"Nasze matki nasi ojcowie" odcinek 3. [RECENZJA] AK to antysemici? - Dziennikzachodni.pl\n"Nasze matki nasi ojcowie" odcinek 3. [RECENZJA] AK to...\nAktualizacja: 16 stycznia 2016 10:31\nSerial "Nasze matki, nasi ojcowie" - dziś w TVP odcinek 2.\nSerial "Nasze matki, nasi ojcowie" - dziś premiera w TVP\nNASZE MATKI NASI OJCOWIE RECENZJA ODCINKA 1. + DYSKUSJA ZOBACZ TAKŻE:\nNASZE MATKI, NASI OJCOWIE ODCINEK 2. [RECENZJA, DYSKUSJA] ŚLĄSKI WĄTEK\nNie udzielę tu odpowiedzi na pytanie, czy akowcy bywali antysemitami i życzyli śmierci Żydom. O to proszę pytać naukowców, a jeszcze lepiej sięgać po ich książki. Za to jak zwykle opowiem o tym, co uderzyło mnie w kolejnym odcinku "Nasze matki, nasi ojcowie". Uważam, ze z kilku powodów warto go polecić.\nZacznę od zdania na temat poprzedniego odcinka. Dopiero teraz tak mnie jakoś naszło, ale wiążę się z treścią odcinka trzeciego. Ukrywanie przed akowskimi partyzantami swojej żydowskiej tożsamości poprzez podawanie się za Niemca - jak ma to miejsce w przypadku Wiktora - to raczej nie byłby dobry pomysł. A już z pewnością marna rekomendacja do przyjęcia w szeregi oddziału. Niestety, słaba znajomość realiów okupowanej Polski i polskiej konspiracji widoczna była i w ostatniej części serialu. Wypytywanie przez chłopów o ewentualnych Żydów wśród partyzantów było dziwne (a co ich to obchodzi?). Bogato udekorowany dowódca oddziału partyzanckiego AK (jak trafnie zauważył w dyskusji o poprzednim odcinku internauta @Kempa - dzięki!) - wygląda wręcz na ukłon w stronę Quentina Tarantino i jego "Bękartów wojny", w których podobnie przyozdobiony paradował "Żyd-Niedźwiedź". Oddział, który nie mógł sobie poradzić z jednym jedynym, niespecjalnie kryjącym się niemieckim żołnierzem? "Leśni" przygotowujący plan akcji w oparciu o fotografie? Ejże... O ile się orientuję, cała scena ze atakiem partyzantów na pociąg, który okazuje się transportem Żydów do obozu zagłady, powstała całkowicie w wyobraźni scenarzysty. Coś takiego nigdy nie miało miejsca. Akowskie patrole dywersyjne (bodaj tak się to nazywało) po rozkręceniu albo wysadzeniu szyn na ogół czym prędzej zmykały. Przypadki ostrzeliwania zatrzymanego czy wykolejonego składu były rzadsze, jego szturmu i zdobycia - właściwie unikatowe. Nie wiem, ile ich było, ale niewiele - sam kojarzę wręcz tylko... jeden (Wólka Plebańska 19 lipca 1944).\nTę sławetną scenę zrealizowano zresztą tak tanim kosztem, że jest po prostu naiwna i kompletnie nierealistyczna, a nawet wizualnie średnio atrakcyjna (to już te walki pod Kurskiem, na które uprzednio narzekałem, były przecież lepsze). Wagonów ledwo parę, a do tego więźniowie tylko w części z nich. Poza tym niezłe góry na tej całej "Lubelszczyźnie", gdzie przecież działają serialowi partyzanci. Bardzo podobne do tamtych na "Śląsku" z poprzedniego odcinka, nieprawdaż? Skoro już przy tym jesteśmy, to "Racibórz - Polen" może drażnić tak, jak poprzednio Gliwice. Zaś "Kłodzko - Polen" jeszcze bardziej - zważywszy że od XI aż do połowy XX wieku miast to nie miało z Polską praktycznie nic wspólnego (za to dużo z Czechami). Zastanawiają mnie też warunki bytowe w niemieckim więzieniu. Łóżko porządne, jest i poduszka, a jedzenia na tyle, że można trzymać i karmić mysz. I proszę mnie poprawić, jeżeli się mylę - ale jeżeli dobrze pamiętam, to w III Rzeszy cywilów skazanych na śmierć tracono na gilotynie, a nie stawiano przed plutonem egzekucyjnym.\nNa nikłe prawdopodobieństwo spotkania Żyda-partyzanta Wiktora ze swoim przyjacielem Friedhelmem nie będę narzekał. Scena to czysto hollywoodzka, a cały serial - jak już wcześniej pisałem - wiele ma wspólnego z produkcjami zza oceanu, z których czerpie bez mała garściami. Nie wiem, ile w tym prawdy, ale ponoć całego tego kontrowersyjnego polskiego wątku początkowo wcale miało nie być, że wyszedł przypadkiem.\nTo budżet serialu nie pozwolił, by Żyd Wiktor wyemigrował do USA, skąd pewno wróciłby w mundurze US Army i spotkałby się z Friedhelmem na froncie zachodnim. Zamiast tego trafił na Śląsk, a następnie do Generalnego Gubernatorstwa. Może to i prawda - jak już wspominałem, widać przecież, że koszty były tu cięte na maksa.\nSzacunek za pokazanie masowej egzekucji Polaków. Nie przeprowadza jej esesman czy "nazista", ale główny bohater w mundurze Wehrmachtu. Dobitny obraz, który trzeba zapamiętać, bo to zobaczyliśmy go w niemieckim filmie. Obawiam się, że polski widz może nie docenić pewnych scen, które dla Niemców będą bardzo znaczące. Wiktor powracający do swego przedwojennego mieszkania, zajmowanego obecnie przez zupełnie nowych lokatorów - to ilustracja ważkiego problemu niemieckich beneficjentów Holokaustu. Podobnie jest z winnym śmierci Grety oficerem Gestapo, który znakomicie odnajduje się w powojennej administracji, gdzie w pełni aprobują go świadomi jego niechlubnej przeszłości zwycięzcy. To ważne, że serial dotknął tych tematów i chwała za to jego twórcom.\nNatomiast scena śmierci Friedhelma byłaby bardzo dobra, gdyby nie... Właściwie to wręcz zacząłem już notować, że jest nawet bardzo dobra, kiedy na ekranie mignęli na sekundę Rosjanie prujący z Maxima. Czyli znowu to, co w serialu zdarza się nagminnie: sztampa. Jak niemiecki czołg, to Tygrys, jak rosyjski kaem, to Maxim. Słowem Hollywood. Tak jak i ostatnia scena powojennego spotkania bohaterów w Berlinie. Przeczuwałem, ze takową zobaczymy - zgadywałem tylko, kto z tej grupy przeżyje. Obstawiałem wręcz pełny happy end, czyli dwie pary żyjące potem długo i szczęśliwie. Cieszę się, że nie zgadłem.\nPo przemyśleniu, nie narzekam na ten cały Hollywood. Po części dzięki niemu, a po trosze pomimo niego, wartością serialu jest duża porcja prawdy o Niemcach i Niemczech okresu II wojny światowej oraz możliwość wejrzenia w uczucia i motywacje żołnierzy III Rzeszy. Szereguję więc sobie "Nasze matki, nasi ojcowie" do takiej a nie innej kategorii filmów. Arcydzieło to nie jest. Ale warto zobaczyć ten niezły wojenny serial i czasami do niego wracać.\nZGADZASZ SIĘ Z AUTOREM? PODOBA CI SIĘ FILM? NAPISZ KOMENTARZ\nnasze matki nasi ojcowie odcinek 3\nnasze matki nasi ojcowie film online\n/ 1 Partyzanci może i nie pokazani jako ,,chłopcy malowani,, jednak za to bliżsi prawdy, ale i nie jako tchórze, sceny mało realne, lecz jednak to film, dodam że w tym rejonie dominowały oddziały...rozwiń całość\nPartyzanci może i nie pokazani jako ,,chłopcy malowani,, jednak za to bliżsi prawdy, ale i nie jako tchórze, sceny mało realne, lecz jednak to film, dodam że w tym rejonie dominowały oddziały terenowe BCH, i ,,leśni,, AL, AK operowała w sąsiednich rejonach, po za tym tereny wokoło Janowa Lubelskiego od kwietnia 44, stanowiły partyzancką RP., czyli Niemcy bez większych sił nie mieli tam wstępu.zwiń\n/ 25 / 21 Możecie w końcu robić z tego wielkie halo? Nie da się ukryć, że film ukazywał sceny jakie mialy miejsce. A Polacy Żydów też tępili, co prawda niektórzy chronili....A to, że Niemcy w tym filmie są...rozwiń całość\nMożecie w końcu robić z tego wielkie halo? Nie da się ukryć, że film ukazywał sceny jakie mialy miejsce. A Polacy Żydów też tępili, co prawda niektórzy chronili....A to, że Niemcy w tym filmie są ukazani w lepszym obliczu to wiadomo bo przecież to film Niemiecki, jakby byl Polski to Polacy tez byliby ukazani w innym obliczu.PROSTE.zwiń\n/ 21 / 26 Ludzie przecież nie każdy Polak był święty...Jest dużo dowodów, że Polacy podpalali domy Żydów, więc się tak nie oburzajcie. Wiadomo, że niektórzy Polacy tez pomagali Żydom, ale niestety nie każdy....rozwiń całość\nLudzie przecież nie każdy Polak był święty...Jest dużo dowodów, że Polacy podpalali domy Żydów, więc się tak nie oburzajcie. Wiadomo, że niektórzy Polacy tez pomagali Żydom, ale niestety nie każdy. Trochę się zastanówcie i nie przesadzajcie. Bo to jednak są fakty.zwiń\ntak, ... NAZI MATKI , NAZI OJCOWIE"\n/ 30 / 31 .\nmierny cwaniaczek @ Euro • 21.06.13, 12:24:42 . (gość)\n/ 23 / 29 "PS. Niemiecki serial został zakupiony przez telewizje kilkudziesięciu krajów świata, w tym USA.\nNota bene, w USA jakoś nikt nie protestuje przeciwko krytycznemu ukazaniu Amerykanów w niemieckim...rozwiń całość\n"PS. Niemiecki serial został zakupiony przez telewizje kilkudziesięciu krajów świata, w tym USA.\nNota bene, w USA jakoś nikt nie protestuje przeciwko krytycznemu ukazaniu Amerykanów w niemieckim serialu "Unsere Mütter, Unsere Väter" (ang. Generation War) - vide odmowa udzielania wiz niemieckim Żydom przez ambasadę USA w Berlinie latem 1941 roku (wówczas USA była państwem neutralnym), czy zatrudnianie byłych gestapowców przez amerykańską administrację okupacyjną w Niemczech latem 1945 roku. "\npalancie-powyższe działania były wykonywaniem dyrektyw legalnego rządu USA\nidioto,jak by zaczęli temu zaprzeczać,znaczyłoby,że są takimi idiotami/pseudo-cwaniaczkami jak ty.zwiń\nżałosne inwektywy @.\n/ 28 / 30 @. jest tak tępy intelektualnie, że nie zauważa niemoralnego postępowania rządu USA w/s europejskich Żydów, zwłaszcza w latach 1941-1944 (m.in. brak reakcji na Raport Karskiego), oraz kwestii...rozwiń całość\n@. jest tak tępy intelektualnie, że nie zauważa niemoralnego postępowania rządu USA w/s europejskich Żydów, zwłaszcza w latach 1941-1944 (m.in. brak reakcji na Raport Karskiego), oraz kwestii świadomego zatrudniania byłych gestapowców w administracji okupacyjnej w Niemczech od lata 1945 roku.\nNie tylko dla mnie te fakty są oczywiste, co zresztą potwierdza swoim wpisem redaktor Tomasz Borówka -\n"Brak reakcji USA :)  21.06.13, 12:41:37\n/ 25 / 32 właśnie dlatego "w USA jakoś nikt nie protestuje przeciwko krytycznemu ukazaniu Amerykanów w niemieckim serialu "Unsere Mütter, Unsere Väter" (ang. Generation War) - vide odmowa udzielania wiz...rozwiń całość\nwłaśnie dlatego "w USA jakoś nikt nie protestuje przeciwko krytycznemu ukazaniu Amerykanów w niemieckim serialu "Unsere Mütter, Unsere Väter" (ang. Generation War) - vide odmowa udzielania wiz niemieckim Żydom przez ambasadę USA w Berlinie latem 1941 roku (wówczas USA była państwem neutralnym), czy zatrudnianie byłych gestapowców przez amerykańską administrację okupacyjną w Niemczech latem 1945 roku."\nbo AKURAT TO JEST PRAWDA,ciulu,...I NAGMINNE ODGÓRNIE DEKRETOWANE DZIAŁANIE WŁADZ USA.\nW POLSCE AK NIGDY NIE ZALECAŁA LIKWIDACJI/NIEPOMAGANIA ŻYDOM.\nA WYKRYTE PRZYPADKI KARAŁA ...RÓWNIEŻ KARĄ ŚMIERCI...[np. Warszawie-likwidacja kolaborantów/szmalcowników,...\nlub wyrok śmierci[WYKONANY] za zastrzelenie Żyda w Czasie Powstania W.\ni degradacja jego kolegi ,który nie zapobiegł zbrodni.\n[odnajdę to źródło w jednym z wielu wspomnień z Powstania,to przytoczę].zwiń\n"Nasze matki nasi ojcowie", odcinek 4.\n/ 28 / 22 http://www.youtube.com/watch?v=DCHiz92bQ88 Najciekawsze: 42:45.\nNiemcy mają czelność osądzać "polskich antysemitów"?\n/ 27 / 23 oczywiście ze tak ponieważ za nic nieodpowiedzialni Niemcy urodzeni po 1945 mają prawo potepic morderców polskiej narodowości\nmordercami Polskiego Narodu byli niemcy i sowieci.\n/ 37 / 29 .\nRozumie , pognali ich na zachód ... (gość)\n/ 26 / 27 ale dlaczego zasytrzelili psa mojego dziadka i pobili Babcie ... za kilka dni urlopu ? Złapali partyzantke ... pewnie mówili po naszemu , chcieli wrócić do zakopconego regionu . Janczry są...rozwiń całość\nale dlaczego zasytrzelili psa mojego dziadka i pobili Babcie ... za kilka dni urlopu ? Złapali partyzantke ... pewnie mówili po naszemu , chcieli wrócić do zakopconego regionu . Janczry są najgorsze ...zwiń\n/ 36 / 28 Niezrozumiałe dla mnie oburzenie przetoczyło się przez Polskę , a raczej w bardziej w mediach niż na ulicy po emisji tego serialu. Film w sumie dobry ,totalnie antywojenny , a przede wszystkim...rozwiń całość\nNiezrozumiałe dla mnie oburzenie przetoczyło się przez Polskę , a raczej w bardziej w mediach niż na ulicy po emisji tego serialu. Film w sumie dobry ,totalnie antywojenny , a przede wszystkim kręcony o niemcach dla niemców. To , że epizod z oddziałem AK był przesadzony nie wyklucza wcale możliwości zaistnienia takich sytuacji. Nie było na pewno zamiarem twórców tego filmu szkalowanie polaków czy dzielenie się odpowiedzialnością za zagładę nacji żydowskiej. Przyznali również,że Wehrmacht to też nie były aniołki. Polacy wręcz odwrotnie : żołnierzom AK stawiają pomniki i wystawiają na ołtarze choć i oni i BCH i wojsko które przyszło z CCCP nie było takie świetlane jak by się mogło wydawać. Posumowując : moim zdaniem fim ( fabularny a nie dokumentalny ) na dobrym poziomie, aktorzy dobrani , fabuła poza paroma przekłamaniami np. nazwy historyczne miast na Śląsku ciewawa , a reakcja części polskich mediów absolutnie przesadzona i nie adekwatna do poruszanych problemów. Widać wygrała komercja,\nPS. Ciekawe czy media ukraińskie i rosyjskie też wytoczyły takie działa jak polskie. W końcu parę scen mogło by im się też niepodobać.zwiń\n/ 23 / 27 "To , że epizod z oddziałem AK był przesadzony nie wyklucza wcale możliwości zaistnienia takich sytuacji". A skąd ty wiesz, co wyklucza czy nie wyklucza? To nie jest gdybanie, to jest historia....rozwiń całość\n"To , że epizod z oddziałem AK był przesadzony nie wyklucza wcale możliwości zaistnienia takich sytuacji". A skąd ty wiesz, co wyklucza czy nie wyklucza? To nie jest gdybanie, to jest historia. Były takie sytuacje? NIE BYŁO ICH. Zatem wszytko inne jest kłamstwem.zwiń\n/ 24 / 37 Serial, czysta prowokacja, płytka forma chwytliwego marketingu – to tak jak byśmy zrobili zdjęcie niemowlaka na stole masarskim i autor czekał by na reakcję.\nPodział jak widać jest wygodny...rozwiń całość\nSerial, czysta prowokacja, płytka forma chwytliwego marketingu – to tak jak byśmy zrobili zdjęcie niemowlaka na stole masarskim i autor czekał by na reakcję.\nPodział jak widać jest wygodny dla polityki, jedność nie koniecznie, Europa jest sztucznie scalona dla ekonomicznej suwerenności kilku obywateli.\nNasze matki i ojcowie byli jacy byli to jest już historia budowana na niewiedzy emocji i braku powszechnej kultury i dostępu do informacji.\nDzisiaj jesteśmy przeinformowani zagubieni pozbawieni braku skupienia co sprzyja komercji i paradoksalnie chaosowi informacyjnemu.\nKontrowersja to dziś najlepszy towar - niestety –\nDziś w globalnej wiosce niema Niemców czy Polaków, Nigeryjczyków czy innej nacji jesteśmy ludzmi żyjącymi w tej samej grawitacji choć w Polsce ziemia jest własnością do 30cm w głąb natomiast w USA do jądra ziemi to jest różnica dość zauważalna no ale trudno byle nie było już więcej wojny czy podobnej degrengolady.\nMordercy z AK\nWnuk zamordowanego (gość)\n/ 32 / 23 Oddział „Burego” w dniach od 29 stycznia do 2 lutego 1946 roku dokonał okrutnych pacyfikacji kilku białoruskich wsi na Podlasiu. „Bury” i jego żołnierze, także przypomniani...rozwiń całość\nRomual Rajs "Bury":zwiń\nZEMSTA za udział Białorusinów w formacji SS sformowanej na początku\n/ 31 / 22 .


Jak donosi Time (31 lipca ‘95) Siouxowie nie traktują już Kevina Costnera jak przyjaciela lecz jak wroga. Kiedy w 1990 roku nakręcił on i zagrał główną rolę w filmie „Tańczący z wilkami” panowała powszechna opinia, że Costner uszanował miejscową tradycję i kulturę i może być postrzegany jako przyjaciel Siouxów. Dzisiaj jest na ich terytoriach persona non grata. Powodem niechęci Indian do Costnera są jego plany zakupienia 255 hektarów ziemi w Czarnych Górach (własność skarbu państwa).\nCostner, wraz z bratem Danem zamierzają zbudować za 100 milionów dolarów ośrodek wypoczynkowy prowadzący kursy golfowe. Jego brat już jest właścicielem kasyna i restauracji w tzw. Umarłym Lesie. Siouxowie twierdzą, że ziemia, którą chce kupić Costner jest święta i została im bezprawnie zabrana przez rząd amerykański w 1877 roku. Uważają, że Costner chce po prostu zbić na ich plecach majątek. Lasy Państwowe mają wyrazić zgodę na zmianę użytkowania lasu w przyszłym roku.\nCo na to Costnerowie? Oni sami milczą, a ich rzecznik powiedział, że opinie Siouxów to tylko opinie ekstremalnych grup Indian, natomiast dla Costnerów cała ziemia jest święta, a w projekcie ośrodka przewiduje się rozwiązania ekologiczne.


Moja historia, nerwica? • Forum Psychologiczne - Depresja - Nerwica\nTeraz jest 20 lis 2017, 19:54\nMoja historia, nerwica?\nprzez pomylanka 24 kwi 2014, 23:44\nWitajcie. Chciałabym Wam przedstawić moją historię, ponieważ samej brak mi obiektywizmu i już nie wiem co mam myśleć o tym wszystkim..\nMam 22 lata i brak chęci by dalej żyć..\nMoje życie nigdy nie było radosne, cały czas towarzyszyły mi problemy, mniejsze i większe, lecz zawsze byłam z nimi sama. Nigdy nie miałam oparcia w rodzicach, nie mam rodzeństwa, a najbliższym znajomym nie chciałam mówić o moim popapranym życiu. Mając niewiele ponad 10 lat każdego dnia byłam obarczona wiadomościami, obowiązkami, które powinny zostać wyłącznie w gronie dorosłych. Nikogo nie interesowało to, że jest to okres mojej beztroski. Depresja mojej mamy, kryzys w małżeństwie rodziców, najgorsze możliwe dramaty i choroby, groźby, szantaże emocjonalne.. To wszystko spadało na moją głowę, za wszystko musiałam brać odpowiedzialność. Nie mogłam się zbuntować, wszystko przyjmowałam w milczeniu. Aż w końcu uznałam to za normę. Nie widziałam wtedy jak bardzo zmienia to moje życie, mój sposób bycia, moją psychikę. Oprócz problemów innych miałam też własne, które doprowadziły mnie do kompleksów, zaniedbania. Zaczęłam mieć stany depresyjne, czasami kilka tygodni, podczas których nie miałam motywacji by wstać z łóżka. Później pojawiała się poprawa, życie nabierało kolorów, byłam duszą towarzystwa, oparciem dla każdego. I tak sobie żyłam, od pogorszenia do poprawy. Do czasu.\nLato 2013 było dla mnie pełne stresu. Nawarstwiające się problemy zaczęły przytłaczać, doszła apatia, niechęć do wszystkiego. Pewnego wieczoru poczułam nagłe zawroty głowy, zdrętwienie lewej strony ciała, duszność. Byłam przerażona, po dłuższej chwili doszłam do siebie, sądząc, że rano nie będę o tym pamiętać. Pamiętałam, ponieważ objawy wciąż trwały. Pojechałam na SOR, gdzie po zrobieniu badań (EKG, morfologia, troponina) lekarz stwierdził, że było to na tle nerwowym. Uspokoiłam się, zapomniałam i wszystko minęło. Po powrocie na studia w październiku zaczęłam mieć tępe bóle w okolicy żołądka, promieniujące wzdłuż lewego łuku żebrowego. Bez względu na to co jadłam, piłam, czy leżałam, stałam ból był nieustanny. Nie mogłam myśleć o niczym innym. Trwało to około dwóch miesięcy. Wizyta u lekarza rodzinnego - skierowanie na gastroskopię i leki na śluzówkę żołądka. Mniej więcej w tym samym czasie włosy zaczęły wypadać mi garściami.. Następne były problemy z oddychaniem, nie mogłam wziąć pełnego wdechu, czułam taką blokadę. A gdy skupiałam się na tym - nie mogłam oddychać w ogóle. Wieczorem, kładąc się do łóżka myślałam tylko o tym, żeby oddychać. Budziłam się co chwilę przerażona, bałam się zasnąć i stracić kontrolę.. Brałam ziołowe tabletki uspokajające, hydroksyzynę, piłam melisę. Żołądek przestał boleć, sam z siebie. Kilka dni później zaczęło boleć serce, delikatne ukłucia, podwyższone tętno (90-100), uczucie niemiarowości. Zaczęłam więc obserwować już nie tylko oddech, ale i bicie serca. Popadłam w obłęd. Tętno mierzyłam co kilka minut, wsłuchiwałam się w każdą nieprawidłowość. Zdarzały mi się zasłabnięcia w tramwaju, autobusie. Świat stawał się nagle odległy, ludzie nierealni, nie mogłam oddychać, serce waliło, nogi i ręce drżały..Zdecydowałam się na wizytę u kardiologa - EKG i echo prawidłowe. Uspokoiłam się, serce przestało boleć, a z czasem oddychanie stało się łatwiejsze. Powrócił ból żołądka. Wizja o wyłysieniu nie opuszczała mnie, stosowałam wiele kuracji, bez efektów, byłam zdołowana. Dodatkowo robiłam badania hormonalne, wszystko w normie. Lekarz rodzinny, u którego bywałam średnio raz na tydzień, zasugerował mi, że moje objawy pasują do zespołu lękowego.. Bałam się, nie poznawałam siebie. Po latach bycia nieszczęśliwą zdecydowałam się na wizytę u psychiatry. Usłyszałam, że moje życie jest idealnym podłożem do nerwicy, a rozwiązanie tej sytuacji wiąże się z farmakoterapią i psychoterapią. Nie mogłam uwierzyć, że moje ciało odzwierciedla stan mojej duszy.. Z osoby aktywnej, wysportowanej stałam się wrakiem człowieka. Nie miałam chęci życia, wciąż nie mam. Do zestawu moich dolegliwości doszły bóle głowy, szyi, zaburzenia wzroku, problemy z koncentracją. W każdej sekundzie towarzyszy mi wewnętrzne napięcie, które za nic nie chce się zmniejszyć.. Nie zaczęłam brać leków, jest to dla mnie ostateczność, które zbliża się wielkimi krokami.. Czekam teraz na rozpoczęcie psychoterapii, ale zacznie się ona dopiero w czerwcu..\nDwa dni temu miałam okropne kołatanie serca, myślałam, że jest już po mnie. Poprzedzone było to zdenerwowaniem. Dwie godziny później kolejne, a po nim jeszcze dwa. Czułam, że serce łomocze, zatrzymuje się, przyspiesza.. Okropne. Nie mogę tak dłużej żyć. Niszczę swoje życie, ludzi wokół mnie, oddalam się od wszystkiego. Egzystuję, cierpię, panicznie się boję każdego dnia i każdej nocy. Dałabym wszystko żeby odzyskać równowagę i spokój..\nBędę wdzięczna za każde słowo, za każdą sugestię, poradę i każdego kopa..\n22 kwi 2014, 22:40\nprzez spinoza1988 25 kwi 2014, 12:21\nsprawdz poziomy wapnia i magnezu oraz witaminy D. mozesz miec a raczej na pewno masz problemy z gospodarka elektrolitowa. badania pod katem tezyczki sobie zrob i tarczycy. jakie hormony badalas?\njak sie odzywiasz? prowadzisz aktywny tryb zycia?\npomijam juz fakt niskiej odpornosci na stres i przenoszenia problemow ze studiami doroslym zyciem itp na problemy zastepcze co ma wielu ludzi, ale nasilenie tego problemu wskazuje na zwiekszona labilnosc ukladu nerwowego. trzeba sie skupic na tym co jest powodem tego stanu.\nprzez pomylanka 25 kwi 2014, 13:08\ntarczyca - pełen komplet (TSH fT3, fT4) - prawidłowe\nMiałam podejrzenia, że mam jakieś zaburzenia, bo u mnie w rodzinie jest to pokoleniowe.\nhormony płciowe - 3dniowy pobyt w szpitalu - bardzo niski poziom estradiolu, lekko podwyższona prolaktyna po obciążeniu metoklopramidem\nMam podejrzenie PCOS od kilku lat, ale nikt nie postawił ostatecznej diagnozy.. :/\nsód, potas, chlorki, żelazo - prawidłowe\nlimfocyty w rozmazie obniżone od zawsze\nCała reszta prawidłowo.\nOdżywiałam się bardzo dobrze, prowadziłam aktywny tryb życia. Nie miałam żadnych problemów zdrowotnych, osłabień, itd.\nW momencie, gdy zaczęłam się czuć jak kupa złomu odechciało mi się wszystkiego i aktywność fizyczna bardzo spadła.\nSuplementowałam przez 3 miesiące magnez, może podświadomie czułam lekką poprawę.\nAktualnie zaczęłam brać Asparginian (głównie na moje kołatania serca).\nprzez hyperactive 28 kwi 2014, 00:43\nTrochę długo do czerwca i podjęcia psychoterapii, ale jeśli jest to uwarunkowane z określonych powodów to trzeba poczekać.\nTo wszystko spadało na moją głowę, za wszystko musiałam brać odpowiedzialność. Nie mogłam się zbuntować, wszystko przyjmowałam w milczeniu. Aż w końcu uznałam to za normę.\nWszystko wyjaśniłaś. Tłumienie w sobie emocji jest podstawową przyczyną powstania zaburzeń lękowych ! To oczywiście nie jest tak, że przez jedną sytuację nabieramy nerwicy... Cegiełka do cegiełki. Jeśli stało się to Twoja normą to tym bardziej punkt kulminacyjny musiał nadejść. Ja nie mam wątpliwości, że masz zaburzenia lękowe.\nPrzede wszystkim nie daj się zwariować, bo nerwicę da się pokonać bez jakichkolwiek leków ! Zapychając się antydepresantami czy psychotropami leczysz tylko i wyłącznie objawy, a nie przyczynę !\nCo możesz zrobić przez okres wyczekiwania na początek psychoterapii ? Przede wszystkim tam się dowiesz, że najważniejszy jest czas spędzony między sesjami. Więc dlaczego by teraz nie zacząć już się kształcić ? Zacznij się rozwijać w tym kierunku i najważniejsze, Z NERWICĄ NIE MOŻNA WALCZYĆ. Prawda jest taka, że już na miesiąc przez wizytą możesz nabrać bardzo dużo wiedzy jeśli tylko chcesz. Jest bardzo dużo wartościowej literatury na ten temat.\nprzez pomylanka 29 kwi 2014, 23:06\nWzbraniam się przed rozpoczęciem farmakoterapii, bo wiem, że jest to tylko leczenie objawowe. Nie chcę się po prostu w to wpakować.\nTeraz biorę tylko Asparginian i piję melisę. Wróciłam do biegania, endorfiny dobrze na mnie wpływają, chociaż na kilka godzin. Ograniczyłam kawę, bo po niej jestem roztrzęsiona, ale bez niej ciężko żyć :) Postanowiłam rzucić palenie, bo to jeszcze bardziej mnie nakręcało. Mam nadzieje, że mi się uda.\nOgromnym problemem są koszmarnie wypadające włosy.. Cały czas wypadają, są na ubraniach, podłodze, pościeli. Dotknę ręką, a już kilka wypadnie. Czesanie, mycie to istny dramat. To wszystko dobija mnie okropnie. W dalszym ciągu nie znalazłam przyczyny i nie wiem jak z tym walczyć.. Ostatnią opcją jest, że wypadają przez niski poziom estrogenów, a co za tym idzie - łysienie androgenowe?\nprzez elo 30 kwi 2014, 00:01\na psychiatra co zalecil\nprzez pomylanka 30 kwi 2014, 07:05\nLeki + psychoterapię.\nprzez elo 30 kwi 2014, 14:08\ni prawidlowo moza wiedziec jakie leki\nprzez pomylanka 30 kwi 2014, 14:30\nParogen, na początek 10mg.\nprzez elo 30 kwi 2014, 14:35\ne to bierz smialo ja mam 60 i tylko 1 ubok i to tez nie jakis powazny\nprzez pomylanka 30 kwi 2014, 19:35\nA dokładniej jaki objaw?\nprzez elo 30 kwi 2014, 19:37\nUżytkownicy przeglądający ten dział: Piwo imbirowe i 66 gości


Wójt Gminy Nozdrzec ogłasza I rokowania po trzecim przetargu nieograniczonym zakończonym wynikiem negatywnym na sprzedaż nieruchomości niezabudowanych stanowiących własność Gminy Nozdrzec, położonych w Izdebkach, obejmujących działki oznaczone nr 6355/3, nr 6588/3 o pow. 0,0634 ha, zapisane w księdze wieczystej KS1B/00006376/2 Sądu Rejonowego w Brzozowie. Cena nieruchomości wynosi 8.897,00 zł, w tym 23% podatek VAT -1.664,00 zł. Przetargi na sprzedaż tej nieruchomości: pierwszy zorganizowany 15 listopada 2017 r., drugi zorganizowany 24 stycznia 2018 r. trzeci zorganizowany 10 kwietnia 2018 zakończyły się wynikami negatywnymi. W rokowaniach mogą uczestniczyć osoby fizyczne i prawne, które najpóźniej do dnia 15 czerwca 2018 r. złożą pisemne zgłoszenie udziału w rokowaniach, w zamkniętych kopertach z napisem „Rokowania na sprzedaż działek nr 6355/3, nr 6588/3 w Izdebkach”. Zgłoszenie powinno zawierać:\nproponowaną cenę (nie niższą niż cena wywoławcza) 5. kopię dowodu wpłaty zaliczki.\nRokowania odbędą się 19 czerwca 2018 r. o godz. 10.00 w sali nr 3 Urzędu Gminy Nozdrzec Zaliczkę z tytułu zabezpieczenia kosztów, w przypadku uchylenia się uczestnika rokowań ustalonego jako nabywca nieruchomości od zawarcia notarialnej umowy sprzedaży, w wysokości.1.600,00 zł należy wnieść w formie pieniężnej do dnia 15 czerwca 2018 r. na konto: Urząd Gminy Nozdrzec Nr 22 9093 1017 2004 0400 2310 0009, BS Dynów Oddział Nozdrzec. Zaliczka wpłacona przez osobę, która rokowania wygra zostanie zaliczona na poczet ceny nabycia nieruchomości. Pozostałym uczestnikom rokowań zaliczka zostanie zwrócona bez oprocentowania w terminie 3 dni po zamknięciu rokowań, na wskazane przez nich rachunki bankowe. Uczestnik rokowań, ustalony jako nabywca nieruchomości, zostanie zawiadomiony o miejscu i dacie zawarcia notarialnej umowy sprzedaży najpóźniej w terminie 21 dni od dnia zamknięcia rokowań. Wyznaczony termin nie może być krótszy niż 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Jeżeli nabywca nieruchomości nie stawi się bez usprawiedliwienia w miejscu i terminie podanych w zawiadomieniu, organizator rokowań może odstąpić od zawarcia umowy, a wpłacona zaliczka nie będzie podlegać zwrotowi. Wszelkie koszty notarialne związane z zawarciem umowy sprzedaży ponosi nabywca wyłoniony w rokowaniach. Rokowania są ważne nawet, gdyby wpłynęła jedna oferta spełniająca warunki określone w treści ogłoszenia. W przypadku ofert zawierających równorzędne propozycje cenowe decyduje oferta cenowa ustalona w drodze ustnych rokowań z oferentami. Wójt zastrzega sobie prawo zamknięcia rokowań bez wybrania nabywcy nieruchomości. Uczestnik rokowań winien przedłożyć komisji przeprowadzającej rokowania:\nCudzoziemcy mogą nabywać nieruchomości zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Treść ogłoszenia dostępna jest na stronie internetowej „przetargi na nieruchomości” oraz na tablicy ogłoszeń znajdującej się na II piętrze Urzędu Gminy Nozdrzec. Z dokumentacją zbywanej nieruchomości można zapoznać się w pokoju nr 23, lub pod nr tel. (13) 43 98 020 wew. 30


Stanowisko: Dyrektor Gminnego Centrum Informacji do listopada 2018 r.\nStanowisko: Młodszy specjalista ds. zarządzania informacją\nZakres obowiązków: Koordynuje funkcjonowanie fili GCI w Osuchowie.\nW centrum zajmuje się doradztwem dla rolników, pomocą w wypełnianiu wniosków unijnych, bieżącą obsługą klientów z terenów wiejskich.\nmgr Jarosław Pięcek\nstanowisko: specjalista do spraw promocji i relacji z mediami\nZakres obowiązków: Przygotowywanie i opracowanie wywiadów, relacji z wydarzeń na terenie Gminy Mszczonów na potrzeby „Merkuriusza Mszczonowskiego” oraz stron internetowych www.mszczonow.pl, www.gci.mszczonow.pl i stronie facebook „Merkuriusza Mszczonowskiego”. Administrowanie stronami www.gci.mszczonow.pl, www.izba.mszczonow.pl, www.mszczonow.pl oraz stroną FB „Merkuriusza Mszczonowskiego” . Współpraca z mediami lokalnymi oraz ogólnopolskimi. Współtworzenie i współorganizowanie wydarzeń kulturalnych na terenie gminy Mszczonów. Administrowanie budynkiem Izby Pamięci Rodziny Maklakiewiczów oraz obsługa zwiedzających IPRM. Współtworzenie materiałów promocyjnych Gminy Mszczonów oraz wydarzeń na jej terenie. Dystrybucja „Merkuriusza Mszczonowskiego”.


Accreo | BREXIT: Projekty aktów prawnych na wypadek Brexitu bez porozumienia\nBREXIT: Projekty aktów prawnych na wypadek Brexitu bez porozumienia\n16 grudnia 2020 Prawo\nOd 1 stycznia 2021 r. okres przejściowy wyjścia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej dobiegnie końca a w dalszym ciągu strony nie zawarły wiążącego porozumienia. W związku z tym Komisja Europejska przygotowała projekty aktów legislacyjnych, które odnoszą się m.in. do połączeń lotniczych czy transportu drogowego na wypadek, gdyby UE oraz UK nie zawarły takiego porozumienia. Akty te stanowić będą podstawę do dalszego procedowania w przed organami unijnymi, gdyby po upływie okresu przejściowego taka sytuacja miała miejsce. Przygotowany zestaw aktów legislacyjnych przez Komisję Europejską jest jednostronny oraz ograniczony czasowo, a Komisja liczy na wprowadzenie w życie analogicznych przepisów po stronie brytyjskiej. Projekty proponowanych aktów prawnych przez Komisję Europejską można znaleźć pod adresem: link.


Czapka dziecięca Tornado® Winner Junior\nAll Categories\tStrona główna --CZAPKI ---Czapki damskie ---Czapki męskie ---Czapki dziecięce ---Czapki Tornado® ---Czapki przejściowe ---Czapki z pomponem ---Czapki bez pompona ---Czapki dla kibica ---Pełna oferta --AKCESORIA ---Pompony ---Szaliki ---Opaski ---Torby bawełniane ---Kurtki ---Plastrony ---Pełna oferta\nAtrybut zwycięzcy. Biało-czerwona więź i wspólny cel już od najmłodszych lat. Czym skorupka za młodu… ???? #teamspirit Ten model dostępny także w wersji dla dorosłych.\nMikropolarowa podszewka by w uszy było ciepło\nRozmiar dla dzieci w wieku od 3 do 8 lat\nCzapka Tornado® Winner Junior to oryginalna i unikatowa czapka dziecięca z autorskiej kolekcji Kamiland by Kamil Stoch. Wykonana z najwyższej jakości surowców o doskonałych właściwościach termicznych i hydrofobowych niewątpliwie sprawi, że zima będzie udana.\nCzapka Tornado® to nasz flagowy niepowtarzalny model. Czapki dziecięce Tornado® Winner Junior, Tornado® Team Junior, Tornado® Flamingo Junior - na co masz ochotę?\nPodszycie ciepłą, sprężystą opaską polarową, Zapewni komfort noszenia oraz skuteczną ochronę przed wiatrem, wilgocią i przede wszystkim przed chłodem. Wysoką jakość potwierdza doskonałe wykonanie i staranne ręczne wykończenie z dbałością o każdy szczegół. Kombinacja barw sprawia, że czapka idealnie podkreśli i wyróżni każdą zimową stylizację, nadając jej wyjątkowego i mistrzowskiego charakteru. Ze względu na użycie wysokogatunkowej przędzy, z domieszką wełny naturalnej, czapka ma pożądaną sprężystość i trójwymiarową strukturę. Godne uwagi, estetyczne znakowanie z ekoskóry świetnie wpisuje się w aktualne trendy.\npodszycie czapki wykonane jest z polaru\nNa koniec pozostaje nam życzyć wszystkim dzieciom miłego użytkowania tych niewątpliwie wyjątkowych czapek.\nCzapka dziecięca Tornado® Kompas Junior\nOpis: Północ, południe, wschód, zachód. A Ty trafiasz właśnie tu. Przypadek? Czapka dostępna także w wersji dla dorosłych. Cechy produktu:...\nCzapka dziecięca Tornado® Team Junior\nOpis: Znak rozpoznawczy, klucz do wspólnego sukcesu. Biało-czerwona więź i wspólny cel już od najmłodszych lat. Czym skorupka za młodu… ????...\nCzapka dziecięca Tornado® Vida Junior\nOpis: Absolutny hit! Popisowa kompozycja kolorów, mieszanka wszystkich pór roku. Niezawodna w starciu z mrozem i fantazją dziecka. Ten model...\n© Copyright Ewa Bilan-Stoch / Created by Afera Studio 2021


Warszawa: Atak nożowników w toalecie przy Dworcu Zachodnim. Zastraszyli ofiarę i ukradli dwa tysiące złotych. Grozi im do 12 lat więzienia | Nasze Miasto\nMichał Skorupka 30 listopada 2021, 13:35\nMateriał oryginalny: Warszawa: Atak nożowników w toalecie przy Dworcu Zachodnim. Zastraszyli ofiarę i ukradli dwa tysiące złotych. Grozi im do 12 lat więzienia - Polska Times\nNOWE FAKTY Na osiedlu Projektant w Rzeszowie mężczyzna śmiertelnie zaatakował nożem 47-letnią kobietę i uciekł [ZDJĘCIA]


stepelkaa - Dogomania\nANIMA - podszkolna kotka i jej 5 maluszków ;)\nstepelkaa replied to stepelkaa's topic in Koty w potrzebie\nWyróżniłam Animie miesiąc ogłoszenia na olx.pl Wszystkie kocięta oprócz Arbuza są już w nowych domach. Pusto troszkę bez nich, trzeba oswoić się z nową sytuacją jednak są u dobrych ludzi. Muszę dowiedzieć się za jaki czas będzie można wysterylizować Animę. Oby znalazł się jakiś fajny domek dla niej ;)\nUwaga Uwaga! Dziś po konsultacji z weterynarzem i naszej decyzji, że kociaki mimo, że wcześnie - nadają się już do adopcji - do domu pojechał Figaro czyli czarny kociak w żółtej obróżce ze zdjęcia powyżej! ♥ A teraz jeszcze większa uwaga! Jutro zostanie odebrany Tygrys ( czyli ten z otwartą japką ;) ) , Zenobia ( tak, tak zgłosiła się Pani , do domku niewychodzącego, kicia będzie wysterylizowana, bo o to najbardziej się bałam ) W najbliższych dniach do domu pojedzie także Budyń czyli drugi czarny kot. Będzie mieszkał z rodzicami mojej znajomej. A piąty kociak - Arbuz - nieśmiało powiem, że nie wykluczone, że zostanie ze mną. Psica moja toleruje go jako tako - ani razu go nie ugryzła, czasem tam się tylko na niego poburmuszy. Domownicy się zastanawiają, ale jestem dobrej myśli, nie tylko mnie rozczula słoneczko malutkie. Została Anima - jej też znajdziemy domek, dobrze to wszystko idzie, bardzo mnie to cieszy i myślę, że z dobrym nastawieniem ktoś dobry weźmie i ją ;) Wczoraj byłam z kotami na odrobaczeniu ale miły pan weterynarz zrobił to za darmo dla bezdomniaków. Dostałam też darmową tabletkę na robaki dla kici i dla kociąt książeczki zdrowia. Bardzo jestem mu za to wdzięczna ♥♥ A teraz dodatkowe zdjęcia ( ale nie do końca aktualne, aczkolwiek dla rozeznania który jest który ): ARBUZ ( moje najkochańsze słonko ): Budyń grubasek: I Zenobia bo jej zdjęcia nie było a ona jako jedyna ma najbardziej aktualne, bo były potrzebne do ogłoszeń ;): Od nowych właścicieli Figaro dostałam dla kocicy 800 gr karmy. Bardzo dziękuję! Będę musiała kupić żwirek dla kotów ( choć teraz to i jego zużycie będzie mniejsze ) oraz myślę nad wyróżnieniem Animie olx.pl bo kosztuje w sumie 6 zł za cały miesiąc. ;)\nsuma z tych paragonów to 33,10 zł. Poszło też 2 zł na wyróżnienie na olx.pl które niestety już się skończyło ;( Dziś kociaki i mama były na drugim odrobaczaniu - jestem bardzo wdzięczna weterynarzowi bo zrobił to zupełnie za darmo. Maluchy mają też założone książeczki zdrowia i jak wszystko dobrze pójdzie to.. 3 z nich w następny weekend będzie już w nowym domku, ale tfu, żeby nie zapeszyć ;)\nAnima: http://olx.pl/oferta/anima-mloda-przytulasna-kotka-ideal-czeka-na-jedynego-czlowieka-CID103-ID7AAXJ.html#5ec6414420 Zenunia: http://olx.pl/oferta/zenobia-6-tygodniowa-pregowana-samodzielna-kicia-do-adopcji-CID103-ID7uL0R.html\nDostałam wpłatę na Animę od dobrej duszyczki w wysokości 30 zł. BARDZO DZIĘKUJĘ! Niestety i te 30 zł już poszło, dwa razy musiałam kupić żwirek i trochę karmy na zapas. Jutro idziemy odrobaczyć towarzystwo drugi raz ;) Wstawiam kilka zdjęć sprzed ok. dziesięciu dni jak sprawdziłam ;) 3 kocury mają już chętne domy, jeden albo trafi do pewnej miłej kobietki albo zostanie ze mną, natomiast szukamy domu jeszcze dla Animy i Zenobii - dwóch bab ;) jak tylko olx zaakceptuje moje ogłoszenie, dodam tu link, można sobie obejrzeć ;)\ndodaję paragony ;) Kupiłam Animie serki wiejskie i jogurty. Zauważyłam , że chętnie pije mleko i nie ma po nim biegunek, jogurtem też nie pogardzi - za to, żeby ruszyła serek trzeba się trochę pomęczyć ;) Wcina suche aż miło i uwielbia surowe mięsko ;) Kupiłam też dziś karmę dla kocich dzieciuchów, była w promocji, więc wzięłam ;) suma z tych paragonów to : 27 zł 16 gr, dopisuję do rozliczenia ;)\njakoś nikt tu nie zagląda, trzeba by ciotki pozapraszać ;) Poszło kolejne kilka pieniążków na Animę. Za to ( jeżeli już ktoś by tu zajrzał )mam świetną wiadomość : znalazła się dobra duszyczka weterynarz który wysterylizuje ją za darmo ♥\nDobry dom dla psa na określony czas\nstepelkaa replied to Svan's topic in Domy tymczasowe\nkurcze, gdybym tylko mogła pomóc.. ;(\nstepelkaa replied to Viris's topic in Bazarek\nZapraszam na cegiełkowy bazarek : ZBIERAMY NA KARMĘ DLA ZWIERZĘCEJ ARKADII . Dziewczyny z fundacji mają dużo podopiecznych, karma zawsze jest potrzebna. Jedna cegiełka to jeden psi uśmiech za to to tylko 2 zł. Zapraszam serdecznie ! http://www.dogomania.com/forum/topic/142713-karma-za-psi-u%C5%9Bmiech-dla-zwierz%C4%99cej-arkadii-do-3010/?p=15773714\nŁącznie w tym poście : 22, 21 zł wydane na Animkę. Karmy zapas już jest, kupowana w Biedronce. Szczyt marzeń to nie jest ale lepsze to niż Whiskas ;) Perfect Fit. Kupiłam jej też biały serek, bo z tego co wyczytałam musi spożywać dużo białka. Zaraz dopiszę te paragony w rozliczeniu ;)\nKociaki rosną, dziś dodam paragony i postaram się o jakieś zdjęcia ;) Jutro lecę je odrobaczyć ale to niestety będą kolejne wydatki ..\nogółem to niestety nie minusie jest więcej bo kolejna karma i żwirek musiał być kupiony ;) Jeśli tylko znajdę paragony to dodam ;)


URLOP UZUPE�NIAJ�CY - forum, dyskusje, rozmowy\nGazeta.pl Forum spis temat�w urlop uzupe�niaj�cy\nurlop uzupe�niaj�cy a ferie\nUrodzi�am 4 wrze�nia. Jako, �e w czasie wakacji by�am na l4 przys�uguje mi,\npracuj�cej w szkole, 6 tygodni urlopu uzupe�niaj�cego, kt�ry pokryje si� z\nferiami zimowymi. Czy mam prawo stara� si� o dodatkowe 2 tygodnie urlopu\nw�a�nie za ferie zimowe?\n- urlop uzupe�niaj�cy a ferie\nferie a urlop uzupe�niaj�cy\nForum: - ferie a urlop uzupe�niaj�cy\nUrlop uzupe�niaj�cy - do Aniuleq i nie tylko\nDziewczyny, w�a�nie dzwoni�am do Departamentu Pragmatyki Zawodowej Nauczycieli i kobieta, z kt�r� rozmawia�am, stwierdzi�a, �e: je�eli urlop macierzy�ski przypada na okres ferii zimowych, to NIE nale�y sie 2 tyg urlopu uzupe�niaj�cego, poniewa� s� jeszcze wakacje. Je�li nie wykorzystam urlopu\n- Urlop uzupe�niaj�cy - do Aniuleq i nie tylko\ncd: urlop 20 czy 26 dni (urlop uzupe�niaj�cy)\nDzi�kuj� za poprzedni� odpowied�. Moje dalsze pytanie dotyczy urlopu uzupe�niaj�cego. 14.09.08 sko�czy� mi si� urlop macierzy�ski. Po nim wykorzystam 9 dni urlopu z zesz�ego roku, 20 dni urlopu z tego roku oraz 2 dni na opiek� nad dzieckiem. To wszystko zako�czy si� 27.10.08. Potem p�jd� na\n- cd: urlop 20 czy 26 dni (urlop uzupe�niaj�cy)\nRe: Urlop uzupe�niaj�cy - do Aniuleq i nie tylko\nJa za�atwia�am swoj� spraw� prawie 3 lata temu wi�c pewnie zmieni�a si� obsada stanowisk. Nie rozumiem dlaczego kto� decyduje kiedy odbior� sobie urlop uzupe�niaj�cy. Przecie� w KN jest wyra�nie napisane, �e je�eli pracuje si� w plac�wce feryjnej - nale�y si� adekwatnie tyle urlopu - czyli 2\nCzy wyp�aty za niewykorzystany urlop wypoczynkowy otrzymamy ��cznie z odprawami czy to b�d� kolejne odr�bne wykazy uzupe�niaj�ce?\nRe: urlop uzupe�niaj�cy a ferie\ntak - nie mozna byc na d�wch p�atnych urlopach jednocze�nie\nAno w�a�nie - pewnie specyfik� naszego zawodu jest r�wnie� to, �e nie mozemy bra� urlopu, kiedy chcemy.\nAniuleq, s�dzi�am, �e masz aktualne informacje, ale chyba jednak co� si� od tego czasu zmieni�o, skoro wszyscy m�wi� jednym g�osem. A soj� drog�, to niesprawiedliwe - urlop to urlop.\nW Karcie Nauczyciela w tej kwestii nie zmieni�o si� nic. Dziwne, �e ka�dy interpretuje prawo inaczej :( - zwykle na nasz� niekorzy�c. -- Nasza ma�a niespodzianka - Nataszka Szymu�\nTo, �e urlop uzupe�niaj�cy to wiem. Pytanie ile: pe�ne 6 dni czy te� proporcjonalnie 1 dzien?\n-- box-with-colours.blogspot.com/ - moje pude�ko z kolorami:)\n- ile dni urlopu\nco to jest ten urlop uzupe�niaj�cy??


Napapijri - Buty szary 25-14778762.N82 - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Trampki › Trampki niskie › Napapijri - Buty szary 25-14778762.N82\nNapapijri - Buty szary 25-14778762.N82\nTe Napapijri - Buty szary 25-14778762.N82 były tanio do kupienia w www.answear.com. Ten typ damskiego obuwia od dłuższego czasu zdobywa kobiece trendy modowe kobiece trendy modowe. Marka Napapijri dostarcza kobietom trampki niskie damskie o przyciągającym designie, czego przejawem bez wątpienia są buty Napapijri - Buty szary 25-14778762.N82. Model ten spełni się.. więcej »\nTe Napapijri - Buty szary 25-14778762.N82 były tanio do kupienia w www.answear.com. Ten typ damskiego obuwia od dłuższego czasu zdobywa kobiece trendy modowe kobiece trendy modowe. Marka Napapijri dostarcza kobietom trampki niskie damskie o przyciągającym designie, czego przejawem bez wątpienia są buty Napapijri - Buty szary 25-14778762.N82. Model ten spełni się bez zarzutu w roli butów codziennych - nie tylko odpowiednio wygląda, ale na dodatek gwarantuje znaczną swobodę i komfort używania, co jest szczególnie istotne, jeżeli chodzi o ich użytkowaniu na co dzień. Zapoznaj się z opisem technicznym:\nNapapijri - Buty szary 25-14778762.N82. Tenisówki z kolekcji Napapijri. Model wykonany z materiału tekstylnego. Miękki nosek. Antypoślizgowa, gumowa podeszwa. Żłobiona podeszwa. Miękki zapiętek. Tekstylne wnętrze. Długość wkładki wynosi: 24,5 cm. Wymiary podane dla rozmiaru: 37, materiał: tekstylny Skład: Cholewka: Materiał tekstylny. Wnętrze: Materiał tekstylny. Podeszwa: Materiał syntetyczny ID produktu: 4931-OBD018 Kod producenta: 14778762.N82.\nPrezentowane przez nas trampki niskie damskie odznaczają się wyjątkową solidnością, jaką osiągnięto dzięki wykorzystaniu najwyższej jakości surowców do ich stworzenia. Jeżeli do tej pory nie masz w swojej szafie trampki niskie damskie lub buty Napapijri - Buty szary 25-14778762.N82 nie spełniają Twoich potrzeb - zobacz nasze pozostałe oferty.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Napapijri - szary 25-14778762.N82


żarówki, Philips, HYUNDAI COUPE, 2001 - 2009 (GK) - Motochemia\nżarówki Philips do HYUNDAI COUPE, 2001 - 2009 (GK)\nNa tej podstronie znajdziesz listę typów silnika HYUNDAI COUPE z rocznika 2001 - 2009 (GK) dla których mamy dedykowane żarówki Philips.\nżarówki Philips według typu silnika w HYUNDAI COUPE z rocznika 2001 - 2009 (GK):\nżarówki Philips do HYUNDAI COUPE 2001 - 2009 (GK)\nDlaczego warto wybrać żarówki Philips do HYUNDAI COUPE z rocznika 2001 - 2009 (GK)?\nJako klient, który szuka żarówki firmy Philips do HYUNDAI COUPE z rocznika 2001 - 2009 (GK) z silnikiem 2.0 GLS - (1975 ccm), na pewno dobrze znasz odpowiedź na to pytanie. Philips to wysokiej klasy żarówki. W naszym sklepie mamy około 1 które spełnią Twoje oczekiwania i będą pasować zarówno do silnika 2.0 - (1975 ccm) jak i 2.7 V6 - (2656 ccm). Aktualnie w bazie mamy 1 produktów które pasują do rocznika 2001 - 2009 (GK). Jeśli chwilowo nie mamy ich - zadzwoń do nas (512 802 277) i zapytaj o dostępność. Nieważne czy masz silnik 1.6 16V - (1599 ccm) lub 2.7 V6 - (2656 ccm) albo 1.6 16V - (1599 ccm) - u nas znajdziesz żarówki, które na pewno do niego pasują. Skorzystaj z naszej wyszukiwarki!\nPrzykładowe żarówki Philips do HYUNDAI COUPE z rocznika 2001 - 2009 (GK)


Końcówka Gral fi 19 efekt stali - Luxor (Para) - Marina 2\nStrona główna > Karnisze metalowe i aluminiowe - komplety i elementy>Karnisze Gral 19 mm>Karnisze Gral 19 mm: Kolor efekt stali>Końcówki karniszy fi 19 efekt stali>Końcówka Gral fi 19 efekt stali - Luxor (Para)\nKońcówka Gral fi 19 efekt stali - Luxor (Para)\nOryginalna końcówka Luxor - zakończenie karnisza polskiej firmy Marcin Dekor. Zakończenie przeznaczone jest do drążka o średnicy 19 mm w kolorze efekt stali. Pozycja ta składa się z 2 sztuk (1 para).\nPrezentowany produkt to oryginalna metalowa końcówka Luxor - zakończenie karnisza polskiej firmy Marcin Dekor. Zakończenie przeznaczone jest do drążka o średnicy 19 mm w kolorze efekt stali. Pozycja ta składa się z 2 sztuk (1 para).


Olejek myjący 2 w 1 EMOLEUM Flos- lek- recenzja | Dzięgielowska.pl\nOlejek myjący 2 w 1 EMOLEUM Flos- lek- recenzja\nCzy jest tu ktoś, kto nie lubi wtulać się w mięciutką, jak aksamit skórę dziecka? Wąchać jej zapach, charakterystyczny dla tych małych człowieczków...\nEmolienty są mi dobrze znane... Używałam takowych do kapeli Filipka, który miał problemy skórne. Dziś już używa tych samych kosmetyków, co Marcin.\nOlejek myjący 2 w 1 EMOLEUM otrzymaliśmy do przetestowania od Pani Elżbiety z Flos- Leku.\nPrzeznaczony jest do skóry szorstkiej, suchej, bardzo suchej i atopowej. Przebadany dermatologicznie kosmetyk nie zawiera żadnych sztucznych substancji, jedynie naturalne- olej słonecznikowy olej morelowy oraz emolienty.\nNiewielką ilość olejku nanieść na wilgotną skórę, bądź spienić na dłoni z dodatkiem niewielkiej ilości wody. Delikatnie umyć ciało i dokładnie spłukać. Stosować minimum raz dziennie. Olejek można dodać także do wanny napełnionej wodą i wytworzyć pianę. Olejek nie pozostawia tłustej warstwy ani osadu na ściankach wanny czy kabiny prysznicowej\nCena: 33,60, Kupisz w niemal każdej drogerii lub aptece lub na w sklepie internetowym producenta.\nEmolient jest przeznaczony juz od narodzin, dlatego postanowiłam wykorzystać go do nawilżania skóry moich chłopców. Olejek ma żółtą barwę, leistą, przypominającą swą konsystencją olej.\nPo zaaplikowaniu na wilgotna dłoń i roztarciu dobrze się pieni i świetnie myje. dodatkowym atutem jest wydajność- przy codziennym myciu dwójki chłopców spokojnie wystarczy na długo.\nSkóra dzieci już po pierwszym myciu stała się mięciutka i pachnąca. I nie mówię tylko o okresie zaraz po kąpieli. aksamitną miękkość czuć jeszcze następnego dnia. Skoro jedno użycie dało taki efekt, to czym skutkuje regularne stosowanie?\nUżywamy go już jakiś czas i z całą stanowczością mogę stwierdzić, że bije na głowę używane wcześniej emolienty!\nSkóra chłopców jest odpowiednio nawilżona i natłuszczona. Kąpiel jest dla nas przyjemnością, a jej efekty- bajką!\nA wy czym myjecie swoje dzieci? :)\nflos-lek , kosmetyki dla dzieci , produkty dla dzieci , recenzje , swiat dzieci


Smutno mi, Boże! – Złamane Krainy\nPosted on 31 stycznia 2018 31 stycznia 2018 AuthorkielanxdLeave a comment\nMieć czy być? Tworzyć czy niszczyć. Nawet znając swą ścieżkę, ciężkawo jest się na niej utrzymać, a przeciwności losu bywają niezwykle kuszące….\nMiałem kiedyś napisać posta i zaczynał się właśnie powyższymi słowami. Nigdy go nie skończę, więc piszę dalej. Musimy płynąć… Iść do przodu. Czas się przecież nie cofa – podobno…\nZawsze chciałem poukładać sobie życie. Chciałem sobie płynąć, zbierając w swej głowie otoczki niesamowitych wspomnień. Chciałem czerpać garściami z otaczającego mnie świata. Chciałem.. – Ach! Jakże to słowo ma gorzki wydźwięk… cierpki smak.\nTak. Kolejne słowa spisane w ramach impulsu. Czy ważne są zasady? Mam na myśli dokładnie te, które pętają ci myśli i zabraniają używać pewnych modyfikacji związków frazeologicznych [jak można modyfikować związek frazeologiczny!!! Be be] i zestawień słów. Dźwięk, który jest gorzki? Zapewne strasznie kiepski autor to pisał skoro napisał taką brednie. Bynajmniej.\nLudzie nie potrafią zwolnić. Życie większości polega na siedzeniu przed telewizorem i karmienie swej, jakże pokrzywdzonej duszyczki, wszelkimi telewizyjnymi „prawidłami”. Przedstawiają nam konkretną wizję marzeń, ideału ciała…. przy tym wszystkim zabraniając marzyć poza zdolność możliwości kredytowej. W tej całej pogoni gubią samych siebie. Przecież w tych czasach nikt nie myśli o samotności. [No prawie nikt…] Nie siedzi wieczorami zastanawiając się co inni robią. Czy są szczęśliwi z tego jaką ścieżkę obrali i do czego dążą? Po pięćdziesiątce powoli budzą się z letargu – o jejku, nic nie zrobiłem w tym życiu. Jakże ono było marne… Czemu ja nigdy nigdzie nie pojechałem.. Czemu nigdy niczego nie przeżyłem…\nNie rozumiem tego wszystkiego. Pojmuję matematykę wyższą, algebrę abstrakcyjną i inne duperszwance, a tego ni chooooooja nie potrafię. Jakoś zakres głupoty i krótkowzroczności przekracza moje możliwości poznawcze i inne takie… Znowu mam wrażenie, że gadam o tym samym – i tak zapewne jest, bo o czym innym mógłby gadać poczciwy kielanek, jak nie o tym. I o tym jaką znowu odczuwa pustkę. I że jest mu smutno, i że, i że…\nWydaję książkę! – tutaj puścić fanfary, rozwinąć czerwone dywany… Spełniam kolejne ze swych marzeń. Wykreowałem uniwersum Złamanych Krain. Premiera jakoś w marcu. Podobno… xD (Hoho, ale była obsówa, mówię wam. Jak zazwyczaj się spóźniam, to tutaj spóźniłem się 2 miesiące z hakiem – uzupełnienie, rok 2019) I podobno będzie ta książka nawet w empiku i księgarniach [podobno.. xD ups, klauzula poufności zawarta w umowie.. xD]. Nic więcej nie będę o tej książce teraz pisał, bo jakoś nie mam ochoty. Jarałem się tym strasznie wcześniej, a dzisiaj jest smutek, więc nie zmieniajmy znacząco tego uczucia… xD Kurwa, na żarty mi się zbiera.\nWiem, że mojego pięknego bloga nikt nie czyta i w sumie wali mnie to. Robię to, bo moim gimnazjalnym marzeniem było założenie sobie bloga i pisanie słit pościków na nim. Zawsze chciałem mieć swoje miejsce. No i się w to bawię dopiero teraz. Wiem, o tym też pewnie wspominałem. (Eeee… chyba nie, albo nie wyłapałem. – uzupełnienie, rok 2019)\nNo nic. Pewnie napiszę coś za jakiś czas – no ejjjj no, naprawdę. xD\nBędzie temat książki, temat marzeń, będzie pozytywnie. Musi być pozytywnie, no nie. ; ) – [wiem, wiem idealnie to pasuje do tematu posta.]\n← Previous post:Strach Jutra\nNext post: Polanka i Kielano Kolano →


Strona główna » Aktualności » Jak sfinansować remont mieszkania\nSposób finansowania remontu trzeba wcześniej zaplanować\nNa poważniejszą modernizację najlepsza jest pożyczka hipoteczna\nNajwięcej kosztują ekspresowe pożyczki na dokończenie prac\nNim przystąpimy do remontowania, powinniśmy poczynić odpowiednie przygotowania. Poza ustaleniem zakresu prac do wykonania oraz sposobu realizacji zadań - osobiście lub z wykorzystaniem fachowców - powinniśmy sporządzić plan finansowy. Szczególnie staranny kosztorys sporządzić musimy zwłaszcza wtedy, gdy nie mamy dostatecznych środków własnych i remont finansować będziemy z kredytu lub pożyczek. Jeśli nie doszacujemy kosztu i będziemy musieli szybko się zapożyczyć, obsługa długu kosztować nas będzie rocznie grubo ponad 20 proc. kredytu lub pożyczki.\nNajtańszym źródłem finansowania jest pożyczka hipoteczna. Obecnie jej oprocentowanie roczne wynosi 6-8 proc.\nO ile szybki kredyt uzyskamy nawet w kwadrans, o tyle załatwianie pożyczki hipotecznej może nam zająć nawet dwa tygodnie. Ponadto by móc z niej skorzystać, musimy dysponować hipoteką nieruchomości. Nie musi to być zresztą mieszkanie czy dom, który będziemy remontować. A nawet nie musimy być jego właścicielami, bo niektóre banki godzą się na wpis hipoteki do księgi wieczystej nieruchomości należącej do innej osoby, o ile ona tylko wyraziła na to zgodę.\nZresztą w przypadku różnych rodzajów pożyczek najlepiej jest poznać praktyczne znaczenie powiedzenia: czas to pieniądz. Jeśli mamy odpowiednią zdolność kredytową, to kredyt na telefon uzyskamy nawet w 15 minut, ale jego cena (oprocentowanie i koszty dodatkowe) jest dwukrotnie wyższa niż np. kredytu odnawialnego, na załatwienie którego potrzeba średnio trzy, pięć dni. A nawet dziesięć razy więcej zapłacimy, gdy skusimy się na ofertę pewnej renomowanej instytucji finansowej, która udziela pożyczek w domu klienta.\nDlatego nawet przy pożyczaniu niewielkich kwot na remont, choćby tylko np. na zakup farb, lepiej załatwmy pożyczkę w formie kredytu odnawialnego lub innego gotówkowego niż w ostatniej chwili ratujmy się kartą kredytową, ze świadomością, że spłatę tego zobowiązania będziemy musieli rozłożyć w czasie.


Strona 540 z 1202\nPierwszy ... 40 440 490 530 538 539 540 541 542 550 590 640 1040 ... Ostatni\nPokaż wyniki od 5,391 do 5,400 z 12020\n13-10-16 16:54 #5391\nMnie też więc pewnie @ przyjdzie.\n13-10-16 17:54 #5392\nNati, przykro mi :* ja smigam do fryzjera w poniedzialek, ale tylko podciac koncowki delikatnie.\nKasia, ja juz ostatnim razem nawet nie plakalam, nie mialam sil. Chyba ucze sie tolerowac swoja sytuacje.\n13-10-16 17:57 #5393\nChwalilam sie dziewczyny, ze w listpadzie idziemy na taneczne andrzejki? Doczekac sie nie umiem\n13-10-16 18:03 #5394\nuuuu Arwen super taneczne andrzejki pewnie idźcie pobawcie się, należy wam się to.\nJa nawet zapomniałam że za niecałe dwa miesiące są andrzejki tak zajęłam się tym staraniem (nieudanym).\n13-10-16 18:21 #5395\nKoniecznie trzeba się będzie wybrać odstresować się od tego wszystkiego.\n13-10-16 18:38 #5396\nJa chyba z 5 razy zaglądałam tu w ciągu dnia, nikt nic nie pisał i nie miałam sama też nic do napisania.\nU mnie na razie cisza , czekam na @ . Nie wiem, kiedy testować, w sobotę czy w niedzielę?\nA tak w ogóle to jutro kończy się nasz remont i wprowadzamy się do naszego mieszkanka !!!\nI z tego teraz najbardziej się cieszę.\n13-10-16 19:15 #5397\nSuper cosima88 i piszesz że nie masz o czym pisać? Wprowadzasz się do swojego mieszkania - to jest o czym pisać. Ja chyba zatestuje jutro, bo fatalnie się czuję i nie wiem czy mogę się wspomóc aspiryną czy nie. Chyba łapie mnie jakiś wirus.\n13-10-16 21:13 #5398\nBurzujka, na tym etapie wszystko jest mozliwe w Twoim przypadku. Ale nie daj sie zwariowac, njc zlego nie zrobilas. A my niby omijamy owu, ale tez nie jakos bardzo. Wiem, zre w ciaze bedzie mi trudno zajsc z powodu zrostow i polipow wirec sie nie przejmuje, a jak sie przydarzy jakims cudem ciaza to plakac nie bede\nNiby tak, ale teraz znow plamie i boli mnie brzuch wiec pewnie @ jednak przyjdzie. Martwie mnie tylko to, ze przez to przesuniecie owu wyjdzie mi w trakcie wyjazdu bez meza!!! Nie moge z wyjazdu zrezygnowac wiec stracony cykl bedzie ten nastepny...\nArwen, super podejscie! A moze sie kiedys trafi\nI bardzo sie ciesze, ze idziesz sie zabawic! Tak trzymaj\n13-10-16 21:14 #5399\n13-10-16 22:51 #5400\nHej dziewczyny ! Ja dzisiaj byłam w pracy i dopiero wróciłam ! Dzisiaj byl ostatni raz ! Ostatni dzień ! Ta praca wykańczala mnie psychicznie i tez fizycznie ! Za dużo stresu i nerwów. Na początku cyklu miałam dominujące jajeczko na prawym jajniku. Jak złożyłam wypowiedzenie to po dwóch dniach okazało się ze jednak się dużo zmieniło i owu była z lewego . Cud ?? Hmm.. Jestem teraz taka szczęśliwa a zarazem trochę zaniepokojona tym wszystkim bo to jednak była praca, jakiś dochód . No ale cóż zdrowie psychiczne na pierwszym miejscu . Ja wyczekuje teraz @ według standardowego cyklu powinna być 2 dni terminów ale ze owulacje miałam 20 dnia cyklu to jeszcze może poczekam i mi sie trochę cykl ureguluje przynajmniej ta 2 faza ))


Stare zdjęcia Lipińskie - gmina Biała Piska - archiwum historycznych fotografii\nHistoria, stare zdjęcia archiwalne, historyczne fotografie - Lipińskie\nHistory, old, archival photos, historical photos - Lipińskie\nZobacz historię dziejów zarejestrowaną na starych zdjęciach - Lipińskie - gmina Biała Piska\nArchiwalne zbiory zdjęć zalegające w domowych schowkach pozostają skarbem regionalnym nieodległej nas na co dzień historii. Nasze zasoby w sposób wizualny umożliwiają poznanie przeobrażeń które nastały z biegiem lat. Tworząc portal pragniemy przedstawić obraz dziejów zarazem wskrzesić patriotyzm lokalny wśród społeczności.\nPunkty, społeczeństwo, plenery architektura, epizody...\nUbiegamy o to aby publikować zdjęcia dotyczące powyższych zagadnień w taki sposób aby można było zobaczyć historię miejscowości. Doceniamy szczególnie zdjęcia przedstawiające nieznane sytuacje, wydarzenia i miejsca. Ciekawe są również zdjęcia ukazujące przemysłową architekturę i ukazujące dawne zawody.\nLipińskie - Przetworzone stare foty poddane koloryzacji\nDbamy o to, aby każda fotografia wykonana w latach gdy wszystkie zdjęcia były czarno-białe była również pokazana w kolorze. Takie porównanie uwydatnia różnice i pozwala na łatwe zestawienia historii do rzeczywistości. Dodatkowo chcemy publikować wzmianki takie jak czas wykonania fotografii oraz charakterystykę miejsca, sytuacji pokazanej na zdjęciu.\nZapis zdjęć w postaci cyfrowej to idealne rozwiązanie żeby zachować stare zdjęcia przez długi okres bez zniszczenia i zapomnienia. Udostępniając swoje zdjęcia pomagasz tworzyć z nami wyjątkowe archiwum cyfrowe. Takie działanie daje szansę na popularyzację wśród użytkowników ogólnopolskiego portalu co bezsprzecznie ma charakter edukacyjny.\nStare Klonowe Podgóra Młyniska Biskupice Budy-Mikołajka Grochy-Serwatki Michałówka Klewki Kaszewy Tarnowskie Pagórek


Zaawansowane wyszukiwnie: Blog\nMonety - Polska Królewska (1000 - 1795)\nMonety - Polska Zaborowa (1796 - 1916)\nMonety - Polska 1916 - 1945\nMonety - Polska 1945 - 1990\nMonety - Polska od 1990\nMonety - 10 rubli\nMonety - 5 rubli\nMonety - Rubel\nMonety - 50 kopiejek Monety - 25 Kopiejek Monety - 10 Kopiejek Monety - Pozostałe\nPolskie obligacje krajowe\nPolskie obligacje zagraniczne\nPolskie akcje do 1939\nPolska - Pocztówki\nNiemcy - Pocztówki\nRosja - Pocztówki\nPozostałe - Pocztówki\npokaż wszystkie >> << ukryj\nBlog - Kategorie Blog - Walory\nŻądza pieniądza, a niewypłacalność\nWiadomości Polskiego Towarztswa Numizmatcznego PTN Warszawa\nTrudne pojęcia prawno-ekonomiczne\nI tak stałem się obywatelem nowego państwa Wolnej Republiki Liberlandu https://liberland.org/en/main/ spodobała mi się preambuła do... P - jak Państwo\n„Są rzeczy ważniejsze od pieniędzy, ale bez pieniędzy tych rzeczy nie kupisz.” Prosper Merimee (1803 -... P - jak Pieniądze\n"Pieniądze są człowiekowi potrzebne po to, żeby nigdy o nich nie myślał." nieznane pochodzenie... P - jak Państwo\nPoniżej dalsza część poglądów na państwo p. Stanisław Wójtowicz przedstawiona na jego stronie: Libertarianizm postuluje... pokaż wszystkie\nEbay - aukcje\n• W - jak Wolność\nNajstarsze od A-Z\n0 Komantarzy 2016-02-13 07:48:09\tPrzedstawiam dalszy ciąg poglądów na temat wolności jednostki w relacji do państwa prezentowanej przez p. Stanisław Wójtowicz na jego stronie: Jednym z największych błędów wizerunkowych libertarian jest to, że – świadomie bądź nie – rezygnują oni z eksponowania jednej z największych zalet libertarianizmu, jaką jest fakt, że realizacja libertariańskich postulatów związana byłaby z radykalną poprawą sytuacji osób najbardziej potrzebujących. Libertarianizm reklamuje się na różne sposoby, rzadko kiedy jednakże przedstawia się go jako teorię polityczną, która mogłaby być rozwiązaniem problemów najuboższych.\nO libertarianizmie mówi się zazwyczaj w dwóch trybach – moralnym i ekonomicznym. Libertarianie wierzą, że proponowany przez nich ład – państwo minimalne lub anarchokapitalizm – byłby zarówno ładem najbardziej sprawiedliwym (byłby to ład, w którym niedozwolone byłoby inicjowanie przemocy względem drugiej osoby), jak i najbardziej korzystnym z punktu widzenia ekonomicznych interesów przeciętnej jednostki. W tym drugim trybie wskazuje się zazwyczaj, że wycofanie się państwa z interwencji w gospodarkę (interwencji, które projektowane są prawie zawsze tak, by uczynić zadość interesom państwa i grup interesu, nie zaś szerokich mas społecznych) zwiększyłoby wydolność działania systemu rynkowego, czego efektem byłaby bardziej racjonalna alokacja zasobów i w konsekwencji zwiększenie ogólnej zamożności społeczeństwa. Z tej ogólnej zamożności skorzystaliby również najbiedniejsi, którzy w ładzie libertariańskim mieliby się lepiej niż w ładzie państwowym. Mimo że libertarianie posiadają teorię wyjaśniającą, dlaczego projektowany przez nich ład byłby korzystny dla najbiedniejszych, teoria ta nie stała się jednym z fundamentów libertariańskiej retoryki.\nJeśli libertarianizm chce zwyciężyć, musi prezentować się jako filozofia polityczna, której wdrożenie okaże się zbawienne dla najbiedniejszych. Musi nauczyć odwoływać się do emocji, a nie tylko do rozumu. Musi więcej mówić o celach (celach, które osiągnąć chce społeczeństwo), mniej zaś akcentować kwestię środków, za pomocą których te cele da się osiągnąć. Socjaliści od zawsze rozumieli, że cele bardziej przemawiają do mas niż środki, dlatego to dyskursu socjalistyczny rządzi umysłami mas. Gdy mówię, że libertarianizm powinien skupić się na emocjach, nie zaś na argumentach, nie chodzi mi o to, że powinniśmy przestać zajmować się argumentami. Przeciwnie, merytoryczne, nieemocjonalne argumenty są tym, co czyni libertarianizm tak istotną alternatywą dla dominującego dyskursu. Ale argumenty te przedstawiane winny być w sposób, który apeluje do emocji, to emocje bowiem rządzą większością naszych poczynań. Lub by ująć to w inny sposób: argumenty są potrzebne, by ustalić, co jest prawdą, emocje, by przekonać do tej prawdy innych. Byłoby wspaniale, gdyby w kwestiach tak ważnych jak polityka czy ekonomia ludzie kierowali się rozumem, a nie emocjami. Jednak teoria ekonomii wskazuje nam, że – przynajmniej na tym etapie naszego rozwoju – nie jest to możliwe. Nagie małpy, które zaludniają (zamałpiają?) tę planetę, cechują się racjonalną ignorancją. Obrażać się na tę małpy (my nimi jesteśmy) – to właśnie znaczyłoby kłaść emocje przed rozumem. Dlatego libertarianizm powinien stać się filozofią polityczną dla mas – filozofią obiecującą masom dostatek. Działając w ten sposób, libertarianie nie będą przywdziewać jedynie owczej skóry, by przykryć nią wilczy kapitalizm, który promują. Libertarianizm naprawdę bowiem niesie masom wyzwolenie od biedy.\nLibertariański i nielibertariański pogląd na pomoc społecznąW przekonaniu libertarian państwo powinno całkowicie wycofać się z obszaru pomocy społecznej. Państwo nie ma prawa obrabowywać obywateli z zarobionych przez nich pieniędzy, by – po odjęciu dużej części dla siebie – przekazywać je potrzebującym. Pomoc społeczna powinna mieć dobrowolny i prywatny charakter – byłaby ona świadczona przez rodzinę, bliskich, lokalną społeczność lub prywatne instytucje charytatywne. Pamiętajmy jednak, że wycofanie się państwa z obszaru pomocy społecznej jest tylko małą częścią reform, które postulują libertarianie, i że o efektach tych reform należy myśleć w sposób holistyczny, biorąc pod uwagę skutki nich wszystkich.\nZwolennicy państwa uważają, że dobrowolna pomoc społeczna nie byłaby wystarczająca, by uczynić zadość potrzebom najuboższych. W ich przekonaniu wycofanie się państwa z obszaru pomocy społecznej oznaczałoby, że wielka liczba biednych osób znalazłaby się w trudnej, a w wielu przypadkach w dramatycznej, sytuacji. Nie każdy byłby w stanie poradzić sobie w realiach wolnego rynku, nawet zaś ci, którzy dawaliby sobie radę, narażeni byliby na różnego rodzaju nieprzewidziane wypadki, mogące zepchnąć ich w każdej chwili na dno nędzy. Uwolnione z obowiązku pomocy jednostki nie chciałyby i nie potrafiłyby pomagać potrzebującym w wystarczającym zakresie. Tylko państwo posiada odpowiednio duże zasoby i możliwości, by opiekować się osobami, które znalazły się w trudnej sytuacji. Z tego punktu widzenia libertarianie jawią się jako osoby bądź nieodpowiedzialne (domagające się likwidacji narzędzi, z pomocą których da się skutecznie pomagać potrzebującym), bądź poi prostu obojętne na los najuboższych. Dlatego, wskazuje się, państwo powinno mieć prawo opodatkowywać obywateli i wykorzystać zdobyte w ten sposób pieniądze do realizowania szeroko zakrojonej polityki społecznej, dzięki której najbiedniejsi otrzymają konieczną pomoc i będą mieli szanse na trwałe wyjście z sideł biedy. Tak zarysowana teoria państwowej pomocy społecznej wspiera się na trzech założeniach:(1) w ładzie libertariańskim liczba osób biednych nie zmniejszyłaby się, a nawet by wzrosła,(2) państwowa pomoc stanowi dobrą metodę wyciągania potrzebujących z biedy,(3) w ładzie libertariańskim ludzie nie chcieliby pomagać potrzebującym.\nWszystkie trzy założenia są przez myślicieli libertariańskich podawane w wątpliwość.\nPaństwo produkuje biedęWielu wolnorynkowych ekonomistów wskazuje, że wraz z przejściem od państwa rozwiniętego do państwa minimalnego (bądź anarchokapitalizmu) problem pomagania wielkim masom biednych ludzi przestałby być tak istotny, gdyż istnienie tych mas jest w dużej mierze efektem działalności państwa. Dlatego jest błędem upatrywać państwa jako odpowiedzi na problem biedy, gdyż państwo jest biedy producentem. Wymienić możemy pięć obszarów, na których państwo przyczynia się do zwiększenia liczby biednych ludzi.\nPo pierwsze, interwencje państwowe prowadzą do zakłócenia działania mechanizmu rynkowego, sprawiając, że mniej wydajnie koordynuje on proces alokacji zasobów i stwarza słabsze zachęty do produktywnej pracy. W dłuższym trwaniu efektem jest obniżenie produktywności gospodarki, które odbija się w największym stopniu na osobach znajdujących się na dole drabiny społecznej. Mamy prawo wierzyć, że likwidacja regulacji państwowych, na istnieniu których zyskują głównie zorganizowane grupy interesu (zauważmy, że najbiedniejsi są najsłabiej zorganizowaną grupą interesu w każdym państwie), polepszyłaby sytuację najuboższych – zmniejszyłaby się liczba bezrobotnych, najubożsi zanotowaliby zaś wzrost zarobków.\nPo drugie, duża część interwencji państwowych nie tylko uderza w system wolnorynkowy jako taki, ale szkodzi bezpośrednio najuboższym. Przykładowo:(a) Pozwolenia, licencje, koncesje itd. zniechęcają, a często uniemożliwiają biednym podejmowania samodzielnej aktywności gospodarczej. Zauważmy, że wszelkiego rodzaju wymagania biurokratyczne są bardziej dotkliwe dla biednych, którzy posiadają zazwyczaj mniejsze umiejętności i wiedzę, a także mniej zasobów, które pozwoliłyby im sobie z nimi poradzić.(b) Wysokie koszty pracy, którymi obarczeni są pracodawcy (podatki, składki ubezpieczeniowe, konieczność spełnienia określonych norm itd.), przyczyniają się do zwiększenia bezrobocia, szczególnie wśród osób o najniższej produktywności, a więc wśród najbiedniejszych.(c) Regulacje dotyczące płacy minimalnej, zabraniając płacenia pracownikom mniej niż określona stawka x, sprawiają, że osoby, których miesięczna produktywność jest mniejsza niż x (np. x – a), nie znajdą zatrudnienia, gdyż każdy miesiąc ich pracy, przynosi firmie straty (w wysokości a). Prawa takie uderzają najsilniej w robotników niewykwalifikowanych, a więc w najbiedniejszych (zauważmy, że ustawa o płacy minimalnej nie zmusza do zatrudniania najbiedniejszych, a jedynie zakazuje zatrudniania za mniej niż minimalne stawki).\nPo trzecie, państwo pogarsza sytuację biednych, pobierając od nich (pośrednio i bezpośrednio) podatki. Przykładowo podatek VAT powoduje, że produkty codziennej potrzeby (które stanowią duży procent wydatków najuboższych) są droższe. Istnienie ceł sprawia, że najbiedniejsi nie mogą kupować zagranicznych produktów w niskich cenach, prawo patentowe w sztuczny sposób zawyża ceny wielkiej liczby produktów, m.in. leków, prawo dotyczące własności intelektualnej odbiera najbiedniejszym możliwość darmowego korzystania z kultury itd. Akcyza na benzynę, alkohol czy papierosy uderzają wyjątkowo silnie w biednych, dla których dobra te stanowią dużą część domowego budżetu. Olbrzymia część interwencji państwowych prowadzi więc do zawyżenia cen produktów pierwszej potrzeby, co odbija się w największym stopniu na najbiedniejszych.\nPo czwarte, duża część programów pomocowych wciąga biednych jeszcze bardziej w sidła biedy. Część biednych skuszona możliwością otrzymywania pomocy, unika pracy po to, by spełnić kryteria otrzymywania pomocy społecznej. Działa tu proste prawo wskazujące, że jeśli pewne rzeczy będziemy opodatkowywać (produktywną pracę), a inne subsydiować (biedę, bezrobocie itd.), to tych pierwszych będzie mniej, a tych drugich – więcej. Choć teoretycznie efektem pomocy społecznej powinno być umożliwienie jednostkom wyjścia z biedy, państwowa pomoc społeczna rzadko kiedy produkuje takie rezultaty. Płacenie biednym powoduje, że część z nich świadomie wybiera biedę jako metodę „zarabiania” na życie. A ponieważ zbiurokratyzowana machina państwowa nie jest w stanie (nie jest to zresztą w jej interesie) odróżnić prawdziwych biednych (osoby, które mimo chęci nie są w stanie wydobyć się z biedy) od sępów, które żerują na istnieniu pomocy społecznej, marnuje olbrzymią część swych środków na pomoc osobom, które mogłyby pracować, ale wolą żyć z pieniędzy zrabowanych społeczeństwu przez państwo. Nie zawsze zresztą jest tak, że osoby decydujące się żyć z pomocy społecznej, działają w złych intencjach, dla części z nich pobieranie zasiłków może być w danym momencie po prostu bardziej opłacalne. Jednak to, co w krótkim trwaniu zdaje się opłacalne, w dłuższym okazać może się dla nich wyjątkowo niekorzystne: pomoc społeczna działa bowiem narkotyk, który bardzo trudno odstawić. Niewykwalifikowani robotnicy zarabiają dużo mniej niż robotnicy wykwalifikowani, jednak z biegiem czasu – gdy zwiększają się ich umiejętności (a więc ich produktywność) – ich pensje rosną. Jednak osoby, które nie pracują, nie rozwijają swych umiejętności. Dotyczy to nie tylko kwalifikacji zawodowych, ale także określonych cech charakteru, które są konieczne, by podjąć pracę zarobkową – punktualności, solidności, kompetencji społecznych, braku nałogów itd. Osoby otrzymujące przez dłuższy czas pomoc państwową stają się w pewnym momencie niezdolne do pracy ze względów psychologiczno-społecznych, tracą bowiem cechy, które są wymagane przez pracodawców (ten proces dotyczy zarówno „sępów”, jak i osób, które w wyniku błędnych ocen uzależniły się od pomocy państwa). Co grosza, osoby zależne od państwa (narkomani pomocy społecznej) nie tylko same wpadają w sidła biedy, ale dodatkowo przekazują innym osobom – w szczególności swoim dzieciom i bliskim – negatywne wzorce kulturowe, pokazując im, że jednostka jest w stanie przetrwać, nie pracując. Proces uzależniania od pomocy państwa przebiega powoli (dlatego często nie jest dostrzegany przez ekonomistów), a im dłużej trwa i im lepsze warunki państwo stwarza niepracującym, tym większe zagrożenie, że w dłuższym trwaniu wytworzy się cała kultura biedy, a dawne zwyczaje (pracowitość, odpowiedzialność za własny los, duma z samodzielności, punktualność, solidność) zastąpione zostaną przez nowe, mające charakter adaptacji do nowych reguł narzuconych przez państwo. Wytwarza się więc nowy gatunek ludzi, które stracili zdolność zdobywania pożywienia, a którzy o określonych godzinach pojawiają się przy paśnikach, czekając, aż nadzorcy wysypią pokarm. Co gorsza, proces ten posiada dalsze konsekwencje. Jak wskazuje de Jasay, wielkim problemem państw z rozwiniętą opieką społeczną jest\n„adaptacja długotrwałych indywidualnych i rodzinnych zachowań do dostępności niezasłużonej pomocy, która jest początkowo pasywnie akceptowana, następnie staje się obiektem żądań i ostatecznie, z biegiem czasu, uznawana jest za prawo, które można wymusić (prawo do niebycia głodnym, prawo do opieki zdrowotnej, prawo do formalnej edukacji, prawo do bezpiecznej starości)”.\nSubsydiowanie biedy powoduje więc nie tylko zwiększenie liczby biednych i pojawianie się w społeczeństwie cech, które biedę powodują, ale posiada również konsekwencje polityczne. Pomoc społeczna wytwarza nową grupę społeczną, która z jednej strony nie potrafi radzić sobie w realiach wolności, z drugiej zaś wywiera silną presję na rządzących, by rozwijać pomoc społeczną, co jest następnie wykorzystane przez władzę jako uprawomocnienie rozrostu państwa (im więcej osób zwraca się do państwa o pomoc, tym bardziej jego zachowania stają się prawomocne, zarówno w oczach społeczeństwa, jak i w oczach samej władzy). Te roszczeniowe masy tworzą fałszywą grupę interesu, która – ponieważ jej rozumienie świata ukształtowane jest przez racjonalną ignorancję – domaga się polityk, które są dla niej niekorzystne.\nPo piąte, długotrwałym efektem państwowej opieki społecznej jest problem pokusy nadużycia. Jeżeli jesteśmy od czegoś ubezpieczeni, istnieje duże ryzyko, że będziemy zachowywać się mniej rozważnie, niż w sytuacji, gdy nie jesteśmy ubezpieczeni. Osoby, które wiedzą, że państwo wyciągnie do nich pomocną dłoń zawsze, gdy znajdą się w trudnej sytuacji, tracą ekonomiczną zachętę, by w takiej sytuacji się nie znaleźć (a więc by podnosić swoje kwalifikacje, starać się być dobrym pracownikiem, unikać zachowań, które mogą mieć wpływ na obniżenie produktywności – np. picia alkoholu itp.). Jeżeli wiesz, że za każdy życiowy błąd płacić będą inni, będziesz tych błędów popełniać więcej, szczególnie jeśli ich popełnianie wiąże się z określonymi przyjemnościami (np. z niechodzeniem do pracy, nadużywaniem alkoholu itp.). Nie oznacza to, że nie należy pomagać osobom, które znalazły się w trudnej sytuacji, ale to, że istnienie państwowej opieki społecznej w formie siatek bezpieczeństwa rozpiętych dla wszystkich, którzy wpadli w kłopoty (także dla tych, którzy wpadli w te kłopoty z własnej winy), będzie oznaczało, że coraz więcej osób będzie nieostrożnych w swoich życiowych wyborach, w konsekwencji czego liczba biednych osób będzie się zwiększała. Jeśli zyski z jakiegoś działania są zinternalizowane, a koszty tego działania – zekstrenalizowane, działanie takie staje się dominującą strategią.\nWszystko to pozwala spojrzeć na państwo jako na instytucję, która nie tyle walczy z biedą, ale biedę produkuje. Dzieje się to przez: (a) ogólne osłabienie systemu rynkowego, (b) regulacje gospodarcze bezpośrednio uderzające w osoby biedne, (c) okradanie biednych za pomocą podatków, (d) wprowadzanie programów pomocy społecznej, które zwiększają ilość biednych, wpędzają ich w zależność od państwa, wytwarzają grupy nacisku politycznego, które domagają się zwiększenia ilości „niezasłużonej” pomocy i wreszcie promują nierozważne i nieracjonalne zachowania. Wszystko to każe wierzyć, że w ładzie wolnościowym liczba osób biednych znacząco by się zmniejszyła.\nPomoc ze strony rodziny i najbliższychJak widzieliśmy w poprzednich fragmentach, państwowa pomoc społeczna zdaje się przynosić tyle samo pożytków co szkód. Powody, dla których tak jest, staną się jaśniejsze, gdy porównamy ze sobą prywatną (dobrowolną) i państwową (przymusową) opiekę społeczną. Nawet najbardziej entuzjastyczni zwolennicy wolnego rynku nie twierdzą, że wyeliminuje on całkowicie problem osób biednych. Prawdopodobnie zawsze istnieć będą osoby, które z obiektywnych względów nie będą w stanie (w danym momencie lub trwale) utrzymać się same: osoby niepełnosprawne (w stopniu uniemożliwiającym pracę gwarantującą potrzebne do przeżycia minimum), osoby, które nie ze swojej winy nie mogą znaleźć pracy (np. ze względu na trudną sytuację gospodarczą w danym momencie), osoby, które w skutek nieprzewidzianych wypadków straciły pracę, oszczędności czy możliwość podejmowania pracy (ostatni problem nie jest tak istotny, rozwiązywany byłby dzięki ubezpieczeniom). Pierwszą linią pomocy dla tych osób byłyby ich rodziny i bliscy. Pomoc zapewniana przez najbliższych posiada dwie zalety, które czynią ją wielokrotnie bardziej wydajną od pomocy państwowej.\nPo pierwsze, koszty niesienia tej pomocy są zazwyczaj wielokrotnie niższe niż koszty pomocy świadczonej przez zewnętrzne (szczególnie państwowe) instytucje. Wyobraźmy sobie, że jakaś osoba straciła pracę, mieszkanie lub środki do życia. Rodzina i bliscy są w stanie pomóc tej osobie, np. użyczając jej pokoju, pieniędzy lub zapewniając jedzenie, dopóki nie stanie ona na nogi, o wiele mniejszym kosztem, niż mogłaby to zrobić jakakolwiek zewnętrza instytucja. Taka pomoc nie generuje kosztów administracyjnych i kosztów zdobycia informacji, które są w przypadku opieki społecznej kluczowe (będzie o tym jeszcze mowa), ale również pozwala wykorzystać niewykorzystywane zasoby (taka osoba może zamieszkać tymczasowo w czyimś domu, otrzymać od bliskich pożyczkę lub pracę, bliscy mogą dyżurować przy chorym, pomagać mu w rehabilitacji itp. – wszystko to jest nieosiągalne dla państwowego aparatu pomocy).\nDrugim powodem, który sprawia, że pomoc świadczona przez rodzinę i bliskich jest tak niezwykle efektywna, jest fakt, że posiadają oni rozległą wiedzę na temat potrzebującej osoby, dzięki czemu mogą określić:(a) czy osoba ta rzeczywiście znajduje się w potrzebie (czy też zdecydowała, że jej strategią działania będzie życie z naiwności i dobroczynności innych),(b) jaka forma pomocy w najlepszym stopniu pomoże osobie tej wyjść z biedy.Żaden zestaw formalnych kryteriów (nawet połączony z wywiadem przeprowadzonym przez pracownika socjalnego) nie jest w stanie zbliżyć się swoją efektywnością w ocenie sytuacji potrzebującego do oceny, której dokonać może rodzina i najbliżsi (i dalej, członkowie lokalnej społeczności).\nI wreszcie, w przypadku pomocy świadczonej przez rodzinę i bliskich istnieje specyficzny warunek, który musi być spełniony, by pomoc została udzielona. Otóż, pomagający muszą uznawać nie tylko, że dana osoba rzeczywiście potrzebuje pomocy i że pieniądze przeznaczone na ten cel nie zostaną zmarnowane, ale również, że osoba ta jest tej pomocy – w bardziej ogólnym sensie – godna. Dlaczego najbliżsi tracić mieliby swoje ciężką pracą zarobione pieniądze, by pomagać komuś, kto zachowywał się względem nich nieodpowiednio? A to oznacza, że im większa część pomocy udzielana będzie przez rodzinę i bliskich, tym większa ekonomiczna zachęta, by być dobrym dla bliskich nam osób. Więcej, tym większa zachęta, by posiadać rodzinę, bliskich, kolegów, znajomych i by dbać o relacje z nimi (dotyczy to również szerszego kręgu osób, wewnątrz którego funkcjonuje dana osoba – znajomych z pracy, sąsiadów, członków organizacji, stowarzyszeń, kościołów, do których należy dana osoba, lokalnych społeczności itd. Osoby te – choć oczywiście, zazwyczaj mniej skłonne pomagać potrzebującym niż najbliższa rodzina – również posiadają rozległą wiedzę na temat danej osoby, szczególnie wiedzę dotyczącą tego, w jaki sposób osoba ta zachowywała się względem nich). Ostatecznie więc, przeniesienie ciężaru z pomocy państwowej na pomoc świadczoną przez najbliższych posiadałoby pozytywny wpływ na tworzenie się relacji społecznych. I odwrotnie, istnienie państwowej pomocy społecznej, która udzielana jest niezależnie od stosunku jednostki do najbliższych jej osób i społeczności, w której żyje, powoduje rozluźnienie więzi społecznych. Jeśli wiemy, że zostaniemy wyciągnięci z każdym tarapatów, niezależnie od tego, w jaki sposób traktujemy innych, nasza motywacja, by traktować ich dobrze – maleje. Warto zwrócić uwagę, że w większości badań na temat pomocy społecznej, pomoc najbliższym w ogóle nie jest uwzględniana – co powoduje, iż niedoszacowuje się olbrzymiej roli, jaką pomoc tego typu pełni w społeczeństwie.\nKtoś może powiedzieć, że państwo nie jest przeciwnikiem pomocy ze strony rodziny oraz bliskich i że w państwie rozwiniętym (używam tego pojęcia jako przeciwstawnego do państwa minimalnego) ta pomoc również pełni istotną rolę. Jest faktem, że pomoc taka funkcjonuje także w państwie rozwiniętym, nie jest jednak prawdą, że państwo takie nie jest jej przeciwne. Ponieważ państwo odbiera jednostkom pieniądze w postaci podatków, z których część (po przejęciu dużej części przez aparat państwowy) przeznaczana jest na państwową opiekę społeczną (i inne cele), pieniądze te nie mogą zostać przeznaczone na pomoc dla bliskich – zjawisko to określa się mianem efektu wypychania (crowding out effect). Im więcej pieniędzy pozostałoby w kieszeniach jednostek, tym więcej pomocy mogliby oni udzielić swoim bliskim i rodzinom. Ponieważ koszty pomocy świadczonej przez rodzinę i bliskich są o wiele niższe niż koszty pomocy dokonywanej przez trzecią stronę, przypuszczać można, że wobec mniejszych obciążeń podatkowych, ilość tej pomocy (szczególnie jeśli weźmiemy pod uwagę nie ilość nakładów, ale ilość pieniędzy trafiających do konkretnych potrzebujących) radykalnie by wzrosła.\nPrywatne instytucje charytatywne vs instytucje państwoweJeśli jakaś osoba nie znajdzie pomocy u rodziny lub najbliższych, będzie mogła szukać jej u różnego rodzaju instytucji charytatywnych. Zauważmy, że i w takiej sytuacji wiedza bliskich na temat danej osoby może być kluczowa. Rodzina i bliscy mogą nie mieć pieniędzy, by pomóc potrzebującemu, ale mogą chcieć poświęcić swój czas, by zdobyć dla niego pieniądze od prywatnych firm charytatywnych. Jednak nie będą oni skłonni poświęcać czasu dla osoby, która mogłaby pracować, ale nie robi tego, gdyż woli utrzymywać się z datków innych. Tak więc i tutaj prywatyzacja pomocy miałaby aspekty prospołeczne. Istnieje wiele przesłanek wskazujących, że prywatne instytucje charytatywne działałyby o wiele lepiej niż instytucje państwowe. Jak wskazuje James Edwards:\n„szacuje się, że państwowe instytucje zajmujące się redystrybucją dochodu przejmują około dwie trzecie z każdego przekazanego im dolara, by opłacić koszty swego działania (…). Wykorzystując państwowe statystyki, Robert L. Woodson (…) obliczył, że średnio 70 centów z każdego dolara przeznaczanego przez państwo na pomoc potrzebującym, nie trafia do biednych, lecz do członków biurokracji zajmującej się opieką społecznej (…). Michael Tanner (…) cytuje regionalne badania wspierające ów podział na 70 i 30 centów. W przypadku prywatnych fundacji, koszty administracyjne i inne koszty operacyjne pochłaniają jedynie jedną trzecią lub mniej z każdego dolara, pozostawiając pozostałe dwie trzecie (lub więcej) dla potrzebujących osób”.\nTak więc – jak wynika z badań cytowanych przez Edwardsa – aktualnie prywatne firmy charytatywne są dwukrotnie bardziej wydajne niż instytucje państwowe. Zauważmy od razu, ma to fundamentalne znaczenie, że jest to różnica jedynie w ilości przekazywanej pomocy, nie zaś w jej jakości. Jeśli uwzględnilibyśmy jej jakość, różnica byłaby o wiele większa. Co więcej, na całkowicie wolnym rynku różnica ta byłaby jeszcze większa, im więcej instytucji charytatywnych konkurowałoby ze sobą w dziedzinie pomagania, tym wydajniej bowiem musiałyby one działać.\nBy zrozumieć, dlaczego pomoc prywatna jest wielokrotnie wydajniejsza od pomocy państwowej, musimy uświadomić sobie, że pomaganie potrzebującym może być traktowane jako takie samo dobro ekonomiczne, jak wszystkie inne dobra – to znaczy, że może ono być produkowane w systemie podziału pracy przez konkurujące ze sobą na wolnym rynku podmioty, które będą musiały zachęcić swoich klientów niską ceną/wysoką jakością produkowanego przez siebie produktu. Jest to trudne do zrozumienia dla wielu osób, gdyż w wyniku państwowej propagandy, traktują one obszar rynku i obszar dobroczynności czy altruizmu jako całkowicie rozdzielnie. A jednak nasza altruistyczna chęć pomagania potrzebującym może wiele skorzystać na tym, że zostanie ujęta w ramy systemu rynkowego. Możemy zakładać (dlaczego takie założenie jest uzasadnione, pokażę później), że wobec braku państwowej pomocy społecznej wiele osób będzie skłonnych przeznaczać część swoich dochodów na pomoc potrzebującym. Ponieważ produkcja pomocy – jak każdego innego dobra – zwiększyłaby się w systemie podziału pracy, jednostki zlecałyby pomaganie potrzebującym firmom czy instytucjom, które specjalizowałyby się w tej dziedzinie. Jednostkom, które poświęcałyby swoje pieniądze na pomoc innym, zależałoby, by produkt, który kupują, charakteryzował się najwyższą jakością i najniższą ceną. Od prywatnych producentów pomocy społecznej oczekiwano by więc:– by pomoc kierowana była w kierunku tych, którzy rzeczywiście jej potrzebują (a nie do sępów żerujących na systemie),– by pieniądze użyte zostały w sposób, który najbardziej pomoże potrzebującym (by pomoc wyciągała ludzi z biedy, a nie wpędzała w nią jeszcze bardziej),– by pomoc potrzebującym była jak najtańsza (by jak największy procent wpłaconych pieniędzy dotarł do biednych, jak najmniejsza ich ilość wydana została na koszty operacyjne).\nOczywiście, tego samego oczekują obywatele od państwa, istnieje tu jednak zasadnicza różnica. Jeżeli klienci prywatnej instytucji charytatywnej są niezadowoleni z tego, w jaki sposób wykonuje ona swe zadania, mogą zrezygnować ze wspierania jej, takiej możliwości nie mają jednak ci, którzy wspierają (będąc obrabowywani w formie podatków) państwową opiekę społeczną. Oznacza to, że państwo nie posiada żadnej zachęty ekonomicznej, by jego działania były maksymalnie wydajne. Zauważmy również, że sposób finansowania pomocy społecznej wpływa także na zachętę ekonomiczną jednostek do kontrolowania, czy przekazywane przez nich pieniądze docierają do ubogich, czy nie. Podatnik nie posiada żadnej zachęty, by zdobywać wiedzę na temat działań państwa, gdyż wiedza ta na niewiele mu się zda – nawet gdyby dowiedział się, że państwo działa niewydajnie, nie będzie mógł nic z tym zrobić. Ponieważ wiedza na temat działań państwa jest dobrem publicznym, które nie będzie produkowane ze względu na efekt gapowicza, podatnicy nie będą interesowali się tym, czy i w jaki sposób państwo rzeczywiście pomaga ubogim (wiąże się to również z faktem, że gromadzenie takiej wiedzy jest praktycznie niemożliwe – system jest zbyt wielki i złożony, by przeciętna jednostka była w stanie zrozumieć jego działanie i ocenić jego efektywność), co jeszcze bardziej zmniejszy zachętę państwa, by taką pomoc świadczyć. Zastanów się – kiedy ostatni raz analizowałeś to, w jaki sposób państwo wydaje pieniądze na pomoc potrzebującym? Czy sprawdzałeś, czy pieniądze te mogłyby być wydane lepiej, czy po prostu wierzysz, że państwo robi co w jego pomocy, by działać właściwie? A może po prostu ta sprawa cię nie interesuje? Zauważmy, że w przypadku prywatnych instytucji charytatywnych, sytuacja wyglądała zgoła odmiennie:(a) jednostki mogą wycofać swój wkład, jeśli uznają, że instytucja działa w sposób nieefektywny,(b) jednostki mają zachętę ekonomiczną, by interesować się efektywnością działań instytucji charytatywnej,(c) zakres działania instytucji jest na tyle mały, że jednostki są w stanie posiąść wiedzę o jej efektywności,(d) i wreszcie konkurencja między instytucjami wymusza, by instytucje charytatywne dostarczyły tę wiedzę swoim klientom (np. publikując statystyki, opisując historie osób, które wyciągnięto z biedy itd.).Ostatecznie więc możemy spodziewać się, że konkurujące ze sobą instytucje charytatywne musiałyby dbać, by jakość ich produktu była jak najwyższa, cena zaś – najniższa.\nDla klientów firm charytatywnych szczególnie ważne byłoby, by starały się one wyciągać potrzebujących z biedy, dzięki czemu nie tylko ustałaby konieczność pomocy, ale również dana osoba stałaby się na nowo produktywnym członkiem społeczności. Zauważmy w tym momencie niepokojące zjawisko – istnieje silne podejrzenie, że pracownicy państwowych instytucji charytatywnych nie tylko nie mają ekonomicznej zachęty, by działać w sposób skuteczny (gdyż otrzymują pieniądze niezależnie od tego jak efektywnie działają), ale mogą mieć zachętę, by działać w sposób kontrskuteczny, pogarszając problem, którego rozwiązywaniem się zajmują. W strukturę państwowych instytucji wpisany jest więc problem strażaka-piromana czy lekarza-truciciela – instytucje, które skutecznie rozwiązałyby określone problemy, musiałyby przestać istnieć. Ktoś może powiedzieć, że instytucje prywatne również mogą działać w ten sposób. Różnica polega na tym, że instytucje państwowe są kierowane przez urzędników państwowych, instytucje prywatne są kierowane – ostatecznie – przez klientów tych instytucji. Instytucja prywatna, która przyjmie taktykę strażaka-piromana zostanie ukarana przez klientów, którzy przeniosą swoje wpłaty do innych instytucji. Jednak monopolistyczna instytucja państwa nie posiada konkurencji i nie utrzymuje się z dobrowolnych wpłat, dlatego może w sposób niezagrożony podpalać określone obszary życia społecznego, by je następnie w sposób bohaterski gasić. W przypadku prywatnych instytucji charytatywnych problem wyciągania z biedy byłby absolutnym priorytetem i prześcigałyby się one w tworzeniu innowacji, których celem jest umożliwić potrzebującym powrót do normalnego, produktywnego życia. Odwrotną stroną tego samego dążenia do efektywności byłyby metody, za pomocą których prywatne firmy odsiewałyby osoby, które mimo iż mogłyby pracować, żyją z państwowej pomocy. Państwowe instytucje nie radzą sobie z tym problemem z braku zachęt oraz biurokratyzacji (są zobligowane do kierowania się określonymi, formalnymi kryteriami, które ze względu na swoją sztywność i ogólność nie pozwalają oddzielić prawdziwie potrzebujących od oszustów). Prywatne instytucje charytatywne byłyby o wiele bardziej skuteczne w określaniu, które osoby rzeczywiście potrzebują pomocy, które zaś próbują żyć kosztem innych – gdyby okazało się, że jakaś prywatna instytucja charytatywna utrzymuje takie osoby, jej reputacja obniżyłaby się i ludzie przenieśliby swe pieniądze do jej konkurentów.\nChoć przyzwyczajeni jesteśmy myśleć o instytucjach charytatywnych jako o fundacjach typu non-profit, nie ma powodu, by nie wyobrażać sobie, że duża część z nich miałaby charakter komercyjnych firm. Tym sposobem do obszaru pomocy społecznej ciągnęliby nie tylko altruistyczni społecznicy, ale również prywatni przedsiębiorcy i profesjonalni menadżerowie, którzy doskonale zarządzaliby zasobami i tworzyli coraz to nowe innowacje w dziedzinie pomocy społecznej. Przykładowo, o wiele lepiej byłoby wspierać firmę charytatywną, której właściciele przejmują (w ramach wynagrodzenia) 10% zebranych pieniędzy i która działa z efektywnością 80% (80 groszy z każdej złotówki trafia do potrzebujących), niż wspierać fundację non-profit, której założyciele pracują za darmo bądź za niewielkie stałe stawki, a która działa z efektywnością 70%. Ta pierwsza, nastawiona na zyski, fundacja mogłaby przyciągnąć do siebie specjalistów, którzy udoskonaliliby proces niesienia pomocy tak bardzo, że nie tylko biedni znaleźliby się w lepszej sytuacji, ale że oni sami zdołaliby zanotować wysokie zyski. Tacy specjaliści mogliby nie chcieć pracować za darmo, jednak skuszeni możliwością zarobku mogliby pomóc komercyjnej firmie charytatywnej zwiększyć skuteczność jej działania.\nWszystko to oznacza, że prywatne instytucje charytatywne działałyby o wiele lepiej niż instytucje państwowe:1. Rezygnując z subsydiowania biedy, oddzielilibyśmy prawdziwychpotrzebujących od tych, którzy pasożytują na istniejącym systemie opieki społecznej. Choć nadal pojawialiby się ludzie wyłudzający pieniądze, prywatne instytucje charytatywne o wiele lepiej radziłyby sobie z ich odsiewaniem (prywatni darczyńcy, rezygnując z konsumpcji na rzecz pomocy potrzebującym, chcieliby mieć pewność, że pieniądze idą na utrzymanie chorego dziecka, a nie leniwego trzydziestolatka).2. Prywatna pomoc w o wiele większym stopniu byłaby nastawiona na wyciąganie z biedy niż jej subsydiowanie. Może się zdarzyć, że wspomniany trzydziestolatek znajdzie się w trudnej sytuacji, jednak prywatni darczyńcy będą wymagali od niego, by starał się wrócić do pracy najszybciej, jak tylko się da. Państwowa machina pomocy społecznej nie będzie potrafiła (a nawet chciała) odróżnić tych, którzy wyłudzają pieniądze od tych, którzy naprawdę znaleźli się w potrzebie. Jaką bowiem zachętę do oszczędnego i sensownego gospodarowania pieniędzmi ma ktoś, kto wydaje cudze pieniądze?3. Prywatna pomoc społeczna byłaby o wiele bardziej spersonalizowana, o wiele mniej biurokratyczna. Pomaganie ludziom w trudnej sytuacji jest sztuką, którą opanują o wiele lepiej osoby, które bądź pracują w ten sposób z pobudek ideowych, bądź są wyselekcjonowanymi na rynku instytucji charytatywnych profesjonalistami niż urzędnicy, których zysk niezależny jest od tego, jak bardzo pomogą potrzebującym. Nawet najbardziej ideowi pracownicy instytucji państwowej mają bardzo często ręce skrępowane różnego rodzaju przepisami, które nie musiałyby obowiązywać prywatne firmy charytatywne.4. Konkurując ze sobą na rynku, gwarantowałyby maksymalną wydajność. Pomocą zajmowaliby się ci, którzy są w tym najlepsi, nie zaś polityczni nominaci i wybrane przez nich osoby.\nCzy ludzie wspieraliby prywatne instytucje charytatywne?Zapytać musimy, czy możemy mieć pewność, że w ładzie libertariańskim ludzie będą wspierali prywatne firmy charytatywne w wystarczającym zakresie, by pomóc wszystkim potrzebującym? Wiele osób wskazuje, że tak by nie było, że duża część ludzi nie chciałaby pomagać potrzebującym i ilość pomocy nie byłaby wystarczająca. Czy rzeczywiście tak by było?\nW teorii mówiącej, że zwolnieni z obowiązku pomagania ludzie masowo zaprzestaliby udzielania pomocy, jest coś kontrintuicyjnego. Jeśli ludzie są egoistyczni i nie chcą pomagać, dlaczego w większości demokratycznych państw na świecie państwo zajmuje się taką pomocą, zaś ilość pieniędzy, która przeznaczana jest na te cele, jest relatywnie duża? Istnieją dwa wyjaśnienia tego fenomenu: albo ludzie nie chcą pomagać, ale są do tego zmuszani przez polityków, albo ludzie chcą pomagać i znajduje to odzwierciedlenie w polityce państwa. Wyjaśnienie pierwsze jest wątpliwe – jeśli większość ludzi nie chce pomagać potrzebującym, dlaczego politycy mieliby ich do tego zmuszać? Jaki zysk mieliby notować politycy z faktu, że pomagają potrzebującym wbrew woli większości? Można by oczywiście argumentować, że masy społeczne są egoistyczne, politycy zaś altruistyczni – trudno znaleźć jednakże jakiekolwiek sensowne argumenty na rzecz poparcia takiej tezy. Czyż ostatecznie politycy nie są takimi samymi ludźmi jak my? Jeżeli egoizm zakorzeniony jest głęboko w ludzkiej naturze, jak wyjaśnić, że politycy mieliby być od niego wolni? Ostatecznie są oni wybierani i kontrolowani przez te same masy społeczne, którym zarzucaliśmy egoizm. O wiele bardziej prawdopodobne jest więc wyjaśnienie drugie, które wskazuje, że ludzie, choć prymarnie zainteresowani swoim własnym dobrobytem (jak i dobrobytem najbliższych), odczuwają solidarność z cierpiącymi, która skłania ich do poświęcenia niewielkiej (acz wobec faktu, że ilość osób produktywnych jest nieporównanie większa od osób nie-ze-swojej-winy- nieproduktywnych, wystarczającej) ilości swoich dóbr na pomoc potrzebującym i że ów ograniczony altruizm znajduje odzwierciedlenie (całkowicie nieefektywne, a jednak istniejące) w polityce społecznej większości państw. A jeśli tak jest, jeśli większość osób chce pomagać, to będą oni pomagali, nawet jeśli nie będzie państwa, które miałoby ich do tego zmuszać. Jeśli więc ludzie chcą pomagać, to pośrednik w postaci państwa nie tylko nie jest im do niczego potrzebny, ale – wręcz przeciwnie – przeszkadza, przejmując część zasobów, które mogłyby być przekazane potrzebującym, i organizując pomoc w sposób nieefektywny i marnotrawczy. Ktoś może jednak powiedzieć, że choć w wolnym społeczeństwie pomagałaby większość, nie pomagaliby wszyscy (np. 60% chciałoby pomagać, a 40% nie), dzięki mechanizmowi demokratycznemu zaś do pomagania zmusić możemy całe społeczeństwo, przez co ilość pieniędzy, która trafia do biednych, jest większa, niż miałoby to miejsce w systemie dobrowolnym. Nawet jeśli tak by było, to zwiększenie ilości uzyskanych w ten sposób środków zostanie zniwelowane przez straty, które związane są z faktem, że ów system pomocy organizowany jest przez państwo – w konsekwencji mimo że na potrzeby biednych teoretycznie składać będzie się więcej osób, ilość pomocy, która do nich by trafiała będzie wielokrotnie mniejsza. Pieniądze te zostałyby w dużej mierze przejęte przez państwo, wydane nieefektywnie bądź zmarnowane na działania, które miast wyciągać ludzi z biedy, jeszcze bardziej by ich w nią wciągały.\n(Jednym z powodów, dla którego ludzie nie zawsze wierzą, że ludzie pomagaliby potrzebującym, gdyby nie byli do tego przymuszani, jest przekonanie, że ludzie nie pomagają teraz wystarczająco dużo. Jest jednak błędem oceniać skłonność ludzi do udzielania pomocy w wolnym społeczeństwie na podstawie ich zachowań w systemie państwowym. Po pierwsze, państwo odbiera nam prawie połowę zarobków, siłą rzeczy więc – samemu mając mniej – wszyscy jesteśmy mniej skłonni pomagać. Mało kto jest na tyle miłosierny, by pomagać innym tak samo intensywnie niezależnie od swojej sytuacji materialnej – pomagamy zazwyczaj wtedy, gdy uznajemy, że mamy nadmiar i że mała część naszych pieniędzy jest w stanie istotnie pomóc potrzebującym. Gdybyśmy nie byli obrabowywani przez państwo z dużej części naszych zarobków z pewnością pomagalibyśmy biednym w o wiele większym stopniu niż obecnie. Co więcej, przejmując moralny obowiązek pomagania, państwo oducza ludzi moralności – odbierając im możliwość podejmowania wyboru, uniemożliwia im moralne działania, moralność jest bowiem zawsze powiązana z wyborem. Tam, gdzie nie ma wyboru, moralność nie może się rozwijać. Rozważania te znajdują potwierdzenie w historii prywatnej pomocy społecznej, a także pomocy wzajemnej, która była niezwykle rozwinięta, nim nastał czas państwowej opieki społecznej, która wyparła – krok po kroku – pomocy prywatną.)\nPodsumowanie(1) Istnieje wiele przesłanek wskazujących, że w wolnym społeczeństwie liczba osób biednych nie ze swojej woli zmniejszyłaby się.(2) Pomocą osobom potrzebującym zajęłyby się ich rodziny i bliscy, a gdyby to nie było możliwe – prywatne instytucje charytatywne.(3) Pomoc ze strony osób prywatnych, jak i instytucji charytatywnych działałyby o wiele efektywniej niż pomoc oferowana przez instytucje państwowe: pieniądze byłyby wydawane lepiej, trafiałyby do prawdziwie potrzebujących i wyciągałyby ich (miast wciągać w) z biedy.(4) Nie ma powodu domniemywać, że ludzie nie chcieliby dobrowolnie pomagać biednym.(5) Ze względu na mniejszą liczbę biednych i wielokrotnie większą wydajność prywatnej pomocy społecznej, ilość pomocy, która trafiałaby do potrzebujących byłaby prawdopodobnie znacznie większa niż w ładzie państwowym.\nImię jest wymagane\tEmail jest wymagany\tKomentarz nie może być pusty\tImię/nick *\nWisz kod z obrazka\nTop sellers\tKontakt\nPolishMoney.pl\tKościuszki 198/1\nPL-50-437 Wrocław\tTel: +48 733062017\tEmail: polishmoney@polishmoney.pl\t© X-Blue Sp. z o.o. Kompleksowe rozwiązania dla Firm\n| Realizacja: WebOstin | Browse the mobile site