dłoni. Nie zważając na dziewczynę Ola ruszyła dalej tym razem w kierunku wieży. Pierwszego dnia pozwolono jej chodzić po zamku i zamierzała z tego skorzystać. Tam i po drodze również nikogo z domowników nie znalazła.\nZapaliła część lamp i jeszcze raz przyjrzała się swojej pracy. Była nieco zła na Lesława… Nie. Bardziej zła na sytuację, w której przyszło im się poznać. Niestety dotyk Rafaela nie zaspokoił jej głodu, a mogła na niego sprowadzić gniew wampirów… niesłuszny bo toż sama tam poszła. Ciekawe gdzie wszyscy się podziali? Czyżby ukryli się już w swoich dziennych kryjówkach? Podeszła do okna i przysiadła na parapecie, uznając że równie dobrze może obejrzeć wschód słońca.\nZmęczenie jednak zmogło ją zanim szaruga pojawiła się na linii horyzontu. Przebudziła się jednak, gdy słońce faktycznie zaświeciło w pełnej krasie prosto w jej oczy. Wtedy Ola zorientowała się, że spała i że... ktoś otulił ją kocem. Ktokolwiek to był, odszedł, bo znów była całkiem sama.\nOla opatuliła się mocniej kocem wpatrując się w zabudowania zamku. Czuła, że powinna przeprosić Lesława. Powstrzymywał się dla dobra swoich ludzi, a ona poszła odreagować do innego. Nie chciała by Rafaelowi stała się przez to krzywda. Ziewnęła i przeciągnęła czując jak bardzo po tej drzemce bolą ją plecy. Będzie musiała poczekać do nocy z jakimikolwiek rozmowami, a teraz… zeszła z parapetu i starannie złożyła koc. Ciepły prysznic, przegryzie jakiegoś batona i zabierze się za malowanie. Chciała zakończyć prace przed przyjazdem komisji.\n20-12-2018, 17:03 #33\nDzień mijał spokojnie na malowaniu wieży, gdy nagle koło południa rozdzwonił się telefon Mokki. Babcia.\nOla westchnęła ciężko, po czym wytarła ręce i odebrała telefon podchodząc do okna.\n- Cześć babciu. - Spróbowała się uśmiechnąć, ale po ostatnim wieczorze i coraz intensywniejszych obawach przed spotkaniem z Lesławem, przyszło jej to z dużym trudem.\n- Dostałam informację, że zerwałaś z Tomkiem - zaczęła babcia bez powitania oburzonym tonem - I wiesz od kogo? Od pani Gacki. Ani ty, ani Tomek nie zadzwoniliście. W dodatku on nie odbiera ode mnie telefonu. Wiesz jak ja się czuję? Wiesz, że mam słabe serce... a teraz jestem całkiem sama…\nOla przetarła twarz. Tak bardzo nie miała ochoty na rozmowę na ten temat, a już szczególnie z tą konkretną osobą.\n- Zadzwoniłaś najpierw do niego? - Spytała udając żal.\n- On chociaż jest na miejscu, żeby ze mna porozmawiać, a nie w jakimś Krakowie... pomyślałaś, co by się stało jakbym zasłabła? Czy ty w ogóle myślisz o kimkolwiek poza sobą, dziewczyno?! - wychrypiała staruszka, wpadając w szloch.\nMokka pomyślała, że na pewno armię szpiegujących sąsiadek zareagowałyby szybciej niż ona, a pewnie wyprzedziłyby też karetkę pogotowia, ale ugryzła się w język.\n- Niebawem wracam babciu, a Tomek… on zaproponował mi dziwne rzeczy… - Ola udała zmieszaną.\n- Niebawem, czyli kiedy? Mam nadzieję, że na mój pogrzeb zdążysz. Doprawdy nie wiem jak możesz być tak samolubna. To na pewno geny ze strony twojej matki…\n- Maksymalnie tydzień babciu. Proszę uważaj na siebie przez ten czas. - Mokka starała się brzmieć na szczerze zaniepokojoną stanem Stanisławy.\n- Nie wiem czy dam radę... zostałam sama... całkiem sama... - chlipała do słuchawki.\n- Wobec tego postaram się skończyć szybciej. - Ola skłamała bez zająknięcia. Była pewna,że jeszcze tu zostanie… o ile w ogóle wróci. - Dbaj o siebie dobrze?\n- W ogóle cię już nie obchodzę... - chlipała staruszka, bynajmniej się nie rozłączając.\nMokka wsłuchując się w udawany szloch po drugiej stronie słuchawki zastanawiała się czy już może uciąć ten terror czy jeszcze nie. Zarabiała… może nie najlepiej ale zawsze. Lesław obiecał zapłacić jej za tą pracę i jakoś wierzyła, że nawet jeśli był na nią zły za poprzednią noc to, to zrobi. Chciała by już był wieczór, chciała z nim porozmawiać zanim myśli o tym, że to bez sensu wygrają.\n- Naprawdę mi przykro babciu. - Rzuciła do słuchawki słysząc dłuższą przerwę. W sumie… jeśli zgodziła się pomóc. Może nie przeżyć spotkania z komisją, może wysłuchiwanie po raz kolejny Stanisławy było bez sensu, a jednak… to nadal była jej babcia. - Postaram się wrócić jak najszybciej. - Powtórzyła po raz kolejny czując się jak jakaś zacięta płyta.\n- Chciałabym jeszcze zobaczyć moją wnuczkę, nawet jeśli jest tak niewdzięczna...\nBabcia w końcu się rozłączyła.\n- Trzymam cię za słowo - Mokka usłyszała za plecami kobiecy głos. W drzwiach do wieży stała Gośka, przyglądając jej się ze sztucznym uśmiechem.\n- Cześć. - Ola zignorowała komentarz. Nie do końca wiedziała po co Gosia ją tu odwiedziła, ale miała pracę do skończenia. Wróciła do porzuconych na ziemi pędzli i znów zabrała się za malowanie. - Coś się stało?\n- Lesław prosił, żeby ci przekazać zaliczkę - powiedziała kobieta obojętnym głosem i podała dziewczynie zaklejoną kopertę. - I miałam przekazać, że jakbyś chciała zaszaleć na zakupach, to masz się nie krępować. Ja albo Rafael możemy cię zawieść, bo jesteśmy dziś wolni. Do wieczora, of course.\n- Chcę to skończyć przed wizytą komisji, ale dziękuję za propozycję. - Mokka przyjęła podaną kopertę uśmiechając się do Gosi. Będzie musiała to potem wrzucić do banku, ale to… później. Wymyła pędzel i wytarła go starannie.\nGośka pokręciła się chwilę, ale w końcu odpuściła i ruszyła do wyjścia.\n- Całkiem nieźle - rzuciła na odchodne.\n- Dziękuję. - Ola uśmiechnęła się i jeszcze raz rozejrzała po pomieszczeniu. Jeśli mocno się zepnie powinna skończyć do wieczora. Może nie będzie czasu na jedzenie… ale później pozostanie jedynie dopieszczanie. Chwyciłą przyniesionego na wieżę batonika i z zaciekawieniem zajrzała do koperty. Ile Lesław uznał za zaliczkę? Nie umawiali się na żadną. Plik był gruby, po przeliczeniu doliczyła się 5000 zł.\nOla wciągnęła powietrza. Już samo to wystarczyłoby jej pewnie na pół roku studiów. Oczywiście żyjąc w akademiku i pracując na boku, ale… mogła by być samodzielna. Zamknęła kopertę i odłożyła ją na skrzynię. Rozejrzała się po pokoju oglądając swoje dzieło i uznała, że namaluje też pojawiające się na niebie gwiazdy… na pamiątkę jej pierwszego lotu.\nPraca jednak przeciągnęła się i nawet nie zauważyła, jak słońce zaszło. Z transu wyrwało ją dopiero pukanie do drzwi. To był Lesław.\n- Podobno nic nie jadłaś. Nie powinnaś się tak przepracowywać. - powiedział, uśmiechając się lekko. Miał na sobie biały podkoszulek i krótkie bojówki.\n- Chciałam to skończyć przed wizytą komisji. - Ola wstała z podłogi i rozejrzała po pokoju. - I chyba mi się udało. Jeszcze kilka poprawek ale nie są konieczne.\nPodeszła do wampira i przyjrzała mu się uważnie. Czy nadal był zły? Czy to rzeczywiście było przez nią? Zaplotła dłonie za plecami czując jak palce zaczynają delikatnie drżeć. Czy bała się gniewu Lesława? Z jakiegoś powodu czuła, że nie. Było jej tylko… tak potwornie głupio.\n- Chciałam cię przeprosić za wczoraj. - Powiedziała starając się nie spuszczać wzroku.\n- Nie masz za co mnie przepraszać. To ja powinienem cię przepraszać non stop za sytuację, w jakiej cię postawiliśmy - powiedział nie przestając się uśmiechać. Dłonie miał schowane w kieszeniach - A komisja najwyżej zaczeka. To nawet trochę zabawne. Banda staruchów, którzy wyżej srają niż mają tyłki, uzależniona od śmiertelnika.\n- A jednak byłeś wczoraj rozgniewany. - Olę nieco niepokoił jego radosny stan. To trochę jak wtedy gdy widzi się niesamowicie zadowolone dziecko i człowiek od razu zastanawia się co napsociło. - Nie chciałam być wczoraj sama. Boję się tej konfrontacji, a Rafael to jedyna osoba… za dnia, z którą mogę normalnie porozmawiać. - Wzięła głęboki wdech i skłoniła się lekko przed wampirem. - Naprawdę przepraszam.\nChoć nie przestawał się uśmiechać, w jego oczach pojawił się smutek.\n- Naprawdę nie masz za co mnie przepraszać. Nie jesteś moją własnością. Możesz robić co chcesz i z kim chcesz. - powiedział, a właściwie zabrzmiało to jakby wyrecytował tekst z pamięci - To ja nie powinienem podsłuchiwać. Po prostu... wiedziałem, że ci źle i czekałem aż pójdziesz do siebie, żeby z tobą... porozmawiać. Więc czekałem i... słuchałem. Wybacz. Mam problemy z... ze złością. Podobno są teraz kursy z panowania nad gniewem. Jak uda mi się stąd uwolnić, od razu się zapiszę. - zakończył, znów się uśmiechając, choć jego oczy pozostawały poważne.\nOla wyprostowała się i podniosła na niego wzrok.\n- Chciałabym od ciebie usłyszeć czy są rzeczy, które… które mogą ci sprawić przykrość. Bo nie chcę byś był zły, smutny... - Mokka spróbowała się uśmiechnąć jednak zupełnie jej to nie wyszło. - Ja… wiem na co zareagowałeś. Rafael robi sobie na te żarciki, ale… do niczego by między nami nie doszło, a raczej… nie aż tak.. ja… - Zmieszała się lekko i zacisnęła za plecami dłonie w pięści. Gdy się odezwała był to cichy szept. - Nie chcę by to on odebrał mi dziewictwo.\n- Powinnaś chyba powiedzieć, że to nie z nim chcesz spędzić pierwszą noc. Nikt ci niczego nie odbierze, Olu. I nikt ci nic nie da. To ty sama zapełniasz kartę swojego życia. - powiedział, po czym wyciągnął dłoń i delikatnie pogładził dziewczynę po policzku zimnymi palcami - Jedzenie może nie będzie szczególnym osiągnięciem, ale raczej ciężko ci będzie bez niego sięgnąć po inne, więc proszę, idź coś zjeść. Laura podobno coś upiekła dla was.\nMokka przymknęła oczy, ciesząc się dotykiem wampira. Nie był tak gorący jak dotyk Rafaela, ale mimo to dużo jej bliższy. Wpadła po uszy, a sposób bycia Lesława sprawiał, że nie do końca wiedziała co ma z tym zrobić. Przytaknęła ruchem głowy ocierając się policzkiem o znajome palce. Chyba nie powinna mu mówić, że to z nim “chciałaby spędzić swoją pierwszą noc”... choć już i tak się z tym zdradziła.\n- Jeden dzień na batonikach mi nie zaszkodzi, a… - Otworzyła oczy i uśmiechnęła się już do mężczyzny zupełnie szczerze. - jestem w ferworze walki. Przed świtem powinno być gotowe. - Obejrzała się za siebie i rozejrzała po pokoju. - Jeszcze tylko kilka szczegółów.\nLesław uśmiechnął się i skinął jej głową.\n- W takim razie nie będę ci przeszkadzał. I przyślę kogoś z jedzeniem. I kawą. Bo chyba ją lubisz. - powiedział, wychodząc.\nOla wyjrzała za nim na korytarz.\n- Dziękuję! - Była ciekawa czy wampir się na nią obejrzy. Obrócił się i pomachał do niej, schodząc po schodach.\nMokka uśmiechnęła się ciepło opierając się o framugę. Patrzyła jak wampir odchodzi i dopiero gdy prawie zniknął jej z oczy pozwoliła sobie na ciche. - Kocham cię.\nMimo to zrobiło się jej głupio i szybko schowała się w swoim miejscu odosobnienia, z łomoczącym sercem zabierając się ponownie do pracy.\nW międzyczasie pojawiła się Laura z jakimiś przysmakami i termosem kawy. Jej wizyta jak zwykle była cicha i szybka. Poza nią nikt Oli nie przeszkadzał. A gdy złocista łuna rozświetliła linie horyzonty malunek został skończony. Mokka dopiła resztkę kawy i czując, że już w ogóle na nią nie reaguje skierowała swoje kroki w stronę swojego pokoju. Teraz mogła już na spokojnie malować prace do teczki czekając na komisję. Jednak najpierw potrzebowała snu… dużo snu i to najlepiej w łóżku po porządnym, długim prysznicu.\n10-01-2019, 09:20 #34\nTej nocy (a właściwie dnia) miała dziwny sen. Śniło jej się, że stoi na plaży, której piasek zamiast żółty jest czarny, a przed nią rozciągało się krwawe, falujące morze. Skąpane w nim Słońce również mieniło się barwami szkarłatu, przez co cały świat pokrywała taka właśnie magiczna, czerwona łuna. I tylko wiatr był inny. Wiatr miał kolor błękitu. Raz po raz owiewał sylwetkę Oli w taki sposób, jakby chciał do niej przylgnąć na dłużej. Czasem też wydawało jej się, że słyszy jego głos: “Cerber...”, “... jesteś...”, “Uwolnić bestie...”, “własnemu gatunkowi”, “psy...”, “Musisz...”.\nZ każdym słowem jednak fale morskie z większym gniewem uderzały o brzeg, aż wreszcie zagłuszyły całkiem szept wiatru.\nMokka obudziła się zdrowo po południu. Było już po 15, gdy udało jej się podnieść głowę na tyle, by zobaczyć tarczę zegara. Ludzie wychodzili o tej porze z prac, a ona co robiła? Doprawdy, niedługo sama zamieni się w wampira - przynajmniej jeśli chodzi o godziny funkcjonowania.\nMokka z trudem usiadła na łóżku. Była nadal zmęczona ale to chyba przez ten sen… najważniejsze że skończyła. Wykonała swoje zadanie. Powinna zobaczyć pracę w świetle dziennym.\nPowoli zwlokła się z łóżka i weszła pod prysznic by się dobudzić. Co mógł oznaczać ten sen? Czym był ten głos… a może raczej czyj? Cerber… czy chodziło o nią? Jak niebezpieczna była jej decyzja?\nWyszła spod prysznica i wycierając włosy spojrzała na kopertę z pieniędzmi. Powinna je wpłacić na konto. Może wypad do miasta i odświeżenie głowy, nie byłoby głupim pomysłem? Tutaj wszystko zdawało się jej przypominać o Lesławie. Ubrała się w dżinsy i luźny sweter. Spakowała kopertę, portfel i discmana do torebki i ruszyła na późne śniadanie.\nJak można się spodziewać, o tej porze w kuchni nie było już nikogo, a resztki jedzenia zostały posprzątane... pomijając talerz kanapek pod przykryciem. Czyżby to dla niej?\nOla podeszła do pozostawionego jedzenia zabierając się przy okazji za robienie kawy. Ona niby zostawiła kartkę, że naleśniki są dla Rafaela… ale nie wiedziała czy taki zwyczaj tu panuje i wolała nie wyjeść nikomu jedzenia. Zawsze mogła za chwilę sobie coś zrobić.\nTu żadnej karteczki nie było. Ola skończyła więc robić sobie kawę i wydobyła z lodówki nieco składników, z których dałoby się skomponować jakieś proste kanapki. Z jedzeniem i ciepłym napojem rozsiadła się wygodnie przy stole. Znając życie cała ekipa rozjechała się z różnymi sprawunkami. Chciała zajrzeć jeszcze na wieżę przed wyruszeniem do miasta tylko jak? Cóż… pewnie wystarczy, że zerknie przez okno i zobaczy czyje auto jest a czyjego nie ma. Szybko zjadła śniadanie i posprzątała po sobie. Podeszła do okna wychodzącego na zamkowy “parking” bo chyba tak można było nazwać trawnik ze szczątkami kocich łbów.\nNa miejscu był tylko samochód Rafaela.\nOla przeszła się na wieżę i obejrzała swoje dzieło, w świetle dziennym dostrzegła jeszcze kilka miejsc wartych uwagi i dopracowania, ale to mogło zaczekać do zmroku. Teraz powinna znaleźć Rafaela i chyba najprościej było do niego zadzwonić. Nie do końca wiedziała jak ma się zachowywać podczas kontaktu z nim. Czy oberwało mu się za tamtą noc? Niby Gosia wspomniała poprzedniego dnia, że mógłby ją zawieźć do miasta, więc chyba jest w porządku. Pytanie czy nie miał jej za złe tamtej sytuacji. Westchnęła ciężko schodząc z wieży wybrała numer przystojniaka. Zaraz się przekona.\nOdebrał dopiero po czterech sygnałach.\n- Byłam ciekawa czy może byłbyś w stanie podwieźć mnie do miasta. - Starała się mówić spokojnie choć głos Rafaela od razu ściągał jej myśli do zajścia w jego pokoju. - Albo wskazać gdzie jest najbliższy przystanek autobusowy.\n- O tej porze? No dobra, ale pamiętaj, że o 19 wracamy, zanim zajdzie słońce. Będę przy aucie za 5 minut.\n- Dobrze. - Mokka rozłączyła się i ruszyła w kierunku parkingu.\nRafael był piękny jak zazwyczaj i cichy jak nigdy. Wyciągnął rękę na powitanie, gdy Ola wychodziła z budynku, po czym bez słowa odpalił silnik i ruszył.\n- Dokąd? - zapytał, gdy wyjechali na krajówke, w strone Opola.\nCóż… Mokka spodziewała się dziwnej atmosfery po ich “wspólnej nocy”. Grzecznie odmachała i usadowiła się na miejscu pasażera.\n- Chciałam wpaść na chwilę do banku i się przejść. - Starała się mieć skupiony wzrok na drodze. Niestety bliskość mężczyzny na nią działała. Cały czas miała w głowie jego pocałunki, dotyk… to do jakiego stanu ją doprowadził. - Możesz mnie wysadzić gdzieś przy dworcu Zachodnim.\n- Jasne. Gdzieś się potem umawiamy, czy zadzwonisz? - zadawane pytania były neutralnie uprzejme, ale nie sposób było zauważyć ich bezosobowości.\n- Możemy się umówić dwie godziny później w tym samym miejscu. - Ola powstrzymała westchnienie. Tyle, jeśli chodzi o jej rozmowy z Rafaelem. - Chyba, że chciałbyś coś załatwić i potrzebujesz więcej czasu.\n- Nie, mi pasuje. - skomentował i znów zamilkł.\nPotem, gdy dziewczyna wysiadała Rafael skinął jej tylko zdawkowo głową na pożegnanie i... już go nie było.\nMokka patrzyła na odjeżdżające auto tak długo aż nie zniknęło w jakiejś uliczce. Wzięła głębszy oddech i obejrzała się na znajdujący się za jej plecami dworzec. Jej dłoń zacisnęła się na pasku torebki. Może… mogłaby po prostu uciec od tego wszystkiego? W dwie godziny powinna być już w Krakowie. Wykonała swoją pracę, ma dość pieniędzy by chwilę przeżyć mimo iż nic z sobą nie ma… Weszła do dworca. Pociągi do Krakowa odjeżdżały raczej z głównego ale może mieli chociaż rozkład. I owszem. Bez problemu w ciągu 5 minut mogła znaleźć się na dworcu Opole Główne, a stamtąd za niecałą godzinę odjeżdżał IC do Przemyśla przez Kraków.\nLekko skołowana ruszyłą do najbliższego banku by wpłacić część pieniędzy, rozglądając się po drodze czy nie ma w okolicy jakiejś kawiarni. Wolała nie zbliżać się do centrum miasta by nie ryzykować spotkaniem z jakimiś szpiegami babci. Nigdzie jednak nic takiego nie było. Za to Biedronka była jak zwykle blisko. Oprócz tego w pasażu po drugiej stronie ulicy mieścił się zakład fryzjerski, dentysta, szkoła jazdy, sklep dla zwierząt, piekarnia i dwa ciucholandy. No i był też Szari Bar - typowe miejsce spotkań miejscowych kibiców sportowych przy kufelku piwa, ewentualnie dziesięciu.\nOla ruszyła piechotą w kierunku dworca głównego. Jeśli pociąg był za godzinę… to powinna zdążyć. Napić się gdzieś po drodze kawy… i pomyśleć. Na początku ruszyła spokojnym tempem, jednak z każdym postawionym krokiem szła coraz szybciej. Jakby coś ją goniło. Mogła pojechać do Krakowa, pewnie nawet byłaby możliwość by u kogoś przenocowała, pewnie u Szarej. Tyle, że nie chciała robić jej kłopotów, cóż czuła, że te przyczepiły się do niej niczym rzep do psiego ogona.\nPrzeszła przez most i zamówiła w najbliższej kawiarni mokkę na wynos.\nObiecała Lesławowi, że im pomoże. Nie chciała go zostawiać, a jednak tamten sen… Wampiry to były bestie. Posilały się na ludziach. Widziała to jakiego stanu są w stanie doprowadzić swojego sługę. Zaszła do banku, wpłaciła większość, zostawiając sobie 500 złotych i dotarła na dworzec. Musiała iść bardzo szybko, jak zwykle gdy się denerwowała. Nie powinna ich zostawiać… tylko niby czemu miała im pomagać. Bo się zakochała? Bo nie chciała by Lesław był smutny? Nie rozumiała co wampir do niej czuje i czy jest to cokolwiek poza zwykłym głodem. Podeszła do kas. kto wie może już za późno? Może nie ma już biletów.\n- Czy są bilety na najbliższy pociąg do Krakowa? - Spytała siedzącą w okienku kasjerkę.\n- Aha. Normalny czy ulgowy? - zapytała jak zwykle zaangażowana i uprzejma pracowniczka kolei państwowych, żując ostentacyjnie gumę.\n- Normalny. - Mokka zapłaciła za bilet i przeszła na peron. Słyszała już zapowiedzi i wiedziała na jaki peron wjedzie jej pociąg. Gdy tam dotarła już stał. Ludzie wciskali się do przedziałów starając się wyłapać nieliczne wolne miejsca. Wystarczyło, że wsiądzie razem z nimi i zniknie ze świata wampirów.\nTyle, że obiecała, że pomoże i to obiecała Lesławowi. Słyszała jak konduktor nawołuje by ludzie wsiadali, że pociąg za chwilę odjedzie, a ona nie mogła się ruszyć. Tyle razy kłamała, tyle razy robiła coś innego niż powiedziała, a jednak… nie mogła. Zbyt wiele rzeczy ciągnęło ją do zamku. Lesław, ciekawość pomieszana ze strachem. Zapłacili jej za pracę, pomogli z Tomkiem, dali nocleg po tym jak… kogoś zabiła. Westchnęła ciężko widząc jak drzwi pociągu zamykają się i maszyna opuszcza stację. Złożyła bilet i schowała go do kieszeni spodni.\nLekko zrezygnowana opuściła peron planując wrócić drogą, którą tu przyszła. Kupi sobie po drodze jakąś książkę.\n23-01-2019, 09:02 #35\nGdy wsiadła do samochodu Rafaela ten był tak samo obojętny jak wcześniej i tylko machnął jej dłonią. A jednak w połowie drogi zdecydował się zagadnąć:\n- Podobno skończyłaś?\nOla zamknęła książkę, zakładając stronę złożonym na pół biletem.\n- Tak. Widziałam po południu jeszcze kilka miejsc, które można by dopieścić ale chyba nikt poza mną nie zwróci na to uwagi. - Zerknęła na Rafaela ciekawa czy na tym ich rozmowa się skończy. Tak też się stało. Mężczyzna patrzył na drogę przed sobą w skupieniu.\nOla powstrzymała westchnienie. Mogła zawsze sprawdzić czy uda się jej go pociągnąć za język.\n- Tak żeby zagaić rozmowę. - odpowiedział Rafael wymijająco.\n- Byłoby mi miło gdybyś wpadł na górę i wyraził swoją opinię. - Mokka uśmiechnęła się i odwróciła wzrok od mężczyzny. Chwilę zastanawiała się nad tym co wydarzyło się ostatnią. Tak tym szalonym pomysłem na eskapadę do Krakowa… czemu tam nie pojechała? Ile czasu zostało do spotkania z wampirami? - Wiesz może czy komisja jest już na zamku?\n- “Komisja”? - parsknął - Świetna nazwa. Ale masz chyba świadomość, że oni w dzień nie mieliby za bardzo jak do nas dotrzeć? Jeśli się pojawią to nocą.\nKwestię oglądania pracy Oli celowo lub nie - pominął.\n- To nie ja ją wymyśliłam. Lesław ostatnio powiedział coś dziwnego… “że zaczekają”, więc tak… wolałam się upewnić. - Mokka westchnęła i odchyliła się w fotelu. - Przyjdziesz zobaczyć jak mi wyszło moje malowidło?\n- Już widziałem. Koło południa. Fajnie wyszło. - odpowiedział Rafael bez emocji.\nMokka poczuła jak gdzieś w okolicy jej skroni pęka jakaś żyłka. Była zła na Rafaela na tą zmianę w jego zachowaniu. Miała w nim kogoś z kim mogła pogadać, a teraz musiała się wsłuchiwać w tą zepsutą automatyczną sekretarkę.\n- Jesteś na mnie zły za tamtą noc, czy też ci się oberwało i stąd te twoje oschłe odpowiedzi? - Wyrzuciła z siebie pytanie, z jakiegoś powodu oczekując, że mężczyzna je pominie.\n- Jestem zmęczony. - powiedział w końcu - Chcę tylko żeby to gówno się wreszcie skończyło.\n- Myślisz, że się skończy gdy przyjdzie ta cała “komisja”? - Ola wpatrywała się w drogę. Nie chciała patrzeć na Rafaela. Po przyjemności, którą jej sprawił te słowa… odrobinę bolały.\nSkrzywił się, a po chwili na jego ustach pojawił się ironiczny uśmieszek.\n- Taa myślę, że dla mnie się skończy. - odparł nie odwracając wzroku od drogi.\n- A dla pozostałych nie? - Nie wytrzymała, zerknęła w bok na jego przystojny profil. Chciałaby wiedzieć co mu teraz siedzi w głowie.\n- A kim ja jestem, żeby za innych mówić? To ich sprawa, ja jestem tylko leniwym kolesiem z ładną buźką.\n- Z tego co doświadczyłam na własnej skórze… całkiem dobrym fryzjerem. - Ola uśmiechnęła się na wspomnienie tamtego popołudnia. - Odejdziesz od nich gdy już będą wolni?\nParsknął, jakby powiedziała coś niewiarygodnego. Odpowiedź była jednak mało wesoła.\n- To nie twoja sprawa. Może zachowaj swoje zainteresowanie dla Lesława i daj mi się skupić na jeździe, jeśli chcesz do niego dotrzeć, co?\n- Jakoś gadanie ci do tej pory nie przeszkadzało. - Odwróciła wzrok od mężczyzny i także skupiła go na drodze.\n- Fakt - o dziwo przyznał jej rację - Chyba... jestem zazdrosny. Irytujące uczucie.\n- Zazdrosny? - Ola spojrzała na Rafaela szczerze zaskoczona.\nTym razem zerknął na nią.\n- Daruj sobie te wielkie ze zdziwienia oczka i miej trochę szacunku dla swojej inteligencji. Potrafisz składać puzzle. Ode mnie więcej nie dostaniesz, dopóki... Ogólnie. Dlatego sorry mała, mogę być twoim driverem, ale znajdź sobie kogoś innego do friendzonu.\nTo rzekłszy Rafael zatrzymał auto. Okazało się, że są już pod zamkiem.\n- Może lepiej bym już nikogo sobie nie szukała. - Mokka wysiadła z auta. - Chyba wystarczy mi jeden facet, który wypycha mnie z pokoju, a potem twierdzi, że jest zazdrosny. - Zła zamknęła za sobą drzwi auta i ściskając w dłoni książkę ruszyła do swojego pokoju. Musiała pomalować by się nieco odprężyć, a naniesienie poprawek w wieży było najlepszą możliwą opcją.\nPrzebrała się w robocze ubrania i w gniewnym nastroju ruszyła na wieżę, gdzie... spotkała Lesława. Ubrany w szary t-shirt i krótkie bojówki, siedział na parapecie i wyraźnie przyglądał się malowidłu.\n- Powinienem powiedzieć “cześć”, ale powiem “łał”. - rzekł z uśmiechem, przenosząc wzrok na sylwetkę Oli.\nMokka wzięła głębszy oddech mają nadzieję, że to nieco ją uspokoi. Głupi Rafael jak mógł ją tak zdenerwować. Ścisnęła mocniej pędzle, które przyniosła z sobą z pokoju.\n- Chciałam dopracować jeszcze kilka szczegółów… nie wyglądały najlepiej w świetle dziennym. - Powiedziała, starając się brzmieć jak najpozytywniej się dało.\n- Mogę zostać? Mogę siedzieć cicho. - zadeklarował jak uczniak, uśmiechając się lekko. Ola zdała sobie w tej chwili sprawę, że w dużej mierze urok Lesława opierał się nie tylko na jasno-błękitnych oczach, ale też tym uśmiechu, który zawsze krył w kącikach odrobinę smutku. Jakby brzemię wampira było zbyt ciężkie, by mógł pozwolić sobie choćby na chwilę prawdziwej radości.\n- Będzie mi bardzo miło jeśli dotrzymasz mi towarzystwa. - Mokka podeszła do skrzyni i wydobyła z niej paletę i farby. Szybko zaczęła rozrabiać potrzebne kolory. - Bardzo chętnie posłucham… - Obejrzała się na siedzącego na parapecie wampira. Jego obecność sprawiała, że gniew rozmywał się zastępowany znajomym ciepłem. - … jeśli chciałbyś mi coś opowiedzieć.\nLesław rozsiadł się wygodniej na parapecie, opierając plecami o framugę.\n- A co ja ci mogę opowiedzieć... siedzę w tym domu strachów tyle lat... - urwał i już wydawało się, że porzuci wątek, bo wyraźnie zapadł się we wspomnieniach, gdy zaczął opowiadać:\n- Urodziłem się jako trzeci syn kowala. W tamtych czasach było więc jasne, że to on będzie dziedziczył majątek po ojcu, nawet jeśli ja - mówiąc nieskromnie - miałem znacznie większy dryg do tej roboty. Nauczyłem się więc wszystkiego, co mogłem od ojca i braci i ruszyłem w świat szukać szczęścia. To była moja pierwsza dotkliwa szkoła życia. Oszczędzę ci przebiegu, starczy, byś wiedziała, że wtedy poznałem co to prawdziwy głód. Taki, który odbiera zmysły. Może dlatego... nie byłem tak przerażony, gdy poczułem głód krwi potem.\nLesław uśmiechnął się półgębkiem, po czym rzekł:\n- Tego nie poprawiaj. Podoba mi się z tym rozmazanym konturem. - I po tej wadze wrócił do swojej historii - Koniec końców nie było tak źle, bo znalazłem pracę jako pomocnik kowala pod Ostrawą. Tam też po raz pierwszy spotkałem wampira - moją matkę lady Mariannę.\nUrwał, znów pogrążając się w świecie swoich myśli.\nOla przytaknęła ruchem głowy na komentarz dotyczący malowidła i przesunęła się dalej by zająć się kolejnym elementem.\n- Matkę? - Zerknęła z zaciekawieniem na Lesława. - W sensie… nie znałeś wcześniej swojej matki?\n- Wampirzą matkę. Tę, która mnie przemieniła - odpowiedział Lesław, lekko rozbawiony jej pytaniem.\nMokka obróciła się siedząc na podłodze i spojrzała bezpośrednio na wampira.\n- Jak się poznaliście? Jaka była... jest? - Z zaciekawieniem przyglądała się Lesławowi oczekując ciągu dalszego opowieści.\nLesław potarł czoło dłonią.\n- Cóż... jest piękna... temperamentna... silna... nieustraszona... i apodyktyczna. Nigdy mi nie wybaczyła, że od niej odszedłem. Po prawdzie to ona załatwiła mi tę klątwę. - spojrzał ze smutkiem na Olę i poprawił się - Nam załatwiła. Zostałem księciem szybciej niż matka, choć to było zawsze jej marzenie. To... popsuło nasze relacje, sama rozumiesz.\nDziewczyna oparła głowę na kolanach nie odrywając wzroku od Lesława.\n- Wspominałeś, że zrobiliście coś strasznego… że to była kara? - Jej wzrok przesunął się po sylwetce wampira. Chciała się do niego przytulić. Znów poczuć pod dłońmi jego silne ciało. Nie ruszyła się jednak z miejsca, zaciskając jedynie dłoń na pędzlu.\n- Nic takiego nie mówiłem! - warknął gniewnie i przez chwilę w jego oczach pojawił się prawdziwy lód. Po chwili jednak mężczyzna się opanował. - W sensie, że to coś strasznego. Mówiłem, że to kara. Owszem. Nasza wina polega na tym, że nie jesteśmy hipokrytami jak tamci. No i się na nas uwzięli za namową matki. Każdy książę musi się liczyć z tym, że znajdzie się ktoś lub nawet kilku ktosiów, którzy będą chcieli go zdetronizować. A o tym, że nie byłem jednak najgorszym księciem niech świadczy fakt, że moi poddani wstawili się za mną. Nic strasznego nie zrobiliśmy - powtórzył dobitnie.\nOla skuliła się mocniej słysząc podniesiony głos Lesława. Jej ciało spięło się.\n- Wybacz… ja… to tylko… - Wzięła głębszy oddech. - To trochę straszne, że skazano was na coś takiego tylko przez to, że ktoś był zazdrosny.\nTa uwaga go uspokoiła. Wyraźnie się rozluźnił i wstał z parapetu, by usiąść w kucki obok dziewczyny. Teraz on spojrzał jej głęboko w oczy.\n- Wybacz, poniosło mnie. Po prostu, jak mówisz, też uważam, że to niesprawiedliwe, a nic z tym nie mogę zrobić. Bezradność i... to, że obarczam tym ciebie, osobę, która dość już przeszła... mnie denerwuje. - zakończył, spuszczając wzrok.\nGdy Lesław się zbliżył Oli momentalnie zrobiło się ciepło, było to dziwne biorąc pod uwagę, że przed chwilą naprawdę ją wystraszył.\n- Nie masz wyboru prawda? - Spróbowała się uśmiechnąć. - I chyba… rozumiem czemu twoja matka nie została księc… księżną… - zawahała się nie będąc pewną czy znów nie rozgniewa wampira. - Skoro zazdrość popycha ją do takich rzeczy… chyba nie byłaby dobrym władcą.\nLesław uśmiechnął się, bynajmniej nie rozzłoszczony tym razem.\n- Nigdy tego przy niej nie mów. Po prawdzie jednak to nie tak... Nasza grupa... my byliśmy wyrzutkami. Żadne z nas nie było przykładnym wampirem, jeśli można tak to nazwać. Mieliśmy jednak na tyle szczęścia, by na siebie trafić. Zajęliśmy małe miasteczko, w którym żadni nasi pobratymcy nie mieszkali i które nie powinno być dla nikogo atrakcyjne, jeśli chodzi o gospodarkę, przemysł, handel i tak dalej, i tak dalej. Chcieliśmy się tu zaszyć i mieć spokój. Żeby jednak to sobie zagwarantować, ktoś musiał zostać księciem. No i... ktoś został. - uśmiechnął się smutno, po czym przybliżył swoją twarz do twarzy Mokki. Zatrzymał się jednak, jakby walcząc z samym sobą.\n- Przepraszam, że cię w to wciągnąłem - szepnął - Gdyby chodziło tylko o mnie, nigdy bym cię o to nie prosił, ale... odpowiadam za nas wszystkich. I wiem, że z roku na rok niektórym jest coraz ciężej znieść to więzienie.\nMokkę kusiło by skrócić ten niewielki dystans, który ich teraz dzielił. Nie czuła na sobie oddechu wampira. Była ciekawa czy jego pocałunek byłby chłodny, jak by to było wsunąć język w jego usta...\n- Wiesz, że pomogę… i to z uwagi na ciebie, a nie na nich. - Wydusiła z siebie w końcu nie mogąc oderwać spojrzenia od oczy wampira. Była taka głupia. Naprawdę się w nim zakochała. Ta myśl sprawiła, że poczuła jak łzy zbierają się jej pod powiekami. Była taka łatwa... - Pomogę. - Wydusiła z siebie powstrzymując się od płaczu.\n- Jesteś najdzielniejszą żywą istotą jaką znam.\nUsta Lesława przybliżyły się delikatnie muskając wargi Mokki. I gdy wydawało się, że już zaraz wampir złamie się i zrobi coś więcej, nagle odsunął się szybko i spojrzał w kierunku okna, marszcząc brwi.\n- Ktoś tu jedzie.\n09-02-2019, 22:46 #36\nMokka przez chwilę przyglądała się mu zszokowana. Pocałował ją? To chyba duże słowo, ale jednak… tak jak i on zerknęła na okno. Była ciekawa co by się stało gdyby im nie przerwano, ale miała obawę czy uda się jej kiedykolwiek dowiedzieć.\n- Może to ta komisja. - Podniosła się i odłożyła brudny pędzel do wody.\n- Sprawdzę. Na razie nie wychodź stąd. Proszę. - powiedział, wstając pospiesznie i bez patrzenia na dziewczynę, kierując się szybkim krokiem ku wyjściu z wieży.\n- Dobrze. Uważaj na siebie. - Ola odprowadziła wampira do drzwi po czym podeszła do okna w wieży by sprawdzić czy uda się jej dojrzeć to co Lesław zapewne usłyszał.\nI zobaczyła jak dwa opancerzone jeepy zajeżdżają pod posiadłość. Co ciekawe, oba pojazdy nie miały włączonych świateł - wszystko odbywało się w kompletnych ciemnościach, toteż Oli ciężko było dostrzec coś więcej. Widziała tylko cienie, wysuwające się z pojazdu i przemieszczające w stronę wejścia do zamku. 1... 2... 4... w sumie naliczyła sześć, ale nie miała pewności. Tylko jedna postać nim weszła do środka, zatrzymała się i spojrzała prosto w okno, gdzie stała Mokka. Dziewczyna dostrzegła twarz mężczyzny o surowym wyrazie. Zaraz potem jednak on, jak i pozostali zniknęli wewnątrz zamku. Nie trzeba było długo czekać, gdy na wieży pojawił się Ares.\n- Piękna pani - ukłonił się z galanterią - Czas zacząć przedstawienie. Chcą cię poznać.\nOla wzięła głęboki wdech. Jednak… to nie był atak. Tempo w jakim Leslaw opuścił wieżę mocno ją zaniepokoiło. Czuła jak na skórze pojawia się gęsia skórka, a po plecach przemieszczają się nieprzyjemne dreszcze. Potarła ramiona jakby nagle zrobiło się jej nieprzyjemnie zimno.\nGłos Aresa zaskoczył ją na tyle, że prawie podskoczyła. Obróciła się w kierunku wampira i uśmiechnęła niepewnie.\n- Myślisz… że mogę się przebrać? - Starała się zapanować nad głosem. - Źle będę się czuła w takim stroju.\n- Myślę, że to zależy tylko od ciebie. To twoja noc, skarbie. Nie daj się tym staruchom zastraszyć.\nAres podał jej rękę i złożył ukłon, jakby faktycznie była królową.\n- Wobec tego najpierw zajrzę do pokoju. - Ola uśmiechnęła się do pięknego wampira. Chyba mówienie o tym, że już była zastraszona nie było najlepszym pomysłem.\nW swoim pokoju wzięła szybki prysznic, zmywając z rąk resztki farby. Uczesała się i założyła ulubioną sukienkę. Niezbyt to ją uspokoiło, ale przynajmniej czuła się dobrze w tym stroju. Już wychodząc nałożyła wisiorek od Penelope i wyszła do czekającego na nią Aresa.\n- Jestem gotowa. - Uśmiechnęła się już nieco pewniej.\n19-02-2019, 09:59 #37\nPiękny wampir skłonił się nisko, po czym wyjął kwiat z kieszonki swojej marynarki i wsunął go za ucho Aleksandry. Następnie podsunął jej ramię i niczym królewska para ruszyli w kierunku schodów. Ola zauważyła, że idą do części zamku, w której nigdy wcześniej nie była.\n- Lady Marianna lubi robić wszystko z pompą. - odpowiedział Ares na niezadane pytanie. Wreszcie, gdy doszli do wielkich, zdobionych posrebrzanymi rytami drzwi, wampir zatrzymał się, po czym pchnął je z teatralną przesadą.\n- Oto Aleksandra. Cudowna kobieta, której serce wciąż bije! - przedstawił dziewczynę, ustępując jej miejsca.\nMokka zobaczyła przed sobą ogromną, podłużną salę balową. Po bokach, pod ścianą stali mieszkańcy dworu. Tylko Lesław stał na podwyższeniu, gdzie wokół tronu zgromadziły się jeszcze 3 nieznane Oli postacie. No i była jeszcze ona - ciemnoskóra kobieta na tronie, której najwyraźniej wszyscy nadskakiwali.\nLesław ukłonił się kobiecie, po czym podszedł do śmiertelniczki.\n- Olu, pozwól, że ci przedstawię. Oto pani Samara - archont, sędzina, która ma osądzić czy wypełniliśmy nasze zobowiązanie i wydać wyrok o zdjęciu klątwy. - wskazał kobietę na tronie.\n- Lub odebraniu ci tytułu księcia - dodała inna kobieta\n- Tak, matko. Ola wie o tym. To jest właśnie moja matka, lady Marianna.\n- Ciekawam czym mój syn cię skusił...\n- Obok niej stoi wybitny wojownik Yamed.\n- Nie podlizuj się, i tak złoję ci zadek, jak już będziesz wolny. - powiedział dobrodusznie potężnie zbudowany mężczyzna.\n- Uczeń pani Samary, Igor.\nDługowłosy brodacz skinął lekko głową.\n- No i Nilrem.\nO ostatnim mężczyźnie Lesław nie powiedział nic, czuć było w jego głosie jednak największe napięcie. To był ten sam człowiek, który stanął pod wieżą.\nNie był on piękny, lecz w jego oczach było coś... magnetycznego, co odróżniało go od wszystkich na tej sali. Mężczyzna patrzył na Mokkę bez mrugnięcia okiem, czy zmiany mimiki, co było dość... krępujące.\n20-02-2019, 08:58 #38\n20-02-2019, 15:02 #39


Mydło roślinne idealne do każdego rodzaju skóry\nZapakowane w bardzo estetycznie wyglądające pudełko mydło roślinne marki Sabai Thai, to świetny pomysł na prezent z okazji Walentynek, urodzin lub też świąt. Produkt ten wyróżnia się naturalnym składem, jak również subtelnym, ale wyczuwalnym zapachem.\nUżywane do oczyszczania całego ciała mydło roślinne, to produkt dostępny w zestawach, jak również pakowany pojedynczo. Wyrób ten może zabierać naturalne wyciągi z mangostanu, aloesu, tamaryndowca czy dodatek naturalnego miodu. Ekologiczny skład wyżej wymienionego produktu marki Sabai Thai gwarantuje, że proponowane przez nas mydło roślinne. nie tylko skutecznie usuwa zanieczyszczenia ze skóry, ale również pozostawia ją gładką, nawilżoną i wyraźnie ujędrnioną. Nowoczesne mydło, wzbogacone naturalnymi ekstraktami roślinnymi, jest oparte na starożytnej, tajskiej recepturze, wykorzystywanej w medycynie niekonwencjonalnej. To kosmetyk, który może być alternatywą tradycyjnych żeli pod prysznic czy pianek oczyszczających ciało.\nMydło roślinne Sabai Thai – skuteczne i łagodne oczyszczanie skóry\nRegularne stosowanie takiego kosmetyku, jak mydło roślinne firmy Sabai Thai, widocznie poprawia wygląd skóry. To produkt, który może być używany przez osoby w różnym wieku, również te posiadające bardzo wrażliwą skórę. Ekologiczny skład, którym wyróżnia się mydło Sabai Thai, nie powoduje przesuszenia czy też podrażnienia naskórka. Produkt ten ma działanie aromaterapeutyczne, ponieważ pozostawia subtelny, ale wyczuwalny zapach miodu, orientalnego tamaryndowca, kojącego aloesu czy orzeźwiającego mangostanu. To bezpieczne dla skóry mydło roślinne, które może być stosowane do codziennego oczyszczania i pielęgnacji całego ciała. Produkt ten ulega pełnej biodegradacji, dlatego też nie wpływa na zanieczyszczenie środowiska naturalnego. To wyrób zawierający naturalne przeciwutleniacze. Jest on pozbawiony parabenów, SLS, a także innych syntetycznych dodatków.\nNaturalne mydło roślinne marki Sabai Thai to produkt, który można wykorzystać w codziennym oczyszczaniu i pielęgnacji każdego rodzaju skóry. Wyrób ten zawiera wyłącznie ekologiczne ekstrakty i wyciągi, co pozytywnie wpływa na wygląd oraz kondycję skóry.\nBe Beauty Empire Team on Jul 14, 2021 0


włosowa przystań: aktualizacja-październik 2013\nAutor: hairmodel o 14:40\nalizall z. 3 listopada 2013 15:26\nWidać różnicę, masz piękne włosy :)\nhairmodel 3 listopada 2013 16:23\nPorcelanowa Lalka 3 listopada 2013 15:28\nBardzo ładne włosy, życzę powodzenia w zapuszczaniu ;)\nImprevisivel 3 listopada 2013 15:47\nPiękne i geste :)\nhairmodel 3 listopada 2013 16:24\nLotta 3 listopada 2013 17:39\nhairmodel 3 listopada 2013 18:03\ndziękuję, w końcu udało mi się uchwycić ich dobry dzień, bo przeglądam stare zdj z aktualizacji i nigdy mi się to nie udało, kapryśne są :D\nJustyna K 3 listopada 2013 22:50\nstulizujesz włosy żelem lnianym?:>\nhairmodel 4 listopada 2013 18:07\ntak, ale częściej zostawiam je same sobie i nie stylizuję ich, zdjęcie aktualne jest bez stylizacji, co z resztą widać :P\nKasia 4 listopada 2013 12:38\n10cm w kucyku - zazdroszczę strasznie, miałam kiedyś prawie 10cm, po rocznym wypadaniu po porodzie - zostało 6, ale nowe bejbiki już rosną ;)\nhairmodel 4 listopada 2013 18:09\nja kiedyś miałam prawie 13 cm, ale po daktarinie nieźle mi poleciały :( nic, tylko czeka, aż nasze ukochane bejbiki urosną :D\nEwa Bl 4 listopada 2013 13:29\nJaka cudna gestosc :) Fajnie, ze wlosy nie dawaly Ci w pazdzierniku popalic, oby tak dalej :)! Przyrost niesamowity, 3 cm. marzenie ;)\nhairmodel 4 listopada 2013 18:10\npaździernik chyba był dla nich jednym z lepszych miesięcy ;)\nJasminum 4 listopada 2013 13:41\nJeszcze chyba nigdy nie słyszałam o porównaniu zapachu kosmetyku do antybiotyku :D\nhairmodel 4 listopada 2013 18:11\nno perfidnie pachnie jak ten antybiotyk, ohydny, fuuuuuuuu :D\nbez senność 4 listopada 2013 15:09\nprzyrost świetny, grubość również. Tylko zazdrościć:))\nhairmodel 4 listopada 2013 18:12\nnie ma czego, trzeba pracować nad tym u siebie, tylko ciężka praca przynosi genialne efekty :D\nKatsumi 4 listopada 2013 18:23\nJa mam wręcz wrażenie, że włosy są krótsze, ale to pewnie wina ustawienia.\nhairmodel 4 listopada 2013 19:13\na faktycznie tak wyglądają! ;)\nlewandowska 4 listopada 2013 20:16\nłądnie na tym drugim zdjęciu się układają. cieszę się, że trafiłam na Twojego bloga, bo waham się czy obciąć włosy mniej więcej do długości jak Twoja (może trochę krócej) czy je zostawić (ale nie jestem zadowolona z ich stanu, tylko są już taaakie długie... :() i trochę mnie motywujesz, żeby jednak obciąć :)\nhairmodel 4 listopada 2013 21:19\nmoja decyzja była tak bardzo spontaniczna, że aż wstyd mi o tym opowiadać. siedziałam sobie i oglądałam zdj włosów (choć mi się podobały), wzięłam nożyczki i obcięłam jedno pasemko. potem znajoma obcięła mi resztę włosów. zawsze sobie powtarzam 'włosy nie ręka, odrosną!' ;) gdy obetniesz, będziesz miała nauczkę na przyszłość i będziesz z większym zaangażowaniem o nie dbać, by nie dopuścić więcej do takiej sytuacji. teraz skrzypce leżą po Twojej stronie :D\nAle gęste! :)\nhairmodel 5 listopada 2013 16:45\nNie znalazłam na stronie Pani adresu e-mail.\nProszę o kontakt na: kontakt@blog-media.pl wraz z nazwą bloga którego dotyczy wiadomość.\nKamiluŚkaa 7 listopada 2013 17:50\nhairmodel 7 listopada 2013 20:46\nDosia 7 listopada 2013 21:08\ngratuluje przyrostu, włosy coraz piekniejsze :)


Carhartt x Motown - połączone siły Detroit\nMotown x Carhartt – dwie ikony Detroit Detroit – miasto o nienajlepszej renomie. Miasto, które zbankrutowało. Matecznik Eminema. Upadła stolica amerykańskiej motoryzacji. A jednak kiedyś w tym industrialnym zagłębiu, powstały 2 marki, które odegrały znaczącą rolę w rozwoju amerykańskiej kultury masowej.\nPoczątki Hamilton Carhartt & Company (czyli dzisiejszego Carhartt i później Carhartt WIP) wyglądały bardzo skromnie. W 1889 roku w malutkim zakładzie w Detroit, Hamilton Carhartt rozpoczyna szycie funkcjonalnej i trwałej odzieży dla pracowników kolei. Pomysł okazuję się strzałem w dziesiątke - w 1910 roku Carhartt ma już fabryki w 3 stanach i najbardziej liczących się miastach USA. W czasie pierwszej i drugiej wojny światowej, dzięki kontraktom dla armii amerykańskiej, firma dynamicznie się rozwija. W 1917 roku powstaje kolejny po Bib Overall, ikoniczny produkt marki. Robocza marynarka Carhartt Chore Coat jest produkowana bez większych modyfikacji po dzień dzisiejszy i pojawia się w każdej kolekcji Carhartt WIP.\nAle co, oprócz samego miasta Detroit łączy markę Carhartt z wytwórnią Motown? Wytwórnia, która zmieniła Amerykę, miała podobnie jak Carhartt, trudne początki. Berry Gordy Jr., niedoszły bokser i weteran wojny koreańskiej, zaczyna odkrywać w sobie pasję do muzyki. Pisze teksty dla piosenkarza Jackie'ego Wilsona i szybko spostrzega w tym świetny sposób na zarabianie pieniędzy. Za pożyczoną od rodziny kasę zakłada w 1959 roku wytwórnię Tamla Records i Motown Records ( skrót od Motor Town City, no bo wtedy Detroit było jeszcze amerykańską stolicą motoryzacji).\nTak narodziło się Motown Records. Jedna z najważniejszych wytwórni muzycznych wszech czasów. Już sama lista artystów i producentów, którzy pracowali dla wytwórni robi wrażenie. Tutaj swoje największe hity wydawali: Marvin Gaye, Stevie Wonder, The Four Tops, The Supremes oraz główny głos tej grupy - Diana Ross. A także Jackson 5, Lionel Richie, Boyz 2 Men- wielkim nazwiskom nie ma końca.\nUtwór „Please Mr. Postman” zespołu The Marvelettes zostaje nr 1 w najważniejszych notowaniach muzycznych Billboard Hot 100, a pomiędzy 1961 a 1967 ponad 100 piosenek z katalogu Motown trafia do pierwszej dziesiątki tej najważniejszej na świecie listy przebojów.\nSukces Motown to nie tylko miliony sprzedanych płyt i artyści z Hall of Fame. Motown stworzyło swoje własne rozpoznawane brzmienie i gatunek, wpływając w znaczący sposób na brzmienie soulu, bluesa, inspirując funk i wdzierając się do hip-hopu. Gordy, założyciel wytwórni, opisywał Motown sound jako brzmienie młodej Ameryki.\nW podzielonej rasowo Ameryce lat 60-tych, wytwórnia pomogła zatrzeć podział na „czarne” i „białe” piosenki. Motown stało się ambasadorem dzisiejszego „muzyka łagodzi obyczaje” i... zmieniło Amerykę. Covery utworów z katalogu Motown, wykonywali często biali artyści – choćby rozsławiona przez Beatlesów piosenka "Please Mr. Postman" pochodzi właśnie z katalogu Motown i była oryginalnie wykonywana przez duet The Carpenters.\nW 1988 Gordy sprzedaje swoje dziecko mejdżersom. Motown przechodzi z rąk do rąk by ostatecznie skończyć w portfolio Universalu. Współczesne brzmienie reprezentują Erykah Badu i Busta Rhymes.\nI pomimo, że Motown nie dominuje już na listach przebojów, wpływ wytwórni na współczesną muzykę pozostaje nie do przecenienia. Odstawcie więc na chwilę swoje muzyczne przyzwyczajenia i udajcie się w magiczną podróż w czasie. Zapraszamy do odsłuchu playlisty, którą przygotował magazyn Timeout.\nKolekcja Carhartt WIP x Motown zadebiutuje w Veteran Store w czwartek 14 listopada 2019. Pojawią się zarówno graficzne koszulki, longsleevy, bluzy oraz zdecydowana perełka kolekcji kurtka Varsity Motown.\nNatomiast 22 listopada zapraszamy na Mokotowską 24 na muzyczny wieczór w klimacie Motown. Tego wieczoru muzykę z katalogu Motown zagra DJ Ross. Redbull dostarczy energii, a Veteran zadba o alkohol.


Sprawiedliwa transformacja Wielkopolski Wschodniej | Heinrich Böll Stiftung | Biuro Regionalne Europa Centralna; Polska, Warszawa\nSprawiedliwa transformacja Wielkopolski Wschodniej\nWielkopolska Wschodnia jest niekwestionowanym liderem sprawiedliwej transformacji w Polsce. Jako pierwszy z sześciu regionów węglowych w kraju, zaczął systemowo planować proces odchodzenia od węgla. A proces ten odbywa się we współpracy władz samorządowych, organizacji pozarządowych, ekspertów, naukowców, pracodawców oraz strony społecznej. Większość przemysłu w regionie od 80 lat opiera się na węglu brunatnym, jednak Wielkopolska Wschodnia ma ambicje żeby nie tylko zmienić węglowy status quo, ale również, aby tą zmianą stanowić przykład udanej sprawiedliwej transformacji na całą Polskę. Co może okazać się najważniejszym kluczem do sukcesu w tym procesie?\nRestart Lab to pracownia społeczna powstała w budynku dawnej szkoły hutniczej w Koninie. Ma stanowić otwartą przestrzeń dla ludzi w wieku około 16 - 40 lat, umożliwiającą im pracę w grupie oraz naukę nowych umiejętności. “Naszym celem jest oferowanie mieszkańcom nabycia nowych kompetencji. Zarówno tych twardych, jak programowanie czy krawiectwo, ale również społecznych umiejętności pracy w zespole, planowania projektów, wprowadzania pomysłów w życie” mówi współtwórca pracowni Jarosław Koźlarek, Prezes Fundacji Instytut Zielonej Przyszłości i koordynator projektów dot. Sprawiedliwej Transformacji Wielkopolski Wschodniej.\n“Chodzi nam o stworzenie przyjaznego, niesformalizowanego miejsca, otwartego dla każdego, kto ma chęć do działania.” - kontynuuje Jarek - "Chcemy zrobić tu tygiel, połączyć biznes, ze sztuką i kulturą. Dać początek synergii, która będzie działać dla dobra mieszkańców”. Lokal otrzymali za darmo od miasta. Początkowa inwestycja była poniesiona przez Fundację, jednak w tej chwili Restart Lab rozwija się siłą rozpędu. Mieszkańcy przynoszą sprzęty, karty podarunkowe do marketów budowlanych, materiały do pracy twórczej. Pracownia otworzyła zrzutkę społeczną, w ramach której zebrała środki na trzy drukarki 3D, na których następnie drukowali przyłbice dla medyków w czasie pandemii. Jest i mały warsztat do renowacji startych sprzętów i pojazdów. Drzwi obok znajduje się pracownia garncarstwa oraz powoli rozwijana pracownia renowacji mebli. W kolejnym pomieszczeniu - pracownia krawiecka. Maszyny do szycia pochodzą z prywatnej kolekcji Agaty Koźmińskiej, współtwórczyni Restart Lab oraz Fundacji Instytut Zielonej Przyszłości. Maszyny już się przydały. W czasie pożarów w Australii uczestnicy pracowni szyli torby dla małych osieroconych kangurów.“\nOdejście od węgla i transformacja energetyczna Wielkopolski Wchodniej oznacza utratę pracy przez górników i osoby związane z przemysłem węglowym. Ten ogromny odsetek ludzi trzeba jakoś „zagospodarować”. Inicjatywy takie jak Restart Lab są działaniem wspierającym w procesie transformacji energetycznej. „Jeżeli węglowi mówimy stop, musimy stworzyć model społeczeństwa w naszym regionie od nowa. Nasze działania są ukierunkowane na rewitalizację społeczną. Chcemy dać innym przykład, pokazujący jak się robi sprawiedliwą transformację” - mówi Jarosław Koźlarek. “A jak się to robi?” - “Ano - ze społeczeństwem”.\nHistoria górnictwa w regionie Wielkopolski Wschodniej sięga okresu po drugiej wojnie światowej, kiedy to węgiel brunatny zaczęto wydobywać na przemysłową skalę. Rozwój górnictwa spowodował rozrost Konina oraz lokalnych gmin, przyciągając przemysł wydobywczy oraz tysiące pracowników. Konin z małego ośrodka stał się kilkudziesięciotysięcznym miastem, w dużej mierze podporządkowanym węglowi.\nHistoria regionu jest na stałe zapisana w jego krajobrazie. Jest tutaj Jezioro Turkusowe, swoją barwą przypominające Adriatyk. Kolor ten jednak zawdzięcza odpadom chemicznym trafiającym do zbiornika. Jezioro jest wyrobiskiem po odkrywce węgla brunatnego “Gosławice”, które następnie zostało zalane oraz wykorzystane do zrzucania odpadów z elektrowni węglowej. W wyniku tego, woda ma silnie zasadowy odczyn wody uniemożliwiający kąpiel oraz rozwój fauny i flory. Wzgórza rozciągające się wokół Konina stanowią co prawda piękny element krajobrazu, ostoję dzikich zwierząt i gęstych lasów, jednak powstały w wyniku kilku dziesięcioleci kopania ziemi w okolicy. Małe wioski oraz podmiejskie dzielnice Konina przypominają żywe, aczkolwiek trochę już zardzewiałe muzea. Stare budki przystankowe, spod których odjeżdżały zakładowe autobusy wiozące górników do miejsc pracy. Całe osiedla mieszkalne budowane dla górników, znaki i emblematy pokazujące dumę tradycji górniczej. Te eksponaty krajobrazu uświadamiają, że aby transformacja w regionie się udała, musi ona się odbyć z udziałem mieszkańców.\nNie tylko oddolne projekty społeczne, lecz również polityka na regionalnym poziomie ustanowiła ambitny zielony kurs. Koncepcja sprawiedliwej transformacji Wielkopolski Wschodniej została ogłoszona pod koniec 2020 roku. Idea transformacji regionu zakłada odejście od spalania węgla w energetyce do roku 2030. Dodatkowo, region jako pierwszy w Polsce zapowiedział datę osiągnięcia neutralności klimatycznej na rok 2040. Plan został stworzony przez Agencję Rozwoju Regionalnego w Koninie w oparciu o 20 spotkań w otwartej formule, na których przedstawiciele administracji rządowej i samorządowej, lokalni pracodawcy, eksperci oraz organizacje pozarządowe wspólnie wypracowywały rekomendacje do stworzenia terytorialnego planu sprawiedliwej transformacji.\nOdejście od węgla oznacza również sporo działań po stronie największej spółki węglowej w regionie, ZE PAK. Władze spółki już jakiś czas temu zrezygnowały ze starań o nowe odkrywki oraz zdecydowały się na stopniowe wygaszanie tych istniejących. Dodatkowo, ZE PAK chce wykorzystać rozległe obszary po odkrywkowe na inwestycje w farmy wiatrowe oraz fotowoltaiczne, które mają odegrać ważną rolę w transformacji energetycznej regionu. Już w 2025 roku spółką chce wytwarzać 70% energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii, co ma się zwiększyć do 100% w 2030 roku . Dodatkowo, firma inwestuje w badania i rozwój nad zielonym wodorem, co ma skutkować w przyszłości produkcją między innymi miejskich autobusów wodorowych.\nWielkopolska Wschodnia potraktowała transformację energetyczną jako początek nowej opowieści regionu, a nie koniec możliwości jego rozwoju. Pewnym jest, że ten obszar węglowy musi zmienić swoją tożsamość i połączenie oddolnych projektów społecznych wraz z dynamicznym rozwojem zielonych źródeł energii, może zbudować nową wizytówkę Konina i okolic. Dużą pomocą może okazać się unijny Fundusz Sprawiedliwej Transformacji, z którego na dzień dzisiejszy około 3,5 mld euro ma przypaść na rzecz polskich rejonów węglowych. Należy pamiętać, że pieniądze te mają być przeznaczone nie na same działania transformacji energetycznej, ale na zmniejszenie negatywnych skutków społecznych transformacji regionu. Mowa między innymi o tworzeniu alternatywnych miejsc pracy oraz możliwości przekwalifikowania się górników. Wygląda na to, że lokalne władze oraz spółka ZE PAK, dodatkowo wspierane takimi projektami jak Restart Lab, mogą zagwarantować powodzenie tych działań.\nWielkopolska Wschodnia jest dobrym przykładem regionalnego planowania oraz determinacji w procesie transformacji energetycznej. Być może działania tego czy innych regionów węglowych będą stanowić studium przypadku na cały kraj lub nawet Unię Europejską i umożliwią wzajemną wymianę wiedzy i pomysłów. Pewnym jednak jest, że kluczowy w procesie sprawiedliwej transformacji jest plan odejścia od węgla na krajowym poziomie, który umożliwiłby spójne działania regionów oraz odpowiednią alokację dostępnych środków finansowych.


Fuzja designu i funkcjonalności - nowości marki OCPC\nOCPC GAMING USA to – jak sama nazwa mówi – amerykańska marka, która już od 2007 roku dostarcza na rynek wysokiej jakości komponenty. Specjalizuje się przede wszystkim w naprawdę wydajnych modułach pamięci, dyskach SSD, kartach graficznych oraz różnorodnych akcesoriach. Oferta Game Expert już niedługo powiększy się o szybkie wentylatory i designerskie obudowy.\nRealistyczna grafika w dobrej cenie? Proszę bardzo!\nZ marką OCPC znamy się nie od dzisiaj. To, co pozytywnie zaskakuje już na pierwszy rzut oka, to niska cena kart graficznych tego producenta. Ceny są bardzo konkurencyjne w porównaniu do innych kart o podobnych parametrach, które można znaleźć na rynku. A jako, że lubimy sprawdzone rozwiązania, polecamy przyjrzeć się kartom graficznym OCPC bliżej.\nJako fani gamingu dobrze wiemy, że mocny procek potrzebuje skutecznego chłodzenia. Dlatego już niebawem w naszej ofercie zagoszczą wentylatory Velocita ARGB marki OCPC. Są to wydajne wentylatory do obudowy, wprowadzające gamingowy klimat dzięki sterowalnemu podświetleniu RGB. Wytwarzają napraaawdę wysokie ciśnienie powietrza, dzięki czemu sprawdzą się świetnie zarówno dla systemów chłodzonych wodą, jak i powietrzem. Oprócz wentylatorów Velocita godnym uwagi jest też zestaw TURBOCOOL All-in-One CPU Liquid Cooler z dwoma wentylatorami 120 mm, aluminiowym radiatorem 240 mm i oświetleniem ARGB.\nDobra obudowa to podstawa…\n…dosłownie i w przenośni. W naszej ofercie pojawiają się nowoczesne obudowy Vittoria, Micro i Mini. Dla tych, którym zależy na eleganckim i nieco bardziej tradycyjnym designie, możemy polecić obudowy Vittoria. Charakteryzuje je niewielka waga (poniżej 2 kg) oraz boki wykonane ze szkła hartowanego. Vittoria nie zajmie wiele miejsca i pozwoli na podłączenie dwugniazdowego VGA o długości do 305 mm.\nMini to najmniejsza z propozycji. Jest to otwarta obudowa mini-ITX stworzona ze stali nierdzewnej. Pozwala na skonstruowanie małego, ale niezwykle wydajnego systemu, który będzie doskonale się prezentował. Obudowa Mini sprawi, że komputer stanie się eleganckim dodatkiem do biurka, a nie skrzynką, którą trzeba ukryć.\nNatomiast obudowa Micro czerpie z wyglądu i pomysłu Mini, ale idzie o krok dalej – daje więcej możliwości obsługi sprzętu, przez co umożliwia tworzenie bardziej złożonych systemów. Obsługuje zasilacze ATX, płyty główne do mATX oraz radiatory 240 mm lub 2 x 120 mm, co stwarza opcję lepszego zarządzania temperaturą i możliwość rozbudowy komputera.\nJeśli jeszcze nie zetknąłeś się z marką OCPC, koniecznie sprawdź, co ma do zaoferowania.\nKarta graficzna OCPC GeForce RTX2060 6GB


Marcin Lewandowski 11.03.2014 10:40\nO planach wycofania marki Chevrolet ze Starego Kontynentu dowiedzieliśmy się na początku grudnia 2013 roku. Zgodnie z nimi do końca przyszłego roku nastąpi zakończenie sprzedaży większości modeli, ale oczywiście pozostanie wsparcie serwisowe, a części zamienne do wszystkich modeli będzie można bez problemu dostać do 2025 roku włącznie.\nTo posunięcie nie jest "poddaniem się", a jedynie usystematyzowaniem posiadanej przez GM floty oferowanej w Europie. Na rynku pozostanie Opel (Vauxhall w Wielkiej Brytanii), a w segmencie premium dołączy do niego marka Cadillac. W zasadzie należy napisać powróci, bo przecież nie będzie to pierwszy debiut Cadillaca po tej stronie Atlantyku.\nWedług wstępnych zapowiedzi dostępna ma być pełna gama samochodów tej marki. Wątpliwe, by tak było w rzeczywistości, bowiem zainteresowanie choćby ogromnym Escalade będzie marginalne. Trzon sprzedaży będą stanowiły nowe sedany ATS i CTS oraz SUV o nazwie SRX. W niektórych salonach Cadillaca może panować mały miszmasz, gdyż obok aut tej marki będą sprzedawane Chevrolety, których GM nie chce zabierać Europie. Nadal będzie więc można kupić Camaro i Corvette Stingray.\nData rozpoczęcia działalności Cadillaca w poszczególnych krajach Europy nie jest jeszcze znana.\nCadillac ELR | Wideo | Wszystko jest możliwe\nno to czekamy na ofertę cenową, akurat Cadi to najfajniejsza marka z USA\n- ładne to\n- dobrze jeździ\n- może będzie tańsze nić niemiecka trojka\n- do niczego w EU niepodobne więc jest się czym wyróżnić\n- no i nie ma silników 3 cylindrowych w podwójnym doładowaniem\n- no i jednak ma swój niepowtarzalny styl w przeciwieństwie do Lexusa/Infinity/Accury bo co by nie powiedzieć o japończykach premium to jednak trzeba znać na ichniejszych modelach żeby zidentyfikować kto zacz (może z wyjątkiem najnowszych Lexusów z ta rociętą paszczą)\nnic się z tego artykułu nie dowiedzieliśmy, czego nie było wiadomo wcześniej. Dla bardzo wielu firm (nie tylko motor.) Polska to nie Europa. Robicie ludziom smak, a prawda jest taka, że w Polsce salonu nie będzie. Ten artykuł miałby sens, jakbyście przycisnęli kogoś z GMu, dlaczego Cadillaciem mogą cieszyć się na Słowacji a nie w Polsce... Poza tym powinniście zapytać oficjeli skąd ta skandaliczna decyzja o oferowaniu tylko silnika 2.0T w ATSie i CTSie w Europie. Czekamy na jakiś oficjalny wywiad z Sedranem o strategii Cadillac-a w Polsce i całej Europie.\nCaddy w Polsce czy na Wegrzech bedzie za drogi i nie wygra z uzywanymi autami z Niemiec. Niemcy kupia auta niemieckie, Francuzi francuskie, Wlosi wloskie, Szwedzi kupia Volvo i tak sie skonczy przygoda Cadillaca w Europie.\nNie za bardzo "zamiast", bo przecież Chevrolet grał w grupie aut tańszych, a Cadillac reprezentuje koncern w segmencie premium, dwa poziomy wyżej.\nA faktycznie, trudno przewidywać większy sukces Cadillaka w Europie: poza czynnikiem "nie nasz, nie BMW/Mercedes/Audi - nie kupujemy" stylistyka jest zbyt odważna. Bardzo mi się podoba, obok nowych Mercedesów i Jaguara jest to zdecydowana czołówka segmentu, ale chyba nie chwyci.\nCadillac Aveo - to będzie musiał być hicior rynkowy. Aż szkoda, że już nie ma Matiza - Cadillac Matiz albo nawet Cadillac Spark, co za nieograniczone możliwości!!!!!\nW Europie klienci mają inne gusta - małe hatchbacki klasy B i C europejskiej produkcji dominują.\nPo tym jak GM traktuje kolejne swoje marki (Saab, i Chevrolet w Europie) i swoich klientów nie kupię nigdy żadnego samochodu firmowanego przez tą korporacje.\nAle o jakiego Chevroleta chodzi? Czy wycofać się z Europy ma "prawdziwy" Chevrolet czy ten "polski" Chevrolet, który sprzedawany jest na rynkach zachodnich po marką Daewoo?