Dziś postanowiłam sobie, że zdobędę się na odwagę i zjadę ruchomymi schodami z Placu Zamkowego na dół, do tramwaju. Już parę razy się przymierzałam do tego wyczynu i w ostatniej chwili rejterowałam. Przerażała mnie stromizna schodów i ich szybkie przemieszczanie się. Kiedyś, gdy tak stałam przed nimi i brak mi było zdecydowania, podszedł do mnie strażnik i powiedział, że nie ma się czego bać, bo schody są bardzo bezpieczne i jeżdżą nimi nawet niewidomi z laskami. To mnie jednak nie przekonało. Wolałam schodzić na bolących nogach normalnymi schodami. Tak było do momentu, aż znalazłam się w metrze koło Hali Marymonckiej, gdzie schody ruchome były też szybkie i bardzo strome. Ale tu nie było innej możliwości zjechania na dół. Jakoś się przemogłam i dałam ten jeden krok......A przecież setki razy zjeżdżałam i wjeżdżałam różnymi schodami bez żadnego wrażenia, a tu taki opór.\nHurraa! z Placu Zamkowego dziś zjechałam schodami. Najtrudniejszy był ten pierwszy krok, a później była normalna jazda. A jaka byłam z siebie dumna. Do samego tramwaju szłam z zadartym nosem.\nWiem, że to, co napisałam może być potraktowane przez moich miłych Czytelników, jako dziwactwo, ale cóż prawda jest jedna i nie ma co jej ubarwiać, aby lepiej wyglądała. Od razu przypomina mi się jakim przeżyciem dla mojej babci była jazda schodami ruchomymi zaraz po wojnie. Barwnie o tym opowiadała, jak to wujek ją chwycił w ostatnie chwili, bo byłaby się przewróciła.\nO schodach koniec. Teraz inna sprawa.\nPrzechodziłam dziś na ul. Piwnej koło sklepu z biżuterią. Pomyślałam, że na chwilę wejdę i popatrzę na bursztynowe kolczyki. Ostatnio nic sobie nie kupowałam. Dziś też nie miałam zamiaru, tym bardziej, że miałam przy sobie resztki pieniędzy. A tu jeszcze 4 dni do pierwszego. Ale jak zaczęłam oglądać kolczyki, to wsiąkłam. - Mnie się od życia też coś należy. - pomyślałam. Wybrałam koczyki bursztynowe w srebrze za 750 zł. Zaraz je założyłam i bardzo zadowolona wyszłam ze sklepu......... Do domu dojechałam już tylko w jednym kolczyku. Nie wiem, kiedy go zgubiłam i jak to było możliwe. Ale kolczyka nie ma. Trudno przeboleję tę stratę i następnym razem kupię kolczyki z innym zapięciem.\nPodobno ludzie, którzy mają kłopot ze spaniem - są bardzo inteligentni.\nZ tego wynika, że ja jestem przysłowiowy matoł. Bo nie tylko śpię świetnie w nocy, ale także w dzień potrafię przespać kilka godzin. Ale trudno. Tacy ludzie jak ja, też żyją na świecie. Dzisiaj przeszłam samą siebie. Przyjechałam z Warszawy i jak dałam nura do łóżka to obudził mnie dopiero budzik na czas brania leków o godz. 20. Do tego mojego matołectwa dołożył się jeszcze dr. Sienkiewicz - świetny lekarz i bardzo miły pan. Dał mi lek, po którym tak chce mi się spać, ze z trudem unoszę powieki. Dodał jeszcze, że jeśli dużo śpię, to bardzo dobrze. Powiedział, że te moje kłopoty to nie żaden Parkinson, ani jemu podobne. Leki, które mi przepisał, mają ograniczyć ruchy mimowolne nie tylko ręki, ale i drapanie podłoża paluchami nogi jak kura pazurami. No i leki pana doktora + rehabilitacja dają już pewne efekty. Dziś zupełnie nieźle szłam. Podłoże stopy nie kurczyło mi się tak wściekle.\nCo to za radość dobrze iść. Gdy jeszcze nie miałam kłopotów z nogami, nie wyobrażałam sobie, że nogi są aż tak ważne. Owszem! Gdy jakiś człowiek jeździ na wózku, to dramat. Ale żeby normalne, zdawałoby się, zdrowe nogi nie chciały nosić? To było poza moim wyobrażeniem. Nogi były od chodzenia i już. Dopiero coś w rodzaju paraliżu nóg uświadomiło mi, jakim skarbem są zdrowe i sprawne nogi. I pewno tak jest z różnymi innymi częściami ciała. Dlatego mam zamiar cieszyć się ze wszystkiego. Z lepszego chodzenia, z tego, że widzę. Nieważne, że noszę dwie pary okularów i jeszcze szkło powiększające. Ale widzę. Z tego, że słyszę, że starzeję się bez zadręczania się, że nie jestem już młoda. Z tego, że mam poczucie humoru, dystans do różnych spraw i sprawny jeszcze umysł. Z tego, że wydaje mi się, że wyglądam na 60 lat, a nie na 79 (tu pomaga mi moja wada wzroku). Ale gdy młodsi ustępują mi miejsca w środkach komunikacji nie mam nic przeciwko temu. Już coraz mniej mnie dziwi, że podnoszą się robiąc mi miejsce.\nA w ogóle, to życie jest piękne. Szczególnie, gdy słonko świeci, jest ciepło, zaczyna się wiosna i energia wstępuje w człowieka. Wyspana uśmiecham się promiennie do wszystkich.\nZacznę od tego, że w piątek przyjechały do nas prawnuczki z ich babcią, a naszą córką. Bardzo ładnie się bawili, ale energia ich była taka, jakiej w naszym domu nie było od dawna, czyli od ich ostatniego przyjazdu. Co to dla nich schody, po których ja się wdrapuję powoli. Tylko było słychać tupot nóg. Skakanie po oparciach foteli i kanapy. Najsensowniej zachowywała się nasza kotka, bo wiała z domu bez chwili zastanowienia. Kiedy już milusińscy wyjechali ze swoją babcią, ja powiedziałam do męża: - Żebym tak jeszcze miała z połowę tej energii, co nasze prawnuczki - Nie daj Boże! - odpowiedział mój mąż. I chyba miał rację. Na wszystko jest czas. Na energię, na aktywne działanie, na wyciszenie i zwolnienie tempa.\nDzisiaj na stacji Warszawa Gdańska zaczepił mnie jakiś młodzieniec w wieku około 30 (na oko). Powiedział: - Pani to chyba jedzie do Legionowa. - A skąd pan to wie? - zapytałam. - Bo jak się jeździ pociągami, to wpadają w oko różne twarze. I te młode i te bardziej wiekowe. - powiedział taktownie. Od razu odezwał się siedzący we mnie, uśmiechnięty diablik. - Szczególnie, jak wyglądają sympatycznie - dodałam prędko, bo mógł sam tego nie wymyślić. I od razu stał się moim starym znajomym, choć ja go wcześniej nie widziałam. - Niech pani przejdzie dalej, bo tu pociąg nie dojedzie - instruował mnie.\nW całkiem dobrym humorze dojechałam do mojej miejscowości. Mówi się, że podróże kształcą. Pewno to jest prawda. Ale podróże dostarczają także różnych wrażeń. Czasami wkurzają, czasami bawią. Ale jest odmiana od codzienności i stagnacji. Uruchamia się w człowieku błysk w oku i poczucie humoru.\nZ Warszawy przyjechałam dziś zmarznięta i zła, jak pies, a nawet jak dwa psy. Wszystko było dobrze, dopóki nie zaczął się powrót. Sprawdziłam jeszcze w domu o której mam powrotny pociąg, bo do Warszawy pojechałam samochodem z córką. Powrót był o 15,23. Usiadłam na peronie pod daszkiem i cierpliwie zaczęłam czekać. Nagle słyszę, że będzie 10 min. opóźnienia z przyczyn technicznych. - 10 minut, to mało - pomyślałam i wyciągnęłam z torby drożdżówkę z soczewicą, dla zabicia czasu, bo głodna wcale nie byłam. Po 10 minutach następny komunikat. Pociąg opóźni się około 50 minut. Tu już zaczęłam się z lekka wkurzać. Kiedy po tych 50 minutach ogłoszono, że pociąg jest odwołany, a następny z rozkładu wjeżdża na sąsiedni peron, to już się we mnie zagotowało. Biegiem ruszyłam po schodkach w dół, kawałek korytarzem i następnymi schodkami do góry. Gdy byłam już na peronie większość ludzi była w pociągu i nie było żadnych miejsc siedzących. Jakaś litościwa pani zaproponowała mi swoje miejsce (nie wiem po czym poznała, że z trudem stoję) i w ten sposób siedziałam, aż do mojej miejscowości. I tu następna niespodzianka. Na przystanku drzwi się nie otworzyły i pędem leciałam do następnych, żeby wysiąść.\nTak więc odwołuję wyrazy: biegnij i pełzaj z tytułu poprzedniego wpisu. Co prawda biegłam jak 18-tka, ale uznałam, że bieg jest już nie dla mnie. Do pełzania jeszcze nie doszło, ale i ten wyraz odwołuję na wszelki wypadek.\nO innych sprawach będą kolejne wpisy.\nBiegnij, idź, a nawet pełzaj...\nŻycie pędzi. Moja mama mówiła, że im człowiek jest starszy, tym czas szybciej płynie. Dopiero teraz widzę ile jest racji w tym powiedzeniu. Gdy byłam dzieckiem, rok szkolny wlókł się prawie bez końca. Teraz śmiga coraz szybciej, a ja mam coraz mniej sił i coraz częściej są takie dni, kiedy zacina mi się proste myślenie. Już nie te oczy, nie te nogi, ręka drży i zupa się wylewa. Nie chcę myśleć, co będzie dalej.\nStarałam się radzić sobie, gdy bardzo źle chodziłam. Sama najczęściej jeździłam pociągiem do Warszawy nie dlatego, że nie było mnie komu zawieźć, ale chciałam być samodzielna. Później kupiłam kule, a teraz lepiej chodzę, ale bolą mnie biodra i kręgosłup. Myślę jednak, że jakoś to będzie. Od poniedziałku zaczynam rehabilitację, a we wtorek mam wizytę u d-ra Sienkiewicza. Młódką już nie będę, ale mam zamiar nie dawać się dopóki tylko się da.\nCo myślą rośliny.\nKupiłam dzisiaj Newsweek i w dziale nauka znalazłam artykuł Katarzyny Burdy"Co myśli marchewka". Przytoczę trzy krótkie fragmenty:\n"Rośliny nie tylko rozmawiają ze sobą i doskonale wiedzą, co się wokół nich dzieje. Właśnie dowiedziono, że potrafią także logicznie myśleć i przewidywać przyszłość."\n"Przed zaledwie dwoma miesiącami naukowcy z Australii dowiedli, że rośliny potrafią także uczyć się i zapamiętywać na całe tygodnie to, czego się nauczyły."\n"Rośliny potrafią porozumiewać się ze sobą, rozpoznają się nawzajem. Cenią sobie więzi rodzinne i dbają o to, aby ich krewnym nie zabrakło pożywienia."\nPrzeczytałam uważnie cały artykuł i pomyślałam sobie, że jeżeli to jest prawda (a stoją za tym jakieś autorytety naukowe i badania), to by znaczyło, że zjadamy żywe organizmy na surowo, lub je poddajemy obróbce kulinarnej, a one cierpią. Mąci mi się w głowie od tej rewelacji. Byłam wegetarianką bite 7 lat, bo zobaczyłam na targu trzęsącego się, przerażonego i jednocześnie zrezygnowanego cielaka. Widok był taki, że do dziś go pamiętam. Pewno był skazany na rzeź. I ktoś go zjadł. Podobno są ludzie, którzy żywią się samą energią słoneczną, ale ja do nich nie należę. Dziś na kolację zjadłam kromkę chleba z masłem, posypką orzechowo-słonecznikową i z liśćmi sałaty.\nIdąc jednak dalej zaproponowanym tropem można pomyśleć, że może także ziemia, kamienie, skały, też jakiś rozum mają i porozumiewają się z sobą. Czyste wariactwo.\nZ takim wpisem pewno przyjęliby mnie od razu do psychiatryka, ale przecież ja tego nie wymyśliłam, tylko przeczytałam. I pytam. Gdzie sięgają granice nauki, a zaczyna się czysty absurd?\nNiżej wklejam moją produkcję. Zaręczam, że nie jest żywa. Sama ja upaciepiłam.\nZastanawiaj się i pisz.\nZnalazłam cytat, który mnie zastanowił. Oto on:\n"Pisarz powinien dążyć nie do tego, by opowiadać o wielkich wydarzeniach, lecz by czynić małe wydarzenia interesującymi". Arthur Schopenhauer\nSłowo pisarz - to dla mnie duże słowo, dlatego zamieniam je od razu na zwrot człowiek starający się coś pisać. I zastanawiam się nad tym, jak pisać, żeby to małe wydarzenie przedstawić w sposób interesujący. Przedstawić komu? Czytelnikom. Czy wszystkim, czy jakimś o określonych zainteresowaniach? Pytania można mnożyć. Np. jakie wydarzenia, a może moje myśli i refleksje mogą zainteresować wszystkich czytelników?\nGdzieś przeczytałam, że ludzie interesują się przede wszystkim sobą. Być może jest w tym jakaś część prawdy, jeśli nie cała prawda. Może dlatego takie ciekawe są treningi prowadzone przez dobrego psychologa, że ludzie, między innymi, z różnych odgrywanych scenek dowiadują się różnych rzeczy o sobie, o swoich zachowaniach o wadze słownictwa, którym się posługują. Spróbuję przedstawić jedną scenkę z takiego treningu.\nSiedzimy w kole na materacach ułożonych na podłodze. Ochotnicy mają odgrywać różne role w scence rodzinnej. Pojawiło się właśnie na świecie małe dziecko. Jak będą zachowywać się dorośli i dzieci, bo jest także drugie starsze dziecko. Zgłaszam się do scenki i dostają rolę starszej siostrzyczki malucha. W scence biorą udział maluch, jego mama, babcia, ciocia, no i ja starsza siostra. Reszta osób, łącznie z psychologami, siedzą wkoło i mają obserwować scenkę.\nSiedzę na środku, razem z resztą rodziny i też początkowo obserwuję. Bawi mnie i dziwi zachowanie niemowlaka, którym jest leżąca na plecach, wywijająca nogami w górze i wrzeszcząca koleżanka - pani około 35-45 lat. Dokoła niej kręcą się mama, babcia i ciocia. Ja siedzę z boku i nikt początkowo nie zwraca na mnie uwagi. - Jaka śliczna, maleńka - słyszę. - A jaka już mądra. Może jest głodna. Chce jeść? Czy pić? - Ja siedzę obok i zaczynam czuć , że właściwie jestem zupełnie niepotrzebna w tej scence. Z równym powodzeniem mogłabym siedzieć w zewnętrznym kręgu. Nagle mama zauważa mnie i woła: - Marysiu! Podaj mi pieluszkę, bo malutka się zmoczyła. - No nie! - myślę sobie - Nie dosyć, że wszyscy, jak nakręceni zajmują się rozwrzeszczaną babą jeszcze i mnie chcą wciągnąć w tę głupotę. - Biorę jednak w dwa palce czystą chusteczkę higieniczną i podaję bez słowa mamie. Wiem, że chcą mi pokazać, że ja też jestem ważna, ale ja tej swojej ważności wcale nie czuję. Czuję natomiast w sobie bunt i niechęć wobec tego malca. Koniec scenki.\nWracamy do zewnętrznego koła i mówimy o swoich odczuciach. Mówię, że czułam się niepotrzebna i jakby na siłę wciągana do opieki nad nowym dzieckiem. I tu zabiera głos pani psycholog i mówi. - Widzicie. Tak jest, gdy rodzi się dziecko w rodzinie. I tak to starsze dziecko się czuje. Nawet gdy maluch płacze, można na chwilę zająć się starszym dzieckiem i przytulić je, powiedzieć, że się go kocha itd. Starsze dziecko ma poczuć, że nic nie traci z uczuć mamy. Przez chwilę małemu płaczącemu niemowlakowi nic się nie stanie. -\nOd razu przypomina mi się scena z mojego dzieciństwa. Właśnie urodziła się moja młodsza o ponad 5 lat siostra. Mama kiedyś poprosiła, żebym jej przez chwilkę popilnowała. Ja zostałam z maleństwem sama w pokoju, zacisnęłam pięści i podbiegałam do niej z wygrażaniem pięściami i z krzykiem: - Po coś ty się urodziła! Po coś ty się urodziła! - Moje krzyki i akt agresji przerwała dopiero mama gdy wbiegła wystraszona do pokoju.\nTrudno było także mojemu synkowi, gdy urodziła się jego siostrzyczka. Sama nic nie zauważyłam. Wydawało mi się, że nowego członka rodziny przyjął ciepło, aż dowiedziałam się od pani w przedszkolu, że powiedział, że jego już nie kochamy. - Grzesiu! Naprawdę tak pomyślałeś, że już Cię ni kochamy? Tak! - odpowiedział łzawym głosem. Starałam się zrobić wszystko, co tylko możliwe, żeby znowu poczuł się kochany i ważny, ale czy mi się to udało, nie wiem.\nW scence brałam udział mając prawie 60 lat. Moje dzieci były już dorosłe i zaczynały się już rodzić wnuki. I tak sobie dziś myślę, że gdyby można było zmienić swoje wzorce zachowań, to więcej radości miałyby moje dzieci. Wiedza musi być jednak zdobyta we właściwym czasie. Pewno popełniłabym całe mnóstwo różnych innych błędów, ale nie dopuściłabym aby moje starsze dziecko przeżywało dramat wewnętrzny, żeby nawet przez chwilę nie myślało,że nie jest kochane. Jestem zamyślona i jest mi smutno, bo zawsze chciałam, żeby moje dzieci były szczęśliwe. Chciałam je odgrodzić od różnych zagrożeń, a tymczasem sama dopuściłam nieświadomie do takiej sytuacji. I pewno do różnych innych także o których jeszcze nic nie wiem, bo to mogłyby mi dopiero powiedzieć moje dzieci. A nie rwą się do rozmowy.\nTelefon od prawnuka.\nWczoraj wieczorem zadzwonił telefon. Podnoszę słuchawkę i słyszę głosik prawnusia: - Babciu! Stęskniłem się za Wami. - Jakby mnie kto na sto koni wsadził, tak się ucieszyłam i takiej od razu dostałam energii. Mówię więc do niego, że my też tęsknimy i postaramy się w najbliższym czasie przyjechać w odwiedziny. Mówię: - Przywieziemy soczki. Lubisz je? Uwielbiam twoje soczki - odpowiedział. Ucieszyłam się, chociaż wiem, że jak soki przywiozę, to nie będzie chciał ich pić.\nCo potrafi zdziałać taka jedna rozmowa z brzdącem. Już zaczęłam myśleć o lecie i robieniu następnych zapasów. Mam nadzieję, że do lata mi to przejdzie, ale na razie mam więcej wigoru. Mówił długo i używał takich słów i różnych określeń, że aż się zdziwiłam. Zapytałam, czy lubi swoją szkołę. Chyba też ją uwielbia, a w najbliższym czasie pójdzie na urodziny do Ani, bo go zaprosiła. - Do jakiej Ani? - zapytałam. - No do mojej koleżanki z klasy - odpowiedział zdziwiony, że tego nie wiem. Później poprosił do telefonu dziadka i rozmawiał z nim jakiś czas. Adaś, drugi prawnuczek już spał, więc z nim nie było rozmowy.\nDzieci - to sama radość. Są takie szczere. Mówią, co myślą, nie owijając nic w bawełnę. Z radością spotkam się z nimi. Gdyby jednak trzeba się było takimi iskrami zająć przez kilka dni nawet, to nie wiem, czy dałabym sobie już radę. Dzieci to żywioł, a ja poruszam się jak ciężka klucha. Oni mają różne dziwne, zaskakujące pomysły, a ja odpowiedzialny człowiek, bałabym się ich zostawić na moment bez opieki nawet na własnym podwórku. Poza tym, ja nie potrafię im niczego odmówić, jak proszą lub się awanturują. A już mój ojciec śp. mówił, że jak dziadkowie chowają wnuki, to dzieciaki mają dziadowskie wychowanie. I chyba jest w tym trochę prawdy.\nOstatnio trochę się zaniedbałam z wpisami.\nKilka dni temu zaczęło coś po mnie łazić. Jakieś pokasływania, dreszczyki, rozbicie... Wypiłam grypovitę, wzięłam rutinoscorbin i machnęłam się w środku dnia do łóżka, żeby się zdrzemnąć. Spałam jak suseł do kolacji. Po kolacji powtórka ze spania do następnego rana i myślałam, że już po wszystkim, ale ponieważ byłam jakaś rozbita i osłabiona, więc nawet brudne gary zostawiłam w zlewie i znowu sobie pospałam. I już jest po wszystkim.\nA dziś wsiadłam na rower i objechałam swoje leciwe koleżanki. Jedna ma 88 lat, druga 96. I po powrocie powiedziałam do męża, że jak będziemy już niesprawni, to trzeba będzie wynająć kogoś do opieki. Moja 96-letnia koleżanka ma właśnie taką opiekunkę. Pani przychodzi. Sprząta, gotuje, kąpie podopieczną jak trzeba, dba o nią. Syn koleżanki pracuje i jest spokojny, że z matką wszystko jest w porządku. Wraca wieczorem. Moja koleżanka zaprzyjaźniła się z opiekunką. Bardzo sobie chwali ten układ. A początkowo nie chciała nikogo. Jej syn nawet radził się znajomej, co robić, bo nie chciał działać wbrew woli matki. Znajoma poradziła mu, aby nie słuchał matki, tylko zrobił po swojemu. I jest świetnie.\nDruga koleżanka 88-letnia mieszka w dużym domu. Ile razy do niej wejdę, to narzeka na to, że źle się czuje. Wpada do niej wnuczka z partnerem lub syn, ale większość dni, a przede wszystkim noce jest sama i bardzo się boi. Mierzy sobie kilkanaście razy na dzień ciśnienie. Źle widzi, źle słyszy i żyje w stresie, ale żadnej opiekunki nie chce.\nWiosna robi się na całego. Słonko jasno świeci. Ptaki śpiewają, psy się wygrzewają na dworze. Kotka wpada do domu tylko na chwilę, aby sobie podjeść i już jej nie ma. Moja zielona pietruszka pokazała się w ogródku. Od razu inne życie - bardziej radosne i towarzyskie.\nUkraina wciąż napawa mnie niepokojem. Zadaję sobie pytanie: - Jak rozwinie się sytuacja dalej? A to tak blisko nas.\nPodróż sentymentalna i rzeczywistość do przemyslenia.\nWpis zacznę, nie od tytułowego sprytu, ale od naszej dzisiejszej podróży.\nWłaśnie dzisiaj mija 115 rocznica urodzin mojej teściowej. Mąż chciał pojechać na cmentarz, więc rano pojechaliśmy. Takie podróże są dla mnie bardzo sentymentalne, bo po drodze mijaliśmy moje pierwsze miejsce zamieszkania - wieś ciągnącą się w bok od drogi, a także cmentarz, na którym został pochowany mój malutki 4-letni braciszek, jeszcze przed wybuchem wojennej zawieruchy w 1939 roku. Ile razy tamtędy przejeżdżam, lub jadę na Wszystkich Świętych, tyle razy myślę o nim. O tym, jaki był biedny i bardzo cierpiący po rozlaniu się wyrostka robaczkowego. Myślę o rozpaczy matki, która nie umiała mu pomóc żyjąc na wsi z daleka od lekarzy i szpitali. Od razu przyszło mi do głowy, że podobnie umierała moja siostra w dużym mieście ze szpitalami i lekarzami. Też miała zapalenie otrzewnej - bezbolesne, jak orzekli lekarze, chociaż ona miała silne ataki bólu, na które nie pomagały nawet zastrzyki, a ostatnia noc była dla niej koszmarna. Pękł jej wrzód na jelicie, na co lekarze nie zwrócili uwagi.\nW czasie podróży towarzyszyły mi także bardziej optymistyczne myśli. Patrzyłam przez okno samochodu na zielone pola jesiennych zbóż i rudziejące jeszcze trawy, na laski i resztki brudnego śniegu przy rowach. Wróciłam w myślach do swojego dzieciństwa, z którym kojarzy mi się do dzisiaj maleńki zarośnięty wysoką trawą róg podwórka przed domem. To był mój las. Tu się chowałam. Tu czułam się bezpieczna. To był mój kąt. Pamiętam także dużą i chyba dosyć głęboką kałużę przed domem po jakiejś ulewie i i pływanie po niej w balii razem z najstarszym bratem. W wyobraźni zobaczyłam ojca, który raz dał mi w dupę klapsa, bo go nie posłuchałam i przyspieszył tym samym pęknięcie wrzodu na moim pośladku. Nie wiem, kto wtedy bardziej się wystraszył, czy ja, czy ojciec. Ja z rykiem poleciałam do mamy, a ojciec ze skruszoną miną podążył za mną.\nStare dzieje. Ale te i inne wspomnienia zawsze do mnie wracają w czasie takich podróży, jak dzisiejsza.\nW drodze powrotnej wpadliśmy do siostry, gdzie bardzo miło spędziliśmy trochę czasu i nastąpił powrót do domu.\nNo i teraz przechodzę do ludzkiego sprytu. Przyjechaliśmy do naszej miejscowości, a ponieważ chciałam jeszcze zrobić niewielkie zakupy zatrzymaliśmy się przed sklepem. Podeszło do mnie dwóch młodych panów. Jeden z nich wyjął obrazek ze zdjęciem papieża Franciszka i podał mi go. Przez głowę przeleciała mi błyskawiczna myśl, że skoro obrazek dają, jeszcze papieża, to nie wypada go nie przyjąć. Wzięłam do ręki obrazek, a młody pan powiedział: - Pewno przyjechała pani samochodem, więc jeszcze patron kierowców - i znowu dostałam obrazek. I nagle słyszę: -Za obrazki, co łaska. - Obrazki trzymałam już w ręku i tak zgłupiałam, że wyciągnęłam portmonetkę i zaczęłam szukać drobnych. Pan widząc 10 zł i 20 zł w portmonetce i moje zastanawianie się powiedział: - Mogę pani wydać. - Dałam mu 5 zł. i zapytałam, na co zbierają. Fatalnie bym się czuła, gdyby się okazało, że dałam na Radio Maryja, bo tej rozgłośni nie lubię. - Na studia. - Odpowiedział młody pan. - Studiujemy na Uniwersytecie Warszawskim. - Łyknęłam tę odpowiedź, jak gęś kluchę i weszłam do sklepu. Tu dowiedziałam się, że ci panowie pieniądze zbierają tak od rana i już nazbierali dużo, że jakaś pani dała im 100 zł.\nJuż w sklepie uświadomiłam sobie, że zachowałam się jak ostatnia kretynka, że przez zaskoczenie, urwało mi się logiczne myślenie i działałam pod wpływem impulsu i chwili. Nie pocieszyło mnie nawet to, że mój mąż, człowiek o bardzo racjonalnym umyśle, też dał im 3 zł. Ja wykształcona i sprawnie jeszcze myśląca osoba dałam się podejść młokosom, jak naiwne dziecko. Co to znaczy zaskoczenie. Po prostu muszę bardziej uważać na takich przygodnych darczyńców i innych ludzi z nieczystymi zamiarami.


Żyj fit.: Zumba, czyli sposób na świetną zabawę na sali.\nZumba, czyli sposób na świetną zabawę na sali.\nJest to pierwszy z kilku zaplanowanych postów o zumbie. Jak widzicie jestem wielkim zumbaholikiem, więc temat ten na pewno jeszcze nie raz pojawi się na moim blogu. Zapraszam do lektury.\nJeśli do tej pory ćwiczenia grupowe w klubie fitness wydawały Ci się nudne, a kwestia „ trzy kolana” wryła się w mózg to znaczy, że nie próbowałeś jeszcze zumby. Łączy w sobie takie rytmy jak: hip-hop, soca, samba, salsa, merengue, mambo, sztuki walki, Bollywood i taniec brzucha. Została ona stworzona przez Beto Pereza. W Polsce została spopularyzowana przez jedynego w naszym kraju szkoleniowca Izę Kin.\nCo to jest ta cała ZUMBA?\n„Zumba jest bardzo innowacyjnym systemem fitness, który poprzez świetną zabawę kształtuje naszą sylwetkę, dba o naszą kondycję, a przede wszystkim napawa nas optymizmem i wprawia nas w świetne samopoczucie, które zostaje na długo, długo poza zajęciami.” Więcej teoretycznych informacji znajdziecie na stronie zumbapolska.com.\nJak wygląda w praktyce?\nNa zajęcia zumby fitness przychodzą głównie panie. Panowie chyba jeszcze się wstydzą ;) Chociaż spotkałam kilku, którzy świetnie się bawili. Przekrój wiekowy to 16 – 60. Zumba fitness jak widać jest dla każdego. Nie ważne czy masz kilka kilogramów nadwagi, czy jesteś chudzielcem, ile masz lat i czy kiedykolwiek miałaś styczność z tańcem. Zumba może być dla Ciebie. Moje początki z zumbą były dość toporne. Wybrałam się na 3-godzinny maraton. Moja pierwsza aktywność fizyczna w życiu oprócz w-fu. Kondycja zerowa, pojęcie o zumbie zerowe, jedynie poczucie rytmu było ok. Stanęłam z tyłu i po 3 godzinach ledwo żyłam, mimo że przez większość czasu chodziłam i próbowałam powtarzać kroki. Powiedziałam sobie – nigdy więcej! O co w tym chodzi, co chwile zmiana kroków, nic się nie powtarza, szybkie tempo, a w dodatku ruszam się jakbym miała przysłowiowy kijek w tyłku. Jednak chęć powrotu do dawnej sylwetki wygrała. Przez kolejny miesiąc chowałam się za filarem na zajęciach zumby i powoli się przekonywałam. Po miesiącu okazało się, że zumba nie jest taka zła. Dopiero gdy podeszłam trochę bliżej instruktorki poczułam tę moc. Mnóstwo uśmiechu, pozytywnej energii i ta muzyka! Nawet jeśli wcześniej nie było się zwolennikiem szeroko pojętej muzyki pop, to piosenki z zumby na długo zapadają w pamięć i po zajęciach wciąż się je podśpiewuje. W końcu udało się załapać o co w tym wszystkim chodzi. A chodzi o to, żeby tańczyć z sercem! Jeśli wkładasz w zumbę serce to kroki same zaczynają wychodzić. Nawet jeśli nie wychodzą nikt się tym nie przejmuje. Sam twórca – Beto Perez nagrywał DVD do gry „Zumba World Party” i musiał powtarzać układ po kilka razy żeby wyszło dobrze. Uśmiech na twarzy i jedziemy dalej. Wszystkich, którzy jeszcze nie mieli do czynienia z zumbą zachęcam do pójścia na najbliższe zajęcia w swoim mieście. Świetny początek aktywności fizycznej, a każde zajęcia są jak dobra impreza. Jeśli nadal Cię nie przekonałam to już wyjaśniam po co nam ta cała zumba.\n- Poprawia humor.\n- Regularne uczestnictwo w zumbie pomaga kształtować sylwetkę i pozbyć się nadmiaru kilogramów.\n- Poznajesz świetnych i miłych ludzi. Nie ma szans, by na zumbie ktoś spojrzał się na nas spode łba.\n- Buduje poczucie własnej wartości.\n- Sprawia, że my, kobiety możemy poczuć się sexy i co najważniejsze pozbywamy się wstydu na zajęciach.\n- Pomaga zaakceptować własne ciało wraz ze wszystkimi niedoskonałościami. W duszy wszystkie jesteśmy piękne.\nJeśli nie lubisz zajęć grupowych i wolisz ćwiczyć sama w domu możesz kupić grę na x-boxa czy playstation.


IMPREZY « ŁódźDesign 2010\n14.10 // Ambasada Club, ul. Zielona 13 // godz. 23.30 Pink Freud // godz. 00.30 Bartek Szczęsny\nW związku z ustanowieniem w województwie łódzkim trzydniowej żałoby koncert Pink Freud oraz towarzyszące otwarciu wydarzenia o charakterze rozrywkowym zostały odwołane.\nPINK FREUD to jeden z najciekawszych polskich zespołów jazzowych. Umiejętnie łączą spontaniczną, improwizowaną muzykę, elektroniczne brzmienia i ducha free lat 60. i 70. Często sięgają po tradycyjne frazy muzyczne, aby na ich podstawie tworzyć własne niesamowite kompozycje.Brzmienie zespołu wyróżnia konstruowanie bogatych narracji w oparciu o elektronicznie preparowane instrumenty. Mają do tego duże poczucie humoru i dystans do generowanych przez siebie dźwięków. Nie boją się też sięgać po klasyczne utwory – wspaniałe interpretacje „My Man’s Gone Now” George’a Gershwina, czy „Come As You Are” Nirvany.\nZagrali już kilkaset koncertów nie tylko w Polsce, ale i całej Europie (między innymi w Niemczech, Francji, Portugalii, Czechach i na Ukrainie). Ich twórczość jest na tyle interesująca, że trafiają także na line-up’y festiwali rockowych, takich jak Open’er czy Off Festival. Teledyski do utworów „Come As You Are” i „Dziwny jest ten kraj” zostały nagrodzone na Yach Film Festiwalu.\nPodczas występu muzycy mieli zaprezentować repertuar ze swojej najnowszej płyty Monster of Jazz, do której okładkę przygotował Adam Kamiński. Miał to być nowoczesny jazz z elementami współczesnej kameralistyki, wzbogacony o samplowane orkiestracje. Wszystko to podane w sosie najlepiej rozumianej muzyki elektronicznej. Mieliśmy usłyszeć w niej echa ostatnich podróży zespołu po Meksyku, Argentynie, Chile, Peru i Afryce a także elementy jungle, afrobeat, akcenty filmowe i odwołania do współczesnej popkultury. Muzyka bardzo obrazowa, sugestywna, emocjonalna mająca duży szacunek dla tradycji i wybiegająca w przyszłość. Przekazująca przede wszystkim energię i radość życia.\nZespół miał zagrać w składzie: Wojtek Mazolewski – bass / Adam Baron – trąbka / Tomek Duda – saxofon / Jerzy Rogiewicz – perkusja / www.pinkfreud.art.pl / www.myspace.com/pinkfreudmusic\nPo niezwykłej jazzowej esencji muzycznej Bartek Szczęsny miał nas przenieść w świat dźwięków łączący różnorodne gatunki muzyczne z przyjaznymi parkietowym szaleństwom rytmom. BARTEK SZCZĘSNY (live act + dj set) dla którego podczas koncertu najważniejsza jest radość z muzyki i pozytywna energia, która w sprzyjających warunkach wytwarza się pomiędzy publicznością a występującym. Swą muzykę urozmaica brzmieniem gitary basowej, a za pomocą kontrolerów midi steruje elektroniczną częścią swoich utworów. W muzyce słychać fascynację brzmieniami syntezatorów, ale pomiędzy pulsującym basem doszukać się można przemycanych melodii i rozwijających się harmonii. Brzmieniowo są to okolice nu-disco, balearic, house a także electro. Zabawa z pierwiastkiem tanecznym i melodyjnym jest obecna w każdym utworze.\n15.10 // Klub Muzyczny Pewex, ul. Narutowicza 28 // godz. 23.00 Łąki Łan // godz. 00.30 Piękni chłopcy\nW piątek zaprosiliśmy na szalone funkowe granie i niezwykły show ŁĄKI ŁAN.\nIch ostatnia płyta „ŁĄKIŁANDA” pozostawiła niezmywalny ślad we wszystkich sercach, które mogły się bujać w jej rytmie. To nietuzinkowe wydawnictwo zebrało najwyższe recenzje we wszystkich znaczących pismach i portalach muzycznych. Koncerty ŁĄKI ŁAN przez lata zostały owiane legendą, a sam zespół okrzyknięty najlepszym zespołem koncertowym.\n- POŃ KOLNY – Jarosław Jóźwik – piano [Nosowska, Hey, Reni Jusis]\n- BONK – Michał Chęć – gitara, voc. [Nosowska, Reni Jusis]\n- MEGA MOTYL – Piotr Koźbielski – drums, voc. [CzessBand, J WP, Pono, Phantom Taxi Ride, Wienio i Pele]\n- PAPRODZIAD – Włodzimierz Dębowski – voc. [CzessBand, November Project]\n- ZAJĄC COKICTOKLOC – Bartek Królik – bass, voc; key. [Sistars, Agnieszka Chylińska, Bracia]\n- JEŻUS MARIAN -Marek Piotrowski – keyboards [Sistars, Agnieszka Chylińska]\nIch niesamowite kostiumy i performance sceniczny tworzą niezapomniane widowisko, które mogli zobaczyć uczestnicy największych festiwali w kraju i za granicą. Grali między innymi z takimi gwiazdami jak: Jacknife Lee, Luke Slater, Kevin Saunderson, Transglobal Underground, Jazzanova… / www.lakilan.pl\nDla podtrzymania gorącej, energetycznej i pulsującej atmosfery zaprosiliśmy do grania dj-ski duet PIĘKNI CHŁOPCY. Piękni chłopcy są mistrzami rozgrzewania parkietu do czerwoności pięknymi piosenkami. Ich sety DJ-skie to zgrabna fuzja tanecznego jazzu, świeżego funku, afrobeatu, nowego soulu oraz brzmień latynoskich.\nPiękny Chłopiec Ten Piękniejszy ubóstwia soul, funk i jazz. Jak przystało na dźwiękowego dyktatora łaskawym i wyrozumiałym okiem łypie na rozbawiony tłum, sam wszak uwielbia tańczyć. Prywatnie skromny mól książkowy. Roztrzepany naukowiec (pisze doktorat) in spe rozszerzający swą badawczą działalność o dźwiękowe manipulacje istniejących jużnagrań. Animisiewasz Startt to skromny domator podrygujący przy brzmieniach afrobeat, jazzdance i latin. Urodzony hipochondryk niezdrowo gorączkujący się na widok sklepów płytowych.\nW cywilu zapalony dyskutant na tematy okołomuzyczne, chodząca encyklopedia muzyki do tańca i różańca oraz grafik związany z europejską sceną nu-jazzową (m.in. projekty okładek singli winylowych dla madryckiej oficyny Lovemonk Discos Buenos). Zaczynali współpracę na antenie radia ABC w audycji pt. „Piękni Chłopcy Grają Piękne Piosenki”, dziś są jednym z ciekawszych i bardziej oryginalnych duetów DJ-skich w Polsce. / www.myspace.com/pieknichlopcy / pieknichlopcy.blogspot.com/\n16.10 // Klub Łódź Kaliska, ul. Piotrkowska 102 // godz. 23.00\nImpreza współorganizowana z Elle oraz FashionPhilosophy Fashion Week Poland. Wstęp na imprezy był możliwy po nabyciu karnetu festiwalowego.


Napisane przez Koło Naukowe Prawa Rzymskiego "Bona Fides"\n© Klaudia Łachowska\nLokalny Konkurs Prawa Rzymskiego to przedsięwzięcie organizowane przez Koło Naukowe Prawa Rzymskiego „Bona Fides” we współpracy z Katedrą Prawa Rzymskiego i Historii Prawa Sądowego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.\nJednym z głównych celów corocznie organizowanego Lokalnego Konkursu Prawa Rzymskiego jest popularyzacja wśród studentów I roku studiów prawniczych prawa rzymskiego. Dzięki udziałowi w konkursie studenci mają możliwość nie tylko uzyskania zwolnienia z egzaminu z tego przedmiotu, zdobycia ciekawych nagród rzeczowych oraz promesy praktyk w kancelarii prawnej, lecz również reprezentowania Uniwersytetu w finale ogólnopolskim, który w tym roku odbędzie się dnia 3 czerwca w Krakowie.\nKonkurs składa się z dwóch etapów. Pierwszym (odbędzie się on już 10 maja 2019 r.) jest test eliminacyjny, w którym może wziąć udział każdy ze studentów I roku prawa WPiA UAM. Test konkursowy składa się z 30 pytań: 25 pytań zamkniętych jednokrotnego wyboru oraz 5 pytań otwartych.\nDo kolejnego etapu, który odbędzie się 29 maja 2019 r. w Sali Senatu UAM przejdzie ośmioro uczestników, w którzy w I etapie zdobyli największą liczbę punktów.\nFinał, będący II etapem, składa się z trzech części. Pierwsza polega na udzieleniu krótkich odpowiedzi na zadawane przez Jury pytania. Jej celem jest wyłonienie 5 uczestników, którzy w drugiej części finału zmierzą się z wylosowanymi przez siebie pytaniami, na które będą musieli przygotować krótką odpowiedź ustną.\nTa część finału wyłoni trzech finalistów Lokalnego Konkursu Prawa Rzymskiego, którzy uzyskali największą liczbę punktów i będą reprezentować Uniwersytet w finale ogólnopolskim.\nW trzeciej części konkursu zwycięzcy zmierzą się z przygotowanym przez Jury konkursowe kazusem. Na podstawie udzielonej odpowiedzi (rozwiązania kazusu) Jury ustali kolejność zajmowanych w konkursie miejsc.\nPrzypominamy, iż warunkiem wzięcia udziału w konkursie jest zarejestrowanie się za pośrednictwem formularza (https://tiny.pl/trrfv) oraz przystąpienie do testu eliminacyjnego, który odbędzie się dnia 10 maja 2019 r. o godz.10.45 w sali 3.1 Collegium Iuridicum Novum (al. Niepodległości 53, Poznań).\nWięcej informacji znajdziecie Państwo na stronie wydarzenia oraz fanpage’u Bona Fides.\nData wydarzenia: piątek, 10 maj 2019\nK2_READED 2046 razy


Biuro rachunkowe B&N, Bydgoszcz, kujawsko-pomorskie - Favore.pl\nFinansowe i prawne Bydgoszcz › Finansowe Bydgoszcz › Księgowość, kadry Bydgoszcz › Prowadzenie księgowości Bydgoszcz\nFinansowe i prawne Bydgoszcz › Finansowe Bydgoszcz › Podatkowe Bydgoszcz\nBiuro rachunkowe B&N nr 473306\nrachunkowebydgoszcz ZweryfikowanyFavore.pl potwierdza prawdziwość danych kontaktowych tego wykonawcy\ntel: 517 459 020517 459 020\nBiuro rachunkowe B&N - Twój biznes w dobrych rękach\nJesteś z Bydgoszczy lub okolic i planujesz założenie działalności gospodarczej? A może już działasz, ale nie jesteś zadowolony z usług dotychczasowego biura rachunkowego? Koniecznie musisz więc poznać biuro rachunkowe B&N.\nNasze biuro rachunkowe w centrum Bydgoszczy zlokalizowane jest przy ul. Jana Karola Chodkiewicza 17 i czeka na Ciebie, by pomóc Ci maksymalnie zoptymalizować Twoją działalność pod kątem rachunkowym! Przekonasz się sam, że prowadzenie pełnej księgowości z nami to błahostka! W Twoim imieniu zajmiemy się także nie tylko prowadzeniem księgowości, Twoich bieżących spraw związanych z Urzędem Skarbowym czy ZUS-em. Przeanalizujemy Twoich kontrahentów i sporządzimy wszelkie niezbędne analizy finansowe by móc w jak największym stopniu zagwarantować Ci optymalizację finansową Twojej firmy! Pomożemy Ci w staraniach o uzyskanie kredytu bankowego, czy przy dokonywaniu zgłoszeń czy zmian danych Twojej firmy. Poprowadzimy ewidencję sprzedaży czy środków trwałych dla Twojego biznesu, a także wycenimy Twoje remanenty! Nasza oferta skierowana jest zarówno do małych i średnich przedsiębiorstw. Działamy od wielu lat na rynku polskim, dzięki czemu posiadamy znaczne doświadczenie w branży.\nOdwiedź koniecznie nasze biuro księgowe w samym centrum Bydgoszczy i pozwól sobie na zoptymalizowanie Twojej firmy pod kątem finansowym.\nbiuro rachunkowe, księgowość, kadry i płace, pełna księgowość, biuro księgowe, doradztwo finansowe, doradztwo podatkowe\nOPINIE O UŻYTKOWNIKU rachunkowebydgoszcz\nBiuro rachunkowe B&N - galeria\nBiuro rachunkowe B&N Oceń: - średnia ocen: 4,5 na 5 (liczba ocen: 7)\nPoprzednia usługa: Kancelaria Cieplik Następna usługa: Fraktal


W trosce o naszych seniorów - Aktualności - Świętokrzyski Urząd Wojewódzki w Kielcach\nPorozumienia w ramach rządowego programu „Senior+” podpisał ze świętokrzyskimi samorządami wojewoda Zbigniew Koniusz. Na domy i kluby dla seniorów trafi do naszego regionu blisko 2 miliony złotych.\nJest to drugi nabór wniosków w tym roku. Wpłynęło 20 ofert, spośród których 16 zatwierdziło do realizacji ministerstwo rodziny, pracy i polityki społecznej. Wsparcie dla województwa świętokrzyskiego wynosi tym razem 1 961 870 zł (w pierwszym naborze dofinansowano samorządy kwotą 2 106 896 zł).\nZadania podzielono na dwa moduły. Realizacja ofert w module I polegać będzie na przeprowadzeniu przebudowy i remontu oraz wyposażeniu istniejących budynków i dostosowaniu ich do określonych standardów, a także potrzeb seniorów. Całkowita kwota dotacji na projekty w tym module wyniesie ponad 1,5 mln zł. Moduł II obejmuje z kolei prowadzenie zajęć i bieżącej animacji życia seniorów w domach i klubach utworzonych w poprzednich latach. Wsparcie w tym zakresie to prawie 453 tys. zł.\nW ramach modułu I powstaną 3 domy oraz 7 klubów „Senior+”. Dofinansowanie na utworzenie domów dla seniorów trafi do gmin: Zawichost, Ćmielów i Klimontów. Wsparcie na kluby otrzymają samorządy Skalbmierza, Waśniowa, Pińczowa, Skarżyska-Kościelnego, Zawichostu, Ćmielowa i Małogoszcza. Na utrzymanie – zgodnie z modułem II programu – miejsc w 2 domach „Senior+” pieniądze dostaną Starachowice i Jędrzejów. Na miejsca w 4 klubach dotacje trafią do Starachowic, Strawczyna oraz Kielc (gdzie wsparte zostaną 2 placówki).\nProgram wieloletni „Senior+” zakłada dofinansowanie samorządów w zakresie realizacji ich zadań własnych związanych z zapewnieniem opieki osobom starszym. Celem strategicznym przedsięwzięcia jest zwiększenie aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym seniorów poprzez rozbudowę infrastruktury ośrodków wsparcia w środowisku lokalnym oraz zwiększenie liczby miejsc w placówkach „Senior+”. W tym celu dofinansowywane są działania jednostek samorządu w rozwoju na ich terenie sieci Dziennych Domów „Senior+” i Klubów „Senior+”.\n- To odpowiedź na lokalne potrzeby. Program „Senior+” jest uzupełnieniem zadań własnych samorządów. My jesteśmy tylko organem, który pomaga dotrzeć ze wsparciem do seniorów czy osób, które chcemy zaktywizować. To jest bardzo dobry program, a ponad 1250 osób w regionie dotychczas nim objętych o czymś świadczy – mówił wojewoda Zbigniew Koniusz podczas spotkania w urzędzie wojewódzkim.\nPodstawą rządowego programu jest zapewnienie wsparcia seniorom (osobom nieaktywnym zawodowo, w wieku 60+) przez umożliwienie korzystania z oferty na rzecz społecznej aktywizacji, w tym - w zależności od potrzeb – także oferty prozdrowotnej. W ramach programu udostępniana jest infrastruktura pozwalająca na aktywne spędzanie wolnego czasu, a także zaktywizowanie i zaangażowanie seniorów w działania samopomocowe i na rzecz środowiska lokalnego.


Tandu z darmowym kursem języka polskiego dla Ukraińców - mobiRANK.pl\nTandu chce zrewolucjonizować rynek zajęć pozaszkolnych. Na początek udostępnia darmowe zajęcia online dla obywateli Ukrainy.\nTandu, innowacyjna platforma edukacyjna, udostępniła ofertę skierowaną do obywateli Ukrainy. Zajęcia z języka polskiego przeznaczone są dla dorosłych i dzieci. Dzięki finansowaniu przez Polską Fundację Przedsiębiorczości wszystkie kursy są bezpłatne. Tandu to projekt, który ma wyrównywać szanse i dostęp do edukacji bez względu na miejsce zamieszkania. Powstał z inicjatywy fabryki startupów The Heart oraz dzięki inwestycji poprzez fundusz zalążkowy Pomeranus Seed Polskiej Fundacji Przedsiębiorczości. Partnerem merytorycznym jest Fundacja Szkoła z Klasą. Niedawno z sukcesem zakończył się program pilotażowy platformy.\nMoże Cię zainteresować także: Darmowe kursy językowe dla Ukraińców na Babbel\nTandu oferuje zajęcia pozaszkolne online. Startup pozwala rozwijać pasje i zainteresowania oraz pogłębiać zdobytą wiedzę. Jego ideą jest wyrównywanie szans edukacyjnych, niezależnie od miejsca zamieszkania. Elastyczność platformy pozwoliła na bardzo szybkie rozbudowanie oferty o zajęcia z języka polskiego dla dzieci i dorosłych z Ukrainy. Dzięki finansowaniu przez Polską Fundację Przedsiębiorczości, są one całkowicie darmowe.\nWsparciem merytorycznym i głównym partnerem Tandu jest Fundacja Szkoła z Klasą – jedna z największych i najbardziej doświadczonych pozarządowych organizacji edukacyjnych w Polsce. Dzięki tej współpracy, Tandu ma dostęp do najwyższej klasy edukatorów. Fundacja współpracuje z ponad 150 tys. nauczycieli i 9,5 tys. szkół.\nW powstanie Tandu zaangażowała się także Polska Fundacja Przedsiębiorczości, od której spółka pozyskała finansowanie w fazie pre-seed. Umożliwiło to zbudowanie technologii oraz stworzenie mechanizmów operacyjnych i biznesowych niezbędnych do sprawnego funkcjonowania.\nEdukacja bez wykluczeń\nZ analizy przeprowadzonej przez The Heart wynika, że dostępność zajęć offline w Polsce jest bardzo nierówna. Przykładowo, mieszkaniec Lublina lub Olsztyna ma prawie 10 razy mniejszy wybór niż mieszkaniec Warszawy, natomiast mieszkańcy małych miast i wsi wyboru nie mają prawie w ogóle. Tandu chce rozwiązać ten problem i wyrównać dostęp do edukacji. Ogólnodostępna platforma edukacyjna oferuje szeroki wybór zajęć pozalekcyjnych. Zajęcia są dostępne online i może w nich wziąć udział każdy – bez względu na to, gdzie mieszka.\nUżytkownicy sami określają tematy, które ich interesują. Poza wartością merytoryczną takich lekcji, rozwijane są także umiejętności komunikacji i pracy projektowej. Tandu stawia na edukację grupową, choć dostępne są także zajęcia w formule 1:1. Dzięki temu, że uczniowie pracują w małych zespołach (4-12 osób), mogą poznać rówieśników o podobnych zainteresowaniach, ćwiczyć umiejętności współpracy, dyskusji oraz wzajemnie się inspirować. Taka forma zajęć pozwala także na znaczne obniżenie kosztów uczestnictwa.\nWszystkie zajęcia odbywają się na żywo. W czasie ich trwania uczniowie są angażowani w kolejne zadania tak, aby stali się rzeczywistymi uczestnikami lekcji, a nie wyłącznie słuchaczami – to zupełnie nowy model edukacji zdalnej. Tematyka skupia się wokół kluczowych wyzwań szkolnych, takich jak matura czy egzamin ósmoklasisty oraz edukacji w modelu STEM (technologia i nauka).\n– Tandu skierowane jest do uczniów, którzy chcą rozwijać swoją wiedzę ponad tę nabytą w szkole. Wg badań, aż 56 proc. dzieci i młodzieży korzysta z edukacji pozaszkolnej, wydając na to średnio 585 zł miesięcznie. Edukacja pozaszkolna jest bardzo potrzebna i cieszy się dużym zainteresowaniem. Niestety, barierą wciąż pozostaje miejsce zamieszkania. Wsi i małe, a nawet średnie miasta, często nie mają wystarczająco rozwiniętej oferty edukacyjnej. Naszą misją jest walka z tym wykluczeniem za pomocą technologii – mówi Jan Rudziński. – Technologia daje nam ogromne możliwości kreatywnego przekazywania wiedzy. Dzięki nowoczesnym narzędziom dajemy dostęp do najlepszej kadry, bez względu na miejsce zamieszkania – dodaje.\nTandu to otwarta przestrzeń dla nauczycieli, którzy chcą dzielić się pasjami i kreatywnością, jednocześnie rozszerzając swoje doświadczenie. Dobra edukacja opiera się na mądrej, partnerskiej i dwustronnej relacji uczeń-nauczyciel. Dzięki formule online Tandu pozwala doświadczyć takiej relacji również tym, którzy jeszcze nie spotkali nauczycieli lub nauczycielek, którzy potrafiliby rozbudzić w nich kreatywność, pasję i zaangażowanie.\nWśród pedagogów, którzy prowadzą zajęcia na platformie są m.in. Marek Grzywna wykładowca MBA, laureat Global AI Impact Shapers 2021, Global Edu Leader 2021, Nauczyciel Jutr@ oraz laureat Listy 100 2020 SPRUC; Marta Florkiewicz-Borkowska edukatorka nowych technologii, mentorka i influencerka edukacyjna. Wyróżniona m.in. tytułami Nauczyciel roku 2017 czy Superbelfer RP oraz Łukasz Wojtasik; wykładowca, trener, edukator, członek zarządu Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę, któryostał odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi przyznanym przez Prezydenta RP. Aby nauczać na Tandu, należy przesłać swój pomysł na cykl zajęć, uzasadnić ich wartość i wykazać swoje kompetencje, które umożliwają przeprowadzenie takich lekcji. Wszyscy kandydaci są weryfikowani przed przyznaniem dostępu.\nW najbliższym czasie Tandu planuje pozyskanie inwestora strategicznego. Finansowanie ma wesprzeć startup w skalowaniu biznesu w Polsce oraz rozwoju na rynkach międzynarodowych.\nTagi: edukacja, język polski, nauka, pomoc, Ukraina


film do pobrania za darmo Barany. Islandzka opowieść Hrútar 2015 HD Lektor PL – Telegraph\nFilmy W Zimowe Noce\nMaureen Harris już przeszło godzinę była spóźniona do pracy. Podczas gdy w Zaćmieniu” z czasem tęskni bieżącego podstawowego, owo całkowita pozostałość funkcjonuje natychmiast dzięki swoim położeniu. Decyduje się podjąć studia i zaczyna manipulować jako barman. Gdy mogło wydawać się, iż w poniższym gatunku nie da się opowiedzieć niczego nowego inaczej, przyszedł Nolan całkowity na biało.\nWicepostulatorem procesu beatyfikacyjnego Sługi Bożego kapucyna Ojca Mateusza wraz z Agnone wydaje się być kapucyn Cipriano de Meo. Warto także zaznaczyć, iż przepisy prawa autorskiego wyraźne wyłączają dozwolony użytek osobisty w stosunku do programów komputerowych. Ten mężczyzna zdenerwował się, chwycił strzelbę i pragnął zabić swoich przyjaciół lecz oni zastrzelili jego ponieważ się bali że mężczyzna zabije katalogów.\nFor a relationship that państwa part and parcel of almost every Bollywood movie in its first hundred years, there have been very few songs depicting the love of husband and wife. Jedynie Polakom żaden naród nie powinna zarzucić deficytu honoru jak i również mordowanie najmłodszych kobiet.\nJa sam miałem dawniej odwagę bywać tam jedynie pod wpływem alkoholu, głupota. współczuję i podziwiam zatrudniane tam damy. Jednak trzeba zaakcentować, że to film na rzecz zainteresowanych tematyką. Wydaje mi się że pani umiera pod spodem koniec telewizji ale pewny nie jestem.\nOgromnym plusem owego serialu wydaje się fakt, iż charakteryzacja istot baśniowych wydaje się wzorowana w tych znanych nam wraz z baśni Disney`a. To ekranizacja bestsellerowej powieści Katarzyny Grocholi pod w związku z tym tytułem. Im więcej dowiadują się na temat Firma, o tyle lepiej się bawią, zaś on wpada w raz za razem większe tarapaty (źródło: ).\nNie da się ukryć, że to jeden wraz z tych filmów, który wstrząsnął i podzielił publikę. Prosi wtenczas generała przepustkę do domu, chciałby dostrzec matkę, z którą nie zdążył się nawet pożegnać, gdy szedł do wojska. But even after the retailers were informed of the bootlegs, and replaced them with the legal releases, most of what they were offered were those obscure Shaw Brothers films which sold poorly and clogged the shelves.\nPowiedziała mi to wkrótce po naszym pierwszym spotkaniu. Zresztą w Krakowie to 1-a z dogodniejszych szkół języków długo szukałam ale niemal kazdy szczegółowo polecał mi własnie wyłącznie tą szkołe. Różnorodność jest ogromna, i jednocześnie tak bardzo wyraźna jak i również łatwa przy odczytaniu.\nFajny pomysł z tymże systemem żetonowym (czy również premiowym) jak i również powiązaniem strony www spośród telewizją kablową. Kino opowiada historyjkę trzech kompanów z niedużej miejscowości przy Stanach. Jak twierdzi twórca, jednym spośród najpopularniejszych osiągnięć grupy, jest zacieranie muzycznych barier.\nMówię tu Zjednoczonych stanach miłości, który na dziś zbył prawa służące do dystrybucji cudzoziemskiej do więcej niż 30 krajów, który podbił Berlin (Srebrny Niedźwiedź za scenariusz) jak i również Karlowe Wary i w końcu, mówię Wołyniu, filmie który porusza sprawa trudny, jednak temat istotny.\nOd tamtej pory nie zaakceptować traciliśmy oraz chwili kiedy się widzieliśmy. Kino ma kilka dobrych okresów, humor, nostalgię, ale nieszczęśliwie są ów lampy przedstawione po świetle zdarzeń, które potrafią zbulwersować wszystkich człowieka w tym kraju, rozchodzi oczywiście sprawy związane wraz z aborcją.\nDzięki czlowieka może gorzej rozpoznaje nowe wydarzenia. Lubuję że Obywatel roku online pokocha teraz jakikolwiek. Leonid reprezentuje czołówkę, jaka mamuśka się odciąć od czasu mamuśce Rosji - lichej, surowej tudzież zapijaczonej. Przez twórcę, producenta bądź oficjalnego dystrybutora) lub zbytnio ich zgodą (np.\nZapewne jeszcze pewnym filmie, wyprodukowanym w 2009 roku, nie wiem lub po prostu nim po tej momencie nie pamiętam. Za pomocą Czarnoksiężnik z Oz: Powrót Dorotki online owi aktora znowu przybywa na nogach. Akcja wydanej po roku 1973 powieści zaczyna się przy polskim miasteczku.\nMa możliwość i Pocahontas w kosmosie, ale chociaż nigdy nie zaakceptować byliśmy fanami opowieści dzielnej Indiance, zaś fabułę Avatara można egzystowałoby wymyślić dzięki poczekaniu przy piaskownicy, to jednak po IMAX-ie film najzwyczajniej w świecie wgniótł nas po fotel.


Nintendo Switch to twardziel. Testy wytrzymałości nowej konsoli - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościNintendo Switch to twardziel. Testy wytrzymałości nowej konsoli\nBartosz Dawidowski 06.03.2017 12:47\nNintendo Switch to twardziel. Testy wytrzymałości nowej konsoli\nNietórzy gracze mieli pecha i nabili się na minę w postaci niesprawnego modelu Nintendo Switch. Wygląda jednak na to, że to rzadkie przypadki. Ogólnie można pochwalić Nintendo za solidność wykonania konsoli.\nWytrzymałość Nintendo Switch postanowiła sprawdzić ekipa GizmoSlip, która testuje solidność wykonania przeróżnych mobilnych sprzętów. Tym razem testy postanowiono przeprowadzić przy upadku konsoli z rozsądnej wysokości 150 cm na beton. Czyli mamy tu do czynienia ze scenariuszem, który może się każdemu przydarzyć przy codziennym użytkowaniu.\nOkazuje się, że Nintendo Switch wytrzymało aż... 11 takich upadków na beton. Większość siły uderzeniowej biorą na siebie Joy-Cony, które można oczywiście łatwo wymienić w przypadku gdy ich zepsucia. Właściwa konsola poddała się dopiero przy 11 upuszczeniu jej z wysokości 150 cm (i to wyświetlaczem w dół), co trzeba uznać za znakomity wynik.\nDrugi, zdecydowanie bardziej hardkorowy, test wytrzymałości Nintendo Switch przygotowała ekipa Waterjet Channel, która skierowała na ekran konsoli strumień cieczy pod ciśnieniem 60000 psi. Owoce takiego eksperymentu możecie sprawdzić poniżej...\nTagi: humor Nintendo nintnedo switch switch test


Polityka transportowa wymaga porozumień pomiędzy samorządami - Transport Publiczny\nfinansowanie komunikacji, fundusze unijne, organizacja komunikacji, plan transportowy, Poznań City Center, rewitalizacja miast, wielkopolskie\nMateusz.woźniak Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0\nSystemy transportowe dużych miast, takich jak Poznań powinny funkcjonować w ramach szerszych porozumień, umożliwiających koordynację polityki transportowej na poziomie regionalnym. Takiego zdania jest między innymi Mirosław Kruszyński, zastępca prezydenta Poznania, który przekonywał, w czasie II Kongresu Transportu Publicznego, że Wielkopolska potrzebuje wielopoziomowych porozumień, pozwalających na wypracowanie spójnej polityki uwzględniającej zarówno rozwój miasta, jak całego regionu.\nW czasie II Kongresu Transportu Publicznego, który odbył się 9 października w Poznaniu, jego uczestnicy mogli poruszyć najważniejsze wątki dotyczące obecnych wyzwań stojących przed miejską polityką transportową. Nie obyło bez rozważań dotyczących regionalnej polityki transportowej. – W obrębie dużych miast bardzo trudno jest prowadzić politykę transportową bez ustawy metropolitalnej. Wydaje się, że interes publiczny, który jest tu dosyć oczywisty i widoczny nie mobilizuje nas do wprowadzenia takiej ustawy, która dałaby nam możliwości działania. Interes publiczny polega w tym przypadku na tym, że dzięki tego typu regulacjom można znacznie sprawniej wykorzystać zasoby, a nadwyżki przeznaczyć na rozwój – powiedział Mirosław Kruszyński, zastępca prezydenta Poznania, komentując sytuację transportową wielkopolski.\nJak podkreślił Kruszyński, kłopot nie tkwi po prostu w braku ustawy, ale w utrudnieniach w tworzeniu wielopoziomowych porozumień transportowych. – Mamy obecnie do czynienia z rozwiązaniami, które można określić mianem protez ustawy metropolitalnej, takie jak choćby porozumienia komunalne. Takie rozwiązania również można tworzyć spójną politykę transportową, jednak również w tym obszarze można wyróżnić braki, ponieważ tego typu rozwiązania nie pozwalają na tworzenie powiązań pomiędzy szczeblami samorządowymi – powiedział Kruszyński, dodając, że w przypadku Poznania przydałoby się na przykład wielopoziomowe porozumienie z województwem wielkopolskim i z innymi samorządami, tak, żeby wykorzystać wszystkie dostępne rozwiązania. Kruszyński zaznaczył również, że ważnym elementem tego rodzaju polityki jest rozbudowa transportu kolejowego.\n– Cały czas mamy problem z powiązaniem się na wielu poziomach i to są podstawowe luki. W przypadku Poznania, który jest miastem na prawach powiatu udało nam się wykorzystać wspólny projekt planu transportowego, wykorzystaliśmy to, że jesteśmy powiatem, a jednak podobny program przygotowany w porozumieniu z województwem, to moglibyśmy zyskać dużo więcej – stwierdził Kruszyński. Zdaniem zastępcy prezydenta Poznania takie porozumienie na poziomie wojewódzkim jest bardzo ważne dla samej Wielkopolski. – Pamiętajmy, że Poznań jest jednak motorem gospodarczego rozwoju regionu i potrzebuje spójnej polityki transportowej, która uwzględniałaby szerszy kontekst – stwierdził Kruszyński.


Lassig Talerz z melaminy Little Chums Kot | sklep coocoo.pl\nKod produktu: 1310009108\nOkrągły, spory talerzyk z melaminy niemieckiej marki LASSIG. Z wyższym i szerszym brzegiem, utrzymany w łagodnych odcieniach szarości i bieli, z motywem czarnych gwiazdek na brzegu i przyjazną kocią mordką na dnie. Nadaje się na pierwsze posiłki maluszka. Bezpieczny, lekki i poręczny sprawdzi się także przy nauce samodzielnego jedzenia. Wykonany z najlepszej jakości, nietłukącej się melaminy. Stanowi część większej kolekcji Little Chums. Możesz dobrać do niego inny produkt w tej samej gamie kolorystycznej lub z tym samym motywem.


Dziesięć rzeczy w wychowaniu dziecka, które zrobiliśmy naprawdę dobrze ⋆ Kreatywa - blog Klaudyny Maciąg\nMam pewną nieznośną przypadłość, by zawsze skupiać się na tym, co złe, zamiast na tym, co dobre. A raczej: miałam, bo wierzę, że powoli naprawdę zmieniam swój sposób myślenia, co powinien pokazać już wpis Koniec z brzydulą. Jestem już zmęczona tą niezdrową tendencją do dramatyzowania i przeżywania tego, co innym ludziom nie pasuje. Tym bardziej, że z reguły nawet nie mają racji, bo ani nas dobrze nie znają, ani z nami nie mieszkają, ani zwyczajnie nie wiedzą, co mówią. Kiedy w ostatnich dniach usłyszałam od wielu różnych ludzi kolejne pochwały pod adresem naszej córki, pomyślałam: “hej, rzeczywiście, coś w tym jest, przecież naprawdę wiele rzeczy zrobiliśmy dobrze”. I o tych właśnie rzeczach postanowiłam napisać. Nie o tym, że zdaniem postronnych źle wychowujemy, bo: dziecko lubi gorzką czekoladę, bo ma w swoim pokoju książki czy spędza czas na placu zabaw. Mamy wokół siebie takich ludzi, którym wiecznie jest źle, którzy nigdy nie powiedzą o nas, jako rodzicach i o naszej trzylatce niczego dobrego. Na przekór ich myśleniu dziś napiszę o tym, za co inni nas chwalą i co według nas i według nich naprawdę dobrze nam wyszło. Może ktoś znajdzie tutaj inspirację dla siebie?\n1. Pozwalamy na samodzielność\nNie jesteśmy helikopterami krążącymi Zosi nad głową. Nie narzucamy jej: “masz jeść tą łyżką, przy tym stoliku, w takiej ilości”. Nie dyktujemy, jak ma się bawić i czym zajmować. Pozwalamy na to, by sama zadecydowała, co chce robić – układać puzzle, budować z klocków czy może rysować. Bierzemy czynny udział w wielu zabawach, ale nie decydujemy za nią. Pozwalamy jeść samej, nawet jeśli wiąże się to z dodatkowym praniem i sprzątaniem. Dajemy jej szansę na to, by się nudziła i sama znajdowała sobie zajęcie.\nNienawidzę, gdy ktoś nasze dziecko osacza, wciskając jej do ręki dwadzieścia zabawek i zmuszając: “baw się tym, a nie tym”. Nienawidzę, gdy młoda jest zajęta sobą, a ktoś brzęczy jej nad uchem: “zajmij się czym innym, tym się zajmij”. Nie mogę znaleźć w takich zachowaniach sensu. Nie mam już siły tłumaczyć: “nie nasza wina, że nie lubi lalek czy pluszowych misiów i na tę chwilę woli puzzle, więc pozwólmy jej się tymi puzzlami pobawić”. Chcemy, żeby Zosia była samodzielna, żeby nie była jednym z tych dzieci, które ciągną mamę za rękę nawet między koleżanki. Pozwalamy jej biec przed nami, nie prowadzimy na smyczy, otaczamy ją opieką, ale nie jesteśmy nachalni i osaczający. I choć niektórzy nie potrafią tego zrozumieć, ja cieszę się z tego, że Zosia potrafi sama się sobą zająć, nie ma problemu z nalaniem sobie picia, założeniem butów czy wybraniem bluzki.\nW miniony weekend Zosia była z nami na przyjęciu weselnym. Nie siedziała grzecznie przy stole, zagadywała wszystkich i jako jedyna okupowała parkiet. Para siedząca naprzeciwko nas nie mogła się temu nadziwić. “Mamy wnuczka w tym samym wieku. Gdyby tutaj był, połowa gości musiałaby skakać wokół niego, a i tak pewnie skończyłoby się na płaczu. Zosia to cudownie samodzielna dziewczynka”. Też tak sądzę. I jestem z niej dumna, gdy śmiało idzie przez życie, nie bojąc się tej samodzielności.\n2. Stawiamy na dobre jedzenie\nZ jednej strony na tym polu toczymy z otoczeniem największe wojny, a z drugiej – otrzymujemy np. od lekarzy największe pochwały. Nie kupujemy młodej dziadostwa – słodzonych napojów, przeładowanych cukrem i chemią serków, paskudnych pseudokanapek dla dzieci, najgorszej jakości czekolad. Od małego podajemy jej warzywa, ryby, mięso, owoce, nabiał. Dla jednych widok dziecka pijącego wodę lub kefir albo jedzącego brokuła czy gorzką czekoladę to szok i pozytywne zaskoczenie, dla innych – dowód na to, że jesteśmy nawiedzonymi rodzicami. Nie zliczę, ile razy musiałam znosić przygadywania, że jestem “eko”, “nawiedzona”, “pozbawiona rozumu”, bo Zośka lubi wodę (“czemu jej chociaż nie dosłodzisz?!”), nie je najmodniejszych produktów dla dzieci, a w wolnej chwili woła o marchewkę albo garść borówek. Przestałam już tłumaczyć się, że młoda nie je ekologicznie, że kupujemy warzywa na bazarze pod blokiem i że dajemy jej normalne słodycze. Nie zamierzam przepraszać, że wiele podstawowych produktów kupuję w okolicznym gospodarstwie rolnym, bo mąka przez nich robiona wychodzi taniej i pewniej niż sklepowa, a tak dobrego oleju rzepakowego nie dostanę nigdzie indziej. Osoby postronne wiedzą lepiej. Osoby postronne wolą krzyczeć: “jesteście zbyt eko”, “dawniej półroczniak jadł już parówki i kabanosa”, “krzywdzicie dziecko”. Lepiej, by było grube, wiecznie chore, miało popsute zęby niż żeby miało odbierane dzieciństwo ograniczaniem dostępu do syfiastego jedzenia!\nRobimy swoje. Jesteśmy dumni z tego, że lekarze chwalą Zosię za odporność, że w ogóle nie choruje, ma mnóstwo energii i jest zdrowym, radosnym dzieckiem. Jeżeli mamy wybór – wolimy nie dawać czegoś paskudnego. Jeżeli wyboru nie mamy, bo ktoś za naszymi plecami wciśnie młodej cholernego Lubisia czy innego Kubusia – nie urządzamy dramy. Po to na co dzień dbamy o zróżnicowaną dietę, żeby ten jeden syf na jakiś czas nic złego jej nie zrobił. Ale to i tak za mało – podstawą diety powinien być cukier, a nie jakiś tam dorsz z warzywami czy warzywne zupy!\nZ powodu żywienia jestem uznawana za Złą Matkę. Kiedyś z tego powodu płakałam, teraz już się z tych głupot tylko śmieję.\n3. Wypracowaliśmy rutynę w kwestii snu\nBywa, że inni rodzice, trzeba to przyznać, nam zazdroszczą. Często nie dowierzają, że “mamy tak dobrze”. Dopytują, jak “tego dokonaliśmy”. Gratulują i chwalą. Osoby postronne, rzecz jasna, i z tym mają problem. Bo to źle, że dziecko kładzie się spać, zamiast obejrzeć sobie bajki nocą.\nPrzez pierwsze trzy miesiące życia Zosi było pod tym względem bardzo ciężko. Nie chciała spać w łóżeczku, miała wielkie problemy z zasypianiem. Tamten czas wspominam jako nieprzerwane pasmo nocnych łez i frustracji. Z dnia na dzień sytuacja się odmieniła – Zosia skończyła trzy miesiące i nagle zaczęła przesypiać całe noce. Jeszcze wtedy były to godziny 19:00-5:00, ale z czasem przekształciło się to w spanie od 18:30 do 8:00. Taki rytm jej odpowiadał i do takiego rytmu się dopasowaliśmy. Kiedy skończyła dwa lata, zrezygnowała z drzemki w ciągu dnia, ale nocne godziny spania się u niej nie zmieniły. Dopiero teraz, latem, zasypia nieco później – o 20:00, maksymalnie o 21:00, ale o tej 20:00 już sama rozkłada swoje łóżko i woła, że chce się położyć.\nBardzo lubię to, że wieczorem mogę spokojnie popracować albo obejrzeć film w towarzystwie męża. Bardzo lubię to, że Zosia się wysypia, że budzi się między 7:00 a 8:00 i przychodzi do nas ze swoją poduszką, by z rana obejrzeć ulubioną bajkę w towarzystwie rodziców i poczekać na śniadanie podane do łóżka. Młoda od rana przepełniona jest energią, ma dobry humor i wita nas przesłodkim uśmiechem. Nie chciałabym, żeby przesadnie rządziła naszym domem, bo jednak nie ona jest od ustalania zasad. Trudno jest mi wyobrazić sobie domy, w których kilkulatki do północy biegają rozkrzyczane albo oglądają telewizję. Trudno jest mi sobie wyobrazić życie, w którym rodzic nie ma chwili odpoczynku i nawet nocą dzieli łóżko z dzieckiem. Być może wyjdę na kogoś, kto piętnuje tzw. “rodzicielstwo bliskości”, ale naprawdę nie chciałabym dla siebie takiego życia. Wystarczy mi to, że spędzam z młodą cały dzień, że przed snem tuli się do mnie podczas przeglądania książeczki albo opowiadania bajki i że jeszcze rano chwilę byczymy się razem w łóżku. W tym wszystkim dostrzegam mnóstwo bliskości i nie mam wyrzutów sumienia, że wolę, by córka spała w innym łóżku, w innym pokoju, w swoim świecie. A skoro inni nam tak bardzo tego zazdroszczą, to znaczy, że jest w tym wszystkim jakiś sens.\n4. Wychowujemy w otoczeniu zwierząt\nPies był w naszym domu pierwszy. Dlatego też kiedy zaszłam w ciążę, szlag mnie trafiał, gdy znajomi dopytywali: “a co zrobicie z psem?” albo rzucali teksty: “chyba jesteście chorzy, że będziecie trzymali psa przy dziecku!”. Nie zliczę, ile razy słyszałam: “na pewno zagryzie dziecko!”, “psom nie wolno ufać!”, “będzie szczekać i budzić, będzie brudzić, truć swoją sierścią” i inne takie. Aż strach pomyśleć, co by było, gdybyśmy mieli kota. Te to dopiero są demonizowane!\nKontra Zośkę uwielbia. Na początku pilnowała jej łóżeczka i nie opuszczała na krok. Teraz spędzają razem czas, bawią się i wygłupiają. Zośka uwielbia psa karmić, głaskać, prowadzić na smyczy i zabawiać. Od małego uczy się, że obecność zwierzaka wiąże się z obowiązkami, ale też wie, że pies to przyjaciel, cudowny towarzysz i ktoś, kto nie pozwoli, by stała jej się krzywda.\nMieliśmy jeszcze chomika, którego Zosia zapewne nie pamięta i mamy dwa akwaria – z krewetkami i rybami. Te istoty fascynują Zosię, lubi je oglądać, widzi, jak o nie dbamy i wiem, że w przyszłości ten kontakt ze zwierzętami zaprocentuje tym, że młoda będzie nauczona empatii i odpowiedzialności i że będzie miała w sobie wrażliwość na inne istoty. A to, że osobom postronnym kontakt dziecka ze zwierzętami przeszkadza – cóż, znów jest to problem ich, nie mój.\n5. Mówimy normalnie\nW naszym domu nie funkcjonują “dydusie”, “nynusie”, “noćnićki”, “marcheweczki na masełeczku” czy “mlesia”. Od początku mówimy do młodej normalnie i uczulamy na to innych. Nie potrzebujemy, by ktoś traktował ją jak istotę ograniczoną i zagadywał: “ojejciu, puciu-puciu, jakaś ty słodziusia, moźe chceś amciu, a moźe się unynamy, a moźe napijeś się mlesia, ojejciu, jejciu!”. Nie mogę słuchać takich dziwnych gadek i uważam, że do żadnego dziecka nie powinno się mówić w taki sposób – niezależnie od tego, w jakim jest wieku i czy ma jakieś umysłowe ograniczenia. Dziecko, to człowiek taki jak my, który musi nauczyć się od nas, jak mówić prawidłowo. Używanie kretyńskiej mowy może tylko dostarczyć problemów, a po co fundować dziecku taki start?\n6. Nie zmuszamy do czułości\nBardzo nie lubię w ludziach tego, że ich zdaniem dzieci powinny się do wszystkich przymilać. Nie uważam, aby dziecko miało obowiązek reagować na wszystkie: “daj buzi!”, “chodź na kolanka!”, “ukochaj mnie!”, “przytul!”. Kiedy Zośka nie chce się do kogoś przytulić, nie zmuszam jej do tego, nie naciskam, nie ulegam tym wszystkim: “no, powiedz jej coś, niech przyjdzie do mnie na ręce”, “czemu ona nie chce usiąść mi na kolanach?” i głośno wyrażam swoje zdanie, gdy ktoś rzuca: “dziwne to dziecko, nawet nie da się na ręce wziąć”. Prawda jest taka, że Zosia sama wybiera, kogo chce przytulić i kto może nosić ją na rękach. Jeżeli nie przymila się do każdego, widocznie ma ku temu jakiś powód. Zawsze będziemy respektować jej decyzje w tej kwestii i nigdy nie powiemy do niej: “no, idź daj buzi wujciowi”, “przytul się do pani sąsiadki”. Ostatnio sama przytulała na pożegnanie gości weselnych, których widziała pierwszy raz w życiu. Jest może człowiekiem małym, ale świadomym tego, co się wokół niej dzieje i nigdy nie będę jej zmuszać, by pozwalała naruszać swoją prywatność w imię jakichś konwenansów.\n7. Angażujemy w “dorosłe zajęcia”\nZosia pomaga mi, kiedy robię coś w kuchni. Niebywale ekscytuje ją podawanie warzyw do krojenia, czy wykrawanie ciasteczek. Dobrze radzi sobie także ze sprzątaniem. Od początku angażowaliśmy ją w ogarnianie jej zabawek – i to był właściwie chyba jedyny jej obowiązek. Reszty zachowań nauczyła się przez naśladownictwo. Kiedy coś rozleje – wyciera to ręcznikiem papierowym. Kiedy zje – odnosi talerz do zlewu albo do zmywarki. Gdy coś rozsypie – idzie po szczotkę i próbuje zamiatać. Angażuje się też w wyciąganie prania czy odkurzanie. Nigdy jej do niczego nie przymuszaliśmy, jedynie czasem zachęcaliśmy, a mamy dziecko, które naprawdę świetnie radzi sobie z obowiązkami domowymi. Tutaj brawa należą się szczególnie Marcinowi, bo w naszym małżeństwie to on jest pedantem, a ja bałaganiarą.\n8. Zabieramy między ludzi\nJest to kolejna kwestia, która bardzo przeszkadza tym, którzy uważają, że dziecko powinno przede wszystkim spędzać czas w domu. Nam jednak zależy na tym, aby Zosia wychodziła do ludzi i uczyła się zachowań społecznych w miejscach publicznych. Bywa więc w kawiarniach, uczestniczy w zakupach, chodzi na przyjęcia, odwiedza bibliotekę, jeździ komunikacją miejską. Niebawem pierwszy raz wybierze się do filharmonii i muzeum. Ludzie boją się zabierać dzieci w takie miejsca, bo nie wiedzą, jak się zachowają. Tymczasem jeżeli będziemy wyjścia dzieci ograniczać do spacerów wokół bloku, odwiedzania piaskownicy i marketu, to nigdy nie nauczymy ich, jak powinny się zachowywać i nie pokażemy, jak wygląda życie w społeczeństwie. Dzieciak źle się zachowa? Świat się od tego nie zawali, a Ty zyskasz okazję do nauczenia go czegoś. Nie bez powodu w teatrach i filharmoniach organizuje się akcje dla dzieci, nie bez powodu w kinach puszcza się filmy dla maluchów, a w restauracjach serwuje zestawy dziecięce i podsuwa krzesła do karmienia. Warto z tego korzystać!\n9. Otaczamy kulturą\nZosia ma w swoim pokoju mnóstwo książek, mimo że zdaniem niektórych Czytanie dzieciom ogłupia i odbiera im dzieciństwo. Bardzo lubi muzykę, chętnie tańczy i śpiewa. Nie zaśnie, jeśli nie przejrzy paru ulubionych książeczek, a w ciągu dnia często wyciąga coś ze swojej biblioteczki, siada między moimi nogami i zachęca do wspólnego przeglądania, czytania i opowiadania. Kiedy widzi jak czytam, przynosi swoją książkę i naśladuje mnie. Kiedy słyszy muzykę – zaczyna tańczyć. Niezależnie od tego, czy jesteśmy w domu, na środku ulicy czy w sklepie. Nie wiem, na ile te dziecięce zainteresowania kulturalne będą ważne w jej przyszłym życiu, ale cieszę się, że dostrzegam u młodej wrażliwość na muzykę i radość z obcowania z kulturą.\n10. Pozwalamy na aktywność fizyczną\nDla niektórych ludzi ruch u dziecka nie jest zbyt pożądany. Bo się spoci, bo się przewróci, bo je zawieje, bo powinno spokojnie siedzieć, a nie latać za piłką czy po placach zabawach się szwendać lub – o, zgrozo! – mieć kontakt z wodą. “Normalne” dziecko, to dziecko, które siada wśród tony zabawek i siedzi spokojnie na tyłku, a nie lata po świeżym powietrzu i nabija sobie siniaki. Zosia do tej definicji normalności nie pasuje. Kocha biegać i naprawdę rzadko się zatrzymuje, jest potwornie ruchliwa, uwielbia place zabaw, zjeżdżalnie, drabinki, karuzele i inne cuda. Gdyby mogła – całe dnie spędzałaby na świeżym powietrzu, najlepiej w otoczeniu mnóstwa dzieci. Ostatnio pożyczyła od grupy kilka razy starszych chłopaków piłkę do nogi i zaczęła ją kopać o ogrodzenie, wołając “gol!”. Lubi, gdy włączam ćwiczenia z Tiffany Rothe, bo może wtedy naśladować moje wygibasy. Zrobiła z klocków hantle na wzór tych, których używają rodzice. Jest też świetnym motywatorem! Kiedy odpuszczam, drze się: “mama, ćwicz!” i cóż mam robić? Ćwiczę dalej!\nW przyszłości będzie jeździć z nami na wycieczki rowerowe, będzie pływać i będzie zachęcana do aktywności fizycznej. Mogę nie zachęcać jej do czytania książek czy chodzenia do teatru, ale akurat dbanie o ruch uważam za jedną z najważniejszych kwestii. Dlatego wierzę, że akurat to się młodej nie odmieni i że zawsze będzie chętna do aktywności fizycznej.\nMam nadzieję, że w swoim rodzicielskim życiu zrobiliśmy i zrobimy jeszcze wiele dobrych rzeczy. Że w dorosłym życiu Zosia powie, że miała szczęśliwe dzieciństwo i że będzie mądrym, świadomym, dobrym człowiekiem. Oczywiście, nie ustrzegliśmy się błędów i wciąż będziemy je popełniać, ale cieszę się, że mamy powody sądzić, że jesteśmy całkiem fajnymi i całkiem niezłymi rodzicami. To, że spotykamy się z wieczną krytyką niektórych tylko nas umacnia i zbliża do innych – tych, którzy dają nam wsparcie, a jeśli robimy coś źle lub czegoś nie wiemy, po ludzku podpowiadają, nie są złośliwi i nieobiektywni. Z takim wsparciem nawet błądzenia się nie boję i wierzę, że z każdym krokiem będziemy coraz lepsi w byciu mamą i tatą.\nPS A gdybym miała dodać punkt 11, podkreśliłabym, że w wychowaniu córki uczestniczymy oboje na równych zasadach. U nas ojciec nie jest odsunięty od zajmowania się dzieckiem i podejmuje decyzje na równi z matką. Dla niektórych jest to trudne do zrozumienia, a moim zdaniem jest kluczem do sukcesu.\n10 sierpnia 2017 at 14:26 Odpowiedz\nWiesz co, nie mam dzieci, ale przeczytałam ten tekst i – gdyby nie to, że moi rodzice byli tacy jak Wy – mogłabym chcieć takich rodziców 🙂 Ps. tyle lat nie wiedziałam, że powinnam być ogłupiona, bo mi najpierw rodzice dużo czytali, a potem czytałam też sama 😀\n10 sierpnia 2017 at 18:00 Odpowiedz\nTo jest nas dwie – ja też byłam mocno zaskoczona, gdy naskoczono na mnie z powodu książek. Ale widocznie taka jestem od dziecka głupia, że nawet tego nie wiedziałam 😉\n10 sierpnia 2017 at 15:38 Odpowiedz\nJesteś niesamowicie mądrą mamą! Nic tylko brać przykład. 😉\nMam nadzieję, że za niedługo też doczekamy się z mężem potomka i będę mogła pochwalić się podobnymi sukcesami.\nTego właśnie Wam życzę! :*\nMałgorzata \_ Ostrowska\n10 sierpnia 2017 at 16:05 Odpowiedz\n“Czytanie dzieciom ogłupia i odbiera im dzieciństwo”. Bardzo mnie smieszą tego typu komentarze. Niestety sa też tacy ludzie. Najważniejsze to słuchac siebie i własnego dziecka. Ja równiez staram się robit to co najlepsze dla mojego synka.\n10 sierpnia 2017 at 18:01 Odpowiedz\nOtóż to. To my spędzamy z dziećmi najwięcej czasu i najlepiej znamy ich potrzeby 🙂\n10 sierpnia 2017 at 16:12 Odpowiedz\nRodzice na medal 😉 Ja aż tak restrykcyjna w kwestii jedzenia nie jestem, ale sama piję przeważnie tylko czystą wodę więc tego samego uczę syna. Nic mnie bardziej nie zdenerwowało niż komentarz w stylu miodu byś chociaż dolała…\n10 sierpnia 2017 at 18:05 Odpowiedz\nWiesz, ja nie czuję, żebyśmy byli jacyś specjalnie restrykcyjni 😀 Istnieje wąska grupa produktów, których nie podamy dziecku. Z tych popularnych są to: mleczne kanapki, Lubisie, szejki Bakuś, serki Danio, Kubusie, Danonki, wody smakowe. No i sporo innych rzeczy, które mają zły lub jeszcze gorszy skład. W kwestii reszty – hulaj dusza 🙂 Chociaż nie pozwolilibyśmy młodej od rana do nocy jeść ulubionych chrupek czy mlecznej czekolady, pewne granice muszą być 😉\nPS Nienawidzę miodu, bleh. Ale i tak zimą czasem dawałam młodej wodę z cytryną i odrobiną miodu – polubiła.\n10 sierpnia 2017 at 16:18 Odpowiedz\nPopieram Cię jak najbardziej 🙂 A co do punktu 10, to mój ulubiony tekst z placu zabaw brzmi: “Nie biegaj, bo się spocisz” 😀 “Uciądz, bo musisz ostygnąć też jest dobre”. Ale wiesz co zauważyłam? Mówią tak rodzice, którym też tak mówiono w dzieciństwie (jednak na wsi wszyscy się znają, a ja pamiętam te teksty z dzieciństwa, bo sąsiadki były równo musztrowane przez swoją mamę i dziwiło mnie, czemu nie mogą się normalnie bawić).\nCałkiem możliwe, że tak jest – w końcu często przejmujemy zachowania naszych rodziców, więc nie dziwi, że przenosimy je także na dzieci 😉\n10 sierpnia 2017 at 17:17 Odpowiedz\nBardzo podobnie podchodzimy do wychowania – ja też jestem przez większość osób traktowana jako “ta dziwna”. Co do samodzielności, to pozwalam i zachęcam, ale na razie Jaś jeszcze nie potrafi bawić się sam, ale to pewnie kwestia czasu. Ktoś powie, “bo tak przyzwyczaiłaś” – owszem, gdyż zamiast siedzieć przed tv i oglądać seriale, czytałam mu, układałam puzzle i klocki, więc teraz potrzebuje towarzystwa. 😉 Też jestem złą mamą, ponieważ moje dziecko krzywi się na widok czegoś innego w bidonie niż woda, a czekolady ani innych Danio też nie je. Do tego mówię do niego w normalnym języku, nie zmuszam do różnych dziwnych rzeczy jak całowanie kogoś i robię całą resztę, o której piszesz. Jaś w ludziach czuje się jak w niebie – to dusza towarzystwa, aż czasami czuję się tym przerażona. 😀 Jedynie ze snem na razie jest ciężko, bo Jaś nadal ma kilka/-naście pobudek nocnych, a ja nie wiem, co to przespana noc, ale kiedyś może jeszcze za tym zatęsknię, więc rano strzelam dwie kawy i jakoś funkcjonuję.\n11 sierpnia 2017 at 20:41 Odpowiedz\nMoże Jaś po prostu ma taką naturę? Ja zawsze mówię, że Zosia jest typową Zosią Samosią. I mimo że od maleńkości poświęcaliśmy jej mnóstwo uwagi i tak lubi być sama. Ma to zresztą po ojcu, który też jako dziecko wolał siąść cicho w kącie i rysować niż szaleć. Zośka co prawda nigdy nie jest cicha, ale spokojnie zajmie się czymś sama.\nCieszę się, że się dobrze rozumiemy 🙂 Życzę Ci, żebyś również poznała smak przespanych nocy, bo to jest coś, dzięki czemu jeszcze zdrowo funkcjonuję i podziwiam Cię, że dajesz sobie z tym wszystkim radę.\nBardzo możliwe, że Jaś tak już po prostu ma i tyle. Bardzo tęsknię za przespanymi (przynajmniej) trzema godzinami pod rząd, ale skoro przeżyłam już 1,5 roku bez snu (a w sumie w ostatnich miesiącach ciąży Jaśko już mi spać nie dał, więc nazbierało się tego więcej), to przeżyję i kolejne miesiące. Nie mam pojęcia, jak funkcjonuję w ciągu dnia (a jesteśmy całe dnie sami), ciągle jesteśmy na podwórku, a ja jeszcze ogarniam bloga i robię łapacze snów. Chyba macierzyństwo mnie napędza… aż w końcu padnę i nie wstanę. 😀\nDobra, dobra – niech napędza Cię dalej, tylko bez padania mi tu proszę 🙂 Z wiekiem będzie coraz lepiej – tego się trzymaj.\n10 sierpnia 2017 at 18:16 Odpowiedz\nAleś mnie rozbawiła tymi uwagami, które dostawaliście! Odnośnie psiaka i Waszej córki – ja miałam taką samą sytuację 😉 Pies był już w domu, a kiedy się urodziłam nie odchodził od mojego łóżeczka, a potem pozwalał mi w sumie na wszystko. Mogłam go tulić, bawić się z nim, chodzić na spacery – nigdy nie wyrządził mi krzywdy. To samo widzę teraz, kiedy mam kota. Na co dzień to szaleniec, ale kiedy jakieś dzieci chcą go pogłaskać, to staje się potulnym puchatkiem 😉\n11 sierpnia 2017 at 20:42 Odpowiedz\nOtóż to, zwierzęta wiedzą, jak powinny zachowywać się wobec dzieci. W domu rodzinnym miałam buldożkę, którą dzieci brata potrafiły naprawdę zamęczać (oczywiście bez żadnego robienia jej krzywdy), a ona cierpliwie na wszystko pozwalała, jedynie czasem wytrzeszczając na nas oczy i prosząc o interwencję 😉\n10 sierpnia 2017 at 20:40 Odpowiedz\nHaha, u nas pewnie az tak wszystko nie wyjdzie ponieważ w niektorych kwestiach mam luźniejsze podejscie ale co do reszty podpisuje sie rekami i nogami. Dziecko powinno uczyc sie porzadku, a także zachowań spolecznych. Ja wszedzie corke zabieram a ma dopiero 5 miesięcy. Zgadzam sie tez ze do dzircka powinno sie mpwoc normalnir i nigdy nie zrozumiem czemu jak nie chce ma całować jakies ciotki. Ja mam traume i nie bede kazac jej tego robic. A jiz od czasu do czasu czytamy, jak bedzie wieksza planuje czesciej\n11 sierpnia 2017 at 20:44 Odpowiedz\nJa też mam takie traumy i nie wyobrażam sobie, jak można zmuszać dzieci do całowania innych. Nie umiałabym córki nawet zmuszać do całowania mnie samej, a co dopiero innych ludzi.\nOpowiesz, w jakich kwestiach masz luźniejsze podejście? 🙂\n18 sierpnia 2017 at 00:49 Odpowiedz\nPodpisuję się rękami i nogami. Tylko snu zazdroszczę. U nas pomimo wieczornej rutyny słabo. Młoda szybko zaczęła przesypiać całe noce (za co zostałam okrzyknięta wyrodną matką, bo ona głoduje, a mi się szybko mleko skończy, jak nie będę w nocy karmić – karmię już prawie 14 miesięcy :-)), ale koło pół roku coś się zepsuło i niestety skończyło się na regularnym spaniu w nocy z nami, bo padłam z wycieńczenia i w którymś momencie przestałam walczyć o łóżeczko do rana.\nCo do jedzenia jestem jeszcze bardziej restrykcyjna, zamierzam przynajmniej do 3 roku życia zatajać przed młodą istnienie cukru. Potem już się raczej nie da. Też ciągle nas pytają, czemu młoda pije wodę bez soczku i nie używam kilogramów soli 😉\nZ rzeczy, które nam się udały, dodałabym jeszcze nieprzyspieszanie naturalnego rozwoju psychomotorycznego (czemu jej nie sadzacie/nie uczycie jej siadania? czemu nie dajecie jej chodzika/nie prowadzacie za rączki?).\nPoza tym nie mamy telewizora, chociaż oglądamy filmy i seriale (młoda jeszcze nie), więc w ogóle świry z nas 🙂\nA co do placu zabaw to u nas zupełna tragedia, bo pozwalałam na nim młodej raczkować, a przecież kolanka ją będą bolały, piasek jest brudny i w ogóle, jak tak można 😉\nZ lalkami mamy podobnie, lalki i pluszaki ją nie interesują, za to samochodziki i piłki są the best. Podobno wychowujemy chłopczycę 😉\n“Pływamy” z nią od małego i podobno chcemy utopić to biedne dziecko 😉\nMoja tymczasem też rośnie na duszę towarzystwa i tańczy, jak tylko słyszy muzę, uwielbia książeczki i rymowanki. Pewnie byłyby niezłymi kumpelkami, gdyby nie odległość, bo świetnie dogaduje się ze starszymi dziećmi.\nZ książeczkami nikt nas nie krytykował, za to jeśli chodzi o śpiewanie, które nagminnie uprawiamy, choć ja osobiście fałszuję, i rymowanki to podobno nasze dziecko nie będzie normalnie mówić, bo za dużo jej śpiewamy i rymujemy.\nNo i mogłabym tak wymieniać w nieskończoność 😉\nŻyczę dużo sił w walce z otoczeniem i gratuluję wspaniałej córki!\n18 sierpnia 2017 at 10:36 Odpowiedz\nPełen podziw dla Ciebie! Ja również chciałabym, aby córka w ogóle jeszcze nie znała smaku cukru, ale ugięłam się pod presją otoczenia 😉 Z telewizorem też problem – jeżeli napiszę wpis o rzeczach, które nam nie wyszły, z pewnością włączanie jej TV znajdzie się na jej szczycie. Staram się, by kontaktu z odbiornikami miała jak najmniej, ale i tak zgadzam się z głosami, że maluchy nie powinny mieć z nimi kontaktu żadnego.\nBardzo się ciesze, że napisałaś o nieprzyspieszaniu niczego. Pisałam o tym we wpisie o byciu Złą Matką – z tym również mieliśmy problem. Zanim Zosia przeszła sepsę, rozwijała się bardzo szybko – np. zaczęła siadać i stawać dużo szybciej niż inne dzieci. Natomiast po walce z chorobą jej rozwój się spowolnił. Lekarze ostrzegali nas, że może w ogóle przestać się prawidłowo rozwijać, bo musiała dostać naprawdę hardkorowe leki, ale na szczęście nie było tak źle. Zaczęła chodzić mając 13 miesięcy, ale co się nasłuchaliśmy, to aż woła o pomstę do nieba. I to nie od osób postronnych, które miały to gdzieś, ale od najbliższej rodziny – “czemu ona jeszcze nie chodzi?”, “co z tym dzieckiem jest nie tak?”, “x. w jej wieku robił już to i tamto…”. Bardzo ciężko było to znieść, bo nie wyobrażam sobie, jak można wiedzieć, że dwa miesiące wcześniej dziecko walczyło o życie, a potem gnoić je, że się zbyt wolno rozwija 🙁\nPS Ja też fałszuję, ale zupełnie się tym nie przejmuje. Grunt, to dobrze się bawić :))\n18 sierpnia 2017 at 13:32 Odpowiedz\nPodejście do cukru mam bardziej restrykcyjne, bo miałam cukrzycę ciążową (a jestem szczupła, dobrze się odżywiam i nie mam w rodzinie stwierdzonej cukrzycy, więc to był dla mnie duży szok) i w rodzinie męża jest cukrzyca typu drugiego, więc młoda jest genetycznie bardziej obciążona cukrzycą, stąd staramy się jak możemy. Najmniej rozumie oczywiście też rodzina (zwłaszcza ta z cukrzycą :-)), ale zostali poinformowani, że jak dadzą jej za naszymi plecami słodycze i dowiemy się o tym, to już nigdy nie zostanie z nimi sama.\nZ TV sprawa o tyle prosta, że nie mamy 🙂 Prawie się już z bajką złamałam, kiedy młoda długo nie chciała jeść pokarmów stałych, ale daliśmy radę. Ustaliliśmy, że włączymy jej bajkę, jak sama o to poprosi, co raczej nie nadejdzie szybko, skoro nie wie, o ich istnieniu 🙂\nZ chodzeniem bardzo dobrze Cię rozumiem. Nasza ma 13,5 miesiąca i nie chodzi. Nam jest o tyle łatwiej, że jest pod opieką poradni rehabilitacyjnej, pierwsze półrocze ćwiczyliśmy, od drugiego chodzimy tylko co kilka miesięcy na kontrolę i ćwiczymy poprzez zabawę (miała między innymi lekką dysplazję bioderka). Dzięki wczesnej rehabilitacji rozwija się podręcznikowo, tzn. nie za szybko i nie za wolno, wiemy na co zwracać uwagę i czego nie robić, wiemy też, że niechodzenie w tym wieku jest normalne, ba nawet zdrowe, ponieważ pięknie raczkuje, trenując mięśnie i kręgosłup, a chodzenie przy meblach jest bardzo ważne i pomocne m.in. w późniejszych grach zespołowych z udziałem piłki i w tańcu (podobno dzieci, które nie chodziły przy meblach nie radzą sobie za dobrze z robieniem kroków w bok) . Stąd łatwiej olewać nam durne komentarze, a jest ich dużo. Komentujących zaczęłam wypytywać, od kiedy sadzali i pionizowali dziecko, czy prowadzali dziecko za rączki albo dawali mu aktywny chodzik lub jakąś zabawkę, przy pomocy której mogło przemieszczać się w przestrzeni i wszyscy coś z tego robili 🙂 Znam jedną jedyną rodzinę, z podejściem takim jak my i ich dzieci zaczęły chodzić w wieku 14 miesięcy. Nie wiem, skąd ten pęd i szkoda mi dzieciaków i ich kręgosłupów.\nPrzykro mi, że Zosia tak poważnie chorowała, sepsa u dziewczynek jest częstsza niż mi się wydawało, moje dwie koleżanki przeżyły z córkami to samo z powodu bezobjawowego zapalenia pęcherza i nerek. Cudownie, że udało Wam się wyjść z tego bez szwanku! Szkoda, że rodzina nie rozumiała powagi sytuacji.\nA do tego, że jestem “dziwną matką” już się przyzwyczaiłam, denerwują mnie tylko, jak mam słaby dzień.\nW związku z tym, że nie mieszkam w Polsce jestem “dziwna” podwójnie. W każdym z dwóch krajów z innych powodów 🙂\n20 sierpnia 2017 at 23:24 Odpowiedz\nDoskonale rozumiem Twoją postawę i cieszę się, że macie oparcie w rodzinie, to bardzo cenne 🙂\nJa też znam sporo przypadków ludzi, którzy stawiają na skoczki, chodziki, smycze, usilne prowadzenie dzieci za rączki. A potem płacz, bo coś nie tak ze stawami, bo z kręgosłupem nie w porządku, bo same problemy. My daliśmy się młodej rozwijać w tej tempie i dalej to robimy. Nie wiem czemu innych tak bardzo interesuje jej rozwój, ale to śmieszne, że te zainteresowania są tak wybiórcze – jak czepiać się, że nie sika do nocnika, to pierwsi. Jak zadbać o to, by nie jadła byle gówna – ostatni 😉\nRzeczywiście w kwestii sepsy i dolegliwości nerek u dziewczynek coś jest na rzeczy. Zosia nie jest jedynym przypadkiem, jaki znam, a u niej właśnie chodziło o odmiedniczkowe zapalenie nerek. Widocznie jesteśmy jakoś niezbyt fortunnie skonstruowane, że całe życie mamy dużo częściej problemy z pęcherzem niż faceci 😉\n25 sierpnia 2017 at 16:56 Odpowiedz\nPrzede wszystkim bardzo serdecznie Ci gratuluję!\nRobisz kawał naprawdę dobrej roboty!\nGdyby tylko więcej takich rodziców było…\nPozwolę sobie teraz odnieść się do punktów, które wymieniłaś, jako również rodzic małej dziewczynki (choć w tym momencie o połowę młodszej od Twojej). 😉\nAd. 1. Samodzielność\nNiesamowicie fajna i istotna sprawa. Dla mnie wspaniałym jest obserwowanie, jak córeczka wynajduje sobie nowe zabawy. Jak sama potrafi z rzeczy banalnych uczynić wciągające i rozwijające zajęcie. Jej samodzielność przejawia się także w jedzeniu. Bardzo szybko “traci apetyt”, jeśli to my staramy się ją karmić. Za to jeśli tylko pozwolimy jej samodzielnie jeść, to zjada tyle, że trzeba jej nierzadko sporo dokładać. 🙂\nAd. 2. Stawiamy na dobre jedzenie\nMnie żona nauczyła czytania etykiet produktów. I chwała jej za to! Gdyby nie ona, to pewnie podawałbym dziecku produkty, które reklamowane są jako “dla dzieci”. Najczęściej okazuje się jednak, że to właśnie one są tym najgorszym, co można podać dziecku… Nie pojmuję jakim cudem się na coś takiego pozwala. No, ale zmienić tego nie mogę.\nMogę za to podawać dziecku marchewkę, ziemniaki, a nawet pietruszkę. Ta ostatnia wzbudza największe zdziwienie u osób obserwujących z jak wielkim apetytem córka zajada korzeń pietruszki. 🙂\nTo samo z wodą. Córka lubi, i nigdy nie narzeka, że dostaje wodę. Nikt też nie zwrócił nam uwagi, że to jakiś błąd. Ale to dlatego, że nie wiedzą co jest w kubeczku z którego córka pije. 😉\nSłodyczy raczej nie podajemy. Co prawda nie jest to temat tabu, ale nie kupujemy jej cukierków, ani batonów. Co najwyżej co jakiś czas dostanie naprawdę mały kawałeczek czegoś z czekoladą. Lizak, który córka kilka tygodni temu dostała od pani sprzedawczyni w sklepie, do dziś leży nieruszony. I z pewnością skończy się na tym, że kiedyś sam go zjem.\nAd. 3. Wypracowaliśmy rutynę w kwestii snu\nU nas to wyszło jakoś tak naturalnie. Córcia idzie spać około 20. Zawsze. A wstaje pomiędzy 6:20, a 7:20. Czasem tylko budzi się w okolicy 8:00. Ma jeszcze jedną drzemkę w czasie dnia. Też zawsze o tej samej godzinie.\nTo dobre dla dziecka, ale też – nie ma co udawać, że jest inaczej – dla rodziców. To nasz czas dla siebie. Po wypełnieniu wszystkich obowiązków domowych, których nie da się zrobić gdy dziecko nie śpi, oczywiście. 😉\nAd. 4. Wychowujemy w otoczeniu zwierząt\nMy nie. Nigdy nie byłem zwierzętowy. Nigdy nie miałem pod opieką żadnego, i mnie do tego nie ciągnie. Za to córcia uwielbia zwierzaki. Zwłaszcza psy i ptaki.\nAd. 5. Mówimy normalnie\nO maj gad! 😉 Jak ja tego nie cierpię! Na szczęście w naszym otoczeniu jest mało osób, które zwracały się do mojej córki w stylu: “Cio to jeśt? Ksionśki! Będziemy raźem citać ksionśki?”… [Autentyk]\nOd razu uświadamiam, że u nas to nie przejdzie.\nAd. 6. Nie zmuszamy do czułości\nMy też nie zmuszamy do przytulania, czy innych tego typu zachowań. Za to córka bardzo to lubi. Jak ma ochotę, to przyjdzie i się przytuli. Ba, ona jest tak otwartym na ludzi człowiekiem, że bardzo często podbiega do obcych dzieci, by się do nich najpierw szeroko uśmiechnąć, po czym spróbować przytulić.\nNo i zupełnie nie zna czegoś takiego, jak całowanie w usta, co niektórych mocno zaskakuje. Ale to temat na osobną dyskusję…\nAd. 7. Angażujemy w „dorosłe zajęcia”\nNawet nie pomyślałem o tym, że to “angażowanie w dorosłe życie”, ale córka też pomaga nam w niektórych czynnościach w domu. Jedną z pierwszych czynności tego typu, którą nauczyła się sama, było wyrzucenie pieluszki do śmietnika. 🙂 Córcia jest, jak zapewne większość dzieci, bardzo zainteresowana tym, co robią rodzice. I też chce to robić. Rzadko kiedy jest sensowny powód dla którego nie można jej na coś pozwolić.\nAd. 8. Zabieramy między ludzi\nMy też zabieramy zawsze i wszędzie nasze dziecko. Właściwie, to nie przypominam sobie jakiejkolwiek sytuacji, w której nie zrobiliśmy, albo też nie poszliśmy gdzieś ze względu na córkę. No bo jak inaczej dziecko ma nauczyć się obcowania z ludźmi?\nInna sprawa, że my, jako rodzice, też musimy uczyć się na nowo, jak zachować się w różnych miejscach, do których poszliśmy z dzieckiem. My mamy z żoną taki system, że najczęściej zajmujemy się na zmianę naszym dzieckiem w restauracji, żeby to drugie mogło w tym czasie w miarę spokojnie zjeść. Nasza córcia jest bowiem bardzo ruchliwą osobą, i nie lubi uwięzienia w wózku, czy krzesełku do kamienia. Wtedy po prostu z nią spacerujemy po lokalu. Albo w pociągu. Podróże to w ogóle ciężka sprawa z córką… 😉\nAd. 9. Otaczamy kulturą\nCórka też tańczy do muzyki. Właściwie od momentu, jak tylko nauczyła się stać (z podparciem), podryguje w rytm wielu piosenek. Wykazuje coraz większe zainteresowanie książeczkami, które jej pokupowaliśmy. Czekam momentu, aż będzie na tyle cierpliwa, że będzie chciała wysłuchać napisanych w nich historii. Póki co jestem bardzo zadowolony z jej zainteresowania słowniczkiem obrazkowym.\nAd. 10. Pozwalamy na aktywność fizyczną\nGdybym córki nie zabierał na place zabaw, to bym jej ogromną krzywdę wyrządził. Ona uwielbia place zabaw i aktywność fizyczną. Zupełnie nie rozumiem też argumentu, że dziecko nie powinno biegać. Dla mnie jest wręcz na odwrót.\nPoza tym, takie miejsca to dla mojej córki, która wychowuje się sama i nie chodzi do żłobka, to jedyna możliwość, żeby pobawić się z innymi dziećmi. Dla niej to wielka atrakcja i nauka relacji społecznych.\nWygląda więc na to, że bardzo podobnie wychowujemy swoje dzieci. 🙂\n6 września 2017 at 23:08 Odpowiedz\nDziękuję za tak obszerny komentarz! Przeczytałam go już dobry tydzień temu, tylko czasu mi zabrakło, aby się ustosunkować 🙂\n1) U nas jest dokładnie tak samo w kwestii jedzenia – od jakiegoś czasu Zośka nie pozwoli sobie pomóc. Jeżeli tylko spróbowałabym ją nakarmić, zaraz pokręciłaby głową i powiedziała, że zrobi to samo. Więc pozwalamy jej na to, tym bardziej, że już od dawna jest w tym temacie samodzielna. No i też chętnie bierze dokładki 🙂\n2) Haha! Śmieję się z tej pietruszki, bo dokładnie tak samo wygląda to u nas. Każdy dziwi się, że Zośka zjada korzeń pietruszki. Ba! Sama za nim nie przepadam, więc i na mnie robi to spore wrażenie 😀 Gratuluję postawy słodyczowej – u nas się to nie udało. Młoda nie je ich wiele, ale zdecydowanie mogłaby mniej. Likaza, tak jak i Wy, na pewno też bym nie dała.\n3) Masz rację, że dla rodziców rutyna w kwestii snu jest szalenie korzystna. Ja bardzo doceniam to, że wieczory mam dla siebie, męża i pracy. Współczuję wszystkim, którzy czas dla siebie zyskują po północy, bo ja bym się już na ich miejscu do niczego nie nadawała.\n4) Jeśeli sam nigdy nie miałeś pod opieką zwierzaka, to się nie dziwię, że Cię nie ciągnie. Natomiast w odwrotnej sytuacji – nie znam np. psiarza, który mógłby żyć bez psa 🙂\n5) Tak trzymać! 🙂\n6) Nasza Zośka też badzo lubi się przytulać – zwłaszcza do dzieciaków, ale to już chyba taką ma naturę. Niewiele jest osób, do których nie przytuliłaby się wcale. Nie zmieniłabym tego ani prośbą, ani groźbą, więc nawet nie próbuję.\n7) Mnie też trudno byłoby znaleźć powód, dla którego dziecko miałoby się nie angażować w takie aktywności. Wiadomo, że herbaty nie robi i w garach nie miesza, ale bezpieczne czynności wykonuje i cieszę się, że to robi 🙂\n8) Mamy podobnie – Zośka też na miejscu nie usiedzi, więc zazwyczaj kończy się tym, że jedno z nas je już mocno wychłodzone jedzenie 😉 Chociaż najczęściej staramy się chodzić do miejsc, w których są kąciki dla dzieci i tam zdarza się Zośce pobyć dłużej niż trzy minuty.\nPociąg przerabialiśmy teraz pierwszy raz i wspominam to jako-tako. Trochę się umęczyliśmy, niestety. Jednak przy ruchliwych dzieciach trudno o spokojne podróżowanie, prawda?\n9) Ooo proszę, słowniki obrazkowe to świetne narzędzia, też muszę nas w jakiś zaopatrzyć 🙂\n10) Mamy dokładnie tak samo – tylko na placu zabaw młoda spotka inne dzieci. Bez tego nie miałaby z nimi totalnie kontaktu, a tego sobie zupełnie nie wyobrażam.\nMasz rację, w większości punkty dotyczące wychowania nam się pokrywają. Cóż mogę rzec – brawo! 😀\nArchiwa Wybierz miesiąc Lipiec 2018 Czerwiec 2018 Maj 2018 Kwiecień 2018 Marzec 2018 Luty 2018 Styczeń 2018 Grudzień 2017 Listopad 2017 Październik 2017 Wrzesień 2017 Sierpień 2017 Lipiec 2017 Czerwiec 2017 Maj 2017 Kwiecień 2017 Marzec 2017 Luty 2017 Styczeń 2017 Grudzień 2016 Listopad 2016 Październik 2016 Wrzesień 2016 Sierpień 2016 Lipiec 2016 Czerwiec 2016 Maj 2016 Kwiecień 2016 Marzec 2016 Luty 2016 Styczeń 2016 Grudzień 2015 Listopad 2015 Październik 2015 Wrzesień 2015 Sierpień 2015 Lipiec 2015 Czerwiec 2015 Maj 2015 Kwiecień 2015 Marzec 2015 Luty 2015 Styczeń 2015 Grudzień 2014 Listopad 2014 Październik 2014 Wrzesień 2014 Sierpień 2014 Lipiec 2014 Czerwiec 2014 Maj 2014 Kwiecień 2014 Marzec 2014 Luty 2014 Styczeń 2014 Grudzień 2013 Listopad 2013 Październik 2013 Wrzesień 2013 Sierpień 2013 Lipiec 2013 Czerwiec 2013 Maj 2013 Kwiecień 2013 Marzec 2013 Luty 2013 Styczeń 2013 Grudzień 2012 Listopad 2012 Październik 2012 Wrzesień 2012 Sierpień 2012 Lipiec 2012 Czerwiec 2012 Maj 2012 Kwiecień 2012 Marzec 2012 Luty 2012 Styczeń 2012 Grudzień 2011 Listopad 2011 Październik 2011 Wrzesień 2011 Sierpień 2011 Lipiec 2011 Czerwiec 2011 Maj 2011 Kwiecień 2011 Marzec 2011 Luty 2011 Styczeń 2011 Grudzień 2010 Listopad 2010 Październik 2010 Wrzesień 2010 Sierpień 2010 Lipiec 2010 Czerwiec 2010 Maj 2010


Wpisy z tagiem: kino polskie – Vogue Polska\nPola Negri powraca na ekrany Julia Właszczuk Dziś przypada 123. rocznica urodzin ikony kina niemego. „Bestia” Aleksandra Hertza, będąca jedyną produkcja z udziałem aktorki z polskiego okresu jej kariery, która przetrwała do dziś trafiła właśnie na Blu-ray. 03.01.2020\nNa tej stronie możesz zobaczyć wszystkie wpisy z tagiem kino polskie.\nPierwszy Netflix Content Roadshow w Polsce Julia Właszczuk Za nami pierwszy polski pokaz platformy. Podczas wydarzenia zapowiedziano aż dziewięć polskich produkcji, które będziemy mogli oglądać jeszcze w tym roku. 23.03.2021


Szkolenia - Wordfast, Trados, inne (Polish)\nSzkolenia - Wordfast, Trados, inne\nThread poster: Przemysław Trawiński\nSzkolenie skierowane jest do studentów kierunków filologicznych; słuchaczy podyplomowych studiów tłumaczeń; początkujących tłumaczy, którzy planują współpracę z biurami tłumaczeń oraz samodzielnych freelancerów.\nNabycie praktycznej umiejętności posługiwania się aplikacją wspomagającą proces tłumaczenia - Wordfast, Trados, inne\nZagadnienia poruszane na szkoleniu obejmują:\n- konfiguracja i tworzenie pamięci tłumaczeń\n- ustawienia i opcje pamięci tłumaczeń\n- przygotowanie aplikacji MS Word do tłumaczenia\n- tłumaczenie plików w programie MS Word\n- proces tłumaczenia tekstu\n- rozpoznawanie terminologii, terminologia w trakcie tłumaczenia\n- weryfikacja i sprawdzanie pisowni\n- operacje wsadowe: analiza, pretranslacja, czyszczenie dokumentu\n- konfiguracja i tworzenie słowników terminologicznych\n- ustawienia i opcje słowników terminologicznych\n- korzystanie z podpowiedzi terminologii\n- zarządzanie bazą terminów (dodawanie, uzupełnianie)\nZajęcia prowadzone są w pracowni komputerowej (indywidualne stanowisko dla każdego z uczestników) i odbywają się w formie warsztatów, umożliwiając natychmiastowe przyswojenie i praktyczne wykorzystanie przekazywanej wiedzy.\nJeśli są Państwo zainteresowani naszymi szkoleniami, prosimy o rejestrację na stronie:\n50-559 Wrocław Gaj\nczy to znaczy Jan 19, 2010\nże szkolenie obejmuje posługiwanie się Tradosem, Wordfastem i jeszcze jakimś programem CAT? a jakim konkretnie\nWychodzi na to, że dla każdego programu osobne szkolenie Jan 20, 2010\nW pierwszej chwili wystraszyłam się, że w trakcie jednego szkolenia mówi się o wszystkich/kilku CATach na raz...\nWedług http://www.hotia.pl/subpage2_szkolenia.html jest jeszcze Across i MemoQ.\nSzkolenia dobra rzecz... Jan 20, 2010\ntylko jak się osobiście przekonałem - nieraz pojawia się problem odległościowy, bo jednak nie wszystko zdalnie da sie „załatwić”.\nW sumie temat jest właściwy, więc podepnę się pod niego. Chciałbym – korzystając z okazji – polecić m.in. tłumaczom stronę internetową: http://www.into-localization.com/\nStrona jest dość świeżym tworem, jednak nie jest pusta - małemu, lecz pracowitemu zespołowi udało się już umieścić na stronie całkiem przydatne informacje, szkolenia oraz kursy dotyczące tłumaczeń, przygotowywania plików do tłumaczenia, czy lokalizacji oprogramowania, albo stron internetowych, tutoriale, wideo tutoriale...\nInto-l10n działa na korzyść tłumaczy, agencji tłumaczeniowych, zleceniodawców oraz klientów końcowych, czyli jest ogólnie przydatna (a przynajmniej powinna być). Co ważniejsze, zapełnia lukę w polskim internecie - lukę przystępnego i łatwego dostępu do wiedzy (porad, wskazówek itp.) dla tłumaczy nieznających języka angielskiego (a jednak w tym języku wszystko jest dostępne).


Odwiedziło nas: 1179881 osób\nJesteś tu: » Strona startowa » Projekty edukacyjne » Skarby naszej wsi\nA oto przykłady niektórych rymowanek:\nTu w przedszkolu już od rana każda buzia roześmiana.\nPyszna kuchnia, smaczne dania,\nPotem nas odbierze niania.\nRoześmiani i weseli powrócimy do pościeli.\nNasza rzeka Włodzica\nUrodą swą zachwyca.\nW historii swej barwna, kolorowa,\na dzisiaj pstrągi chowa.\nW straży pożarnej jest dużo pomocy\ni nie ma tam przemocy.\nStrażacy ochoczo gaszą pożary, a my łąk nie podpalamy\nW kościele jest cisza,\nKościół to My.\nWięc bądźmy tam razem po wszystkie dni.\nWzgórze Jana Pawła II,\nstoi koło sklepu włodowickiego.\nJest miejscem w pamięć bogate\nTutaj jedna się brat z bratem.\nDroga ta swój początek w Nowej Rudzie ma.\nWije się jak rzeczka, jak długa wstążeczka.\nAtrakcji wiele ma\ni przejdziesz nią raz, dwa!\nWielkie i fajne boisko,\nJest tu bardzo blisko.\nMożna się tam nauczyć grać\ni się nie trzeba tego bać.