Sukces w sporcie - wywiad z Jerzym Engelem. - Niebolandia\nSukces w sporcie – wywiad z Jerzym Engelem.\nWywiad z Jerzym Engelem – piłkarzem, trenerem i działaczem piłkarskim, który w 1986 roku (jako trener) zdobył wicemistrzostwo Polski z Legią Warszawa. Następnie jako dyrektor sportowy klubu stołecznego Polonia – mistrzostwo, Puchar Ligi i Superpuchar kraju. Przez ponad dziewięć lat pracował w klubach piłkarskich na Cyprze, a od 2000 do 2002 roku był selekcjonerem kadry narodowej, z którą wywalczył awans do finałów mistrzostw świata. Był również szkoleniowcem Wisły Kraków.\nA: Jak pan rozumie słowo sukces?\nJ: Sukces to jest coś co pozwala w życiu sprawdzić się i rodzinnie i zawodowo. To jest to wszystko co człowiek wyobrażał sobie, że może osiągnąć i osiąga. To jest właśnie spełnienie się życiowe i to jest sukces. On może być na różnych polach. To mogą być maleńkie rzeczy. To nie muszą być zaraz wielkie sprawy, ale właśnie to, że stawiam sobie jakiś mały cel, który chcę osiągnąć na bazie tego co doświadczyłem, co wiem i co chcę zrobić. I ten cel osiągam. To jest sukces.\nA: A pan jako dziecko myślał, że będzie dzisiaj w tym miejscu w którym pan jest?\nJ: Wychowywałem się w rodzinie, która bardzo dużo czasu poświęcała na kulturę fizyczną. Myśmy rzeczywiście cały czas mieli kontakt ze sportem. I to ze sportem przez duże S. W związku z tym widziałem się od dziecka na takiej uczelni jak Akademia Wychowania Fizycznego w Warszawie. I to udało mi się, bo dostałem się na uczelnie, studiowałem na tej uczelni, ukończyłem tę uczelnie i to niejako kształtowało moje życie.\nA: Mówi pan o sporcie przed duże S, jak pan to rozumie?\nJ: Rodzice dbali o to żebyśmy szybko nauczyli się pływać, żeby woda nie sprawiała nam żadnego problemu i żeby się tej wody nie bać. Zimą na narty, do Zakopanego, a później na wszystkie wielkie imprezy jakie się w Polsce odbywały. Mistrzostwa w `62 roku w Zakopanem, czy fantastyczne lekkoatletyczne zawody Polska – Ameryka na Stadionie Narodowym, itd. Wszędzie tam byliśmy. Rodzice wszędzie nas zabierali. A więc niejako, ten sport przez duże S cały czas nam w domu towarzyszył.\nA: Rozumiem, a więc nie chodzi o to, że koniecznie każdy w domu jakąś dyscyplinę sportu uprawiał tylko po prostu było to takie przesiąknięcie sportem.\nJ: Ale to też wyszło z domu. Bo moja mama była studentką CIF czyli dawnej Akademii Wychowania Fizycznego. A przedtem to się nazywało Centralny Instytut Kultury Fizycznej. Była świetną pływaczką właśnie. Także ten sport w domu był bardzo obecny. Ojciec grał świetnie w tenisa. W piłkę nożną, w ping-ponga również. Był bardzo aktywnym człowiekiem, zawsze. Siostra grała znakomicie w piłkę ręczną. Więc ten sport był u nas w domu bardzo obecny.\nA: Rodzice nadawali Wam jakiś kierunek?\nJ: Nie, zupełnie nie. Wręcz odwrotnie. Właśnie ten wachlarz umiejętności\ni uprawiania najróżniejszych sportów był w domu bardzo szeroki. Stąd myśmy sami patrzyli w jakim kierunku mamy zdolności żeby tam się sprawdzać. Ja np. grałem w drugiej lidze w siatkówkę. A latem w piłkę nożną w klubie. A więc w dwóch różnych klubach. Oprócz tego mogłem grać w tenisa. Świetnie jeździłem na nartach. Tak więc można powiedzieć że takie ogólne przygotowanie sportowe miałem. To też zbliżało mnie do AWF, no bo tak sobie to wyobrażałem, że na Akademię Wychowania Fizycznego szli ludzie, którzy byli świetnie przygotowani do kultury fizycznej jako takiej.\nA: A jakie wartości były w pana domu wpajane dzieciom?\nJ: Ja powiem pani, że nasz dom był domem otwartym. To był taki dom, w którym przewijała się masa ludzi. W którym zawsze wszyscy mogli znaleźć coś dobrego i coś dobrego stamtąd wymieść. Ja wychowywałem się w wielkim, zielonym ogrodzie. Wśród drzew i zieleni. Domku jednorodzinnym dodam. Miałem nianię na początku, była to służąca w domu. Tak więc to był taki dom szalenie, powiedziałbym, otwarty na ludzi. I to wszystko właśnie tam się rozpoczynało. Człowiek nasiąka od dzieciństwa, tą otwartością i tym szacunkiem dla każdego człowieka. Potem to wynosi z domu i niesie dalej. Ten dom ma ogromne znaczenie. Dzisiaj to mój dom jest bardzo otwarty dla wszystkich. Dla przyjaciół i tych którzy chcą w nim bywać i tak to już pozostanie.\nA: A jakie więc wartości w życiu dzisiaj pan wyznaje. Co jest dla pana najważniejsze?\nJ: Szacunek dla wszystkiego co żyje, przede wszystkim dla człowieka. Ale, ponieważ mamy też zwierzęta, również dla nich. Wychowałem się wśród psów, mieliśmy zawsze dwa psy w domu- minimum dwa. A więc szacunku dla zwierzaków nauczyłem się bardzo wcześnie. A teraz moja żona ma hodowlę koni, mamy konie wyścigowe, w związku z tym również szacunku dla tych zwierząt – są wspaniałe. Nauczyłem się tego, że jeśli ktoś nie potrafi zrozumieć zwierząt, nie potrafi kochać zwierząt, to nie potrafi też zrozumieć i kochać ludzi, tak z całego serca. Także myślę, że to obcowanie z naturą, ze zwierzętami, daje bardzo dużo wszystkim.\nA: Kto miał na pana wychowanie największy wpływ?\nJ: Musze pani powiedzieć, że oprócz fantastycznych rodziców miałem również świetnych nauczycieli w szkole. Bo dawniej szkoła naprawdę pełniła fantastyczną funkcję – nie tylko edukacyjną ale i wychowawczą. Ja miałem szczęście w życiu trafić na świetnych nauczycieli i w szkole podstawowej i w szkole średniej. I to w jakimś stopniu ukierunkowało całe moje życie. Bo oni nas świetnie do życia przygotowali.\nA: Co pan przez to rozumie?\nJ: Mimo tego, że klasy były duże, bo było około 35 do około 40 dzieci w klasie, to przykładali bardzo wielką rolę do indywidualnej pomocy każdemu dziecku. I to mi z tej szkoły zostało. Bo pamiętam dzieci, które nie nadążały, a którym właśnie nauczyciele niesamowicie dużo czasu poświęcali, żeby zająć się nimi w sposób indywidualny. Nikogo nie zostawiali samemu sobie. U mnie błyskawicznie odkryto, że bardzo szybko łapię inne języki, więc mnie skierowano natychmiast na naukę języków obcych. Mówiłem po niemiecku, po francusku, po angielsku. Z rosyjskim gorzej było bo to był język który był obowiązkowy.\nA: Którego bezwzględnie trzeba było się uczyć.\nJ: Tak. A ja się broniłem przed tym, ale innymi językami mówiłem bardzo dobrze i to mi w życiu bardzo pomogło. Okazało się, że los tak pokierował moją karierą, że na pewien okres wyjechałem z Polski i pracowałem za granicą gdzie języki obce bardzo mi się przydały. Stąd wiele zawdzięczam właśnie nauczycielom, którzy kształtowali moją osobowość w szkole podstawowej. Potem w szkole średnie, gdzie potrafili różnymi rzeczami fascynować i właściwie kreować w każdym z nas ten indywidualny talent który mieliśmy. Moim najlepszym kolegą był fantastyczny matematyk-fizyk-chemik. Człowiek, który miał właśnie głowę do takich rzeczy i w tym kierunku cały czas był prowadzony. Potem kiedy poszedł na studia w tym kierunku, dostał stypendium Polskiej Akademii Nauk. Błyskawicznie awansował i w tym kierunku poszedł. Inni, którzy mieli inne predyspozycje, do malarstwa np., poszli w kierunku malarstwa. Inni, którzy mieli w kierunku biologii, poszli na biologię. Ja byłem na tamte czasy zdecydowanie wyróżniającym się sportowo, więc już powoli ukierunkowywano mnie właśnie w stronę Akademii Wychowania Fizycznego plus te języki obce, które pozostały mi do dnia dzisiejszego. I to było fantastyczne, bo to była prawdziwa szkoła. Więc właściwie to nie rodzice. To nie miało z tym nic wspólnego.\nA: Nauczyciele skupiali się na waszych indywidualnościach, a czy mówili panu w czym pan jest dobry, budowali w panu to poczucie?\nJ: Tak! Oni natychmiast segregowali nas, może to złe słowo, ale ukierunkowywali nas na te zajęcia pozalekcyjne, które były konkretnie dla każdego z nas. Jedni szli na zajęcia biologiczne, inni na plastyczne, inni na SKS-y, czy na kółko matematyczne i to od razu pokazywało i dawało tą ścieżkę każdemu z nas. To była przyspieszona droga rozwijania swojego talentu w tym kierunku, w którym rzeczywiście ten talent był.\nA: A jakby się okazało, że pana pasja indzie w innym kierunku niż się np. wydaje nauczycielom? Jak pan myśli, jak to by mogło się potoczyć?\nJ: To znaczy ja się trochę buntowałem jeśli chodzi o języki, bo one mi zabierały dużo czasu. Ja chciałem sportowo się udzielać. A tu trzeba było troszkę uczyć się niemieckiego, uczyć się francuskiego, uczyć się angielskiego. Cały czas trzeba było, czy człowiek chciał czy nie chciał musiał poświęcać na to wiele czasu. To już nie tylko na samych lekcjach pozalekcyjnych, na samych kursach pozalekcyjnych, ale również w domu. Bo trzeba było się nauczyć tego wszystkiego. Języka się trzeba nauczyć. To nie ma tak, że się posłucha i już się wie. Prawda? Ale myślę, że dobrze i szybko odkryli we mnie pewien dar językowy, bo już jako dorosła osoba, kiedy pojechałem na Cypr nauczyłem się dosyć szybko greckiego od ludzi, z którymi współpracowałem na co dzień. A więc rzeczywiście tą zdolność odkryto we mnie dość wcześnie.\nA: Czy myśli pan, że dziś można powiedzieć, że odniósł pan sukces?\nJ: Musimy rozgraniczyć dwie rzeczy. Satysfakcję, którą człowiek ma z tego co robi i z tego co dokonał, bo nie ma nic wspanialszego, jak mieć pasję i hobby jednorakie z zawodem, a z drugiej strony odbiór publiczny tego. Ja się bardzo cieszę, że zapisałem się w historii polskiego sportu, że udało mi się zrobić coś, co zadowoli miliony kibiców w Polsce. Wtedy, po 16 latach przerwy awansowaliśmy do Mistrzostw Świata i otworzyliśmy sobie znowu wrota do wielkiej światowej piłki. I to wszystko udało się spełnić, to wszystko udało się zrobić. To wszystko ja zrobiłem, bo ja stworzyłem ten zespół, przygotowałem ten zespół i awansowaliśmy wspólnie. No więc sprawdzenie takie zawodowe i sprawdzenie personalne spowodowało to, że ja już nigdy nie muszę się sprawdzać. To jest szalenie ważne, że już każdy wie, że ja to umiem, że ja jestem w tym dobry. Stałem się ekspertem w różnych dziedzinach i to pozwoliło zauważyć mnie na tyle na arenie międzynarodowej, że jako jedyny Polak jestem w najwyższej komisji szkoleniowej UEFA już od 6 lat. I utrzymuję się w tej komisji co jest szalenie dla mnie cenne, bo jesteśmy non stop weryfikowani międzynarodowo. To nie jest tak, że raz się jest i tak pozostaje na zawsze. Nas weryfikują corocznie i ja się bardzo cieszę, że te 6 lat udało mi się tam utrzymać i to jest kolejne, że tak powiem, spełnienie pewnych, no może nie marzeń, ale oczekiwań, które zawodowo wiązałem z moim przyszłym życiem.\nA: Kiedy pan pomyślał o tym, żeby wspinać się po tych szczeblach kariery i dojść najwyżej ?\nJ: To nawet pani o tym nie pomyśli, bo to panią wybierają. To pani dostaje propozycję. Na tym ostatnim szczeblu już samemu się tego nie wybiera, bo każdy chciałby tam być. Prawda? To zapraszają panią do takiego grona i potem patrzą czy nie zrobili błędu.\nA: I wtedy się trzeba sprawdzić.\nJ: I to jest ten moment, kiedy tak, trzeba się sprawdzić. Jest pani wśród najlepszych managerów na świecie i teraz albo się człowiek tam potrafi znaleźć albo nie.\nA: A jakie cechy charakteru pomagają panu, skoro tak długo już to trwa.\nJ: A więc przede wszystkim ta otwartość na ludzi. Otwartość na to, że potrafię słuchać i uczyć się, wciąż, właściwie każdego dnia. My się musimy non stop uczyć. Ja przypomnę, że dopiero od 20 lat mamy paszporty w kieszeni. Pani jest młodą osobą i może tego nie pamiętać, ale za tamtych czasów było bardzo trudno. To nie jest tak jak dzisiaj. Że jest dostęp do wszystkiego, do każdej wiedzy i do języków i do wszystkiego co człowiek chce.\nA: Trochę pamiętam.\nJ: Wtedy było inaczej. Nawet jak chciałem wyjechać to musiałem robić różne zabiegi żeby wyjechać. No więc to rzeczywiście bardzo pomaga. Przy tym samo-edukacja. Non stop trzeba być “Up today”, czyli na czasie. Bo życie zmienia się niesamowicie dynamicznie, wiedza zmienia się. To wszystko czym się dziś posługujemy zmienia się. W telefonie wszystko, właściwie od telewizora począwszy, przez kalkulatorów, dyktafon, GPS i tak dalej, a wcześniej trzeba było mieć dziesiątki różnych aparatów żeby to wszystko razem poskładać. Prawda? No więc życie błyskawicznie się zmienia i jeśli ktoś zostaje w blokach i jest zadufany w sobie i w tym czego się kiedyś nauczył, staje się rutyniarzem i nie chce już, że tak powiem, otwierać się na nowe sprawy, to nie pociągnie, nie ma mowy, nie ma szans. Nawet komunikacyjnie nie da rady, bo trzeba umieć posługiwać się tymi wszystkimi rzeczami, nowinkami technicznymi, które nam życie przyniosło. To jest szalenie ważne, żeby umieć się błyskawicznie adoptować do warunków, które są dzisiaj oczekiwane od nas.\nA: Czy to jest wrodzona umiejętność, czy musiał pan zdać sobie z pewnych rzeczy sprawę, że coś muszę zrobić, muszę się czegoś nauczyć.\nJ: Widzi pani, Akademia Wychowania Fizycznego myślę, że rozwija człowieka wszechstronnie. Że daje możliwości daje podstawy do tego, ukierunkowuje, żeby nie zamykać się tylko na jednej dziedzinie. Trzeba być bardzo szeroko rozwiniętym intelektualnie. Nawet w tych moich wykładach, które prowadzę dziś dla managerów , jeden z tematów jest taki: „Kim dzisiaj tak naprawdę jest manager”. I ja wymieniam 30 różnych umiejętności managera, które można oddzielić od siebie i zrobić z nich 30 oddzielnych zawodów. Ale gdybym dopisał 100 następnych? Pytam uczestników żeby oprócz tych 30 dodali coś od siebie i oni od razu zaczynają wymieniać. Specjalnie nie podaję na początku wszystkich. A więc trzeba dziś zrozumieć, że inteligencja to jest jedna rzecz, ale trzeba mieć coś jeszcze, otwarty umysł na wszystko co kształtuje człowieka, żeby umieć pociągnąć za sobą człowieka. Bo każdy manager musi być charyzmatykiem,a charyzmy się człowiek nie nauczy. Charyzmę trzeba mieć w sobie, trzeba na bazie tego co człowiek w życiu sobą prezentował, czym nasiąknął, trzeba mieć ten dar przekonywania ludzi. Bo kim jest charyzmatyk? Charyzmatyk to jest taki gość, albo taka pani, która potrafi przekonać ludzi, że możemy zrobić coś, co do wczoraj wydawało się absolutnie nie do zrobienia. I oni pójdą za tym człowiekiem jeżeli rzeczywiście potrafi o tym przekonać. I każdy manager musi być charyzmatykiem. A to można tylko mięć na bazie wiedzy, olbrzymiej wiedzy, która pozwala w najdrobniejszym ułamku znaleźć szansę, że można dokonać coś, co wydaje się, że to jest nie do dokonania. I to jest dar niewielu ludzi. Tak jak dzisiaj oglądamy Finał Ligi Mistrzów i widzimy charyzmatyków na ławkach. Możemy wymienić, którzy trenerzy są charyzmatykami i którzy są charyzmatyczni i lubimy ich i pokazujemy jako przykład. I tych którzy są mniej charyzmatyczni, ich wyniki są już zupełnie inne.\nA: Wymieni pan ich z nazwiska?\nJ: No myślę, że największym charyzmatykiem był Sir Alex Fergusson. I on jest niedościgniony jeśli chodzi o sukcesy w futbolu klubowym. Fantastyczny trener i Szkot, który sam mówi, że szybko odkrył w sobie dar, już jako dziecko, że ma wielką intuicję co do wyboru ludzi. Bo kiedy na podwórku wybierali zespoły i on był tym, który decydował, zawsze potrafił wybrać tych, którzy dali zwycięstwo zespołowi. Jak tylko to odkrył, to na tej bazie oparł całe swoje życie, doskonaląc tą umiejętność, szkoląc się itd. Kolejnym jest Jose Mourinho. To jest bardzo kontrowersyjny szkoleniowiec, ale fantastyczny charyzmatyk , którego uwielbiają piłkarze, który w szatni jest zupełnie kimś innym niż jego obraz na zewnątrz, który my widzimy. Ja również w swojej prezentacji pokazuję prawdziwą twarz Mourinho. Niektórzy są bardzo zaskoczeni, że jest taka wieź między nim, a jego zespołem. Bo to też jest bardzo ważne, żeby była pewna chemia między ludźmi, którzy z sobą mają cokolwiek osiągnąć. Bo to o wiele łatwiej się robi jeśli jest chemia między ludźmi i oni są powiązani tą niewidzialną nicią emocjonalną. No tak jak pani wie u siebie, jeśli spotyka pani kogoś i po czterech pierwszych sekundach pani wie, że będzie chemia, że razem możemy coś dobrego zrobić. Albo stwierdzi pani: nie, nie, nie, nie! , z tym gościem mi nie po drodze. Raczej go ominę i niech on idzie swoją drogą i ja swoją.\nA: Rzeczywiście, ja odbieram go tak bardzo prawdziwie. On jest bardzo emocjonalny, więc dla mnie przede wszystkim prawdziwy.\nJ: Bardzo dobrze pani to ujęła, bo widzi pani, żaden z nas managerów, ludzi którzy mają przekonać innych do tego, żeby rzeczywiście dali z siebie wszystko, nie może być sztuczny. Nie może naśladować nikogo. Nie może być aktorem. Nie może nikogo oszukać, bo oszukać można raz. Ale później już nikt pani nie uwierzy. W związku z tym albo panią akceptują lub nas akceptują – managerów, z tym jacy jesteśmy, albo nas nie akceptują i potem się trzeba rozstać. Czasem są bardzo szybkie rozstania zespołów z trenerem, prawda?!\nI to jest szalenie ważne, że jestem taki jaki jestem i nikogo nie będę naśladował. Albo ktoś będzie akceptował mnie albo będę musiał zmienić ludzi i dopasować sobie takich, co do których wiem, że mogę im w 100% zaufać, a oni będą ufać mnie. I wtedy tylko na takiej bazie możemy zrobić wspólny sukces. Także to szalenie ciekawa i odpowiedzialna rzecz na bazie najróżniejszych historii. Bo widzi pani, każdy z nas jest twórcą. A ponieważ jesteśmy twórcami, ponieważ pracujemy z ludźmi to dla każdego musimy dopasowywać zupełnie oddzielny program pracy.\nMusimy tworzyć go właściwie codziennie. Ja mam grupę 25 ludzi i muszę ich prowadzić, bo właściwie to jest grupa, ale każdego muszę prowadzić indywidualnie, bo każdy jest inny. W związku z tym i psychicznie jest inny i emocjonalnie jest inny, i fizycznie jest inny, i technicznie jest inny, i ma inną percepcję jeśli chodzi o taktykę. A więc dla każdego muszę stworzyć oddzielny sposób prowadzenia. Ale razem musi to wszystko grać. Czyli oni muszą pasować do siebie mentalnie. Muszą patrzeć, jak to wszystko się układa. I czasem ktoś mówi: O! Nie powołał najlepszego gracza. Nie! Czasami się nie powołuje najlepszego gracza, bo on nie pasuje do zespołu. Stare przysłowie nasze, trenerskie mówi, że lepiej jest się kogoś pozbyć jeśli ktoś działa negatywnie na grupę, rok za wcześnie, niż dzień za późno. I to jest właśnie takie coś co oddaje doskonale to, o czym mówiłem. Bo my tworzymy pewną wspólnotę, my kreujemy tą wspólnotę, my kształtujemy tę wspólnotę i musimy sobie ulepić tę wspólnotę zgodnie z własną filozofią zwyciężania, z własną filozofią sukcesu. Bo ja wiem co chcę osiągnąć na końcu. Oni tego nie wiedzą. Ja ich muszę do tego przekonać.\nMuszę ich tego nauczyć i teoretycznie i praktycznie. Muszę to wdrożyć, a później oni są jedyną bronią jaką ja dysponuję. Muszą być naprawdę świetnie przygotowani do tego co mamy wspólnie zrobić, dlatego to jest olbrzymia praca. Szalenie ciekawa. Twórcza. Ale jak mnie pani zapyta, co to jest twórczość, to myślę, że nie tylko ja nie potrafię na to odpowiedzieć. Bo to jest pewna intuicja, pewien dar, który mamy w sobie. Jeśli malarz fantastycznie maluje, to dlaczego każdy tak nie maluje? Nie! Bo właśnie on ma w sobie to coś z czym się urodził, z tym darem, który pozwala zrobić mu taki obraz, który ma duszę. Pani idzie i pani staje przed tym obrazem, a nie przed innym. On panią zainspiruje. Dlaczego tak kochano moją reprezentację? Bo ona miała duszę. Bo patrzyło się na tą reprezentację z przyjemnością. Bo ci chłopcy wkładali całe serce w każdą grę, w każdą akcję itd.\nA: Jako kobieta panu powiem, że doskonale pamiętam ten czas. Nie jestem jakąś fanatyczką piłki nożnej, ale jak pan nastał, to od razu wzbudzał pan niesamowitą sympatię. Pana głos, wszystko, cała aparycja. Pan po prostu ma to coś, co wzbudza sympatię. A po chłopakach rzeczywiście było widać, że to jest drużyna. Wróciłam sobie, przed naszym spotkaniem do takich krótkich filmików o reprezentacji i o tym w jaki sposób pan z nimi rozmawiał, motywował. I o pana chciałam zapytać, w kontekście Trenera – Lidera.\nJ: Widzi pani co się stało, stała się rzecz niebywała, bo nawet Polski Związek Piłki Nożnej nie przewidział, że nagle na banerach, plakatach itd. mógł się znaleźć trener. I wtedy nagle zrozumiano, że może być inaczej, a ja nawet w umowie tego nie miałem ze związkiem. I nagle firmy, które się zgłaszały nie poszły do piłkarzy w pierwszej kolejności, tylko przyszły do mnie. Oni chcieli mnie. Ja ich odsyłałem do piłkarzy – tam macie gwiazdy, nie ja! Nie, my chcemy właśnie pana. I niestety ja również zaistniałem.\nJ: No niestety, bo to zawsze działa w dwie strony. Wracałem z małżonką z Belgii, i nagle wjechaliśmy do kraju i widzimy wielkie, olbrzymie banery z moją twarzą. „Selekcja jest prosta”. Ja nikomu na to zgody nie dawałem i zobaczyłem się nagle i zaczęły się z tego kłopoty. Bo jeżeli jest wynik to nie ma problemu. Ale jak wyniku nie ma, to się obraca przeciwko. Bo dla mnie ta cała krytyka obraca się w tym kierunku – stracili czas na zarabianie pieniędzy gdzieś na boku, na reklamy, promocje. Nie skupiali się na pracy. Także tak medialnie to później pracuje. I dlatego – niestety. A dobrze, bo od razu wziąłem firmę Krzysia Materny, żeby zobaczył o co chodzi w tym wszystkim. Zgłosiło się nagle do mnie dwadzieścia parę firm, żeby ich reklamować, co jest nonsensem. Trzeba było wybrać tę jedną – dwie maksymalnie ją reklamować.\nJedną była ERA, no bo to był nasz sponsor reprezentacji i drugą, którą wybrał był McDonalds, który był sponsorem Mistrzostw Świata. I więcej mnie nie było nigdzie. Natomiast wyeksponowałem piłkarzy, bo Jurek Dudek się pokazał i paru innych. I wtedy firmy zaczęły się kierować powoli w stronę piłkarzy. I właśnie tutaj chodzi o to liderowanie, o czym pani przed chwilą powiedziała, że to manager jest jedynym liderem zespołu. Mówi się, że ten jest liderem, a tamten nie. My kreujemy liderów, staramy się ich wykreować. Ale to my kreujemy wszystko w zespole. My jesteśmy jedynym liderem, który nadaje temu zespołowi sposób pracy, życia i wszystko co robi. W każdej sytuacji, w każdym momencie.\nW szczególnie w tym trudnym. Bo łatwo kiedy zespół wygrywa non stop. I ten lider może się schować za zespół i niech sobie wygrywają. Ale kiedy nie idzie, to wtedy lider musi wyjść na czoło. Musi to wszystko wziąć na siebie, jak odgromnik. Schować zespół i pociągnąć to wszystko indywidualnie. I właśnie to jest ten moment kiedy zespół czuje lidera. Kiedy wie, że coś nie idzie dobrze i ten lider pomoże. Trener jest po to, żeby pomóc zespołowi. Ja pamiętam taki mecz w Norwegii. Prowadziliśmy 2:0, nagle się zrobiło 2:2 i trzeba było zespołowi pomóc. Bo ci Norwegowie byli w naprawdę dobrym uderzeniu. I jedna zmiana, którą zrobiłem i druga zmiana, dała nam to, że zespół znowu wygrał, że ten człowiek, który wszedł zdobył bramkę itd. Niech pani sobie to wyobrazi. Musi pani wybrać będąc pod olbrzymią presją, bo jest pani wtedy pod niesamowitą presją. Musi pani zrobić ten jeden jedyny ruch, który w danym momencie jest najwłaściwszy. I to jest właśnie ten moment, kiedy pani ma wielki egzamin z tego czy się pani nadaje do tego, czy nie. Bo ludzie idą na studia managerskie ale to czy oni będą managerami, to się dopiero sprawdzi – sami się sprawdzą kiedy znajdą się w takiej sytuacji, kiedy trzeba podjąć decyzję może, raz- na miliard euro w jakiejś firmie, dwa- na może parę milionów złotych, czy odnośnie ludzi których się przyjmuje lub zwalnia. A więc trzeba podjąć ją w niesamowitej, olbrzymiej presji, bo jeśli podejmę złą decyzję to możemy przegrać, możemy zbankrutować, możemy odpaść. Tak jak w moim przypadku.\nOdpaść z Mistrzostw Świata. I trzeba podjąć tę jedną, jedyną decyzję, która nam da konkretną rzecz. I to jest właśnie lider. To jest ten człowiek, którego ani presja ani stres nie jest wrogiem. To jest nasz przyjaciel. I przyjaciółka, z którą jesteśmy na co dzień i która nam pomaga, bo ta adrenalina skacze nam wyżej, czujemy się, że tak powiem „jak na haju”, napompowani, ale właśnie z tą adrenaliną musimy umieć podejmować właściwe decyzje. I te predyspozycje trzeba mieć. Bo ludzie wpadają w panikę, ludzie nie potrafią sobie z tym poradzić. Mieliśmy Mistrzostwa Europy w Polsce, widzieliśmy trenera, który nie potrafił sobie z tym poradzić. Bo to nie jest takie łatwe czując oddech na plecach 40 milionów ludzi, którzy oczekują, żeby pani właściwe decyzje podejmowała. Także w przypadku selekcjonerów reprezentacji narodowej to w ogóle jest inna historia. Tak jak mówię – 40 milionów ludzi. Dam pani przykład, Janusz Połeć – mistrz świata w brydżu, był na tym finałowym turnieju z małżonką. I kiedy wygrał, dał małżonce kamerę i mówi: Słuchaj, nagraj jak będą grali Mazurka Dąbrowskiego, jak ja tam będę stał na najwyższym podium. No dobra, dobra nagram. No i przyjechali do domu, zaprosili znajomych, kolacja. I Janusz mówi, to pokażmy ten film co nagrałaś. Żona pokazuje film, a tam ujęcia, góra-dół, góra-dół, góra-dół, a w tle wielki szloch i płacz. Wiec Janusz pyta: Co to jest? A żona na to: wiesz co, bo ja tak płakałam jak grali hymn dla ciebie, że nie mogłam nic nagrać.\nA więc widzi pani jak to działa na innych. To nie na tego, który miał tą największą tremę, na innych. Ja bym chciał tak zobaczyć wiele osób, które idą na mecz, niech zejdą tam na dół, kiedy stoi ta grupa 11 chłopaków i te wszystkie flagi idą w górę. I ten cały stadion jest biało-czerwony. Gdzie 60 tysięcy osób śpiewa „Jeszcze Polska nie zginęła”. I teraz, jak te kolanka zaczynają drżeć. To nie jest takie łatwe. Jeszcze kamerka idzie po twarzy każdego z nich. I oni wiedzą, że miliony ludzi ich oglądają w danej sytuacji, w danym momencie i oni mają na sobie ten ciężar unieść. To nie jest takie proste. Dlatego trzeba ich do tego przygotować. Tego ich trzeba nauczyć. Reprezentacji trzeba każdego nauczyć.\nTo jest właśnie rola nasza, selekcjonerów, którzy są liderami. Wiedzieć co nas czeka, wiedzieć do czego muszę tą ekipę przygotować. Jak ich muszę przygotować żeby później nie mieć tego typu stresów podczas rywalizacji.\nA: Jakie cechy tak najbardziej się panu przydały w roli trenera?\nJ: Opanowanie, cierpliwość, umiejętność rozpoznania szybko emocji u każdego człowieka, osobowości każdego człowieka. Umiejętność dotarcia do tych zakamarków, bo wszystko zawsze rozpoczyna i kończy się w mózgu, a więc do tych zakamarków w mózgu, gdzie każdy ma umiejscowione swoje te najdelikatniejsze historie. Ogląda pani różne filmy, taką np. komedię romantyczną w pewnym momencie łezka się zakręci. Została ruszona jakaś nutka, jakiś moment emocjonalny. W jakimś miejscu gdzie pani to ma umiejscowione. A inni nie, inni reagują inaczej.\nA: Bo mają ten czuły punkt, tą wrażliwość innym miejscu mózgu.\nJ: Bo mają ją zupełnie gdzie indziej. I trzeba wiedzieć, żeby kogoś nie przeforsować. Żeby kogoś nie przemontowywać, żeby to nie zaczęło działać odwrotnie niż człowiek sobie założył. A więc to jest ta umiejętność psychologii i znajomość psychologii. Umiejętność pracy z każdym człowiekiem indywidualnie jest szalenie ważne. Także te odprawy, o których pani mówi -motywacyjne, ja przygotowywałem też filmy motywacyjne, które były nie za długie ale które miały oddziaływać na motywację grupową, już nie indywidualną. Bo to jest zupełnie inna motywacja. Indywidualna i motywacja grupowa. One były znane, niektórzy sobie pokpiwali z tego. Ale inni przeżywali to, bo ci którzy wiedzieli jak oddziaływały te filmy na nich i jak to potem zostało skonsumowane, co widzieliśmy w trakcie meczów, zdało fantastycznie egzamin. Także myślę, że te wszystkie rzeczy, które w tamtym czasie były robione, były robione adekwatnie do grupy, którą prowadziłem.\nA: Może pan coś więcej powiedzieć o tej motywacji grupowej, o tych filmach?\nJ: To wszystko musi być prawdziwe, to nie może być oszukaństwo. We wszystko trzeba uwierzyć.\nA: Nie takie, nabuhane jakąś adrenaliną?\nJ: Nie, to bez sensu. Wszystko musi się opierać na logice. Natomiast ten film. To był 1. września kiedy graliśmy z Norwegią w Polsce. I gdybym pani zadał pytanie, z czym się pani kojarzy 1, września, kojarzy się pani z …\nA: … z wojną, ale i szkołą, z czymś miłym, wesołym. Dzieci idą do szkoły.\nJ: A te dwie rzeczy plus to, że myśmy nie awansowali nigdzie przez 16 lat do Mistrzostw Świata?! Hmmm… Na bazie tych trzech rzeczy ja zrobiłem właśnie ten film. Na bazie właśnie tych skojarzeń, o których pani powiedziała. Pierwsze – wojna. I kiedy piłkarze siedzieli już na odprawie, mówiliśmy o tym, że w Polsce ludziom starszym, którzy jeszcze żyją, 1. września kojarzy się bardzo źle. I było pokazane jak Niemcy łamią bariery. Tą scenę, którą pani zna z filmików dokumentalnych. Nalot, śmierć itd. To były tylko takie króciuteńkie rzeczy, bo to nie mogło trwać długo. Cały film trwał nie więcej jak 5 min. Ale to się skończyło. Przyszła wolność, cudownie. I teraz 1. Września, dzisiaj – dzieci poszły do szkoły. I teraz jest pokazana ta radość dzieciaków. Dzieciaki, tu rodzice, wspólnie, razem. A więc czego nam brakuje. Brakuje nam tylko ogólnonarodowej radości, żeby zapomnieć o tym co było smutne i pociągnąć tę radość, którą wy teraz widzicie. Brakuje nam entuzjazmu i zwycięstw. I teraz pokazane był bramki, nasze, które zdobywaliśmy w eliminacjach do tego momentu. Nie wszystkie, część. I radość kibiców, jak szaleją i cieszą się po tych zdobytych bramkach. I muszę pani powiedzieć, że te 5 minut spowodowało coś absolutnie niebywałego. W tym momencie gdyby wszedł jakikolwiek Norweg do tego samego pokoju, to prawdopodobnie byłoby niedobrze.\nA: Pewnie by uciekł.\nJ: A oprócz tego niesamowita sprawa, bo ja byłem na audiencji u Papieża rok wcześniej. I tam dużo mówiliśmy z Papieżem. Papież był wielkim kibicem piłki nożnej. I znakomicie orientował się we wszystkim. Mówiliśmy o futbolu dużo i wiedział, że ten mecz może być kluczowy dla nas. I chociaż nigdy tego nie akceptuję w czasie odprawy, ale właśnie wtedy zapukał kapelan naszej reprezentacji Adam Zelga, przeprosił bardzo, bo chce tylko na sekundę wejść, bo coś przywiózł od Papieża. I on przyniósł od Papieża dla każdego z nas imienny dyplom z wizerunkiem Papieża i z małą taką dedykacją imienną, żeby wierzyć we własne możliwości, żeby zagrać z wielką wiarą w zwycięstwo. Bo ta wiara w zwycięstwo przełoży się na sukces i na radość ogólnonarodową, która da Polsce i Polakom wiele, wiele radości. A było to pokłosie tego, że kiedy się żegnałem z Papieżem na audiencji w Watykanie, zapytałem go tak zawadiacko „Ojcze Święty, ty jesteś tak blisko najwyższego, że z pewnością już wiesz.\nMy prowadzimy po trzech meczach w grupie i Ty wiesz, czy my awansujemy, czy nie. Szepnij mi chociaż słowo, żebym wiedział i się przestał denerwować.” A on tak spojrzał na mnie i tak powiedział – „Ja już wiem, a ty się dowiesz za rok.” I poszedł. I te dyplomy wpłynęły w tym momencie niesamowicie mobilizujący. Doładowały tak te akumulatory. I ten mecz był bardzo ciężki, był bardzo trudny. On się ważył w obie strony. Kibice byli cudowni. Te 45 tysięcy ludzi na stadionie stworzyło atmosferę wręcz niezapomnianą. Ten kocioł czarownic, którym nazywano stadion Chorzowski, jeszcze raz stał się takim kotłem rzeczywiście czarownic. I bramka zdobyta w 45 minucie przez Pawła Kryszałowicza w ogóle dała taką eksplozję radości, że w tej szatni było trudno chłopaków posadzić na ławce. Oni już chcieli wychodzić dalej i już chcieli grać, bez przerwy. Przerwa jest niepotrzebna w takim meczu. Także trzeba było te głowy studzić i jeszcze raz koncentrować na tym co się może zdarzyć. Przygotować na to co będzie itd. Potem poszły dwie bramki, mieliśmy 3:0 i awansowaliśmy dużo wcześniej niż trwały eliminacje. No więc to rzeczywiście tych elementów najważniejszych, składowych, które w takim momencie działają, jest cała masa.\nDam pani jeszcze jeden taki przykład. Przed wyjściem na stadion, podchodzi do mnie ochroniarz i mówi –” Panie Jerzy, bardzo pana przepraszam, ale tutaj ktoś czeka na pana”. Ja mówię- „gdzie, za drzwiami? My na mecz idziemy.” A on: „Tak, tak. Ale na sekundę tylko”. Ja myślę – co się mogło zdarzyć? Wychodzę na zewnątrz, stoi gość. Trzyma na ręku dziecko. To dziecko ma biało-czerwone flagi namalowane. Czapa biało-czerwona. No więc podchodzę. Nie znam ludzi. Mówię- „Pan na mnie czeka?” —„Tak, bo syn przed meczem chce panu coś dać.” I ten dzieciak, któremu łzy płyną po policzkach, tak trzyma rączkę, więc ja nastawiłem swoją i on puścił. I tam był słonik. Mały słonik taki skórzany z cekinami na bokach. Z trąbą do góry. „Bo myśmy się dowiedzieli, że różni ludzie dają panu słonie.”\nTak było. Tych słoników mam do dzisiaj całą masę. Żeby tylko fart nam dopisał. „I syn powiedział, że bez tego, to my nie wygramy.” I teraz niech pani powie po tym meczu temu dziecku, że myśmy nie wygrali przez tego słonika. To dziecko wierzyło święcie, że jak ten słonik będzie już z nami to ten mecz będzie wygrany. A mało tego, ja to dziecko spotkałem po wielu, wielu latach. To już jest miły, duży facet. Zupełnie przypadkiem do mnie podszedł i mówi: „Wie Pan kim ja jestem?” Ja mówi: „Nie, nie wiem”. „To ja tego słonika panu kiedyś dałem.” O rety. Także to rzeczywiście są takie momenty w życiu, które jak pani widzi nie są takie 0-1. nie są takie jednoznaczne.\nA: Więc nie tylko technika, technika.\nJ: Nie. Ta praca jest tak szeroka i ma tak wiele najróżniejszych odcieni, że trzeba umieć się znaleźć w każdej sytuacji.\nA: A jak pan dobiera tą grupę? Mówi pan, że jest pan jednym liderem, ale tam też są osobowości. Na co więc zwraca pan uwagę dobierając ludzi?\nJ: Przede wszystkim wiele osób obawia się twardzieli. Takich trudnych charakterów. Tymczasem tak to się zdarza, że czasem talent umieszcza się w ciele właśnie tych najtrudniejszych charakterów. I nie wolno takich ludzi zgubić. Nie wolno ich odstawiać tylko dlatego, że są inni. Że na pierwszy rzut oka nie pasują do grupy, bo są trudni. Właśnie ja szukałem tych trudnych, bo ja wiedziałem, że właśnie z tymi trudnymi, w najtrudniejszych sytuacjach oni mi nie pękną. Tylko, że trzeba było umieć ich posklejać, to znaczy stworzyć im takie warunki w tym wszystkim, żeby każdy z tych trudnych charakterów potrafił w tej grupie, w sposób właściwy, być dowartościowanym i egzystować. Bo oni rywalizują między sobą. To jest jak stado ogierów, które cały czas muszą rywalizować, walczyć z sobą, żeby pokazać że są najlepsi. W związku z tym to byli wspaniali chłopcy. Do dnia dzisiejszego utrzymujemy cudowne kontakty. Kiedy było 10-lecie naszego awansu do MŚ wszyscy przyjechali, spotkaliśmy się, był cudowny wieczór. I oni wszyscy szanują się do dnia dzisiejszego. Z przyjemnością zawsze ich spotykam. Chociaż życie układa im się już po karierze w najróżniejszy sposób.\nA: A kto był takim charyzmatykiem wtedy w drużynie?\nJ: No paru było takich. Wielkim wojownikiem był Piotr Świerczewski. W grupie było trzech kapitanów, był Tomek Wałdoch, Jacek Zieliński i Piotr Świerczewski. Właśnie ta trójka – trzech kapitanów, którzy rządzili całym zespołem. Oni nadawali ton.\nA: Pan ich wybierał?\nJ: Ja wybierałem. I ponumerowałem – pierwszy, drugi, trzeci. Bo jak któregoś nie było na boisku to drugi przejmował jego rolę. Bardzo twardym charakterem był Radek Kałużny. To był fantastyczny, charyzmatyczny piłkarz, który w trudnych momentach potrafił wziąć grę na swoje barki. Tomek Hajto, Tomek Kłos, Adaś Matysek, bracia Żewłakow. Mógłbym tak wymieniać tych zawodników, no ale ja wybierałem takich, którzy byli przede wszystkim kapitanami w swoich zespołach. Większość z nich była kapitanami zespołów. Bo to właśnie dawało mi pewność, że oni oprócz tego, że oni są twardzi, że są wspaniali itd., to są odpowiedzialnymi ludźmi za innych. Że potrafią wziąć tą odpowiedzialność za innych i łatwiej wtedy takich zawodników z sobą skleić. Stworzyć wspólnotę, która wytworzy pewną chemię miedzy ludźmi, która pozwoli nam dąć tą wartość dodaną. Bo chemia daje nam tego dwunastego zawodnika, że oni sobie nawzajem w tym pomogą, w trudnych momentach. I oni sobie pomagali.\nA: Posiadali jakieś szczególne cechy charakteru?\nJ: Oczywiście. Przede wszystkim byli szalenie odważni. Pamiętam w Armenii mieliśmy taki bardzo brzydki mecz, był bardzo trudny. I na pięści niemal trzeba było się bić. To wszyscy ruszyli się bić na pięści i to na ich boisku było. Byli niesamowicie odważni. Byli niesamowicie odpowiedzialni, bo rzeczywiście kiedy nadchodził mecz reprezentacji narodowej, to wszyscy przychodzili świetnie przygotowani. Każdy robił badania i te badania potwierdzały, że oni już długo wcześniej myśleli o tym meczu reprezentacji. A więc bardzo odpowiedzialni za to co robili. Kolejną cechą charakteru było to, że umieli sobie nawzajem pomagać, że umieli się wspierać. Że umieli oddać tę część własnej glorii w meczu innym. Bo są tacy którzy, nazwijmy to, pracują cały czas w meczu na innych. I te gwiazdy, które potem zamieniają tę pracę na bramkę, na fantastyczną akcję itd. A więc umieli się podporządkować, odsunąć w cień, ale pracować niesamowicie ciężko dla pozostałych. Umieli się poświęcić dla zespołu. Adaś Matysek przecież swoją najcięższą kontuzję życiową złapał właśnie w meczu w Norwegii. Kiedy już miał bark naderwany. A z tym naderwanym barkiem obronił jeszcze w sytuacji sam na sam. I już nie wstał z ziemi, już nie mógł wstać, bo ból był tak mocny. On zerwał sobie parę mięśni w barku i go wynieśliśmy. A więc umieli się poświęcić i oddać wszystko dla tej reprezentacji, dla tego zespołu. Dla tej grupy ludzi. I dlatego, powiem tak górnolotnie – dla Polski, bo zawsze w tle jest patriotyzm. Zawsze w tle jest to, że reprezentujemy kraj. A więc nie sami siebie, tylko miliony ludzi, którzy wierzą w nas i mają nadzieję, że damy im radość.\nA: Mówi pan o odwadze, o pójściu na pięści kiedy trzeba. O jaką odwagę jeszcze chodzi?\nJ: Odwagę wzięcia na siebie odpowiedzialności w trudnych momentach. Trzeba strzelić karny i widzi pani np. ile rzutów karnych, ilu zawodników pudłuje. Nie dlatego, że nie umieją, bo oni strzelają 100 na 100. Skoro został wybrany, to on jest świetnym strzelcem. No ale właśnie ta presja, która na nim jest, powoduje to, że on tego karnego nie strzeli. To trzeba być naprawdę bardzo odważnym człowiekiem, który odsuwa od siebie wszelkie obawy podchodząc do tej piłki. I strzeli tak jak wszyscy tego od niego oczekują. Właśnie taki był Michał Żewłakow. Właśnie w tej reprezentacji, i on właśnie zdobył, strzelił rzut karny z Armenią, otwierający wynik. Niesamowicie odpowiedzialny gość i z dużą odwagą, także z przyjemnością się z nim współpracowało. W tym kontekście, mógłbym także tutaj mówić o Jurku Dudku, czy o innych zawodnikach. Jeszcze jedna wielka sprawa. Wielka tolerancja. To była drużyna, która po raz pierwszy w historii zaakceptowała czarnoskórego piłkarza w swoim gronie.\nA: W polskich warunkach.\nJ: Oczywiście. W tamtych warunkach. Bo dziś Polska jest inna, jest otwarta na świat, na Europę. Sami pracujemy gdzieś, ale dawniej, ja przypomnę, że myśmy rzucali bananami, że mruczano cały czas kiedy czarnoskórzy piłkarze byli na boisku itd. Ten ciemnogród cały czas z Polaków wyłaził.\nA: Ale też pamiętam, że Olisadebe i jakąś nadzieję wnosił.\nJ: Tak, kolejną wartość dodaną, bo to był wtedy szybki chłopak. Nam brakowało szybkości w ataku. Stąd nieprzypadkowo on się w tej kadrze znalazł. Zaufano mnie. Że ja do tej kadry nie wprowadzę nikogo, kto nam naprawdę dodatkowo nie pomoże. I ta tolerancja wielka zawodników, że zaakceptowali go bardzo szybko, że stworzyli mu taką też atmosferę, która spowodowała, że on też dawał bardzo dużo naszej reprezentacji. Właśnie ten Olisadebe, który pokochał tych chłopców, pokochał tę drużynę i dawał dla nich bardzo, bardzo dużo.\nA: A czy tej odwagi można się w ogóle nauczyć? Czy to musi być coś wrodzonego?\nJ: Kiedy pani zobaczy dzieciaki, które zapisują się do klubu i rzuci Pani piłkę, to zobaczy pani te predyspozycje. Bo jedni biegną natychmiast i grają, a inni tak raczej z boczku sobie stoją i czekają aż piłka do nich przyleci. I już te pierwsze predyspozycje wrodzone można zobaczyć. Różnie to jest. Jedni mają wrodzone predyspozycje, które tylko rozwijają w trakcie życia, a drugich trzeba przyuczać do tego jak trzeba zachować się w innych sytuacjach.\nA: Czy od razu pan osądza, z góry, że ci mogą być gorszymi zawodnikami, ci którzy tak stoją z boku i obserwują?\nJ: Nie, nie ma właśnie tutaj podziału na gorszych-lepszych w tej kategorii. Grają na innych i różnych pozycjach. Ludzie z największą odwagą grają na bramce. Są napastnikami, tymi środkowymi, którzy w ostatniej chwili muszą włożyć głowy tam, gdzie inni by nogi nie włożyli. Muszą być rozgrywającymi, którzy wezmą na siebie ciężar odpowiedzialności za rozgrywanie w trudnych momentach. I środkowymi obrońcami bo oni właściwie non stop są w walce z napastnikami.\nA reszta zespołu już nie musi mieć tych predyspozycji aż tak mocnych. W futbolu każdy znajdzie sobie swoje miejsce i mały i duży, wysoki, niski, grubawy i chudy. A więc futbol jest taką dyscypliną sportu gdzie znajdzie się miejsce dla każdego, jeśli ma do tego odrobinę talentu.\nA: Talentu, pasji?\nJ: No to jedno z drugim się wiąże. Jeżeli jestem utalentowany i zaczynam się spełniać i ta pasja we mnie też za chwile będzie, bo robię to co lubię, wychodzi mi to lepiej niż innym, bo mam talent i łatwiej mi przychodzą różne rzeczy. I powolutku, powolutku zaczyna mi się to podobać.\nA: Czyli ta pasja to jest właśnie...\nJ: To coś, co się rodzi człowieku. Tego się nie ma od razu. To się urodzi kiedy nagle okazuje się że jestem lepszy. Mam akceptację. Wszyscy mnie klepią po plecach. Że mam z tego wielką satysfakcję, że ludzie lubią to co robię, że koledzy we mnie wierzą itd. Zaczynam nasiąkać tym wszystkim i z tego rodzi się wielka pasja żeby robić to coraz lepiej i tej akceptacji mieć coraz więcej.\nA: Czy piłkarze mają poczucie własnej wartości? Na czym je budują? Bo przecież w futbolu jest dużo porażek, a jednak budują się niezwykłe osobowości.\nJ: Widzi pani, żaden zespół nie osiąga mistrzostwa bez porażki. Każdy gdzieś musi przegrać. I umiejętnością dobrego lidera i dobrego wychowawcy jest to, żeby porażka uczyła odbicia się do zwycięstwa. Żeby nauczyć ludzi, że to jest element naszego sukcesu. Żeby porażka nie wywoływała jakiejś kolosalnej wyrwy psychologicznej na człowieku, czy jakiejś depresji, która będzie trwała przed długi czas. Nie. Jest takie powiedzenie, że jak człowiek klęczy, to wszyscy wokół wydają mu się wysocy. A więc trzeba szybko wstać z kolan. Trzeba szybko umieć się podnieść. I właśnie sport tego uczy. Że w sporcie są porażki, że dziecko od najmłodszych lat uczy się tego, że się przegrało dzisiaj, popłakaliśmy wszyscy razem, ale za tydzień mamy następny mecz i będziemy się wszyscy radować. A więc ta radość i ten smutek powoli nas uodparnia. To nie jest tak, że ktoś jest nieodporny, bo nie miał w sporcie niczego, nagle doznaje życiowej porażki, bo wyrzucili go z pracy. I nagle to się wydaje dla niego klęską. Albo w ogóle końcem świata. Nie, to nie jest koniec świata. To jest coś co uczy ciebie następnych rzeczy i otwiera nowe szanse. Otwiera możliwości. Bo porażka i sukces jest taką samą nową możliwością dla każdego, żeby zrobić coś lepiej. Bo po sukcesie trzeba być lepszym, bo będą do nas już inaczej podchodzić. I po porażce trzeba być lepszym. Bo to jest to samo, tylko, że się pracuje z większą presją na swoich barkach.\nA: Nie jest to jednak takie proste.\nJ: No nie jest proste. Dlatego trzeba to cały czas w sobie ćwiczyć.\nA: A czy zawodnicy zdają sobie z tego sprawę, bo to jednak jest troszeczkę dołujące?\nJ: Ja muszę pani powiedzieć taką rzecz. Ta sama generacja piłkarzy przez 16 lat nigdzie nie mogła awansować. No więc zdawali sobie sprawę, że przyszedł jakiś nowy facet. Usiadł przed nimi i powiedział: Słuchajcie, my teraz awansujemy do MŚ. Więc oni mówią tak: „No już paru tutaj siedziało takich samych. Mówili to samo. I opowiadali nam tu różne kawałki.” I teraz trzeba było ich powolutku, powolutku, małymi krokami naprowadzać. W bardzo trudnej sytuacji, bo myśmy mieli przygotowane takie mecze towarzyskie, których nie można było od razu wygrać – z Hiszpanią, z Holandią, Francją. Wszystko na wyjazdach. A więc trzeba było małymi krokami uczyć tego zespołu zupełnie nowej filozofii zwyciężania, którą ja miałem. Bo każdy z nas jest inny. Ja miałem inną zupełnie filozofią niż wszyscy pozostali przede mną. I trzeba ich było tego nauczyć. Przede wszystkim zmienić całkowicie sposób gry zespołu. To są sprawy czysto techniczne. Ale przypomnę, że w tamtych czasach nikt nie grał tzw. czwórką w linii, w obronie. Tylko grano z jednym libero i kryjącymi. To jest zmiana całego systemu gry zespołu. I ja ten system zmieniłem. Ja to zmieniałem, a więc każda formacja musiała być inna.\nDlatego to nie było takie proste nauczyć ich grać w linii, a potem jeszcze współpracować z jednymi formacjami i dalej poszukiwać, selekcjonować najlepszych na te pozycje. A wyuczyć jeszcze wszystkich, bo nie tylko 11-kę ale i pozostałych piłkarzy, którzy się zmieniali. No więc to był ogrom roboty, a trzeba było stworzyć dwa zespoły. Jeden zespół, ten który współpracował ze mną. Moi współpracownicy jak Władzio Żmuda, Józef Młynarczyk i cała ta grupa. I drugi zespół, ten który grał. Bo to jest tak samo ważne, żeby mieć świetnych współpracowników. Ci ludzie, którzy muszą uwierzyć we mnie i w moją filozofię zwyciężania i sukcesu. I robić dokładnie te same rzeczy, których ja oczekuję, że oni będą robić. To jest jedna grupa. Musi być wielka lojalność, wielkie zaufanie. I druga grupa później, piłkarze, którzy dalej byli przez nas do tego przygotowywani. A więc jak widzi pani to jest szalenie szeroki wachlarz pracy. A oprócz tego media, które nie rozumieją pracy trenerów do końca. Oni oceniają tylko to co widzą.\nJ: Tak. W związku z tym, oni nie widzą małych pozytywów. Ja się cieszyłem z maleńkich pozytywów w czasie meczu, które już tam zaczęły wychodzić. To, że przegrałem to mnie nie interesowało wcale. Wynik mnie nie interesował. Ale widziałem że już ten zespół zaczyna się układać tak jakbym chciał i ten pierwszy wielki egzamin miał być 3. września na stadionie na Ukrainie, gdzie graliśmy z Ukrainą w Kijowie. I tam wygraliśmy 3:1 po fantastycznym meczu i to właściwie otworzyło nam drzwi do całych eliminacji.\nA: Pan wychowuje, że tak powiem, gwiazdy, piłkarzy. A jak pan, jako tata, podchodził do wychowania własnych dzieci?\nJ: Jakby miała pani swój zespół i odpowiadałaby pani za zespół, to czy pani chce czy nie chce, to nagle ten zespół staje się częścią pani rodziny. Wprowadza go pani do domu. Właśnie zada sobie pani pytanie. Czy myśli pani o tym zespole więcej niż o innych, czy jest pani z nim emocjonalnie związana. Czy przygotowuje się pani dzień wcześniej na spotkanie z nim. I takich pytań zadałbym pani jeszcze kilka. I na wszystkie odpowie pani – tak. To znaczy, że jest to nowy członek rodziny. Że nie da się od tego odciąć i przyjść do domu i mówić tylko o czymś innym i znowu wracać itd. A więc ja w domu miałem 50 piłkarzy, bo o każdym była dyskusja, a dlaczego, a to… przecież się sprawdza różnych graczy itd. A więc ten tłum ludzi przewijał się przez moje życie cały czas. I to była córka, która o tym mówiła, i to był syn, który o tym mówił. Żona, która o tym mówiła. A więc cały czas właściwie to wszystko było u nas żywe. Stąd jest to naprawdę bardzo dziwna rzecz, bo wszyscy nasiąkają tym samym i emocjonalnie żyją tym samym. I kiedy przychodzi mecz to ten stres, o którym mówimy nie dotyczy mnie, bo ja jestem zawodowcem i ja podczas meczu się wyłączam. W ogóle mnie nie interesuje co się dzieje wkoło. Nie słyszę trybun itd. Myślę tylko jak pomóc zespołowi, koncentruję się na walce. Na tym co się dzieje, bo przeciwnik robi swoje rzeczy. A ja muszę robić swoje rzeczy. Musze reagować na to co się dzieje w trakcie meczu itd.\nNatomiast stres dotyczy wszystkich pozostałych ludzi, również mojej rodziny. Bo oni to przeżywają, bo oni się obawiają tej porażki, bo na nich to siedzi, a oni są często nieprzygotowani do tego. Może moja żona jest przygotowana, bo była 77.krotną reprezentantką kraju w koszykówce. Tak więc dla niej sport i stres jest zrozumiały. O tyle córka i syn zupełnie nie byli. W sumie nie byli tacy mali, bo syn był studentem, córka w szkole średniej, ale jeszcze nie byli na tyle psychicznie przygotowani, żeby to tak łatwo znosić. Ja sobie zdaję sprawę, że to mocno na nich oddziaływało i cieszę się, że ten wielki sukces, który osiągnęliśmy, który dotyczył całej Polski w jakimś stopniu zrzucił im pewien kamień z serca. Bo wie pani. Amerykanie mówią, czy amerykańscy coach`e, że śmierć jest lepsza od porażki. Bo śmierć kończy wszystko i pani odchodzi, pani nie ma. A z porażką trzeba umieć żyć. A porażka jest jak trucizna, której nie da się strawić, bo cały czas ją pani w sobie ma i non stop ten niesmak czuje pani wszędzie. I w sercu i w mózgu. I w ustach i na zewnątrz. Pamiętam, że po porażce to człowiek nie chce iść do miasta, do sklepu. Bo ludzie zaraz podchodzą. A może trzeba było tak i tak, a nie tak. No więc to jest coś co nagle dotyka również pani domu. Najbliższych, przyjaciół. A więc nie jest to takie łatwe i takie proste.\nA: A pan jako profesjonalista umiał sobie z tym poradzić? Uczą tego czy to jakoś pan sam wypracował?\nJ: Nie, tego nie uczą. Tego pani nigdzie niestety nie nauczy się, natomiast trzeba mieć przede wszystkim predyspozycje. Nie jest łatwo mnie wyprowadzić z równowagi. Jestem człowiekiem bardzo opanowanym i wręcz mam takie predyspozycje, które to sprawiają, a badanie mogą to wykazać, że im większy stres, im większe napięcie, im większa presja, to tym skuteczniej działam. Także jest taka grupa ludzi, która w ten sposób działa. To trzeba w sobie odkrywać i między innymi po to prowadzono takie badania, żeby tacy chłopcy wykonywali rzuty karne podczas meczu.\nA: Czyli i tu nauka, badania, odgrywają dużą rolę.\nJ: Nauka musi być, oczywiście, bez nauki się nie da.\nA: Panie Jerzy, jeszcze tylko jedno pytanie. Jakby pan miał rodzicom powiedzieć, co powinni od samego początku dzieciom wpajać, jakie wartości, żeby na tych ludzi sukcesu, może i liderów mogli ich wychować?\nJ: Przede wszystkim rodzice niech nie starają się ulepić dzieci na swój wizerunek. Od tego trzeba zacząć. Żeby zobaczyli co dziecko naprawdę bawi, co dziecko naprawdę chce robić i w czym najlepiej się sprawdza. Jeśli odkryją ten talent wcześniej, a im wcześniej go odkryją tym lepiej, to niech go wspierają jak tylko mogą właśnie w tym co robi. I następna rzecz, że do pewnego momentu życia, ja myślę, że to tak nawet do 18 roku życia, młody człowiek zdecydowanie pozytywniej reaguje na pozytywne oceny tego co stara się robić, a niżeli na krytykę. W związku z tym wspieranie musi polegać… Zanim kogoś skrytykujesz, czy syna, czy córkę, czy jakiekolwiek inne dziecko, wymień najpierw 10 pozytywnych rzeczy, które zauważyłeś. I jak wymienisz, te 10 pozytywnych rzeczy, które ci się podobają u twojego syn czy córki, wtedy możesz zacząć krytykować i powiedzieć co ci się nie podoba. Ale zanim to zrobisz, wymień te 10 pozytywnych cech. I wtedy dopiero zrozumiesz, że ta jedna negatywna, czy dwie rzeczy negatywne, które się wydarzyły, to nie są wcale takie negatywne. Że to może w pierwszym momencie tak się wydaje. Ale tych pozytywów zawsze jest zdecydowanie więcej, nawet u najgorszego człowieka, nawet w najgorszym, najtrudniejszym charakterze znajdziesz zawsze minimum 10 pozytywów, które powinieneś eksponować, a wtedy zobaczysz o ile łatwiej będzie ci przekonać kogoś, żeby zrobił coś na twoją modłę. Coś innego niż sobie wyobrażał, a coś takiego co ty sobie życzysz.\nA: Bardzo dziękuję za niezwykłą, ogromnie mądrą rozmowę. Wierzę, że każdy coś wyjątkowego dla siebie z niej wyniesie.\nJ: Ja również dziękuję.\nMagia Świąt Bożego Narodzenia, co zrobić aby rozbłysła?\nPewny siebie i asertywny, czy może być chamski i źle wychowany?


Wywóz szamba Osówka-Kolonia\nMapa firm z miejscowości Osówka-Kolonia\nFirmy z miejscowości Osówka-Kolonia\nTa strona napisana została w celu aby pomóc Państwu odnaleźć firmę która zajmuje się wywozem szamb w mieście Osówka-Kolonia - niestety skoro widzisz ten tekst znaczy że jeszcze nie ma w naszej bazie żadnej firmy w tym miejscu - Dodaj firmę asenizacyjnej\nZawiadomienie dla mieszkańców miejscowości Osówka-Kolonia\nPosiadacze gospodarstw domowych jeżeli nie mają dostępu do gminnej kanalizacji jest obowiązek podłączenia instalacji sanitarnej do szczelnych zbiorników na gnojowicę. Ważne aby taki zbiornik był atestowany i miał ważną aprobatę Instytutu Technologi Budownictwa(ITB) również atest Państwowego Zakładu Higieny (PZH). Sprawdzone firmy które wykonywają w rejonie miejscowości Osówka-Kolonia to ABC Szamba Betonowe, Eurobet, BetoneX.\nFaktem jest że w tym roku coraz częstsze odbywają się przeglądy sprawności zbiorników na szamba, sprawdzane po pierwsze czy ścieki nie są wylewane do rowów czy na pola ale też czy zbiorniki są atestowane i mają aprobatę Instytutu Technologi Budownictwa(ITB) również atest Państwowego Zakładu Higieny (PZH).\nDodaj do tej strony szambiarkę z miejscowości Osówka-Kolonia kliknij\nWywóz szamba Osówka-Kolonia, Opróżnianie szamba Osówka-Kolonia, usługi asenizacyjne Osówka-Kolonia, Szambiarka Osówka-Kolonia, Szambowóz Osówka-Kolonia.\n© Wywóz szamba Osówka-Kolonia


YoSoyMorena - literatura, podróże, motywacja...: Webinar #1\nWebinar nosił tytuł: Der, die, was! Jak część z Was może się domyślić mówił o rodzajnikach niemieckich oraz ich odmianie przez przypadki, z którymi większość uczących się języka ma niestety problemy - w tym i ja. Nie będę tutaj wymyślać i wciskać Wam, że po jednym takim godzinnym spotkaniu całkowicie zrozumiałam użycie rodzajników, bo tak nie jest. Potrzebuję niestety praktyki, żeby zacząć się nimi swobodnie posługiwać. W każdym razie, Pani Agnieszka naprawdę bardzo rozjaśniła mi całą sytuację i o wiele łatwiej będzie mi się teraz zagłębić w niemiecki.\nNiestety, ale i przypadki i rodzajniki zawsze mnie przerażały i jak przychodziło co do czego to ostatecznie rezygnowałam z dalszej nauki, czy ćwiczeń, właśnie przez te zagadnienia gramatyczne. Dzięki temu spotkaniu zrozumiałam, że nie jestem jedyna z takim problemem, ale też, mam możliwość nauczenia się rodzajników i stosowania przypadków. W końcu są tylko 4 podczas gdy w języku polskim mamy ich aż 7! :)\nKażdego, kto uczy się języka niemieckiego zapraszam na bloga Pani Agnieszki, na przygotowane przez Nią Webinary i zachęcam do porzucenia myśli pt. "Nigdy nie nauczę się rodzajników i przypadków w Niemieckim!" Teraz wiem, że jest to możliwe i jeżeli tylko zmotywuję się do działania i więcej poćwiczę, nie będą sprawiać mi one aż tylu problemów.\nNa koniec chciałam również przedstawić Wam metodę nauki rodzajników rzeczowników zaproponowaną podczas spotkania, która naprawdę mi się spodobała i na pewno z niej skorzystam! Chodzi tutaj o metodę trzech zeszytów. A dokładniej? W jednym zeszycie zapisujemy rzeczowniki rodzaju męskiego (np. kolorem niebieskim), w drugim rzeczowniki rodzaju żeńskiego (np. kolorem różnowym) a w trzecim rzeczowniki rodzaju nijakiego (np. kolorem zielonym - jak to Pani A. ujęła, bo są niedojrzałe i takie nijakie ;))\nAnorexic.Candy 26 marca 2012 19:24\nja z tymi kolorami robię przy francuskim i szwedzkim - i rzeczywiście metoda jest genialna, bo rodzajniki przestały sprawiać mi jakąkolwiek trudność\nUnknown 26 marca 2012 21:44\nNo to tym bardziej wypróbuję metodę i mam nadzieję, że się i u mnie sprawdzi ;)\nAgnieszka 26 marca 2012 21:07\nJa z niemieckiego zrezygnowałam właśnie przez rodzajniki...No może nie tylko dlatego, ale jest to jeden ze znaczących powodów. Po prostu nie potrafię odmieniać rzeczowników przez te przypadku - akurat w niemieckim nie ;)\nUnknown 26 marca 2012 21:45\nNo mnie to strasznie zniechęca, ale Pani Agnieszka jest naprawdę tak pozytywną postacią, że nie sposób nie polubić żeby o której opowiada :)\nEmilia H 26 marca 2012 22:50\nA ja tak nie w temacie: wczoraj byłam na twoim drugim blogu i stwierdziłam, że warto byłoby wybrać się do lumpa popatrzeć na książki: i kupiłam sobie Opowieści z Narnii: Lew, czarownica i stara szafa za 5 zł zamiast za 35 z Empiku :p ( oczywiście po angielsku ^^ )\nBył jeszcze słownik angielsko-duński ale, że mam strasznie ograniczone fundusze na ten tydzień to sobie odpuściłam ^^\nUnknown 27 marca 2012 14:00\nSuper! A ty jesteś z Bydgoszczy, czy gdzieś u siebie byłaś i kupiłaś? ;)\nEmilia H 27 marca 2012 16:43\nNiet, ja w Poznaniu studiuję i tam się do lumpa wybrałam :p Oprócz tych dwóch książek o których wspominałam były jeszcze jakieś romanse i poradnik jak grać na perkusji :p\nUnknown 27 marca 2012 17:37\nNo to super ;) Takie zakupy w lumpie są świetne, bo o wiele taniej można kupić to samo co w empiku, tylko trzeba trafić, bo nie zawsze jest to co byśmy chcieli, żeby było ;)\nAnonimowy 28 marca 2012 00:05\nA w którym to w Poznaniu można dostać książki? Pierwsze słyszę coś takiego.\nJuliaOrzech 28 marca 2012 19:53\nJestem bardzo ciekawa skuteczności tej metody i zapewne ją wykorzystam. Chciałam jeszcze dodać, że bardzo podoba mi się pomysł na twojego bloga, a jeszcze bardziej to, co w nim piszesz. Pozdrawiam\nUnknown 28 marca 2012 20:38\nOjej, dziękuję Ci bardzo! :) Aż mi się ryjek teraz uśmiecha. Naprawdę miło usłyszeć czy przeczytać tak miłe słowa ;)\nMayletka 29 marca 2012 22:56\nPaula, widziałam, jak w jakimś komentarzu wspominałaś o hiszpańskich serialach, zdradzisz, gdzie oglądasz? ;D\nUnknown 30 marca 2012 22:31\nOczywiście, że tak ;) Niestety mój hiszpański nadal kuleje [od końca maja dopiero porządnie się za niego wezmę], więc oglądam z napisami polskimi. Na iitv.info albo na kinomaniak.tv - częśćiej na tym drugim, chyba że nie ma albo ciężko trafić to na pierwszej stronie ;)\nA jeżeli chciałabyś hiszpańską stronkę to mogę również napisać adres, tyle że nie teraz, bo mam ją zapisaną w zakładkach na drugim komputerze ;)\nMayletka 31 marca 2012 19:22\nO, dziękuję! :) Poziom mojego jest na przerażającym poziomie, więc opcja z napisami wydaje się być nawet lepsza. :)\nUnknown 31 marca 2012 22:18\nA powiem szczerze, że nawet z napisami można się bardzo dużo nauczyć. W tych wszystkich serialach często są powtarzane te same zwroty, więc bardzo wielu słów i zwrotów nauczyłam się właśnie podczas oglądania ;)


Czerwiec | 2015 | BEZFORMY.PL\nSłów kilka o trasie cz.2\nPonieważ dostajemy maile z zapytaniami o profil i atest trasy, przedstawiamy graficzny wykres jej przebiegu. Trasa nie posiada atestu PZLA ze względu na swój charakter (różnica wzniesień, piaszczyste podłoże, przewężenia, itd), który nie pozwala na spełnienie procedury atestacji takich jak: „lustracja trasy samochodem, odmierzenie odcinka 400-500m. na asfaltowym, prostym i płaskim odcinku drogi lub ulicy, pomiaru rowerem z eskortą policyjną….” Zapewniamy jednak, że trasa zmierzona została z należytą dokładnością przy pomocy atestowanego, policyjnego koła mierniczego oraz systemem GPS firmy Garmin i Polar. Przy pomiarze staraliśmy się zachować zasady, które obowiązują w tego typu pomiarach wykonywanych przez PZLA. W tym biegu długość trasy nie była i nie będzie przedmiotem sporu.\nJak widać na załączonym wykresie na trasie Półmaratonu pod Dębami jest kilkanaście zbiegów i podbiegów o względnej różnicy wzniesień od kilku do 25 metrów. Na trasie biegnie się w większości szerokimi, utwardzonymi duktami leśnymi, ale są też odcinki z piaskiem, korzeniami, a po ulewnym deszczu z błotem i kałużami. Trasa prowadzi lasem z pagórkami morenowymi na terenie polodowcowym, co dodaje jej uroku i świadczy o niepowtarzalnym charakterze. Jest piękna i wymagająca. Szczególnie, jeśli w dniu zawodów panują prawdziwie letnie temperatury. W niczym nie przypomina miejskiego biegania… Warto pobiegać po lasach kazimierskich. Wszyscy uczestnicy poprzednich 10 edycji to potwierdzają.\nTen wpis został opublikowany w Uncategorized dnia 21 czerwca 2015 , przez Robert Lipinski.\nSłów kilka o trasie\nJedenasta już edycja Biegu pod Tysiącletnimi Dębami rozpocznie się jak to miało miejsce w latach ubiegłych przed Halą Sportową przy ul.Węglewskiej w Kazimierzu Biskupim.\nPo przebiegnięciu trzystu metrów po drodze asfaltowej wbiegniemy na Trakt Kawnicki wprost do Puszczy Kazimierskiej. Puszcza ta stanowi zwarty kompleks żyznych lasów mieszanych i jest terenem objętym ochroną ze względu na bogactwo flory. Zamieszkują ją typowe dla tego regionu zwierzęta: sarny, dziki czy jelenie, dość liczne są ptaki wodne. Wyjątkowym mieszkańcem jest mały płaz – kumak nizinny.\nW okolicach 5km. dotrzemy do Jeziora Głodowskiego. Biegacze pokonujący dystans półmaratonu okrążą w/w akwen dwukrotnie. Jest to jezioro o powierzchni około 54 hektarów. Jezioro jest stosunkowo płytkie. Rzadko gdzie głębokość przekracza 3 metry. Jezioro Głodowskie stanowi końcowy odcinek Rynny Goplańskiej o wydłużonym kształcie.\nNa 10km. przebiegniemy sławną już Aleją Dębów, gdzie podziwiać możemy majestatyczne i potężne pomniki przyrody. Dęby rosną w dwóch grupach: 5 sztuk obok siebie i 2 szt oddzielnie. Średnia wysokość wynosi ok. 30 m; obwód pierśnicy wynosi przeciętnie 500 cm. Po jednym z drzew jest zmurszała pozostałość pnia o wysokości ok. 6 m; na dwóch drzewach są tabliczki (przy najgrubszym z dębów leży odłamany pień).\nWracając do mety pobiegniemy Traktem na granicy Rezerwatu Przyrody Bieniszew. Rezerwat utworzony został w 1996 roku głównie w celu zachowania fragmentu drzewostanu liściastego. Niektóre fragmenty lasu, szczególnie południowej i centralnej części, przedstawiają się wyjątkowo bogato i atrakcyjnie, ponieważ liściasty podrost tworzy ,,dach” na wysokości kilku metrów, przysłaniając słońce i powodując niepowtarzalny mikroklimat. W części południowej rezerwatu znajduje się jezioro Wściekłe i kilka mniejszych jeziorek śródleśnych. Podsumowując. Trasa jest niepowtarzalna, wyjątkowo urokliwa, no i jakże różni się od tras serwowanych nam w biegach miejskich . Niemal na całej swojej długości biegnie zacienionymi, zielonymi duktami leśnymi. Ale co trzeba też przyznać, nie należy do najłatwiejszych. Leśne drogi i ścieżki w pofałdowanym terenie pagórków morenowych stanowią nie lada wyzwanie. Na trasie mogą czekać na nas tak piasek, jaki i błoto w zależności od warunków atmosferycznych.\nSerdecznie zapraszamy. KB bezFormy.pl\nTen wpis został opublikowany w Uncategorized dnia 6 czerwca 2015 , przez Robert Lipinski.


Zmiana terminu XXXII Charytatywnej Aukcji Dzieł Sztuki Fundacji SYNAPSIS | Fundacja Synapsis\nZmiana terminu XXXII Charytatywnej Aukcji Dzieł Sztuki Fundacji SYNAPSIS\nPragniemy poinformować o podjęciu niełatwej decyzji dotyczącej zmiany terminu naszej charytatywnej aukcji dzieł sztuki.\nPrzez wiele lat przyzwyczailiśmy Państwa do wiosennych spotkań ze sztuką organizowanych na rzecz osób z autyzmem. Niestety, z powodu panującej pandemii koronawirusa, zmuszeni jesteśmy odłożyć plany aukcyjne – wstępnie na początek października 2020 roku. Decyzja została podjęta w trosce o zdrowie Państwa, jak i pracowników Fundacji. Stosujemy się do zaleceń i apelów o pozostanie w domu i zachowanie szczególnej ostrożności.\nBardzo cenimy sobie możliwość osobistego spotkania ze wspierającymi nas osobami. Nie chcemy także odbierać Państwu przyjemności obejrzenia prac na żywo i bezpośredniej licytacji w gmachu Muzeum Narodowego w Warszawie.\nPragniemy zatem z całą mocą podkreślić – XXXII Charytatywna Aukcja Dzieł Sztuki Fundacji SYNAPSIS na pewno się odbędzie! Wszystkie prace są już zgromadzone i czekają na możliwość licytacji.\nLiczymy, że wszyscy spotkamy się już niebawem w pełnym zdrowiu i właśnie przy okazji naszej aukcji charytatywnej.\nFundacja SYNAPSIS oraz Artinfo.pl


O mnie się nie martw – Marcin na terapii. Streszczenie 5 odcinka\nOpublikowane w 08-10-2019 08-10-2019 przez admin\nPremiera 14 października 2019.\nMarcin decyduje się na konsultację u psychoterapeutki Pawła i Sylwii. W rozmowie z nią padają ważne przemyślenia na temat tego, jak małżeństwo z Igą zmieniło jego życie i jak trudno mu na nowo odbudować swoje życie dorosłego mężczyzny, a nie tylko ojca. Tymczasem Kostek znowu potrzebuje rady Marcina w kwestii jego skomplikowanych relacji z kobietami. Karolina z kolei szuka pomocy u Marcina, bo klient w poważnej sprawie odszkodowawczej nie powiedział jej całej prawdy, a pełnomocnikiem drugiej strony jest Tomek, który zdecydowanie nie docenia umiejętności zawodowych mecenas Giżyńskiej. Również Marek Kaszuba chce poradzić się syna w ważnej sprawie i do Marcina dociera, że wszyscy traktują go jak podtatusiałego „wujaszka dobra rada”. Za to Danka, gotowa na pracę nad sobą, prosi o radę swoje wnuczki. Helenka i Oliwka dość celnie punktują ekscentryczną babcię, ale w sedno trafia Witek, który uświadamia Dance, że przede wszystkim powinna przestać roić o Ameryce i wrócić do swego własnego mieszkania. Danka postanawia przedyskutować swoje problemy z przemiłą mecenas Małecką i wpada wprost na niemniej miłą mamusię Sylwii i drugą żonę Brunona Małeckiego. Obie strony pozostają przy życiu, ale Danka dowiaduje się, że jej powrót na stare śmieci może być tymczasem niemożliwy.\nKategorieO mnie sie nie martw TagiO mnie sie nie martw, O mnie się nie martw 5, O mnie się nie martw 6, O mnie się nie martw 6 gdzie oglądać, O mnie się nie martw 6 online, O mnie się nie martw 6 za darmo\nJedna odpowiedź do “O mnie się nie martw – Marcin na terapii. Streszczenie 5 odcinka”\n08-10-2019 o 18:14\nTomek usiłuje udobruchać Karolinę. Sprowokowany przez Marcina Paweł dzwoni do Aśki. Kobieta zaprasza ich obu na spotkanie ze swoim przyszłym mężem. Radecki nie dociera na miejsce, zjawia się tam jednak Kaszuba w towarzystwie Karoliny. Aśka proponuje, by oboje zostali świadkami na jej ślubie. Danka wyjeżdża, by w spokoju przemyśleć ostatnie wydarzenia. Na Żelaznej pojawia się jednak kobieta, która szuka lokatorów wynajmujących jej mieszkanie. Oskarża ich o porwanie swojego kilkumiesięcznego dziecka. Sytuacja okazuje się bardzo skomplikowana. Krzysiek i Witek wzywają na pomoc Sylwię. Niebawem do Marty dociera wiadomość, że jej mąż zaprosił mecenas Małecką na spotkanie z surogatką. Do tego wie o tym cała kancelaria. Sprawia to, że wraca jej trauma związana z posiadaniem dzieci.\nPoprzedni wpisPoprzedni 39 i pół tygodnia – Darek chce wyznać prawdę. Streszczenie 6 odcinka\nNastępny wpisNastępny Dziewczyny ze Lwowa – Duże zmiany w życiu bohaterek. Co wydarzy się w 5 odcinku?


Jak zmniejszyć ból przy depilacji? : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\nJak zmniejszyć ból przy depilacji? 13:00 13-01-2021\nUżywanie depilatora może być niesamowicie bolesne, zwłaszcza jeśli masz wrażliwą skórę i niską tolerancję bólu. Są jednak sposoby, dzięki którym zmniejszysz lub całkowicie wyeliminujesz dyskomfort towarzyszący depilacji. Dzięki poniższym wskazówkom dowiesz się, jak złagodzić ból przy depilacji.\nJak zmniejszyć ból przy depilacji depilatorem? Kąpiel lub prysznic w ciepłej wodzie otwiera pory skóry, dzięki czemu proces usunięcia włosków jest mniej bolesny. Ciepła woda zmiękczy skórę i oczyści ją przed zabiegiem. Pamiętaj, że im łatwiej będzie usunąć włosy, tym bardziej komfortowy będzie proces depilacji.\nPodobnie jak przy depilacji woskiem, dzień wcześniej musisz złuszczyć naskórek. Jest to bardzo istotny krok, ponieważ pomaga usunąć martwe komórki naskórka i wrastające włoski, które mogą powodować ból podczas zabiegu. Żeby złuszczyć naskórek, użyj peelingu do ciała lub aloesu. Aby utrzymać skórę w doskonałym stanie i zminimalizować wrastanie włosków, należy wykonać peeling także kilka dni po depilacji. Ten krok możesz pominąć, jeśli jesteś posiadaczką skóry bardzo wrażliwej.\nJeśli nie lubisz złuszczania, możesz ogolić się kilka dni przed depilacją. Jest to pośredni sposób, który zmniejszy liczbę włosów, dzięki czemu depilacja będzie mniej bolesna. Powinnaś mieć jednak na uwadze, że włoski szybko odrastają, niekiedy mogą być widoczne już następnego dnia po goleniu. Z tego względu warto rozważyć także depilację woskiem. Po wykonanym zabiegu, zanim użyjesz depilatora, odczekaj, aż włosy urosną do odpowiedniej długości.\nZadbaj o odpowiednią długość włosów\nJak zminimalizować ból przy depilacji depilatorem? Zwykle producent udziela wskazówki dotyczącej długości włosów, jakie powinno się depilować. Jeśli się do niej zastosujesz, to prawdopodobnie cały proces stanie się bardziej komfortowy. Taką informację znajdziesz w instrukcji obsługi urządzenia.\nPodczas depilacji należy przez cały czas utrzymywać skórę napiętą, aby sprzęt miał łatwy dostęp do włosów i nie spowodował podrażnień. Wolną ręką napnij skórę pach i okolic bikini. Są to szczególnie wrażliwe obszary, w których depilator może wywołać podrażnienia.\nRozpocznij od najniższej mocy depilatora\nW większości przypadków depilatory mają dwie prędkości: małą i dużą. Zaleca się rozpoczęcie depilacji od najniższej mocy urządzenia, ponieważ dzięki temu Twoje ciało będzie miało czas, by przyzwyczaić się do tego specyficznego uczucia. Dzięki temu ból nie będzie Ci doskwierał. Z czasem możesz zwiększyć moc urządzenia, aby sprawniej wydepilować większe obszary skóry, np. łydki i uda. Ponadto podczas zabiegu zawsze zaczynaj od dolnej części nóg, ponieważ są one mniej wrażliwe i łatwiej usunąć z nich włoski.\nUżyj kremu znieczulającego\nTo rozwiązanie dla osób, które są wyjątkowo wrażliwe i mają skłonność do odczuwania dużego bólu. Po użyciu kosmetyku Twoja skóra przez pewien czas będzie znieczulona, przez co nie będziesz odczuwać bólu.\nJeżeli chcesz zmniejszyć ból podczas depilacji, możesz przyłożyć do ciała zimny kompres lub zastosować okładu z lodu, aby znieczulić skórę. Dzięki temu depilacja będzie szybsza i bezbolesna.\nJeśli podczas depilacji odczuwasz ból, to możesz go zminimalizować, odwracając swoją uwagę. Włącz ulubioną piosenkę, odcinek serialu lub film, porozmawiaj z kimś – dzięki temu Twój umysł nie będzie skupiał się na bólu, dopóki nie skończysz depilacji.\nUżyj dobrego depilatora\nKluczem do sukcesu jest jednak wysokiej jakości depilator. Ważne, byś użyła sprawdzonego urządzenia, które świetnie radzi sobie z usuwaniem włosków. Jeżeli nie wiesz, jaki produkt wybrać, zapoznaj się z rankingiem TOP10 najlepszych depilatorów: https://terdeals.com/pl/ranking/182/ranking-top-5-najlepszy-depilatorow-laserowych W podjęciu decyzji z pewnością pomogą Ci opinie użytkowniczek, które wypróbowały już różne modele.


Kompot wiśniowy: przepisy na zimę w bankach\nNadszedł czas, aby zagotować kompot wiśniowy na zimę: środek lata to czas dojrzewania tej niezwykle smacznej jagody. Dojrzałe wiśnie i pytaj w ustach. Ale nie możesz jeść całych zbiorów świeżych. Hostessy próbują zatrzymać w banku kawałek lata: robią dżem lub pyszny kompot wiśniowy.\nSekrety gotowania kompotu wiśniowego na zimę\nBez względu na to, jaki przepis zostanie wybrany, istnieje kilka prawidłowości: muszą być przestrzegane, aby preparat mógł być przechowywany przez długi czas i być pyszny.\nDo gotowania bez sterylizacji można wziąć słoiki o pojemności 2 i 3 litrów, produkt sterylizowany lub pasteryzowany łatwiej jest przygotować w małych bankach - pół litra lub litrze.\nWszystkie naczynia, w tym pokrywki, są dobrze myte sodą, płukane czystą wodą i sterylizowane. Pokrywki gotują się przez 7–10 minut. Banki dogodnie sterylizowane nad parą. Jeśli jest ich wiele, łatwiej jest to zrobić w piekarniku.\nJagody wybierają w pełni dojrzałe, nie przejrzałe, nie fermentowane. Trzymaj je przed gotowaniem przez długi czas nie może.\nOderwij łodygi, dobrze spłucz, używając bieżącej wody.\nWskazówka! Najsmaczniejszy i najpiękniejszy domowy kompot wiśniowy otrzymywany jest z dużych ciemnych jagód.\nProsta kalkulacja lub ile jagód wiśniowych i cukrowych jest potrzebnych na litr, 2-litrowe i 3-litrowe puszki kompotu\nProporcje produktów zależą od tego, co chcesz skończyć: napoju, który możesz pić bez rozcieńczania lub bardziej skoncentrowanego. Z tego ostatniego można przygotować więcej porcji przez rozcieńczenie. Dla wygody liczba produktów może być przedstawiona w tabeli.\nWielkość banków, l\nLiczba wiśni, g\nIlość cukru, g\nIlość wody, l\nJak prawidłowo wysterylizować kompot wiśniowy\nKompot wiśniowy można przygotować zi bez sterylizacji. Jeśli wybrano pierwszą metodę, czas sterylizacji dla różnych puszek będzie następujący:\nza pół litra - 12 min;\nlitr - 15 min;\ntrzy litry - 0, 5 godziny.\nStosuje się łaźnię wodną, odliczanie rozpoczyna się od momentu rozpoczęcia wrzenia wody.\nTo ważne! Jeśli wiśnia jest kwaśna, kompot można po prostu pasteryzować za pomocą kąpieli wodnej, utrzymując temperaturę wody na poziomie 85 stopni: pół litrowe słoiki pasteryzuje się przez 25 minut, litry - przez 30 minut.\nProsty przepis na kompot wiśniowy bez sterylizacji\nTa metoda jest najłatwiejsza: cukier wlewa się bezpośrednio do słoika.\nNa trzylitrowej butelce potrzebujesz:\n700 g wiśni;\nszklanka cukru o pojemności 200 g;\n2, 2 litra wody.\nNaczynia i pokrowce są sterylizowane z wyprzedzeniem.\nŁodygi są zbierane z jagód i myte przy użyciu bieżącej wody.\nJagody i 200 gramów cukru zasypiają w butelce.\nPo gotowaniu wody wlać zawartość słoika. Wskazówka! Należy to robić ostrożnie, kierując wrzącą wodę na środek, w przeciwnym razie naczynia będą pękać.\nWstrząsnąć, ponieważ cukier musi być całkowicie rozpuszczony i natychmiast zwinięty, przewrócony, zawinięty.\nPrzechowywanie stosu kęsów tylko wtedy, gdy jest całkowicie chłodne. Zwykle trwa to około jednego dnia, a czasem trochę dłużej.\nKompot wiśniowy z kośćmi\nNajczęściej podczas przygotowywania kości z wiśni nie są usuwane. Upraszcza to proces, ale takie przygotowanie powinno być spożywane w pierwszą zimę. Poprzedni przepis zrobi: można wlać wrzący syrop na wiśni.\nW trzylitrowej butelce będzie potrzebować:\nwoda - z konieczności.\nNaczynia i pokrowce są sterylizowane.\nPrzygotuj jagody, myjąc je, a woda powinna płynąć.\nUłóż w słoikach, umieszczając po około 400 gram wiśni.\nWlać wrzątek, odstawić, przykryć pokrywką.\nPo 7 minutach wlać wodę do garnka o odpowiedniej objętości.\nCukier wlewa się do niego, gotuje, aż się zagotuje, koniecznie mieszając.\nWlać syrop do banków, korek, obrócić, ogrzać.\nChłodzone banki zostaną zdeponowane.\nKompot z pestek wiśni\nJeśli przygotowujesz kompot wiśniowy dla dzieci, lepiej jest usunąć kości z wiśni. Zawierają amigdalinę, dzięki długotrwałemu przechowywaniu przedmiotu obrabianego zamieniają się w ciecz i mogą uszkodzić ciało dziecka. Ponadto małe dzieci mogą łatwo połknąć kość i zadławić się nią.\nKęs jest nasycony: jest w nim dużo jagód i cukru. Najprostszy sposób gotowania w bankach o pojemności 3 litrów. Każda będzie wymagać:\nokoło 1 kg wiśni;\npodwójna stawka cukru - 400 g;\nwoda - do smaku.\nWskazówka! Jakość wody w dużej mierze decyduje o smaku napoju, dlatego zaleca się, aby była ona filtrowana lub zawierała wodę źródlaną.\nPrzygotuj naczynia, jagody.\nUsuń kości z wiśni. Jeśli nie ma specjalnej maszyny, możesz to zrobić, przecinając łyżeczkę lub szpilkę do włosów.\nCherry wlała do słoika do połowy objętości.\nWlać wrzątek, przykryć pokrywkami.\nPo 10 minutach płyn wlewa się do rondla, wylewa cukier, syrop gotuje się.\nPowtarzające się nalewanie, ale wrzący syrop.\nNatychmiast zwinął się i obrócił brzegi, aby pokrywa była na dole. Aby uzyskać dobrą rozgrzewkę i przedłużone chłodzenie, żywność w puszkach powinna być pakowana co najmniej jeden dzień.\nPrzechowywane w chłodzie.\nPrzeczytaj więcej o tym, jak przygotować kompot wiśniowy, powiedz wideo:\nKompot wiśniowy na zimę ze sterylizacją\nJeśli nie ma chłodnego pomieszczenia do przechowywania konserw w domu, lepiej jest przygotować kompot wiśniowy ze sterylizacją. Do tego pasują małe banki. Ale jeśli jest wiadro lub rondel, możesz przygotować wiśnie w 3-litrowych butelkach. Sterylizowany napój wiśniowy jest przygotowywany z kamieniami lub bez.\nKażdy słoik o pojemności trzech litrów będzie wymagał:\n1, 5 kg wiśni;\n375 g cukru;\n1, 25 litra wody.\nWybierz i umyj jagody.\nSterylizuj naczynia i pokrywy.\nNapełnij słoiki jagodami, zalej syropem z cukru i wody. Powinien gotować się przez 2-3 minuty.\nPrzykryj banki pokrywkami i umieść je w łaźni wodnej, aby woda sięgnęła wieszaka.\nSterylizuje się licząc od momentu, gdy woda gotuje się przez pół godziny.\nOstrożnie zdejmij brzegi i zwiń. Po sterylizacji nie trzeba ich odwracać.\nWskazówka! Aby sterylizujące pojemniki szklane nie pękały, lepiej umieścić czystą serwetkę, lnianą lub bawełnianą szmatkę na dole.\nKompot bez pestek lepiej zbierać w małej misce, ponieważ w przypadku długiej sterylizacji jagody mogą stracić kształt i rozprzestrzenić się. Jeśli ta okoliczność nie jest ważna, gotuj w trzylitrowym pojemniku. Przy 6 litrach produktu (6 litrów lub 2 trzy litrowe słoiki) będzie wymagane:\n1, 5 kg wiśni o gęstej pulpie;\n0, 75 kg cukru;\n3, 8 litra wody.\nDotykają, myją jagody, usuwają z nich kości.\nSterylizuj czyste słoiki i pokrywki.\nGotuj syrop z wody i cukru.\nJak tylko się zagotuje, wlewają jagody do słoików.\nPrzykryć pokrywkami, umieszczonymi w łaźni wodnej. Czas sterylizacji dla 3 puszek trzy litrowych - pół godziny, a dla litrów - 20 minut.\nPokryte słoikami i schłodzić pod kocem, odwrócone do góry nogami.\nBogaty smak kompotu wiśniowego doskonale uzupełnia przyprawy. Można je dodawać zgodnie z własnymi preferencjami, ale istnieją przepisy, które były testowane przez czas i konsumentów przez długi czas.\nJak zamknąć kompot wiśniowy przyprawami na zimę\nNa słoiku o pojemności trzech litrów potrzebne będą:\n0, 5 kg wiśni;\nmały kawałek korzenia imbiru - nie więcej niż 7 g;\n2 sztuki goździki;\nLaska cynamonu o długości 5 cm;\nwoda - na żądanie.\nSterylizuj słoiki, pokrywki, przygotuj jagody.\nRozłóż je w sterylnym słoiku i zalej wrzątkiem.\nStań pod przykryciem przez około 7 minut.\nWlej płyn na patelnię i zagotuj, dodając cukier. Syrop powinien gotować się przez 5 minut.\nWłóż do słoików przyprawy i zalej wrzącym syropem.\nZakorkowany, przewrócony, ogrzany.\nDla tych, którzy nie lubią imbiru, istnieje inny przepis. Do jednego słoika o pojemności 3 litrów potrzebujesz:\nmały kij cynamonu;\n1 sztuka goździki;\nPrzygotowane jagody zasypiają sterylne słoiki na około jedną trzecią.\nWlać wrzątek, odstawić pod pokrywką na około 10 minut.\nOdcedź płyn i wymieszaj go z cukrem, do tego dodaje się przyprawy.\nSyrop namocz w ogniu po gotowaniu przez 6 minut i wlej go do słoika.\nZroluj, aby ogrzać pokrywki, obróć brzegi i aby jeszcze bardziej ogrzać zawartość, są zawijane.\nPrzepis na mrożony kompot wiśniowy\nNawet jeśli latem nie było czasu na gotowanie kompotu wiśniowego w bankach, zimą można ugotować kompot z mrożonych wiśni. Wszystkie supermarkety mają mrożone jagody na sprzedaż, w tym wiśnie pestkowe. Kompot z niego nie jest gorszy niż świeży, ale tylko do natychmiastowej konsumpcji.\nKompot z zamrożonych wiśni z kamieniami można również przygotować, jeśli zamarzniesz w lecie sam, bez wypuszczania ich z kamieni.\n250 g mrożonych wiśni;\n3 łyżki. łyżki cukru, słodkie zęby, można umieścić więcej.\nOpcjonalnie sok można wlać do soku z ćwiartki cytryny. A jeśli dodasz przyprawy i gorący kompot do picia, ogrzeje się w każdy mroźny dzień.\nZagotuj wodę i wlej do niej sok z cytryny z ćwierć cytryny.\nPo 5 minutach dodaj cukier i poczekaj, aż znów się zagotuje.\nUmieść mrożone wiśnie.\nGotuj po gotowaniu przez kolejne 5 minut, przykryj pokrywką. Pozostaw na pół godziny, aby nasycić aromat i smak.\nKompot wiśniowy z miętą\nMięta nadaje napojowi specyficzny świeży smak. Jeśli podoba Ci się jego smak i zapach, spróbuj dodać trawę do kompotu wiśniowego, wynik będzie mile zaskoczony.\nwoda - ile przyjdzie.\nPrzygotowane jagody rozłożyć w sterylnych słoikach, dodać miętę i zalać wrzącą wodą.\nStań, przykryty pokrywką, około pół godziny.\nSyrop jest zrobiony z odsączonej cieczy przez gotowanie go z cukrem przez 7 minut.\nWyjmij miętę i polej jagody syropem.\nHermetycznie zamknięte, izolowane, odwrócone do góry nogami.\nSą ludzie, którym cukier jest przeciwwskazany. Dla nich możesz zrobić puste miejsce bez dodawania tego składnika.\nJak zawinąć kompot wiśniowy bez cukru\nGotuj na dwa sposoby.\nBędzie wymagało dużo wiśni i trochę wody.\nUmyta wiśnia jest wlewana do dużej miski i dodawana jest woda - tylko trochę, by nie dopuścić do jej spalenia.\nPodgrzewaj powoli, aż wiśnia zacznie wytwarzać sok. Od tego momentu ciepło można zwiększyć.\nZawartość miednicy powinna gwałtownie wrzeć przez 2-3 minuty.\nTeraz możesz pakować wiśnie i sok w wysterylizowanych słoikach.\nAby zachować przedmiot obrabiany, będzie wymagał dodatkowej sterylizacji w kąpieli wodnej. Czas na trzy litrowe puszki - pół godziny.\nTeraz kompot bez cukru wiśniowego można hermetycznie zamknąć i przykryć odwrócone puszki ciepłym kocem.\nW tym przypadku stosowana jest potrójna metoda.\nLepiej jest gotować w litrowych słoikach. W każdym z nich wiśnie wlewa się po brzegi i trzykrotnie wlewa do wrzątku, trzymając je przez 10 minut. Drugi i trzeci raz przelewa się gotowaną, odsączoną cieczą.\nBanki będą musiały być dalej sterylizowane w kąpieli wodnej przez 20 minut, hermetycznie zwinięte i dalej ogrzewane, przykryte kocem po odwróceniu.\nJak gotować kompot wiśniowy z cynamonem\nDo tego możesz użyć cynamonu w pałeczkach lub ziemi, o ile jest to naturalne.\nSkładniki na słoik o pojemności 3 litrów:\nwiśnie - 350 g;\nCynamon - 1/2 pałeczek lub 1 łyżeczka do ziemi.\nWysterylizuj naczynia i pokrowce, uporządkuj jagody.\nRozłóż je w słoiku, połóż cynamon na wierzchu.\nPierwszy raz zalano prostą wrzącą wodą i inkubowano przez około 10 minut.\nZa drugim razem wlać połączony płyn, który doprowadza się do wrzenia, dodając cukier.\nPokryte i pozostawione do ogrzania przez dwa dni. Aby to zrobić, banki odwracają się i zawijają.\nPrzepisy na kompot wiśniowy z innymi jagodami i owocami\nRóżne kompoty bogatsze w skład niż napoje z jednego owocu lub jagody. Dzięki odpowiedniemu doborowi komponentów wzmacniają one smak i aromat siebie, sprawiając, że stają się jaśniejsze.\nIlość cukru zależy nie tylko od smaku, ale także od słodyczy owoców. Czasami dla bezpieczeństwa, musisz dodać kwas cytrynowy do napoju, jeśli owoc nie jest kwaśny. Objętość ich w zwykłym kompocie stanowi trzecią część słoika, aw skoncentrowanej może być wypełniona do połowy, a nawet więcej.\nJabłka do zbioru lepiej nie obierać, w przeciwnym razie mogą zamienić się w owsiankę. Ale jeśli nie ma pewności co do chemicznej czystości produktu, lepiej jest usunąć skórę: to w niej zbiera się szkodliwe substancje, z którymi owoce są traktowane na choroby i szkodniki.\nTo ważne! Wybierając jagody i owoce na talerz kompotowy, bądź wybredny i odrzuć je bez żalu z powodu najmniejszych oznak zepsucia. Nawet jedna jagoda może spowodować, że produkt stanie się bezużyteczny.\nTabelaryczne zestawienie kosztów komponentów do kompotów do gotowania z wiśniami w brzegach 3 l.\nJaki kompot: wiśnia +\nTowarzysz dla wiśni, g\nZgodnie z potrzebą\nOkoło 2, 5 l\nWiększość różnych kompotów jest przygotowywana metodą podwójnego wypełnienia.\nWlać jagody i owoce umieszczone w słoiku z wrzącą wodą.\nStań pod kapturem na 5–10 min.\nRozpuścić cukier w odsączonej cieczy w normalnym tempie, zagotować syrop i wylać zawartość słoika po raz ostatni.\nZroluj, przewróć, zawiń.\nTakie przygotowanie nie wymaga dodatkowej sterylizacji.\nWeź pod uwagę różne cechy kompotu do gotowania.\nJabłka na kompot lepiej przyjmować słodkie odmiany. Nie są czyszczone i cięte na 6 części, usuwając środek.\nWskazówka! Aby nie ściemniały podczas przygotowywania, plastry są trzymane w wodzie zakwaszonej kwasem cytrynowym.\nTen kompot jest dobrze przechowywany i z podwójnym nalewaniem.\nProsty kompot z wiśni i moreli\nZ moreli trzeba usunąć kości i podzielić je na połówki, wiśnie można pozostawić w całości. Zaleca się wykonanie tego kompotu, a następnie sterylizację.\nWiśnie i morele układa się warstwami, zalać wrzącym syropem z wody i cukru i sterylizować przez pół godziny. Toczony kompot wiśniowy musi być szczelnie przechowywany w celu przechowywania, gdy ostygnie.\nKompot wiśniowy i truskawkowy\nKażda z tych jagód jest sama w sobie smaczna. A ich połączenie w napoju czyni go wyjątkowym. Truskawki na kompot lepiej wybrać mały rozmiar. Trzymanie słoików po nalaniu więcej niż 5 minut nie jest tego warte, w przeciwnym razie truskawki mogą stracić kształt. Dla takiego połączenia jagód potrójne wypełnienie nie jest wymagane, zamknij kompot wiśniowy z truskawkami może być po drugim nalaniu syropu.\nPrzepis Blackberry Cherry Compote\nJeden smak jeżyny nie jest zbyt wyraźny, ale w połączeniu z wiśniami okazuje się świetną mieszanką owoców. Delikatne jagody nie wytrzymują 3-krotnego nalewania, więc wrzucenie kompotu z jeżyny wiśniowej następuje po drugim nalaniu syropu.\nJak ugotować kompot z wiśni i wiśni\nCzereśnia zawiera znacznie mniej kwasów naturalnych niż wiśnia. Kompot jest przygotowywany metodą podwójnego nalewania. W syropie cukrowym dodać 1/2 godziny łyżki kwasu cytrynowego.\nPrzepis na zdrowy kompot wiśniowy z porzeczkami\nPorzeczki wzbogacą napój witaminą C. Każda jagoda nadaje się do jej przygotowania: czerwona lub czarna. Musi zostać uwolniony z gałązek. Wlać jagody z wrzącą wodą, trzymać przez 5 minut, ugotować syrop w osączonej wodzie i na koniec wylać jagody.\nTrio witaminowe lub kompot z jeżyn, truskawek i czerwonych porzeczek\nMożesz łączyć te pyszne jagody w dowolnej proporcji. Ich łączna ilość na kompot na puszce 3 l - 500 g. Dodatkowo będziesz potrzebował:\n2, 5 litra wody.\nPrzygotowanie drinka metodą podwójnego nalewania.\nSłodka para lub kompot z wiśni i żurawiny\nTo niezwykłe połączenie nadaje napojowi niesamowity i niepowtarzalny smak. Żurawiny są uważane za jagody lecznicze, taki kompot będzie przydatny w przeziębieniach i chorobach nerek. Że nie był kwaśny, dodaj więcej cukru. Wlej jagody dwa razy.\nProsty przepis na kompot wiśniowy ze śliwkami i żurawiną\nJeśli składniki poprzedniego przepisu dodają 300 gram śliwek uwolnionych z nasion i podzielonych na połówki, smak napoju będzie zupełnie inny, podczas gdy korzyści będą kontynuowane. Przygotuj kompot przez podwójne nalewanie.\nKompot wiśniowy z likierem\nTo nie jest kęs na zimę, ale taki napój może być główną atrakcją każdego świątecznego stołu. Latem gotuje się ze świeżych wiśni, zimą - z mrożonych jagód. Rezultat nie pogarsza się. Danie przyszedł do nas z kuchni włoskiej. Dodają do niego cynamon.\nwiśnie - 700 g;\ncukier - szkło;\nwoda - 0, 5 filiżanki;\ntyle likier wiśniowy;\nKości są usuwane z wiśni, pokrywane cukrem, odstawiane na 2 godziny.\nDusić w rondlu z dodatkiem wody na małym ogniu, czas duszenia - 10 minut.\nUmieść laskę cynamonu na środku naczynia i kontynuuj napar przez 10 minut, dodając trochę ognia.\nRozłóż jagody w przezroczystych kubkach lub szklankach za pomocą odpieniaczy.\nWyjmij cynamon, wymieszaj płyn z likierem z wiśni i polej jagody.\nTop bita śmietana sprawi, że danie będzie jeszcze smaczniejsze.\nProsty kompot z wiśni i agrestu\nJagody są myte. Jeśli jest taka potrzeba, możesz uwolnić agrest z ogonów, a wiśniowy z nasion, ale nawet bez tego kompotu będzie pyszne. Jagody wraz z cukrem rozprzestrzeniają się w słoiku. Wlać wrzątek, a następnie zagotowany płyn. Zakorkowany hermetycznie.\nPrzepis na kompot wiśniowy z cytryną na zimę ze zdjęciem\nOdrobina cytrusów nada napojowi niezapomniany aromat. Cytryna będzie potrzebować sporo, ale smak kompotu wiśniowego zmieni się diametralnie.\nAby przygotować w 3-litrowym garnku, będziesz potrzebował:\n450 g wiśni;\n6 ząbków cytryny;\nTo ważne! Cytrynę należy dokładnie umyć sztywną szczoteczką: na jej powierzchni często znajduje się warstwa ochronna, która jest stosowana do konserwacji owoców.\nUmyte wiśnie rozprowadzono w słoiku, który został już wysterylizowany.\nCytryna pokrojona w kółeczka - 3 kawałki, następnie na pół i rozłożone na jagodach.\nGotowaną wodę wlewa się do słoika, trochę przed dotarciem do krawędzi, w celu ustalenia jego niezbędnej ilości.\nOdprowadzają wodę, mieszają ją z cukrem i gotują.\nNatychmiast wylać zawartość słoika i hermetycznie zamknąć gotowaną pokrywką.\nKompot wiśniowy ze skórką pomarańczową\nTechnologia przygotowania tego napoju nie różni się od poprzedniej receptury, tylko zamiast plasterków cytryny włożyć skórkę, startą z jedną pomarańczą.\nWskazówka! Jeśli wycisnąć sok z pomarańczy i dodać go do kompotu, będzie jeszcze smaczniej.\nJak zawinąć kompot z wiśni z borówkami\nBorówka brusznicza ma działanie przeciwzapalne i jest bardzo dobra na choroby nerek. Ma specyficzny smak, który może nie podobać się wszystkim, ale połączenie z wiśniami będzie bardzo udane.\nDzikie jagody muszą być bardzo dobrze posortowane i spłukane. Dalsze działanie zgodnie ze standardowym schematem.\nKompot wiśniowy w wolnej kuchence na zimę\nNowoczesna technologia ułatwia życie gospodyni. Gotowanie kompotu w wolnej kuchence jest znacznie łatwiejsze niż w zwykły sposób. Trzy litrowy słoik będzie potrzebował:\nSterylizuj umyte słoiki za pomocą multicookera, umieszczając je do góry nogami na misce do gotowania na parze i wybierając ten sam tryb, czas sterylizacji wynosi 20 minut.\nPodczas prania jagody zagotuj wodę w trybie „gotowania na parze” w misce multicookera. Do tego wystarczy 10 minut. Napełnij słoiki wiśniami i zalej wrzątkiem. Po 10 minutach moczenia w sterylnych kapslach, odsącza się, miesza z cukrem i ponownie ustawia na „parowanie” przez 10 minut. Nie zapomnij przeszkadzać. Wrzący syrop wlewa się do słoików i szczelnie zamyka.\nCo jest przydatne wiśnia kompot\nKorzyści z kompotu wiśniowego są niezaprzeczalne. Dzięki metodzie podwójnego napełniania witaminy w preformie są przechowywane znacznie lepiej niż podczas sterylizacji. A wiśnia ma ich wiele: PP, B, E, A, C. Są w niej także minerały, zwłaszcza dużo żelaza i magnezu. Przy średniej ilości cukru w napoju, wartość kaloryczna 100 g produktu wynosi 99 kcal.\nKompot pomaga radzić sobie z niedokrwistością, poprawia układ sercowo-naczyniowy, łagodzi obrzęki. Но для приема этого вкусного напитка есть ограничения:\nKompot wiśniowy: przepisy na zimę w bankach © 2017 - Może 2022


Zabawy na plaży – Fotografka ma wolne\nZapowiadałam zdjęcia z plaży i oto są. Zacznę od zabaw na piasku, kiedy pogoda nie była jeszcze taka, żeby wejść do wody. Jak zapewne już wiesz, lubię przywieźć z wakacji trochę zdjęć nie do końca pozowanych. Mogą być aranżowane, ale zależy mi na tym, żeby efekt końcowy był naturalny, żeby zdjęcia były dynamiczne i ciekawe. Bywa tak, że rzucam temat jakiejś konkretnej aktywności i przyczajam się, żeby porobić zdjęcia, gdy już towarzystwo podchwyci pomysł. Ale czasem zdarza się, że to dzieci zaproponują, a ja wtedy muszę to wykorzystać.\nTym razem było podobnie. Dość długo leżałam i zupełnie nie chciało mi się rejestrować niczego. Ale gdy już swoje odleżałam, pojawiła się wyjątkowa okazja zrobienia zdjęć Helence, która realizowała swój autorski plażowy projekt. Początkowo cicho obserwowałam, co kombinuje. Przemierzała plażę w poszukiwaniu gałęzi, przenosiła je i układa w jednym miejscu. Gdy już pozbierała materiały, zaczęła budować coś na kształt szałasu. Nie mogła sobie poradzić z niektórymi elementami, ale tak jak ona dzielnie stawiała gałęzie, tak i ja dzielnie na to patrzyłam i nie oferowałam pomocy 🙂 Po jakimś czasie projekt przyjął inny kształt, by ostatecznie stać się czymś na kształt wagi, która następnie posłużyła do badania, czy cięższa jest mata czy crocsy. Nie dość, że byłam szczerze dumna z tego wspaniałego dokonania, to jeszcze zachwycona tym, jak to pięknie wszystko wyglądało w kadrze. Ponieważ pora była już dość późna, na plaży było niewiele osób, więc rzadko ktoś wchodził mi w kadr. Do tego światło był0 już całkiem ładne, a niebo niebieskie. Nie obyło się oczywiście bez filtra polaryzacyjnego, który jeszcze bardziej wydobył błękit. Muszę tych zdjęć trochę pokazać, bo proces był iście niezwykły.\nPokażę Ci przy okazji jak zmienia się zdjęcie, gdy zmienia się położenie fotografa, a tym samym aparatu. Większość tych zdjęć robiłam leżąc plackiem na piachu. Ale z ciekawości podniosłam się chyba na kolana, żeby zobaczyć czy efekt będzie lepszy czy gorszy. Ostatecznie nie wiem, który podoba mi się bardziej. Ale warto pamiętać o tym, że punkt widzenia bardzo zmienia ostateczny wygląd zdjęcia, nawet jeśli reszta pozostaje taka sama. Pierwsze zdjęcia zrobiłam w pozycji leżącej, drugie odrobinę wyżej.\nJak co roku zasugerowałam również, żeby dzieciaki pobawiły się też z Jakubem. Najczęściej kończy się to na bijatykach, przewalaniu i stawaniu na głowie. Co ciekawe, każdego roku cieszy ich to podobnie. A ja chętnie zapisuję te zabawy, bo dzieci z tego roku to już jednak trochę inne dzieci niż rok temu 😉\nJeśli masz ochotę zobaczyć, co robiliśmy na plaży rok temu, to zajrzyj tutaj: Nadmorska akcja!\nA jeśli wybierasz się niedługo na wakacje nad morze, koniecznie przeczytaj moje wskazówki o fotografowaniu na plaży: 10 wskazówek, jak zrobić fajne zdjęcia z plaży


Naklejka KONSTELACJE GWIAZDOZBIORY z gwiazdami DUŻY ZESTAW Trochę na Ścianę\n» Naklejka KONSTELACJE GWIAZDOZBIORY z gwiazdami DUŻY ZESTAW\nNasza naprawdę wyjątkowa i oryginalna naklejka GWIAZDOZBIORY dedykowana jest wszystkim małym, jak i dużym miłośnikom astronomii. Czy są tu zatem pasjonaci tej tajemniczej i fascynującej dziedziny? Jeśli tak, na ścianach w ich pokoju powinny obowiązkowo zagościć nasze konstelacje oraz otaczające je setki gwiazd! Przeniesienie odrobiny nieba do swojego ukochanego, bezpiecznego kącika naprawdę jest możliwe i... takie proste! Naklejka GWIAZDOZBIORY w niesamowicie efektowny i atrakcyjny sposób przyozdobi każdą przestrzeń, wprowadzając do niej spokojny i odrobinę magiczny nastrój.\nPełni ona funkcję nie tylko doskonałej ściennej ozdoby, ale również planszy naukowej, która umożliwi każdemu smykowi poszerzanie swojej wiedzy oraz zdobywanie nowych umiejętności. Do wyboru naszych klientów pozostawiamy szeroką paletę kolorów, dostępną w różnorodnych odcieniach, zarówno tych klasycznych, delikatnych, pastelowych, idealnie podkreślających styl skandynawski, jak i wyrazistych i energicznych, które przypadną do gustu naszym pociechom. Gwarantujemy, że naklejka GWIAZDOZBIORY uspokaja, wycisza i ułatwia zasypianie!\nPrzede wszystkim wiele radości z naklejania, które możemy wykonać razem ze swoją pociechą!\nW zestawie GWIAZDOZBIORY znajduje się:\n15 konstelacji w rozmiarach od 16x24cm do 35x35cm,\n189 gwiazdek w rozmiarach 15mm, 17mm i 20mm\nNaklejki kosmiczne wyróżnia bardzo wysoka jakość wykonania z matowej folii samoprzylepnej oraz odporność na działanie czynników atmosferycznych i promieniowania UV. Naklejki wykonane są metodą ploterową (wycinanie), to co jest znamienne dla tego rodzaju ozdób to to, że nie posiadają tła (tłem po naklejeniu staję się powierzchnia, na którą nakleimy naklejkę). Są to cechy gwarantujące długoletnią radość ze ściennych ozdób, które każdego dnia będą cieszyć oczy naszych dzieci oraz emanować swoją oryginalną formą. Naklejki ścienne należą do dekoracji, które szybko się nie nudzą i co najważniejsze: nawet przy zmianach wystrojowych w pokoju, zachowują swój świeży i niebanalny wygląd!\nNa nasze naklejki Kosmos nanosimy specjalny papier transportowy, którego zadaniem jest umożliwienie bezpiecznego odklejenia ozdób od papieru podkładowego, a następnie sprawne przyklejenie ich w jednym kawałku na wybrane przez nas miejsce na ścianie.\nNaklejki KROPKI MIX na ścianę 50szt\nZestaw naklejek Księżyc 50cm + Gwiazdozbiory\nZestaw KSIĘŻYC I GWIAZDOZBIORY


Horodyńska NAJGORZEJ UBRANĄ POLSKĄ GWIAZDĄ 2013! (Zdjęcia) - PUDELEK\nHorodyńska NAJGORZEJ UBRANĄ POLSKĄ GWIAZDĄ 2013! (Zdjęcia)\nIwona Węgrowska\tDoda\tDorota Rabczewska\tMarta Grycan\tMonika Pietrasińka\tPiotr Kukulski\tWiktoria Grycan\tPikej\tPatrycja Wojnarowska\tEwa Farna\tJoanna Horodyńska\tMaja Sablewska\tRadosław Majdan\nW naszych noworocznych rankingach na Najgorzej Ubraną Polską Gwiazdę co roku prowadzą dwie celebrytki - Joanna Horodyńska i Iwona Węgrowska. Trudno się spierać, że ubierają się naprawdę najgorzej, wydając przy tym fortunę na nowobogackie buty, sukienki i futra. Na niekorzyść Horodyńskiej działa dodatkowo fakt, że uważa się za "wyrocznię mody" i krytykuje inne celebrytki, ubierające się znacznie lepiej od niej.\nPodliczyliśmy Wasze tegoroczne głosy. W 2013 wygrała zasłużenie Joanna, wyprzedzając wyraźnie Iwonę. Trzecie miejsce na podium zajęła najbrzydsza polska celebrytka, Patrycja Wojnarowska. Doceniliście ją za paradowanie z goła pupą na zimnie. Reszcie naprawdę trudno było z nimi konkurować.\nZ powodu tak ostrej rywalizacji dopiero na piątym miejscu znalazł się Radosław Majdan. Naszym zdaniem zasłużył na miejsce na podium, ale wybór należy do Was :)\n1. Joanna Horodyńska - 31% głosów\n2. Iwona Węgrowska - 24% głosów\n3. Patrycja Wojnarowska - 16,3% głosów\n4. Marta i Wiktoria Grycan - 6,8% głosów\n5. Radosław Majdan - 5% głosów\n6. Maja Sablewska - 4,7% głosów\n7. Doda - 4,2% głosów\n8. Monika "wagina" Pietrasińska - 3,9% głosów\n9. Piotr "Pikej" Kukulski - 2.9% głosów\n10. Ewa Farna - 1,2% głosów\nZobacz: NAJGORZEJ UBRANE polskie gwiazdy 2013! (ZDJĘCIA)\nemily 515 Skomentuj »\nkarwasz 04.01.2014 11:29\ngość 04.01.2014 11:30\nGratuluje czytelnikom Pudelka idealnego wyboru :)\nNie jestem wyrocznią mody ale wiedziałam to od dawna..\ngość 04.01.2014 11:32\nGdzie można Horodyńskiej wysłać gratulacje?\njuju 04.01.2014 11:31\nTak jak ta Sablewska, myślą, że mogą innych krytykować, a same się ubierają jak w Faszyn from Raszyn ..\nNajnowsze » Nowsze » « Najstarsze « Starsze Oglądasz 1-30 z 515\npodrozniepl 04.01.2014 11:30\nnalezalo sie! :)


gdzie znaleźć dobrego prawnika | Zachęcające i użytkowe artykuły dla Ciebie\nPrawnik bądź też inaczej konsultant prawny, to osoba, która posiada, jak sama nazwa wskazuje, wykształcenie w zakresie prawa. Choć nie jest związany z tak rozległą odpowiedzialnością co zawód mecenasa lub ewentualnie radcy prawnego, to dalej pełni niezwykle znaczącą funkcję w całym systemie, warto wobec tego bliżej przyjrzeć się jego obowiązkom i temu, w jaki sposób sobie z nimi radzi.\nProblemy prawne na tle familijnym na pierwszy rzut oka wydają się z natury znacznie lżejsze od rozpraw, które dotyczą poważnych przewinień, nie stanowi to niemniej jednak podstawy do tego, aby w dowolny sposób je lekceważyć. Prawnicy do spraw rodzinnych z pewnością bardzo dobrze zdają sobie z tego sprawę – stąd specjalność tego właśnie zawodu. Ich rola w takich sporach polega przede wszystkim na udzielaniu rad prawnych oraz poprawniejszym uświadamianiu swoich klientów w ich możliwościach, wskazując im najlepszą drogę postępowania, by zwyciężyć sprawę. Z uwagi na rozległą ilość prawnych niuansów, z którymi ma się w tego rodzaju sytuacjach do czynienia, wsparcie prawnika bywa w zasadzie nieoceniona.\nZ uwagi na to, iż w sporach ustawodawczych liczą się przeciwne interesy dwóch osób, zadanie stawiane przed jurystą często przybiera formę rywalizacji. Za sukces wolno uznać tu osiągnięcie wyczekiwanych efektów, ale w rzeczywistości bardzo sporadycznie udaje się w pełni pokryć rezultaty z wyznaczonym uprzednio celem – nawet kompromis bywa wygraną. Rzecz oczywista, im poprawniejszy i znacznie bardziej doświadczony prawnik, tym pokaźniejsza jego efektywność.